Inhoud

De Vijf in de knel

Dick die voor iemand anders wordt aangezien, wordt in Owl's Dene gevangen gezet. De anderen gaan naar hem op zoek en vinden het huis op de Owl's Heuvel. Als ze het terrein op gaan, sluiten de grote smeedijzeren hekken zich op geheimzinnige wijze achter hen en de Vijf zitten in de knel...

Colofon

DE VIJF in de knel

Enid Blyton

vijfde druk

H. J. W BECHT-AMSTERDAM

Oorspronkelijk verschenen bij Hodder & Stoughton Ltd., Londen onder de titel

FIVE GET INTO TROUBLE Voor Nederland bewerkt door D. L. Uyt den Bogaard Omslagontwerp en illustraties Jean Sidobre

© Enid Blyton © voor Nederland:

H. J. W. Becht’s Uitgeversmaatschappij B. V., Amsterdam

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van dc uitgever. No part of this book may be reproduced in any form by print, microfilm or any other means without written permission from the publither.

ISBN 90 230 0291 1

Hoofdstuk I

DE VIJF MAKEN EEN VACANTIEPLAN

„Quentin, Quentin, je bent een wanhoop! ” zei Tante Fanny tegen haar man.

De vier kinderen zaten aan het ontbijt en spitsten hun oren. Wat had die goeie Oom Quentin nu weer gedaan? Julian gaf Dick een knipoogje en Annie stootte George aan onder de tafel. Zou Oom Quentin boos worden, zoals hij af en toe kon doen?

Oom Quentin had een brief in de hand, die zijn vrouw juist gelezen had en aan hem teruggegeven. Die brief was de oorzaak van alle moeilijkheden. Oom Quentin fronste zijn voorhoofd — en besloot niet kwaad te worden. Integendeel, hij begon heel kalm en vriendelijk te praten.

„Maar Fanny — hoe kun je nu van mij verwachten dat ik nog precies weet wanneer de kinderen vacantie krijgen en of ze bij ons zullen blijven of naar jouw zuster gaan? Je weet dat ik helemaal in beslag genomen word door mijn wetenschappelijk werk — en het werk, waar ik op ’t ogenblik aan bezig ben is heel belangrijk. Ik kan me heus niet meer herinneren wanneer de kinderen vacantie krijgen en wanneer ze weer naar school moeten! ”

„Maar dat had je dan toch aan m ij kunnen vragen! ” riep Tante Fanny uit. „O, Quentin, kan je dan helemaal niet meer herinneren dat we afgesproken hebben dat Julian, Dick en Annie in de paasvacantie hier zullen blijven, omdat ze in deze tijd van het jaar zo graag aan zee zijn? Je zei, dat je je vergaderingen kon uitstellen tot na de vacantie — en nu kom je me vertellen dat je plotseling weg moet! ”

„Maar ze hebben ook zo laat vacantie dit jaar! ” zei Oom Quentin. „Ik kon toch niet weten dkt ze zo laat zouden komen! ”

„Maar je wist toch wel dat Pasen dit jaar niet vroeg valt en dus hebben ze laat vacantie, dat spreekt toch vanzelf, ” zei Tante Fanny met een zucht.

„Ik kan me best voorstellen dat Vader daar niet aan gedacht heeft, ” zei George, „maar wat is er eigenlijk aan de hand, Moeder? Moet Vader midden in onze vacantie op reis? ”

„Ja, ” zei Tante Fanny en ze strekte haar hand weer naar de bewuste brief uit. „Laat eens kijken — hij moet over twee dagen vertrekken — en er zit niets anders op dan dat ik met hem mee ga. En ik kan jullie toch niet alleen hier in huis laten? Als Joan niet ziek was zou ’t wat anders zijn — maar zij komt voorlopig nog niet terug. ”

Joan was het keukenmeisje. De kinderen hielden allemaal erg veel van haar en ze vonden het jammer, dat ze haar die vacantie moesten missen.

„We kunnen wel voor ons zelf zorgen, ” zei Dick, „Annie kan prima koken. "

„Ik zal meehelpen, ” beloofde George. Eigenlijk heette ze Georgina maar iedereen noemde haar George. Haar moeder glimlachte.

„O George — toen jij laatst een ei zou koken, liet je de pan op het fornuis staan tot al het water verkookt was. Ik geloof niet dat de anderen erg geestdriftig zullen zijn over jouw kookkunst. ”

„Ik was dat ei helemaal vergeten, ” verdedigde George zich. „Ik ging de klok halen om te kunnen zien hoelang het kookte en onderweg schoot me te binnen dat Timmy nog niet gegeten had en toen —”

„Ja, dat weten we allemaal al, ” zei haar moeder met een lach. „Timmy kreeg te eten, maar je vader moest ’t zonder ei stellen! ”

„Woef, ” zei Timmy onder de tafel toen hij zijn naam hoorde noemen. Hij gaf George een lik langs haar been om even te laten voelen dat hij er ook nog was.

„Laten we niet van ons onderwerp afdwalen, ” zei Oom Quentin ongeduldig. „Ik moet naar die vergaderingen, daar gaat niets van af. Ik moet een belangrijke voordracht houden. Maar jij hoeft niet mee te gaan, Fanny — blijf jij maar hier om voor de kinderen te zorgen. ”

„Dat is helemaal niet nodig, ” zei George. „We zouden iets kunnen doen wat we heel graag wilden doen; we hadden al gedacht dat we het tot de zomervacantie moesten uitstellen. ”

O ja! ” zei Annie onmiddellijk. „Dat zou leuk zijn! Laten we dat doen! ”

„Ja — dat zou ik ook wel leuk vinden, ” zei Dick.

„Maar wat is dat dan? ” vroeg Tante Fanny. „Ik begrijp er niets van. Als het iets gevaarlijks is, zeg ik nu alvast nee. Dan weet je waar je je aan te houden hebt! ”

„Doen wij ooit gevaarlijke dingen? ” vroeg George verontwaardigd.

„Vaak genoeg, ” zei haar moeder. „En kom nu maar eens met de plannen van jullie voor de dag! ”

„Het is heel eenvoudig, ” zei Julian. „Onze fietsen zijn allemaal prima in orde en U hebt ons met Kerstmis twee kleine kampeertenten gegeven — het leek ons leuk om op de fiets ergens heen te gaan en de tenten mee te nemen. Ik bedoel — een trektochtje maken. ”

„Het is prachtig weer, we zouden het super kunnen hebben, ” zei Dick. „Trouwens — U hebt ons die tenten toch zeker gegeven om ze te gebruiken, Tante Fanny! Nu hebben we een mooie kans! ”

„Ik had gedacht dat jullie ze in de tuin zouden gebruiken of op het strand, ” zei Tante Fanny. „Toen jullie de vorige keer gingen kamperen was mijnheer Luffy bij jullie om op je te passen. Nee, nee, ik geloof niet dat ik jullie toestemming kan geven om er helemaal alleen op uit te trekken. ”

„Maar Fanny, als Julian niet voor de anderen kan zorgen is hij geen knip voor de neus waard, ” zei haar man ongeduldig. „Laat ze maar gaan! Ik vertrouw erop dat Julian op de anderen let en ervoor zorgt dat ze weer veilig thuis komen. ”

„Dank U wel, Oom, ” zei Julian. Hij was niet gewend van Oom Quentin complimentjes te krijgen. Hij keek de andere kinderen eens aan en grijnsde. „Er is geen kunst aan om dat stelletje onder de duim te houden — hoewel die kleine An-nie wel eens lastig kan zijn! ”

Annie opende verontwaardigd haar mond. Ze was de jongste en enige die nooit last veroorzaakte. Ze zag Julian grijnzen — Hij plaagde haar natuurlijk. Ze lachte terug. „Ik beloof dat ik zoet zal zijn, ” zei ze met een onschuldig stemmetje tegen Oom Quentin.

Hij keek verbaasd. „O, ik had gedacht dat als er iemand lastig was, dat t dan George was... ” begon hij, maar zweeg toen hij de waarschuwende frons van zijn vrouw zag. George kon erg lastig zijn, maar als haar dat telkens onder de neus gewreven werd, zou ze er geen zier minder om lastig zijn.

„Quentin, merk je dan nooit dat Julian je voor de gek houdt? ” zei zijn vrouw. „Maar — als jij werkelijk denkt dat Julian de leiding kan nemen — dat we hun toestemming kunnen geven om met hun nieuwe tenten een trektocht te gaan maken... ”

„Hoera! We mogen! ” riep George uit. Van vreugde begon ze Dick op zijn rug te trommelen. „Jongens, we vertrekken morgen en — ” „George! Wil je alsjeblieft niet zo’n herrie maken! ” viel haar moeder haar in de rede. „Je weet dat je vader daar niet van houdt — kijk, nu heb je Timmy ook aan de gang gemaakt! Ga liggen Timmy — ren niet als een wilde de kamer rond! ”

Oom Quentin stond op. Hij hield er niet van dat maaltijden ontaardden in een soort kermis. Hij viel bijna over Timmy en trok met een zucht van verlichting de deur van de huiskamer achter zich dicht. Wat een huishouden met vier kinderen en een hond!

„O, Tante Fanny — mogen we werkelijk morgen al gaan? ” vroeg Annie en haar ogen straalden. „Het is zulk prachtig weer voor april — heus, het is net zo warm als in juli. We behoeven niet eens warme kleren mee te nemen. ” „Als je er zo over denkt, blijf je maar thuis, ” zei Tante Fanny. „Het mag dan vandaag mooi weer zijn — in april weet je nooit waar je aan toe bent en het kan morgen wel weer koud zijn. Wie weet, misschien sneeuwt het morgen wel! Ik zal je geld meegegeven, Julian en als het slecht weer wordt, gaan jullie in een hotel slapen! ”

Voor de vier kinderen stond onmiddellijk als een paal boven water, dat het weer nooit slecht zou worden.

„Jongens — wat zal dat leuk worden! ” zei Dick. „We kunnen zelf inkopen doen en eten als we er zin in hebben! Iedere avond kunnen we zelf een plekje uitkiezen waar we onze tenten willen opzetten. En als we er zin in hebben kunnen we de halve nacht door fietsen bij het licht van de maan. ”

„Ooo — fietsen bij maanlicht — dat heb ik nog nooit gedaan, ” zei Annie, „het lijkt me super! ”

„Wel, het is maar goed dat jullie iets te doen hebben nu wij weg moeten, ” zei Tante Fanny. „Ik ben al heel wat jaren met Oom Quentin getrouwd — en nog steeds ziet hij kans om achter m’n rug de boel in de war te sturen! Maar we hebben een drukke dag voor de boeg want jullie moeten vandaag je spullen inpakken! ”

Alles leek opeens even opwindend. De kinderen haastten zich met het werk dat ze te doen hadden: bedden opmaken en hun kamers opruimen. Intussen praatten ze honderduit.

„Hallo — wie had gedacht dat we er morgen helemaal alleen op uit zouden trekken! ” zei Dick terwijl hij z’n dekens en lakens in een hoop op z’n bed gooide.

„Dick! ik zal je bed wel opmaken, ” riep Annie uit, heftig verontwaardigd dat iemand dat een bed opmaken noemde. „Je had toch zeker niet gedacht, dat je zo vanavond weer in je bed kon kruipen! ”

„O, nee? ” zei Dick. „Let maar eens op! Ik zal ’t je nog sterker vertellen — ik maak Julians bed ook zo op en ga jij nu maar je eigen bed opmaken — de lakens netjes om de matras, het kussen glad gestreken, geen plooitjes in de dekens! Doe wat je wilt met je eigen bed, maar laat mij met mijn bed doen wat ik wil! Wacht maar tot we morgen aan onze trektocht begonnen zijn — dan denk je niet meer aan bedden opmaken! Dan rol je ’s avonds in je slaapzak en daarmee uit! ”

Hij was intussen al klaar met zijn bed, smeet het kussen erop en stopte zijn pyama onder de dekens. Annie lachte en ging naar haar eigen kamer. Ook zij was opgewonden. Ze verheugde zich op het mooie weer, al de prachtige plekjes die ze zouden bezoeken, picknicken aan de rand van een beekje en slapen bij het gefluister van dennebomen. Zou Dick ’t heus menen, dat ze ’s avonds bij het licht van de maan door de bossen zouden fietsen? Het leek haar dol!

Ze hadden ’t die dag druk met ’t inpakken van alles wat ze moesten meenemen. De tenten werden keurig opgevouwen, kaarten werden bij elkaar gezocht en de provisiekast geinspecteerd.

Timmy wist dat ze ergens naar toe zouden gaan en natuurlijk sprak het voor hem vanzelf dat hij ook mee zou gaan. Dus was hij al even opgewonden als de anderen, blafte en kwispelstaartte en liep de hele dag iedereen in de weg. Maar dat vonden ze geen van allen erg. Timmy hoorde er ook bij — hij was een van de Vijf en hij kon bijna alles (behalve spreken) — het was gewoon ondenkbaar dat ze ergens naar toe zouden gaan zonder die goeie ouwe Timmy.

„Kan Timmy ’t wel bijhouden als jullie de hele dag fietsen? ” vroeg Tante Fanny aan Julian.

„O ja hoor, ” zei Julian. „Het kan hem nooit schelen hoever we gaan. Ik hoop dat U zich over ons niet bezorgd zult maken, Tante Fanny. U weet dat Timmy ons goed bewaakt. ” „Ja — dat weet ik, ” zei zijn tante. „Ik zou jullie niet met een gerust hart laten gaan als ik niet wist dat Timmy erbij was. Hij kan even goed op jullie passen als een volwassene! ” „Woef! Woef! ” zei Timmy. George lachte. „Hij zegt, dat hij evenveel waard is als twee volwassenen, Moeder, ” zei ze en Timmy sloeg met zijn staart op de grond.

„Woef! Woef! Woef! ” zei hij. „Niet twee — maar d r i e, ” betekende dat.

Hoofdstuk II

DE TOCHT BEGINT

De volgende dag was alles klaar. De bagage was netjes achter op de fietsen gesjord, afgezien van de rugzakken, die de kinderen op hun rug droegen. Ze hadden voor de eerste dag voldoende eten bij zich en daarna zouden ze zelf kopen wat ze nodig hadden.

„Hun remmen zijn toch wel in orde? ” vroeg Oom Quen-tin, die vond dat hij toch ook belangstelling moest tonen voor de gang van zaken en die zich herinnerde dat zijn remmen nooit in orde waren toen hij nog een jongen was.

„O, Oom Quentin — natuurlijk zijn die in orde! ” zei Dick. „We zouden er niet aan denken om er met de fiets op uit te trekken als onze remmen niet in orde waren! ” Dick lachte. „De wegenverkeerswet is niet mals in die dingen — en dat weten we! ”

Oom Quentin keek alsof hij nog nooit van de wegenverkeerswet gehoord had — en waarschijnlijk had hij dat ook niet. Hij leefde in z’n eigen wereld — een wereld van theorieën, tabellen en figuren — en hij popelde van verlangen om er weer naar terug te gaan! Maar hij bleef wachten tot de kinderen startklaar waren.

„Dag Tante Fanny! Stuur ons bericht, waarheen we kunnen schrijven, zodra U weet waar U en Oom Quentin logeren! ” zei Julian.

„Dag Moeder! Maakt U niet bezorgd over ons — we zullen ’t geweldig hebben! ” riep George.

„Dag Tante Fanny! Dag Oom Quentin! We gaan er vandoor! Dag! Daaag! ”

Ze fietsten het weggetje uit dat naar Kirrin Cottage leidde. Hun oom en tante stonden bij het hek te wuiven tot ze om een bocht van de weg verdwenen waren.

Timmy holde naast de fiets van George en hij was blij, dat hij z’n poten eens goed kon strekken.

„Daar gaan we dan! ” zei Julian toen ze om de bocht reden. „Wat een bof, dat we er zomaar alleen op uit mogen trekken. Die goeie ouwe Oom Quentin! Ik ben blij, dat hij de boel in de war gestuurd heeft! ”

„Hoeveel kilometer rijden we vandaag? ” vroeg Annie. „Laten we niet te ver gaan de eerste dag — ik heb in ’t begin altijd een beetje last van zadelpijn. ”

„Nee, dat zullen we niet doen, ” zei Dick. „Julian en ik hebben uitgerekend, dat we de eerste dag veertig of vijftig kilometer moeten fietsen, meer niet. Maar als je moe bent, moet je ons maar waarschuwen. Het doet er helemaal niet toe, waar we stoppen! ”

Het werd een warme dag, hoewel het pas april was! Het duurde niet lang of de kinderen trokken hun blazers uit en bonden die achter op hun fietsen. George leek meer dan ooit op een jongen, met haar korte krullen die dansten in de wind. Ze droegen allemaal een korte broek en een trui, behalve Annie, die een kort grijs rokje aanhad. Ze rolde de mouwen van haar truitje op en de anderen volgden haar voorbeeld.

Zo fietsten ze de ene kilometer na de andere, genietend van de wind en de zon. Timmy galoppeerde onvermoeibaar naast hen voort, z’n rode tong uit z’n bek. Als hij de kans kreeg liep hij op het zachte gras langs de kant van de weg. Want Timmy was een heel verstandige hond!

Ze hielden halt in een klein dorpje dat Manlington-Tovey heette. Er was maar één winkel, maar daar kon je van alles en nog wat kopen. „Ik hoop dat ze gemberbier hebben! ” zei Julian. „Ik zou m’n tong net zover uit m’n mond willen laten hangen als Timmy doet! ”

In de winkel was limonade te krijgen, appelsap, grapefruit en gemberbier. Het was een moeilijke keus. Er was ook ijs te koop en weldra zaten de kinderen gemberbier te drinken met een scheut limonade erdoor en daarna kochten ze allemaal nog een ijsje.

„Timmy wil ook een ijsje, ” zei George. „Hij is er dol op, nietwaar Timmy? ”

„Woef! ” zei Timmy en schrokte het ijs in twee grote gulzige happen naar binnen.

„Het is eigenlijk jammer om Timmy ijs te voeren! ” zei Annie. „Hij gunt zich nauwelijks tijd om het te proeven, zo snel schrokt hij het naar binnen. Nee, Timmy, ga weg. Je hebt gehad — ik eet m’n ijs helemaal alleen op! ”

Timmy ging water drinken uit een kom, die de vrouw uit de winkel voor hem neergezet had. Hij dronk en hij dronk — en toen liet hij zich hijgend op de grond ploffen.

De kinderen namen ieder een flesje gemberbier mee en stapten toen weer op de fiets. Ze verheugden zich al op de boterhammen, die ze van Tante Fanny meegekregen hadden en die keurig ingepakt in de fietstassen zaten.

Annie zag een paar koeien grazen in een wei langs de weg. „Het moet toch wel verschrikkelijk zijn om koe te zijn en de hele dag niets dan smakeloos gras te moeten eten, ” riep ze naar George. „Wat een koe allemaal moet missen — nooit eens een lekker eitje of een boterham met vlees, nooit een chocolade gebakje — zelfs niet een flesje gemberbier! Arme koeien! ”

George lachte. „Waar jij allemaal niet aan denkt, Annie! ” zei ze. „Maar doordat jij al die lekkere dingen opgenoemd hebt, krijg ik nog veel meer honger. Van eieren en boterhammen met vlees gesproken — ik ben nieuwsgierig wat Moeder op ons brood gedaan heeft! Ik geloof dat ik haar eieren heb zien koken. Julian, zullen we maar gaan eten? ”

Het werd een heerlijke picknick, die eerste van hun trektocht. Ze zaten rondom in de madeliefjes en ergens op een tak van een hazelaar zat een vogel te zingen, alsof hij er niet genoeg van kon krijgen.

„Dat krijgen we er allemaal gratis bij, ” zei Julian en wees naar de bloemen en de vogel. „We hebben niet te klagen. Nu is het wachten nog op de kelner die ons het menu komt brengen! ”

Een konijntje kwam nieuwsgierig naderbij huppelen en bleef op een afstand naar hen zitten kijken. „O, daar is de kelner al! ” zei Julian onmiddellijk. „Wel, wat is het menu, vandaag, Langoor? Een lekker gebraden konijntje? ”

Het konijntje had eensklaps Timmy in de gaten gekregen en ging er vandoor zo snel als het maar lopen kon. De kinderen lachten want het leek net alsof het beestje geschrokken was toen Julian over gebraden konijntjes begon. Timmy keek het weghollende konijntje na maar maakte geen aanstalten het achterna te gaan.

„Maar Timmy! Dat is voor het eerst dat je je neus ophaalt voor een konijn, ” zei Dick. „Je begint oud te worden, geloof ik. Of misschien ben je warm en moe. Heb je voor hem niets te eten bij je, George? ”

„Ja natuurlijk, ” zei George, „ik heb zelf brood voor hem klaargemaakt. ”

Het was waar. Ze was expres naar de slager gegaan en had rauw gehakt voor Timmy gekocht: daarmee had ze twaalf boterhammen voor hem klaargemaakt. Ze had ze allemaal keurig doorgesneden en ingepakt.

De anderen lachten. Als het voor Timmy was, was George geen moeite teveel. Hij schrokte zijn brood naar binnen en sloeg met zijn staart op de grond. Ze zaten allemaal tevreden te eten. Wat was dat heerlijk om zo in de open lucht je brood op te eten!

Annie gaf een schreeuw. „George! Kijk eens wat je doet! Je zit het brood van Timmy op te eten! ”

„Verroest! ” zei George. „Ik dacht al, wat smaakt dat raar. Dan heb ik Timmy zeker een boterham van mij gegeven.

Neem me niet kwalijk Tim. ’’

„Woef! ” zei Timmy beleefd en accepteerde dankbaar nog een boterham.

„Hij merkt niet eens of hij twintig of vijftig boterhammen eet, zo snel schrokt hij ze naar binnen, ” zei Julian. „Maar hij heeft z’n portie nu gehad, nietwaar? Jongens, let op — nu komt hij bij ons bedelen. ”

Dick ging met zijn hoofd op een kussentje van mos liggen, knikte naar de vogel die op de tak zat te zingen en zei: „Een beetje zachtjes alsjeblieft want we gaan een poosje slapen! ”

„Het zou helemaal niet gek zijn als we een poosje rust hielden, ” zei Julian en gaapte. „We hebben een flink eind achter de rug. Het is niet nodig, dat we de eerste dag al teveel van onze krachten vergen. Ga van m’n benen af, Timmy — je bent me veel te zwaar met al die boterhammen in je buik. "

Timmy ging weg. Hij liep naar George en plofte naast haar neer. Met z’n lange rode tong likte hij haar langs haar gezicht. Ze duwde hem van zich af.

„Doe niet zo likkerig, ” zei ze slaperig, „houd de wacht zoals een goede trouwe hond betaamt en zorg dat niemand in de buurt komt en onze fietsen steelt. ”

Timmy wist natuurlijk wel wat „de wacht houden” betekende. Hij ging rechtop zitten toen hij die woorden hoorde, keek scherp om zich heen en snoof de lucht op. Niemand in de buurt? Nee. Geen geluid te horen en niets verdachts te zien. Timmy ging weer liggen, z’n ene oor gespitst en z’n ene oog een eindje open. George vond ’t altijd geweldig zoals hij kon slapen met een oor en een oog wakker en het andere gesloten. Ze wilde dit juist aan Julian vertellen toen ze zag dat die al sliepen.

Het duurde niet lang of ze sliep ook. Niemand kwam hen storen. Een roodborstje hipte nieuwsgierig naderbij, hield z’n kopje schuin en overlegde of het een paar haren uit Tim-my’s staart zou trekken om er z’n nestje mee te bekleden. Het spleetje van Timmy’s oog ging iets verder open — pas op, roodborstje, haal geen gekke streken uit met Timmy!

Het vogeltje vloog weg. De lijster zong nog steeds en het konijntje kwam ook weer eens kijken. Timmy’s oog ging weer open en het konijntje nam de vlucht. Sliep die grote hond — was hij wakker? Langoor durfde geen risico te nemen!

Om half vier werden ze een voor een wakker. Julian keek op zijn horloge. „Verroest — het is al bijna theetijd! ” riep hij uit en Annie gaf een gilletje.

„O nee toch — we hebben pas gegeten en ik heb nog helemaal geen trek! ”

Julian lachte. „Maak je niet bezorgd, ” zei hij, „we zullen geen rekening' houden met de klok, Annie, maar rustig wachten tot onze magen ons waarschuwen. Kom, sta op! Anders gaan we zonder jou verder! ”

Ze reden hun fietsen terug naar de weg en stapten op. Een heerlijk koel briesje streek langs hun gezichten. Annie kreunde.

„Ben je van plan nog ver te fietsen, vandaag, Julian? Ik voel me al een beetje stijf! ”

„Nee, niet zo ver, ” zei Julian. „Ik dacht zo — we moesten maar ergens gaan theedrinken als we er trek in hebben — tegen de avond een paar boodschappen doen en dan een mooi plekje opzoeken om de tenten neer te zetten. Ik heb op de kaart een meertje gezien en het leek me leuk, daar te gaan zwemmen als we het vinden kunnen. ”

Dit klonk allemaal erg mooi. Wat George betrof konden ze nog urenlang fietsen, als de dag besloten zou worden met een zwempartij.

„Dat is een goed plan van je, " zei ze goedkeurend, „ben ik het helemaal mee eens. Wat mij betreft rijden we van het ene meertje naar het andere — zodat we altijd kunnen zwemmen, ’s morgens en ’s avonds. ”

„Timmy is het er ook mee eens, ” zei George lachend, „maar o hemel ik geloof niet dat hij een zwempak meegenomen heeft! ”

Hoofdstuk III

EEN PRACHTIGE DAG — EEN PRACHTIGE NACHT

Ze hadden met hun vijven een heerlijke avond. Om een uur of half zes aten ze weer en gingen toen inkopen doen. Ze kochten brood, vispastei, een grote ronde jamtaart in een kartonnen doos, sinaasappels, een flinke komkommer en een stuk ham — van alles wat.

„t Is te hopen dat we het niet allemaal vanavond opeten want dan hebben we morgenochtend niets meer, ” zei Geor-ge en pakte de boodschappen in haar fietstas. „Ga weg, Timmy, dat is niet voor jou. Ik heb een heerlijk bot voor je gekocht — daar kun je uren zoet mee zijn! ”

„Geef het hem alsjeblieft niet als we gaan slapen, vanavond, ” zei Annie. „Met z’n ge knaag en geknabbel zou hij ons allemaal wakker houden. Ik ril al, als ik eraan denk hoe hij die botten kan laten knarsen. ”

„Mij zal vannacht niets wakker kunnen houden, ” zei Dick. „Ik geloof dat ik zelfs door een aardbeving heen zou slapen. Ik denk al met verlangen aan m’n slaapzak. ”

„Ik geloof niet dat we vannacht de tenten hoeven op te zetten, ” zei Julian met een blik naar de wolkenloze hemel. „Ik zal straks eens even vragen, wat om zes uur het weerbericht was. Om je eerlijk de waarheid te zeggen — ik geloof Jat we gerust met onze slaapzakken onder de blote hemel kunnen gaan slapen. ”

„O, wat super! ” zei Annie. „Heerlijk om naar de sterren te liggen kijken! ”

De weersvoorspelling was goed. „Mooi en helder weer, bijzonder zacht voor de tijd van het jaar. ”

„Mooi, ” zei Julian, „dat spaart ons een heleboel moeite — we hoeven onze tenten zelfs niet uit te pakken. Kom — hebben we alles? Vinden jullie dat we nog meer eten moeten kopen? ”

De fietstassen waren-helemaal vol. Ze waren ’t er over eens dat er niets meer bij kon. „Er zou nog veel meer in kunnen als Timmy z’n eigen botten zou dragen, ” zei Annie. „Mijn tassen zitten halfvol botten voor mijnheer de hond. Waarom geef je Timmy niet een mandje op z’n rug, dan kan hij z’n eigen botten dragen, George. Ik weet zeker dat hij er verstandig genoeg voor is. ”

„Ja, verstandig genoeg is hij wel, ” zei George, „maar hij zou ze achter elkaar opeten, als hij z’n eigen botten moest dragen. En honden schijnen de hele dag door te kunnen eten. ”

„Ze boffen, ” zei Dick, „ik wou dat ik dat ook kon.

Maar helaas, het gaat niet. Op een gegeven moment kan ik niet meer en dan moet ik wachten tot er weer plaats is in mijn maag! ”

„Kom, we gaan naar het meer, " zei Julian en vouwde de kaart op die hij nauwlettend had staan bekijken. „Het is nog hoogstens vijf kilometer hier vandaan. Er staat op de kaart: Het Groene Plasje, maar ik heb zo’n vermoeden dat het heel wat groter is dan een plasje. Sjonge, ik verlang ernaar om eens lekker te zwemmen. Ik heb het warm en ik kleef overal. ”

Om half acht arriveerden ze aan het meer. Het was prachtig gelegen en er was een schuurtje bij, dat kennelijk ’s zomers door zwemmers gebruikt werd om zich te verkleden. Maar nu was het op slot.

„Er zal toch niets op tegen zijn dat we een duik nemen? ” zei Dick aarzelend. „Ik bedoel — het is toch niet verboden? ”

„Nee. Er staat nergens dat we hier op verboden terrein zijn, ” zei Julian. „Maar het water zal niet erg warm zijn want het is pas half april! We zijn echter gewend iedere morgen een koude douche te nemen en bovendien heeft vandaag de hele dag de zon geschenen — het zal dus wel meevallen.

Kom — we gaan onze badpakken aantrekken. ”

Ze verkleedden zich achter de struiken en renden naar het meer. Het water was inderdaad koud. Annie dook er even in en onmiddellijk ging ze er weer uit. Maar George bleef niet achter bij de jongens en dook dapper in het water. Tintelend en lachend kwamen ze er weer uit. „Sjonge, wat was dat koud! ” zei Dick. „Kom, laten we een eindje hardlopen — En kijk eens, Annie is alweer aangekleed! Timmy, waar ben je? Jou is het water niet te koud, hè? ”

Ze renden zo hard als ze konden langs het paadje bij het Groene Plasje heen en weer. Annie was intussen bezig het avondeten klaar te maken. De zon was nu achter de horizon verdwenen en hoewel het nog steeds prachtig weer was, begon het toch kil te worden. Annie was blij, dat ze een warme trui aangetrokken had.

„Die goeie Annie, ” zei Dick toen hij en Julian zich ook aangekleed hadden. „Kijk eens aan, ze heeft het eten allemaal al klaar staan. Een echt klein huismoedertje is ze, nietwaar Annie? Ik wed dat je, als we hier langer dan een nacht bleven, een soort provisiekaste gemaakt zou hebben, dat je alvast een keukentje zou inrichten en een plaatsje zoeken waar je bezems en stoffers kon opbergen. ”

„Doe niet zo dwaas, Dick, ” zei Annie. „Wees liever blij, dat ik graag eten klaar maak en zo. O Timmy! Ksshh! Ga weg! Kijk eens, mijnheer heeft zich even staan uitschudden: al het eten is nat! Je had hem ook moeten afdrogen, George. Je weet dat hij zich altijd uitschudt als hij gezwommen heeft! ”

„Ja, neem me niet kwalijk, ” zei George. „Timmy, zeg dat het je spijt. Waarom moet je alles zo wild doen! Als ik me zo heftig uitschudde, zouden m’n haren, m'n vingers en m'n oren in het rond vliegen! ”

Ze aten met smaak en keken naar de eerste sterren, die in het blauw van de nacht tevoorschijn kwamen. De kinde-ren en Timmy voelden zich allemaal moe en tevreden. Dit was het begin van hun trektocht — en het begin was altijd heerlijk — je had nog een hele tijd voor de boeg en om één of andere reden sprak ’t vanzelf dat de zon iedere dag weer present zou zijn!

Toen ze gegeten hadden kropen ze al gauw in hun slaapzakken. Ze hadden ze allemaal naast elkaar gelegd, zodat ze met elkaar konden babbelen als ze zin hadden. Timmy vond het prachtig. Hij liep plechtig van de ene slaapzak naar de andere en overal werd hij met gegil en met dreigementen ontvangen.

„Timmy! Wat haal je in je hoofd. En ik heb net zoveel gegeten! ”

„Timmy! Ben je gek geworden! Je gaat met vier poten tegelijk boven op me staan. ”

Timmy begreep niets van al dat geschreeuw. Hij ging tenslotte naast George liggen nadat hij tevergeefs geprobeerd had bij haar in haar slaapzak te kruipen. George draaide hem de rug toe.

„O, Timmy ik houd erg veel van je maar ik wou dat je m’n gezicht niet zo nat maakte. Julian — kijk eens wat een prachtige ster: net een grote ronde lamp. Welke is dat? ”

„Dat is eigenlijk geen ster — het is Venus, een van de planeten, ” zei Julian slaperig. „Hij wordt ook wel de avondster genoemd. Dat je dat niet weet, George. Wat leer je eigenlijk op school? ”

George probeerde Julian door haar slaapzak heen een schop te geven, maar dat lukte niet. Ze gaf ’t op en gaapte zo luid dat al de anderen ook gingen gapen.

Annie sliep het eerst. Ze was de jongste en ze werd van het fietsen en lopen eerder moe dan de anderen, hoewel ze altijd dapper haar best deed met hen mee te trekken. George staarde nog een poosje naar Venus en viel toen in slaap. Julian en Dick babbelden nog een poosje zacht met elkaar.

Timmy lag doodstil. Hij was ook moe want hij had die dag heel wat afgesjouwd.

Niemand verroerde een vin die nacht — zelfs Timmy niet. Hij schonk zelfs geen aandacht aan een troep konijnen, die op nog geen honderd meter bij hem vandaan stoeide. Hij spitste nauwelijks z’n oren toen in de buurt een uil riep. Hij merkte niet eens dat een tor over z’n rug liep.

Maar als George wakker geworden was en hem geroepen had, zou hij onmiddellijk opgesprongen zijn. Hij zou kwispelstaartend naast haar gestaan hebben en zacht gejankt hebben om duidelijk te maken dat ze maar behoefde te zeggen wat ze wilde! George was het middelpunt van zijn wereld — dag en nacht.

