De Vijf op avontuur

In het begin vinden de Vijf het zigeunermeisje Jo, dat ze op het strand ontmoet hebben, helemaal niet aardig. Maar later hebben ze reden genoeg om haar dankbaar te zijn, als ze dank zij Jo uit groot gevaar gered worden

Jo klom als een aap naar boven.

Hoofdstuk I

WEER IN „HUIZE KIRRIN”

Georgina ging haar twee neven en haar nicht van het station halen. Natuurlijk was Timmy er ook bij en hij kwispelde tevreden met zijn staart. Hij wist heel goed, dat ze Julian, Dick en Annie van de trein gingen halen en dat vond hij fijn. Het was veel leuker als de „vijf” bij elkaar waren.

„Daar komt de trein, Timmy!” riep George. Niemand noemde haar Georgina want ze luisterde eenvoudig niet naar die naam. Ze zag er uit als een jongen met haar kortgeknipte haren, haar korte broek en sportshirt. Ze had zomersproeten en haar armen en benen waren zo bruin als die van een zigeuner.

In de verte klonk het geraas van een trein en om de bocht verscheen een klein wit stoomwolkje. Timmy jankte. Hij hield niet van treinen maar toch was hij blij, dat deze er nu weldra zou zijn.

De trein minderde snelheid toen hij station Kirrin naderde. Lang voordat hij het kleine perron bereikt had, kwamen drie hoofden uit één van de raampjes tevoorschijn en drie handen wuifden opgewonden. George wuifde terug en haar gezicht was één brede glimlach.

Nauwelijks was de trein tot stilstand gekomen of het portier zwaaide open. Een grote jongen sprong uit de coupé en hielp een meisje uitstappen. Toen volgde nog een jongen, die niet zo groot was als de eerste. Hij droeg een tas. Hij sleepte nog een tas uit de trein en toen holden Timmy en George naar hen toe.

„Julian! Dick! Annie! Wat is jullie trein laat! Ik dacht dat jullie niet meer kwamen.”

„Hallo, George, eindelijk zijn we er! Af Timmy – eet me niet op.”

„Hallo, George! O – Timmy, je likt nog net zo hard als altijd!”

„Woef!” zei Timmy vrolijk, danste om hen heen en liep iedereen in de weg.

„Hebben jullie geen koffers?” vroeg George, „alleen maar die drie tassen?”

„We komen niet voor lang, helaas,” zei Dick, „maar voor veertien dagen! Hoewel – het is natuurlijk beter dan helemaal niet!”

„Dan hadden jullie maar niet zes weken naar Frankrijk moeten gaan,” zei George een beetje jaloers. „Jullie zijn natuurlijk helemaal verfranst.”

Dick lachte, begon gebaren te maken en in het Frans te ratelen. George verstond er geen woord van: ze was niet erg sterk in Frans.

„Houd op,” zei ze en gaf hem een por. „Je bent nog even idioot als altijd. O, wat ben ik blij dat jullie gekomen zijn. Het is zo saai in Kirrin, als jullie er niet zijn.”

Een witkiel kwam naar hen toe met een kruiwagen. Dick begon weer te gesticuleren en ratelde in vloeiend Frans tegen de verbaasde man. Maar de witkiel kende Dick.

„Loop door,” zei hij, „een oude man voor de gek te houden, hè, met je koeterwaals. Moet ik die bagage voor jullie naar Kirrin brengen?”

„Ja, graag,” zei Annie. „Houd op Dick. Even is het wel leuk maar je moet niet aan de gang blijven. "

„O, laat hem maar,” zei George en gaf Dick en Annie een arm. „Meesterlijk dat jullie weer hier zijn. Moeder verheugt zich er ook op, jullie weer te zien.”

„Tante misschien wel, maar Oom Quentin beslist niet,” zei Julian terwijl ze over het kleine perron naar de uitgang liepen. Timmy sprong vrolijk blaffend om hen heen.

„Vader is in een heel goed humeur,” zei George.

George’s vader was een groot geleerde, wereldberoemd. Maar thuis was hij een moeilijk mens, hij was ongeduldig en opvliegend en verschrikkelijk vergeetachtig.

„Is Oom Quentin al die tijd dat we bij jou logeren, thuis?” vroeg Annie. Ze was een beetje bang voor haar kort-aan-gebonden oom.

„Nee,” zei George, „Moeder en Vader gaan een reis door Spanje maken – we hebben dus het rijk alleen.”

„Jofel!” zei Dick, „dan kunnen we de hele dag in zwempak lopen als we dat willen.”

„En Timmy mag binnen eten en hij hoeft niet bang te zijn dat hij naar buiten gestuurd wordt als hij een beetje drukte maakt,” zei George. „Er is van de week nog geen maaltijd voorbij gegaan of hij werd naar buiten gestuurd en dat enkel en alleen omdat hij naar vliegen hapte. Vader ontploft bijna, als Timmy onverwachts z’n kaken op elkaar klapt.”

„Foei!” zei Annie. Ze klopte Timmy op z’n rug. „Je mag zo vaak als je wilt naar vliegen happen, Timmy, als jij bij ons bent!”

„Woef,” zei Timmy dankbaar.

Een poosje later zaten ze om de tafel in huize Kirrin en Tante Fanny zorgde dat ze allemaal thee kregen met koekjes en cake. Ze was blij dat ze haar neven en nicht weer bij zich had.

„Nu heeft George het tenminste weer naar haar zin,” zei ze en keek glimlachend naar het hongerige viertal. „De laatste paar weken liep ze rond met een gezicht als een oorwurm. Nog wat cake, Dick? Neem maar twee plakken, je zult wel honger hebben.”

„Ja, graag,” zei Dick en bediende zich. „Niemand kan zulke lekkere koekjes en cake maken als u, Tante Fanny. Waar is. Oom Quentin?”

„In zijn studeerkamer,” zei Tante. „Hij weet dat het theetijd is en hij zal de bel wel gehoord hebben maar natuurlijk is hij weer zo verdiept in zijn werk dat hij zich geen tijd gunt om te komen.”

„Daar komt hij,” zei Julian, die de bekende driftige voetstappen van zijn oom in de gang hoorde. De deur werd opengeworpen. Daar stond Oom Quentin, een krant in de hand. Hij keek boos en voor de kinderen had hij helemaal geen aandacht.

„Fanny!” riep hij uit, „moet je eens kijken wat ze nu weer in de krant gezet hebben – en ik had nog zo gezegd dat ze dat er niet in mochten zetten! Wat een stommeriken! Wat een idioten – ik...”

„Quentin! Wat is er gebeurd?” zei zijn vrouw. „Hier, kijk eens – de kinderen – ze zijn gearriveerd. "

Maar Oom Quentin zag de kinderen eenvoudig niet. Hij bleef maar met een boos gezicht naar de krant kijken.

„Nu zullen we overstroomd worden door verslaggevers, die me willen spreken en die willen weten hoe ’t zit met m’n nieuwe theorieën,” riep hij uit. „Kijk maar wat er staat: „De eminente geleerde verricht zijn experimenten thuis en daar werkt hij z’n ideeën uit. Huize Kirrin is dus het centrum van zijn wetenschappelijke studie. Hier liggen zijn aantekeningen, waaraan nu die van zijn reis naar Amerika zijn toegevoegd en hier – in Huize Kirrin – bevinden zich zijn verbazingwekkende diagrammen.” En dan volgt er nog een heleboel onzin. Ik verzeker je Fanny, we zullen ons geen raad weten van die journalisten.”

„O, dat valt wel mee, schat,” zei zijn vrouw. „Trouwens – we gaan binnenkort naar Spanje. Ga zitten, dan zal ik je thee inschenken. Zeg, Quentin, heb je helemaal geen woord van welkom voor Julian, Dick en Annie?”

Oom Quentin gromde iets en ging zitten. „Ik wist niet dat ze zouden komen,” zei hij en nam een plak cake. „Dat had je me wel eens mogen vertellen, Fanny! "

„Ik heb het je gisteren drie keer verteld en vandaag twee keer,” zei zijn vrouw.

Annie kneep haar oom even in zijn arm. Ze zat naast hem. „U bent nog net als vroeger, Oom Quentin!” zei ze. „U vergeet altijd en altijd weer, dat we zouden komen! Zullen we maar weer weggaan?”

Haar oom keek op haar neer en glimlachte. Zijn boosheid duurde nooit erg lang. Hij grijnsde naar Julian en Dick. „Zo, daar zijn jullie dan weer!” zei hij. „Zullen jullie het fort verdedigen, terwijl je tante en ik weg zijn?” „Natuurlijk!” zeiden ze alle drie tegelijk.

„We zullen iedereen op een afstand houden!” zei Julian. „Met hulp van Timmy natuurlijk. We zullen een bordje aan het hek zetten: „Pas op, gevaarlijke hond!”

„Woef!” zei Timmy die dat een reuze idee vond. Hij sloeg met zijn staart op de grond.

„Wilt u een plakje cake, Vader?” vroeg George. „Wanneer gaan Moeder en u naar Spanje?”

„Morgen,” zei haar moeder onmiddellijk. „Kijk nu niet zo boos, Quentin, je weet, dat dat al weken afgesproken is. Je hebt hard vacantie nodig en als we morgen niet gaan, vallen al onze plannen in duigen.”

„Dat had je wel eens mogen zeggen, dat we morgen op reis moeten,” zei haar man verontwaardigd. „Ik bedoel – ik heb nog een heleboel aantekeningen uit te werken en op te bergen.....”

„Quentin, ik heb je wel duizend keer gezegd dat we drie september vertrekken,” zei zijn vrouw, die zich niet van de wijs liet brengen. „Ik heb ook vacantie nodig – en de kinderen kunnen zich hier best redden met Timmy – ze vinden het heerlijk om het rijk alleen te hebben. Julian is zestien en hij is tegen alle problemen opgewassen.”

Timmy hapte naar een vlieg en Oom Quentin schrok. „Als die hond dat nog eens doet,” begon hij, maar zijn vrouw viel hem in de rede.

„Zie je wel dat je óp bent van de zenuwen, Quentin. Het zal je goed doen om er eens helemaal uit te zijn. Er kan beslist niets gebeuren en dus blijft het afgesproken dat we morgen vertrekken!”

Kan er niets gebeuren? Tante Fanny vergiste zich natuurlijk. Er zou van alles kunnen gebeuren, als de Vijf het rijk alleen hadden!

Hoofdstuk II

ONTMOETING OP HET STRAND

Het viel niet mee om Oom Quentin de volgende dag weg te krijgen. Hij had zich opgesloten in zijn studeerkamer, waar hij tot op het laatste moment bezig was met z’n kostbare aantekeningen. De taxi stopte voor het hek en toeterde. Tante Fanny, die allang klaar was, ging naar boven en klopte op de deur van de studeerkamer.

„Quentin! Doe open! Je moet nu heus komen, anders missen we het vliegtuig!”

„Nog heel even!” riep haar man terug en Tante Fanny keek de vier kinderen wanhopig aan.

„Dat is de vierde keer dat hij roept: „nog heel even”, zei George.

De taxi begon weer te toeteren. Timmy blafte zo hard hij kon. De deur van de studeerkamer werd opengeworpen en Oom Quentin verscheen op de gang met een gezicht als een donderwolk.

„Kan het hier dan nooit eens een beetje rustig zijn als ik belangrijk werk te doen heb?” begon hij. Maar zijn vrouw greep hem bij zijn mouw en trok hem de gang in. Ze duwde zijn hoed in z’n ene hand en ze zou hem z’n wandelstok in z’n andere hand gegeven hebben als hij daarin niet al een zware actetas gehad had.

„Je doet geen belangrijk werk, je gaat met vacantie,” zei ze. „O, Quentin, verander je dan nooit! Wat heb je daar voor een tas in je hand? Je bent toch niet van plan werk mee te nemen?”

De taxi toeterde weer en Timmy blafte vlak achter Oom Quentin. Van schrik sprong hij bijna een meter hoog en juist op dat moment rinkelde de telefoon.

„Een verslaggever, die U wil spreken, Vader,” zei George. „Maak nu maar gauw dat U weg komt!”

Of dit nu werkelijk de oorzaak was, dat Oom Quentin besloot te gaan, wist niemand – maar twee seconden later zat hij in de taxi, z’n actetas nog steeds stevig tegen zich aan geklemd. Onmiddellijk begon hij de chauffeur te vertellen wat hij dacht van mensen, die steeds maar op de claxon drukten.

„Dag kinderen,” riep Tante Fanny dankbaar, „geen kattekwaad uithalen. Daar gaan we dan eindelijk!”

De taxi verdween om een bocht van de weg. „Arme Moeder,” zei George. „Zo gaat het nu altijd, als ze met vacantie willen gaan. Eén ding staat als een paal boven water – ik zal n o o i t met een geleerde trouwen.”

Allemaal slaakte ze een zucht van verlichting vanwege het feit dat Oom Quentin vertrokken was.

„Nu ja, met iemand die zo’n stel hersens heeft moet je wel een beetje geduld hebben,” zei Julian. „Als de natuurkunde-leraar van onze school z’n naam noemt, begint hij bijna te fluisteren van eerbied. Het vervelende is, dat hij verwacht dat ik een genie zal zijn, omdat ik een oom heb die een genie is.”

„Ja,” knikte Dick, „het valt niet mee om achter te blijven als je familieleden hebt met meer dan normale hersens. Maar wij zijn tenminste een paar weken lang eigen baas – afgezien van Joan. Die Joan; ik wed, dat ze heerlijke dingen voor ons zal koken.”

„Laten we maar eens gaan kijken of ze al iets voor ons klaargemaakt heeft,” zei George. „Ik heb honger.”

„Ik ook,” zei Dick. Ze liepen de gang door naar de keuken en riepen Joan.

„Nee, jullie hoeven me helemaal niet te vertellen wat je komt doen,” zei Joan glimlachend. Ze was het keukenmeisje van Tante Fanny en ze kon ’t altijd erg goed vinden met de kinderen. En één ding kan ik jullie meteen wel vertellen – de deur van de provisiekamer is op slot.”

„O, Joan – wat gemeen,” zei Dick en voelde aan de deur. Die was inderdaad op slot.

„Gemeen of niet – het is de enige oplossing als jullie alle vier in de buurt zijn en dan spreek ik nog niet eens over die grote hongerige hond,” zei Joan, druk bezig met het kneden van deeg. „Toen ik de vorige vacantie een vleespastei, een stuk kersentaart en een halve tong op de plank had laten staan, was alles afgezien van een paar kleinigheden verdwenen toen ik een halve dag uit was geweest.”

„We dachten dat U dat voor ons had laten staan,” zei Julian met een verongelijkt gezicht.

„Goed – maar je zult niet de kans krijgen om zoiets nog eens te denken,” zei Joan vastbesloten. „De deur van de provisiekamer blijft op slot. Misschien zal ik hem af en toe eens openmaken om jullie een paar lekkere hapjes te geven – maar als hij opengemaakt wordt dan doe ik het en niet jullie.”

De vier slenterden teleurgesteld de keuken uit en Timmy volgde hen op de voet. „Laten we maar gaan zwemmen,” zei Dick. „Als ik zes keer per dag wil zwemmen, mag ik wel opschieten en een begin maken.”

„Ik zal wat pruimen meenemen,” zei Annie. „En de ijsco-man zal ook wel langs het strand komen. We zullen heus niet van honger omkomen.”

Weldra lagen ze in hun badpakken aan het strand. De jongens droegen zwembroeken en hun lichamen waren even bruin als hun gezichten. Ze groeven gaten in het zand om gemakkelijk te kunnen zitten. Timmy volgde hun voorbeeld en begon ook te graven.

„Ik begrijp niet waarom Timmy zich zo inspant met graven,” zei George, „want vroeg of laat kruipt hij toch altijd weer bij mij in m’n kuil. Nietwaar, Timmy?”

Timmy kwispelde en groef zo verwoed dat het zand hen om de oren vloog. „Jakkes!” zei Annie en spuwde zand uit. „Timmy, houd op. Zo snel kan ik niet graven of jij gooit m’n kuil weer dicht. "

Timmy hield even op om haar een lik te geven en ging toen weer verder met graven. Hij maakte een prachtige diepe kuil en ging er in liggen. Hij hijgde van inspanning en het leek alsof hij glimlachte.

„Hij ligt weer te grijnzen,” zei Annie. „Ik heb nog nooit een hond gezien die zó kon glimlachen. Timmy, ik ben blij dat je bij ons bent.”

„Woef!” zei Timmy beleefd en hij bedoelde daarmee dat hij het prettig vond bij Annie en de anderen te zijn. Hij kwispelde met als gevolg dat Dick de volle laag kreeg.

Ze nestelden zich allemaal in hun zachte warme kuiltjes. „We eten eerst de pruimen op en dan gaan we zwemmen,” zei Dick. „Gooi er eens een, Annie!”

Twee mensen liepen langzaam langs het strand. Dick keek naar hen door halfgesloten oogleden. Een jongen en een man – maar wat zag die jongen er haveloos uit! Hij droeg een vuile, versleten broek en een vuile trui. Geen schoenen.

De man zag er niet veel beter uit. Hij sleepte met zijn ene voet. Hij had een vuil snorretje en een paar kleine, gemene oogjes die voortdurend langs het strand dwaalden. Ze liepen samen langs de vloedlijn en zochten kennelijk naar iets dat aangespoeld was en wat ze zouden kunnen gebruiken. De jongen droeg al een oude kist, een natte schoen en een paar planken.

„Wat een stel!” zei Dick tegen Julian. „Ik hoop dat ze niet bij ons komen zitten.”

De twee liepen een eind langs het strand en toen weer terug. Tot grote schrik van de kinderen kwamen ze toen regelrecht naar de plaats waar zij lagen en gingen vlak bij hen zitten. Timmy gromde.

Een vieze lucht van ongewassen kleren drong de kinderen in de neus. Bah! Timmy gromde nog eens. De jongen schonk geen aandacht aan het grommen van de hond. De man keek af en toe ongerust naar Timmy.

„Laten we gaan zwemmen,” zei Julian die het helemaal niet prettig vond dat het tweetal zo dicht bij hen was gaan zitten. Er was immers plaats genoeg aan het strand?

Toen ze gezwommen hadden was de man verdwenen maar de jongen zat er nog – en hij had zich in de kuil van George genesteld.

„Ga eruit,” zei George kort. „Dat is mijn kuil en dat weet je heel goed.”

„Opgestaan, plaats vergaan,” zei de jongen met een vreemde hoge stem. „Nu is de kuil van mij.”

George bukte zich en trok de jongen ruw uit haar kuil. Onmiddellijk sprong hij met gebalde vuisten op. George balde ook haar vuisten.

Dick holde er naartoe. „Wacht eens even George – als er gevochten moet worden doe ik dat wel,” zei hij. Hij wendde zich tot de jongen. „Maak dat je wegkomt! We kunnen je missen als kiespijn!”

De jongen haalde eensklaps uit met zijn rechtervuist en raakte Dick op zijn kaak. Dick keek verbaasd. Toen haalde hij ook uit en gooide de krullebol in het zand.

„Lafaard,” schold de jongen met zijn hand aan zijn kin. „Kun je wel – een jongen slaan die kleiner is dan jij! Ik wil met die andere jongen vechten – niet met jou!”

„Je kunt met hem niet vechten,” zei Dick minachtend, „hij is een meisje. Tegen meisjes vecht je niet – meisjes horen eigenlijk helemaal niet te vechten!”

„Dat zeg jij!” smaalde het vuile zwervertje, krabbelde overeind en balde weer de vuisten. „Zal ik je eens wat vertellen – ik ben ook een meisje – en dus mag ik wel met haar vechten, waar of niet?”

Gcorge en het zwervertje stonden elkaar dreigend aan te kijken, allebei met hun vuisten gebald. Ze leken zo verbazend sterk op elkaar met hun krullebollen, hun gebruinde sproetengezichten en hun fonkelende ogen dat Julian eensklaps in lachen uitbarstte. Hij duwde hen van elkaar.

„Verboden te vechten!” zei hij. Toen wendde hij zich tot het zwervertje. „Maak dat je wegkomt!” beval hij. „Heb je me verstaan? Vooruit, hoepel op!”

Het zigeunerachtige meisje staarde hem aan. Toen barstte ze eensklaps in snikken uit en rende weg.

„Ze is werkelijk een meisje,” zei Dick met een grijns. „Maar toch een flink kind, ook al begint ze nu te grienen.” Hij haalde de schouders op. „Ik denk niet dat we haar ooit weer zien!”

Maar daar vergiste hij zich in!

Hoofdstuk III

EEN GEZICHT ACHTER HET RAAM

De vijf nestelden zich weer in hun kuilen. Dick streek langs zijn kaak. „Die kleine zwerver heeft me een flinke opdoffer verkocht,” zei hij bijna bewonderend. „Wat een kleine kat!”

„Ik snap niet waarom Julian niet wilde dat ik haar van katoen gaf,” zei George verontwaardigd. „Ze was in mijn kuil gaan zitten – dat had ze expres gedaan. Hoe durfde ze!”

„Meisjes moeten niet vechten,” zei Dick. „Doe niet zo dwaas George. Ik weet wel wat je denkt dat je tegen een jongen op kunt, dat je jongenskleren draagt en dat je net zo goed in een boom kunt klimmen als ik, maar het wordt langzamerhand tijd dat je gaat beseffen dat je een meisje bent en blijft.”

Deze toespraak beviel George helemaal niet. „Nu, maar ik ga niet grienen als ik een pak slaag krijg,” zei ze en draaide Dick de rug toe.

„Nee, dat is waar,” moest Dick toegeven. „Je bent even moedig als een jongen – wat misschien van dat andere meisje niet gezegd kan worden. Ik heb er spijt van dat ik haar tegen de grond geslagen heb en ik hoop dat het ook de laatste keer is.”

„Nu en ik ben blij dat je haar geslagen hebt,” zei George. „Ze is een gemene kleine kat. Als ik haar ooit weer zie zal ik haar wel eens zeggen wat ik van haar denk.”

„O nee, denk dat maar niet,” zei Dick, „in ieder geval niet als ik erbij ben. Ze heeft haar straf gehad.”

„Zeg, houden jullie eens op met ruziemaken,” zei Annie en gooide een handvol zand naar hen toe. „George, ik hoop dat je niet een van je slechte buien krijgt – van onze twee weken vacantie mag geen enkele dag bedorven worden.” „Daar komt de ijscoman,” zei Julian, ging rechtop zitten en tastte naar het waterdichte zakje van zijn zwembroek, waarin hij z’n geld opgeborgen had. „Jongens, laten we een ijswafel kopen.”

„Woef!” zei Timmy en sloeg met zijn staart op het zand. „Ja, goed – jij krijgt er ook een,” zei Dick. „Hoewel ik eigenlijk niet begrijp wat voor zin het heeft om voor jou ijs te kopen. Eén lik, één slik en het is weg.”

Timmy schrokte zijn ijs met twee happen naar binnen en ging toen bij George in haar kuil liggen, hopend dat hij van haar nog een likje zou krijgen. Maar ze duwde hem weg.

„Nee, Timmy, het is jammer om jou ijs te geven! Je krijgt zelfs geen likje van me! Ga weer in je eigen kuil – je bent me veel te warm, zo dicht naast me.”

Timmy ging er gehoorzaam uit en liep naar Annie’s kuil. Ze gaf hem een beetje van haar ijsje. Hij kwam hijgend naast haar liggen en keek verlangend naar de rest van het ijs. „Het smelt van jouw warme adem,” klaagde Annie. „Kom, ga nu maar eens naar Julian!”

Ze luierden urenlang op het warme strand. Aangezien ze geen van allen een horloge bij zich hadden gingen ze veel te vroeg naar huis om te eten. Natuurlijk werden ze door Joan prompt weer naar buiten gestuurd.

„Hoe jullie om tien over twaalf al kunnen komen vragen om eten, terwijl je weet dat er om één uur pas gegeten wordt, snap ik niet!” mopperde ze.

„Maar – we hadden een gevoel alsof het één uur was,” zei Annie, teleurgesteld dat ze zolang moesten wachten. Maar toen het eindelijk één uur geworden was, stelde Joan hen niet teleur.

„Koude ham en tong – boontjes – verse sla – tomaten – komkommer – hard gekookte eieren!” somde Annie op.

Dick ging aan tafel zitten. „Precies zoals ik het graag hebben wil. Wat is er voor pudding?”

„Die staat op het buffet,” zei Annie, „even kijken. O, heerlijk – een vanillepudding met vruchtensaus en biscuits. Wat een geluk dat ik honger heb!”

„Denk eraan dat je Timmy niets van de ham en van de tong geeft,” waarschuwde Joan met een blik naar George. „Ik heb een lekker bot voor hem. Ga je mee, Timmy?” Timmy kende het woord bot maar al te best. Hij ging onmiddellijk met Joan mee, die vriendelijk met hem praatte in de keuken, terwijl ze zijn bot opzocht.

„Goeie Joan,” zei Dick. „Ze is net als Timmy – ze blaft wel, maar ze bijt niet.”

„Timmy kan anders maar al te goed bijten,” zei George en nam drie tomaten tegelijk. „En dat hij bijten kan is ons al dikwijls goed van pas gekomen.”

Ze aten met smaak en dachten intussen aan de ijzingwekkende avonturen die ze beleefd hadden. Inderdaad was Timmy’s strijdvaardigheid daarbij al vaak een uitkomst gebleken. Timmy kwam even later binnen, likkend langs zijn baard.

„Je bent te laat, ouwe jongen!” zei Dick met een blik naar de lege schalen op tafel. „En je wilt me toch niet vertellen dat je dat bot nu al naar binnen gewerkt heb?”

Maar dat had Timmy wel. Hij ging onder de tafel liggen en vlijde zijn neus op z’n poten. Hij zuchtte van tevredenheid en legde zijn kop zo dicht mogelijk bij George’s voeten.

„Je kriebelt met je snor,” zei George en trok haar voeten weg. „Geef me de tomaten nog eens aan, jongens.” „Maar je kunt toch onmogelijk nog meer tomaten eten,” ze Annie. „Je hebt er al vijf op.”

„Ze komen uit mijn eigen tuin,” zei George, „en dus mag ik er zoveel eten als ik wil.”

Na het eten gingen ze weer luieren op het strand tot het tijd werd om nog eens te gaan zwemmen. Het was een heerlijke dag – de zon was warm, ze konden luieren en zwemmen en stoeien zoveel als ze wilden.

Ze waren allemaal erg moe toen ze die avond naar bed gingen. Julian gaapte zo luid toen Joan hem een kop chocola kwam brengen en een paar koekjes, dat ze aanbood het huis voor hem te sluiten.

„O nee, dank je wel, Joan,” zei Julian onmiddellijk. „Dat is mannenwerk! Dat kun je heus wel aan mij toevertrouwen. Ik zal wel zorgen dat alle deuren en ramen goed gesloten zijn.”

„Zoals je wilt, jongeheer Julian,” zei Joan en ging de klok in de keuken opwinden en het fornuis doven. Toen ging ze naar boven. De kinderen gingen ook naar bed, Timmy volgde zoals gewoonlijk George op de voet. Julian bleef beneden om alles af te sluiten.

Hij was een nauwgezette jongen. Joan wist dat hij geen enkel raam open zou laten. Ze hoorde, hoe hij probeerde het kleine raam in de bijkeuken te sluiten en ze riep naar beneden:

„Jongeheer Julian! Het is uitgezet of zoiets en het gaat niet dicht! Doe maar geen moeite, er kan toch niemand door naar binnen klimmen!”

„Goed!” zei Julian en ging naar boven. Hij gaapte weer luid en maakte Dick ook aan de gang toen hij in de slaapkamer kwam die zij deelden. De meisjes, die zich in de kamer daarnaast uitkleedden, lachten toen ze het hoorden.

„Jullie zouden het beslist niet horen, als er vannacht inbrekers kwamen, Julian en Dick!” riep Annie. „Jullie slapen als marmotten!”

„Timmy zal wel zorgen dat er geen inbrekers komen,” zei Julian, die bezig was zijn tanden te borstelen. „Dat is zijn zaak, niet de mijne. Wat jij, Timmy!” „Woef!” zei Timmy en sprong op George’s bed. Hij sliep altijd bij haar aan het voeteneind.

De kinderen bleven niet langer dan vijf seconden wakker. Geen van allen zeiden ze nog iets toen ze eenmaal in bed lagen, afgezien van een slaperig welterusten. Timmy knorde en plofte neer, zijn kop op George’s voeten. Het was zwaar maar ze vond het wel prettig. Ze streelde hem even over zijn kop. Timmy likte haar hand. Hij hield van George meer dan van wie ook.

Het was een donkere nacht. Donkere wolken waren komen aandrijven en verduisterden nu de sterren. Er was geen geluid te horen behalve de wind die door de bomen ruiste en in de verte het gemurmel van de zee – en die twee geluiden leken zo op elkaar dat men ze haast niet uit elkander kon houden.

Verder was alles doodstil – geen gekras van uilen, geen gekwaak zelfs van kikkers.

Waarom werd Timmy dan wakker? Waarom opende hij eerst zijn ene oog en toen het andere? Waarom spitste hij z’n oren en lag hij te luisteren? Aanvankelijk lichtte hij zelfs z’n kop niet op. Hij bleef doodstil liggen, maar tenslotte ging zijn kop toch omhoog. Onhoorbaar als een kat gleed hij van het bed af. Hij liep de kamer uit en de gang in. De trap af, de gang door – beneden tikten de nagels van zijn poten op de tegels van de gang. Maar niemand hoorde hem. Iedereen sliep als een roos.

Beneden in de gang bleef Timmy luisteren. Hij wist heel zeker dat hij iets gehoord had. Misschien een rat? Timmy hief zijn kop op en snoof.

En toen verstijfde hij eensklaps en stond alsof hij van steen geworden was. Er klom iets tegen de buitenmuur van het huis op. Hij hoorde het schrapen en ritselen. Zou een rat zoiets durven?

Boven in haar bed wist Annie niet waarom ze eensklaps wakker geworden was – maar ze was wakker. Ze had dorst en was van plan een glas water te halen. Ze tastte naar haar zaklantaarn en knipte die aan.

Het licht viel eerst op het venster – en toen zag Annie iets dat haar ontzettend deed schrikken. Ze gilde ’t uit en liet haar zaklantaarn vallen. George was onmiddellijk wakker. Timmy kwam met grote sprongen de trap op.

„Julian!” huilde Annie. „Kom eens gauw! Ik heb een gezicht gezien – het keek naar binnen – o, het was een afschuwelijk gezicht! "

George holde naar het raam – ze had ook een zaklantaarn in de hand, maar er was niets te zien. Timmy was vlak bij haar. Hij snuffelde aan het open raam en gromde.

„Stil – ik hoor iemand hard weglopen,” zei Julian, die intussen ook gearriveerd was in Annie’s kamer, samen met Dick. „Kom mee, Timmy – naar beneden! We gaan ze achterna!”

Ze gingen allemaal naar beneden – Annie ook. Ze wierpen de voordeur wijd open en Timmy holde luid blaffend naar buiten. Een gezicht achter het raam? Hij zou wel eens even kijken van wie dat was.

Hoofdstuk IV

DE VOLGENDE DAG

De vier kinderen wachtten bij de open deur en luisterden naar het felle geblaf van de hond. Annie beefde en Julian legde z’n arm om haar heen.

„Wat was het voor een gezicht?” vroeg hij. Annie rilde.

„Ik heb er niet veel van gezien,” zei ze, „ik deed m’n lantaarn aan en het licht viel toevallig op het venster – en toen zag ik heel even dat gezicht! Het had gemene glinsterende ogen en het leek wel zwart – misschien was ’t het gezicht van een neger! O, wat was ik bang!”

„En verdween het toen weer?” vroeg Julian.

„Dat weet ik niet,” zei Annie, „ik was zo bang dat ik m’n lantaarn liet vallen en het licht ging uit. Toen werd George wakker en holde naar het raam.”

„Waar was Timmy eigenlijk,” zei Dick. Hij vroeg zich af hoe het kwam dat Timmy hen niet allemaal met zijn geblaf gewekt had.

„Ik weet het niet,” zei Annie, „hij kwam de kamer binnen rennen toen ik gilde. Misschien had hij toch iets gehoord en was hij naar beneden gegaan om te kijken wat het was.” „Zo zal het wel zijn,” zei Julian. „Het geeft niet, Annie. Ik denk dat het een zwerver was. Beneden vond hij alle deuren en ramen secuur gesloten – hij klom tegen de muur op om te proberen door een van de ramen van de bovenverdieping naar binnen te komen. Maar Timmy zal hem wel te pakken krijgen, reken maar!”

Timmy kreeg hem echter niet te pakken. Na een poosje kwam hij terug met z’n staart naar beneden en een verwonderde blik in z’n ogen. „Kon je hem niet vinden, Timmy?” vroeg George vol spanning.

„Woef,” zei Timmy treurig. George streek hem even over zijn rug. Hij was kletsnat.

„Allemensen! Waar ben je geweest, dat je zo nat bent?” zei ze verwonderd. „Voel eens, Dick!”

Dick voelde en de anderen ook. „Hij is in zee geweest,” zei Julian, „daarom is hij zo nat. Ik denk dat die inbreker of wie het dan ook geweest mag zijn, naar het strand gehold is toen hij merkte dat Timmy hem achterna zat – en daar sprong hij in een boot! Dat was de enige manier waarop hij kon ontsnappen!”

