KORTE INHOUD:

Dit is het eerste boek van een nieuwe serie: DE VIJF DETECTIVES. Larry, Daisy, Pip, Betty en een nieuwe jongen in het dorp Peterswood zullen samen nog heel wat avonturen beleven. Dit boek is hun eerste avontuur. Zij ontdekken allerlei dingen over de geheimzinnige brand in het tuinhuis van meneer Hick. De agent van het dorp, meneer Goon, die altijd . Verdwijn! ’ tegen hen zegt, en daarom meestal meneer Verdwijn wordt genoemd, vindt het helemaal niet fijn dat de kinderen. zich bemoeien met dingen die hun niet aangaan, ’ maar inspecteur Jenkins sluit vriendschap met de kinderen, die erin slagen het mysterie op te lossen.

Hoofdstuk 1

HET BRANDENDE HUIS

Het was halftien op een donkere avond toen alle opwinding begon.

Het dorpje Peterswood was in rust, behalve dan die blaffende hond in de verte. Ineens flitste er een fel licht in het westen van het dorp op. Larry Daykin zou juist in bed stappen toen hij het zag. Hij had de gordijnen opengedaan, zodat hij door het daglicht zou worden gewekt.

„Lieve help, wat is dat!” zei hij. Hij riep zijn zuster. „Daisy, kom eens vlug hier. Ergens in het dorp is brand.”

Zijn zuster kwam zijn slaapkamer in. Ze keek uit het raam.

„Dat is brand,” zei ze. „Die lijkt me groot, zeg! Ik vraag me af wat het is. Denk je dat er een huis in brand staat?”

„We kunnen beter gaan kijken,” zei Larry opgewonden. „Laten we ons weer aankleden. Vader en moeder zijn uit, zodat die niets van de brand zullen merken. Kom, schiet op.”

Larry en Daisy kleedden zich snel aan en renden toen de donkere tuin in. Toen ze over de weg liepen hoorden ze bij een ander huis ook snelle voetstappen over de oprijlaan aankomen.

„Ik wed dat het Pip is,” zei Larry, terwijl hij met zijn zaklantaarn de oprijlaan bescheen.

In het licht zagen ze een jongen van Larry’s leeftijd en een meisje van een jaar of acht.

„Hallo Betty! Kom je ook mee?” vroeg Daisy verbaasd. „Ik dacht dat jij allang zou slapen.”

„Larry”, riep Pip. „Dat is brand, hè? Wiens huis denk je dat het is? Zouden ze de brandweer ook laten komen?”

„Het huis is tot op de grond afgebrand voordat de brandweerlieden uit het andere dorp hier aankomen,” zei Larry. „Kom, laten we gaan kijken. Het lijkt erop dat het in Haycock Lane is.”

Ze renden samen verder. Sommige dorpsbewoners hadden de gloed ook gezien en ook zij liepen snel naar de brand. Het was erg opwindend.

„Het is het huis van meneer Hick,” zei een man. „Ik weet zeker dat het zijn huis is.”

Ze kwamen allen aan het einde van de weg en de gloed werd steeds feller.

„Het huis staat niet in brand I” riep Larry uit. „Het is het kleine huis waar hij altijd in werkt, in de tuin... zijn atelier. Lieve help, er zal niet veel van over blijven!”

Dat was wel zeker. Het gebouw was oud, half vermolmd en het droge rieten dak stond al in brand.

Meneer Goon, de plaatselijke politieagent was er ook; hij gaf enkele mannen aanwijzingen waar ze water op het vuur moesten werpen. Hij zag de kinderen en riep tegen hen:

„Verdwijn, jullie! Verdwijn!”

„Dat zegt hij altijd tegen kinderen,” zei Betty. „Ik heb hem nog nooit iets anders horen zeggen.”

Het had geen zin om emmers water in de vlammen te werpen. De politieagent riep om de chauffeur.

„Waar is meneer Thomas? Zeg hem dat hij de tuinslang meeneemt, die hij gebruikt om de auto mee te wassen.”

„Meneer Thomas is weggegaan om de baas te halen,” schreeuwde een vrouwenstem. „Hij is naar het station.”

Dat was mevrouw Minns, de kokkin.

Ze was een dikke, gezellige vrouw, die er nu erg bang uitzag. Ze vulde emmers, maar haar handen trilden.

„Het heeft geen zin,” zei een van de mensen uit het dorp. „Deze brand kunnen we niet meer blussen. Hij heeft al te erg om zich heen gegrepen.”

