in de VALKENSERIE verschenen de volgende spannende boeken van ENID BLYTON

De dolle tweeling naar kostschool

De dolle tweeling in opstand

De dolle tweeling op avontuur

De dolle tweeling in de tweede

De dolle tweeling in spanning

De dolle tweeling overwint

Pitty naar kostschool

Pitty's tweede kostschooljaar

Pitty in de derde

Pitty als vierde kiasser

Pitty’s vijfde kostschooljaar

Pitty's laatste kostschooljaar

DE VIJF DETECTIVES

1    Een geheimzinnige brand

2    Het raadsel van de verdwenen kat

3    Het geheim van de verborgen kamer

4    Het raadsel van de boze brieven

5    Het raadsel van het vermiste halssnoer

ó Het verborgen huis

7    De verdachte poes

8    De onzichtbare dief

9    De ontvoerde prins

10    Een zak vol geheimen

11    De geheimzinnige roof

12    Het verdwenen schilderij

13    De ontsnapte gevangene

14    De vreemde waarschuwingen

15    De verborgen tunnel

Het eiland van avontuur

Het kasteel van avontuur

De vallei van avontuur

De zee van avontuur

De berg van avontuur

Het schip van avontuur

Het circus van avontuur

De rivier van avontuur

De grootste belhamel van de school

Weer de grootste belhamel

De grootste belhamel ah klassevertegenwoordigster

ENÏD BLYTON

DE DOLLE TWEELING IN DE TWEEDE

HUIZEN (N. H. )

B. V. UITGEVERSBEDRIJF 'HET GOEDE BOEK’

Valkenserie nr. 13

De dolle tweeling serie, deel 4

Vertaling: Margaret R. Schilders Omslag: H. Jad

Oorspronkelijke titel: The second form at St. Clare’s First published by Methucn & Co. Ltd., Londón © Copyright Enid Blyton 1941 Copyright voor deze uitgave:

B V. Uitgeversbedrijf Het Goede Boek, Huizen, Holland Verspreiding voor Beigië:

Standaard Uitgeverij, Antwerpen Deze serie verschijnt ook in:

Engeland, Frankrijk, Duitsland, Italië, Zweden, Amerika ISBN 90 240 0084 XTB

Weer naar school.

De laatste week van de zomervakantie vloog voorbij en de tweeling Pat en Ann O’Sullivan had het zo druk met nieuwe kleren kopen, ze aanpassen en allerlei dingen opzoeken, dat het einde van de vakantie in zicht was voor ze er erg in hadden.

„Waar is mijn handwerkmandje nou weer gebleven? ” vroeg Pat zich af. „Ik weet zeker dat ik het mee naar huis genomen heb! ”

„Ik kan mijn gymschoenen niet vinden, ” jammerde Ann. „Mammie, hebt U ze soms gezien? ”

„Kijk nog maar eens goed lieverd, ze liggen vast wel ergens, ” zei mevrouw O’Sullivan.

„Wat is het toch altijd een gehaast om alles op tijd klaar te krijgen, ” zuchtte Pat. „Het is veel gemakkelijker als we naar huis komen: je haalt gewoon je hele kast leeg en alles moet mee. Zeg Ann, wat zal het leuk worden hè, nu we in de tweede klas zitten! ”

„Wie wordt jullie klasselerares dit jaar? " vroeg hun moeder, terwijl ze Pats koffer w'eer leeghaalde en opnieuw met pakken begon.

„Juffrouw Jenks, ” zei Pat. „Ik vind het toch wel jammer dat we juffrouw Roberts niet meer hebben. We hebben toch wel veel lol gehad. ”

„Ik wil wedden dat het ook enig wordt bij juffrouw

Jenks, ” zei Ann. „Ze is lang zo streng niet als juffrouw Roberts. ”

„Dat denk je maar! ” riep Pat uit. „Ze is misschien niet zo scherp als juffrouw Roberts, maar geloof maar dat er met haar niet te spotten valt! Weet je nog hoe ze met Tessie afrekende, toen ze altijd zo hard zat te niezen in de klas? ”

„Nou en of! Ze stuurde haar naar Matrone en daar kreeg ze een afschuwelijk drankje te slikken! " schaterde Ann. „Nou, ik geloof vast wel dat we een leuk jaar krijgen bij juffrouw Jenks. ”

„Ik hoop dat jullie je best zullen doen, ” zei hun moeder. „Ik was erg blij met jullie mooie rapport verleden jaar. Stel me nu niet teleur. ”

„Nee hoor Mam, we zullen allebei heel hard gaan werken, ” beloofde Pat. „We zullen wel moeten, want de leraressen op Clarence House zijn heus niet gemakkelijk hoor! Ze zorgen echt wel, dat je hard werkt. Mam’zelle is het ergste van allemaal. Ze denkt geloof ik dat we beter Frans dan Engels moeten leren spreken! ”

„Geen wonder dan dat jullie Frans zoveel beter geworden is de laatste tijd, ” lachte hun moeder. „Nou Pat, laten we nou eens kijken of je koffer dicht gaat. ”

Maar de koffer ging absoluut niet dicht. Zelfs toen Pat erop ging zitten lukte het niet! Mevrouw O’Sullivan deed de koffer weer open en keek erin.

„O, maar je kunt niet al die boeken meenemen, " zei ze streng.

„O maar Mammie, dit zijn juist die mooie boeken, die moeten we echt meenemen, " zei Pat.

Maar haar moeder was onverbiddelijk. Ze haalde de boeken uit Pats koffer, die nu gemakkelijk dichtging. Pat

stopte de boeken vlug in Anns koffer, toen haar moeder niet keek.

„Lieve help, Ann, jouw koffer gaat ook al niet dicht, ” zei mevrouw O’Sullivan verbaasd. „Wat nemen jullie toch altijd voor rommel meel”

Ann begon verontwaardigd te protesteren dat het geen rommel was, maar haar moeder schonk geen aandacht aan haar. Ze deed de koffer open en haalde er een paar boeken uit... Pats boeken!

„Ik geloof dat ik deze boeken vandaag al eens heb gezien, ” zei ze verbaasd. De tweeling giechelde. Ze gingen op de koffer zitten en mevrouw O’Sullivan deed hem dicht.

„En nu moeten jullie je pyama en toiletartikelen in deze schoudertas doen, ” zei hun moeder. „Dat zal wel niet zo lang duren. "

De tweeling stopte hun pyaina’s en toiletartikelen in een schoudertas en toen waren ze klaar. Ze hadden allebei hun schooluniform aan: een grijze overgooier met een witte blouse en een rode das. Er hoorde een grijze jas en een grijze baret met een rood lint bij. Ze keken naar elkaar.

„Twee keurige Clarence-meisjes, ” zei Pat.

Haar moeder begon te lachen.

„Kom, ópschieten, de auto staat al klaar, ” zei ze. „Hebben we nu alles? Jullie moeten maar gauw schrijven als jullie nog iets nodig hebben. ”

„O, ik weet zeker dat we de helft vergeten hebben, ” lachte Pat. „Mam, ik vind het toch zo leuk om weer naar school te gaan. ”

„En weet je nog, wat een hekel jullie er eerst aan hadden? ” vroeg hun moeder. De tweeling had eerst naar een andere school willen gaan en ze waren erg boos toen hun ouders hen naar Clarence House hadden gestuurd. Ze deden hun best zo

onuitstaanbaar mogelijk te doen. Maar daar hadden ze al gauw spijt van gekregen, toen ze merkten wat een leuke gezellige school Clarence House was.

„Kom jongens, opschieten, anders missen wc de trein nog, ” riep Ann.

En daar gingen ze eindelijk! Ze moesten eerst naar Londen, waar de trein naar Clarence House klaarstond. Er heerste een enorm rumoer op het perron. Alle meisjes stonden op de trein te wachten, de meesten vergezeld van hun moeder. De leraressen liepen heen en weer en probeerden de meisjes in groepjes bij elkaar te krijgen. Kruiers liepen af en aan met bagage en er heerste een drukte van belang.

„O kijk, daar heb je Bobby! ” riep Pat uit, zodra ze op het perron kwamen. „En daar heb je Janet. Hai Bobby, hai Janet! ”

„Hallo die tweeling! ” riep Bobby vrolijk.

„Fijn om jou weer terug te zien, " zei Pat hartelijk. „Hallo Janet. Heb je nog streken geleerd van die verschrikkelijke broer van je? ”

„Wacht maar af! ” grinnikte Janet. Op dat moment kwam er een lerares voorbij, die hoorde wat de meisjes zeiden.

„Wat, hoorde ik daar het woord ‘streken’? ” vroeg ze, met een ondeugend knipoogje naar de meisjes. „Denk eraan, dit jaar zit je bij mij in de klas en ik deel verschrikkelijke straffen uit! ”

„Ik zal eraan denken juffrouw, ” grinnikte Janet. „Zijn de anderen er al? ”

„Allemaal, behalve Doris, ” antwoordde juffrouw Jenks. „O, daar is ze net. Laten we dan maar instappen. ”

„Carlotta! Hier zijn we! ” gilde Bobby, toen ze het donkere meisje over het perron zag hollen. „Hallo! Heb je een leuke

vakantie gehad, Carlotta? Ben je nog naar het circus geweest? ”

Carlotta kwam uit een circus en alle meisjes van Clarence House koesterden bewondering voor haar, omdat ze allerlei acrobatische toeren kon uithalen als op haar handen lopen en salto’s maken! Carlotta voelde zich nu helemaal thuis op Clarence House en ze was dikke vriendinnen met de tweeling, Bobby en Janet.

„Hallo jongens, ” riep ze vrolijk, „hoe gaat het er mee? O kijk, daar heb je Alison ook, wat ziet die er ongelukkig uit! ”

„Ik voel me ook ongelukkig, ” zei Alison O’Sullivan, die net kwam aanlopen. „Ik zal Sadie zo erg missen dit jaar. ”

Sadie was een Amerikaans meisje, dat nooit aan iets anders dacht dan aan kleren en filmsterren. Ze had een erg slechte invloed op Alison gehad, maar omdat ze dat jaar niet terugkwam hoopte iedereen maar, dat Alison weer zou bijtrekken. Alison was een vriendelijk, goedhartig, maar dom meisje.

„Hallo Alison! Maak je geen zorgen over Sadie, die is jou allang vergeten! En jij vindt best een andere vriendin. ”

Ze stapten allemaal in. Op het laatste nippertje kwam Doris aanhollen. Hilary, die vorig jaar klassevertegenwoor-digster geweest was, ging in een hoekje zitten. Ze vroeg zich af of ze haar baantje zou houden dat jaar, of dat iemand anders in haar plaats klassevertegenwoordigster zou worden.

„Hallo allemaal, ” zei ze. „Leuk jullie allemaal weer terug te zien. En Carlotta, wat heb jij gedaan in de vakantie? Heb je nog paardgereden? ”

„Nee hoor, ik ben met mijn vader en mijn grootmoeder op vakantie geweest, ” antwoordde Carlotta, „en die willen niet, dat ik naar het circus terugga. Mijn vader was erg aardig,

maar mijn grootmoeder had heel wat op mijn manieren aan te merken. Ze zegt dat ik daar nog meer mijn best voor moet doen dan mijn schoolwerk! En jullie moeten me allemaal helpen! ”

„O, alsjeblieft niet! ” lachte Pat. „We zouden niet graag willen dat je zo’n aanstellerig, welgemanierd juffertje werd! Stel je voor zeg! En Bobby moet ook maar niet veranderen! ” „Dat kan wel, ” zei Bobby, „maar ik ga dit jaar wel heel hard werken! ”

„Daar zorgt juffrouw Jenks wel voor, ” lachte Janet.

„O jongens, de trein vertrekt! Allemaal zwaaien! ” riep Pat uit. „Dag Mam! We zullen gauw schrijven! Dag! ” Iedereen ging uit de raampjes hangen en zwaaide.

„Zijn er eigenlijk nog nieuwe meisjes dit jaar? ” vroeg Ann. „Ik heb er nog geen één gezien. ”

„Ik zag er eentje staan, ” zei Bobby, „ik hoop maar niet dat ze in onze klas komt. Ze zag er zo diep ongelukkig uit! ” „Alison is haar haar weer aan het kammen! ” zei Pat. „Ali-son, doe je kam weg! Ik geloof dat we een regel moeten instellen, dat Alison niet meer dan vijftig keer per dag haar haar mag kammen. ”

Iedereen begon te lachen. Het was zo leuk om weer terug te gaan naar Clarence House. Ze gingen een leuke tijd tegemoet!

In de tweede klas.

In het begin was het erg vreemd om nu in de tweede klas te zitten in plaats van de eerste. De tweeling voelde zich erg belangrijk en ze keken neer op de eersteklassers. Maar dat wende gauw en na een tijdje was het nieuwtje eraf.

„Ik ben al een paar keer per ongeluk juffrouw Roberts d’r klas binnengelopen, ” zei Pat. „Ze denkt dat ik het expres doe! ”

„Er zijn een heleboel nieuwe meisjes in de eerste klas, " zei Pat. „Er zijn er wel twaalf, geloof ik! ”

„Ik leer ze vast nooit allemaal kennen, ” zei Ann. „Nou ja, w at geeft dat? Het zijn toch nog maar kleine kinderen! Sommigen zijn net veertien jaar. ”

„Alle eersteklassers van vorig jaar zijn overgegaan, behalve Parnela, ” zei Bobby. „Maar die is zelf nog zo jong. Ze is nog maar net veertien. ”

Pam was nog niet zo lang op school. Ze was een ernstig, serieus meisje, en ze werkte altijd erg hard. Ze werd klasse-vertegenwoordigster van de eerste klas en daar was ze erg trots op.

In de tweede klas waren maar twee meisjes blijven zitten -Elsie Fanshawe en Anna Johnson. De nieuwe tweedeklassers vonden het helemaal niet leuk, want de twee meisjes waren niet erg geliefd. Elsie was achterbaks en Anna Johnson was lui.

„Ik denk dat één van de twee wel klassevertegenwoor-digster zal moeten worden, ” zei Hilary met een zucht. „Ze lijken me geen van twee erg veel. ”

„Ze vinden dat ze zoveel meer zijn dan wij, alleen omdat ze ouder zijn, ” zei Bohby.

„Ik zou me juist schamen, als ik zo oud was en ik zat nog steeds in de tweede klas, ” zei Carlotta. „Maar Anna is zo lui, die komt vast nooit in de derde. ”

„Ik geloof dat juffrouw Jenks hen allebei klassevertegen-woordigster maakt, omdat ze hoopt dat ze dan wat meer verantwoordelijkheidsgevoel krijgen, ” zei Pat. „We mogen wel een beetje oppassen voor Elsie, dat is een echte katte-kop! ”

„Zeg, dat kind dat er zo ongelukkig uitzag, zit toch in onze klas, kijk daar staat ze, ” zei Bobby en ze wees naar het meisje dat een eindje van hen vandaan stond en dat er uitzag alsof ze ieder moment in tranen kon uitbarsten. „Ze is een echte treurwilg, vinden jullie ook niet? ”

De Treurwilg, zoals meteen iedereen haar noemde, heette Gladys Hilman. De meisjes probeerden haar aan het praten te krijgen, maar ze zei nauwelijks een woord. Ze stond de hele tijd maar in haar eentje en wilde het liefst met rust gelaten worden.

„Laat haar maar met rust, ” zei Hilary, „misschien heeft ze heimwee. ”

Er waren niet veel meisjes op Clarence House die heimwee hadden, want het was zo’n gezellige, vrolijke school en er waren zoveel dingen te doen altijd! Het begin van het jaar was vooral erg gezellig: de 'nieuwe boeken werden uitgedeeld; iedereen had lange verhalen over zijn vakantie en dan waren er nog de nieuwe meisjes om kennis mee te maken.

„We hebben een nieuwe lerares, ze geeft toneel en voor-

drachtskunst, ” kwam Bobby opgewonden vertellen, „kijk, daar komt ze aan! Ziet ze er niet knap uit? ”

Juffrouw Quentin was inderdaad heel knap en heel donker. Ze had prachtige donkere krullen, donkere ogen en een mooie stem. Alison was meteen weg van haar.

„Echt iets voor jou! ” zei Bobby vol verachting. „Hoe lang zul het duren voor je je haar net zo gaat dragen als juffrouw Quentin! Je bent een echte sufferd. Ben je nu Sadie al vergeten? ”

Alison kreeg een kleur. Iedereen plaagde haar altijd, maar ze was er nog steeds niet aan gewend!

De tweede klas was al gauw aan juffrouw Jenks gewend. Eerst wag het wat vreemd dat ze nu niet meer juffrouw Roberts de hele morgen hadden en de klas miste haar droge opmerkingen en haar gevoel voor humor. Juffrouw Jenks was heel anders. Zij duldde geen brutale antwoorden en ze wilde niet hebben dat de meisjes hun haar opmaakten, of dat ze kettinkjes en armbanden droegen. Ze hield niet van 'opschik’ zoals ze het uitdrukte.

„Alison zal het zwaar te verduren krijgen, ” grinnikte Bobby op een morgen, toen Alison het lint uit haar haar had moeten halen en een broche had moeten afdoen.

„Nou, maar Carlotta ook, ” lachte Pat. „Juffrouw Jenks houdt niet van opschik, maar slordigheid kan ze helemaal niet uitstaan! ”

„Maar ik ben toch niet slordig? ” vroeg Carlotta onschuldig. De anderen begonnen te lachen.

„En Mam’zelle is ook nog steeds hetzelfde gebleven, ” zei Ann, „driftig en opvliegend, maar toch mag ik haar wel. Je kunt tenminste wat met haar beleven! Weten jullie nog dat ze bijna ruzie kreeg met Carlotta vorig jaar? ”

Ja, dat wisten de meisjes nog. Ze hadden vorig jaar heel

wat grapjes met Mam’zelle uitgehaald, maar in hun hart waren ze allemaal erg op haar gesteld. Mam’zelle had een groot gevoel voor humor en ze kon best een grapje hebben.

„Ah, ” zei Mam’zelle, terwijl ze de meisjes aankeek van over haar brilleglazen, „we zijn er allemaal weer, zie ik. En nu tweedeklassers. Jullie gaan natuurlijk weer allemaal heel hard voor Frans werken, nietwaar? Jullie Frans wordt vast per-r-r-rfect, nietwaar Doris? ”

Iedereen begon hard te lachen, want Doris kon de Franse -r- maar niet onder de knie krijgen en het was altijd erg grappig als ze verwoede pogingen deed.

„R-r-r-r-r-r-r! ” zei Carlotta onverwacht en het klonk als het geluid van een straaljager. Iedereen begon nog veel harder te lachen, maar Mam’zelle fronste haar wenkbrauwen.

„Zulke flauwe dingen doen we niet meer in de tweede klas, Carlotta, ” zei ze. „Dat doen alleen maar kinderen uit de eerste. Jullie, die nou in de tweede zitten, staan daar natuurlijk ver boven !”

Winifred James, die vorig jaar presidente van de schoolvereniging geweest was, was van school en Belinda Towers had nu haar baantje. Iedereen kende Belinda en mocht haar graag. Ze was aanvoerster van het sportteam geweest en zo kende zij de meeste meisjes, iets wat haar goed van pas kwam nu ze presidente was.

Belinda ging om de beurt naar alle klassen toe en hield een korte toespraak.

„Jullie weten natuurlijk allemaal dat ik nu presidente ben en ook aanvoerster van het sportteam. Jullie kunnen allemaal naar me toekomen als er iets is en ik zal mijn best doen om te helpen als ik kan. En we gaan allemaal hard trainen met gymnastiek, want er komen deze winter weer heel wat

sportwedstrijden en ik wil dat Clarence House een goed figuur slaat. ”

De tweede klas was erg verbaasd toen ze zagen dat er nog een nieuw meisje bijgekomen was. Ze kwam pas aan het eind van de tweede week. Ze kwam binnen met de thee, en ze had rode ogen van het huilen en ze keek erg boos.

„Dit is Myra Jones, ” zei juffrouw Jenks, „ze is wel een beetje laat, maar beter laat dan nooit, hè Myra? ”

„Als het aan mij lag was ik nooit gekomen! ” zei Myra heel hard, zodat iedereen het kon horen. „Ik wilde helemaal niet komen! En ik ben hier nu alleen maar omdat mijn vader gezegd heeft dat ik in de herfstvakantie weer thuis mag komen! ”

„Stil nou maar, Myra, ” zei juffrouw jenks kalmerend, „je bent natuurlijk moe en een beetje overstuur, maar je zult eens zien hoe gauw je hier gewend bent en hoe leuk je het dan zult vinden! ”

„Nee hoor, ” zei Myra tot ieders verbazing, „ik wil helemaal niet wennen, want ik ga toch gauw weer weg. ”

„Zo is het wel genoeg geweest, Myra, ” zei juffrouw Jenks. „Eet nu maar je cake, want je zult wel honger hebben. ”

De meisjes keken allemaal verbaasd naar Myra. Ze vonden het maar raar dat ze dat allemaal gezegd had waar iedereen bij was. Ze vonden Myra wel erg raar - maar toch wel leuk ook. Met haar zou er nog heel wat te beleven zijn!

De nieuwe meisjes.

Juffrouw Jenks maakte de twee zittenblijvers tot klasse-vertegenwoordigsters. Ze had er met juffrouw Theobald over gesproken en samen hadden ze besloten dat het het beste was om de twee meisjes wat verantwoordelijkheid te geven.

Elsie Fanshawe was dolblij toen ze hoorde dat zij één van de klassevertegenwoordigsters was, hoewel ze het natuurlijk veel liever alleen was geweest. Maar het was een hele verandering, nadat iedereen een jaarlang een hekel aan haar had gehad! Nu zou iedereen wel tegen haar moeten opkijken!

„Die domme eersteklassers durven toch niets terug te zeggen, ” dacht ze, „en ik kan lekker de baas over ze spelen! Ik moet alleen zorgen dat Anna het steeds met me eens is, maar die is toch veel te lui om zelf wat op touw te zetten. ”

De anderen konden wel zo’n beetje raden wat Elsie van plan was! Hoewel ze haar zelf niet goed kenden, hadden ze tweedeklassers over haar horen praten en zij wisten dat Elsie zou proberen hen op hun kop te zitten.

„En dat is nou precies wat een klassevertegenwoordigster niet zou moeten doen, ” zei Janet. „Ze moet juist een voorbeeld zijn voor de anderen. Kijk maar naar Hilary - die deed vorig jaar altijd mee als er een pleziertje te beleven was, maar ze wist altijd op het goede moment op te houden, zonder ons plezier te bederven. ”

„Ik kan Elsie niet uitstaan, ” zei Carlotta, „ik heb echt zin om haar eens een goeie draai om haar oren te geven! ”

„Maar Carlotta dan toch! ” zei Bobby met een aanstellerig stemmetje, „en je bent nu nog wel tweedeklasser! Wat zou Elsie daar wel niet van zeggen! ”

Die laatste opmerking hoorde Elsie net en ze kwam aanlopen. „Wat zou ik waarvan zeggen? ” vroeg ze.

„O niets, Carlotta zei alleen maar dat ze iemand een draai om haar oren wilde geven, ” zei Bobby grinnikend.

„Carlotta, je moet goed begrijpen dat je nu in de tweede klas zit en daar praten we zelfs niet over slaan! ” zei Elsie op ijskoude toon.

„O jawel, ik wel, ” zei Carlotta. „Wil je niet weten wie ik een draai om zijn oren wilde geven, Elsie? ”

„Nee, daarin ben ik helemaal niet geïnteresseerd, ” zei Elsie en ze liep weg met haar neus in de wind.

„Hou je een beetje kalm hoor, Carlotta, ” zei Bobby waarschuwend. „Daar hebben we vorig jaar genoeg van gehad met Prudence. ”

„Lieve help, wat ben ik blij dat die verdwenen is! ” zei Carlotta met een zucht. „Ik was vast niet gebleven als die teruggekomen was! ”

Ze zaten allemaal in de conversatiezaal van de tweede klas. Het was reuze gezellig: iedereen zat te kletsen, de radio stond aan en Doris en Bobby waren aan het dansen. Gladys Hilman zat in een hoekje, en ze keek als gewoonlijk diep ongelukkig. Niemand bemoeide zich met haar. Ann kreeg medelijden met haar.

„Kom ook mee dansen, joh, ” zei ze, maar Gladys schudde haar hoofd.

„Wat is er toch aan de hand? ” vroeg Ann. „Heb je heimwee? Dat gaat wel gauw over hoor! "

„Laat me toch met rust, ” zei Gladys onvriendelijk, „ik laat jou toch zeker ook met rust? ”

„Ja, maar ik maak me zorgen over je, ” zei Ann vriendelijk. „Ik vind het zo naar dat je hier maar in een hoekje zit en zo ongelukkig kijkt. Ben je nog nooit eerder naar een kostschool geweest? ”

„Nee, ” zei Gladys en er kwamen weer tranen in haar ogen. Ann werd een beetje ongeduldig. Had dat kind dan helemaal geen pit?

„Het lijkt wel of je aan alles een hekel hebt, ” zei ze. „Is er niets waar je van houdt? ”

„Ik houd van toneelspelen, ” zei Gladys onverwachts. „En ik houd van hockey. Dat is alles. Maar hier vind ik het niet leuk. Ik vind hier niets leuk. ”

Verder zei ze niets meer en Ann gaf de moed op. Ze ging naar Pat en zei: „Hopeloos geval! Een

grote hoop zelfbeklag en tranen. Ze kwijnt weg van ellende en niemand zal zich zelfs maar

herinneren dat ze er geweest is! Ik mag die brutale Myra haast nog liever. ”

Myra had iedereen verbaasd en geërgerd door haar vreemde gedrag. Ze was onmogelijk brutaal en grof tegen iedereen en zei iedere dag dat ze gauw weer wegging.

„Zeg dat niet meer! ” smeekte Bobby. „Ik verheug me nou al zo op de dag dat je weer weggaat! Dat is het enige lichtpuntje in de duisternis. Maar ik waarschuw je: pas op voor Marn’zelle, tegen haar kun je niet grof zijn, of de vonken vliegen er vanaf! En je zult er niet makkelijk vanaf komen, dame! En kijk ook een beetje uit voor Elsie, want die is behoorlijk bij de pinken en jij bent een sufferd. ”

„Dat ben ik helemaal niet! " zei Myra woedend. „Ik lijk alleen maar dom omdat ik geen zin heb om me in te spannen.

Maar je moest me eens piano horen spelen! Daar zou je van opkijken! ”

„Wat, en je leert niet eens je les met muziekles! ” zei bobby ongelovig. „En ik heb je nog nooit je mond open zien doen met zangles, We dachten allemaal dat je niet kan zingen! ”

„Jullie weten niet beter !” zei Myra grof. „Gos, wat een «chool is dit zeg! Ik wist wel dat het afschuwelijk zou worden, maar dit is nog veel erger dan ik verwacht had! Ik heb een hekel aan jullie allemaal! Jullie zijn zo eigenwijs! ”

„Ik heb meer dan genoeg van jou, ” zei Bobby en ze liep weg. „We boffen dit jaar wel, maar niet heus: de Treurwilg, Elsie en nou die weer !”

Juffrouw Jenks trad streng op tegen Myra. „Je kunt kiezen, ” zei ze. „Of je doet behoorlijk mee, of je doet niet mee, maar dan houd je ook de hele les je mond dicht, want ik wil niet dat je ook nog de andere meisjes van hun werk houdt! En als je dat niet van plan bent, dan ga je de hele les maar op de gang staan. ”

In het begin vond Myra het leuk om juffrouw Jenks te trotseren en ze ging elke morgen op de gang staan. Maar daar was het nieuwtje al gauw af en toen was het helemaal niet leuk meer om de hele morgen te staan wachten tot de anderen naar buiten kwamen. Bovendien was ze bang dat juffrouw Theobald langs zou komen. Want Myra, die zich nooit van iemand iets aantrok, was toch een beetje bang voor de directrice.

„Heb je het ook tegen juffrouw Theobald gezegd dat je met de herfstvakantie weggaat? ” vroeg Bobby. Elk meisje moest naar de directrice op de eerste dag.

„Natuurlijk! ” zei Myra. „Ik heb het haar meteen verteld. ”

Maar dat was niet helemaal waar. Myra had een heleboel

willen zeggen, maar juffrouw Theobald had haar niet de kans gegeven. Ze keek eens naar het boze meisje en zei toen: „Ga daar maar even zitten, ik moet deze brief afschrijven, ik ben zo klaar. ”

Ze liet Myra tien minuten wachten en tegen die tijd voelde Myra zich zo slecht op haar gemak dat ze helemaal vergeten was wat ze allemaal had willen zeggen. Eindelijk lichtte juffrouw Theobald haar hoofd op en keek Myra aan.

„Zo Myra, " zei ze. „Ik weet dat je boos en overstuur bent en dat je hier helemaal niet wilde komen. Je vader wilde je hierheen sturen omdat je verwend bent een en een slechte invioed op je broer en zusje hebt. Hij zei dat je de atmosfeer thuis bederft. Hij heeft Clarence House gekozen omdat hij hoopt dat wij hier misschien iets voor je kunnen doen. Nee -onderbreek me niet, ik ben nog niet klaar. Geloof me, ik weet precies wat je wilt gaan zeggen, maar jij weet nog niet wat ik wil gaan zeggen. ”

Er was een korte stilte. Zelfs de brutale Myra durfde niets te zeggen.

„We hebben hier al heel veel moeilijke meisjes gehad, ” zei de directrice, „en ik ben er trots op dat we voor heel veel van hen iets hebben kunnen doen. Zie je Myra, moeilijke kinderen hebben vaak een verborgen talent, iets wat gewone kinderen niet hebben. "

„Wat dan? ” vroeg Myra, die ondanks zichzelf gespannen luisterde.