De volgende dag bracht mooi weer. Het was heerlijk om wakker te worden en de zon op je wangen te voelen. Wat zongen die vogels prachtig in de vroegte!

„Misschien zijn het dezelfde vogels, die we gisteren hoorden zingen, " zei Dick slaperig.

Annie kwam langzaam overeind. Zouden de anderen meteen willen ontbijten of zouden ze eerst willen zwemmen?

Julian ging ook rechtop zitten en gaapte. Hij kwam half uit zijn slaapzak en grijnsde naar Annie.

„Hallo, ” zei hij, „lekker geslapen? Sjonge, ik voel me prima vanmorgen! Ik geloof dat ik nog nooit van m’n leven zo lekker geslapen heb. ”

„Ik ben nog een beetje stijf, ” zei Annie. „Maar dat gaat wel over. Hallo George — ook al wakker? ”

George bromde en kroop weg in haar slaapzak. Timmy krabde met zijn voorpoot aan haar en jankte. Hij wilde dat ze opstond en met hem ging spelen.

„Ga weg, Timmy, ” klonk de stem van George uit de diepte van haar slaapzak. „Zie je niet dat ik nog niet wakker ben? ”

„Ik ga zwemmen, ” zei Julian, „wie gaat er mee? "

„Ik niet, ” zei Annie. „Het water is me te koud vanmorgen. George heeft geloof ik ook niet veel zin. Gaan jullie maar samen, jij en Dick. Ik zal zorgen dat het ontbijt klaar is als jullie terugkomen. Het spijt me, maar ik kan helaas niet zorgen dat we iets warms te drinken krijgen — we hebben vergeten een ketel mee te nemen. ”

Julian en Dick gingen naar het Groene Plasje, terwijl Annie ook uit haar slaapzaak kroop en zich begon aan te kleden. Ze besloot met spons en handdoek naar het meertje te gaan en zich lekker met koud water te wassen. Dan zou de slaap wel verdwijnen. George lag nog tot over haar oren in de slaapzak.

De twee jongens waren al bijna bij het meertje. Ze zagen het water glinsteren tussen de groene bomen. Het zag er uitnodigend uit.

Toen zagen ze eensklaps een fiets tegen een boom staan. Dat verbaasde hun want die fiets was niet van hun. Er moest dus nog iemand anders in de buurt zijn.

Ze hoorden geplas in het water en liepen snel naar het meertje. Was er iemand aan het zwemmen?

Een jongen zwom met krachtige slagen dwars over het meertje. Z’n blonde haren glansden in de ochtendzon. Eensklaps zag hij Julian en Dick en zwom naar hen toe.

„Hallo, ” riep hij toen hij de oever van het meer bereikt had. „Komen jullie ook zwemmen? Mooi zwembad heb ik hier, hè? ”

„Wat bedoel je? Is dit heus jouw zwembad? ” vroeg Julian.

„Ja — dat wil zeggen: van mijn vader, " zei de jongen. „Van Thurlow Kent. ”

Julian en Dick hadden allebei wel eens van Thurlow Kent gehoord, een van de rijkste mannen van het land. Julian keek de jongen ongelovig aan.

„Als dit jouw zwembad is, zullen we er geen gebruik van maken, ” zei hij.

„O, kom mee! ” riep de jongen en gooide hen nat. „Zullen we doen wie het eerst aan de overkant is? ”

Ze doken alle drie in het koude water en zwommen om het hardst. Hun bruine armen ploegden door het rimpelloze wateroppervlak — wat een heerlijk begin van een zonnige dag! '

Hoofdstuk IV

RICHARD

Annie begreep er niets van toen ze drie jongens in het Groene Plasje zag inplaats van twee. Ze bleef met haar spons en haar handdoek aan de rand van het water staan. Wie was die derde jongen?

Ze kwamen met een snelle crawlslag terugzwemmen naar de plaats waar Annie stond. Met hun voeten trappelden ze een witte schuimbaan in het heldere water. Annie keek een beetje verlegen naar de vreemde jongen. Hij was niet veel ouder dan zij en lang zo groot niet als Julian en Dick, maar hij was stevig gebouwd en hij had een paar lachende blauwe ogen. Met een snel gebaar streek hij z’n druipnatte haren naar achteren toen hij uit het water kwam.

„Is dat een zusje van je? ” vroeg hij aan Julian en Dick. .. Dag! ”

„Dag! ” zei Annie en glimlachte. „Hoe heet je? ”

„Richard, ” zei hij, Richard Kent. En jij? ”

„Annie, ” zei Annie, „we maken een trektocht met de fiets.

De jongens hadden nog geen gelegenheid gehad zich bekend te maken. Ze stonden nog te hijgen van het snelle zwemmen.

„Ik ben Julian en dit is Dick, een broer van me, ” zei Julian buiten adem. „Zeg — ik hoop dat we niet op verboden terrein zijn, afgezien van het feit dat we ook al in verboden water gezwommen hebben! ”

Richard lachte. „Om je de waarheid te zeggen — dat ben je wel! Maar ik geef je hierbij permissie! Je mag m’n zwembad en m’n land lenen zolang als je wilt. ”

„O fijn, zei Annie. „Dit is zeker allemaal van je vader?

Er stond nergens verboden toegang of zoiets en dus konden we ’t niet weten. Heb je misschien zin om met ons te ontbijten? Kleed je maar aan dan brengen Julian en Dick je wel naar de plaats waar we kamperen. ”

Ze waste haar gezicht en haar handen in het meertje en hoorde intussen achter zich de jongens babbelen onder het aankleden. Toen snelde ze terug naar de kampeerplaats want ze wilde de slaapzakken nog even wegruimen en het ontbijt klaarzetten voor de gast kwam. Zo was Annie nu eenmaal! George lag nog in haar slaapzak — haar krullebol kwam er net bovenuit. Het leek precies of er een jongen lag te slapen.

„George! Word wakker. Er komt iemand ontbijten, ” zei Annie en schudde haar heen en weer.

George haalde nijdig de schouders op: ze geloofde haar niet. Dat was alleen maar een list van Annie, dacht ze, om haar zover te krijgen dat ze ook opstond en haar ging helpen met het ontbijt! Annie liet haar met rust — goed, dan moest de gast haar maar in haar slaapzak vinden, als ze dat liever wilde!

Ze spreidde een tafelkleed uit en zette het ontbijt klaar. Wat een bof dat ze de vorige dag twee potten jam gekocht hadden inplaats van één! En een flesje vruchtensap extra. Nu konden ze Richard ook laten meedelen.

Even later kwamen de drie jongens aanlopen. Richard zag George liggen in haar slaapzak, toen Timmy naar hem toe kwam lopen. Hij streelde Timmy even, die hem met grote belangstelling besnuffelde want hij rook dat er bij Richard thuis ook een hond was.

„Wie ligt daar nog te slapen? " vroeg Richard.

„Dat is George, ” zei Annie, „ze is te lui om op te staan! Kom — alles staat klaar. Wil je eerst een broodje met vis-pastei? En houd je van komkommer bij je brood? Er is ook een flesje vruchtensap voor je, als je dat lust. ”

George hoorde Richards stem en ze begreep er niets van. Wie was dat? Met haar ogen knipperend ging ze rechtop zitten. Richard dacht eerlijk dat ze een jongen was. Ze zag eruit als een jongen en ze werd George genoemd!

„Goeiemorgen, George, ” zei hij, „ik hoop dat ik niet jouw portie van het ontbijt opeet. ”

„Wie ben jij? ” vroeg George. De jongens vertelden het haar.

„Ik woon hier een kwartiertje fietsen vandaan en ik ben hier vanmorgen naartoe gefietst om te zwemmen. Ik — o ja, dat is waar ook — ik moet even m’n fiets gaan halen, zodat ik hem in het oog kan houden. Het is me al tweemaal gebeurd dat m’n fiets gestolen werd, doordat ik er niet goed op lette. ”

Hij rende weg om z'n fiets te halen. George maakte van de kans gebruik om snel uit haar slaapzak te kruipen en zich aan te kleden. Ze zat aan het ontbijt, toen Richard terugkwam. Hij had z’n fiets aan de hand.

„In orde, hij stond er nog, ” zei hij en gooide de fiets naast zich neer. „Stel je voor dat ik m’n vader moest gaan vertellen, dat deze ook weg was. Hij zou woedend zijn! ”

„Mijn vader kan soms ook woedend zijn, ” zei George.

„Slaat hij je? ” vroeg Richard en gaf Timmy een lekker stukje brood met vispastei.

„Nee, natuurlijk niet, ” zei George, „hij is alleen maar opvliegend van aard. ”

„De mijne kan tekeer gaan als een wildeman en als iemand hem beledigd heeft is hij net een olifant — hij vergeet het nooit! ” zei Richard. „Hij heeft zich al heel wat vijanden gemaakt in zijn leven. Het is wel voorgekomen, dat hij dreigbrieven kreeg dat ze hem zouden vermoorden en dan moest hij een lijfwacht in dienst nemen. ”

Dat klonk allemaal bijzonder opwindend. Dick wenste half en half dat hij ook zo’n vader had. Wat zou mooier zijn dan dat hij tegen de jongens op school kon opsnijden over „de lijfwacht” van zijn vader!

„Hoe is zo’n lijfwacht? ” vroeg Annie nieuwsgierig.

„O, dat is heel verschillend. Maar het zijn allemaal zware kerels — ze zien eruit als vechtersbazen en dat zijn ze waarschijnlijk ook, ” zei Richard, genietend van de belangstelling van de kinderen. „Verleden jaar had hij er een, die was verschrikkelijk — dikke lippen dat die man had, zoiets heb je nog nooit gezien! En een neus — als je hem van opzij zag dacht je beslist dat hij voor de grap een feestneus opgezet had! ”

„Allemensen, ” lachte Annie. „Wat afschuwelijk! Heeft je vader die man nog in dienst? ”

„Nee. Hij deed iets dat hem niet beviel — ik ben alweer vergeten wat het was — en na een ruzie waarvan de honden geen brood zouden lusten, gooide hij hem eruit, ” vertelde Richard. „En ik was blij dat hij wegging. Ik had een hekel aan hem, want hij schopte altijd de honden! ”

„O, wat een gemene kerel! ” riep George verontwaardigd uit. Ze legde haar arm om Timmy heen, alsof ze bang was dat iemand hem plotseling een schop zou geven.

Julian en Dick vroegen zich af of ze dit allemaal moesten geloven. Ze kwamen tot de conclusie dat de verhalen van Richard allemaal sterk overdreven waren, maar toch luisterden ze met belangstelling, al rilden ze niet bij de gruwelverhalen, zoals de meisjes deden.

„Waar is je vader nu? ” vroeg Annie. „Heeft hij nu ook een lijfwacht bij zich? ”

„Dat zal wel! Hij is deze week in Amerika, maar hij komt spoedig naar huis — met lijfwacht natuurlijk, ” zei Richard en dronk het laatste beetje uit zijn flesje vruchtensap. „Sjonge, dat was lekker. Zeg — wat een bofferds zijn jullie, dat je er zomaar op de fiets op uit mag trekken — en je slaapzak uitrollen waar je maar wilt. Dat zou m’n moeder nooit goedvinden — ze is altijd bang dat me iets zal overkómen. ”

„Waarom neemt ze voor jou dan ook niet een lijfwacht in dienst, ” merkte Julian listig op.

„Die zou ik niet om me heen moeten hebben, ” zei Richard. „Maar om je de waarheid te zeggen — ik heb een soort lijfwacht. ”

„O ja? Waar dan? ” vroeg Annie en keek om zich heen, alsof ze verwachtte dat een of andere krachtpatser eensklaps vanachter de bomen tevoorschijn zou komen.

„Wel — hij is zogenaamd mijn voogd voor de vacantie, ” zei Richard en speelde met Timmy’s oren. „Hij heet Lomax en hij is een verschrikking. Ik mag niet uitgaan zonder ’t hem te zeggen — alsof ik een klein kind ben zoals Annie hier. ”

Annie keek hem verontwaardigd aan. „Ik ben geen klein kind en ik hoef niemand te waarschuwen als ik er alleen opuit wil trekken, ” zei ze.

„Eerlijk gezegd, ik geloof niet dat we er alleen opuit hadden mogen trekken, als we Timmy niet bij ons gehad zouden hebben, ” zei Dick oprecht. „Hij is meer waard dan een krachtpatser of een vacantievoogd. Waarom heb je eigenlijk geen hond? ”

„O, ik heb er vijf, ” zei Richard luchtig.

„Hoe heten ze? ” vroeg George ongelovig.

„Eh — Bunter, Biscuit, Brownie, Bones — en eh Bonzo, ” zei Richard met een grijns.

„Wat een rare namen, ” zei George minachtend. „Wie noemt er een hond nu Biscuit. Je bent niet goed wijs. ”

„Houd je mond, ” zei Richard en keek eensklaps boos. „Ik laat me niet voor gek uitmaken. ”

„Je zult er toch weinig tegen kunnen doen, ” zei George kalm. „Ik vind, dat je niet goed wijs bent, als je een eerlijke fatsoenlijke hond Biscuit noemt! ”

„Dat zal ik je betaald zetten! ” riep Richard uit en sprong op. „Neem dat terug! Vooruit — sta op! Ik wil met je vechten! ”

George sprong ook op. Maar Julian greep haar bij haar benen en trok haar weer op de grond. „Laat dat, ” zei hij tegen Richard. „Je moest je schamen. ”

„Wat? ” schreeuwde Richard en hij had een hoofd als een biet — Blijkbaar was hij even opvliegend van aard als zijn vader.

„Ja, je vecht toch niet met meisjes, ” zei Julian minachtend. „Of jij soms wel? Zeg het maar eerlijk! ”

Richard staarde hem verbaasd aan. „Wat bedoel je? ” zei hij. „Meisjes nee, natuurlijk vecht ik niet met meisjes. Geen enkele fatsoenlijke jongen slaat een meisje — maar dit is een jongen met wie ik wil vechten — hoe heet hij ook weer? — George. ”

Tot zijn grote verbazing begonnen Julian, Dick en Annie hard te lachen. Timmy blafte luid want hij was blij dat er zo snel een eind kwam aan de ruzie. Maar George keek nors voor zich uit.

„Wat is er nu weer aan de hand? ” vroeg Richard strijdlustig. „Ik snap er niets van. Waarom lachen jullie? ”

„Richard, George is geen jongen — ze is een meisje, ” legde Dick lachend uit. „Verroest — ik geloof dat ze je uitdaging aangenomen zou hebben en met je zou gaan vechten — jullie lijken wel een paar kemphanen! ”

Richards mond zakte open van verbazing. Hij werd nog roder. Toen keek hij schaapachtig naar George.

„Tjee — ben je werkelijk een meisje? ” zei hij. „Je gedraagt je precies als een jongen — en zo zie je eruit ook. ’t Spijt me, George. En heet je werkelijk George? ”

„Nee — Georgina, ” zei George die een beetje ontdooide nu Richard haar excuses aanbood en liet merken dat hij eerlijk gedacht had dat ze een jongen was. Want George wilde niets liever dan een jongen zijn en geen meisje. Daarom gedroeg ze zich als een jongen en ze was altijd blij, dat de mensen haar voor een jongen hielden.

„Het is maar goed, dat ik niet met je ben gaan vechten, ” zei Richard overtuigd. „Ik zou je tot appelmoes geslagen hebben! ”

„Nee, moet je hem horen! ” stoof George op. „Jongen, wat verbeeld je je wel? " Julian duwde haar terug op de grond.

„Houd je mond nu, jullie beiden en gedraag je niet zo kinderachtig. Waar is de kaart? Het wordt tijd dat we eens kijken waar we vandaag naartoe gaan — hoever we zullen fietsen en waar we vannacht zullen kamperen. ”

Gelukkig waren George en Richard spoedig weer de beste vrienden. Even later lagen ze alle zes met hun hoofden — Timmy ook — over de kaart gebogen. Julian nam de beslissing.

„We gaan naar de bossen van Middlecombe — kijk daar, op de kaart. Afgesproken — het is een mooie fietstocht. ”

Het mocht een fietstocht zijn — spoedig zou blijken dat het nog veel meer was dan dat!

Hoofdstuk V

ZES IN PLAATS VAN VIJF

„Zeg, ” zei Richard, toen ze alles opgeruimd hadden, het afval begraven en gecontroleerd dat geen van de fietsen met een lekke band stond, „ik heb een tante wonen in de buurt van de bossen waar jullie naartoe gaan — als ik toestemming kan krijgen van m’n moeder om met jullie mee te gaan, vinden jullie het dan goed? Ik kan dan zover met jullie meegaan tot aan mijn tante. ”

Julian keek Richard eens aan. Hij geloofde maar half, dat Richard werkelijk van plan was eerst toestemming te vragen aan zijn moeder.

„Wel — als het niet te lang duurt voor je terugkomt, ” zei hij. „We vinden het natuurlijk best dat je met ons meegaat. We kunnen je onderweg bij je tante afzetten. ”

„Ik ga nu regelrecht naar huis om ’t m’n moeder te vragen, ” zei Richard geestdriftig. Hij holde al naar zijn fiets. „We zien elkaar bij Croker’s Corner — het staat op de kaart. Dat is gemakkelijker want dan behoef ik niet eerst hierheen terug te komen. ”

„Goed, ” zei Julian, „ik moet nog iets aan m’n fiets doen — hij remde gisteren niet helemaal naar m’n zin, maar daar heb ik niet meer dan tien minuten werk mee. Intussen kan jij thuis toestemming gaan vragen en dan zien we je straks wel weer verschijnen. We zullen op je wachten: dat wil zeggen — tien minuten. Als je dan niet bent komen opdagen, rekenen we dat je niet meemag. Zeg maar tegen je moeder dat we je veilig bij je tante zullen afleveren. ”

Opgewonden juichend ging Richard er op zijn fiets vandoor. Annie begon de boel op te ruimen en George hielp haar. Timmy liep iedereen in de weg en snuffelde langs de grond of er nog kruimels lagen.

„Je zou haast denken dat hij niet genoeg gehad heeft! ” zei Annie. „Maar hij heeft meer gegeten dan ik! Timmy! Als je nog eens onder m’n benen doorloopt bind ik je vast. ”

Julian en Dick maakten samen de fiets in orde en een kwartier later waren ze klaar om te vertrekken. Ze hadden al afgesproken waar ze zouden stoppen om inkopen te doen voor de lunch en hoewel ’t naar Middlecombe verder was dan ze de vorige dag gereden hadden, meende Julian dat ze die afstand wel konden afleggen. Timmy popelde ook van verlangen om te starten. Hij was een flinke hond en hij genoot van alle drukte om hem heen.

„Daar zal je een beetje slanker van worden, ” zei Dick. „We houden niet van vette honden, weet je, Timmy! Ze waggelen en hijgen! ”

„Dick! Timmy is nog nooit vet geweest! ” riep George verontwaardigd uit maar ze zweeg toen ze Dick zag grijnzen. Hij plaagde haar weer en weer was ze erin gelopen. Ze gaf hem een vriendschappelijke por in z’n ribben. Het lukte hem ook altijd weer!

Even later stapten ze op de fiets. Blaffend rende Timmy voor hen uit. Ze reden een laantje door en bereikten weldra de grote weg. Het was geen hoofdweg, want die vermeden de kinderen zoveel mogelijk; ze reden liever langs smalle, overschaduwde wegen waar ze alleen maar af en toe een boerenkar of hoogstens een auto van een bakker of een slager tegenkwamen.

„Nu moeten we oppassen dat we Croker's Corner niet voorbij rijden, ” zei Julian. „Volgens de kaart moeten we er nu gauw zijn. George, als je iedere keer met je fiets door een kuil rijdt, zit je straks op de straat inplaats van op je zadel. ”

„Ja, ja, dat weet ik wel, ” zei George. „Ik moest uitwijken, omdat Timmy bijna voor m'n wiel ging lopen. Hij zit een konijn of zoiets achterna. Timmy, ga mee anders blijf je alleen achter! ”

Met tegenzin rende Timmy het groepje achterna en hij had hen spoedig weer ingehaald. Hij vond zo’n tocht met de fiets prachtig, maar het was wel een nadeel dat hij niet voldoende tijd had alles goed te besnuffelen dat ze tegenkwamen.

Ze bereikten Croker's Corner eerder dan ze gedacht hadden. Er stond een bordje met die naam lang de weg en tegen dat bordje stond Richard’s fiets met Richard ernaast. —

„Dat heb je ook gauw gedaan, ” zei Julian. „Ik bedoel ben je nu al naar huis geweest en weer hierheen gereden? Wat heeft je moeder gezegd? ”

„Ze vond het goed als ik maar met jullie meeging, ” zei Richard. „Ik mag vannacht bij mijn tante blijven, heeft ze gezegd. "

„Heb je dan niet een pyama en zo meegebracht? ” vroeg Dick verbaasd.

„Nee, die heeft mijn tante wel voor me, ” antwoordde de jongen. „Hoera — wat heerlijk om er de hele dag met jullie op uit te trekken — geen mijnheer Lomax die me lastig valt en verveelt met dit en met dat. Kom mee, we gaan verder! ”

Ze stapten weer op de fiets. Richard probeerde steeds met z’n drieën naast elkaar te gaan rijden en Julian moest hem waarschuwen dat dat verboden was. „Wat kan mij dat schelen! ” riep Richard die in een allerbeste stemming scheen te verkeren. „Trouwens, wie zal ’t me beletten? ”

„Dat zal ik je beletten, ” zei Julian en Richard's lach verdween eensklaps. Julian kon heel streng zijn als hij wilde. Dick gaf George een knipoogje en zij knipoogde terug.. Ze waren allebei tot de conclusie gekomen dat Richard een verwende jongen was, die graag z’n eigen zin deed. Maar dat zou bij Julian niet lukken!

Om elf uur onderbraken ze de tocht voor een ijsje. Richard scheen veel geld op zak te hebben. Hij wilde met alle geweld voor hen allemaal ijs kopen, zelfs voor Timmy. En toen gingen ze inkopen doen voor de lunch — vers brood, boter, kaas, radijs en nog veel meer lekkere dingen. Richard kocht een prachtige chocoladetaart die hij in een eerste klas banketbakkerszaak zag staan.

„Allemensen, die moet je een fortuin gekost hebben! ” riep Annie uit. „Hoe moeten we hem in vredesnaam meenemen? Hij kan bijna bij niemand in de fietstas! ”

„Woef! ” zei Timmy verlangend.

„Nee, jij mag hem beslist niet dragen, ” zei Annie. „Nu — er zit niets anders op dan dat we hem middendoor snijden en dat twee van ons ieder een helft in de fietstas doen. Wat een knaap van een taart! ”

Ze reden verder en langzamerhand kwamen ze nu in een streek met veel natuurschoon. De dorpen lagen hier veel verder van elkaar. Af en toe zagen ze een boerderij op de heuvels liggen en het was leuk om de koeien en schapen in de zon te zien grazen. Het zag er allemaal zo vredig uit. Het weer hield zich uitstekend — de lucht was blauw met slechts hier en daar een paar witte wolkjes.

„Jongens, wat boffen we dat we zulk mooi weer hebben, ” zei Richard. „Maar George, wordt die hond van je niet eens een keer moe? Hij loopt te hijgen als een oude stoommachine. ”

Julian knikte. „Ja het wordt tijd dat we ergens gaan lunchen, ” zei hij met een blik op z’n horloge. „We hebben vanmorgen een flink eind afgelegd. We mogen echter niet vergeten dat een groot deel van de weg bergafwaarts ging. Vanmiddag zullen we niet zo hard opschieten, denk ik, want dan komen we in heuvelachtig terrein. ”

Ze vonden weldra een aardig plekje om te picknicken. Natuurlijk namen ze de zonkant van de heuvel, die hun bovendien nog een prachtig uitzicht gaf over een dal. Schapen en lammeren graasden vlak bij hen in de buurt. De lammeren waren nieuwsgierig — er kwam er een regelrecht naar Annie en bleef blatend bij haar staan.

„Wil je een stukje van mijn brood hebben? ” vroeg Annie en hield het dier een stuk brood voor. Timmy keek er verontwaardigd naar. Stel je voor — zomaar brood weggeven aan die dwaze beesten! Hij begon te grommen maar George vermaande hem dat hij stil moest zijn.

Het duurde niet lang of alle lammeren stonden om hen heen. De diertjes waren helemaal niet bang en één ervan probeerde zelfs tegen George op te gaan staan! Dat was te veel voor Timmy! Hij snauwde zo heftig, dat alle lammeren ijlings de benen namen!

„O, wees toch niet zo jaloers, Timmy! ” zei George.

„Hier heb je een stuk brood en gedraag je nu alsjeblieft fatsoenlijk! Je hebt al die arme lammetjes op de vlucht gejaagd en natuurlijk komen ze niet meer terug! ”

Ze aten en dronken en luierden in de zon. Wat was die zon warm — als het zulk mooi weer bleef, zouden ze allemaal koffiebruin branden. Heerlijk! Ze mochten van geluk spreken dat de zon scheen, dacht Julian slaperig, want in de regen fietsen was afschuwelijk.

De kinderen gingen een dutje doen en het duurde niet lang of de lammeren waagden zich weer hoe langer hoe dichterbij. Eén ging zelfs met zijn voorpootjes op Julian staan toen hij sliep en Julian ging met een ruk rechtop zitten. „Zeg Timmy! ” begon hij dreigend, „als je nog eens op me springt zal ik —”

Maar het was Timmy niet, het was een lammetje, zag hij. Julian lachte en bleef een poosje naar de malle sprongen van de kleine dieren zitten kijken.

„Zijn we al dicht in de buurt van het huis van je tante? ” vroeg Julian aan Richard toen ze weer op de fietsen zaten.

„Als we dicht bij Great Giddings zijn, zullen we er gauw zijn, ” antwoordde Richard, die met losse handen fietste, met als gevolg dat hij bijna in een sloot terecht kwam. „Ik heb het niet op de kaart zien staan. ”

Julian dacht na. „Ja — we moeten tegen theetijd in Great Giddings zijn — om een uur of vijf dus. We zullen je voor de thee bij je tante afzetten, als je wilt. ”

„O nee, dank je wel, ” zei Richard snel. „Ik drink veel liever thee bij jullie. Ik wou dat ik maar met jullie mee kon gaan op trektocht. Maar dat gaat zeker niet? Je zou m’n moeder even kunnen opbellen. ”

„Wat haal je in je hoofd, ” zei Julian. „Je mag bij ons theedrinken als je wilt — maar daarna leveren we je af bij je tante zoals afgesproken is, begrepen? Geen onzin! ”

Om kwart voor vijf waren ze in Great Giddings. Het was maar een klein dorpje maar er was een uitspanning met een bordje aan de deur „eigengemaakte cakes en jams” en daar gingen ze theedrinken.

De eigenares van de zaak was een goeie dikkerd, die dol op kinderen was. Ze begreep direct dat ze aan de thee van vijf gezonde kinderen niet veel zou kunnen verdienen — maar dat was niet erg! Ze ging grote sneden brood klaarmaken met dik boter en zette abrikozenjam, aarbeienjam en frambozenjam op tafel, allemaal zelf gemaakt. Daar kwam een schaal eigen gebakken koeken bij, die de kinderen deed watertanden.

Ze kende Richard goed, want die was wel eens met zijn tante bij haar komen theedrinken.

„Je gaat zeker vannacht bij haar logeren? ” vroeg ze Richard en hij knikte, zijn mond vol gembercake. Wat een heerlijke thee. Annie had een gevoel alsof ze voor een week genoeg gegeten had! Zelfs Timmy scheen geen honger meer te hebben.

„Ik vind dat we U de dubbele prijs moeten betalen voor die verrukkelijke thee, ” zei Julian maar daar wilde de vrouw niets van horen. Nee, nee, ze vond 't fijn dat ze allemaal zo van haar koeken gesmuld hadden maar ze wilde er geen dubbele prijs voor hebben.

„Sommige mensen zijn zo verschrikkelijk aardig en vriendelijk en goed, ’’ zei Annie toen ze weer op de fiets stapten, „dat je wel van hen moet houden. Ik hoop dat ik ook zo zal kunnen bakken als ik groot geworden ben. ”

„Als je dat kunt, blijven Julian en ik altijd bij je en gaan we nooit trouwen, ” zei Dick onmiddellijk en toen moesten ze allemaal lachen.

„En nu naar de tante van Richard, ” zei Julian, „weet je waar het huis is, Richard? ”

„Ja — daar aan de overkant, ” zei hij en reed naar het hek. „Bedankt voor je gezelschap jongens. Ik hoop jullie gauw weer te zien. Ik heb een voorgevoel dat dat gebeuren zal. Daag! ”

Hij reed het hek in en was verdwenen. „Dat is ook een onverwacht afscheid! ” zei George verwonderd. „Ik vind hem een rare snijboon! ”

Hoofdstuk VI

ER GEBEUREN RARE DINGEN

Ze vonden het allemaal een beetje vreemd dat hij zo plotseling verdwenen was, zonder even te wachten tot ze afscheid van hem genomen hadden. Julian dacht erover hem achterna te gaan en hem veilig aan de deur af te leveren.

„Stel je niet zo aan, ” Julian, ” zei Dick minachtend. „Wat zou hem kunnen gebeuren op weg van het tuinhek naar de voordeur? ”

„Niets natuurlijk, ” zei Julian, „maar ik vertrouw die knaap helemaal niet, ” zei Julian. „Ik was helemaal niet overtuigd dat hij z'n moeder gevraagd had of hij met ons mee mocht, eerlijk gezegd. ”

„Ik ook niet, ” zei Annie. „Hij was al zo gauw bij Croker's Corner; we hoefden helemaal niet op hem te wachten. En hij moest toch helemaal naar huis fietsen, z’n moeder opzoeken, met haar praten en terug rijden. ”

„Ja, ik heb veel zin om even bij z’n tante te bellen en te vragen of hij verwacht werd, ” zei Julian. Maar bij nader inzien besloot hij dit toch maar niet te doen. Misschien zat Richard nu al wel bij z’n tante — en als Julian kwam bellen zou zijn tante zich misschien nog verplicht voelen, hen allemaal op de thee te vragen.

Nadat ze even overlegd hadden, reden ze dus verder. Ze wilden een beetje vroeg bij de Middlecombe-bossen zijn want er lagen geen dorpen tussen Great Giddings en Middle-combe en dus moesten ze een kampeerplaats zoeken en daarna nog een boerderij opzoeken om daar te kopen wat ze nodig hadden voor het avondeten en het ontbijt. In Great Giddings hadden ze geen boodschappen kunnen doen omdat de winkels die middag vroeg gesloten waren en de vriendelijke vrouw in de uitspanning hadden ze niet lastig willen vallen. Van haar hadden ze al meer dan genoeg opgegeten!

Maar toen ze de bossen van Middlecombe eenmaal bereikt hadden, vonden ze al gauw een prachtige plaats om te overnachten. Dat was in een kleine laagte tussen de dennen, een plekje dat prachtig beschut lag tegen de wind en waar ze niet zo gauw opgemerkt zouden worden door toevallige voorbijgangers.

„Schitterend is het hier, ” riep Annie uit. „Ik heb een gevoel alsof we hier kilometers van de bewoonde wereld af zitten. Het is maar te hopen dat we kans zien een boerderij te vinden waar we onze inkopen kunnen doen. Ik weet wel, dat we nu nog geen van allen honger hebben maar dat komt wel! ”

„Ik geloof dat ik een lekke band heb, verdraaid! ” zei Dick en keek naar zijn achterband. „Hij loopt heel langzaam leeg, gelukkig. Ik durf er echter niet meer mee op zoek te gaan naar een boerderij. ”

„Is ook niet nodig, ” zei Julian, „en Annie hoeft ook niet mee te gaan. Ze ziet er een beetje moe uit. George en ik gaan wel. We laten de fietsen hier want door de bossen kan je te voet sneller vooruit komen. Misschien blijven we een uurtje weg, maak je dus niet ongerust. We nemen Timmy mee en die vindt de weg naar jullie wel weer terug! ”

Julian en George gingen even later op weg en Timmy was blij, dat hij met hen meemocht. De hond was moe en toch ging hij liever met George mee dan bij Dick en Annie achter te blijven. Waar zijn geliefde George ging, volgde Timmy haar als een schaduw.

Annie zette haar fiets zorgvuldig tussen de struiken. Je kon nooit weten — ze wilde geen gevaar lopen dat haar karretje door een landloper gestolen werd! Met Timmy in de buurt was ’t iets anders: die zorgde wel dat er geen boeven in de buurt kwamen!

Dick riep dat hij z'n band ging plakken: hij had het gat gevonden.

Annie liep naar hem toe en ging naar hem zitten kijken. Ze was blij dat ze kon uitrusten. Zouden de anderen er al in geslaagd zijn een boerderij te vinden?

Dick plakte de band en begon hem er weer om te leggen. Het was een half uur geleden dat Julian en George vertrokken waren toen ze eensklaps iets hoorden.

Dick hief zijn hoofd op en luisterde. „Hoor jij ook iets? ” vroeg hij Annie. Ze knikte.

„Ja, er schreeuwt iemand. Wat zou dat zijn? ”

Ze luisterden nu allebei oplettend. Weer hoorden ze duidelijk schreeuwen. „Help, Julian! Waar ben je? Help! Help, Julian. ”

Ze sprongen op. Wie riep daar Julian te hulp? Het was de stem van George niet. Het geschreeuw werd luider en sloeg over in een angstig gegil.

„Julian! Dick! ”

„Verroest — dat is Richard, ” zei Dick verbaasd. „Wat zou hij in vredesnaam willen? Wat zou er gebeurd zijn? ”

Annie was bleek geworden. Ze hield niet van onverwachte gebeurtenissen. „Zullen we — zullen we hem gaan zoeken? ” zei ze.

Niet ver van hun vandaan klonk gekraak, alsof iemand zich met geweld een weg door de struiken baande. Het was tamelijk donker onder de bomen en eerst konden Annie en Dick niets zien.