„En Timmy is hem achterna gezwommen tot hij hem niet meer kon bijhouden,” knikte George. „Arme Timmy! Je bent hem dus werkelijk kwijtgeraakt.”

Timmy bewoog even zijn staart. Hij keek erg teneergeslagen. Stel je voor, hij had iets gehoord en hij had gedacht dat het een rat was – en nu was gebleken dat het een vijand was geweest en hij had geen kans gezien hem te pakken te krijgen! Timmy schaamde zich.

Julian sloot de voordeur en deed de knip erop. „Ik geloof niet dat Het Gezicht voorlopig nog eens terug zal komen,” zei hij. „Nu hij weet, dat we een grote hond in huis hebben zal hij wel uit de buurt blijven. Ik geloof niet dat we ons nog ongerust hoeven te maken.”

Ze gingen allemaal weer naar bed. Julian ging niet dadelijk slapen. Hoewel hij tegen de anderen gezegd had dat ze zich niet ongerust behoefden te maken, was hij wel bezorgd. Het speet hem dat Annie zo geschrokken was en hij verbaasde zich over de brutaliteit van de indringer, die ’t zelfs gewaagd had tegen de buitenmuur op te klimmen. Hij moest vastbesloten geweest zijn om naar binnen te komen.

Joan was door de herrie niet wakker geworden; Ze wist dus niets van wat er die nacht gebeurd was.

De volgende morgen hoorden ze haar opgewekt zingen in de keuken toen ze bezig was het ontbijt klaar te maken.

Annie schaamde zich een beetje toen ze wakker werd en zich de opschudding herinnerde die ze veroorzaakt had. Ze vroeg Julian of hij dacht dat ze een nare droom gehad had.

,, Best mogelijk,” zei Julian opgewekt, blij dat Annie er zo over dacht. „Heel waarschijnlijk zelfs! Ik zou er maar niet meer over piekeren, Annie, als ik jou was.”

Hij vertelde Annie niet dat hij eens naar de klimop was gaan kijken, die tegen de zijgevel van het huis groeide en dat hij daarin duidelijk sporen gevonden had dat er de afgelopen nacht iemand langs naar boven geklommen was. Julian haalde Dick erbij.

„Er is werkelijk iemand geweest,” zei hij. „Wat brutaal hè, om zomaar naar boven te klimmen. Het moet wel een echte inbreker geweest zijn.”

Nergens in de tuin waren voetstappen te vinden. Dat had Julian trouwens ook niet verwacht want de grond van de tuin was droog en hard.

Het werd weer een mooie warme dag. „Ik stel voor dat we net doen als gisteren – naar het strand gaan en zwemmen,” zei Dick. „Misschien wil Joan ons brood voor vanmiddag meegeven.”

„Ik zal haar wel even helpen om het klaar te maken,” zei Annie en zij en George gingen naar de keuken om Joan te helpen de boterhammen te smeren en in te pakken. Het duurde niet lang of een enorme lunch stond ingepakt.

„Genoeg voor twaalf, zou ik denken!” zei Joan met een lach. „Hier, ik zal er nog een fles limonade bij doen! En jullie mogen zoveel pruimen meenemen als je wilt. Ik zal vanavond maar niet koken – dat hebben jullie niet nodig na een dergelijke lunch.”

George en Annie keken elkaar verschrikt aan. Niet koken! Maar toen zagen ze de ondeugende schittering in de ogen van Joan en begonnen te lachen.

Annie scheen haar angstwekkend avontuur van de afgelopen nacht helemaal vergeten te zijn, toen ze lachend en babbelend naar het strand liepen. En ook al had ze eraan gedacht, dan zou ze het spoedig vergeten zijn, want er gebeurde iets anders dat haar aandacht helemaal in beslag nam.

Het zwerversmeisje was weer aan het strand. Ze was alleen! Haar griezelige vader – of wie hij was – was er niet bij.

George zag het meisje het eerst en onmiddellijk fronste ze haar voorhoofd. Julian zag haar boze gezicht, zag het meisje en nam een kloek besluit. Hij liep naar de rotsen, die het strand afsloten en waartussen zich poelen met lauw water gevormd hadden.

„We blijven hier vandaag,” zei hij. „Het is zo warm, dat we beter in de schaduw van de rotsen kunnen blijven. Wat denken jullie ervan?”

„Mij best,” zei George, half boos en half geamuseerd over de manier waarop Julian aan de anderen zijn wil oplegde. „Maak je niet ongerust: ik wil met dat vieze kind niets meer te maken hebben.”

„Daar ben ik blij om,” zei Julian. Ze liepen om de rotsen heen en verdwenen uit het gezicht van het meisje. De grillig gevormde rotsen vormden menig gezellig hoekje en weldra had Julian een leuk plekje gevonden, dat hun een heerlijke bescherming bood tegen de wind en de zon.

„Laten we een poosje gaan lezen voor we in zee gaan,” zei Dick. „Ik heb een spannend verhaal. Ik ben dood-nieuwsgierig wie de dief van het zwikkie is.”

Hij nestelde zich gemakkelijk met zijn rug tegen een rotsblok. Annie ging in de plassen naar zeesterren zoeken. Ze was dol op allerlei dingen die je aan het strand kon vinden, van schelpen tot zeesterren toe.

George ging languit liggen en streelde Timmy. Julian had een schetsboek meegenomen en begon een rotspartij te tekenen. Ze hadden het allemaal best naar hun zin.

Maar eensklaps kwam iets op George’s buik terecht en ze schrok zo dat ze bijna overeind sprong. Ze ging rechtop zitten en Timmy volgde haar voorbeeld.

„Wat was dat?” riep ze verontwaardigd uit. „Heb je iets naar me gegooid, Dick?”

„Nee,” mompelde Dick zonder z’n ogen van zijn boek af te wenden.

Weer voelde George iets – nu in haar nek en met een uitroep hief ze haar hoofd op. „Wat is dat toch? Wie gooit er met stenen?”

Ze ging kijken wat haar geraakt had. Op het zand lag een klein ding. „Kijk – het is een pruimepit,” riep ze uit. En „tik” daar voelde ze er een op haar schouder. Woedend sprong ze op. Maar ze zag niemand. Ze wachtte of er weer een pit zou komen, maar alles bleef stil.

„Ik wou dat ik jouw gezicht kon natekenen,” zei Julian met een grijns. „Je hebt een gezicht als een donderwolk, George.” Eensklaps zwaaide hij ook met zijn hand door de lucht. „Oei!”

„Dat „oei” had niets met het boze gezicht van George te maken; een pruimepit had Julian nu achter z’n oor geraakt. Hij sprong ook op. Een onderdrukt gegiechel klonk eensklaps achter een van de rotsen boven hen. George klauterde als een aap naar boven.

Achter een van de rotsen zat het zwerversmeisje. Ze had haar zakken vol pruimepitten en op de grond lagen er ook nog een paar. Ze rolde lachend heen en weer maar toen ze George zag ging ze rechtop zitten.

„Waarom gooi je ons met pitten?” vroeg George.

„Ik heb er niet mee gegooid,” zei het meisje.

„Lieg niet,” zei George smalend, „je weet heel goed dat je dat wel gedaan hebt.”

„Nee, ik heb er mee gespuwd,” zei het meisje met een ondeugend lachje. „Kijk maar!” Ze deed een pit in haar mond, haalde diep adem en liet de pit wegvliegen. Hij raakte George boven haar neus. George keek zo beduusd, dat Dick en Julian brulden van het lachen.

„Ik wed, dat ik pitten verder kan spuwen dan een van jullie,” zei het zwervertje. „Neem maar een paar pitten, dan zullen we een wedstrijd houden.”

„Goed!” zei Dick onmiddellijk. „Als je wint, krijg je van mij een ijsje. Maar als ik win moet je maken dat je wegkomt en ons niet meer plagen. Accoord?”

„Ja,” zei het meisje en haar ogen dansten van pret. „Maar ik win!”

Hoofdstuk V

JO, HET ZWERVERTJE

George keek verbaasd naar Dick. Hoe haalde hij ’t in zijn hoofd om met dat zigeunerkind een wedstrijd te gaan doen, wie het verste kon spuwen met een pruimepit!

„Maak je niet bezorgd,” zei Julian zacht tegen haar. „Je weet hoe Dick is in dat soort dingen – niemand kan het tegen hem opnemen. Hij zal winnen – en dan zijn we van dat meisje af!”

„Ik vind je onuitstaanbaar, Dick!” zei George luid. „Gewoonweg onuitstaanbaar!”

„Wie heeft verleden jaar nog geprobeerd me te verslaan in het lange-afstand spuwen met kersepitten?” zei Dick onmiddellijk. „Stel je niet zo aan, George!”

Het zwerversmeisje won met glans. Ze zag kans haar pitten minstens een meter verder te spuwen dan Dick. Ze liet zich lachend achterover vallen en haar tanden glinsterden felwit in haar bruine gezichtje.

„Ik krijg een ijsje van je,” zei ze tegen Dick. Dick keek haar bewonderend aan; nog nooit had hij iemand gezien die zover met pitten kon spuwen.

„Maak je niet bezorgd, jij krijgt het ijsje dat ik je beloofd heb,” zei hij. „Niemand heeft me ooit zo verslagen, zelfs Stevens niet, een jongen op school die een mond heeft als een hooischuur.”

„Ik vind je werkelijk afschuwelijk,” zei Annie. „Vooruit, koop een ijsje voor haar en laat haar ophoepelen.”

„Ik ga het hier opeten,” zei het zwerversmeisje en ze keek eensklaps net zo koppig als George, als ze iets wilde hebben en dacht dat ze het waarschijnlijk niet krijgen zou.

„Je kijkt net als George,” zei Dick en hij had er onmiddellijk spijt van dat hij dat gezegd had. George keek hem woedend aan.

„Wat! Die nare, onbeleefde ragebol zou net zo kijken als ik!” riep George heftig uit. „Wat denkt ze wel! Ik wil niet eens naast haar zitten.”

„Houd je mond,” zei Dick kort. Het meisje keek verbaasd.

„Wat bedoelt ze?” vroeg ze aan Dick. „Ben ik vervelend? En zij is net zo onbeleefd als ik! "

„Daar komt een ijscoman,” zei Julian snel, bang dat de heftige George het andere meisje in de haren zou vliegen. Hij floot de man met de ijswagen, die tot vlak bij de rotsen kwam en voor hen allemaal een ijsje maakte.

„Alsjeblieft,” zei Julian en gaf er een aan het meisje. „Eet die op en ga weg.”

Ze gingen allemaal zitten en aten ijs. George keek nog steeds boos. Zoals gewoonlijk schrokte Timmy zijn ijsje met twee happen naar binnen. „Kijk – hij heeft z’n portie al op,” zei het meisje. Jammer om hem ijs te geven: hij proeft er niets van. Hier, zo jongen, heb je een beetje van mij!”

Tot grote ergernis van George likte Timmy het ijs op, dat het meisje hem toegeworpen had. Hoe kon Timmy iets van haar aannemen?

Dick kon er niets aan doen maar hij vond het wel een grappig meisje. Hij keek naar haar verwarde krullebol en felle, bewegelijke ogen – en toen zag hij eensklaps iets wat hem deed schrikken.

Op haar kin had het meisje een grote blauwe plek.

„Zeg,” zei Dick,” die blauwe plek heb je toch zeker niet aan m ij te danken?”

„Welke blauwe plek? O, die op mijn kin?” zei het meisje en voelde er even aan. „Ja, die heb ik gisteren opgelopen toen je me tegen de grond sloeg. Maar het kan me niet schelen. Van m’n vader heb ik ze veel erger gehad.”

„Het spijt me dat ik je geslagen heb,” zei Dick verlegen. „Ik dacht eerlijk dat je een jongen was. Hoe heet je eigenlijk?”

„Jo,” zei het meisje.

„Maar dat is een jongensnaam,” zei Dick.

„Dat is George ook, maar je hebt me verteld dat zij een meisje is,” zei het zwervertje en likte haar laatste beetje ijs op.

„Ja, maar George is een afkorting van Georgina,” zei Annie. „Waar is Jo dan een afkorting van?”

„Dat weet ik niet,” zei Jo. „Heb ik nooit gehoord. Ik weet alleen maar dat ik een meisje ben en dat ik Jo heet.”

„Misschien een afkorting van Josephine,” zei Julian. Ze keken allemaal naar de mogelijke Josephine. Het korte Jo paste wel bij haar – maar de mooie naam Josephine helemaal niet.

„Het is eigenlijk gek,” zei Annie tenslotte, „maar Jo lijkt werkelijk veel op jou, George – ze heeft net zulk kort haar als jij – alleen dat van Jo is vuil en zit verschrikkelijk in de war – minstens even veel zomersproeten – net zo’n wipneus....”

„Ze steekt net als George haar wipneus in de lucht, ze kan net zo boos kijken en precies zo haar voorhoofd fronsen,” zei Dick. George keek zo donker als ze maar kon bij die opmerking want ze vond die helemaal niet prettig. Stel je voor, zij op een zwerversmeisje lijken! Ze leken wel niet goed wijs!

„O, ik hoop dat ik niet zo vies ben als zij en net zo st...” begon ze boos, maar Dick viel haar in de rede.

„Misschien heeft ze geen zeep, geen borstel om haar haar te doen en zo,” zei hij verontwaardigd. „Dat zal helemaal heel anders zijn als ze de kans gehad heeft zich eens lekker op te knappen. Wat ben je verschrikkelijk onaardig, George.”

George draaide hem de rug toe. Hoe haalde Dick het in zijn hoofd om voor dat meisje op te komen? „Wanneer gaat ze eindelijk eens weg?” zei ze, „of blijven we de hele dag met haar opgescheept?”

„Ik ga weg als ik zin heb,” zei Jo en keek verongelijkt op een manier, die zo sterk aan George deed denken, dat Julian en Dick in de lach schoten. Jo lachte mee maar George balde haar vuisten.

Annie zat verschrikt naar het spel te kijken. „O, dacht ze, ging die Jo maar weg, want daar draait ruzie op uit.

„Ik vind dat een aardige hond,” zei Jo eensklaps en boog zich naar Timmy die naast George lag. Ze streelde hem met haar kleine bruine handjes.

George draaide zich met een ruk om. „Blijf van mijn hond af!” zei ze. „Hij heeft ook een hekel aan je, net als ik!”

„O nee, dat heeft hij niet,” zei Jo kalm. „Geen enkele hond heeft een hekel aan mij, evenmin als katten. Als ik wil kan ik iedere hond naar me toe laten komen, hem ook.”

„Ga je gang, probeer het maar eens!” zei George ongelovig. „Timmy zal heus niet naar jou toe gaan, hè Timmy?”

Jo bewoog zich niet. Ze begon vreemde geluidjes te maken diep in haar keel; het leek net alsof er ergens een hondje jankte. Jo hield op met geluidjes maken en stak haar hand naar hem uit.

Timmy keek er even naar en draaide toen zijn kop om – maar toen hij het gejank weer hoorde stond hij op. Hij keek strak naar Jo. Wat was dit voor een honden-meisje, dat zo goed zijn taal kan spreken?

Jo wierp zich voorover en bleef de geluidjes maken alsof ze een hondje was, dat verdriet had. Timmy kwam naar haar toe en ging met zijn kop opzij naast haar zitten en Jo sloeg haar armen om Timmy’s nek.

„Kom hier, Timmy,” zei George jaloers. Timmy schudde de bruine armen van zich af en liep onmiddellijk terug naar George.

Jo lachte.

„Heb je het gezien? Hij kwam naar me toe en likte me. Ik kan dat met iedere hond bereiken!”

„Hoe krijg je dat voor elkaar?” vroeg Dick verbaasd. Hij had nog nooit gezien dat Timmy toenadering zocht bij iemand aan wie George een hekel had.

„Dat weet ik heus niet,” zei Jo, ging rechtop zitten en streek haar haren uit haar gezicht. „Die gave heb ik geërfd, denk ik. Mijn moeder was bij een circus en ze richtte honden af. We hadden er een heleboel – ik vond ze allemaal even lief.”

„Waar is je moeder nu?” vroeg Julian, „is ze nog steeds bij een circus?”

„Nee, ze is gestorven,” zei Jo. „Ik verliet het circus met mijn vader. We wonen in een wagen. Vader was acrobaat maar hij kan niet meer optreden want hij heeft zijn voet bezeerd.”

De vier kinderen herinnerden zich, dat ze gezien hadden hoe de man met zijn voet sleepte. Ze keken zwijgend naar het vuile kleine meisje. Ze moest wel een heel vreemd leven geleid hebben!

„Ze is vuil, ze kan misschien erg goed liegen en stelen,” dacht Julian, „maar het is een meisje waar pit in zit. Toch zal ik blij zijn als ze afnokt!”

„Ik wou, dat ik haar niet zo lelijk geslagen had,” dacht Dick. „Hoe zou ze eruit zien als ze goed gewassen en gekamd is?” Ik geloof dat een beetje vriendelijkheid haar heel veel goed zou doen.”

„Ik heb medelijden met haar, maar ik ben niet erg op haar gesteld,” dacht Annie.

„Ik geloof geen woord van wat ze ons vertelt!” dacht George nijdig. „Geen woord! Ze is een kleine opschepster! En ik schaam me dat Timmy naar haar toe gegaan is. Ik ben boos op hem.”

„Waar is je vader?” vroeg Julian tenslotte.

„O, hij is ergens heengegaan om iemand te spreken,” zei Jo vaag. „Ik ben blij, dat hij weg is. Hij had een slecht humeur vanmorgen. Ik heb me verstopt onder de wagen tot hij weg was.”

Er viel een stilte. „Mag ik vandaag bij jullie blijven tot mijn vader terug komt?” vroeg Jo eensklaps met haar zangerige stemmetje. „Ik zal me wassen als je dat wilt. Ik ben helemaal alleen vandaag.”

„Nee, we willen je niet hebben,” zei George onmiddellijk en voor zichzelf had ze werkelijk ’t gevoel dat ze Jo niet langer in haar omgeving kon dulden. „Wat zeg jij ervan, Annie?”

Annie deed niet graag iemand verdriet. Ze aarzelde. „Ja,” zei ze tenslotte, „misschien is het maar beter dat Jo weggaat.”

„Zo denk ik er ook over,” knikte Julian. „Je bent een hele tijd bij ons geweest, Jo, nu moet je maar weer eens ophoepelen.”

Jo keek Dick met een trieste blik aan en bracht haar hand naar de blauwe plek aan haar kin, alsof die haar pijn deed. Dick voelde zich weer heel onplezierig. Hij keek de anderen eens aan.

„Zou ze niet bij ons kunnen blijven eten?” vroeg hij. „Tenslotte – zij kan er niets aan doen dat ze zo vuil is – en – en.... "

„Het hoeft al niet meer,” zei Jo en krabbelde eensklaps overeind. „Ik ga weg! Daar komt mijn vader!”

Ze zagen de man, die met zijn voet sleepte, in de verte aankomen. Toen hij Jo zag liet hij een schel en doordringend gefluit horen. Jo trok een brutaal, bijna gemeen gezicht tegen hen.

„Ik haat jullie’” zei ze. Toen wees ze naar Dick. „Ik vind alleen hem aardig – hij is vriendelijk. De rest van jullie kan me gestolen worden!”

Toen ging ze er als een haas vandoor over het strand. Haar voeten raakten nauwelijks de grond, zo snel liep ze.

Hoofdstuk VI

EN WAT GEBEURDE ER ’S NACHTS?

Die nacht sloot Julian niet alleen alle deuren en ramen van de benedenverdieping, zoals hij dat ook vorige nacht gedaan had – behalve dan het kleine raampje van de bijkeuken, dat niet dichtging – maar hij sloot ze ook van de slaapkamers boven, en dus ging Annie met een gerust hart naar bed. George trok de gordijnen dicht, zodat ze het gezicht niet zouden kunnen zien, zelfs al zou dat terugkomen.

„Laat Timmy voor me uit, Julian!” riep George naar beneden. „Annie wil niet dat ik haar alleen laat – zelfs niet om die goeie ouwe Timmy even uit te laten. Maak de deur open en laat hem naar buiten; hij komt vanzelf wel weer naar binnen. "

„Goed!” zei Julian en deed de voordeur open. Kwispelstaartend liep Timmy naar buiten. Hij vond ’t heerlijk om ’s avonds nog even rond te snuffelen voor hij ging slapen.

„Is Timmy nog niet terug?” riep George even later boven aan de trap. „Ga hem eens roepen, Julian. Ik wil graag gaan slapen. Annie slaapt al half.”

„Hij komt zo wel,” zei Julian, die zijn boek uit wilde lezen. „Maak je niet druk.”

Maar toen hij zijn boek uit had was Timmy nog steeds niet boven water. Julian ging naar de voordeur en floot. Hij luisterde of hij Timmy hoorde komen en toen hij niets hoorde, floot hij nogmaals.

Dit keer hoorde hij het getrippel van hondenpoten op het pad dat naar de voordeur leidde.

„O, ben je daar, Timmy,” zei Julian. „Wat heb je uitgespookt? Achter de konijnen aangezeten of zo?”

Timmy kwispelstaartte zwakjes. Hij sprong niet tegen Julian op zoals hij anders deed. „Je kijkt alsof je ondeugend geweest bent, Tim,” zei Julian. „Mars – naar bed – en denk erom dat je blaft als je iets hoort vannacht.”

„Woef,” zei Timmy toonloos en verdween naar boven. Hij sprong op het bed van George en zuchtte diep.

„Wat een zucht,” zei George. „En wat heb je gegeten, Timmy? Jakkes – je hebt zeker een of ander vies oud bot opgegraven! Ik heb zin om je van mijn bed af te jagen, ’t Schoot ze zeker eensklaps te binnen dat je er maanden geleden een begraven had. Jakkes!”

Maar Timmy liet zich niet van het bed duwen. Hij ging liggen met z’n neus op George’s voeten, zoals hij dat gewend was. Hij snurkte zo luid dat Annie er een half uur later wakker van werd.

„Wat is er George?” fluisterde ze met bonzend hart.

„Niets. Timmy snurkt. Moet je hem horen. Hij wil niet ophouden,” zei George boos. „Word wakker, Timmy en houd op met dat gesnurk.”

Timmy bewoog zich slaperig en ging weer liggen. Hij hield op met snurken en Annie en George sliepen weldra weer. Julian werd een poos later wakker en meende dat hij iets had horen vallen. Maar toen hij door de openstaande deuren van de beide slaapkamers Timmy’s rustige gesnurk hoorde, ging hij liggen en sliep weer in.

Als er werkelijk iets aan de hand geweest was, zou Timmy het wel gehoord hebben – daaraan twijfelde hij niet. George zei altijd dat Timmy met één oor open sliep.

Julian hoorde niets meer totdat Joan de volgende morgen om zeven uur naar beneden ging. Hij hoorde haar door de keuken gaan en het fornuis aanmaken. Toen draaide hij zich om en viel weer in slaap.

Maar twintig minuten later werd hij gewekt door luid geschreeuw beneden. Julian was onmiddellijk klaarwakker: hij sprong uit z’n bed en rende naar beneden. Dick kwam vlak achter hem aan.

„Kijk nu toch eens – de studeerkamer van mijnheer – helemaal overhoop gehaald – alle laden doorzocht! Zelfs de brandkast is open. O, o, o, wie is hier vannacht geweest! En alle deuren en ramen waren zo secuur gesloten.” Joan liep handenwringend en klagend door de kamer heen en weer.

„Goeie help!” fluisterde Dick ontsteld. „Wie hier naar iets aan het zoeken geweest is, heeft het wel heel grondig gedaan! Zelfs de brandkast is opengebroken – en de laden zijn gewoonweg omgekeerd!”

„Maar hoe is hij binnengekomen?” vroeg Julian, die er niets van begreep. Hij ging het hele huis rond en keek naar alle deuren en ramen. Behalve de keukendeur, die Joan zelf opengemaakt had zodra ze beneden kwam die morgen, was er geen raam of geen deur open. Alles was nog even secuur gesloten als toen hij de vorige avond naar bed ging.

Annie kwam met een verschrikt gezichtje de trap af. „Wat is er gebeurd?” vroeg ze. Maar Julian had geen tijd voor haar.

Waarom had Timmy niet geblaft? Er m o e s t iets te horen geweest zijn, al had de dief nog zo z’n best gedaan om zachtjes te doen. Zelf had hij immers ook iets gehoord. Maar waarom had Timmy zich dan niet laten horen?

George probeerde Timmy van het bed af te trekken. „Julian! Julian!” riep ze, „er is iets met Timmy niet in de haak. Hij wil niet wakker worden. En hij ademt zo zwaar – moet je eens horen! Wat is er beneden aan de hand? Wat is er gebeurd?”

Julian bracht haar met een paar woorden van de situatie op de hoogte en onderzocht Timmy. „Iemand heeft de afgelopen nacht ingebroken – de studeerkamer van je vader is helemaal overhoop gehaald – van boven tot onder onderzocht, zelfs de brandkast. Ik snap er geen laars van hoe de kerel, die het gedaan heeft, kans gezien heeft om binnen te komen.”

„Wat afschuwelijk!” zei George en ze werd bleek van schrik. En nu is Timmy ook nog ziek. Hij is niet wakker geworden toen er ingebroken is – heus, Julian, hij is ziek!” „Nee, dat is hij niet, hij is bedwelmd,” zei Julian, één oog van Timmy opentrekkend. „Dat is dus de reden dat hij gisteravond zolang buiten gebleven is. Iemand heeft hem een stuk vlees of zoiets gegeven met een verdovend middel erin – en Timmy heeft het opgepeuzeld en zo vast geslapen dat hij de inbreker niet gehoord heeft. Daarom wil hij nog steeds niet wakker worden.”

„O Julian – maar komt dat wel weer goed? vroeg George bezorgd. „Ik begrijp niet hoe hij in het donker zomaar eten van een wildvreemde heeft kunnen aannemen!”

„Misschien heeft hij het ergens gevonden – het kan best zijn dat de inbreker het ergens neergelegd had in de hoop dat Timmy het zou opeten,” zei Julian. „Nu begrijp ik waarom hij zo sloom deed toen hij gisteravond binnenkwam. Hij sprong zelfs niet tegen me op om me te likken.” „O, lieve Timmy – word alsjeblieft wakker,” smeekte de arme George en ze schudde de grote hond zachtjes heen en weer. Hij kreunde even maar bleef slapen.

„Laat hem met rust,” zei Julian, „straks is het weer over. Hij is niet vergiftigd, alleen maar bedwelmd. Ga maar eens mee naar beneden dan kun je de rommel zien!”

George was sprakeloos toen ze zag hoe de studeerkamer van haar vader toegetakeld was. „Ze zochten vast en zeker de twee boekjes met zijn aantekeningen uit Amerika,” zei ze. „Vader heeft gezegd, dat een heleboel landen er veel voor over zouden hebben om die te pakken te krijgen. Wat moeten we nu doen?”

„De politie opbellen,” zei Julian ernstig. „Dit is iets dat we niet alleen op kunnen knappen. En weet je het adres van je vader in Spanje?”

„Nee,” klaagde George. „Moeder en hij zeiden dat ze nu eens een keer echt vacantie wilden hebben – er mochten geen brieven opgestuurd worden totdat ze ergens een plekje gevonden hadden waar ze paar dagen zouden blijven. Dan zouden ze hun adres telegraferen.”

„Wel in ieder geval moeten we de politie laten komen,” zei Julian, die zelf ook een beetje bleek zag van alle emoties. Joan knikte tevreden toen ze hem dit hoorde zeggen.

„Ja, haal de politie erbij, dat is verstandig,” zei ze. „Dan komt die aardige agent Wilkins en die andere met dat rode gezicht – hoe heet hij ook alweer – Donaldson. Ik zal zorgen dat ik de koffie bruin heb als ze komen.”

Ze zag de toekomst weer een beetje vrolijker bij de gedachte dat ze koffie zou mogen schenken voor twee interessante politieagenten, die haar allerlei vragen zouden stellen. Ze schommelde weg naar haar keuken.

De vier kinderen keken zwijgend naar de overhoop gehaalde studeerkamer.

„Ik hoop dat er niets belangrijks weggenomen is,” zei Dick. „Je zou zeggen – iemand wist heel secuur dat er iets belangrijks te halen was hier en was vastbesloten dat te stelen ook!”

„Tien tegen één dat hij gevonden heeft wat hij zocht,” zei Julian. „O – daar is de politie! Kom mee – ik heb zo’n vermoeden dat we vanmorgen pas laat ontbijten.”

Hoofdstuk VII

DE POLITIE IN HUIS

De politie ging heel grondig te werk. De ochtend was nog lang niet om toen de kinderen al schoon genoeg van de agenten hadden. Joan echter niet. Ze schonk koffie, liet een schaal koekjes aanrukken en stuurde Annie naar buiten om rijpe pruimen te plukken. Ze was 20 trots als een pauw, dat zij het eerst ontdekt had dat er ingebroken was.

Er kwamen twee politiemannen. Eén van hen was een brigadier, heel ernstig en heel correct. Hij ondervroeg de kinderen stuk voor stuk en stelde hun allemaal precies dezelfde vragen. De andere man onderzocht grondig de hele studeerkamer.

.. Hij zoekt naar vingerafdrukken, denk ik,” zei Annie zacht. „O, o – ik wou dat we mochten gaan zwemmen!”

Wat ze geen van allen begrepen – de politie ook niet – was hoe de inbreker kans gezien had naar binnen te komen. De politiemannen liepen langzaam en gewichtig om het hele huis heen, voelden aan iedere deur en ieder raam, maar moesten tot de conclusie komen dat ze allemaal potdicht waren. Bij het kleine raampje van de bijkeuken bleven ze staan.

„Daar is hij waarschijnlijk door naar binnen gekomen,” zei één van hen.

„Dan moet hij niet groter geweest zijn dan een aap,” zei de ander. Hij riep Annie, de kleinste van de vier kinderen. „Zou U erdoor kunnen kruipen, juffie, denkt U?”

„Nee,” zei Annie, „maar ik wil het wel proberen als U dat graag wilt.” Ze probeerde het maar bleef halverwege steken. Julian moest haar terugtrekken.

„Hebt U er enig idee van wat er gestolen is, mijnheer?”

vroeg de brigadier aan Julian, die deze morgen voor vol aangezien werd.

„Nee, brigadier – dat weten we geen van allen,” zei Julian. „Zelfs George niet en zij is het beste van ons vieren met het werk van haar vader op de hoogte. Het enige dat ze weet is dat mijn oom een poosje geleden een studiereis naar Amerika gemaakt heeft – en dat hij twee boekjes mee teruggebracht heeft vol belangrijke aantekeningen en schetsen. Hij zei dat andere landen die twee boekjes heel graag in hun bezit zouden willen hebben. Ik denk dat ze in de brandkast lagen.”

„Wel – dan zijn ze nu in ieder geval verdwenen,” zei de brigadier en deed met een klap zijn dikke notitieboek dicht. „Jammer dat de mensen zulke dingen in een doodgewone brandkast opbergen – en dan met vacantie gaan zonder een adres achter te laten. Kunnen we hem werkelijk niet bereiken? Dit zou wel eens heel belangrijk kunnen zijn. "

„Ja, dat weet ik,” knikte Julian. „We verwachten over een paar dagen een telegram met zijn adres – maar ik zou werkelijk niet weten hoe we hem eerder zouden moeten bereiken.”

„Juist,” zei de brigadier. „We gaan nu weg – maar we komen vanmiddag terug met een fotograaf om een paar opnamen te maken van de kamer. Daarna mag het dienstmeisje de kamer opruimen. Ik begrijp wel dat ze popelt van verlangen om dat te doen.”

„Ze komen nog eens terug!” zei Annie toen de twee mannen met afgemeten passen naar de weg gelopen waren, daar op hun solide uitziende fietsen waren geklommen en statig de laan uitreden. „Goeie hemel! Moeten we dan weer allemaal vragen beantwoorden?”

„We gaan naar het strand, we zoeken een boot uit en we gaan roeien,” zei Julian lachend. „Dan zijn we veilig voor hen met hun vragen. Ik zou niet weten hoe we hen nog meer zouden kunnen helpen.”

George was de hele ochtend erg stil en terneergeslagen geweest. Ze had zich zorgen gemaakt over Timmy, ze was bang dat hij vergiftigd was en niet alleen maar bedwelmd, zoals Julian gezegd had. Maar Timmy was alweer hersteld, behalve dat hij nog een beetje slaperig leek en geen zin had om – zoals hij anders deed – te rennen en te ravotten.

„Ik begrijp niet hoe het komt dat Timmy er zo uit ziet,” zei George hoofdschuddend. „Anders trekt hij alleen maar z’n gezicht als hij iets gedaan heeft waarvoor hij zich moet schamen – of als hij ondeugend geweest is. Hij kan toch niet begrijpen dat hij gisteravond iets gegeten heeft, wat hij niet mocht aannemen?”

„Nee,” zei Dick, „hij is verstandig genoeg, geloof ik, om vlees dat vergiftigd is niet aan te raken – maar als iets behandeld is met een onschuldig slaapmiddel kan hij dat onmogelijk weten. Misschien had het goedje dat erop gedaan is, helemaal geen reuk en smaak. Het kan ook wel zijn, dat hij zich schaamt omdat hij zo sloom is!”

„Was hij maar wakker geweest,” kreunde George. „Hij zou het heus wel gemerkt hebben als er beneden ingebroken werd.”