„Nou, sommige meisjes hebben een groot talent voor muziek of voor tekenen, anderen hebben een opvallende karaktereigenschap - grote moed bij voorbeeld. Ik weet niet of dat het geval met jou is, of dat je alleen maar een verwend en brutaal kind bent. Dat zullen we nog wel zien. Ik wil alleen maar dit zeggen: geef jezelf een kans en laat

me zien of er ook iets in jou steekt. Als dat niet het geval is, dan wil ik je niet langer dan de herfstvakantie houden. Dan zullen we blij zijn als we je kwijt zijn. ”

Dit kwam zo onverwacht dat Myra niets wist terug te zeggen. Ze had willen zeggen dat ze niet langer wilde blijven dan de herfstvakantie en nu had de directrice gezegd dat ze haar niet eens langer wilde houden, als ze niet bewees dat ze het waard was!

„Het kan me helemaal niet schelen of ik iets waard ben of niet! ” dacht Myra woedend. „En wat gemeen van Pappie om alles aan juffrouw Theobald te vertellen ! Waarom kon hij dat niet voor zich houden? ”

Hardop zei ze: „Wat gemeen van mijn vader om U al die dingen te schrijven! ”

„Hij zei het in vertrouwen tegen iemand die er alle begrip voor had, ” antwoordde juffrouw Theobald rustig. „En bovendien heb jij vanmiddag je mond gehouden over je eigen zaken? Nee - ik geloof dat je iedereen al alles verteld hebt over jezelf tijdens de thee. ”

Myra kreeg een kleur. Ja, ze had dat niet allemaal moeten zeggen! Dat deed ze nou altijd! Ze zei veel te veel !

„Zo, je kunt nu wel gaan, ” zei juffrouw Theobald en ze nam haar pen weer op. „En onthoud één ding: het is niet Clarence House dat moet bewijzen wat het waard is, jij bent het! ”

Myra ging met gloeiende wangen de kamer uit. Ze voelde zich vreselijk vernederd. Ze was eraan gewend dat ze altijd haar zin kreeg, dat ze kon zeggen wat er voor haar mond kwam en dat ze de baas kon spelen over haar broer en zusje. Toen haar vader tenslotte beslist had om haar naar een kostschool te sturen, was ze vreselijk boos geworden en er was

een ware veldslag gestreden! Maar haar vader had zijn zin gekregen en Myra had haar nederlaag moeten aanvaarden.

„Ik zal ze wel krijgen, ” dacht ze met tranen in haar ogen. „Ik zal Pappie wel laten zien dat hij me niet zo maar kan wegsturen! Ik laat me niet wegsturen !”

En dus deed Myra haar best om iedereen zoveel, mogelijk te ergeren en dat lukte haar best! Maar ze had er niet op gerekend, dat de klas het tenslotte moe werd en besloot haar eens een lesje te leren!

Die vervelende Myra.

De klas vond het niet zo heel erg vervelend als Myta tijdens vervelende lessen de klas op stelten 2ette. Onder wiskunde en Franse onregelmatige werkwoorden had niemand er bezwaar tegen, maar iedereen vond het vervelend als ze probeerde om de Engelse les te storen.

„Waarom moet jij toch altijd de boel bederven, als we de ‘Tempest’ aan het lezen zijn? ” vroeg Hilary uit haar humeur. „Je bederft de boel voor ons en je moet niet denken dat we het leuk vinden. Je maakt altijd idiote opmerkingen of rare geluiden! Gedraag jezelf toch eens, of ga anders weer op de gang staan, dan hebben wij tenminste rust! ”

„En als je het nog eens waagt om verf over iemand te gooien met tekenen, zodat we tien minuten van de les verliezen omdat juffrouw Walker ons een standje geeft, dan geef ik je een draai om je oren! ” zei Carlotta er tegelijk achteraan. „Het geeft helemaal niet als je iets leuks doet, waar iedereen om kan lachen, zoals Bobby en Janet vorig jaar deden, maar wat jij doet is alleen maar vreselijk vervelend en kinderachtig. ”

„Ik doe waar ik zin in heb, ” zei Myra.

„Dat doe je niet, ” zei Elsie boos. „Ik ben het hoofd van de klas - samen met Anna - en ik zeg dat je je normaal gedraagt. ”

„Ik doe waar ik zin in heb, ” herhaalde Myra.

„Bah, je lijkt wel een kleuter van vijf! " zei Bobby vol afschuw. „Ik heb nog nooit iemand zich zo vreselijk flauw zien gedragen! Ik waarschuw je: je zult er nog spijt van krijgen! We hebben allemaal genoeg van jou! ”

Het hoogtepunt kwam tijdens de toneelles van juffrouw Quentin. Het was echt een opwindende les. De meisjes moesten een eigen toneelstuk schrijven en dat opvoeren. Juffrouw Quentin gaf hen steeds aanwijzingen en het stuk was bijna klaar.

De nieuwe lerares kon niet zo goed orde houden. Ze dacht dat ze met haar knap uiterlijk en haar aardige manieren de klas wel voldoende in bedwang kon houden en bovendien was haar vak interessant, zodat de meisjes vanzelf wel stil waren. Alison aanbad haar en deed haar in alles na, zoals de meisjes al voorzien hadden. Ze droeg haar haar net zo als juffrouw Quentin, praatte net zo en probeerde zoveel mogelijk de aandacht van de lerares op zich te vestigen.

De meeste meisjes mochten juffrouw Quentin wel, hoewel ze niet veel respect voor haar hadden, omdat ze geen orde had. De meisjes gaven de voorkeur aan juffrouw Roberts en juffrouw Jenks, die wel strenger waren, maar meer respect afdwongen. Myra ontdekte natuurlijk al gauw dat ze haar gang kon gaan tijdens de toneellessen, omdat juffrouw Quentin absoluut niet in staat was om haar onder de duim te houden.

„Jij bent aan de beurt, Myra, ” zei juffrouw Quentin met een opgewekte glimlach.. Myra deed net alsof ze niets hoorde. Juffrouw Quentin zei een beetje harder: „Myra liefje, het is jouw beurt. ”

De klas had een hekel aan de manier waarop juffrouw Quentin hen aansprak: het was altijd liefje, of meiske, of

Urine meid! Alleen Alison was er dol op om zo te worden aangesproken!

Iedereen keek ongeduldig naar Myra. Ze probeerde altijd om op die manier de klas op te houden!

Myra deed net alsof ze plotseling weer naar de aarde keerde met haar gedachten, ze zocht naar de juiste passage waarbij juffrouw Quentin haar vriendelijk hielp en tenslotte zei ze iets, meestal nog fout ook! Als de meisjes een stukje moesten instuderen kwam ze op het verkeerde moment op, zei de verkeerde woorden en stuurde alles zoveel mogelijk in de war. Juffrouw Quentin had helemaal geen idee hoe ze hiertegen moest optreden.

„Myra! Ik heb nog nooit een meisje de klas uit hoeven sturen!” zei ze met een zachte, verwijtende stem, die dwars door Alisons hart ging. „Vooruit, doe je best, probeer het nog

eens. ”

Op een morgen stond Alison op haar beurt te wachten om een stukje voor te dragen, waar ze heel hard op geoefend had. Ze had steeds maar weer gerepeteerd en kende het perfect. Ze was voor de spiegel gaan staan en gaf - zoals ze zelf dacht - een perfecte vertolking ! Vol verlangen keek ze uit naar het moment dat ze haar haar stukje ten beste kon geven, zodat juffrouw Quentin haar uitbundig zou prijzen.

De les duurde nog tien minuten - net genoeg tijd voor Alisons stukje. En toen moest Myra weer zo nodig de boel bederven, door verkeerd op te komen en de verkeerde zinnen te zeggen! De lerares, die zoals altijd geduldig en vriendelijk was, verspilde bijna de hele kostbare tien minuten aan Myra!

Alison wierp een ongeruste blik op de klok. Al haar repeteren zou nu voor niets zijn. Wat had ze een hekel aan

die vervelende Myra, die altijd de les in de war stuurde!

„Nou Myra, poesje, zeg het nou zo zei juffrouw Quentin geduldig. Dat was te veel voor Alison. Ze stampte met haar voet en riep uit: „Myra! Hou nou eens op! Het is gemeen dat je juffrouw Quentin zo voor de gek houdt! En ze is altijd zo geduldig! Je hebt alle tijd verspild en nou kom ik niet eens meer aan de beurt. ”

„Arme kleine Alison! ” zei Myra spottend. „En ze wilde zo graag opscheppen tegenover haar dierbare juffrouw Quentin en ze wilde haar zo graag horen zeggen: ‘Keurig gedaan, mijn poesje’! ”

Er heerste een doodse stilte. Toen barstte Alison in snikken uit en Carlotta gaf Myra een stevige draai om haar oren. Juffrouw Quentin keek geschrokken toe. Ze had absoluut geen idee hoe ze nu moest optreden.

„Meisjes, meisjes! Wat zullen we nu beleven! ” riep ze zwak. „Carlotta! Ik sta verbaasd over je! Bied onmiddellijk je verontschuldigingen aan! ”

„Ik denk er'niet aan! ” zei Carlotta koppig. „U moet toch zelf inzien dat Myra dit verdiende, juffrouw. Ik weet wel dat niemand anders het durfde te doen, maar ze heeft het echt al wekenlang uitgelokt. ”

Op dat moment ging de bel voor de volgende les. Juffrouw Quentin was opgelucht. Ze greep vlug haar boeken en liep naar de deur.

„Er is geen tijd meer om nog iets te zeggen, meisjes, " zei ze, „maar ik sta erop dat je je verontschuldigingen aan Myra aanbiedt, Carlotta, ” en snel ging ze de klas uit.

Carlotta keek triomfantelijk naar de anderen. „Kijken jullie niet zo verbaasd, ” lachte ze. „Het was hoog tijd dat Myra eens een lesje kreeg! Ik weet dat jullie allemaal

popelden om het te doen! Alleen niemand durfde het en daarom heb ik het maar gedaan! ”

„Carlotta, je had dat niet moeten doen, ” zei Janet. „Alison, hou alsjeblieft op met dat gebalk. Myra, dat was je verdiende loon. Wees nou eens verstandig en hou je koest in het vervolg. ”

Myra was wit geworden. Ze had geen poging gedaan om Carlotta een klap terug te geven. „Als jullie denken dat ik nu een zoet meisje zal worden, dan heb je het mis, ” zei ze woedend. „Ik zal nu alleen nog meer mijn best doen om de boel voor jullie te bederven !”

„Ja, dat had ik wel verwacht, ” zei Hilary. „Ik waarschuw je Als je niet ophoudt je als een idioot te gedragen, dan zullen wij de dingen eens onaangenaam voor je gaan maken! Ik bedoel niet dat we je om je oren zullen slaan, maar wat we precies bedoelen, dat zul je nog wel merken! ”

Myra hield haar mond verder, maar ze was die dag en de volgende nog net zo vervelend als altijd. De meisjes besloten daarom dat ze hun bedreiging waar moesten maken.

Ze kwamen bij elkaar in één van de muziekkamertjes. Elsie was dolblij: nu zou ze eindelijk eens een kans krijgen om haar macht uit te oefenen !

„We moeten nu met z’n allen besluiten boe we Myra eens lekker dwars kunnen zitten, " begon ze.

„Het is niet de bedoeling om Myra dwars te zitten, ” onderbrak Hilary haar. „We willen haar alleen een lesje leren. ”

„Nou ja, dat komt toch op hetzelfde neer, ” zei Elsie ongeduldig. „Ik stel voor dat we haar boeken uit haar kastje halen en ze verstoppen, we zullen haar bed op z’n Frans opmaken, we naaien haar jas dicht, we stoppen stenen in haar laarzen, en we... ”

„Ik vind dat het allemaal nogal gemeen klinkt, ” aarzelde Hilary. „We wilden haar gewoon een lesje geven, maar daarom hoeven we nog niet allemaal lage dingen te doen. ” „Nou, doe maar waar je zin in hebt, ” zei Elsie uit haar humeur. „Als je te halfzacht bent om de leiding van je klasse-vertegenwoordigster te volgen, dan moet je het maar laten. Maar er zijn er genoeg die het wel met me eens zijn. ”

„Ik wil wedden dat Anna dat niet bedacht had, ” zei Bobby en ze keek naar de dikke kalme Anna, die naast Elsie zat maar nog geen woord gezegd had.

Ze spraken er nog een tijdje over, maar de bel voor de volgende les ging en de meisjes gingen uit elkaar. Alleen Gladys had niets gezegd. Ze zat als gewoonlijk stilletjes in een hoekje en deed niet mee aan de besprekingen. De meisjes waren er zo aan gewend dat de Treurwilg nooit iets zei, dat ze nauwelijks merkten of ze er was of niet.

„Nou, we moeten natuurlijk wel iets doen om Myra een lesje te leren, ” zei Hilary, „maar het bevalt me helemaal niet. Ik vind het allemaal veel te gemeen. ”

„Ja, wat kun je anders verwachten als Elsie iets op touw zet, ” zei Bobby. „Ik wou dat zij niet: onze klassevertegen-woordigster was. Ik vertrouw haar echt niet. En aan Anna hebben we ook niets. Dat is zo’n lui onverschillig geval! ” „Myra zal wel opkijken !” zei Alison, die zich verkneuterde bij het denkbeeld. „Ik zal haar met het grootste plezier dwarszitten !”

„Ik vraag me af wat je lieve juffrouw Quentin daarvan zou zeggen 1” zei Bobby en ze liep weg voordat Alison tijd had om iets terug te zeggen.

Myra en de treurwilg.

Eigenlijk was het helemaal niet zo leuk als iedereen een hekel aan je had, vond Myra. Ze begon er tenminste behoorlijk genoeg van te krijgen! Niemand vond het ooit grappig, zoals ze gehoopt had en niemand lachte. Ze vonden haar alleen maar erg vervelend. Myra begon er spijt van te krijgen dat ze zó haar entrée gemaakt had!

Die avond voelde ze zich erg alleen en erg ongelukkig. Niemand mocht haar en niemand hield van haar. Had haar eigen vader haar niet weggestuurd!? En haar moeder had niets gedaan om hem daarvan te weerhouden! Waarschijnlijk was ze blij geweest toen Myra opgehoepeld was! De hele wereld was gemeen en Myra wist maar één antwoord: zo vervelend mogelijk zijn!

Ze had geen zin om bij de anderen in de conversatiezaal te gaan zitten. Ze ging stilletjes naar één van de muziek-kamertjes. Het was echt waar dat ze heel goed piano en viool kon spelen. Ze was dol op muziek en had er echt gevoel voor. Maar ze had geweigerd om les te nemen op Clarence House, toen haar vader haar dat had aangeboden.

„Je kunt les krijgen op Clarence House, ” had hij gezegd, „er zijn uitstekende leraren. ”

„Dat heeft toch geen zin, ” had Myra gezegd. „Ik kom met de herfstvakantie toch weer thuis! ”

„Zoals je wilt, ” had haar vader kortaf gezegd. Maar nu

had ze er spijt van want ze miste haar wekelijkse muzieklessen erg. Muziek had haar altijd geholpen als ze zich ongelukkig voelde. En nu vanavond was ze erg ongelukkig, maar ze had haar viool thuisgelaten.

Het was donker in het muziekkamertje en Myra wilde het licht niet aandoen, want dan zou iemand haar misschien vanaf de gang zien.

Ze leunde met haar ellebogen op een klein tafeltje en dacht na.

Plotseling voelde ze met haar handen een vioolkist. Ze voelde een rilling van opwinding over haar rug lopen en met trillende vingers haalde ze de viool uit de kist. Ze greep de strijkstok en begon te spelen.

„Hè, nou voel ik me veel beter, ” zei ze tenslotte hardop, terwijl ze met een zucht van tevredenheid de viool op tafel legde. „Wat heb ik mijn muziek gemist! Nou moet ik alleen nog de piano zien te vinden. " In het donker tastte ze naar de piano en toen ze die gevonden had, begon ze te spelen. Ze had geen noten nodig, ze speelde uit haar hoofd. Ze koos de stukken waar ze het meest van hield. Ze dacht dat ze alleen was en ze legde haar ziel in de muziek.

Maar opeens hoorde ze een geluid vlak naast zich in de kamer en verschrikt hield ze op met spelen. Ze hoorde een onderdrukte snik.

„Wie is daar? " vroeg Myra zachtjes. Er kwam geen antwoord. Myra stond op en knipte het licht aan. In een hoekje op de grond zat Gladys en de tranen stroomden over haar wangen.

„Wat doe jij hier? ” vroeg Myra stomverbaasd.

„Ik zat hier in mijn eentje, toen jij binnenkwam, ” legde Gladys uit. „Ik kon niet weten dat je zou gaan spelen en daarom bleef ik stil zitten. Ik dacht dat je vanzelf wel weer

weg zou gaan. En toen begon je te spelen en het was zo prachtig, ik moest wel blijven luisteren. Het maakte me zo bedroefd en toen moest ik huilen. ”

„Jij moet altijd huilen, ” zei Myra vol verachting. „Wat is er eigenlijk aan de hand? ”

„Dat kan ik jou niet vertellen, want dan zeg je het tegen de anderen en dan lachen ze me uit, ” zei Gladys. „Ze noemen me Treurwilg, dat weet ik wel. Het is afschuwelijk! Maar zij zouden ook Treurwilgen zijn, als zij mij waren. ” „Maar wat is er dan aan de hand met jou? ” vroeg Myra nieuwsgierig. „Waarom ben je dan altijd zo ongelukkig? ” „Nou, het is mijn moeder, ” begon Gladys op verlegen toon. „Zij is vreselijk ziek en ze ligt in het ziekenhuis. En niemand weet of ze ooit weer beter kan worden. Ik houd zoveel van haar en ik mis haar zo erg! Ik heb geen vader meer en ook geen broers of zusters, mijn moeder is de enige die ik heb - en ik wil haar niet verliezen ! Ik ben nog nooit eerder van haar weggeweest. Ik weet wel dat je me erg flauw en kinderachtig moet vinden - een echt moederskindje -maar ik heb alleen mijn moeder maar en ik mis haar vreselijk! En ik heb zo’n heimwee! ”

En Gladys barstte weer in snikken uit. Ze huilde zo hartverscheurend, dat Myra haar eigen zorgen vergat en haar arm om het meisje heensloeg. Ze zag wel hoe weinig moed Gladys had - dat ze helemaal niet opgewassen was tegen haar moeilijkheden - en ze voelde wel verachting voor haar, maar toch ook medelijden. Myra wist niet wat ze moest doen om haar te troosten.

„Nou, zou jij het leuk vinden als je van huis weggestuurd was, zoals ik! ” zei ze daarom maar. „Ik heb een vader en een moeder en een broer en zus, maar ze willen mij thuis niet meer hebben. Dacht je soms dat dat leuk was? ”

Gladys lichtte haar hoofd op en keek het andere meisje vol verbazing aan.

„Hoe kun jij nou ongelukkig zijn? ” zei ze ongelovig. „Je weet zelf niet hoe je boft! Dat je twee ouders hebt en een broer en een zus! Ik wou dat ik een hele familie had! En ik zal je eens wat zeggen: als ik een hele familie had dan zou ik me niet zo misselijk gedragen, zodat ze me weg moesten sturen! Je moest je schamen! ”

Dit kwam zo onverwacht van die stille Gladys, dat Myra haar stomverbaasd aanstaarde. Ze wist niet wat ze moest zeggen. Gladys stond op en liep naar de deur.

„Het spijt me, ” zei ze met tranen in haar stem. „Jij voelt je ongelukkig en ik voel me ongelukkig en ik zou eigenlijk met je mee moeten voelen, en proberen je te troosten. Maar het is jouw eigen schuld dat je ongelukkig bent, bij mij is het anders. ”

De deur sloeg dicht en Myra was alleen. Ze keek naar de deur. Wie had verwacht dat Gladys zó uit de hoek kon komen ! Myra dacht aan haar eigen thuis. En in gedachten zag ze haar jongere zusje en broertje, en haar vader en moeder en ze voelde hoeveel ze van hen hield!

„Eigenlijk is het moeders schuld, ” dacht Myra. „Zij had nooit zo toegeeflijk moeten zijn. Ze heeft me altijd verwend! Ik wou dat ik maar weer thuis was. Ik heb me echt als een idioot gedragen! Ik weet hoeveel moeder van me houdt, en toch ben ik zo gemeen tegen haar geweest en ik heb vader tegen me in het harnas gejaagd. En Harry en Jenny heb ik altijd op hun kop gezeten en vroeger waren ze zo dol op me! ”

En Myra legde haar hoofd op haar armen en begon te huilen. Na een tijdje droogde ze haar tranen weer.

„Ik zal ophouden zo dwaas te doen, ” dacht ze. „Zo maak

ik alleen maar dat nog meer mensen een hekel aan me krijgen. Ik heb er echt genoeg van. Morgen ga ik een nieuw leven beginnen, ik hoop dat de meisjes dan voortaan aardiger tegen me zullen doen. ”

Ze stond op en ging naar bed. Maar wat een nare verrassing wachtte haar in de slaapzaal ! De meisjes hadden afgesproken haar bed ‘met de Franse slag’ op te maken, dat wil zeggen: het bovenste laken wordt onder het hoofdkussen gestopt aan de onderkant en de andere kant wordt gewoon opgemaakt met de dekens, zodat er een soort zak ontstaat. Het was duidelijk dat Myra zoiets nog nooit meegemaakt had: ze probeerde haar benen uit te strekken, maar het ging niet! Ze kon haar bed niet inkomen! En om het nog erger te maken had Elsie een ragebol in haar bed gelegd, zodat ze met haar tenen in ‘iets engs’ terecht kwam !

De meisjes hadden direct door dat Myra zoiets nog nooit eerder meegemaakt had en ze gilden van het lachen. Myra scheurde het laken toen ze probeerde om haar benen uit te strekken !

„Gossie, je moet morgen tegen Matrone zeggen dat je je laken gescheurd hebt hoor, ” zei Elsie boosaardig.

Myra gooide de ragebol naar Elsie. Ze had nu geraden dat de meisjes een streek met haar hadden uitgehaald en ze was woedend ! Ze klom in bed en trok de lakens over haar hoofd. De anderen giechelden nog wat na maar vielen toen ook in slaap.

De volgende morgen werd Myra al vroeg wakker. Ze lag na te denken over haar voornemens van de vorige avond.

Het zou vast en zeker niet makkelijk zijn, maar ze had geen andere keus! Ze kon niet doorgaan zich als een idioot aan te stellen. Ze schaamde zich nu diep over haar domme gedrag. En zo vol goede voornemens ging ze naar beneden.

Ze zou hard gaan werken. Ze zou de leraressen een verrassing bezorgen! En ze zou zorgen dat ze allemaal tevreden over haar waren. Ze was zelfs van plan om aardig te zijn tegen die kleine wilde van een Carlotta! De meisjes zouden wel inzien dat ze niet zo slecht was als ze eerst gedacht hadden. Alles zou veranderen en iedereen zou vriendelijk tegen haar zijn. En als het herfstvakantie was zou ze naar huis gaan en iedereen zou het jammer vinden dat ze wegging!

Met deze aangename gedachten begon Myra de naarste dag van haar schooltijd!

Een dag vol verrassingen.

Alison en Elsie hadden zich speciaal verheugd op de streken die ze met Myra gingen uithalen. Elsie omdat ze nu eenmaal een boosaardig meisje was en Alison omdat ze Myra nog steeds niet had vergeven wat ze tijdens de toneelles gezegd had!

„Ik zal de mouwen van haar jas dichtnaaien, ” zei Alison tegen Elsie. „En ik zal het heel stijf doen. Wat zal ze kwaad

zijn! ”

„Ik zal haar boeken uit haar lessenaar pakken en ze verstoppen, ” zei Elsie. „Anna, ga jij steentjes in haar laarzen doen. ”

„Kan iemand anders dat niet doen? " vroeg de luie Anna. „Bobby, doe jij dat maar. ”

Voordat de lessen begonnen ging Elsie naar de klas en pakte Myra’s boeken om ze te verstoppen. Ze legde ze in de handwerkkast, onder een berg raffia. Elsie keek eens rond wat ze nog meer kon doen. Ze gooide een grote inktvlek in Myra’s rekenschrift. Toen zag ze de lijst met de klassetaken. het was Myra’s beurt om de bloemen water te geven.

„Weet je wat? ” dacht Elsie. „Ik zal al het water uit de vazen gooien en als juffrouw Jenks dan merkt dat de bloemen verwelken, krijgt Myra natuurlijk op haar kop! ”

De bel ging en de leerlingen kwamen de klas binnen. Myra keek rond naar de andere meisjes en ze hoopte dat iemand

tegen haar zou glimlachen, maar niemand keek naar haar. Ze wilde dolgraag tegen iemand zeggen dat ze besloten had om een nieuw leven te beginnen.

Juffrouw Jenks kwam binnen en alle meisjes stonden op en groetten haar.

„Goeie morgen meisjes, ” zei de lerares opgewekt. „Ga maar zitten. Vanmorgen zullen we... Lieve help, Alison, wat heb je daar nou aan je arm? ”

„Dat is een armband, ” zei Alison met een boos gezicht. De meisjes keken ernaar en begonnen te giechelen. De armband leek precies op die van juffrouw Quentin! Alison droeg bij voorkeur dingen die leken op sieraden van juffrouw Quentin.

„Alison, ik word het zat jou steeds te verbieden! ” zei juffrouw Jenks. „Je komt toch hopelijk niet uit het oerwoud? Al die kralen en kettingen. Ik verwacht elke dag je te zien verschijnen met een ring door je neus! ”

Een paar meisjes giechelden onderdrukt.

„Geef die armband maar hier, Alison, ” zei de lerares. „Die kun je over een week weer terugkrijgen, dat wil zeggen, als ik je in die tussentijd tenminste niet weer met één of ander frunnikje betrapt heb! ”

Met een boos gezicht stond Alison haar armband af. „Zo, en pakken jullie nu maar je wiskundeboeken voor je, ” ging de leares verder. „We doen de sommen waar we gisteren mee begonnen zijn. ”

De klas ging aan het werk. Lessenaars gingen open en iedereen pakte zijn boeken, schriften en pennen. Myra keek verbaasd in haar lessenaar. Ze kon haar wiskundeboek maar niet vinden. Wat gek! Ze boog zich over naar Janet en vroeg: „Zeg, heb jij soms mijn wiskundeboek geleend? ”

„Geen gefluister, ” zei juffrouw Jenks, die erg scherpe oren had. „Wat is er aan de hand, Myra? Jij kunt zeker je boek

weer niet vinden, is het wel? Ik denk dat de kaboutertjes jouw boek geleend hebben, als gewoonlijk. Ga onmiddellijk aan het werk nu! ”

„Juffrouw, ik kan mijn boek echt niet vinden, ” zei Myra wanhopig. „Echt waar, U moet me geloven. ”

„Laat nu maar aan mij over wat ik moet geloven of niet, ” zei juffrouw Jenks uit haar humeur. Myra ging werkelijk te ver! Ze stond op en liep naar Myra’s plaats. „Laat me maar eens zien hoe ver je gisteren gekomen bent. Myra!!! Dat gaat werkelijk te ver! Zulke vlekken in je schrift maken! Of weet je daar soms ook niets van? Is dat zomaar vanzelf gekomen? Of hebben de kaboutertjes dat soms weer gedaan? Dat moeten dan dezelfde geweest zijn die jouw boek hebben meegenomen. Ik geloof dat ik jou maar eens een behoorlijke portie starfwerk moet opgeven. Misschien zijn de kaboutertjes wel zo vriendelijk om het voor jou te maken! ”

Arme Myra, ze had zo vaak de boel gesaboteerd dat niemand haar meer kon geloven wanneer haar werkelijk een ongelukje overkwam!

De volgende les hadden ze Frans en Myra ontdekte tot haar ontsteltenis dat niet alleen haar boek, maar ook het opstel waar ze zo hard aan had gewerkt, verdwenen was!

„Myra, is er enige kans op dat je gezicht vandaag uit die lessenaar komt? ” vroeg Mam’zelle sarcastisch. „Ik ben al helemaal vergeten hoe je er uit ziet! ”

Met een kleur kwam Myra weer boven. „Mam’zelle, ik kan nergens mijn opstel vinden. ”

Als er iets was dat Mam’zelle kwaad maakte, dan was het wel een meisje dat haar werk niet maakte en dan domme uitvluchten verzon! Mam’zelle fronste haar voorhoofd en keek boos naar Myra.

„Werkelijk Myra, dit is te erg. Nooit maak je je huiswerk,

Zoals ieder ander en dan nog brutaal ook, ” vloog ze op. „Ik vind je onverdraaglijk !”

„Dat vinden wij ook, ” zei Alison hardop. Ze was blij dat Myra zo op haar nummer gezet werd en ze genoot van haar triomf!

Myra wierp haar een woedende blik toe. Ze begon zich af te vragen of het wel allemaal toeval was: eerst het verdwijnen van al haar boeken, een vlek in haar schrift en nu dit weer!

„Jij moet dat opstel maar eens overmaken, Myra, en voor straf schrijf je het daarna vijf keer over, ” zei Mam’zelle. „Dat zal je wel leren, denk ik. ”

Myra schrok erg toen ze dat hoorde en ze keek de klas rond naar de andere meisjes. Meestal gaven die blikken vol medeleven als zoiets een ander overkwam, maar Myra zag geen enkel blijk van sympathie. Opeens voelde ze zich erg eenzaam en verlaten. Was er dan niemand die met haar meevoelde?

Maar dat was nog niet het laatste! De volgende les ontdekte juffrouw Jenks dat de bloemen verwelkt waren.

„Wie moet deze week de vazen bijvullen? ” vroeg zij.

„Ik juffrouw, ” zei Myra.

„Dan moet je beter je taak vervullen, Myra, ” zei de lerares, „ze zien er uit alsof ze wel een dropje kunnen gebruiken. ”

„Maar ik heb ze gisteren nog allemaal gevuld, ” zei Myra verontwaardigd.