„Hallo! ” riep Dick luid. „Ben jij daar, Richard? We zijn hier! ”

Het gekraak werd luider. „Ik kom! ” gilde Richard. Wacht op me! Wacht op me! ”

Ze wachtten — Het duurde niét lang of ze zagen Richard komen. Hij holde zo hard hij kon naar hen toe.

„Hier zijn we, ” riep Dick nog eens, „wat is er toch gebeurd? ”

Richard struikelde en wankelde van moeheid. Hij was doodsbang. „Ze zitten me achterna, ” hijgde hij, „jullie moeten me redden. Waar is Timmy? Hij moet hen bijten! ” „Wie zit je achterna? ” vroeg Dick verbaasd.

„Waar is Timmy? Waar is Julian? ” riep Richard en keek wanhopig om zich heen.

„Ze zijn naar een boerderij om eten te halen, ” zei Dick. „Ze komen zo terug, Richard, maar wat is er toch aan de hand? Ben je gek geworden? Je ziet er zo griezelig uit! ”

De jongen schonk geen aandacht aan Dicks vragen. „Waar is Julian naar toe? Ik moet Timmy hebben. Zeg me, waar ze naartoe gegaan zijn.

Ik kan hier niet blijven. Ze zullen me te pakken krijgen! ”

„Ze zijn daarheen gegaan, ” zei Dick en wees de richting die Julian en George genomen hadden. „Loop die kant uit, dan zie je hen vanzelf. Maar Richard, wat is —”

Maar Richard was al weg. Hij holde het pad af, dat Dick hem gewezen had. „Julian! ” schreeuwde hij. „Timmy! ” Annie en Dick keken elkaar eens aan. Wat was er met Richard gebeurd? Waarom was hij niet bij zijn tante? Hij leek wel gek!

„Het heeft geen zin hem achterna te gaan, ” zei Dick. „We lopen gevaar te verdwalen en het kamp niet meer terug te vinden. Maar — wat mankeert die Richard toch? Ik snap er niets van! ”

„Hij zei maar steeds dat hij achtervolgd werd — ze zaten hem achterna! " zei Annie. „Het is niet helemaal in orde in z’n bovenkamer, geloof ik! ”

„Misschien heeft hij vandaag een zonnesteek opgelopen, " zei Dick lachend. „Ik geloof ook, dat hij niet helemaal in orde was! Maar Julian en George schrikken zich een hoedje als ze hem tegenkomen — en het is de grote vraag of ze hem tegen zullen komen! Tien tegen één dat ze elkaar mislopen! ” „Ik ga in een boom klimmen, misschien kan ik Richard en de anderen zien, ” zei Annie. „Daar staat een mooie hoge boom en ik kan er gemakkelijk in klimmen. Maak jij je fiets maar verder klaar, Dick. Ik brand van nieuwsgierigheid te weten wat er met Richard gebeurd is. ”

Hoofdschuddend liep Dick terug naar zijn fiets. Annie klom in de boom. Ze kon voor een meisje goed klimmen en het duurde niet lang of ze zat in het topje van de denne-boom. Ze keek om zich heen. Aan de ene kant was een onafzienbaar open veld en aan de andere kant strekten zich de bossen uit. Ze keek uit over de donkere velden en probeerde ergens een boerderij te ontdekken. Maar ze zag er niet een.

Dick was juist klaar met zijn fiets, toen hij weer iets hoorde. Kwam die idioot van een Richard weer terug met z’n malle verhalen? Dick luisterde.

Het geluid kwam dichterbij. Maar dit was niet het gekraak van de vorige keer — het leek wel alsof iemand voorzichtig naar het kamp kwam sluipen. Dick voelde zich niet gerust. Wie kwam daar naar hen toe? Was het misschien een wild dier — een everzwijn? Doodstil bleef Dick staan luisteren.

Even bleef het stil. Geen geritsel meer... Had hij ’t zich allemaal maar verbeeld! Hij wenste dat Annie en de anderen bij hem waren. Hij vond het maar griezelig om in het donkere bos te staan en te wachten en te luisteren of iemand naar hem toe kwam sluipen!

Onzin dacht hij eensklaps, ik heb ’t me allemaal maar verbeeld. Als hij z’n fietslamp eens aanstak — misschien raakte hij dan z’n dwaze gedachten kwijt! Op ’t gevoel knipte hij de lantaarn aan en toen verspreidde een zacht geel licht zich over de kampeerplaats.

Dick wilde Annie roepen en haar vertellen dat hij zich verbeeld had allerlei vreemde geluiden te horen — toen hij eensklaps met absolute zekerheid wist dat hij zich niet vergist had, want deze keer had hij de geheimzinnige geluiden toch wel heel duidelijk gehoord!

Een fel licht kwam eensklaps tussen de bomen vandaan en viel op Dick. Hij knipperde verschrikt met de ogen.

„O — zit je daar kleine rat! ” zei een schorre stem en een gedaante kwam naar Dick toe lopen. Vlak daarachter nog iemand.

„Wat bedoelt U? ” vroeg Dick-verwonderd. Hij kon niet zien wie de twee mannen waren want het felle licht van de zaklantaarn verblindde hem.

„O, je weet zeker niet dat we je de hele middag achterna gezeten hebben. En je dacht zeker dat je ons kon ontsnappen! Maar we wisten voortdurend waar je was! ” zei de stem.

„Ik begrijp er niets van! ” zei Dick en hij deed z’n best om niet bang te zijn. „Wie bent U? ”

„Je weet heel goed, wie we zijn, ” zei de stem. „Je bent immers huilend weggelopen zodra je Rooky zag? Hij ging de ene kant uit, jou achterna en ik de andere kant — en we hadden je binnen tien tellen te pakken, waar of niet? Kom, ga nu maar eens met ons mee, jongetje! ”

Eén ding was Dick nu wel duidelijk geworden — dit waren de mannen die om een of andere reden Richard achterna gezeten hadden — en ze hielden hem voor Richard!

„Ik ben niet de jongen die U zoekt, ” zei hij. „ U krijgt er last mee als U mij aanraakt! ”

„Hoe heet je dan? ” vroeg de eerste man. Dick noemde zijn naam.

„O — dus jij bent Dick — en Dick is een afkorting van Richard, nietwaar? Je moet niet denken dat je ons met je geklets in de war kunt maken, ” zei de eerste man. „Jij bent de Richard die we hebben moeten. Richard Kent, hè? ”

„Ik ben Richard Kent niet! ” schreeuwde Dick toen hij voelde dat de man hem beetpakte. „En blijf van me af. Wacht maar, ik zal alles aan de politie vertellen! ”

„O, dat zal niet gebeuren, ” zei de man. „De politie zal hier niets van te weten komen! Kom — en spartel niet tegen en houd je mond dicht! Als we je een keer in Owl’s Dene hebben zullen we wel verder met je praten! ”

Annie zat versteend in haar boom. Ze kon zich niet bewegen en geen kik geven. Ze probeerde de arme Dick te roepen maar haar tong zat aan haar gehemelte geplakt. Ze kon alleen maar blijven zitten en toezien hoe haar broer door twee vreemde kerels werd weggesleept. Ze viel bijna uit de boom van angst toen ze hem hoorde schreeuwen en gillen. Nog lang daarna hoorde ze de takken van het struikgewas kraken.

Toen begon ze te huilen.

Ze durfde niet omlaag te klimmen want ze beefde zo dat ze bang was haar evenwicht te verliezen en uit de boom te vallen.

Ze moest wachten tot Julian en George terugkwamen. Maar als ze nu eens niet terugkwamen? Als ze nu ook eens door die gemene mannen gepakt werden? Dan zou ze de hele nacht in haar eentje in de boom moeten blijven zitten. Annie snikte het uit en hield zich stevig aan de stam van de boom vast. De sterren kwamen tevoorschijn en ze zag weer de prachtige heldere ster, waar ze de vorige avond naar had liggen kijken. En toen hoorde ze voetstappen en stemmen.

Ze verstijfde. Wie zou het nu zijn? O, als het Julian en George en Timmy waren; ze zou zo dankbaar zijn als het Julian, George en Timmy waren!

Hoofdstuk VII

RICHARD VERTELT EEN VREEMD VERHAAL

Julian en George waren erin geslaagd een boerderij te vinden. Drie honden begonnen verwoed te blaffen toen ze dichterbij kwamen. Timmy gromde en zette zijn nekharen overeind. George greep hem bij zijn halsband.

„Ik ga niet verder met Timmy, ” zei ze. „Ik wil niet de kans lopen dat drie honden hem onverwachts op z’n lijf springen en met hem gaan vechten. ”

En dus ging Julian alleen naar de boerderij. De honden gingen zo tekeer en keken hem zo vals aan dat hij op het erf bleef staan. Hij was helemaal niet bang voor de honden maar ze zagen er zo woest uit dat hij hen niet vertrouwde. Er was er één bij — een grote zwarte hond — die dreigend z’n tanden liet zien.

„Maak dat je wegkomt! ' hoorde Julian een stem roepen. „We wensen hier geen vreemdelingen te zien. Als hier vreemdelingen komen, verdwijnen altijd onze kippen en eieren. ”

„Goedenavond, ” zei Julian beleefd. „We kamperen vannacht in het bos. Kunnen we bij U eten kopen? Ik zal er goed voor betalen. ”

Er volgde even een stilte. De man, die naar Julian geroepen had, trok zijn hoofd terug. Hij had door een raam naar buiten geleund en nu hoorde Julian hem zacht praten met iemand die in de kamer was.

Toen stak de man zijn hoofd weer naar buiten. „Ik heb je al gezegd dat we hier niet van vreemdelingen houden. We hebben alleen maar brood en boter en je kunt een paar hard gekookte eieren kopen en wat melk en een stukje ham. Dat is alles. ”

„Dat is prachtig! ” riep Julian opgewekt terug. „Meer heb ik niet nodig. Zal ik het komen halen? ”

„Als je door de honden in stukken gescheurd wilt worden, ga dan je gang, ” antwoordde de stem. „Wacht daar maar. Ik kom wel, als de eieren gekookt zijn. ”

„Oef, ” zei Julian en liep terug naar George, „dat betekent dat we hier een poosje moeten wachten. Wat een onaangename kerel! Het ziet er hier niet erg aanlokkelijk uit, vind je wel? ”

George was het met hem eens. De boerderij was slecht onderhouden, de schuur zakte haast in elkaar, hier en daar lagen in het hoge gras verroeste landbouwwerktuigen. De drie honden bleven voortdurend blaffen en janken, maar ze kwamen niet dichterbij. George hield Timmy stevig vast.

„Ook eenzaam om hier te wonen, ” zei Julian. „Mijlen in de omtrek geen huis te bekennen, geloof ik. Geen telefoon. Ik vraag me af wat ze zouden doen als iemand ziek werd, een ongeluk kreeg of hulp nodig had. ”

„Ik hoop dat ze een beetje opschieten met dat eten, ” zei George die ongeduldig begon te worden. „Het is al bijna donker. Ik begin ook honger te krijgen. "

Eindelijk kwam iemand uit het vervallen boerderijtje naar buiten. Het was een baardige man, hij was oud en hij liep gebukt. Hij zag er vuil uit en het leek wel, alsof hij in geen jaren bij een kapper was geweest. Hij had een gemeen afstotend gezicht. Julian noch George voelde zich tot hem aangetrokken.

„Asjeblieft, ” zei hij en gaf de drie honden bevel weg te gaan. „Maak dat je wegkomt! ” Hij schopte naar één van de honden en het dier sloop jankend weg.

„O, doe dat niet! ” zei George. „U doet hem pijn! ” „Wat heb jij daarmee te maken? ” zei de man nors. „Die hond is van mij, waar of niet? ” Hij schopte naar een andere hond en keek George met een gemene grijns aan.

„Hebt U het eten? ” vroeg Julianen hij strekte z’n hand uit. Hij wilde maar liever weggaan, voor Timmy ruzie kreeg met de andere honden. „George, houd Timmy een beetje weg. Hij maakt die andere honden van streek. ”

„Nee, die is goed! ” zei George. „Die andere honden maken hem van streek. ”

Ze sleepte Timmy een paar meter achteruit. Hij gromde als een tijger en zijn haren stonden overeind.

Julian nam het eten aan, dat slordig in bruin papier gewikkeld was. „Dank U, ” zei hij, „hoeveel kost het? ”

„Vijftig gulden, ” zei de man zonder blikken of blozen.

„Doe niet zo gek, ” zei Julian. Hij keek even naar het voedse. „Ik geef er U een rijksdaalder voor, meer is het niet waard. Er is bijna geen ham bij. ”

„Ik zei vijftig gulden, ” zei de man nors. Julian keek hem eens aan. Die kerel is gek, dacht hij. Hij hield de man het pak etenswaren voor.

„Neem het dan maar weer mee, ” zei hij. „Ik kan geen vijftig gulden missen voor eten. Drie gulden, meer niet, goedenavond. ”

De oude man duwde het pak weg en hield zwijgend zijn hand op. Julian haalde een rijksdaalder uit zijn zak. Hij legde die in de uitgestrekte hand van de man en vroeg zich af waarom de oude kerel eerst zo’n hoog bedrag gevraagd had. De man stak het geld in zijn zak.

„Maak dat je weg komt, jullie, ” zei hij eensklaps dreigend. „We willen hier geen vreemdelingen zien, want die stelen onze kippen. Als je ooit weer komt, laat ik de honden op je los.! "

Julian draaide zich onmiddellijk om, bang dat de kerel inderdaad z’n dreigement waar zou maken. De man stond hen in het halfduister uit te jouwen, toen Julian en George terugliepen naar het kamp.

„Daar gaan we nooit meer heen! ” zei George, woedend over de behandeling die ze gekregen hadden. „Die kerel is kierewiet! ”

„Ja, en de levensmiddelen die hij ons gegeven heeft bevallen me ook niet erg, " zei Julian. „Maar we hebben vanavond nu eenmaal niets anders. ”

Ze volgden Timmy, die terugliep naar de bossen. Ze waren blij, dat ze hem bij zich hadden anders zouden ze de weg niet terug hebben kunnen vinden. Timmy kon de weg altijd terugvinden. Zonder aarzelen liep hij terug langs de bospaadjes, af en toe wachtend, tot de anderen hem ingehaald hadden.

Eensklaps bleef hij staan en gromde zacht. George greep hem bij de halsband. Er kwam iemand aan.

„Ja, er kwam inderdaad iemand aan, dat had Timmy goed geroken! Het was Richard, die hen probeerde te vinden. Hij schreeuwde nog steeds en toen Julian en George hem hoorden, bleven ze verbaasd staan.

„Julian! Waar ben je? Waar is Timmy? Ik moet Timmy hebben. Ze zitten me achterna, zeg ik je. Ze zitten me achterna! ”

„Dat lijkt Richard wel, ” zei Julian verschrikt. „Wat voert die in vredesnaam uit — hij schreeuwt alsof hij vermoord wordt! Kom — we moeten weten wat er aan de hand is. Ik hoop maar dat er niets met Dick en Annie gebeurd is. ”

Ze renden zo hard als ze konden langs het paadje en het duurde niet lang of ze hadden Richard gevonden. Hij schreeuwde niet meer maar holde snikkend naar hen toe.

„Richard! Wat is er gebeurd? ” vroeg Julian.

Richard wierp zich tegen hem aan en klemde zich aan Julian vast. Timmy stond hem verwonderd aan te kijken, z'n kop opzij. George was al even verbaasd als haar hond. Wat zou er in vredesnaam gebeurd zijn?

„Julian, o Julian, ik weet me geen raad van angst, ” hijgde Richard. „Kom, kalmeer eens een beetje, ” zei Julian sussend.

„Ik wed, dat je ’t allemaal verschrikkelijk overdrijft. Wat is er gebeurd? Was je tante niet thuis? En ben je toen op zoek gegaan naar ons? ”

„Mijn tante is op reis, " zei Richard en zijn stem klonk nu kalmer. „Ze... ”

„Op reis! ” vroeg Julian verbaasd. „En wist je moeder dat dan niet? Hoe kon ze je dan toestemming geven om hierheen te gaan? ”

„Ik heb mijn moeder helemaal geen toestemming gevraagd, ” riep Richard uit. „Ik ben zelfs niet teruggegaan naar huis, toen ik jullie verliet! Ik reed regelrecht naar Croker's Corner en wachtte daar op jullie. Ik wil zo graag met jullie mee — en ik wist zeker dat mijn moeder ’t niet goed zou vinden. "

Richard vertelde dit allemaal alsof 't de gewoonste zaak van de wereld was. Julian kon er geen woorden voor vinden. Wat gemeen van Richard om zoiets te doen.

„Je moest je schamen, ” zei hij, „om zulke leugens tegen ons te vertellen. ”

„Ik wist niet dat mijn tante op reis was, ” zei Richard en zijn branie was eensklaps verdwenen, toen hij Julian zo minachtend hoorde spreken. „Ik dacht dat ze thuis was — en ik wilde haar vragen mijn moeder op te bellen en te zeggen dat ik met jullie mee gefietst was. Dan wilde ik jullie achterna gaan — en —”

„En zeggen dat je tante niet thuis was en dat je dus wel met ons mee moest gaan, ” zei Julian, nog steeds minachtend. „Een misselijk plannetje, Richard. Ik zou je onmiddellijk teruggestuurd hebben; dat had je van tevoren kunnen weten. ”

„Ja, dat weet ik, ” zei Richard benepen, „maar misschien had ik één nacht bij jullie mogen kamperen. Zoiets heb ik nog nooit van m’n leven meegemaakt en... ”

„Maar ik zou wel eens willen weten waarom je zo bang was, toen je gillend en schreeuwend naar ons toe kwam rennen, ” zei Julian ongeduldig.

„O Julian — het was afschuwelijk, ” zei Richard en hij greep Julian weer bij zijn arm. „Weet je — ik fietste terug naar het tuinhek van mijn tante — het laantje uit — en ik wilde juist de weg van Middlecombe inslaan, toen een auto me tegemoet kwam. En ik zag wie in die auto zat! ”

„Wel, wie was dat dan? ” vroeg Julian, die erg veel zin had Richard door elkaar te rammelen.

„Het was — het was Rooky, ” zei Richard met bevende stem.

„En wie is Rooky? ” vroeg Richard en George klakte met haar tong; ze werd ongeduldig. Zou die Richard dan nooit met zijn verhaal voor de dag komen?

„Weet je dat dan niet? — Ik heb ’t je toch verteld. Hij was de gemene kerel met de dikke lippen en de grote neus, die verleden jaar als lijfwacht in dienst van mijn vader was— en die door hem de laan uitgestuurd werd, ” zei Richard. „Hij heeft altijd al gezegd dat hij wraak zou nemen op mijn vader en op mij — want ik had mijn vader dingen verteld over hem en daarom werd hij ontslagen. Toen ik hem in die auto zag zitten, wist ik me geen raad van angst! ”

„O, zei Julian, die er iets van begon te begrijpen. „En wat gebeurde er toen? ”

„Rooky herkende me, draaide de auto en ging me achterna, ” vervolgde Richard en hij beefde weer bij de gedachte aan die afschuwelijke rit. „Ik fietste zo hard ik kon. „Toen ik de bossen van Middlecombe bereikt had reed ik een bospaadje in, hopend dat de auto me niet zou kunnen volgen. Dat ging ook niet — maar de mannen sprongen eruit. Ze waren met z'n drieën — twee kende ik niet — en achtervolgden me te voet. Ik fietste, ik fietste en toen botste ik tegen een boom of zoiets en viel. Ik smeet mijn fiets in de struiken en probeerde me te verstoppen. ”

.. Ga verder, ” zei Julian, Toen Richard zweeg. En toen? ”

„De mannen gingen ieder een kant uit — maar ze bleven naar me zoeken. Ik wachtte tot ze weg waren en begon toen weer te rennen, het bospaadje langs. Ik hoopte jullie te vinden. Ik wilde Timmy hebben, snap je, ik hoopte dat hij de kerels zou aanvliegen. ”

Timmy gromde. Reken maar dat hij ze aangevlogen zou zijn.

„Twee van de kerels hadden zich blijkbaar verstopt en gewacht tot ik weer tevoorschijn zou komen, ” ging Richard verder. „Toen ik 't weer op een lopen zette achtervolgden ze me. Maar ik zag kans hen van me af te schudden — ik ontweek hen en verstopte me, ik rende verder en verstopte me weer — en toen vond ik Dick! Hij was bezig z’n band te plakken! Maar jij was niet bij hem — en ik moest jou hebben — en Timmy — ik wist dat de mannen me spoedig ingehaald zouden hebben en dus rende ik verder — totdat ik jullie eindelijk vond. Nog nooit van m’n leven ben ik zo blij geweest als toen ik jullie stemmen hoorde. ”

Het was een heel vreemd verhaal — maar Julian gunde zich geen tijd er verder over na te denken. Een verontrustende gedachte was bij hem opgekomen. Hoe zou ’t met Dick en Annie zijn? Wat zou er met hen gebeurd zijn als de mannen hen gevonden hadden?

„Kom! ” zei hij gejaagd tegen George. „We moeten terug naar de anderen. Hoe eerder hoe beter! ”

Hoofdstuk VIII

WAT NU?

In het donker voortstruikelend door het bos, haastten Julian en Dick zich terug naar het kamp. Timmy voelde dat er iets niet in orde was en ook hij draafde langs het bospad. Richard volgde hen, af en toe snikkend. Het was wel duidelijk, dat hij erg in angst gezeten had en dat hij nog steeds van streek was.

Eindelijk bereikten ze de plek, waar ze die nacht hadden willen slapen. Er brandde geen licht.

„Dick! Annie! Waar zijn jullie; ” riep Julian luid.

George was naar de plek gelopen waar ze haar fiets verstopt had,. Ze voelde naar de lamp en knipte die aan. Ze nam hem van de fiets af en scheen er mee in ’t rond. Daar stond de fiets van Dick — de spullen die hij gebruikt had om z’n band te plakken lagen er naast. Maar van Dick was geen spoor te bekennen en van Annie al evenmin. Wat was er toch gebeurd?

„Annie! ” schreeuwde Julian doodsbenauwd. „Dick! Kom hier! we zijn terug! ”

En toen klonk een klein, bang stemmetje uit een boom.

„O Julian! O Julian! Ik ben hier! ”

„Annie! ” riep Julian en zijn hart sprong op van vreugde. „Annie — waar zit je? ”

„Hier — in de boom, ” riep Annie terug en haar stem klonk nu sterker. „O, Julian — ik was zo bang. Ik durfde niet naar beneden te klimmen want ik was bang dat ik zou vallen. Dick... ”

„Waar is Dick? ” viel Julian haar snel in de rede.

Het kleine meisje snikte. „Er kwamen twee verschrikkelijke mannen en die hebben hem meegenomen. Ze dachten daT hij Richard was! ”

Annie’s stem ging over in gehuil. Julian begreep dat hij haar uit de boom moest halen, dat ze bij hen wilde zijn en getroost worden. Hij wendde zich tot George.

„Licht me eens een beetje bij met die lamp. Ik ga Annie halen. ”

Zonder iets te zeggen richtte George het licht van de lamp op de boom. Julian klom als een kat naar boven. Spoedig had hij Annie bereikt die zich nog steeds aan een dikke tak vastklemde.

„Annie, ik zal je helpen naar beneden te komen. Kom nu maar — je kunt niet vallen. Ik ben vlak onder je. Ik zal je voeten wel op de takken zetten. "

Annie was heel blij dat hij haar hielp. Ze voelde zich koud en ellendig en ze verlangde vurig bij de anderen te zijn. Langzaam kwam ze naar beneden, terwijl Julian bij iedere stap haar voeten stevig op een tak zette. Tenslotte tilde hij haar op de grond.

Ze klemde zich aan hem vast en hij sloeg zijn armen om z’n zuster heen. „Het is al goed, Annie, ik ben nu toch bij je. En hier is George ook — en die goeie ouwe Timmy. ”

„Wie is dat? " vroeg Annie, die een vage gestalte een eindje bij hen vandaan zag staan.

„O, dat is Richard, hij heeft zich gemeen gedragen, ” zei Julian boos. „Dat dit gebeurd is, is allemaal een gevolg van zijn dwaze gedrag. Kom — vertel ons nu eens langzaam en duidelijk, hoe dat met Dick en die twee mannen gegaan is, Annie. "

Annie vertelde het hem en ze sloeg niets over. Timmy stond erbij en likte steeds haar handen. Dat schonk haar troost! Timmy voelde altijd als iemand troost nodig had. Annie voelde zich al beter, toen Julian zijn arm om haar heen geslagen had en Timmy haar hand likte.

„Het is duidelijk, wat er gebeurd is, ” zei Julian, toen An-nie haar verhaal verteld had. „Rooky herkende Richard en hij en de twee andere mannen achtervolgden hem. Ze hoopten hem te kunnen ontvoeren om op die manier wraak te nemen op zijn vader. Rooky was de enige die Richard kende en het was een van de beide andere mannen, die Dick vond. Die man kende Richard niet — en toen hij Dick vond en hoorde dat hij Richard heette dacht hij natuurlijk onmiddellijk dat hij de jongen gevonden had die hij zocht — want Dick is een afkorting van Richard. ”

„Maar Dick zei hun toch, dat hij Richard Kent niet was, ” zei Annie ernstig.

„Natuurlijk — maar ze dachten dat hij de waarheid niet vertelde, ” zei Julian. „Ze hebben hem meegenomen. Hoe was de naam ook weer van de plaats waar ze hem naartoe zouden brengen? ”

„Ik heb Owl’s Dene verstaan, ” zei Annie. „Zullen we daar heen gaan, Julian? Als jij tegen die mannen zegt dat Dick Dick is en niet Richard zullen ze hem wel weer vrij laten, nietwaar? ”

„O ja, ” zei Julian. „In ieder geval — zodra die Rooky hem ziet, weet hij dat ze de verkeerde te pakken hebben. Ik geloof niet dat ’t ons moeite zal kosten Dick weer mee te krijgen. ”

„En ik dan? ” klonk een stem uit de duisternis. „Brengen jullie mij eerst naar huis? Ik voel er niets voor om Rooky nog een keer tegen te komen. ”

„Ik denk er niet aan om m’n tijd te verspillen met jou naar huis te brengen, ” zei Julian streng. „Als jij niet zulke dwaze streken uitgehaald had zouden we nu niet in de knel gezeten hebben. Je zult met ons mee moeten gaan. Ik ga eerst Dick opzoeken..

„Maar ik kan niet met jullie meegaan — ik ben bang voor Rooky! ” huilde Richard.

„Dan blijf je maar hier, ” zei Julian koud, vastbesloten Ri-chard een lesje te geven.

Dat was nog erger. Richard huilde luidkeels. „Laat me hier niet alleen. O, doe dat alsjeblieft niet! ”

„Luister eens — als je met ons meegaat kunnen we je altijd ergens afzetten — bij een politiebureau bijvoorbeeld — en dan moet je zelf maar zien dat je thuis komt, ” zei Julian ongeduldig. „Je bent oud genoeg om voor jezelf te zorgen. Ik heb genoeg van je. ”

Annie had medelijden met Richard, ook al had hij hen in grote moeilijkheden gebracht. Ze wist hoe ellendig het was, als je je doodsbang voelde. Ze legde heel even haar handje op zijn arm.

„Richard! ” Wees een beetje flink. Julian zal wel zorgen dat er niets met je gebeurt. Hij is nu boos op je, maar dat gaat wel over! ”

„Wees daar maar niet zo zeker van, ” zei Julian tegen Annie, maar hij hield zich bozer dan hij was. „Richard moest eigenlijk een stevig pak slaag hebben. Hij is leugenachtig en onbetrouwbaar en hij gedraagt zich als een baby! ”

„Geef me nog eenmaal een kans, ” huilde de arme Richard tegen wie nog nooit in z'n leven iemand zo’n toon aangeslagen had. Hij probeerde Julian te haten omdat die zulke dingen tegen hem zei — maar vreemd genoeg kon hij dat niet. Hij kon alleen maar bewondering en respect voor hem hebben.

Julian sprak niet meer tegen Richard. Hij vond de jongen maar een slappeling. Het was vervelend dat ze met hem opgescheept zaten. Hij zou hen helemaal niet kunnen helpen — hij zou hun alleen maar tot last zijn.

„Wat ben je van plan te doen, Julian? " vroeg George die tot nu toe gezwegen had. Ze hield van Dick en ze maakte zich erg bezorgd over hem. Waar was Owl’s Dene? Hoe moesten ze die plaats midden in de nacht vinden? En wat zouden die gemene mannen doen? Hoe zouden ze Julian ontvangen als hij de vrijlating van Dick kwam eisen? Julian was moedig en eerlijk — maar dat zou bij de mannen niet veel gewicht in de schaal leggen.

„Ja — wat gaan we doen? ” herhaalde Julian en zweeg. „Het heeft zeker geen zin om terug te gaan naar die boerderij en daar hulp te vragen, hè? ” zei George na een stilte.

„Geen enkele zin, ” zei Julian onmiddellijk. „Die oude man zou z’n eigen moeder nog niet helpen! En het huis heeft geen telefoon, zoals we al gezien hebben. Nee — die boerderij kan ons geen hulp brengen. Wat jammer! ” „Waar is de kaart? ” zei George, die eensklaps een idee gekregen had. „Zou Owl's Dene erop staan, denk je? ” „Niet als het een huis is, ” zei Julian. „Er staan alleen maar plaatsnamen op. Je zou wel een heel goede kaart moeten hebben als huizen erop zouden moeten staan. ”

„Laten we toch maar eens op de kaart kijken — misschien vinden we iets dat ons op weg helpt, ” zei George, die iets wilde doen, al was het alleen maar op de kaart kijken. Julian haalde de kaart en vouwde hem uit. Bij het licht van de lamp bogen hij en de meisjes zich er overheen. Richard gluurde over hun schouders. Zelfs Timmy probeerde z’n snuit tussen hen door te duwen.

„Ga weg, Timmy, ” zei Julian. „Kijk, hier zitten we — in de bossen van Middlecombe — zie je wel? Sjonge, het is hier ook wel eenzaam, mijlen ver in de omtrek is er geen dorp te bekennen! ”

Er stonden geen dorpen op de kaart. De plaats waar ze waren, was omgeven door heuvels en bossen, met hier en daar een beekje en een zandweg — maar geen dorpen, geen kerken, zelfs geen brug.

Eensklaps boog Annie zich naar voren en wees opgewonden naar de kaart. „Kijk eens — hoe heet die heuvel? ” „Owl heuvel, ” las Julian hardop. „Ja — ik begrijp wat je bedoelt, Annie. Als er een huis op die heuvel staat zou het Owl’s Dene kunnen heten. Ja, kijk — er staat een of ander gebouw op de kaart. Er staat natuurlijk geen naam bij. Maar het zou een ruïne kunnen zijn of een groot landhuis. ”

„Het lijkt me helemaal niet onmogelijk dat daar Owl’s Dene is, ” zei George langzaam. „Ja, ik durf er wel wat onder te verwedden dat dat het huis is dat wij zoeken. Kom, dan pakken we onze fietsen en gaan er naartoe! ”

Een diepe zucht van Richard trok hun aandacht. „Wat is er nu weer? ” zei Julian.

„Niets. Ik heb honger, dat is alles, ” zei Richard. De anderen voelden eensklaps dat ze ook honger hadden. Heel erg zelfs! Het was een hele tijd geleden dat ze gegeten hadden.

Julian herinnerde zich plotseling dat George en hij eten gehaald hadden op de boerderij. Wat moesten ze doen — eerst eten of onderweg als ze naar OwI’s Heuvel gingen?

„Het lijkt me beter onderweg te eten, ” besliste Julian. „Iedere minuut is kostbaar want Dick zit vast en zeker verschrikkelijk in de benauwdheid. ”

„Wat zouden ze met hem doen, als Rooky hem ziet en merkt dat hij niet de jongen is die ze zoeken? ” zei Richard eensklaps.

„Hem vrijlaten, denk ik, ” zei George. „Zulke boeven zetten hem waarschijnlijk zomaar ergens langs de kant van de weg, zonder dat het hen kan schelen hoe hij naar huis komt. Daarom moeten we weten wat er met hem gebeurd is — of hij nog in Owl’s Dene is, of ze hem al vrijgelaten hebben — wat dan ook! ”

„O, ik kan niet met jullie mee, ” klaagde Richard eensklaps.

„Waarom niet? ” vroeg Julian.

„Omdat ik geen fiets meer heb, ” zei Richard mistroostig. „Die heb ik immers weggegooid — weet je nog wel. En de hemel mag weten waar hij ligt. We vinden hem vast nooit weer terug. ”

„Hij kan die van Dick gebruiken, ” zei Annie. „Daar staat hij — de band is geplakt. ”

„O ja, " zei Richard opgelucht. „Sjonge, ik dacht werkelijk even, dat ik alleen zou moeten achterblijven. Ik schrok al. ”

Jammer, dacht Julian heimelijk, dat hij niet alleen achter moest blijven! Richard veroorzaakte meer last dan dat ze plezier van hem hadden.

„Ja — je kunt die van Dick gebruiken, ” zei hij. „Maar denk eraan — geen kunsten. Niet met losse handen rijden of andere loopjongensmanieren! Het is Dick’s fiets, niet die van jou. ”

Richard zei niets. Telkens weer kreeg hij van Julian op z’n huid. Misschien had hij het wel verdiend — maar prettig was het niet. Hij liep naar Dick’s fiets — en kwam tot de ontdekking dat er geen lamp op zat. Die had Dick er natuurlijk afgehaald. Hij zocht op de grond en had 't geluk de lamp te vinden. Dick had hem laten vallen en de lantaarn was uitgegaan, toen hij over de grond rolde. Richard draaide de schakelaar om en de lamp brandde weer. Mooi zo!

„Kom mee, " zei Julian en ging ook zijn fiets halen. „Ik zal jullie allemaal wat te eten geven. We moeten proberen Owl's Heuvel zo snel mogelijk te vinden! "

Hoofdstuk IX

AVONTUUR BIJ MAANLICHT

Allemaal slaakten ze een zucht van verlichting toen ze een bredere weg bereikten. Julian hield even stil om het terrein te verkennen.