„Het was een samenloop van omstandigheden,” zei Julian. „Jij hebt hem niet uitgelaten en dus was hij alleen – en toevallig lag er iemand op de loer met bedwelmend voedsel – dat hij gevonden heeft of van de dief heeft aangenomen....”

„Nee,” riep George uit. „Timmy zou nooit iets aannemen van iemand die hij niet kende. Dat heb ik hem goed geleerd.”

„Ja – maar hij kreeg het in ieder geval naar binnen en de enige nacht dat hij beslist wakker had moeten zijn, sliep hij als een os,” zei Julian. „Waar ik zo bang voor ben, George, is dat die dieven de twee Amerikaanse notitieboekjes van je vader te pakken gekregen hebben. Ze hebben stapels papieren laten liggen – boeken en schriften, allemaal vol aantekeningen van je vader.”

Joan kwam binnen om te zeggen dat het eten klaar was. Ze vertelde de kinderen opgewekt, dat de politiemannen al haar eigen gebakken broodjes opgegeten hadden. Ze voelde zich nog steeds gewichtig en ze wilde niets liever dan het dorp in gaan en iedereen het nieuws vertellen.

Toen ze gegeten hadden maakte Joan een heerlijke picknickmand voor hen klaar en ze waren weg voor de politie terugkwam. Timmy was niet zo slaperig meer en sprong blaffend om hen heen toen ze naar het strand liepen. George fleurde er helemaal van op.

„Hij voelt zich al beter,” zei ze. „Timmy, ik verlies je geen seconde meer uit het oog! Als iemand je ooit weer wil bedwelmen, zal hij het onder mijn neus moeten doen.”

Ze hadden met de boot van George een heerlijke middag op het water. Ze roeiden halverwege naar Kirrin Eiland en sprongen toen overboord om te gaan zwemmen. Timmy deed ook mee, maar hij kon lang zo hard niet zwemmen als Julian en Dick.

„Hij zwemt eigenlijk niet,” zei Annie, „hij probeert door het water te rennen. Ik wou dat ik op zijn rug mocht zitten dan was hij mijn zeepaard – maar hij glipt telkens weer onder me uit als ik het probeer.”

Toen ze tegen zessen thuis kwamen, was de studeerkamer weer opgeruimd en de smid had de brandkast gemaakt. Alles lag weer op z’n plaats maar de politie had tegen Julian gezegd dat als er iets van grote waarde was, dit aan hun in bewaring gegeven moest worden, tot George’s vader terugkwam.

„Maar wij weten niet welke van die papieren waardevol zijn!” zei Julian. „Nee – we zullen moeten wachten tot Oom Quentin ons getelegrafeerd heeft – en dat kan nog wel een paar dagen duren. Maar ik geloof niet dat we voor een tweede keer bezoek van een dief zullen krijgen – wat hij zocht zal hij wel gevonden hebben.”

De opwindende gebeurtenissen van die dag hadden hen allemaal moe gemaakt. „Ik ga naar bed,” zei Dick tegen een uur of negen. „Annie, ga je mee? Je ziet eruit als een vaatdoek!”

„Ja,” zei Annie, „ik ga mee. Jij ook George?”

„Ik ga Timmy nog even uitlaten,” zei George. „Ik laat hem ’s avonds nooit meer alleen naar buiten gaan. Kom, Timmy. Als je naar bed wilt gaan, Julian – ik zal de voordeur wel op slot doen.”

„Goed,” zei Julian. „Ik ga ook zo naar boven. Ik ben niet van plan lang op te blijven vanavond. Ik zal alles afsluiten behalve de voordeur. Vergeet niet de ketting erop te doen, George – hoewel ik niet geloof dat we nog meer bezoek zullen krijgen van inbrekers.”

„Of van gezichten achter ramen,” zei Annie onmiddellijk. „Nee,” zei Julian, „die ook niet. Welterusten, Annie – slaap maar lekker.”

Annie en Dick gingen naar boven. Julian keek de krant nog even in en stond toen op om het huis te sluiten. Joan lag al lang in bed en droomde van hele regimenten politiemannen die chocoladetaarten bij haar kwamen eten.

George ging met Timmy uit. Hij holde naar het hek en drentelde de laan in voor de gebruikelijke avondwandeling met George. Bij een hek in de laan bleef hij eensklaps staan en gromde alsof hij iets ongewoons ontdekt had.

„Gekke Timmy,” zei George toen ze bij hem was. „Dat is toch alleen maar iemand in een kampeerwagen. Heb je dan nog nooit een kampeerwagen gezien! Houd op met je dwaze gegrom!”

Ze liepen verder. Timmy snuffelde in ieder konijnehol en genoot van de wandeling. George genoot er ook van. Ze haastte zich niet – als Julian zin had kon hij rustig naar bed gaan, hij behoefde op haar niet te wachten.

Julian ging inderdaad naar bed. Hij liet de voordeur op een kier staan en ging gapend naar boven, want hij had eensklaps slaap. Hij kroop snel en zacht in bed, want hij zag dat Dick al sliep. Hij lag nog een poosje te luisteren of hij George hoorde. Toen hij half sliep hoorde hij de voordeur dichtvallen.

„Daar is ze,” dacht hij tevreden en draaide zich om.

Maar het was George niet! Haar bed bleef de hele nacht leeg en niemand wist dat, zelfs Annie niet. George en Timmy kwamen niet terug.

Hoofdstuk VIII

WAAR ZOU GEORGE ZIJN?

Annie werd midden in de nacht wakker van dorst. „George,” fluisterde ze, „George! Slaap je?”

Er kwam geen antwoord en dus liet Annie zich voorzichtig uit bed glijden en ging aan de wastafel een glas water drinken.

George werd soms boos als ze midden in de nacht wakker gemaakt werd. Annie kroop weer in bed, niet wetend dat George geen antwoord gegeven had omdat ze er niet was.

Ze viel weer in slaap en werd pas wakker, toen ze Dick’s stem hoorde: „Hé, wordt eens wakker, jullie – het is al kwart voor acht. We gaan zwemmen!”

Annie ging gapend rechtop zitten. Haar blik ging naar het bed van George. Dat was leeg. Ja, het was zelfs keurig opgemaakt!

„Neemaar!” riep Annie verbaasd uit. „George is al op en ze heeft zelfs haar bed opgemaakt. Ze had me wel eens wakker mogen maken, dan zou ik met haar meegegaan zijn. Het is zulk prachtig weer. Ze is zeker gaan wandelen met Timmy, zoals ze wel eens vaker doet.”

Annie deed haar badpak aan en holde de jongens achterna. Ze gingen samen naar beneden en hun blote voeten maakten geen geluid op het kleed.

„George is al weg,” vertelde Annie. „Ik denk dat ze vroeg wakker geworden is en Timmy meegenomen heeft; ik heb haar zelfs niet weg horen gaan!”

Julian was nu bij de voordeur. „Ja,” zei hij, „de deur is niet op slot – George is dus blijkbaar naar buiten gegaan en ze heeft de deur zacht achter zich dicht getrokken. Wat attent van haar! Toen ze laatst vroeg uit ging, sloeg ze de deur zo hard achter zich dicht, dat het hele huishouden er wakker van werd!”

„Misschien is ze gaan vissen met haar boot,” zei Dick. „Ze zei gisteren dat ze dat op een ochtend wilde gaan doen, als het getij gunstig was. Je zult zien dat ze straks terugkomt met een flinke lading vis voor Joan om te bakken.”

Toen ze aan het strand kwamen keken ze uit over de zee. Ver weg dreef een boot met twee gedaanten erin. „Dat zijn vast en zeker George en Timmy,” zei Dick. Hij schreeuwde en wuifde maar de boot was erg ver weg en niemand wuifde terug. Toen holden ze het water in. Brrr, wat was dat koud!

„Heerlijk!” riep Annie toen ze er weer uit kwamen. Kleine druppeltjes zeewater liepen langs hun ruggen en glinsterden in de zon. „Laten we doen wie het hardst kan lopen.”

Ze renden elkaar achterna langs het strand en toen ze flink warm geworden waren gingen ze terug om te ontbijten.

„Waar is George?” vroeg Joan toen ze het ontbijt binnen bracht. „Ik heb gezien dat haar bed al opgemaakt is – wat mankeert haar?”

„Ik geloof, dat ze is gaan vissen met Timmy,” zei Dick. „Ze is vroeg opgestaan en ze was al weg toen wij beneden kwamen.”

„Ik heb haar helemaal niet weg horen gaan,” zei Joan. „Ze moet wel heel stil gedaan hebben. Alsjeblieft – een lekker ontbijt voor jullie – worstjes, tomaten en gebakken eieren!”

„O-o-o-o-o, wat heerlijk!” riep Annie uit. „En je hebt die worstjes precies zo klaargemaakt als ik ze graag hebben wil,” ging ze verder. „Zullen we die van George ook maar opeten? Ze is nog steeds niet terug met haar boot en ze kan nog wel eeuwen wegblijven.”

„Ja, eet haar portie dan ook maar op,” zei Joan. „Ze zal wel wat meegenomen hebben uit de provisiekast voor ze wegging. Jammer dat ik hem gisteravond niet op slot gedaan heb, zoals ik anders altijd doe. "

Ze verdeelden George’s portie en gingen toen verder met toast en jam. Toen ze gegeten hadden ging Annie Joan helpen met bedden opmaken en stofafnemen. Julian en Dick gingen naar het dorp om inkopen te doen.

Niemand maakte zich zorgen over George. Toen Julian en Dick uit het dorp terugkwamen, zagen ze het kleine bootje nog steeds op de zee dobberen.

„George zal wel uitgehongerd zijn als ze terugkomt”, zei Julian. „Misschien heeft ze een van haar slechte buien en wil ze liever alleen zijn. Ze heeft het zich erg aangetrokken dat Timmy verdoofd was.”

Ze kwamen Jo tegen. Ze liep langs het strand hout te zoeken en ze zag er viezer en norser uit dan ooit.

„Hallo, Jo!” riep Dick. Het meisje keek op, kwam naar hen toe, maar glimlachte niet. Ze keek alsof ze gehuild had. Je kon precies op haar vuile gezichtje zien waar de tranen over haar bruine wangen gerold waren.

„Hallo!” zei ze en keek Dick aan. Ze zag er zo zielig uit, dat Dick medelijden met haar kreeg.

„Wat is er aan de hand, Jo?” vroeg hij vriendelijk.

Jo begon weer te huilen toen ze de vriendelijke klank in Dicks stem hoorde. Ze veegde met een groezelige hand haar tranen weg en maakte daarmee haar gezicht nog vuiler.

„Niks,” zei ze, „waar is Annie?”

„Thuis en George is met de boot weg met Timmy. Ik denk dat ze is gaan vissen,” zei Dick en wees naar de zee.

„O!” zei Jo, draaide zich om en ging weer verder met hout zoeken, Dick liep haar achterna. „Zeg, wacht eens even,” zei hij. „Waarom loop je nu zomaar weg? Vertel me nu eerst eens wat er vanmorgen met je aan de hand is.”

Hij greep Jo beet en draaide haar om en toen hij haar goed aankeek zag hij dat ze nu twee blauwe plekken in haar gezicht had – de ene die hij haar bezorgd had begon al een beetje geel te worden maar ze had er nu nog een tweede bij gekregen.

„Waar heb je die blauwe plek opgelopen?” vroeg hij en raakte hem even voorzichtig aan.

„Dat heeft mijn vader gedaan,” zei Jo. „Hij heeft me in de steek gelaten – de kampeerwagen heeft hij meegenomen! Ik had ook mee willen gaan; maar hij wilde me niet in de wagen laten. Toen ik op de deur hamerde, kwam hij naar buiten en duwde me van het trapje af. Ik viel en toen liep ik die blauwe plek op – ik heb er nog een op mijn been ook.”

Dick en Julian hadden vol afschuw geluisterd. Wat had die Jo toch een treurig leven. De jongens gingen op het strand zitten en Dick trok Jo naast zich.

„Maar je vader zal toch zeker wel terugkomen,” zei Julian. „Is die woonwagen je enige thuis?”

„Ja,” zei Jo, „ik heb nooit een ander thuis gekend. We hebben altijd in die woonwagen gewoond. Moeder woonde er ook in toen ze nog leefde. Toen was alles beter. Maar dit is de eerste keer dat Vader er zonder mij vandoor gegaan is.”

„Maar – maar waar moet je dan van leven?” vroeg Dick.

„Vader heeft gezegd dat Jake me geld zou geven om eten te kopen,” ze Jo. „Maar alleen maar als ik doe wat hij zegt. Ik heb een hekel aan Jake. Hij is gemeen.”

„Wie is die Jake?” vroeg Julian die met stijgende verbazing naar het verhaal luisterde.

„Jake is een zigeuner. Hij is een vriend van mijn vader,” zei Jo. „Af en toe komt hij een paar dagen bij ons en dan is hij in eens weer verdwenen. Als ik hier in de buurt blijf, zal hij vroeg of laat wel komen opdagen om me een paar kwartjes te geven, denk ik.”

„En wat zal hij je dan opdragen?” vroeg Dick.

„O, misschien zal hij me opdracht geven om te gaan stropen of – of – andere dingen die mensen van zijn slag doen en jullie niet,” zei Jo, die eensklaps besefte dat Julian en Dick sommige dingen die zij wel eens deed, bepaald niet zouden goedkeuren. „Ik hoop maar dat hij me vandaag wat geld geeft. Ik heb geen cent meer en ik heb honger.”

Julian en Dick keken elkaar eens aan. Dick stak zijn hand in de boodschappentas en haalde er een pakje boter en een brood uit. „Alsjeblieft,” zei hij, „dan kun je voorlopig tenminste vooruit – en als je zin hebt om in de loop van de dag aan de keukendeur bij Joan, het keukenmeisje, om een maaltijd te komen vragen, zal ik zorgen dat je goed te eten krijgt. Ik zal Joan vragen je te geven wat je nodig hebt.”

„De mensen houden er niet van dat ik aan hun keukendeur kom bedelen,” zei Jo, die onmiddellijk aan het brood begon. „Ze zijn bang dat ik iets zal wegnemen,” ze keek Dick even aan.,, En dat doe ik ook als ik de kans krijg.”

„Maar dat mag je niet doen,” zei Dick.

„O, en wat zou jij doen als je je geen raad wist van de honger?” zei Jo.

„Dan zou ik het nog niet doen. Tenminste – dat hoop ik,” zei Dick en vroeg zich af wat hij in werkelijkheid zou doen als hij radeloos was van de honger. „Waar is die Jake nu?”

„Weet ik niet. Ergens in de buurt,” zei Jo. „Hij weet me te vinden als hij me nodig heeft. Ik moet op het strand blijven, heeft Vader gezegd. Ik kan dus niet eens naar jullie huis komen. Ik mag hier niet weggaan.”

De jongens stonden op. Ze vonden het allemaal heel erg wat ze gehoord hadden, maar wat konden ze doen? Niets. Ze konden haar alleen maar geld en eten geven. Dick had haar een gulden in de hand geduwd en ze had niets gezegd: maar haar ogen glinsterden van dankbaarheid toen ze het geld in haar zak stopte.

Tegen de lunch was George nog niet thuis; nu begon Julian zich toch wel een beetje bezorgd te maken. Hij liep naar het strand om te zien of de boot nog steeds op zee was. Die kwam juist naar de kust en met een gevoel van schrik constateerde Julian dat het niet de boot van George was: er zaten twee jongens in en niet George en Timmy, zoals Dick en hij gedacht hadden.

Hij rende terug naar Huize Kirrin en vertelde het aan de anderen. Die maakten zich natuurlijk even ongerust als hij. Wat zou er met George gebeurd zijn?

„We wachten tot na de thee,” zei Julian, „als ze dan nog niet terug is moeten we toch wel iets doen – de politie waarschuwen bijvoorbeeld. Het is wel eens eerder gebeurd dat ze er een hele dag alleen op uit getrokken is zonder iets te zeggen en dus zullen we nog even wachten.”

Het werd theetijd – maar George en Timmy kwamen niet boven water. Toen hoorden ze voetstappen op het tuinpad. Was het Timmy? Allemaal holden ze naar het raam en keken naar buiten.

„Het is Jo,” zei Dick teleurgesteld. „Ze heeft een briefje of zoiets. Wat zou zij nu weer willen?”

Hoofdstuk IX

EEN EIGENAARDIGE BOODSCHAP – EN EEN PLAN

Julian deed de voordeur open. Jo gaf hem zonder iets te zeggen een blanco enveloppe. Julian, die geen flauw idee had wat erin zat, scheurde hem open. Jo wilde weggaan – maar Julian greep haar vast en hield haar tegen, terwijl hij met klimmende verbazing de inhoud van de brief las.

„Dick!” riep hij uit. „Houd Jo eens vast. Laat haar niet gaan. Breng haar naar binnen. Dit is heel ernstig.”

Maar Jo wilde niet naar binnen gebracht worden. Ze gilde en spartelde tegen en ze schopte Dick zo hard ze kon met haar blote voeten.

„Laat me los! Ik heb niks gedaan! Ik heb alleen maar dat briefje gebracht.”

„Houd op met dat gegil en stel je niet zo aan,” zei Dick. „Ik wil je geen pijn doen, dat weet je best. Maar je gaat mee naar binnen.”

Maar Jo bleef tegenspartelen en trekken en schoppen. Ze keek doodsbang. Het kostte Julian en Dick de grootste moeite om het tegenspartelende meisje in de eetkamer te krijgen en de deur dicht te doen. Annie volgde hen en ook zij keek heel bang.

„Luister,” zei Julian, toen de deur dicht was. „Dit klinkt ongelofelijk!” Hij hield het getypte briefje zo, dat de anderen het konden zien terwijl hij las:

„We willen het tweede notitieboekje hebben – dat met de tekeningen erin en we zullen niet rusten voor we het hebben. Zoek het op en leg het onder de laatste tegel van het paadje achter in de tuin. Leg het daar vanavond neer.

„We hebben het meisje en de hond. We zullen hen weer vrijlaten als we het boekje in handen hebben. Als je de politie erbij haalt, zullen noch het meisje noch de hond ooit terugkomen. Het huis wordt bewaakt; probeer dus niet naar de politie te gaan. De telefoonverbinding is verbroken.

„Steek het licht aan in de voorkamer als het donker geworden is en ga daar alle drie zitten met het keukenmeisje. We moeten kunnen zien dat jullie daar zitten. Om elf uur moet de grote jongen het huis verlaten, met een lantaarn naar de aangegeven plaats gaan en het boekje daar neerleggen. Dan moet hij teruggaan naar de verlichte kamer. Je zult de schreeuw van een uil horen als we het boekje hebben. Daarna zullen het meisje en de hond terugkomen.”

Toen Julian het briefje voorgelezen had barstte Annie in snikken uit en klemde zich aan Julian vast.

„Julian! Julian! George is helemaal niet thuisgekomen toen ze gisteravond met Timmy is gaan wandelen: toen hebben ze haar overvallen. En ze hebben Timmy ook. O, waarom zijn we haar niet dadelijk gaan zoeken.”

Het gezicht van Julian stond grimmig. Hij dacht ingespannen na. „Ja – iemand heeft op de loer gelegen, dat staat vast – George en Timmy werden ontvoerd. De man die hen ontvoerde – of misschien waren ’t er meer – kwam terug naar het huis en deed de voordeur dicht. Er bestaat een grote kans, dat er de hele dag iemand in de buurt van het huis geweest is om te zien of we ons bezorgd maakten over George!”

„Wie heeft je dit briefje gegeven?” zei Dick scherp en keek Jo aan.

Ze beefde als een riet. „Een man,” stamelde ze.

„Wat voor een man?” vroeg Julian.

„Weet ik niet,” zei Jo.

„Ja, dat weet je wel,” zei Dick. „Je moet het vertellen, Jo.”

Jo staarde nors voor zich uit. Dick schudde haar door elkaar en het meisje probeerde zich los te rukken. Maar Dick hield haar stevig vast. „Vooruit – vertel hoe die kerel eruit zag,” zei hij.

„Hij was groot en hij had een lange baard en een lange neus en bruine ogen,” ratelde Jo eensklaps. „Hij was gekleed als een visser – en hij sprak een vreemde taal.”

De twee jongens keken haar streng aan. „Ik geloof, dat je dat allemaal maar verzint, Jo,” zei Julian.

„Nietwaar,” zei Jo stug. „Ik had hem nog nooit eerder gezien.”

„Jo,” zei Annie en nam Jo’s kleine bruine handje in de hare, „Jo, je moet ons eerlijk alles zeggen wat je weet. We maken ons echt ongerust over George.” Tranen sprongen haar in de ogen en ze kon bijna niet spreken.

„Net goed voor die George, als ze haar meegenomen hebben,” zei Jo fel. „Ze is gemeen tegen me geweest – ze is een naar onvriendelijk wicht. Net goed. Ook al zou ik iets weten – dan zou ik ’t jullie nog niet vertellen.”

„Zo, dus je weet wel wat,” zei Dick. „Je bent een gemeen klein meisje, Jo. Ik wil niets meer met je te maken hebben. Ik had eerst medelijden met je en ik vond je aardig – maar dat is nu allemaal voorbij.”

Jo staarde weer nors voor zich uit maar nu blonken er tranen in haar ogen. Ze draaide haar hoofd om. „Laat me gaan,” zei ze. „Die man gaf me een kwartje voor het wegbrengen van die brief, dat is alles wat ik weet.

„Laat haar maar gaan,” zei Julian. „Ze is net een wilde boskat – ze kan alleen maar krabben en grauwen. Ik dacht dat er nog wel iets goed in haar zat, maar ik heb me vergist.”

„Ja, dat dacht ik ook.” zei Dick en liet Jo’s arm los. „Ik vond haar zelfs wel aardig. Ga maar, Jo. We hebben je niet meer nodig.”

Jo rende naar de deur, rukte die open, holde de gang door en het huis uit. Het bleef even stil toen ze weg was.

„Julian,” fluisterde Annie, „wat moeten we doen?” Zal ik stiekum naar de politie gaan?”

Julian dacht even na. „Nee,” zei hij tenslotte, „ik geloof dat ’t deze kerels ernst is. We mogen niet riskeren dat er iets met George gebeurt. Trouwens, je zou zelf de kans lopen dat je gepakt en ontvoerd werd. Vergeet niet dat het huis voortdurend bewaakt wordt.”

„Maar Julian – we kunnen toch niet blijven zitten en niets doen!”

„Dat weet ik. Maar we moeten goed nadenken,” zei Julian. „Wisten we maar waar George naar toe gebracht is! Dan zouden we haar misschien kunnen redden. Maar ik zou niet weten hoe we daar achter moeten komen.”

„Een van ons zou zich kunnen verbergen aan het eind van het tuinpad,” stelde Dick voor. „Als de kerel dan komt om het boekje weg te halen zouden we hem kunnen volgen. Misschien brengt hij ons naar de plaats waar George verborgen gehouden wordt.”

„Je vergeet, dat we allemaal in de verlichte kamer moeten zitten,” zei Julian. „Ze zien dus dadelijk, als een van ons mankeert. Zelfs Joan moet erbij zitten. Nee, wat jij wilt is niet uitvoerbaar.”

„Komt er vanavond nog iemand aan de deur?” vroeg Annie, „één van de leveranciers bijvoorbeeld?” Ze fluisterde, omdat ze ’t gevoel had dat zelfs de muren oren hadden.

„Nee. Anders zouden we hem een briefje mee kunnen geven,” zei Julian. Toen gaf hij eensklaps met zijn vuist een klap op de tafel. „Wacht eens even! Ja, natuurlijk – de krantenjongen komt! Meestal komt hij ’t laatst bij ons. Maar misschien is het gevaarlijk hem een briefje mee te geven. Kunnen we niet iets beters bedenken?”

„Luister,” zei Dick en zijn ogen glinsterden van opwinding. „Ik heb het! Ik ken die krantenjongen. Hij is niet kwaad. We zetten de voordeur op een kier en trekken hem naar binnen als hij de krant in de bus wil stoppen. Ik ga vlak daarna naar buiten met zijn pet op en zijn krantentas om – ik fluit net als hij, ik spring op zijn fiets en rij weg. Als ze het huis in de gaten houden zullen ze niet merken dat ik die krantenjongen ben! Als het donker geworden is sluip ik naar de achtertuin, wacht tot ze het boekje komen halen – en ga de mannen achterna!”

„Mooi zo, Dick!” zei Julian, die het plan snel overdacht. „Ja ik geloof dat dat wel zal lukken! Ik geloof dat het beter is om te zien wie er komt, dan de politie te waarschuwen – want als die ontvoerders kwaad worden moet George het bezuren. Wat dat notitieboek betreft we moeten een of ander boekje opzoeken en het inpakken met een briefje erbij, dat we hopen dat ’t het goede is. De man, die het komt halen moet een pakje vinden, dat hij mee kan nemen naar de ontvoerders. Ik geloof niet dat hij het pakje zal openmaken – en zelfs als hij dat doet, zal hij nog niet weten of hij ’t gezochte boekje te pakken heeft.”

„Ga eens een boekje opzoeken, Annie,” zei Dick. „Ik ga op de uitkijk staan voor die krantenjongen. Hij komt misschien pas tegen half acht maar ik mag niet riskeren dat we hem missen – en we moeten rekening houden met de mogelijkheid dat hij vanavond eerder komt.”

Annie, die blij was dat ze iets te doen had, holde naar de studeerkamer van Oom Quentin. Haar handen beefden toen ze de ene lade na de andere open trok. Ze zocht een flink notitieboek, waarvan een pakje gemaakt zou kunnen worden.

Julian ging met Dick naar de voordeur. Ze stonden geduldig te wachten, hoorden de klok zes uur slaan, toen half zeven en tenslotte zeven uur.

„Daar komt hij!” zei Dick eensklaps. „Let op – we sleuren hem naar binnen – Hallo, Sid!”

Hoofdstuk X

SID BELEEFT EEN VREEMD AVONTUUR

Sid, de krantenjongen, wist niet hoe hij ’t had toen hij eensklaps door Julian naar binnen getrokken werd. Hij wilde juist de krant in de bus stoppen en hij begreep er helemaal niets meer van, toen zijn versleten pet van zijn hoofd gerukt werd en Dick hem zonder nadere uitleg de tas met kranten van zijn schouders nam.

„Hé!” zei hij zwakjes, „Wat doen jullie?”

„Ja, het is allemaal in orde, Sid,” zei Julian geruststellend. Maar hij hield de krantenjongen stevig vast. „Het is maar een grapje. We hebben een verrassing vóór je.”

Sid hield niet van zulke grapjes, Hij spartelde tegen – maar hij gaf de strijd weldra op. Julian was groot en sterk en wist niet van wijken. Sid draaide zich om en zag Dick met de grote geruite pet op één oor en de tas over z’n schouder de deur uit stappen. Z’n mond zakte open van verbazing toen hij Dick op de fiets zag springen die hij, Sid, tegen de muur gezet had en wegrijden, de laan uit.

„Wat gaat hij doen?” vroeg Sid verbaasd aan Julian. „Ik vind het maar een rare grap.”

„Ja, dat weet ik. Ik hoop dat je er niet kwaad om bent,” zei Julian en hij leidde Sid met vaste hand naar de eetkamer.

„Iemand heeft zeker met hem gewed, dat hij die kranten niet zou kunnen bezorgen,” zei Sid. „Dat is het toch zeker – een weddenschap?”

„Je bent een snuggere jongen, Sid,” zei Julian en knikte. Sid straalde van voldoening.

„Ik hoop dat hij ze inderdaad bezorgt,” zei hij. „Trouwens, het waren er nog maar twee – twee boerderijen, een eindje verder de weg af. Als ik bij jullie ben geweest, ben ik zo goed als klaar. Wanneer komt hij terug?”

„zei, straks,” 2ei Julian vaag. „Blijf je bij ons eten, Sid?” Sid’s ogen rolden bijna uit zijn hoofd. „Eten bij jullie?” stamelde hij. „Sjonge! Daar zeg ik geen nee op!”

„Goed, ga dan maar zitten en ga een poosje plaatjes kijken,” zei Julian en hij gaf hem een paar boeken. „Ik ga even aan het keukenmeisje zeggen dat ze iets lekkers voor jou moet klaarmaken.”

Sid snapte er niets van. Waarom werd hij eensklaps zo verwend? Maar hij voelde wel iets voor een lekker maal en een poosje uitrusten. Hij zat met een tevreden gezicht op de bank en keek plaatjes in de boeken. Sjonge, wat zou z’n moeder wel zeggen, als ze hoorde dat hij in Huize Kirrin gegeten had? Ze zou de handen in elkaar slaan van verbazing, dacht Sid.

Sid kon er niet over uit, dat hij zo’n heerlijke avond had. Eerst kreeg hij wat hij noemde een „machtig” goed diner met ham en eieren en gebakken aardappelen en fruit en een groot stuk chocoladetaart toe. Van die taart at Sid ongeveer driekwart op.

„Ik heb een zwak voor chocoladetaarten,” vertrouwde hij Annie toe. „Dat weet Joan – ze weet dat ik een zwak heb voor alles dat met chocolade te maken heeft. Ze is bevriend met mijn moeder en daarom weet ze het. Dingen waar ik een zwak voor heb eet ik erg graag, snap je?” Annie giechelde en knikte. Ze vermaakte zich kostelijk met Sid hoewel ze zich nog steeds bezorgd maakte over Gcorge. Maar Sid was zo grappig, ook al was dat helemaal niet zijn bedoeling. Hij genoot geweldig van z’n avond en hij liet niet na om dat ieder ogenblik weer te zeggen.

Ja, hij was een heel prettige gast. Het gebeurde niet dagelijks dat iemand zo dankbaar was voor alles dat hij kreeg. Toen hij gegeten had ging hij naar de keuken en bood aan voor Joan af te wassen.

Om elf uur ging Julian het pakje, dat Annie had klaargemaakt, onder de steen aan het eind van het tuinpad leggen. Annie had een oud dictaatschrift gevonden – een dat er helemaal niet belangrijk uitzag – het keurig netjes ingepakt en er een touwtje omheen gedaan. Julian had er een briefje bij geschreven:

„Hier is het notitieboek. Stuur onze nicht alsjeblieft onmiddellijk terug. Jullie krijgen grote moeilijkheden als je dat niet doet.”

Julian knipte zijn lantaarn aan en liep het tuinpaadje af. Toen hij aan de laatste tegel kwam, zag hij dat die losgemaakt was. Zonder moeite kon hij hem optillen en het pakje er onder schuiven. Iemand had er al een holte onder gemaakt. Hij keek voorzichtig om zich heen, zich afvragend of Dick zich ergens verborgen hield in de buurt, maar hij zag niemand.

Nog geen twee minuten later was hij terug in de verlichte huiskamer, waar hij weer meespeelde met de anderen. Hij speelde stom – hij wilde Sid’s plezier niet bederven en bovendien was hij met z’n gedachten bij Dick. Zou alles goed gegaan zijn?

Ze schrokken allemaal toen ze eensklaps het gekrijs van een uil hoorden. Julian, Joan en Annie keken elkaar aan. Ze begrepen dat dit het afgesproken teken was dat het pakje gevonden was. Nu moesten ze Sid zien kwijt te raken en op Dick wachten.

Joan die ook in het komplot was verdween naar de keuken en kwam even later terug met kopjes chocolade en warme broodjes. Sid’s ogen glinsterden. Sjonge, wat een avond!

Sid vertelde het ene verhaal na het andere. Hij kon geweldig opsnijden over de successen die hij had gehad met ganzeborden en domineren.

„Je moeder zal zich ongerust over je maken,” zei Julian tenslotte met een blik naar de klok. „Het is al erg laat.”

„Waar is mijn fiets?” vroeg Sid, die begreep dat de „mooiste avond van zijn leven” om was. „Is die broer van je nog niet terug? O, zeg hem maar dat hij de fiets tegen m’n huis zet – maar niet te laat want ik heb ’em morgenochtend weer nodig als ik de kranten moet rondbrengen. En m’n pet ook. Ik heb een zwak voor die pet, snap je, ik draag nooit een andere.”

„Ja, ja, dat begrijp ik,” zei Julian, die zich doodmoe voelde. „Luister eens, Sid,” ging hij verder, „het is al erg laat en misschien zwerft er slecht volk langs de weg. Als iemand je aanspreekt zet je het op een lopen en je blijft doorlopen tot je thuis bent.”

„Sjonge,” zei Sid en hij streek door zijn haren. „Ja, ik zal er vandoor gaan.”

Hij gaf hun allemaal plechtig de hand en vertrok.

En wat was er intussen met Dick gebeurd? Hij was weggefietst op het karretje van Sid, met Sid’s pet op en Sid’s tas om zijn nek. Hij dacht dat hij iets zag bewegen achter de heg, die langs de laan liep en hij stapte expres af en deed alsof er iets aan zijn voorwiel mankeerde, Ze moesten goed kunnen zien, dat hij de krantenjongen was!

Hij reed naar de boerderij en deed de twee kranten in de bus; toen vervolgde hij z’n tocht naar het dorp en zette de fiets van Sid tegen zijn huis. Dick ging een tijdje naar de bioscoop, tot het zo donker geworden was dat hij veilig terug kon sluipen naar Huize Kirrin.