„Daar ziet het anders helemaal niet naar uit, ” antwoordde juffrouw Jenks. Ze liep naar de vensterbank en keek in een vaas. „Geen druppel water, maar ik veronderstel dat iemand het water eruit heeft gegooid, nadat jij ze gevuld had? ”

Daar leek het inderdaad wel op, vond Myra, maar nie-

mand zou toch zeker zó gemeen kunnen zijn? Of toch? Ze zag de blikken die de meisjes met elkaar wisselden en ze voelde zich slecht op haar gemak. Ze begon het nu te begrijpen: de meisjes spanden allemaal samen om haar te laten voelen dat zij hier niet gewenst was! En dat juist nadat ze besloten had om haar leven te beteren! Wat was dat gemeen !

Met gymnastiek kwam ze weer te laat, omdat Alison haar mouwen dichtgenaaid had. En toen ze vlug haar laarzen wilde aantrekken, huilde ze bijna van pijn, omdat ze met haar tenen op de kiezelsteentjes stootte!

Juffrouw Willems, de sportlerares was al begonnen. Die dag werd er een hockeywedstrijd gespeeld.

„Ga maar aan de kant staan Myra, ” riep de sportlerares. „Je bent nu te laat om mee te doen. Na de pauze kun je weer meedoen. ”

Het was erg koud en Myra kreeg vreselijk medelijden met zichzelf toen ze daar koud en stijf stond te wachten. Alles en iedereen was tegen haar. Waar had ze dat aan verdiend?

Maar diep in haar hart wist Mura heel goed waar ze dat aan had verdiend! Het was haar eigen houding! Toen juffrouw Willems in de pauze naar haar toekwam en vroeg: „Waar kwam je nou zo laat vandaan? ” wachtten alle meisjes in spanning. Als Myra nu uitpakte en vertelde wat haar vandaag allemaal overkomen was, dan zou er wat opzitten voor de tweede klas! Maar Myra dacht eraan, hoe ze zich altijd geërgerd had als haar broertje en zusje over haar geklikt hadden en ze vond haar straf eigenlijk wel verdiend en daarom zei ze niets.

Juffrouw Willems ergerde zich eraan, dat Myra helemaal geen antwoord gaf en zei: „Nu, als je niet eens een behoorlijk excuus hebt, ga dan maar naar school terug en vraag aan

juffrouw Jenks of ze nog een karweitje voor je heeft. Als iemand zo ongeïnteresserd is, kan ik hem niet gebruiken !”

Myra keek haar geschrokken aan! Nu naar juffrouw Jenks, die toch al zo boos op haar was, vandaag! Maar er zat niets anders op. Ze draaide zich om en liep terug naar school. De meisjes keken haar na en een paar kregen medelijden met haar. Het was toch wel erg sportief dat ze hen niet had verraden! En je kon niet meer boos blijven op iemand die een nederlaag zo goed opnam!

„We moeten er maar mee ophouden, ” dacht Hilary. „Myra heeft nu haar lesje wel gehad. Ik zal het vanavond tegen Elsie zeggen !”

Bijeenkomst in de conversatiezaal.

Die avond werd er weer een bijeenkomst gehouden in de conversatiezaal, dit keer bijeengeroepen door Hilary. Iedereen was er, behalve Myra, die haar strafwerk moest maken.

„Waar is de bijeenkomst voor? ” vroeg Elsie verontwaardigd dat iemand anders dan zij de klas bijeen kon roepen.

„Het gaat om Myra, ” zei Hilary. „Ik vind dat we nu wel genoeg gedaan hebben. Laten we er nu maar weer mee ophouden. ”

„Natuurlijk niet, ” zei Elsie onmiddellijk. „We zijn nog maar net begonnen. We moeten haar laten zien dat we het haar net zo onaangenaam kunnen maken als zij het ons gedaan heeft! ”

„Nee, we hebben genoeg gedaan, ” zei Hilary. „Ik voel me zo gemeen! Ik wou dat we niet zo veel gedaan hadden! We hebben echt wel een beetje overdreven! En bovendien - wie heeft die vlek in haar schrift gemaakt, en het water uit de vazen gegooid? Dat hadden we helemaal niet af gesproken! Ik vond het een gemene streek! ”

Er heerste een stilte. Niemand voelde zich erg op zijn gemak. Dat was inderdaad een gemene streek geweest. Elsie durfde niets te zeggen, want hoewel ze er helemaal geen spijt

van had, was ze bang wat de andere meisjes wel zouden zeggen.

„Ik geloof dat het Elsie was! ” zei Carlotta opeens. „Kijk eens hoe rood ze wordt! ”

Alle meisjes keken en jawel hoor, Elsie was rood geworden!

„Natuurlijk heb ik dat niet gedaan, ” vloog Elsie op, maar de meisjes geloofden haar maar half. „Ik vind dat we nog niet genoeg gedaan heben. We gaan net zo lang door totdat ze bewijst dat ze zich behoorlijk kan gedragen! ”

„Maar ik vind dat ze zich behoorlijk gedragen heeft vanmiddag, ” zei Janet opeens. „Ze heeft ons niet verraden aan juffrouw Willems, wat ze toch makkelijk had kunnen doen! Nee, ik vind dat Hilary gelijk heeft - we moeten er mee ophouden! ”

„Je praat net alsof Hilary hoofd van de klas is, ” zei Elsie kattig.

„Dat was ze ook - in de eerste klas, ” zei Bobby, die driftig werd, „en ze was heel wat beter dan jij! ”

„Vergeet niet, dat Anna ook klassevertegenwoordigster is, ” zei Pat. Anna, die vadsig in een hoekje zat, glimlachte schaapachtig.

„Nou, maar niemand kan zich herinneren dat Anna ook klassevertegenwoordigster is! ” vloog Bobby opeens op. „Wat heb je aan iemand die altijd te lui is om iets te doen? We hebben twee klassevertegenwoordigsters in deze klas, maar de één is te beroerd om een vinger uit te steken en de ander is een gemeen en achterbaks schepsel! Wat hebben wij geboft! "

„Houd je mond toch Bobby, ” zei Hilary slecht op haar gemak. „Dat heeft hier nu niets mee te maken. Laten we liever besluiten wat we nu met Myra aanmoeten. Laten we

haar een kans geven en kijken of ze wijzer geworden is na vandaag. Ze heeft nu vast wel in de gaten dat we allemaal tegen haar waren en dat is een nare ervaring. ”

„Hilary, als je nu niet stopt net te doen alsof jij het hoofd van de klas bent, dan zul je er nog spijt van krijgen !” zei Elsie, die boos geworden was door Bobby’s wat al te openhartige uitspraken. „Anna, zeg jij nou ook eens wat. ”

„Maar ik vind niet dat je gelijk hebt, ” zei Anna met haar vriendelijke, zachte stem. „Ik vind dat we Myra nu wel genoeg geplaagd hebben. We kunnen haar nu wel vergeven. ” „Jij bent veel te lui! ” zei Elsie boos dat Anna ‘overliep’. „Je weet best dat we moeten samenwerken en dat de klas moet doen wat wij zeggen. ”

„Nou, maar ik kan niet met je samenwerken, want ik ben het niet met je eens, ” antwoordde Anna. „Ik vind dat we Myra nu met rust moeten laten. ”

„Nou, dat wordt dan wel moeilijk voor ons, ” zei Pat. „Twee klassevertegenwoordigsters, en ze willen allebei wat anders ! Ik vind dat we nu maat moeten stemmen met wie we het eens zijn en wat we morgen gaan doen. Jongens, hand opsteken wie vóór Anna is en Myra nu met rust wil laten. ”

Alle handen gingen eenstemmig omhoog. Elsie keek woedend toe.

„Nu handen omhoog wie voor Elsie is en wie door wil gaan met Myra plagen. ”

Er ging geen enkele hand omhoog. Elsie stond woedend op en liep naar de deur. „Dat heb je er nou van als je een klas vol halfbakken eersteklassers hebt, ” zei ze woedend. „Ik zal jullie wel eens vertellen wie het water uit de bloemen-vazen gegooid heeft en die inktvlek gemaakt heeft: dat was Anna! En als jullie een meisje willen volgen die dat soort

dingen doet en dan nog te bang is om het et bekennen, nou dan wil ik er niets meer mee te maken hebben! ”

Ze holde de kamer uit en sloeg de deur achter zich dicht. Anna keek om zich heen naar de verbaasde gezichten van de tweedeklassers.

„Ik heb het niet gedaan, ” zei ze rustig en iedereen geloofde haar meteen. Anna mocht dan wel lui en traag zijn, boosaardig was ze geen geval. Het leek er veel meer op alsof Elsie zelf de schuldige was!

„Ik wil Elsie niet meer als hoofd van de klas, ” zei Ann. „Voortaan erkennen we alleen Anna nog maar. Vooruit Anna, word eens actief! ”

„Arme Anna, nu moet ze wel wakker worden en eens wat doen voor de klas! ” zei Carlotta nogal boosaardig. Anna stond opeens op.

„Nou, ik heb net zo genoeg van die kattekop van een Elsie als jullie, ” zei ze. „Dus als jullie mij als enige klassevertegen-woordigster willen, zal ik mijn best gaan doen en me helemaal voor de klas inzetten.. Het was helemaal niet gemakkelijk om samen te werken met Elsie. Ik kan haar natuurlijk niet verraden, maar af en toe kon ik haar echt niet uitstaan. De dingen die ze soms zei en deed! En nu moeten we het nog even over Myra hebben. Ik vind dat het niet genoeg is als we haar niet meer plagen, we moeten haar ook laten weten dat we haar nu een kans geven om één van ons te worden. ”

Iedereen staarde verbaasd naar Anna. Dat was de langste toespraak die ze ooit van het luie meisje gehoord hadden. Hilary vond het meteen een goed idee.

„Ja, we moeten niet alleen zorgen dat ze met het verkeerde ophoudt; we moeten ook iets goeds daarvoor in de plaats stellen. Maar ik zou niet weten hoe. Er is nou niets

waarin Myra uitblinkt. Ze is zo onverschillig, niemand heeft . kunnen ontdekken waar ze echt van houdt, of waar ze echt goed in is. ”

„In de klas is ze heel slecht, ze houdt niet van sport, teke-'nen kan ze niet, ” zei Ann. „Als er nou maar iets was waarin ze goed is, dan konden we haar een beetje prijzen, zodat ze wat zelfrespect krijgt, want dat heeft ze hard nodig. ”

Toen kreeg de tweede klas een tweede verrassing die dag! De Treurwilg mengde zich in het gesprek!

„Ik weet wel iets, waar Myra goed in is, heel goed zelfs, ” zei ze met een zacht, verlegen stemmetje.

Iedereen staarde naar Gladys. Ze waren verbaasd dat ze haar mond had opengedaan en verbaasd over wat ze zei. Hoe kon Gladys nou weten waar Myra goed in was? Gladys voelde zich slecht op haar gemak onder al die starende blikken. Ze had stilletjes zitten luisteren en het gesprek had haar geïnteresseerd. En opeens voelde ze dat ze die domme Myra moest helpen. Per slot van rekening - Myra had haar arm om haar schouders geslagen en was erg vriendelijk tegen haar geweest.

„Wat bedoel je? ” vroeg Ann.

„Nou, ze is heel goed in muziek, ” stamelde Gladys, geschrokken nu ze de algemene aandacht op zich gevesbigd voelde.

„Hoe weet je dat nou? ” vroeg Janet verbaasd. „Ze heeft nog nooit gespeeld en met zang doet ze nooit haar mond open. ”

„Nou, maar ik heb haar horen spelen, ” zei Gladys, opeens levendig. „Ze zat in het muziekkamertje gisteravond en eerst speelde ze viool - prachtig was het! - en toen piano. En nog in het donker ook! ”

„In het donker? ” vroeg Carlotta verbaasd. „Wat doen

jullie twee nou in het donker in het muziekkamertje? Wat gek! Ga jij wel vaker in het donker in het muziekkamertje zitten? ”

Gladys staarde ongelukkig voor zich uit. Ze kon toch niet bekennen dat ze vaak in bet muziekkamertje ging zitten in het donker, als ze heimwee had, omdat het daar zo rustig was en niemand haar stoorde.

„Nou kun je geen antwoord geven? ” vroeg Carlotta ongeduldig. „Ga je wel vaker naar Myra zitten luisteren in het donker? ”

„Nee natuurlijk niet, ” zei Gladys. „Ik zat daar toevallig toen Myra binnenkwam. En ze zag me niet, tenminste eerst niet. En zo hoorde ik haar spelen. ”

De meisjes keken elkaar aan. Dus Gladys ging ’s avonds in het donkere muziekkamertje zitten - helemaal in haar eentje. Wat was ze toch een vreemd meisje! Zij keken naar haar magere bleke gezichtje en een paar kregen medelijden met die arme kleine Treurwilg en haar sombere gedachten. Niemand lachte of plaagde haar met het donkere muziekkamertje en zelfs die flapuit van een Carlotta zei niets.

Nu nam Anna weer de leiding. „Goed, dat lijkt me dan een uitstekend idee. We proberen Myra zover te krijgen dat ze wat voor ons speelt en dan prijzen we haar allemaal. En dan zal ze zich hier best wel thuis gaan voelen. Wat vinden jullie ervan? ”

„Ja hoor, dat doen wel” riepen alle meisjes. Hilary keek vol bewondering naar Anna. Ze had nooit kunnen denken dat Anna zo flink uit de hoek kon komen. En ze scheen zich ook voor iedereen te interesseren! Misschien was het wel goed dat de klas ruzie had gekregen met Elsie. Anna kreeg nu tenminste een kans en ze had hem gegrepen ook!

„Hé, daar komt Myra jongens, ” waarschuwde Pat. De

meisjes begonnen met elkaar te praten en deden zo onopvallend mogelijk. Maar natuurlijk merkte Myra dat er iets aan de hand was. Ze hadden het zeker weer over haar gehad! Misselijke wichten! Hadden ze haar nog niet genoeg geplaagd vandaag? Nou, maar als ze doorgingen met die nare streken, dan zou zij weer de klas op stelten zetten, net als vroeger!

Myra heeft een verrassing.

Die avond had de tweeling een gesprek. Hun bedden stonden vlak naast elkaar, dus dat ging best.

„Ik denk dat het echt opwindend gaat worden, ” fluisterde Pat. „Elsie neemt het nooit. Ze zit vast en zeker iets uit te broeden! ”

„Ik hoop maar dat Myra nu verstandig is, ” antwoordde Ann. „Ze verdacht ons wel hoor, ze gaf nauwelijks antwoord toen Janet wat tegen haar zei. ”

„Nou, dat verwondert me helemaal niet, ” zei Pat terwijl ze onderdrukt geeuwde. „Tenslotte zijn we niet erg aardig tegen haar geweest vandaag. Eerst was het wel grappig, maar later vond ik er niets meer aan, jij wel? Zeg, en vond je het niet leuk dat Gladys zo voor haar opkwam? En wat gek hè, dat ze ’s avonds in haar eentje in het muziekkamertje zit! Ze is toch wel vreemd hè? ”

„Ssst joh, praat niet zo hard, ” waarschuwde Ann. Maar Elsie had het al gehoord. „Pat! Ann! Als jullie niet onmiddellijk je mond houden ga ik het zeggen morgen! ” klonk Elsies scherpe stem door de slaapzaal.

„Dat kan niet, want jij bent geen klassevertegenwoordigster meer, ” zei Carlotta brutaal. Er klonk onderdrukt gegiechel.

„Houd je mond Carlotta! ” snauwde Elsie. „Als je het waagt om als een ordinair circuskind tegen me te praten, dan... ”

Maar op dat moment onderbrak Bobby haar: „Als je dat nog een keer durft te zeggen, dan geef ik je morgen een pak slaag. Carlotta is een circuskind en we zijn allemaal trots op haar. De enige die hier ordinair is, ben jij, Elsie! Onthoud dat goed! ”

Elsie was woedend! Ze ging rechtovereind in bed zitten en begon Bobby uit te schelden. Daarbij vergat ze dat het avond was en doodstil in de school. Ze ging steeds harder schreeuwen! Opeens ging de deur open en werd het licht aangeknipt: daar stond juffrouw Jenks!

Ieder meisje zat nu rechtop in bed en keek naar de lerares. Elsie hield geschrokken haar mond. Ze staarde met grote ogen naar juffrouw Jenks.

„Wie ging daar zo tekeer? ” vroeg juffrouw Jenks op koele toon.

Niemand antwoordde. Elsie durfde niet te bekennen dat zij het geweest was. Ze slikte eens en ze hoopte maar dat juffrouw Jenks een standje aan de meisjes in het algemeen zou geven. Maar dat deed juffrouw Jenks niet. Ze stond daar en wachtte.

„Wie is er verantwoordelijk voor de slaapzaal? ” vroeg ze. „O, jij zeker, Elsie? Jij bent toch één van de klasse-vertegenwoordigsters? Aangezien de schuldige niet dapper genoeg is om zelf te bekennen, moet jij erop toezien dat zij morgen één uur eerder dan de anderen naar bed gaat. Elsie. "

„Ja juffrouw, ” zei Elsie heel zacht en bedeesd. Er klonk onderdrukt gegiechel uit Carlotta’s richting.

„Carlotta, ik geloof dat je verkouden bent, je moest morgen maar eens naar Matrone gaan, ” zei juffrouw Jenks, die net deed of ze bezorgd was. „Nu meisjes, welterusten. " En ze knipte het licht uit.

Zodra de meisjes hoorden dat ze de trap afliep, begonnen ze allemaal door elkaar te praten en te proesten.

„Nou Elsie, dan moet je jezelf morgen eerder naar bed sturen! ” fluisterde Carlotta. Elsie lag met gloeiende wangen in bed. Waarom was ze ook zo stom geweest om niet te bekennen toen ze nog de kans had! Maar ze was niet van plan om de volgende dag werkelijk een uur eerder naar bed te gaan! Ze stopte haar vingers in haar oren om niet naar de opmerkingen van de anderen te hoeven luisteren.

Iedereen voelde een diepe verachting voor Elsie, maar ze vonden het toch ook wel erg grappig. Ze waren vastbesloten dat Elsie de volgende dag een uur eerder naat bed zou gaan. Ze had toch zeker beloofd dat zij ervoor zou zorgen dat de schuldige gestraft werd? Nou, de meisjes zouden er wel voor zorgen, dat dat gebeurde ook.

De volgende morgen aan het ontbijt glimlachte de tweeling opgewekt naar Myra. Het meisje keek een beetje verbaasd, maar ze glimlachte toch terug. Ze verwachtte nog meer streken die morgen en ze was een beetje op haar hoede.

Na het ontbijt kwam de tweeling naar haar toe en sprak haar aan. „Hoorde je die herrie gisteravond op onze slaapzaal? ” vroeg Pat.

„ja, ik dacht wel dat er iets aan de hand was, ” zei Myra. „Ik hoorde dat de anderen het erover hadden. Wat was er aan de hand? ”

De tweeling vertelde wat er gebeurd was en Myra vond het ook erg grappig. „Bedankt dat jullie het ook aan mij verteld hebben, ” zei ze. „Zeg - gaat dc klas vandaag weer nare dingen doen? Weet je, het was gisteren toevallig zo: ik had juist besloten dat ik op zou houden me als een baby aan te stellen toen jullie begonnen me te straffen. ”

„Echt waar? ” zei Pat verbaasd. „Nou, maak je maar geen

zorgen, vandaag gaat er echt niets gebeuren. Maar jij moet ook een beetje je best doen. We vinden het helemaal niet leuk als je steeds de klas op stelten zet met je flauwe grapjes. ”

„Nee, ik zie zelf wel in hoe kinderachtig ik me gedragen heb en echt waar, ik zal het nooit meer doen, ” zei Myra. „En niet omdat jullie al die dingen deden gisteren, want ik was het echt zelf al van plan. Geloven jullie me? ”

„Natuurlijk geloven we dat, ” zei Ann meteen. „Zeg, ik moet je iets vragen. Onze klas geeft volgende week een uitvoering ten bate van het Rode Kruis. Iedereen voert iets op. Kun jij misschien een stukje op de piano spelen of op de viool? ”

„Hoe weten jullie dat ik speel? ” vroeg Myra verbaasd. Maar op dat moment kwam juffrouw Jenks de klas binnen, zodat er verder geen gelegenheid meer was om te praten.

De meisjes moesten een wandeling voor plantkunde maken en Myra kwam naast Gladys te lopen. Ze voelden zich allebei nogal slecht op hun gemak na wat er in het muziekkamertje gebeurd was en daarom zeiden ze geen van tweeën iets. De tweeling vertelde aan de klas dat ze Myra gevraagd hadden iets te spelen op de uitvoering van volgende week, zodra ze een kans kregen.

„En heeft ze ja gezegd? ” vroeg Bobby.

„Nee, maar we zullen haar naam op de lijst zetten en dan moet ze wel, ” grinnikte Pat.

Die middag vond Myra al haar boeken weer op hun plaats. Anna had ze uit de kast gehaald en weer in haar lessenaar gelegd. Elsie -was boos, maar ze zei niets. Ze wist niet aan wie ze een grotere hekel had - aan Anna of aan die brutale Carlotta!

Die avond zat Ann het programma voor het Rode Kruisconcert op te maken en zc riep naar Myra: „Myra, wat ga je

spelen op de uitvoering? Ik heb je genoteerd voor een pianosolo en een vioolsolo. ”

„Ik heb mijn viool niet hier, ” zei Myra aarzelend.

„O, je kunt makkelijk een telegram naar huis sturen of ze hem opsturen, ” bedacht Anna praktisch. „En je kunt de mijne lenen om op te oefenen, ik zal hem even halen. Het is

een goeie. ”

Anna ging haar viool halen en gaf hem aan Myra. Het was inderdaad een goeie en Myra streek liefkozend over het mooie hout. Toen voelde ze de strijkstok met haar vingers.

„Speel eens iets, ” vroeg Ann. En toen, net als in het donkere muziekkamertje speelde ze uit haar hoofd de stukken die ze het beste kende en waarvan ze het meeste hield. Ze vergat haar omgeving: de meisjes bestonden niet meer voor haar. Ze was alleen met haar muziek. Ze was een echte musicus en legde haar hele ziel in de muziek.

De meisjes luisterden geboeid. Er waren een paar meisjes op school die goed konden spelen, maar niemand kon het zo goed als Myra. Dat was een echte artieste.

Toen Myra ophield begon iedereen enthousiast te klappen.

„Zeg, dat was geweldig! ” zei Pat. „Gos, wat zal iedereen opkijken volgende week met de uitvoering! En nou moet je nog wat op de piano spelen. Vooruit! ”

Myra keek met rode wangen van plezier naar de bewonderende blikken en ze genootl Alleen Elsie zat in een hoek met een boek en deed alsof ze las.

Myra ging naar de oude piano, die in een hoekje van de conversatiezaal stond, voor de meisjes om op te studeren. Myra begon een nocturne van Chopin te spelen en de meisjes luisterden vol bewondering naar de prachtige muziek. Gla-dys sloot haar ogen. Muziek ontroerde haar altijd diep.

Toen het afgelopen was, zei Hilary: „Dat moet je spelen op het concert volgende week! Het is fantastisch! Ik heb het wel eens op de radio gehoord, maar jij speelt het nog veel beter! ”

Myra kreeg een kleur van plezier en probeerde bescheiden te kijken. „Goed, ” zei ze. „Dat zal ik spelen. En morgen zal ik een telegram naar huis sturen om Mammie te vragen of ze mijn viool opstuurt. Anna, die van jou is heel mooi, maar ik speel liever op mijn eigen, daar ben ik aan gewend. ”

„Goed, ” zei Ann. „Zeg, wat ben jij toch een stille! Waarom heb je ons nooit verteld dat je zo goed kon spelen? Je hebt echt talent! Ik wou dat ik zo kon spelen. Je boft hoor! ”

Myra hoorde in gedachten de woorden van juffrouw Theo-bald! Zij had dus talent. Wat jammer dat ze nu het aanbod van haar vader om les te nemen niet aangenomen had!

Ann gaf haar een paar programma’s om in het net te schrijven en toen Myra daar zo naast Ann te werken zat, voelde zij zich echt gelukkig! Het was heerlijk om er nu echt bij te horen, om één van de meisjes te zijn! En wat was het fijn dat de meisjes haar zo geprezen hadden. Thuis vonden ze het niets bijzonders dat ze zo goed kon spelen. Niemand was erg muzikaal, behalve haar broertje, maar lieve help, wat had ze altijd op- en aanmerkingen op zijn spelen gehad in plaats van hem aan te moedigen!

„Wat moet ik een onuitstaanbaar nest geweest zijn, ” dacht ze. „Maar nu ik van huis weg ben, zie ik de dingen duidelijker. Aan de ene kant is het maar gelukkig dat ik hier naartoe gekomen ben. Als ik na de herfstvakantie weer thuis ben, zal ik zorgen dat ik veel vriendelijker ben. ”

Het was intussen acht uur geworden en de meisjes knip-

oogden naar elkaar. Het was bedtijd voor Elsie! Maar Elsie maakte helemaal geen aanstalten om te gaan. Na het eten was ze stil in een hoekje gaan zitten lezen zonder iets te zeggen.

„Bedtijd voor kleine meisjes, ” zei Carlotta. Elsie deed alsof ze het niet hoorde.

„Stoute meisjes moeten een uur eerder naar bed, ” zei Bobby. Elsie boog zich wat dieper over haar boek heen.

De meisjes keken elkaar aan. Elsie was dus niet van plan om een uur eerder naar bed te gaan! Niet alleen had ze niet eerlijk haar schuld durven bekennen tegenover juffrouw Jenks, nu wilde ze ook nog haar straf ontduiken!

Toen zei Anna tot ieders verbazing: „Elsie! Je weet best wat je te doen staat. Maak ons alsjeblieft niet te schande! ”

„Tegen mij kun je zo niet praten, ” zei Elsie en ze sloeg een bladzijde om.

„Dan kan ik wel, ” zei Anna rustig. „Ik ben de klassever-tegenwoordigster van deze klas en je hebt te doen wat ik zeg. ”

„Niet waar, ” zei Elsie woedend, „ik ben ook klassever-tegenwoordigster! ”

„Niet waar, niet waar! ” riepen alle meisjes. „Dat ben je niet! We erkennen alleen Anna maar als klassevertegen-woordigster. We willen jou niet! ”

„Dat moet juffrouw Jenks beslissen, dat kunnen jullie niet, ” zei Elsie boos.

„Ja, je hebt gelijk, ” zei Anna rustig. „Kom maar mee, dan kunnen we juffrouw Jenks laten beslissen. ”

Hilary keek Anna bewonderend aan. Natuurlijk zou Elsie nooit naar juffrouw Jenks durven te gaan! Wat slim van Anna om dat te zeggen!

Elsie aarzelde en de meisjes zaten in spanning. Ze wisten

dat Elsie nooit naar juffrouw Jenks zou durven te gaan. Anna stond op alsof ze naar de deur wilde lopen.

„Ik ga niet naar juffrouw Jenks, ” zei Elsie.

„Dat dacht ik al, ” zei Anna. „Nou, mij kan het niet schelen of juffrouw Jenks het beslist of de klas. ”

„Wij zullen wel beslissen, ” zei Janet. „We hebben al besloten. Anna is onze klassevertegenwoordigster en we willen Elsie niet hebben. Zo zit dat Elsie. En je kunt beter doen wat Anna zegt, want het is je eigen schuld. ”

Maar dat was teveel voor Elsie. Woedend sprong ze overeind. „Ik ga niet! ” zei ze koppig. „Anna is dan misschien wel jullie klassevertegenwoordigster en jullie moeten haar gehoorzamen, maar over mij heeft ze niets te zeggen! ” „Dan moet je het zelf maar weten, ” zei Carlotta en ze stond op. „Kom jongens, we grijpen haar allemaal beet en dan sleuren we haar de trap op! Sjonge zeg, wat zal de derde klas opkijken! ”

„Nee, dat kunnen jullie niet doen, ” riep Elsie ontzet uit. „Ik ga al, maar ik haat jullie allemaal! " en woedend stampte ze met haar voet op de grond.

Ze liep snikkend naar de deur en ging naar boven. Carlotta ging weer zitten. Ze keek naar de anderen. „Ik was helemaal niet van plan om haar echt te trap op te sleuren, maar ik dacht dat een dreigement wel zou helpen. ”

„Wat zal ze morgen een vreselijk humeur hebben, ” zei Bobby. Anna schudde haar hoofd. „O nee hoor, ik ken Elsie langer dan vandaag. Ze krijgt vreselijk medelijden met zichzelf en voelt zich echt een martelares. En dan probeert ze ons medelijden op te wekken door heel zielig, gedwee en onderdanig te doen. ”

„Ja, ik geloof dat je gelijk hebt, " zei Janet. „Het beste is als we helemaal geen notitie van haar nemen. We hoeven

haar niet dwars te zitten, maar laten we haar maar links laten liggen. ”

„Ja, dat is het beste, ” zei Anna. Ze fronste haar voorhoofd

en zei toen: „Sjonge, het valt lang niet mee om klassever-tegenwoordigster te zijn. ”

Anna en juffrouw Theobald.

De volgende morgen wilde Myra haar telegram verzenden. Anna vertelde haar wat ze moest doen.

„Je moet eerst aan juffrouw Theobald gaan vragen of het mag, ” zei ze. „Dan kun je tussen de middag even naar het dorp gaan met een ander meisje samen. Ik wil wel met je meegaan als je wilt. ”

Myra ging naar juffrouw Theobald. Ze klopte aan en ging naar binnen. De directrice keek haar vragend aan. Ze glimlachte niet.

„Wat is er Myra? " vroeg ze.

„Mag ik alstublieft een telegram naar huis sturen, juffrouw? ” vroeg ze.

Juffrouw Theobald bleef streng kijken. Myra voelde zich slecht op haar gemak.

