Valkenserie nr. M 5

De dolle tweeling serie deel 5

Oorspronkelijke titel: Claudine at St. Clare’s © Copyright 1944 by Enid Blyton and Darell Waters Ltd. Oorspronkelijke uitgever: Methuen & Co. Ltd., Londen Vertaling: Margaret R. Schilders bewerking: Toby Visser © Copyright voor deze uitgave:

1969, 1991 B. V. Het Goede Boek, Hulzen, Holland Omslag: Wil Berg

ISBN 90 240 00225 7 TB

- Terug op school

- In de vierde

- Claudine

- Kijk uit voor de directrice!

- Een verrassing voor Angela

- Angela en Ellen “Ik heb het druk, ” zei Angela kortaf.

- Claudine krijgt haar zin “Wat een geluk dat het nog zulk mooi weer is, hè? ” zei Pat tegen Ann, terwijl ze zich afdroogden na het zwemmen. “Ik houd zo van sporten dat ik wel elke dag zou willen zwemmen, hockeyen of tennissen. En vandaag hebben we zelfs buiten les gehad, omdat het binnen veel te warm was! ”

- De nieuwe meisjes

- Ouderdag in het vooruitzicht

- Angela's 'fantastische' moeder

- Juffrouw Ellis neemt wraak!

- Een verjaardag en iets spannends “O, ” zei Pat tegen Ann. “Was het maar vast vakantie. Met dit mooie weer zou ik het liefst de hele dag in het zwembad liggen. ”

- Claudine geeft de directrice een lesje

- Een woedende directrice

- Claudine wint het weer

- Paulines moeder

- Angela en Claudine “Vertel dan maar eens precies wat ze heeft verteld, ” zei Bobby. De hele klas stond nu om Angela heen, behalve Ellen en Claudine. Die waren er niet en Pauline was er natuurlijk ook niet.

- Alison is een goede vriendin

- De directrice krijgt een schok “Ik vraag me af of juffrouw Theobald met Pauline over de diefstallen heeft gesproken, ” zei Hilary op een dag tegen Susan.

- Eind goed, al goed

Terug op school

Pat en Ann O’Sullivan liepen de vierde klas in en keken om zich heen.

“De vierde! " riep Pat. “Jeetje, we schieten al aardig op, hè? Weet je nog hoe we tegen de vierdeklassers opkeken toen we in de eerste zaten? ”

“Zeker, ” zei Ann peinzend. Ze dacht terug aan de eerste keer dat ze op Clarence House arriveerden. Ze wilden helemaal niet naar deze school, maar hun vader hield voet bij stuk. In het begin vonden ze alles vervelend en ze hadden hun best gedaan dat goed te laten merken. Het had echter niet lang geduurd of ze hadden zich op Clarence House helemaal thuis gevoeld. En nu zouden ze er niet over piekeren om naar een andere school te gaan. Ze hoorden hier en nergens anders!

“Die eersteklassers lijken nu echt ukkies. Het is niet te begrijpen dat wij hier ook zo begonnen, ” merkte Pat op. “Ik heb zin in dit trimester. Jij ook? ”

Ann knikte. “Ja, en ik hoop dat we hier tot het eind van onze schooltijd kunnen blijven. Samen met onze vriendinnen, natuurlijk. ”

“Helaas zijn er al een paar vertrokken, ” verzuchtte Pat spijtig. “Pam komt niet meer terug en Sheila ook niet. Lucy is naar de kunstacademie, omdat ze daarvoor een beurs heeft gekregen. ”

“Fijn voor haar, maar wij zullen haar missen. Zijn er nog nieuwe meisjes dit jaar? ”

“Vast wel, maar ik heb ze niet gezien, ” antwoordde Pat. Ze keek met een tevreden blik de klas rond. “Gezellig lokaal is dit, ” merkte ze op. “Kijk, je hebt hier een prachtig uitzicht. "

De tweeling leunde uit het raam. Je kon mijlenver kijken en het landschap was in een woord schitterend. Ze zagen de tennisbanen en het zwembad en het grote park dat achter de school begon. Daar gingen de meisjes vaak wandelen. Soms voor hun plezier, soms omdat ze dat voor hun biologieles moesten.

“Ik wil bij het raam zitten, ” besloot Pat. “O kijk, daar heb je Bobby en Janet ook. ”

Bobby en Janet kwamen het lokaal in. Bobby had een ondeugend gezicht vol sproeten. Soms leek ze door haar streken net een jongen.

“Hallo, zijn jullie ook de boel aan het inspecteren? Leuke klas is dit, vinden jullie niet? ”

“Nou en of. Wie is dit trimester eigenlijk onze klasse-lerares? ” vroeg Pat.

“Juffrouw Ellis, maar ik ken haar niet zo goed. ”

“O, ze is heel aardig, " wist Janet. “Heel kalm en waardig, maar wel leuk. ”

“Heb je nog nieuwe grappen om uit te halen, Janet? ” vroeg Pat, bij voorbaat grinnikend. Janet kreeg altijd van die geestige dingen van haar broer, waarmee ze streken konden uithalen. Die gebruikte ze om de hele klas mee aan het lachen te maken.

“Wacht jij maar eens rustig af, meisje, ” zei Janet lachend. “Maar ik denk zo dat ik een beetje voorzichtiger met mijn grappen moet worden. Uiteindelijk zit ik nu in de vierde. Dan kun je niet meer straffeloos de

beest uithangen. Ik ben van plan dit trimester mijn wiskunde wat op te halen, dus heb ik ook niet zo veel tijd om gekke dingen te bedenken. ”

“Nou, voor een grap is altijd tijd, die maak je gewoon, ” vond Pat

Op dat moment kwam Hilary aanlopen. Ze was een aardige meid, die ook al jarenlang op Clarence House zat.

“Hoi jongens, ” zei ze, terwijl ze op hen toeliep. “Ik heb zo’n heerlijke vakantie gehad! Ik heb namelijk elke dag paardgereden en getennist. Maar wie is die engel die ik hier heb zien rondlopen? ”

“Wat voor engel? ” vroegen de anderen verbaasd.

“O, jullie hebben haar dus nog niet gezien? ” constateerde Hilary. “Nou, dan hebben jullie iets gemist, zeg! Ze is net gearriveerd met een knots van een koffer en drie gloednieuwe tennisrackets, met haar initialen erop! Wedden dat Alison meteen weg van haar is? Ze heeft prachtig blond haar dat over haar schouders golft... net een plaatje, een engeltje dus. En ze heeft een honingzoet stemmetje, je weet wel, zo’n prinsesje! "

“Wat spannend! Komt ze in onze klas? ” vroegen de anderen.

“Dat weet ik nog niet. Ze staat beneden in de hal. Ze werd door zo’n Amerikaanse slee met chauffeur gebracht! Zoiets heb ik nog nooit gezien! ”

“Ik moet even kijken, ” zei Pat gniffelend. “Ik kan de verleiding niet weerstaan! ” De vijf meisjes hepen naar de gang en bogen zich over de balustrade om het nieuwe meisje te bestuderen.

Ze stond er nog. En het was waar, ze leek precies op een engeltje, een engeltje in een schooluniform!

“Wat een popje, hè? ” zei Bobby bewonderend. Zelf had ze niets popperigs, maar bij andere meisjes vond ze dat altijd heel leuk. “O ja, Alison is vast meteen weg van haar, wedden? Ze loopt binnen de kortste keren als een hondje achter haar aan. Alison moet nou eenmaal altijd een idool hebben. ”

Op dat moment kwam Alison aanlopen. Ze was het nichtje van de tweeling. Ze zag er heel lief uit, maar was een beetje dom.

“Hallo! Hoorde ik mijn naam noemen? ” vroeg ze argeloos.

“Ja, we zeiden net dat jij het nieuwe meisje vast wel aardig zult vinden, ” antwoordde Hilary. “Kijk, daar staat ze. Is ze geen engeltje om te zien? ”

Alison boog zich op haar beurt over de balustrade. En ja hoor, ter plekke sloot ze in haar hart al vriendschap met de nieuweling.

“Ze lijkt net een prinsesje uit een sprookje, ” zei ze. “Ik ga even naar haar toe om te vragen of ik haar de school zal laten zien. Ze zal zich wel eenzaam voelen. ” Na deze woorden holde Alison naar beneden. De anderen grinnikten. “Alison heeft haar hart alweer verloren, ” concludeerde Pat. “Arme Alison, ze kiest altijd de verkeerde vriendinnen uit. Herinneren jullie je Sadie nog, dat Amerikaanse kind? Nou, Alison deed haar in alles na tot we er beroerd van werden! We hadden een rijmpje op haar gemaakt en als we dat zongen, werd ze woedend! ”

“Ja, en in de tweede moest de toneellerares het ont

gelden. In de derde had ze een meisje uit de hogere klas... Alison is echt een hopeloos geval. ” verzuchtte Janet.

“Kijk nou, er is nog een nieuw meisje. Ik vind dat Alison zich ook wel eens over haar had kunnen ontfermen, ” zei Bobby. “Ze staat daar zo zielig in haar eentje. ”

Alison was inderdaad verdwenen met het blonde ‘engeltje'. De tweeling ging naar beneden en sprak het nieuwe meisje aan.

“Hallo, jij bent nieuw, hè? ” vroeg Pat. “Ga maar met ons mee, dan brengen we je naar de directrice. Hoe heet je? "

“Pauline Bingham-Jones, ” zei het meisje met een overdreven stemmetje. Ze keek nogal uit de hoogte. “Kunnen jullie me misschien zeggen wat ik moet doen? ”

“Nou, eerst dus naar de directrice om je voor te stellen. Dat hoort hier zo. Gek, meestal is ze wel in de buurt om de nieuwkomers op te vangen, ” zei Hilary. “Waar zou ze nu zijn? ”

“Ik heb haar nog helemaal niet gezien, " zei Pat. “Ook niet toen wij aankwamen. ”

“Wat gek, ” zei Ann. “Laten maar eens naar haar kamer gaan. ”

Ze gingen naar de kamer van de directrice en troonden Pauline mee. Ze klopten aan. Iedereen was dol op de directrice, hoewel ze ook een beetje bang voor haar waren.

“Binnen! ” riep een stem.

“Dat is niet de stem van de directrice, ” zei Pat ver

baasd. Ze ging naar binnen en de anderen volgden haar. Het was inderdaad niet de directrice die hen opwachtte. Ze keken haar verbaasd aan.

“Ik ben gedurende dit trimester jullie directrice. De vorige is in de vakantie ziek geworden en ik ben nu haar plaatsvervangster, ” zei de mevrouw. “Maar we kunnen het vast wel goed met elkaar vinden. "

De meisjes keken haar aan. Daar waren ze nog niet zo zeker van! Hun oude directrice was een mollige, gezellige vrouw. Ze had een groot gevoel voor humor en alle meisjes mochten haar graag. Maar deze directrice was lang, dun en mager en ze had een tamelijk zuur gezicht. Ze had smalle, opeengeklemde lippen en er kon geen lachje af.

“We kwamen u even opzoeken, ” begon Bobby. “Meestal staat de directrice in de hal om de nieuwe meisjes te begroeten. Dit is een nieuweling. Ze moet u een lijst van haar kleren en linnengoed geven. ”

“Ja, dat weet ik, ” zei de directrice. “Stuur alle nieuwe meisjes maar naar me toe. Hoeveel zijn er aangekomen? ”

Dat wisten ze niet, maar ze vonden dat de directrice dat zelf hoorde uit te zoeken. Natuurlijk durfden ze dat niet te zeggen.

“Dit is Pauline Bingham-Jones, ” zei Pat. “En we hebben nog een nieuw meisje gezien. Ons nichtje heeft haar meegenomen om de school te laten zien. ”

De meisjes gingen weer weg en lieten Pauline bij de directrice achter. Op de gang keken ze elkaar eens aan en trokken hun neus op.

“Ik mag haar niet, ” zei Ann. “Wat een zuurpruim! Het

lijkt wel of ze een hele fles azijn heeft leeggedronken! ” De anderen lachten. “Ik hoop dat onze eigen, oude, vertrouwde directrice weer gauw terugkomt. ” zei Bobby. “Ik vraag me trouwens af waar Alison met haar ‘engel' is gebleven. ”

Op dat moment kwam Alison naar hen toe. Ze zag er opgewonden en opgewekt uit. Het was duidelijk dat ze net een nieuwe vriendin had gemaakt.

“Hallo, jongens, ” zei ze gewichtig. “Mag ik jullie voorstellen aan jonkvrouw Angela Favor. ”

Jonkvrouw Angela Favor knikte met een elegant gebaar van haar hoofd, zoals een koningin naar haar onderdanen buigt. Bobby grinnikte.

“Leuke naam... Angela. Ik heb eens een pop met die naam gehad. Je lijkt een beetje op haar. Nou, ik hoop dat je het op Clarence House naar je zin zult hebben. Alison, je moet haar naar de directrice brengen. ” “Waar is ze eigenlijk? ” vroeg Alison.

“Er is dit trimester een nieuwe directrice, ” zei Pat. “Je zult haar denk ik niet zo aardig vinden. ”

Jonkvrouw Angela Favor mocht Bobby niet zo erg. Ze vond het helemaal niet leuk dat ze haar met een pop had vergeleken. Ze keek naar haar met een uitdrukking op haar gezicht alsof ze iets vies rook. Ze wendde zich tot Alison.

“Nou, laten we dan maar naar de directrice gaan. Ik wil mijn koffer graag uitpakken. ”

Ze liepen met z’n tweeën weg en Hilary begon te lachen. “Nu weten we tenminste waar we Alison dit trimester altijd zullen vinden: in het kielzog van jonkvrouw Favor! ”

In de vierde

“Kijk eens, ” zei Bobby, “daar heb je nog een nieuw meisje. Ze zal denk ik ook wel in de vierde komen. ” Het nieuwe meisje kwam net aanlopen.

“Hallo, ” zei Bobby. “Nieuwe eend in de bijt? ”

“Ja, ik kom in de vierde, ” zei het meisje. “Ik heet Ellen Patterson. ”

“Wij zitten ook in de vierde, ” zei Pat, waarna ze zichzelf en de anderen voorstelde. “Zullen we je de school laten zien en je aan de directrice voorstellen? Meestal staat zij de nieuwe meisjes op te wachten. Maar dit trimester hebben we een nieuwe en zij kent het klappen van de zweep denk ik nog niet zo. ”

“Nee dank je, ” zei Ellen opeens koeltjes. “Ik weet de weg al, want ik ben hier al een week. ” Zonder nog een woord te zeggen, liep ze weg.

De anderen keken haar verbaasd na. “Wat is er met die aan de hand? ” vroeg Bobby. “Wat een manier van doen, zeg! En waarom is ze hier al een week? Iedereen komt toch pas op de eerste schooldag? ”

Myra en Gladys kwamen aanlopen.

“Hoi jongens, hoe staat het leven? Hebben jullie de nieuwelingen al gezien? Er is er één bij die schijnt te denken dat de school van haar is. Ze heet Ellen Patterson. ”

“Nee, die heb ik nog niet gesproken, " antwoordde Myra, “maar ik weet wel dat haar moeder op dit moment onze directrice is. Onze eigen directrice is in de

vakantie ziek geworden... en de nieuwe directrice is dus de moeder van Ellen, ” voegde ze er veelbetekenend aan toe.

Bobby floot tussen haar tanden. “Geen wonder dat ze ineens als een blad aan een boom veranderde toen we zeiden dat die nieuwe directrice het klappen van de zweep nog niet kent. Ze is hier natuurlijk tegelijk met haar moeder gearriveerd. Nou, daar kunnen we nog plezier aan beleven! "

“Laten we het nou maar eerst rustig afwachten, ” vond Hilary. “Ze voelt zich natuurlijk nog niet op haar gemak en wie weet hoe ze nog meevalt. ”

Er waren nog meer nieuwe meisjes in de lagere klassen, maar daar hadden de vierdeklassers natuurlijk geen belangstelling voor! Ze hadden het veel te druk met het begroeten van hun oude vriendinnen: Kathleen, Doris en Carlotta. Er waren ook een paar zittenblijvers in de vierde en die vonden ze ook wel aardig. Susan Howes, een vriendelijk, rustig meisje, zou klassevertegenwoordigster worden.

De klasselerares was dus juffrouw Ellis, die kalm en bezadigd was en veel van haar leerlingen eiste. Jonkvrouw Angela Favor leek, toen ze eenmaal in de klas zat, helemaal op een engel. En hoewel ze ook haar schooluniform droeg, zag ze er veel knapper uit dan elk ander gewoon schoolmeisje.

“Weten jullie dat haar schoenen met de hand voor haar worden gemaakt? ” fluisterde Alison vol ontzag tegen de tweeling.

“Ja, die van het keukenmeisje ook, omdat ze een horrelvoet heeft, ” siste Pat terug.

“En bij elke jurk heeft ze een passend tasje, ” ging Alison onverstoorbaar verder.

“Houd je mond toch, ” zei Ann. “Wat kan het ons nou schelen? Die Angela van jou is een echte snob! ”

“En waarom niet? ” vroeg Alison, die haar nieuwe vriendin nu al door dik en dun verdedigde. “Ze is van een oud, adellijk geslacht. Ze heeft een neef die prins is en bijna al haar familieleden hebben een titel. " “Jeetje Alison, je bent zelf ook een snob! ” zei Ann verachtelijk. “Waarom klamp je je toch altijd zo aan anderen vast? Werk eens aan je eigen persoonlijkheid. ” “Ik ben geen snob, ” zei Alison waardig. “Ik ben alleen blij dat Angela bevriend met me wil zijn. Ze is echt hartstikke aardig. ”

“Jammer dat ze geen hersens heeft, ” snoof Bobby. “Volgens mij kent ze de tafel van tien nog niet eens! ” Angela was een vreselijke snob. Ze was trots op haar familie, hun rijkdom, hun vele auto’s en haar eigen goede manieren. Ze koos haar vriendinnen heel zorgvuldig uit. Ze koos Alison dan ook omdat ze er aardig uitzag, goede manieren had en haar duidelijk aanbad. De andere meisjes in de klas vond ze eigenlijk maar niets. Ze had een hekel aan Bobby, omdat zij had gezegd dat ze op een pop leek en met Carlotta wilde ze vanzelfsprekend niets te maken hebben.

Dat vond Carlotta helemaal niet erg. Carlotta was een circuskind. Haar moeder was in het circus geboren, maar ze was met een man getrouwd die geen artiest was. Desondanks was Carlotta in het circus opgegroeid, maar toen haar moeder stierf, was ze bij haar vader en grootmoeder gaan wonen. Langzamerhand

had ze zich aangepast aan de wereld buiten het circus en nu had ze veel vriendinnen op Clarence House. Maar ze was haar opwindende jeugd in het circus nog lang niet vergeten en ze kon soms heerlijk uit de band springen!

Alison had alles over alle meisjes aan Angela verteld en deze had haar fraai gevormde neusje hoog opgetrokken toen ze hoorde wat Carlotta’s achtergrond was.

“Hoe kunnen ze zulke mensen op deze school accepteren! Als mijn ouders dat hadden geweten, hadden ze me hier niet naar toe gestuurd! ”

“Waarom ben je eigenlijk naar Clarence House gekomen? ” vroeg Alison nieuwsgierig. “Het is toch helemaal geen deftige school. ”

“Ik wilde hier ook niet naar toe, " antwoordde Angela. “Mijn moeder wilde me ook naar een veel leukere, deftige school sturen, maar vader wilde per se dat ik hier wat bijgeschaafd zou worden. "

“Bijgeschaafd? Maar wat moet jij nou nog leren? Jij bent gewoon volmaakt! ” riep Alison.

Dat waren opmerkingen die Angela graag hoorde en daarom was ze ook op Alison gesteld. Ze keek haar met een engelachtige glimlach aan.

“Wat zeg je toch altijd een aardige dingen. Jij bent echt het aardigste meisje van de klas, Alison. Die ordinaire Ellen kan ik niet uitstaan. En Carlotta hoort hier ook niet en over Pauline Bingham-Jones zal ik maar zwijgen! "

Pauline was geen succes op school. Op haar manier was ze net zo’n snob als Angela, maar het ging haar

alleen niet zo goed af. Haar kleren waren ook niet zo mooi als die van Angela. Maar ze trok ook haar neus op voor Carlotta, ze had een hekel aan Bobby en met Ellen wilde ze niets te maken hebben.

“Ik begrijp niet wat zij hier doet, ” zei ze. “Ze is natuurlijk alleen maar toegelaten omdat haar moeder directrice is. Hemeltje zeg, volgend jaar krijgen we hier misschien de dochter van de kokkin en de tuinman! Ik moet er niet aan denken! Het is al erg genoeg dat we Carlotta hier hebben. "

Carlotta zag er aan het begin van het trimester altijd een beetje verwilderd uit. Dat kwam omdat ze dan net onder de strenge blik van haar grootmoeder uit was. Maar niemand vond het erg. Iedereen was op haar gesteld, hoe ze er ook uitzag. Carlotta wist best dat Angela en Pauline haar niet mochten en daarom gedroeg ze zich zo onopgevoed mogelijk als zij in de buurt waren. Dat deed ze opzettelijk om hen te ergeren.

Maar juffrouw Ellis keek daar niet zo doorheen. De meisjes waren nu al zo oud. Over een jaar zouden ze in de vijfde en de zesde zitten en dan kregen ze een eigen studeerkamer in plaats van conversatiezalen. Ze vond dat de meisjes nu alvast wat verantwoordelijkheidsgevoel moesten aankweken. Daarom riep ze Carlotta vaak tot de orde en dan keken Angela en Pauline vol genoegdoening toe.

Angela en Pauline schepten vreselijk op, het leek wel een wedstrijd tussen die twee. De meisjes moesten lachen als ze weer eens bezig waren.

“Mijn achterneef, de prins dus, heeft een vliegtuig gekocht en hij heeft me beloofd dat ik in de vakantie eens met hem mee mag, ” zei Angela.

“Wat, heb je nog nooit eerder in een vliegtuig gezeten? ” riep Pauline. “Jeetje zeg, ik heb drie keer gevlogen. De laatste keer ging ik bij de familie Highrose logeren. Ze hadden een huis met wel tien badkamers. Nou ja, het was eigenlijk meer een soort kasteeltje. ” “Jullie hebben vast maar één badkamer, " zei Angela. “Wij hebben er namelijk zeven. ”

“Wij negen, als je die van het personeel meerekent, ” zei Pauline hooghartig.

De meisjes luisterden met grote oren toe. Ze konden best geloven dat Angela thuis zeven badkamers had, want haar rijkdom was haar aan te zien. Maar bij Pauline paste het beeld van negen badkamers en grote, dure auto’s niet zo erg.

“Nou, wij hebben er wel twaalf, ” zei Bobby. “Drie voor mijn moeder, vijf voor mijn vader, want die maakt altijd zo veel rommel en nog minstens drie voor eventuele gasten... hoe ver ben ik al, jongens? ”

“Idioot, ” zei Pat giechelend, waarop Angela en Pauline boos keken.

“Ik geloof dat wij helemaal geen badkamers hebben, ” zei Hilaiy voor de grap. “Wij gaan altijd in de keuken in de tobbe. ”

De anderen gierden het uit. Maar hoe vaak ze Angela en Pauline ook plaagden, ze hielden niet op met hun opschepperijen. De ene keer ging het over badkamers, dan weer over auto’s of de bontjassen van hun moeder en zo ging het maar door.

Ellen trok het zich niet aan dat Angela en Pauline haar te min vonden. Ze was nogal zwijgzaam, behalve over haar broer. Ze schepte graag over hem op.

“Hij heet Edgar, ” zei ze, “maar we noemen hem Eddie. ”

“Ja natuurlijk. Als hij Alfred heette, noemde je hem vast Freddie en Bernhard zou Bennie worden, ” zei Angela kattig.

“Wat ben jij gemeen! ” riep Ellen woedend. “Wacht maar tot je hem ziet. Hij is geweldig knap, met mooi, blond, krullend haar en blauwe ogen. Hij is de beste broer van de hele wereld. En hij werkt heel hard. Mijn moeder heeft een heleboel geld verloren, daarom heeft ze deze baan als directrice ook aangenomen en daarom werkt Eddie, ik bedoel Edgar, ook zo hard. ” “Jouw familiegeschiedenis interesseert me totaal niet, ” zei Angela koud, waarna ze gearmd met Alison wegliep.

Ellen haalde haar schouders op. “Kleine snob, ” siste ze. “Die moet volgens mij eens goed op haar nummer gezet worden. ”

“Mijn idee, ” zei Carlotta. “Mijn handen jeuken gewoon om haar eens een lesje te leren. Jammer genoeg kun je zoiets in de vierde niet meer uithalen! "

Claudine

Voor het einde van de week, kwam er nog een nieuw meisje. Mam’zelle kondigde haar komst aan.

“Ik heb een verrassing voor jullie, ” zei ze glimlachend, toen ze de klas inliep om Frans te komen geven. “Er komt nog een nieuw meisje in de klas. ”

“Waarom zo laat? ” vroeg Pat.

“Ze is ziek geweest, de bof of zo, ” zei Mam’zelle. “Och nee, de mazelen. Een beetje laat, als het mij vraagt, maar hoe dan ook, daardoor kon ze niet eerder komen. Ze heet Claudine. ”

“Leuke naam, ” zei Ann.

“Claudine zelf is ook erg leuk, " zei Mam’zelle stralend. “Ze is een Frans meisje en... mijn nichtje. ”

Dat was groot nieuws. De meisjes hadden niet eens geweten dat Mam’zelle een nichtje had en nu kwam ze nog op Clarence House ook.

“Ik hoop dat ze het hier naar haar zin zal hebben, ” zei Hilary.

“O, vast wel. Claudine heeft het overal naar haar zin. Ze is altijd even opgewekt, ze lacht altijd en maakt graag grapjes, ” antwoordde Mam’zelle.

Dat klonk veelbelovend, vonden de meisjes. Ze verheugden zich echt op de komst van het nichtje van Mam’zelle. Als ze altijd zo vrolijk was, haalde ze misschien ook wel streken uit! Ze keken vol verwachting naar Mam’zelle in de hoop nog meer nieuwtjes over Claudine te horen.

Mam’zelle drukte haar brilletje steviger op haar neus en keek de klas aan.

“Ik heb erop aangedrongen dat Claudine hier op school kwam, ” vervolgde ze. “Het meisje zat eerst op een kloosterschool, maar dat was veel te streng voor zo’n vrolijk ding als mijn nichtje. Ze hadden daar altijd wel wat op haar aan te merken. Ze deed daar nooit iets goed, volgens de leiding daar... en toen dacht ik: Claudine moet hiernaar toe. Bobby was in het begin immers ook zo ongetemd, zal ik maar zeggen. En kijk eens wat Clarence House voor haar heeft gedaan. Nu werkt ze hard en is gehoorzaam. Meestal tenminste, ” voegde ze eraan toe. “Misschien gebeurt dat ook wel met Claudine. ”

Bobby keek een beetje zuur toen Mam’zelle dat zei. Ze vond het helemaal niet leuk dat Mam’zelle haar een gehoorzaam kind noemde.

“Mijn dierbare Claudine komt dus vandaag aan, ” ging Mam’zelle verder. “Jullie moeten allemaal een beetje aardig voor haar zijn. Ze is net heel erg ziek geweest en ze kent natuurlijk nog niemand. Vangen jullie haar vriendelijk op? Daar zouden jullie mij een groot plezier mee doen. ”

“Natuurlijk doen we dat, ” zei Susan Howes. “We zullen heel aardig voor haar zijn, zodat ze zich hier gauw thuisvoelt. ”

De anderen mompelden ook allemaal dat ze Claudine hartelijk zouden ontvangen, behalve Angela, Alison en Pauline. Die keken alsof ze het afschuwelijk vonden dat het nichtje van Mam’zelle op school kwam.

“Nou, dat klinkt hoopvol. Jullie zijn aardige meisjes, ”

zei Mam’zelle voldaan en dankbaar. “Zodra Claudine komt, zal ik haar aan jullie voorstellen. Ze is echt heel leuk, hoewel ze ook wel eens ondeugend kan zijn. Maar jullie zullen wel een goede invloed op haar hebben, n’est-ce pas? ”

De meisjes vonden het heel spannend dat er een echt Frans meisje in hun klas kwam. Ze keken elkaar veelbetekenend aan. Een ondeugend meisje moest toch wel eens streken uithalen?

Vijf minuten voordat de les was afgelopen, kwam er een nieuw meisje de klas in. Ze was heel slank, klein en donker. Ze had een brutaal gezichtje en keek eerst naar de meisje, voordat ze naar Mam'zelle liep. Mam’zelle stootte een kreet uit en vloog overeind. Ze sloeg haar mollige armen om het kind heen en gaf haar dikke klapzoenen op beide wangen. Ze liet meteen een waterval van Franse volzinnen op het meisje los, waar niemand een woord van kon verstaan.

Het meisje antwoordde in het Frans en gaf Mam’zelle een kus terug. Ze scheen het helemaal niet vreemd te vinden dat Mam’zelle zo opgewonden deed.

“Ah. ma petite Claudine, daar ben je eindelijk! ” riep Mam’zelle.

“Hallo kinderen, " zei Claudine op een vriendschappelijke toon, waarop de meisjes grinnikten. Ze klonk bijna precies als Mam’zelle!

“Maar Claudine! Dit zijn geen kinderen meer! Het zijn meisjes! ” riep Mam’zelle.

De hele klas lachte en Claudine trok een grimas. Mam’zelles ronde gezicht straalde van blijdschap. Daarna ging de bel: de les was afgelopen. Mam’zelle

wenkte naar Hilaiy. “Wil jij Claudine meenemen en haar alles laten zien? Ze zal nog wel een beetje verlegen zijn, het arme kleine ding! "

Maar daarin vergiste Mam’zelle zich. Het arme kleine ding was helemaal niet zo verlegen! Claudine gedroeg zich alsof ze de meisjes haar hele leven had gekend. Haar Engels was goed, hoewel ze wel eens een verkeerde woordvolgorde gebruikte, net als Mam’zelle.

Ze was eerst in Frankrijk op school geweest en vervolgens op een kloosterschool in Engeland. Ze had daar echter niet willen blijven en ze hadden haar niet willen houden.

“Tja, de biologielerares was met een ladder in een boom geklommen om paddestoelen te plukken die we moesten natekenen... en toen ‘leende’ ik die ladder even, waarna we die dag geen biologie meer hadden, ” legde Claudine met een onverstoorbaar gezicht uit. “Bedoel je dat je haar de hele dag in die boom hebt laten zitten? ” vroeg Hilary vol ontzag. “Nou, jij durft zeg! Geen wonder dat Mam’zelle denkt dat je op Clarence House wel goede manieren zult leren. "

“Hoezo? Kun je hier dan geen streken uithalen? ” vroeg Claudine met een onschuldig gezicht. “Nou, dat is jammer zeg. Maar we zullen denk ik toch wel plezier hebben. ”

De meisjes giechelden. Met die Claudine zouden ze vast nog wel wat spannends beleven! Ze mochten haar meteen. Behalve Angela natuurlijk, die haar neusje afkeurend optrok. Zelfs Pauline luisterde met pretoogjes naar het nieuwe meisje.