„Iemand heeft de brandweer opgebeld,” zei een andere man. „Maar tegen de tijd dat die hier is, zal het hele gebouw wel zijn afgebrand.”

„Nu, we hoeven niet bang te zijn dat de brand op het huis overslaat,” zei de politieman. „De wind waait gelukkig uit de andere richting. Geloof me dat het een schok voor meneer Hick zal zijn als hij thuiskomt.”

De vier kinderen keken met spanning toe.

„Het is toch wel jammer om zo’n aardig huisje in vlammen te zien opgaan,” zei Larry. „Ik wou dat ze ons ook iets hadden laten doen. Emmers water op het vuur gooien bijvoorbeeld.”

Een jongen van ongeveer dezelfde grootte als Larry rende met een emmer water en smeet dat in de richting van de vlammen, maar hij raakte zijn doel niet helemaal en Larry kreeg wat water over zich heen. Hij schreeuwde tegen de jongen:

„Hé, jij ! Ik kreeg een lading over me heen. Kijk uit wat je doet!”

„Het spijt me, ouwe jongen,” zei de ander met een vrolijke stem.

De vlammen werden nog hoger en verlichtten nu de hele tuin. Larry zag dat de jongen vrij dik was, goed gekleed en nogal met zichzelf ingenomen.

„Dat is de jongen die bij zijn ouders in het hotel hiertegenover is komen wonen,” zei Pip zacht tegen Larry. „Hij is vreselijk vervelend. Hij denkt dat hij alles weet en hij krijgt zoveel zakgeld dat hij niet weet wat hij ermee moet doen!”

De politieagent zag dat de jongen een emmer droeg.

„Hé! Jij daar!” schreeuwde hij. „Maak dat je wegkomt! We willen niet dat kinderen ons in de weg lopen.”

„Ik ben geen kind meer,” zei de jongen beledigd. „Kunt u niet zien dat ik meehelp?”

„Verdwijn jij !” zei meneer Goon.

Plotseling verscheen er een hond op het toneel; hij sprong steeds om de enkels van de politieman, hetgeen erg vervelend was. Meneer Goon werd boos en schopte naar de hond. maar die had het erg naar zijn zin bij de enkels van meneer Goon.

„Verdwijn!” zei de politieman, terwijl hij opnieuw een uithaal deed.

Larry en de anderen haalden hun schoudert op. De hond was erg lief en klein, een zwarte Schotse terriër, die er op zijn korte pootjes erg kwiek uitzag.

„Die is van die jongen,” zei Pip. „Hij is een geweldige hond en zit vol dolle streken. Ik wou dat hij van mij was.”

Een enorme vonkenregen spoot de lucht in toen een deel van het rieten dak instortte. Er hing een afschuwelijke geur van brand en rook. De kinderen deden een paar stappen terug.

Op de weg hoorden ze het geluid van een naderende auto. Iemand schreeuwde:

„Daar is meneer Hick!”

De auto reed het pad naast het huis op. Er stapte een man uit en deze rende de tuin in naar de plaats van het brandende atelier.

„Meneer Hick, het spijt me u te moeten mededelen dat uw atelier bijna geheel verwoest is,” zei de politieagent. „We hebben ons best gedaan om het te redden, maar het vuur had erg snel om zich heengegrepen. Heeft u enig idee waardoor het vuur is ontstaan?”

„Hoe moet ik dat weten?” zei meneer Hick ongeduldig. „Ik kom zojuist terug uit Londen. Waarom is de brandweer niet gealarmeerd?”

„U weet dat die uit de stad moet komen en tegen de tijd dat we de brand zagen, schoten de vlammen al door het dak. Weet u misschien of de kachel brandde?”

„Ja,” zei meneer Hick. „Ik werkte hier al vroeg vanochtend en ik had de haard de hele nacht laten doorbranden. Het kan de hele middag wel hebben gebrand zonder dat iemand ervan wist. Waar is mevrouw Minns?”

„Hier meneer,” zei de arme, dikke en trillende mevrouw Minns. „O meneer, dit is verschrikkelijk. U wilt immers niet dat ik in uw atelier kom en daarom ben ik er ook niet binnen geweest, anders had ik kunnen zien dat er iets smeulde.”

„De deur was op slot,” zei de politieman. „Ik heb de deur zelf geprobeerd voordat de vlammen eraan toe waren! Daar gaat het laatste restje van uw atelier, meneer.”

Er klonk een dreunend gekraak toen de halfhouten muren instortten. De vlammen laaiden hoog op en iedereen deed een paar passen achteruit, omdat de hitte enorm was.