Hij legde de terugweg af langs een grote omweg. Zonder dat er iets bijzonders gebeurde bereikte hij de achterkant van de tuin. Waar zou hij zich verstoppen? Had zich daar al iemand verborgen? Als dat zo was liep het scheef – en zou hij ook in de val lopen! "

Hoofdstuk XI

DICK DOET EEN GOEDE VANGST

Dick bleef met ingehouden adem staan luisteren. Hij hoorde alleen maar het ruisen van de bomen om zich heen – en een keer het piepen van een veldmuisje. Het was een donkere avond: de maan ging schuil achter dikke regenwolken. Zat er iemand vlak bij hem tussen de struiken verborgen of kon hij veilig een schuilplaats zoeken en wachten?

Hij dacht even na en kwam tot de conclusie dat het niet waarschijnlijk was dat iemand de achterkant van het huis in de gaten hield, nu daar alles donker was.

Hij overlegde even waar hij zich zou verstoppen – en kreeg een idee. „Ik klim in een boom,” dacht hij. „Waarom zou ik niet die dikke boom nemen, die vlak bij het tuinpad staat? Als de wolken wegtrekken zal ik misschien de man zien die het pakje komt weghalen. Dan laat ik me naar beneden zakken en ga hem achterna.”

Hij klom in een eik, die z’n dikke takken tot over het tuinpad uitbreidde. Hij zocht een gemakkelijk plekje en wachtte.

Welke tijd was er ook al weer genoemd in dat briefje? Elf uur. Ja – Julian moest om elf uur komen en het pakje onder de steen leggen.

Dick stak zijn hand in z’n zak. Hij had nog een stuk chocolade: het was weliswaar half gesmolten, maar dat mocht niet hinderen. Hij at het langzaam op. Precies een kwartier later – de klok begon met elf te slaan – ging de deur van de keuken open; Dick zag Julian naar buiten komen. Hij had een pakje onder zijn arm.

Hij zag Julian snel het paadje langs komen en voelde dat hij om zich heen keek. Dick durfde niet te laten merken dat hij vlak boven zijn broer zat!

Hij hoorde hoe Julian het pakje onder de steen legde en de zware steen toen weer op z’n plaats liet vallen. Het licht van de zaklantaarn, die Julian in de hand hield, danste terug langs het tuinpad naar de keuken deur. Toen viel de deur met een slag weer dicht.

En nu durfde Dick nauwelijks meer te ademen. Wie zou het pakje komen halen? Bevend van opwinding luisterde hij. De wind ritselde door de bladeren en dit geluid klonk zo vlakbij, dat hij ervan schrok. Vijf minuten verstreken zonder dat er iemand kwam. Toen hoorde hij een zacht gerucht. Kroop er iemand door de heg? Dick spande zijn ogen tot het uiterste in, maar het enige dat hij zag was een donkere schim, die zich scheen te bewegen. Het duurde echter even voor hij er zeker van was dat de schim een menselijk wezen was en geen struik. Toen hoorde hij duidelijk iemand hijgen en aan de zware steen trekken! Het pakje werd weggehaald!

Met een doffe slag viel de steen terug op zijn plaats. De schim sloop terug naar de heg. De onbekende, die het pakje gehaald had, ging er nu mee vandoor.

Dick liet zich onhoorbaar naar beneden glijden. Hij had schoenen met rubber zolen aan die geen enkel geluid maakten. Door een groot gat in de heg slipte hij en aan de andere kant bleef hij staan om te proberen de man te ontdekken, die hij zocht. Ja – daar zag hij de gedaante langs een smal landweggetje lopen. Dick volgde onhoorbaar en bleef zo dicht mogelijk bij de heg.

Hij bleef op veilige afstand van de onbekende, die over een hek klom en de laan insloeg, die daarachter lag. Maar eensklaps bleef de gedaante staan en liet een serie uilenkreten horen, die Dick het bloed in de aderen deed stollen.

O ja, natuurlijk – dat was immers het afgesproken teken dat het pakje gehaald was! Dick bewonderde de uitstekende imitatie van de uilenroep.

De gedaante liep weer verder. De onbekende had er blijkbaar geen flauw vermoeden van dat hij gevolgd werd, want hij deed helemaal geen moeite om zich verborgen te houden. Hij volgde het laantje en stak toen een weiland over.

Dick wilde hem weer volgen toen hij stemmen hoorde. Er werd heel zacht gesproken en hij kon er geen woord van verstaan. Hij kroop weg in de schaduw van het hek. dat het weiland scheidde van de laan. Eensklaps hoorde hij een luid gebrom en een fel licht priemde door de duisternis. Dick was blij dat hij achter het hek kon wegkruipen. Er stond een auto in het weiland! De onbekende had de auto gestart en reed er nu mee naar het hek.

Dick deed z’n uiterste best om te zien wie er in de auto zat. Hij zag niemand achter het stuur zitten. Maar waar was de andere persoon dan gebleven – de man met wie de onbekende gepraat had? Was die niet meegegaan? Dan moest Dick op z’n hoede zijn!

De auto draaide de laan in, ging sneller rijden en was weldra uit het gezicht verdwenen. Dick bleef doodstil zitten want hij was overtuigd dat er nog iemand in de buurt was.

En ja hoor, hij hoorde even later iemand snuiven. Een schaduw passeerde hem en sloeg de richting van Huize Kirrin in.

In een wip was Dick weer op de been. Die onbekende kon hij wel achtervolgen! Dick was nieuwsgierig waar hij heen ging.

De laan door, over het hek en terug naar de heg die de achterkant vormde van de tuin van Huize Kirrin – dat was de route die de onbekende nam.

Waarom ging de man terug naar het huis? Dick begreep er niets van. Hij hoorde de onbekende door de heg kruipen en volgde hem. De geheimzinnige gedaante sloop langs het tuinpad naar het huis en keek door een van de donkere ramen naar binnen.

„Hij is zeker van plan in te breken en de boel overhoop te halen,” dacht Dick en hij maakte zich kwaad. Hij nam de onbekende gedaante bij het raam eens nauwkeuriger op. Die leek hem niet zo erg groot. Dick achtte zich best in staat om de onbekende te overmeesteren. Hij zou Julian te hulp roepen en misschien zou hij er in slagen de onbekende zolang vast te houden tot Julian op het toneel verschenen was.

„Misschien zien wij ook kans een gijzelaar gevangen te nemen,” dacht Dick grimmig. „Dan kunnen we ruilen – oog om oog, tand om tand!”

Hij wachtte, tot de schaduw zich van het raam afgewend had – en sprong hem toen op z’n nek. Zijn slachtoffer ging onmiddellijk ondersteboven en gaf een gil van schrik.

De onbekende was nog kleiner en zwakker dan Dick gedacht had – maar hij vocht als een leeuw! Hij beet en krabde en sloeg en schopte zo hard als hij kon en samen rolden ze om en om, terwijl de dahlias van het bloemperk, waarin ze terecht gekomen waren, de een na de ander sneuvelden. Dick schreeuwde zo hard als hij kon om Julian. „Julian! Julian! Help! Julian!”

Julian hoorde hem. Hij holde naar buiten. „Dick, Dick, waar ben je? Wat is er aan de hand?”

Hij richtte zijn zaklantaarn op de plaats waar het geschreeuw vandaan kwam en zag Dick met iemand vechten. Om beide handen vrij te hebben liet hij z’n zaklantaarn vallen; toen rende hij Dick te hulp. Het duurde niet lang of ze hadden de onbekende, die vocht als een wilde boskat, te pakken en sleepten hem naar de achterdeur. Dick had intussen de stem van het slachtoffer herkend. Maar dat kon toch niet waar zijn...! En toch was het waar! Het was Jo!

Ze sleepten haar naar binnen en toen ze hierin geslaagd waren zakte ze in elkaar. Ze snikte en brulde en wreef over haar krabben en builen, terwijl ze de twee jongens uitschold voor alles wat mooi en lelijk was. Annie en Joan stonden stomverbaasd naar haar te kijken. Nu begrepen ze er helemaal niets meer van.

„Breng haar naar boven,” zei Julian. „Stop haar in bed. Ze is helemaal van streek. Ik trouwens ook. Ik zou haar niet zo van katoen gegeven hebben als ik geweten had dat ’t Jo was!”

„Ik had er geen flauw idee van,” stamelde Dick en hij wreef met z’n zakdoek over zijn vuile gezicht. „Maar goeie hemel, wat een wilde boskat is ze! Moet je eens zien, hoe ze me gebeten heeft!”

„Ik wist niet dat jij het was, Dick; heus, ik wist het niet,” huilde Jo. „Je sprong eensklaps boven op me en toen vocht ik terug. Ik zou je niet zo gebeten hebben als ik geweten had dat jij het was.”

„Je bent een gemeen verraderlijk nest,” zei Dick terwijl hij naar de beten en krabben in zijn arm keek. „Je zei dat je niets afwist van de man die je dat briefje gaf – maar je wist heel goed dat hij tot een bende dieven en ontvoerders hoort. Je bent geen haar beter dan die kerels van die bende.”

„Ik heb niets met hun te maken,” zei Jo.

„Lieg niet,” schreeuwde Dick, die zich hoe langer hoe meer opwond. „Ik zat in een boom, toen je dat pakje onder de steen vandaan haalde – ja en ik ben je gevolgd naar die auto – toen je terugging hierheen liep ik weer achter je aan! Je kwam zeker terug om iets te stelen?”

„Nee,” zei Jo en slikte.

„Dat is wel waar! Morgen zullen we je aan de politie overgeven.”

„Ik kwam niet terug om te stelen,” hield Jo vol. „Ik kwam voor iets anders terug.” Haar haren hingen voor haar ogen en ze gluurde doodsbenauwd van de een naar de ander.

„Ja, dat kun je gemakkelijk zeggen! En waarvoor kwam je dan terug? Zeker om nog eens te proberen Timmy te verdoven?” zei Dick smalend.

„Nee,” zei Jo met een ongelukkig gezicht. „Ik kwam alleen maar terug om jullie te zeggen dat ik je naar de plaats wilde brengen waar George gevangen gehouden wordt – als jullie me niet verraden. Mijn vader zou me vermoorden als hij wist dat ik hem verraden had. Het is waar dat ik dat pakje ben komen halen – dat m o e s t ik doen. Maar ik weet heus niet wat er inzat of waar het voor dient. Ik moest het naar een plaats brengen, die Jake me aangegeven had. Ik moest doen wat Jake zei. En toen ging ik terug om jullie te vertellen wat ik weet. En als dank werd ik zo door jullie ontvangen.”

Vier paar ogen boorden zich in die van Jo en ze sloeg haar handen voor haar gezichtje. Dick trok die handen weg en keek haar aan.

„Luister eens,” zei hij, „het is voor ons heel erg belangrijk of jij de waarheid spreekt. Weet je heus waar George gevangen gehouden wordt?”

Jo knikte.

„En ben je bereid ons daarheen te brengen?” vroeg Julian, zijn stem streng en koud.

Jo knikte weer. „Ja, dat zal ik doen. Jullie zijn gemeen tegen me geweest maar ik zal je laten zien dat ik niet zo slecht ben als jullie denken. Ik zal jullie naar George brengen.”

Hoofdstuk XII

JO BEGINT TE VERTELLEN

Het bleef even stil en ze hoorden allemaal heel duidelijk de klok in de gang slaan.

„Een uur,”-zei Joan. „Een uur al! Jongeheer Julian, we kunnen vannacht niets meer doen. Dat zigeunerkind is niet in staat jullie ergens naartoe te brengen, ze is totaal op. Ze kan nauwelijks op haar benen staan.”

„Ja, je hebt gelijk, Joan,” zei Julian; het plan liet hij varen om nog die nacht te proberen George op te sporen. „We zullen tot morgen moeten wachten. Het is heel jammer dat de telefoon niet werkt. Ik geloof werkelijk dat we nu de politie moeten vertellen wat we weten.”

Jo hief onmiddellijk het hoofd op. „Dan vertel ik jullie niet waar George is,” zei ze „Weet je wel, wat de politie met me doen zal als ze me te pakken krijgen? Ze stoppen me in een opvoedingsgesticht en dan kom ik er m’n hele leven niet meer uit. Want ik ben een slecht meisje en ik doe lelijke dingen. Maar ik heb nooit de kans gekregen om goed op te passen.”

„Iedereen krijgt vroeg of laat die kans,” zei Julian vriendelijk „Jij zult de jouwe ook krijgen, Jo – maar zorg dat je hem aangrijpt als hij komt. Goed, we zullen de politie er buiten laten als je ons belooft dat je ons naar George zult brengen. Afgesproken?”

Jo knikte. Toen liet ze zich gewillig door Joan naar boven brengen.

„In mijn kamer staat een divan,” zei Joan tegen Julian. „Daarop kan ze vannacht slapen. Maar al is het nog zo laat – ze gaat eerst in bad. Ze stinkt als iets wat de hond mee naar huis genomen heeft.”

Een half uur later lag Jo op de divan in Joan’s kafner. Ze was zo schoon als wat, hoewel ze nog van top tot teen onder de builen en schrammen zat. Haar haren waren gewassen en gedroogd en met haar krullen leek ze meer op George dan ooit tevoren. Ze had een beker dampende melk en een paar boterhammen op een blaadje naast haar bed staan.

Joan ging naar de gang en riep naar Julian’s kamer: „Jongeheer Julian! Jo ligt in bed. Ze heeft jou en jongeheer Dick nog iets te vertellen!”

Dick en Julian trokken kamerjassen aan en gingen naar Joan’s kamer. Ze herkende Jo bijna niet. Ze had een pyjama van Annie aan en ze zag er ontroerend kinderlijk uit.

Jo ontving hen met een glimlach. „Wat heb je ons te vertellen?” vroeg Julian.

„Ik moet een paar dingen opbiechten,” zei Jo, in de beker melk roerend. „Ik voel me nu goed – goed schoon – en zo. Maar misschien voel ik me morgen weer net zoals altijd – en dan zou ik het jullie niet durven vertellen. Daarom moet ik het nu maar doen.”

„Ga ja gang,” zei Julian.

„Wel, ik heb de mannen binnengelaten, die hier ingebroken hebben,” zei Jo. Julian en Dick staarden haar verbaasd aan. Jo bleef roeren in de melk en keek hen niet aan.

„Het is waar,” zei ze. „Ik kroop door het kleine raampje van de bijkeuken naar binnen en opende de achterdeur voor hen. Wat hebben ze die studeerkamer overhoop gehaald, hè? Ik stond ernaar te kijken. Ze namen een heleboel mee.”

„Uitgesloten, dat jij je door dat kleine raam naar binnen gewurmd hebt,” zei Dick onmiddellijk.

„Toch is het zo,” zei Jo. „Ik – ik heb me al vaker door kleine ramen naar binnen gewurmd. Omdat ik steeds groter wordt, gaat het me niet zo gemakkelijk meer als vroeger, maar dat raampje van jullie – dat ging gemakkelijk.”

„Oei!” zei. Julian. Hij wist niet goed wat hij zeggen moest. „Je hebt de keukendeur zeker ook weer op slot gedaan, toen de mannen klaar waren. En ben je toen weer door dat raampje naar buiten gekropen?”

„Ja,” bekende Jo en nam een hap van haar brood.

„En hoe zat het met Timmy? Wie heeft hem bedwelmend voedsel gegeven, zodat hij ’s nachts niet wakker werd?” vroeg Dick.

„Dat heb ik ook gedaan,” zei Jo, „dat was helemaal niet moeilijk.”

De jongens waren sprakeloos. Dat had Jo allemaal gedaan – het was bijna niet te geloven. Wat een kleine duvel!

„Ik sloot vriendschap met Timmy toen we aan het strand waren, weet je nog?” zei Jo. „George was er boos om. Ik houd van honden. We hadden er tientallen Voor Moeder stierf en ze gehoorzaamden allemaal aan mij. Vader zei wat ik doen moest – vriendschap sluiten met Timmy, opdat ik hem iets te eten zou kunnen geven, waarvan hij in slaap zou vallen. Ik wist dat er een heleboel honden zijn, die alleen maar eten aannemen van hun baas.”

„Juist – en het was wel heel erg gemakkelijk voor je dat we Timmy alleen naar buiten stuurden,” zei Dick bitter. „Hij liep je zo in de armen.”

„Ja. Hij kwam dadelijk naar me toe en hij was blij me te zien. Ik ging een flink eind met hem wandelen en liet hem aan het vlees snuffelen dat ik meegebracht had. Toen ik het hem tenslotte gaf, slokte hij het zomaar naar binnen.” „En sliep de hele nacht door, zodat jij je vriendjes ongestoord kon laten inbreken,” vulde Julian aan. „Ik kan je alleen maar zeggen dat je een doorgewinterde kleine schurk bent. Schaam je je helemaal niet?”

„Ik weet het niet,” zei Jo, die eigenlijk niet precies wist wat zich schamen betekende. „Zal ik niet verder vertellen?” „O ja – alsjeblieft wel,” zei Dick haastig. „Heb je bij de ontvoering van George ook meegedaan?”

„Ik behoefde alleen maar te roepen als een uil, toen zij en Timmy eraan kwamen,” zei Jo. „Ze stonden klaar om haar een zak over haar hoofd te gooien – en Timmy wilden ze met een stok bewusteloos slaan. Dat heb ik hen horen zeggen. Ik ben er niet bij geweest toen ze gegrepen werden. Ik moest terugsluipen en de voordeur dichtdoen, dan zouden jullie de volgende ochtend denken dat George er vroeg op uitgetrokken was.”

„En dat hebben we ook inderdaad gedacht,” gromde Dick. „Wat zijn we stom geweest! Maar het was wel handig bedacht van ons, om de persoon te besluipen die het pakje af kwam halen.”

„Ja, maar dat was ik,” zei Jo, „en ik was toch al van plan om terug te komen en jullie te vertellen wat ik weet. Niet omdat ik George zo aardig vind – ik heb een hekel aan haar. Wat mij betreft houden ze haar een jaar vast!”

„Wat is ze toch vriendelijk!” zei Julian tegen Dick en haalde wanhopig de schouders op. „Wat moet je in vredesnaam met zo’n meisje beginnen?” Hij wendde zich weer tot Jo. „Wel, als je dan zo’n hekel had aan George dat het je niets zou kunnen schelen wanneer ze jaren gevangen gehouden werd – waarom kwam je ons dan eigenlijk vertellen waar ze verborgen gehouden wordt?”

„Ik mag George niet – maar ik mag hem wel!” zei Jo en ze wees naar Dick. „Hij is aardig geweest tegen mij en daarom wil ik ook aardig zijn tegen hem! Het gebeurt me niet vaak dat ik er zo over denk,” ging ze haastig verder, alsof vriendelijkheid haar van zwakheid getuigde, „maar ik zou het erg jammer vinden, als hij een hekel aan me kreeg.” Dick keek haar eens aan. „Ik zal je aardig vinden als je ons naar George brengt,” zei hij, „anders niet. Als je ons om de tuin leidt ben je volgens mij niet veel beter dan een van die pruimepitten – alleen maar geschikt om zover mogelijk weggespuwd te worden.”

„Ik zal jullie morgen naar haar toe brengen,” zei Jo.

„Waar is George eigenlijk?” vroeg Julian botweg. Voor alle zekerheid wilde hij dat maar liever weten, want stel je voor dat Jo morgen van gedachten veranderd was en weer hetzelfde duveltje van vroeger was.

Jo aarzelde. Ze keek Dick aan. „Het zou aardig van je zijn als je het ons vertelde,” zei Dick op vriendelijke toon. Jo was gevoelig voor vriendelijkheid en kon er geen weerstand aan bieden.

„Wel,” fluisterde ze, „ik had jullie toch verteld dat m’n vader er vandoor gegaan was en me bij Jake achtergelaten had. Vader vertelde me niet waarom – maar Jake vertelde het me wel. Hij had George en Timmy in onze woonwagen opgesloten, Blackie het paard ervoor gespannen en was midden in de nacht met hen weggereden. En ik geloof dat ik wel weet waar hij naartoe gegaan is – want daar gaat hij altijd heen als hij zich schuil moet houden.”

„Waar dan?” vroeg Julian die bij al deze fantastische verhalen van de ene verbazing in de andere viel.

„In het hart van Ravenswoud,” zei Jo. „Jullie weten natuurlijk niet waar dat is, maar ik weet het wel. Ik zal jullie er morgen brengen. En nu vertel ik niets meer.” Ze begon haastig haar brood naar binnen te werken en keek de jongens door haar halfgesloten oogleden aan.

Dick dacht na. Hij was er tamelijk zeker van dat ze hun de waarheid had verteld, hoewel hij er niet aan twijfelde of ze zou hen voorgelogen hebben als ze daarin meer voordeel gezien had.

Ze leek hem een uitgeslapen nest, maar toch had hij medelijden met haar en ondanks alles moest hij haar moed bewonderen.

Z’n blik viel op haar builen en schrammen en hij beet zich op de lippen toen hij eraan terugdacht hoe hij haar afgerost had.

„Het spijt me dat ik je zo’n pijn gedaan heb,” zei hij. Maar je snapt wel dat het mijn bedoeling niet was. Het was een vergissing.”

Jo keek hem aan zoals een slavin naar haar heer en meester zou kijken. „Ik vind het niet erg,” zei ze, „ik zou voor jou alles willen doen, letterlijk alles. Je bent aardig voor me.”

Joan klopte ongeduldig op de deur. „Zijn jullie haast klaar, jongens?” riep ze. „Zeg tegen Jo dat ze ophoudt en jullie moeten uit m’n kamer gaan en ook naar bed gaan. Het is al verschrikkelijk laat.”

De jongens openden de deur. Aan hun ernstige gezichten zag Joan wel dat Jo hun belangrijke dingen verteld had. Ze nam het meisje de lege beker uit handen en duwde haar achterover.

„Zo en nu ga jij ook slapen – en denk eraan dat ik geen hokus-pokus van je hoor vannacht anders krijg je een pak voor je broek, dat je een maand lang van de pijn niet kunt zitten,” zei ze streng maar niet onvriendelijk.

Jo grijnsde. Zulke taal verstond ze wel. Ze kroop onder de dekens, genietend van het heerlijke zachte bed. Ze sliep al half toen Joan het licht uitdraaide en in bed stapte.

„Twee uur in de morgen!” mopperde ze. „Wat een bedoening! Ik ben vast niet op tijd wakker om de melkboer te zeggen dat ik er melk bij moet hebben.”

Julian viel het laatst in slaap. Hij lag te piekeren – was George wel veilig? Zou die deugniet van een Jo hen morgen werkelijk naar de plek brengen waar George verborgen gehouden werd? Of zou ze hen in het hol van de leeuw brengen – en zorgen dat ze allemaal gevangen genomen werden?

Al piekerend viel Julian tenslotte in slaap.

Hoofdstuk XIII

OP ZOEK NAAR GEORGE

Joan was de enige, die de volgende morgen op een redelijke tijd wakker werd – maar zelfs zij was te laat voor de melkboer. Om half acht haastte ze zich naar beneden, een uur later dan anders, onder het lopen haar schort nog vastbindend.

„Half acht – wat een tijd om op te staan!” mopperde ze en begon het fornuis in de keuken aan te maken. Ze dacht aan de gebeurtenissen van de vorige avond – hoe ze Sid hadden moeten bezighouden, hoe Dick Jo te pakken gekregen had – en wat Jo allemaal verteld had. Ze was even naar Jo gaan kijken voor ze naar beneden ging want het zou haar niets verwonderd hebben als de deugniet midden in de nacht vertrokken was.

Maar Jo lag als een poesje in elkaar gerold op de divan, haar bruine wang op haar bruine handje. Haar verwarde haren lagen in een krans om haar hoofd en haar ogen waren stijf gesloten. Ze bewoog zelfs niet toen Joan in de slaapkamer heen en weer liep om zich te wassen en aan te kleden.

De anderen sliepen ook als marmotten. Julian was ’t eerst wakker maar toen was het al acht uur. Hij herinnerde zich onmiddellijk wat er allemaal gebeurd was en sprong uit bed. Hij ging naar de kamer van Joan. Beneden hoorde hij Joan in zichzelf praten zoals ze dat vaak deed. Hij keek even om de hoek van de deur – gelukkig, Jo was er nog.

Hij ging naar haar toe en schudde haar zacht heen en weer. Maar ze rukte zich los, draaide zich om en begroef haar hoofd in het kussen. Julian schudde haar krachtiger heen en weer. Ze moest opstaan want hij wilde dat ze hen zo spoedig mogelijk naar George zou brengen.

Om half negen zaten ze allemaal aan het ontbijt en keken elkaar slaperig aan. Jo at in de keuken en de anderen hoorden Joan tegen haar mopperen.

„Waarom prop je je mond zo vol, ben je bang dat de kat er met de eieren vandoor zal gaan voor jij klaar bent? En wie heeft je gezegd dat je je vingers in de stroop mag steken en dan aflikken? Ik heb ogen achter in mijn hoofd, pas dus maar op wat je doet! "

Jo vond Joan aardig. Ze wist waar ze met Joan aan toe was. Als ze maar goede vrienden bleef met Joan en deed wat ze zei, kreeg ze goed te eten en bemoeide Joan zich niet veel met haar – deed ze dat niet, dan kreeg ze het met Joan aan de stok en zouden er wel eens klappen kunnen vallen. Joan was een goedhartige vrouw, maar ongeduldig; toch was nog nooit een kind bang voor haar geweest. Jo liep haar als een hondje achterna toen ze gegeten had.

Om negen uur kwam Julian naar de keuken. „Waar is Jo?” vroeg hij. „O, ben je daar. Wat zou je ervan zeggen als je ons nu eens naar de woonwagen van je vader bracht? Je weet de weg toch?”

„Natuurlijk,” zei Jo en lachte. „Ik weet hier in de omtrek overal de weg.”

„Mooi,” zei Julian en hij haalde een kaart tevoorschijn die hij op tafel uitspreidde. Hij wees een bepaalde plaats aan. „Hier is Kirrin,” zei hij. „En hier staat Ravenswoud. Is dat de plek die je bedoelt? Hoe denk je daar te komen? Langs deze weg of langs die?”

Jo keek naar de kaart. Ze kon er niet uit wijs worden. Een beetje hulpeloos keek ze naar de plaats, die Julian aanwees.

„Nu?” zei Julian ongeduldig. „Is dat de plek, die jij Ravenswoud noemde?”

„Weet ik niet,” zei Jo hulpeloos. „Ik bedoel een echt woud – maar van die kaart van jou begrijp ik niets.”

Joan snoof minachtend. „Met een kaart bereikt u bij haar niets, jongeheer Julian. Het zou me niet verbazen als ze er nog nooit een van haar leven gezien had. Ze kan niet eens lezen.”

„O nee?” vroeg Julian verbaasd. „Dan kan ze natuurlijk niet schrijven ook.” Hij keek Jo vragend aan.

Ze schudde haar hoofd. „Moeder heeft geprobeerd het me te leren maar ze kon het zelf niet zo erg goed. Trouwens, wat heb je eraan of je kunt lezen? Kun je er konijnen mee strikken of vissen mee vangen als je honger hebt?”

„Nee, je hebt het voor andere dingen nodig,” zei Julian lachend. „Enfin – met een kaart kan ik bij jou dus niets bereiken.” Hij vouwde de kaart weer op en dacht na. Het was moeilijk om te weten hoe je iemand als Jo precies moest aanpakken, ze wist van sommige dingen zo weinig en van andere weer een heleboel.

„Maak je niet bezorgd, ze weet de weg wel,” zei Joan, bezig met de afwas. „Zigeuners zijn net honden – ze ruiken eenvoudig waar ze heen moeten.”

„Is het heus waar – snuffel jij langs de grond net als een hond?” vroeg Annie nieuwsgierig. Ze was de keuken binnengekomen om eens te kijken hoever ze stonden en ze geloofde onmiddellijk dat Jo, als ze de weg kwijt was, met haar neus langs de grond kroop, net als Timmy.

„Nee,” zei Jo, „maar toch weet ik altijd welke weg ik nemen moet. En ik houd me niet aan wegen. Dat duurt veel te lang als je ergens naar toe moet. Ik neem de kortste weg, snap je?”

„Hoe weet je dan dat het de kortste weg is?” vroeg Annie.

Jo haalde haar magere schouders op. Hoe kon iemand zulke domme vragen stellen. „Waar is die andere jongen?” vroeg ze, „komt hij niet? Ik wil hem zien.”

„Ze is gek op Dick,” zei Joan. „Daar komt hij al aan, Jo!”

„Hallo, Jo!” zei Dick met z’n beminnelijkste grijns. Klaar om onze gids te zijn?”

„Het is beter dat we vanavond gaan,” zei Jo en staarde Dick aan.

„O nee!” zei Dick. „We gaan nu! Zo laten we ons niet afschepen. Nu, Jo – nu!”

„Mijn vader zal kwaad zijn als hij ons ziet komen,” hield Jo koppig vol.

„Goed,” zei Dick en keek Julian aan. „Dan gaan we alleen. We hebben het Ravenswoud op de kaart gevonden. We kunnen er gemakkelijk alleen heen gaan!”

„Poe!” zei Jo. „Natuurlijk kun je erheen gaan – maar het Ravenswoud is groot. Alleen mijn vader en ik weten waar de woonwagen verborgen is. En als m’n vader er zeker van wil zijn dat George niet gevonden wordt, brengt hij haar naar onze geheime schuilplaats, diep in de bossen. Die zou je nooit kunnen vinden, zonder mij!”

„Goed, dan zullen we de politie erbij halen,” zei Julian opgewekt. „Zij zullen ons wel helpen om het bos uit te kammen. We moeten George vinden!”

„Nee, nee,” riep Jo verschrikt uit. „Je hebt gezegd, dat je dat niet doen zou! Dat heb je beloofd!”

„Maar jij hebt ook iets beloofd,” zei Julian. „We hadden een afspraak gemaakt. Blijkbaar ben je toch niet te vertrouwen. En dus zal ik mijn fiets pakken en naar de politie rijden.”

Maar voor hij de kamer uit was, had Jo zich als een kat aan hem vastgeklampt. „Nee, nee! Ik zal jullie wel brengen. Ik zal m’n belofte houden. Maar het zou heus beter zijn, als we vanavond gingen!”

„Ik ben niet van plan de zaak nog langer uit te stellen!” zei Julian en schudde Jo van zich af. „Als je meent wat je zegt, moet je nu met ons meegaan. Dus zeg op – wat ben je van plan!”

„Ik ga mee,” zei Jo.

„Zou het niet beter zijn als we haar een andere broek gaven?” zei Annie, die zag dat Jo een groot gat in haar korte broek had. „Zo kan ze niet met ons meegaan. En moet je die trui eens zien. Vol gaten....”

De jongens bekeken de kleren. „Ze zou ook een stuk frisser ruiken als ze schone kleren aan had,” zei Joan.” Er ligt nog een oude korte broek van George, die ik gisteren gewassen en versteld heb. En een shirt van haar is er ook nog wel.”

Vijf minuten later stapte Jo trots als een pauw rond in een verschoten, maar hele broek van George en net zo’n shirt als Annie droeg.

Toen Annie haar zag moest ze lachen.

„Nu lijkt ze meer op George dan ooit!” zei ze. „ze zouden wel zusters kunnen zijn!”

„Broers, bedoel je,” zei Dick. „George en Jo – wat een stel!” Jo stak haar tong uit. Ze kon precies zo haar tong uitsteken als George – en toch wilde ze niet op haar lijken.

„Goeie hemel, wat kun jij lelijk doen!” zei Joan. „Pas maar op als de klok slaat en de haan kraait blijft je mond zo staan!”

„Ga nu mee,” zei Julian ongeduldig, „Jo! Versta je me? Breng ons nu naar Ravenswoud!”

„Misschien ligt Jake op de loer,” zei Jo nors. Ze wilde het moment van vertrekken zo lang mogelijk uitstellen.

„Ja, dat zou kunnen,” zei Julian die daar niet aan gedacht had. „Wel – dan loop jij een eindje vooruit en wij volgen. Op die manier kan Jake niet weten dat je ons ergens naar toe brengt.”

Eindelijk gingen ze dan. Joan had hun brood meegegeven, voor ’t geval ze onderweg honger zouden krijgen. Julian deed de mondvoorraad in een tas en hing die aan zijn schouder. Jo ging de achterdeur uit, liep tot achterin de tuin en wurmde zich door een gat in de heg naar het erachter gelegen laantje. De anderen gingen de voordeur uit en liepen langzaam naar het laantje, wachtend tot Jo te voorschijn zou komen.

„Daar is ze,” zei Julian, „kom mee. We mogen haar niet uit het oog verliezen. Het zou me helemaal niet verwonderen als ze probeerde ons onderweg kwijt te raken. "

Jo huppelde een flink eind voor hen uit. Ze schonk geen aandacht aan de anderen.

Toen gebeurde er eensklaps iets. Een man stapte eensklaps uit de struiken op het pad, ging voor Jo staan en zei iets tegen haar. Ze gilde en probeerde onder hem door te duiken. Maar de man kreeg haar te pakken en trok haar in de struiken.

„Dat was Jake!” zei Dick. „Ik weet zeker dat het Jake was. Hij lag op de loer. Wat moeten we nu in vredesnaam doen?”

Hoofdstuk XIV

DE WOONWAGEN VAN SIMMY

Ze holden allemaal naar de plek, waar Jake Jo te pakken gekregen had. Er was absoluut niets te zien, behalve een paar afgebroken twijgen. Geen Jake, geen Jo. Er was geen geluid te horen ook. Geen geschreeuw van Jo en geen woedende stem van Jake. Het was, alsof ze allebei door de aarde verzwolgen waren.