“Wat heb ik je gezegd, ” zei Angela tegen Alison. “Eerst

krijgen we de dochter van de directrice en nu zitten we al opgescheept met een nicht van Mam’zelle. Ik begrijp werkelijk niet wat je zo grappig aan haar vindt, Alison. Je verbaast me. "

“Nou, ze heeft een leuke stem en ze praat zo grappig. Bij alles wat ze vertelt, gebruikt ze haar handen, net als Mam’zelle. Ik vind haar gewoon leuk, ” zei Alison. Angela vond het vervelend dat Alison het niet met haar eens was. Ze keek haar vriendin met kille ogen aan en draaide zich boos om.

Dat kon Alison niet verdragen. Ze rende achter Angela aan en probeerde het weer goed te maken. Ze stak haar arm door de hare en deed haar best het meisje weer in een vriéndelijker stemming te krijgen. Daarna was Alison weer helemaal gelukkig. “Wees maar niet bang, hoor. Ik zal me heus niet met die Claudine bemoeien, ” beloofde ze. “Eigenlijk is ze vreselijk ordinair, vind je niet? ”

“Niet zo ordinair als Carlotta, ” zei Angela boosaardig. Alison beet op haar onderlip. Ze was eigenlijk erg op Carlotta gesteld, maar dat durfde ze nu helemaal niet meer te bekennen.

Claudine voelde zich vanaf het begin thuis op Clarence House. Achter in de klas had ze een plaatsje toegewezen gekregen en daar installeerde ze zich met een gezicht alsof ze daar haar hele leven had gezeten. Ze legde haar spulletjes in haar lessenaar en op de plank in de conversatiezaal en zette er een foto van haar moeder neer. Ze had een grote taart meegenomen en die deelde ze met gulle hand uit. Angela weigerde een stuk en Alison wilde prompt ook niets.

Aanvankelijk waren de meisjes allemaal enthousiast over Claudine, maar ze ontdekten al gauw dat ze vreemde manieren had. Ze vond het heel gewoon haar werk van anderen over te schrijven! Ze was gewoon te lui om zich in te spannen. Dus schreef ze de antwoorden over van het meisje dat naast haar zat. Dat was Myra, die zelf niet zo best kon leren en daarom schreef Claudine vaak ook de fouten over, maar dat kon haar helemaal niets schelen!

“Jongens, ik vind dat het zo niet kan doorgaan, " zei Pat. “Claudine heeft geen enkele som zelf gemaakt, maar alles van Myra overgeschreven. ”

“Ja, en ze doet het niet eens stiekem, " viel Ann haar bij. “Ze schijnt het de gewoonste zaak van de wereld te vinden. ”

Claudine was dan ook erg verbaasd toen Susan erover begon.

“Maar je bedriegt de boel gewoon, Claudine, begrijp je dat dan niet? ” zei Susan met een rood hoofd, want ze vond het vervelend iemand de les te moeten lezen. “Nee, dat zie ik niet in, ” zei Claudine. “Als ik het nou stiekem deed, was het wat anders. Maar iedereen weet het toch? Wat maakt het dan uit? ”

“Het blijft bedrog, of je het nou stiekem doet of niet. Bovendien is het dom om van Myra af te kijken. Zij maakt zo veel fouten dat juffrouw Ellis het zo door heeft. ”

“Misschien kan ik dan beter van Hilaiy afkijken? ” stelde Claudine met een uitgestreken gezicht voor. Susan zuchtte. “Claudine, je moet van niemand afkijken! ” zei ze streng. “Je bent nu op een Engelse school

en dus moetje ook onze manieren overnemen... maar niet ons werk, ” voegde ze eraan toe.

“Ja, je hebt gelijk, ” zei Claudine. “Ik heb het hier erg naar mijn zin en ik wil niet dat jullie boos op me zijn. Ik zal niet meer afkijken. Alleen als ik mijn huiswerk niet heb gemaakt, zal ik wel moeten. ”

Claudine had nog een vervelende gewoonte. Ze leende altijd van alles en nog wat van de meisjes: pennen, boeken, vlakgummen en allerlei andere dingen, die ze vervolgens luchtig vergat terug te geven.

“Ik vergeet het gewoon, ” legde ze uit. “Als Hilary zich dan een ongeluk zoekt naar haar pen ligt hij gewoon op mijn bank... vergeten terug te geven. ”

“Nou, dan moet je je best eens doen zulke dingen niet meer te vergeten, ” zei Hilary. “Bovendien mag je er wel eens aan denken dat je eerst moet vragen of je iets mag lenen. Die pen is van zilver en ik ben er erg aan gehecht. ”

“O, jullie Engelsen! ” riep Claudine zuchtend. “Maar goed, ik zal in het vervolg beleefd vragen of ik iets mag lenen, of wil je dat ik eerst schriftelijk toestemming vraag? Nee, dat kan natuurlijk niet als ik zelf geen pen heb, ” voegde ze er lachend aan toe.

Hilary lachte ook. Niemand kon boos blijven op Claudine als ze zo smekend keek en grappige opmerkingen maakte. Ze zouden er echter wel voor zorgen dat Claudine snel aan de manieren op Clarence House zou wennen!

Kijk uit voor de directrice!

De eerste weken gingen vlug voorbij en de meisjes hadden al gauw het gevoel alsof ze altijd in de vierde hadden gezeten! Ze keken neer op de derde- en tweedeklassers. Die kinderen bestonden voor hen niet meer. Geen enkele vierdeklasser bemoeide zich met iemand uit een lagere klas.

Vooral ’s zomers was het erg leuk op school. Dan kon je tennissen en zwemmen. Angela bleek heel goed te kunnen zwemmen, heel snel en met een mooie slag. Alison, die een enorme hekel aan water had, ging nu zelfs ook het water in. Ze deed haar best om net zo goed te worden als haar aanbeden Angela.

Claudine had een hekel aan zwemmen. Ze wilde het zelfs niet proberen. De gymlerares wond zich daarover nogal op.

“Claudine, waarom ben je naar een Engelse school gekomen als je niet van zwemmen houdt? “

“Zwemmen is nergens goed voor, ” zei Claudine brutaal. “Ik vind het verschrikkelijk. Het water is koud en nat! Het is goed voor vissen, maar niet voor mensen. ” En omdat niemand Claudine kon dwingen haar badpak aan te trekken, ging ze het water niet in. De anderen plaagden haar door haar nat te spatten, maar daar trok ze zich niets van aan. De gymlerares was bang dat het meisje met kleren en al in het water zou worden getrokken en daarom stuurde ze haar terug naar school.

In tennissen was Claudine zelfs nog slechter dan Carlotta. Carlotta had nooit behoorlijk leren spelen, maar Claudine deed niet eens moeite een bal te raken!

“Het is zo’n dom spel, ” zei ze, waarna ze haar racket neerlegde en kalmpjes wegwandelde.

“Claudine! Tennissen is een verplicht vak! ” riep Hilary.

Maar het was tegen dovemansoren gezegd. “Ik doe het niet, ” zei Claudine en weg was ze.

Angela speelde keurig en beheerst. Ze bracht altijd prachtige rackets mee, hoewel ze daar vreselijk mee werd geplaagd. Pauline was jaloers op haar. Daarom deed ze zo hatelijk mogelijk.

“Ik heb thuis nog wel drie of vier rackets, ” zei ze. “Maar mijn moeder vindt het overdreven om er meer dan een mee naar school te nemen. Iemand met een beetje opvoeding, schept niet zo op. "

Niemand vond Pauline eigenlijk echt aardig. Hoewel ze het altijd over haar rijkdom had, was ze tamelijk onaantrekkelijk om te zien. Angela was echt een plaatje en daarom konden de meisjes van haar iets meer verdragen. Alison vond haar het mooiste meisje dat ze ooit had gezien.

Ellen was een middelmatige sportster en wat haar schoolwerk betrof, blonk ze ook niet bepaald uit. Om de één of andere onverklaarbare reden was ze erg op Alison gesteld. Ze vond het dan ook heel erg toen Alison haar overduidelijk liet merken dat ze niets met haar te maken wilde hebben.

“Waarom kom je niet eens naast me lopen als we gaan wandelen? ” vroeg Ellen haar. “Je hoeft toch niet altijd bij Angela te lopen? En waarom wil je nooit snoep van me aannemen? Er zit geen vergif in! ”

“Dat weet ik wel, ” zei Alison koeltjes. “Ik wil jouw snoep alleen niet hebben en niet naast je lopen. ” “Angela heeft je natuurlijk opgestookt, ” mopperde Ellen. “Je denkt nooit zelf na, is het wel? Wat Angela zegt, is goed. Jij doet haar gewoon in alles na. Dom hoor. Als je maar weet datje er belachelijk uitziet. ” Alison was diep beledigd en keek Ellen koel aan. “En als jij maar weet dat Angela je ook helemaal niet mag. En omdat zij mijn vriendin is. vind ik je ook niet aardig. Bovendien ben je een klikspaan. ”

Ellen liep met een vuurrood hoofd weg. Alisons laatste opmerking was midden in de roos geweest! Ellen vertelde alles aan haar moeder.

Het ergste was dat Ellen ook tegen haar moeder had gezegd dat de meisjes erg onvriendelijk tegen haar waren geweest. Het gevolg daarvan was dat een paar meisjes voor straf bij de directrice sokken moesten stoppen en ge'scheurde lakens naaien.

“Volgens mij maakt ze die gaten expres en scheurt ze de lakens om ons iets te doen te geven waaraan we een hekel hebben, ” tierde Angela, die drie sokken had gekregen om in haar vrije tijd te stoppen. “Ik heb nog nooit in mijn leven sokken hoeven stoppen. Waar is die directrice eigenlijk voor als ze die spullen zelf niet maakt? ”

“Het is nou eenmaal regel op Clarence House dat we onze meeste spullen zelf repareren, " zei Pat. “Maar ik kan me ook haast niet voorstellen dat je al die gaten zelf hebt gemaakt. Ik heb je nog nooit met een gat in je sok zien lopen. ”

“Nee, ik heb die gaten ook niet zelf gemaakt. Zeg, help me eens met die draad door de naald te steken. Het einde is zo pluizig dat het mij niet lukt, ” zei Angela. De meisjes begonnen te lachen. Angela had van handwerken kennelijk geen kaas gegeten! Alison nam de naald en draad van haar over. “Kom, ik help je wel even, ” bood ze vriendelijk aan. “Ik durf te wedden dat die klikspaan van een Ellen weer eens naar haar moeder is gehold om iets over jou te vertellen. Voor straf moet je nu dit werkje van de directrice overnemen. ”

Alison stopte braaf de sok voor Angela. Alison was daar niet zo handig in en het gebeurde dan ook niet zo netjes, maar Angela was allang blij dat ze het niet zelf hoefde te doen. Ze bedankte Alison uitbundig en die was meteen in de zevende hemel.

Pauline was de volgende die in moeilijkheden kwam. Zij wilde duidelijk niets met Ellen te maken hebben en dat liet ze merken ook!

Op een ochtend vertelde Pauline aan Bobby dat ze keelpijn had en dat hoorde Ellen toevallig. Ze ging de kamer uit en na een poosje moest Pauline bij de directrice komen.

“Ik hoorde dat je keelpijn hebt, Pauline, ” zei de directrice. “Ellen maakte zich zorgen over je en dat is erg aardig van haar. Ik heb hier een gorgeldrankje voor je. ” “O, mijn keel is al veel beter, " antwoordde Pauline geschrokken. Dat was de waarheid, maar de directrice liet haar prooi niet zomaar gaan! Pauline moest tien minuten met een vies drankje gorgelen en daarna kreeg ze nog iets smerigs te slikken waar ze misselijk van werd.

Pauline ging woedend terug naar de anderen.

“We moeten in het vervolg uitkijken met wat we zeggen als die Ellen in de buurt is, ” zei Alison. “Misschien moeten we een beetje vriendelijker tegen haar doen. ”

“Daar heb ik helemaal geen zin in! ” riep Claudine meteen. “Ik kan haar niet uitstaan! Voor geen meter! ”

En in plaats van wat aardiger tegen Ellen te zijn, deed ze haar best zo grof en knorrig mogelijk te doen. Het gevolg was natuurlijk dat ze bij de directrice moest komen en een hele berg verstelwerk kreeg!

“Je hebt een scheur gemaakt in allebei je lakens, ” zei ze tegen Claudine. “Je hebt gaten in al je sokken en je bent door de elleboog van je vest gegaan. Voor straf moet je alles zelf maken. ”

Claudine zei niets terug. Zwijgend ging ze met de mand verstelwerk weg en zette hem bovenop haar kast. De anderen dachten al dat ze domweg zou weigeren alles te maken, maar tot hun verbazing nam Claudine haar naaimandje en ging aan de slag.

Bobby keek verbaasd toe hoe snel en handig Claudine alles herstelde. “Wat kun jij mooi naaien! ” riep ze verbaasd. “Het lijkt wel borduren! ”

“Ik vind verstelwerk wel gezellig om te doen, ” antwoordde Claudine. “Dat hebben we in Frankrijk goed moeten leren. Jullie Engelse meisjes zijn hier erg slecht in. Jullie vinden het leuker -om dom achter een bal aan te hollen. Nou, geef mij maar verstelwerk. ”

“Vooruit Claudine, leg die boel weg. We gaan lekker zwemmen, ” zei Susan. “Het is veel te mooi weer om binnen te zitten. ”

Maar daar had Claudine totaal geen zin in. “Ik kan de zon van hieruit ook zien, ” zei ze. “Gaan jullie maar. ik maak dit liever eerst af. ”

Bobby keek verbaasd naar het gebogen hoofd van Claudine. “Je doet dit echt liever dan sporten, is het niet? "

“Ja, dit vind ik leuk. ”

De anderen begonnen te lachen. “Ik geloof dat ze al die gaten expres heeft gemaakt om niet te hoeven sporten, ” zei Bobby lachend. “Ze zit liever hier met haar verstelwerk dan een balletje te slaan. En de directrice denkt dat ze haar straf heeft gegeven! ” Juffrouw Ellis kwam de kamer in. “Vooruit meisjes, opschieten en naar buiten. Jullie gaan lekker zwemmen. Kom Claudine, berg dat naaiwerk op. ”

“Het spijt me, juffrouw, maar ik moet eerst het strafwerk afmaken dat de directrice me heeft opgedragen, ” zei Claudine, met grote onschuldige ogen.

Maar daar trapte juffrouw Ellis niet in. “Ik zal wel eens even met de directrice gaan praten, " zei ze.

De directrice stond er echter op dat Claudine eerst het naaiwerk afmaakte en toen moest juffrouw Ellis haar wel toestemming geven om binnen te blijven. Terwijl de anderen zwommen en plezier maakten, zat Claudine tevreden in haar hoekje te naaien. Ze hoorde de meisjes lachen en schreeuwen, maar ze had helemaal geen zin om mee te doen!

Dat afschuwelijke koude water, dacht ze. Toen kwam Mam'zelle binnen en ze keek op.

“Ah, ma petite! Hier zit je dus, ” zei Mam’zelle. “Laat me eens zien wat je hebt gedaan? Keurig hoor, zo kunnen de Engelse meisjes het niet. Waar zijn de anderen? ”

“Zwemmen, ” zei Claudine. “Die Engelse meisjes sporten liever en ik houd van verstelwerkjes. ”

“Natuurlijk, Claudine, " zei Mam’zelle, die er na al die jaren op Clarence House nog steeds niet aan was gewend dat de meisjes liever zwommen en tennisten dan rustig in een hoekje te zitten borduren. “Heb je het hier naar je zin, kleintje? ”

“Ja, ma tante, ” zei Claudine. “Ik vind het alleen soms een beetje saai. Er gebeurt hier nooit iets! ”

Maar daarin vergiste Claudine zich. Want er zou iets opwindends gebeuren. En al gauw ook!

Een verrassing voor Angela

In de derde week maakte Angela iets vreemds mee. Ze had getennist en er was een bal weggeraakt. Na de les was ze hem gaan zoeken. De anderen waren al naar school gegaan.

Angela zocht overal, maar ze kon de bal nergens vinden. Achter de tennisbaan was een hoge muur en Angela vroeg zich af of de bal daarachter was terechtgekomen.

Zou ze even het hek uit glippen om daar te zoeken, dacht ze. Het volgende moment was ze het hek al uit. En ja hoor, daar lag de bal. Opeens stapte er een lange, magere jongen uit de struiken. Angela keek geschrokken op. Ze pakte de bal en wilde net teruglopen, toen de jongen haar aansprak.

“Zit jij soms op die school? ”

Angela bekeek hem eens en mocht hem niet. Hij had lang, krullend haar en een tamelijk pafferig, bleek gezicht.

“Wat gaat het je aan? ” vroeg ze hooghartig.

“Stel je niet zo aan, zeg. Ik wil je alleen even spreken, ” zei de jongen.

“Maar ik wil jou toevallig niet spreken, ” zei Angela nuffig. Ze liep al terug naar het hek, maar de jongen greep haar arm en hield haar tegen.

“Wacht even, ” zei hij. “Je moet een boodschap overbrengen aan één van de meisjes. ”

“Dat kan ik onmogelijk doen. Dat is tegen de regels. ”

“Luister, zeg tegen Ellen dat Eddie haar wil spreken, ” zei de jongen. “Ik heb hier een boodschap voor haar. Zou je die aan haar willen geven? ”

“Zo, dus jij bent Ellens broer? ” zei Angela. “Best, ik zal haar het briefje geven, maar ik snap niet waarom je niet gewoon naar binnengaat. De directrice is toch je moeder? ”

De jongen keek geschokt. “Zeg alsjeblieft niet tegen mijn moeder dat je me hebt gezien. Ze mag niet weten dat ik hier ben, anders kom ik in grote moeilijkheden! ”

“Iedereen heeft moeilijkheden met jouw moeder, " zei Angela kattig. Toch nam ze het briefje van hem aan en verdween door het hek. Ze stak het briefje in de zak van haar blazer en was van plan het aan Ellen te geven zodra ze haar zag. Maar ze trof haar niet in de kleedkamer waar ze haar gewone schoenen weer aantrok. Alison was er wel en Angela vertelde haar meteen wat er was gebeurd.

“Vreemd hè, dat die jongen tussen de struiken stond toen ik daar die bal ging zoeken, ” zei ze.

Alison luisterde belangstellend, net als een paar andere meisjes die zich stonden te verkleden. Angela vond het prachtig dat ze de aandacht van iedereen had gevangen en begon te overdrijven.

“Hij zag er afschuwelijk uit. Een beetje a-sociaal. Onverzorgd lang haar, afgedragen kleren, nou ja, je weet wel. ”

De meisjes drongen nu allemaal om haar heen en niemand merkte dat Ellen binnenkwam.

“Nou, hij vroeg of ik hier op school zat en ik gaf hem lik op stuk, dat begrijp je. Toen vertelde hij wie hij was en ik kon mijn oren niet geloven. Jullie vast ook niet! ”

“Nou, wie was hij dan? ” vroegen de meisjes nieuwsgierig.

“Die knappe, interessante broer van Ellen, jullie weten wel, die Eddie! ” riep Angela met een uithaal. “En zo vreselijk gewoontjes! Ik had hem bijna geld aangeboden om eens naar een goede kapper te gaan! ”

“Je bent een misselijke leugenaar! ” riep Ellen ineens. “Mijn broer is helemaal niet in de buurt. Hoe durf je zoiets te beweren! Ik ga het meteen tegen mijn moeder zeggen. ”

Ze barstte in tranen uit en rende weg. De meisjes keken elkaar geschrokken aan.

“Ze gaat natuurlijk echt naar haar moeder! ” zei Alison bezorgd. “Jongens, hier krijgen we last mee. Je hebt het toch niet verzonnen, Angela? ”

Maar het meisje liep de deur uit en riep naar Ellen: “Ga maar gauw alles aan je moeder zeggen, hoor. Die lieve Eddie smeekte me gewoon dat vooral niet te doen, want dan zal hij in moeilijkheden komen! ”

Ellen draaide zich om. Er stond angst op haar gezicht te lezen. Nu geloofde ze Angela pas. Het was Eddie geweest!

“Wat zei hij tegen je? ” vroeg ze met trillende stem. “Heeft hij je soms een briefje voor mij gegeven? "

“Dat ga ik jou niet vertellen, ” zei Angela wreed. “Ik wilde je eerst een dienst bewijzen en ik was van plan je dat briefje te geven. Maar nu ben ik van gedachten veranderd. ”

Op dat spannende moment stak juffrouw Ellis haar hoofd om de hoek van de deur. Ze keek boos. “Meisjes, hebben jullie de bel niet gehoord? Wat doen jullie hier nog in de kleedkamer? "

De vierde klas ging zo snel mogelijk naar hun lokaal. Ze konden het er verder niet meer over hebben. Angela voelde zich erg triomfantelijk. Nu had ze die vervelende Ellen eens goed te pakken! En als ze het ooit nog eens waagde om bij haar moeder te gaan klikken, dan had ze iets achter de hand. Dan zou ze dit hele verhaal vertellen! Angela glimlachte voor zich heen. Het was eigenlijk gek dat een meisje er zo engelachtig kon uitzien en ondertussen zulke gemene dingen kon uitbroeden.

Ellen zag haar glimlachen. Ze klemde haar lippen op elkaar. Ze haatte Angela op dat moment uit de grond van haar hart. Hoe had ze het durven wagen om Eddie gewoontjes te noemen? Eddie was de fijnste broer die er bestond!

Ellens vader was al vroeg gestorven. Omdat haar moeder streng en hard was, had ze zich altijd tot haar broer gewend als er iets was. Hij had haar altijd geholpen. Hij was dol op zijn jongere zusje. Zodra het kon, wilde hij een baan zoeken om voor zijn moeder en zusje te zorgen.

En nu had Angela hem zo belachelijk gemaakt! Ellen kon wel huilen! Ze was ook erg bezorgd. Waarom was Eddie in de buurt? Waarom wilde hij haar spreken? Hij kon toch niet zomaar een vrije dag hebben? Zat hij misschien in moeilijkheden? O, als dat misbaksel van een Angela haar dat briefje nou maar gaf.

Ellen dacht aan Eddie die nu in zijn eentje buiten op haar stond te wachten. Ze had hem nu een paar weken niet gezien en verlangde erg naar hem. Ellen keek naar Angela. Ze was verdiept in haar Franse boek en zag er even engelachtig uit als altijd. Ellen zuchtte. Ze wist dat ze Angela moest bidden en smeken haar dat briefje of een boodschap te geven en dat vond ze vreselijk.

Ik moet naar haar toe om te vragen wat Eddie precies heeft gezegd, dacht ze, maar dan moet ik eerst mijn verontschuldigingen aanbieden! Ze slaakte weer een diepe zucht. Juffrouw Ellis keek op.

“Is er iets Ellen? " vroeg ze.

“Nee niets, juffrouw, ” zei Ellen haastig. “Alleen... dit Frans is zo moeilijk. ”

“Ja, dat is het ook. Vooral als je je geschiedenisboek voor je neus hebt! " zei juffrouw Ellis, die met haar scherpe ogen had gezien dat het meisje het verkeerde boek op haar lessenaar had liggen.

Ellen keek en schrok.

Angela keek haar vol leedvermaak aan. Ze begreep heel goed waarom Ellen zo in de war was. Ze maakte zich natuurlijk bezorgd om haar lieve Eddie. Nou, ze had toevallig helemaal geen medelijden met haar! Alison, die naast Ellen zat, kreeg wel medelijden met haar. Ze wist ook dat ze zich zorgen over haar broer maakte. Na de les ging ze naar Angela toe. “Zeg, waarom vertel je haar nou niet gewoon wat haar broer wilde? Ze heeft het er echt moeilijk mee. Ze zat zo diep te zuchten! ”

Maar daar trok Angela zich allemaal niets van aan. Ze lachte zelfs een beetje. Daarna draaide ze zich zonder een woord te zeggen om en liep weg. Alison voelde zich vernederd en kreeg een brok in haar keel. Nu zou Angela natuurlijk een hele tijd boos op haar blijven, peinsde ze verdrietig. Het zou eeuwen duren voor ze weer gewoon deed.

Ze was net van plan achter haar aan te gaan, toen Ellen kwam aanlopen. “Angela, kan ik je even spreken? ” vroeg ze met een geforceerd lachje.

Angela en Ellen “Ik heb het druk, ” zei Angela kortaf.

“Het is erg belangrijk voor me, ” drong Ellen bijna smekend aan.

“Ik hoop wel dat je me je verontschuldigingen aanbiedt, want je bent erg grof tegen me geweest. Anders praat ik helemaal nooit meer tegen je. ”

Ellen slikte. Het was nog moeilijker dan ze had gedacht. “Het spijt me... ik werd een beetje driftig. "

Op dat moment kwam Carlotta, die het gesprek had gehoord, tussenbeide. “Als ik jou was. Ellen, zou ik niet eens met haar willen praten voordat zij haar verontschuldigingen heeft aangeboden. Ze zei hele gemene dingen over je broer en dat hoef je niet te pikken! Ik zou in jouw plaats niet de minste willen zijn... die kleine feeks! ”

Angela draaide zich om naar Carlotta en keek haar woedend aan. “Je denkt toch zeker niet dat we willen horen wat een circuskind heeft op te merken? ” zei ze. Carlotta haalde haar schouders op. “Ik zou je maar wat graag eens een goede aframmeling willen geven! Dat lijkt me precies wat je nodig hebt, ” siste ze Angela toe.

“Niemand heeft me ooit met een vinger aangeraakt! ” “Nee, en dat is goed te merken, ” zei Carlotta fijntjes. “Anders zou je wel een stuk aardiger zijn. Kom mee, Ellen. Laat die Angela maar lekker in haar sop gaar koken. ”

Ellen was blij met de onverwachte hulp, maar ze schudde haar hoofd. Ze had Angela nu nodig. Ze moest en zou weten wat haar broer had gezegd. Wat een ellende dat hij nou net van alle meisjes Angela had getroffen. Ieder ander zou haar gewoon hebben geholpen, maar dat stuk mispunt net niet!

Carlotta haalde haar schouders op. Ze mocht Ellen niet zo erg, omdat ze een klikspaan was. Maar Angela was nu echt gemeen tegen haar, die kleine kat!

Angela draaide zich naar Ellen. “Goed, je hebt je verontschuldigingen aangeboden en ik zal ze accepteren. Wat moet je nou nog? "

“Wat heeft Eddie tegen je gezegd, ” smeekte Ellen. “Heeft hij je een boodschap meegegeven... of een briefje? ”

“Ja, hij had een briefje voor je, ” antwoordde Angela. “Maar ik peins er niet over je dat te geven. Het is tegen de regels en dat weetje zelf best. ”

“Het zal nooit meer gebeuren. Ik vraag Eddie wel of hij in het vervolg de brieven gewoon op de post doet. Maar geef me nou alsjeblieft dat briefje, Angela! ”

“Nou goed, ik zal je het briefje geven, maar op één voorwaarde, ” zei Angela.

“Zeg het maar, ik doe alles, ” zei Ellen gretig.

“Je moet me beloven dat je nooit meer bij je moeder over me gaat klikken. Ik heb een grondige hekel aan verstelwerk en ik weet dat jij over mij bij je moeder bent gaan klagen. Het gevolg was dat ik stapels naaiwerk te doen kreeg. ”

“Zulke dingen mag je niet van mijn moeder zeggen! ” “Dat kan wel zijn, maar het is wel de waarheid. We

weten inmiddels allemaal dat je een klikspaan bent. En wat mij betreft, mag je over anderen zeggen wat je wilt. Maar over mij houd je in het vervolg je mond. Als je dat niet doet, ga ik naar je moeder om haar over dit briefje en je broer te vertellen, ” zei Angela.

“Ik kan het toch niet helpen dat mijn moeder zo veel naaiwerk uitdeelt, ” zei Ellen met trillende lippen. “Misschien niet, maar het is wel jouw schuld. Zodra iemand iets tegen je zegt, hol jij naar je moeder. Zij geeft prompt zo veel naaiwerk op dat iemand gym of sport moet missen. Maar goed, je bent nu gewaarschuwd. Vanaf nu vertel je je moeder alleen goede dingen over me... anders ga ik naar haar toe en vertel haar alles over Eddie! ”

Ellen beet op haar onderlip. Ze had de grootste moeite om niet boos te worden, maar ze kon nu niet anders doen dan het Angela beloven.

“Goed, ik zal het niet meer doen. Geef me dan nou alsjeblieft dat briefje! ”

Angela stak haar hand in haar zak en haalde de brief te voorschijn. Ellen griste hem bijna uit haar hand en liep weg om hem ergens rustig te kunnen lezen. Het waren maar een paar regeltjes:

Lieve zusje,

Zeg niets tegen moeder, maar ik moet je even spreken. Het gee ft niet hoe laat. Ik zal achter de struiken op je wachten.

Veel liefs, je broer Eddie.

Ellen las het briefje drie keer en verscheurde het toen. Ze was als de dood dat haar moeder het zou vinden en boos op Eddie zou worden. Haar moeder was vreemd genoeg niet zo op Eddie gesteld. Ze waardeerde hem kennelijk niet zo erg en schepte alleen maar op over zijn vader, die altijd zo goed en knap was geweest.

Ze vond het verschrikkelijk dat Eddie op school niet zo goed kon meekomen en daardoor ook geen studiebeurs had gewonnen.

Ik zal vanavond naar buiten glippen, als de anderen in de conversatiezaal zitten, bedacht ze. Arme Eddie! Hij moet zo lang wachten! Hij had natuurlijk geen brief over de post kunnen sturen, want die zou moeder hebben gezien en dan had ze hem willen lezen.

Die avond wachtte ze tot alle vierdeklassers in de conversatiezaal zaten en toen glipte ze stilletjes naar buiten. Ze dacht dat niemand haar had gezien, maar daarin vergiste ze zich. Angela zag haar gaan. Ze lachte voor zich heen.

Als Ellen er een gewoonte van gaat maken om haar lieve broertje op te zoeken, dan kan ik dat in het vervolg ook nog als dreigement gebruiken, dacht ze boosaardig. Vervolgens ging ze naar een van de mu-ziekkamertjes met uitzicht op de achterkant van de school. Angela kon nog net een figuurtje over de tennisbaan zien weghollen. Vanaf die afstand kon ze niet precies zien wie het was, maar het kon alleen maar Ellen zijn. Wie anders?