Toen leek het alsof meneer Hick plotseling gek werd. Hij greep de politieagent bij de arm en schudde die hard heen en weer.

„Mijn papieren!” zei hij met trillende stem. „Mijn waardevolle oude documenten! Die waren daarbinnen! Haal die eruit! Haal ze eruit!”

„Wees redelijk, meneer,” zei agent Goon, terwijl hij naar de brand keek. „Er is niemand die die papieren nog kan redden. Er kon bij het begin van de brand al niets meer worden gered.”

„Mijn papieren !” schreeuwde meneer Hick, terwijl hij een stap in de richting van het verbrande huisje deed, alsof hij in de vlammen wilde gaan zoeken.

Twee of drie mensen hielden hem tegen.

„Maar meneer, meneer toch,” zei de politieman bezorgd. „Doet u toch niet zoiets onverstandigs. Waren het erg waardevolle papieren, meneer?”

„Ze kunnen niet worden vervangen,” steunde meneer Hick. „Ze waren voor mij duizenden ponden waard !”

„Ik hoop voor u dat ze verzekerd zijn,” sprak een man die erbij stond.

Meneer Hick draaide zich wild naar hem om.

„Ja... ja,” zei hij. „Ze zijn verzekerd.., maar geld kan mij dit verlies niet vergoeden !”

Betty wist niet wat verzekerd betekende. Larry vertelde het haar snel.

„Wanneer je iets waardevols bezit, waarvan je bang bent dat het wordt gestolen of dat het zal verbranden, dan betaal je ieder jaar een klein bedrag aan een verzekerings-maatschappij en als het dan wordt vernietigd, betaalt de maatschappij je het hele bedrag.”

„Ik begrijp het,” zei Betty.

Ze staarde meneer Hick aan. Hij maakte inderdaad de indruk dat hij nogal opgewonden was. Ze vond hem een grappiguitziende man.

Hij was groot en enigszins gebogen en hij had een lok haar die naar voren sprong. Hij had een lange neus, terwijl zijn ogen achter brillenglazen waren verborgen. Betty mocht hem helemaal niet.

„Zorg dat al deze mensen weggaan,” zei meneer Hick, terwijl hij naar de dorpelingen en de kinderen keek. „Ik wil niet dat er de hele nacht in mijn tuin wordt gelopen. Er is toch niets dat nu kan worden gedaan.”

„Goed meneer,” zei agent Goon, die blij was dat hij tegen zoveel mensen. verdwijn! ’ kon zeggen. Hij liep dan ook al in de richting van de toekijkende mensen.

„Verdwijn!” zei hij. „Er is toch niets dat jullie kunnen uitrichten. Verdwijn kinderen! Laat iedereen weggaan!”

De vlammen smeulden nu nog na. Het vuur zou vanzelf uitgaan en dat zou het einde betekenen. De kinderen voelden zich opeens ook erg slaperig na al die opwinding en hun ogen deden pijn van de rook.

„Bah! Mijn kleren ruiken naar rook,” zei Larry vol afkeer. „Kom, laten we weer naar huis gaan. Ik vraag me af of vader en moeder al terug zijn. "

Larry en Daisy liepen samen met Pip en Betty de weg af. Achter hen liep de jongen met zijn hondje te fluiten. Hij haalde hen in en vroeg:

„Dat was me wel een hele opwinding, hè?” Gelukkig dat er niemand gewond is. Wat zouden jullie ervan denken om morgen met me te gaan spelen? Ik ben helemaal alleen in het hotel tegenover het huis van meneer Hick. Mijn vader en moeder zijn de hele dag uit om golf te spelen.”

„Wel...,” zei Larry, die de jongen nu niet bepaald aardig vond. „Als we in de buurt zijn komen we je wel halen. " „Goed,” zei de jongen. „Kom, Buster! Naar huis.”

De kleine Schotse terriër die om de benen van de kinderen had gehuppeld, liep nu snel naar de jongen. Ze verdwenen in de duisternis.

„Verwaand dik mormel!” zei Daisy, waarmee ze de jongen bedoelde. „Waarom zouden we hem willen leren kennen? Ik stel voor om elkaar morgen te ontmoeten in jouw tuin, Pip, dan kunnen we eens gaan kijken wat er van het afgebrande huisje is overgebleven. Zullen we dat doen?” „Goed,” zei Pip, terwijl hij de oprijlaan met Betty inliep. „Kom, Betty, ik geloof dat jij al bijna slaapt.”