„Waarom wil je een telegram sturen? ” vroeg ze. „Je weet dat je hier toch niet wegkunt voor de herfstvakantie. Het heeft helemaal geen zin om je ouders overstuur te maken door telegrams. ”

„O, maar ik wil helemaal niet naar huis, ” zei Myra. „Ik wilde alleen aan mijn moeder vragen of ze mijn viool wil opsturen. ”

De directrice keek haar verbaasd aan. „Je viool? Maar jij volgt toch helemaal geen muzieklessen? ”

„Nee, en daar heb ik nou spijt van, ” zei Myra. „Mijn

vader bood het wel aan maar ik heb geweigerd. Maar, weet U, volgende week is er een uitvoering voor het Rode Kruis, en dan wilde ik een stukje viool spelen. ”

Juffrouw Theobald keek verbaasd naar Myra. „Zo, dus je hebt toch wel talent, ” zei ze.

Myra kreeg een kleur. Ze begreep dat juffrouw Theobald slechte rapporten over haar gekregen had.

„Ik weet niet, of ik je dat telegram zal laten sturen, ” zei de directrice tenslotte. „Ik heb zoveel slechte dingen over ie gehoord. Het schijnt dat je probeert elke les in de war te sturen. Hoe kan ik er nou van op aan dat je niet ook de uitvoering in de war gaat schoppen? ”

„O nee juffrouw, echt niet, ” zei Myra verlegen. „Ik ben opgehouden met mijn kinderachtig gedoe. Ik kreeg er zo genoeg van om altijd alles in de war te sturen. ”

„Zit dat zo, ” zei juffrouw Theobald op ijskoude toon. „Dus je bent opgehouden je te misdragen omdat je er genoeg van kreeg en niet omdat je jezelf schaamde en beter je best wilde gaan doen, of omdat je wilde dat wij een betere indruk van je kregen! Alleen maar omdat je er zelf genoeg van hebt! Ik ben diep teleurgesteld, Myra. Ga alsjeblieft mijn kamer uit. Ik dacht dat je een klein beetje intelligentie en moed had, ik dacht dat je je realiseerde hoe slap en kinderachtig je gedrag was. Maar dat is niet zo: je houdt er alleen maar mee op omdat je er zelf genoeg van hebt en waarschijnlijk omdat de anderen onvriendelijk tegen je zijn. Ga nu maar. ”

Myra schrok toen ze de koude strenge woorden hoorde. Ze was zo tevreden over zichzelf geweest toen ze besloten had zich goed te gedragen. Ze had zich echt wel over zichzelf geschaamd. Het was echt niet omdat ze er zelf genoeg van had gekregen. Ze deed haar mond open om zich te ver-

dedigen, maar juffrouw Theobalds boze gezicht maakte haar bang en zonder een woord te zeggen holde ze de kamer uit.

De directrice zat een paar minuten na te denken, toen belde ze. „Vraag of juffrouw Jenks even bij me wil komen, ” zei ze tegen het dienstmeisje.

Even later kwam juffrouw Jenks binnen.

„Gaat U zitten, ” zei juffrouw Theobald. „Ik wou het even over Myra Jones hebben. Ik heb voortdurend slechte rapporten over haar van U gehad. Is daar helemaal geen verbetering in gekomen? ”.

„Ja zeker, ” zei juffrouw Jenks. „Plotseling schijnt ze zich aangepast te hebben. Ik weet niet wat er gebeurd is, maar ze is helemaal veranderd. Is er iets gebeurd? Ik zag haar net in de gang en ze liep te huilen. ”

„Ja, dat kan wel, ” zei juffrouw Theobald en ze vertelde wat er voorgevallen was.

„Ik zou wel eens willen weten waarom ze zo plotseling veranderd is. Maar waarschijnlijk kunnen de klassevertegen-woordigsters me wel vertellen wat er gebeurd is. Wilt U ze alstublieft naar me toesturen? ”

„Er is een soort strijd om de macht geweest in de tweede klas, ” vertelde juffrouw Jenks met een glimlach. „Elsie viel niet erg in de smaak bij de nieuwe tweedeklassers. Maar Anna heeft zich onverwachts ontwikkeld tot een meisje met gevoel voor verantwoordelijkheid en de meisjes accepteren haar volkomen. Ik zal de twee meisjes nu naar U toesturen, misschien kunnen zij U meer vertellen over Myra. Ik vind dat we haar maar eens kans moesten geven en haar haar viool laten opsturen. ”

Ze verliet de kamer en ging op zoek naar Elsie en Anna. Ze zaten in de conversatiezaal met de anderen. Toen juffrouw Jenks binnenkwam, stonden alle meisjes op en Janet zette de radio af.

„Juffrouw Theobald wil twee klassevertegenwoordigsters bij zich zien, gaan jullie nu meteen even" zei juffrouw Jenks en ze ging de kamer weer uit.

Anna liep naar de deur om te gaan. Elsie ook. Maar Car-lotta sprong naar voren en trok haar terug.

„Jij niet, Elsie, jij bent geen klassevertegenwoordigster meer. Wij willen je niet en als wij je niet willen, dan is Anna de enige! Jij gaat niet naar juffrouw Theobald. ’’

Maar Elsie stribbelde tegen. „Doe niet zo idioot, ” snauwde ze. „Ik kan toch niet tegen juffrouw Theobald zeggen dat jullie me afgezet hebben? ”

„O, dat kan Anna wel doen, ” zei Hilary. „Het spijt me Elsie, maar je hebt je kans gehad. Je wilde niet dat we naar juffrouw Jenks gingen en dus hebben we zelf de beslissing genomen. En daar heb je je aan te houden. Laat Anna maar alleen gaan. ”

„Nee, dat kan nietl” riep Elsie half huilend. „Wat zal juffrouw Theobald daar wel van zeggen t”

„Dat had je maar eerder moeten bedenken, Elsie! ” zei Hilary. „Anna, vertel juffrouw Theobald maar dat jij de enige klassevertegenwoordigster bent. Je hoeft haar niet alles te vertellen, zeg alleen maar duidelijk waar het op staat. ”

Anna ging. Elsie, die wel zag dat er niets anders opzat, ging weer zitten. De tranen rolden over haar wangen en ze was een toonbeeld van ellende. Ze hoopte dat de meisjes medelijden zouden krijgen en spijt van hun gedrag, maar niemand nam notitie van haar. Ze gingen allemaal gewoon door met wat ze eerst deden.

Myra was erg geschrokken. Ze was naar de badkamer gegaan om haar gezicht af te wassen, want ze wilde niet, dat

iemand kon zien dat ze gehuild had. Ze kwam Anna tegen op de gang, toen die op weg was naar de kamer van de directrice.

„Hallo Myra, mag je het telegram verzenden? " vroeg Anna.

„Nee, ik mocht niet, ” zei Myra met een diep ongelukkig gezicht. „Juffrouw Theobald zei dat ik niet echt mijn leven gebeterd had, maar dat ik het alleen maar deed omdat ik er zelf genoeg van had, of omdat jullie me gedwongen hadden. Maar dat is echt niet zo, Anna, eerlijk niet! Ik zie zelf best in hoe misselijk ik gedaan heb en ik schaam me over mezelf. Maar juffrouw Theobald gelooft me niet. ” En opnieuw rolden de tranen over haar wangen.

Anna kreeg medelijden met haar en sloeg een arm om haar heen. „Luister eens, Myra, ik heb nu geen tijd, want ik moet bij juffrouw Theobald komen. Maar laten we er straks even over praten. Het spijt me reuze Myra, maar kop op. ”

Ze holde naar de kamer van de directrice en klopte aan.

„Binnen! ” klonk een stem en Anna ging naar binnen.

„Hallo, Anna, waar is Elsie? ” was het eerste wat juffrouw Theobald vroeg.

Anna keek verlegen. „Elsie is geen klassevertegenwoor-digster meer, juffrouw, ” zei ze. Juffrouw Theobald keek erg verbaasd.

„Dat had ik nog niet gehoord, ” zei ze. „En waarom niet? ”

„We vonden allemaal dat zij niet de juiste was, ” zei Anna, die het erg moeilijk vond om het uit te leggen zonder over Elsie te oordelen.

„Juffrouw Jenks weet hier niets van, ” zei de directrice, „waarom hebben jullie het niet aan haar gevraagd? ”

„Dat wilde Elsie liever niet, ” antwoordde Anna. „Zij zei

dat ze zich bij onze beslissing zou neerleggen. Het is erg moeilijk om uit te leggen zonder dat ik over Elsie klik. ”

Juffrouw Theobald keek haar scherp aan. „Is alles er eerlijk aan toegegaan, Anna? ” vroeg ze.

„Ja juffrouw, ” zei Anna, terwijl ze de directrice recht in de ogen keek. „De hele klas was het er over eens en toen wilden ze, dat ik het alleen op me nam. ”

„Juist ja, ” zei juffrouw Theobald en ze keek met belangstelling naar Anna’s vriendelijke gezicht. Ze voelde zich verrast: dat had ze nooit van dat luie en gemakzuchtige meisje verwacht! Maar kennelijk stak er wel iets in haar!

„Wel -- ik zal verder maar niets meer vragen, Anna, ” zei ze toen vol vertrouwen. „Ik denk dat de tweede klas wel gelijk zal hebben Ik hoop alleen maar dat er nog iets goeds uit zal groeien voor Elsie. Bij jou kan ik de verbetering al zien. ”

Anna kreeg een kleur van plezier. Sinds ze de verantwoordelijkheid over de tweede klas op zich had genomen was er veel veranderd. Ze had veel meer te doen dan vroeger, maar aan de andere kant was het prettig dat de meisjes nu een beetje tegen haar opkeken en deze opmerking van juffrouw Theobald gaf haar nieuwe moed.

„Nu Anna, ik heb je eigenlijk laten komen om je mening over Myra te horen. Zoals je weet neem ik altijd de klasse-vertegenwoordigsters in vertrouwen. Zou je me je mening over Myra willen vertellen - goed of slecht - zodat ik weet hoe ik met haar om moet gaan? En je weet natuurlijk alles over haar, omdat ze het aan de hele school uitgebazuind heeft! ”

„Myra heeft zichzelf vreselijk vervelend gedragen en de hele klas had een hekel aan haar, ” begon ze. „We hebben haar gestraft en we vonden allemaal dat ze het verdiend had.

Zijzelf ook. Ze schaamt zich echt over zichzelf en ze doet nu haar best om het weer goed te maken. Wilt U haar alstublieft toestemming geven om haar viool te vragen? ”

„Zeker, ” zei juffrouw Theobald met een glimlach om Anna’s openhartigheid. „Ik heb het haar een kwartiertje geleden geweigerd, maar nu ben ik van mening veranderd. Wil jij tegen haar zeggen dat ze mijn toestemming heeft en dat ik me erop verheug haar te horen spelen op de uitvoering? ” „Dank U wel juffrouw, ” zei Anna met een blij gezicht en ze ging de kamer uit. Ze vond Myra in de conversatiezaal en ging naar haar toe.

„Myra, kom mee naar het postkantoor, ” zei ze tegen haar. „Juffrouw Theobald vindt het goed! En ze zegt dat ze zich erop verheugt om je te horen spelen volgende week. ”

„Anna! Hartelijk bedanktl” zei Myra met gloeiende wangen, „jij hebt haar natuurlijk overgehaald! Je bent fantastisch. ”

Anna kreeg een kleur van plezier, maar ze zei bescheiden: „Welnee, ik heb haar helemaal niet overgehaald. Maar ga nou vlug je jas halen, anders halen we het niet eensl”

Ze holden naar het postkantoor en verstuurden het telegram. Myra’s ouders waren erg verbaasd toen ze het kregen.

„Wat ben ik blij! ” zei haar moeder. „Als ze om haar viool vraagt dan moet ze zich er nu een beetje thuis voeien. Wat ben ik blij! ”

De viool werd vlug ingepakt en opgestuurd en de volgende maandag kreeg Myra hem. Ze was dolblij! Haar eigen viool! Nu zou ze nog mooier kunnen spelen. Ze zou de tweede klas wel eens laten horen wat echte muziek was!

„En juffrouw Theobald zal ook opkijken, ” verheugde ze zich. „Nu zal ze zien dat ik echt talent heb! ”

Gladys zorgt voor een verrassing.

De tweede klas was druk bezig met de. voorbereidingen voor de uitvoering. Ze zouden een kwartje toegang rekenen. De derde en vierde klas hadden beloofd om te komen en zelfs een paar meisjes uit de hoogste klas. En natuurlijk alle leraressen.

De klas zou zelf zorgen voor alles. Ze hadden de programma’s geschreven en ze hadden allerlei aanplakbiljetten gemaakt, waarop iedereen werd uitgenodigd om te komen. De uitvoering zou in het gymnastieklokaal gehouden worden.

De klas was erg opgewonden, een beetje te erg naar Mam’zelles zin. Ze kon het niet verdragen als de klas met hun aandacht ergens anders was.

„Pat, Ann! Zitten jullie weer te dromen? ” vroeg ze scherp. „Wat heb ik net gezegd? ”

De tweeling keek angstig naar Mam’zelle. Ze hadden geen idee wat Mam’zelle net gezegd had! Maar Carlotta kwam te hulp.

„Ze zei: ‘Heeft iemand mijn bril gezien? ’” fluisterde Carlotta met een ondeugend gezicht, want Mam’zelle had iets heel anders gezegd!

De tweeling liep onmiddellijk in de val! Ze keken onschuldig naar Mam’zelle, die zoals gewoonlijk haar bril op had!

„Nou, wat vroeg ik de klas? ” herhaalde Mam’zelle scherp.

„U vroeg of we soms Uw bril hadden gezien, maar die staat op Uw neus Mam’zelle, ” zei Pat.

De klas gierde het uit, maar Mam’zelle was erg boos. Ze sloeg met haar vuist op haar bureau. „Ah, que vous êtes in-supportable! ” riep ze uit.

Ze tweeling keek boos naar Carlotta, die zich goed probeerde te houden.

„Wacht jij maar, we krijgen jou wel in de pauze, ” dreigde Pat.

„Houd je mond, Pat, taisez-toi! ” riep Mam’zelle boos., Jij moet voor morgen een opstel maken! ”

Pat kreunde. Een Frans opstel was altijd erg moeilijk en het kostte heel wat tijd!

Er waren twee meisjes die helemaal niets deden voor de uitvoering. Elsie had van te voren gezegd dat ze niets zou doen en dat ze niet zou komen. En niemand had eraan gedacht om de kleine Treurwilg te vragen iets te doen. Iedereen was er vast van overtuigd dat ze toch niets kon of wilde!

Gladys voelde zich gekwetst omdat niemand haar gevraagd had, maar toch was ze wel een beetje blij, want ze was erg verlegen. Ze trok zich meer en meer terug en bemoeide zich met niemand. Ze was zo stil onder de les, dat de leraressen nauwelijks wisten dat zij er ook was. Alleen tijdens de tonneellessen kwam ze tot leven. Niet dat juffrouw Quentin haar ooit een rol gaf, want zij dacht net als alle anderen dat Gladys toch niets kon of durfde!

Gladys keek toe als de anderen toneelspeelden en ze ging zo op in het toneelstuk dat ze haar eigen zorgen vergat.

Alison was ook dol op de toneellessen. Ze aanbad juffrouw Quentin en het was de enige les waar ze hard voor werkte!

Er werd hard aan de voorstelling gewerkt. Doris zou een paar imitaties ten beste geven. Ze zou Mam’zelle nadoen en

Clara de kokkin en Matrone die altijd allerlei drankjes aan iedereen uitdeelde.

„Doris, dat was enig, ” zei Bobby, die genoot van Doris’ knappe spel. „Je moet naar het toneel gaan later! ”

„Ik wil liever dokter worden, ” zei Doris.

„O, jij wordt vast wel een goeie, want je maakt alle patiënten aan het lachen, ” zei Bobby.

De anderen deden ook allemaal iets: voordragen, zingen of dansen. Carlotta zou een paar acrobatische toeren laten zien, daar was ze heel goed in.

„Carlotta, jij en Doris worden vast het succes van de avond, ” zei Pat tegen haar. Zij en Ann zouden een dialoog voordragen, die wel grappig was, maar toch lang zo leuk niet als wat de anderen deden, vonden ze zelf. Bobby zou optreden als een goochelaar!

„En Myra zal ook fantastisch zijn, ” zei Janet. „Wat goed dat we ontdekten dat zii kon spelen! ”

„Ja, hoe hebben jullie dat eigenlijk ontdekt? ” vroeg Myra, terwijl ze haar viool weglegde. „Dat had ik jullie al zo lang willen vragen! Ik dacht dat niemand het wist. "

„Gladys heeft het verteld, ” zei Janet en ze keek de kamer rond. Maar Gladys was er niet.

„Gladys! ” zei Myra verbaasd, maar toen herinnerde ze zich die avond in het muziekkamertje weer. „Ja - natuurlijk, ze hoorde me spelen die avond. ”

„Ze zei dat jullie in het donker zaten, ” zei Pat. „Wat een typisch kind is ze eigenlijk, hè, dat ze daar ’s avonds zo maar in haar eentje in het donker gaat zitten. Ik kan me maar niet indenken wat er toch met haar aan de hand is! Ze zegt nooit eens iets tegen iemand. Als we maar wisten wat er aan de hand is, dan zouden we haar misschien kunnen helpen. ”

„O, ik weet wel wat er aan de hand is, ” zei Myra.,. Dat vertelde ze me die avond. ”

„O ja? ” vroeg Bobby verbaasd. „Nou, en wat is er dan aan de hand? ”

„Het is haar moeder, ” zei Myra. „Die ligt in het ziekenhuis. Ze is vreselijk ziek - misschien gaat ze wel dood. Gla-dys zegt dat ze alleen maar haar moeder heeft - ze heeft verder geen broers of zusters en haar vader is dood. Ze was nog nooit van huis weggeweest en ze zei dat ze vreselijk heimwee had en dat ze haar moeder erg miste. Ik denk dat ze elke dag slecht nieuws verwacht. ”

De anderen zwegen. Arme kleine Treurwilg! Zij had echt iets om zich zorgen over te maken! Allemaal konden ze zich voorstellen hoe erg het moest zijn, hoe eenzaam en verdrietig ze moest zijn en ze waren er even stil van.

„Maar waarom heb je ons dat nooit verteld? ” vroeg Bobby.

„Ik dacht er nou net pas aan, ” zei Myra.

„Nou, ik vind dat je het ons eerder had moeten zeggen, ” zei Hilary, „dan hadden we aardiger voor haar kunnen zijn. Arm kind! Ze heeft absoluut geen ruggegraat, maar wij hebben het nou niet bepaald makkelijker voor haar gemaakt. En het is echt jouw schuld, Myra, omdat je het niet eerder verteld hebt. ”

Dat voelde Myra zelf ook wel. Ze had er echt spijt van.

„Het spijt me reuze, ” zei ze met een ongelukkig gezicht. „Ja, ik had het echt moeten vertellen. Maar toch denk ik dat Gladys het niet prettig zou vinden als ze wist dat ik het aan jullie had verteld. Daarom moeten jullie het maar liever niet tegen haar zeggen, wees gewoon maar vriendelijk voor haar. ”

De andere meisjes zeiden niets en Myra voelde dat ze echt

boos op haar waren omdat ze zo egoïstisch geweest was. Ze zei verder niets maar liep de kamer uit,

„Ik vraag me af waar Gladys is, ” dacht ze. „Ik zal naar haar toegaan en vragen of ze al bericht van haar moeder heeft, misschien kan ik haar wel een beetje opvrolijken. ”

Ze liep de hele school door maar nergens kon ze Gladys vinden. Tenslotte liep ze helemaal naar de zolder. Vandaar kwam een stem - maar het was niet Gladys’ stem.

Het was een diepe, warme stem. Myra luisterde verbaasd, want de stem declameerde een stuk uit de ‘Tempest’, het toneelstuk dat de tweede klas aan het lezen was met juffrouw Jenks.

„Dat kan Gladys niet zijn, ” dacht Myra. „Ik vraag me af wie het is. ”

Toen klonk er een tweede stem, en even later een derde stem. heel zacht en vrouwelijk. Myra vroeg zich af wie daar bezig konden zijn. Alleen de tweede klas was de ‘Tempest’ aan het lezen op, maar alle meisjes van de tweede klas waren beneden op het moment, behalve Gladys.

Myra deed de deur open. De stem zweeg onmiddellijk. Myra keek de zolderkamer in en verwachtte op z’n minst drie of vier mensen te zien, die het stuk aan het oefenen waren. Maar de enige die er was, was - Gladys!

„Gossie, ben jij het? ” vroeg Myra verbaasd. „Waar ziin de anderen? Ik hoorde een heleboel stemmen. Was jij dat? ”

„Ja, ” zei Gladys, „ga alsjeblieft weg! Kan je me zelfs hier niet met rust laten? ”

„Wat ben je aan het doen? ” vroeg Myra terwijl ze de deur achter zich sloot. „Vertel op, joh! Het klonk fantastisch. Ken je het helemaal uit je hoofd? ”

„Ja, ik heb het helemaal uit mijn hoofd geleerd, ” zei Gladys. „Ik vind het fantastisch. Ik houd zo van toneel-

spelen, - alleen, juffrouw Quentin geeft me nooit een kans. Ik 2ou alle rollen wel kunnen spelen. Wacht maar eens - dan zal ik Bobby’s rol eens voorspelen! ”

En voor Myra’s verbaasde ogen begon Gladys de rol te spelen die aan Bobby gegeven was. Maar zij speelde de rol niet, zij was het gewoon! Je zag niet meer de sombere kleine Treurwilg, maar er kwam een heel ander karakter voor in de plaats, iemand met een sterke persoonlijkheid, een luide duidelijke stem en een levendig gezicht. Het was heel bijzonder!

Myra keek stomverbaasd toe. Haar verbazing en bewondering waren zo duidelijk dat Gladys nog een andere rol uit het toneelstuk begon te spelen. Dit keer was het Carlotta’s rol. En weer was ze twee keer zo goed als de wilde Carlotta, en haar altijd zo zachte en bedeesd stem galmde over de zolder!

„Gladys! Je bent enorm! Ik wist helemaal niet dat je dat kon! ” riep Myra uit. „Kom mee naar beneden en laat het aan de andere meisjes zien! Vooruit, kom mee naar beneden! Echt waar, je bent fantastisch! Dit moeten ze zien! Wie had dat nou gedacht, dat jij zo kunt acteren! Je bent gewoon een heel ander iemand als je speelt. Kom mee nou! ”

„O nee, ” zei Gladys, die weer haar gewone ik werd, verlegen en schuw als een muis, „dat durf ik niet. ”

„Zeg Gladys, hoe gaat het met je moeder? ” vroeg Myra, die zich opeens herinnerde waarom ze eigenlijk gekomen was. „Heb je al goed nieuws van haar gehad? ”

„Nee, het is nog steeds hetzelfde, ” zei Gladys. „Mammie is zo ziek, dat ze niet eens kan schrijven. ”

„Maar kan ze jouw brieven wel lezen? ” vroeg Myra. „Gelukkig wel, ” zei Gladys. „Ik schrijf haar steeds hoeveel ik haar mis en hoe ongelukkig ik ben zonder haar. "

„Gladys! Wat dom van je! ” zei Myra.

„Wat bedoel je? ” vroeg Gladys verontwaardigd. „Mam-mie wil toch weten hoe het met me gaat! ”

„Ik denk dat ze het veel leuker zou vinden als je haar schreef dat je het hier naar je zin hebt, ” vond Myra. „Ik denk dat het haar erg verdrietig maakt als ze hoort hoe ongelukkig en eenzaam je bent. ”

„Helemaal niet waar, ” zei Gladys, die al weer bijna in tranen was, „als ze dacht dat ik hier gelukkig was en het naar mijn zin had, zou ze vinden dat ik haar vergeten was! ”

„Ik vind dat je dom doet, ” zei Myra, die wilde dat ze Hilary’s tact had om deze zaak op te lossen. „Wil je dan niet dat je moeder trots op je is? Ze vind je vast een lafaard - helemaal geen pit - altijd maar huilen en jammeren! "

„O, wat ben jij gemeen! ” riep Gladys uit, terwijl de tranen over haar wangen stroomden. „Dat zou mijn moeder nooit denken! Ga weg, en ik kom ook niet met je mee naar beneden! En waag het niet om tegen iemand te zeggen wat je tegen mij gezegd hebt! Dat is mijn geheim! Je hebt helemaal niet het recht om mij zo te bespioneren! Ga weg! ”

Myra keek naar Gladys’ boze ongelukkige gezicht en ze wist niet goed wat ze moest doen. Ze had de zaak er niet beter op gemaakt, dat was zeker! Ze ging naar beneden zonder verder nog iets te zeggen.

Ze ging naar de bibliotheek om een boek te halen en daar zag ze toevallig Hilary, Bobby, Janet en de tweeling. Ze ging naar hen toe.

„Jongens, kan ik jullie even spreken? ” vroeg ze. „Het gaat over Gladys. ”

Een terleurstelling voor de tweede klas.

„Wat is er aan de hand? ” vroeg Pat.

Myra ging zitten en vertelde wat er gebeurd was; hoe ze Gladys op zolder had gevonden en hoe ze had geprobeerd om haar te helpen, maar dat dat niet gelukt was.

„Nou Myra, ik vind dat je gelijk hebt, ” zei Hilary. „Natuurlijk moet Gladys ophouden zich tegenover haar moeder zo te beklagen! Ze moet een beetje haar best doen, anders houdt ze het hier nooit uit! Natuurlijk is het veel beter voor haar moeder als ze weet dat Gladys het hier naar haar zin heeft! ”

„Ik ben blij dat je er zo over denkt, ” zei Myra. „Ik weet nooit goed wat ik tegen mensen moet zeggen: ik ben zo onhandig. En jongens - Gladys wilde niet dat ik het aan iedereen zou vertellen. ”

„Nou, dat heb je toch ook niet gedaan? ”. zei Hilary. „Je hebt het alleen aan ons vijven verteld en wij zullen het niet verraden. Maar Gladys heeft jou nou eenmaal in vertrouwen genomen en daarom moet jij ook proberen haar te helpen. ”

„Ja hoor, ” zeiden de anderen, maar Myra schudde haar hoofd. „Dat kan ik toch niet, ” zei ze. „Ik ben helemaal niet goed in dat soort dingen. ”

„Dan wordt het tijd dat je dat eens leert, ” zei Hilary streng. „Vooruit Myra, wij hebben geprobeerd jou te helpen toen je dat nodig had, nou moet jij ook je best doen voor Gladys.

Sluit vriendschap met haar, vrolijk haar een beetje op en zorg dat ze meedoet aan de uitvoering. ”

„Dat kan niet meer, want de uitvoering is overmorgen al, en alle programma’s zijn al geschreven, ” zei Ann. „We kunnen ze echt niet allemaal nog eens overschrijven. ”

„Bovendien heeft ze vast geen zin om mee te doen, ” zei Myra. „Maar je hebt wel gelijk Hilary - ik zal mijn best doen. ”

Myra vond het erg vervelend om er weer over te beginnen tegen Gladys. Ze vond het altijd moeilijk om zich in iemand anders’ zorgen te verdiepen en ze miste er ook de tact voor. Maar ze had nu eenmaal beloofd dat ze het zou doen, en nu moest ze zich ook aan haar woord houden.

Gladys keek de volgende dag verbaasd op toen Myra haar achterna liep. „Gladys, ik wilde je niet boos maken gisteren, ” zei Myra „Ik heb me wel heel onhandig uitgedrukt. Maar ik wilde dat ik je kon helpen. ”

„Nou, ik was gisteren echt wel een beetje boos, ” gaf Gladys toe. „Niemand vind het nou eenmaal leuk om te horen dat bij laf is. Ik heb er gisteren nog eens over nagedacht en ik geloof dat je toch wel gelijk hebt. Ik had niet aan mijn moeder moeten schrijven hoe ongelukkig ik me hier voel. Ik weet dat ze zich nu zorgen maakt en dat is natuurlijk helemaal niet goed voor haar. ”

„Ja, ze zou best erger ziek kunnen worden, ” dikte Myra het nog een beetje aan. „Moet je eens horen Gladys - zou ze het niet énig vinden als ze hoorde dat jij ook meedoet aan de uitvoering? Alle meisjes die voor jou klappen en zo! Ik wil wedden dat ze enorm trots op je zou zijn. Waarom ga je niet mee naar de andere meisjes en laat ze zien hoe goed jij kunt spelen? ”

Gladys aarzelde. Ze was ervan overtuigd dat haar moeder

erg trots op haar zou zijn als zij voor de hele school toneelspeelde. Maar ze was zo verlegen en zo schuw - het zou afschuwelijk zijn om te moeten optreden voor de hele school! Ze zou doodsbang zijn, dat wist ze zeker.

Myra zag dat ze aarzelde en drong aan: „Vooruit Gladys, doe eens sportief! Moet je horen - als jij meegaat en aan de meisjes laat zien wat je kan en als ze je laten meedoen aan de uitvoering, dan zal ik het aan je moeder schrijven! Wat zal ze opkijken! Moet je eens indenken! ”

De gedachte dat Myra aan haar moeder zou schrijven maakte meer indruk op Gladys dan al haar woorden. De tranen welden naar haar ogen, maar manmoedig drong zij ze terug. Ze keek naar Myra’s ernstige gezicht.