Angela ging weer terug naar de conversatiezaal. De andere meisje zaten grapjes te maken. Iedereen lachte om Carlotta, Doris en Claudine. Nou, een mooi stelletje bij elkaar, peinsde Angela.

Ze keek verveeld toe. Ze kon gewoon niet begrijpen dat de anderen zo vreselijk om die meiden moesten lachen. Angela streek met haar hand door haar keurige gekapte, blonde haren en glimlachte. Ze wist dat ze er veel knapper uitzag dan de anderen. Wat had je uiteindelijk aan hersens en talent? Op straat keek iedereen altijd naar haar en dat was toch zeker veel be-langrijker?

Terwijl ze zo zat te mijmeren, keken twee meisjes naar haar. De één vol afgunst en de ander vol bewondering. De eerste was Pauline. Die was zelf niet zo knap om te zien en was jaloers op Angela’s knappe gezichtje. Hoe vaak ze haar eigen, steile haar ook borstelde, het glansde nooit zo als de lokken van Angela. En met krulspelden kon ze ook al niets bereiken! Het was oneerlijk dat de een zoveel had en de ander zo weinig, bedacht Pauline.

De ander was Alison die Angela vanaf een afstandje stilletjes bewonderde. Ze vroeg zich af of het meisje het haar al had vergeven dat ze zich met haar zaken had bemoeid. Maar Angela keek niet op of om.

“Wat zie je er vandaag weer beeldig uit, Angela, ” fluisterde ze uiteindelijk.

Angela glimlachte naar haar. Ze was vergeten dat ze boos was op Alison. “Ik heb Ellen behoorlijk in de tang. Ze moest me wel beloven dat ze nooit meer over me zal klikken, ” vertrouwde ze haar ineens toe.

“O, heeft ze dat echt beloofd? ” vroeg Alison ongelovig. “Wat goed van je. Waar is Ellen eigenlijk? " “Wil je dat weten? ” vroeg Angela. Ze keek op haar gouden horloge en zag dat het vijf minuten voor bedtijd was. “Nou, kom dan maar mee. Ik denk dat ik je wel kan laten zien waar onze beste Ellen is. ”

Ze nam Alison mee naar het muziekkamertje. “Zie je die muur daar? Daar is toch een deurtje dat uitkomt op de weg? Daar is Ellen doorheen gegaan om haar lieve broertje te ontmoeten. ”

“Kijk, daar loopt iemand, ” zei Alison opgewonden. “Is dat Ellen? Nou, die krijgt grote moeilijkheden als ze wordt gesnapt! ”

“Ja, dat is Ellen, ” zei Angela. “Laten we haar in de slaapzaal opwachten. "

Ze gingen met z’n tweeën weg. Even later kwam Ellen boven en Angela sprak haar aan.

“En, hoe gaat het met je lieve Eddie? ”

Ellen keek haar geschokt aan. Ze had helemaal niet gezien dat er iemand in de donkere gang stond te wachten. Ze deed de deur van de slaapzaal open, maar Angela hield haar tegen. “Je hebt me nog geen antwoord gegeven. ”

“Alles is in orde met Eddie, ” zei Ellen met trillende stem. “Hij had me een heleboel nieuwtjes te vertellen... maar het gaat gelukkig goed met hem. ” Ze ging de slaapzaal in.

Alison voelde zich slecht op haar gemak. Ze hield niet van plagen, ze vond het gemeen. Ze zou er wel graag iets van willen zeggen, maar ze durfde het niet. Als jonkvrouw Angela Favor het deed, kon het toch niet verkeerd zijn?

Claudine krijgt haar zin “Wat een geluk dat het nog zulk mooi weer is, hè? ” zei Pat tegen Ann, terwijl ze zich afdroogden na het zwemmen. “Ik houd zo van sporten dat ik wel elke dag zou willen zwemmen, hockeyen of tennissen. En vandaag hebben we zelfs buiten les gehad, omdat het binnen veel te warm was! ”

Ann grinnikte. “Claudine denkt er weer heel anders over... wat deed ze trouwens gek onder wiskunde. ” Claudine had zich inderdaad raar gedragen. Ze was hevig geschrokken toen juffrouw Ellis voorstelde buiten les te geven. Zoiets had ze nog nooit meegemaakt! “Buiten les? Waarom in ’s hemelsnaam. We kunnen toch net zo goed binnen les krijgen? Daar is de school toch voor. Ik vind het buiten helemaal niet fijn. De zon is veel te warm. Straks verbrand ik nog. ”

“Jij verbrandt nooit. Wij zijn allemaal lekker bruin geworden, maar jij zit nooit in de zon. ”

“Nee, maar ik vind het helemaal niet mooi om zo bruin te worden en sproeten te krijgen. Daar houden wij in Frankrijk niet van, ” zei Claudine. “Dat vinden we daar zelfs ronduit lelijk. ”

“Nou, er zit niets anders op dan datje mee naar buiten gaat, " zei Janet.

En toen kwam de verrassing! Claudine had een grote parasol gevonden en die nam ze mee naar buiten! De meisjes giechelden toen ze Claudine daaronder zagen zitten, maar juffrouw Ellis werd boos.

“Je hebt die parasol helemaal niet nodig. Claudine. We zitten toch in de schaduw van de bomen? Vooruit, breng dat ding eens terug! ”

Maar Claudine keek haar smekend aan. “Alstublieft juffrouw, mag ik hem houden? Ik wil absoluut geen sproeten krijgen. ”

Op dat moment mengde Angela zich in het gesprek, want zij was ook bang voor sproeten. “Juffrouw, mogen Claudine en ik dan samen onder de parasol zitten? Ik ben ook bang dat ik sproeten krijg. Kijkt u maar eens hoe afschuwelijk Bobby eruitziet. Dat komt allemaal door de zon. ”

Bobby’s gezicht zag lekker bruin, maar ze had inderdaad ook wat sproeten. Iedereen vond echter dat die echt bij Bobby hoorden.

“Nou, ik heb toevallig 's zomers en ’s winters sproeten, ” zei Bobby, "daar heeft de zon geen invloed op. ” Juffrouw Ellis vond dat er inmiddels genoeg over de zon en sproeten was gekletst en wilde wel graag met de les beginnen. “Ik wil er geen woord meer over horen. Claudine, breng die parasol weg. Het is helemaal geen ramp als je een paar sproetjes krijgt. En Angela, het zou beter voor je zijn als je eens wat minder aandacht aan je uiterlijk besteedde. Ik denk dat je dan genoeg tijd overhoudt om je huiswerk eens te maken. Of vind je het leuk om iedere week de slechtste van de klas te zijn? ”

Pauline glimlachte vergenoegd voor zich heen. Dit was één van de dingen waarin ze het nuffige meisje de baas was.

Angela keek naar Alison en trok een gezicht. Alison glimlachte geruststellend terug en stak haar tong uit naar juffrouw Ellis, die zich op dat moment net omdraaide.

Met Claudine erbij was het helemaal niet leuk om buiten les te hebben. Telkens als er een vliegje of een mug in haar buurt kwam, begon ze moord en brand te krijsen! Dan weigerde ze verder te werken tot iemand het insekt van haar boek of schrift had gehaald. Ten slotte had juffrouw Ellis er schoon genoeg van dat het meisje de les voortdurend verstoorde. “Als ik je nu nog één keer hoor, ga je naar binnen! ” dreigde ze.

Deze opmerking zette Claudine aan het denken. Naar binnen? Maar dat was precies wat ze wilde!

Even later zag ze haar kans schoon en gaf een doordringende gil.

“Zo, dit was dus de laatste keer, Claudine, ” zei juffrouw Ellis die bijna uit haar vel sprong van woede, omdat ze voor de zoveelste keer door het meisje was onderbroken. “Ga onmiddellijk naar binnen, naar de leraarskamer. Vraag maar aan een lerares, die daar vast wel zit, of je bij haar je wiskunde mag afmaken. ” Claudine griste haastig haar boeken en schrift bij elkaar. Voordat de juffrouw van gedachten kon veranderen, was zij al uit het zicht verdwenen. De meisjes keken haar na en Doris begon opeens te giechelen. Juffrouw Ellis keek haar wantrouwend aan en begreep plotseling wat er aan de hand was. Claudine had zoals gewoonlijk weer eens haar zin gekregen! Ze vroeg zich af wie er op dat moment in de leraarskamer kon zitten. Ze vermoedde dat het juffrouw Rollins moest zijn. En dat was maar goed ook, want die kon streng zijn als het nodig was.

Maar het was niet juffrouw Rollins die in de leraarskamer zat. Toen Claudine aarzelend op de deur klopte en naar binnenging, trof ze haar tante. “Claudine! ” riep Mam’zelle. “Wat doe jij hier? ” vroeg ze streng.

Claudine begon meteen haar verhaal te vertellen: dat ze met die warmte buiten had moeten zitten en dat er allemaal enge beestjes om haar hoofd hadden gevlogen en op haar boek waren gaan zitten. Ze vertelde ook dat ze bang was sproeten te krijgen en dat ze het leven op een Engelse kostschool maar niets vond. Mam’zelle kreeg onmiddellijk medelijden met haar. Ja, het waren inderdaad allemaal afschuwelijke dingen voor die arme Claudine! Ze deed haar best om haar nichtje zo goed mogelijk te troosten. Ze dacht er geen moment aan dat Claudine misschien vervelend was geweest en dat ze voor straf naar binnen was gestuurd. Al gauw zaten ze samen gezellig te kletsen. Ze hadden het natuurlijk over Frankrijk en hoe anders alles daar was.

Later, toen juffrouw Ellis haar vroeg of ze Claudine een standje had gegeven, omdat ze voor straf naar binnen was gestuurd, schrok Mam’zelle erg. Ze keek juffrouw Ellis bezorgd aan.

“Ach, die arme Claudine, " zei ze ten slotte. “U moet niet te streng voor haar zijn. Ze moet hier nog even wennen. Het is allemaal vreemd en nieuw voor haar. ” “Met andere woorden, u heeft haar dus niet streng toegesproken, " concludeerde juffrouw Ellis verontwaardigd. “En waarschijnlijk heeft u haar ook nog met haar wiskunde geholpen! "

Mam’zelle leek slecht op haar gemak, want ze had haar nichtje inderdaad geholpen. Ze wist wel dat Claudine vaak leugentjes om bestwil vertelde, omdat ze altijd haar zin wilde doordrijven. De moeilijkheid was alleen dat je nooit precies wist wat ze wilde tot ze haar zin had!

“Jeetje, " zei Bobby, “die Claudine krijgt ook altijd haar zin. Ik durf te wedden dat ze zich binnen prima heeft vermaakt. ”

Dat was ook zo! Met een stralend gezicht ging ze later naar juffrouw Ellis om haar excuses aan te bieden. “O juffrouw, het spijt me toch zo. Ik heb me erg aangesteld, maar ik ben ook zo bang voor al die griezelige, friemelende beestjes! Ik begrijp echt niet hoe die Engelse meisjes daar zo ijzig kalm onder kunnen blijven. Mijn tante was erg boos op me en ik moest vreselijk huilen. Mijn ogen zijn helemaal rood, kijkt u maar. ”

Juffrouw Ellis kon duidelijk zien dat Claudine niet had gehuild. En ze geloofde ook niet dat Mam'zelle haar streng had aangepakt, maar toch glimlachte ze. Claudine toonde zo duidelijk haar spijt!

“Voor deze ene keer zal ik hier niet verder op ingaan, Claudine, ” zei ze. “Maar de volgende keer kom je er niet zo gemakkelijk vanafl”

De nieuwe meisjes

Hoewel de meisjes best wisten dat Claudine afkeek, dingen leende zonder ze terug te geven en smoesjes gebruikte als haar dat in haar straatje te pas kwam, mochten ze haar graag. Want naast de minder leuke eigenschappen, was ze geestig, gul en werd niet zo gauw boos.

Ze had het recht gehad om kwaad te worden over de dingen die Angela, Alison en Pauline tegen haar zeiden. Angela keek vreselijk op haar neer, zoals ze ook op Ellen neerkeek. Volgens haar werd er voor Ellen zelfs geen schoolgeld betaald.

“Twee armoedzaaiers, ” zei ze tegen Alison. “Ik moet wel zeggen dat de school me wat dat betreft hard tegenvalt. ”

De andere meisjes die deze opmerking toevallig opvingen, werden boos op Angela en zeiden er iets van. “Kijk eens, Angela, Ellen heeft net zo goed het recht om hier te zijn als jij, ” zei Bobby. “Jouw moeder betaalt schoolgeld en Ellens moeder betaalt in de vorm van haar werk dat ze voor de school verricht. Een directrice moet hard genoeg werken, dus beweer nou alsjeblieft niet dat Ellen hier van de liefdadigheid is, want dan ben je een pure snob! ”

Angela vond het verschrikkelijk als iemand haar een snob noemde. Met een harde klap sloot ze haar boek. “Snob! ” zei ze woedend, “Het lijkt wel een stopwoordje. Je gebruikt het tegen iedereen die er een eigen mening op nahoudt. Bedenk de volgende keer eens iets originelers, zeg! ”

“Prima, ” zei Bobby meteen, “je vindt zeker dat Claudine hier ook van de liefdadigheid is, hè? Nou, waarom zeg je haar dat niet in haar gezicht, of tegen Mam’zelle. Durf eindelijk eens openlijk voor je eigen mening uit te komen! Maar daarvoor ben je natuurlijk te laf! Tegen Ellen kun je nu alles zeggen, omdat je haar in de tang hebt, maar tegen Claudine durf je niet op, omdat zij zich wel zou verweren en alles tegen Mam’zelle zou vertellen. ”

“Je bent walgelijk, ” zei Angela. “Ik ga mijn moeder schrijven dat ze me van school moet nemen. Als ze hier komt en ziet met wat voor meisjes ik omga, dan haalt ze me vast weg. ”

“Tjonge, ik wilde dat je moeder zo verstandig was, ” verzuchtte Bobby. “Maar dat is ze toch niet. Ik ken moeders. Ze laat je hier rustig tot het eind van het trimester zitten om ons het leven zuur te maken. ” Angela kreeg tranen van woede in haar ogen. In haar hele leven had niemand nog ooit dergelijke dingen tegen haar durven zeggen! Ze was erg boos en diep beledigd. Maar ze drong haar tranen terug, omdat ze er na een huilbui zo vreselijk uitzag: met rode, opgezwollen ogen. Dat stond zo afschuwelijk! Ze stond op en ging naar Alison.

Deze was zoals gewoonlijk weer bereid haar te troosten en op te beuren. Ze was blind voor Angela's fouten. Ze zag alleen haar knappe gezichtje en keurige manieren. Arme Alison, ze hechtte zich altijd aan de verkeerde mensen.

“Ze leert het ook nooit, ” zei Hilaiy. “Een poosje terug dacht ik werkelijk dat ze wat verstandiger was geworden. Toen smolt ze helemaal voor de toneellerares die haar zo gemeen behandelde. Weten jullie nog? Ze deed heel vriendelijk en achter haar rug roddelde ze over haar. Nou, toen dacht ik echt dat Alison haar lesje wel had geleerd. Maar mooi niet. ”

De tweeling knikte. “Ja, ” zei Pat, “het is jammer dat Alison altijd een idool moet hebben. En in dit geval doet het Angela geen goed. Wij proberen haar van die afschuwelijke verwaandheid af te helpen, maar Alison bederft het altijd weer meteen door het in alles met haar eens te zijn. ”

Het warme weer hield aan. De zon scheen elke dag en de meisjes konden iedere dag zwemmen of een andere sport beoefenen. Ze waren allemaal lekker bruin geworden, behalve Claudine, die zoveel mogelijk uit de zon bleef. Ze zat de hele week te zeuren over een sproetje dat ze volgens haar had gekregen en de anderen plaagden haar verschrikkelijk.

“Jongens, kijk eens. Die sproet van Claudine wordt dagelijks groter. Hij lijkt nu wel een aardappel! ” zei Hilary.

“Tja, je ziet hem al op kilometers afstand, ” zei Janet. Claudine sprong met een kreet overeind en zocht driftig naar een spiegeltje dat ze altijd bij zich had. Ze maakte zich nou eenmaal altijd zorgen over haar uiterlijk.

“Het is helemaal niet waar! ” riep ze woedend.

“Nou, dan kijk je niet goed, ” zei Ann.

“Jullie zitten me alleen maar te pesten! ” protesteerde

Claudine verontwaardigd, waarop de anderen in lachen uitbarstten.

Op dat moment kwam Ellen Patterson voorbij.

“Wat heeft die toch de laatste tijd, ” zei Hilary. “Ze maakt zich vast zorgen over iets. Het lijkt wel of ze een geheim heeft en bang is dat iemand het ontdekt. Ze ziet er echt triest uit. "

“Nou, ze kan toch naar haar moeder gaan, ” vond Pat. “Naar de directrice? Nou, zou jij het tegen de directrice zeggen als je moeilijkheden had? Die is spijkerhard! Ik hoop maar dat ik niet ziek word zolang zij hier is. Stel je voor dat ik door haar verpleegd moest worden! Ik zou denk ik nog zieker worden! ”

De meisjes waren nu erg voorzichtig met hun woorden als Ellen in de buurt was. Ze wisten dat ze alles aan haar moeder overbriefde. Dus zwegen ze over bepaalde onderwerpen. Alleen Angela kon alles zeggen wat ze op haar hart had. De directrice scheen een zwak voor haar te hebben.

“Misschien maakt Ellen zich zorgen over haar broer, ” zei Bobby. “Je weet wat Angela zei. Hij kwam Ellen toch opzoeken, maar hij wilde per se niet dat zijn moeder hem zag. Volgens mij zit hij in moeilijkheden. ” “Arme Ellen. ” zei Hilary. “Ik zal proberen of ze het tegen mij wil zeggen. Gedeelde smart is uiteindelijk halve smart! ”

En dus begon Hilary over Eddie, maar Ellen liet niet veel los.

“Hoe oud is je broer eigenlijk. Ellen? ” vroeg ze vriendelijk. “Lijkt hij veel op jou? ”

Ellen haalde prompt een foto uit haar zak en liet hem aan Hilary zien. Ze vond het fijn om over haar broer te praten, maar was duidelijk op haar hoede.

“Hij is achttien, ” zei ze. “Twee jaar ouder dan ik. Hij is zo knap, maar hij heeft nooit echt een kans gekregen zich te bewijzen. Mijn vader stierf toen wij nog heel jong waren. Eddie zou eigenlijk op de universiteit moeten zitten, maar hij moet werken, anders hebben we geen geld. ”

Hilaiy bestudeerde de foto. Hij zag er nogal zwakjes uit, vond ze. Hij leek echter wel vriendelijk en meer viel er eigenlijk niet over hem te zeggen.

“Wat heeft hij voor werk? ” informeerde ze.

“Hij werkt op een machinefabriek, ” antwoordde Ellen. “Hij schijnt het daar heel goed te doen. Later zal hij ook wel veel geld gaan verdienen. ”

“Hij heeft toch geen moeilijkheden of zo? ” vroeg Hilary en keek naar Ellens blozende wangen en bezorgde ogen.

Ellen antwoordde meteen. “Natuurlijk niet. Het gaat fantastisch met hem. Wat zou er moeten zijn? Ik zou hem alleen wel graag wat vaker willen zien. Weet je, voordat mijn moeder hier directrice werd, woonden we samen, met ons drieën. Maar nu moet hij op kamers wonen en ik mis hem erg. ”

Hilary zei verder niets. Ze vond nog steeds dat Ellen er bezorgd uitzag. Onder de lessen lette ze slecht op. Ze kon zich gewoon niet concentreren. Maar ja, als je zo’n moeder had als zij en ze was ook nog een directrice op een kostschool, dan had je ook wel redenen om je zorgen te maken!

Ellen moest haar moeder elke week met het wasgoed

helpen en soms hoorden de meisjes dat ze op haar dochter mopperde. Af en toe gaf Ellen antwoord, maar meestal liet ze alles zwijgend over zich heen gaan. Sommige meisjes kregen medelijden met haar, anderen vonden het net goed, omdat Ellen toch een klikspaan was.

Er gingen een paar weken voorbij. Drie meisjes in de vierde klas waren jarig en iedereen spaarde zijn zakgeld op om cadeautjes te kopen.

Angela had een heleboel zakgeld en kocht dure cadeaus. Pauline was erg jaloers en probeerde ook met iets moois op de proppen te komen. Maar ze kon onmogelijk tegen Angela op. Die vond een tientje voor een cadeautje niets!

Ellen gaf helemaal geen cadeautjes. “Het spijt me, ” zei ze benepen toen Hilaiy jarig was. “Ik zou je wel graag iets willen geven, maar ik heb helemaal geen geld. Toch wil je hartelijk feliciteren. ”

“Bedankt, " zei Hilary glimlachend. Ze vond Ellen heel flink dat ze dit zomaar durfde te bekennen en ineens vond ze haar ook een stuk aardiger.

Angela gaf haar een schitterende leren etui, waar ze heel blij mee was. Van Pauline kreeg ze een portemonnee, waarop ze haar Initialen had geborduurd: H. W. W.

“O Pauline, wat prachtig! ” riep Hilary stralend. “Maar je had niet zo veel geld moeten uitgeven. Ik weet zeker dat je het niet kunt missen. "

Dat had ze beter niet kunnen zeggen. Pauline was erg gevoelig op dat punt. Ze kreeg een kleur en zei uit de hoogte: “Je weet toch wel dat wij erg rijk zijn? Ik kan net zo veel geld krijgen als ik wil. Ik loop er alleen niet zo ordinair mee te koop als Angela. Ik ben te goed opgevoed om dat te doen. Maar ik heb alles wat ik nodig heb. Neem die portemonnee dus maar fijn aan en geniet ervan. Hij heeft heus niet meer gekost dan ik me kan veroorloven. En van harte gefeliciteerd, hoor. ” “Wat hebben we toch een stelletje dure meiden in onze klas, ” zei Ann grinnikend tegen Pat. “De dubbele namen en titels vliegen je om de oren. Maar toch mag ik die Pauline wel. Angela is boosaardig. Met haar liefste glimlach kan ze de gemeenste dingen zeggen. Op die manier weet je nooit wat je aan haar hebt. ”

“Ik vind niet dat we erg geboft hebben met die vier nieuwelingen, ” zei Pat met gefronste wenkbrauwen. “Angela is een gemeen onderkruipsel en een snob. Pauline doet eigenlijk niet veel voor haar onder, Claudine gaat over lijken als ze haar zin wil hebben en Ellen is een klikspaan. Nou, daar zijn we mooi klaar mee. ”

“Pat, dat vind ik helemaal geen opmerkingen voor jou, ” zei Ann geschrokken en verbaasd.

“Ach, ik somde alleen maar even op wat ik werkelijk over die nieuwe meisjes denk, ” zei Pat. “Ik mag ze niet zo en ik heb geen hoge pet van ze op, maar als ze in moeilijkheden zouden zitten, zou ik ze heus wel helpen. ”

“O gelukkig, ” zei Ann opgelucht. “Je mag best een hekel aan mensen hebben, als je ze maar helpt als ze problemen hebben. ”

Ouderdag in het vooruitzicht

De ouderdag kwam steeds naderbij en de meisjes verheugden zich op die dag. Ze vonden het leuk hun ouders weer eens te zien en hun prestaties te tonen. Er zouden namelijk tennis- en zwemwedstrijden worden gehouden. Hilary, Bobby en de tweeling waren erg opgewonden. Ze wilden zo graag in het team komen.

“Ik zou mijn moeder graag willen laten zien hoe goed ik onder water kan zwemmen, ” verzuchtte Bobby. “Toen zij nog jong was, kon ze ook zo goed zwemmen. Jeetje, ik hoop maar dat ik voor het team word gekozen.

De tweeling wilde graag in het tennisteam komen. Ze konden allebei goed tennissen en dat wilden ze nu wel eens aan hun ouders laten zien.

Hilary moest een set tegen een van de vijfdeklassers spelen. Ze had een prachtige stijl en werd eerder gekozen om het schouwspel dat ze bood dan om werkelijk een wedstrijd te spelen.

Myra kon erg hard zwemmen. Ze was erg sterk en leek wel onvermoeibaar. Haar vriendin Gladys zat ook in het team. Hoewel zij vrij tenger was, kon ze het toch heel goed tegen de andere meisjes opnemen.

“Wat zal dit een leuke ouderdag worden, ” zei Hilaiy vol voorpret. “Komt jouw moeder ook, Angela? ”

“Ja natuurlijk, ” antwoordde ze. “En mijn vader ook. Ze komen in de nieuwste wagen, een Rolls-Bentley. Hij is zwart en... ”

“Verheug je je meer op die nieuwe auto dan op je ouders? " viel Bobby haar grinnikend in de reden. “Je hebt het namelijk nooit over je ouders, alleen maar over alle schitterende rijkdommen die ze hebben. Is je dat zelf nog nooit opgevallen? ”

Angela keek boos. “Ik weet niet wat je bedoelt. Als jouw ouders zo rijk waren als de mijne, zou je het ook over mooie spullen hebben. Let maar eens op mijn moeder als ze komt. Ze heeft prachtig blond haar, net als ik dus en mooie, blauwe ogen. Ze draagt natuurlijk dure kleren en... ”

“En ze heeft vast diamantjes in haar haarspelden, ” vulde Pat ongeduldig aan.

De anderen schaterden het uit, waarop Angela helemaal boos begon te kijken.

“Dit is helemaal niet grappig, " mompelde ze. “Maar je zult het nog wel zien. Ze is gewoon de mooiste en liefste moeder die je ooit hebt gezien. ”

“Wat jammer datje niet op haar lijkt, Angela. Vindt je moeder het ook niet verschrikkelijk dat je niet op haar lijkt? ”

Angel bloosde van woede. “Wacht jij nou maar eens af, ” siste ze. Haar stem trilde van ingehouden boosheid, want ze kon helemaal niet tegen dit soort plagerijen. “Wanneer je mijn moeder ziet, dan zul je zelf zien dat ze de mooiste moeder van de wereld is. Ik hoop maar dat ze haar diamanten ketting draagt. Die kost wel honderdduizend gulden. ”

“Nou, ” snoof Gladys ineens, “mij kan het niets schelen of mijn moeder een oude jurk aan heeft en een ladder in haar kous. En het maakt me ook niets uit of ze make-up op heeft... als ze maar komt! Al zou ze de lelijkste moeder zijn, dan maakt het mij nog niets uit. Ik houd van haar om wat ze is. ”

Na deze woorden waren de anderen even stil. Pat kreeg tranen in haar ogen. Er klonk zo veel liefde in Gladys’ stem toen ze deze opmerking maakte! Dat was de manier waarop je van iemand moest houden. Het maakte immers niets uit hoe iemand eruitzag? Zelfs Angela leek even uit het veld geslagen. Ze keek Gladys verbaasd aan en wilde net een spottende opmerking maken, maar Bobby was haar voor.

“Houd jij je mond maar, ” zei ze. “Gladys heeft het laatste woord over moeders gehad en ze heeft volkomen gelijk. Zo denken we er toevallig allemaal over. ” Daarna durfde Angela niets meer te zeggen, maar in haar hart was ze blij dat haar moeder zo mooi was en dat de andere meisjes haar wel moesten bewonderen. “Komen jouw ouders ook? " vroeg Hilary aan Pauline. “Allicht! ” zei ze meteen. “Mijn vader is hartstikke aardig en mijn moeder is heel lief. Ik hoop dat ze de jurk aan heeft die ze laatst in de vakantie heeft gekocht. Die staat haar zo goed, hij maakt haar zo jong en knap. ”

Pauline babbelde nog wat door over haar ouders. Op haar manier schepte ze net zo over hen op als Angela, maar zij had het tenminste over haar ouders en niet over hun rijkdommen.

“Paulines ouders lijken me wel aardig, ” zei Ann tegen Pat. “En ik zal die ouders van Angela eens goed bekijken. Haar vader draagt misschien wel zes diamanten dasspelden en haar moeder drie bontjassen over elkaar! ”

Pat giechelde. “Ik ben blij dat mam heel gewoon is. ” De meisjes oefende allemaal hard voor de wedstrijden die op de ouderdag zouden worden gehouden. Er zou ook een tentoonstelling komen van tekeningen en de handwerken die de meisjes dit trimester hadden gemaakt. Claudine had een prachtig kussenovertrek geborduurd: een pauw met een schitterende staart vol kleuren.

Mam’zelle was enorm trots op haar nicht. Ze liet het overtrek aan iedereen zien. “Het is zo fijntjes, ” zei ze. “en de kleuren zijn zo smaakvol gekozen. Wat is die Claudine toch knap in dit soort dingen! Vindt u niet, juffrouw Ellis? ”

“Ja hoor, ” antwoordde deze. “Hierin is ze in ieder geval stukken beter dan in wiskunde. ”

“Kom, kom, ” zei Mam’zelle, een beetje op haar teentjes getrapt. “We kunnen nu eenmaal niet in alles uitblinken. En mijn kleine Claudine... "

“Uw kleine Claudine hoeft ook geen tienen te halen, maar een beetje aandacht voor haar huiswerk is toch niet te veel gevraagd? U houdt haar echt te vaak de hand boven het hoofd, Mam’zelle. ”

“Wat zegt u nou! ” riep Mam’zelle. “Dat doe ik helemaal niet. Ik houd er niet van om een kind voor te trekken of te verwennen... ”

“Nee, nee, ” mompelde juffrouw Ellis en maakte zich haastig uit de voeten.

Mam’zelle ging op zoek naar Claudine. Toen ze haar zag, sloeg ze haar mollige armen om het meisje heen en zoende haar uitbundig, toen het opeens tot haar doordrong dat haar nichtje geen bezoek op ouderdag zou krijgen. Arme kleine Claudine! Ze voelde zich verschrikkelijk opgelaten. Op ouderdag zou niemand haar komen opzoeken. Ze wist nu al dat ze zich dan verschrikkelijk eenzaam zou voelen. Maar deze vorm van aandacht hoefde ze ook niet! Natuurlijk miste ze haar ouders een beetje, maar ze was hier uiteindelijk niet alleen.

“Wees maar niet verdrietig, Claudine, ” zei Mam’zelle. “Je zult je tijdens de ouderdag niet eenzaam voelen, ik blijf bij je in de buurt. ”

Claudine was erg verbaasd over deze opmerking van haar tante. Ze vond het ook geen aanlokkelijk vooruitzicht om die hele dag met haar tante op sleeptouw te moeten doorbrengen.