Larry en Daisy liepen verder door de straat naar hun eigen huis. Ze geeuwden.

„Arme meneer Hick!” zei Daisy. „Was hij eventjes opgewonden over die kostbare papieren!”

Hoofdstuk 2

DE VIJF DETECTIVES EN HUN HOND

De volgende dag gingen Larry en Daisy kijken of Pip en Betty ergens te vinden waren. Ze konden hen in de tuin horen spelen en daarom riepen ze:

„Pip! Betty! We zijn er!”

Pip verscheen, dadelijk gevolgd door zijn kleinere zusje. „Heb je vanmorgen het afgebrande huisje nog gezien?” vroeg Larry.

„Ja, en wat vind je ervan dat men zegt dat iemand het opzettelijk in brand heeft gestoken; dat het helemaal geen toeval was!” zei Pip opgewonden.

„Opzettelijk!” zeiden Larry en Daisy. „Maar wie zou zoiets nu doen?”

„Dat weet ik niet,” zei Pip. „Ik hoorde toevallig dat iemand erover sprak. Ze zeiden dat er al mensen van de verzekeringsmaatschappij waren geweest en dat een branddeskundige die ze hadden meegenomen, had gezegd dat er petroleum was gebruikt om het vuur aan te steken.”

„Lieve help,” zei Larry. „Maar wie zou zoiets doen? Ik neem aan iemand die meneer Hick niet erg graag mocht.” „Ja,” zei Pip. „Ik wed dat meneer Verdwijn opgewonden zal zijn dat hij nu een echte misdaad moet oplossen. Maar hij is zo dom dat hij nooit iets zal ontdekken.”

„Kijk, daar is die hond ook weer,” zei Betty, terwijl ze naar de kleine Schotse terriër wees, die in de tuin verscheen.

Hij zag er erg grappig uit op zijn korte pootjes en hij had een blik in zijn ogen alsof hij wilde vragen:

, Vinden jullie het erg dat ik hier ben? ’

„Hallo, Buster,” zei Larry, terwijl hij zich voorover boog en op zijn knie sloeg om de hond naderbij te lokken. „Jij bent een mooie hond. Ik wou dat je van mij was. Daisy en ik hebben nog nooit een hond gehad.”

„Ik ook niet,” zei Pip. „Kom eens, Buster, dan krijg je een bot. Of wil je een koekje?”

„Woef,” zei Buster met een diepe stem voor zo’n kleine hond.

„Je moet een bot en een koekje voor hem halen,” zei Betty. „Hij vertrouwt je en nu gelooft hij dat hij het beide krijgt. Ga het maar voor hem halen.”

Pip liep weg met de hond naast zich.

Ze waren spoedig terug. Buster een koekje en een bot in zijn bek. Hij legde ze op de grond neer en keek Pip vragend aan.

„Ja, die zijn voor jou, ouwe jongen,” zei Pip. „Hij is helemaal geen gulzige hond. Hij vraagt toestemming voordat hij begint.”

Buster kauwde op het bot en slikte daarna het koekje door. Ze schenen hem wel te bevallen, want hij begon om hen heen te springen en nodigde ze daarmee uit om hem te pakken. Ze vonden hem allemaal een heel fijne hond.

„Het is jammer dat hij zo’n hansworst als baas heeft,” zei Larry.

Ze giechelden allemaal. De baas van de hond zag er inderdaad uit als een hansworst.

Juist toen ze zo inwendig lachten, hoorden ze het geluid van voetstappen en Buster’s baas kwam bij hen.

„Hallo,” zei hij. „Ik meende al dat ik jullie met Buster hoorde spelen. Kom jij eens gauw hier, Buster! Wat heeft het te betekenen dat jij zomaar wegloopt?”

Buster rende vol plezier naar hem toe. Het was wel een beetje vreemd dat hij die dikke jongen zo aardig vond.

„Hebben jullie het nieuws al gehoord?” vroeg de jongen, terwijl hij Buster aaide. „Over het feit dat iemand opzettelijk dat vuur heeft aangestoken?”

„Ja,” zei Larry. „Pip heeft het ons verteld. Geloof jij het?”

„Zeker,” zei de jongen. „Om eerlijk te zijn, vermoedde ik het al voordat iemand anders erover begon.”

„Onzin!” zei Larry dadelijk, want hij hoorde aan de toon van de jongen dat deze maar wat opschepte.

„Kijk eens hier,” zei de jongen. „Ik was in het hotel tegenover de tuin van meneer Hick en gisteravond zag ik er een zwerver rondsluipen. Ik wed dat die het heeft gedaan.” De anderen staarden hem aan.