„Volgens de kaart moeten we hier rechtsaf — een eind verder splitst de weg zich en dan moeten we links aanhouden. We moeten om een heuvel heen rijden en een paar kilometer een beekje volgen — dan moeten we tenslotte vanzelf aan Owl’s Heuvel komen. ”

„Als we iemand tegenkomen kunnen we vragen waar Owl’s Dene is, ” zei Annie hoopvol.

„We zullen niemand tegenkomen, ” zei Julian overtuigd. „We zitten hier veel te ver verwijderd van de bewoonde wereld! Nee, geen schijn van kans dat we hier iemand tegen zullen komen! ”

De maan kwam op en het duurde niet lang of de weg was daghelder verlicht.

„Laten we de lampen uitdraaien, dat spaart de batterijen, ” zei Julian. „we kunnen goed zien, nu we niet meer in de bossen zijn en van het licht van de maan profiteren. Het is wel een beetje spookachtig, vinden jullie niet? ”

„Ik vind maanlicht altijd raar, ” zei Annie, „het is wel helder licht, maar het geeft zo weinig kleur aan de dingen. ” Ze draaide ook haar lamp uit en keek even naar Timmy.

„Doe je lamp ook uit, Timmy! ” zei ze en Richard moest erom lachen dat ze dit zei. Julian glimlachte. Het deed hem goed te horen, dat Annie weer opgewekt was.

„Timmy’s ogen lijken echt wel een beetje op lampen, nietwaar? ” zei Richard. „Zeg Julian — ik zou best nog een beetje eten lusten. ”

„Goed, ” zei Julian en voelde in zijn fietstas. Maar het viel niet mee om met een hand het brood uit de tas te halen en het aan de anderen te geven.

„We moeten even stoppen, ” zei hij, „ik geloof dat ik al een ei heb laten vallen! Kom — laten we onze fietsen maar even langs de weg zetten. Tenslotte moeten we toch ook wel de tijd nemen om onze honger te stillen. ”

Richard was blij. De meisjes hadden ook honger; ze sprongen van de fiets en liepen naar een lage heuvel langs de kant van de weg. Het heuveltje was met dennen begroeid en een dikke laag naalden bedekte de grond.

„Een mooi plekje om even uit te blazen, ” zei Julian. „Zeg — wat is dat daar? ”

Ze keken allemaal. „Een vervallen hutje of zoiets, " zei George. Ze ging er een beetje dichter naartoe. „Ja net wat ik dacht — een oud vervallen huisje. Slechts een deel van de muren staat nog overeind. Een griezelig plekje. ”

Ze gingen onder de dennen zitten en Julian deelde het eten uit. Timmy kreeg ook z'n deel, hoewel het niet zoveel was als hij wel gewild zou hebben. Weldia zaten ze zwijgend te eten.

„Zeg — horen jullie dat ook? ” zei Julian eensklaps en hief zijn hoofd op. „Dat lijkt wel een auto! ”

Ze luisterden allemaal. Julian had gelijk. Duidelijk klonk het zachte gebrom van een automotor. Was dat even een bof!

„Ik hoop maar dat hij deze kant uitkomt, ” zei Julian. We zouden hem kunnen aanhouden en om hulp vragen. Misschien neemt de chauffeur ons wel mee naar het dichtstbijzijnde politiebureau! ”

Ze liepen terug naar de weg, waar ze de fietsen hadden laten staan — Ze zagen geen koplampen maar toch hoorden ze duidelijk een auto naderen.

„Lijkt me een grote wagen, ” zei Julian. „De chauffeur heeft net gedaan als wij: hij heeft de lichten uit gedraaid omdat de maan zo helder schijnt. ”

„Hij komt deze kant uit, ” fluisterde George. „Ik hoor het duidelijk. Ja — zie je wel! ”

Ze had gelijk. Het geluid van de auto klonk steeds sterker en de kinderen hielden zich gereed om de weg op te lopen en de wagen aan te houden.

En toen hield het gebrom van de auto eensklaps op. De maan scheen op een grote moderne auto, die een eindje verder langs de kant van de weg gestopt was. De wagen was volkomen onverlicht; voerde zelfs geen stoplichten. Julian hief zijn hand op om de anderen duidelijk te maken dat ze er niet naartoe moesten rennen.

„Wacht even, ” zei hij, „ik vind dit een beetje — vreemd! ”

Ze bleven in de schaduw van de dennen staan wachten. De auto was vlak bij het vervallen huisje gestopt. Het portier ging open. Een man sprong uit de wagen en rende naar de schaduw van een paar struiken. Het leek, alsof hij een groot pak droeg.

Een zacht gefluit klonk door de nacht. De roep van een uil kwam als antwoord. „Een afgesproken teken! ” dacht Julian, die wat er gebeurde hoe langer hoe vreemder ging vinden. „Sjonge — ik ben benieuwd wat er nu verder gaat gebeuren! ”

„Maak geen geluid, ” fluisterde hij tegen de anderen. „George, let goed op Timmy — hij mag niet brommen. ”

Maar Timmy wist wel wanneer hij zich stil moest houden. Hij gaf geen kik — jankte zelfs niet. Hij stond als een standbeeld, z'n oren gespitst en zijn ogen strak op de auto gevestigd.

Julian liep heel voorzichtig naar de schaduw van een andere boom; daar vandaan zou hij de hut beter in de gaten kunnen houden.

Het duurde niet lang of hij zag enkele gedaanten onhoorbaar naar het huisje sluipen. Hij zag ook dat iemand bleef wachten — de chauffeur van de auto waarschijnlijk. Wie waren die mannen? Wat voerden ze daar in vredesnaam uit in het holst van de nacht?

Eindelijk kwam een man van achter de bomen tevoorschijn en liep naar de chauffeur van de auto. Ze spraken even met elkaar maar Julian kon niet verstaan wat er gezegd werd. Maar hij was overtuigd dat de mannen er geen flauw vermoeden van hadden dat hij en de andere kinderen naar hen stonden te kijken. Onhoorbaar sloop Julian verder naar een andere boom, die dichter bij het geheimzinnige huisje stond.

„Schiet een beetje op, ” hoorde hij een van de mannen zeggen. „Breng je kleren niet naar de auto. Gooi ze maar in de waterput. ”

Julian kon niet goed zien wat de man deed, maar het leek wel alsof hij andere kleren aantrok. Ja, precies — hij was bezig zich te verkleden: waarschijnlijk trok hij de kleren aan, die de andere man hem met de auto gebracht had. Julian werd hoe langer hoe nieuwsgieriger. Wat een vreemde geschiedenis. Wie was die andere man? Een vluchteling? Een spion?

De man, die zich verkleed had, nam de kleren die hij uitgetrokken had op en verdween ermee naar de achterkant van het huisje. Hij kwam zonder de kleren terug en volgde de eerste man naar de wachtende auto.

Nog voor het portier dichtgetrokken was, begon de motor te brommen en de auto schoot er vandoor. Hij passeerde op een paar meter afstand de kinderen, die in de schaduw van de zware dennen stonden te kijken.

Julian ging terug naar de anderen. „Wat denken jullie ervan? ” zei hij. „Een vreemde geschiedenis, zou ik zeggen. Ik heb gezien dat een man andere kleren aantrok — de hemel mag weten waarom. Hij heeft zijn eigen kleren ergens achter het huisje laten liggen — in een put gegooid, als ik het goed verstaan heb.

Zullen we gaan kijken? ”

„Ja, vooruit maar, ” zei George. „Zeg, wie heeft het nummer van die auto gezien? Ik heb alleen maar een paar letters kunnen lezen. ”

„Ik heb het nummer gelezen, ” zei Annie. „Het was een zwarte Bentley, nummer 102. ”

„Ja, een zwarte Bentley, nummer KMF 102, ” zei Richard. „Dat is geen zuivere koffie, jongens! ”

Ze liepen naar de achterkant van het vervallen huisje en baanden zich door onkruid en struikgewas een weg naar de achtertuin. Ze vonden daar inderdaad een waterput, die er al even vervallen uitzag als het geheimzinnige huisje.

De put was met een oude houten deksel afgedekt. Julian tilde het deksel eraf. Hij keek in de put maar er was niets te zien. De put was te diep dan dat men met een fietslantaarn op de bodem ervan kon schijnen. ”

„Daar is niet veel aan te zien, ” zei Julian en hij legde het deksel er weer op. „Toch geloof ik dat hij z’n kleren hierin gegooid heeft. Waarom zou hij andere aangetrokken hebben? ”

„Zou hij een ontsnapte gevangene zijn? ” vroeg Annie eensklaps. „Dan is het logisch dat hij andere kleren aangetrokken heeft — in z'n gevangeniskleren zou hij veel teveel in de gaten lopen. Is er een gevangenis hier in de buurt? ”

Niemand wist het antwoord op die vraag. „Ik kan me niet herinneren dat ik het op de kaart heb zien staan, ” zei Julian. „Nee — ik geloof niet dat de man een ontsnapte gevangene was — het lijkt me eerder dat hij een spion was, die ze in de afgelegen streken met een parachute uit een vliegtuig hebben laten springen. Of misschien een deserteur uit het leger. Ja, dat laatste lijkt me nog waarschijnlijker. ”

„Wat hij ook is, ik ben blij dat die auto weggereden is — met de gevangene, de spion, de deserteur of wat het geweest is, ” zei Annie. „Ook toevallig dat wij hier net in de buurt waren toen dit gebeurde! Die mannen hebben er geen flauw vermoeden van dat vier kinderen en een hond naar hen hebben staan kijken! ”

„Een geluk voor ons, dat ze dat niet wisten, ” zei Julian. „Ze zouden het helemaal niet prettig gevonden hebben — maar kom, jongens, we moeten verder! Dit heeft ons al tijd genoeg gekost. Verdraaid, ik hoop maar dat Timmy niet al onze boterhammen opgepeuzeld heeft in de tussentijd. ”

Timmy had er zelfs niet aan geroken! Hij zat geduldig te wachten. Maar aan z’n snuit was te zien dat hij dacht: „Hoe is 't mogelijk — al dat kostelijke eten en niemand eet ervan! ”

„Brave hond, ” zei George. „Je bent heel, heel betrouwbaar, Timmy. Je krijgt een flink stuk brood met ham als beloning. ”

Timmy schrokte de beloning met een hap naar binnen, maar toen kreeg hij niet meer. De anderen hadden nog maar net voldoende voor zichzelf. Een paar minuten later stonden ze op en liepen naar hun fietsen.

„Op naar de Owl's Heuvel, ” zei Julian. „En laten we hopen dat we vanavond geen vreemde dingen meer beleven! Ik heb er nu genoeg van! ”

Hoofdstuk X

OWL’S DENE OP OWL’S HEUVEL

Voort ging het weer; ze fietsten wat ze konden. Zelfs toen de maan schuil ging achter een wolk, was het nog licht genoeg om zonder lantaarn te kunnen fietsen. Ze hadden een gevoel dat ze uren gereden hadden, toen ze eindelijk aan een hoge heuvel kwamen.

„Is dit Owls’ Heuvel? ” vroeg Annie toen ze afgestapt waren en er tegenop liepen. De heuvel was te steil om er tegenop te fietsen.

„Ja, ” zei Julian. „Dat wil zeggen, ik geloof ’t wel — of we moeten helemaal verkeerd gereden zijn. Maar dat geloof ik niet. Het gaat er nu maar om — zullen we Owl’s Dene boven op deze heuvel vinden? En hoe komen we erachter dat het inderdaad Owl’s Dene is? ”

„We kunnen toch aanbellen en ’t vragen, ” zei Annie.

Julian lachte. Dat was net iets voor Annie! „Misschien zal er niets anders opzitten, " zei hij. „Maar we zullen eerst het terrein eens verkennen, voor we wat doen. ”

De weg was aan beide kanten begrensd door heggen en daarachter lagen open velden. Er graasden geen dieren in de weiden, voor zover de kinderen konden nagaan — geen paarden, schapen of koeien.

„Kijk! ” zei Annie eensklaps. „Ik zie een huis — dat wil zeggen, ik zie schoorstenen boven de bomen uitsteken! ”

Ze keken allemaal in de richting die zij wees. Ja, daar waren schoorstenen — hoge stenen schoorstenen, die er oud uitzagen.

„Het lijkt me een soort kasteel, met zulke schoorstenen, ” zei Julian. Hij bleef staan. „Het moet een groot huis zijn. Ik denk dat we nu spoedig aan een oprijlaan of zoiets komen. ”

Ze liepen weer verder. Weldra kwam het huis in het gezicht. Het bleek inderdaad een kasteel te zijn en het zag er bij het vage licht van de maan heel oud, statig en indrukwekkend uit.

„O, daar is de ingang, ” zei Julian dankbaar. Hij was moe van het lopen met de fiets tegen de heuvel op. „Maar het hek is dicht. Ik hoop dat het niet op slot is! ”

Toen ze dichterbij kwamen gingen de grote smeedijzeren hekken eensklaps langzaam open. De kinderen bleven verbaasd staan. Waarom ging het hek open? Toch zeker niet voor hen!

Toen hoorden ze in de verte een auto. Natuurlijk, dat was de reden dat het hek openging. Maar de auto kwam niet de heuvel op — hij kwam langs de oprijlaan in de richting van het hek.

„Verstop je, jongens, snel! ” siste Julian. „Ze mogen ons niet zien. ”

Ze hurkten neer in een droge greppel langs de kant van de weg terwijl de auto langzaam naar het hek reed, dat nu wijd open stond. Julian stootte George aan.

„Zie je dat? Het is de zwarte Bentley weer — KMF 102! ”

„Wat geheimzinnig! ” fluisterde George terug. „Wat heeft ’t te betekenen dat die auto midden in de nacht op verlaten landwegen vreemde mannen oppikt — en hen naar dit kasteel brengt! Ik ben benieuwd of dit huis inderdaad Owl's Dene is. "

De auto passeerde hen en verdween in een bocht van de weg. De kinderen en Timmy verlieten hun schuilplaats en en zetten hun fietsen overeind.

„We lopen voorzichtig naar het hek, ” zei Julian. „Het staat nog open. Gek, dat het vanzelf openging toen die auto eraan kwam. Ik zag niemand in de buurt! ”

Ze liepen brutaalweg naar het hek. „Kijk! ” zei Julian en wees naar de grote stenen zuilen, waaraan smeedijzeren hekken bevestigd waren. Ze keken allemaal en lazen hardop de naam, die erin gebeiteld was.

„Mooi, dus we zijn toch aan het goeie adres! Owl’s Dene! ”

„De naam staat er duidelijk op — Owl’s Dene! We hebben het gevonden! ”

„Kom, ” zei Julian en liep met z'n fiets aan de hand de oprijlaan in. „We gaan naar binnen en kijken eens rond. Misschien hebben we geluk en vinden we Dick hier. ”

Ze volgden Julian — en toen greep Annie haar broer eensklaps verschrikt bij de arm. Ze wees zwijgend achter hen.

De hekken sloten zich weer! Maar er was niemand te zien. Ze sloten zich zonder lawaai te maken — vanzelf! Het was griezelig om te zien.

„Ik begrijp er niets van — wie doet dat hek nu dicht? ” fluisterde Annie bevend.

„Dat gaat electrisch, denk ik, ” zei Julian. „In het huis drukt waarschijnlijk iemand op een knop als de hekken geopend of gesloten moeten worden. Kom, dan gaan we even kijken of we erachter kunnen komen hoe 't werkt. ”

Ze zetten hun fietsen tegen een boom en liepen terug naar het hek. Julian zocht naar een kruk of een klink om ze te openen. Maar hij zocht vergeefs....

Hij trok aan het hek. Er was geen beweging in te krijgen. Uitgesloten om het open te krijgen. De kinderen zaten opgesloten en alleen als de geheimzinnige persoon in het huis de machinerie in werking stelde, zouden ze er weer uit kunnen.

„Verroest! ” zei Julian en zijn stem klonk zo boos, dat de anderen hem verbaasd aankeken.

„Wat is er? ” vroeg George.

„Begrijp je dat dan niet? — We zitten opgesloten. Misschien zit Dick hier gevangen — maar ons lot is niet veel beter want wij kunnen er ook niet uit. Want kijk maar eens om je heen — de tuin is afgesloten door een hoge muur en je moet wel een acrobaat zijn als je daar over heen kunt klimmen. ”

Zwijgend liepen ze terug naar hun fietsen. „Het is misschien verstandiger om ze hier ergens achter te laten, ” zei Julian. „We hebben er alleen maar last van als we ze verder meeslepen. We moeten het terrein verkennen en weten waar we aan toe zijn — en ik hoop maar dat er hier geen honden zijn. ”

Het kostte niet veel moeite om de fietsen zo tussen de struiken verbergen dat ze van de oprijlaan af niet te zien waren. De laan was slecht onderhouden — het grint was bijna niet meer te zien door het onkruid.

„Lopen we langs de oprijlaan of sluipen we langs de struiken? ” vroeg George.

„We lopen zo dicht mogelijk langs de struiken, aan de schaduwkant van de oprijlaan, ” zei Julian zacht. „Als we midden in de laan gingen lopen zou men ons vanuit het huis misschien zien. ”

Ze behoefden niets anders te doen dan de oprijlaan te volgen om het huis te bereiken, dat ze van de weg af al hadden zien liggen achter de bomen. Toen ze er vlakbij waren konden ze pas zien hoe groot het was. Het was in de vorm van een open carré gebouwd en op de open binnenplaats stond het onkruid een halve meter hoog. De binnenplaats was aan de open kant afgesloten door een lage stenen borstwering van ongeveer een halve meter hoog.

Er brandde licht in een kamer op de hoogste verdieping en in een van de benedenetages. Voor de rest was het huis in duisternis gehuld.

„Laten we er zacht omheen lopen, ” zei Julian op gedempte toon. „Goeie help — wat is dat? ”

Een griezelig, huiveringwekkend geluid sneed door de nacht. Het leek op het gegil van een varken dat geslacht werd en het weerkaatste spookachtig tegen de bossen. De kinderen bleven stokstijf staan luisteren.

Onhoorbaar kwam iets naar beneden zeilen en streek langs Georgê's haren. Ze gilde ’t bijna uit van schrik — maar voor ze dat had kunnen doen klonk de afschuwelijke kreet opnieuw en werktuigelijk ging George’s hand naar Timmy om hem te beduiden dat hij stil moest zijn. De hond gromde onrustig.

„Wat was dat, Julian? ” fluisterde George. „Ik voelde iets langs me heen strijken. Maar ’t was al weer weg voor ik had kunnen zien wat het was! "

„O — maak je niet ongerust, ” fluisterde Julian. „Het was alleen maar een uil — een transuil! ”

„O gelukkig — ik schrok me dood, ” zuchtte George. „Wat dom van me om daar niet aan te denken. Was jij ook bang, Annie?, ”

„Ja, reken maar! ” zei Annie, maar ze liet Julians arm nu weer los. „Ik ook, ” bekende Richard en de anderen hoorden zijn tanden klapperen. „Ik wilde het al op een lopen zetten! En ik zou ’t misschien wel gedaan hebben als ik me niet zo verlamd gevoeld had van schrik! ”

De uil schreeuwde nog eens — nu een eind verder weg en in de verte antwoordde een andere uil.

„Ik heb wel eens een kerkuil horen roepen, ” zei George, „dat klinkt heel diep: Oe hoe! Oe-hoe-hoe! Dat was wel een aardig geluid, maar dit — dit is om kippevel van te krijgen! ”

„Geen wonder dat het hier Owl’s Heuvel — Uilen Heuvel heet, ” zei Julian. „Er zijn hier blijkbaar een heleboel uilen! ”

De vier kinderen en Timmy slopen onhoorbaar om het huis heen. Ze bleven zoveel als ze konden in de schaduw van bomen en struiken.

Aan de achterkant van het huis was alles donker, op twee vensters na. Dat waren glas in lood ramen en de gordijnen waren ervoor dichtgetrokken. Julian probeerde tussen de kieren door naar binnen te kijken. Hij vond een plekje, waar de gordijnen niet helemaal goed dicht getrokken waren. Voorzichtig gluurde hij naar binnen.

„Het is de keuken —” vertelde hij de anderen. „En wat voor een keuken! Het lijkt wel een balzaal. Er hangt een grote petroleum lamp aan het plafond. In de muur tegenover het raam is een grote open haard en daarin liggen een paar houtblokken te smeulen. ”

„Is er iemand? ” vroeg George en probeerde ook naar binnen te kijken. Julian ging een beetje opzij om haar ook een blik te gunnen.

„Niet voor zover ik kan zien, ” zei hij. Maar George stootte hem haastig aan, toen ze voor de kier stond. Julian duwde haar opzij en drukte zijn oog weer tegen het raam.

Hij zag iemand de keuken binnenkomen — een vreemde gedaante! Het was een gebochelde dwerg — een mismaakt schepsel met een gemeen gezicht. Achter hem aan kwam een vrouw — een magere vrouw met een bedroefd gezicht.

De man liet zich in een stoel vallen en begon een pijp te stoppen. De vrouw nam een ketel van het fornuis en begon kruiken te vullen die op het aanrecht stonden.

„Het keukenwonder, ” dacht Julian. „Wat ziet ze er ellendig uit! Ze heeft blijkbaar geen erg prettig leven! Wat zou die man doen — huisknecht denk ik. Hij heeft een verdraaid gemeen gezicht! ”

De vrouw zei iets tegen de man in de stoel. Julian kon natuurlijk niet verstaan wat ze zei, maar de man antwoordde haar met een boos gezicht en hamerde met zijn vuist op de leuning van zijn stoel.

De vrouw scheen iets van hem gedaan te willen hebben. De man werd woedend, greep een pook en zwaaide er dreigend mee naar de vrouw Julian keek vol afschuw toe. Arme vrouw! Geen wonder dat ze er zo slecht en bedroefd uitzag: als ze zich zulke, dingen moest laten aanleunen...

Maar de man zwaaide alleen maar met de pook; even later zette hij hem neer en zakte weer achterover in z’n stoel. De vrouw zei niets meer en ging weer verder met het vullen van de kruiken. Julian vroeg zich af waar die voor dienden.

Hij vertelde de anderen wat hij gezien had. Ze vonden het weinig geruststellend. Als de mensen in de keuken zich al zo gedroegen — hoe moest het gedrag dan wel zijn van de andere mensen in het huis?

Ze vervolgden hun rondgang om het huis. Toen ze de hoek om gegaan waren, kwamen ze weer aan een verlicht raam. Maar hier waren de gordijnen zorgvuldig dichtgetrokken. Ze keken omhoog naar het ene raam dat verlicht was op de hoogste verdieping. Zou Dick daar zijn? Misschien hadden ze hem opgesloten op zolder? O, wisten ze het maar!

Zouden ze ’t wagen om een steentje naar boven te gooien? Ze dachten erover. Het leek een grote puzzel om in het huis te komen. De voordeur was hermetisch gesloten. Er was een zijdeur, maar die was ook op slot: dat hadden ze al geprobeerd. En wat de ramen betreft — ze hadden er nog niet een kunnen ontdekken, dat open stond.

„Ik geloof toch dat ik maar eens probeer om een steentje tegen dat raam te gooien, ” zei Julian tenslotte. „Tien tegen een dat Dick daar opgesloten zit. Je weet toch zeker, dat je die mannen over Owl’s Dene hoorde praten, nietwaar An-nie? ”

„Ja, dat weet ik heel zeker, ” zei Annie. „Probeer het maar, Julian. Ik maak me zo benauwd over onze arme Dick. ”

Julian raapte een steentje op. Hij ging een paar passen achteruit en gooide een steentje omhoog. Mis! Hij had niet goed gemikt. Julian zocht een ander steentje en probeerde het nog eens. Nu had hij meer succes — het steentje ketste tegen het raam en er kwam onmiddellijk iemand kijken.

Was 't Dick? Ze spanden allemaal hun ogen in en tuurden vol spanning naar boven. Maar ze konden 't niet goed zien. Julian probeerde z’n geluk voor de derde keer — en weer ketste het steentje met een scherpe „tik” tegen het venster.

„Ik geloof werkelijk, dat het Dick is, " fluisterde Annie. „Of nee — toch niet! Kun jij het zien, Julian? ”

Maar wie het ook geweest was die voor het raam had gestaan — hij was nu weer verdwenen. De kinderen voelden zich niet gerust. Stel je voor dat het Dick niet geweest was? Stel je voor dat het iemand anders geweest was, die nu naar beneden kwam om te kijken wie er met stenen tegen de ruiten gooide?

„Kom mee — naar de andere kant van het huis, ” fluisterde Julian „Het is te gevaarlijk hier. ”

Ze volgden hem snel naar de achterkant van het huis — en eensklaps greep Richard Julian bij zijn arm. „Kijk eens! ” fluisterde hij opgewonden. „Daar staat een raam open! Kunnen we daar niet door naar binnen kruipen? ”

Hoofdstuk XI

GEVANGEN!

Julian keek naar het kelderraam. Het stond inderdaad een klein eindje open.

„Gek, dat we dat niet gezien hebben toen we de eerste keer om het huis liepen! ” zei hij verwonderd. Hij aarzelde. Was het verstandig om te proberen het huis binnen te dringen? Zou het niet beter zijn om aan de achterdeur te kloppen en aan die zielig-uitziende vrouw te vragen wat ze wilden weten?

Maar als ze klopten bestond er ook een kans dat de dwerg met het ongure gezicht kwam opendoen. Julian vertrouwde die kerel helemaal niet. Nee — het leek hem toch maar beter om naar binnen te kruipen en te gaan kijken of Dick boven was. Misschien konden ze hem bevrijden zonder dat iemand in het huis er iets van merkte!

Julian ging naar het raam. Hij sloeg zijn been over het kozijn en ging schrijlings op de vensterbank zitten. Hij strekte zijn hand uit naar Annie. „Kom — ik zal je helpen, ” zei hij. Hij trok haar naast zich en tilde haar aan de andere kant naar beneden.

Toen kwam George en daarna volgde Richard. George leunde net naar buiten om Timmy aan te sporen, ook naar binnen te springen, toen er iets gebeurde!

Een sterke lamp flitste aan en het licht was zo fel dat de kinderen de eerste paar tellen totaal niets konden zien! Verschrikt stonden ze te knipperen tegen het felle licht. Wat was er nu aan de hand? Wat hing hun boven het hoofd?

Toen hoorde Annie de stem van een van de mannen, die Dick meegenomen hadden. „Nee maar — een stelletje jeugdige inbrekers! ”

Maar de stem veranderde eensklaps van toon. „Hoe durven jullie hier in te breken! Ik zal je aan de politie uitleveren! ”

Timmy, die nog buiten was, gromde dreigend. Hij sprong tegen het raam op en slaagde er bijna in naar binnen te springen. De man begreep onmiddellijk wat er dreigde te gebeuren. Met een paar stappen was hij bij het raam. Hij sloot het met een klap en toen kon Timmy er niet meer in!

„Laat mijn hond erin! ” zei George boos en rukte aan het raam. De man gaf haar een tik met zijn zaklantaarn over haar vingers en George schreeuwde van pijn.

„Dat gebeurt er met kinderen die mij niet gehoorzamen, ” zei de man, terwijl George over haar pijnlijke hand wreef.

„Zeg eens, ” begon Julian heftig, „wat denkt U eigenlijk wel? Wij zijn geen inbrekers — ja, ik kan U zelfs de verzekering geven, dat we niets liever willen dan dat je de politie roept. ”

„O ja? ” smaalde de man. Hij ging naar de deur van de kamer en schreeuwde luid: „Aggie! Aggie! Breng me onmiddellijk een lamp. ”

Uit de keuken klonk een antwoord en even later verscheen in de gang het schijnsel van een lamp. De zielig-uitziende vrouw kwam met een petroleumlamp binnen. Ze keek heel verbaasd toen ze het groepje kinderen zag. Maar juist toen ze iets wilde zeggen gaf de man haar een duw.

„Hoepel op. En houd je mond! Verstaan? ”

De vrouw nam de vlucht als een verschrikt konijntje. De man bekeek de kinderen bij het licht van de lamp. Het vertrek, waarin ze waren was bijna niet gemeubileerd en scheen een kamer van het sousterrain te zijn.

„Zo, het kan jullie niet schelen dat ik de politie roep, hè? ” zei de man. „Dat is interessant. Dacht je dat de politie je een pluim zou geven, omdat je bij mij ingebroken hebt? "

„Ik zal U zeggen waarom we hier binnengedrongen zijn, ” zei Julian met vaste heldere stem. „We kwamen hier binnen omdat we reden hebben te geloven dat U mijn broer hier ergens opgesloten hebt — en dat is verkeerd. U hebt de verkeerde jongen te pakken. ”

Richard trilde van angst. Hij was doodsbang dat hij opgesloten zou worden inplaats van Dick. Hij hield zich zoveel mogelijk als hij kon op de achtergrond.

De man keek Julian strak aan. Hij scheen na te denken. „We hebben hier helemaal geen jongen opgesloten, ” zei hij tenslotte. „Ik weet niet waar je het over hebt. Je wilt toch zeker niet beweren dat ik zomaar jongens van straat oppik en opsluit, is het wel? ”

„Ik weet niet wat U wel en wat U niet doet, ” zei Julian schouderophalend, „ik weet alleen maar dat U mijn broer Dick vanavond in de bossen van Middlecombe opgepikt hebt — dat U denkt dat hij Richard Kent heet — en zo heet hij niet want hij is mijn broer Dick. En als U hem niet onmiddellijk vrijlaat, ga ik naar de politie en vertel ik alles dat ik weet. ”

„Neemaar — hoe weet jij dit allemaal? ” vroeg de man verbaasd. „Was je erbij, toen je broer meegenomen werd, zoals je beweert dat gebeurd is? ”

„Een van ons was erbij, ” zei Julian kortaf. „Hij zat in een boom en heeft alles gezien. Zo komt het dat we alles weten. ”

Er volgde een stilte. De man haalde een sigaret tevoorschijn en stak die aan. „Nu, je zit er helemaal naast, ” zei hij. „We houden hier geen jongen gevangen. Wat je beweert is belachelijk. Het is al laat — wat wil je doen: hier vannacht blijven slapen en morgen vertrekken? Ik stuur een stelletje kinderen zoals jullie zijn liever niet midden in de nacht de bossen in. Ik heb geen telefoon, anders zou ik je vader en moeder opbellen. ”

Julian aarzelde. Hij was overtuigd dat Dick in het huis was. Als hij zei dat hij tot morgen wilde blijven, zou hij mis-schien kans zien erachter te komen, waar Dick precies opgesloten zat. Hij voelde wel dat de man niet wilde dat ze naar de politie gingen met hun verhaal. Op zichzelf was dit al voldoende bewijs dat er in Owl’s Dene iets niet pluis was.

„Goed, we blijven, ” zei hij. „Onze ouders zijn niet thuis — die zullen zich niet bezorgd maken. ”

Hij dacht op dat moment helemaal niet aan Richard. Zijn vader en moeder zouden zich natuurlijk wel ongerust maken. Maar daar was niets aan te doen. In de eerste plaats moest Dick gevonden worden. De mannen zouden toch niet zo dwaas zijn hem gevangen te houden als ze eenmaal wisten dat hij niet de jongen was die ze zochten. Misschien was Rooky de bandiet die Richard kende, nog niet gearriveerd — en had hij Dick nog niet gezien. Ja, dat moest de reden zijn dat de man hen vroeg die nacht te blijven. Hij zou natuurlijk wachten tot Rooky kwam — en als Rooky zei „Nee, dat is niet de jongen die we hebben moeten! ” zouden ze Dick laten gaan. Ze zouden hem wel moeten laten gaan!

De man riep Aggie weer. Ze kwam onmiddellijk.

„Deze kinderen zijn verdwaald, ” zei hij tegen haar. „Ik heb gezegd dat ze vannacht hier kunnen blijven. Maak een van de kamers in orde — dekens en matrassen op de grond, dat is voldoende. Geef hun ook wat te eten als ze dat hebben willen. ”

Aggie was kennelijk sprakeloos van verbazing. Julian begreep dat ze niet gewend was dat deze man verdwaalde kinderen vriendelijk ontving.

„Sta me niet zo stom aan te gapen, ” schreeuwde de man tegen Aggie. „Je hebt me toch wel gehoord? Neem die kinderen mee. ”

Aggie wenkte de vier kinderen. George talmde. „En mijn hond? ” vroeg ze. „Hij is nog buiten: ik hoor hem janken. Ik kan niet slapen zonder hem. ”

„Dat zal je toch moeten, ” zei de man ruw, „ik wil hem niet in huis hebben, daarmee uit. ”

„Hij zal iedereen naar de keel vliegen die hij ziet, ” waarschuwde George.

„Hij zal hier niemand tegenkomen, ” zei de man. „Tussen haakjes — hoe zijn jullie erin gekomen? ”

„Het hek ging open toen er een auto naar buiten kwam, ” zei Julian, „en we glipten naar binnen voor ’t zich weer sloot. Hoe werkt dat openen en sluiten van het hek eigenlijk? Niet electrisch, want U hebt hier geen electrisch licht. Gaat het met een machine? ”

„Bemoei je met je eigen zaken, ” zei de man en liep de gang in.

„Wat een aardige kerel, ” zei Julian tegen George.

„O, de vriendelijkheid zelf, ” antwoordde George. De vrouw keek hen verbaasd aan. Ze scheen niet te begrijpen dat ze juist het tegendeel bedoelden. Ze ging hen voor naar boven.

Ze bracht de kinderen naar een grote kamer met een kleed op de grond, een klein bed in een hoek en een of twee stoelen. Meer meubelen waren er niet.

„Ik zal matrassen voor jullie halen, ” zei de vrouw.

„Ik zal U helpen, ” bood Julian aan. Misschien een mooie kans om iets meer van het huis te zien, dacht hij.

„Goed, ” zei de vrouw, „maar de anderen moeten hier blijven. ”

Julian ging met haar mee. Ze gingen naar een kast en de vrouw probeerde er twee grote matrassen uit te slepen. Julian hielp haar. Ze scheen hem dankbaar te zijn voor zijn hulp.