Dick wurmde zich door de heg heen naar het weiland, dat erachter lag. Er graasden een paar koeien, die hem verbaasd aankeken – maar Jake en Jo zag hij nergens.

„Ik zie ginds een heuveltje,” riep Dick, „ik denk dat ze daar zijn. Ik ga even kijken.”

Hij holde de weide door naar het heuveltje. Maar ook daar was niemand te zien. Achter het heuveltje stonden een paar vervallen huisjes. Dick keek ernaar en zuchtte.

„Ik denk dat Jake haar naar een van die huisjes gesleept heeft, dacht hij boos. „Misschien woont hij daar wel. En hij zal haar natuurlijk niet laten gaan, dat staat vast! Tien tegen één dat hij in de gaten heeft, dat ze aan onze kant staat. Arme Jo!”

Hij ging terug naar de anderen. Op gedempte toon hielden ze krijgsraad langs de kant van de weg. „Laten we ’t allemaal maar aan de politie vertellen,” zei Annie.

„Nee. Laten we alleen naar het Ravenswoud gaan,” stelde Dick voor. „We weten het nu te vinden. We komen er misschien niet langs de kortste weg, maar vinden doen we het in elk geval!”

„Ja, dat geloof ik ook wel,” zei Julian. „Vooruit dan maar! Looppas!”

Ze liepen de laan uit, staken toen een heideveld over en kwamen aan een brede weg. Een bus passeerde hen in tegenovergestelde richting.

„Als we aan een bushalte komen zullen we vragen of er één naar het Ravenswoud gaat,” zei Julian. „Het zou ons een heleboel tijd sparen als we een bus konden nemen. Dan zijn we er veel eerder dan Jake, als hij het in zijn hoofd mocht halen om Jo’s vader te waarschuwen dat we in aantocht zijn! Ik wed, dat Jo het hem verteld heeft. Die kleine duvel is volgens mij voor geen cent te vertrouwen.”

„Ik haat Jo!” zei Annie bijna in tranen. „Ik vertrouw haar helemaal niet. En jij, Dick?”

„Ik weet het niet,” zei Dick. „Ik weet heus niet wat. ik van haar denken moet. Ze heeft tot nu toe eigenlijk niet getoond of ze betrouwbaar is of niet. En dan – gisteravond kwam ze terug om ons alles te vertellen wat ze wist, nietwaar?”

„Ik geloof er niets van dat ze daar voor terugkwam,” zei Annie koppig. „Ik geloof dat ze alleen maar kwam om te spioneren.”

„Misschien heb je gelijk,” zei Dick. „Kijk – daar is een bushalte en er hangt een dienstregeling naast!”

Er ging blijkbaar een bus naar het Ravenswoud en hij zou over tien minuten voorbij komen. Ze gingen op een bank zitten wachten. De bus was precies op tijd en hij zat vol vrouwen die naar Ravensmarkt gingen. Het waren allemaal dikke vrouwen en ze hadden grote tassen bij zich: de kinderen konden er haast niet meer bij.

In Ravensmarkt stapte iedereen uit. Julian vroeg de weg naar het Ravenswoud. „Daar,” zei de conducteur en hij wees naar het dal dat onder aan de heuvel lag en dat dicht begroeid was met dennebossen. „Het is een uitgestrekt bos. Pas maar op dat jullie niet verdwalen! En kijk uit voor zigeuners. Meestal zwerven er een heleboel in het bos!”

„Dank U wel,” zei Julian en met z’n drieën liepen ze de heuvel af naar het dal. Het duurde niet lang of ze hadden het bos bereikt.

„Wat een groot bos,” zei Annie, „ik zie niets anders dan bomen, bomen en nog eens bomen. En wat is het donker onder die dennebomen.”

Toen ze een poosje gelopen hadden kwamen ze aan een open plek waar zigeuners kampeerden. Er stonden drie vuile woonwagens en een groepje bruine kinderen speelde een spelletje met een touw. Julian keek snel naar de woonwagens. Van alle drie stonden de deuren open.

„Hier is George niet te vinden,” zei hij zacht tegen de anderen. „Ik wou, dat ik precies wist waar we naartoe moeten! Het lijkt me het beste dat we dit brede karrespoor volgen. Tenslotte kan Jo’s vader met zijn woonwagen niet langs een smal pad gereden zijn.”

„Kunnen we niet aan iemand vragen of Jo’s woonwagen hier in de buurt gezien is?” zei Annie.

„We weten niet hoe haar vader heet,” zei Julian.

„Maar we kunnen toch zeggen dat de wagen getrokken wordt door een paard dat Blackie heet en dat er een meisje in woont dat Jo heet,” zei Annie.

„Ja, ik had niet aan het paard gedacht,” zei Julian en liep naar een oude vrouw, die roerde in een zwarte ijzeren pot. De pot hing aan een ijzeren stang boven een houtvuurtje. Julian vond dat ze sprekend op een heks leek. Ze gluurde hem aan door haar verwarde grijze haren.

„Kunt U me zeggen of hier een woonwagen voorbij gekomen is, getrokken door een paard dat Blackie heet?” vroeg Julian beleefd. „Er woont een meisje in dat Jo heet, samen met haar vader. We willen haar graag spreken.” De oude vrouw knipperde met de ogen. Ze hief een ijzeren schep uit de pot en wees ermee naar rechts.

„Simmy is die kant uit gegaan,” zei ze. „Ik heb Jo niet gezien – maar de deur van de woonwagen was dicht, misschien was ze binnen. Wat moet je met Jo?”

„O – we willen haar alleen maar spreken,” zei Julian, die niet zo snel een reden wist op te geven voor een bezoek aan een zigeunermeisje. „Is Simmy haar vader?”

De oude vrouw knikte en begon weer in haar pot te roeren. Julian ging terug naar de anderen.

„Deze kant uit,” zei hij en ze sloegen het karrespoor in. Het was zo breed dat er gemakkelijk een woonwagen langs zou kunnen rijden. Annie keek naar boven, naar de takken van de bomen.

„Volgens mij kan hij hier niet onderdoor gereden zijn zonder de takken te raken,” "zei ze. „Een vreemd leven – dag in dag uit verder trekken met een kleine woonwagen en je bovendien dan nog verstoppen in de bossen!”

Ze liepen verder langs het pad, dat zich tussen de bomen door slingerde. Af en toe stonden de bomen zo dicht bij elkaar dat het onmogelijk leek dat een woonwagen er tussendoor zou kunnen rijden. Maar de sporen bewezen dat de wagen er tussendoor gegaan was.

Van lieverlede kwamen ze dieper in het woud en het duurde niet lang of de zon drong bijna niet meer door het dichte bladerdak heen. Er kwam geen eind aan het pad, maar daarop zagen ze nu alleen nog maar de sporen van een woonwagen. Waarschijnlijk waren die door de wielen van Simmy’s wagen gemaakt.

Hier en daar was een boom geschampt of struik aan de kant geworpen. „Simmy was blijkbaar van plan zo diep mogelijk het woud in te trekken,” zei Julian en hij wees naar een struik, die uit de grond getrokken was om plaats te maken voor de wagen. „Hij heeft zich hier en daar zelfs een weg moeten banen door het bos. Eigenlijk is hier geen pad meer – we volgen nu alleen nog maar de wielsporen.”

Hij had gelijk. Het pad was verdwenen. Ze waren nu diep in het woud en slechts de sporen van de wagen bepaalden hun richting.

Ze liepen zwijgend verder. Het was stil in het bos. Er zongen geen vogels en onder de bomen heerste een geheimzinnige, bijna angstjagende schemering.

„Ik wou dat we Timmy bij ons hadden,” fluisterde Annie tenslotte. Julian knikte. Die gedachte was bij hem allang opgekomen. Hij had er spijt van dat ze Annie meegenomen hadden – maar toen ze op weg gingen was Jo bij hen geweest om hun de weg te wijzen en te waarschuwen als er gevaar dreigde. Nu waren ze alleen.

„Ik vind, dat we voorzichtig verder moeten gaan,” zei hij zacht. „Het is best mogelijk dat we onverwachts voor de woonwagen staan. Simmy mag ons niet horen aankomen.”

„Ik zal een eindje vooruit lopen en jullie waarschuwen als ik iets hoor of zie,” zei Dick.

Julian knikte en Dick liep vooruit. Telkens als hij aan een plek kwam, waar hij het spoor niet kon overzien, verkende hij eerst voorzichtig de omgeving. Julian begon erover na te denken, wat ze moesten doen als ze de woonwagen gevonden hadden. Hij hield er rekening mee, dat zowel George als Timmy erin opgesloten zouden zitten.

„Als we kans zien de deur open te maken en hem eruit te laten zal Timmy de rest wel doen,” dacht hij. „Hij is even veel waard als drie politiemannen! Ja – dat lijkt me het beste!”

Dick bleef eensklaps staan en hief waarschuwend zijn hand op. Hij gluurde om de stam van een dikke boom heen, draaide zich om en knikte opgewonden. ;

„Hij heeft de woonwagen gevonden,” zei Annie en haar hart begon te bonzen van opwinding.

„Blijf hier,” zei Julian tegen Annie en hij liep zacht naar Dick toe. Annie kroop weg onder een struik. Ze vond het donkere, stille woud griezelig.

Dick had inderdaad de woonwagen gevonden. Hij was maar klein, moest nodig geschilderd worden – en hij stond geheel verlaten. Er brandde geen vuur bij. Simmy was nergens te bekennen. Zelfs Blackie, het paard, was nergens te zien.

De jongens staarden er een paar minuten gespannen naar; ze durfden geen vin te verroeren. Maar er bewoog niets op de kleine open ruimte, waarin de woonwagen stond. De deuren en de ramen van de wagen waren gesloten.

„Dick,” fluisterde Julian tenslotte, „ik geloof dat Simmy er niet is. Dit is onze kans! We kruipen naar de wagen en kijken naar binnen. We proberen George’s aandacht te trekken en als we kans zien de deur van de wagen open te maken laten we haar en Timmy eruit.”

„Gek dat hij helemaal niet blaft,” zei Dick die ook fluisterde. „Misschien heeft hij ons niet gehoord. Kom – gaan we er nu meteen naar toe?”

Ze holden zo zacht ze konden naar de kleine wagen en Julian gluurde door een venster naar binnen. Maar daar binnen was het zo donker dat hij niets kon zien.

„George!” fluisterde hij, „George, ben je daar?”

Hoofdstuk XV

ANNIE HEEFT EEN HEKEL AAN AVONTUREN

Er antwoordde niemand in de woonwagen. Misschien sliep George of was ze bedwelmd! En Timmy ook. De angst sloeg Julian om ’t hart. Stel je voor dat ze George gemeen behandeld hadden! Nogmaals probeerde hij in de wagen te kijken, maar de ramen waren zo vuil dat hij niets kon zien.

„Zullen we op de deur bonzen?” vroeg Dick.

„Nee. Stel je voor dat Simmy in de buurt is; dan komt hij natuurlijk onmiddellijk terug – en als George binnen was en ze was wakker dan zou ze ons allang gehoord hebben,” zei Julian.

Ze liepen zacht om de wagen heen naar de deur aan de achterkant. Er zat geen sleutel in het slot. Julian fronste zijn voorhoofd.

Simmy had de sleutel zeker meegenomen. Dat betekende dat ze de deur zouden moeten forceren – en dat maakte lawaai.

Hij ging het trapje op en duwde tegen de deur. Die zag er heel stevig uit. Hoe moest hij die in vredesnaam openbreken? Hij had natuurlijk geen gereedschap en het zag er niet naar uit dat hij kans zou zien de deur in te trappen.

Hij klopte zacht op de deur. Binnen bleef alles stil. Julian begreep er niets van. Hij voelde aan de kruk van de deur – die draaide gemakkelijk.

Hij draaide niet alleen – de deur ging open bovendien!

„Dick! Dick! Hij is niet op slot!” riep Julian, van opwinding vergetend om te fluisteren. Hij ging de donkere woonwagen binnen maar de hoop dat hij George of Timmy zou vinden had hij al opgegeven.

Dick kwam vlak achter hem aan. Het rook zuur en vies in de wagen. Er was niemand. De wagen was leeg, zoals Julian al vermoed had.

„Alles vergeefs,” gromde hij. „Ze hebben George ergens anders heen gebracht. Nu moeten we de jacht opgeven, Dick – ik heb er geen flauw idee van, waar we nu naartoe zouden moeten gaan.”

Dick haalde zijn zaklantaarn tevoorschijn. Hij knipte hem aan en scheen ermee de wagen rond. Dick hoopte sporen van George te zullen vinden. Maar er was helemaal niets dat er op wees, dat George en Timmy daar geweest waren.

„Wie weet, misschien heeft Jo ’t maar verzonnen dat haar vader George ontvoerd heeft,” zei hij vermoeid. „Ik zie helemaal niet dat ze hier geweest is.”

Maar toen hij het licht van zijn lamp op de houten wand van de woonwagen richtte, zag hij eensklaps iets dat zijn aandacht trok. Iemand had iets op de muur geschreven.

Hij keek scherper toe. „Julian – is dat niet het handschrift van George? Kijk! Wat staat daar?”

De jongens tuurden naar de vuile wand. „Red Tower, Red Tower, Red Tower,” stond er met heel kleine letters.

„Red Tower!” zei Dick. „Wat heeft dat nu te betekenen? Is het wel het handschrift van George?”

„Ja, ik geloof van wel,” zei Julian. „Maar waarom zou ze dat driemaal op de muur geschreven hebben? Zou dat de plaats zijn waar ze haar naar toe gebracht hebben? Misschien heeft ze iets opgevangen uit een gesprek en het toen gauw opgeschreven – voor ’t geval we de woonwagen zouden vinden en doorzoeken! Red Tower! Wat een rare naam!”

„Het zal wel een huis zijn met een rode toren,” zei Dick. „Kom – laten we de politie gaan vertellen wat we gevonden hebben – zij motten dat huis met de rode toren maar opzoeken.”

Teleurgesteld liepen de jongens terug naar Annie. Toen ze hen zag komen, kroop ze onder de struiken uit.

„George is er niet,” zei Dick, „ze is weg. Maar ze is daar wel geweest – we zagen dat ze iets op de muur van de woonwagen had geschreven!”

„Hoe weet je, dat zij dat gedaan heeft?” vroeg Annie.

„Ze heeft driemaal „Red Tower” geschreven en de R’s en de T’s zijn precies zoals zij ze altijd maakt,” zei Dick. „Ik denk, dat ze een gesprek heeft opgevangen dat ze van plan waren haar naar een Rode Toren te brengen. We gaan nu regelrecht naar de politie. Ik wou, dat we Jo maar niet geloofd hadden. We hebben nu een heleboel tijd verloren. "

„Ik heb honger,” zei Julian. „We zullen al lopende een paar boterhammen opeten. Kom mee.”

Maar Julian was de enige die trek had. Annie zei, dat ze pijn in haar buik had. Dick was zo verlangend om terug te gaan, dat hij zich zelfs geen tijd gunde om het brood uit te pakken! En dus liepen ze terug langs dezelfde weg als ze gekomen waren.

Het werd eensklaps nog donkerder en zware regendruppels vielen van de bladeren. In de verte rolde de donder.

Annie greep Julian verschrikt bij de arm.

„O, Julian, het is gevaarlijk in een bos als het onweert. We zullen door de bliksem getroffen worden!”

„Nee, dat zal niet gebeuren,” zei Julian. „In een bos is het met onweer niet gevaarlijker dan waar ook. Als je ergens onder een alleenstaande boom gaat staan loop je de kans door de bliksem getroffen te worden. Kijk – daar is een open plek; we zullen daar naar toe gaan als je dat liever wilt.”

Maar toen ze de open plek bereikt hadden regende het zo hard dat ze doornat dreigden te worden. Julian gaf Annie een hand en met z’n drieën renden ze naar een groepje struiken, om daaronder de bui af te wachten.

Het hield spoedig op met regenen en de bui trok af naar het oosten. Ze hadden geen bliksemflits gezien. Het werd weer een beetje lichter onder de bomen en Annie slaakte een zucht van verlichting.

„Ik heb een hekel aan dit bos,” zei Dick toen hij onder de struiken vandaan kroop. Kom, jongens, laten we dat karrespoor maar weer opzoeken. Hoe eerder we uit dit bos zijn hoe liever het me is.”

Hij ging voorop. „Wacht eens even, Dick,” riep Julian eensklaps. „Weet je zeker, dat dit de goede richting is?”

Dick bleef aarzelend staan. „Ja,” zei hij onzeker. „Ik dacht van wel. Maar ik weet het niet zeker. Jij wel?”

„Ik dacht dat we die kant uit moesten,” zei Julian. „Daar naar die kleine open plek.”

Ze liepen erheen. „Maar dat is niet dezelfde open plek als we straks geweest zijn,” zei Annie. „Op die andere plek lag een dode boom.”

„Verdraaid!” zei Julian. „Wel – laten we die kant eens uit gaan!”

Ze gingen naar links en even later belandden ze in een deel van het bos, waar de bomen zo dicht op elkaar stonden als ze nog niet eerder gezien hadden. De schrik sloeg Julian om het hart. Hij was een stomme idioot! Hij had kunnen weten dat het dwaasheid was om het enige pad dat ze konden herkennen te verlaten zonder het op een of andere manier te markeren.

Nu had hij geen flauw idee, waar het karrespoor was. Misschien lag het links van hen – misschien rechts: hij kon zelfs de zon niet zien om zich te oriënteren. Hij keek Dick terneergeslagen aan. „Dat ziet er lelijk uit!” zei Dick.

We zullen toch moeten kiezen, welke kant we uit gaan. We kunnen hier niet blijven staan.”

„Misschien lopen we steeds dieper en dieper het bos in,” zei Annie met een snik van angst. Julian sloeg zijn arm om haar heen.

„Als we steeds dieper en dieper het bos in lopen,” zei hij, „komen we er aan de andere kant weer uit. Het bos is niet eindeloos, weet je.”

„Maar laten we maar steeds rechtdoor lopen, dwars door het bos heen,” riep Annie uit, „Dan moeten we er toch aan de andere kant weer uit komen.”

De jongens vertelden haar niet dat het onmogelijk was om precies midden door het bos heen te lopen. Je moet altijd omwegen maken, soms een eind teruglopen en juist daardoor raakte je steeds weer de weg kwijt. Nee, in theorie mocht het heel mooi klinken – in practijk was het niet uitvoerbaar om dwars door het bos heen te lopen en er aan de andere kant weer uit te komen, als je niet heel precies de weg wist te vinden.

„Het is best mogelijk dat we steeds in een kringetje rondlopen, zoals mensen doen die in de woestijn verdwaald zijn,” dacht Julian. Hij maakte zich bittere verwijten dat hij zich had laten verleiden om het veilige spoor van de woonwagen de rug toe te keren.

Ze liepen twee, drie uren achter elkaar en toen struikelde Annie en viel. „Ik kan niet meer,” huilde ze, „ik ben zo moe. Ik moet rusten.”

Dick keek op zijn horloge en floot tussen zijn tanden. Waar was de tijd gebleven?. Het was al bijna drie uur. Hij ging naast Annie zitten en trok haar dicht tegen zich aan. „Als we eerst maar eens wat eten, dan knappen we wel een beetje op,” zei hij. „We hebben sinds vanmorgen niets gegeten.”

Annie zei, dat ze nog steeds geen honger had maar toen ze de heerlijke boterhammen met worst en kaas zag die Joan voor hen klaargemaakt had, veranderde ze van gedachten. Het duurde niet lang of ze at met de anderen mee en het smaakte haar uitstekend.

„Jammer, dat we niets te drinken hebben,” zei Dick. „Maar gelukkig heeft Joan er wel tomaten en pruimen bij gedaan. Ze zijn lekker sappig.”

Ze aten alles op, hoewel Julian zich heimelijk afvroeg of het niet verstandiger zou zijn een deel van het brood te bewaren. Wie weet hoelang het nog zou duren, voor ze de kans gezien hadden de weg terug te vinden! Natuurlijk zou Joan zich op den duur ongerust gaan maken en de politie waarschuwen, als ze niet boven water kwamen. Dan zou er naar hen gezocht worden. Maar het zou best een hele poos kunnen duren voor ze gevonden werden.

Annie viel in slaap toen ze gegeten had. De jongens praatten zacht met elkaar om haar niet wakker te maken. „De situatie bevalt me niet,” zei Dick. „we zijn er op uit getrokken om George te vinden en het enige dat we bereikt hebben is dat we zelf verdwaald zijn. Ik geloof dat we deze keer de zaak niet zo erg goed aangepakt hebben.”

„Als we niet voor donker uit het bos zijn, zullen we ergens onder de struiken moeten slapen,” zei Julian zacht. „Als Annie wakker is, zullen we het nog eens proberen. Als we geen succes hebben zullen we een slaapplaats moeten zoeken. "

Maar toen het donker begon te worden – en dat gebeurde al erg vroeg in het woud – hadden ze de weg terug nog steeds niet gevonden. Ze waren schor van het schreeuwen.

Zwijgend verzamelden ze takken en twijgen op een open plek en maakten daarvan een schuilplaats voor de nacht. „Wat een geluk dat het geen winter is,” zei Dick, die probeerde de moed erin te houden. „Stel je voor dat we in de sneeuw hadden moeten slapen. Morgen zullen we ons allemaal een stuk beter voelen. Ga maar dicht tegen me aan liggen, Annie, dan krijg je het vast niet koud. Mooi! Julian, jij aan de andere kant van haar! Jongens, is dit even een avontuur!”

„Ik houd niet van zulke avonturen,” zei Annie kleintjes en toen viel ze in slaap.

Hoofdstuk XVI

BEZOEK IN DE NACHT

Het duurde een hele tijd voor Julian en Dick ook in slaap vielen. Ze maakten zich allebei bezorgd – bezorgd over George en bezorgd over zichzelf. Bovendien hadden ze honger en de honger hield hen evenzeer wakker als hun bezorgdheid.

Tenslotte viel Dick in slaap. Julian was nog wakker; hij hoopte maar dat Annie het niet koud zou krijgen. Zelf had hij het verre van warm.

Hij hoorde het ruisen van de bladeren en toen ritselde er iets in de struiken achter zijn hoofd. Wat zou het zijn – een muis?

Hij voelde iets over zijn haren kruipen en rilde. Een spin waarschijnlijk. Maar hij kon zich niet bewegen want dan maakte hij Annie wakker. Als de spin een web wilde maken in zijn haren zou hij er niets tegen kunnen doen. Hij sloot zijn ogen en dommelde in. Het duurde niet lang of hij droomde.

Hij ontwaakte met een schok. Hij hoorde de kreet van van een uil. Daar was hij blijkbaar van wakker geschrokken. Verdorie! Nu zou het wel weer een hele tijd duren voor hij in slaap viel.

Hij sloot zijn ogen. Weer krijste de uil en Julian vervloekte het beest. Hij hoopte maar dat Annie er niet wakker van zou worden. Ze bewoog zich en mompelde in haar slaap. Julian raakte haar even aan. Ze voelde heerlijk warm aan.

Hij ging weer liggen en sloot zijn ogen – Maar onmiddellijk opende hij ze weer. Hij had iets gehoord! Niet het gekrijs van een uil of het geritsel van een klein dier – iets anders, iets dat verontrustender was. Hij luisterde en daar hoorde hij het gedruis weer. Het moest veroorzaakt worden door een tamelijk groot beest.

De schrik sloeg Julian om het hart – maar even later stelde hij zichzelf gerust. Er waren geen gevaarlijke wilde beesten in deze streek, zelfs geen wolven. Hij luisterde of hij gesnuffel hoorde – hij dacht aan een hert of een everzwijn – maar het enige dat hij hoorde was het onheilspellende geritsel.

Het kwam dichterbij. Hij hoorde het nu vlakbij! Hij voelde een warme adem tegen zijn oor en dat gaf hem een gevoel van misselijkheid. Met een ruk ging hij rechtop zitten en tastte om zich heen. Hij voelde iets warms en hartigs. Hij trok zijn handen onmiddellijk terug en probeerde zijn zaklantaarn te vinden. Om iets warms en harigs te voelen in het pikkedonker en niet te weten wat het was – dat was zelfs Julian teveel en hij was toch heus niet bang uitgevallen!

Iets greep zijn hand en hij gaf een gil en schudde het van zich af. Toen beleefde hij de grootste verrassing van zijn leven. Het beest begon te spreken.

„Julian,” zei een stem, „ik ben het!”

Julian had zijn zaklantaarn gevonden en flitste die aan. Het licht beefde in zijn handen en viel op een vuil gebruind gezicht en verwarde haren.

„Jo,” zei Julian schor. „Jo! Hoe kom jij in vredesnaam hier? Wat heb je me laten schrikken! Ik dacht dat je een of ander beest was.”

„Je had mijn haren te pakken,” zei Jo met een grijns. Annie en Dick waren intussen ook wakker geworden en ook zij keken sprakeloos van verbazing naar Jo. Stel je voor, midden in het woud was Jo zomaar uit de lucht komen vallen! Ze begrepen er niets van.

„Jullie zijn zeker wel verbaasd me te zien, hè?” zei Jo. „Jake kreeg me te pakken. Maar hij wist niet dat jullie achter me aan kwamen. Hij sleepte me mee naar zijn huisje en sloot me op. Hij wist dat ik in Huize Kirrin geslapen had en hij zei dat hij me zou meenemen naar mijn vader dat die me een pak slaag zou geven zoals ik nog nooit gehad had. En hij zou het gedaan hebben ook.”

„We dachten al dat Jake je te pakken gekregen had,” zei Dick.

„Ik sloeg het raampje stuk van de schuur, waar hij me in gestopt had en klom naar buiten,” ging Jo verder. „Die Jake! Nooit zal ik meer doen wat hij zegt – stel je voor, mij opsluiten! Er is niets dat ik zo erg vind! Nu en toen ging ik naar jullie zoeken.”

„Hoe heb je ons gevonden?” vroeg Julian nieuwsgierig.

„Ik ging eerst naar de woonwagen,” zei Jo. „De oude Ma Smith – de vrouw die altijd in een pot zit te roeren – vertelde me dat jullie de weg naar de wagen van Simmy gevraagd hadden. Zo wist ik dat jullie daarheen gegaan waren. Maar er was niemand bij de woonwagen, zelfs George niet.”

„Waar is George dan wel, weet jij dat?” vroeg Annie.

„Nee,” zei Jo. „Vader heeft haar ergens anders heen gebracht. Ik denk dat hij haar op de rug van Blackie gezet heeft want Blackie was ook weg.”

„En Timmy?” vroeg Dick.

Jo keek een andere kant uit. „Ik denk dat ze Timmy doodgemaakt hebben,” zei ze. Ze zwegen allemaal. Dat Timmy iets overkomen zou zijn was te afschuwelijk om erover te spreken.

„Hoe heb je ons hier gevonden?” vroeg Julian tenslotte.

„Dat was gemakkelijk,” zei Jo. „Ik behoef jullie spoor maar te volgen.

Ik zou jullie wel eerder ingehaald hebben, maar het werd donker. Sjonge, wat hebben jullie gedwaald!” „Ja,” zei Dick, „dat hebben we; bedoel je dat je ons spoor gevolgd bent, overal waar we heen gegaan zijn?” „Ja, natuurlijk,” zei Jo. „Ik raakte er doodop van, zo draaiden jullie steeds in een kringetje rond. Waarom zijn jullie van het karrespoor afgeweken? "

Julian vertelde het haar. „Jullie waren stom,” zei Jo. „Als je op een onbekende weg komt moet je de bomen merken die je passeert – de ene keer aan de linkerkant en de andere keer aan de rechterkant. Dan kun je altijd de weg terugvinden.”

„We wisten niet eens dat we verdwaald waren voor het te laat was,” zei Annie. Ze pakte Jo’s hand. Ze was heel blij dat Jo bij hen was. Nu zouden ze tenminste uit dat afschuwelijke woud kunnen komen.

Jo was verbaasd en ontroerd, maar ze trok haar hand gauw terug. Ze hield er niet van aangehaald te worden, hoewel ze het niet erg gevonden zou hebben als Dick haar hand gegrepen had. Dick was haar held, hij stond apart van de anderen. Hij was vriendelijk tegen haar geweest en ze was blij dat ze hem had leren kennen.

„Er stond iets geschreven op de wand van de woonwagen,” zei Julian. „We geloven dat we weten waar George naartoe gebracht is. Het is een plek die Red Tower heet. Weet jij waar dat is?”

„Er is geen plek die Red Tower heet,” zei Jo onmiddellijk. „Het is....."

„Doe niet zo dwaas, Jo,” zei Dick ongeduldig. „Hoe kun jij nu weten dat er geen plek is die Red Tower heet. Misschien zijn er honderden plaatsen met die naam. In ieder geval moeten we die plaats zien te vinden. De politie zal ons wel kunnen helpen.”

Jo maakte een beweging van schrik. „Jullie hadden beloofd, dat je niet naar de politie zou gaan,” zei ze.

„Ja – dat hadden we beloofd – maar alleen als jij ons naar George zou brengen,” zei Dick. „En dat heb je niet gedaan. Trouwens, al had je ons naar de woonwagen gebracht, dan zouden we George daar toch niet gevonden hebben. En dus zullen we de politie er wel bij moeten halen, als we erachter willen komen waar Red Tower is.”

„Had George werkelijk Red Tower geschreven?” vroeg Jo – „Goed – ik kan jullie naar George brengen!”

„Hoe kan je dat in vredesnaam? Je zegt dat er geen plaats is die Red Tower heet,” zei Julian ongeduldig. „Ik geloof geen woord van wat je zegt, Jo! Je speldt ons wat op de mouw – ik ga bijna weer geloven dat je nog steeds voor onze vijanden werkt!”

„Dat doe ik niet!” zei Jo. „Dat is n i e t waar! Je bent gemeen. Ik zeg je toch dat Red Tower geen plaats is, stommerd! Red Tower is een man!”

Ze zwegen allemaal verbaasd. Een man! Daar hadden ze geen van allen aan gedacht!

Jo keek hen triomfantelijk aan. „Hij heet Tower,” ging ze verder, en hij heeft rood haar – vuurrood! Daarom noemen ze hem Red Tower. Snap je?”

„Verzin je dat allemaal maar?” vroeg Dick na een stilte. „Je hebt wel eens eerder iets verzonnen, weet je.”

„Goed, goed, denken jullie maar dat ik het verzonnen heb,” zei Jo boos. „Ik ga weg. Zie maar dat je jezelf redt. Jullie zijn gemeen.”

Ze wilde weggaan maar Julian greep haar bij de arm. „O nee, geen sprake van,” zei hij streng. „Je blijft bij ons, al zou ik je aan een boom moeten vastbinden! Het kost ons een beetje moeite om je te vertrouwen, Jo – en dat is je eigen schuld. Maar we zullen het voor een keer nog met je proberen. Vertel ons nog wat meer van die Red Tower en breng ons naar de plaats waar hij woont. Als je dat doet zullen we je voortaan altijd vertrouwen. "

„En zal Dick me dan ook vertrouwen?” vroeg Jo en probeerde zich uit Julian’s greep los te wurmen.

„Ja,” zei Dick maar op dat moment zou hij het kleine en toch zo sympathieke zigeunertje graag een draai om de oren gegeven hebben. „Maar ik kan niet zeggen dat ik op dit moment zo erg op je gesteld ben. Als je wilt dat we je weer aardig gaan vinden, zal je ons beter moeten helpen dan je tot nu toe gedaan hebt.”

„Goed,” zei Jo en ze ging weer liggen. „Ik ben moe. Morgen zal ik jullie de weg wijzen en dan zal ik jullie naar Red brengen. Maar ik waarschuw je voor Red – hij is een gemene man!”

Meer wilde ze niet vertellen en dus gingen ze allemaal weer proberen te slapen. Ze voelden zich allemaal geruster nu Jo bij hen was; zij zou hun gids zijn. Julian geloofde niet dat ze hen nu nog eens in de steek zou laten. Hij sloot zijn ogen en viel meteen in slaap.

Jo was het eerste wakker. Ze rolde zich uit en rekte zich uit als een jong dier en vergat waar ze was. Toen maakte ze de anderen wakker. Ze voelden zich allemaal vuil, stijf – en hongerig.

„Ik heb niet alleen honger maar ook dorst,” zei Annie. „Waar kunnen we eten en drinken?”

„Het lijkt me verstandig om eerst naar huis te gaan en ons te wassen en te eten,” zei Julian, „want Joan maakt zich natuurlijk ook ongerust over ons. Kom Jo – wijs ons de weg.”

Jo voldeed onmiddellijk aan dit verzoek. De anderen vroegen zich af hoe ze in vredesnaam de weg wist te vinden in dit reusachtige bos. En ze waren nog verbaasder, toen ze twee minuten later het karrespoor bereikten.

„Hoe bestaat het – dat we er zo dicht bij waren,” zei Dick. „En toch heb ik het gevoel dat we kilometers en kilometers door dit bos gelopen hebben.”

„Dat hebben jullie ook,” zei Jo. „Jullie hebben in een grote kring rondgelopen en jullie waren weer bijna op het punt van uitgang. Kom – dan zal ik de kortste weg naar huis wijzen – en dan ben je er nog eerder dan met de bus!”