“Ik voel me niet eenzaam, ma tante, ” zei ze vlug. “U hoeft zich echt geen zorgen om me te maken, ik vermaak me heus wel! ”

“Ik ben toch trots op je dat je dat mooie kussen hebt gemaakt, ” zei Mam’zelle. “Ik zal het aan iedereen laten zien en vertellen dat jij dat hebt gemaakt. ”

“O nee, tante, dat moet u niet doen. Alle meisjes zullen me uitlachen. Dat wilt u toch niet? ” vroeg ze geschrokken bij het idee alleen al. “Dan gaan ze me plagen en daar kan ik niet tegen. ”

“Ach kleintje, wat ben je toch dapper, " zei Mam’zelle ontroerd, waarna ze Claudine weer tegen zich aandrukte. Het meisje onderging de liefkozing met een lijdzaam gezicht. Haar tante smoorde haar altijd bijna als ze haar omhelsde. Stel je voor dat ze werkelijk tegen iedereen zou zeggen dat zij dat kussenovertrek had gemaakt! Dan zou ze door de grond willen zinken! Ze wilde maar dat die dag alvast voorbij was! Maar het duurde nog vier dagen voor het zover was. De meisjes werden steeds ongeduriger toen de dag zo dichtbij kwam. In bed lagen ze ’s avonds druk te fluisteren over de wedstrijden die zouden worden gehouden en over de tentoonstelling. Susan Howes deed maar net of ze niets hoorde.

Angela dacht aan haar moeder en de indruk die ze op de andere meisjes zou maken. O, als haar moeder nou maar haar mooiste jurk aantrok! En die prachtige ketting... en haar dure bontjas. En als haar vader maar... En met deze gedachten viel ze in slaap.

Ellen dacht aan haar eigen moeder. Die zou vast niet haar mooiste jurk aandoen. Ze droeg immers het uniform van de directrice en ze zou er lang niet zo leuk uitzien als de andere moeders. Ze zou het enig vinden als Eddie ook kwam, omdat ze hem zo graag weer eens wilde zien!

Alison verlangde ook naar haar knappe moeder en ze was reuze benieuwd naar de moeder van Angela. Ze hoopte dat hun moeders bevriend zouden raken. Dat zou leuk zijn! Misschien zou Angela’s moeder haar dan in de vakantie wel te logeren vragen.

Pauline dacht ook aan haar ouders en Bobby ook. Het was zo lang geleden dat ze hen had gezien. De vakantie leek alweer zo ver weg! Het was fijn op school, maar thuis was het ook heerlijk!

Eindelijk vielen de meisjes in slaap. Nog een paar dagen en dan brak de grote dag aan!

Die zaterdag was het een prachtige dag. De zon stond hoog aan een helderblauwe lucht.

“Heerlijk hè, Claudine. het kon gewoon niet beter, ” zei Doris tegen het Franse meisje, dat kreunde toen ze naar buiten keek.

“En dan te bedenken dat we de hele dag buiten moeten zijn, ” verzuchtte ze.

“Wees toch niet zo’n spelbreekster, ” zei Bobby grijnzend. “Volgens mij zou je zelfs op zo’n mooie dag als vandaag nog liever binnenblijven. ”

De tentoonstelling van tekeningen en handwerken was al helemaal klaar. Juffrouw Walker, de tekenlerares, nam de leerlingen vaak mee naar buiten waar ze landschapjes moesten schilderen. Er waren werkelijk heel mooie werkjes bij.

“Sommige zijn goed genoeg om te verkopen, " merkte Claudine op. “Mogen we ons werk verkopen? Hoeveel zou je voor zo’n tekening kunnen krijgen, Hilary? ” Hilaiy lachte. “Wat heb je toch altijd een rare ideeën, Claudine. Natuurlijk verkopen we ons werk niet. Dat zouden de ouders toch nooit toelaten. Nee hoor, we willen trouwens onze tekeningen mee naar huis nemen en daar ergens ophangen. ”

“Jouw moeder zal wel blij zijn als je haar dat kussenovertrek voor haar verjaardag stuurt, ” zei Pat. Claudine lachte.

“Ik heb drie zusjes, die nog veel beter kunnen borduren dan ik, ” zei ze. “Mijn moeder zou dit beginners-werk noemen. ”

“Maar Mam’zelle vindt het fantastisch, ” zei Bobby lachend. “Ik vind het zo goed van jou dat je helemaal niet verwaand bent. Iedereen maakt zo veel drukte over dat kussen, dat het niet te verwonderen zou zijn als je daar een beetje verwaand van zou worden. "

“Ik weet ook wel dat het vergeleken bij jullie werk tamelijk opvallend is, ” zei Claudine, “maar naar Franse maatstaven is het niets bijzonders. ”

Claudine was toch een vreemd meisje. Ze was aan de ene kant heel eerlijk en openhartig en aan de andere kant kon ze de mooiste smoesje verzinnen. En zelfs dat feit probeerde ze niet te verdoezelen! Als ze sommen had overgeschreven en juffrouw Ellis ontdekte het, dan gaf ze het meteen ruiterlijk toe. Ze wond er geen doekjes om. De meisjes begrepen daar niets van. Ze konden gewoon geen hoogte van Claudine krijgen. Pat en Ann speelden samen in een wedstrijd en daar waren ze erg blij om. Hun ouders zouden trots op hen zijn!

Pauline keek tijdens het ontbijt teleurgesteld en de anderen vroegen zich af waarom dat was. Hilary vroeg ernaar.

“Is er iets, Pauline? Je ziet er zo somber uit. Je vindt het toch niet vervelend dat je niet aan de wedstrijden meedoet? ”

“Nee, ik ben gewoon teleurgesteld, dat is alles. ”

“Wat is er dan gebeurd? ” wilden de anderen weten. “Nou, ik heb een brief van mijn ouders gekregen, ” antwoordde ze. “Mijn moeder voelt zich niet goed en

kan vandaag niet komen. Mijn vader wil haar natuurlijk niet alleen laten en nu komen ze allebei niet! En ik had me er zo op verheugd! "

“O. wat jammer, " riep iedereen meelevend. Dit was echt triest voor Pauline!

“Het is toch niets ernstigs? ” vroeg Susan bezorgd. Maar Pauline schudde haar hoofd. “Nee, dat geloof ik niet, anders hadden ze dat wel geschreven. Maar ze kunnen gewoon niet komen en dat vind ik erg jammer. ”

“Joh, trek het je maar niet aan, ” zei Ann hartelijk. “Je kunt wel met ons meegaan als je wilt. Dan hoef je je niet zo eenzaam te voelen. ”

“O graag, ” zei Pauline enigszins opgelucht. Vervolgens kon ze weer opgewekt met de anderen meedoen. Mam’zelle had Claudines mooie kussen helemaal vooraan op een tafel gelegd, zodat iedereen het wel moest zien. Af en toe omhelsde ze haar nichtje en bleef maar zeggen dat ze zich niet eenzaam moest voelen. Het Franse meisje ging haar tante zoveel mogelijk uit de weg. Zodra ze haar zag, maakte ze zich uit de voeten.

“Het lijkt wel of je verstoppertje speelt, Claudine, ” zei Bobby lachend. “Maar je zult er toch aan moeten geloven. Je tante is nou eenmaal hartstikke trots op je! ” Er zou die dag uitgebreid worden geluncht met allerlei lekker dingen. Voor de thee stond ook al van alles en nog wat klaar. Een paar meisjes namen stiekem een kijkje in de eetzaal. De feestelijk gedekte tafels zagen er aanlokkelijk uit. Claudine sloop naar binnen en snoepte een klein likje van een slagroomtaart. Dat

wilden de anderen ook wel, maar ze durfden het niet. “Je krijgt grote moeilijkheden als iemand je snapt, ” waarschuwde Bobby.

“Maar het is allemaal zo lekker, ” zei Claudine met volle mond, nadat ze weer ergens van had gesnoept. “Het is niet eerlijk, ” zei Bobby.

“O, jij ook altijd met je overdreven eerlijkheid, ” mompelde Claudine. “Ik ben blij dat ik daar geen last van heb! ”

“Je bent onverbeterlijk, hoor. Ik ben blij dat ik zo niet ben, ” zei Angela met opgetrokken neus.

Het was een nare opmerking, maar Claudine was niet zo gemakkelijk te beledigen. Ze keek Angela peinzend aam. “Weet je, een beetje snoepen is niet gemeen. Ik vind het veel erger om leugens over andere meisjes rond te vertellen, zoals jij altijd doet. Dat is pas gemeen. Ik vind jou een heel naar kind, omdat je altijd zo achterbaks bent. ”

Ze had dit heel rustig en weloverwogen gezegd. De anderen lachten stilletjes. Ze had Angela keurig op haar nummer gezet! Angela was erg boos. Zonder nog iets te zeggen, draaide ze zich om en liep weg. Maar er was nog zoveel te doen, dat niemand zich zorgen over haar maakte. Ieder meisje had een eigen taak opgedragen gekregen en daar hadden ze het druk mee. Sommigen moesten overal bloemen neerzetten. Vazen moesten worden gevuld, bloemen geplukt en geschikt en de tweeling was druk in de weer.

Na de lunch moest iedereen zich verkleden. De meisjes trokken hun sportkleren aan, of hun zondagse uniform als ze niet meespeelden.

Opeens gaf iemand een kreet. “Daar komen ze! ” En ja hoor, daar kwamen de eerste ouders binnendruppelen. Er waren ook ouders van de eerste- en tweedeklassers. Maar ineens gaf Janet een gil.

“Daar zijn mijn ouders! ” Ze holde weg. “Pap, mam, hier ben ik! ” Ze viel haar moeder om de hals.

Er kwamen steeds meer auto’s aanrijden en iedereen stond gespannen te wachten. Ellen stond er ook bij en keek jaloers naar al die vrolijke begroetingen. O, was Eddie er maar bij!

Ellens moeder zag er streng uit in haar uniform. Ze stond op de stoep en enkele moeders maakten een beleefd praatje met haar. Ellen was er trots op dat haar moeder de directrice was, maar ze wilde dat ze er net zo leuk uitzag als de andere moeders.

Er kwam een prachtige Amerikaanse slee voorrijden. Iedereen staarde bewonderend naar de glanzende auto. Angela slaakte een kreet van blijdschap.

“Dat is onze nieuwe auto! O, wat is hij mooi, vinden jullie niet? ”

De chauffeur stapte uit en hield het portier open. Angela’s moeder stapte uit. Ze was inderdaad een schoonheid! Angela had niet overdreven. Ze zag er heel jong uit en leek heel veel op Angela. Daarna stapte een man uit, die eruitzag als een militair. Angela gaf een gil. Ze holde naar haar ouders toe en omhelsde hen overdreven, omdat ze wist dat iedereen keek.

“Angela, liefje toch! Een beetje voorzichtig met mijn jurk alsjeblieft! ” riep haar moeder. “Laat me eens kijken hoe je eruitziet. ”

Angela’s vader gaf haar een stevige zoen en bekeek haar van alle kanten. “Je ziet er goed uit. ”

“Maar dat afschuwelijke schooluniform bederft het helemaal, ” zei haar moeder vol afkeer. “Het staat zo lomp. vooral door die platte schoenen. Ik begrijp werkelijk niet waarom die meisjes er zo vreselijk moeten bijlopen. ”

“Maar iedereen draagt zo’n uniform, ” suste haar vader. “Ik vind dat Angela er leuk uitziet. ”

“Ze hadden toch wel een iets eleganter uniform kunnen bedenken, ” mopperde haar moeder. “Dat was één van de redenen waarom ik haar niet naar Clarence House wilde sturen: vanwege dat afschuwelijke uniform! ”

Angela's 'fantastische' moeder

Angela’s moeder had die middag nog over van alles en nog wat te klagen. Hoewel ze er inderdaad reuze mooi en duur uitzag, werd alles bedorven door de ontevreden uitdrukking op haar gezicht.

Ze had op heel veel dingen iets aan te merken en deed dat met een harde, schrille stem. Ze klaagde over de harde bank waarop ze tijdens de tenniswedstrijd moest zitten en de kop thee, die Angela haar bracht, deugde ook niet.

“Wat een afschuwelijke thee. Je weet toch dat ik uitsluitend Chinese thee drink, Angela. ”

Ook de cake was niet goed. “Wat droog! Die kan ik niet eten, hoor! ”

“Laat het dan liggen, ” zei haar man sussend. En tot Angela’s grote ontzetting liet haar moeder het plakje toen ‘per ongeluk" op de grond vallen! De andere meisjes zagen al die dingen natuurlijk gebeuren en Angela begon zich steeds slechter op haar gemak te voelen.

“Wat is mijn moeder aardig, hè? ” zei ze tegen Alison. “En wat ziet ze er mooi uit, vind je niet? Die jurk staat haar zo mooi... en dan die paarlen oorbellen. ”

Alison knikte instemmend, maar durfde absoluut niet te zeggen wat ze werkelijk dacht. Angela’s moeder gedroeg zich gewoon als een verwend kind, dat de hele tijd haar zin moet hebben en over alles klaagt en moppert. Ze had geen goed woord over voor de tekeningen en de handwerken, die de meisjes hadden gemaakt Claudines kussenovertrek moest ze echter wel bewonderen, want Mam’zelle, die naast haar stond, dwong haar daar bijna toe.

“Zo, dus dit is jouw moeder, Angela? ” vroeg Mam’zelle. “We zullen haar het werk van onze kleine Claudine eens laten zien. Is het niet prachtig? Wat heeft ze dat kunstig gedaan, vindt u niet? En dan die kleurencombinatie! Zo fijntjes! En alle die kleine steekjes. Wat zegt u daar wel niet van? "

Angela’s moeder trok een gezicht alsof ze helemaal niets wilde zeggen. Ze begon al door te lopen, maar Mam’zelle greep haar arm. “Kijkt u nog maar eens goed, want het is echt de moeite waard. ”

“Het is wel aardig, ” zei Angela's moeder koeltjes en trok vervolgens haar arm uit Mam’zelles hand, klopte haar mouw af alsof er iets vies aan zat en liep toen echt verder.

“Wie is die afschuwelijke, opdringerige oude vrouw? ’ vroeg ze aan Angela. “Dat is toch zeker niet één van de leraressen? Heb je ooit zo’n armoedige mens gezien? ”

De meisjes waren allemaal dol op Mam’zelle en ze waren verontwaardigd toen ze de opmerking hoorden. Bobby was bang dat Mam’zelle het zelf ook had gehoord. Ze keek Angela’s moeder verbijsterd na.

“Nou, ik heb Angela altijd een kat gevonden, ” fluisterde Bobby tegen Pat, “maar nu weet ik van wie ze dat heeft! Ik zou me dood schamen als mijn moeder zich zo onhebbelijk zou gedragen. Arme Mam’zelle. Wat gemeen om haar zo te kwetsen! ”

Claudine had de opmerkingen van Angela’s moeder ook gehoord en ze was erg boos. Ze was dol op haar tante en kon het niet hebben dat iemand haar op die manier bekritiseerde. Ze keek naar Angela’s moeder en zag haar boze, ontevreden gezicht. Ze bedacht hoeveel mensen in de loop der jaren door deze vrouw moesten zijn beledigd en besloot haar een lesje te leren!

Angela nam haar ouders mee naar het zwembad. Clarence House had een van de mooiste en modernste zwembaden uit de hele buurt. Maar zelfs hierover wist Angela’s moeder nog een afkeurende opmerking te maken. “Ze verversen het water toch wel iedere dag, Angela? ” vroeg ze met een opgetrokken neus. “Nee mam, twee of drie keer per week, ” antwoordde Angela. Haar moeder slaakte een kreet.

“Wat een school! Niet eens elke dag schoon water in het zwembad! Het idee alleen al! Angela, ik verbied je te zwemmen als het water niet net is ververst. ”

“Maar mam, ik moet toch met de anderen meedoen. Het water is heus schoon genoeg, ook al heeft het er twee dagen in gestaan. ”

“Ik ga hierover klagen. Dit is gewoon te erg voor woorden, ” zei haar moeder. “Ik had je hier nooit naar toe moeten laten gaan. Ik had je naar High Towers willen sturen. Dat is pas een goede school. Ik weet werkelijk niet waarom je vader je per se hierheen wilde laten gaan. Maar nu hij dit met eigen ogen heeft gezien, zal hij zijn mening wel hebben veranderd. Het is hier gewoon een smerige troep. ”

“Pamela, praat nou niet zo hard. Niet iedereen is ervan gediend je opmerkingen te horen. En volgens mij ben je de enige met zo veel kritiek. De mensen hier denken er net zo over als ik: Clarence House is een fantastische school! ”

“O jij! ” riep zijn vrouw met haar ogen ten hemel geslagen. Ze trok een verbeten pruilmondje en zag er precies uit als Angela wanneer zij boos was.

Nee, Angela’s moeder was niet zo’n succes! “Wat ben ik blij dat mijn moeder niet zo is, ” zei Janet tegen Alison. “Wat een afschuwelijk mens, vind je niet? " Alison wilde haar vriendin niet afvallen. Maar ja, ze had al die negatieve opmerkingen ook gehoord en was erg geschrokken. Want Alison hield ondanks alles heel veel van Clarence House en ze kon er geen kwaad woord over horen. Ze verheugde zich er helemaal niet op om aan Angela’s moeder te worden voorgesteld. Maar na een poosje ontkwam ze er toch niet aan. Angela kwam naar haar toe en nam haar mee naar haar moeder.

“Mam, die is Alison, de vriendin over wie ik al zoveel heb geschreven. ” Haar moeder keek wonder boven wonder goedkeurend naar het aantrekkelijke, knappe meisje. Alison was net als Angela en zag er, ondanks haar uniform, erg aardig uit.

“Zo, daar hebben we dus Alison, ” zei Angela’s moeder. “Nou, ik moet zeggen dat zij er tenminste niet zo lomp uitziet als een paar andere meisjes die ik hier heb gezien. ”

Bobby was ook aan Angela’s moeder voorgesteld en waarschijnlijk was zij ook niet zo in de smaak gevallen.

“Waar is jouw moeder? ” vroeg Angela aan Alison. “We moeten haar aan mijn moeder voorstellen. Mijn moeder wil je in de vakantie een paar weken te logeren vragen. ”

Gelukkig sloeg Alisons moeder die uitnodiging vriendelijk, maar beslist van de hand. Alison voelde zich duidelijk opgelucht.

“Dank u, ” zei ze beleefd, “maar ik heb andere plannen voor Alison gemaakt. ”

Ze legde niet uit wat die plannen waren, maar de boodschap was duidelijk. Ze had Angela’s moeder ook een paar vervelende, zure opmerkingen horen maken. In haar ogen was Angela’s moeder een vrouw aan wie ze haar dochter nog niet één dag wilde afstaan! Alison begreep het en was blij dat haar moeder haar dit logeerpartijtje had bespaard.

Angela’s moeder voelde zich echter beledigd. Ze wilde net nog iets zeggen, maar werd door de bel onderbroken. “O, wat gaat dat ding afschuwelijk hard en schril! ” riep ze geschrokken uit. “Wat doordringend! ” “Maar wel handig, vindt u niet? ” vroeg Alisons moeder en liep vervolgens door.

“Dat is de bel voor de zwemwedstrijd, ” zei Alison, terwijl ze haar arm door die van haar moeder stak. “Kom mam, dan kun je Bobby zien zwemmen. Je weet wel, dat meisje met al die sproeten, die jij zo leuk vond. Ze is echt steengoed! ”

De zon scheen nog steeds en dat was precies wat ze voor de zwemwedstrijd nodig hadden. De ouders zaten allemaal om het bad heen en de meisjes die niet meededen, zaten op een tribune erboven.

“Wat verloopt het allemaal geweldig, hè? ” verzuchtte Janet intens tevreden. “Alle ouders genieten. ” “Behalve één moeder, " zei Bobby.

Ze bedoelde natuurlijk Angela’s moeder. Angela, die vlak bij haar zat, hoorde het en bloosde. Ze was zo trots geweest op haar knappe moeder en ze had zo graag met haar willen opscheppen, maar het was allemaal anders gelopen dat ze had verwacht. Ze wilde dat haar moeder ook vriéndelijke opmerkingen had gemaakt, net als de andere moeders. Maar haar moeder was nooit tevreden, over niets!

Claudine zat vooraan op de tribune. Ze leunde over de reling naar voren om naar de ouders te kijken. “Pas toch op Claudine, straks val je nog in het water! ” riep Alison geschrokken. Ze probeerde haar naar achteren te trekken.

“Ik val niet. Ik wil alleen even naar dat ene ontevreden mens kijken die de hele middag van die onaardige opmerkingen loopt te maken. ”

“Stil nou, Angela kan je horen, ” fluisterde Alison bezorgd.

“Wat kan mij dat schelen? ” zei Claudine. “Niemand kan toch verwachten dat we haar aardig vinden. Ze ziet er wel mooi uit. maar dat karakter! Poeh! ”

“Stil nou toch Claudine, ” zei Alison met een blik op Angela, die dit vast had gehoord. “Ik vind het ook niet aardig dat ze zo lelijk over je tante praatte, ik hoorde het en ik weet zeker dat Mam’zelle zich gekwetst voelde. ”

De zwemwedstrijd begon. Angela’s moeder keek vol afschuw naar een druppeltje water dat op haar jurk

spatte. Ze probeerde een eindje naar achteren te schuiven, maar daar zaten nog meer mensen, dus dat ging niet.

Het was een heel spannende wedstrijd. Het spannendste moment was niet toen Bobby een salto van de duikplank maakte, maar toen Claudine een onverwachte voorstelling gaf!

Ze leunde over de reling van de tribune en keek naar beneden. Opeens gaf ze een hartverscheurende schreeuw, zodat iedereen geschrokken overeind sprong. Het volgende moment viel het Franse meisje tot ieders ontzetting over de reling in het water!

Ze kwam met een enorme plons in het water terecht. Het water spatte hoog op en kwam op de jurk van Angela’s moeder terecht. Ze was werkelijk doorweekt! “Lieve help, ” zei juffrouw Theobald geschrokken. “Wie is er in het water gevallen? We moeten haar er gauw uithalen. ”

Claudine kon niet zwemmen. Ze ging kopje onder en kwam naar adem snakkend weer boven. Bobby en Myra, die op dat moment in het water waren, zwommen meteen naar haar toe. Ze grepen haar en sleepten haar naar de kant.

“Claudine, wat is er gebeurd? ” vroeg Bobby. “Idioot dat je bent! Kijk dan ook uit! ”

Claudine stond te hijgen en te sputteren. Ze wierp een blik op Angela’s moeder en zag tot haar genoegen dat die helemaal drijfnat was! Juffrouw Theobald stond naast haar en bood haar verontschuldigingen aan. Ze zei dat ze meteen mee naar de school moest om droge kleren aan te trekken. Ze kon wel kleren van haar lenen, bood ze aan.

Angela’s moeder ging mopperend mee naar binnen. Ze voelde zich verschrikkelijk vernederd en boos. Ze wist dat ze er verschrikkelijk uitzag met die kletsnatte jurk die tegen haar lichaam plakte. Bovendien was haar prachtige kapsel totaal verwoest!

“Ga jij ook maar gauw naar binnen, Claudine, ” zei juffrouw Ellis. “Ga maar naar de directrice. ”

Vanuit haar ooghoek zag Claudine dat Mam’zelle hevig geschrokken naar haar toe kwam snellen. Ze wilde aan een al te stevige omhelzing ontkomen en vluchtte snel de school in.

“Wacht even, Claudine, " riep Mam'zelle. Ze was een beetje boos omdat ze het gezelschap moest verlaten vanwege een streek van een ondeugende vierdeklasser. Maar Claudine had liever dat Mam’zelle kwaad op haar was dan dat ze weer eens in een omhelzing werd gesmoord!

“Echt iets voor Claudine om zo’n opschudding te veroorzaken, ” zei Pat tegen Ann. “Maar ik vond het wel een fantastische grap dat Angela’s moeder helemaal nat werd! ” voegde ze er grinnikend aan toe. “Zij was trouwens de enige... ”

“Zou Claudine het expres hebben gedaan? ” vroeg Ann ongelovig.

“Dat kan ik me haast niet voorstellen. Ze heeft immers zo’n hekel aan water? Ze wil nooit haar badpak aantrekken... dan zou ze zich nu toch niet met kleren en al in het water hebben laten vallen om Angela’s moeder nat te spatten? ”

Claudine kwam alweer gauw terug. Ze had droge kleren aan en zag er nogal timide uit, maar de meisjes vertrouwden haar niet.

Een poosje later keerde ook Angela’s moeder terug. In kleren van juffrouw Theobald! De hoofdonderwijzeres was iets langer dan Angela’s moeder en ook iets forser gebouwd. Angela’s moeder verdronk dan ook in die jurk! En omdat ze wist dat ze er nu belachelijk uitzag, keek ze helemaal boos en stuurs.

Maar tegen de hoofdonderwijzeres durfde ze niets te zeggen. Die had zo’n kalme, besliste manier van optreden, dat ze geen gemene opmerking had durven maken.

De rest van de middag ging vlug voorbij. De ouders namen hun kinderen mee uit eten.

Pauline ging met mevrouw O’Sullivan mee. De tweeling had haar verteld dat Paulines ouders onverwacht niet waren gekomen en hun moeder had spontaan aangeboden haar mee te nemen.

Alisons moeder vroeg: “Heb jij misschien nog zin om iemand mee uit eten te nemen? Ik hoop alleen niet dat je met Angela’s ouders wilt meegaan, want je vader en ik willen liever alleen met jou zijn. "

Alison begreep best dat haar ouders geen vriendschap met Angela’s ouders wilden sluiten. Ze vroeg zich haastig af wie ze mee kon vragen. Ze keek eens om zich heen.

De meeste meisjes stonden opgewekt met hun ouders te praten en op de auto’s te wachten. Ellen stond in haar eentje en keek triest naar al die vrolijkheid. Haar moeder was nergens te zien, die was naar een ziek meisje gaan kijken. Het meisje zag er zo verloren uit, dat Alison medelijden met haar kreeg.

“Ik zal Ellen vragen of ze mee wil gaan, ” zei ze tegen haar moeder. “Ik mag haar niet zo heel erg, mam, en haar moeder ook niet. Zij is dit trimester de directrice. Maar Ellen zou het vast enig vinden om met ons mee te gaan. En mam... er is nog iemand... ”

“Wie dan? ” vroeg haar moeder verbaasd.

“Claudine, het kleine Franse meisje dat in het water viel. Haar ouders zijn in Frankrijk en ze moet hier achterblijven als alle anderen uit eten gaan. ”

“Best kindje, vraag die twee meisjes dan maar mee, ” zei haar moeder opgewekt. Alles liever dan die vervelende Angela en haar ouders, dacht ze.

Alison holde naar Ellen. “Wil je aan je moeder vragen of je met ons mee uit mag? ”

“O, meen je dat? ” Ellen straalde over haar hele gezicht. “Wat aardig! ” Ze holde meteen weg om haar moeder te zoeken.

Alison ging naar Claudine. “Heb jij zin om met mijn ouders mee uit eten te gaan? Ellen gaat waarschijnlijk ook mee. ”

“Dat is aardig van je, Alison. Ik zal het even aan Mam’zelle gaan vragen. "

Mam’zelle vond het meteen goed. Ze was erg op Alison gesteld, hoewel ze haar Frans abominabel vond. “Ga maar, Claudine. Je hebt wel een uitje verdiend. Arm kleintje. Je bent na die val natuurlijk erg geschrokken. Je bent bijna verdronken. ”

“Nee, niet echt. Ik wist dat Bobby en Myra me wel zouden komen redden, ” zei Claudine met een ondeugend lachje. “Was het trouwens niet fantastisch dat dat nare mens kletsnat werd? Het ging nog beter dan ik had verwacht. ”

Mam’zelles mond viel open van verbazing. Ze staarde haar nichtje verbaasd aan. “Claudine toch! Wil je daarmee zeggen... je hebt het toch niet expres gedaan? Zo ondeugend ben je toch niet? ” Arme Mam’zelle kon het gewoon niet geloven.

“Hoe zou ik zoiets nou kunnen doen, ma tante?

Expres? Hoe komt u daar nou bij? Maar het was een gelukkig toeval dat Angela’s moeder zo dicht bij de rand van het zwembad zat! ”

Claudine rende haastig weg om zich te gaan verkleden. Mam’zelle keek haar na. Ze wist werkelijk niet meer wat ze ervan moest denken. Die kleine Claudine was een echte dondersteen en toch... ze had op haar manier die vervelende vrouw een prima lesje geleerd! Ondertussen waren bijna alle meisjes vertrokken. Angela stapte in die prachtige nieuwe auto, maar ze was lang niet meer zo opschepperig als eerst. Het was helemaal niet zo gegaan als ze had verwacht. Haar knappe moeder was niet het middelpunt van het feest geweest, althans anders dan ze zich had voorgesteld! Angela keek uit het raampje en zag de stralende gezichten van Pat en Ann die Pauline meenamen. Ze hoorde de ouders van de tweeling zeggen: “Het was een fantastische middag, jongens!

Toen zag ze haar vriendin Alison, die tot haar verbazing Claudine en Ellen meenam! O, wat gemeen van Alison! Waarom was zij niet met haar ouders en haar meegegaan? In plaats daarvan had ze die achterbakse Ellen uitgenodigd en die ordinaire nicht van Mam’zelle. Het was gewoon niet te geloven!

Angela begreep niet dat het pure vriendelijkheid van Alison was. Ze voelde zich boos en beledigd. Ze zou het Alison wel inpeperen zodra ze haar weer zag! Als Alison wilde aanpappen met kinderen die van de liefdadigheid op school zaten, haar best. Maar zij, jonkvrouw Angela Favor, wilde niets meer met haar te maken hebben. O zo!

Er lagen verschillende steden rond Clarence House en ieder gezin ging ergens anders heen. Ellen was erg blij toen ze zag dat Alisons ouders naar de stad gingen waar Eddie werkte.

“Mijn broer woont hier, ” merkte ze verlegen op. “Misschien zie ik hem wel. ”

“Ga hem maar vragen of hij ook met ons mee wil eten, " stelde Alisons moeder vriendelijk voor.

Maar Ellen schudde haar hoofd. “Nee, dank u wel. Het is erg vriendelijk aangeboden, maar ik doe het liever niet. Hij zou zich niet erg op zijn gemak voelen. Maar ik zou hem straks graag even willen bezoeken. Zijn kamer is niet ver van het restaurant. Dat zou hij vast erg fijn vinden... ”

“Natuurlijk, kindje, ” zei Alisons moeder. Na het diner glipte Ellen even weg om naar haar broer te gaan.

Claudine viel erg in de smaak bij Alisons ouders. Ze had goede manieren en was een vrolijk kind. Ze deed haar best iedereen te amuseren en Alisons ouders waren echt blij dat ze haar hadden meegenomen. “Alison, ik zou willen dat Claudine Je vriendin werd en niet Angela, " merkte haar moeder op toen Claudine zich voor een moment excuseerde en van tafel was opgestaan. “Ze is erg aardig, vind je zelf ook niet? ”

“Ja, maar ze is soms anders dan ze lijkt, mam. Ze is niet altijd eerlijk en vaak zelfs ondeugend... ze heeft andere maatstaven dan wij. Ze doet gewoon precies waar ze zin in heeft. Maar ik vind haar toch ook heel aardig en je kunt veel met haar lachen. ” “Kijk, daar komt Ellen alweer terug. Ze houdt vast veel van haar broer. Ze kijkt nu zo gelukkig, " merkte Alisons moeder op.