„Je bent een beste jongen, ” zei ze, „die matrassen zijn loodzwaar. ”

„U had zeker niet gedacht, dat U kinderen te logeren zou krijgen, ” zei Julian, „dat gebeurt hier zeker niet dagelijks? ”

„Het is wel toevallig dat jullie net komen nadat.. begon de vrouw. Toen zweeg ze en beet zich op de lippen. Angstig keek ze naar beide kanten de gang langs.

„Vlak nadat wat? ” vroeg Julian. „Vlak nadat die andere jongen gekomen is, bedoelt U? ”

„Sstt! ” zei de vrouw en keek erg verschrikt. „Wat weet jij daar van? Daar mag je niet over praten. Mijnheer Perton zal me levend villen als hij je dat hoort zeggen. Hij zal denken dat ik het je verteld heb. Praat er niet meer over! ”

„Dat is de jongen, die op zolder opgesloten zit, nietwaar? ” ging Julian rustig door, terwijl hij de vrouw hielp om een van de matrassen naar de kamer te dragen. Aggie liet de matras bijna vallen van schrik.

„O toe! ” smeekte ze. „Wil je me in moeilijkheden brengen — en jezelf ook? Moet mijnheer Perton aan Bultje opdracht geven jou af te ranselen? Je kent die man nog niet — je weet niet waar hij toe in staat is! Hij is een slecht mens. ”

„Wanneer komt Rooky? ” vroeg Julian. Hij hoopte'de vrouw zo bang te maken dat ze haar mond voorbij zou praten. En dit was werkelijk teveel voor haar. Ze stond te beven op haar benen en ze staarde Julian aan alsof ze haar oren niet geloven kon.

„Wat weet jij over Rooky? ” fluisterde ze. „Komt hij hier? O, je wilt me toch niet vertellen dat hij hier komt? ”

„Waarom? Mag U hem niet? ” vroeg Julian. Hij legde zijn hand op haar schouders. „Waarom bent U zo bang — waarom raakt U zo van streek? Wat is er? Vertel het me. Misschien kan ik U helpen. ”

„Rooky is gemeen, ” zei de vrouw. „Ik dacht dat hij in de gevangenis zat. O, laat het niet waar zijn dat hij er weer uit is. Vertel me niet dat hij hier komt...! ”

Ze was zo bang dat ze geen woord meer wilde zeggen.

Ze begon te huilen en Julian had het hart niet haar met nog meer vragen van streek te maken. Zwijgend hielp hij haar de matrassen naar de andere kamer te brengen.

„Ik zal wat te eten voor jullie halen, ” zei de arme vrouw en ze snikte nog een beetje na. „Dekens vinden jullie in die kast daar, als je vast wilt gaan liggen. ”

Ze verliet de kamer. Fluisterend vertelde Julian de anderen, wat hij te weten gekomen was. „Zodra het stil geworden is in het muis, gaan we kijken of we Dick kunnen vinden, ” zei hij. „Dit is een slecht huis — het is hier niet pluis en er gebeuren allerlei geheimzinnige dingen. Ik ben van plan straks heimelijk de kamer uit te glippen en op verkenning te gaan. Ik geloof dat die man — mijnheer Perton heet hij — wachten wil tot Rooky er is. Rooky zal dan moeten zeggen dat Dick de jongen is die hij zoekt of niet. Natuurlijk zal hij zeggen dat Dick ’t niet is en ik twijfel er niet aan of dan zal hij hem vrijlaten — en ons ook. ”

„En mij? ” vroeg Richard. „Als hij mij ziet is het gedaan met me — dan ben ik zuur. Ik ben de jongen die hij zoekt. Hij haat mijn vader en hij haat mij ook. Hij zal me ontvoeren, me ergens heen brengen en een enorm bedrag aan losgeld voor me vragen — om wraak te nemen! ”

„Ja, we moeten voorkomen dat hij jou ziet, ” zei Julian. „Maar ik zou niet weten waarom hij aandacht aan jou zou schenken — tenslotte komt hij alleen maar om naar Dick te kijken. Hij zal zich niet interesseren voor kinderen, waarvan hij niet beter weet of ze zijn Dicks broers en zusters. Begin nu alsjeblieft niet weer te sippen of zowaar als ik leef: ik breng je zelf bij Rooky! Je bent een kleine lafaard — je moet eens proberen een beetje dapperder te zijn! ”

„Dit zijn allemaal de gevolgen van jouw leugens en bedrog, ” zei George heftig. „Het is jouw schuld dat onze fietstocht helemaal bedorven is, dat Dick opgesloten zit — en dat de arme Timmy nu zonder mij buiten moet slapen vannacht. ”

Richard wist niet wat hij zeggen moest. Hij kroop in een hoekje en liet zich niet meer horen. Hij voelde zich ellendig. Iedereen had een hekel aan hem — niemand geloofde hem — niemand vertrouwde hem. Richard voelde zich heel, heel klein.

Hoofdstuk XII

JULIAN GAAT OP VERKENNING

De vrouw bracht hen eten. Het was alleen maar brood, boter en jam en een pot koffie erbij. Honger hadden de kinderen eigenlijk niet, maar wel dorst en ze dronken met graagte van de koffie.

George opende het raam en riep zacht naar Timmy. „Timmy, hier heb je wat te eten. ”

Timmy zat trouw te wachten beneden. Hij wist waar George was. Hij had een poosje zitten huilen en janken, maar nu was hij stil.

George was vastbesloten hem naar binnen te halen, als ze de kans kreeg. Ze gaf hem al haar brood met jam en hoorde, hoe hij het naar binnen schrokte. In ieder geval wist die goeie Timmy nu, dat ze hem niet vergeten was!

„Jongens, ” zei Julian, die even op de gang had staan luisteren. Ik geloof dat we verstandig doen met het licht uit te draaien en op de matrassen te gaan liggen. Ik zal van een paar dekens een bult maken op mijn matras, zodat iemand ie binnenkomt, denkt dat ik ook lig te slapen. Maar ik denk er niet aan om naar bed te gaan. ”

„Waar ga jij dan heen? ” vroeg Annie. „Laat ons niet alleen, Julian. ”

„Ik ga me verstoppen in die kast, ” zei Julian. „Ik heb z’n idee, dat onze charmante gastheer — mijnheer Perton - straks zal komen om de deur van onze kamer op slot draaien — en ik voel er niets voor om opgesloten te wor-den! Ik denk dat hij even met z’n lantaarn de kamer in zal schijnen om te zien of we allemaal liggen te slapen en dan de deur op slot zal draaien. Als ik me nu in de kast verstop kan ik de deur weer open kunnen maken — en dan weten we tenminste zeker dat we niet opgesloten zitten! ”

„O — dat is een heel goed plan, ” zei Annie en ze ging op haar matras liggen en rolde zich in een deken. „Kruip dan nu maar in die kast, Julian, voor die man komt om ons op te sluiten. ”

Julian blies de lamp uit. Op zijn tenen liep hij naar de deur en opende die op een kier. Hij sloop de gang op en zocht op de tast de weg naar de kast. Gelukkig piepte de deur niet toen hij die open trok. Hij kroop in de kast en trok de deur achter zich dicht, maar zover dat hij nog kon zien wat er in de gang gebeurde.

Hij moest ongeveer twintig minuten wachten. Het rook bedompt in de kast en hij vond het niet erg prettig om daar in ’t donker te moeten staan wachten.

Maar toen zag hij eindelijk licht in de gang. Hoera, hij had goedgeraden — er was iemand in aantocht!

Mijnheer Perton kwam zacht de gang door en hij hield een olielampje in de hand. Hij ging naar de deur van de kamer, waarin de kinderen sliepen en opende die onhoorbaar. Julian hield z’n adem in. O, als mijnheer Perton nu maar niet merkte, dat hij niet lag te slapen....

Mijnheer Perton hield de lamp even boven zijn hoofd en keek voorzichtig naar binnen. Hij zag vier gedaanten op de matrassen liggen — tenminste: dat dacht hij.

Het was duidelijk dat ze sliepen. Mijnheer Perton sloot de deur weer zacht en draaide hem op slot. Julian keek vol spanning of hij de sleutel in zijn zak stak — maar nee, dat deed hij gelukkig niet! Hij liet de sleutel in het slot zitten.

Even zacht als hij gekomen was liep mijnheer Perton weer terug langs de gang. Hij ging de trap niet af, maar verdween in een kamer waarvan de deur een eindje verder op de gang uitkwam. Julian hoorde de deur dichtvallen — en toen hoorde hij weer een sleutel omdraaien in een slot. Mijnheer Perton vond het blijkbaar veiliger om ’s nachts de deur van zijn kamer op slot te draaien. Misschien vertrouwde hij z'n kameraden ook maar zover als hij ze zag — of misschien was hij ook een beetje bang voor de dwerg Bultje.

Julian wachtte nog even en verliet toen de kast. Hij sloop naar de kamer van mijnheer Perton en luisterde aan de deur. Hij hoorde niets. Hij probeerde door het sleutelgat te kijken en zag dat de kamer donker was. Mijnheer Perton snurkte blijkbaar niet maar toch kon het niet anders of hij sliep.

En nu op weg naar Dick! Julian wist practisch zeker, dat hij z’n broer boven op zolder moest zoeken. „Ik wed, dat mijnheer Perton boven bij Dick was, toen wij die steentjes tegen de ramen gooiden, ” dacht Julian. „Toen is hij naar beneden gekomen en heeft het raam van de kelder opengezet om ons naar binnen te lokken — en we zijn blindelings in de val gelopen! Natuurlijk stond hij binnen op ons te wachten. Ik mag die mijnheer Perton niet — hij is me te sluw! ”

Hij was nu halverwege de trap die naar de zolder leidde — hij moest heel voorzichtig lopen want hij was doodsbang dat de treden van de trap zouden kraken. En ze kraakten ook inderdaad af en toe — en als dat gebeurde bleef Julian staan en luisterde gespannen of er iemand kwam! Z'n hart bonsde hem in de keel.

Bovengekomen zag hij een lange gang, die naar de beide zijvleugels van het kasteel leidde. Julian bleef staan en overlegde bij zichzelf — welke kant moest hij kiezen? Waar was nu de kamer, waarin Dick opgesloten zat? Het moest achter een van de deuren van deze lange gang zijn — dat wist hij zeker. Er zat niets anders op dan van de ene deur naar de andere te gaan en te kijken, waar licht brandde.

De meeste deuren stonden half open. Julian keek telkens even naar binnen en hij passeerde kofferkamers, berghokken en kamertjes, die vroeger kennelijk voor de bedienden gebruikt waren. Toen kwam hij eindelijk voor een gesloten deur. Hij gluurde door het sleutelgat. Binnen was alles donker.

Julian klopte zacht. Onmiddellijk antwoordde binnen een stem —de stem van Dick. „Wie is daar? ”

„Sstt! ” Ik ben het — Julian, ” fluisterde Julian. „Is alles goed met je, Dick? ”

Hij hoorde eerst een bed kraken en daarna het schuifelen van blote voeten over een kale vloer.

„Julian! ” fluisterde Dick achter de gesloten deur. „Hoe kom jij hier? Sjonge — dat is prachtig! Kun je de deur openmaken en me eruit laten? ”

Julian had al gevoeld of er een sleutel in het slot stak — maar dat was niet het geval. Die sleutel had mijnheer Perton wel in zijn zak gestoken!

„Nee, de sleutel is weg, ” zei hij, „Dick, wat hebben ze met je gedaan? ”

„Niets bijzonders. Ze sleepten me mee naar de auto en duwden me erin, ” vertelde Dick. „De man die Rooky genoemd wordt, was er niet bij. De anderen wachtten een poosje en reden toen weg. Ze meenden dat hij naar iemand toe gegaan was, die ze hadden willen opzoeken. Ik heb hem dus niet gezien. Maar hij komt morgenochtend. Wat zal hij kwaad zijn als hij ziet dat ze mij gevangen hebben en niet Richard! ”

„Richard is hier ook, ” fluisterde Julian. „Ik wou dat hij maar weg gebleven was — als Rooky hem ziet maakt de jongen geen schijn van kans meer te ontsnappen. Daarom hoop ik maar dat Rooky alleen jou ziet en aangezien de an-de mannen denken dat wij alleen maar broers en zusters van jou zijn, bestaat er grote kans dat ze ons allemaal laten gaan! Ben je met de auto regelrecht hierheen gereden, Dick? ”

„Ja, ” zei Dick, „de hekken gingen vanzelf open, toen we arriveerden maar ik heb niemand gezien. Ik werd naar boven gebracht en opgesloten. Een van de mannen kwam me vertellen wat Rooky allemaal met me zou doen als hij me zag — toen is hij naar beneden gegaan en daarna heb ik niemand meer gezien. ”

„O — dat was zeker toen wij steentjes tegen de ramen gooiden, ” zei Julian. „Heb je dat niet gehoord? ”

„O ja — dus dat was het getik dat ik hoorde! De man die bij me was liep onmiddellijk naar het raam en ik geloof zeker dat hij jullie gezien heeft! En nu moet jij eens vertellen, Julian! Hoe zijn jullie hier gekomen? Zijn jullie allemaal hier! Ik dacht al dat ik Timmy hoorde janken buiten. ”

Julian vertelde hem snel wat er allemaal gebeurd was sinds ze Richard in de bossen tegen gekomen waren. Het bleef even stil toen hij met zijn verhaal klaar was. Toen klonk Dick's stem weer door de gesloten deur.

„Het heeft niet veel zin om plannen te maken, Julian, ” zei hij. Als alles goed gaat, laten ze ons morgen weer vrij — dat wil zeggen als Rooky tot de conclusie gekomen is dat ik niet de jongen ben die hij zocht. Maar een troost hebben we: als er iets mis gaat zijn we allemaal bij elkaar en kunnen we elkaaar helpen. Ik vraag me af wat Richards moeder zal doen, als haar zoon vannacht niet thuiskomt. ”

„Misschien veronderstelt ze wel, dat hij naar zijn tante gegaan is, ” zei Julian. „Ik heb de indruk gekregen dat. hij een heel onbetrouwbaar jongetje is. Verdraaid nog an toe, het is allemaal zijn schuld, dat we zo in de knel zitten’”

„De mannen zullen morgen wel een fantastisch verhaal ophangen, als ze tot de conclusie gekomen zijn dat jij Richard niet bent, ” ging Julian verder. „Tenslotte moeten ze een verklaring geven voor het feit dat ze je hierheen gesleept hebben. Ze zullen wel beweren dat je stenen naar hun auto gegooid hebt of zoiets en ze je daarom een afstraffing gegeven hebben — of dat ze je langs de kant van de weg vonden en dachten dat je hulp nodig had! Maar wat ze ook beweren — maak er geen drukte over! We gaan hier kalmpjes weg — en dan zullen we wel zien wat we doen. Ik heb er geen flauw vermoeden van wat er hier in huis gebeurt, maar dat het iets is, waarvan de politie op de hoogte gesteld moet worden — dat staat voor mij als een paal boven water! ”

„Hoor, dat is Timmy, ” zei Dick. „Hij mist George, denk ik. Ga nu maar, Julian, als hij een van de mannen wakker maakt, gaan ze kijken wat er aan de hand is en dan vinden ze jou hier. Welterusten. Ik ben heel blij, dat je zo dicht bij me bent! Dank je wel dat je me bent gaan zoeken. ”

„Welterusten, ” zei Julian en sloop terug langs de gang. Telkens als hij een plek maanlicht moest passeren keek hij angstig achterom, bank dat mijnheer Perton of een van de andere mannen zich verdekt had opgesteld en voor hem op de loer stond!

Maar er was niemand te zien. Timmy hield op met janken. Het was doodstil in het huis. Julian daalde de trap af naar de verdieping, waar de kamer was die hem en de andere kinderen was toegewezen. Voor de deur van die kamer bleef hij even staan. Waarom zou hij niet verder op onderzoek uitgaan? Een dergelijke kans kreeg hij misschien niet voor de tweede keer!

Hij besloot ’t te doen. Mijnheer Perton sliep als een os, hoopte hij. Hij rekende erop dat Aggie en Bultje ook naar bed gegaan waren. Hij vroeg zich af waar de andere man was, die Dick naar Owl’s Dene gebracht had. Hij had hem nog helemaal niet gezien. Misschien was hij met de Bentley weggereden.

Julian ging naar de beneden verdieping. Hij kwam eensklaps op een idee. Stel je voor dat hij erin slaagde de voordeur open te maken — dan kon hij George, Richard en An-nie laten weggaan. Zelf zou hij natuurlijk moeten blijven, want hij kon Dick niet in de steek laten.

Maar hij liet die gedachte snel weer varen. „Nee, ” dacht hij, „om te beginnen zouden George en Annie niet weg willen gaan zonder mij — en zelfs al zouden ze dat wel willen doen, ze zouden niet verder komen dan het hek: want hoe moeten we dat open krijgen? Het kan immers alleen maar geopend worden door middel van een machine, die van het huis uit bediend wordt. ”

Hij besloot een voor een de kamers van de benedenverdieping te verkennen. Eerst keek hij in de keuken. Het vuur was bijna uit. De maan scheen door de kieren van de gordijnen naar binnen en verlichtte vaag het vertrek. Er was niets belangwekkends te zien in de keuken. Julian ging naar de kamer er tegenover. Dat was de eetkamer: er stond een grote glanzende tafel met prachtige stoelen er omheen en ook hier smeulden in de open haard de resten van een vuur. In de eetkamer vond hij evenmin iets belangrijks.

De jongen ging naar de volgende kamer. Was dit een soort van werkkamer? Er stond een radio en in een hoek van het vertrek prijkte een groot schrijfbureau. Z n blik viel op een eigenaardig apparaat dat vlak bij het bureau stond en waaraan een stevig wiel verbonden was dat een beetje aan een stuurwiel van een kleine motorboot deed denken. Julian vroeg zich af of dit misschien het apparaat was waarmee de hekken geopend konden worden. Ja — dat moest wel zo zijn! Toen hij scherp toekeek, zag hij er een kaartje bij hangen: ’linkerhek — rechterhek — beide hekken’.....

„Precies! Dit is de machinerie, waarmee een of beide hekken geopend kunnen worden. Als ik Dick nu maar uit z’n kamer kon krijgen dan zouden we allemaal de benen kunnen nemen! ” zei Julian. Hij draaide aan het stuurwiel: wat zou er gebeuren?

Hoofdstuk XIII

NOG MEER GEHEIMZINNIGHEID.

Onmiddellijk hoorde hij een zacht gegons en gekraak, alsof er ergens in het huis een machine begon te draaien. Ju-lian draaide het wiel haastig weer terug. Als het openen van de hekken zoveel herrie maakte voelde hij er weinig voor om de proef op de som te nemen. Want dan zou mijnheer Perton hem horen en als een haas naar beneden komen rennen om te zien wie er aan z’n machine zat te prutsen!

„Ik begrijp niet hoe het werkt, maar het is knap bedacht, " mompelde Julian. Hij keek de kamer nog eens rond — en toen hoorde hij eensklaps een geluid dat hem nog niet eerder opgevallen was.

Er ligt hier iemand te snurken, ” dacht hij. „Verroest — ik mag wel oppassen! Maar waar ligt die geheimzinnige persoon dan te slapen? Ik zie nergens een bed. En toch kan het hier niet ver vandaan zijn. ”

Op z’n tenen liep hij naar de aangrenzende kamer en keek naar binnen. Het was een salon en daar was niemand. En het gesnurk hoorde hij daar niet meer.

Julian begreep er niets van. Hij ging weer terug naar de werkkamer. Ja, nu hoorde hij het geluid weer — het kon niet anders of er lag iemand te slapen. En het moest heel dicht bij zijn — verdraaid geheimzinnig.

Julian liep zacht de kamer rond en probeerde de plaats te vinden waar het gesnurk het duidelijkst klonk. Ja — daar bij die grote boekenkast, die bijna de hele wand in beslag nam. Daar hoorde hij het gesnurk het beste. Was er een kamer achter de wand, waar die boekenkast tegenaan gezet was? Julian ging op onderzoek uit. Maar voor zover hij kon zien was er geen kamer achter die wand — alleen maar de muur van de gang. Het werd hoe langer hoe geheimzinniger.

Hij ging weer terug naar de boekenkast in de werkkamer. Ja — nu hoorde hij het geluid weer heel duidelijk. Er lag beslist iemand achter die boekenkast te slapen — maar hoe kon dat dan?

Julian ging de boekenkast eens beter bekijken. Hij stond helemaal vol boeken — romans, studieboeken, atlassen, boeken met platen — allemaal kris-kras door elkaar. Hij nam een paar boeken van een van de planken en bekeek de wand erachter. Die was van stevig hout.

Hij zette de boeken weer terug en bekeek nu de kast zelf. Ook die zag er heel stevig uit. Nu richtte Julian speciaal z’n aandacht op de boeken, die glansden in het licht van de maan. Het leek wel alsof een plank met boeken anders was dan de andere — niet zo slordig — de boeken stonden er niet zo ingepropt. Waarom was die plank anders?

Zacht nam Julian enkele boeken van die plank. Maar ook daarachter zag hij alleen maar een stevige houten wand. Julian stak zijn hand achter de boeken en voelde. Z’n vingers raakten een schakelaar. Waarvoor diende die schakelaar?

Voorzichtig draaide Julian de knop naar links en naar rechts. Er gebeurde niets. Hij drukte erop. Nog steeds gebeurde er niets. Toen trok hij eraan — en de knop kwam naar voren!

En toen gleed eensklaps het deel van de wand dat zich achter die boekenplank bevond, zonder geluid te maken naar beneden — er kwam een opening vrij, waar iemand gemakkelijk doorheen kon klimmen! Julian hield z’n adem in. Een geheim paneel! Wat zat erachter?

Er brandde een flauw licht in de ruimte achter het geheime paneel. Julian wachtte tot z’n ogen eraan gewend waren. Hij beefde van opwinding. Het snurken klonk nu zo luid, dat Julian ’t gevoel had dat hij de slaper zou kunnen aanraken!

Hij zag een klein kamertje met een smal bed erin, een tafeltje en een plank, waarop enkele voorwerpen lagen die hij niet duidelijk kon zien. In een hoek van het kamertje brandde een kaars — en op het bed lag een man te slapen. Julian kon alleen maar zien dat de man groot en zwaar was en dat hij rustig lag te slapen.

„Sjonge! ” dacht Julian. „Wat een ontdekking! Een geheime schuilplaats — een plekje waar allerlei mensen, die geld genoeg bezitten om er goed voor te betalen, zich verborgen kunnen houden. De man, die daar ligt te slapen, had wel eens een beetje voorzichtiger mogen zijn. Hij heeft zichzelf met z’n gesnurk verraden. ”

De jongen durfde niet langer naar de geheime schuilplaats te blijven kijken. Die was blijkbaar gebouwd tussen de muur van de studeerkamer en de muur van de gang — en dateerde waarschijnlijk uit de tijd dat het kasteel gebouwd was.

Julian voelde naar de knop en drukte die weer naar binnen. Even geluidloos als het naar beneden gezakt was, kwam het paneel nu weer naar boven. Julian zette de boeken op z’n plaats en hoopte maar dat niemand zou zien dat hij eraan gezeten had.

In ieder geval was hij achter een van de geheimen van Owl’s Dene gekomen. De politie zou heel veel belangstelling hebben voor deze geheime schuilplaats — en misschien nog meer voor de man die erin lag te slapen!

Het was nu noodzakelijker dan ooit dat Julian en de anderen er vandoor gingen. Zou hij zonder Dick de benen nemen? Nee — als de mannen een vermoeden kregen dat hij hen door had — als ze erachter kwamen dat hij de geheime kamer ontdekt had — dan zouden ze Dick misschien kwaad doen. Nee, Julian wist dat hij er niet aan mocht denken te vluchten, tenzij hij de anderen allemaal — Dick ook — kon meenemen. Hij toog niet verder op onderzoek uit. Hij was doodmoe toen hij de trap op sloop, terug naar de slaapkamer.

De sleutel zat nog in het slot. Julian ging naar binnen en deed de deur achter zich dicht. Natuurlijk zou mijnheer Perton de volgende morgen verbaasd zijn als hij merkte dat de deur niet meer op slot was maar misschien zou hij denken dat hij de sleutel niet goed omgedraaid had. Julian ging naast Richard op de matras liggen. De anderen sliepen als marmotten.

Hij had willen nadenken en plannen ontwerpen — maar nauwelijks lag hij of hij viel in slaap. Hij hoorde Timmy zelfs niet meer huilen. Zelfs het gekrijs van de uilen kon hem niet meer storen...

Het was niet mijnheer Perton, die de kinderen de volgende morgen kwam wekken, maar de oude vrouw. Ze kwam de kamer binnen en riep hen.

„Als jullie willen ontbijten moet je opschieten en naar beneden komen! ”

Ze gingen allemaal met een ruk rechtop zitten en keken verbaasd om zich heen. Waar waren ze in vredesnaam? „Hallo! ” zei Julian en knipperde slaperig met zijn ogen. „Wie had het daar over ontbijten? Dat klinkt goed. Kunnen we ons ergens wassen? ”

„Jullie kunnen je beneden in de keuken wassen, ” zei de vrouw nors. „Ik ben niet van plan om voor jullie de badkamer schoon te maken! ”

„Laat de deur open anders kunnen we er niet uit, ” zei Julian met een onschuldig gezicht. „Mijnheer Perton heeft ons gisteravond opgesloten. ”

„Ja, dat dacht hij, ” zei de vrouw. „Maar hij had het niet gedaan! De deur was niet op slot toen ik jullie kwam roepen vanmorgen. O, als je dat maar geweten had, hè jongetje? Dan zou je vannacht het hele huis door gedwaald zijn denk ik. ”

„Ja, misschien wel, ” zei Julian en knipoogde naar de anderen. Ze wisten dat hij van plan geweest was Dick te gaan zoeken, maar ze wisten nog niet of hij hem gevonden had. Natuurlijk had hij hen midden in de nacht niet wakker gemaakt om te vertellen wat hij beleefd had.

„Blijf niet te lang weg, ” zei de vrouw en liet de deur achter zich open staan.

„Ik hoop dat ze die arme Dick ook wat te eten gegeven heeft, ” zei Julian zacht. De anderen kwamen om hem heen staan.

„Julian — heb je Dick gisteravond gevonden? ” vroeg Annie. Julian knikte. Snel en zacht vertelde hij hen wat hij ontdekt had — waar Dick was — en hoe hij het snurken had gehoord — hoe hij het geheime paneel had ontdekt — met de geheime kamer erachter — en de man die daar lag te slapen.

„Julian! Wat opwindend! ” zei George. „Wie zou dat ooit gedacht hebben! Het is hier echt een spookkasteel! ”

„O ja — en ik heb de machine ook ontdekt waarmee de hekken geopend kunnen worden, ” zei Julian, „die staat in dezelfde kamer. Maar kom — als we niet naar beneden gaan wordt Aggie kwaad en komt ze ons halen. Ik hoop maar dat Bultje er niet bij is — ik mag hem niet. ”

Maar Bultje was er wel — hij zat nog aan z'n ontbijt. Hij ontving de kinderen met boze blikken, maar ze schonken helemaal geen aandacht aan hem.

„Jullie zijn lang weggebleven, ” mopperde Aggie. „Daar is de gootsteen, als je je wilt wassen — een handdoek hangt al klaar. Jullie zien er allemaal vuil uit. ”

„Ja, dat is zo, ” zei Julian opgewekt. „We zouden gisteravond graag nog een bad genomen hebben — maar zo hartelijk werden we niet ontvangen. ”

Toen ze zich gewassen hadden, gingen ze naar de grote houten tafel die in het midden van de keuken stond. Er lag geen tafelkleed op. De vrouw had boter, brood en een schaal met gekookte eieren klaar gezet en een ketel warme chocolademelk stond op het fornuis. Ze gingen zitten en bedienden zichzelf. Julian praatte opgewekt en hij gaf de anderen met een knipoogje een teken dat ze dit ook moesten doen. De dwerg behoefde niet te denken dat ze bang voor hem waren!

„Houdt je mond, ” zei Bultje eensklaps. Julian schonk geen aandacht aan hem. Hij praatte rustig verder en George volgde zijn voorbeeld. Annie en Richard waren een beetje bang, toen ze de boze stem van de dwerg hoorden.

„Versta je me niet? ” schreeuwde Bultje en hij stond op. „Houdt je mond, jullie allemaal! Dat komt maar in mijn keuken en maakt herrie! Stil zijn, zeg ik je! ”

Julian stond ook op. „Ik wacht van jou geen bevelen af, wie je ook bent, ” zei hij en hij gedroeg zich als een groot mens. „Houdt zelf je mond — of wees anders beleefd tegen ons. ”

„O, zo mag je niet tegen hem praten, ” smeekte de vrouw angstig. „Als hij woedend wordt, ranselt hij je af met een stok! ”

„Ik zal hem met een stok afranselen — hoewel ik er niet van houd om iemand te slaan die kleiner is dan ik, ” zei Julian.

Wat er gebeurd zou zijn als mijnheer Perton op dat moment niet binnengekomen was, is moeilijk te zeggen! Hij bleef staan en voelde dat er ruzie dreigde.

„Kun je je weer niet beheersen, Bultje? ” zei hij. „Wacht tot je van mij een teken krijgt. Misschien zal ik je vandaag nog vragen om die kinderen een afstraffing te geven — als ze zich niet weten te gedragen. ” Hij keek de kinderen streng aan. Toen ging zijn blik naar de vrouw.

„Rooky komt straks, ” zei hij tegen haar.

„En een van de anderen is bij hem. Zorg dat er te eten is voor hem — en goed. Houd die kinderen hier, Bultje en zorg dat ze niet de kans krijgen om er vandoor te gaan. Misschien heb ik hen straks nog nodig. ”

Hij verliet de keuken. De vrouw beefde als een riet. „Rooky komt, ” fluisterde ze tegen de dwerg.

„Doe je werk, vrouw, ” zei de dwerg. „Schiet op, ga de groente uit de tuin halen — ik moet een oogje op die kinderen houden. ”

De arme vrouw haastte zich naar buiten. Annie had medelijden met haar. Ze ging naar haar toe. „Zal ik de tafel afruimen en voor U afwassen? ” vroeg ze. „U zult het druk hebben — en ik heb niets te doen. ”

„We zullen allemaal helpen, ” zei Julian. De vrouw keek hem verbaasd aan. Het was duidelijk dat ze niet gewend was dat iemand vriendelijk tegen haar was.

„Haha! ” spotte de dwerg. „Geloof maar niet dat je mij met je mooie manieren om je vinger kunt winden! ” Niemand stoorde zich aan hem. De kinderen ruimden de tafel af en Annie en George zetten de vuile borden en schalen in de gootsteen. „Haha! ” zei Bultje nogmaals.

„Haha! ” antwoordde Julian. Ze begonnen allemaal te lachen behalve de dwerg die zo boos keek, dat zijn ogen bijna helemaal onder zijn wenkbrauwen verdwenen.

Hoofdstuk XIV

ROOKY IS ERG KWAAD

Ongeveer een uur later klonk een eigenaardig knarsend en gonzend geluid, dat weldra overging in een gehuil. Ri-chard, Annie en George schrokken, maar Julian begreep onmiddellijk wat ’t was.

„De hekken worden geopend, ’’ zei hij en ze herinnerden zich dat hij hen verteld had dat hij de machine gezien had, waarmee de hekken bediend werden — het wiel met de aanduidingen: linker hek, rechter hek, beide hekken.

„Hoe weet j ij dat? ” vroeg de dwerg verbaasd en nieuwsgierig.

„O, ik kan erg goed raden, ” antwoordde Julian luchtig. „Zeg maar als ik’ ’t bij het verkeerde eind heb — de hekken worden geopend en Rooky komt naar het kasteel. ”

„Jij bent zo scherp dat je jezelf vandaag of morgen zult snijden, ” gromde de dwerg en verliet de keuken.

„Dat heeft mijn moeder ook al gezegd toen ik twee jaar was, ” zei Julian en de anderen giechelden. Julian zat nooit om een antwoord verlegen!

Ze liepen allemaal naar het keukenraam. George opende het. Timmy zat nog steeds trouw te wachten. George had aan de vrouw gevraagd of hij binnen mocht komen, maar ze had het niet goed gevonden. Ze had hem een paar stukken brood toe geworpen en gezegd, dat er in de tuin een vijver was, waar hij uit kon drinken. Meer wilde ze niet voor de hond doen.

„Timmy, " riep George toen ze de auto langs de oprijlaan hoorde naderen, „Timmy — blijf waar je bent! Ga niet weg! ”

Ze was bang dat Timmy naar de voorkant van het huis zou rennen en de mannen naar de keel vliegen, als ze uit de auto stapten. Timmy keek haar vragend aan. Hij begreep niet goed wat er aan de hand was. Waarom mocht hij niet binnen komen? Hij wist wel, dat er mensen waren die geen honden in huis wilden hebben — maar in zulke huizen en bij zulke mensen ging George nooit op bezoek. En dat ze niet naar hem toe kwam — dat begreep hij helemaal niet.

Maar ze was daar binnen; hij zag haar uit het raam leunen; hij kon haar stem horen en hij kon zelfs haar hand likken als hij op zijn achterpoten ging staan.

„Doe dat raam dicht en kom naar binnen, ” zei Bultje boos. Het scheen hem plezier te doen dat George zich ongerust maakte over haar hond.

„Daar is de auto, ” zei Julian. Ze keken elkaar eens aan. KMF 102 — natuurlijk!

De zwarte Bentley reed langs het keukenraam en draaide om het huis heen naar de voordeur. Drie mannen stapten eruit. Richard was bleek geworden en hij kroop zo ver mogelijk weg.

Julian keek hem aan, trok zijn wenkbrauwen op en vroeg hem zwijgend of hij een van de mannen als Rooky herkend had. Richard knikte met een ongelukkig gezicht. Hij was weer heel bang.