„Jij bent echt een goede vriendin, ” zei ze. „Echt waar. En ik dacht eerst dat je zo gemeen en zo egoïstisch was - maar dat is helemaal niet zo. Myra, wil je mijn vriendin zijn? ” „Nou ja, ” zei Myra aarzelend. Ze herinnerde zich dat het de volgende week herfstvakantie was en dan ging ze weer weg. „Ik ga al gauw weer weg, joh, met de herfstvakantie. Ik ben nooit van plan geweest om langer te blijven. Het is eigenlijk niet de moeite waard om met mij vriendin te zijn, omdat ik nog maar zo kort blijf. ”

Gladys kreeg weer tranen in haar ogen, en ze wilde weglopen. „Dat is weer net iets voor mij, ” zei ze met een onderdrukte snik. „Mensen die ik aardig vind gaan altijd weg. ” „Hou daar nou alsjeblieft mee op, ” zei Myra ongeduldig. „Ik zal je vriendin zijn totdat ik wegga, maar denk erom -wees eens een beetje normaal en doe wat ik zeg. En nu moet je de meisjes laten zien dat je kunt acteren. ”

Gladys vond het heerlijk dat er iemand was die zoveel belang in haar stelde! Ze werd helemaal warm van binnen en dankbaar keek ze op naar Myra.

„Goed, ik zal de meisjes laten zien wat ik kan, ” beloofde ze.

„Goed, na de thee dan maar, in de conversatiezaal, ” zei Myra. „Maak je maar geen zorgen hoor, ik zal klappen aan het eind, wat je ook doet. Misschien laten de meisjes je nog wel meedoen aan de uitvoering als ze zien hoe goed je bent. Ann zei dat het te laat was om de programma’s te veranderen, maar misschien valt daar nog wel wat aan te doen. ”

Myra voelde zich trots dat ze haar zin had gekregen. Ze vertelde alles aan Hilary en de anderen en die waren ook erg benieuwd om te zien wat Gladys zou presteren.

En het was zeer zeker een verrassing! Gladys was eerst vreselijk verlegen en haar stem trilde. Maar na een paar minuten vergat ze haar omgeving en ze droeg voor alsof ze helemaal alleen was. Het leek wel alsof er heel iemand anders stond en niet meer de kleine Treurwilg!

Gladys speelde een paar rollen uit stukken van Shake-speare: Lady Macbeth - Miranda - Malvolio - Hamlet, Ze kende alle rollen uit haar hoofd. Haar moeder was dol op Shakespeare geweest en vaak hadden ze samen toneelstukken gelezen. Haar vader -was een goed acteur geweest en Gladys had zijn talent geërfd.

Tenslotte hield Gladys op. De meisjes begonnen enthousiast te klappen.

„Wat ben je toch een stiekemerd, ” zei Pat verwijtend. „Dat je ons dat niet eens verteld hebt! ”

„Wat is ze fantastisch hè, " stemde Janet in. „Je moet meedoen aan de uitvoering, meid, ze zullen gewoon de zaal af breken als ze je horen! ”

„O nee, alsjeblieft niet, ” zei Gladys meteen. „Ik zou het nooit kunnen doen voor een hele zaal. ”

„Maar je moet gewoon meedoen, je bent zo enorm goed, ” zei Ann teleurgesteld.

„Misschien zou ik het durven als ik wat meer tijd had om te repeteren met jullie, " zei Gladys, „maar de uitvoering is overmorgen al! "

„Nou ja, als je dan persé niet wilt.. zei Janet teleurgesteld. „Is er soms nog iets waar je geweldig in bent? Kun je soms mooie schilderijen maken, of heel goed hoofdrekenen? Biecht maar eens op! "

Gladys lachte hartclijk. Het was de eerste keer dat ze lachte op Clarence House! „Er is nog iets waar ik goed in ben en dat is hockey, ” zei ze.

„Maar daar hebben we niets van gemerkt, " zei Bobby verbaasd.

„Ja, dat weet ik wel, ik heb nooit erg mijn best gedaan, ” zei Gladys. „Daarom liet juffrouw Willems mij meestal in het doel staan. Maar ik kan heel goed spelen als ik mijn best doe. Ik zat in het wedstrijdteam op mijn oude school. "

„Mooi zo, " zei Myra, „we zullen wel zorgen dat je een paar doelpunten scoort dan kunnen we dat ook nog aan je moeder schrijven! ”

„We vinden het erg naar van je moeder, ” zei Hilary vol sympathie. „Vertel je het aan ons zodra je nieuws van haar hebt? We zijn erg benieuwd hoe het met haar gaat. ”

Toen Gladys die avond naar bed ging, voelde ze zich erg gelukkig. Ze had een vriendin gevonden. De meisjes hadden haar bewonderd en dat duidelijk laten merken. De meisjes hadden met haar over haar moeder gesproken. Opeens leek haar leven niet meer zo somber en eenzaam. En voor de eerst keer viel ze in slaap zonder zich zorgen te maken en zonder te huilen.

Midden in de nacht waren er nog vijf meisjes die maar niet konden slapen. Doris, Bobby, Carlotta en de tweeling lag in bed te woelen; ze hadden keelpijn. Ze moesten steeds maar hoesten en kuchen en dat was erg vervelend, want de volgende dag zou de uitvoering zijn!

„Ik ben vast zo hees dat ik geen woord kan uitbrengen, ” dacht Doris, en ze probeerde te slikken. „Wat een pech! Nu kan ik niet meedoen aan de uitvoering. En ik had me er juist zo op verheugd! ”

’s Morgens gingen ze alle vijf naar Matrone, die hun temperatuur opnam.

„Jullie hebben allemaal kou gevat, arme zielen! " zei ze opgewekt. „Vooruit, naar de ziekenzaal met jullie! ”

„Maar Matrone, vanavond is de uitvoering! ” protesteerde Bobby. „We kunnen toch niet naar bed. ”

„Trek allemaal je jas aan, en doe een dikke das om, zodat het niet erger kan worden en dan meteen naar de ziekenzaal, ” zei Matrone, zonder notitie van Bobby te nemen. „Jullie hebben allemaal dezelfde verkoudheid en ik wil niet dat jullie de rest ook nog aansteken. Bobby, ben je doof? Doe direct je jas aan en ga naar de ziekenzaal. ”

Er was niets aan te doen: de vijf meisjes liepen schoorvoetend naar de ziekenzaal en kropen mopperend in hed.

De klas hoorde dat er vijf ziek waren en ze beraadslaagden wat ze moesten doen. De vijf zieken hadden juist de belangrijkste rollen!

„We kunnen de uitvoering nu onmogelijk houden, ” zei Hilary.

„Ja, we kunnen niet zonder Bobby, ” vond Janet.

„Nee, en zonder Carlotta ook niet. Trouwens, Doris is ook onmisbaar! ” zei Hilary. „We moeten het dan maar een week uitstellen. ”

„Dat kan niet, ” zei Anna, „volgende week houdt de derde klas hun uitvoering. ”

„Nou, de week daarna dan maar, ” zei Hilary. „Dan zijn ze allemaal weer beter, en dan kunnen we nog wat repeteren. ”

„En Gladys, dan kun jij ook meedoen, ” zei Kathleen, „dan heb je genoeg tijd om te repeteren. ”

Gladys voelde zich erg opgewonden. Heerlijk dat ze nu toch nog mee kon doen! Ze was dol op toneelspelen en het zou zo leuk zijn om samen met de anderen te repeteren! Het was helemaal niet leuk, dat ze er eerst zo buiten had gestaan, maar nu kwam alles toch nog goed! Wat zou ze een boel aan haar moeder te vertellen hebben als ze weer schreef!

Ze ging naar Myra toe en stak haar arm door de hare. „Wat jammer voor de anderen hè? ” zei ze. „Maar die worden vast wel weer gauw beter. En nu kan ik lekker toch meedoen. Ik zal heel hard klappen als het jouw beurt is, Myra. Ik vind dat je het beste van allemaal bent! ”

Maar Myra glimlachte niet naar haar. Ze keek nogal uit haar humeur. Gladys vroeg zich af wat er aan de hand was.

„Wat ga je spelen, Myra? ” vroeg ze. „Zal ik de bladen voor je omslaan? ”

„Ik kan niet mee doen, ” zei Myra op een vreemde, koude toon. „Je weet dat ik wegga met de herfstvakantie, en de uitvoering is daarna. Ik ben natuurlijk erg teleurgesteld -laten we er daarom maar liever niet meer over praten! ”

Ze trok haar arm uit die van Gladys en liep weg.

Gladys’ overwinning op Myra.

De tweede klas leek een heel stuk leger zonder de vijf meisjes. Hilary en Alison werden de volgende dag ziek. De sfeer in de klas was erg gedaald, nu er zoveel lege plaatsen waren.

Elsie verheugde zich over al die narigheid. Ze had geweigerd zich met de uitvoering te bemoeien en het was een echte triomf voor haar, dat alles misgelopen was. Zoals Anna voorspeld had, had ze een martelaarshouding aangenomen. Maar niemand trok zich iets van haar aan.

Elsie was diep in haar eer getast. Ze had niet aan Anna willen vragen wat die tegen juffrouw Theobald gezegd had, maar het was wel duidelijk dat niet alleen de meisjes, maar ook juffrouw Jenks haar niet meer als klassevertegen-woordigster beschouwde. Dat was erg vernederend. Soms wilde Elsie wel dat ze iemand als Carlotta was - die mensen een draai om hun oren gaf als ze daar zin in had!

De zeven meisjes in de ziekenzaal hadden het best gezellig zo met elkaar. Toen ze wat beter waren konden ze overeind zitten in bed en spelletjes met elkaar doen.

„Volgende week is het herfstvakantie, ” zei Ann. „Mammie komt over om ons mee uit te nemen. ”

„Ja, de mijne ook, ” zei Doris. „Carlotta, komt jouw vader ook? ”

„Ja, en mijn grootmoeder ook, ” zei Carlotta met een som-

- ber gezicht. „Met mijn vader kan ik nu heel goed ó

ber gezicht. „Met mijn vader kan ik nu heel goed ópschieten, maar mijn grootmoeder vindt mij nog steeds heel wild en onbesuisd. En als zij erbij is, gaat altijd alles mis. Ik wil heus mijn best wel doen, maar opeens lukt het niet meer. ”

„Myra gaat weg in de herfstvakantie, he? ” vroeg Bobby. „Dan kan ze niet meedoen aan de uitvoering en ze weet ook niet of ze in het hockeyteam gekozen was of niet. En ze kan ook Carlotta’s verjaarspartijtje niet meer meemaken. ”

„Dat kind is niet lekker, ” zei Doris. „Die heeft een kronkel in haar hoofd. ”

„Ze zou zo erg niet zijn als ze zich eens wat moeite gaf om zich hier thuis te voelen, ” zei Pat. „Ze valt best mee. En ze is erg aardig tegen die kleine muis van een Gladys. ”

„Ja, wie had er nou verwacht dat die twee vriendschap zouden sluiten, ” zei Ann. „Kathleen vertelde dat Myra Gladys steeds mee uit wandelen neemt, en Gladys loopt achter haar aan als een klein hondje en doet alles wat ze zegt. "

„Nou, en dan Anna! ” vond Bobby. „Die is ook aardig veranderd! ”

Myra zag er die dagen erg ongelukkig uit. Ze had zich erg verheugd op de uitvoering en ze was diep teleurgsteld dat ze die nu moest missen. Het enige lichtpuntje was haar vriendschap met Gladys. Gladys toonde allerlei karaktereigenschappen die niemand bij haar vermoed had. Ze had gevoel voor humor en kon onverwacht geestige opmerkingen maken. Nu ze haar gereserveerdheid verloren had, was het erg gezellig om met haar te wandelen, want ze kon opgewekt en gezellig praten. Ze hield zich nu niet meer zoveel bezig met haar eigen moeilijkheden. Ze was echt dol op Myra en hoewel die meestal niet erg veel van uitingen van genegenheid hield, gaf het haar een warm gevoel, als ze Gladys’ arm door de hare voelde glijden.

„Myra, je gaat toch niet echt naar huis met de herfstvakantie? ” vroeg Gladys. „Dat duurt nog maar een paar dagen. Het is zo heerlijk jou als vriendin te hebben. Ga toch niet! ” „Natuurlijk ga ik, ” zei Myra ongeduldig. „Ik heb je toch gezegd dat ik vastbesloten was om te gaan, al voordat ik hier kwam. En als ik het eenmaal gezegd heb dan doe ik dat ook. ” „Ja, dat weet ik, ” zei Gladys met een zucht. „Alleen zwakkelingen zoals ik veranderen van mening. Maar ik wou toch maar dat je hier bleef. ”

Gladys zei de volgende dag precies hetzelfde tegen Hilary. „Ik wou maar dat Myra niet wegging, ” zei ze. „Ik voel me heel anders nu zij mijn vriendin is. ”

„Maar waarom wil zij dan ook weg? ” vroeg Hilary. „Ze heeft het hier nu toch naar haar zin! Ze is één van ons. ”

„Ja, maar zie je, ze heeft nou eenmaal gezegd dat ze weg wil en daar kan ze niet meer op terugkomen, " zei Gladys. „Ze heeft zo’n sterke persoonlijkheid, zie je. ”

„Nou, maar juist een sterke persoonlijkheid moet in staat zijn van mening te veranderen, ” vond Hilary. „Ik vind het juist zwak als je nooit op een besluit terug wilt komen, ook al weet je dat het dom was. En het is dom om nu naar huis terug te gaan. We hebben haar nodig voor de uitvoering, en jij hebt haar nodig. Dat weet ze best. Ik vind het eerder een teken van zwakheid. ”

Gladys was erg verbaasd toen ze dat hoorde. Dat maakte alles heel anders. Ze keek verbaasd naar Hilary.

„Ik wou dat je dat eens tegen Myra zei, ” zei ze.

„Waarom zeg jij het niet tegen haar? ” vroeg Hilary. „Jij bent toch haar vriendin? ”

„Naar mij zou ze toch niet luisteren, ” zei Gladys.

„Nee hoor, je bent gewoon bang om haar eens hard aan te pakken, ” vond Hilary. „En als je werkelijk van Myra houdt

en haar vriendin wilt zijn, dan moet je haar ook de waarheid durven zeggen! ”

Arme Gladys! Ze was zo’n schuw klein vogeltje, maar altijd wilden de mensen dat ze dingen deed die ze eigenlijk niet durfde!

„Nou ja, als je een vriendin hebt, dan moet je ook je best voor haar doen, ” dacht ze bij zichzelf. „Als ik Myra verlies omdat ze boos op me wordt, dan zal ik het vast vreselijk vinden. Maar aan de andere kant raak ik haar toch kwijt als ze weggaat. Ik kan het dus net zo goed probeeren. ”

Het was echt niet makkelijk! Het is nooit makkelijk voor een verlegen iemand om een sterker iemand de les te lezen, vooral niet als je de sterkere erop moet wijzen dat hij ongelijk heeft! Gladys ging naar Myra en stak haar arm door de hare.

„Myra, ik heb nog eens nagedacht over wat je gezegd hebt, ” zei ze. „En ik geloof dat je ongelijk hebt. ”

„Dat is mijn zaak, ” zei Myra nogal grof.

„Nee, het is ook mijn zaak, ” zei Gladys. Ze hoopte maar dat haar stem niet zou trillen. „Je bent mijn vriendin en ik wil niet dat je weggaat. ”

„Ik heb je toch gezegd dat ik nooit op een besluit terugkom, ” zei Myra. „Laat me toch met rust! ”

„Als je echt zo’n sterke persoonlijkheid was als je voorgeeft te zijn, dan zou je wel op je besluit terugkomen, ” zei Gladys stoutweg. „Je weet best dat je hier graag zou willen blijven, maar je bent te trots om te bekennen dat je dom geweest bent. En jij noemt het sterk, omdat je niet terug durft! ”

„Gladys! Hoe waag je het zo tegen mij te praten! ” riep Myra stomverbaasd uit. „Je zou haast denken dat je juffrouw Theobald was - me zo de mantel uit te vegen! Je lijkt wel niet goed snik! ”

„Ik wilde je niet de mantel uitvegen, ” zei Gladys met tranen in haar ogen. „Ik wilde alleen zeggen - wees niet zo trots, want dan zul je nooit gelukkig worden! ”

Myra rukte haar arm uit die van Gladys en liep weg, met een rood gezicht. Hoe waagde Gladys het zulke dingen tegen haar te zeggen! Ze trok haar jas en muts van de kapstok en liep naar buiten, woedend!

Gladys keek haar diepongelukkig na. „Ik wist wel dat ik het niet had moeten doen, ” dacht ze. „Natuurlijk wil Myra zulke dingen niet van mij horen. Misschien is re nu nog boos op me ook, die laatste paar dagen dat ze nog hier is! ”

Myra liep door het park dat achter de school lag, boos en verontwaardigd. Maar toen haar boosheid wat begon te zakken kon ze beter nadenken. Er zat veel waars in Gladys’ woorden. „Maar hoe dat schuwe kleine ding dat allemaal bedacht heeft snap ik niet! ” dacht ze onwillekeurig met bewondering. „Er zit toch meer in haar dan ik gedacht had. En de manier waarop ze het zei! Ze is toch echt wel vooruit gegaan. Ze moet toch wel heel erg op me gesteld zijn, dat ze veranderd is. ”

Ze ging op het muurtje zitten en keek naar beneden naar de velden en bossen achter de school. Het was daar heerlijk koel. Clarence House zou een fantastische school zijn in de zomer, bedacht ze.

„Laat ik er nu eens kalm over nadenken, ” zei ze tegen zichzelf. „Ik was boos omdat mijn ouders me weggestuurd hadden, omdat ik thuis niet meer paste. Ik heb gezworen dat ik zo gauw mogelijk terug zou komen alleen maar om ze te laten zien dat ze me niet zomaar weg kunnen sturen! En nu vind ik het hier leuk. En ik zie zelf wel in dat ik hier veel beter pas. Bovendien vind ik het nu enig om weer naar huis terug te gaan, omdat dan alles weer nieuw is, maar als ik er

weer een tijdje ben, verlang ik waarschijnlijk terug naar Cla-rence House. Waarom wil ik nou eigenlijk niet hier blijven? Thuis vond iedereen me altijd vervelend en verwend, maar hier heb ik leuke vriendinnen gevonden. Eén heeft zelfs heel veel voor me over. ”

Ze keek stil voor zich uit. Ze wist wel dat ze nu haar trots moest overwinnen - het enige dat haar nog tegenhield. Opeens sprong ze overeind en liep de school weer binnen. Ze ging regelrecht naar de kamer van juffrouw Theobald en klopte aan.

„Binnen! ” klonk het en Myra ging naar binnen. Daar zag ze juffrouw Theobald, maar die was niet alleen: Mam’zelle en juffrouw Jenks waren bij haar! Myra schrok wel even toen ze hen zag, want ze had liever met juffrouw Theobald alleen willen praten. Maar wat ze had willen zeggen, moest gezegd worden, hoeveel mensen er ook bij waren.

„Juffrouw, mag ik alstublieft op school blijven en wilt U me niet wegsturen met de herfstvakantie? ” vroeg ze, nogal verlegen. „Ik vind het hier zo prettig en het spijt me erg dat ik me zo dom heb gedragen. ”

Juffrouw Theobald keek naar het meisje, en er gleed een warme glimlach rond haar lippen.

„Ja, we vinden het erg prettig om je hier te houden, Myra, ” zei ze vriendelijk. „Wat vindt U ervan juffrouw Jenks -Mam’zelle? "

„Jazeker kind, ” zei juffrouw Jenks met een vriendelijk knikje.

„C’est bien,ca! ” riep Mam’zelle uit. „Ik ben er erg blij om, ma petite”

„Ik zal je ouders opbellen, ” zei juffrouw Theobald. „Ik ben blij dat er toch nog iets in je steekt, Myra. En nu bedoel ik niet je muziek. Mooi zo! ”

Myra vond het heerlijk om die prijzende woorden te horen. Ze liep de kamer uit met een warm, blij gevoel in haar hart. Er zouden nog moeilijkheden voor haar komen en het zou heus niet altijd gemakkelijk zijn - maar ze zou het proberen!

Ze ging op zoek naar Gladys. Ze vond haar in de conver-satiezaal. Ze zat in een hoekje, helemaal alleen, in elkaar gedoken met haar armen om haar knieën geslagen. Myra liep naar haar toe en onverwachts gaf ze haar een zoen.

„Hallo meid. Ik blijf toch. Ik ben net naar juffrouw Theo-bald geweest om het te zeggen. En dat heb ik aan jou te dankenl Omdat jij zo flink geweest bent om me op mijn plaats te zetten! ”

Gladys was bijna weer in tranen, maar dit keer van vreugde. Het was fantastisch! Zij, een zwak en timide persoontje had het aangedurfd om een meisje als Myra de les te lezen en in plaats van boos te worden, was Myra haar nog dankbaar ook!

„O Myra, en nu kun je tenminste ook meedoen aan de uitvoering! ” riep ze door haar tranen heen. „En je kunt nu ook op Carlotta’s partijtje komen! Wat zullen we een plezier hebben! O Myra, ik ben zo trots op je. ”

„Ik ben ook trots op jou, ” antwoordde Myra. „Dat je me zo maar de waarheid durfde zeggen! Jij dapper klein ding! Jij bent precies de soort vriendin die ik nodig heb! ”

„Wat zal ik nou een hoop aan mijn moeder te schrijven hebben, ” zei Gladys met stralende ogen. „O zeg, wat zullen de andere meisjes blij zijn als ze horen dat je blijft. ”

De andere meisjes waren blij. Ze waren nu allemaal op Myra gesteld en ze bewonderden haar, omdat ze haar trots opzij had gezet, zodra ze inzag dat ze ongelijk had. En het zou niet lang meer duren of niemand herinnerde zich meer Myra’s gedrag uit de eerste paar weken.

Alleen Elsie was helemaal niet blij. Waarom er zoveel drukte gemaakt moest worden over die belachelijke Myra kon ze zich niet voorstellen. Elsie zat hierover te denken en ze wierp boze blikken op Myra. Wat kon ze nou eens doen om dat vervelende nest dwars te zitten?

Maar Myra trok zich niets aan van Elsies vijandigheid. Ze verheugde zich op het gezellige jaar dat ze op Clarence House zou meemaken.

Herfstvakantie.

De herfstvakantie brak aan. De meeste ouders waren gekomen om hun dochters gezellig mee uit te nemen. De meisjes die dichtbij genoeg woonden, waren een paar dagen naar huis gegaan. Alisons ouders waren weg en dus ging zij mee met de tweeling en hun moeder.

„En jongens, hoe gaat het dit trimester? ” vroeg hun moeder. „Werken jullie hard? ”

Maar niemand had zin om over het werk te praten! De tweeling vertelde opgewonden over de uitvoering en over Carlotta’s partijtje. Alison had het alleen maar over haar geliefde juffrouw Quentin.

„Ze is vreselijk knap, ” zei Alison. „Het is zo fijn om les van haar te krijgen. Ze zegt dat ik in de wieg gelegd ben voor actrice. ”

„Houd nou alsjeblieft je mond eens over juffrouw Quentin I” kreunde Pat. „Mammie, vorig jaar was Sadie Green haar heldin, dat Amerikaanse meisje. Alison, ze heeft je zelfs nooit geschrevenI En nu weer juffrouw Quentin! Alison, is er niet een pil of zo die jou kan genezen om steeds weer op allerlei mensen ‘verliefd’ te worden? ”

Alison voelde zich nog steeds diep beledigd omdat haar ‘beste vriendin’ Sadie haar niet eens geschreven had. Ze vond het gemeen van Pat om haar daaraan te herinneren.

„Zo zou juffrouw Quentin nooit zijn, ” zei ze. „Ze heeft

me beloofd dat ze me elke week zal schrijven in de vakantie. Ze is echt geweldig. ”

„Ja, jij kunt haar nou wel geweldig vinden, Alison, maar wat denkt zij van jou? ” vroeg Ann. „Ik wil wedden dat zij jou heus niet zo fantastisch vindt. Jij dweept altijd met iemand, maar je bent nog nooit op het idee gekomen dat je hem misschien verveelt. ”

Het idee dat Alison haar geliefde juffrouw Quentin zou vervelen, was zo afschuwelijk, dat de tranen over haar wangen stroomden.

Mevrouw O’Sullivan kwam tussenbeide. „Nou meisjes, geen ruzie maken op een dag als vandaag. Ik weet zeker dat juffrouw Quentin erg vriendelijk is en dat Alison althans voor haar lessen hard werkt. ”

Myra’s ouders waren haar komen bezoeken en namen haar mee uit eten en daarna naar de bioscoop. Myra was erg opgewonden dat ze hen weer terug zou zien. Ze stond bij de deur op hen te wachten.

Toen ze aankwamen, holde ze op hen toe en sloeg haar armen om haar moeders hals. „Mammie, Pappie! Wat heerlijk dat jullie er zijn! ”

Haar ouders keken verbaasd naar haar frisse en blozende gezichtje, dat van opwinding en blijdschap straalde. Dat was een heel andere Myra dan zij gewend waren! Ze kusten hun dochter en keken toeii belangstellend naar de school, die zij nog niet eerder gezien hadden,

„Wat ziet dat er gezellig uit, " zei mevrouw Jones. „Hebben we tijd genoeg om ai'es te bekijken? ”

„O Mammie, jullie moeten alles zien, " zei Myra opgewonden en ze trok hen al mee. Ze moesten alles bekijken, zelfs de badkamers! Ze vertelde hen van alles over de school en aan haar stem was te horen hoe trots ze op haar school was.

„Pappie, ik ben toch zo blij dat je Clarence House voor me uitgekozen hebt, ” zei Myra, toen ze tenslotte weer bij de voordeur kwamen. „Het is echt geweldig. ”

Ze keek naar haar ouders en aarzelde even. Ze wilde iets zeggen, wat erg moeilijk voor haar was. Myra vond het erg moeilijk om haar ongelijk te bekennen.

„Weten jullie, - ik heb zo’n spijt dat ik thuis altijd zo vervelend was, ” zei ze en ze slikte eens. „Ik zie het nu allemaal veel beter, nu ik zo ver weg ben. ”

„Dat zijn we allang vergeten, ” zei haar vader vriendelijk en hij kneep haar in haar wang. „Het enige belangrijke is, dat je het hier naar je zin hebt en dat je het fijn vindt, als je weer naar huis komt. We voelden ons zo trots toen juffrouw Theo-bald opbelde om te zeggen dat je graag hier wilde blijven. Ze zei een paar erg aardige dingen over je. ”

„Echt waar? ” vroeg Myra verrast. „Ik vond haar zo’n naar mens, in het begin. Maar nou vind ik haar echt aardig. O Mammie, ik wou dat je Joan en Harry meegebracht had, ik wil hen zo graag eens zien. ”

„Ze wilden ook heel graag meekomen, ” zei haar moeder, „maar het was veel te ver. Zullen we nu maar eens gaan lunchen? ”

„Mam, zou je iets voor me willen doen? ” vroeg Myra opeens. „Ik heb hier een vriendin en haar moeder ligt in het ziekenhuis en niemand is gekomen om haar mee uit te nemen. Kan ze niet met ons meekomen? ”

„Natuurlijk, ” zei mevrouw Jones, verbaasd en blij dat haar moeilijke dochter eindelijk een echte vriendin gevonden had. Ze vroeg zich wel af wat voor een vriendin dat zou zijn. Vroeger had Myra altijd verwaande, luidruchtige en zelfverzekerde vriendinnen gehad - een klein beetje zoals Myra zelf.

„Dan ga ik haar halen, ” zei Myra en ze rende er vandoor. Ze vond Gladys in de eetzaal, waar ze net aan tafel wilde gaan. Ze voelde zich erg eenzaam, want bijna alle meisjes hadden bezoek gekregen.

„Gladys! Mijn moeder vraagt of je met ons meekomt! Ga vlug aan juffrouw Jenks vragen of het mag! ”

Gladys was dolblij! Ze vond het wel een beetje eng om Myra’s ouders te ontmoeten, maar ze was er trots op dat Myra haar mee wilde hebben. Ze holde naar juffrouw Jenks, die het natuurlijk best vond. Een paar minuten later stond ze bij de voordeur met Myra, rood van verlegenheid, en ze durfde nauwelijks een woord te zeggen. Maar Myra’s ouders, die haar direct erg aardig vonden, stelden haar op haar gemak. Even later vertelde ze alles over haar moeder en over haar ziekte. Mevrouw Jones was vol belangstelling. Ze vroeg in welk ziekenhuis haar moeder lag en toen ze het hoorde, was ze erg verbaasd.

„Wat! dat is vlak bij de plaats waar mijn zuster woont. Daar ga ik vaak naar toe - misschien kan ik wel eens langs het ziekenhuis rijden en vragen hoe het met je moeder is. Misschien mag ze zelfs wel bezoek hebben en dan kan ik met haar praten. "

Gladys keek haar met grote ogen aan en plotseling voelde ze de tranen over haar wangen lopen! Dat iemand zoveel belang in haar stelde dat zé zelfs haar moeder in het ziekenhuis wilde gaan opzoeken, ontroerde haar diep.

In het restaurant zei ze tegen Myra, toen ze samen even naar het toilet gingen: „Wat is je moeder een schat, zeg! Wat bof jij met zulke lieve ouders. Ik vind je vader ook erg aardig, maar eerst was ik een beetje bang voor hem. ”

Myra knikte haar hartelijk toe. Ze begreep wel hoe Gladys zich moest voelen. Ze zag haar ouders nu met andere ogen,

nu ze een paar weken was weggeweest. Het was prettig om te horen, dat andere mensen hen ook zo aardig vonden!

„Ik vind het fijn dat je met ons mee bent gegaan, Gladys, ” zei ze. „En mijn ouders mogen jou ook graag. ”

De dag ging veel te vlug voorbij, vond iedereen! Alle meisjes genoten, óf van het bezoek van hun ouders, óf van een vrije dag.

„Hallo Carlotta! ” riep de tweeling, toen ze weer op school terugkwamen, „hoe is het met jou gegaan? Viel je grootmoeder nogal mee? ”

„Ja, ze leek nogal tevreden over mij, ” antwoordde Carlotta. „Ik had mijn haar heel netjes zitten - jullie zouden me niet eens herkennen - en ik heb me de hele dag keurig gedragen. Mijn vader was reuze in zijn sas! Hij heeft me een tientje gegeven voor mijn verjaardag! ”

„Gos, dat is boffen! ” zei Pat.