Ellen zag er inderdaad stralend uit! Eddie was zo blij geweest met haar bezoekje! Ze keek opgewekt naar Alison en Claudine en was veel vrolijker dan anders. Het was in alle opzichten een fantastische dag geweest!

Na de opwinding van de ouderdag brak er een saaie tijd aan. De meisjes hadden niets om zich op te verheugen. De lessen boeiden hen niet en het was buiten nog steeds zo warm! Begon de zomervakantie maar dachten ze allemaal stilletjes. Dat duurde echter nog wel een tijdje.

“Janet en Bobby, kunnen jullie niet weer eens een goede grap bedenken? Iets om te lachen, erg hard lachen, ” zei Pat geeuwend, van verveling. “Wist ik zelf maar iets... op deze manier verveel ik me nog eens echt dood! ”

Janet grinnikte. “Ik heb nog wel iets van mijn broer gekregen, ” zei ze geheimzinnig. “Maar ik weet eigenlijk niet of ik dat wel kan gebruiken. We zijn nu uiteindelijk vierdeklassers. ”

“O, stel je niet zo aan zeg! Is het dan soms verboden te lachen? ” riep Doris. “Vooruit Janet, laat zien wat je hebt! ”

“Het stinkt in ieder geval verschrikkelijk, ” zei Janet, terwijl ze wegging om het te halen.

Ze ging naar de slaapzaal, rommelde wat in haar kast en kwam even later weer met een klein doosje naar beneden. De anderen dromden nieuwsgierig om haar heen. Ze keken verbaasd naar de kleine, glazen gevalletjes, die met een gelige vloeistof waren gevuld.

“Wat is dat? " vroeg Pat. “Zoiets heb ik nog nooit gezien. "

“Dit zijn originele stinkbommetjes, ” zei Janet bijna plechtig. “Je moet er eentje breken, de vloeistof eruit laten lopen, die meteen opdroogt en dan begint het. ” “Wat? ”

“Dan begint zich een verschrikkelijke lucht te verspreiden. ”

“Wat voor lucht? ” wilde Doris met opgetrokken neus weten, alsof ze het nu al kon ruiken.

“De lucht, of liever gezegd de stank, lijkt nog het meest op rotte eieren, ” zei Janet. “Je kunt je nu niet voorstellen hoe vreselijk het is. Mijn broer heeft het een keer gedaan toen we visite hadden. Nou, binnen vijf minuten was de kamer leeg! Alle bezoekers hadden ineens een excuus om weg te gaan. Mijn broer en ik hebben heel erg gelachen, maar mijn ouders snapten er niets van! "

De anderen grinnikten. “Laten we het onder Frans doen, ” stelde Bobby voor. “Dat is de laatste tijd zo saai dat ik bijna iedere keer in slaap val. Al die afschuwelijke vertalingen! Bah! Daarom vind ik dit echt een streek voor Mam’zelle. Vinden jullie ook niet, jongens? ”

“Goed, we nemen allebei zo’n flesje, ” zei Janet tegen Bobby. “Mijn broer heeft gezegd dat sommige niet werken en we willen natuurlijk het zekere voor het onzekere nemen. ”

De hele klas vond het een prima idee. Iedereen was van het plan op de hoogte, behalve Ellen. Ze waren bang dat zij het meteen aan haar moeder zou verklikken. Daarom hadden ze haar erbuiten gehouden. Ellen vond het wel eigenaardig dat het gesprek meteen stokte zodra zij haar neus liet zien. Ze merkte best dat de meisjes elkaar veelbetekenende blikken toewierpen toen ze binnenkwam. Daarom wist ze zeker dat ze iets van plan waren.

Als ze iets uithalen, ga ik het tegen mijn moeder zeggen, besloot ze.

Janet en Bobby gingen de volgende dag naar het lokaal. Ze hadden ieder een stinkbommetje in hun zak. De Franse les was de laatste les voor de pauze.

“Dat komt wel goed uit, ” vond Janet. “Want dan kan het lokaal in de pauze luchten. Het uur daarna hebben we juffrouw Ellis en die zou het vast in de gaten hebben. ”

De meisjes stonden beleefd op toen Mam’zelle binnenkwam. Ze lachte vriéndelijk. “Gaan jullie maar zitten. Vandaag gaan we verder met het toneelstuk waaraan we gisteren zijn begonnen. Janet, neem jij de rol van de oude dienstbode maar... ”

Mam’zelle deelde de andere rollen ook uit. De meisjes verborgen hun gezicht achter hun boek om niet te laten zien dat ze erg moesten lachen. Het was ook zo’n leuke grap die ze in petto hadden!

“Janet, wil jij beginnen? " vroeg Mam’zelle opgewekt. Ze was werkelijk in een uitstekend humeur. Ze mocht deze klas wel. Het waren allemaal lieve, hardwer-kende meisjes. Allemaal vriendinnetjes van haar dierbare Claudine.

Janet begon te lezen. In haar hand hield ze het stinkbommetje verborgen. De meisjes, die achter haar zaten, zagen het wel en moesten lachen. Dat was altijd hetzelfde. Als ze een grap uithaalden, moesten ze van tevoren zo erg lachen dat het bijna werd verraden! Doris snoof zogenaamd heel diep alsof ze iets rook. Mam’zelle keek haar bevreemd aan, waarop ze haar zakdoek pakte en haar neus snoot.

Myra proestte het uit. Mam’zelle keek haar boos aan. “Is het nou echt zo om te lachen dat Doris een beetje verkouden is? ” vroeg ze met opgetrokken wenkbrauwen.

Janet keek naar Myra en wierp haar een waarschuwende blik toe. Myra begreep de wenk. Ze mochten Mam’zelle niet argwanend maken, want dan zou ze in de gaten krijgen dat ze iets van plan waren, waarna het plan niet kon doorgaan! Ze beheersten zich zo goed mogelijk.

De les ging verder. Janet kneep de hals van het dunne flesje kapot. De meisjes zagen de vloeistof op de grond druppelen. Het spul verdampte meteen en alleen kleine stukjes glas bleven zichtbaar.

Al na een paar minuten hing er een eigenaardige lucht in de klas. Doris hoestte. Alison trok haar neus op en zei hardop: “Poeh! ”

Het was werkelijk een afschuwelijke lucht, daar waren ze het allemaal over eens. Het leek op een dode rat rotte eieren! Het was walgelijk!

Mam’zelle had het niet meteen in de gaten. Ze keek verbaasd op toen de meisjes één voor één begonnen te sniffen en te snuiven. Sommigen kuchten en trokken rare gezichten.

“Wat is er aan de hand? ” vroeg de Franse lerares wantrouwig. “Waarom trekken jullie allemaal van die vreemde gezichten. Wat is er toch? ” “O Mam’zelle, ruikt u niets? ” vroeg Janet met een uitdrukking vol afschuw op haar gezicht.

“Wat dan? ” wilde Mam’zelle weten. De lucht was kennelijk nog niet haar kant op gedreven.

“Die stank, Mam’zelle! ” riep de hele klas in koor.

Mam’zelle keek verstoord. Hielden de meisjes haar nou weer voor de gek? Ze haalde een paar keer diep adem en snuffelde in de lucht, waardoor ze ineens op een speurhond leek. Doris proestte het uit.

“Ik ruik niets, ” zei Mam’zelle. “Jullie houden me voor de gek. Houden jullie onmiddellijk op met dat dwaze gesnuif. Als ik het nog één keer hoor, deel ik strafwerk uit! ”

Maar tante, het is zo’n smerige lucht, ruikt u dan helemaal niets? ” riep Claudine ontzet. Ze had een hekel aan vieze luchtjes en daar ze vlak bij Claudine zat, kreeg ze de volle laag.

“Claudine! Begin jij nou ook al? ” vroeg Mam’zelle verbaasd. Ze tikte met haar potlood op haar lessenaar. “Stilte meisjes, stilte! Als jullie nu nog één keer over een vleze lucht klagen, ga ik juffrouw Theobald halen. Dan kan zij bepalen of er iets te ruiken valt. Jullie proberen mij er weer eens tussen te nemen. Maar daar trap ik toevallig niet in! Stelletje kleuters! ”

Dat was echt een vreselijk dreigement. Juffrouw Theobald zou natuurlijk meteen in de gaten hebben dat er iets aan de hand was. De meisjes keken elkaar geschrokken aan. De hoofdonderwijzeres was niet zo gemakkelijk om de tuin te leiden, of... bij de neus te nemen!

De meisjes pakten hun zakdoek en drukten die tegen hun neus. Mam’zelle begon voor te lezen. Na een paar regels viel ze echter stil. Nu leek het toch wel of ze ook iets rook... iets heel eigenaardigs. Nee, nee, de meisjes hielden haar natuurlijk voor de gek. Mam’zelle las verder.

Langzaam dreef de stank naar de voorkant van het lokaal, waar Mam’zelle zat. Toen kon ze het duidelijk ruiken. Het was onmiskenbaar waar. Het stonk! Ach, en zij had die arme kinderen niet geloofd!

Mam’zelle voelde zich een beetje misselijk worden. De stank was echt verschrikkelijk. De meisjes moesten vreselijk lachen, maar ze durfden hun zakdoek niet van neus te halen. Ze giechelden onderdrukt. “Meisjes, ” zei Mam’zelle, “jullie hadden gelijk. Het lokaal stinkt. Wat kan het zijn? ”

“Misschien ligt er ergens een dode rat? ” opperde Doris.

Mam’zelle gaf een kreet. Wat een afschuwelijk idee! Een dode rat nog wel!

“Misschien is er één uit de riolering gekropen en toen gestorven, " zei Pat. “Zal ik eens zoeken? ”

Ze liep naar het raam, opende het en keek zogenaamd zoekend naar de grond, maar haalde ondertussen opgelucht een paar keer adem. Mmm, frisse lucht! Er kwamen een paar meisjes bij haar staan.

“Misschien is het geen dode... ” zei Mam’zelle. Ze durfde het woord rat niet eens uit te spreken, zo bang was ze voor die enge beesten. “Dan loopt hij wel weg... Janet, zet de deur maar open. En Pat, open alle ramen. ”

Dankbaar opende Janet de deur. Het was een goede streek, maar er zaten ook nadelen aan! Ze zaten immers zelf ook in de stank!

Niets leek te helpen. Integendeel, de stank werd steeds erger! Mam’zelle sprong op. ‘Tiens! Dit is afschuwelijk! Terrible! Dadelijk worden we nog allemaal ziek. Pakken jullie je boeken maar. We zullen de les in de tuin voortzetten. Ik zal tegen juffrouw Theobald zeggen dat de vloer moet worden opengebroken om te zien of er soms een dode rat onder ligt. ”

Iedereen, behalve Claudine, was opgelucht dat ze naar buiten mochten. Claudine wist niet wat ze erger vond: die stank of de insekten in de tuin! Maar ze had jammer genoeg geen keus!

Even later zaten de meisjes in de tuin. Af en toe moesten ze nog lachen. Die stank had toch een voordeel opgeleverd: ze zaten buiten en de les was lang zo saai niet meer!

Aan het eind van de les ging Mam’zelle naar juffrouw Theobald. “De stank in dat lokaal is niet te harden, ” zei ze onomwonden. “Volgens mij ligt er een dode rat onder de vloer. Het hele lesuur werd bedorven. Ik moest de meisjes wel mee naar de tuin nemen. ” Juffrouw Theobald was erg verbaasd toen ze dit hoorde. Ze had nog nooit van een stank gehoord die zo erg was dat de hele klas naar buiten moest!

“Ik ga zelf eens even een kijkje nemen, ” zei ze tegen Mam’zelle. “Als er werkelijk een dode rat onder de vloer ligt, zal ik de boel moeten laten nakijken... dan is er misschien een lek in de riolering. ”

Samen gingen ze naar het lokaal, maar tot hun verbazing viel er nu niets meer te ruiken. Ze snuffelden in alle hoeken van de klas. maar ze roken niets dat in de verste verte maar op een dode rat leek!

“Heel vreemd, ” zei juffrouw Theobald. “Weet u echt wel zeker dat het hier zo vreselijk stonk, Mam’zelle? ” Mam’zelle was verontwaardigd dat de hoofdonderwijzeres aan haar woorden twijfelde. Ze begon weer uitvoerig te vertellen wat ze had geroken.

“Nou, ik zal toch nog maar even wachten met die vloer. Openbreken is meteen zo rigoureus. Maar mocht u die lucht weer ruiken, wilt u me dan waarschuwen? Dan kan ik het zelf ook ruiken. ”

“Dat zal ik doen, ” beloofde Mam’zelle, waarna ze naar de leraarskamer ging. Ze was nog helemaal vol van het gebeurde. Ze vertelde het hele verhaal in geuren en kleuren. Iedereen luisterde verbaasd. Niemand dacht eraan dat het wel eens een streek van de vierde klas kon zijn. Maar bij juffrouw Roberts begon iets te dagen. Zij had enige ervaring met Janets streken... misschien was dit er wel weer een.

“Janet zit toch in uw klas, Mam’zelle? ” vroeg ze bedachtzaam.

“Zeker, maar wat heeft dat met die lucht te maken? ” “Mmm, niets, maar als u die geur nog eens ruikt, zou ik maar eerst naar juffrouw Theobald gaan. Ik denk dat ze de oorzaak wel kan op sporen zonder de vloer te laten openbreken. ”

“Natuurlijk, dat zal ik zeker doen, ” beloofde Mam’zelle haar verwonderd.

Het zou niet zo lang duren voordat ze dat inderdaad deed!

Juffrouw Ellis neemt wraak!

De meisjes waren opgetogen over het succes van Janets stinkbommetjes. Zodra Ellen even niet in de kamer was, begonnen ze er weer over. Ze moesten nog steeds lachen als ze aan het verbaasde gezicht van Mam’zelle dachten.

“We kunnen het helaas niet voor een tweede keer uithalen, ” veronderstelde Janet. “De eerste keer is het goed gegaan, maar we moeten het niet overdrijven, want dan vallen we door de mand. "

“Nee, we zullen het niet meer doen, ” vond Bobby.

“Als jullie het nog eens doen, vlucht ik de klas uit, ” zei Claudine. “Dat was het ergste wat ik ooit heb meegemaakt. ”

“Maar we kunnen natuurlijk wel doen alsof! ” riep Bobby ineens enthousiast. “Als we weer les hebben van Mam’zelle, doen we net of we die stank weer ruiken. Dan gaat ze natuurlijk door de hele klas lopen snuiven en snuffelen. Dat kan lachen worden! ”

“O, dat is een prima idee, ” vond Janet. “Laten we dat doen. Doris, jij doet net of je iets ruikt. ”

Doris grinnikte. Ze was dol op dit soort grappen.

De volgende dag, toen Mam’zelle achter haar lessenaar zat en de les net was begonnen, begon Doris met haar Voorstelling'.

Nu hing er alleen een heerlijke geur in de klas, want de vorige dag had Alison net een verse bos bloemen neergezet.

Doris begon te sniffen. Eerst een beetje onopvallend, toen luider en nadrukkelijker.

“Doris, heb je soms kougevat? ” vroeg Mam’zelle kortaf. “Ga dan maar gauw je zakdoek halen, want dit is een onsmakelijk gehoor. ”

“Ik heb mijn zakdoek al, juffrouw, ” antwoordde Doris, terwijl ze hem pakte.

Toen begon Janet te snuffen. Zij begon ook zachtjes en daarna luidruchtiger. Ze trok haar neus op, keek om zich heen en snoof toen luid en duidelijk hoorbaar. Bobby moest lachen en begon te hoesten om dat te verbergen. Mam’zelle fronste haar wenkbrauwen. Ze hield er niet van als de klas zo onrustig was. Toen begon ook Pat te snuffen en haalde haar zakdoek te voorschijn. Al gauw zat de hele klas met zijn zakdoek tegen zijn neus, behalve Ellen, die van de prins geen kwaad wist.

Mam’zelle keek naar de meisjes. “Wat heeft dit te betekenen? Wat zitten jullie nou toch te snuiven en te sniffen? Wat hebben jullie toch? Ik vind dit heel irritant. ”

Doris keek vol afschuw om zich heen. Ineens kreeg Mam’zelle het door! Het zou toch niet weer die afschuwelijke stank zijn?

“Doris, wat is er aan de hand? ” vroeg ze.

“Ik ruik iets vreemds, ” zei Doris gesmoord. “Ik ruik het heel duidelijk. Merkt u niets, Mam’zelle? ” Mam’zelle rook echter niets. Maar dat was ook niet zo vreemd, want er viel niets te ruiken! Maar ze herinnerde zich van de vorige keer dat het ook een tijdje

had geduurd voordat zij rook wat de meisjes roken. Ze keek bezorgd rond. Iedereen scheen het te ruiken. “Ik zal het onmiddellijk gaan melden, ” besloot Mam’zelle kordaat en verliet haastig de klas.

“Lieve help! ” riep Bobby. “Daar hadden we niet op gerekend. Ze gaat de hoofdonderwijzeres halen! Wat moeten we nou doen? ”

Mam’zelle ging inderdaad regelrecht naar de hoofdonderwijzeres, maar die was jammer genoeg niet in haar kamer. Mam’zelle voelde zich geërgerd. Nu was die afschuwelijke stank er weer en juffrouw Theobald was nergens te bekennen. En zij moest toch zelf constateren dat het lokaal stonk... Mam’zelle ging naar de leraarskamer en daar zag ze juffrouw Ellis.

“Juffrouw Ellis, ik vind het vervelend om te zeggen, maar die verschrikkelijke stank is er weer, ” zei Mam’zelle. “Werkelijk abominabel! Ik denk niet dat u het volgende uur les in dat lokaal kunt geven. " Haastig ging ze weer terug naar de klas. Ze verwachtte de stank nu ook te zullen ruiken, maar ze rook helemaal niets. “Juffrouw Theobald is er niet, ” zei ze. “Het is jammer dat ze die lucht nu niet zelf kan ruiken... maar ik ruik ook niets. ”

Het was goed nieuws dat juffrouw Theobald er niet was! Nu durfden de meisje verder te gaan.

“Maakt u zich maar geen zorgen, Mam’zelle, ” zei Doris. “We roken de bloemen. ” Ze stond op, pakte de vaas en liep ermee naar Mam’zelle. Die stak haar neus in de bloemen en snoof. “O, dit roken jullie dus. Wat een geluk dat ik juffrouw Theobald niet kon vinden, anders had ik haar voor niets laten komen. ”

Een paar meisjes begonnen te giechelen, maar toen viel er een angstige stilte. De deur ging open. Het was echter niet de hoofdonderwijzeres, maar juffrouw Ellis die binnenkwam. Zij was erg nieuwsgierig geworden en wilde die zogenaamde stank nu ook wel eens ruiken. Ze stond in de deuropening en haalde diep adem.

“Ik ruik niets, Mam’zelle, ” zei ze verbaasd.

“Nee, Doris heeft het me uitgelegd. De meisjes hadden de bloemen geroken. "

Juffrouw Ellis keek zeer verbaasd en ongelovig. “Maar bloemen stinken toch niet? U had het toch over een smerige lucht? ” Ze wierp een boze blik op de klas en liep weg.

Mam’zelle was verontwaardigd. Ze had die stank toch zeker zelf geroken? Waarom geloofde niemand haar toch? De rest van de les kon ze haar aandacht niet goed bij haar werk houden. Ze begon steeds maar weer over die stank.

Na de pauze had de klas aardrijkskunde van juffrouw Ellis. Ze keek erg streng toen ze de klas inkwam.

“Ik wil deze les het woord stank niet meer horen, anders zal ik jullie eens een flinke portie strafwerk geven. Misschien dat dat helpt. ”

De meisjes knikten onderdanig. Met juffrouw Ellis viel niet te spotten!

Maar na een paar minuten hing er werkelijk een vreselijke lucht in de klas!

Doris rook het en Janet en Bobby ook. Bobby was vergeten dat ze het stinkbommetje nog steeds in haar zak had. Toen ze was gaan zitten, was het flesje gebroken! Ze voelde voorzichtig. Ja hoor, gebroken glas! Ze probeerde de anderen door te seinen wat er was gebeurd. Maar de scherpe ogen van juffrouw Ellis hadden haar in de gaten en ze begreep meteen wat er aan de hand was.

Er hing Inderdaad een weerzinwekkende stank in het lokaal. De meisjes wilden haar natuurlijk voor de gek houden. De lucht van die ochtend had niets te maken met de vreselijke stank die ze nu rook. Ze hadden natuurlijk een flauw grapje met Mam’zelle uitgehaald. Maar dit was werkelijk te erg voor woorden!

Maar het was misschien wel een vergissing van Bobby of zo, peinsde ze. Wat had Bobby de anderen duidelijk willen maken? Ze hadden het toch niet in hun hoofd gehaald om een streek met haar uit te halen? Nou, dan zou ze eens goed wraak nemen. Dat zou ze leren! Rustig schreef ze een paar aantekeningen op het bord. Daarna draaide zich om en verliet het lokaal. De meisjes staarden verbaasd naar het bord.

“Vragen beantwoorden van bladzijde 72, " mompelde iemand.

“Eerste twee alinea’s van bladzijde 73 lezen. ”

“Kaartje overtekenen van bladzijde 74, ” las een ander. “Zeg, ze is ervandoor en wij moeten hier blijven zitten werken! In die stank! ” riep Doris verontwaardigd. “Bobby, halve gare, waarom heb je die stinkbom nou gebroken? ”

“Het ging per ongeluk, " antwoordde Bobby. “Zoiets zou ik bij juffrouw Ellis nooit expres durven doen. Maar het flesje zat nog in mijn zak... het brak gewoon. Ik denk dat juffrouw Ellis het heeft begrepen en ons wilde beetnemen. Nu kunnen we natuurlijk niet gaan klagen! ”

“Maar ik blijf niet in die stank zitten, ” besloot Claudine. “Ik ben rnisselijk en moet overgeven! ”

Ze ging het lokaal uit en toen ze in de gang langs juffrouw Ellis liep, maakte ze vreemde geluiden alsof ze kokhalsde en elk moment kon gaan overgeven. Juffrouw Ellis liet haar passeren. Claudine had zoals gewoonlijk weer eens haar zin gekregen!

Maar de anderen durfden de klas niet te verlaten. Ze zaten zwijgend met hun zakdoek tegen hun neus gedrukt te werken. Tegen het einde van het uur, toen de lucht grotendeels was verdwenen, kwam juffrouw Ellis weer binnen.

“Gaan jullie maar een luchtje in de tuin scheppen. Bobby, blijf jij even zitten? ”

Bobby trok een gezicht. Jakkes! “Het was mijn schuld, ” bekende ze meteen. Het zou haar toch niet helpen om eromheen te draaien. “Maar het ging per ongeluk, juffrouw. Echt waar. ”

“Dat geloof ik best en volgens mij heb je je straf al gehad, zoals jullie allemaal trouwens. Laat het echter nooit meer gebeuren, dan zullen we het er nu verder niet meer over hebben. Maar denk eraan: nooit meer. Bobby! ”

Een verjaardag en iets spannends “O, ” zei Pat tegen Ann. “Was het maar vast vakantie. Met dit mooie weer zou ik het liefst de hele dag in het zwembad liggen. ”

“Het is ook nog steeds zo warm, niet om uit te houden, ” verzuchtte Doris. “Alleen ’s nachts is het lekker koel. Konden we het schoolprogramma maar omdraaien, overdag naar bed en ’s nachts werken. " “Vannacht keek ik naar buiten. Ik kon niet slapen. Het zwembad zag er zo fantastisch uit in het maanlicht. Ik kreeg ineens zo’n goed plan: picknicken bij maanlicht. Hoe vinden jullie die? ” vroeg Hilary. “Jongens, wat een schitterend idee! ” riep Bobby meteen enthousiast. “Picknicken bij maanlicht. Dat hebben we nog nooit gedaan.! ”

Natuurlijk vond ieder het een fantastisch plan.

“Ja zeg, picknicken bij het zwembad en als we willen, kunnen we nog zwemmen ook, ” ging Hilary verder. “Het wordt steeds beter, ” zei Ann met pretoogjes.

“We wachten tot het volle maan is en dan gaan we het plan uitvoeren. Het duurt nog wel een paar nachten voor het zover is, maar dan hebben we ook de mooiste nacht. Jeetje, wat zullen we een lol hebben! ” juichte Myra. “En het komt zo goed uit, want over drie dagen ben ik jarig! Dan wordt het mijn verjaardagsfeestje! ” “Goed, dat doen we dan, ” zei Janet. “Laten we maar vlug plannen maken, want zo veel tijd voor de voorbereiding hebben we nou ook weer niet. ” Ze draaide zich

naar de klassevertegenwoordigster. “Susan, jij komt toch zeker ook? ”

Susan zag niet in waarom niet en knikte bevestigend. “Ik zal met Hilary naar de bakker in het dorp gaan en het één en ander bestellen. Dan moet hij iedere keer dat hij hier iets komt bezorgen wat van onze bestelling meenemen. Als wij alles hierheen slepen, valt het misschien wel op. ”

“Zullen we het aan Ellen vertellen? ” vroeg Ann.

"Nee, natuurlijk niet, ” zei Janet. “Dan vertelt ze het meteen aan haar moeder en kunnen wij naar onze picknick fluiten. ”

“Het is wel triest voor haar dat ze nooit kan meedoen, " zei Kathleen. “Maar ja, dat krijg je met klikspanen... eigen schuld, dikke bult! "

Myra en Gladys hadden het de volgende dagen alleen nog maar over Myra’s verjaardag. “Ik zal mijn verjaardagstaart bewaren, ” zei ze. “Mijn moeder schreef dat ze me zestien kaarsjes zou sturen. Die kunnen we dan ’s nachts mooi aansteken. ”

Ellen was er zo langzamerhand wel aan gewend dat de meisjes achter haar rug stonden te fluisteren. Het verbaasde haar dan ook niets dat ze dat nu weer eens deden. Ze haalde er haar schouders maar over op. Als ze zo flauw willen zijn, dan doen ze dat maar, dacht ze.

Ze probeerde niet eens of ze hen kon afluisteren om achter hun geheim te komen. Ze ging stilletjes haar eigen gang, maar ondertussen zag ze er wel bleek en ongelukkig uit. Ze lachte haast nooit, bemoeide zich met niemand en ging nooit eens een praatje met iemand maken. Ze deed wel aardig tegen Alison. Sinds het uitje op de ouderdag bofte Alison trouwens. Ze kreeg nooit meer voor straf naaiwerk op! Maar daar stond tegenover dat ze op het naaiwerk van Angela zwoegde, die haar nog niets bedankte, maar het doodgewoon leek te vinden dat Alison dat voor haar deed. En toen brak de dag van Myra's veijaardag dan toch echt aan! Zoals gewoonlijk kreeg ze cadeautjes van de hele klas. Er waren kleine presentjes van de meisjes die niet zo veel geld hadden, maar er waren ook dure cadeaus, zoals dat van Angela.

Ze gaf Myra een duur boek over muziek dat ze graag wilde hebben, maar zelf niet kon betalen. Het kostte minstens vijfentwintig gulden en Myra was er dan ook een beetje verlegen mee.

“Je had toch niet zo veel geld voor me moeten uitgeven, ” zei ze.

“Waarom niet? ” vroeg Angela. “Ik heb vorige week een brief van mijn grootvader gekregen en daarin zat een heleboel geld. En wat heb je daaraan als je het niet kunt uitgeven? ”

Pauline, die niet achter wilde blijven, gaf haar een mooie, leren muziektas. Myra was erg verbaasd. Het was op Clarence House niet de gewoonte om elkaar zulke dure cadeaus te geven. Ze wist niet eens dat Pauline had gezien dat haar muziektas kapot was.

“O Pauline, wat een fraaie tas! ” riep Myra blij verrast uit. “Dat had je toch niet hoeven doen! Het is al erg genoeg dat Angela me zo’n duur cadeau heeft gegeven. " “Wat Angela kan, kan ik ook, ” zei Pauline uit de hoogte.

Die opmerking bedierf de pret een beetje, vond Myra. Pauline had haar dus een duur cadeau gegeven om Angela te overtroeven en niet omdat ze haar zo aardig vond. Daarom verloor het iets aan waarde.

Van Claudine kreeg Myra een prachtig geborduurde tas. Myra was er stil van. Claudine was één van de meisjes met weinig geld en toch had ze haar iets heel moois gegeven.

“O Claudine, wat schitterend! Het is gewoon veel te mooi! ” riep ze opgetogen. “Je hebt veel te veel geld uitgegeven. ”

Maar Claudine scheen die week over een heleboel geld te beschikken. Ze kocht twee kilo kersen als aandeel voor de picknick en die waren erg duur op dat moment. Iedereen vond het enorm aardig van haar. “O, als ik geld heb, wil ik het ook uitgeven. Het liefst met handenvol! " riep Claudine. Was ik maar heel rijk, dan zou altijd met geld smijten! Net als Angela... het moet heerlijk zijn om altijd te kunnen kopen wat je wilt. ”

“Jawel, maar als je ergens naar verlangt, is het ook extra leuk als je het dan na verloop van tijd krijgt. Mijn moeder spaarde altijd heel lang om samen met mij met vakantie te kunnen gaan. Als het dan eenmaal zo ver was, was het extra heerlijk, ” zei Gladys. “Voor ons betekende het heel veel en dat is heel anders dan voor Angela, die altijd meteen aan haar verlangens kan voldoen. "

“Je hebt groot gelijk, ” zei Ann, waarbij ze de kleine Gladys een schouderklopje gaf. “Pat en ik hebben ook niet veel geld. Onze grootmoeder is pas jarig geweest en we wilden haar iets moois sturen. Daarom hebben we voor jou niet zoveel kunnen uitgeven, Myra. Twee potloden met je naam erop, maar we hopen dat je het toch leuk vindt. ”

“Natuurlijk vind ik het hartstikke leuk, ” zei Myra welgemeend. “Ik ben met alle cadeautjes even blij. Moet je nagaan, ik heb van iedereen toch iets gekregen? ” Zelfs Ellen had haar iets gegeven, waarbij ze zich verontschuldigde dat het maar iets kleins was: een mooi zakdoekje.