Weer klonk het krakende, zoemende geluid. De hekken werden gesloten. In de hal klonken stemmen; de mannen gingen naar een van de kamers en deden de deur achter zich dicht.

Julian dacht erover, om ongemerkt de keuken uit te sluipen en naar boven te gaan. Hij was nieuwsgierig of Dick nog opgesloten zat in de zolderkamer. Hij slenterde naar de deur en dacht dat Bultje druk bezig was met schoenen te poetsen. Maar onmiddellijk hoorde hij de raspende stem van de dwerg. „Waar ga je heen? Als je ongehoorzaam bent zal ik het aan mijnheer Perton vertellen — en reken maar dat je er van langs zult krijgen! ”

„Er zijn in dit huis een heleboel mensen, die er binnenkort van langs zullen krijgen, ” zei Julian op een tergend spottende toon. „Pas maar op, Bultje! "

De dwerg verloor eensklaps z’n geduld en wierp de schoenborstel naar Julian. Julian ving hem handig op en wierp hem op de tafel.

„Dank je wel, ” zei hij, „komt er nog meer? ”

„O, doe het alsjeblieft niet! ” smeekte Aggie. „Je weet niet hoe hij tekeer kan gaan als hij woedend wordt! Laat het toch! ”

De deur van de kamer, waarin de mannen verdwenen waren ging open en een van hen ging naar boven. „Om Dick te halen, ” dacht Julian. Hij luisterde scherp.

Bultje kwam zijn schoenborstel terughalen en ging verder met zijn werk. Hij mompelde voortdurend in zichzelf. De vrouw was bezig eten klaar te maken. De andere kinderen luisterden even scherp als Julian. Ook zij hadden begrepen dat de man naar boven gegaan was om Dick te halen en hem aan Rooky te laten zien.

Er klonken voetstappen op de trap — ja, het was Dick, ze konden zijn stem horen.

„Laat m’n arm los! Ik kan best alleen lopen, ” hoorden ze hem zeggen. Die goeie Dick! Hij liet zich nog steeds de kaas niet van het brood eten en ook al was hij bang — de mannen zouden het niet aan hem merken.

Hij werd de kamer binnen gebracht, waarin de andere mannen zaten te wachten. En toen riep eensklaps een luide stem: „Maar dat is de jongen niet! Idioten — jullie hebben de verkeerde meegenomen! ”

Bultje en de vrouw hoorden het ook. Ze keken elkaar met open mond aan. Er was iets verkeerds gelopen. Ze gingen naar de deur en bleven daar staan luisteren. De kinderen stonden vlak achter hen. Julian duwde Richard achteruit.

„Wrijf je haren in met roet, ” fluisterde hij. „Maak je zo zo zwart als je kunt. Als de mannen hierheen komen zullen ze je niet zo gemakkelijk herkennen als je haren zwart zijn. Vooruit, schiet op — de anderen letten nu niet op je. ”

Julian wees naar de haard, die zwart was van de roet. Bevend stak Richard zijn hand in de schoorsteen en begon zijn haar met roet in te wrijven.

„Meer, ” fluisterde Julian. „veel meer!! Vooruit, ik zal wel voor je blijven staan dan kunnen de anderen niet zien wat je doet. ”

Zo snel als hij kon wreef Richard het zwarte poeder in zijn haren. Julian knikte — ja — zo was het zwart genoeg. Richard zag er heel anders uit. Julian hoopte maar dat Ge-orge en Annie zo verstandig zouden zijn om niets te zeggen als ze hem zagen.

Er werd in de kamer aan de andere kant van de hal heftig geredetwist. De kinderen hoorden echter in de keuken alleen maar de boze stemmen, maar wat er gezegd werd konden ze niet verstaan. Ook Dicks stem was te horen — en die klonks eensklaps heel duidelijk.

„Ik heb jullie toch gezegd, dat je je vergist had? Nu zal je me wel moeten laten gaan. ”

Bultje duwde hen eensklaps allemaal ruw van de deur vandaan — behalve de arme Richard, die bevend in de donkerste hoek van de kamer stond.

„Ze komen hierheen, ” siste hij, „maak dat je bij die deur vandaan komt. ”

Ze gehoorzaamden hem. Bultje greep zijn schoenborstel weer en de vrouw ging verder met aardappels schillen. De kinderen verdiepten zich zogenaamd in een paar oude tijdschriften die ze gevonden hadden.

Voetstappen kwamen naar de keukendeur. Die werd opengerukt — en daar stond mijnheer Perton. Achter hem stond nog een andere man — en het was onmiddellijk duidelijk wie hij was!

De man had dikke lippen en een enorme neus — ja, hij moest de bandiet zijn die eens lijfwacht geweest was van Richard’s vader — de man die Richard haatte omdat de jongen over hem geklaagd had bij zijn vader.

Richard kroop zover mogelijk weg achter de anderen. Annie en George hadden wel even verbaasd gekeken toen ze zagen dat hij eensklaps zwart haar gekregen had, maar ze hadden niets gezegd. Bultje en de vrouw hadden blijkbaar niets bijzonders aan hem gezien.

Dick was ook bij de twee mannen. Hij wuifde naar de andere kinderen. Julian grijnsde. Die goeie dappere Dick!

Rooky keek de kinderen stuk voor stuk aan. Zijn blik bleef ook even op Richard rusten, maar hij herkende hem niet!

„Mijnheer Perton, ” zei Julian, „ik ben blij te zien dat U mijn broer niet langer opgesloten houdt in die kamer op de zolderverdieping. Dat betekent zeker, dat hij met ons mee kan gaan. Waarom U hem hierheen gebracht hebt en hem opgesloten hield, is me een raadsel. ”

„Luister eens, jongens, ” zei mijnheer Perton en zijn stem klonk nu heel anders — lang niet meer zo streng en onvriendelijk, „luister eens, eerlijk gezegd — we hebben ons vergist. Ik behoef jullie niet uit te leggen hoe en waarom dit gebeurd is — dat gaat jullie niets aan. Maar dit is niet de jongen die we zochten. ”

„We hebben U toch gezegd, dat hij een broer van ons is, ” zei Annie.

„Ja, juist, ” zei mijnheer Perton beleefd. „Het spijt me, dat ik jullie niet geloofde. Maar zoiets kan gebeuren. En — we willen jullie allemaal iets geven omdat we je zoveel last veroorzaakt hebben — eh — een kleinigheid voor een ijsje en zo. En dan kunnen jullie gaan. ”

„En denk eraan dat jullie tegen niemand fantastische verhalen vertellen, ” zei Rooky eensklaps met dreigende stem. „Begrepen? We hebben ons vergist — maar we willen niet dat erover gepraat wordt. Trouwens — we kunnen altijd volhouden dat we de jongen ’s avonds laat in de bossen gevonden hebben en dat we hem mee naar huis genomen hebben omdat we medelijden met hem hadden — en dat jullie zonder toestemming bij ons binnengedrongen waren. Begrepen? ”

„Ja, ik begrijp het heel goed, ” zei Julian met een minachtende klank in zijn stem. „Dus — we kunnen nu wel gaan? ”

„Ja, ” zei mijnheer Perton. Hij haalde zijn portefeuille tevoorschijn en gaf aan elk van de kinderen twintig gulden. Ze keken eerst naar Julian of ze die mochten aannemen. Ze voelden er eigenlijk niets voor om geld aan te nemen van mijnheer Perton. Maar ze begrepen dat het beter was om het wel te doen, toen ze zagen dat Julian het geld ook aanvaardde.

Julian stak het geld zonder een woord van dank in zijn zak. De anderen deden hetzelfde. Richard hield voortdurend zijn gezicht omlaag en hoopte dat de twee mannen niet zouden merken dat hij stond te beven op zijn benen. Hij was doodsbang voor Rooky.

„Maak dat je weg komt, ” zei Rooky toen het geld verdeeld was. „Vergeet de hele geschiedenis — anders zal je er spijt van hebben. ”

Hij opende de deur die toegang gaf tot de tuin. Zwijgend drentelden de kinderen naar buiten, Richard midden tussen hen in. Timmy wachtte hen op. Hij blafte uitgelaten en wierp zich op George. Hij sprong tegen haar op, likte haar en dartelde om haar heen. Hij keek even achterom naar de keukendeur en gromde alsof hij wilde vragen: „Wat is de bedoeling — moet ik er een te lijf gaan? ”

„Nee, ” zei George, „kom maar mee, Timmy. We moeten zo snel mogelijk maken dat we wegkomen. ”

„Geef me jullie geld, snel, ” zei Julian toen ze uit het gezicht van de keukenramen verdwenen waren. Ze gaven het hem, ook al begrepen ze niet wat hij ermee wilde doen.

De vrouw was hen gevolgd om hen na te kijken. Julian wenkte haar. Ze kwam aarzelend de tuin in. „Alsjeblieft, ” zei Julian en duwde haar het geld in de hand. „Wij willen het niet hebben. ”

Verbaasd nam de vrouw het geld aan. Er kwamen tranen in haar ogen. „Maar — maar dat is veel te veel — nee, nee, dat moeten jullie terug nemen. Het is erg vriendelijk van je, maar... ”

Julian draaide zich om en liep snel de anderen achterna.

„Dat was een heel, heel goede gedachte van je, ” zei An-nie en de anderen waren het met haar eens. Ze hadden allemaal medelijden gekregen met de arme afgetobde vrouw.

„Kom, ” zei Julian, „we moeten zorgen dat we erbij zijn als de hekken opengaan. Luister — ik hoor het kraken en knarsen van de machine al. O, wat ben ik blij dat we weer vrij zijn — en Richard ook! We hebben werkelijk geboft! ”

„Ja, ik was heel erg bang, dat Rooky me zou herkennen, ook al had ik m’n haren zwart gemaakt, ” zei Richard. „O kijk — ik zie het eind van de oprijlaan al en het hek staat wijd open. We zijn vrij! Ik hoop nooit meer terug te komen in Owl’s Dene. ”

„We moeten onze fietsen niet vergeten, ” zei Julian. „Ik weet nog wel waar we ze hebben laten staan. Jij mag bij mij achterop zitten, Richard, want we komen nu een fiets tekort. Dick moet natuurlijk zijn eigen fiets terughebben — want die had je maar geleend van hem. Kijk — hier staan de fietsen. ”

Ze stapten op, Richard sprong bij Julian achter op de bagagedrager en toen fietsten ze naar het hek. Maar eensklaps gaf Annie een schreeuw.

„Julian! Kijk! Kijk — de hekken gaan weer dicht. Kom, vooruit, anders zitten we weer opgesloten! ”

Ze zagen het allemaal — langzaam, heel langzaam zwaaiden de grote hekken weer dicht. Ze fietsten wat ze konden — maar het was vergeefs. Tegen dat ze de grote hekken bereikten zaten die weer hermetisch gesloten. Hoe ze ook rukten en trokken, ze kregen ze niet open. O — en dat ter wijl ze bijna ontsnapt waren!

Hoofdstuk XV

WEER GEVANGEN

Ze smeten hun fietsen neer en gingen langs de kant van de oprijlaan in het gras liggen.

„Waarom zouden ze dat gedaan hebben? Ze hadden toch gezegd dat we konden gaan? ” zei Dick. „Zou het een vergissing zijn, denk je? Ik bedoel — zouden ze gedacht hebben dat we er al uit waren? ”

„Als het een vergissing was is dat gauw genoeg in orde te maken, ” zei Julian. „Ik ga even op de fiets terug naar het huis en zeg dat ze het hek te vroeg dicht gedaan hebben. "

„Ja — doe dat maar, ” zei George. „Wij wachten hier wel. ”

Maar voor Julian op zijn fiets had kunnen stappen naderde een auto langs de oprijlaan. De kinderen sprongen op. Richard vluchtte achter de struiken. Hij was bang dat hij Rooky nog eens onder ogen zou moeten komen.

De auto stopte vlak bij de kinderen. „Ja, ze zijn er nog, ” zei mijnheer Perton terwijl hij uit de auto stapte. Rooky stapte er ook uit. Ze liepen naar de kinderen.

Rooky keek hen een voor een aan. „Waar is die andere jongen? ” vroeg hij snel.

„Ik heb er geen flauw idee van, ” antwoordde Julian kalm. „O wacht eens — misschien heeft hij nog net kans gezien naar buiten te glippen voor het hek dicht ging. Waarom deed U het hek al zo gauw weer dicht, mijnheer Perton? ”

Rooky had Richard in de gaten gekregen, die bevend van angst achter een paar struiken stond. Hij liep naar hem toe en haalde hem tevoorschijn. Terwijl hij hem naar mijnheer Perton sleurde, bekeek hij hem eens nauwkeuriger.

„Ja — ik dacht 't al — dit is de jongen die we hebben moeten! Hij heeft zijn haren zwart gemaakt en dat is de reden dat ik hem niet dadelijk herkende. Maar toen hij weg was, schoot me te binnen dat hij iets bekends had — daarom wilde ik hem nog eens nauwkeuriger bekijken. ” Hij schudde de arme Richard door elkaar.

„Ja — en wat ben je nu van plan? ” vroeg mijnheer Perton een beetje somber.

„Ik houd hem natuurlijk hier, ” zei Rooky. „Ik zal me op zijn vader wreken — hij zal een lieve cent moeten betalen om z’n misselijk product van een zoontje terug te krijgen! Dat zal ons goed van pas komen, nietwaar? En ik zal me kunnen wreken op die knaap voor de leugens die hij over me aan zijn vader verteld heeft! De gemene kleine rat! "

Hij schudde Richard weer heen en weer. Bleek van woede kwam Julian een stap naar voren.

„Nu is het genoeg, ” zei hij, „laat die jongen los. U hebt al genoeg kwaad gedaan — U hebt mijn broer voor niets opgesloten en ons de hele nacht vastgehouden — en nu wilt U ook nog Richard ontvoeren! Ik heb gehoord dat U net uit de gevangenis gekomen bent? Moet U er weer in terecht komen? ”

Rooky liet Richard los en zwaaide zijn arm uit in de richting van Julian. Met een grauw sprong Timmy naar voren en beet de man in zijn hand. Rooky gaf een schreeuw van woede en pijn en deinsde achteruit.

„Roep die hond van je terug, ” schreeuwde hij naar Julian. „Versta je me niet! ”

„Ja, ik zal die hond terugroepen — als U verstandiger wordt, ” zei Julian, die nog steeds beefde van woede. „U laat ons allemaal gaan — onmiddellijk. Ga terug en doe het hek open. ”

Timmy gromde angstwekkend en Rooky en mijnheer Perton gingen snel een paar stappen achteruit. Rooky raapte een grote steen op.

„Als U daarmee durft te gooien stuur ik m’n hond weer op U af! ” riep George eensklaps angstig uit. Mijnheer Perton sloeg Rooky de steen uit de hand.

„Doe niet zo dwaas, ” zei hij. „De hond zou gehakt van je kunnen maken — moet je die grote scherpe tanden van hem eens zien. Laat die kinderen alsjeblieft gaan, Rooky. ”

„Niet voor we met onze plahnen klaar zijn, ” zei 'Rooky heftig. „Ze blijven allemaal hier! Het zal niet lang meer duren of we hebben ons doel bereikt. En die kleine aap, die me al zoveel ellende veroorzaakt heeft, neem ik mee als ik hier vandaan ga. Ha, ik zal hem laten piepen, reken maar — en zijn vader ook! ”

Timmy gromde weer. George moest hem stevig aan zijn halsband vasthouden anders zou hij de mannen weer aanvliegen. Richard begon weer te beven toen hij de dreigementen van Rooky hoorde. De tranen liepen hem langs z’n wangen.

„Ja, je kunt huilen zoveel als je wilt, ” zei Rooky minachtend, „maar dat zal je niet veel helpen. Wacht maar tot ik met je afgerekend heb, jongetje! Je bent een misselijke lafaard — een verwend jongetje — je wist niets anders te doen dan gemene leugentjes te vertellen en intussen zelf de beest uit te hangen! ”

„Rooky, je moet mee naar huis gaan en die hand van je laten verzorgen, ” zei mijnheer Perton. „Hij bloedt lelijk. Je moet de wond schoonmaken en er jodium op doen — je weet, dat een hondebeet gevaarlijk kan worden. Kom, met die kinderen kun je straks verder praten. ”

Rooky volgde mijnheer Perton naar de auto. De kinderen keken hen zwijgend na. Voor hij instapte, schudde Rooky nog eenmaal met zijn vuist naar hen.

„Lastposten. Ik zal.... ”

Wat hij verder nog zei werd overstemd door het gebrom van de auto. Mijnheer Perton reed een eindje achteruit, draaide de auto en reed terug in de richting van het kasteel. De kinderen gingen weer in het gras zitten en Richard begon te snikken.

„Hou op met dat gesniffel, Richard, ” zei George. „Rooky had gelijk toen hij zei dat je een lafaard bent en geen rug-gegraat hebt. Dat is ook zo. Annie is veel dapperder dan jij. Ik wou, dat we je nooit ontmoet hadden. ”

Richard wreef de tranen uit zijn ogen. Er liepen allemaal zwarte vegen over zijn gezicht en hij zag eruit als een Indiaan.

„Het spijt me, ” snikte hij, „ik weet wel dat jullie me niet geloven — maar het spijt me heus. Ik ben altijd al een beetje een lafaard geweest — ik kan er niets aan doen. ”

„Ja, daar kun je wel iets aan doen, ” zei Julian minachtend. „Iedereen kan er iets aan doen als hij laf is. Want lafheid is alleen maar aan je eigen huid denken inplaats van aan die van een ander. Ik weet zeker dat de kleine Annie zich meer zorgen maakt over ons dan over zichzelf — en daarom is ze dapper. Ze zou niet laf k u n n e n zijn, al zou ze het willen. ”

Dat was een volkomen nieuwe gedachte voor Richard. Hij trachtte zijn tranen te drogen. „Ik zal proberen net te zijn als jullie, ” zei hij benepen. „Jullie zijn allemaal zo fideel. Ik heb nog nooit vrienden gehad die zo waren als jullie. Heus ik zal jullie niet meer teleurstellen. ”

„We zullen zien, ” zei Julian ongelovig. „Het zou me in ieder geval verbazen als je nu eensklaps een held geworden was — het zou natuurlijk wel een prettige verrassing zijn — maar voorlopig zouden we al erg dankbaar zijn als je ophield met je gejank, dan kunnen we tenminste praten. ” Richard hield op. Hij zag er mal uit met z'n vuile gezicht. Julian wendde zich tot de anderen.

„Dit is heel vervelend! ” zei hij. „We dachten dat we boften maar nu blijkt, dat we pech gehad hebben. Net toen we bijna ontsnapt waren, gingen de hekken voor onze neuzen dicht. Ik denk, dat ze ons in een o£ andere kamer zullen opsluiten tot ze hun „plannen” — hoe die dan ook mogen zijn — voltooid hebben. Ik denk dat ze eerst de man, die zich in het geheime kamertje verborgen houdt, in veiligheid willen brengen. ”

„Zouden de ouders van Richard niet naar de politie gaan en melden dat hun zoon verdwenen is? ” zei George. Ze speelde een beetje met Timmy, die er niet genoeg van kon krijgen om haar te likken, zo blij was hij dat hij weer bij haar was.

„Ja, natuurlijk. Maar wat schieten wij daar mee op? De politie zal er geen flauw vermoeden van hebben waar hij is, ” meende Julian. „Niemand weet waar we zijn — maar tante Fanny zal zich voorlopig nog niet ongerust over ons maken want ze weet niet beter of we maken een kampeer-tocht. En dat we haar niet elke dag een brief schrijven is ze wel gewend. ”

„Zouden die mannen mij werkelijk meenemen als ze weggaan? ” vroeg Richard.

„We zullen hopen dat we de kans krijgen voor die tijd te ontsnappen, ” zei Julian, die ’t een beetje zielig vond voor Richard om z’n vraag onomwonden met „ja” te beantwoorden.

„Maar hoe moeten we in vredesnaam ontvluchten? ” zei Annie. „Ik zou niet weten hoe ik over die hoge muur zou moeten klimmen. En het lijkt me niet waarschijnlijk dat er hier vaak iemand voorbij komt — het huis ligt hier volkomen verlaten. Ik heb tot nu toe nog geen enkele leverancier aan de deur gezien. ”

„En de post? " vroeg Annie.

„Die halen ize natuurlijk iedere dag, " zei Julian. „Ze willen vast niet dat er iemand aan de deur komt. Of — misschien is er een brievenbus aan de buitenkant van het hek!

Dat we niet eerder op die gedachte gekomen zijn! ”

Ze gingen kijken.

Maar hoe ze zich ook uitrekten, ze konden geen brievenbus ontdekken. De flauwe hoop, die ze gehad hadden, dat ze de brievenbesteller zouden kunnen opwachten en hem een boodschap meegeven, vervloog.

„Kijk — daar is die oude vrouw — Aggie, heet ze geloof ik, ” zei George toen Timmy begon te grommen. Ze draaiden zich allemaal om. Ja, Aggie kwam naar hen toe — zou ze een boodschap moeten doen? Zouden de hekken voor haar opengaan?

Maar ook dat bleek een ijdele hoop te zijn. „O, zijn jullie hier? ” zei Aggie toen ze hen bereikt had. „Ik heb een boodschap voor jullie: je kunt twee dingen doen — of de hele dag buiten in de tuin blijven maar dan mag je ook geen voet in het huis zetten, of je kunt binnenkomen, maar dan wordt je opgesloten in een van de kamers. ”

Ze keek voorzichtig om zich heen en liet haar stem zachter klinken. „Het spijt me, dat jullie niet hebben kunnen ontvluchten, ” zei ze. „Ik ben er helemaal van streek door. Het is al erg genoeg dat een oude vrouw zoals ik ben hier bij Bultje moet wonen — maar voor kinderen is het hier helemaal geen geschikte plaats. En jullie zijn zulke aardige kinderen. ”

„O, dank u wel, ” zei Julian, „maar als u ons zulke aardige kinderen vindt, misschien wilt u ons dan vertellen of er nog een andere manier is om eruit te komen, behalve via de hekken? ”

„Nee, een andere manier is er niet, ” zei de vrouw. „Als de hekken dicht zijn, is dit net een gevangenis. Niemand kan erin en je mag er alleen uit als mijnheer Perton het goed vindt. Probeer dus maar niet om te ontvluchten — want je hebt geen schijn van kans. ”

Niemand antwoordde daar op. Aggie keek achterom alsof ze bang was dat iemand hun gesprek stond af te luisteren — Bultje misschien.

„Mijnheer Perton zei, " ging ze snel verder, „dat ik jullie niet teveel te eten mocht geven. En hij zei dat Bultje eten voor de hond neer moest zetten met vergif erin — je moet hem dus niets laten eten dat ik je niet gegeven heb. "

„Dat is gemeen van hem! ” riep George uit en ze drukte Timmy dicht tegen zich aan. „Heb je dat gehoord Timmy? Jammer dat je mijnheer Perton niet ook in zijn hand gebeten hebt! ”

„Sstt! ” zei de vrouw angstig. „Ik had jullie dit niet mogen vertellen — maar jullie zijn goed en je hebt me geld gegeven. Ik vind jullie aardige kinderen. Luister — zeg maar dat je liever buiten in de tuin blijft want als je opgesloten wordt kan ik jullie niets te eten brengen. Stel je voor dat Rooky me zou zien. Ik zou me geen raad weten. Hij is zo gemeen! Blijf dus maar buiten dan kan ik jullie geven wat je nodig hebt. ”

„Dank je wel, ” zei Julian en de anderen knikten ook. „We zouden toch liever buiten gebleven zijn. Mijnheer Perton is zeker bang, dat we achter de geheimen komen die hij in z’n huis verbergt, als we vrij mogen rondlopen. Goed — zeg hem maar dat we in de tuin blijven. En dat eten — hoe doen we dat? We willen u niet in moeilijkheden brengen — maar we hebben nog niet veel te eten gehad en we hopen werkelijk dat we vandaag nog iets krijgen! ”

„Ik zal wel voor jullie zorgen, ” zei Aggie en voor het eerst zagen de kinderen haar glimlachen. „Maar vergeet niet wat ik je gezegd heb — laat de hond niets eten dat Bultje voor hem neergezet heeft! Het is vergiftigd! ”

Uit de richting van het huis klonk een schreeuw. Aggie hief met een ruk haar hoofd op en luisterde. „Dat is de dwerg, ” zei ze, „ik moet teruggaan. ”

Zo snel ze kon liep ze langs de oprijlaan terug naar het huis.

„Zo zo, ” zei Julian, „dus ze waren van plan om Timmy te vergiftigen? Maar dat zal ze niet zo glad zitten, hè, ouwe jongen? ”

„Woef! ” zei Timmy ernstig en hij kwispelde niet eens met zijn staart.

Hoofdstuk XVI

AGGIE — EN DE DWERG

„Jongens, ik heb zin om m'n benen te strekken, ” zei George toen Aggie verdwenen was. „Laten we de tuin gaan bekijken. Wie weet wat we vinden. ”

Ze stonden op, blij dat ze iets te doen hadden en niet voortdurend behoefden te piekeren over hun moeilijkheden. Wie zou gisteren — toen ze vrolijk langs zonnige wegen fietsten — gedacht hebben dat ze vandaag gevangen gehouden zouden worden? Je kon toch van tevoren maar nooit weten wat er ging gebeuren! Dat maakte het leven natuurlijk wel erg opwindend — maar de fietstocht was in het water gevallen!

Ze vonden niets bijzonders in het park, afgezien van een paar koeien, een grote hoeveelheid kippen en een troep eenden. Zelfs een melkboer had Owl's Dene niet nodig.

„Die zwarte Bentley gaat iedere dag naar de stad om inkopen te doen en de post af te halen, denk ik, ” zei Julian. „De bewoners van Owl’s Dene kunnen het maandenlang uithouden zonder contact te hebben met de buitenwereld. Ze zullen hier wel grote voorraden levensmiddelen in blik hebben. ”

„Griezelig, hè — zo’n huis dat helemaal afgesloten van de buitenwereld op een eenzame heuvel ligt, ” zei Dick. „Wie weet welke sinistere geheimen het herbergt. Ik zou er wat voor over hebben om te weten wie die man is, die jij in dat geheime kamertje hebt gezien, Julian — je weet wel: de man die zo snurkte! ”

„Iemand die niet gezien wil worden — zelfs niet door Aggie en Bultje, ” zei Julian. „Maar iemand met wie de politie graag zou willen kennismaken, denk ik! ”

„O, ik wou dat we hier vandaan waren, ” zei George eensklaps heftig. „Ik haat dit huis. Het geeft me een onaangenaam gevoel — het gevoel dat er nog meer onplezierige dingen zullen gebeuren. En dat ze van plan zijn die goeie Timmy te vergiftigen — nee, daar heb ik eenvoudig geen woorden voor! ”

„Maak je niet bezorgd — hij zal niet vergiftigd worden, ” zei Dick. „Daar zullen wij wel voor zorgen. Hij mag de helft hebben van ons eten, nietwaar Timmy — ouwe jongen? ”

Timmy was ’t met hem eens. Hij blafte en kwispelde. Die morgen wilde hij George geen seconde in de steek laten.

„Zo, we hebben de hele tuin gezien en er is niets bijzonders in te ontdekken, ” zei Julian, toen ze weer vlak bij het huis waren. „De dwerg zorgt waarschijnlijk dat de koeien gemolken worden, dat de kippen te eten krijgen en dat de groente binnengebracht wordt. Aggie moet het huishouden doen. O kijk — daar heb je die dwerg. Hij komt eten brengen voor Timmy! ”

Bultje wenkte hen. „Hier is eten voor de hond! ” schreeuwde hij.

„Niets zeggen, George, ” zei Julian zacht. „We zullen net doen als of Timmy het opeet — maar in werkelijkheid zullen we het ergens neergooien. En Bultje zal stomverbaasd zijn als Timmy morgen nog springlevend is! ”

Bultje verdween met een emmer in de richting van de koeienschuur. Annie giechelde.

„Weet je wat we doen! We doen net alsof Timmy er maar de helft van opgegeten heeft en de rest niet lustte — en dat geven we dan aan de kippen en de eenden! ”

„Ja en dan schrikt die dwerg zich een hoedje want hij denkt natuurlijk dat alle kippen en eenden zullen doodgaan. En dan zal er wat voor hem opzitten, ” zei George. „Net goed voor hem! Kom mee -— dan gaan we eten halen. ”

Ze rende weg om de grote schaal met eten op te halen. Timmy rook er even aan en draaide zijn kop om. Het was duidelijk dat hij er niet van gegeten zou hebben, zelfs niet als George hem toestemming gegeven had. Timmy was een heel verstandige hond!

„Gauw — haal een schop, Julian en graaf een gat voor die dwerg terugkomt! ” zei George en Julian ging lachend aan het werk. Een paar minuten later had hij een gat gegraven. George gooide de schaal erin leeg, veegde hem schoon met een handvol bladeren en wachtte tot Julian het gat had dichtgemaakt. Gelukkig konden nu geen dieren meer eten van het vergiftigde voedsel.

„Kom, dan gaan we naar het kippenhok en als we Bultje zien roepen we hem, ” zei Julian. „Hij zal ons natuurlijk vragen wat we doen. Kom mee. We gaan hem de schrik op het lijf jagen.

Ze gingen naar het kippenhok en keken door het gaas naar de kippen. Toen Bultje terugkwam, draaiden ze zich om en wuifden naar hem. George deed, alsof ze het laatste restje uit de kom schraapte en aan de kippen gaf. Bultje bleef verschrikt staan. Toen zette hij 't eensklaps op een lopen.

„Laat dat — doe dat niet! ” schreeuwde hij.

„Wat is er? ” vroeg George onschuldig en maakte een gebaar alsof ze nog een laatste beetje aan de kippen voerde.

„Mag ik de kippen niet een beetje overgebleven eten voeren? ”

„Is dat de schaal, waarin ik het eten voor de hond had klaargemaakt? ” vroeg Bultje scherp.

„Ja, ” zei George.

„En hij heeft het niet allemaal opgegeten — en nu geef jij de rest aan de kippen! ” schreeuwde de dwerg woedend. Hij rukte George de schaal uit de hand. George deed alsof ze kwaad werd.

„Zeg eens, waarom mag ik die kippen niet voeren? Het eten dat je aan Timmy gaf zag er zo lekker uit — waarom mogen de kippen er niet van eten? ”

Bultje kreunde en keek naar de kippen. De dieren pikten vlak bij het gaas en het leek precies alsof ze pas gevoerd waren. De dwerg twijfelde er niet aan of ze zouden de volgende dag allemaal dood zijn — en dan zou er wat zwaaien!

Hij keek George woedend aan. „Idiote jongen! ” riep hij uit. „Hoe haal je het in je hoofd om mijn kippen dat eten te geven! Je verdient een pak slaag! ”

Hij dacht natuurlijk dat George een jongen was. De anderen keken belangstellend toe. Het was Bultje’s verdiende loon dat hij in angst zat over zijn kippen; dan had hij maar niet moeten proberen om Timmy te vergiftigen.

De dwerg scheen niet te weten wat hij moest beginnen. Tenslotte ging hij naar een schuur en kwam terug met een bezem. Blijkbaar was hij van plan de kippenren uit te vegen, voor 't geval er nog stukjes vergiftigd eten waren blijven liggen. De kinderen bleven staan kijken toen de dwerg de kippenren aanveegde.

„Ik heb nog nooit eerder gezien dat iemand de moeite nam een kippenren aan te vegen, ” zei Dick luid.

„Nee, ik ook niet, ” kwam George onmiddellijk. Hij is er blijkbaar erg op gesteld dat zijn kippen netjes opgevoed worden. ”

„Het is geen licht werk, zo te zien, ” zei Julian. „En eigenlijk is het jammer dat al dat kostelijke eten nu opgeveegd wordt. "

Daar waren ze het allemaal roerend mee eens.

„Gek, dat hij er zich druk over maakte dat ik de kippen de rest van het eten gegeven heb dat hij voor Timmy had neergezet, ” zei George. „Ik bedoel — het is verdacht. ”

„Ja, dat vind ik ook, ” zei Dick. „Maar misschien is hij een achterdochtig mens. ”

De dwerg kon dit allemaal duidelijk verstaan. Dat was natuurlijk ook de bedoeling van de kinderen. Hij hield op met vegen en keek woedend naar hen.

„Maak dat je wegkomt, plaaggeesten, ” zei hij en hief de bezem op alsof hij hen ermee te lijf wilde gaan.

„Hij lijkt net een nijdige kip, ” zei Annie lachend.

„Straks gaat hij nog kakelen, ” kwam Richard en toen moesten ze allemaal lachen. Rood van kwaadheid snelde Bultje naar het deurtje van de kippenren.

„Natuurlijk — dat ik daar niet eerder aan gedacht heb — misschien heeft hij Timmy’s eten wel vergiftigd, ” zei Julian luid. „Dat is de reden dat hij zich zo bezorgd maakt over zijn kippen. Zo zie je maar weer jongens — wie een kuil graaft voor een ander, valt er zelf in! ”

Toen hij het woord „vergif” noemde, hield de dwerg eensklaps op met vegen. Hij smeet de bezem in de schuur en liep zonder een woord te zeggen naar het kasteel.

„Zo — hij had niet gedacht dat zijn boze plannen zo zouden uitpakken, ” zei Julian.

„En jullie behoeven niet bang te zijn, kippen, ” zei Annie met haar gezichtje tegen het gaas van de ren gedrukt. „Jullie zijn niet vergiftigd — we zouden er niet aan denken om jullie kwaad te doen! ”

„Aggie roept ons, ” zei Richard, „misschien heeft ze wat te eten voor ons! ”

„Ik hoop het, ” zei Dick. „Ik heb honger als een paard. Het is gek, maar grote mensen schijnen nooit zo’n last van honger te hebben als kinderen. Ik heb medelijden met hen. ”

„Waarom? Vind je het dan prettig om honger te hebben? ” vroeg Annie verbaasd toen ze naar huis liepen.