„En mijn grootmoeder zei dat ik in de winkel in het dorp bestellen mag wat ik maar wil - ook voor mijn verjaardag, ” vertelde Carlotta met glinsterende ogen. „En ze heeft me een hele doos met lekkere dingen gegeven ook! Ik heb nog niet gekeken wat er allemaal in zit, maar het is vast wel zalig. ” „Geweldig! ” zei de tweeling. „Het klinkt alsof je genoeg hebt om de hele school te trakteren. ”

„Nou, dat niet, maar wel de hele klas, ” zei Carlotta. „En ik heb echt zin om weer een nachtfeest te houden, in plaats van het aan de thee te geven, zoals het hoort! Het lijkt me zo spannend om weer een nachtfeest te hebben! ”

Nou, de meisjes gingen een spannende tijd tegemoet - dat was wel zeker! Eerst de uitvoering - een paar hockeywedstrijden - en nou weer Carlotta’s partijtje! Wat een plezier zou dat worden!

Bobby had een geheim en Janet ook. 'Ze waren samen

uitgeweest met Bobby’s ouders en met Janets broer, die op dat moment ook net herfstvakantie had gehad. Hij had Janet en Bobby weer aan een ‘streek’ geholpen. Het was een vreemd gummiding met een lange buis eraan en aan het eind weer een gummi-zakje, waar je in kon knijpen.

„Maar waar is het voor? " vroeg de tweeling verbaasd.

„Nou, het ene eind leg je onder iemand z’n bord en het andere eind hou je in je hand, ” legde Bobby giechelend uit. „Als je nou hierin knijpt, gaat het bord omhoog. ”

„We gaan het lekker bij Mam’zelle doen, ” zei Janet. „Dan zul je haar gezicht zien, zeg! ”

Dat leek enorm leuk. De meisjes wilden het het liefst meteen proberen, maar ze moesten een gunstige gelegenheid afwachten, vond Bobby.

De uitvoering.

De dagen vlogen voorbij en zo kwam de avond van de uitvoering. Ze hadden gelukkig huiswerkvrij, alleen Mam’zelle had nog werk opgegeven, zodat de hele klas zat te zuchten en te kreunen over Frans! Vooral Doris was boos en ze besloot er nog een schepje bovenop te leggen, als ze die avond Mam’zelle ging imiteren!

De hele klas was erg opgewonden, alleen Elsie hield zich overal buiten. Ze had geweigerd ook maar ergens aan mee te doen, ze wilde zelfs geen souffleuse zijn!

„Maar Elsie, iedereen zal het gek vinden dat jij nergens aan meedoet, ” zei Pat ongeduldig. „We hebben je al een paar dingen aangeboden, maar je wilt maar niet meedoen! ”

„Ik zal meedoen, maar alleen op één voorwaarde! ” zei Elsie.

„Wat is dat dan? ” vroeg Bobby.

„Dat ik weer samen met Anna klassevertegenwoordigster mag zijn, ” zei Elsie. „Jullie hebben me nou wel genoeg gestraft, vind ik. ”

„Nou, dat moeten we eerst met de rest van de klas bespreken, ” zei Pat. En dus was er die avond in de conversatiezaal een vergadering van de tweede klas.

„Elsie zegt dat ze wel mee wil doen aan de uitvoering als ze weer klassevertegenwoordigster mag zijn, ” zei Anna. „Wat vinden jullie daarvan? ”

„Waarom moet zij voorwaarden stellen? ” riep Carlotta verontwaardigd uit. „Wij moeten de voorwaarden stellen, en niet zij! Ze doet alsof ze er ons een dienst mee bewijst als ze meedoet. Nou, dat is helemaal niet zo. We hebben haar helemaal niet nodig. Laat ze maar wegblijven, hoor! ”

„En kijk eens hoe ze zich deze weken heeft gedragen, ” zei Janet. „Ze heeft helemaal niet geprobeerd om haar best te doen. Ze is alleen maar erg gemeen, kattig en onbetrouwbaar geweest. ”

„Ik zie echt niet in waarom we ons nog met haar bezig houden, ” zei Ann.

Anna grinnikte. „Ik ben blij dat jullie er zo over denken, ” zei ze. „Ik zou het echt vervelend hebben gevonden om weer met haar te moeten werken. ”

Elsie was er natuurlijk niet bij en niemand nam de moeite om naar haar toe te gaan en haar de beslissing van de klas te vertellen. Ze gingen verder met de repetitie en al gauw was iedereen druk bezig. Gladys was nu gewend aan publiek en ze speelde net zo natuurlijk alsof ze helemaal alleen was.

„Nou, ik geloof dat alles nu wel voor elkaar is, ” zei Bobby tenslotte. „Wat zal het leuk worden, hè jongens! Doris, ze zullen de zaal afbreken als ze jouw imitatie van Mam’zelle zien! Geweldig! Ik hoop alleen maar dat Mam’zelle het niet erg vindt. Maar dat denk ik niet. ”

De deur ging open en Elsie kwam binnen. „Wat - hebben jullie de repetitie zonder mij gehouden? ” vroeg ze. „Wat moet ik doen? ”

„Nou Elsie, je hebt gezegd dat je alleen mee wilt doen, als je weer klassevertegenwoordigster kunt zijn, ” zei Anna, nogal verlegen. „We hebben het besproken, maar niemand wil je terughebben. Dus we dachten dat je wel geen zin zou hebben om aan de uitvoering mee te doen. ”

„Hadden jullie me niet kunnen vertellen dat jullie me niet terug willen hebben als klassevertegenwoordigster en me toch mee laten doen aan de uitvoering? ” vroeg Elsie nogal boos.

De anderen keken verbaasd naar haar. „Doe niet zo raar, ” zei Bobby tenslotte. „Daar gaat het helemaal niet om. Het gaat hierom: je hebt altijd geweigerd om mee te doen en toen wilde je ons voorwaarden stellen! Nou, wij willen je voorwaarden niet - daar trappen we niet in. Ik denk dat het je helemaal niet lekker zit, hè, dat je overal buitengelaten bent! Nou merkt de hele school natuurlijk dat je er helemaal uitligt en dus begin je een beetje in te binden! Nou wil je opeens wel meedoen, ook als we je niet als klassevertegenwoordigster accepteren! Nou - doe maar mee - maar verwacht niet dat iedereen je om je hals zal vallen van blijdschap, want we zijn heus niet dankbaar! ”

Elsie luisterde met groeiende boosheid. Alles wat Bobby zei was waar. Elsie vond het nu afschuwelijk dat ze overal buitenstond en ze was doodsbenauwd dat de rest van de school het ook zou merken. Ze zouden het allemaal over haar hebben - vooral de derde klas, haar vroegere klas. Maar Elsie kon haar trots niet opzij zetten en Bobby’s aanbod aannemen. Ze snoof verachtelijk en zonder zich verder te verwaardigen nog iets te zeggen, liep ze de klas uit.

Doris trok een raar gezicht achter haar rug en de hele klas barstte onmiddellijk in lachen uit. Elsie hoorde het en stond stil. Ze kookte van woede! Ze had zin om terug te gaan en Bobby te slaan, maar toen kreeg ze zo’n medelijden met zichzelf, dat ze prompt in tranen uitbarstte.

De uitvoering werd een enorm succes. De halve school was er, en alle leraressen. Precies om acht uur ging het doek op en alles verliep volgens programma.

Steeds werd er hartelijk geklapt, want het programma viel erg in de smaak. Myra kreeg zo’n hard en lang applaus, dat ze nog een stukje moest spelen! Het meisje was zo blij en opgewonden over haar succes, dat ze geen woord kon uitbrengen. Haar pianospel was werkelijk opvallend goed en haar vioolspel verbaasde zelfs de muziekleraressen, die toch wel wat gewend waren!

Carlotta’s acrobatische toeten werden beloond met een uitbundig geklap, gejoel en gegil! De eerste klas, die niet wist dat Catlotta een circuskind was keek met grote ogen toe en wist niet hoe ze het hadden!

Gladys werd ook gebisseerd. Niemand verwachtte erg veel van haar, toen ze bleek, onzeker en verlegen het toneel opstapte, maar al gauw vergat iedereen haar persoontje, zo geboeid zat men te kijken naar haar voordracht!

Juffrouw Quentin was erg verbaasd. Ze dacht dat ze iedereen in haar klas wel kende, maar nooit had ze vermoed, dat er zoveel talent stak in dat kleine, schuwe ding!

Ze incasseerde de complimenten van haar collega’s een beetje verlegen, want iedereen dacht dat zij Gladys had opgeleid, maar ze had geen karakter genoeg om toe te geven dat ze zelf net zo verbaasd was. Ze vond het heerlijk om geprezen te worden - net als Alison! - en ze knikte alleen maar, alsof zij Gladys extra lessen gegeven bad. Ze besloot om Gladys de hoofdrol te geven in het toneelstuk dat de tweede klas instudeerde. Ze wist wel dat ze Alison de rol a! half en half beloofd had - maar daar was niets aan te doen! Gladys moest die roi beslist spelen! En dan zou zij, juffrouw Quentin, weer geprezen worden om het prachtige spel van Gladys, daar was ze zeker van!

De uitvoering ging verder. De tweeling kreeg een hartelijk applaus en Janet ook. Bobby ontlokte ook heel wat bewondering met haar goochelkunst en vooral de geestige dingen die ze erbij zei, vielen geweldig in de smaak.

Maar de ster van de avond was Doris. Ze stapte het toneel op in een oude jurk en een schort - verkleed als de oude kokkin. Iedereen begon al te lachen, nog voordat ze een woord gezegd had. Doris deed net alsof ze een pudding aan het maken was en intussen kletste ze maar raak in het grappige Ierse accent van de kokkin. De meisjes gilden van de lach.

Ze veranderde haar kostuum - kijk - daar stond Matrone. Bobby kwam het toneel oprennen met een paar mcdicijn-flesjes en een thermometer en Doris imiteerde precies Matrones manier om meisjes te onderzoeken en naar bed te sturen! Matrone zelf zat in de zaal en ze schudde van het lachen. De meisjes moesten zo hard lachen dat de helft van Doris’ grapjes hen ontging!

„Dat kind moet aan het toneel gaan, ” zuchtte Matrone, terwijl ze de tranen uit haar ogen veegde. „Ben ik echt zo belachelijk? Dan is het tijd dat ik met pensioen ga! Wacht maar tot dat kind bij me komt voor een drankje! Ik zal haar wel krijgen! ”

De derde persoon die Doris zou uitbeelden was Mam’zelle. De hele zaal keek vol verwachting en toen verscheen Doris weer op het toneel: Ze had een heel grote jurk aan, die helemaal opgevuld was, zodat ze net zo dik leek als Mam’zelle. Ze had haar haar in een knoet gebonden. Ze had enorm grote platte schoenen aangedaan en er stond een brilletje op het puntje van haar neus.

De zaal gilde het uit! „Mam’zelle! Mam’zelle! ” gilde iedereen. „O kijk, het is Mam’zelle! ”

Doris liep naar de rand van het toneel en sprak de meisjes aan. Haar stem klonk precies zo als die van Mam’zelle - precies hetzelfde Franse accent I Doris begon de zaal een standje te geven, precies zoals Mam’zelle het altijd deed en iedereen schaterde van het lachen.

„C’est abominable! ” besloot ze en ze draaide zich om, rommelde een beetje op het bureau dat achter haar stond en begon toen les te geven zoals Mam’zelle dat altijd deed. Ze stak haar armen omhoog, keek naar het plafond en haar bril glipte steeds verder van haar neus.

Iedereen keek naar Mam’zelle om te zien hoe die het opnam, maar ze had de grootste pret! Ze lag achterover in haar stoel, helemaal slap van het lachen en de tranen liepen over haar wangen. De meisjes vonden haar opeens allemaal twee keer zo aardig: omdat ze zo om zichzelf kon lachen! De meisjes hadden evenveel plezier om Mam’zelles gegier als om die malle Doris!

De avond werd een enorm succes! Iedereen had het heerlijk gevonden om eraan mee te werken en de toeschouwers hadden het feest ook erg op prijs gesteld. Alle ‘artiesten’ werden na de voorstelling hartelijk gefeliciteerd en ze voelden zich natuurlijk geweldig gewichtig! Ook Myra en Gladys werden gelukgewenst en kregen veel hartelijke klopjes op hun schouders. De twee nieuwelingen voelden nu dat ze er echt bij hoorden en ze waren allebei gelukkig en tevreden.

„Mammie wil het vast niet geloven, ” zei Gladys met stralende ogen. „Ik moet haar alles goed vertellen. En wat speelde jij goed, Myra. Ik was zo trots op je! ”

„We hebben drieënveertig gulden verdiend, ” zei Anna. „Wat veel, hè? Ik wil wedden dat geen enkele klas zoveel bij elkaar gekregen heeft als wij! ”

Naderhand kreeg de tweede klas chocolademelk en biscuitjes, door Matrone en Mam’zelle klaargemaakt. „Hoewel we het eigenlijk niet moesten doen voor een klas die ons zo te schande heeft gezet, ” lachte Matrone. „Zeg jongens, waar is Elsie? Ze was ook al niet bij de uitvoering, heb ik gemerkt. "

De tweede klas voelde zich zo gul en vreedzaam gezind door het succes dat ze Elsie wilden laten delen in de chocolademelk en de biscuitjes, maar ze konden haar nergens vinden.

Elsie lag in haar eentje in bed. Maar ze kon niet slapen -het enige meisje dat niet meegedaan had en dat niet haar deel van het applaus gekregen had! Arme Elsie - wat voor nare gedachten gingen er niet door haar hoofd toen ze het gelach in de gymzaal hoorde!

Domme Elsie.

De volgende grote gebeurtenis in de tweede klas was de verjaardag van Carlotta. Ze werd vijftien en ze was van plan om een groot feest te geven. Ze had de grote doos met snoepgoed van haar grootmoeder opengemaakt en het was zelfs nog meer dan de tweede klas verwacht had!

„Sardientjes! ” zei Bobby en ze hield het blikje op. „O, en kijk hier eens - een enorm blik ananas! Het is eeuwen geleden dat ik ananas gegeten heb! Zalig jongens! En wat een lekker groot blik! ”

„En kijk eens hoeveel repen chocola! ” jubelde Janet. „O kind, die grootmoeder van jou is een engel. ”

„O, en kijk hier eens, oesters! ” zei Kathleen. „Gossie, ik heb nog nooit in mijn leven oesters gegeten. ”

„En hier een groot krentenbrood, ” zei Alison. „Meid, wat zullen we een zalig feest krijgen! ”

„Wat is dat nou? ” vroeg Bobby, en ze haalde een fles tevoorschijn, die eruit zag alsof er een drankje in zat: een vreemde gele vloeistof. Ze las wat er op het etiket stond en begon toen te lachen.

„Moet je eens luisteren, jongens. ‘Eén eetlepel vol voor ieder meisje na het verjaarspartijtje. ’ Joh, Carlotta, die grootmoeder van jou is echt enig! ”

„Zeg, maar je mocht toch nog naar het dorp gaan en bestellen waar je zin in had? ” vroeg Hilary, die met grote

ogen naar de hoeveelheid lekkernijen keek. „Ik kan me gewoon niet voorstellen wat je hier nog bij zou willen hebben! ”

„Ik wil een grote verjaardagstaart met vijftien kaarsjes, ” zei Carlotta. „Ik weet wel dat het kinderachtig is om nog een taart te willen als je vijftien bent, maar ik heb nog nooit eerder een echte verjaardagstaart gehad. Ik heb er altijd al een willen hebben. ”

„En gaan we het feest echt ’s nachts houden? ” vroeg Myra gespannen. „Daar heb ik al zo vaak over gelezen, maar ik heb er nog nooit écht een meegemaakt. Ik heb altijd gedacht dat dat toch niet echt gebeurde. ”

„Natuurlijk bestaan ze echt, ” zei Kathleen verontwaardigd. „Wacht maar af. ”

„En ik moet natuurlijk nog een heleboel limonade kopen, ” zei Carlotta. „’s Nachts kun je altijd veel meer drinken dan overdag, vind je ook niet? ”

De anderen begonnen te lachen, maar ze vonden toch wel dat Carlotta gelijk had.

Elsie hoorde natuurlijk wel dat er veel over Carlotta’s verjaarspartijtje gesproken werd. Ze wist dat het al gauw gehouden zou worden. Ze zag al de lekkere dingen in Carlotta’s doos en ze vroeg zich af of zij ook uitgenodigd zou worden.

De anderen hadden daar al over gesproken.

„Moeten we Elsie nou nog uitnodigen of niet? ” vroeg Pat.

„Hè bah, nee hoor, ” zei iedereen direct.

„Ach, laten we haar maar vragen, " zei de gemakzuchtige Anna. „Ze houdt toch ook van lekkere dingen, net zo goed als iemand anders! ”

„Ja, maar dan moeten we de hele tijd naar haar zure opmerkingen luisteren, ” zei Ann.

Op dat moment kwam Elsie naar de conversatiezaal. Ze hoorde dat het over haar ging en ze stond stil om te luisteren wat er allemaal gezegd werd.

„Het is mijn verjaardag en ik kan vragen wie ik wil, ” zei Carlotta.

„Ja natuurlijk, ” zei iedereen meteen, „jij moet zelf maar beslissen of je haar wilt vragen of niet. "

„Nou, moet je horen, ” zei Carlotta, „ik zal naar haar toegaan en haar vragen op voorwaarde dat ze zich in het vervolg een beetje normaal gedraagt. Nu loopt ze rond als een vaatdoek met een martelaarsgezicht en bederft ieders plezier. Ik wil wedden dat de hele school haar uitlacht. Als ze nou haar kans aangrijpt en een beetje gewoon meedoet, dan praten we verder nergens meer over. En dan mag ze ook op mijn partijtje komen. Wat vinden jullie ervan, jongens? ”

„Ja, dat is een goed idee, ” zei Anna, die het eigenlijk wel sneu voor Elsie vond dat ze overal buiten stond. „Misschien heeft ze nu haar lesje wel geleerd, toen ze niet mee kon doen met de uitvoering. Misschien grijpt ze nu de kans wel aan om weer vrienden te maken. ”

„Arme, arme Elsie, ” zei Doris en ze imiteerde Elsies malle hoge stemmetje, heel verwijtend en vol zelfbeklag. De anderen gierden het uit.

Ze hadden er geen idee van dat Elsie aan de deur stond te luisteren. Ze vonden het zo’n verachtelijk idee, dat het zelfs niet bij hen opkwam! Maar Elsie vergat dat wie aan de deur staat de luisteren, zelden iets goeds over zichzelf hoort! Ze stond te trillen van boosheid en ze haatte al die meisjes! Ze haatte hen omdat ze geen medelijden met haar hadden, omdat ze zo over haar spraken en haar uitlachten.

Ze hoorde dat iemand naar de deur liep en snel sloop ze naar de garderobe. De tweede klas kwam naar buiten en de meisjes hadden er geen idee van dat Elsie alles gehoord had!

Die avond ging Carlotta naar Elsie toen ze zat te naaien in de conversatiezaal. „Elsie, je weet zeker wel dat ik gauw jarig ben? ” vroeg ze.

„Ik denk dat nu zo langzamerhand de hele school het weet, ” zei Elsie zuur.

„Nou, ik geef een feestje, ” zei Carlotta, „en iedereen komt. Ik wil jou ook vragen, maar eh - nou, het zit zo: alleen maar als je je een beetje normaal gedraagt en niet steeds ons plezier bederft! We hebben er allemaal genoeg van! Vooruit Elsie, kun je nou niet verstandig zijn en één van óns zijn? We vinden het echt vervelend dat je altijd zo bent, maar we zullen er niet meer over praten als je nu normaal doet. ”

„Nou, dat is erg aardig van je, je bent veel te goed voor me, ” zei Elsie sarcastisch. „De grote Carlotta is wel erg vriendelijk en genadig! En ik moet zeker erg dankbaar zijn voor de grote eer? ”

„Doe niet zo idoot, ” zei Carlotta, niet erg op haar gemak.

„Dat doe ik niet, ” zei Elsie. Ze praatte nu niet meer gewoon, ze snauwde Carlotta toe. „Ik zeg alleen maar: Hartelijk bedankt, maar ik kom niet naar dat beroemde feestje van je! Waar haal je de brutaliteit vandaan! Wees een grote meid, dan mag je op mijn feestje komen! Nee, bedankt! Ik wil niet eens meer, zelfs al smeekten jullie me! En jullie gaan het ’s nachts houden, hè? Nou, laat Anna maar uitkijken, want als het aan mij ligt, dan is ze niet lang meer jullie klassevertegenwoordigster! ”

„Wat ben je toch een slang, Elsie, ” zei Carlotta vol verachting. „Nou, als ie niet wilt komen, mij best, ik zal toch wel plezier hebben. ”

„Nou en of, het zal best gezellig worden als jij niet komt, ” zeiden opeens een paar meisjes. Ze hadden vol verontwaar-

diging naar Elsie geluisterd. „Blijf jij maar weg hoor Elsie, we hebben jou helemaal niet nodig. ”

Elsie boog zich weer over haar boek heen, haar lippen stijf samen geknepen. Ze was zo graag ook naar het feestje gegaan, maar ze was te dom en te trots om nu toe te geven. Ze broeide op een manier om het feestje in de war te schoppen I

„Als ik nou wist waar het gehouden werd, dan kon ik juffrouw Jenks waarschuwen, ” dacht ze bij zichzelf. „Maar juffrouw Jenks houdt niet van klikken, dus ik zal een anonieme brief moeten schrijven, maar hoe moet ik dat inpikken? ”

Maar de anderen hielden zorgvuldig geheim waar het feestje gehouden zou worden. Ze waren ervan overtuigd dat Elsie zou proberen de boel in het honderd te sturen. Ze hadden besloten het feestje in de conversatiezaal te houden. Als ze de gordijnen dichttrokken en de deur op slot deden, waren ze tamelijk veilig. Bovendien was de conversatiezaal een behoorlijk eind van de kamers van de leraressen en dicht bij hun eigen slaapzaal.

Ze spraken er opgewonden over wanneer Elsie niet in de buurt was. Zodra Elsie verscheen hielden ze hun mond. En niemand was zo dom, zelfs Alison niet, om zich iets uit de mond te laten vallen.

Carlotta was naar de winkel in het dorp geweest en had alles besteld wat ze nodig had. De taart was heel groot en er stonden vijftien kaarsjes op. Verder had ze nog een grote doos met flessen limonade gehaald.

„Wat zalig hè, ” zei Myra blij. „Ik ben toch zo blij dat ik niet weggegaan ben! Wat zou dat stom geweest zijn, zeg. ”

„Nou joh, ik vind het reuze dat je er bent, ” zei Gladys har-telijk. Ze was nu niet meer de kleine ‘Treurwilg’. Ze lachte en praatte net zo hard en druk als een ander en ze had echt

plezier in haar leven. Ze was nu dikke vriendinnen met Myra en de twee waren onafscheidelijk. Clarence House had een grote verandering in hun leven gebracht!

„Laten we maar liever niets warms eten, ” zei Pat. „Dat gaat zo ruiken! Ik herinner me dat we eens een keer midden in de nacht worstjes gebraden hebben, maar dat stonk door de hele school! We kunnen beter alleen koude dingen nemen! ”

Het was zo leuk en zo spannend om alles klaar te maken voor het grote feest! Carlotta’s verjaardag kwam steeds dichterbij. De taart werd gehaald en nu was alles klaar: het feest kon nu gehouden worden!

Carlotta's feestje.

De meisjes zaten in de conversatiezaal, de dag voor Car-lotta’s verjaardag. Alison keek vlug de kamer rond - Elsie was er niet.

„Hoe laat is het feest morgen? ” vroeg ze.

„Om middernacht, ” antwoordde Carlotta.

„Precies middernacht? ” vroeg Alison. „O wat enig. Juffrouw Quentin noemde dat ‘het spookachtig middernachtelijk uur’, en dat vond ik toch zo... ”

„Jij zou zeker het liefst juffrouw Quentin ook willen uitnodigen hè? ” vroeg Ann, terwijl ze Alison plagend aan haar lange blonde haar trok. „Ik zie haar al zitten hier, in haar peignoir, haar haar in krulspelden en haar gezicht helemaal vet van de schoonheidscrème. ”

„Dat is helemaal niet waar, ” zei Alison, en ze trok een pruillip. „Ze heeft helemaal geen krulspelden nodig, haar haar krult van naturel Waarom doe jij toch altijd zo onvriendelijk? Ik weet zeker, dat ze het enig zou vinden om te komen! ”

„Nou, maar wij niet, ” zei Pat, die de nogal aanstellerige lerares niet kon uitstaan. „Ik word misselijk als ik jou zo zie dwepen met dat vervelende mens. Ze is helemaal niet zo fantastisch als jij wel denkt. Het was echt gemeen dat zij met de eer ging strijken, toen Gladys zo prachtig gespeeld had op de uitvoering. ”

„Wat bedoel je? ” vroeg Alison verontwaardigd.

„Nou Alison, weet je nog wel, dat Gladys zo’n briljante vertolking gaf? ” begon Pat. „Aan het eind boog juffrouw Theobald zich over naar juffrouw Quentin en feliciteerde haar met Gladys’ succes. Ze zei dat ze er zeker van was dat zij haar opgeleid had en haar extra lessen gegeven had, omdat Gladys dat nooit helemaal alleen zo goed had kunnen doen! En die lieve juffrouw Quentin van jou zei niets, maar ze knikte en glimlachte en liet zich die lof heerlijk aanleunen - ze zei niet eens dat ze er niets van had geweten en dat ze Gladys zelfs nog nooit een beurt had gegeven! Dat vinden we allemaal er gemeen. ”

„Ik geloof het niet! ” riep Alison vurig. Ze wilde haar geliefde juffrouw Quentin maar al te graag verdedigen!

„Nou, Pam Boardman zat daar vlakbij en ze kon alles horen. Ze heeft het ons later verteld, ” zei Pat. „Dus hou nou maar op met je gedweep met die lieve juffrouw Quentin, want wij vinden haar waardeloos. ”

Alison staarde diep gekwetst voor zich uit. Ze kon het nog maar half geloven en verdacht de meisjes ervan, dat ze overdreven hadden. Ze veranderde het onderwerp van gesprek. „Dus morgennacht, om precies twaalf uur, ” zei ze. „Enig. ”

„Ik heb een wekkertje, ” zei Carlotta, „dat zetten we dan om precies twaalf uur. En iemand uit de andere slaapzaal moet het dan maar onder zijn kussen leggen, want als we dat in de onze doen, hoort Elsie het vast. We moeten er zeker van zijn dat ze de tijd niet weet. ”

„Best, precies om middernacht dus, ” zei Doris met haar heldere duidelijke stem.

De deur ging open en Hilary kwam binnen. Ze was naar de bibliotheek geweest. Ze keek naar de anderen.

„Ik hoop dat jullie niets belangrijks gezegd hebben nou net, ” zei ze, „want Elsie stond aan de deur te luisteren. ”

De anderen keken haar verschrikt aan. „En we hadden het net over het feest, ” zei Carlotta. „Hè bah, wat is dat nou vervelend. ”

„Ze heeft vast alles gehoord, " zei Pat. „Nu weet ze wan neer het is en misschien ook wel waar. Nu gaat ze vast alles bederven. ”

„Dan moeten we haar voor zijn, ” zei Carlotta. „Hil, kijk eens of de kust veilig is. ”

Hilary liep naar de deur. De gang was leeg en er was geen spoor van Elsie te bekennen.

„Nou, luister goed! We houden het feest vannacht, ” zei Carlotta. „Elsie denkt nu dat het morgen is en ze gaat vast naar juffrouw Jenks om het te verraden. En als we dan allemaal rustig liggen te slapen staat Elsie voor gek. ”

„O ja, goed idee zegl” zei iedereen en zo werd dus besloten het feest die nacht te houden.

„We moeten wel oppassen dat Elsie ons niet hoort, anders heeft ze het nog doorl” zei Bobby.

„Nou, ze slaapt gelukkig nogal vast, dus dat zal wel meevallen, " zei Carlotta.

Elsie had er geen idee van dat het ogenblik van het feestje al zo dichtbij was! Ze dacht er over na hoe ze het feestje kon bederven zonder dat iemand doorhad dat zij het geweest was.

Zou ze het gewoon aan juffrouw Jenks vertellen? Maar juffrouw Jenks hield niet van klikspanen. Zou ze een anoniem briefje aan juffrouw Jenks schrijven? Maar juffrouw Jenks had pas nog gezegd hoe laf dat was, dus misschien zou zij het zonder meer in de kachel gooien, zonder het zelfs te lezen.

Maar eindelijk had zij de oplossing gevonden. Ze zou wachten totdat ze allemaal de kamer uit waren, en dan zou ze naar juffrouw Jenks gaan en zeggen dat iedereen gekidnapt wasl Ja, dat was een goed idee! Ze zou zeggen dat ze wakker geworden was en dat iedereen weg was en dat ze toen bang geworden was! Per slot van rekening was er vorig jaar ook een meisje gekidnapt: Sadie! Dus dat was helemaal zo’n gek idee niet!

Juffrouw Jenks zou niet boos kunnen worden en de meisjes zouden nooit te weten komen, wie hen verraden had, want juffrouw Jenks was gewoon voorbij gekomen.

De tweede klas bewaarde het geheim heel goed. Carlotta en Bobby hielden Elsie zelfs nog erger voor de gek, want ze spraken fluisterend, maar toch zo dat Elsie het nog net kon horen, over het feestje, dat morgenavond gehouden zou worden. Elsie luisterde met een boosaardig lachje. De tweede klas zou nog een nare verrassing krijgen, daar was ze zeker van!