“Ik had niet anders. Het is niet eens nieuw. Maar neem het alsjeblieft aan, Myra. Het is van mezelf... ik heb echt geen geld om iets te kopen en ik wilde je toch graag iets geven. Eddie is gauw jarig, zie je, en ik ben hard aan het sparen om iets voor hem te kopen. ” Iedereen op school wist dat Ellen minder geld had dan wie ook. Haar moeder gaf haar maar heel weinig zakgeld. Zelf moest ze er natuurlijk ook hard voor werken, maar meer dan een gulden in de week kon ze niet missen. Ze gaf Ellen al jarenlang hetzelfde bedrag en vond dat ze het daarmee maar moest doen.

“Ik zou het toch wel leuk vinden als ze vanavond ook kon komen, ” zei Myra, die gewoonlijk niet zoveel aan anderen dacht. Maar ze was geroerd door Ellens cadeautje en haar bekentenis dat ze bijna geen geld had.

“Nee, dat risico kunnen we domweg niet lopen, ” zei Bobby vastberaden. “Ze kan haar mond nou eenmaal niet houden. Ze vertelt het natuurlijk meteen aan haar moeder en dan hebben we de poppen aan het

dansen! Ik heb nog nooit zo veel naaiwerk op gekregen als tegenwoordig, nu haar moeder directrice is! Het is jammer voor Ellen, maar dat gaat echt niet. ” “Ja, je hebt gelijk. Ellen is verschrikkelijk achterbaks, ” zei Myra spijtig. “Er is niets aan te doen. ”

Toen de meisjes die avond naar bed gingen, was de lucht helder en het weer was uiterst geschikt voor een nachtelijke picknick en zwempartij.

“Ik denk dat het nog wel heel lang licht zal zijn, ” veronderstelde Bobby. “O jongens, ik verheug me toch zo op die zwempartij! ”

Gelukkig sliep Ellen nogal vast. Er was dus geen kans dat ze wakker zou worden als de anderen opstonden. Het was warm en broeierig. De meisjes konden niet zo gemakkelijk in slaap komen. Bovendien waren ze allemaal zo opgewonden bij het vooruitzicht van de nachtelijke picknick. Toen het tijd was om op te staan, hoefden ze alleen Myra wakker te maken.

Ellen sliep rustig en werd niet wakker toen de meisjes door de kamer slopen. Ze voelde zich de laatste tijd steeds zo moe. Daardoor sliep ze ook zo vast.

De meisjes hadden hun badjassen aangetrokken en daaronder hun badpak. Iedereen droeg iets van alle lekkernijen die ze de afgelopen dagen hadden verzameld. Zachtjes liepen ze door de tuin. Ze lieten de deur open. Er was bijna geen wind, zodat ze niet bang hoefden te zijn dat die dicht zou waaien.

Fluisterend en giechelend gingen de meisjes naar het zwembad. Het water zag er in het maanlicht zo prachtig uit! Iedereen keek gefascineerd naar het gladde oppervlak.

“We moeten niet te hard praten, ” waarschuwde Janet. “Het is zo stil dat er gemakkelijk iemand wakker van zou kunnen worden. Het is al erg genoeg dat het zo veel lawaai maakt als je in het water duikt. Laten we eerst gaan zwemmen, jongens en dan picknicken! ”

Ze trokken hun badjassen uit en even later dook het eerste meisje al in het water! In het begin was het wel even koud, maar dat wende gauw genoeg. Op een gegeven moment lag iedereen in het water, behalve Claudine natuurlijk. Zij zat aan de kant naar de anderen te kijken en had net zo veel plezier.

Ineens werd haar aandacht naar de struiken getrokken. Ze stond op en zag iemand weghollen. Wie kon dat nou zijn?

Claudine geeft de directrice een lesje

Claudine rende naar de rand van het park om te zien wie hen had bespied! Het was Ellen! Die had toch op dat moment in bed moeten liggen?

Wat een stiekemerd, dacht Claudine. Ellen had zich natuurlijk slapend gehouden en zodra iedereen weg was, was ze hen gevolgd. Ze gaat het natuurlijk aan haar moeder verklikken, dacht Claudine. Op dat moment kon ze Ellen niet meer zien. Daarom holde ze snel terug naar de anderen om te vertellen wat er aan de hand was.

“O bah! " riep Bobby, terwijl ze met tegenzin uit het water kwam. “Waarom moet dat vervelende kind nou altijd alles bederven! Nou komt de directrice natuurlijk binnen de kortste keren hierheen! ”

“Ik ga terug naar school om te kijken of ik er iets aan kan doen, ” bood Claudine aan. “Ik ga gewoon naar de deur van de slaapkamer van de directrice om Ellen te staan opwachten. En neem maar van mij aan dat ze niet de kans krijgt om naar haar moeder te gaan. " “Dat is een prima idee, ” zei Bobby. “Ga maar gauw! En kom ons alsjeblieft waarschuwen als de directrice toch op weg is hiernaar toe. O, wat zou het jammer zijn als we de picknick nu niet konden houden! Bovendien neemt de directrice natuurlijk al het snoep en lekkers in beslag als ze ons hier betrapt”

Claudine holde weg, maar ze zag Ellen helemaal niet meer. Ze liep regelrecht naar de kamer van de directrice. Ze luisterde aan de deur, maar er was niets te horen. Ellen was misschien niet binnen, peinsde ze. De hoorde de directrice zachtjes snurken. Had Ellen haar dan niets verteld, bedacht Claudine verbaasd. Opeens hoorde ze duidelijk het bed kraken. De directrice was wakker geworden! Ze hoorde schuifelende voetstappen, er piepte een kastdeur: de directrice trok haar kamerjas aan.

Claudine drukte zich plat tegen de muur. De deur ging open en de directrice kwam naar buiten. Ze ging naar de slaapzaal van de vierde klas en klopte op Ellens bed. “Ellen! ” fluisterde ze. Maar het bed was leeg! Ze slaakte een kreet van verbazing en knipte vervolgens het licht aan. De hele zaal lag er verlaten bij! Alle bedden waren leeg!

De directrice ging naar de volgende slaapzaal, waar ook een paar vierdeklassers sliepen. Maar ook daar was niemand.

“Waar zijn ze nou allemaal? ” hoorde Claudine haar mompelen. “Dit kan ik toch niet over mijn kant laten gaan? Waar is Ellen? Waarom heeft ze me niet gewaarschuwd dat er iets ging gebeuren? Ze moest toch beter weten... ”

Dus Ellen had niets verraden, tenminste nog niet, dacht Claudine opgelucht. Ellen had zich waarschijnlijk buiten ergens verstopt en keek toe hoe de anderen plezier maakten. Arme Ellen!

Claudine staarde naar de boze directrice. Die ging de pret natuurlijk bederven! Wat was ze toch eigenlijk een onaardig, vervelend mens! Juffrouw Theobald had het misschien zelfs wel goedgevonden als de meisjes toestemming voor dit feestje hadden gevraagd.

Claudine kon deze vrouw opeens helemaal niet meer uitstaan. Wat een naar mens!

De directrice ging naar beneden. Ze ontdekte een open kast waarin de meisjes al hun lekkers hadden bewaard en gaf weer een kreet. Ze stond op het punt de deur dicht te doen. En toen kreeg Claudine een idee. Misschien had een ander meisje het ook wel kunnen bedenken, maar Claudine durfde het ook uit te voeren.

De directrice kreeg de schrik van haar leven. Claudine gaf haar een enorme duw, zodat ze in de kast terechtkwam, waarna Claudine grimmig de sleutel omdraaide. Vervolgens rende ze stikkend van de lach terug naar de anderen in het zwembad. Achter zich hoorde ze de directrice woedend tegen de dichte deur bonken. Maar die kast was beneden en de anderen sliepen boven. De kans was dus klein dat iemand haar zou horen.

Nu zijn we veilig, dacht Claudine triomfantelijk.

Maar ineens twijfelde ze. Zouden de anderen het wel zo grappig vinden? Of zouden ze vinden dat ze een beetje te ver was gegaan? Claudine vond het zelf nog steeds een goede zet en was erg tevreden over zichzelf. Maar opeens wist ze zeker dat de meisjes er anders over zouden denken.

Ze nam zich voor niets tegen de anderen te zeggen, dan konden ze zich ook niet druk maken. Toen ze bij het zwembad kwamen, klommen de meisjes op de rand en kwamen om haar heen staan.

“Alles is in orde, ” meldde Claudine met een uitgestreken gezicht. “Ellen heeft niets gezegd en de directrice is veilig... ”

“O gelukkig, ” verzuchtten de anderen. “Zullen we dan nu maar wat gaan eten? ”

“Maar waar is Ellen opeens gebleven? Zou ze weer in bed liggen? ” vroeg Bobby zich af.

Maar daar kon niemand antwoord op geven en het kon ze ook niets schelen. Als Ellen in haar eentje wilde ronddwalen of naar bed gaan, moest ze dat zelf weten! Als hun plezier maar niet werd bedorven en ze maar niet naar de directrice ging!

Na het zwemmen hadden de meisje enorme honger gekregen. Ze genoten van alle heerlijkheden. Er was zoveel dat ze het misschien niet eens allemaal konden opeten!

Claudine had helemaal niet gezwommen, maar ze liet zich alles toch goed smaken. Als ze aan de directrice in de kast dacht, moest ze stiekem grinniken.

“Wat valt er te lachen? ” wilde Pat weten.

“O niets, ik amuseer zo. Het is echt gezellig, vind je niet? ” zei Claudine, alsof er geen vuiltje aan de lucht was. “Zoiets als dit heb ik in Frankrijk nog nooit meegemaakt. ”

Eindelijk was alles dan toch nog op. Zelfs de laatste kruimeltjes waren verdwenen. Nu moesten de meisjes weer terug naar bed. Maar eerst ruimden ze alle flessen, blikjes en zakken op. Ze verstopten de hele boel in de kleedkamer van het zwembad. Dat zouden ze morgen wel weghalen.

“Ik heb nog nooit zo’n spannende verjaardag gehad, ” zei Myra stralend.

“Jammer dat het feest nu is afgelopen, ” zei Susan zuchtend.

“Wat schijnt die maan mooi in het zwembad, hè. Het is gewoon zonde dat we weer naar binnen moeten, ” vond Kathleen.

Maar er zat niets anders op. Ze moesten terug en slopen zachtjes de school in. Eenmaal binnen hoorden ze een vreemd geluid. Er bonkte iemand op een deur! “Jeetje, wat is dat nou? ” vroeg Ann verbaasd.

“Laat me eruit! Laat me eruit! ” hoorden ze gesmoord roepen.

“Wie kan dat nou zijn? ” vroeg Bobby.

Alison werd bang en begon te huilen. “Het is vast een inbreker! ”

Claudine duwde de anderen de trap op. “Vlug naar boven! Later zal ik alles wel uitleggen. "

Stomverbaasd liepen de meisjes naar boven. Ze gingen naar de slaapzaal waar Claudine haar bed had.

Ze hoefden niet lang op haar te wachten. “Dat was de directrice, ” zei ze. “Iemand had haar in een kast opgesloten. "

“Maar wie dan? ” vroegen de anderen verbaasd.

“Ik, ” antwoordde het Franse meisje. “Ik zag haar naar de slaapzalen gaan waar ze ontdekte dat iedereen weg was. Daarom heb ik haar in een kast geduwd en opgesloten. Slim toch? Anders had ze ons feest bedorven! ”

Een woedende directrice

Een paar ogenblikken was het doodstil. Je kon een speld horen vallen, want niemand durfde iets te zeggen. De directrice in een kast opgesloten! Dat was iets ongelooflijks! Claudine moest niet goed bij haar hoofd zijn...

“Maar Claudine, je komt in vreselijke moeilijkheden, ” stamelde Janet uiteindelijk als eerste.

“O, dat geeft toch niet, ” zei het Franse meisje kalm. En het leek wel alsof het haar echt niets kon schelen dat de hele school door haar eventueel in rep en roer zou komen. Want het was zonder meer duidelijk dat de directrice het er niet bij zou laten zitten.

“Maar wie moet haar er nu weer uitlaten? ” vroeg Kathleen.

Daar had nog niemand aan gedacht. Maar het was natuurlijk nodig dat iemand zich opofferde. Ze konden de directrice daar moeilijk de hele nacht in de kast laten zitten.

Niemand gaf antwoord. Zelfs Claudine zei niets. Ze vond het niet zo’n prettige gedachte om de nu woedende directrice onder ogen te moeten komen.

“Waar is de sleutel eigenlijk? ” vroeg Hilary. Claudine haalde hem uit de zak van haar ochtendjas.

“Tja... ik heb haar opgesloten, ” zei ze ten slotte, “dan moest ik haar ook maar weer bevrijden. Ik doe het heel stilletjes. Ik doe de deur op een kiertje open en sluip als een haas de trap weer op. ”

De meisjes giechelden. “Jeetje Claudine, dat je haar in de kast hebt durven opsluiten, het is haast niet te geloven, ” zei Janet.

“Waarom heb je het eigenlijk niet meteen tegen ons gezegd toen we nog bij het zwembad waren? ” vroeg Pat.

“O, ik wilde jullie picknick niet bederven, ” antwoordde Claudine luchtig. “En bovendien kunnen jullie soms zo overdreven reageren. Jullie hadden haar misschien wel meteen willen bevrijden... jullie zijn altijd zo vreselijk fatsoenlijk. ”

“Had jij maar een heel klein beetje van ons fatsoen, " zei Bobby snuivend. “Dit gaat toch eigenlijk alle perken te buiten. ”

“Nou, wat doen we? Zal ik haar gaan bevrijden? ” zei Claudine, waarbij ze die laatste opmerking negeerde. “Je zult wel moeten, ” vond Susan. “Ze kan daar onmogelijk de hele nacht blijven zitten bonken en schreeuwen. "

“Waarom niet? ” vroeg Carlotta ineens met ondeugende ogen. “Net goed voor dat nare mens! ”

“O Carlotta, begin jij nou ook al? ” riep Janet. “Het is soms al erg genoeg dat we een Claudine in de klas hebben. ”

Claudine schreed waardig naar de deur. “Ik ga het wilde beest bevrijden, ” kondigde ze bijna plechtig aan, waarop de anderen dubbel lagen van het lachen. Maar Claudine had wel een beetje gelijk, want de directrice ging op dat moment als een gekooide tijger tekeer.

Claudine sloop de trap af, stak zacht de sleutel In het slot en draaide hem om. Op dat moment hoorde ze voetstappen buiten op het grindpad!

Dat was Ellen. Ze bleef als aan de grond genageld staan toen ze de gesmoorde geluiden uit de kast hoorde komen. Dat is moeder, flitste het door haar heen. Ze liep naar de kast en opende de deur. De directrice wankelde naar buiten. Het volgende moment greep ze Ellen zo stevig vast dat deze begon te huilen. “Moeder, ik ben het, ” schreeuwde het arme kind. “Au! Je doet me pijn! ”

“Jij! ” schreeuwde de directrice over haar toeren. “Wat doe jij hier? Waar ben je geweest. Hoe durf je het te wagen om midden in de nacht naar buiten te gaan? Wat heb je uitgespookt. Vooruit, zeg op! "

Ellen zei helemaal niets. Haar moeder schudde haar wild door elkaar. “Je bent ergens geweest, samen met de hele vierde klas! Al jullie bedden waren leeg. Ik ga meteen naar juffrouw Theobald. Waarom heb je me niet verteld dat er iets ging gebeuren? ”

“Ik kan helemaal niets zeggen, mam, ” zei Ellen met een benauwd stemmetje. Ze wist immers helemaal niet dat de vierde klas was opgestaan. Ze had het lawaai bij het zwembad niet eens gehoord. Ze was stiekem opgestaan om Eddie te ontmoeten, met wie ze een afspraak in het laantje had gemaakt. Maar dat kon ze onmogelijk aan haar moeder vertellen. Overdag durfde ze geen afspraakje met haar broer te maken, uit angst dat iemand haar zou zien. Daarom hadden ze midden in de nacht afgesproken.

Niemand wist er iets van. En haar moeder was wel de laatste persoon aan wie ze iets zou vertellen. Maar wat hadden de vierdeklassers dan gedaan? Hadden ze een feestje gehouden? Wat intens gemeen om haar daar buiten te houden! Toch kon ze haar moeder beter de indruk geven dat ze erbij was geweest.

“Zo, dus je wilt niets zeggen, is het wel? " zei haar moeder dreigend. “Maar één ding zul je me wel moeten vertellen. Wie heeft me hier in die kast opgesloten? Ik kan me niet voorstellen dat jij dat hebt durven doen! ”

“Natuurlijk niet, mam, ” zei Ellen. “Maar ik heb echt geen idee wie het dan wel heeft gedaan. Misschien Carlotta... het is echt iets voor haar. Maar ik weet het niet. Mag ik nou alsjeblieft naar bed? ”

Maar de directrice was veel te kwaad en te vernederd om het daarbij te laten zitten. Ze liep de trap op naar de slaapzalen van de vierdeklassers en stak het licht aan. De meisjes deden natuurlijk net alsof ze sliepen. De directrice liep naar Ellens slaapzaal.

“Doen jullie maar niet net alsof jullie slapen, ” zei ze. “Dat gelooft geen mens. Ik moet weten wie de brutaliteit heeft gehad mij in die kast op te sluiten. Dat meisje zal op staande voet van school worden gestuurd! ”

Susan ging rechtop zitten. “We nemen allemaal de verantwoordelijkheid op ons, ” zei ze dapper. “We hebben er erge spijt van en hopen dat u het ons wilt vergeven. ”

De directrice snoof verontwaardigd. “Mmm, excuses aanbieden, ja ja. Alsof er een excuus is voor deze monsterlijke daad. Nee, zo gemakkelijk komen jullie niet van me af. Ik ga regelrecht naar juffrouw Theobald. Ik wacht niet eens tot morgen! ”

Toen ging ook Claudine rechtop zitten. Ze wilde bekennen dat zij het had gedaan, maar Bobby gaf haar een teken. “Niet doen, ” fluisterde ze dringend. “Je hoeft het echt niet te zeggen dat jij het hebt gedaan. Dan heb je de poppen pas goed aan het dansen. Je zult een vreselijke straf krijgen! Als je het per se kwijt wilt, kun je het beter morgen aan juffrouw Theobald vertellen, maar lever jezelf niet aan dit nare mens over! ”

“Goed, dat zal ik doen, ” beloofde Claudine en gleed weer terug onder de deken.

De directrice keek driftig de zaal rond. Ze stampvoette! “Goed dan, ik ga nu naar juffrouw Theobald en dan moeten jullie haar maar eens vertellen wat jullie midden in de nacht hebben uitgevoerd! En ik kan nu al vast zeggen dat de dader er niet genadig vanaf zal komen! Ellen, ik schaam me voor je. Bah, dat mijn eigen dochter aan zoiets laaghartigs heeft meegedaan! Ik heb er geen woorden voor! ”

“Lieve help, wat een uitbarsting, ” zei Bobby. “Zeg Ellen, waar zat jij eigenlijk? Denkt je moeder soms dat je bij ons was? "

“Ja, ” zei Ellen zacht. “Verraden jullie me alsjeblieft niet Ik had een afspraakje met Eddie. Ik durfde het niet aan mijn moeder te vertellen en daarom deed ik net of ik bij jullie was. Ik heb er alleen geen idee van wat jullie hebben uitgevoerd en daarom kon ik haar niets vertellen. Ze werd zo razend... ik denk dat we allemaal de grootste moeilijkheden krijgen. ” “Nou, ik durf te wedden dat juffrouw Theobald het helemaal niet leuk vindt om midden in de nacht te worden gewekt, ” zei Janet, terwijl ze op haar horloge keek. “Het is half twee. Laten wij ook maar proberen te slapen. Juffrouw Theobald laat de zaak vast tot morgen rusten. ”

De meisjes probeerden inderdaad te slapen. Myra viel het eerst in slaap. De één na de ander volgde. Alleen Ellen lag nog lang wakker. Ze maakte zich grote zorgen en was bang en ongelukkig. O, alles was verkeerd gegaan! Ze was gesnapt! Ze kon nu alleen nog maar hopen dat de meisjes haar niet zouden verraden, want dan zou er iets voor haar zwaaien! Eigenlijk was het te verwachten dat ze haar zouden verraden, uiteindelijk had ze hen ook het hele trimester verklikt. Dit was voor de anderen natuurlijk een prachtige manier om wraak te nemen.

De directrice liep naar de kamer van juffrouw Theobald en klopte aan.

“Binnen! ” riep de hoofdonderwijzeres. De directrice ging naar binnen. Juffrouw Theobald zat rechtop en keek bezorgd.

“Wat is er aan de hand? ” vroeg ze. “Is er iemand ziek geworden? ”

“Nee, het is veel erger, ” zei de directrice. Haar gezicht was rood van woede.

De hoofdonderwijzeres sprong meteen uit bed. “Wat is er dan? Wat is er gebeurd? ’ vroeg ze geschrokken. “Het gaat om de vierde klas, " zei de directrice grimmig. “Ze waren allemaal uit bed, zelfs Ellen, mijn eigen dochter. Joost mag weten wat ze hebben uitgespookt. "

Met een zucht van verlichting liet de hoofdonderwijzeres zich weer op het randje van haar bed zakken. “O. een nachtfeestje, denk ik, ” zei ze opgelucht. “Ik dacht dat er echt iets ernstigs aan de hand was. Kan dit niet tot morgen wachten? ”

“Zeker niet, ” zei de directrice streng. “En daar heb ik een goede reden voor. Iemand heeft me in een kast opgesloten en me daar een paar uur laten zitten. Ik kan er misschien maar beter niet achterkomen wie dat heeft gedaan. ”

Juffrouw Theobald keek de directrice stomverbaasd aan. Ze kon haar oren niet geloven! “Iemand heeft u in een kast opgesloten? Weet u dat wel zeker? Ik bedoel... ik kan me nauwelijks voorstellen dat een vierdeklasser zoiets heeft gedaan. "

“U weet niet half wat hier allemaal gebeurt. Mijn Ellen vertelt me soms dingen waarvan mijn nekharen rechtop gaan staan. U zou versteld staan als ik u alles vertelde... ”

“Ik wil het helemaal niet horen, ” zei de hoofdonderwijzeres koeltjes. “Ik vind het namelijk een vervelende gewoonte van Ellen dat ze iedereen bij u verklikt. En verder hoeft u zich geen zorgen te maken over alles wat hier gebeurt. Het zijn kinderen en het is mijn zaak. ”

De directrice merkte best dat ze een standje kreeg en voelde zich steeds bozer worden. Juffrouw Theobald maakte zich niet eens druk om het feit dat ze was opgesloten! Ze keek grimmiger dan ooit.

“Ellen heeft me bevrijd, ” zei ze, “anders had ik daar misschien wel de hele nacht moeten blijven zitten. Ik ben meteen naar de slaapzalen gegaan, maar de stiekemerds deden natuurlijk alsof ze allemaal sliepen! ” “Ach kom, zo erg is het toch allemaal niet? ” zei juffrouw Theobald, die zich verbaasde over de woede van de directrice. “U bent nog nooit directrice op een meisjesschool geweest... die kunnen zo af en toe wel eens een streek uithalen. Daar zijn ze jong voor. In de regel valt het allemaal best wel mee. Wie heeft u eigenlijk in de kast opgesloten? ”

“Dat heb ik er niet uit kunnen krijgen, ” antwoordde de directrice verbitterd. “Maar ik eis dat de schuldige direct van school wordt gestuurd. Iemand die zoiets doet, kan niet anders dan een slechte invloed op de anderen hebben. ”

“Nou, volgens mij hebben ze allemaal evenveel schuld. En hier wordt geen meisje van school gestuurd omdat ze iets ondeugends heeft gedaan. Ik ben ervan overtuigd dat de hele klas heeft meegedaan en u kunt moeilijk van me verwachten dat ik de hele klas van school stuur, is het wel? Kom, doe een beetje redelijk. U bent natuurlijk boos en verontwaardigd, maar morgen zult u er vast heel anders over denken. " “Maar u gaat nu toch zeker wel even mee naar de slaapzaal om uit te zoeken wie me heeft opgesloten? ” “De meisjes zullen inmiddels wel slapen. Er is geen enkele reden om iedereen weer wakker te maken. We zullen het morgen wel uitzoeken. ”

De directrice werd nog roder! Ze had gedacht dat ze met juffrouw Theobald in haar kielzog naar de slaapzaal zou terugkeren om de meisjes mores te leren en de schuldige van school te sturen. Ze beet op haar onderlip en keek zo wraakzuchtig, dat juffrouw Theobald boos begon te worden.

“wilt u nu alstublieft weggaan? We zetten dit gesprek morgen wel voort, ” zei ze.

De directrice deed een stap naar voren. Er lag een boosaardige uitdrukking op haar gezicht. “Er is nog iets dat ik u moet vertellen. En dat kan ik maar beter meteen doen. Er is een dief in de vierde klas, juffrouw Theobald. Ik ben veel geld kwijtgeraakt, ook postzegels en allerlei kleinigheden zoals postpapier en enveloppen. Er zit een gemene dief in die klas en ik eis dat u die zaak uitzoekt. Anders ga ik naar de politie. ”

Claudine wint het weer

Op dat moment had de hoofdonderwijzeres een grote hekel aan de directrice. Het was duidelijk dat ze het fijn vond om gemene dingen te zeggen.

“Het loopt allemaal zo’n vaart niet. Het kan dus best tot morgen wachten, dan zoeken we alles grondig uit. Welterusten, ” zei juffrouw Theobald.

Zonder nog een woord te zeggen, liep de directrice de kamer uit. Ze hoopte dat juffrouw Theobald geschrokken was. Ze was helemaal niet van plan geweest om over dat verdwenen geld te praten, want ze had de dief liever zelf willen snappen. Dan had ze haar triomfantelijk aan juffrouw Theobald kunnen overdragen! De directrice hoopte stilletjes dat de dief hetzelfde meisje was als degene die haar had opgesloten. Morgen komt misschien alles wel uit, peinsde ze, terwijl ze weer in bed stapte. Ik zal Ellen wel uithoren over wat er is gebeurd. Maar ik zal niets over het verdwenen geld zeggen, want anders waarschuwt ze misschien de dief wel.

De meisjes van de vierde klas waren de volgende ochtend natuurlijk allemaal doodmoe. Maar ze waren ook ongerust en bang.

De directrice verscheen met een verbeten, zuur gezicht aan het ontbijt. Ellen had behuilde ogen. Haar moeder had haar een standje gegeven en ze had willen weten wat de klas had gedaan. Maar Ellen had niets losgelaten.

Bobby had haar dringend gewaarschuwd. “Kijk eens. Ellen, we hebben je niet voor die picknick gevraagd omdat we bang waren dat Je alles aan je moeder zou vertellen, zoals je dat altijd doet. Laten we het zo afspreken: als jij niets aan je moeder vertelt, zullen wij net doen of je bij ons was. Maar als je ons verraadt, dan zeggen we dat je een afspraak met je broer had. " Ellen had met een bleek gezicht ingestemd met de overeenkomst. “Dank je. Ik zal mijn woord houden. Het spijt me eigenlijk dat ik zo vaak over jullie heb geklikt, maar het is zo moeilijk om mijn moeders lastige vragen te ontwijken. ”

Zoiets had Bobby al vermoed. Ellen had haar eigen moeilijkheden. Maar het hielp niets als je zwak was en altijd iedereen verraadde. Daar zou ze nog wel eens achterkomen.

Maar die ochtend was Ellen vastbesloten om helemaal niets los te laten, wat haar moeder ook zou zeggen. Ze had dan ook geen antwoord gegeven op haar boze vragen, ook niet toen ze een draai om haar oren had gekregen! De directrice was niet voor de poes als ze kwaad was en dat wist Ellen als geen ander!

“Zeg Claudine, ” zei Susan na het ontbijt, “als jij naar juffrouw Theobald wilt gaan om alles te vertellen, kun Je dat het beste nu doen. Maar als je niet wilt, dan zullen we je niet verraden. We vragen gewoon aan juffrouw Theobald of ze ons allemaal wil straffen. ”

“Dank je, Susan, ” zei Claudine, die ineens vond dat Engelse meisjes toch wel aardig konden zijn, “maar ik beken het liever wel. Ik schaam me er helemaal niet voor dat ik het heb gedaan. De directrice is een naar mens en dit was een prachtige gelegenheid om haar eens te straffen voor alle vervelende dingen die ze heeft gedaan. ”

“Nou, je zegt maar wat je wilt. Ik wens je in ieder geval sterkte, ” zei Susan welgemeend.

En dus ging Claudine naar de kamer van de hoofdonderwijzeres en viel met de deur in huis. “Dag juffrouw. Ik kom even melden dat ik de directrice vannacht heb opgesloten. Ik wilde dat de vierde klas ongestoord een verjaardagsfeestje kon vieren. We hebben een picknick bij het zwembad gehouden... het was fantastisch. ”

Juffrouw Theobald moest onwillekeurig glimlachen bij het horen van deze eerlijke bekentenis. Claudine deed altijd zo ontwapenend dat je moeilijk boos op haar kon blijven.

“Waarom heb je zo'n hekel aan de directrice? ” vroeg

ze.

“Wilt u dat echt weten? Nou, dan zal ik het maar zeggen. Ellen verklikt altijd alles aan haar moeder en daarna gebeuren er rare dingen: lakens zijn ineens gescheurd, sokken vertonen gaten en die moeten wij dan allemaal voor straf maken. Voor het minste of geringste krijgen we straf. We mogen Ellen helemaal niet omdat ze alles aan het moeder vertelt, maar als we dat laten merken dan gebeuren er inderdaad vreemde dingen. Knopen zijn ergens af... en meer van dat soort zaken. Dan moeten we in onze vrije tijd alles repareren, terwijl de anderen fijn buiten zijn. ”

“Aha, zit het zo, ” zei juffrouw Theobald peinzend.

Eigenlijk had ze zoiets al vermoed. “Maar Claudine, dat is nog geen reden om iemand in een kast op te sluiten. Ik durf te wedden dat zoiets zelfs in Frankrijk niet gebeurt. ”

“Nee juffrouw, maar ik doe het ook niet aldoor, ” zei Claudine. “Alleen mensen die het verdienen, krijgen wel eens straf... zoals afgelopen nacht. Ik zou bijvoorbeeld nooit... ”

“Zo is het wel genoeg, Claudine. Je moet de directrice je verontschuldigingen aanbieden en zij zal je wel straffen. ”

Op dat moment werd er aangeklopt en de directrice kwam binnen. Ze keek grimmiger dan ooit. Ze wilde het gebeurde van de afgelopen nacht nog eens bespreken. Claudine was blij toen ze haar zag. Nu kan ik mijn excuses aanbieden waar de hoofdonderwijzeres bij is, dacht ze slim. Dan kan de directrice nooit zo boos worden of me streng straffen!