Hoofdstuk XVII

MET DE BOOT VAN GEORGE ER OP UIT

Joan slaakte een zucht van verlichting toen ze hen zag aankomen. Ze had zich de vorige avond zo ongerust gemaakt toen de kinderen niet thuis kwamen, dat ze beslist de politie opgebeld zou hebben als de telefoon niet buiten werking geweest was. Maar ze kon de telefoon niet gebruiken en het was zo donker buiten dat ze niet naar het dorp durfde gaan.

„Ik heb de hele nacht niet geslapen,” klaagde ze. „Dit mag niet weer gebeuren, jongeheer Julian. Ik wist me geen raad van ongerustheid. En nu hebben jullie George en Timmy nog niet gevonden. Een ding kan ik je wel verzekeren, als ze niet gauw gevonden worden zal ik maatregelen nemen. Van je oom en je tante heb ik ook niets gehoord – ik maak me ongerust dat die ook zoekgeraakt zijn!”

Maar toen ze haar hart gelucht had ging ze een ontbijt met tomaten en gebakken worstjes voor hen gereed maken. De kinderen hadden zo’n honger dat ze niet konden wachten tot Joan daarmee klaar was; ze begonnen alvast aan dikke sneden brood met grote kluiten boter.

„Ik gun me zelf geen tijd om me te gaan wassen – ik moet eerst eten,” zei Annie. „Ik ben blij, dat je ons langs de kortste weg naar huis gebracht hebt, – die weg was niet zo lang als toen we met de bus gingen.”

Het was inderdaad een lust geweest om te zien hoe snel Jo hen naar huis bracht; ze leidde hen door weilanden en langs smalle paadjes, over hekken en langs korenvelden. Ze hoefde niet een keer na te denken hoe ze moest lopen.

Joan was nog maar net op, toen ze arriveerden en ze huilde bijna van opluchting toen ze hen zag.

„En jullie waren te vies om met de tang aan te pakken, zo zagen jullie eruit,” zei Joan, terwijl ze een grote schaal dampende gebakken worstjes binnenbracht. „Trouwens – jullie zijn nog niet veel opgeknapt. Ik zal een paar ketels water opzetten dan kunnen jullie allemaal een bad nemen. Jullie zouden allemaal voor broertjes en zusjes van die smeerpoets van een Jo door kunnen gaan.”

Jo stoorde zich helemaal niet aan een dergelijke opmerking. Ze stak een groot stuk brood in haar mond en grijnsde. Ze at zoals ze gewend was te eten – met haar vingers; de anderen hadden zo’n honger dat ze haar voorbeeld volgden.

„Ik kan jullie vanmorgen beter een schop en een hark geven dan een mes en een vork,” klaagde Joan afkeurend. „Nee, er is niets meer, jongeheer Julian, alles is schoon op en me dunkt dat jullie wel genoeg gehad hebben. Als je nu nog honger hebt moet je maar verder gaan met toast en jam.”

Na het ontbijt werd er gebaad – allemaal om de beurt Jo wilde niet in bad, maar Joan rende haar met een matteklopper achterna. Als ze dan niet in bad wilde gaan, zou ze het stof en vuil er wel uitslaan, verklaarde Joan. En dus ging Jo maar in bad en ze vond het maar wat lekker.

Daarna hielden ze krijgsraad. „Over die Red Tower,” zei Julian. „Wie is hij, Jo? Wat weet je van hem?”

„Niet veel,” zei Jo. „Hij is rijk en hij praat raar en ik geloof dat hij niet helemaal goed wijs is. Door mannen als Vader en Jake laat hij het vuile werk opknappen.”

„Wat voor vuil werk,” vroeg Dick.

„O – stelen en zo,” zei Jo vaag. „Ik weet het eigenlijk niet precies. Vader vertelde me er bijna nooit iets van; ik doe wat me gezegd wordt en verder vraag ik niets. Ik verlang heus niet naar nog meer slaag dan ik al krijg!”

„Waar woont hij?” vroeg Annie. „Ver weg?”

„Hij heeft een huis gekocht op de rots,” zei Jo. „Ik weet niet hoe je er over het land moet komen. Alleen maar per boot. Het is een vreemd huis – net een klein kasteel, met heel dikke muren.

„Net een huis voor Red, zegt Vader altijd.” „Ben je er wel eens geweest?” vroeg Dick nieuwsgierig.

Jo knikte. „O ja,” 2ei ze. „Tweemaal. Mijn vader bracht er eenmaal een grote ijzeren kist naar toe en de tweede keer bracht hij iets in een zak. Ik ging met hem mee.” „Waarom?” vroeg Julian. „Ik zou zo zeggen – hij had jou er helemaal niet bij nodig.”

„Ik moest de boot roeien,” zei Jo. „Ik heb je toch gezegd dat het huis van Red op een rots is gebouwd. We kwamen er met de boot; hoe je er over land moet komen weet ik niet. Er is een soort van grot achter een inham, waarin we geland zijn en daar gingen we heen. Red kwam ons tegemoet. Hij kwam uit zijn huis op de rots, zei hij, maar ik weet niet hoe.”

Dick keek Jo onderzoekend aan. „Straks ga je ons nog vertellen dat er een geheime gang van de grot naar het huis is,” zei hij. „Ga nu gauw door!”

„Dat moet wel zo zijn,” zei Jo. Ze keek Dick eensklaps nijdig aan. „Of geloof je me soms weer niet? Goed, zoek het huis dan zelf maar op!”

„Hm – het lijkt wel een sprookje,” zei Julian. „Je weet toch heel zeker dat het allemaal waar is, wat je ons vertelt, Jo? We voelen er niets voor om een vergeefse reis te maken, snap je.”

„Het wordt geen vergeefse reis,” zei Jo. „Ik heb je verteld wat ik van Red weet. Zeg maar wanneer je erheen wilt gaan, dan ga ik mee. Maar we moeten een boot hebben.” „We nemen die van George,” zei Dick en stond op. „Luister eens, – Jo ik geloof dat we Annie deze keer beter thuis kunnen laten. Ik voel er niets voor om haar mee te nemen naar iets dat gevaarlijk zou kunnen zijn.”

„Ik wil mee,” zei Annie onmiddellijk.

„Nee, je blijft bij mij,” zei Joan. „Ik wil vandaag ook wel eens gezelschap hebben. Ik heb er langzamerhand genoeg van om altijd maar alleen te zitten terwijl er allerlei griezelige dingen gebeuren. Jij blijft hier.”

Annie bleef thuis en in haar hart was ze eigenlijk blij. Jo sloop door de struiken om te voorkomen dat Jake haar zag weggaan en Julian en Dick gingen naar het strand en keken goed uit of ze de zigeuner niet zagen.

Ze wenkten Jo toen de kust veilig was, die snel uit haar schuilplaats tevoorschijn kwam en in de boot van George sprong. Ze ging plat op de bodem liggen zodat ze niet gezien kon worden. Dick sprong er ook in en Julian duwde de boot af toen er een grote golf kwam. Op het allerlaatste moment sprong hij er zelf ook in.

„Hoever moeten we de kust langs?” vroeg Julian aan Jo, die nog steeds op de bodem van de boot lag.

„Weet ik niet,” zei Jo met haar gebruikelijke tergende vaagheid. „Twee, misschien drie uur roeien.”

Tijd was voor Jo niet zo belangrijk als voor de anderen. Ze had geen horloge zoals de anderen. Trouwens, ze zou er niet veel aan gehad hebben als ze er wel een had gehad, Want ze kon niet eens op de klok kijken. Tijd was voor haar een kwestie van dag of nacht – anders niet.

Dick hees het kleine zeil. Ze hadden de wind achter, dus waarom zouden ze er geen gebruik van maken? Zeilend zouden ze het doel van hun tocht sneller bereiken dan wanneer ze roeiden.

„Heb je het brood meegenomen dat Joan voor ons klaargezet had?” zei Julian tegen Dick. „Ik zie het nergens.”

„Jo! Je ligt er boven op!” riep Dick uit.

„Ik zal het niet plat drukken,” zei Jo. Ze ging rechtop zitten en bood aan het roer te nemen.

Ze bleek er handig mee om te kunnen gaan en de jongens hadden weldra in de gaten dat ze de boot met een gerust hart aan haar konden toevertrouwen.

Julian vouwde de kaart uit die hij meegenomen had.

„Ik zou wel eens willen weten waar dat huis van Red ergens is,” zei hij. „Tot aan de volgende haven, Limmersley, is de kust tamelijk verlaten. Als er in die streek ergens een soort kasteel staat, moet het er eenzaam wonen zijn. Er liggen zelfs geen vissersdorpjes in de buurt.”

De boot kliefde met een flinke vaart door de golven want de wind was tamelijk sterk. Aan weerskanten van de boeg vormde zich een brede schuimbaan. Julian nam het roer van Jo over. „We hebben al een heel eind gevaren,” zei hij, „waar is dat huis toch? Weet je zeker dat je het zult kunnen vinden, Jo?”

„Ja, natuurlijk,” zei Jo minachtend. „Ik geloof dat het ginds achter die rotspartij is.”

Ze had gelijk. Toen ze om de hoge rots heen voeren, strekte ze triomfantelijk haar hand uit.

„Alsjeblieft! Zie je dat huis, daar boven op die rots? Dat is van Red!”

De jongens keken ernaar. Het was een somber, grauw gebouw en het leek, zoals Jo al gezegd had, een beetje op een kasteeltje. Het stond vlak aan de zee en een vierkante toren bood uitzicht over de golven.

„Er is een inham vlak bij de rots,” zei Jo. „Goed opletten – want je ziet ’em bijna niet!”

Het was precies zoals ze gezegd had. Voor ze het in de gaten hadden was de boot er al langs gevaren. „Daar!” riep Jo en wees. „Daar is de inham – daar moeten we naar binnen!”

Ze lieten het zeil vallen en roeiden terug. De inham lag tussen twee hoge richels, die ver de zee in staken. Ze roeiden regelrecht naar binnen. Tussen de richels was het water zo vlak als een spiegel. Als dit haventje door mensenhanden gevormd was, had het niet volmaakter kunnen zijn.

„Kan iemand ons van het huis uit zien?” vroeg Dick terwijl ze helemaal tot achter in de inham roeiden.

„Weet ik niet,” zei Jo. „Maar ik denk van niet. Kijk – laten we de boot achter die rots meren. Je kunt nooit weten of er hier nog iemand anders komt.”

Aan het eind van de inham was een smalle strook zand. Ze sleepten de boot er tegen op tot achter de rots en toen overdekte Dick het kleine scheepje met armen vol zeewier. Weldra was er vrijwel geen verschil meer te zien tussen de rots en de boot.

„Wat doen we nu?” vroeg Julian. „Waar is die grot, waarvan je ons verteld hebt?”

„Hierheen,” zei Jo en begon als een aap tegen de glibberige rots op te klauteren. De jongens waren allebei goede klimmers maar het duurde niet lang of ze moesten erkennen, dat ze niet verder konden.

Jo kwam naar hen toe. „Wat is er?” vroeg ze, „als mijn vader naar boven kan klimmen, dan kunnen jullie het toch zeker ook?”

„Jouw vader is een acrobaat,” zei Julian en hij gleed eensklaps een halve meter naar beneden. „Oei! Ik voel me hier helemaal niet safe! Ik wou dat we een touw hadden.”

„Er ligt er een in de boot, ik zal het gaan halen.” zei Jo en klauterde met een bijna angstwekkende snelheid naar beneden. Even later kwam ze met het touw weer naar boven. Ze klom verder naar boven en bond het touw aan een rotspunt vast. Toen wierp ze het andere eind naar Julian en Dick, die zich zo goed en zo kwaad als het ging aan de rots vastklemden.

Met behulp van het touw zagen ze kans tamelijk snel naar boven te komen. Weldra stonden de twee jongens op een smalle richel en keken nieuwsgierig naar binnen in de grot. De opening had de vorm van een ellips en in de grot was het heel donker.

„Naar binnen,” zei Jo en ging hen voor. Julian en Dick volgden haar voorzichtig. Hoe zou dit aflopen?

Hoofdstuk XVIII

ER GEBEURT VAN ALLES

Ze liepen eerst door een smalle rotstunnel en kwamen toen in een ruimere grot; water droop langs de wanden. Julian was heel blij, dat hij een zaklantaarn bij zich had. Het was griezelig in de grot – gelukkig maar dat ze Annie niet meegenomen hadden. Julian huiverde. Er streek iets onhoorbaar langs zijn gezicht en verschrikt sprong hij achteruit.

„Wat was dat?” zei hij.

„Vleermuizen,” zei Jo, „er zijn er hier honderden. Daarom ruikt het hier zo zuur en muf. We gaan daar rechtsaf en dan komen we in een betere grot.”

Ze volgden Jo weer en kwamen in een grot die droog was en waar het niet zo sterk naar vleermuizen rook. „Verder ben ik nog nooit geweest,” zei Jo. „Hier hebben Vader en ik de vorige keer op Red gewacht. Hij stond eensklaps voor ons maar ik weet niet waar hij vandaan kwam.”

„Wel, hij moet ergens vandaan gekomen zijn,” zei Dick en deed ook zijn lantaarn aan. „Er zal wel ergens een gang zijn. We zullen die wel gauw vinden.”

Hij en Julian gingen op zoek naar de geheime gang. Ze liepen de hele grot rond. Het kon niet anders of Red moest door een of andere tunnel naar de grot gekomen zijn, als hij uit zijn huis kwam. Jo bleef in een hoek van de grot staan wachten. Ze had geen zaklantaarn.

Eensklaps kregen de jongens de schrik van hun leven. Een stem dreunde door de grot: het was een boze stem, die hun de adem in de keel deed stokken.

„Zo! Hoe durven jullie hier binnen te dringen!”

Jo trok zich onmiddellijk terug in de uiterste hoek van de grot, als een dier dat bescherming zoekt. De jongens bleven staan waar ze stonden, als aan de grond genageld. Waar kwam die stem vandaan?

„Waar zijn jullie?” dreunde de stem.

„Waar ben jij?” schreeuwde Julian. „Kom tevoorschijn en laat je zien. We zoeken een man die Red heet. Breng ons naar hem toe.”

Het bleef even stil, alsof de eigenaar van de stem een dergelijk antwoord niet verwacht had. Toen begon de stem opnieuw.

„Waarom wil je Red spreken? Wie heeft je gestuurd?”

„Niemand. We zijn gekomen omdat we onze nicht terug willen hebben, en haar hond ook,” riep Julian terug en hij zette zijn handen voor zijn mond. Zijn stem galmde door de grot.

Weer bleef het even stil. Toen verschenen twee benen uit een gat in het dak van de grot en iemand sprong naar beneden. De jongens deden verbaasd een stap achteruit Ze hadden niet geweten dat de stem uit het dak van de grot gekomen was.

Julian liet het licht van zijn lantaarn op de man vallen. Het was een reus van een kerel met vuurrood haar. Zelfs zijn wenkbrauwen waren rood en hij had een rode baard, die zijn wrede mond slechts gedeeltelijk bedekte. Julian keek even in de ogen van de man – maar hij durfde er niet een tweede keer in te kijken.

„Hij is krankzinnig,” dacht hij. „Dit is dus Red Tower. Wat is hij voor een man? Een geleerde net als Oom Quentin, jaloers op het werk van mijn oom? Of een dief, die probeert belangrijke papieren in handen te krijgen om ze voor een groot bedrag weer te verkopen? Maar een ding is zeker – hij is krankzinnig!”

Red keek intussen onderzoekend naar de twee jongens. Jullie denken dus dat je nicht bij mij is,” zei hij. „Wie heeft je dat dwaze verhaal op de mouw gespeld?”

Julian antwoordde niet. Red kwam dreigend een stap naar hem toe. „Wie heeft je dat verteld?”

„Dat zal ik je wel vertellen als de politie hier is,” zei Julian dapper.

Red deed een stap terug. „De politie! Wat weet de politie? Waarom zou die hier komen? Geef antwoord jongen!”

„De politie zou een heleboel over u willen weten, mijnheer Red Tower,” zei Julian. „Wie stuurde mannen om de papieren van mijn oom te stelen? Wie schreef een briefje waarin hij eiste dat er nog meer papieren afgegeven zouden worden? Wie ontvoerde mijn nicht, zodat ze als gijzelaar gevangen gehouden zou kunnen worden tot de andere documenten afgegeven waren? Wie bracht haar uit de oude woonwagen van Simmy hierheen en wie.....”

„Aaaaah!” viel Red hem in de reden en er klonk angst in zijn stem. „Hoe weet je dat allemaal? Het is niet waar! Maar de politie – is die ook van dit fantastische verhaal op de hoogte?”

„Wat dacht u?” zei Julian die in z’n hart wenste dat de politie inderdaad van het hele verhaal op de hoogte was. Red trok aan zijn baard. Zijn groene ogen glinsterden gemeen, terwijl hij snel nadacht Eensklaps draaide hij zijn hoofd in de richting van het dak van de grot en riep luid: „Markhoff! Kom naar beneden!”

Weer kwamen er twee benen door het gat en even later stond er een kleine, stevig gebouwde man naast Red.

„Ga naar de inham. Daar zal je een boot vinden – de boot waarmee de jongens hierheen gekomen zijn en die wij gezien hebben,” zei Red. „Sla die aan stukken. Kom dan terug en breng de jongens naar de binnenplaats. Bind hen vast. We moeten maken dat we wegkomen en het meisje meenemen. "

De man bleef staan luisteren; zijn gezicht stond somber. „Hoe kunnen we weggaan?” zei hij. „U weet dat de helicopter niet klaar is. Dat weet u toch!”

„Maak die dan klaar,” snauwde Red. „We vertrekken vanavond nog. De politie komt hierheen – heb je me verstaan? Deze jongen weet alles – hij heeft het me verteld – en dus weet de politie ook alles. We moeten maken dat we wegkomen, zeg ik je!”

„En de hond?” vroeg de man.

„Schiet hem dood,” gromde Red. Het is een gevaarlijke hond. We hadden hem allang onschadelijk moeten maken. Ga nu die boot vernietigen.”

De man verdween door het gangetje, dat naar de grot met de vleermuizen leidde. Julian balde zijn vuisten. Stel je voor, de boot van George zou kapot geslagen worden! Red stond te wachten en zijn ogen glinsterden in het licht van de lantaarns.

„Ik zou jullie ook meenemen, als ik genoeg ruimte had!” grauwde hij eensklaps naar Julian. „Ja en ik zou jullie in zee laten vallen. Je kunt aan je oom vertellen dat hij nog van me horen zal hoe hij z’n lieve dochter terug kan krijgen – we zullen ruilen! Als hij haar terug wil hebben moet hij mij de documenten sturen die ik nodig heb. En bedankt dat jullie me zijn komen waarschuwen. Voor de politie komt opdagen, ben ik verdwenen.”

In zichzelf mompelend liep hij de grot op en neer. Dick en Julian keken zwijgend naar hem. Ze maakten zich ongerust over George.

De man die Markhoff genoemd was, kwam eindelijk terug. „Het is gebeurd,” zei hij.

„Mooi,” zei Red. „Ik ga eerst. Dan de jongens. Dan jij. En geef hen een schop als ze lastig zijn.”

Red hees zich door het gat in het dak naar boven. Julian en Dick, die wel begrepen dat het nutteloos zou zijn om tegenstand te bieden, volgden hem. Markhoff kwam vlak achter hen aan.

Van Jo hadden ze geen spoor gezien. Ze had zich goed verborgen gehouden. Julian wist niet wat hij met haar aan moest – hij kon natuurlijk niet aan Red vertellen, dat ze met z’n drieën waren – maar aan de andere kant vond hij het afschuwelijk dat hij haar alleen moest achterlaten. Hij wist dat ze sluw als een vos was en handig als een aap. Misschien wist ze zelf een plan te bedenken.

Red ging hen voor door nog een grot en door een gang, die zo laag was, dat hij in gebukte houding moest lopen. De man, die achter hen liep had een heel sterke lantaarn aangeknipt en bij het licht hiervan konden ze de weg gemakkelijk zien. De gang liep geleidelijk omhoog en zou waarschijnlijk bij het huis op de rots uitkomen. Een bepaald gedeelte was zo steil, dat er een leuning in de muur was vastgemaakt om het naar boven klimmen gemakkelijker te maken.

Aan het eind van de gang was een in de rotsen uitgehouwen trap – de treden waren ruw gevormd en de trap was zo steil, dat men slechts met moeite van de ene trede op de andere kon klimmen.

Boven aan de trap bevond zich een stevige houten deur. Red duwde die open en het daglicht stroomde naar binnen. Julian knipperde met de ogen tegen het felle licht. Hij zag een grote binnenplaats, geplaveid met grote tegels waartussen het onkruid welig tierde.

Midden op de binnenplaats stond een helicopter. Hij leek helemaal niet thuis te horen in dit vreemde, vergeten oude kasteeltje. Het eigenlijke kasteel met de vierkante toren was om drie zijden van de binnenplaats gebouwd en het was dicht begroeid met wingerd en klimop. De binnenplaats werd aan de vierde zijde afgesloten door een hoge muur, waarin zich een grote poort bevond. Die was nu afgesloten en Julian zag duidelijk de grote grendels van de deuren.

„Het lijkt wel een fort,” dacht Julian verwonderd. Toen werd hij beet gepakt en naar een schuur geduwd. Zijn armen werden op zijn rug getrokken en stevig vastgebonden. Het touw werd door een ijzeren ring gehaald en strak getrokken.

Julian keek naar Markhoff, die Dick op dezelfde manier behandelde. Hij probeerde of hij kon zien, hoe het touw vastgemaakt werd, maar hij was zo stijf vastgebonden dat hem dit niet lukte.

Hij keek omhoog naar de toren. Hij meende een klein gezicht achter een van de ramen te zien. Julian’s hart begon sneller te kloppen. Dat moest George zijn. Hij vroeg zich af of ze hen gezien had. Hij hoopte maar van niet, want dan zou ze ook weten dat hij en Dick gevangen genomen waren en daarover zou ze zich natuurlijk van streek maken.

Waar was Timmy? Er was geen spoor van hem te bekennen. Maar wacht eens even – wat lag daar in een hok aan de andere kant van de binnenplaats? Dat was toch Timmy? Maar waarom had hij dan niet geblaft toen hij hen de binnenplaats op zag komen?

„Is dat de hond van mijn nicht?” vroeg hij Markhoff.

De man knikte. „Ja. Hij wordt onder verdoving gehouden, omdat hij anders tekeer gaat als een wilde. Het is een rakker, nietwaar? Het is misschien toch maar beter hem dood te schieten.”

Red was het huis binnen gegaan en toen hij hen gebonden had volgde Markhoff hem. Julian en Dick bleven alleen achter.

„We hebben het weer verprutst,” zei Julian met een zucht. „De kerels gaan er vandoor en nemen George mee – we hebben hen prachtig gewaarschuwd!”

Dick zei niets. Hij voelde zich ellendig en z’n polsen deden pijn. Angstig vroegen de jongens zich af wat er nu verder zou gebeuren.

„Pssssttt!”

Wat was dat?

Julian draaide zijn hoofd om en keek in de richting van de deur, die naar de ondergrondse gang leidde. Daar stond Jo. Ze stak haar hoofd om de hoek van de deur en wenkte hen.

„Psssstttt! Ik kom jullie bevrijden. Is de kust veilig?”

Hoofdstuk XIX

JO ZORGT VOOR VERRASSINGEN

,, Jo!” zeiden de jongens tegelijk en ze vatten weer moed. „Kom hier!”

Er was niemand op de binnenplaats. Jo holde het plein over en kwam bij hen in de schuur.

„Ik heb een mes in mijn achterzak,” zei Julian. „Pak dat. Je kunt sneller de touwen doorsnijden dan losmaken. Zal ik je eens wat vertellen, Jo – ik kan wel zingen van blijdschap dat ik je zie!”

Jo grijnsde en haalde het stevige zakmes uit de broekzak van Julian. Ze knipte het open en voelde even met haar duim over de snede. Het mes was prachtig scherp. Ze begon de dikke touwen door te snijden. Dat ging zonder veel moeite.

„Ik heb beneden gewacht,” vertelde ze snel. „Toen de kust veilig was ben ik jullie gevolgd. Maar het was heel donker en ik voelde me helemaal niet op m’n gemak. Toen kwam ik gelukkig aan een deur en ik keek naar buiten. Ik was blij dat ik jullie gevonden had.”

„Wat een geluk dat de mannen jou niet gezien hadden,” zei Dick zacht. „Die goeie Jo! Als ik ooit iets lelijks over je gezegd heb dan neem ik dat nu terug!”

Jo straalde. Ze had Julian intussen bevrijd en ging met de touwen van Dick aan het werk. Julian wreef z’n polsen, die stijf geworden waren. Het duurde niet lang of beide jongens waren weer vrij.

„Waar is George?” vroeg Jo, toen ze Dick ook bevrijd had.

„Boven in die toren,” zei Julian. „Als je op de binnenplaats staat kun je haar zien. En daarginds ligt die arme Timmy – half verdoofd – in een hok. "

„Ik zal wel zorgen dat hij niet doodgeschoten wordt,” zei Jo dapper. „Hij is een lieve hond. Ik neem hem mee naar beneden, naar de grotten.”

„Nu niet!” riep Julian verschrikt uit. „Als we nu gezien worden is alles verloren. Dan worden we allemaal vastgebonden!”

Maar Jo was al naar het hok gerend. Ze streelde de arme Timmy.

Het dichtslaan van een deur deed de jongens schrikken. Jo kroop zo snel als ze kon achter het grote hok. Het was Red, die over de binnenplaats kwam.

„Vlug! Hij komt hierheen!” zei Dick verschrikt. „Ga met je handen op je rug tegen die ring aan staan. Hij moet denken dat we nog steeds vastgebonden zijn.”

Toen Red in de deuropening van de hut verscheen, stonden de jongens weer precies zo, als toen hun handen gebonden waren. Red lachte vals.

„Jullie mogen hier wachten tot de politie komt!” zei hij smeet de deur van de schuur dicht en draaide hem op slot. Toen slenterde hij naar de helikopter en bekeek die grondig. Na een poosje liep hij terug naar de deur van het huis en ging naar binnen.

Toen alles weer rustig was, kwam Jo terug naar het schuurtje. Ze maakte de deur open. „Kom er vlug uit,” zei ze, „dan doen we de deur weer op slot. Niemand zal merken dat jullie niet meer binnen zijn. Kom vlug!”

Er zat niets anders op dan eruit te komen en maar te hopen dat ze niet gezien werden. Jo deed de deur van de schuur achter hen op slot en volgde hen naar de deur, die toegang gaf tot de ondergrondse gang. Alle drie verborgen ze zich snel in de gang.

„Dank je wel, Jo,” zei Dick.

Ze gingen op de trap zitten. Julian krabde zich achter zijn oor; hij wist werkelijk niet wat ze nu verder moesten doen. De politie was niet in aantocht, want ze wisten helemaal niets van Red af noch van George. En het zou niet lang meer duren voor George met de helikopter weggevoerd werd. En Timmy zou doodgeschoten worden.... Het zag er allemaal even somber uit.

Julian dacht aan de hoge vierkante toren en kreunde. „Ik zou niet weten hoe we George uit die toren moesten bevrijden,” bekende hij. „Ze zit natuurlijk achter slot en grendel anders zou George er allang uitgekomen zijn. We kunnen zelfs niet bij haar komen. Het heeft geen zin te proberen het kasteel binnen te dringen – als we gezien en gepakt worden zijn we nog veel verder van huis.”

Jo keek Dick eens aan. „Zou je erg graag willen, dat George bevrijd werd?” vroeg zij.

„Ook een vraag,” zei Dick. „Natuurlijk wil ik dat.” „Goed dan zal ik haar gaan halen,” zei Jo en stond op alsof ze het werkelijk meende.

„Maak geen grapjes,” zei Julian, „de situatie is er veel te ernstig voor.”

„Maar ik meen het,” zei Jo. „Ik zal haar gaan halen, let maar eens op! Dan weten jullie tenminste zeker, dat je me vertrouwen kunt. Jullie denken dat ik gemeen en leugenachtig ben en dat ik geen cent waard ben – en misschien heb je wel gelijk. Maar ik kan dingen doen die jullie niet kunnen en als je dit erg graag wilt, zal ik het voor je doen.” „Hoe?” vroeg Julian verbaasd en ongelovig.

Jo ging weer zitten.

„Je hebt die toren gezien.” begon ze. „Het is een grote toren en ik denk dat er maar één kamer in is – als ik kans zie de kamer binnen te dringen naast die van George, zou ik haar. deur open kunnen maken en haar vrijlaten.”

„En hoe denk je in de kamer naast die van haar binnen te dringen?” vroég Dick.

„Tegen de buitenmuur opklimmen natuurlijk,” zei Jo. „Die is dicht begroeid met klimop. Het zou niet de eerste keer zijn dat ik tegen een muur opklom.”

De jongens keken elkaar aan. „Was jij misschien ook Het Gezicht achter het raam?” zei Julian en hij dacht terug aan die keer dat Annie zo geschrokken was. „Ik geloof ’t al z’n leven. Je kunt klimmen en klauteren als een aap. Maar je ziet geen kans tegen die hoge muur op te klimmen, zet dat dus maar uit je hoofd. Je zou dood vallen. We kunnen het niet toestaan.”

„Poeh!” zei Jo. „Hoe kom je erbij, dat ik naar beneden zou vallen. Ik ben weleens tegen een muur opgeklommen die niet begroeid was. Iedere muur heeft spleten en kieren die je houvast geven. En deze muur – er is niets aan om er tegenop te klimmen!”

Julian kon zich bijna niet voorstellen, dat Jo dit allemaal meende. Maar Dick herinnerde zich dat Jo’s vader acrobaat was geweest. Misschien zat dat in de familie.

Zonder nog een woord te zeggen klom Jo snel de trap op en bleef even doodstil staan luisteren bij de deur. Op de binnenplaats was alles stil. Als een eekhoorn zo licht en snel huppelde ze over de binnenplaats en bleef weer staan luisteren onder aan de muur van de toren. Julian en Dick stonden bij de deur, die toegang gaf tot de binnenplaats, naar haar te kijken.

„Dat kan haar leven kosten,” zei Julian.

„Van moed gesproken!” zei Dick. „Ik heb nog nooit een meisje gezien dat zoveel durfde. Daar gaat ze – net een aap.”

Jo klom tegen de muur op, zich aan de klimop vasthoudend. Ze voelde telkens eerst even aan de stengels voor ze haar gewicht eraan toevertrouwde. Een keer liet een deel van de klimop los toen ze erop ging staan en Jo zakte een halve meter naar beneden. De adem stokte Julian en Dick in de keel. Maar Jo greep snel een andere stengel en weer ging ze omhoog.

Steeds hoger en hoger klom ze. Ze passeerde de eerste verdieping, toen de tweede en tenslotte de derde. Nog maar een paar meter en ze zou de bovenste ramen van de toren bereikt hebben.

„Ik kan er eenvoudig niet meer naar kijken,” zei Dick met een stem die trilde van spanning. „Stel je voor dat ze nu valt – wat zouden we moeten doen?”

„Houd je mond,” zei Julian scherp. „Ze zal niet vallen. Ze is lenig als een kat – Kijk, ze gaat naar het raam naast de kamer van George. Het staat een eindje open.”

Jo zat nu triomfantelijk op de brede vensterbank van de kamer naast die van George. Ze wuifde brutaal naar de twee jongens. Toen duwde ze uit alle macht tegen het raam om het verder open te schuiven. Er was geen beweging in te krijgen.

Jo ging op haar buik liggen en met veel gewurm en geschuifel zag ze kans door de smalle opening naar binnen te kruipen. Toen was ze uit het gezicht van de jongens verdwenen.

De twee jongens slaakten een zucht van verlichting. Dick merkte nu pas dat zijn knieën trilden. Hij en Julian gingen zwijgend op de bovenste trede van de trap zitten, die naar de grotten voerde.

„Nog erger dan in een circus,” zei Dick tenslotte. „Ik zal nooit meer naar een acrobaat kunnen kijken. Wat zou ze nu doen, denk je? "

Jo was druk in de weer. Toen ze zich van de vensterbank liet vallen kwam ze met een bons op de grond terecht, en dat bezorgde haar een buil. Maar ze was aan builen gewend. Snel krabbelde ze overeind en kroop weg achter een stoel. Maar niemand scheen iets gehoord te hebben en dus keek ze voorzichtig uit haar schuilplaats. De zware ouderwetse meubels, die in de kamer stonden, lagen dik onder het stof. Spinnewebben hingen aan de zoldering.

Jo liep op haar tenen naar de deur. Ze liep op blote voeten en ze maakte geen geluid. Ze maakte de deur open en keek naar buiten. Ze zag een stenen wenteltrap naar beneden leiden en aan weerskanten daarvan was een deur – er moesten dus vier kamers in de toren zijn, één op elke hoek, elk met twee ramen. Ze keek naar de deur van de kamer naast die, waarin ze nu was. Dat moest de deur van George’s kamer zijn.

Er stak een grote sleutel in het slot van de deur, die bovendien nog gesloten was met een zware grendel. Jo sloop erheen en trok de grendel terug. Dat gaf een luid geknars en ze holde terug naar haar eigen kamer. Maar nog steeds kwam er niemand. Weer naar de andere deur en nu draaide ze de grote sleutel om. Het slot was goed geolied en de sleutel draaide gemakkelijk. Jo duwde de deur open en stak voorzichtig haar hoofd naar binnen. Daar was George – een verdrietige George die naar buiten zat te staren. Ze sprong op toen ze Jo zag en haar mond zakte open van verbazing!