Die avond gaf Carlotta haar wekkertje aan Kathleen, die in de andere slaapzaal sliep. „Leg het onder je kussen, ” zei ze, „en maak de anderen wakker. Als jullie klaar zijn moeten jullie ons komen roepen. Maar zachtjes hoor, laat Elsie niets merken. ”

Kathleen legde het wekkertje onder haar kussen en ging met een gerust hart slapen. Elsie sliep vast, en af en toe snurkte ze een beetje. Ze lag diep onder haar dekens gekropen, want het was zó koud!

Om middernacht sliep iedereen nog vast. Kathleen werd met een schok wakker toen het wekkertje afliep. Zo zacht mogelijk kroop ze uit bed en waarschuwde de anderen.

„Opstaan jongens, het is twaalf uur! ”

Iedereen zat meteen recht overeind. Pantoffels en kamerjassen werden in het donker opgezocht en hier en daar klonk een onderdrukt geproest.

„Ik kan mijn pantoffels niet vinden. ”

„De ceintuur van mijn ochtendjas zit in de knoop. ”

„St! ” waarschuwde Kathleen, „stil toch, straks hoort Elsie ons nog. ”

Ze sloop naar de andere slaapzaal en maakte Carlotta wakker. Carlotta zat meteen rechtop in bed. Haar verjaars-partijtjel

Op haar tenen sloop ze naar de andere bedden en maakte iedereen wakker behalve Elsie. Maar op die slaapzaal werd niet gegiecheld en gefluisterd! Elk meisje deed zo stil mogelijk haar pantoffels en kamerjas aan en ging naar buiten. Carlotta deed de deur achter zich dicht en draaide toen de sleutel om: mocht Elsie toch wakker worden dan kon ze toch in elk geval geen alarm slaan.

Iedereen ging naar de conversatiezaal. De deur werd op slot gedaan en er werden kussens voor de kieren van de deur gelegd, zodat er geen licht naar buiten kon schijnen. Toen pas deden ze het licht aan.

„Elsie snurkte toen wij opstonden, ” giechelde Carlotta. „Kom op jongens, laten we maar eens beginnen met de maaltijd. ”

Alles werd uit de schuilplaatsen gehaald: al het snoepgoed van de planken, de borden en glazen uit de kasten en alle meisjes zochten een gezellig plaatsje uit. De heerlijke grote taart kwam op een grote schotel te staan en iedereen keek er vol bewondering naar!

Carlotta pakte een blikopener en begon de blikken open te maken. De meisjes hielden hun bord bij en alles werd eerlijk verdeeld. De heerlijkste dingen die je je maar kan voorstellen!

De flesjes werden opengemaakt en de meisjes toastten: „Op Elsie, die nog heerlijk ligt te slapen! Op ons Doornroosje! ”

De tweede klas bakt een poets.

En de meisjes genoten die nacht! Na een tijdje verloren ze alle voorzichtigheid uit het oog en ze begonnen gewoon hardop te praten. Maar het gaf eigenlijk niet: er was niemand die het kon horen. De leraressen waren toch te ver weg. Ze moesten overal om lachen en toen Doris met lege limonade-flesjes begon te jongleren gierden ze het uit. Ze aten alles op. Carlotta at zelfs sardientjes met ananas en ze beweerde dat het heerlijk was. Toen wilde natuurlijk iedereen het proberen. Alison beweerde dat ze er misselijk van werd, maar de anderen lachten haar uit. Alison was zo kinderachtig: die vond zelfs oesters gedoopt in limonade niet lekker! Kun je nagaan!

De grote taart was het laatst aan de beurt. Iedereen had zoveel gegeten dat het er haast niet meer inging, maar met een beetje moeite lukte het toch! De kaarsjes hadden ze meteen in het begin aangestoken en die waren al opgebrand.

„Nog vele jaren Carlotta, ” zei Pat en ze hief haar glas cola naar Carlotta op.

„Dank je wel, ” zei Carlotta en haar donkere gezicht straalde. Wanneer ze om zich heen keek zag ze enkel gelukkige en tevreden gezichten. Het was prettig om andere mensen blij te maken. Ze zou het aan haar grootmoeder vertellen, nam ze zich voor.

„Hartelijk gefeliciteerd, ” zeiden de anderen nu ook. Ze begonnen te zingen: ‘Er is er een jarig’ en Carlotta moest in het midden op een stoel gaan staan.

Carlotta sneed nog een plak taart voor iedereen af. Er was nog een stuk over, groot genoeg voor twee dikke plakken.

„Er zijn nog twee stukken over, ” zei Carlotta, „aan wie zullen we die geven? ”

„Eén voor juffrouw Jenks, ” zei Pat. „Ze hoeft toch niet te weten dat het een nachtfeest geweest is! ”

„En één voor juffrouw Quentin, ” zei Alison vlug.

„Doe niet zo mal, ” zei Carlotta, „je denkt toch zeker niet dat ik mijn taart verspil door hem aan dat rare mens te geven? Ik zou hem nog eerder aan Elsie geven. ”

„Nou, waarom niet? ” vroeg Anna. „Laten we maar wat vurige kolen op haar hoofd stapelen - zo noem je het toch? -wat zal dat een schok voor haar zijn als ze begrijpt dat we toch een feest gehad hebben, zonder dat zij het gemerkt heeft! ” „Laten we hem dan pas overmorgen geven, ” zei Carlotta grinnikend, „dan loopt ze er tenminste eerst nog in! Dan gaat ze proberen om morgenavond ons plezier te bederven en de volgende dag geven we haar een stuk taart om te laten zien dat we het toch gevierd hebben. ”

Iedereen was het daarmee eens. Niet omdat ze een cadeautje aan Elsie wilden geven - dat wilden ze eigenlijk helemaal niet - maar omdat Elsie raar op haar neus zou kijken! ”

„Zo, dus eentje voor juffrouw Jenks en eentje voor de lieve Elsie, ” zei Carlotta, terwijl ze de twee stukken in een doos deed. „Is er nog wat te eten over? ”

Maar dat was er niet en ook heel weinig te drinken. „Maar goed ook, ” zei Anna, „ik zou geen hap meer opkunnen! ”

„Dat valt me tegen, Anna, ” zei Pat met een lach, en ze keek naar het dikke meisje. „Ik dacht dat jij wel door kon gaan tot het ontbijt. ”

„Doe niet zo brutaal tegen je klassevertegenwoordigster, ” zei Anna lui. Niets bracht haar ooit uit haar humeur. „Car-lotta, we kunnen nu maar beter opruimen en dan teruggaan, we zijn hier al zo lang geweest! ”

„Wat jammer, ” zei Alison met een zucht. Opruimen vond ze een vervelend karweitje. De meisjes gingen meteen aan de slag. Ze stapelden de bordjes netjes op en zetten ze zolang in een kast. De volgende dag zouden ze ze wel afwassen en op hun plaats terugzetten.

Ze veegden alle kruimels op en deden de lege flessen in een doos, die ze in een kast op de gang zetten. Ze keken om zich heen; alles was keurig opgeruimd en nergens was aan te zien dat hier zojuist een nachtfeest gevierd was!

Ze slopen weer terug naar de slaapzalen en het eerste geluid dat hen begroette was het gesnurk van Elsie!

„Goed zo, ” dacht Carlotta, terwijl ze diep onder de dekens kroop. „Alles is goed gegaan! O, ik wou dat het al overmorgen was, wat zal ik lachen! ”

De volgende morgen waren de tweedeklassers erg moe. Ze konden hun ogen haast niet openhouden en allemaal waren ze een beetje misselijk.

„Maar dat was het best waard, ” vond Pat, „waar of niet? ”

En daar waren ze het allemaal mee eens.

Niemand had zin om naar Matrone te gaan, want die zou hen vast één of ander vies drankje geven en dat was ook de bedoeling niet.

Elsie vermoedde geen ogenblik dat het nachtfeest al gehouden was. Iedereen paste wel op om daarover in haar tegenwoordigheid te praten. En de conversatiezaal was zo goed opgeruimd dat er geen kruimeltje te vinden was.

Elsie keek naar de anderen, toen ze aan hun aardrijkskunde zaten te werken.

„Jullie kunnen nou wel denken dat jullie een feestje gaan houden vannacht, ” dacht ze bij zichzelf, „maar daar komt lekker niets van in! Juffrouw Jenks zal komen en het voor jullie bederven. Net goed - dan hadden jullie maar niet zo gemeen tegen me moeten zijn. ”

Na het ontbijt werden Alison en Kathleen naar Matrone gestuurd, omdat ze helemaal niets gegeten hadden. Matrone bekeek hen met toegeknepen ogen en ze lachte een beetje.

„Mmmmm, ” zei ze nadenkend, „is er soms iemand jarig vandaag? ”

„Ja, Carlotta, ” zei Kathleen.

„Nou, dan weet ik wel waar jullie aan lijden, ” lachte Matrone, „aan de middernachtsfeest-ziekte! Heb ik gelijk of niet? ”

Ze ging naar de kast en haalde er een afschuwelijk drankje uit!

Die avond was de stemming op de slaapzaal nog meer opgewonden en gespannen dan de vorige avond. De meisjes grinnikten steeds tegen elkaar, gayen elkaar knipoogjes en begonnen opgewonden te fluisteren. Elsie trok zich nergens iets van aan. Zij was er zeker van dat zij het laatst zou lachen!

De meisjes hadden een plan gemaakt. „We staan allemaal weer om twaalf uur op en gaan naar de gang, ” had Bobby gezegd. „We zorgen dat Elsie wakker wordt en we moeten zoveel mogelijk lawaai maken, zonder dat het opvalt. Zodra we weg zijn, holt Elsie natuurlijk naar juffrouw Jenks of juffrouw Theebald. Dan kruipen wij allemaal weer in bed en doen

net alsof we slapen. En als Juffrouw Jenks dan terugkomt, liggen we allemaal in bed en wat staat Elsie dan voor gek! ”

Dat had iedereen een geweldig goed plan gevonden! Car-lotta zette de wekker weer op twaalf uur, maar dit keer legde ze hem onder haar eigen kussen. Ze wilde er zeker van zijn dat Elsie wakker zou worden. Het wekkertje ging om twaalf uur af. Carlotta ging rechtovereind in bed zitten. Ze grinnikte bij zichzelf.

Ze stapte haar bed uit en begon de andere meisjes wakker te maken. Daarbij ging het nogal luidruchtig toe. Elsie werd ook wakker, maar ze bleef doodstil liggen. Pas toen alle meisjes de kamer uit waren, stond zij ook op en sloop naar de deur.

Ze hoorde niets, de meisjes waren blijkbaar al weg! Vlug deed ze haar kamerjas en pantoffels aan.

„De mispunten! Plezier maken zonder mij! ” mompelde ze boos, zonder eraan te denken dat de meisjes haar de kans hadden gegeven om mee te doen! „Zo, nou ga ik juffrouw Jenks wakker maken en ik doe net alsof ik erg ongerust ben! ”

Ze sloop de slaapzaal uit. Carlotta, die op wacht stond, zag haar gaan. Ze ging de andere kant op, naar de kamer van juffrouw Jenks.

„Ze is weg! ” fluisterde Carlotta tegen de andere tweedeklassers. „Vlug terug in bed, jongens! Juffrouw Jenks kan zo hier zijn. Wat zal ze wel zeggen als ze ziet dat we allemaal veilig en wel in bed liggen! ”

De meisjes doken vlug weer in bed en daar lagen ze zich te verkneukelen, als ze aan Elsies gezicht dachten. Wat zou die een grote ogen opzetten!

Elsie klopte ondertussen op juffrouw Jenks’ deur. Er kwam geen antwoord. Ze klopte nog wat harder. Het bed

kraakte en juffrouw Jenks zei met een slaperige stem: „Wie is daar? Wat is er aan de hand? ”

Elsie deed de deur open en ging naar binnen. Juffrouw Jenks knipte het lampje naast haar bed aan. Ze zag Elsie, die inderdaad erg bang keek.

„Is iemand ziek? ” vroeg ze en met één sprong was ze uit bed en trok haar kamerjas aan. „Vooruit, zeg het vlug. ”

„O, juffrouw, ik ben toch zo bang, ” stamelde Elsie en ze keek zo bang dat juffrouw Jenks een naar gevoel in haar maag kreeg. „Alle meisjes uit mijn slaapzaal zijn verdwenen - allemaal! O, juffrouw, wat denkt U? Zouden ze soms gekidnapt zijn? Ik ben zo bang! ”

Juffrouw Jenks snoof. Ze kon prachtig snuiven en Doris deed het vaak na, tot groot plezier van de andere meisjes.

„Elsie! Doe niet zo achterlijk! Zeven of acht meisjes kunnen toch zo maar niet gekidnapt worden zonder dat jij het merkt! Gebruik je gezonde verstand toch eens. ”

„Maar juffrouw, ze zijn er echt niet, ” zei Elsie met grote, onschuldige ogen. „Waar kunnen ze nou zijn? ”

„Het was toch Carlotta’s verjaardag vandaag? ” vroeg juffrouw Jenks. „Ik vermoed dat ze een feestje hebben. Net iets voor jou om het zo in de war te sturen !”

„O juffrouw! Daar had ik helemaal niet aangedacht! Eerlijk nietl” riep Elsie uit met groot vertoon van verontwaardiging. „Nee, zolang ze niet gekidnapt zijn. ”

„Elsie, wat ben jij toch een bijzonder kind, ” zei juffrouw Jenks en ze keek naar Elsie alsof het één of ander vies insect was. „Nou, kom maar mee. Ik ben bang dat ik dit wel zal moeten onderzoeken - maar jij gaat met me mee. Dan kan de tweede klas zien wie de boel voor hen bedorven heeft. ” Dat was helemaal Elsies bedoeling niet! Maar er zat niets anders op. Ze moest wel meegaan! Ze gingen naar de slaapzaal waar Elsie sliep. De meisjes hoorden hen komen, en ze kropen nog dieper onder de dekens. Hier en daar werd onderdrukt gegiechel gehoord. Maar toen juffrouw Jenks de deur opendeed, giechelde er niemand meer. Het enige geluid kwam uit Doris’ richting, die een prachtig gesnurk liet horen - net echt! Juffrouw Jenks hoorde dat gesnurk en ze deed het licht aan.

Ze keek verbaasd naar de bedden, die allemaal gevuld waren - behalve dat van Elsie natuurlijk! Doris, gaf nog een grappig geluid en draaide zich toen om in haar bed terwijl ze zachtjes kreunde. Juffrouw Jenks keek naar haar en ze kon een glimlach nauwelijks bedwingen. Het leek ook zo echt! En toch wist ze best dat Doris wakker was.

Elsie staarde ontzet naar de bedden. Ze kon het nog niet begrijpen. Ze was niet langer dan een paar minuten weggeweest, het feest kon toch nog niet afgelopen zijn?

„Nou Elsie, ’’ zei juffrouw Jenks, die geen moeite deed om te fluisteren, want ze was ervan overtuigd dat de hele klas wakker was, „ik geloof dat je je vergist hebt. Je hebt voor niets alarm geslagen. Je moet morgenochtend maar eens even bij me komen. Ik vind het niet erg prettig om uit mijn bed gesleept te worden, met één of ander onwaarschijnlijk verhaaltje dat iedereen gekidnapt is, om dan tot de ontdekking te komen dat jij het enige meisje bent dat uit bed is. Dat geeft toch wel te denken, vind je ook niet, Elsie? ”

En met een vernietigende blik draaide juffrouw Jenks zich om, deed het licht uit en ging weg. Elsie kroop zonder een woord te zeggen in bed. Zodra juffrouw Jenks weg was, begon de rest van de meisjes te giechelen en te fluisteren. Niemand zei iets tegen Elsie, die in bed lag te huilen. Laat ze zelf maar ontdekken wat er gebeurd is, als ze tenminste zo slim was. Na een minuut of tien viel iedereen weer in slaap - behalve Elsie, die nog lang wakker lag en die zich zorgen maakte over wat er de volgende dag zou gebeuren.

Het eerste wat er de volgende dag gebeurde was grappig. Carlotta kwam naar haar toe en bood haar een stuk ver-jaarstaart op een schoteltje aan. „Je was er niet, dus hebben we een stukje voor je bewaard, ” zei ze met een ernstig gezicht.

Elsie was zo verbaasd, dat ze zei: „Dus jullie hebben toch een feestje gehad? Wanneer dan? ”

„O, toen we gekidnapt waren, ” zei Carlotta. „O, Elsie, het was zo spannend. Iemand kwam in het holst van de nacht en heeft ons allemaal gekidnapt. Maar we boden hem een stukje taart aan als losprijs en toen liet hij ons weer gaan. ”

„Je moet niet zo liegen, ” zei Elsie boos. Iedereen begon te lachen.

„Dat moet jij vooral zeggen! Liegen! En wie is er naar juffrouw Jenks gegaan om te zeggen dat wij gekidnapt waren? ”

Elsie draaide zich om. Ze wilde dat stuk taart niet. Ze had er al lang genoeg van, maar nu kon ze niet meer terug. En straks moest ze ook nog naar juffrouw Jenks...

Juffrouw Jenks zat in het lokaal schriften na te kijken. Op de tafel voor haar stond een groot stuk taart! Carlotta had het haar met een ondeugend gezicht aangeboden en juffrouw Jenks had het met een glimlach geaccepteerd.

Elsie keek ernaar en beet op haar lip. Juffrouw Jenks had een stuk verjaardagstaart aangenomen! Dat was gemeen!

„Elsie, het is helemaal mis met jou dit trimester, ” begon juffrouw Jenks. „Juffrouw Theobald en ik hadden gehoopt dat je als klassevertegenwoordigster wat meer verantwoordelijkheidsgevoel zou tonen, maar je hebt ons teleurgesteld. De meisjes accepteren je niet en in plaats van dat dit een waarschuwing voor je is, dat je je best doet om een beetje te veranderen, doe je zulke domme dingen als vannacht om de anderen dwars te zitten. Gelukkig waren ze je te slim af en daar ben ik blij om. Wat moeten we nou met jou aan? Ga je zo door de rest van dit trimester? Je ouders zullen niet erg blij zijn als ze je rapport zien. Of ga je nou eens laten zien dat je echt wel een beetje gezond verstand en een beetje moed hebt en ga je proberen je dwaze houding van gisteren goed tc maken? ”

Elsie luisterde zwijgend toe. Ze keek naar juffrouw Jenks’ ernstige gezicht en ze begreep dat dit haar laatste kans was. Er zat maar één ding op: toegeven dat ze ongelijk had en dat ze zou proberen het weer goed te maken.

„Ik zal niet meer zo dom doen, ” zei ze onwillig.

„Je gedrag was veel erger dan alleen maar dom, ” zei juffrouw Jenks. „Je bent boosaardig en onbetrouwbaar geweest, Elsie, en dat is moeilijk te vergeven. Maar wij zijn allemaal bereid om jou te vergeven en we zullen het je niet te moeilijk maken. Maar aan de andere kant zullen we het je ook niet te makkelijk maken, denk daar goed om. Je. moet nu maar eens tonen wat je waard bent. ”

„Ik ga niet mijn excuses aan de klas aanbieden, ” zei Elsie met een boos gezicht.

Juffrouw Jenks keek haar verachtelijk aan. „Mijn beste Elsie, ik heb je nu meer dan een jaar in mijn klas gehad -zoveel illusies heb ik niet eens meer over jou. Daar komt de klas. Ga mijn boeken even uit de leraarskamer halen en kijk alsjeblieft een beetje vrolijker. Dat gezicht van zeven dagen regen van jou gaat me de keel uithangen. ”

Elsie ging de boeken voor juffrouw Jenks halen, terwijl de tweede klas binnenkwam. Ze gingen meteen zitten, verbaasd dat hun lerares al in de klas op hen zat te wachten.

„Ik wil even een paar dingen tegen jullie zeggen, ” zei juffrouw Jenks „Ik heb net een gesprek met Elsie gehad en ze heeft me beloofd dat ze nu haar beste beentje voor gaat zetten. Het ging helemaal niet van harte en ze heeft ook gezegd dat ze in geen geval tegen jullie wil zeggen dat ze er spijt van heeft - ik denk ook dat ze helemaal geen spijt heeft - maar mocht ze werkelijk haar best doen om een beetje te veranderen, help haar dan en neem geen wraak. Per slot van rekening hebben jullie haar aardig te pakken genomen gisteren, waar of niet? ”

Dit onverwachte einde deed de meisjes glimlachen. Dus juffrouw Jenks raadde wat er gebeurd was - en het stuk verjaardagstaart stond nog op haar tafel!

„Ja hoor juffrouw, we zullen haar niet meer dwars zitten, ” zei Hilary met een glimlach. „Maar aan de andere kant kunt U toch niet van ons verwachten dat we haar met open armen ontvangen! ”

„Natuurlijk niet, ” antwoordde de lerares, „laat zijzelf maar de eerste stap doen! ”

Op dat moment kwam Elsie terug met de boeken, die ze aan juffrouw Jenks gaf. De lerares bedankje haar vriendelijk en toen de klas dat zag, besloten ze om het Elsie wat makkelijker te maken dan zij verdiende. Tenslotte - wat juffrouw Jenks kon, konden zij ook!

Een opwindende wedstrijd.

Het gewone schoolleven ging zijn gang: iedereen had het druk met de lessen en er werden hockeywedstrijden gespeeld. De hele school ging kijken om aan te moedigen.

De tweede klas was erg trots op Gladys. Anna had tegen juffrouw Willems gezegd dat Gladys misschien beter op een andere plaats dan in het doel kon staan en hoewel juffrouw Willems wel twijfelde of dat zo was, gaf ze toch toe.

„Ze is nooit erg actief geweest, ” zei ze, „maar we zullen het in elk geval eens proberen. Wie weet wat er nog in het kind steekt. ”

En zo werd Gladys tot haar grote vreugde in de voorhoede geplaatst en het bleek al gauw dat ze inderdaad een echte kei was. Ze was maar klein en tenger maar ze kon heel hard lopen en ze was heel handig.

„Mooi zo Gladys, wie had dat nou kunnen denken, ” zei juffrouw Willems, en Gladys kreeg een kleur van blijdschap. Ze zag er de laatste tijd erg gelukkig uit. Juffrouw Quentin nam heel veel notitie van haar tijdens de toneellessen en nu prees juffrouw Willems haar weer met hockey. Het leven zag er de laaste tijd heel wat zonniger uit! Ze schreef opgewekte brieven naar haar moeder, en hoewel ze geen ‘antwoord kreeg, wist ze toch dat het goed ging met haar, want ze had een brief van Myra’s moeder gekregen:

„Lieve Gladys,

Vandaag heb ik je moeder bezocht in het ziekenhuis. De zuster liet me zelfs een paar minuten bij haar, omdat ze zich vandaag heel goed voelde. Ik vertelde haar over jou en dat jij de beste vriendin van Myra was. Ze kon niet veel zeggen, maar ik kon zien hoe blij ze was over jouw succes op de uitvoering. Misschien kun je haar wel opzoeken in de vakantie. Het is misschien nog te vroeg om te zeggen of ze al vooruit gaat, maar ik heb goede hoop, kind. Zodra ik weer in de gelegenheid ben zal ik haar weer opzoeken.

Doe de hartelijke groeten aan Myra, en zeg maar dat ze jou niet te veel op je kop moet zitten!

Hartelijke groeten,

Mevrouw Jones. ”

Deze brief bewaarde Gladys als haar grootste schat en ze las hem steeds over, zodat ze hem op het laatst uit haar hoofd kende. Ze begon te hopen dat haar moeder echt beter zou worden. Ze wist dat als ze iets beter was, dat ze dan een zware operatie moest ondergaan en daar maakte ze zich grote zorgen over - maar toch was ze gelukkig, omdat het allemaal niet zo erg meer leek als in het begin.

Ondertussen waren er de hockeywedstrijden, die bijna al haar aandacht opeisten. De wedstrijd was tegen Christopher School en zou gehouden worden op het terrein van Clarence House. Belinda Towers had gezegd dat er één meisje uit de tweede klas gekozen zou worden. De eersteklassers waren nog niet goed genoeg.

Maar de tweede klas in zijn geheel speelde niet zo slecht

„Misschien wordt jij wel gekozen, Gladys. ” zei Myra plagend. Ze geloofde niet echt dat Gladys gekozen zou kunnen worden, want hoewel ze nu echt wel goed was, waren er een heleboel meisjes in de tweede die veel beter waren.

„Ik wou dat het waar was, ” zuchtte Gladys, „maar ik weet wel wie er gekozen zal worden - Hilary. Die is zo goed. ”

En inderdaad werd Hilary uitgekozen, want ze was verreweg de beste van de klas. Maar een paar dagen voor de wedstrijd werd Hilary ziek en ze moest naar bed. Onder hevige protesten, want ze wilde dolgraag de wedstrijd spelen. Maar Matrone had geen medelijden.

Belinda moest nu opnieuw een tweedeklasser kiezen. In gedachten verzonken las ze nog eens de lijst door. Gladys Hilman - ja, die was wel heel vlug en snel.

„Ze speelt wel goed, ” zei Belinda bij zichzelf. „Waarom zou ik haar niet eens proberen? ”

Tot haar grote verbazing zag Gladys dat haar naam op de lijst stond: zij was uitgekozen om mee te spelen in de hockeywedstrijd! Als enige tweedeklasser!

„O Gladys meid, wat fantastisch! ” zei Myra.

Gladys zelf kon het nog maar nauwelijks geloven. „Hoe kan dat nou? Er zijn er toch zoveel die beter zijn dan ik! O Myra, wat zal ik zenuwachtig zijn! ”

„Welnee meid, ” troostte Myra, „je zult het er vast fantastisch vanaf brengen! Je zult eens zien, we zijn vast allemaal heel trots op je. ”

Gladys kon zien dat Myra echt blij voor haar was, en ze voelde zich erg gelukkig: dat was zo fijn als je vrienden had - ze leefden echt met je mee.

De hele school kwam naar de wedstrijd kijken. De Christopher School-meisjes kwamen in een grote bus en de Clarence House-meisjes begonnen te juichen toen ze hen zagen.

De wedstrijd begon. Belinda was scheidsrechter, ze blies op haar fluitje en het spel begon! Marjorie Fenworthy kreeg de bal het eerst te pakken. Ze speelde hem handig naar Lucy Oriel, haar vriendin, die hem weer naar Gladys speelde. Gladys schoot de bal weer terug naar Lucy, die een doelpunt probeerde te maken. Maar dat lukte jammer genoeg niet. Nog niet!

De twee teams waren tegen elkaar opgewassen. Misschien waren de Clarencemeisjes iets vlugger en handiger, maar Christopher School had een hele goede doelkeeper.

Christopher School maakte het eerste doelpunt, en hoewel heel Clarence House hartelijk klapte en hen toejuichte, waren ze toch bezorgd. Het zou een moeilijkere wedstrijd worden dan ze voorzien hadden. Natuurlijk zaten er wel een paar goede in het team: Marjorie en Lucy waren fantastisch goed! maar aan de andere kant had je ook Gladys Hilman, die nog moest bewijzen wat ze waard was. Ze was zo klein en schuw, niemand kon eigenlijk geloven dat ze echt zo goed was.

Maar al gauw dacht iedereen daar anders overl Gladys was zo vlug en zo handig dat de Christophermeisjes bij haar geen schijn van kans hadden! Ze maakte twee doelpunten, en daarmee had ze de eer van haar school gered! Marjorie maakte ook nog een doelpunt, en daarna Christopher School weer één, maar ze konden de achterstand toch niet meer inhalen en zo had Clarence House gewonnen met 3-2! Gladys was natuurlijk de held van de dag! Marjorie ook wel, maar niemand had iets anders van haar verwacht! En Gladys’ succes kwam zo onverwacht.

Clarence House bood de Christopher-meisjes thee aan en er werd natuurlijk over niets anders dan over de wedstrijd en over Gladys gesproken!

Alison en juffrouw Quentin.

De dagen vlogen voorbij. De meisjes spraken al over de kerstvakantie en wat ze allemaal gingen doen in die tijd. Gladys zat er altijd maar stilletjes bij als de meisjes het over de vakantie hadden.

„Denk je dat je moeder met Kerstmis weer uit het ziekenhuis komt? ” vroeg Myra. „Kun je met de vakantie naar huis gaan? ”

„Nee, ik moet in de vakantie op school blijven, ” zei Gladys met een bedroefd gezichtje. „Maar het geeft niet hoor, Matrone is er dan ook nog en twee meisjes uit de derde klas: hun ouders zijn in India. Maar het zal wel een beetje eenzaam zijn zonder jou, Myra. ”

„Arme Gladys, wat zou ik het afschuwelijk vinden als ik moest blijven! ” zei Myra vol medeleven. „Nu is het anders, nu is iedereen die je kent, hier. Maar dan ben je helemaal alleen met twee meisjes die je niet kent. ”

„Mammie moet geopereerd worden, ” zei Gladys, „dus voorlopig kan ze het ziekenhuis nog niet uit. Ik vind het niet zo erg om op school te blijven - als Mammie maar weer beter wordt! ”

Mevrouw Jones had aan Myra geschreven dat ze Gladys' moeder bezocht had. Maar Myra had niets tegen Gladys mogen zeggen, want mevrouw Hilman was erg achteruitgegaan.

„Ik maak me erge zorgen om Gladys' moeder, ” schreef ze. „Ze moet al gauw geopereerd worden - maar ze is nog zo zwak. Probeer Gladys zoveel mogelijk te helpen, Myra, want ze heeft je steun nu hard nodig. ”

Myra had natuurlijk niets tegen Gladys gezegd, maar ze maakte zich wel erge zorgen. Ze deed haar best zo hartelijk en vriendelijk mogelijk tegen Gladys te zijn en voor het eerst dacht ze eens aan anderen. Dat maakte haar een veel liever, zachter meisje.

Gladys had het heerlijk gevonden, dat ze haar moeder alles over de wedstrijd had kunnen vertellen. Wat zou haar moeder trots op haar zijn!

„Ik zal ook aan je moeder schrijven, ” beloofde Myra, die niet genoeg voor haar vriendin kon doen.