Dat was natuurlijk heel handig bedacht. Claudine keek onderdanig naar de directrice. “Ik ben degene die u vannacht heeft opgesloten, ” zei ze timide. “Ik bied u hierbij mijn excuses aan en smeek u niet al te boos te zijn. Geeft u mij maar straf. ”

Juffrouw Theobald keek met een verholen glimlach toe. Ze wist dat Claudine de situatie handig uitbuitte! De directrice werd bloedrood van woede en gaf het meisje een fikse uitbrander.

“Je bent een ondeugend kind! Je zou van school moeten worden gestuurd.! En dat zou ook vast gebeuren als je tante hier geen lerares was, maar het zou haar hart breken! "

In werkelijkheid was de directrice bang voor Mam’zelle en haar plotselinge driftbuien waar ze niet tegenop kon.

“Het is heel aardig van u dat u rekening met mijn tante houdt, " zei Claudine. “Wat krijg ik voor straf? ” “Je moet een hele week voor straf allerlei kledingstukken en beddegoed voor me herstellen, ” zei de directrice.

Ze zag niet de triomfantelijke blik die in Claudines ogen verscheen! Dit betekende immers dat ze een hele week niet naar buiten hoefde om te wandelen of te sporten! Dat kwam mooi uit! “Ik zal het doen, ” zei ze nog steeds timide, maar onderdrukte een lachje. Toen keek ze naar juffrouw Theobald. “Ik zal nu maar naar mijn klas gaan, ” zei ze en lachte stralend naar de hoofdonderwijzeres.

Juffrouw Theobald glimlachte ook. Ze mocht dit meisje wel, ook al was ze ondeugend en slaagde ze er altijd in haar zin te krijgen!

“Zo juffrouw Theobald, zullen we dan maar meteen uitzoeken wie die diefstallen pleegt? " vroeg de directrice strijdlustig. “Dit gaat toch werkelijk te ver. Er verdwijnt iedere dag wel iets. Vannacht ben ik weer wat geld kwijtgeraakt... een paar gulden. Dat is natuurlijk niet veel, maar stelen is stelen. En stelen is verboden. Ik vind dat we de dief hier niet langer kunnen handhaven. Gisteren zei u dat de dievegge niet van school hoeft te worden gestuurd, maar misschien denkt u er vandaag wel anders over. ”

“Hoezo? " vroeg juffrouw Theobald.

“Nou, ik verdenk dat Franse meisje ervan. Ze loopt mijn kamer maar in en uit, omdat ze vaak verstelwerk moet doen. Ik hoorde dat ze de laatste tijd veel geld heeft, meer dan vroeger. Mam’zelle heeft het me zelf verteld. Misschien bent u het dan nu wel met me eens dat ze van school moet worden gestuurd. Dat is voor alles het bestel”

Paulines moeder

Voordat de hoofdonderwijzeres kon besluiten wat ze aan die diefstallen moest doen en aan de verbitterde houding van de directrice, gebeurde er iets vervelends met Pauline. Met gymnastiek moesten de meisjes touwklimmen. Pauline hield zich niet goed vast, viel op de grond en brak prompt een been.

Pauline probeerde op te staan. Maar ze had zo veel pijn dat al het bloed uit haar gezicht trok, waarna ze zich weer terug liet vallen. Ze kreunde van pijn. Juffrouw Willems holde geschrokken naar haar toe en liet de directrice door een van de meisjes halen. Zij belde meteen een dokter.

Deze behandelde het been, waarna het in het gips werd gezet. Juffrouw Theobald ging de patiënte bezoeken. Pauline smeekte haar eenvoudig om toch vooral niets tegen haar moeder te zeggen.

“Alstublieft, zeg haar niets! Ik wil niet dat ze het te weten komt... zeg haar niets... ”

“Maar lieve kind, ik heb haar natuurlijk al opgebeld. Voor een verkoudheidje bel ik niet op, maar dit is toch wel iets dat de ouders behoren te weten, ” zei juffrouw Theobald verbaasd.

“Ik wil niet dat ze zich zorgen maakt, ” zei Pauline met een klein stemmetje. “Belt u haar alstublieft nog een keer op, juffrouw Theobald, “en zeg haar dat het absoluut niet nodig is dat ze komt. Het is echt niet de moeite waard. " “Maak jij je nou maar geen zorgen. Ik zal haar vanavond nog eens bellen en zeggen dat ze niet moet komen als het haar niet schikt. ”

“Ze moet gewoon helemaal niet komen, ” zei Pauline dringend. “In geen geval. Ze kan trouwens toch niet komen, want ze is pas ziek geweest... ik wil niet dat ze komt. ”

Iedereen had medelijden met Pauline. De meisjes mochten haar die dag nog niet bezoeken, maar iedereen stuurde haar iets: een boek, bloemen, fruit of een ander klein cadeautje.

“Het lijkt wel of alles tegelijk komt, ” zei Bobby somber. "Poeh, die preek vanmorgen van juffrouw Theobald gonst nog na in mijn hoofd. ”

Die ochtend hadden de vierdeklassers inderdaad een donderspeech van de hoofdonderwijzeres gekregen. Ze hadden bedremmeld in haar kamer gestaan. Ze had het over het nachtfeest gehad en dat Claudine alles eerlijk had opgebiecht, haar excuses aan de directrice had aangeboden en een behoorlijke straf had gekregen. Ze zei ook dat de meisjes best toestemming voor hun nachtelijke picknick hadden gekregen, maar dat ze ook wel begreep dat het soms leuker was om iets ondeugends te doen.

De vierdeklassers waren hier wel van onder de indruk geraakt. Want eigenlijk betekende dit dat juffrouw Theobald hen nog als een stelletjes kleuters beschouwde. Vervolgens was de hoofdonderwijzeres met de beschuldiging van de directrice op de proppen gekomen en dat had nog de meeste indruk gemaakt. Een dief in hun midden? Maar dat was afschuwelijk!

“Kijk eens, voor kleintjes is zoiets nog door de vingers te zien, maar voor jullie vierdeklassers is het een ernstig vergrijp, ” zei juffrouw Theobald. “De directrice is hier werkelijk heel boos over. Degene die het heeft gedaan, heeft het met voorbedachte rade gedaan, niet zomaar in een opwelling. Want het gebeurt telkens weer, kennelijk door iemand die zich geen zorgen maakt over goed en kwaad. ”

De meisjes spraken er later over. Ze vroegen zich natuurlijk af wie de dief was.

“De directrice beweert dat het iemand uit onze klas is, omdat onze conversatiezaal het dichtst bij de kamer van de directrice is, zodat iemand kan weten wanneer ze er is en wanneer niet, ” zei Bobby.

“En behalve geld zijn er zulke vreemde dingen gestolen, zoals enveloppen en postzegels. Wie steelt dat nou? De directrice beweert ook dat er koekjes en snoepjes zijn gestolen... het lijkt wel of iemand allemaal dingen heeft gepikt die toevallig voorhanden waren, ” merkte Janet op.

“Nou Ja, niemand is echt op de directrice gesteld, ” zei Bobby grinnikend. “Als iemand haar dus eens flink dwars wil zitten, kan ieder van ons het hebben gedaan. ”

“Ik vind het net goed voor haar dat zij wordt bestolen. Als ik het iemand gun, is zij het wel, ” zei Claudine. “Ze maakt iedereen het leven zuur. Haar eigen dochter loopt telkens met rode ogen van het huilen rond. ” “Ja, ik heb echt medelijden met haar, ” zei Doris. “Het is al erg genoeg om zo'n mens als directrice te hebben... maar het zal je moeder maar zijn! "

De volgende dag bespraken de tweeling. Bobby, Janet en Hilaiy het gebeurde nog eens. Ze waren aan het tennissen en pauzeerden een ogenblik.

“Wie zou het toch kunnen zijn? " vroeg Bobby zich hardop af.

“Is er niet iemand die de laatste tijd ineens veel meer geld heeft dan vroeger? ” vroeg Pat. De anderen dachten na.

“Ja, Claudine loopt tegenwoordig met geld te smijten, ” zei janet nadenkend.

“En zij heeft de gelegenheid om het geld weg te nemen, want zij moet voortdurend in de kamer van de directrice zijn om haar naaiwerk in te leveren of op te halen, ” zei Pat.

“Maar ik vind het niets voor Claudine! ” riep Ann uit. “Je weet niet waartoe ze in staat is als ze eenmaal een grondige hekel aan iemand heeft, ” vond Bobby. “Ze zou zich waarschijnlijk niet eens schuldig voelen. ”

De meisjes keken elkaar ongerust aan. Het was waar. Claudine was vroeger altijd arm geweest en opeens gaf ze veel geld uit. Het leek inderdaad wel of Claudine de schuldige was!

De bel voor de thee ging en de meisjes holden terug naar school. Na de thee gingen Angela en Alison naar het dorp om iets te kopen. Op de terugweg liep er een wat oudere vrouw voor hen, die nogal sjofel was gekleed in zwarte kleren, oude schoenen met platte hakken en een doodgewone hoed. Ze droeg een bril en haar gezicht, dat er oud en vermoeid uitzag, had een vriendelijke uitdrukking.

“Dat is vast een kokkin die een baantje op Clarence

House zoekt, ” fluisterde Angela, toen ze langs de vrouw waren gelopen. Op dat moment riep de vrouw hen iets toe.

“Is dit de weg naar Clarence House? Zitten jullie daar op school? ”

“Ja hoor, u hoeft alleen maar rechtdoor te lopen, ” zei Alison.

Daarna zei de vrouw iets dat hen erg verbaasde. “Hoe gaat het nou met mijn Pauline? De hoofdonderwijzeres belde om te zeggen dat ze haar been heeft gebroken. Ik ben natuurlijk met de eerste de beste trein gekomen... ik ben mevrouw Jones. ”

Angela en Alison bleven stomverbaasd staan en keken naar de armoedige vrouw. Ze dachten aan Paulines verhalen over haar jeugdige, mooie moeder die zo knap was... Ze konden gewoon niet geloven dat dit armoedige, oude vrouwtje haar moeder moest zijn. Angela keek het vrouwtje spottend aan. Zo, dus die lieve Pauline, die haar altijd de loef probeerde af te steken, had in werkelijkheid een moeder die eruitzag als een afgetobde kokkin! Ze probeerde Alison mee te trekken.

Maar Alison had opeens medelijden met de vermoeide vrouw, die inderdaad wel een beetje op Pauline leek. Bovendien zag ze aan haar ogen dat ze zich zorgen over haar dochter maakte. Alison had vele fouten, maar ze was altijd gevoelig voor het verdriet van anderen. Ze trok haar arm uit die van Angela en zei vriendelijk: “Het gaat goed met Pauline. We mochten haar vandaag nog niet bezoeken, maar we hebben allemaal wat naar haar kamer laten brengen. Kleine cadeautjes en fruit... u weet wel... om haar een beetje op te vrolijken. Pauline was zo teleurgesteld toen u en uw man niet op de ouderdag konden komen omdat u ziek was geworden, ” voegde ze er ineens in een opwelling aan toe.

Mevrouw Jones keek erg verbaasd. “Ik ben helemaal niet ziek geweest, maar Pauline schreef dat er een geval van roodvonk was en dat de wedstrijden waren uitgesteld... en dat ik beter niet kon komen. ”

Alison schrok verschrikkelijk. In een flits begreep ze de hele situatie: Pauline die zo over haar mooie moeder had opgeschept en over haar knappe vader, was bang geworden dat de anderen haar door zouden krijgen als ze haar ouders zagen. Daarom had ze een smoesje verzonnen om hen niet te laten komen en toen had ze net gedaan of ze heel teleurgesteld was! Angela die dit natuurlijk ook allemaal had gehoord, keek vol minachting en spot naar mevrouw Jones. “Nou, er was geen geval... ” begon ze.

Maar Alison wilde Paulines moeder in bescherming nemen en gaf Angela een flinke por tussen haar ribben. Vervolgens wierp ze Angela een vernietigende blik toe, die er natuurlijk niets van begreep. Wat mankeerde Alison ineens?

“Is Pauline wel gelukkig op Clarence House? ” vroeg mevrouw Jones verder. “Ze wilde hier altijd zo graag naar toe... al vanaf het moment dat ze van het bestaan van de school hoorde. Ik kon het me eigenlijk niet permitteren, maar gelukkig heb ik het schoolgeld bij elkaar weten te schrapen. Haar vader is al heel lang ziek, zie je. Al jaren... maar dat heeft ze jullie natuurlijk wel verteld. We hebben niet veel geld, maar ik wil zo graag dat Pauline een gelukkige schooltijd heeft. Ik heb haar alleen wel gezegd dat ik haar niet te veel zakgeld kon geven en dat ze daardoor misschien niet aan alle pretjes kon meedoen... ”

Mevrouw Jones praatte tegen Alison, niet tegen Angela. Ze vond Alison aardig, omdat ze zo’n vriendelijk, zacht gezichtje had. Bovendien vond ze het kennelijk prettig om haar hart eens te kunnen luchten. Angela snoof minachtend door haar neus en liep vast langzaam door. Ze had geen zin om met dat rare, doodgewone mens samen te blijven lopen.

“Het is nog een heel eind, is het niet? ” vroeg mevrouw Jones, die een beetje buiten adem raakte. “Ik heb geen taxi genomen... die zijn zo duur. Arme Pauline... dat ze nou net haar been moest breken. Ik ben zo gauw mogelijk gekomen, omdat ze me wel graag zal willen zien. ”

Alison was daar niet zo zeker van. Als Pauline zo veel moeite had gedaan om haar moeder niet naar de ou-derdag te laten komen, dan zou ze nu vast niet zo blij zijn om haar moeder te zien. Dan zouden de anderen immers alles begrijpen?

Wat is die Pauline toch een mispunt, dacht Alison. Ze neemt alles van haar moeder aan, die het zich eigenlijk niet kan permitteren om haar naar die dure school te sturen en dan schaamt zich voor haar! Bah, wat een mispunt!

Alison liep met mevrouw Jones tot aan de voordeur van Clarence House en ging vervolgens naar de con-versatiezaal, waar de rest van de klas zat.

Ik hoop maar dat Angela niet meteen alles aan de anderen gaat vertellen, dacht ze. Dan gaat ze Paulines moeder natuurlijk belachelijk maken! Ik heb zo’n medelijden met haar. Ze zag er zo moe en verdrietig uit. Toen ze de deur opendeed, hoorde ze Angela net zeggen: “En nu weet ik wie geld van de directrice heeft gestolen. Dat heeft Pauline gedaan. Dat staat als een paal boven water! ”

“Pauline? Waarom weet je dat zo zeker? ” wilde Janet meteen weten.

“Dat zal ik je vertellen, ” zei Angela gewichtig toen ze merkte dat ze ieders aandacht had. “Alison en ik liepen terug van het dorp en kwamen Paulines moeder tegen. En uit wat ze ons vertelde, bleek al gauw dat Pauline de dief moet zijn! ”

Angela en Claudine “Vertel dan maar eens precies wat ze heeft verteld, ” zei Bobby. De hele klas stond nu om Angela heen, behalve Ellen en Claudine. Die waren er niet en Pauline was er natuurlijk ook niet.

“Nou, moet je horen, ” zei Angela, met een boosaardige blik. “Alison en ik kwamen dus uit het dorp en toen zagen we die oude, armoedige vrouw lopen. Ze was werkelijk vreselijk ouderwets en slonzig gekleed. We dachten eerst nog dat ze misschien een nieuwe kokkin voor de school was, maar toen bleek het mevrouw Jones te zijn. Paulines moeder. Gewoon mevrouw Jones dus, niet Bingham-Jones! ”

“Ze was erg aardig, ” viel Alison haar in de rede. Ze was boos omdat Angela zo minachtend over de vrouw praatte.

“Erg aardig, ” zei Angela, “en zo ordinair als wat! Als ik dan bedenk hoe Pauline over van alles en nog wat heeft lopen opscheppen, over hun huis, hun auto’s, noem maar op, om mij te overtroeven, terwijl ze zo arm zijn als kerkratten, dan heb ik ook het recht om er precies van te zeggen wat ik vind. Haar ouders kunnen het zich niet eens permitteren om haar hier naar school te laten gaan! Tjonge, als ik Pauline weer eens zie, zal ik haar zeggen wat ik van haar moeder vind! Een soort armoedige kokkin! Welja, en dan beweren dat ze zo knap en mooi is! ”

Voordat iemand anders iets kon zeggen, stond Alison

op. Ze was erg bleek en had een vreemde uitdrukking op haar gezicht.

“Dat doe je dus mooi niet, ” zei ze vastberaden. “Jij zegt helemaal geen woord over Paulines moeder, want anders schaamt ze zich nog veel meer over haar. Snap je dan helemaal niet dat het verschrikkelijk voor haar moet zijn als ze erachter komt dat jij haar moeder hebt gezien en op deze manier over haar praat? Ik vind het ook niet in de haak dat Pauline ons van alles heeft voorgelogen, maar ik kan het wel begrijpen. Daarom wil ik niet dat jij van die gemene opmerkingen gaat maken! ”

Angela was stomverbaasd. Was dit die kalme, volgzame Alison die alles als een slaaf voor haar deed? En durfde ze dit zomaar allemaal te zeggen? Ze was werkelijk stomverbaasd en had er geen woorden voor. Toen kreeg ze haar stem terug. “Als jij het voor dit soort mensen opneemt, ben ik maar wat blij datje in de vakantie niet bij ons komt logeren, hoor je dat? Ik ga weg. Ik laat me niet nog langer door jou beledigen. ” De arme Alison stond letterlijk te trillen op haar benen, want ze had een vreselijke hekel aan ruzies. Angela liep naar de deur, maar werd tot haar verbijstering door twee meisjes vastgepakt, waarna ze haar naar haar stoel trokken en haar dwongen weer te gaan zitten.

“Misschien wil je niet luisteren naar wat Alison zegt, maar je zult moeten aanhoren wat wij te zeggen hebben! ” snauwde Carlotta haar toe.

“Laat me los, gemeen kind! ” krijste Angela.

“Nee, je zult eerst luisteren. Jij hebt zoveel over moeders te vertellen, nu zal ik jou eens vertellen wat ik van jouw moeder vind, ” zei Carlotta. “Dat doen we niet omdat we dat leuk vinden, maar omdat het nodig is. Als jij niet zo misselijk over Paulines moeder had gepraat, hadden we jou nooit iets gezegd. ”

“Als jullie me niet loslaten, ga ik keihard gillen, ” dreigde Angela woedend.

“En als jij één kik geeft, zal ik je een draai om je oren geven, zodat je een goede reden hebt om te gillen, ” zei Carlotta onverstoorbaar. Daarna durfde Angela niets meer te zeggen.

“Paulines moeder is dan misschien oud, lelijk en arm, ” zei Carlotta, “maar dat is nog geen reden om op haar neer te kijken. Maar wij hebben wel degelijk een reden om op jouw moeder neer te kijken, Angela. We vinden haar een regelrechte natuurramp! Ze is verwend, grof, beledigend, ontevreden en een afschuwelijke snob, net als jij! Zeg maar tegen haar dat we haar nooit meer op Clarence House willen zien, omdat er in haar ogen toch niets deugde. We verachten haar en hebben een hekel aan haar. We willen bovendien dat ze jou zo snel mogelijk van school neemt, dan zijn we tenminste ook van jou verlost. ”

“Goed zo! ” riepen Bobby, Janet en de tweeling voldaan. “Dit moest nodig eens worden gezegd! Het werd werkelijk eens tijd dat iemand je dit onder je neus wreef! ”

Angela werd lijkbleek. Zoiets had nog nooit iemand tegen haar gezegd. Het was afschuwelijk om aan te horen, maar het was haar eigen schuld. Op de ouder-dag had ze zich ook over haar moeder geschaamd.

maar ze had niet geweten hoe de anderen zich aan haar hadden geërgerd.

“Zo is het wel genoeg, Carlotta, ” zei Hilary ongerust. Het was inderdaad genoeg. Angela zag eruit alsof ze ieder moment kon flauwvallen. Ze wilde wel door de grond zakken. Ze haalde diep adem, er welde een snik in haar keel en ze holde de kamer uit.

“Gelukkig, opgeruimd staat netjes, ” zei Pat droog. “Kop op, Alison. Ik vond het fantastisch van je dat je haar dat allemaal zei. Misschien zie je Angela nu zoals wij haar allemaal zien. ”

“Ja, ” verzuchtte Alison triest. Ze was helemaal in de war. “Ik vind haar afschuwelijk... zoals ze die arme mevrouw Jones belachelijk maakte. En ik had toch zo met het arme mens te doen. Angela weet werkelijk niet wat vriendelijkheid is. ”

“Zo is het, ” zei Hilary. “Ze moet nog een heleboel leren. ”

“Maar wat denken jullie, zou ze gelijk hebben? Zou Pauline de dief zijn? ” vroeg Doris. “Ze heeft de laatste tijd nogal wat geld uitgegeven. En als ze dan zo arm is, waar haalt ze dat dan vandaan? ”

“We dachten eigenlijk dat het Claudine was, ” zei Pat. “Die smijt de laatste tijd ook met geld, terwijl ze vroeger nooit wat had. ”

“Ssst, ” zeiden de anderen, maar het was al te laat. Claudine was net binnengekomen en had die laatste opmerking gehoord. Ze liep naar Pat toe. Die keek ineens verslagen voor zich uit. Ze vond het vervelend dat Claudine deze opmerking had gehoord.

“Claudine, het spijt me dat ik jou heb verdacht, wees alsjeblieft niet boos. Ik geloof niet dat je oneerlijk bent. Ik dacht dat je het had gedaan om de directrice een hak te zetten. ”

Claudine keek woedend naar het meisje. Toen barstte ze onverwacht in lachen uit.

De meisjes keken haar aan alsof ze dachten dat ze gek was geworden! Je wist toch echt nooit wat je aan Claudine had! Hoe kon ze nou opeens lachen na zo'n beschuldiging?

“Ik ben helemaal niet boos. ” zei Claudine ten slotte. “Ik moest er alleen maar aan denken hoe ik aan dat geld ben gekomen. Ik zal het vertellen, maar eerst moeten jullie me beloven dat jullie niets tegen mijn tante Mathilde zullen zeggen. ”

“Wat heb je dan gedaan, Claudine? ” vroeg Pat, die werkelijk niet meer wist wat ze hiervan moest denken.

“Herinneren jullie je dat mooie kussenovertrek? ” vroeg Claudine. “Nou, dat heb ik op de ouderdag aan een van de moeders verkocht. Ik heb er een heleboel geld voor gekregen. Dat had ik trouwens hard nodig voor alle verjaardagen. Toen was één moeder zo aardig om het van me te kopen en ik heb het haar per post opgestuurd. Ik had haar uitgelegd dat het van mij was en dat ik het geld zo hard nodig had. Ze was heel vriendelijk tegen me... ”

“Was dat soms mijn moeder? ” wilde Alison wantrouwend weten. “Ik heb je wel een hele tijd met haar zien staan praten. En het is echt iets voor mijn moeder om zoiets aardigs te doen en het tegen niemand te zeggen. Ik hoop alleen dat het kussen op mijn bed ligt! ” “Ik weet niet welke moeder het was, ” zei Claudine grinnikend. “Maar jullie mogen echt niets tegen mijn tante zeggen... ik heb haar namelijk verteld dat ik het naar mijn moeder heb gestuurd. ”

“O Claudine, wat ben je toch een leugenaar, ” zei Gladys hoofdschuddend. “Je bedriegt werkelijk iedereen. Waarom heb je Mam’zelle niet gewoon de waarheid gezegd? Je hoefde toch niet te liegen? ”

“Maar ik houd zo van geheimpjes, " bekende Claudine met een onschuldig gezicht. “En als ze het had geweten, dan had mijn tante vast een brief naar die moeder geschreven om haar te vragen dat overtrek terug te sturen. En dan had ik dat geld natuurlijk moeten teruggeven. Misschien had ik dan wel iets van mijn tante gekregen, maar het is veel leuker je eigen geld te verdienen. ”

De anderen begonnen te lachen. Die slimme Claudine. Wat had ze zich er weer eens handig uitge-kletst!

“Ik ben in ieder geval erg blij dat je niet boos bent om wat ik net zei, " merkte Pat op. “En ik ben ook bij dat je ons hebt verteld waar dat geld vandaan kwam. Het vervelende is alleen dat er nu nog maar één meisje overblijft dat de dief moet zijn: Pauline! Wat jammer hè, dat dit is gebeurd? Wat vinden jullie, jongens, kunnen we hier iets aan doen? ”

“Laten Hilary en ik naar juffrouw Theobald gaan en uitleggen wat er is gebeurd en waarom, ” stelde Susan voor. “We hoeven niets tegen Pauline te zeggen. Zij is nu veel te ziek. Kom Hilary, we gaan meteen. ”

Alison is een goede vriendin

Hilary en Susan gingen naar de kamer van juffrouw Theobald en klopten aan. Er kwam geen antwoord, maar de meisjes gingen toch naar binnen. Gelukkig zat de hoofdonderwijzeres alleen. Ze glimlachte vriendelijk naar de meisjes, want ze was erg op hen gesteld.

“Zo, wat kan ik voor jullie doen? ” vroeg ze. “Jullie zitten toch niet weer in moeilijkheden? "

“Nee juffrouw, maar we maken ons nogal zorgen over die diefstallen en we geloven dat we weten wie het heeft gedaan, " antwoordde Susan.

“Waarom komt dat meisje dan niet zelf naar me toe? " wilde juffrouw Theobald met een ernstig gezicht weten.

“Dat kan niet... en we zijn er ook nog niet helemaal zeker van. Daarom komen we het eerst met u bespreken... want we willen natuurlijk niemand vals beschuldigen. Kijk, we denken namelijk dat het Pauline is, die op dit moment met een gebroken been in de ziekenzaal ligt. ”

“Pauline! ” riep juffrouw Theobald verbaasd. “Ik kan het me haast niet voorstellen, niet van Pauline. Zo’n meisje is zij niet. ”

“We dachten eerst dat het Claudine was, " zei Hilary, “maar zij heeft het zeker niet gedaan. ”

“Daar ben ik blij om, ” zei juffrouw Theobald. “Maar ik kan me nog steeds niet voorstellen dat Pauline een

dievegge is. Ze is niet altijd even verstandig, maar dat heeft niets met oneerlijkheid te maken. ”

“Juffrouw, we moeten u iets over Pauline vertellen, dan begrijpt u het misschien beter, " zei Susan. “Ze heeft een heleboel leugens rondgestrooid. We zeggen dit niet om te klikken, maar we weten er zelf niet goed raad mee en daarom komen we ermee naar u. ”

“Daar doen jullie goed aan, ” zei de hoofdonderwijzeres met een knikje. “Als er iets is, moeten jullie altijd direct naar mij komen. Maar goed, wat hebben jullie over Pauline te vertellen? ”

Susan en Hilaiy vertelden alles over Paulines opschepperijen over haar rijke ouders en hun prachtige huis en auto’s, hoe ze had gelogen over de ziekte van haar moeder zodat deze niet op de ouderdag kon komen en dat ze altijd een heleboel zakgeld had. Vervolgens vertelden ze over de ontmoeting van mevrouw Jones en Alison en wat deze het meisje over het geldgebrek van het gezin had verteld.

“Ziet u, als je dus alles bij elkaar voegt, ziet het ernaar uit dat Pauline geld uit de kamer van de directrice heeft gestolen... om haar mooie woorden waar te maken, ” zei Hilary.

“Ik begrijp het, ” zei juffrouw Theobald. “Maar vreemd genoeg zijn mensen die dat soort leugens vertellen, op andere punten meestal heel eerlijk. Kijk, Pauline loog om zich beter voor te doen dan ze was. Dat was de enige reden. Ik kan me niet voorstellen dat Pauline het anders zou hebben gedaan, want het is een goed meisje. Dat kan niet anders, vooral uit wat jullie me hebben verteld, moet ik concluderen dat ze dat geld eventueel heeft gestolen om met de anderen te kunnen meedoen. ”

“Tja, zo denken wij er ook over, ” zei Susan. “We willen graag dat de zaak zo snel mogelijk wordt opgehelderd en daarom laten we het aan u over om verdere stappen te ondernemen. ”

Juffrouw Theobald knikte ernstig. “Dat is goed, ik zal de kwestie in handen nemen en met haar praten. ”

De twee vierdeklassers stonden op om de kamer te verlaten, toen er net werd aangeklopt. Er kwam een dienstmeisje binnen. “Mevrouw Jones zou u graag even spreken, ” zei ze tegen de hoofdonderwijzeres. “Laat haar maar binnenkomen, ” zei deze, waarop Paulines moeder de kamer inkwam.

Hilary en Susan keken even nieuwsgierig naar haar en gingen vervolgens snel weg, waarna ze de deur achter zich sloten. Dus dat was het kleine, armoedige vrouwtje over wie Angela zo had zitten roddelen!

Zodra mevrouw Jones alleen met juffrouw Theobald was, zei ze: “Ik begrijp er niets van. Mijn dochter was helemaal niet blij toen ze me zag. Ze begon hard te huilen toen ik haar vertelde dat ik twee klasgenoten van haar had ontmoet. Ik begrijp er gewoon helemaal niets van... ik dacht dat ze blij zou zijn met mijn bezoek. Maar het leek wel of ze boos was. Ze zei dat ik me overdreven bezorgd maakte... het is toch mijn enige kind en ik houd zoveel van haar. Dan is het toch logisch dat je je als moeder zorgen maakt? ”

Het huilen stond haar nader dan het lachen. Juffrouw Theobald zag het en kreeg medelijden met haar. Ze vroeg zich af of ze haar alles moest vertellen over Paulines domme gedrag, maar besloot het toch maar niet te doen. Dan zou het arme vrouwtje nog veel ongelukkiger worden! Nee, ze moest eens ernstig met Pauline praten en haar moeder met rust laten. Misschien kon ze Pauline wel overhalen alles weer goed te maken.

Ze luisterde dus alleen maar naar mevrouw Jones en probeerde haar zo goed mogelijk te troosten. “Maakt u zich maar geen zorgen, ” zei ze. “Pauline heeft natuurlijk een grote schok gekregen en is nog een beetje uit haar doen. U moet haar woorden nu niet te zwaar opvatten. "

Ze praatte nog een beetje met haar en ten slotte ging mevrouw Jones, nog steeds terneergeslagen weg. Juffrouw Theobald slaakte een zucht. Ze was een beetje boos op Pauline. Wat zou haar arme moeder wel niet zeggen als ze wist dat haar dochter ook nog een dievegge bleek te zijn?

Ze nam zich meteen voor de volgende dag eens een gesprek met Pauline te hebben. Ze hoopte alleen dat de directrice verder geen moeilijkheden zou maken. In haar hart had ze een hekel aan die vrouw!