„Pssst!” zei Jo met een grijns van plezier. „Ik kom je halen!”

Hoofdstuk XX

NOG MEER GEVAREN

George keek alsof ze een geest zag. „Jo!” fluisterde ze, „ik kan m’n ogen niet geloven, ben je het heus?”

„Ja. Voel maar,” zei Jo, liep de kamer door en kneep George in haar arm. Toen trok ze haar mee naar de deur.

„Kom,” zei ze, „we moeten maken dat we weg zijn voor Red komt. Schiet op! Ik heb geen zin gepakt te worden!”

George stond op alsof zij droomde. Ze volgde Jo de kamer uit en naar de stenen wenteltrap.

„Ik denk, dat we hier naar beneden moeten,” zei Jo. Ze hield haar hoofd scheef en luisterde. Toen ging ze een paar treden naar beneden. Maar ze was nog niet om de eerste bocht van de wenteltrap of ze hoorde iemand naar boven komen!

Verschrikt snelde Jo weer naar boven en duwde George zonder een woord te zeggen de kamer in, waardoor ze zelf naar binnen gedrongen was. „Er komt iemand aan,” hijgde ze „nu zijn we verloren.”

„Het zal die roodharige man wel zijn,” zei George. „Hij komt drie, vier maal per dag naar boven en probeert dingen van me te weten te komen over het werk van m’n vader. Maar ik weet helemaal niets. Wat moeten we nu doen?”

De voetstappen op de trap kwamen steeds dichterbij. Ze galmden door de toren. Ze hoorden nu duidelijk ademen ook!

Jo kreeg een idee. Ze bracht haar mond dicht bij George’s oor. „Luister,” zei ze, „we lijken veel op elkaar. Ik zal me laten pakken en opsluiten in die kamer. Jij moet van die kans gebruik maken om de trap af te glippen en naar Julian en Dick te gaan. Red zal niet merken dat ik jouw plaats ingenomen heb – we dragen nu zelfs dezelfde kleren, aangezien Joan me oude van jou gegeven heeft.” „Nee,” zei George beslist, „dan word jij gegrepen en opgesloten. Dat wil ik niet.”

„Je moet het doen,” siste Jo, „doe niet zo stom. Als Red weg is kan ik het raam openschuiven en naar beneden klimmen – zonder moeite. Het is je enige kans. Ze zijn van plan je vanavond mee te nemen in hun helikopter.”

De voetstappen waren nu bijna boven aan de trap. Jo duwde George achter een gordijn en fluisterde weer heftig: „Trouwens, ik doe dit heus niet voor jou, ik doe het voor Dick. Blijf zitten waar je zit en laat de rest aan mij over.”

Op de gang klonk een luide uitroep toen de man de deur van George’s kamer zag openstaan. Hij ging snel naar binnen maar zag natuurlijk niemand. Hij stormde naar de trap en schreeuwde: „Markhoff! De deur is open en het meisje is weg! Wie heeft die deur opengemaakt?”

Markhoff kwam met twee treden tegelijk de trap opstormen en hij keek heel verschrikt. „Niemand? Wie zou dat gedaan kunnen hebben? Trouwens, het meisje kan niet ver weg zijn. Ik ben voortdurend in de kamer beneden geweest sinds ik haar opgesloten heb. Ik zou haar hebben moeten zien als ze gevlucht was.”

„Wie maakte die deur open?” schreeuwde Red, buiten zichzelf van woede. „We moeten dat meisje hebben, anders kunnen we niet onderhandelen.”

„Ze moet in één van de andere kamers zijn,” zei Markhoff koppig. De woede van zijn meester maakte blijkbaar geen indruk op hem. Hij ging eerst naar de kamer tegenover die, waarin Jo en George zich verstopt hadden. Toen kwam hij naar hun kamer en onmiddellijk zag hij het hoofd van Jo boven de stoel uitkomen.

Hij sprong naar haar toe en sleepte haar tevoorschijn. „Hier is ze!” riep hij en hij merkte helemaal niet dat hij Jo te pakken had en niet George. Jo gilde en spartelde tegen. Niemand zou vermoed hebben dat ze zich opzettelijk liet pakken en opsluiten!

George stond te bibberen achter het gordijn. Wat zou ze Jo graag te hulp gekomen zijn; maar ze wist dat dat helemaal geen zin zou hebben. Trouwens – misschien kreeg ze nu een kans Timmy te zoeken. Want dat was het ergste van alles – dat ze haar van Timmy gescheiden hadden.

Jo werd naar de kamer gesleept, die George tot gevangenis gediend had en daar opgesloten. Red en Markhoff kregen ruzie over de vraag wie van hen beiden de deur opengelaten had.

„Jij bent hier het laatst geweest,” zei Red.

„Dat kan wel zijn, maar ik verzeker U dat ik die deur niet opengelaten heb,” hield Markhoff vol. „Zo stom zou ik niet zijn. Het is net iets voor U om zoiets te doen.”

„Nu is het genoeg,” snauwde Red. „Heb je die hond al doodgeschoten? Nee, dat heb je niet gedaan! Ga het nu onmiddellijk doen, voor hij ook ontsnapt!”

George kreeg kippevel toen ze dit hoorde. Timmy doodschieten! O, nee! Dat mocht niet gebeuren. Die lieve Timmy! Dat mocht ze niet toelaten, dat hij doodgeschoten werd!

Ze wist niet wat ze beginnen moest. Ze hoorde Red en Markhoff de wenteltrap afgaan. Hun voetstappen weergalmden eerst luid door de toren maar klonken geleidelijk zwakker en zwakker. Ze verliet de kamer en ging achter hen aan. De twee mannen – nog steeds ruziemakend – gingen een kamer binnen. George snelde op blote voeten langs de deur van de kamer heen en bereikte de volgende trap. Dit was geen wenteltrap en ze holde zo snel naar beneden, dat ze bijna kwam te vallen. Ze kwam geen sterveling tegen. O, dat akelige kasteel – wat had ze er een hekel aan gekregen!

De trap kwam uit in een grote donkere hal, waar het vochtig en muf rook. Ze rende naar de grote deur aan de voorkant en probeerde die open te trekken. De deur was erg zwaar maar toch lukte het haar.

En toen stond ze in de heldere zonneschijn en keek voorzichtig om zich heen. Ze wist waar Timmy was. Ze had hem af en toe kunnen zien als hij met wankele stappen zijn hok in en uit liep. Ze wist dat de mannen hem bedwelmd hadden, omdat hij steeds zo blafte. Dat had Red haar verteld, toen ze ernaar vroeg. Hij scheen het prettig te vinden om haar verdriet te doen.

Ze rende over de binnenplaats naar het hok. Timmy lag alsof hij sliep. George knielde naast hem neer en sloeg haar armen om zijn hals.

„Timmy! O, Timmy!” huilde ze en ze kon hem bijna niet zien van de tranen. Timmy, die in een diepe slaap verzonken lag, hoorde heel vaag de stem, die hem ’t liefst was in de wereld. Hij bewoog zich, opende zijn ogen en zag George!

Hij was te slaperig om meer te kunnen doen dan haar hand likken. Toen zakten zijn ogen weer dicht. George was radeloos. Ze was bang dat Markhoff zou komen en hem doodschieten.

„Timmy!” riep ze in zijn oor. „Timmy!” riep ze in zijn oor. „Timmy!” Wordt wakker, Timmy!”

Timmy opende zijn ogen weer, maar hij kon niet lopen, hoe graag hij het ook gewild had. George keek angstig om. Ieder ogenblik kon Markhoff naar buiten komen om de hond dood te schieten. Toen zag ze iemand anders. Ze zag Julian aan de overkant van de binnenplaats in een deuropening staan en hij keek naar haar. In haar bezorgdheid over Timmy vergat ze om verbaasd te zijn.

„Julian!” riep ze. „Kom me helpen met Timmy! Ze willen hem doodschieten!”

Binnen drie tellen waren Julian en Dick over de binnenplaats naar haar toe gerend.

„Wat is er gebeurd, Jo?” vroeg Julian. „Heb je George gevonden?”

„Julian – ik ben het, George!” zei George en toen pas zag Julian dat het werkelijk George zelf was.

„Help me met Timmy,” zei George en ze probeerde de zware hond op te tillen. „Waar zullen we hem verbergen?”

„Beneden in de grotten,” zei Dick. „Dat is de enige plek. Kom mee!”

Hoe ze er kans toe zagen, begrepen ze achteraf zelf niet, maar ze sleepten de zware, verdoofde Timmy helemaal over de binnenplaats naar de trap van de onderaardse gangen. Ze openden de deur en duwden hem naar binnen. De arme Timmy viel om en rolde onmiddellijk de trap af. Met een doffe dreun bleef hij beneden aan de trap liggen. George huilde van schrik.

„O, o,” jammerde ze, „misschien heeft hij wel iets gebroken!”

Maar vreemd genoeg had Timmy zich helemaal niet bezeerd. Ja, de valpartij scheen hem zelfs goed gedaan te hebben, want hij stond op en keek een beetje beduusd om zich heen. Toen jankte hij en keek naar George. Hij probeerde weer naar boven te klimmen, maar daar was hij nog niet krachtig genoeg voor.

George was in een ommezien bij hem; ze streelde hem en fluisterde hem allerlei lieve woordjes toe. De twee jongens bleven niet achter en Timmy werd vertroeteld tot hij het gevoel begon te krijgen dat werkelijk alles weer in orde was als hij dat nare doffe gevoel in z’n kop maar kon kwijtraken. Hij begreep zelf niet waarom hij voortdurend wilde liggen slapen.

„Breng hem onmiddellijk naar de grotten,” zei Dick. „Die mannen gaan vast naar hem zoeken en naar ons ook, als ze merken dat we niet meer in de schuur zijn.”

Ze gingen allemaal naar de grot met de opening in de zoldering, Timmy nog steeds met een gevoel alsof z’n poten in de knoop zaten.

Ze gingen dicht tegen elkaar aan zitten, George vlak bij Timmy.

Op zachte toon vertelde ze Julian en Dick wat er met Jo gebeurd was. „Ze wilde met alle geweld dat ik me verstopte en dat zij gepakt werd,” zei ze. „Ze is een heel dapper meisje. Eerlijk, ze is het dapperste meisje dat ik ooit ontmoet heb. En al heeft ze een hekel aan me, ze heeft dit toch allemaal voor me gedaan.”

„Ze is een rare snijboon,” zei Dick. „Maar ze heeft een goed hart.”

„Luister,” zei Julian eensklaps, „het wordt hoog tijd dat we plannen gaan maken. Ik verbeeld me dat ik geluiden hoor. Het kan nu niet lang meer duren of ze gaan ons zoeken. Wat moeten we doen?”

Hoofdstuk XXI

VERRASSINGEN

Nauwelijks had Julian gezegd dat hij geluiden hoorde, of de anderen verbeelden zich ook dat ze die hoorden. Ze luisterden gespannen en George’s hart bonsde zo luid, dat de anderen het volgens haar beslist moesten horen.

„Ik geloof dat ’t het geluid van de zee is, dat weergalmt in de tunnels en grotten,” zei Julian tenslotte. „Onder normale omstandigheden zouden we natuurlijk helemaal niet behoeven op te letten – Timmy zou ons wel waarschuwen als er onraad dreigde! Maar die hond is zo verdoofd en slaperig, dat hij niets hoort.”

„Zal hij wel weer beter worden?” vroeg George ongerust, met één van Timmy’s oren spelend.

„O ja,” zei Julian met meer vertrouwen dan hij in werkelijkheid voelde. Arme Timmy – hij scheen er ellendig aan toe te zijn! Hij gromde zelfs niet meer.

„Je hebt een paar ellendige dagen doorgemaakt, is het niet, George?” vroeg Dick.

„Ja,” zei George. „Ik wil er liever niet over spreken. Als ik Timmy bij me had gehad zou het allemaal niet zo erg geweest zijn maar toen ze me hierheen gesleept hadden, hoorde ik Timmy steeds te keer gaan. Hij jankte en blafte beneden op de binnenplaats. Toen ik hem niet meer hoorde kwam Red me vertellen, dat ze hem verdoofd hadden.”

„Hoe ben je in het huis van Red terecht gekomen?” vroeg Julian.

„O, je weet dat ik in die stinkende woonwagen opgesloten zat,” zei George. „Een man die Simmy heette – hij is de vader van Jo, geloof ik – kwam me eruit halen. Timmy was nog half versuft van de klap die ze hem gegeven hadden, toen ze ons overvielen. Ze stopten hem in een zak en mij zette ze op het paard dat de woonwagen getrokken had. Toen werd ik langs een eenzaam paadje dwars door het bos naar de kust gebracht. We kwamen hier midden in de nacht aan.”

„Arme George!” zei Julian. „Ik wou, dat Timmy weer zichzelf was, wat zou ik hem graag tegen Red en die andere kerel ophitsen!”

„Wat zou er met Jo gebeurd zijn,” zei Dick, die zich eensklaps herinnerde dat Jo nu in de torenkamer opgesloten zat.

„En zouden Red en Markhoff er al achter gekomen zijn, dat we uit de schuur ontsnapt zijn en dat Timmy ook verdwenen is?” zei Julian. „Ze zullen wel woedend zijn als ze het ontdekken!”

„Kunnen we niet vluchten?” vroeg George, die eensklaps bang begon te worden. „Jullie zijn zeker met een boot gekomen? Kunnen we met die boot niet vluchten en hulp gaan halen voor Jo?”

Er volgde een stilte. Geen van beiden hadden de jongens zin om George te vertellen dat de boot, waarmee ze zo graag er op uit trok, door Markhoff kapot geslagen was. Maar ze moest het natuurlijk weten en Julian vertelde het haar met een paar woorden.

George zei helemaal niets. Ze zwegen allemaal enkele minuten en in de grot klonk alleen het zware zagen van Timmy’s ademhaling.

„Zou het mogelijk zijn om in donker over de binnenplaats te sluipen en langs de muur naar de grote poort te gaan, die we gezien hebben?” vroeg Dick, de stilte verbrekend. „Ik zou niet weten, hoe we over het water zouden moeten vluchten – zonder boot spelen we dat niet klaar.”

„Zou het dan niet beter zijn te wachten tot Red en Markhoff met de helicoptère vertrokken zijn?” zei Julian. „Dan lopen we minder gevaar.”

„Ja – maar hoe gaat het dan met Jo?” vroeg Dick. „Ze denken dat zij George is en dus zullen ze haar meenemen, net zoals ze van plan waren met George te doen. Volgens mij moeten we eerst proberen Jo te redden, voor we een poging doen om zelf te vluchten.” Hij haalde de schouders op. „We mogen Jo niet in de steek laten.”

Dat waren de anderen met hem eens en ze overlegden hoe ze Jo zouden kunnen helpen, maar geen van drieën wisten ze een goed plan te bedenken. De tijd verstreek en ze kregen het koud. De honger plaagde hen. „Als we maar iets konden doen, dan zou het niet zo erg zijn!” klaagde Dick. „Ik zou wel eens willen weten, wat er nu daar boven gebeurt!”

In het grijze kasteel met de stenen toren gebeurde intussen een heleboel.

Om te beginnen was Markhoff naar beneden gegaan om Timmy dood te schieten, zoals Red bevolen had. Maar toen hij bij het hok kwam vond hij geen hond!

Markhoff keek heel verbaasd. De hond had aan een ketting gelegen – en toch was hij verdwenen!

Wie had Timmy bevrijd? Markhoff holde naar het schuurtje, waarin Julian en Dick opgesloten waren geweest. De deur was natuurlijk nog op slot – Markhoff draaide de sleutel om en duwde de deur open!

„Zeg eens, jullie....” begon hij – en zweeg. Er was niemand in de schuur! De touwen waren doorgesneden en de vogels gevlogen! Geen hond. Geen jongens....

Markhoff kon zijn ogen niet geloven. Hij doorzocht de hele schuur. „Maar de deur was op slot,” mompelde hij. „Wat heeft dit te betekenen? Wie heeft de hond en de jongens bevrijd? En wat zal Red hier van zeggen?”

Markhoff keek even peinzend naar de helicoptère, die startklaar op de binnenplaats stond. Hij dacht er half en half over om Red in de steek te laten en er vandoor te gaan.

Maar toen herinnerde hij zich Red’s woedeaanvallen en de manier waarop hij zich placht te wreken op iedereen die hem in de steek liet. Markhoff zag er maar van af.

„Het zou verstandiger zijn als we zo snel mogelijk de benen namen,” dacht hij. „Er gebeuren hier vreemde dingen. Blijkbaar is er nog iemand in het kasteel, van wie wij niets af weten. Ik zal Red alles vertellen. "

Hij ging de toren in en in de hal stond hij eensklaps voor twee mannen. Hij zag niet zo gauw wie het waren en deed verschrikt een stap achteruit. Toen zag hij dat het Simmy en Jake waren.

„Wat doen jullie hier?” schreeuwde Markhoff. „Had Red jullie niet gezegd, dat je Huize Kirrin in de gaten moest houden en zorgen dat niemand de politie ging waarschuwen?”

„Ja,” zei Jake nors. „En we komen vertellen dat het keukenmeisje – Joan heet die vrouw – vanmorgen naar de politie gegaan is. Ze had een van de kinderen bij zich – een meisje. De jongens hebben we niet gezien.”

„Nee, die zijn hier – dat wil zeggen: ze waren hier,” zei Markhoff. „Ze zijn weer verdwenen. En wat de politie betreft: we wisten al dat die onderweg is. We hebben onze plannen ernaar gericht. Jullie komen een beetje laat met je nieuws! Mooie spionnen zijn jullie! Maar maak dat je wegkomt – we nemen het meisje mee in de helicoptère voor de politie hier is. Hoe wisten ze waar het meisje is? Hebben jullie je mond voorbij gepraat?”

„Loop naar de pomp!” zei Simmy minachtend. „Dacht je dat wij zin hebben om met de politie in aanraking te komen? Je lijkt wel gek. We willen geld hebben. Wij moesten het vuile werk opknappen en we hebben maar de helft gehad van wat je ons beloofd had!”

„Vraag de rest maar aan Red!” gromde Markhoff. „Waarom kom je er m ij om vragen? Ga naar Red!”

„Ja, dat zullen we ook wel doen,” zei Jake met een gezicht als een donderwolk. „We hebben alles gedaan wat hij gezegd heeft – die papieren voor hem gestolen – het meisje ontvoerd – zelfs die duivel van een hond hebben we meegenomen. Kijk eens, hoe hij me in mijn hand gebeten heeft! Ik geloof dat we nog net op tijd gekomen zijn ook! Jullie waren van plan er met de helikopter vandoor te gaan en ons zonder geld te laten zitten! Bah!”

„Waar is Red?” vroeg Simmy.

„Boven,” zei Markhoff. „Ik heb slecht nieuws voor hem en hij zal dus wel erg blij zijn jullie tronies te zien. Laat mij maar eerst naar hem toe gaan – dan kunnen jullie hem daarna vertellen wat je op je hart hebt. En denk eraan, dat je netjes om je geld vraagt! "

„Als je denkt dat je grappig bent!” zei Jake dreigend. Hij noch Simmy waren op Markhoff gesteld. Ze volgden hem de brede trap op.

Red zat de papieren te bekijken, die uit de studeerkamer van George’s vader gestolen waren. Hij was in een bijzonder slecht humeur. Toen Markhoff binnenkwam sloeg hij met z’n vuist op tafel.

„Dat zijn de papieren niet die ik hebben moet!” begon hij luid. „Ik zal dat meisje vasthouden totdat....!”

Hij keek Markhoff aan. „Wat is er aan de hand? Is er iets gebeurd?”

„Genoeg,” zei Markhoff. „De hond is weg – hij was verdwenen toen ik hem wilde doodschieten – en de jongens zijn ook weg – ja, ontsnapt, hoewel de deur van de schuur nog op slot was. Ik snap er niets van. En hier zijn twee bezoekers voor U; ze willen geld hebben. Ze komen U iets vertellen dat U allang weet – de politie zit U op de hielen!”

Red werd rood van woede en zijn ogen schoten vuur. Hit staarde eerst naar Markhoff en toen naar Simmy en Jake.

Markhoff werd zenuwachtig maar Simmy en Jake staarden hem brutaal aan.

„Jullie – jullie – hoe durven jullie hier te komen, terwijl ik je toch gezegd heb, dat je je hier niet mocht laten zien,” schreeuwde hij. „Jullie zijn betaald! Je moet niet denken dat je mij nog meer geld kunt afpersen!”

Hij had nog meer willen zeggen maar op dat moment klonk boven zó’n hels kabaal dat hij verder zweeg. Iemand roffelde met alle geweld op een deur.

„Dat is zeker dat meisje,” bromde Markhoff. „Wat mankeert haar? Tot nu toe heeft ze zich steeds rustig gehouden.”

„We moeten maken dat we wegkomen,” zei Red, nog steeds trillend van woede. „Jake, ga haar halen. Breng haar naar beneden en als ze lastig is, geef je haar maar een paar fikse draaien om haar oren.”

„Haal haar zelf,” zei Jake brutaal.

Red keek even naar Markhoff, die onmiddellijk een revolver tevoorschijn haalde.

„Mijn bevelen worden altijd gehoorzaamd,” zei Red en zijn stem klonk ijzingwekkend dreigend. „Altijd, begrepen?”

Niet alleen Jake rende naar boven, maar Simmy ook! Ze gingen naar de kamer boven in de toren en schoven de grendels van de deur. Simmy ging het eerst naar binnen om het weerspannige meisje een lesje te geven. Maar hij bleef staan en zijn mond zakte open van verbazing. Hij knipperde met z’n ogen, wreef er eens in en keek nog eens goed. Jake kon ook geen woord uitbrengen van verbazing.

„Hallo, Vader,” zei Jo, „je schijnt nogal verbaasd te zijn!”

Hoofdstuk XXII

JO IS SLUW

„Jo!” zei Simmy. „Wel heb ik van m’n.... verdraaid nog an toe.....Jo!”

Jake vond z’n tong terug. „Wat heeft dit te betekenen?” zei hij ruw tegen Simmy. „Wat doet Jo hier? En hoe komt ze hier? Waar is dat andere kind – het meisje dat we ontvoerd hebben?”

„Hoe kan ik dat nu weten?” vroeg Simmy en staarde nog steeds naar Jo. „Jo – wat doe je hier? Vooruit, vertel op! En waar is het andere meisje?”

„Kijk maar eens in de kamer, misschien dat U haar vindt!” zei Jo opgewekt en ze bleef op haar hoede voor ’t geval haar vader of Jake op haar af zouden stuiven. De twee mannen doorzochten snel de kamer. Jake ging naar een grote kast.

„Ja – misschien zit ze daar wel in,” zei Jo gnuivend. „Kijk maar eens goed!”

De twee verbaasde mannen wisten niet wat ze ervan denken moesten. Ze waren gekomen om George te halen – ze hadden Jo gevonden!

Maar hoe – waarom – wat was er gebeurd? Ze wisten niet wat ze moesten doen. Geen van beiden voelden ze ervoor terug te gaan naar Red en hem verslag uit te brengen. Dus begonnen ze koortsachtig de kamer te doorzoeken, terwijl Jo voortdurend spottend naar hen zat te kijken.

„Waarom halen jullie de laden niet uit de kast, misschien zit ze daar wel in,” lachte ze. En vergeet niet onder het kleed te kijken. Goed zo, Jake, steek je hoofd in de schoorsteen. Pas op dat George je geen roet in je ogen schopt!”

„Wacht maar, je krijgt zo een draai om je oren van me,” gromde Jake woedend en hij trok met een woest gebaar een kleine kast open.

Onder aan de trap klonk een boze stem. „Jake! Wat voeren jullie uit? Breng dat meisje beneden.”

„Ze is er niet meer!” schreeuwde Jake terug, eensklaps z’n geduld verliezend. „Wat heb je met haar gedaan? Ze is weg!”

Red kwam naar boven stormen, twee treden tegelijk. Hij was buiten zichzelf van woede. Onmiddellijk zag hij Jo – en hij dacht natuurlijk dat zij George was.

„Wat bedoel je – ze is er niet meer!” schreeuwde hij. „Ben je niet goed wijs geworden?”

„Nee,” zei Jake, die ook hoe langer hoe kwaadaardiger werd. „Maar ik ben nog niet zo gek als jij! Dat meisje is niet de dochter van die geleerde – ze is het kind van Simmy en ze heet Jo.”

Red keek alsof hij aan Jake’s verstand twijfelde. Toen keek hij naar Jo. Hij zag geen verschil tussen Jo en de afwezige George – hetzelfde korte haar, dezelfde zomersproeten, hetzelfde wipneusje – het wilde er bij hem niet in, dat zij de dochter van Simmy was.

Hij geloofde het niet. Hij dacht dat Jake en Simmy hem om een of andere duistere reden voor de gek hielden.

Maar Jo had ook nog iets te zeggen. „Ja, ik ben Jo,” zei ze. „Ik ben niet Georgina. Ze is weg. Ik ben alleen maar Jo en Simmy is mijn vader. Je bent gekomen om me te bevrijden, nietwaar Vader?”

Natuurlijk was Simmy helemaal niet gekomen om zijn dochter te bevrijden. Hij kon er geen touw aan vastknopen en hij staarde Jo vragend aan.

Nu was Red niet meer te houden. Toen hij Jo’s stem hoorde, werd hem duidelijk dat ze niet George was. Op een of andere manier was hij bedrogen – en aangezien dit meisje de dochter van Simmy was, moest volgens hem Simmy op een of andere manier bij het bedrog betrokken zijn.

Hij beende eensklaps naar Simmy toe en gaf hem een klap. „Je hebt me bedrogen!” hijgde hij.

Simmy tuimelde ondersteboven. Jake kwam hem onmiddellijk te hulp. Hij zag kans Red beentje te lichten en toen de reus op de grond lag sprong hij hem op zijn rug.

Jo keek even naar de drie vechtende schreeuwende mannen en haalde de schouders op. Als ze wilden vechten, vooruit maar! Ze waren haar vergeten en dat kwam haar goed van pas. Ze rende naar de deur en ze was al halverwege de trap, toen ze eensklaps op een idee kwam. Met een ondeugende grijns sloop ze terug. Heel voorzichtig trok ze de deur dicht en draaide de sleutel om in het slot. Voor alle zekerheid schoof ze er nog de grendel op.

Toen de drie mannen de sleutel in het slot hoorden knarsen, waren ze eensklaps hun ruzie vergeten en renden naar de deur. Jake rukte aan de deur.

„Ze heeft ons opgesloten!” schreeuwde hij. „We kunnen er niet uit – ik geloof dat ze de grendel er ook op geschoven heeft!”

„Roep Markhoff!” gilde Red bevend van woede. Markhoff, die beneden in de kamer gebleven was, hoorde eensklaps geroep en geschreeuw en gebons op de deur! Hij rende onmiddellijk naar boven, zich afvragend wat er nu in vredesnaam weer gebeurd was.

Jo had zich verstopt in een andere kamer. Toen Markhoff bezig was de grendel van de deur te schuiven, glipte ze de kamer uit en huppelde onhoorbaar de wenteltrap af. Ze lachte in zichzelf en drukte iets tegen zich aan.

Het was de grote sleutel van de deur van de torenkamer. Niemand kon die deur nu openmaken – zij had de sleutel!

„Maak die deur open!” gilde Red. „Dat meisje is gevlucht!”

„De sleutel is weg!” schreeuwde Markhoff terug. „Die heeft ze meegenomen. Ik zal haar gaan zoeken!”

Maar dat was gemakkelijker gezegd dan gedaan. Het leek wel alsof Jo door de aarde verzwolgen was.

Markhoff stormde van de ene kamer naar de andere maar ze was nergens te vinden Hij holde de toren uit en ging op de binnenplaats kijken.

Jo had intussen de weg gevonden naar de keuken en de provisiekamer. Ze had honger en dus wilde ze eten. Er was niemand in de keuken hoewel er een groot vuur brandde in het fornuis.

Ze nam de sleutel van de provisiekamer uit de buitenkant van de deur, kroop in de kast en sloot die aan de binnenkant af. Ze zag dat het kamertje een klein raam had en dat maakte ze eerst open, zodat ze zou kunnen vluchten als ontdekt werd, dat ze in de provisiekamer gekropen was.

Toen ging ze zich tegoed doen. Drie worstjes, een groot stuk kaas, een homp brood, een halve vleespastei en twee jamkoeken werkte ze in een ommezien naar binnen. Toen voelde Jo zich een heel stuk opgeknapt. Ze dacht aan de anderen: wat zouden die een honger hebben!

Ze vond een papieren boodschappentas in de kast en deed er haastig van alles in – broodjes, worstjes, kaas en een stuk jamkoek. De anderen zouden juichen als ze haar zagen komen! Jo deed de sleutel onder in de tas. Ze was heel tevreden over zichzelf. Red, Simmy en Jake zaten veilig opgesloten. Ze was voor Markhoff niet half zo bang als voor Red. Ze vertrouwde erop dat ze kans zou zien om hem uit de vingers te blijven.

Ze had zelfs geen medelijden met Simmy, haar vader. Ze voelde geen liefde voor hem en geen respect, want hij was alles behalve een prettige vader voor haar geweest.

Ze hoorde Markhoff razen en ze klom snel op een plank van de provisiekast om naar buiten te kunnen vluchten, als hij op de gedachte mocht komen om de kast open te breken. Maar dat deed hij niet. Hij stampte de keuken weer uit en ze hoorde hem niet meer.

Jo maakte heel voorzichtig de deur open. Er was nu een oude vrouw in de keuken. Ze stond bij de tafel en vouwde tafelkleden op, die ze buiten van de drooglijn gehaald had. Ze staarde stomverbaasd naar Jo toen die eensklaps uit de provisiekamer kwam.

„Wat....?” begon ze verontwaardigd. Maar Jo was de keuken al uit voor de oude vrouw meer had kunnen zeggen. Het oude mens strompelde naar de kast en begon te schelden toen ze de schade zag die Jo had aangericht.

Jo ging voorzichtig naar de voordeur. Ze hoorde Markhoff boven razen en tieren. Ze glimlachte tevreden en glipte naar buiten.

Snel als een wezel holde ze vlak langs de zware muur van de binnenplaats naar de deur, die naar de onderaardse gang leidde. Ze opende die, ging naar binnen en deed de deur zacht achter zich dicht. Nu op zoek naar de anderen. Ze was overtuigd, dat die ergens in de grotten waren. Wat zouden ze blij zijn, als ze met de tas met eten kwam!

Snel daalde ze de trap af en zocht zich op de tast een weg door de hellende gang. Een lantaarn had ze niet en dus moest ze voorzichtig lopen. Maar bang was ze helemaal niet. Toen ze met haar blote voet op een scherpe steen trapte, gaf ze even een schreeuw van pijn.

De andere drie – Julian, Dick en George – zaten nog steeds dicht bij elkaar met Timmy aan hun voeten. Julian was een keer naar de deur gegaan die toegang gaf tot de binnenplaats en had naar buiten gekeken – maar er was niets te zien, behalve een oude vrouw die wasgoed ophing.

Het drietal had besloten te wachten tot het donker geworden was voor ze iets ondernam. Ze hoopten dat Timmy dan een beetje bijgekomen zou zijn en dat hij zou kunnen helpen om hen tegen Red en Markhoff te beschermen!

En toen gromde Timmy eensklaps. Ja, hij gromde – iets dat ze hem in lang niet meer hadden horen doen. George legde waarschuwend haar hand op zijn kop. Ze gingen allemaal rechtop zitten en luisterden. Er kwam iemand naar hen toe.

„Julian! Dick! Waar zijn jullie? Ik kan jullie niet vinden!”

„Dat is Jo!” riep Dick en deed onmiddellijk zijn lantaarn aan. „Hier zijn we, Jo! Hoe ben je ontsnapt? Wat is er gebeurd?”

„Een heleboel,” zei Jo, blij dat ze hen gevonden had. „Sjonge, wat is het donker in die gangen als je geen lantaarn hebt. Ik geloof dat ik verkeerd gelopen was. Daarom riep ik jullie. Wil je een worstje?”

„Wat? riepen ze alle drie tegelijk uit en zelfs Timmy hief zijn kop op en begon aan de tas te snuffelen, die Jo in de hand hield.

Jo lachte en deed de tas open. Ze verdeelde het eten, wat ze meegebracht had en ze vielen er uitgehongerd op aan. „Jo, je bent het achtste wereldwonder,” zei Dick. „Zit er nog meer in die tas?”

„Ja,” zei Jo en haalde de grote sleutel tevoorschijn. „Kijk maar! Ik heb Red, Jake en Simmy in de toren opgesloten en dit is de sleutel. Wat zeg je me daar van? "

Hoofdstuk XXIII

MARKHOFF OP JACHT

George nam de grote sleutel en keek er vol ontzag naar. , Jo, dat is ’em werkelijk – en heb je hen allemaal opgesloten? Eerlijk, Jo, ik vind je een kraan!”

„Dat is ze zeker,” zei Dick, „ze is een supermeid!” Tot grote vreugde van Jo gaf hij haar eensklaps snel een kus. „Ik heb nog nooit van m’n leven zo’n meisje gezien! Nooit. Ze heeft de moed van twintig andere!”

„Het was heus niet zo moeilijk!” zei Jo maar haar ogen straalden. „Nu vertrouw je me toch, hè Dick? Nu zal je nooit meer gemeen tegen me zijn – jullie geen van allen, hè?”