„O Myra, wat aardig van je, ” zei Gladys blij. „Na de uitvoering heb je ook al aan moeder geschreven en ik wil wedden dat je vreselijk overdreven hebt! Wat zal mammie blij zijn! Weet je nog hoe dom ik me gedragen heb, in het begin? Ik liep de hele dag maar te klagen en te huilen en ik had nergens belangstelling voor. Wat moet je een hekel aan me gehad hebben! ”

„Ja, ik vond je een vervelend kind, ” gaf Myra eerlijk toe. „Maar ik geloof ook niet dat jij erg op mij gesteld was! ”

Niet alleen in hockey was Gladys nu goed, tijdens de toneellessen blonk ze ook uit. Juffrouw Quentin, die werkelijk erg verbaasd geweest was over Gladys’ optreden op de uitvoering, maakte nu veel werk van haar. Alison vond dat helemaal niet leuk. Ze was erg jaloers en er waren dagen, dat ze helemaal niet tegen Gladys sprak.

Het toneelstuk zou aan het eind van bet trimester opgevoerd worden. Juffrouw Quentin had eerst Alison, Doris , Carlotta en tenslotte Gladys de vrouwelijke hoofdrol laten spelen. Alison zag er het leukste uit, ze kende de tekst het beste en ze had haar rol eindeloos gerepeteerd. Maar Gladys kon het beste acteren.

Juffrouw Quentin had Alison de hoofdrol al zo half en half beloofd. Ze had het niet met zoveel woorden gezegd, maar de hele klas had het zo begrepen en iedereen rekende erop. Ze vonden dat heel natuurlijk, want het meisje had echt heel hard gewerkt om de moeilijke rol in haar hoofd te krijgen.

Alison gedroeg zich echt erg dwaas tegenover juffrouw Quentin. Ze stond vaak te wachten op de gang, als ze wist dat de lerares langs moest komen en ze hoopte dan dat zij tegen haar zou glimlachen, of een praatje zou maken. In de klas hing zij aan haar lippen. Het was zelfs nog erger dan haar adoratie voor Sadie het vorige jaar, want Sadie had tenminste nog een beetje gezond verstand gehad en af en toe had zij Alison uitgelachen. Maar juffrouw Quentin accepteerde Alisons houding zonder een woord van commentaar en dat maakte dat Alison haar nog veel vuriger aanbad.

Toen boorde Alison een nieuwtje dat een grote schok voor haar was; juffrouw Quentin zou het volgende trimester niet meer terugkomen!

„Weet je het heel zeker? ” vroeg Alison met grote ogen aan Hilary, die het vertelde.

„ja, ze gaat nu aan het toneel, ze heeft een aanbieding gekregen van een toneelgezelschap in Londen. Ik hoorde dat ze het aan juffrouw Theobald vertelde. Ik denk dat ze maar voor één trimester aangesteld was, we hebben nog nooit eerder echte toneellessen gehad. Ik denk dat juffrouw Theobald eens een nieuw idee wilde proberen. " Hilary keek naar Alison, die tranen in haar ogen had gekregen. „O, meid, kop op! Het is niet het einde van de wereld! Maak je maar geen zorgen, volgend trimester vind je wel iemand anders om mee te dwepen I”

Het was echt een grote slag voor Alison. Ze had zich al voorgesteld dat ze jaren achter elkaar bij juffrouw Quentin in de klas zou zitten, dat ze steeds de hoofdrollen in alle stukken zou spelen. En nu dit! Ze begon hard te huilen.

„Wat is er met Alison aan de hand? ” vroeg Pat, die net de kamer inkwam.

„Ze treurt omdat haar geliefde juffrouw Quentin weggaat, ” zei Janet.

Ann zei: „Alison, gedraag je toch niet zo idioot! Je weet best dat we aan juffrouw Quentin heus niet zo veel verliezen! Denk er eens aan hoe ze zich heeft gedragen op de toneelavond, toen zij alle eer opstreek voor Gladys! ”

Maar Alison begon nog harder te huilen. „Dat heb ik nooit geloofd! ” riep ze uit. „Jullie kennen haar niet zo goed als ik! Ze is de liefste en zachtste en eerlijkste mens die ik ooit ontmoet heb. Ik heb nog nooit iemand als zij gezien. ”

„Ik ook niet, gelukkig niet, ” zei Pat. „Alison, waarom kies jij altijd de verkeerde mensen uit om mee te dwepen? Sadie Green was ook al zo’n leeghoofd, maar ze had tenminste nog gevoel voor humor, iets wat juffrouw Quentin mist. ”

Maar Alison luisterde niet meer. Ze holde snikkend de kamer uit en wilde met niemand meer praten.

„Het is jammer dat ze niet inziet hoe dwaas juffrouw Quentin eigenlijk is, ” zei Hilary. „En hoe ontoerekenbaar! Ik wil wedden dat ze helemaal niets om Alison geeft en haar achter haar rug nog uitlacht ook! ”

Alison, die nog maar nauwelijks kon geloven dat juffrouw Quentin echt zou weggaan, besloot naar de leraarskamer te gaan en daar op de lerares te wachten. Dan zou ze haar vertellen hoe vreselijk ze het vond.

Ze ging in de garderobe naast de leraarskamer staan en deed alsof ze iets zocht. Ze kon juffrouw Quentins stem horen achter de gesloten deur en ook die van Mam’zelle, maar ze kon niet horen wat er gezegd werd.

Toen ging de deur open en er kwam iemand naar buiten. Het was juffrouw Lewis, de geschiedenislerares. „Laat de deur maar open! ” riep Mam’zelle. „Het is hier zo heet. ”

Dus liet juffrouw Lewis de deur open en ging naar de bibliotheek. Ze kwam vlak langs Alison, maar ze zag haar niet. Alison stond te wachten met kloppend hart. Nu zou het niet lang meer duren of juffrouw Quentin zou ook naar buiten komen.

De leraressen zaten te praten. Sommigen hadden heldere, duidelijke stemmen en Alison kon duidelijk horen wat ze zeiden. Maar ze lette er niet op, want het was niet haar bedoeling om voor luistervink te spelen. Maar opeens hoorde ze haar eigen naam noemen - nog wel door juffrouw Quentin zelf! Alison stond opeens stokstijf en ze voelde haar hart in haar keel kloppen. Ging juffrouw Quentin haar prijzen waar alle andere leraressen bij waren? Net iets voor haar om nu iets aardigs te zeggen!

„Alison O’Sullivan zal wel de schok van haar leven krijgen, ” zei juffrouw Quentin. „Dat dwaze kind denkt dat ze goed genoeg is om de hoofdrol te spelen in het toneelstuk dat de tweede klas gaat opvoeren! Ze heeft zich vreselijk uitgesloofd om die rol goed te leren. Net goed als ze merkt dat ze hem niet krijgt. ”

„Wie krijgt die rol dan wel? ” vroeg juffrouw Jenks.

„Gladys Hilman, ” zei juffrouw Quentin prompt. „Van dat meisje heb ik altijd al veel verwacht. Ze is drie keer zo goed als de anderen. ”

„Ik wou dat Alison voor mij net zo hard werkte als voor jou, ” klonk nu Mam’zelles stem. „Haar Frans is echt abomi-nable. Maar ze werkt erg hard voor Uw lessen, juffrouw Quentin. ”

„O ja, ze aanbidt me gewoon, ” zei juffrouw Quentin. „Ik krijg haar type altijd wel aan het werk. Ze doet alles voor een een vriendelijk woord of een glimlach van mij - net een hondje. Maar geef mij maar iemand als Carlotta - daar zit tenminste pit in! Alison verveelt me verschrikkelijk met haar ademloze bewondering. Het zal een grote schok voor haar als ze ontdekt dat Gladys de hoofdrol krijgt en niet zij. Dat zal haar goed doen. ”

„Daar ben ik nog niet zo zeker van, " zei juffrouw Jenks met haar koele heldere stem. „Zo’n grote schok is niet altijd goed voor een zwak karakter. Ik hoop dat U het haar tactvol zult vertellen, juffrouw Quentin. Anders zal het arme kind de hele dag zitten huilen en waarschijnlijk al haar proefwerken bederven I”

„O, maakt U zich geen zorgen, " antwoordde juffrouw Quentin. „Ik zal haar wel over haar haar strijken en iets vriendelijks zeggen, dan eet ze uit mijn hand. ”

Het gesprek ging verder, maar nu over iets anders. Alison hoorde geen woord meer. Ze zat in elkaar gedoken op een bank, te geschokt en te gekwetst om te huilen. Ze kon het nog niet allemaal begrijpen. Ze had het allemaal moeten aanhoren - en toen ze eenmaal begrepen had dat haar geliefde juffrouw Quentin de draak met haar stak - toen was ze zelfs niet in staat geweest om op te staan en weg te gaan. Ze bad daar maar gezeten en ze had ieder woord gehoord - wreed, hard en gevoelloos.

Zij zou niet de hoofdrol in het toneelstuk spelen. Juffrouw Quentin was helemaal niet dol op haar - ze vond haar alleen maar aardig, om een beetje aan te halen, als een klein hondje.

Juffrouw Quentin had gelogen - ze had helemaal niet veel van Gladys verwacht, ze had haar zelfs niet opgemerkt vóór de uitvoering. En juffrouw Quentin verveelde zich met haar, en vond Carlotta veel leuker.

Alisons gezicht was wit geworden. Ze staarde strak voor zich uit. Maar wat had juffrouw Jenks ook al weer gezegd? „Een grote schok is niet altijd goed voor een zwak karakter! ” Maar was zij, Alison, dan zo’n zwak karakter? Ze streek met haar hand langs haar voorhoofd, dat helemaal klam geworden was.

„Ik moet er nog eens goed over nadenken, ” zei ze tegen zichzelf. „Ik kan het aan niemand vertellen. Ik schaam me zo. O juffrouw Quentin, hoe kon U dat nou allemaal zeggen? ”

Arme Alison! Dit was de ergste schok die ze ooit had meegemaakt in haar gemakkelijke leventje. Al haar bewondering voor juffrouw Quentin was in één slag verdwenen en ze zag haar opeens zoals de anderen haar altijd hadden gezien: aardig en charmant, maar onbetrouwbaar en wispelturig.

Alison was een dom leeghoofdig meisje, gauw boos en gauw gevleid. Maar op dat moment leerde ze iets dat haar kon helpen in haar grote verdriet - want het was een groot verdriet voor haar - en dat was waardigheid.

De wereld hield niet op alleen omdat juffrouw Quentin niet van haar hield! Zij zou niet voor hondje spelen en uit haar hand eten! Daar had ze te veel waardigheid voor. Ze zou juffrouw Quentin laten zien dat ze zich vergist had! Nu bleek dat Alison toch nog een beetje gezond verstand had en met opgeheven hoofd besloot ze wat haar te doen stond.

Een paar dagen later vertelde juffrouw Quentin de klas dat Gladys de hoofdrol in het toneelstuk zou spelen en niet

Alison. Alison liet niets merken. Haar gezicht was erg bleek, want ze had slecht geslapen, maar haar gezicht was kalm en waardig. De meisjes keken verbaasd naar haar.

„En daarom heb ik besloten dat Gladys de rol maar moet spelen, ” besloot Juffrouw Quentin. Ze legde haar hand op Alisons blonde krullen. „Ik ben bang dat mijn Alison wel erg teleurgesteld zal zijn. ”

„Natuurlijk niet, ” zei Alison en ze trok haar hoofd terug. „Ik vind dat Gladys de rol behoort te hebben. Ze is verreweg de beste van allemaal. Ik ben erg blij voor haar. ”

De anderen staarden stomverbaasd naar Alison. Ze hadden toch op z’n minst een vloed van tranen verwacht.

„Wie had nou verwacht dat Alison het zó zou opnemen !” zei Janet. „Nou ja, des te beter voor haar. Maar toch vind ik het gemeen, juffrouw Quentin had de rol al aan Alison beloofd. ”

Alison keek niet naar juffrouw Quentin. Ze speelde haar rol heel goed, toen ze een beurt kreeg, maar ze luisterde niet eens naar de prijzende woorden van juffrouw Quentin. De lerares was heel verbaasd.

„Meisjes, ik moet jullie nog iets vertellen, ” zei ze tegen het eind van de les. „Ik zal volgend trimester niet meer op school zijn. Ik zal jullie allemaal erg missen - vooral één of twee die erg hard gewerkt hebben. ”

Ze keek naar Alison en verwachtte dat die zou huilen en zou roepen: „O juffrouw! Wat zal ik U missen. ”

Maar Alison keek zelfs niet naar haar. Ze keek onbewogen voor zich uit, alsof het haar allemaal niet aanging. Hilary schraapte haar keel en zei beleefd: „We zullen U erg missen. Ik hoop dat U het naar Uw zin u zult hebben in Uw volgende betrekking. ”

Juffrouw Quentin was teleurgesteld en gekwetst. Ze sprak

Alison aan. „Alison, ik weet dat je altijd extra je best voor mij hebt gedaan. ”

„Ik heb hard gewerkt omdat ik van toneel houd, ” zei Alison met een vreemde koude stem en voor de eerste keer keek ze juffrouw Quentin recht aan. Dit was een regelrechte terechtwijzing en de meisjes keken elkaar verbaasd aan. Wat was er in Alison gevaren? Ze voelden iets van bewondering voor Alison. Dus Alison had haar geliefde juffrouw Quentin tenslotte toch nog doorzien! En in plaats van te huilen en te klagen gedroeg ze zich zo koel en waardig! Eén-nul voor Alison!

Juffrouw Quentin verdween verbaasd en gekwetst naar haar volgende klas. De meisjes kwamen om Alison heen-staan.

„Alison, wat is er gebeurd? Wat heeft ze gedaan? Hoe ben je er achter gekomen. ”

„Houd je mond, ” zei Alison en ze baande zich een weg door de meisjes. „Ik vertel het toch aan niemand. Laat me toch met rust. ”

Ze lieten haar gaan, verbaasd maar met bewondering.

„Er is iets gebeurd, en ze is erg gekwetst en teleurgesteld, ” zei Hilary met een blik op Alisons witte gezichtje. „Maar het is toch wel goed - ze is opeens een stuk ouder! ”

„Nou, het werd wel tijd, ” zei Pat een beetje onvriendelijk. „Ik hoop maar dat dit het eind is van haar dweperijen. ”

Niemand kwam ooit te weten wat er gebeurd was, want Alison vertelde het aan niemand. Maar ze had er een goede lering uit getrokken!

Einde van de lessen - vakantie.

Nu was het de tijd van de proefwerken. De meisjes moesten elke dag hard werken en Mam’zelle was vreselijk zenuwachtig: ze was bang dat de meisjes onvoldoendes zou-den halen. De meisjes zelf waren ervan overtuigd dat ze allemaal onvoldoende voor Frans zouden halen, want dat was weer zo moeilijk!

Gladys kon zich heel moeilijk concentreren, want haar moeder moest die week geopereerd worden. Ze maakte zich erge zorgen. Myra deed al wat ze kon om haar te helpen met haar werk. De anderen vonden het erg aardig van Myra dat ze zich zoveel moeite voor haar vriendin gaf.

Zelfs Elsie had medelijden met haar. „Ik hoop maar dat je gauw goed nieuws hebt, ” zei ze. Gladys keek haar blijverrast aan. De anderen keken op van hun werk om te zien wat er aan de hand was.

Ze hadden allemaal hun belofte aan juffrouw Jenks gehouden. Ze hadden Elsie niets in de weg gelegd. Maar niemand mocht Elsie graag en dat was ook onmogelijk na alles wat ze gedaan had om zichzelf ombemind te maken.

Anna was helemaal veranderd. Ze was nu niet meer lui of gemakzuchtig, maar actief en met groot verantwoordelijkheidsgevoel. Ze had haar taak als klassevertegenwoordigster goed volbracht. Juffrouw Jenks was daar erg blij om. Ze kon

Anna nu naar de derde klas over laten gaan. En Hilary zou weer klassevertegenwoordigster kunnen worden.

Juffrouw Jenks had hierover met juffrouw Thecbald gesproken en de directrice was het met haar eens geweest. „Maar wat moeten we nu met Elsie aan? ” had ze gezegd. „Ik moet eens met haar praten. "

Zo werd Elsie naar de directrice gestuurd. Ze zat met een boos, ontevreden gezicht op een stoel. Ze verwachtte dat ze een standje zou krijgen, of misschien wel dat ze weggestuurd zou worden!

„Elsie, ik weet dat je het dit trimester niet erg gemakkelijk hebt gehad, ” zei de directrice. „Maar het is je eigen schuld geweest. ”

Elsie keek naar juffrouw Theobalds ernstig gezicht. „Ja, ” zei ze tenslotte, „het is mijn eigen schuld geweest. Ik heb alles gedaan om mezelf gehaat te maken en dat heeft de klas me niet vergeven. Ik kan ze geen ongelijk geven en ik kan ook niets doen om hun mening te veranderen en daarom voel ik me in die klas niet thuis. ”

„Je bent erg gemeen geweest, Elsie, ” zei juffrouw Theo-bald, „en het is erg moeilijk om dat te vergeten. Ik weet dat je je in deze klas nooit thuis zult voelen en de klas zal je ook nooit als één van de hunnen beschouwen. ”

Elsie wachtte met gebogen hoofd. Ze had de moed al opgegeven. Dit betekende dus dat ze weg moest. Maar ze wilde niet weg, want ondanks alles hield ze van Clarence House.

„Daarom zullen we je laten overgaan naar de derde klas. Je bent er eigenlijk nog niet aan toe: niet wat: je werk betreft en niet wat je gedrag betreft, maar we willen het toch met je proberen. Je komt dan in een klas terecht die je voor het grootste gedeelte al kent, maar zij zijn jou misschien vergeten. In elk geval kun je met een schone lei beginnen. Ik weet zeker dat je deze kans zult aangrijpen. ”

De directrice zweeg en keek vol verwachting naar Elsie. Elsie hief haar hoofd op en keek juffrouw Theobald aan. Haar gezicht was opeens veel opgewekter. Wat heerlijk -naar de derde klas. Al die meisjes die een hekel aan haar hadden liet ze achter zich. Wat zou ze hard werken. En wat zou ze zich een moeite geven in haar nieuwe klas. Ze besefte nu hoeveel het waard was om vriendinnen te hebben!

„En Anna? ” vroeg ze toen, „gaat die ook over? ”

„Ja, maar je hoeft niet bang te zijn dat die je zal verraden, ” zei juffrouw Theobald. „Ze is werkelijk een aardig meisje. Haar karakter is er erg op vooruit gegaan. Nou Elsie - grijp je kans! ”

„Dat zal ik doen, juffrouw, ” zei Elsie blij. „Dank U wel. Ik had nooit verwacht dat ik naar de derde klas zou mogen gaan! ”

Ze ging met een stralend gezicht de kamer uit. In de gang kwam ze net Gladys tegen.

„Hallo, nog nieuws van je moeder? ” vroeg ze hartelijk.

„Nee nog niet, ” antwoordde Gladys en ze vroeg zich af waarom Elsie zo blij en tevreden keek. Elsie liep door en kwam Bobby tegen.

„Zeg, ” zei ze, „ik zag die arme Gladys nou net. Ze zag er zo ongelukkig uit. Ze maakt zich vast enorme zorgen om haar moeder. Kunnen we niet iets doen om haar een beetje op te vrolijken? ”

„Goed idee, ” zei Bobby meteen. „Ik zal een streek uithalen met Mam’zelle. Weet je wel, dat rubber ding, dat je bord laat dansen. Ik zal het vanmiddag doen, want Mam’zelle zit vandaag aan onze tafel. Juffrouw Jenks gaat vandaag uit. Wat zal dat leuk zijn, zeg! ”

Bobby holde naar de eetzaal, terwijl Elsie aan de anderen vertelde wat ze gingen doen. Bobby haalde het tafelkleed van de tafel en legde daaronder het rubber blaasje. Ze leidde het rubber slangetje naar haar eigen plaats. Mam’zelle zat aan het hoofd van de tafel en gelukkig was haar plaats niet zo ver daar vandaan. Ze legde zorgvuldig het tafelkleed er weer overheen en zette toen het bord van Mam’zelle op de juiste plaats. Ze was er juist mee klaar toen de anderen binnenkwamen. De meisjes gingen aan tafel zitten en Mam’zelle vulde de borden. Op een teken van de lerares begon iedereen te eten.

Mam’zelle boog zich over haar bord heen en wilde juist beginnen met eten toen Bobby in haar eind van het slangetje kneep en Mam’zelles bord maakte een vreemd sprongetje. Meteen liet Bobby de lucht weer ontsnappen.

Mam’zelle staarde stomverwonderd naar haar bord. Het was net alsof het bewogen had! Ze keek naar de meisjes, maar iedereen at rustig door. In werkelijkheid hadden alle meisjes gezien wat er gebeurd was en ze moesten moeite doen om het niet uit te proesten!

Mam’zelle boog zich weer over haar bord. Ze had het zich natuurlijk maar verbeeld. Ze nam haar mes, en begon een stukje vlees te snijden, maar op hetzelfde moment kneep Bobby weer in het slangetje. Mam’zelles bord hobbelde heen en weer en er liep zelfs wat jus over de rand.

„Tiens! ” zei Mam’zelle. „Wat is dat nou? ”

„Wat is er aan de hand, Mam’zelle? ” vroeg Janet belangstellend.

„Het lijkt wel alsof mijn bord een sprongetje maakte, ” legde Mam’zelle uit. „Hoe kan dat nou? ”

Alle meisjes begonnen vreselijk te lachen en juffrouw Theobald, die een eindje verder zat, keek argwanend op.

Mam’zelle at weer verder en even liet Bobby haar bord met rust. Maar een paar minuten later kneep die ondeugende Bobby weer en Mam'zelles bord hobbelde over de tafel! Mam’zelle gaf een gilletje van schrik. De hele klas schaterde het uit!

Maar nu hadden ze het grapje te ver doorgedreven! Juffrouw Theobald kwam naar hen toe en vroeg streng: „Wat is er aan de hand, Mam’zelle? ”

„Ik begrijp er niets van, juffrouw Theobald, ” hijgde Mam’zelle. „Maar mijn bord doet toch zo vreemd steeds! Het danst over de tafel. ”

De directrice keek haar met grote ogen aan.

„Wat bedoelt U daar nou mee? ” vroeg ze verbaasd.

„Het beweegt heen en weer, het hobbelt en het danst, " legde Mam’zclle uit. „Kijk maar, alle jus is van mijn bord gelopen! ”

Juffrouw Theobald keek Mam’zelle verbaasd aan. Toen staarde ze naar het bord, maar dat stond natuurlijk doodstil. Ze keek naar de giechelende meisjes. Ze vermoedde dat die zo moesten lachen om Mam’zelles gedrag, dat inderdaad erg vreemd was.

„Misschien kunt U na het eten beter even gaan liggen, Mam’zelle, ” zei ze vriendelijk.

„Mij mankeert niets! ” protesteerde Mam’zelle hevig. „Het ligt echt aan mijn bord. U had het eens moeten zien dansen, juffrouw! ”

Juffrouw Theobald keek sceptisch naar het bord. Bobby kon de verleiding niet meer weerstaan en ze kneep nog één keer, heel hard! Het bord danste over de tafel! De meisjes gilden van het lachen en Mam’ze! le riep triomfantelijk: „Ziet U nou wel? ” Juffrouw Theobald staarde stomverbaasd naar het bord.

Maar ze was heel wat vlugger dan Mam’zelle! Ze trok het tafelkleed opzij en daar lag het rubber blaasje - en het slangetje leidde naar Bobby’s plaats! Mam’zelle gaf een uitroep van verbazing.

„Ik denk dat één van de meisjes U een beetje voor de gek gehouden heeft, Mam’zelle, ” zei juffrouw Theobald. „Ik zal U de zaak maar uit laten zoeken. Ik denk dat Bobby het wel kan verklaren. ”

De meisjes zaten nu doodstil en keken angstig naar Mam’zelle. Hoe zou die het opnemen? Arme Bobby - dit keer was ze te vergegaan.

Mam’zelle keek streng de tafel rond. Toen deed ze iets heel vreemds: ze gooide haar hoofd in haar nek en voor de verbaasde ogen van de tweede klas schaterde ze het uit! Ze brulde het gewoon uit. Ze lachte zo hard dat iedereen wel mee moest lachen. Andere klassen verdraaiden hun nek om te zien wat er gebeurde aan de tafel van de tweede klas. Juffrouw Theobald glimlachte. Ze had er verstandig aan gedaan om Mam’zelle dit op haar eigen manier te laten ‘oplossen’.

„Dat was een goeie mop, ” zei Mam’zelle tenslotte. „Dat moet ik aan mijn zuster vertellen als ik weer thuis kom, dat zal ze vast leuk vinden. ”

„Ik kan U het ding wel lenen, ” zei Bobby brutaal. „Dan kunt U laten zien hoe het werkt. ”

Mam’zelle keek haar verrukt aan. „Dat is een goed idee! ” zei ze stralend. „Wat zal mijn zuster dat leuk vinden. Je moet me laten zien hoe het werkt. ”

Juffrouw Theobald glimlachte toen ze de kamer uitging. Dat was nou net iets voor Mam’zelle!

„Dat was geweldig hè jongens, ” zei Janet tegen de tweede klassers, toen ze later in de conversatiezaal zaten. „Gewei-dig! Je deed het enorm goed, Bobby. Ik dacht dat ik het bestierf van de lach! "

Iedereen had erg leuk gevonden, vooral Gladys, die nog niet 20 aan streken gewend was. Ze vergat haar 2orgen voor en tijdje en Myra zag met genoegen dat ze lachte.

De volgende dag kreeg de klas proefwerk Frans. Gelukkig bleek het veel makkelijker dan ze allemaal verwacht hadden en iedereen slaakte een zucht van verlichting.

Midden onder het proefwerk kwam er iemand een telegram brengen. Gladys werd helemaal wit. Ze vroeg zich af of dat een telegram van haar moeder kon zijn!

Een paar minuten later ging de deur open en een meisje vroeg of Gladys Hilman even bij juffrouw Theobald mocht komen. Gladys stond op, met knikkende kniëen. Ze was ervan overtuigd dat haar moeder dood was. De meisjes keken haar na toen ze met gebogen hoofd de klas uitliep.

Maar twee minuten later kwam een stralende Gladys de klas weer binnen stormen. Ze holde naar Myra toe.

„Myra! De operatie is gelukt! Moeder wordt weer beter! ” Myra was zo blij voor Gladys, dat ze allebei haar armen om haar heen sloeg en haar een zoen gaf. „Meid, wat ben ik blij! O heerlijk hè! ”

De hele klas stond opeens om haar heen en wilde haar feliciteren. Iedereen was het proefwerk vergeten, zelfs Mam’zelle, die zelf ook van vreugde straalde.

„Wat ben ik blij voor je, ma petite, ” zei ze hartelijk. „Wat een verrassing. Nu zul je weer kunnen llachen in het vervolg! ”

Gladys ging weer naar haar plaats en de klas boog zich weer over het proefwerk. Het was wel moeilijk om je op het werk te concentreren, vooral Gladys’ gedachten dwaalden nogal eens af!

Nog maar twee dagen en dan was het vakantie. Gladys had iets fijns om naar uit te kijken. Waarschijnlijk zou ze haar moeder al heel gauw mogen bezoeken.

De laatste dag kwam en iedereen was druk bezig met pakken. Gladys voelde zich toch wel een beetje verdrietig, toen zij alleen achter moest blijven.

Maar er wachtte haar een verrassing. Toen de meisjes allemaal aan het pakken waren, kwam juffrouw Theobald binnen met een brief in haar hand. De meisjes kwamen om haar heen staan.

„Myra, ik heb zojuist een brief van je moeder gekregen. Ze zegt dat je Gladys mee mag brengen, als ik mijn toestemming geef en dan kan ze haar moeder gemakkelijk twee keer per week gaan bezoeken, omdat jullie huis niet ver van het ziekenhuis is. ”

Myra gaf een enorme vreugdekreet. „O juffrouw! Wat heerlijk! Mag het alstublieft? ”

„Natuurlijk, ” zei de directrice met een glimlach en ze keek naar Gladys’ stralende gezichtje. „Maar ze zal wel heel vlug moeten pakken. Schiet op, Gladys, anders mis je de schoolbus nog! ”

Natuurlijk haastte Gladys zich zoveel mogelijk. En Myra hielp haar een handje zodra ze zelf klaar was. Gladys begon van blijdschap te zingen. Was het niet heerlijk? Ze zou met Myra mee naar huis gaan, naar die aardige ouders en ze zou haar broer en zusje leren kennen. En ze kon haar moeder twee keer in de week opzoeken! Wat was het leven toch heerlijk!

In de schoolbus op weg naar het station zong ze hard met de anderen mee. Alison legde even haar arm om haar schouder. „Prettige vakantie, Gladys, ” zei ze hartelijk. Gladys glimlachte naar haar. Alison was veranderd, ze was niet meer zo dwaas, maat ze deed haar best om een verstandig meisje te worden. Gladys vond haar nu veel aardiger. Maar er waren een heleboel meisjes die ze nu veel aardiger vond dan aan ’t begin van het jaar en Myra was er één van!

„Dag jongens! Prettige vakantie! ” gilde de tweeling.

„Vrolijk Kerstfeest! En eet niet te veel plumpudding, Anna! "

„Dag Elsie, prettige vakantie! ”

„Dag Bobby! Bedenk vast een paar nieuwe streken! Zeg, herinner je je nog Mam’zelles gezicht toen haar bord opeens begon te dansen? Wat heb ik gelachen! "

„Dag Hilary! Prettige vakantie! Tot volgend jaar! ”

„Dag allemaal, dag dag dag! Prettige vakantie! ”

Table of Contents

DE DOLLE TWEELING IN DE TWEEDE

ber gezicht. „Met mijn vader kan ik nu heel goed ó