Maar haar hoop bleek vergeefs. De directrice maakte een hoop drukte! De volgende ochtend stoof ze met opgestreken zeilen de kamer van de hoofdonderwijzeres in. “Nu is er weer geld verdwenen! Vijf gulden! Dit gaat toch werkelijk te ver. U moet er onmiddellijk iets aan doen, juffrouw Theobald. Dat meisje moet worden gevonden en op stel en sprong van school worden gestuurd! "

Juffrouw Theobald luisterde verbaasd. Als Pauline werkelijk de dief was, hoe had ze dan nu, met haar gebroken been, vijf gulden uit de kamer dan de directrice kunnen stelen? Ze lag in de ziekenzaal en kon helemaal niet lopen! Maar toen de directrice haar vertelde wat ze had gedaan, werd haar veel duidelijk. Ze was met haar naaimandje, waarin haar portemonnee zat, naar de ziekenzaal gegaan om bij Paulines bed te zitten naaien. Ze had het meisje uit vriendelijkheid gezelschap willen houden en Pauline had misbruik van de situatie gemaakt. Het was werkelijk allemaal heel verwarrend.

Juffrouw Theobald maakte zich zo snel mogelijk van de directrice af. O, wat waren er dit trimester toch veel moeilijkheden met de vierdeklassers!

Sinds de ruzie om Paulines moeder hadden de meisjes zich nauwelijks met Angela bemoeid. Het meisje zag er terneergeslagen uit, maar niemand had medelijden met haar. Om half drie zagen ze dat Angela haar jack aantrok. Ze was kennelijk van plan uit te gaan.

“Waar ga je naar toe? ” vroeg Alison die tot dan toe ook nog niet veel tegen Angela had gezegd. “Je weet toch wel dat je niet alleen naar het dorp mag? Zal ik soms met je meegaan? ”

“Nee, ” zei Angela kortaf. “Maar ik zal je wel zeggen wat ik ga doen. Ik ga mijn moeder opbellen en vragen of ze me naar huis wil halen. Ik zal haar vertellen wat jij allemaal tegen me hebt gezegd en dan zal ze niet willen dat ik hier nog langer blijf. ”

“O nee, dat moet je niet doen, " vond Alison geschrokken. “We hebben je alleen de waarheid eens gezegd omdat je zo gemeen over Paulines moeder hebt zitten praten. ”

Maar Angela luisterde niet naar haar. Zonder nog een woord te zeggen, liep ze weg. Alison keek haar ongelukkig na. Ze durfde niets tegen de anderen te zeggen. Ze verwachtte dat Angela’s moeder nu elk moment zou komen om haar dochter verontwaardigd op te halen. Dat was geen prettige gedachte.

Een tijdje later zag ze, vlak voordat de etensbel ging, Angela met roodbehuilde ogen terugkeren. Alison ging meteen naar haar toe. Ze liep over van medelijden. “Wat is er? ’ vroeg ze meelevend.

Angela keek haar sprakeloos aan en begon hartverscheurend te huilen. “Mijn moeder was er niet en ik kreeg mijn vader aan de telefoon, ” zei ze ten slotte snikkend. “Hij was heel erg boos. Hij vond ook dat mijn moeder zich op de ouderdag had misdragen en zei dat hij erg kwaad op haar geweest. Hij zei ook dat hij wilde dat ik anders werd en dat hij me daarom naar Clarence House heeft gestuurd. Hij komt vandaag hierheen om met juffrouw Theobald te praten. O, wat is alles toch afschuwelijk! ” Hierna begon Angela nog harder te huilen.

“O Angela, wat vreselijk voor je! ” riep Alison. “Wat zal hij boos zijn en juffrouw Theobald ook., als ze hoort dat je zonder haar toestemming bent gaan bellen. Je zult van alle kanten op je kop krijgen! ”

“Ja, dat denk ik ook, ” huilde het meisje. “Wat moet ik nou doen? Ik ben zo gemeen geweest! Ik schaam me dood. Wil jij alsjeblieft weer mijn vriendin zijn? ” “Angela, ik ben tot nu toe een hele slechte vriendin

voor je geweest. Ik heb je bewonderd en aangemoe-digd en dat was juist helemaal verkeerd voor je. Ik heb je nooit eens op je fouten gewezen en dat zou een goede vriendin eigenlijk moeten doen. Bobby of de tweeling waren vast betere vriendinnen voor je geweest. Ik heb je altijd in alles gelijk gegeven en dat was erg dom van me. ”

“Dat geeft niet, als je nu maar weer mijn vriendin wilt zijn, ” zei Angela nog steeds huilend. “Laat me alsjeblieft nu niet in de steek. Ik beloof je dat ik in het vervolg naar je zal luisteren. Maar wat moet ik straks doen als mijn vader komt? O, ik weet het werkelijk niet meer! ”

“Luister, ik heb een goed idee, " zei Alison. “Waarom bel je hem straks niet nog eens op. Vertel hem dat je je hebt bedacht, dat je hier wilt blijven en dat hij niet hoeft te komen om met juffrouw Theobald te praten. Ik wil ook nog wel even met hem praten. Misschien dat dat helpt... ”

“O Alison, je bent geweldig! ” riep Angela, waarna ze haar tranen droogde. “Wil je dat echt voor me doen? Mijn vader vond je zo aardig en hij zal vast wel naar je willen luisteren. Ik weet niet hoe ik je moet bedanken. ”

De meisjes holden naar de eetzaal, want ze waren al een beetje laat. Juffrouw Ellis, die Angela’s roodbe-huilde ogen zag, zei niets.

Na het eten gingen de meisjes naar het dorp en belden Angela’s vader op. Angela had een heel verhaal voorbereid en zei vlug: “Pap, ik ben een reuze idioot geweest, dat zie ik nu in. Kom maar niet hierheen, ik zal in het vervolg mijn best doen, dat beloof ik. Mijn vriendin Alison wil ook nog even wat zeggen. "

Ze gaf de hoorn aan Alison, die ineens een beetje zenuwachtig werd. “Dag meneer, met Alison. Het gaat nu goed met Angela. Ze was vanmiddag wat van streek en heeft zich een beetje verward gedragen. Maar ze heeft ingezien dat ze dom heeft gedaan en ze wil in het vervolg echt haar best doen om zich beter te gedragen. Ik denk niet dat het nodig is dat u naar Clarence House komt. ”

“Zo, zo, ” zei Angela’s vader grimmig. “Nou, dat komt goed uit, want ik heb daar eigenlijk geen tijd voor. Maar als ik nog één keer zulke idiote dingen over Angela hoor, dan kom ik onmiddellijk en dan zwaait er iets voor haar. Ik heb haar naar Clarence House gestuurd omdat het de beste school is. En als jij echt een goede vriendin voor haar bent, dan moet jij haar helpen. Jij bent al langer op Clarence House? ”

“Ja, al een paar jaar, ” zei Alison. “Het is echt de fijnste school die er bestaat en we zullen er allemaal voor zorgen dat Angela er ook zo over gaat denken. "

“Nou, pas maar op dat je haar niet verwent, ” zei haar vader. “Ze mag er dan misschien uitzien als een engeltje, maar dat is alleen de buitenkant. Zit haar maar flink op haar kop. Daar kan ze alleen maar beter van worden. Laat me nu nog maar even met haar praten. ”

Angela nam de hoorn weer over. Wat ze te horen kreeg, deed haar zeker goed, want haar gezicht klaarde helemaal op. “Dank je, pap. Ik zal het echt proberen. Dag! "

Ze hing op en keek Alison aan. Haar gezicht straalde. “Pap zei dat hij nog steeds heel veel van me houdt, ook al is hij wel eens kwaad op me. En hij zegt dat ik ook van hem moet houden en een beetje mijn best moet doen om te veranderen en te worden zoals hij dat graag wil. En dat ga ik nu ook proberen. Bedankt voor je hulp, Alison. Je bent echt een fantastische vriendin voor me. ”

Gearmd liepen de meisjes even later weer terug naar school.

Voor mij is het ook een lesje geweest, peinsde Alison. Ik zal in het vervolg een beetje strenger voor Angela zijn en haar niet verwennen, want dat is niet goed voor haar. Ik moet haar voortdurend op haar fouten wijzen, zoals een goede vriendin behoort te doen.

En tot grote verbazing van de rest van de klas veranderde de verhouding tussen de twee meisjes helemaal! Alison had nu de leiding en tikte Angela op haar vingers als dat nodig was. En Angela pikte het ook nog!

“Dat is goed, voor alle twee, ” zei Bobby verstandig. “Angela wordt een stuk aardiger en Alison verstandiger! ”

De directrice krijgt een schok “Ik vraag me af of juffrouw Theobald met Pauline over de diefstallen heeft gesproken, ” zei Hilary op een dag tegen Susan.

Ellen keek verbaasd op van haar boek. Ze was er niet bij geweest toen de meisjes die zaak bespraken en wist niet eens dat ze naar de hoofdonderwijzeres waren geweest. Haar moeder had haar voortdurend vragen gesteld over Myra’s verjaardag, wat ze hadden gedaan en waar ze waren geweest. Maar Ellen had woord gehouden en helemaal niets gezegd. Ze vroeg wat er was gebeurd.

“Wat heeft Pauline gedaan? ” zei ze. “Geld gestolen van mijn moeder? ” Ze kon haar oren niet geloven.

“Ach ja, dat is waar ook, ” zei Janet. “Jij weet nog nergens van. Jij was laatst bij je moeder toen wij die zaak bespraken. Nou, er valt eigenlijk niet veel over te zeggen. We denken alleen dat Pauline al die dingen heeft gestolen, geld, enveloppen, postzegels en zo. Weet je, we hebben pas ontdekt dat haar ouders erg arm zijn en dat ze het schoolgeld nauwelijks kunnen betalen. Toch heeft Pauline altijd veel geld om uit te geven. Dat is natuurlijk raar. Daarom verdenken we haar van de diefstallen. De heeft over haar rijkdom opgeschept en toen moest ze wel verder liegen om zich waar te maken. ”

“En juffrouw Theobald heeft gezegd dat ze er met Pauline over zou praten, ” zei Susan. “Hilary en ik zijn

gisteren bij haar geweest en hebben alles uitgelegd. Maar Pauline heeft een gebroken been en juffrouw Theobald wilde nog even wachten met haar onder handen te nemen. ”

Ellen staarde verwezen voor zich uit. Ze hoorde amper wat de meisjes nog verder zeiden. Ze was diep geschokt.

“Ellen, wat is er? Ben je niet goed? ” vroeg Bobby, die ineens haar bleke gezicht zag.

“Er is niets, ” zei Ellen haastig, waarna ze opstond en de kamer verliet. Even later zagen de meisjes haar over de oprijlaan hollen, het hek uit en de weg op. “Waar gaat Ellen ineens zo alleen naar toe? ” vroeg Hilary. “Ze zal toch niet zijn vergeten dat we nog huiswerk moeten maken? ”

Maar Ellen was dat kennelijk wel vergeten, want ze kwam niet meer opdagen. Juffrouw Ellis stuurde een meisje naar de directrice om te vragen of Ellen daar soms was. De directrice verscheen met een stuurs gezicht in de klas.

“Ik heb er geen idee van waar Ellen is, ” zei ze. “Ik hoop dat u haar zult straffen. Er is de laatste tijd geen land meer met haar te bezeilen. Ze is zo koppig en tegen de draad in. ”

Met het avondeten was Ellen er nog steeds niet. Pas toen de meisjes naar bed gingen, zagen ze Ellen weer. Doris keek uit het raam en zag Ellen met een jongen op de oprijlaan lopen.

“Kijk nou eens, jongens! Ze is met Eddie! ” riep ze opgewonden. “Jeetje zeg, wat zal ze op haar duvel krijgen! ”

Ellen zag er gespannen uit en keek alsof ze elk moment in tranen kon uitbarsten. Eddie keek ook erg ongelukkig. Ze gingen samen de school in. Maar in plaats van naar de kamer van hun moeder te gaan, gingen ze naar juffrouw Theobald. De hoofdonderwijzeres was erg verbaasd toen ze een jongen in de school zag. Ellen stelde haar broer voor.

“Dit is Edgar, mijn broer, ” zei ze. Daarna kon ze zich niet langer goed houden; ze barstte in snikken uit. Juffrouw Theobald schrok vreselijk. Eddie sloeg troostend een arm om zijn zusje heen.

“Huil maar niet, ” suste hij. “Ik zal alles wel vertellen. ” Hij keek de hoofdonderwijzeres aan.

“Juffrouw, vandaag hoorde Ellen dat er een ander meisje van diefstal werd beschuldigd... maar dat heeft ze niet gedaan. Ellen heeft die dingen gestolen. ” Juffrouw Theobald keek hem met grote ogen aan. “Zo, en waarom dan wel, als ik vragen mag? ”

“Het ging om mij, ” legde de jongen uit. “Ziet u, ik had een baantje in een machinefabriek, maar ik kreeg een auto-ongeluk en toen werd ik ontslagen. Ik durfde het niet tegen mijn moeder te zeggen. ”

Juffrouw Theobald keek naar het knappe, maar wat weke gezicht van de jongen. Volgens haar had hij een slap karakter. Het verbaasde haar helemaal niet dat hij bang was voor zijn strenge, humeurige moeder en haar scherpe tong. Wat zou ze tekeer gaan als ze hoorde dat hij zonder werk zat!

Eddie slikte eens. Het viel hem allemaal niet gemakkelijk! “Ik dacht dat ik wel weer snel ander werk zou kunnen vinden, ” zei hij, “en dan hoefde ik alleen maar tegen mijn moeder te zeggen dat ik een andere baan had. Maar ik had geen geld en ik moest toch mijn kamer en eten betalen. Daarom kwam ik wel eens hiernaar toe liften om met Ellen te praten... zonder dat mijn moeder het wist. En dan vroeg ik of zij soms wat geld voor me had. "

“Ik begrijp het, ” zei de hoofdonderwijzeres ernstig. “En toen heeft Ellen geld van haar moeder gestolen om dat aan jou te geven. ”

“Ik wist niet dat ze moeders geld nam, ” zei Eddie. “Ik dacht dat ze een spaarbankboekje had of zoiets. Ik wist dat ze nog wat geld had. Ze gaf me ook koekjes en snoep en postpapier, zodat ik naar een nieuwe baan kon solliciteren. Ze is echt fantastisch voor me geweest, ziet u. Ik weet niet wat ik zonder haar had moeten beginnen. ”

“Eddie, ik zou alles voor je willen doen, dat weet je toch, ” snikte Ellen. “Maar ik hoorde dat Pauline van diefstal werd beschuldigd, terwijl ik het heb gedaan... en toen heb ik Eddie laten komen, Juffrouw Theobald. O, het is allemaal zo erg. Wat zal mijn moeder hier wel niet van zeggen? ”

“Wat een verhaal! ” verzuchtte de hoofdonderwijzeres, terwijl ze naar de twee jonge, bange gezichten voor haar keek. In haar hart gaf ze de directrice de schuld van alles. Als zij een meelevende, liefdevolle moeder was geweest, die haar kinderen wilde helpen in plaats van te veel van hen te eisen, dan zou dit nooit zijn gebeurd. Dan waren ze naar hun moeder gegaan om hulp en troost en dan zouden ze nooit tot deze diefstallen zijn gekomen.

“Maar Eddie Is toch ook haar zoon en daarom dacht Ik dat het niet verkeerd was om haar geld te nemen om hem te helpen, ” zei Ellen nog steeds snikkend. “Ja, dat is wel zo, maar stelen is stelen, kind, ” zei juffrouw Theobald. “Ik ben blij dat je hebt ingezien dat je er niet iemand anders voor kunt laten opdraaien. Dat pleit in je voordeel. ”

Even was het stil, toen zei Eddie aarzelend: “Juffrouw, zou u het alstublieft aan mijn moeder kunnen uitleggen? Op ons zou ze verschrikkelijk boos worden... ”

De hoofdonderwijzeres knikte. Dat had ze zich al voorgenomen. “Wachten jullie maar in de kamer hiernaast, ” zei ze.

Eddie en Ellen gingen naar de andere kamer. Ze keken erg bang toen ze hoorden dat juffrouw Theobald de directrice liet roepen. De hoofdonderwijzeres had werkelijk medelijden met de kinderen.

“Gaat u zitten, " zei ze niet veel later tegen de directrice. “Ik heb ontdekt wie de dief is, ” viel ze vervolgens met de deur in huis.

“Mooi, dan hoop ik ook dat u haar van school stuurt. Ik heb hier uiteindelijk een dochter op school zitten en ik wil niet dat ze met een dief onder één dak woont. ”

“Tja, ik denk dat de keus aan u is, ” zei juffrouw Theobald.

“Goed, dan is mijn beslissing nu genomen, ” zei de directrice stralend. “Morgenochtend kan het kind meteen vertrekken. ”

“Uitstekend, ” zei juffrouw Theobald. “Maar u moet

eerst nog even naar mijn verhaal luisteren. Het meisje stal niet voor zichzelf, maar voor iemand van wie ze veel houdt en die in moeilijkheden is geraakt. "

“Dat doet er allemaal niets toe. Het blijft toch stelen, " hield de directrice vol.

“Ze was bang voor haar moeder en durfde niet naar haar toe te gaan en om hulp te vragen... "

“Dan heeft die moeder ook schuld, ” antwoordde de directrice. “Een moeder die haar kind zo afschrikt dat ze niet voor hulp naar haar toe durft te gaan, deugt zelf ook niet. ”

“Ik ben het volkomen met u eens, " zei juffrouw Theobald. “Maar dat kind had wel de moed om naar mij toe te komen en alles eerlijk op te biechten. ”

“wie is ze eigenlijk? " vroeg de directrice. “Ik heb haar zelf ook nog wel een hartig woordje toe te voegen! ” Juffrouw Theobald stond op en opende de tussendeur. “Hier is ze, samen met haar broer, ” zei ze.

De directrice stond ook op en liep naar de deur. Toen ontdekte ze haar twee eigen kinderen. Ze staarde hen met open mond aan.

“Wat heeft dit te betekenen? ” vroeg ze zwakjes. “Waarom is Ellen hier... en Eddie? ”

“Ellen is de dief en Eddie is de jongen voor wie ze heeft gestolen, ” zei juffrouw Theobald streng. “En u bent een harde moeder, voor wie ze zo bang waren dat niet naar haar toe durfden te gaan! Daarom vind ik dat u degene bent die van Clarence House gestuurd moet worden... en niet Ellen! ”

De directrice zag doodsbleek. Haar onderlip begon te trillen en ze liet haar schouders moedeloos hangen.

Ze wankelde en moest zich vastgrijpen aan de deurpost. Eddie zat met gebogen hoofd en Ellen huilde weer.

“U bent hard en boosaardig, ” ging juffrouw Theobald genadeloos verder. “Uw kinderen zijn bang voor u. Uw zoon had hulp en troost nodig, maar hij ging liever naar zijn zusje dan naar u. En uw dochter stal liever uw geld dan om uw hulp te vragen. Vindt u uzelf een goede moeder? ”

“Moeder, ik heb inmiddels een ander baantje gevonden, ” zei Eddie. “Ik zal Ellen alles terugbetalen, tot de laatste cent die ze van je heeft genomen! Je moet niet boos op Ellen zijn. Ze heeft het gedaan om mij te helpen, omdat ze van me houdt. ”

“Eddie, o, Eddie, ” riep de directrice, waarna ze ineens in snikken uitbarstte. Ze rende naar haar twee kinderen toe en sloeg haar armen om hen heen. De kinderen klampten zich aan haar vast.

Juffrouw Theobald deed de deur dicht. De rest moesten ze zelf maar uitzoeken, vond ze tevreden. De directrice had heel wat goed te maken, maar de kinderen zouden het verder wel redden. Die twee hielden van elkaar en hadden alles voor elkaar over. Ze hadden allebei een zwak karakter, maar ze hadden in ieder geval elkaar.

Juffrouw Theobald ging naar de telefoon en draaide een nummer. Ze belde de oude directrice die inmiddels bijna beter was.

“U moet terugkomen, " zei ze. “U kunt het in het begin kalmpjes aan doen, maar u moet terugkomen. We hebben u nodig. De directrice die we nu hebben, gaat morgen weg. Goed. Fijn! Ik verheug me erop u weer hier te zien. ”

Eind goed, al goed

Nu was er nog maar één ding te doen: de hoofdonderwijzeres moest naar Pauline om ook haar zaak recht te zetten. De volgende ochtend ging ze meteen naar het meisje toe. Die was erg verbaasd toen ze juffrouw Theobalds ernstige gezicht zag.

Dat was de tweede verrassing die dag. De eerste was de vorige directrice geweest, een gezellige mollige vrouw met een vriendelijk gezicht en pretoogjes. “Hallo, ” zei ze. “Jij hebt je been gebroken, hè meisje? Daar moet je maar geen gewoonte van maken. ”

“Nee... maar, waar is de andere directrice? ” vroeg Pauline nieuwsgierig.

“O, die moest plotseling weg en daarom ben ik wat eerder teruggekomen. En ik waarschuw je: er valt met mij niet te spotten, hoor! ”

Pauline grinnikte. "Ik heb al een heleboel over u gehoord. Fijn dat u weer terug bent. Is Ellen ook weg? ” “Ja, die is met haar moeder mee. Maar ach, dat gaat ons allemaal niet aan, vind je wel? ” zei de directrice. Pauline was nog nauwelijks van haar verbazing bekomen, toen de hoofdonderwijzeres binnenkwam. Deze zei meteen waar het op stond en zo kwam Pauline er al gauw achter dat al haar leugens waren ontdekt. Alle meisjes en juffrouw Theobald wisten het.

Ze staarde stilletjes voor zich uit en voelde zich erg verslagen. Ze schaamde zich diep en voelde zich ongelukkig. Juffrouw Theobald had geen medelijden met haar toen ze vertelde hoe ongerust haar moeder zich had gemaakt.

“Ze kwam zo vlug mogelijk hiernaar toe, ” zei ze, “en je weet zelf wel hoe je haar hebt ontvangen. Ze had de hele weg van het station gelopen, omdat ze geen geld voor een taxi had. Ik schaam me voor je gedrag, Pauline. ”

Pauline wendde haar gezicht af. Ze schaamde zich ook en de tranen drupten over haar wangen.

“En dan is er nog iets, " vervolgde juffrouw Theobald. “De laatste tijd werd er steeds geld gestolen. Omdat jij nogal veel geld uitgaf, terwijl de meisjes wisten dat je niet veel zakgeld kreeg, gingen ze jou verdenken. Zo zie je maar, Pauline, door je eigen domme gedrag heb je jezelf in een kwaad daglicht gesteld. "

Pauline ging rechtop zitten. “Ik heb nog nooit in mijn leven gestolen! U moet me geloven. Ik heb leugentjes verteld, dat geef ik toe, maar dat is nog geen stelen. Ik heb stiekem geld van mijn spaarbankboekje gehaald dat ik van thuis had meegenomen. Daar haalde ik telkens iets vanaf als ik geld nodig had. ”

“Ik geloof je, ” zei juffrouw Theobald rustig. “Maar nu moet je dat boekje maar bij mij in bewaring geven. Je mag er alleen nog geld afhalen als dat echt nodig is. En als je op Clarence House wilt blijven, moet je doen wat alle meisjes doen die weinig geld hebben: eerlijk bekennen. Dat vindt niemand erg. Wij beoordelen iemand niet naar wat ze heeft, maar naar wat ze is. Dat moet je goed onthouden, Pauline. ”

“Ik durf de meisjes niet meer onder ogen te komen, na wat er is gebeurd, " bekende Pauline.

“Vertel Hilary en Susan nou maar gewoon eerlijk de waarheid en zeg dat je er spijt van hebt, “ raadde juffrouw Theobald haar aan. “De meisjes leven heus erg met je mee omdat je je been hebt gebroken. Ze zullen echt wel begrip voor je hebben. Maar je moet in het vervolg proberen de vriendschap van mensen te winnen, Pauline, en niet te kopen. Wees eerlijk, oprecht en vriendelijk! Je zult het in het begin niet gemakkelijk hebben, maar dat is een beetje je eigen schuld. Dat begrijp je toch wel? "

Ze stond op en keek naar het meisje. Haar glimlach verzachtte haar strenge woorden en Pauline voelde zich getroost.

“Ik zal een brief aan mijn moeder schrijven en proberen het weer goed te maken, ” beloofde ze. Juffrouw Theobald knikte en liet haar vervolgens alleen.

Pauline volgde haar raad op en vertelde alles aan Hilary. Die zei ronduit wat ze ervan dacht, maar ze was ook vriendelijk en bereid haar te helpen.

“Je hebt je als een idioot gedragen, Pauline, dat vindt iedereen, ” zei ze. “Maar we willen je allemaal helpen en we zullen je het niet moeilijker maken dan nodig is. Maar jij moet de eerste stap zetten. Ik zal de anderen vertellen dat je er spijt van hebt en als je weer uit de ziekenzaal komt, zal niemand er meer een woord over zeggen. Wees dus in het vervolg alsjeblieft verstandig en schep nooit meer ergens over op. ”

Pauline knikte met tranen in haar ogen. “Ik weet wel dat ik heel gemeen tegen mijn moeder ben geweest en het was erg dom van me om te liegen... het spijt me allemaal zo. Ik zal aan mijn moeder schrijven om het goed te maken en mijn verontschuldigingen aan te bieden, " beloofde ze met verstikte stem.

Hilary vertelde haar daarna alle nieuwtjes van de laatste dagen: Ellen en haar moeder waren vertrokken en Alison had een brief van Ellen gekregen. Daarin stond:

Lieve Alison,

Ik weet niet of iemand het al aan jullie heeft verteld, maar ik was de dief Eddie was namelijk zijn baantje kwijt (hij heeft inmiddels ander werk) en had helemaal geen geld. Dus vroeg hij mij of ik hem kon helpen. Dat heb ik ook gedaan. Maar ik had natuurlijk zelf ook geen geld en daarom nam ik het van mijn moeder. Zij schrok verschrikkelijk toen alles aan het licht kwam en zei dat ze geen minuut langer op Clarence House wilde blijven. Ik durfde jullie niet meer onder ogen te komen en daarom schrijf ik dit allemaal aan jou.

Ik ben nu steno en typen aan het leren en daarna ga ik een kantoorbaantje zoeken. Mijn moeder is nu heel anders. Ik denk dat ze heel erg is geschrokken toen ze hoorde dat ik stiekem geld wegnam in plaats van haar hulp in te roepen. Ze doet nu heel aardig. Je zou haar gewoon niet herkennen. Eddie en ik willen heel hard gaan werken om veel geld te verdienen, zodat zij niet meer hoeft te werken. Dan kan ze tot rust komen en op die manier waarschijnlijk gelukkiger worden.

Ik vond het beter om jullie te schrijven en alles op te biechten, zodat ik van alle blaam ben gezuiverd.

Mijn zilveren naaidoosje staat nog in mijn kast. Wil jij dal alsjeblieft van me aannemen, Alison, uit dankbaarheid voor wal je op de ouderdag voor me hebt gedaan? Ik vond het zo fijn dat ik met jou en je ouders mee uit eten mocht en Eddie kon bezoeken. Het is meteen ook een aandenken, zodat je nog eens aan me zult denken. Ik hoop dat het inmiddels wat beter met Pauline gaat. Alison, denk alsjeblieft niet te slecht over me. Ik weet dat ik niet altijd even gemakkelijk in de omgang was, maar het werd me soms ook wel moeilijk gemaakt...

Heel veel groetjes, van Ellen Patterson.

Alison en alle andere meisjes waren geroerd door de brief. Ze hadden er allemaal spijt van dat ze niet wat aardiger tegen Ellen waren.

“Het was eigenlijk de schuld van haar moeder dat ze altijd klikte en gemeen was, ” zei Bobby. “Jeetje, wat ben ik blij dat mijn moeder anders is... en die van jullie ook. "

Angela kreeg een kleur toen ze deze opmerking hoorde, maar zei niets. Ze was de laatste tijd veel aardiger geworden en nam zich voor om thuis, tijdens de vakantie, alleen maar goede dingen over Clarence House te vertellen.

“Het is bijna vakantie, ” zei Pat tegen Ann. “Het is wel een opwindend trimester geweest, vind je niet? En gelukkig is onze goede, oude directrice weer terug. Zeg Bobby, weet jij niet nog een goede mop om dit trimester af te ronden? ” “We kunnen een kikker in de lessenaar van Claudine stoppen, ” mompelde Bobby bedachtzaam, waarna ze grinnikte. Haar gezicht was erg bruin en ze had meer sproeten dan ooit.

“Of oorwurmen in haar etui, ” stelde Janet voor. Ze keek ondeugend naar Claudine.

“Als je zoiets doet, vertrek ik op stel en sprong naar Frankrijk, ” zei deze.

“Nou, dan kunnen we misschien beter iets met Mam’zelle uithalen, ” zei Janet lachend.

Claudine lachte mee. Ze gooide een kussen naar Janet, maar miste haar doel. Het kussen belandde op het naaimandje van Doris, dat omviel. Doris pakte haar naaiwerk en smeet het naar Claudine. Binnen de kortste tijd was er een druk gevecht tussen alle meisje aan de gang.

Maar toen ging de deur open en juffrouw Theobald verscheen op de drempel. “Meisjes, meisjes, is dit nou echt de conversatiezaal van de vierde klas? Hoe moet het met Jullie gaan als jullie in de zesde zitten? "

Tja, hoe zal het dan met ze gaan? Waarschijnlijk niet veel anders!

Table of Contents

Terug op school

In de vierde

Claudine

Kijk uit voor de directrice!

Een verrassing voor Angela

Angela en Ellen “Ik heb het druk, ” zei Angela kortaf.

Claudine krijgt haar zin “Wat een geluk dat het nog zulk mooi weer is, hè? ” zei Pat tegen Ann, terwijl ze zich afdroogden na het zwemmen. “Ik houd zo van sporten dat ik wel elke dag zou willen zwemmen, hockeyen of tennissen. En vandaag hebben we zelfs buiten les gehad, omdat het binnen veel te warm was! ”

De nieuwe meisjes

Ouderdag in het vooruitzicht

Angela's 'fantastische' moeder

Juffrouw Ellis neemt wraak!

Een verjaardag en iets spannends “O, ” zei Pat tegen Ann. “Was het maar vast vakantie. Met dit mooie weer zou ik het liefst de hele dag in het zwembad liggen. ”

Claudine geeft de directrice een lesje

Een woedende directrice

Claudine wint het weer

Paulines moeder

Angela en Claudine “Vertel dan maar eens precies wat ze heeft verteld, ” zei Bobby. De hele klas stond nu om Angela heen, behalve Ellen en Claudine. Die waren er niet en Pauline was er natuurlijk ook niet.

Alison is een goede vriendin

De directrice krijgt een schok “Ik vraag me af of juffrouw Theobald met Pauline over de diefstallen heeft gesproken, ” zei Hilary op een dag tegen Susan.

Eind goed, al goed