„Nee, natuurlijk niet,” zei Julian, „je bent nu onze vriend, voor altijd! "

„Maar niet van George,” zei Jo onmiddellijk.

„Ja, dat ben je wel,” zei George. „Ik neem alles terug, wat ik over je gezegd heb. Je bent net zoveel waard als een jongen.” En dat was voor George de hoogste lof, die ze een meisje geven kon. Jo straalde en kneep George even in haar arm.

„Ik heb het eigenlijk allemaal voor Dick gedaan,” bekende ze, „maar de volgende keer zal ik het voor jou doen.”

„Hemeltje, ik hoop niet dat er een volgende keer zal komen,” zei George met een rilling. „Ik kan niet zeggen dat ik ’t de laatste dagen ook maar een minuut fijn gevonden heb.”

Timmy legde eensklaps z’n kop op Jo’s knie. „Kijk eens,” zei ze, „hij kent me nog. Hij is weer beter, hè George?”

George legde voorzichtig Timmy’s kop van Jo’s knie op de hare. Ze vond Jo nu bepaald sympathiek, de oude vijandschap was helemaal weg, maar dat Timmy z’n kop op haar knie legde – nee, dat vond ze toch niet goed. Ze streelde hem.

„Ja, hij is weer beter,” zei ze. „Hij heeft de helft van het worstje, dat ik hem gegeven heb, opgegeten, hoewel hij er eerst even aan snuffelde. Ik geloof dat hij begrijpt, dat ze iets door z’n eten gedaan hebben en nu is hij voorzichtig geworden. Goeie ouwe Timmy.”

Ze voelden zich allemaal veel beter, toen ze gegeten hadden. Julian keek op zijn horloge. „Het begint al avond te worden,” zei hij. „Ik zou wel eens willen weten wat ze daar boven uitvoeren.”

Drie van de bandieten waren nog steeds opgesloten. Wat Markhoff ook probeerde, hij kon de deur niet openkrijgen. Het was een oude, zware deur en het slot weerstond al Markhoffs pogingen om het te forceren. Twee mannen waren uit de garage gehaald om te helpen, maar hoewel er bijna geen verf meer op de deur zat, was en bleef hij gesloten.

Simmy en Jake keken naar Red, die als een gekooide leeuw de torenkamer op en neer liep. Ze waren blij, dat ze twee tegen één waren. Ze hadden wel eens gehoord, dat Red tekeer kon gaan als een krankzinnige als hij woedend was – en ze hadden nu zelf gezien dat dit waar was.

Markhoff begon zich heel bezorgd te maken. De politie had zich nog niet laten zien (en zou niet komen ook, want Joan had de politie alleen maar kunnen vertellen dat Julian en Dick met de boot waren weggevaren om een man te zoeken die Red heette – maar waar die man woonde wist ze niet! )

Maar Red en Markhoff wisten dat niet – ze waren vast overtuigd dat de politie ergens voor hen op de loer lag. Daarom hoopte ze dat ze er met de helicoptère vandoor zouden kunnen gaan, voor hun de pas afgesneden werd!

„Markhoff, ga met Carl en Tom naar de ondergrondse grotten,” beval Red tenslotte. „Die kinderen zijn daar vast en zeker – ergens anders kunnen ze zich niet verbergen. Ze kunnen er niet uit, want de poort is op slot en dat ze over de muur geklommen zijn, is uitgesloten. Zorg dat je die kinderen te pakken krijgt en kom niet zonder sleutel terug!”

Markhoff en de twee andere mannen gingen naar beneden en verlieten de toren. Ze staken de binnenplaats over laar de deur, die toegang gaf tot de ondergrondse gangen. Ze daalden de trap af en even strompelden ze door de nauwe hellende gang. Hun zware schoenen maakten veel lawaai. Ze hielden zich vast aan de leuning, toen ze aan het steile deel van de tunnel kwamen en tenslotte bereikten ze de grot met de opening in het dak.

Daar was niemand. De kinderen hadden de mannen horen aankomen en hadden zich door het gat laten zakken in de grot eronder.

Ze renden naar de volgende grot, de ruimte waar de zure lucht hing van de vleermuizen. En ook daar bleven ze niet; ze liepen verder naar de eerste grot, die in verbinding stond met de open lucht.

„Hier kunnen we ons nergens verstoppen,” klaagde Julian. Hij keek weer naar de grot – daar was het in ieder geval nog veiliger dan buiten in de open lucht. Hij trok de anderen weer mee naar binnen en liet het licht van zijn zaklantaarn langs de wanden spelen om te zien of ze zich ergens konden verstoppen.

Halverwege de wand was een vooruitspringende rand. Hij hees George erop en zij tilde Timmy omhoog – arme Timmy: ze hadden nog steeds niet veel aan hem. Hij had wel even gegromd, toen hij de mannen hoorden aankomen maar onmiddellijk daarna was hij weer in slaap gevallen.

Dick klom ook naar boven en even later stond hij naast George. Julian vond een vooruitstekende rotspunt en probeerde zich daarachter te verbergen, terwijl Jo in een holte in de grond ging liggen en zich handig met zand bedekte. Wat was die Jo toch slim dacht Julian. Ze wist altijd precies wat ze moest doen.

Maar toevallig was Jo de enige die ontdekt werd! Markhoff vond haar. Hij was met de andere mannen doorgelopen naar de grot, die naar buiten uitkwam.

„Hier zijn die kinderen niet,” zei één van de mannen. Ze hebben zich ergens anders verstopt. Wat is het hier ellendig koud en vochtig – laten we teruggaan!”

Markhoff liet het licht van zijn lantaarn langs de wanden spelen om te zien of een van de jongens zich daar verborgen had – en toen trapte hij op Jo’s hand. Ze gaf een gil van pijn en Markhoff liet van schrik bijna zijn lantaarn vallen!

Drie tellen later had hij Jo onder het zand vandaan getrokken en schudde hij haar als een rat heen en weer. „Deze moeten we hebben!” zei hij tegen de anderen. „Zij heeft de sleutel. Waar heb je hem, kleine rat? Geef op, of ik gooi je van de rots af!”

Julian rilde van angst. Hij twijfelde er niet aan of Markhoff was in staat om Jo naar beneden te gooien en juist wilde hij de kleine dappere Jo tehulp komen, toen hij het meisje hoorde zeggen: „Goed. Laat me los, gemene kerel. Hier is de sleutel. Ga mijn vader eruit laten voor de politie komt. Ik wil niet dat hij gepakt wordt!”

Met een uitroep van triomf griste Markhoff haar de sleutel uit de hand.

Hij gaf Jo een klinkende draai om de oren. „Kleine heks! Je blijft hier beneden, bij de anderen – en het zal heel, heel lang duren voor je hier vandaan komt. Weet je wat we gaan doen? We rollen een grote steen op het gat, dat toegang geeft tot de andere grot – dan zitten jullie gevangen! Je kunt niet naar boven – en naar beneden kun je ook niet. Als je probeert om zwemmend te ontvluchten zal de zee wel zorgen dat je niet ver komt. Dat is jullie straf!”

De twee andere mannen grijnsden. „Dat is een goed idee, Mark,” zei een van hen. „Ze zitten mooi opgeborgen en niemand zal hen hier zoeken. Kom – we hebben geen tijd te verliezen. Als we Red er niet gauw uit laten wordt hij gek!”

De kinderen hoorden hun voetstappen wegsterven toen de mannen teruggingen naar het kasteel. Julian kwam uit zijn schuilplaats tevoorschijn. Z’n gezicht stond grimmig. „Dat is ook wat moois!” zei hij. „Als die kerels werkelijk het gat blokkeren – en ik twijfel er niet aan of dat hebben ze al gedaan – dan zitten we hier voorgoed! Hij heeft gelijk: we kunnen niet voor of achteruit – de zee is veel te ruw dat we zwemmend de kust kunnen bereiken en het zou gekkenwerk zijn om te proberen langs de buitenkant van de rots naar boven te klimmen!”

„Ik zal eens gaan kijken of ze dat gat inderdaad dicht gemaakt hebben,” zei Dick. „Misschien was het maar bangmakerij.”

Maar het was geen bangmakerij geweest. Toen Julian en Dick hun lantaarns op het gat in het dak richtten, zagen ze dat dit nu afgesloten was met een zware steen.

Er was niet lang voor nodig om te constateren dat de steen van beneden af onmogelijk weggeschoven kon worden. Terneergeslagen gingen ze terug naar Jo en George.

„Jammer, dat Jo gevonden werd,” zei George. „En het is nog erger dat ze die sleutel moest afgegeven. Nu zullen Red en de anderen weldra vrij zijn.”

„O nee, geloof dat maar niet,” zei Jo. Ze keek hen ondeugend lachend aan. „Ik heb hun niet de sleutel van de torenkamer gegeven. Ik had nog een andere sleutel in m’n zak – die van de provisiekast. Die heb ik hun gegeven!”

„Wel verdraaid!” zei Julian. „Wat jij toch allemaal verzint, Jo! Maar hoe kwam je aan de sleutel van de provisiekamer?”

Jo vertelde het hun. „Ik moest de deur natuurlijk weer openmaken, toen ik eruit wilde,” zei ze. „En ik dacht: laat ik die sleutel maar meenemen, want je kunt nooit weten; misschien heb ik hem nog eens nodig. "

„Je bent ze altijd weer te slim af, Jo,” zei Dick vol bewondering. „Altijd weer. Dus je hebt de goede sleutel nog steeds in je zak?”

„Ja,” zei Jo, „en Red, mijn vader en Jake zitten nog steeds opgesloten in de torenkamer!”

Maar toen kreeg Dick eensklaps een heel onplezierige gedachte. „Wacht eens even!” zei hij. „Wat zal er gebeuren als ze erachter komen dat ze de verkeerde sleutel hebben? Dan komen ze weer hier, en reken maar dat er dan voor ons wat zal zwaaien!”

Hoofdstuk XXIV

EEN GROTE VERRASSING

Het vooruitzicht dat de mannen spoedig terug zouden komen – nog woedender dan eerst – was niet bepaald aanlokkelijk.

„Zodra Markhoff de sleutel in de deur van de torenkamer steekt en merkt dat die niet past, zal hij begrijpen dat Jo hem bij de neus genomen heeft,” zei George.

„En dan zal hij zó woedend zijn dat hij onmiddellijk weer hier naar toe zal komen. Wie weet wat er dan met ons zal gebeuren,” zei Julian somber. „Wat moeten we doen? Ons weer verstoppen?”

„Nee,” zei Dick. „Laten we naar beneden gaan, naar de inham van de zee. Ik zal me daar veiliger voelen dan hier in die grot. Misschien vinden we daar beneden een betere schuilplaats.”

„Jammer dat mijn boot vernield is,” zei George en ze zuchtte toen ze aan haar mooie boot dacht. „Trouwens – hoe moeten we Timmy naar beneden krijgen?”

Daar moest over beraadslaagd worden. Timmy kon natuurlijk niet naar beneden klimmen, dat stond als een paal boven water. Jo herinnerde zich dat er nog steeds een touw langs de rotsen afhing – daarmee waren Dick en Julian naar boven geklommen.

„Ik weet het al,” zei ze vindingrijk als altijd. „Jij gaat eerst naar beneden, Julian en daarna Dick. Dan mag George gaan – jullie moeten je goed aan het touw vasthouden als je naar beneden klautert, want we willen niet het risico lopen dat één van ons z’n been breekt. Daarna zal ik het touw omhoog halen en Timmy eraan vastbinden – ik bind het touw om z’n middel en laat hem voorzichtig naar beneden zakken. Hij is nog zo slaperig dat hij niet zal tegenspartelen. Ik wed dat hij niet eens merkt wat er met hem gebeurt!”

„En jij dan?” vroeg Dick. „Jij komt het laatst van allemaal. Vindt je dat niet erg? Je zult helemaal alleen hier bij de uitgang van de grot zijn en je loopt kans, dat de mannen plotseling terugkomen.

„Nee, dat vind ik niet erg,” zei Jo, „maar laten we nu alsjeblieft opschieten.”

Eerst ging Julian naar beneden en hij was blij dat hij ’t touw had om zich aan vast te houden. Dick ging als nummer twee en hij had zo’n haast dat hij bijna zijn evenwicht verloor.

George klom heel langzaam en voorzichtig naar beneden. Ze vond het helemaal niet prettig en toen ze naar beneden keek, naar de schuimende zee, voelde ze zich duizelig worden. Ze sloot een ogenblik haar ogen en klemde zich stevig aan het touw vast.

Het viel niet mee om Timmy naar beneden te krijgen. George stond beneden vol spanning te wachten. Jo vond ’t erg moeilijk om Timmy goed vast te binden. Hij was groot en zwaar en hij vond het helemaal niet prettig om vastgebonden te worden. Maar hij scheen toch eigenlijk niet goed te weten wat er met hem gebeurde. Eindelijk had Jo het touw goed om hem heen gebonden en ze riep naar de anderen, die beneden stonden:

„Pas op, daar komt hij aan. Let op, dat het touw niet breekt. Allemensen, ik wou dat hij niet zo tegenspartelde – straks stoot hij z’n kop nog tegen de rotsen.”

Het was helemaal geen prettige belevenis voor de arme Timmy! Hij zwaaide als de slinger van een klok heen en weer toen hij langzaam aan het touw neergelaten werd en hij begreep er niets van hoe het kwam dat hij zomaar door de lucht zweefde. Boven hem stond Jo te hijgen en te blazen.

„O, hij is zo verschrikkelijk zwaar! En ik mag hem niet loslaten! Pas op, ik kan hem niet meer houden! "

Op het laatste ogenblik werd het gewicht haar teveel en moest ze het touw loslaten, maar gelukkig kwam Timmy op z’n poten terecht en Julian en George zagen kans z’n val nog te breken.

„Nu kom ik ook,” zei Jo en zonder het touw vast te houden of er zelfs maar naar te kijken, daalde ze als een aap zo handig langs de rots naar beneden. De anderen keken bewonderend naar haar. Weldra stond ze naast hen. George was nog bezig Timmy los te maken.

„Dank je wel, Jo,” zei George en ze keek Jo dankbaar aan. „Ik bewonder je. Ik weet dat Timmy verschrikkelijk zwaar is.”

„Ja, dat is hij,” zei Jo met een zucht en streelde de hond even over z’n kop. „Ik liet hem bijna vallen. Wel – wat doen we nu?”

„We moeten de omgeving van de inham verkennen en zien of we ons ergens kunnen verbergen,” zei Julian. „Ga jij maar die kant uit, George, dan nemen wij deze kant.”

Ze gingen op zoek naar een geschikte schuilplaats. Julian en Dick hadden ’t al gauw bekeken: er was niets te vinden – dat wil zeggen niet aan de kant die zij verkend hadden. De golven sloegen bruisend tegen de rotsen. Aan zwemmen viel niet te denken.

Eensklaps klonk een opgewonden schreeuw van George. Julian! Kom hier. Kijk eens wat ik gevonden heb!”

Ze holden naar George, die achter een groot rotsblok stond. Ze wees naar iets, dat met massas zeewier was afgedekt. „Een boot – hij zit dik onder het zeewier, maar het is een boot!”

„Het is je eigen boot!” riep Dick eensklaps uit en begon de slierten wier eraf te trekken. „Markhoff heeft hem dus niet vernield. Misschien kon hij hem niet vinden – hij ging terug naar Red en loog dat hij het bevel uitgevoerd had!”

„Hij heeft de boot niet stukgeslagen!” riep Jo uit en ze hielp Dick het zeewier eraf te trekken. „Hij is helemaal goed – er mankeert niets aan. Hij heeft hem niet stukgeslagen!”

De kinderen waren zo blij, dat ze elkaar op de rug klopten en als maar om de boot heen dansten. Dit was hun eigen boot – de boot van George! Nu konden ze de vlucht nemen!

Een geschreeuw van boven maakte een eind aan hun vreugde. Verschrikt keken ze naar boven. Markhoff en de andere twee mannen stonden aan de rand van de rots. Ze schreeuwden en schudden dreigen met hun vuisten.

„Wacht maar, tot we jullie te pakken hebben!” brulde Markhoff.

„Vlug,” zei Julian, „schiet op,” en hij begon aan de boot te trekken. „We hebben nog een kans! Trek de boot in het water – duwen – trekken!”

Markhoff kwam langs het touw naar beneden en Jo had er spijt van dat ze het niet weggehaald had, voor ze zelf naar beneden klom. Markhoff maakte er nu een dankbaar gebruik van. Ze rukte en trok met de anderen aan de boot. O, wat was dat ding verschrikkelijk zwaar!

De boot lag bijna in het water, toen er iets gebeurde. Timmy, die op een heel verbaasde manier naar het gedoe had staan kijken, gleed eensklaps uit en viel in het water. George gaf een gil.

„O, Timmy ligt in het water – vlug, – vlug – hij is verdoofd en hij kan niet zwemmen. Julian, Dick – hij verdrinkt!”

Julian en Dick durfden de boot niet loslaten want ze zagen dat Markhoff weldra beneden zou zijn. George holde naar Timmy, die in het water rond plaste en die nog steeds verbaasd keek.

Maar het water had een verbazingwekkende uitwerking op hem. Het was koud en het scheen hem eensklaps te ontnuchteren. Hij kwam bij – werd levendiger en zwom krachtig terug naar de rots, waar hij van af gegleden was. Met de hulp van George klom hij er weer op en blafte luid.

De boot gleed in het water en Julian greep George bij de arm. „Kom mee. Stap in!”

Jo was al in de boot en Dick ook. George deed een greep naar Timmy, maar werd ook in de boot gehesen. Julian keek wanhopig naar Markhoff, die nu bijna beneden was – Nog een sprong en dan.....Ze haalden het nooit, dacht hij!

Timmy rukte zich eensklaps los uit de greep van George en schoot luid blaffend over de rots. Hij scheen weer helemaal opgeknapt te zijn. Het koude zeewater had hem van zijn slaperigheid verlost. Timmy was weer de oude.

Markhoff was nog een paar meter boven de begane grond, toen hij Timmy hoorde blaffen. Hij keek verschrikt naar beneden en zag de grote hond naar zijn benen springen. Snel probeerde hij weer naar boven te klimmen, buiten bereik van Timmy’s scherpe tanden.

„Woef!” blafte Timmy, „Woef! Woef!”

„Pas op – hij bijt je een voet af!” schreeuwde één van de andere mannen waarschuwend. Die hond is dol geworden – hij is gevaarlijk! Pas op, Mark! "

Mark paste wel op! Hij was doodsbenauwd. Hij klom een paar meter hoger en zag toen dat Timmy tegen de rots opsprong om te trachten bij hem te komen. Met één hand klemde Markhoff zich aan het touw vast, terwijl hij schichtig achterom keek naar Timmy.

„Kom Timmy!” schreeuwde George eensklaps. „Kom, we gaan weg!” De vier kinderen zaten in de boot, die nu in het water lag en het wachten was op Timmy. Als hij erbij was konden ze om de rots heen roeien naar de ingang van de baai. Markhoff zou hen nu niet meer te pakken kunnen krijgen.

„Timmy! Timmy!”

Timmy hoorde haar, wierp een laatste spijtige blik naar de benen van Markhoff en holde naar de boot. Hij sprong erin en bleef verwoed staan blaffen.

Markhoff liet zich naar beneden zakken – maar hij was te laat. De boot verwijderde zich hoe langer hoe verder van de rots. De kinderen roeiden wat ze konden – en twee tellen later was de boot uit het gezicht van de bandieten verdwenen.

Julian en Dick zaten aan de riemen. George sloeg haar armen om Timmy heen en begroef haar gezicht in zijn dikke vacht. Jo deed hetzelfde. „Hij is weer helemaal beter, helemaal in orde,” zei George blij.

„Ja, die val in het koude water heeft hem goed gedaan,” zei Jo. „Die goeie Timmy!”

Timmy liep nu opgewekt in de boot rond te snuffelen. Hij rook iets en Jo vroeg zich af wat hij gevonden had.

„Het pakje brood, dat we meegenomen hadden en dat we helemaal niet opgegeten hebben!” riep ze uit „O, die Timmy – hij staat al het brood op te eten!”

„Laat hem maar,” zei Julian, aan de riemen trekkend. „Hij heeft het wel verdiend. Verdraaid, ik ben blij dat ik hem weer hoor blaffen en dat ik zijn pluimstaart weer zie kwispelen.”

En kwispelen deed hij. Zonder ophouden. De wereld was weer goed voor Timmy, hij kon weer goed zien en horen, hij kon weer blaffen en springen – en hij had z’n geliefde George teruggevonden.

„Nu naar huis,” zei Julian. „Wat zal Annie blij zijn ons te zien! Sjonge, wat hebben wij een avontuur beleefd! "

Hoofdstuk XXV

EIND GOED – AL GOED

Het begon al donker te worden toen de boot van George de baai van Kirrin binnen voer. Ze waren allemaal moe, want ze hadden om beurten geroeid. De wind was niet gunstig geweest om te zeilen en dus hadden ze de hele weg moeten roeien.

„Kijk die Timmy eens – hij heeft sinds hij in de boot gesprongen is aan een stuk door met z’n staart gekwispeld,” zei George. „Wat is hij blij dat hij weer beter is!”

Een klein meisje stond aan het strand, toen ze de boot meerden. Het was Annie. Ze riep hen met bevend stemmetje. „Zijn jullie het heus? Ik heb de hele dag op de uitkijk gestaan naar jullie. Is alles goed?”

„En of!” riep Dick, „we hebben George en Timmy ook bij ons. Alles is puik in orde!”

Ze sprongen eruit, Timmy ook en trokken de boot op het strand. Annie gaf hun een hand en ze huilde bijna van vreugde, dat ze hen allemaal weer bij elkaar zag.

„Het is verre van leuk als je midden in een avontuur zit,” zei ze maar ik geloof dat het nog veel, veel erger is als je er buiten staat. De volgende keer wil ik ook mee doen!” „Woef!” zei Timmy en kwispelde instemmend. Hij zou nooit buiten een avontuur gehouden willen worden.

Langzaam liepen ze naar huis want ze waren vermoeid. Joan stond al naar hen uit te kijken en ze huilde van vreugde toen ze George zag.

„George! Jullie hebben George eindelijk terug. O, ondeugende kinderen, jullie zijn de hele dag weggebleven en ik wist niet waar jullie waren. Ik heb me ongerust gemaakt. George, voel je je helemaal in orde?”

„Ja, dank je,” zei George, die een gevoel had alsof ze zou omvallen van de slaap. „Ik wil alleen maar iets eten en dan gaan slapen. "

„Maar waar zijn jullie de hele dag geweest? Wat hebben jullie gedaan?” riep Joan uit. Ze was al bezig om een maaltijd voor hen klaar te maken. „Ik maakte me zo zenuwachtig, ik hield het niet meer uit – en ging naar de politie. En daar stond ik – en kon niet eens vertellen, waar jullie naartoe gegaan waren. Ik kon alleen maar zeggen dat jullie op zoek gegaan waren naar een zekere Red en dat jullie weggeroeid waren in de boot van George!”

„De politie vaart de hele dag al in een motorboot de kust op en neer,” vertelde Annie. „Ze probeerden jullie te vinden, maar het lukte hun niet.”

„Nee, onze boot was goed verborgen,” zei Dick. „Wij trouwens ook! Zo goed verborgen, dat ik dacht dat we ons hele leven niet meer boven water zouden komen, Joan.” De telefoon rinkelde. „Mooi,” zei Julian, „je hebt de telefoon laten repareren. Als dit gesprek afgelopen is zal ik de politie opbellen en zeggen dat we weer thuis zijn.” Maar het was de politie die belde en ze waren blij, toen ze door een opgewonden Joan hoorden vertellen, dat alle kinderen weer thuis waren. „We komen binnen tien minuten,” zeiden ze.

Maar het duurde geen tien minuten vóór de kinderen en Timmy achter een stevig maal zaten. „Blijf maar door eten,” zeiden de politiemannen toen ze binnenkwamen. „Vertel ons onderwijl maar wat er gebeurd is.”

Ze gingen aan het vertellen. Ze sloegen niets over. Eerst vertelde George een stukje, dan Jo en tenslotte Julian en Dick. En de politiemannen zetten grote ogen op. Soms praatten de kinderen allemaal door elkaar en dan kostte het de politiemannen moeite hen te verstaan.

„Stoppen ze mijn vader in de gevangenis?” vroeg Jo.

„Ik denk het wel,” zei de brigadier.

„Dat is ellendig voor je, Jo,” zei Dick.

„Het kan me niets schelen,” zei Jo. „Ik ben er beter aan toe zonder hem – dan behoef ik tenminste geen dingen meer te doen, die hij me opdraagt.”

„We zullen zien of we je bij een aardige familie onder kunnen brengen,” zei de brigadier vriendelijk. „Je bent verwilderd, Jo – je hebt iemand nodig, die voor je zorgt.”

„Ik wil niet naar een opvoedingsgesticht,” riep Jo verschrikt uit.

„Ik zal wel zorgen dat dat niet gebeurt,” zei Dick. „Je bent één van de dapperste meisjes die ik ooit ontmoet heb. Geen van ons zal jou naar een tehuis laten gaan. We zullen wel iemand vinden, die goed voor je is, iemand zoals – zoals.....”

„Iemand zoals ik,” zei Joan die meegeluisterd had en ze sloeg haar arm om Jo heen en drukte haar even tegen zich aan. „Ik heb een nicht die wat graag een robbedoes zoals jij zal willen hebben – een ondeugend meisje met een goed hart. Pieker er maar niet over, we zullen wel voor je zorgen.” „Ik zou het niet erg vinden om bij iemand zoals jij te wonen,” zei Jo een beetje verlegen. „Dan zou ik niet gemeen meer zijn en ik geloof dat ik ook niet meer ondeugend zou zijn. Maar ik zou Dick en de anderen af en toe wel graag eens willen zien.”

„Dat kan gebeuren, als je goed oppast,” zei Dick met een grijns. „Maar denk eraan – als ik ooit hoor, dat je bij iemand door het raam in de provisiekamer gekropen bent of iets dergelijks, wil ik je nooit meer zien!”

Jo grinnikte. Ze was best tevreden. Ze herinnerde zich eensklaps iets en stak haar hand in de boodschappentas, die ze naast zich had staan. Ze haalde er een grote sleutel uit.

„Alstublieft,” zei ze tegen de brigadier. „Hier is de sleutel van de torenkamer. „Ik wed, dat Red en de anderen nog steeds in de torenkamer zitten en dat U hen zo kunt vangen. Sjonge, wat zullen ze ogen opzetten als U de deur openmaakt en naar binnen stapt!”

„Ze zullen niet de enigen zijn, die grote ogen opzetten,” zei de brigadier en stak zijn notitieboekje weg. „Juffrouw Georgina, U mag blij zijn dat U er met Uw hond zo goed afgekomen bent. Tussen haakjes, we hebben ons in verbinding gesteld met een vriend van Uw vader om erachter te komen of er belangrijke papieren gestolen waren. Hij vertelde ons, dat Uw vader hem alle belangrijke Amerikaanse documenten gegeven had, voor hij met vacantie ging – en dus heeft Red niets van waarde gestolen. Hij heeft alle moeite voor niets gedaan. "

„Weet U iets af van Red?” vroeg Julian. „Ik geloof dat hij niet helemaal normaal was.”

„Als hij de man is die we denken dat hij is, dan is hij niet helemaal goed bij zijn hoofd,” zei de brigadier. „We zullen blij zijn als we hem achter slot en grendel hebben – en die Markhoff ook. Hij is niet zo schrander als Red, maar hij is gevaarlijk.”

„Ik hoop, dat hij er niet met de helikopter vandoor gegaan is,” zei Dick. „Hij was van plan vanavond te vluchten.” „We zijn er binnen een uur,” zei de brigadier. „Misschien mag ik even de telefoon gebruiken.. ?”

Niet lang daarna stoven de politieauto’s naar het kasteel en toen niemand de poort opendeed braken de agenten de deur open. De helicoptère was nog op de binnenplaats – maar hij lag op zijn kant en de rotor was verborgen. De kinderen hoorden later, dat Markhoff en één van de andere mannen gepoogd hadden ermee op te stijgen, maar dat de machine op de binnenplaats gevallen was nadat hij zich enkele tientallen meters boven de grond verheven had. Blijkbaar had er toch iets aan gemankeerd!

De oude vrouw was bezig de twee mannen te verzorgen, die bij de val van de machine gewond waren. Markhoff had een wond aan zijn hoofd en dacht niet meer aan tegenstand, toen de politie hem vond.

„En waar is Red?” vroeg de brigadier aan Markhoff. „Zit hij nog steeds opgesloten?”

„Ja,” gromde Markhoff. „En dat is maar goed ook. Je zult de deur open moeten breken met een stormram als je hem te pakken wilt krijgen.”

„O nee, dat is niet nodig,” zei de brigadier en haalde de sleutel uit zijn zak. Markhoff staarde ernaar.

„Die kleine heks!” zei hij. „Ze gaf me de sleutel van de provisiekamer. Wacht maar tot ik haar te pakken krijg – dan zal ze er van langs krijgen.”

„Dat zal dan heel lang duren, Markhoff,” zei de brigadier, „want je gaat met ons mee.”

Red, Simmy en Jake zaten nog opgesloten en ze waren buiten zichzelf van woede. Maar ze begrepen wel dat het spel uit was en het duurde niet lang of de hele bende zat veilig opgesloten in politiewagens.

Jo sliep die nacht weer in de kamer van Joan en de andere kinderen waren in hun eigen slaapkamers. Ze voelden zich eensklaps niet slaperig meer. Vooral Timmy was een en al levenslust. Hij holde van de ene kamer naar de andere, zodat alle deurmatjes schots en scheef kwamen te liggen.

„Timmy, als je nog eens op m’n bed springt knijp ik je staart tussen de deur!” riep Annie uit. Maar dat deed ze natuurlijk niet. Het was veel te fijn om Timmy weer helemaal beter te zien.

Ze schrokken allemaal toen de telefoon rinkelde.

„Wat nu weer?” zei Julian en ging naar beneden.

„Spreek ik met Kirrin 11?” vroeg een stem. „Ik heb een telegram voor U. Het antwoord is betaald. Ik lees het U voor.”

„Ja, vooruit maar,” zei Julian.

„Het komt uit Sevilla in Spanje,” zei de stem, „en het luidt als volgt:

„Hier is ons adres. Laat s. v. p. weten of alles in orde is. Oom Quentin.”

Julian herhaalde het bericht voor de anderen, die allemaal om hem heen waren komen staan. „Wat zal ik antwoorden?” vroeg hij. „Het heeft geen zin hen ongerust te maken nu alles voorbij is!”

„Nee, dat is helemaal niet nodig,” zei Dick. „Zeg maar wat je wilt!”

„Goed!” zei Julian en pakte de hoorn weer. „Hallo – hier komt het antwoord:

„Amuseren ons kostelijk – we spelen de hele dag. Alles O.K., Julian.”

„Alles O. K.,” herhaalde Annie, toen ze weer naar boven gingen. „Dat is het mooiste besluit van een avontuur. Alles O. K.”

elfde druk

H.J.W. BECHT- AMSTERDAM

Oorspronkelijk verschenen bij Hodder & Stoughton Ltd., Londen onder de titel

FIVE FALL INTO ADVENTURE Voor Nederland bewerkt door D. L. Uyt den Bogaard Omslagontwerp en illustraties Jean Sidobre

© Enid Blyton © voor Nederland:

H.J.W. Becht’s Uitgeversmaatschappij B. V., Amsterdam

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever. No part of this book may be reproduced in any form by print, microfilm or any other means without written permission from the publisher.

ISBN 90 230 0232 6

Table of Contents

De Vijf op avontuur

Hoofdstuk I

WEER IN „HUIZE KIRRIN”

Hoofdstuk II

ONTMOETING OP HET STRAND

Hoofdstuk III

EEN GEZICHT ACHTER HET RAAM

Hoofdstuk IV

DE VOLGENDE DAG

Hoofdstuk V

JO, HET ZWERVERTJE

Hoofdstuk VI

EN WAT GEBEURDE ER ’S NACHTS?

Hoofdstuk VII

DE POLITIE IN HUIS

Hoofdstuk VIII

WAAR ZOU GEORGE ZIJN?

Hoofdstuk IX

EEN EIGENAARDIGE BOODSCHAP — EN EEN PLAN

Hoofdstuk X

SID BELEEFT EEN VREEMD AVONTUUR

Hoofdstuk XI

DICK DOET EEN GOEDE VANGST

Hoofdstuk XII

JO BEGINT TE VERTELLEN

Hoofdstuk XIII

OP ZOEK NAAR GEORGE

Hoofdstuk XIV

DE WOONWAGEN VAN SIMMY

Hoofdstuk XV

ANNIE HEEFT EEN HEKEL AAN AVONTUREN

Hoofdstuk XVI

BEZOEK IN DE NACHT

Hoofdstuk XVII

MET DE BOOT VAN GEORGE ER OP UIT

Hoofdstuk XVIII

ER GEBEURT VAN ALLES

Hoofdstuk XIX

JO ZORGT VOOR VERRASSINGEN

Hoofdstuk XX

NOG MEER GEVAREN

Hoofdstuk XXI

VERRASSINGEN

Hoofdstuk XXII

JO IS SLUW

Hoofdstuk XXIII

MARKHOFF OP JACHT

Hoofdstuk XXIV

EEN GROTE VERRASSING

Hoofdstuk XXV

EIND GOED — AL GOED