„Ja, als ik weet dat er een lekkere maaltijd op me staat te wachten, ” zei Dick. „Anders zou het helemaal niet prettig zijn. O hemel — is dat alles dat Aggie voor ons heeft kunnen organiseren? ”

Op de vensterbank lagen een homp brood, uitgedroogd brood en een stuk kaas, geel van ouderdom. Meer niet. De dwerg grijnsde boosaardig.

„Aggie zegt, dat dat jullie eten is, ” zei hij en zelf ging hij aan de keuken tafel zitten en schepte zijn bord vol heerlijke geurige soep.

„Dat is de wraak voor wat we hem bij het kippenhok geleverd hebben, ” zei Julian zacht. „Maar — van Aggie had ik dit niet gedacht, ze valt me tegen. Ik zou wel eens willen weten, waar ze is! ”

Ze kwam door de keukendeur de tuin in en droeg een mand wasgoed. „Even dit ophangen, Bultje, ik ben zo terug, ” riep ze naar de dwerg. Toen keek ze in de richting van de kinderen en knipoogde nadrukkelijk.

„Daar staat jullie eten op de vensterbank, ” zei ze, „neem het mee en eet het ergens op. Bultje en ik willen niet dat jullie bij de keuken blijven rondhangen. ”

Ze glimlachte eensklaps en knikte naar de grote mand die ze droeg. De kinderen begrepen onmiddellijk wat ze bedoelde. Aggie had iets voor hen in de grote wasmand!

Ze namen het brood en de kaas van de vensterbank en volgden haar. Toen ze een flink eind van het huis verwijderd waren, zette Aggie haar mand onder een boom. „Ik kom m’n was straks wel ophangen, ” zei ze en met een glimlach, die een heel ander aanzien gaf aan haar oude vermoeide gezicht, liep ze terug in de richting van het huis.

„Die goeie Aggie! ” mompelde Julian en nam het bovenste laken uit de mand. „Neemaar — moet je nu eens kijken! ”

Hoofdstuk XVII

JULIAN KRIJGT EEN IDEE

Aggie had kans gezien messen, vorken, lepels, borden en bekers mee naar buiten te smokkelen in haar wasmand. En diep onder het wasgoed vonden de kinderen twee flessen melk, een grote vleespastei en een grote voorraad verse broodjes en tenslotte nog sinaasappels en koekjes! Er was zelfs een zakje zuurtjes bij. Aggie had aan alles gedacht!

Snel namen de kinderen alles uit de mand. Ze liepen ermee naar een beschut plekje achter de struiken en gingen daar zitten genieten van een eerste klas diner. Timmy kreeg ook z'n deel van de vleespastei en van de koekjes. Bovendien nam hij een groot stuk van de harde uitgedroogde kaas voor z’n rekening.

„Nu gaan we alles netjes afwassen onder de kraan daarginds en dan pakken we het hele zaakje weer keurig in de mand, ” zei Julian. „Ik zou niet willen dat Aggie door ons moeilijkheden kreeg. ”

De borden en bekers waren weldra afgewassen en weer in de mand gepakt. Het wasgoed werd er weer overheen getrokken en toen was er niets meer van te zien.

Ongeveer een half uur later kwam Aggie weer naar buiten. De kinderen gingen naar haar toe en zeiden zacht:

„Dank je wel, Aggie, dat was super! ”

„Je bent een bovenstebeste, Aggie. We hebben ervan genoten! ”

„Ik wed, dat Bultje niet zo lekker gegeten heeft als wij! ”

„Sstt! ” zei Aggie verschrikt, maar haar gezicht straalde van tevredenheid. „Je kunt nooit weten of Bultje ons niet hoort! Hij heeft heel scherpe oren. Luister — tegen theetijd kom ik naar buiten om de eieren uit het kippenhok te halen.

Ik zal een mand mee naar buiten brengen om de eieren in te doen — en ik zal jullie thee in die mand doen. Je kunt alles dat je nodig hebt in het kippenhok vinden als ik weer naar binnen gegaan ben. ”

„Je bent een wonder, Aggie, ” zei Julian bewonderend. „Ik meen het! ”

Aggie keek tevreden. Het was duidelijk dat geen mens ooit een vriendelijk woord tegen haar zei. Ze was een arm zielig vrouwtje — maar ze vond ’t heerlijk dat ze nu in het geheim de kinderen goed kon doen. Bovendien vond ze nu een gelegenheid om Bultje een hak te zetten en die kans liet ze niet onbenut. Misschien meende ze dat dit een lichte wraak was voor al de jaren dat hij haar gemeen behandeld had.

Ze hing de was op, liet een laken in de mand liggen om het eetgerei te bedekken en ging weer naar binnen.

„Arme vrouw! ” zei Dick „Wat een leven! "

„Ja — ik zou hier niet graag jaren achter elkaar met bandieten als Perton en Rooky opgesloten zitten, ” zei Julian.

„Het ziet er naar uit dat ons hetzelfde lot te wachten zal staan, als we niet gauw een manier bedenken om te ontsnappen, ” meende Dick.

„Ja, het wordt tijd dat we plannen gaan maken, ” knikte Julian. „Kom, dan gaan we daar onder die bomen zitten. Daar lopen we geen gevaar dat ons gesprek wordt afgeluisterd. ”

„Kijk — Bultje is bezig de zwarte Bentley op te poetsen, ” zei George. „Ik zal even langs hem heen lopen en Timmy laten grommen. Dan kan hij tenminste zien dat Timmy nog steeds springlevend is. ”

Ze nam Timmy mee naar de Bentley en natuurlijk gromde hij dreigend toen hij de dwerg zag. Bultje vluchtte in de auto en trok het portier achter zich dicht. George grijnsde.

„Hallo! ” zei ze, „ga je een ritje maken? Mogen Timmy en ik met je mee rijden? ”

Ze deed alsof ze het portier wilde openen en de dwerg gilde luid: „Laat die hond er niet in. Ik heb Rooky’s hand gezien — een van zijn vingers is zo erg gekneusd, dat hij naar een dokter zal moeten gaan. Ik wil niet dat die hond mij ook te lijf gaat. ”

„Neem ons een eindje mee, Bultje, ” bleef George aandringen. „Timmy en ik — we zitten zo graag in een auto. ” „Ga weg, ” gilde de dwerg en hield aan de binnenkant de kruk van het portier vast. „Ik moet de auto voor vanavond schoonmaken voor mijnheer Perton. Laat me eruit, anders kan ik m’n werk niet afmaken. ”

George lachte en ging terug naar de anderen. „Zo, hij heeft tenminste gezien dat Timmy nog springlevend is, ” zei Dick. Hij grijnsde. „En dat is maar goed ook. We zouden er nog veel erger aan toe kunnen zijn, als we Timmy niet hadden om ons te beschermen. ”

Ze gingen naar het groepje bomen, dat Julian had aangeduid en vlijden zich daar in het gras. „Wat zei Bultje over die auto? ” vroeg Julian. George vertelde het hem. Julian keek peinzend voor zich uit. Annie kende die blik van hem — er broedde iets bij Julian. Ze gaf hem een por.

„Julian! Je bent iets van plan, hè? Wat is het? ”

„ — ik zat alleen maar over iets na te denken, " zei Julian langzaam. „De auto — en het feit dat mijnheer Perton vanavond uitgaat — dat betekent dat hij door het hek naar buiten moet...

„Wat zou dat? ” zei Dick. „Ben je van plan met hem mee te gaan? ”

„Ja, zoiets, " zei Julian verrassend. „Weet je — als hij in het donker vertrekt, geloof ik dat ik me in de kofferruimte zou kunnen verbergen — en als hij dan met zijn auto ergens stopt, dan kan ik de kofferruimte openmaken en eruit springen! ”

Ze keken hem allemaal zwijgend aan. Annie’s ogen glinsterden. „O, Julian, ik vind het een geweldig plan! ” fluisterde ze.

„Het lijkt me niet kwaad, ” zei Dick.

„Maar — ik voel er niet voor om hier zonder Julian achter te blijven, ” zei Annie en haar gezichtje stond ineens angstig. „Alles is goed zolang als Julian er maar is. ”

„Ik zou kunnen gaan, ” zei Dick.

„Of ik, ” zei George, „maar dan moet er zoveel ruimte zijn dat Timmy ook meekan. ”

„Zo van buiten te zien moet er plaats genoeg zijn in die kofferruimte, ” zei Julian. „Ik wou, dat ik Annie kon meenemen. Dan wist ik tenminste zeker dat haar niets zou kunnen overkomen. Zolang jullie Timmy bij je hebben, behoef ik me over de anderen niet bezorgd te maken. ”

Ze bespraken de kwestie grondig. Maar tegen de tijd dat Aggie naar buiten kwam met de thee hadden ze nog geen besluit genoemen. Ze gaf hen een teken dat ze niet naar haar toe moesten komen. Blijkbaar dreigde er gevaar. En dus bleven ze waar ze zaten en keken toe, hoe Aggie het kippenhok binnenging. Ze bleef maar korte tijd in het hok en kwam toen weer tevoorschijn met een mand vol verse eieren. Zonder naar de kinderen te kijken liep ze terug naar het huis.

„Ik zal gaan kijken of ze iets in het kippenhok heeft achtergelaten, " zei Dick en stond op. Hij was al gauw weer terug en hij grijnsde tevreden. Zijn zakken puilden uit!

Aggie had twee dozijn sandwiches met vleespastei gebracht en een groot stuk kersentaart. Er was ook weer een flesje melk bij. De kinderen kropen onder de struiken en Dick maakte zijn zakken leeg. „Ze heeft er zelfs een bot voor Timmy bijgedaan, ” zei hij.

„Ik hoop dat er niets aan mankeert, ” zei George achterdochtig. Julian rook eraan.

„Kersvers, ” zei hij. „wees maar niet bang! Trouwens, Aggie is te vertrouwen: zij zal geen gemene streken uithalen. Kom — laten we de buit soldaat maken. ”

Ze verveelden zich na de thee en daarom hield Julian hardloopwedstrijden en natuurlijk won Timmy alle wedstrijden maar hij werd gediskwalificeerd omdat hij niet eerlijk deed. Hij deed overal aan mee en hij blafte zo schel en heftig dat mijnheer Perton naar het venster kwam en schreeuwde dat Timmy z’n mond moest houden.

„Neemt U me niet kwalijk! ” schreeuwde George terug. „Timmy is een beetje uitgelaten omdat hij zo goed te eten krijgt! ”

„Mijnheer Perton zal zich afvragen hoe dat kan, ” zei Julian met een grijns. „Bultje zal wel een uitbrander krijgen, omdat hij niet voortmaakt met dat vergif! ”

Toen het donker begon te worden slopen de kinderen voorzichtig naar de auto. Bultje was ermee klaar en de grote Bentley glom als een spiegel. Voorzichtig opende Julian de kofferruimte en keek erin. Z’n gezicht betrok.

„Verroest, er is haast geen ruimte in, ” zei hij. „Ik kan er in ieder geval niet in — en jij ook niet Dick, vrees ik. ” „Dan zal ik wel gaan, ” zei Annie met een bevend stemmetje.

„Geen sprake van, ” zei Julian.

„Ik zal gaan, ” zei Richard eensklaps tot aller verwondering. „Ik pas er net in, denk ik. ”

„Jij! ” riep Dick uit, „je zult je geen raad weten van angst! ” Richard zweeg even. „Ja” zei hij, „je hebt gelijk. „Maar toch wil ik gaan. Ik zal mijn best doen als jullie ’t me laten proberen. Tenslotte — als ik niet ga kan er niemand gaan. Annie mag niet — en er is niet genoeg plaats voor George en Timmy. ”

Ze waren allemaal stom verbaasd. Het leek helemaal niets voor Richard om zich aan te bieden voor iets, waarbij hij zelf geen belang had en waarvoor bovendien nog moed vereist was. Julian keek hem achterdochtig aan.

„Het is een ernstige kwestie, Richard, ” zei hij. „Ik bedoel — als je het doet moet je het goed doen — je moet niet halverwege bang worden en gaan janken — dan horen de mannen in de auto je en ben je verloren. ”

„Dat weet ik, ” zei Richard kalm. „Ik geloof dat ik 't er goed af zal brengen. Ik wou dat je een beetje vertrouwen in me had. ”

„Het is me een raadsel dat jij je aanbiedt voor zoiets moeilijks en gevaarlijks, ” zei Julian eerlijk. „Het is niets voor jou — tot nu toe heb je je niet zo erg dapper betoond. ”

„Julian, ik geloof dat ik het begrijp, ” zei Annie en trok haar broer aan z’n mouw. „Hij denkt deze keer aan onze huid en niet aan zijn eigen — of hij probeert het in ieder geval. Laten we hem een kans geven te tonen wat hij waard is. ”

„Die kans wil ik graag hebben, ” zei Richard kleintjes.

„Goed, ” zei Julian, die krijg je. Het zal een prettige verrassing zijn, als jij een kans aangrijpt om je nuttig te maken. ”

„Vertel me precies wat ik te doen heb, ” zei Richard en zijn stem beefde een beetje.

„Wel — je kruipt erin en wij doen de koffer dicht. De hemel mag weten hoe lang je daar in het donker zult moeten wachten, ” zei Julian. „Ik waarschuw je dat het warm in die koffer zal zijn en dat je misschien kramp zult krijgen. Als de auto gaat rijden zal het nog onplezieriger worden. ”

„Arme Richard, ” zei Annie.

„Als de auto stopt en de mannen eruit stappen, moet je een paar minuten wachten — ze moeten eerst uit het gezicht verdwenen zijn. Dan klim jij uit de kofferruimte en je gaat regelrecht naar het dichtstbijzijnde politiebureau. Daar vertel je snel alles wat je weet — je geeft dit adres op. De rest zal de politie wel doen. Begrepen? ”

„Ja, ” zei Richard.

„Wil je nog steeds gaan,, nu je weet wat je allemaal te wachten staat? " vroeg Dick.

„Ja, zei Richard weer. Tot z n grote verbazing kreeg hij een kus van Annie.

„Richard, je bent een aardige jongen — en ik dacht dat je dat niet was! ” zei Annie.

Julian gaaf hem een klap op de schouder.

„Richard — als je dit er goed afbrengt, zullen we alle domheden die je tot nu toe begaan hebt vergeten! We zullen er eenvoudig een streep door halen en er niet meer over spreken. En — zou je nu maar niet meteen in de koffer kruipen? We weten niet hoelang die mannen nog op zich zullen laten wachten. ”

„Ja, ik kruip erin, ” zei Richard, die zich verschrikkelijk dapper voelde na de kus van Annie en Julian's aanmoediging. Julian opende de koffer. Hij bekeek de binnenkant. „Ik geloof niet dat Richard hem van binnenuit zal kunnen openmaken, ” zei hij. „Nee, ik zie het al. We moeten hem dus niet helemaal dicht doen — dat heeft ook nog het voordeel dat hij een beetje frisse lucht krijgt. ”

Richard kroop in de koffer en rolde zich in elkaar. Zelfs voor hem was de ruimte in de koffer maar net voldoende! Julian sloot de kofferruimte en trok hem toen weer een klein kiertje open. Hij stak er een stokje tussen, zodat de koffer niet helemaal dicht zou kunnen vallen. Dick stootte hem aan. „Kom mee — er komt iemand aan, ” waarschuwde hij.

Hoofdstuk XVIII

OP ZOEK NAAR RICHARD!

De voordeur ging open en de gestalte van mijnheer Per-ton tekende zich af tegen het licht van de hal. Hij stond met Rooky te praten die blijkbaar niet meeging. Blijkbaar ging mijnheer Perton alleen met de auto weg.

„Veel succes, Richard, ” fluisterde Julian en toen slopen hij en de anderen weg naar de donkere schaduwen van de struiken langs de oprijlaan. Daar bleven ze staan kijken.

Mijnheer Perton liep naar de auto, stapte in en sloeg het portier achter zich dicht. Wat een geluk, dat hij 't niet in z’n hoofd gehaald had om iets in de kofferruimte te stoppen!

De auto startte en reed weg, de oprijlaan uit. Tegelijkertijd klonk het krakend en knarsend geluid van de machine, die de hekken in beweging bracht.

„Ze doen de hekken voor hem open, ” zei Dick zacht. Ze hoorden de auto zonder stoppen de oprijlaan uit rijden. Hij toeterde toen hij de hekken passeerde — een teken voor de mensen in het huis dat de hekken weer gesloten konden worden. Weer klonk het geluid van de machine.

De voordeur van het huis viel dicht. De kinderen bleven nog even staan en dachten aan Richard, die in de koffer van de zwarte Bentley zat.

„Ik had het nooit van hem gedacht, ” zei George.

„Nee — maar je weet nu eenmaal nooit, waartoe iemand in staat is, ” zei Julian nadenkend. „Ik geloof dat zelfs de grootste lafaard, de meest doortrapte schurk, de gemeenste boef wel iets goeds in zich heeft en tot iets goeds in staat is, als hij dat werkelijk wil. ”

„Ja — daar zeg je iets bij: als hij dat wil — en meestal wil hij het niet, ” zei Dick. „Kijk — daar staat Aggie bij de keukendeur. Ze roept ons. ”

Ze gingen naar haar toe. „Je mag nu binnenkomen, ” zei de oude vrouw. „Ik mag je niet veel te eten geven en ik durf het ook niet te doen, want de dwerg is in de buurt — maar ik zal wel zorgen dat jullie iets in je kamer vinden als je gaat slapen. ”

Ze gingen de keuken in. Het was er heerlijk warm en het zachte licht van een petroleumlamp deed gezellig aan. De dwerg was ook in de keuken en zoals gewoonlijk ontving hij de kinderen met een blik vol haat. „Laat die hond buiten, ” zei hij.

„Nee, ” zei George.

„Dan zal ik het tegen Rooky zeggen, ” zei Bultje. Noch hij noch Aggie schenen te merken dat er maar vier kinderen waren inplaats van vijf.

„Wel, als Rooky zich laat zien zal Timmy hem vast en zeker ook in zijn andere hand bijten, ” zei George. „Trouwens — zal hij niet vragen hoe het komt, dat Timmy nog steeds springlevend is? ”

Er werd niet meer over Timmy gesproken. Aggie zette een stuk overgebleven pruimentaart op tafel. „Dat is jullie eten, ” zei ze.

Er was voor elk van hen maar een klein stuk. Toen Bultje even de keuken verliet, zei Aggie snel: „Ik heb om zes uur de radio gehoord. Er was een politiebericht over een van jullie — over een jongen die Richard heet. Zijn moeder heeft opgegeven dat hij vermist wordt — en de politie heeft om opsporing verzocht. ”

„Is het waar? ” riep Dick uit. „Dan zal de politie wel spoedig hier zijn! ”

Aggie keek hem verbaasd aan. „Weten ze dan waar jullie zijn? ” vroeg ze. Dick schudde zijn hoofd.

„Nog niet — maar ik denk dat ze ons wel spoedig opgespoord zullen hebben, ” zei hij.

Aggie was er niet zo zeker van. „Hier is nog nooit iemand gevonden en ik zou niet weten waarom dit nu wel zou gebeuren, ” zei ze. „De politie is hier op een keer iemand komen zoeken en mijnheer Perton liet hen binnen. Hij was heel beleefd. Ze doorzochten het hele kasteel, maar de man die ze hebben moesten konden ze niet vinden. ”

Julian stootte Dick aan. Hij meende te weten waar de politie die man wel gevonden zou hebben — in het kleine geheime kamertje achter het verborgen paneel.

„Weet u wat ik zo vreemd vind, ” zei Julian, „ik heb hier geen telefoon gezien. Is die hier niet? ”

„Nee, ” zei Aggie, „geen telefoon, geen gas, geen elec-trisch licht, geen waterleiding, niets. Alleen maar geheimzinnigheden, mensen die komen en gaan in het holst van de nacht.

Ze zweeg toen de dwerg weer binnenkwam en liep naar het grote fornuis om een ketel water op te zetten.

Bultje keek de kinderen aan. „Rooky zegt dat de jongen die Richard heet bij hem moet komen, ” zei hij met een gemene grijns. „Hij zegt, dat hij hem een paar gemene streken betaald zal zetten. ”

De kinderen waren allemaal verschrikkelijk blij, dat Richard er niet meer was. Ze waren overtuigd dat Richard een flink pak slaag gekregen zou hebben van Rooky.

Ze keken eerst elkaar aan en toen de kamer rond. „Richard? Waar is Richard eigenlijk? ”

„Hoe bedoelen jullie — waar is Richard? ” snauwde de dwerg op een toon, die Timmy dreigend deed grommen. „Een van jullie heet Richard — dat is alles dat ik weet. ”

„Ja — er waren eerst vijf kinderen en nu zijn er nog maar vier, ” riep Aggie eensklaps verbaasd uit. „Ik zie het nu pas. Is Richard er niet meer bij? ”

„Jongens — waar is Richard? ” zei Julian en keek heel verbaasd. Hij riep hem. „Richard! Zeg Richard, waar ben je? ”

Bultje keek kwaad. „Nu geen gekheid meer. Een van jullie is Richard? Wie is dat? ”

„Niet een van ons, ” zei Dick. „Hemel, waar zou Richard zijn? Zou hij niet mee naar binnen gegaan zijn, Julian? ”

„Ik ben bang van niet, ” zei Julian. Hij ging naar het keukenraam en deed het open. „Richard! ” schreeuwde hij. „Je wordt geroepen, Richard! ”

Maar Richard gaf natuurlijk geen antwoord. Hij zat kilometers ver weg in de koffer van de zwarte Bentley.

In de gang klonken haastige voetstappen en de keukendeur werd opengeworpen. Rooky stond in de deuropening. Hij keek woedend en hij droeg zijn hand in verband. Met een geblaf van vreugde wilde Timmy op hem afspringen. George kon hem nog net bijtijds bij zijn halsband grijpen.

„Die hond! Heb ik niet gezegd dat hij vergiftigd moest worden? ” schreeuwde Rooky woedend. „Waarom heb je die jongen niet bij me gebracht, Bultje? "

Bultje keek hem angstig aan.

„Hij schijnt er niet te zijn, ” zei hij nors. „Tenzij een van deze kinderen Richard is, mijnheer. ”

Rooky keek hen beurtelings aan. „Nee — hij is er niet bij. Waar is Richard? ” vroeg hij aan Julian.

„Ik heb hem net geroepen, ” zei Julian. Hij trok een verbaasd gezicht. „Ik begrijp er niets van. Hij is de hele dag bij ons buiten geweest — maar toen we naar binnen gingen was hij er niet bij — Zal ik buiten naar hem gaan zoeken, mijnheer? ”

„Ik zal nog eens roepen, ” zei Dick en liep naar het raam.

„Richard! ”

„Houd je mond! ” zei Rooky. „Ik zal zelf wel eens gaan kijken. Waar is mijn lantaarn, Aggie? Ga hem halen. En als ik hem vind — dan zal hij ervan lusten, daar kan hij op rekenen! "

„Ik ga mee, ” zei Bultje. „U kunt de ene kant uit gaan om te zoeken en ik de andere kant. ”

„Ga Ben en Fred ook halen, ” beval Rooky. Bultje verdween om Ben en Fred te halen, wie dat dan ook mochten zijn. De kinderen veronderstelden dat dit de andere mannen waren, die de vorige avond met Rooky gearriveerd waren.

Rooky knipte zijn sterke zaklantaarn aan en verdween door de keukendeur naar buiten. Annie rilde. Ze was heel heel blij dat Richard niet te vinden was al zochten de mannen nog zo ijverig naar hem. Weldra klonken ook de stemmen van de andere mannen in de tuin.

„Waar is hij, de arme jongen? ” vroeg Aggie zacht.

„Ik weet het niet, ” zei Julian. Hij dacht er niet over om Aggie in vertrouwen te nemen, ook al was ze erg vriendelijk voor hen geweest. Ze verliet de keuken en onmiddellijk staken de kinderen de hoofden bij elkaar.

„Zeg — wat een geluk dat Richard er met de Bentley vandoor gegaan is en niet een van o n s, ” fluisterde George.

„Ja en of — het gezicht van Rooky stond me helemaal niet aan toen hij de keuken binnenkwam, ” zei Julian.

„Richard heeft al een kleine beloning te pakken voor z’n moed, ” zei Annie. „Een pak slaag van Rooky is hij in ieder geval al misgelopen! ”

Julian keek op de keukenklok. „Zeg, daar staat een radio. Laten we eens horen of er in de nieuwsberichten iets gezegd wordt over Richard. ”

Hij zette de radio aan en zocht het goede station op. Een paar minuten later kwam het nieuws en toen kregen ze het bericht te horen dat ze verwacht hadden.

„Richard Thurlow Kent, een jongen van twaalf jaar, wordt vermist sinds woensdag. Hij heeft blond haar, blauwe ogen en draagt een grijze korte broek, een grijze trui en een blazer. Hij is waarschijnlijk in het bezit van een fiets. ”

De boodschap ging nog verder en helemaal aan het eind kwam ’t telefoonnummer van een politiebureau dat men kon bellen als men inlichtingen wilde geven. Over Julian en de anderen werd niets gezegd. Ze voelden zich opgelucht. „Dat betekent dus, dat Moeder zich niet ongerust maakt, ” zei George. „Maar dat betekent ook dat niemand kan uitvissen dat we hier zitten als Richard er niet in slaagt om hulp te halen — als we niet vermist worden zal ook niemand naar ons zoeken en ik voel er niets voor om hier nog langer te blijven. ”

Dat waren ze natuurlijk allemaal met haar eens. Al hun hoop was nu op Richard gevestigd. Ongeveer een uur later kwamen Rooky en de anderen terug. Ze waren woedend. Rooky wendde zich tot Julian.

„Wat is er met die jongen gebeurd? " schreeuwde hij. „Jij moet het weten! ”

„Gr-r-r-r-r! ” zei Timmy onmiddellijk. Rooky wenkte Julian dat hij met hem mee moest gaan naar de hal. Hij deed de keukendeur dicht en zei nog eens: „Heb je me verstaan — ik wil weten waar die jongen is"

„Is hij dan niet in het park? ” vroeg Julian en trok een heel verschrikt gezicht. „Goeie hemel — wat zou er met hem gebeurd kunnen zijn? Ik geef U de verzekering dat hij de hele dag bij ons geweest is. Dat zal Aggie kunnen getuigen — en Bultje ook. ”

„Dat hebben ze me al verteld, ” zei Rooky, „maar hij is niet in het park. We hebben het helemaal doorzocht. Waar is hij? ”

„Misschien is hij dan ergens in het huis? ” zei Julian onnozel.

„Hoe kan dat nu? ” zei Rooky woedend. „De voordeur is de hele dag op slot geweest behalve toen Perton wegging. En Aggie en de dwerg weten heel zeker dat hij niet door de keuken naar binnen gekomen is.

„Het is een raadsel, ” zei Julian hoofdschuddend, „ik begrijp er niets van. Zal ik het huis doorzoeken? De anderen kunnen me helpen. Misschien kan Timmy hem opsporen. "

„Geen sprake van, die hond blijft in de keuken, ” zei Rooky, „en jullie ook. Ik geloof dat die jongen ergens in zijn vuistje zit te lachen — en ik weet bijna zeker dat hij in het complot zit. ”

„O nee, ” zei Julian, „ik weet werkelijk niet waar hij is. Heus niet. ”

„Als ik hem in m’n vingers krijg zal ik — zal ik... ” Rooky stikte haast van kwaadheid Hij wist niet zo gauw wat hij de arme Richard allemaal zou aandoen als hij hem te pakken kreeg.

Mopperend liep hij terug naar de anderen en Julian was blij dat hij de kinderen in de keuken weer kon opzoeken.

Het was puur toeval, dat juist Richard met de Bentley was meegegaan — maar wat een geluk dat hij gegaan was! Waar was Richard nu en wat deed hij? Zat hij nog in de bagageruimte van de auto? Julian zou ’t dolgraag hebben willen weten.

Hoofdstuk XIX

RICHARD’S EIGEN AVONTUUR

De spanningen waren Richard niet bespaard gebleven — hij had meer avonturen beleefd in die ene dag dan in de rest van zijn leven. Hij zat verre van prettig in de koffer van de Bentley. Een paar gereedschappen prikten hem in zijn rug en de lucht van een bus benzine maakte hem bijna misselijk.

De auto reed het hek uit en de heuvel af. De wagen had er flink de gang in — en stopte toen eensklaps. Op een hoek was hij bijna in botsing gekomen met een vrachtwagen en mijnheer Perton had krachtig moeten remmen. De arme Richard schrok zich dood. Hij kwam met zijn hoofd tegen de wand van de koffer terecht en kreunde van pijn.

Hij zat ineengevouwen en voelde zich misselijk en bang. Hij had er allang spijt van dat hij geprobeerd had een held te zijn en hulp te halen. Het was allemaal goed en wel om dapper te zijn — maar als je ’t op deze manier moest zijn was er niet veel aardigheid aan!

De auto reed weer verder en Richard had er geen idee van waar ze naar toe reden. Eerst hoorde hij helemaal geen verkeer — toen hoorde hij andere auto’s rijden en hij wist dat ze nu in een stad waren. Toen hij een trein hoorde, concludeerde hij dat ze een spoorlijn passeerden.

Eindelijk stopte de auto. Richard luisterde gespannen. Stopten ze alleen maar even voor een verkeerslicht — of stapte mijnheer Perton uit? Als dat zo was, moest hij proberen de benen te nemen!

Hij hoorde het portier van de auto dichtslaan. O — mijnheer Perton was dus blijkbaar toch uitgestapt. Richard duwde uit alle macht tegen het deksel van de koffer. Het ging open. Voorzichtig gluurde Richard naar buiten. Hij was in een donkere straat. Hij zag een paar mensen lopen en een eindje voorbij de auto stond een lantaarnpaal. Zou hij nu — of was mijnheer Perton nog steeds in de buurt?

Hij stak zijn benen uit de koffer en sprong op de grond — maar hij had zolang in elkaar gevouwen gezeten dat hij te stijf was om een stap te doen. Hij kreeg kramp en moest op de rand van de koffer gaan zitten.

Richard voelde zich niet in staat om weg te hollen. Alles deed hem pijn — z'n benen waren loodzwaar. Hij bleef maar op de rand van de koffer zitten en probeerde voldoende moed te vergaren om eraf te springen.

En toen hoorde hij de stem van mijnheer Perton. Hij kwam uit het huis te voorschijn waarvoor hij de auto geparkeerd had.

Richard wist zich geen raad. Hij had er geen rekening mee gehouden dat mijnheer Perton zo snel terug zou komen. Hij probeerde uit de koffer te springen en tuimelde voorover op straat. Mijnheer Perton hoorde hem en holde naar de achterkant van de auto, want hij dacht dat iemand iets uit zijn koffer probeerde te stelen.

Richard kon net bijtijds overeind krabbelen om aan z’n uitgestrekte hand te ontsnappen. Hij rende zo snel hij kon naar de overkant van de straat en hoopte dat zijn stijve benen hem niet in de steek zouden laten.

„Hé wacht eens even, wat deed jij in mijn auto? ” riep mijnheer Perton. Richard dook langs een voorbijganger heen en rende verder. Hij mocht niet gegrepen worden; hij mocht beslist niet gegrepen worden!

Mijnheer Perton kreeg hem net onder de lantaarnpaal te pakken. Hij greep hem bij de kraag van zijn jas en draaide hem ruw om. „Laat me los! ” gilde Richard en schopte zo hard tegen mijnheer Perton's benen dat hij haast ondersteboven viel.

Mijnheer Perton herkende hem. „Maar wacht eens — jij bent toch de jongen die door Rooky gezocht werd! ” riep hij uit. „Wat doe jij hier? Hoe kom jij....? ”

Maar met een laatste wanhopige poging had Richard kans gezien snel zijn jas uit te trekken en die in de handen van mijnheer Perton achter te laten! Z’n benen waren nu een beetje bijgekomen en hij kon harder lopen.

Op de hoek van de straat botste hij bijna tegen iemand aan. Maar hij rende weer verder zonder om te kijken. Mijnheer Perton kwam achter hem aan — en botste op de hoek van de straat tegen dezelfde persoon aan als Richard. Maar deze keer greep de verontwaardigde wandelaar hem bij de mouw van zijn jas en begon te protesteren.

Toen mijnheer Perton zich eindelijk had weten vrij te maken was Richard al een heel eind weg. De straat was slecht verlicht en hij zag de jongen nergens meer.

„Ik ben hem kwijt, " mompelde hij kwaad „Ondeugende aap — hoe zou hij hier gekomen zijn? Misschien achter in de auto? O — wacht eens even, ik geloof dat hij daar staat! ”

Inderdaad, Richard had geprobeerd zich in een tuin te verstoppen maar werd er door een nijdige hond uitgejaagd, Hij zette ’t weer op een lopen en mijnheer Perton gaf de strijd nog niet op.

Hijgend rende Richard weer een straat uit en een ander in. Hij hoopte dat hij niet door voorbijgangers tegengehouden zou worden. Arme Richard, hij voelde zich helemaal niet heldhaftig meer!

Het was louter toeval dat hij eensklaps in de hoofdstraat kwam juist tegenover het politiebureau.

Dankbaar strompelde Richard de stoep op en duwde de deur van het bureau open. Hij viel bijna languit naar binnen. Hij kwam in een soort van wachtkamer met een politieman achter een tafel. Deze keek verbaasd op toen hij Richard zo haastig naar binnen zag komen.

„Zeg eens even — wat heeft dat te betekenen? ” zei hij.

Richard keek angstig achterom naar de deur, bang dat mijnheer Perton ook binnen zou komen, maar dat gebeurde niet. De deur ging niet open. Mijnheer Perton voelde niets voor een bezoek aan een politiebureau — vooral niet nu Richard een heel vreemd verhaal ging vertellen.

Richard was zo buiten adem, dat hij de eerste paar minuten geen woord kon zeggen. Maar toen kwam het hele verhaal eruit. De politieman luisterde verbaasd en weldra onderbrak hij Richard en riep er een grote zware man bij, die inspecteur van politie bleek te zijn.

De inspecteur liet Richard zijn verhaal langzaam en zo duidelijk mogelijk vertellen. De jongen voelde zich al veel beter — ja, hij begon zich nu zelfs al trots te voelen. Dat had hij ’m toch maar gelapt — om mee te rijden achter in de Bentley — eruit te springen en aan mijnheer Perton te ontsnappen. Het was geweldig! Laat iemand het tegendeel maar eens beweren!

„Waar is Owl’s Dene? ” vroeg de inspecteur en de agent van politie die erbij gebleven was, antwoordde:

„Dat moet het oude huis op de Uilenheuvel zijn, mijnheer. Misschien weet U nog, dat we er al eens een keer geweest zijn, maar toen leek alles in orde. Er wonen een oude dwerg en zijn zuster en zij doen het huishouden voor een man die vaak in het buitenland is — een zekere Perton als ik me goed herinner. ”

„Ja, dat klopt, ” zei Richard. „Ik ben in de auto van mijnheer Perton hierheen gekomen — het was een zwarte Bentley! ”

„Weet je het nummer? ” vroeg de inspecteur scherp.

„KMF 102, ” zei Richard onmiddellijk.

„Mooi zo, ” zei de inspecteur. Hij greep de telefoon en gaf enkele korte bevelen. Een politieauto moest trachten de Bentley onmiddellijk op te sporen.

„Dus jij bent Richard Thurlow Kent, ” zei hij toen. „Je moeder is erg ongerust over je. Ik zal zorgen dat ze onmiddellijk bericht krijgt. Misschien is ’t maar het beste dat je met een politieauto naar huis gebracht wordt! ”

„O, nee, mijnheer, ” zei Richard teleurgesteld. „Mag ik niet meegaan naar Owl’s Dene? Want daar gaat U toch heen, nietwaar? Ik bedoel — om de anderen, Annie, Dick, George en Julian te halen. ”

„Ja, we gaan erheen, ” zei de inspecteur grimmig, „maar jij kunt niet mee, m'n jongen. Jij hebt genoeg avonturen beleefd. Nu moet je naar huis en naar bed. Je hebt je als een held gedragen! ”

Die laatste woorden deden Richard goed — maar wat zou hij graag met de politie naar Owl’s Dene meegegaan zijn! Het zou immers zo heerlijk geweest zijn als hij met de agenten mee naar binnen had kunnen gaan en Julian en de anderen had kunnen laten zien, dat hij z'n opdracht goed had uitgevoerd. Misschien zou Julian nu niet zo minachtend meer over hem denken.

De inspecteur wilde echter geen jongens meenemen in de auto's, die naar Owl’s Dene gestuurd werden en Richard werd toevertrouwd aan de hoede van een jonge agent en moest wachten tot hij met een auto naar huis gebracht zou worden.

De telefoon rinkelde en de inspecteur nam de hoorn op. „Geen spoor te vinden van de Bentley? Goed. Dank je. ”

Hij wendde zich tot de andere agent. „Ik had ook niet gedacht, dat ze hem zouden vinden. Hij is natuurlijk halsoverkop terug gereden naar Owl's Dene om de anderen te waarschuwen. ”

„We zullen niet veel later komen dan hij, ” zei de agent met een grijns. „Onze Wolseley is minstens zo snel als hun Bentley. ”

Inderdaad was mijnheer Perton er onmiddellijk vandoor gegaan toen hij zag dat Richard het politiebureau binnen strompelde. Hij was in zijn auto gesprongen, had het portier dichtgeslagen en was teruggereden naar het kasteel. Hij wist maar al te goed, dat binnen enkele minuten een oproepbericht voor een zwarte Bentley met nummer KMF 102 zou worden uitgezonden.

Mijnheer Perton reed zoals hij nog nooit van z’n leven gereden had. De grote zwarte auto suisde langs de weg. Toen hij de heuvel opreed waarop het kasteel lag begon hij alvast te toeteren. Het hek moest snel geopend worden'. Juist toen hij ervoor kwam met zijn wagen ging het open. Ze hadden hem horen toeteren — mooi! Even later stopte hij voor het huis. De voordeur ging al open toen hij uit de auto sprong. Rooky en de twee anderen stonden hem op te wachten en ze keken allemaal even ongerust.

„Wat is er aan de hand, Perton? Waarom ben je nu al terug? ” vroeg Rooky. „Is er iets niet in orde? ”

Mijnheer Perton kwam met twee grote stappen de stoep op, sloot de buitendeur en keek de drie mannen aan.

„Weten jullie wat er gebeurd is? Die jongen — die Richard Kent — hij zat bij me achter in de auto! Hij had zich in de koffer verborgen. Hebben jullie hem niet gemist? ”

„Ja, " zei Rooky, „natuurlijk hebben we hem gemist. Heb je hem laten ontsnappen? ”

„Wel, om te beginnen wist ik natuurlijk niet dat hij in de autokoffer zat en bovendien had hij een mooie kans om er vandoor te gaan toen ik bij Ted binnen was. " zei mijnheer Perton. „Hij rende als een haas. Ik kreeg hem bijna te pakken, maar het slot van het lied was dat hij een politiebureau invluchtte. Toen gaf ik de jacht op en kwam terug om jullie te waarschuwen. ”

„Maar dan kan de politie ieder ogenblik hier zijn, ” schreeuwde Rooky verschrikt. „Je bent een idioot, Perton — je had moeten zorgen dat je die jongen in je vingers kreeg. Daar gaat onze losprijs — en ik was zo blij dat ik die aap eindelijk te pakken had! ”

„Gedane zaken nemen geen keer, ” zei Perton. „Wat doen we met Weston? Stel je voor dat de politie hem vindt. Ze zoeken hem overal — de kranten hebben de laatste dagen vol gestaan over twee dingen: de verdwijning van Richard Thurlow Kent en de ontsnapping van Solomon Weston uit de gevangenis! En wij zijn bij allebei die zaken betrokken! Heb je zin om weer achter de tralies te komen, Rooky? Je bent nog maar kort geleden uit de gevangenis ontslagen! Wat moeten we doen? ”

„We moeten nadenken, ” zei Rooky en zijn stem beefde van angst. „Kom mee naar binnen. We moeten nadenken! ”

Hoofdstuk XX

DE GEHEIME KAMER

De vier kinderen kinderen hadden de auto horen terug komen en ze hadden begrepen, dat mijnheer Perton weer thuis was. Julian liep naar de keukendeur om te proberen iets van de gesprekken op te vangen. Als mijnheer Perton terug was dan had Richard zijn rol goed gespeeld en was hij ontsnapt — of hij was ontdekt en teruggebracht.

Hij kon het opgewonden gesprek in de hal woordelijk verstaan. Mooi! Prachtig, dacht Julian. Richard had kans gezien te ontsnappen en zat nu zijn verhaal te vertellen op het politiebureau! Het zou nu niet lang meer duren voor de politie een inval kwam doen in Owl’s Dene — en ze zouden verbaasd zijn over wat ze daar allemaal vonden!

Op z’n tenen liep hij de hal in toen hij de mannen een kamer in hoorde gaan. Wat waren ze van plan? Hij hoopte maar dat ze hun woede niet op hem en de anderen zouden koelen. Het was waar dat ze Timmy hadden — maar Julian wist heel goed, dat een bandiet als Rooky er niet tegenop zou zien om de hond neer te schieten.

Wat Julian kon verstaan van het gesprek dat in die kamer gevoerd werd, beviel hem helemaal niet.

„Om te beginnen zal ik die kinderen met de hoofden tegen elkaar slaan zo hard als ik kan, ” gromde Rooky. „Die grote jongen — hoe is zijn naam ook alweer! — Julian geloof ik — moet dat plan om Richard te laten ontvluchten bedacht hebben — ik zal hem een pak slaag geven dat hij z’n leven lang niet meer vergeten zal! ”

„Hoe is het met de diamanten, Rooky? ” zei een van de andere mannen. „Die zou ik maar goed verstoppen, als ik jou was. En daar moet je niet te lang mee wachten. Als de politie ze vindt —”

„O, het duurt wel even voor ze er achter zijn dat ze het hek niet kunnen openen, ” zei Rooky. „En het zal hun helemaal niet gemakkelijk vallen om over de muur te klimmen. We hebben genoeg tijd om de diamanten in de kamer van Weston te verbergen. Als hij daar veilig is, zijn die stenen het ook. ”

„Diamanten! ” dacht Julian opgewonden. „Ze hebben dus ergens diamanten. Die zijn vast en zeker gestolen. Het wordt steeds mooier! ”

„Haal ze, zei mijnheer Perton. „Breng ze in de geheime kamer en doe het snel want de politie kan ieder ogenblik hier zijn! ”

„We zullen wel een verhaal verzinnen over die Richard en zijn vrienden, " zei de andere man. „We zullen zeggen dat ze in de tuin binnengedrongen waren en dat we hen voor straf een paar dagen vastgehouden hebben. Hoewel — als er nog tijd voor is, zou ik hen maar laten gaan. Tenslotte weten ze niets. Ze kunnen ons geen moeilijkheden bezorgen. ”

Rooky wilde hen niet laten gaan. Hij wilde hen afranselen, maar de anderen wisten hem te bepraten. „Goed, ” zei hij tenslotte nijdig, „jaag het hele stel maar de straat op. Misschien raken ze wel verdwaald — dat zou hun verdiende loon zijn. ”

„Zorg jij dan dat die diamanten veilig opgeborgen worden, ” zei Perton en Julian hoorde hem opstaan. De jongen haastte zich terug naar de keuken.

Er zou niet veel anders opzitten dan dat ze zich buiten het hek lieten zetten — en Julian besloot, als dat gebeurde, te wachten tot de politie arriveerde. Ze zouden niet verdwalen in het donker, zoals Rooky hoopte!

Mijnheer Perton kwam de keuken binnen. Hij keek de vier kinderen beurtelings aan. Timmy begon te grommen.

„Dat aardige plan om Richard achter in de auto te verstoppen, hadden jullie zeker uitgedacht? ” zei hij. „Als beloning daarvoor zetten we jullie vannacht nog buiten de deur — misschien zullen jullie dagenlang ronddwalen voor je iemand tegenkomt, maar dat zal dan je verdiende straf zijn! ”

Niemand zei iets. Mijnheer Perton probeerde Julian een klap te geven maar die dook snel weg. Timmy sprong op de man af en het was een geluk dat George hem bij de halsband vasthield, anders had ’t er voor mijnheer Perton lelijk uit gezien!

„Als die hond nog een paar dagen langer gebleven was, zou ik hem doodgeschoten hebben, ” zei mijnheer Perton woedend. „Kom mee, jullie! ”

„Dag Aggie, ” zei Annie. Aggie en de dwerg keken hen na, toen ze de keukendeur uitgingen en de donkere tuin in. Aggie’s gezicht stond heel angstig. Maar Bultje spuwde op de grond en zei iets gemeens.

Maar toen ze halverwege de oprijlaan waren klonk het geluid van de naderende politieauto’s! Mijnheer Perton bleef staan. Hij duwde de kinderen ruw weer terug in de richting van het huis. Het was te laat om hen nog buiten de deur te zetten.

„Pas op voor Rooky, ” zei hij. „Hij is gevaarlijk als hij kwaad is — en hij zal woedend zijn als hij de politie op de deur hoort bonzen! ”

Julian en de anderen slopen voorzichtig de keuken weer binnen. Ze zouden een ontmoeting met Rooky tot iedere prijs vermijden! Er was niemand in de keuken, zelfs Aggie en de dwerg niet. Mijnheer Perton liep door naar de hal.

„Heb je die stenen weggeborgen? ” riep hij en een stem antwoordde „Ja. Westen heeft ze bij zich. Dat is in orde. Heb je die kinderen buiten de deur gezet? ”

„Nee — en de politie staat al voor het hek, ” gromde mijnheer Perton.

Boven klonk een gebrul — waarschijnlijk van Rooky. „De politie — nu al! Als ik die Richard hier had zou ik hem levend villen wacht maar tot ik een paar brieven verbrand heb die niet gevonden mogen worden, dan zal ik ’ns even met de andere deugnieten afrekenen! Iemand zal hiervoor moeten boeten, het kan me niet schelen wie het is! ”

„Doe niet zo dwaas, Rooky, ” zei mijnheer Perton. „Moet je jezelf door je onbeheerstheid weer in moeilijkheden brengen? Laat die kinderen met rust. ”

Julian hoorde dit allemaal en hij maakte zich ongerust. Hij moest de anderen ergens verbergen. Zelfs Timmy zou hen niet kunnen beschermen als Rooky een revolver had. Maar waar konden ze zich verstoppen?

„Rooky zal het hele huis doorzoeken, als hij nog woedender wordt, ” dacht Julian. „Ik geloof dat hij werkelijk van plan is zich op ons te wreken. Jammer dat er niet nog een geheime kamer is — dan konden we ons daar in verstoppen! ”

Hij hoorde Rooky met de anderen naar boven gaan. Als hij zich met de anderen wilde verstoppen, dan moest hij het nu doen. Maar waar?

Julian kwam op een idee — was het een verstandig plan? Hij wist het niet. Maar het was misschien de enige uitweg en dus besloot hij er met de anderen over te spreken.

„We moeten ons verstoppen, jongens, ” zei hij, „Ik vertrouw Rooky niet, hij is zo woedend dat hij tot alles in staat is! ”

„Waar moeten we ons verbergen? ” vroeg Annie angstig.

„In de geheime kamer! ” zei Julian en ze keken hem allemaal verbaasd aan.

„Maar — maar er is al iemand anders in die kamer — dat heb je ons laatst zelf verteld, ” zei George.

„Weet ik. Daar is niets aan te doen. Hij zal ons in ieder geval niet verraden als we z'n schuilplaats met hem komen delen — want hij wordt ook gezocht door de politie! ” zei Julian. „We zullen een beetje dicht op elkaar moeten zitten want die geheime kamer is maar klein, maar het is de veiligste plaats die ik ken. ”

„Timmy moet ook mee, ” zei George beslist.

„Natuurlijk, ” zei Julian en knikte. „Misschien hebben we hem nodig om ons te beschermen tegen de man die zich daar al verborgen houdt. Hij zal wel woedend zijn als we hem allemaal gezelschap komen houden! We mogen niet riskeren dat hij Rooky erbij haalt. Maar ik geloof wel dat hij z'n gemak zal houden als ik hem vertel, dat de politie bezig is het kasteel te doorzoeken! ”

„Mooi, ” zei Dick, „laten we dan maar gaan. Is de kust veilig? ”

„Ja, ze zijn allemaal boven, ” antwoordde Julian. „Ik denk dat ze dingen vernietigen, die niet gevonden mogen worden. Kom mee. ”

Aggie en Bultje lieten zich niet zien. Waarschijnlijk hadden ze gehoord wat er ging gebeuren en leek het hun verstandiger ook maar onder te duiken. Julian ging de anderen voor naar de kleine studeerkamer.

Ze keken vol ontzag naar de grote hóuten boekenkasten, die van de grond tot het plafond reikten. Julian liep snel naar een van de planken, haalde de boeken eraf en voelde naar de verborgen knop.

Even later gleed het achterpaneel geluidloos naar beneden. Er onstond een gat dat groot genoeg was om er doorheen te kruipen.

Zoiets hadden de kinderen nog nooit gezien. Ze keken het kleine kamertje in, dat verlicht werd door een kaars. Ze zagen de man — en hij zag hen. Hij staarde met de grootste verbazing naar de kinderen.

„Wie zijn jullie? ” vroeg hij op dreigende toon.

„Wie heeft jullie gezegd dat paneel open te maken? Waar zijn Rooky en Perton? ”

„We komen je gezelschap houden, ” zei Julian zacht. „Wees stil. ”

Hij hielp George ’t eerst naar binnen. Timmy volgde haar op de voet, gevolgd door Julian.

De man was opgestaan en hij kwam woedend op hen af. Hij was een grote zware kerel, met een gemeen gezicht en een wrede mond.

„Zeg eens even, ” begon hij luid, „wat heeft dat te betekenen? Waar is Perton? Hé, Per... ”

„Als U nog een woord zegt, stuur ik m’n hond op U af, ” zei George op een teken van Julian. Timmy gromde zo dreigend, dat de man verschrikt een stap achteruit deed.

„Ik — ik... ” begon hij. Weer gromde Timmy en trok dreigend z’n vervaarlijke witte tanden bloot. De man klom op het bed en zweeg. Dick kroop naar binnen en toen An-nie. Toen was het kleine kamertje vol.

„Zeg, ” zei Julian die zich eensklaps iets herinnerde, „ik zal hier moeten blijven, want de boeken moeten weer teruggezet worden anders heeft Rooky dadelijk in de gaten dat we in de geheime kamer gekropen zijn. Dan zijn we aan zijn genade overgeleverd. ”

„O Julian — je moet bij ons komen, ” zei Annie bang.

„Dat gaat niet Annie, ” zei Julian, „ik moet het paneel weer dichtdoen en de boeken op z’n plaats zetten, ” zei Julian. „Ik mag niet riskeren dat jullie ontdekt worden voor die gevaarlijke bandiet door de politie gevangengenomen is! Ik kan me wel redden en er zal me niets overkomen, maak je niet bezorgd. ”

„De politie? ” fluisterde de man in de geheime kamer en z’n ogen puilden uit zijn hoofd van angst. „Is de politie hier? ”

„Ja, bij het hek, ” antwoordde Julian. „Houd je gemak dus, als je niet wilt dat ze dadelijk hierheen komen! ”

Hij drukte op de knop. Zonder gerucht gleed het paneel weer naar boven. Julian zette snel de boeken op de plank. Toen verliet hij de studeerkamer, opdat de mannen niet op de gedachte zouden komen, dat hij bij de geheime kamer geweest was. Hij was blij, dat Rooky zolang boven gebleven was.

Waar moest hij zich nu zelf verbergen? Hoelang zou het duren voor de politie was binnengedrongen? Dat kon nu toch niet lang meer duren?

Hij hoorde voetstappen op de trap. Het was Rooky en hij zag Julian onmiddellijk. „O — ben je daar! Ik zal je laten voelen wat er met kinderen gebeurt, die mijn plannen in de war sturen. Ik zal je laten voelen... ”

Rooky had een zweep in de hand en zijn ogen waren met bloed doorlopen. Julian was bang voor hem. Hij rende de studeerkamer weer in en draaide de deur op slot. Rooky hamerde op de deur. Toen klonk een slag en Julian begreep dat de bandiet probeerde de deur te forceren met een van de stoelen uit de hal. De deur zou het niet lang uithouden!

Hoofdstuk XXI

EEN OPWINDEND BESLUIT

Julian was een moedige jongen maar op dat moment voelde hij zich verre van moedig. Hij was bang. En wat zouden de kinderen, die in de geheime kamer zaten, wel denken? De kleine Annie was natuurlijk doodsbang, als zij Rooky hoorde schreeuwen en razen.

En toen kreeg Julian een prachtidee! O, waarom had hij daar niet eerder aan gedacht? Hij kon zelf het hek openen en de politie binnenlaten! Hij wist hoe hij het doen moest — behoefde maar aan het wiel te draaien, waarmee de machine bediend kon worden. Als het hek open was, zou het maar een kwestie van een paar minuten zijn voor de politie het kasteel binnendrong.

Julian holde naar het wiel en begon eraan te draaien. Onmiddellijk hoorde hij het bekende geluid, waarmee de machine in actie kwam.

Rooky bombardeerde nog steeds de deur met een stoel uit de hal. Hij had al kans gezien een paneel ervan stuk te slaan, Maar toen hij eensklaps het gonzen van de machine hoorde, waarmee de hekken geopend werd, bleef hij verlamd van schrik staan. Het hek ging open. Nu zou de politie naar het kasteel komen — en hij zou gevangengenomen worden.

Hij vergat de mooie verhalen, die hij de politie had willen vertellen, hij vergat de prachtige plannen die hij en de anderen gemaakt hadden en ging op de vlucht.

Julian liet zich in een stoel vallen: zijn hart bonsde alsof hij hard gelopen had. Het hek was open — Rooky had de vlucht genomen — nu zou de politie zo dadelijk komen. En ja hoor, daar hoorde hij reeds de sirenes van de politiewagens, die langs de oprijlaan stoven. Ze stopten voor het kasteel en de agenten sprongen eruit.

Iemand begon op de de voordeur te bonzen.

„In naam van de wet, doe open! ” schreeuwde een stem en toen begon het gebons opnieuw.

Niemand deed open. Julian deed de deur van de studeerkamer open en keek voorzichtig de gang op. Hij zag niemand.

Hij snelde naar de voordeur, schoof de zware grendels terug en maakte de veiligheidsketting los. Hij verkeerde steeds in angst, dat een van de boeven hem tegen de grond zou slaan. Maar dat gebeurde niet. Even later zwermden de politiemannen naar binnen. Ze waren met acht man en ze keken verbaasd toen ze een jongen zagen.

„Wie van de kinderen is dit? ” zei de inspecteur „Julian, mijnheer, ” zei Julian. „Ik ben blij dat U gekomen bent. Het begon er somber voor me uit te zien. ”

„Waar zijn de schurken? ” vroeg de inspecteur en liep door.

„Ik weet het niet, ” zei Julian.

„Zoek hen op, ” zei de inspecteur tegen zijn mannen, die zich onmiddellijk verspreidden. Maar toen klonk eensklaps een stem aan het andere eind van de gang.

„Mag ik vragen wat dit te betekenen heeft? ”

Het was mijnheer Perton, die uiterlijk volkomen rustig een sigaret stond te roken. Hij stond bij de deur van zijn zitkamer. „Sinds wanneer dringt de politie zomaar de huizen van vreedzame burgers binnen? ”

„Waar is de rest van de bende? ” vroeg de inspecteur kort. „Hier, inspecteur, ” zei mijnheer Perton beleefd. „We zaten met elkaar te praten toen we U op de deur hoorden hameren. Blijkbaar hebt U kans gezien ongevraagd binnen te komen. Daar krijgt U last mee, inspecteur. ”

De inspecteur liep naar de kamer, die Perton had aangewezen en keek naar binnen.

„O — daar hebben we onze vriend Rooky ook. ” zei hij opgewekt. „Pas een paar dagen uit de gevangenis, Rooky en je zit alweer tot over je oren in de moeilijkheden. Waar is Weston? "

„Ik weet niet wat U bedoelt, ” zei Rooky nors. „Hoe zou ik weten waar hij is? Ik heb gehoord dat hij in de gevangenis zit. ”

„Ja, maar hij ontvluchtte, ” zei de inspecteur. „Iemand hielp hem, Rooky. Iemand hielp hem ontvluchten — vrienden van jou — en iemand weet waar de diamanten zijn, die hij gestolen had en verborgen. Ik ben er zeker van dat jij een deel van de opbrengst zult krijgen als dank voor het feit dat je hem geholpen hebt. Waar is Weston, Rooky? ”

„Ik zeg U toch dat ik het niet weet, ” herhaalde Rooky. „In ieder geval niet hier, als U dat bedoelt. U mag het hele huis doorzoeken. Daar zal Perton geen bezwaar tegen hebben, nietwaar Perton? Zoekt U ook maar naar die diamanten als U wilt. Ik heb er niets mee te maken. ”

„Perton, we verdenken je al een hele tijd, ” zei de inspecteur, zich tot de eigenaar van het kasteel wendend, die nog steeds kalm een sigaret stond te roken. „We vermoeden dat jij achter al die ontvluchtingen uit gevangenissen zit — dat is de reden dat je dit eenzame oude huis hebt, nietwaar? Jij helpt de bandieten ontvluchten, jij zorgt voor kleren en jij zorgt voor een veilige schuilplaats tot de man het land uit kan. "

„Nonsens, ” zei Perton.

„En je helpt alleen maar gevangenen van wie bekend is dat ze een goede slag geslagen hebben en dat ze de buit verstopt hebben, ” ging de inspecteur grimmig verder. „En de prijs die je bedingt voor je hulp is een deel van de buit. Perton, Weston is hier in huis — en die diamanten ook. Waar zijn ze? ”

„Ze zijn niet hier, ” zei Perton, „zoekt U maar gerust. U zult van m ij niets te horen krijgen, inspecteur, ik ben onschuldig. ”

Julian had verbaasd geluisterd. Blijkbaar waren hij en zijn makkers midden in een bandietennest terecht gekomen. Wel — hij wist waar Weston was — en ook waar die diamanten waren! Hij liep naar de inspecteur.

„Vertel je verhaal later maar, jongen, ” zei de inspecteur. „We hebben nu geen tijd. ”

„Maar mijnheer — ik kan U een heleboel tijd besparen, ” zei Julian. „Ik weet waar Weston zich verborgen houdt — en ik weet ook waar die diamanten. ”

Rooky sprong met een gebrul overeind. Mijnheer Perton keek Julian strak aan. De andere mannen schoven onrustig op hun stoelen heen en weer.

„Jij weet helemaal niets, ” schreeuwde Rooky. „Je bent hier gisteren pas binnengekomen! ”

De inspecteur keek Julian ernstig aan. Hij mocht die jongen wel, met zijn eerlijke ogen en zijn beleefde manieren.

„Meen je wat je daar zegt? ” vroeg hij.

„Ja, mijnheer, ” zei Julian, „gaat U maar mee! ”

Hij draaide zich om en ging de kamer uit. Ze kwamen allemaal achter hem aan — politie, Rooky en de anderen. Maar drie agenten gingen achter Rooky lopen.

Julian ging naar de studeerkamer. Rooky werd rood van kwaadheid maar Perton stootte hem aan dat hij zich kalm moest houden. Julian ging naar de boekenkast en veegde alle boeken van de plank.

Rooky gilde als een beest en wilde op Julian af springen. „Houd op! ” brulde hij, „wat haal je in je hoofd? ”

Maar enkele agenten hielden de woedende Rooky in bedwang. Ze sleurden hem achteruit. Julian trok aan de verborgen knop en onmiddellijk gleed het paneel naar beneden. Vier gezichten keken uit de geheime kamer de studeerkamer in — drie kindergezichten — en dat van een man. Timmy was er ook maar hij zat op de grond en hij kon niet naar buiten kijken. Het bleef even doodstil.

„Neemaar! ” zei de inspecteur toen. „Neemaar! Daar hebben we onze vriend Weston in levende lijve! ”

Rooky probeerde los te rukken. Hij was dol van woede.

„Die jongen! ” hijgde hij, „Laat me los — ik wil die jongen een pak ransel geven! ”

„Heb je de diamanten daar, Weston? ” vroeg de inspecteur, „geef ze dan maar aan mij. ”

Weston werd bleek van schrik. Hij verroerde geen vin. Maar Dick dook onder het bed en haalde er een zak onderuit. Alstublieft, ” zei hij met een grijns. „Moet wel de moeite waard zijn — zwaar als lood! „Mogen we er nu uit, Julian? ”

De politiemannen hielpen hen eruit. Weston werd geboeid zodra hij in de kamer stond. En mijnheer Perton kwam eensklaps tot de ontdekking, dat zich ook om zijn polsen de handboeien sloten!

„Een heel, heel aardige buit, ” zei de inspecteur opgewekt toen hij in de zak gekeken had. „Waar heb je je gevangeniskleren gelaten, Weston? Je hebt een mooi pak aan — maar dat droeg je niet toen je uit de gevangenis vluchtte? "

„Ik geloof dat ik U wel kan vertellen waar die kleren zijn, ” zei Julian die zich eensklaps iets herinnerde. Ze keken hem allemaal verbaasd aan behalve George en Annie, die het natuurlijk ook wisten.

„Ze liggen in een oude waterput, die bij een huisje staat aan een van de bospaadjes in de bossen van Middlecombe, ” zei Julian. „Ik geloof dat ik de plaats gemakkelijk terug zou kunnen vinden. ”

Mijnheer Perton staarde Julian aan alsof hij z’n oren niet kon geloven. „Hoe weet jij dat? ” vroeg hij ruw. „Dat kun je niet weten? ”

„Ik weet het zeker, ” zei Julian kalm. „Ik weet ook, dat U hem dit pak gebracht hebt en dat U naar hem toe reed in Uw zwarte Bentley — KMF 102. Zo is het toch? Ik heb het zelf gezien. ”

„Je hangt, Perton, ” zei de inspecteur met een tevreden glimlach. „Deze keer draai je de gevangenis in! Deze jon-geen heeft een heleboel interessante dingen gezien. Het zou me niet verbazen als hij later ook bij de politie kwam. Zulke jongens kunnen we gebruiken! ”

Perton smeet woedend zijn sigaret op de grond en trapte hem uit. Die kinderen! Als die stommerd van een Rooky ’t niet in zijn hoofd gehaald had om Richard Kent te willen ontvoeren, zou dit allemaal niet gebeurd zijn! De kinderen hadden alles bedorven!

Een van de agenten bracht een boodschap voor de inspecteur. Er was een telegram gekomen van mevrouw Thurlow Kent, dat ze het prettig zou vinden als Julian en de anderen bij Richard kwamen logeren. Ze brandde van verlangen om te horen wat ze allemaal beleefd hadden.

„Goed, ” zei Julian toen de inspecteur hem de inhoud van het telegram had meegedeeld, „we gaan er graag naartoe. Ik moet die goeie Richard nog een klap op de schouder geven — hij heeft getoond dat hij zich ais een held kan gedragen! ”

„Jullie moeten een paar dagen in de buurt blijven, ” zei de inspecteur, „ik zal jullie nog nodig hebben — jullie hebben ons prachtig geholpen. ”

Julian beloofde dat ze in de buurt zouden blijven. Een politieauto zou hen naar de woning van Richard's ouders brengen en de inspecteur zou zorgen dat hun fietsen er later ook heen gebracht werden.

Richard wachtte hen op aan de voordeur toen de politiewagen hen afzette. Hij was in bad geweest en had schone kleren aan en hij stak wel erg af bij de kinderen, die hij kwam begroeten.

„Ik wou, dat ik er bij geweest was, gisteravond, ” zei hij. „Maar de inspecteur stuurde me naar huis. Woedend was ik! Moeder — Vader — dit zijn de jongens met wie ik al die avonturen beleefd heb. ”

Mijnheer Thurlow Kent was net terug uit Amerika. Hij schudde hen allemaal de hand. „Kom maar binnen, ” zei hij, „er staat al van alles voor jullie klaar! Je zult wel uitgehongerd zijn! ”

„Vertel me dan toch wat er gebeurd is, gauw, ” zei Richard..

„We moeten eerst in bad, ” protesteerde Julian. „We zijn te vies om met een tang aan te pakken. ”

„O, dan moet je 't me maar vertellen terwijl je in bad gaat, ” besliste Richard. „Ik kan eenvoudig niet langer wachten! ”

Wat genoten ze van dat warme bad en die schone kleren! George kreeg ook jongenskleren want mijnheer en mevrouw Kent dachten dat zij ook een jongen was. De anderen grijnsden mee.

„Ik was erg boos op Richard toen ik hoorde wat hij gedaan had, ” zei mijnheer Kent. Ze zaten allemaal om de tafel en de kinderen aten met smaak het eten dat hen voorgezet werd. „Ik vond het schandelijk. ”

Richard boog het hoofd. Hij keek smekend naar Julian.

„Ja — Richard heeft zich dom en dwaas aangesteld, ” zei Julian. „Hij bracht ons allemaal in moeilijkheden. Daar moet eens ernstig met hem over gesproken worden, mijnheer. ”

Richard zat erbij als een zielig hoopje ellende. Hij kreeg een kleur als vuur en staarde strak voor zich uit.

„Maar, ” zei Julian, „hij heeft het later allemaal weer goedgemaakt — hij bood aan om achter in de kofferruimte van de auto te kruipen, op die manier er tussenuit te knijpen en de politie te waarschuwen. Daar was moed voor nodig, gelooft U me! Ik heb nu erg veel respect voor Richard! ”

Hij boog zich naar hem toe en gaf hem een klap op de schouder. Dick en de anderen staken de duimen omhoog en Timmy blafte.

Richard had nu een kleur van plezier. „Dank je wel, ” zei hij verlegen. „Ik zal dit nooit vergeten! ”

„Zorg daarvoor, m’n jongen, ” zei zijn vader. „Het had allemaal heel anders af kunnen lopen! ”

„Maar dat is gelukkig niet gebeurd, ” zei Annie opgewekt. „Het is gelukkig goed afgelopen! We kunnen allemaal weer rustig ademen! ”

„Tot de volgende keer, ” zei Dick met een grijns. „Wat zeg jij ervan, Timmy, ouwe jongen? ”

„Woef! ” zei Timmy natuurlijk en sloeg met zijn staart op de grond. „Woef! ”

Table of Contents

Inhoud

Colofon

Hoofdstuk I

DE VIJF MAKEN EEN VACANTIEPLAN

Hoofdstuk II

DE TOCHT BEGINT

Hoofdstuk III

EEN PRACHTIGE DAG — EEN PRACHTIGE NACHT

Hoofdstuk IV

RICHARD

Hoofdstuk V

ZES IN PLAATS VAN VIJF

Hoofdstuk VI

ER GEBEUREN RARE DINGEN

Hoofdstuk VII

RICHARD VERTELT EEN VREEMD VERHAAL

Hoofdstuk VIII

WAT NU?

Hoofdstuk IX

AVONTUUR BIJ MAANLICHT

Hoofdstuk X

OWL’S DENE OP OWL’S HEUVEL

Hoofdstuk XI

GEVANGEN!

Hoofdstuk XII

JULIAN GAAT OP VERKENNING

Hoofdstuk XIII

NOG MEER GEHEIMZINNIGHEID.

Hoofdstuk XIV

ROOKY IS ERG KWAAD

Hoofdstuk XV

WEER GEVANGEN

Hoofdstuk XVI

AGGIE — EN DE DWERG

Hoofdstuk XVII

JULIAN KRIJGT EEN IDEE

Hoofdstuk XVIII

OP ZOEK NAAR RICHARD!

Hoofdstuk XIX

RICHARD’S EIGEN AVONTUUR

Hoofdstuk XX

DE GEHEIME KAMER

Hoofdstuk XXI

EEN OPWINDEND BESLUIT