„Waarom zou hij dat doen?” vroeg Pip. „Zwervers gaan niet zomaar ergens naar binnen om de boel met petroleum in brand te steken.”

„Misschien had deze zwerver iets tegen meneer Hick,” zei de jongen, terwijl hij diep nadacht. „Dat kun je nooit weten. Meneer Hick heeft omtrent zijn humeur nu niet zo’n beste naam. Misschien heeft hij die oude zwerver wel weg gestuurd. Dat kan diezelfde ochtend zijn gebeurd.”

De anderen dachten daarover na.

„Laten we naar het zomerhuisje gaan en er daar verder over praten,” zei Pip, die zich opgewonden voelde. „Dit is een soort geheim en het zou fijn zijn als wij iets konden doen om het op te lossen.”

De jongen liep met Buster mee het zomerhuis binnen zonder dat ze hem daarom hadden gevraagd. Buster ging op Larry’s knie zitten. Larry keek erg voldaan.

„Hoe laat heb je die zwerver gezien?” vroeg Pip. „Omstreeks zes uur,” zei de jongen. „Echt zo’n oude viezerik. Hij droeg een gescheurde jas en een afschuwelijke oude hoed. Hij sloop langs de heg. Buster zag hem en rende er blaffend op af.”

„Heb je ook gezien of hij een kan olie bij zich droeg?” vroeg Larry.

„Nee, hij droeg een soort stok bij zich, dat was alles.” „Wacht eens,” zei Daisy opeens. „Ik heb een idee!”

Ze keken allemaal tegelijk naar haar. Daisy had altijd ideeën en meestal waren ze erg goed.

„Wat heb je voor een idee?” vroeg Larry.

„Wij worden detectives,” zei Daisy. „We zullen het raadsel van het afgebrande huis oplossen.”

„Wat is een detective?” vroeg Betty, die nog maar acht jaar oud was.

„Dat is iemand die een raadsel oplost,” zei Larry. „Iemand die erachter komt wie een misdaad pleegt.”

„Oh, een speurder,” zei Betty. „Dat zou ik graag willen zijn. Ik weet zeker dat ik een goed speurder zal zijn.”

„Nee, jij bent te klein,” zei Pip.

Betty keek alsof ze in huilen zou uitbarsten.

„Wij drieën, de ouderen zullen goede detectives zijn,” zei Larry met glinsterende ogen.

„Pip, Daisy en ik... de Drie Grote Detectives!”

„Mag ik niet meedoen?” vroeg de jongen plotseling. „Ik heb een goed stel hersens.”

De anderen keken hem twijfelend aan. Zijn gezicht vertoonde nu niet direct een goed stel hersens.

„Maar we kennen jou helemaal niet,” zei Larry.

„Mijn naam is Donald Izaak Kempenaar,” zei de jongen. „Hoe heten jullie?”

„Ik heet Laurence Daykin,” zei Larry. „Ik ben dertien.”

„Mijn naam is Margaret Daykin en ik ben twaalf,” zei Daisy.

„Ik ben Philip Hilton, twaalf jaar oud, en dit is mijn kleine zusje Betty,” zei Pip.

De jongen staarde hen aan.

„Geen van jullie wordt bij zijn echte naam genoemd, wel?” vroeg hij. „Larry voor Laurence, Pip in plaats van Philip, Daisy voor Margaret en Betty in plaats van Elizabeth. Ik word altijd Donald genoemd.”

Om de een of andere reden vonden de anderen dat grappig.

De jongen sprak op een enigszins temerige wijze en de naam Donald Izaak Kempenaar paste wonderwel bij hem.

„De D van Donald, de I van Izaak en de K van Kempenaar,” zei Pip opeens met een grijns. „Dik, dat is wel de juiste omschrijving van jou.”

Donald Izaak Kempenaar keek eerst een beetje boos, maar toen grijnsde hij toch.

„Ik ben nogal dik, hè,” zei hij. „Ik heb altijd honger en ik zal wel teveel eten.”

„Je ouders hadden je geen namen moeten geven die afgekort Dik luiden,” zei Daisy. „Arme ouwe Dikky.”

Donald zuchtte. Hij wist heel goed dat hij vanaf dit moment Dikky zou worden genoemd. Op school hadden ze hem wel dikzak en hansworst genoemd en nu zou hij in de vakantie Dikky heten. Hij staarde de groep van vier vrienden aan.

„Kan ik niet meedoen met de detectiveclub? Tenslotte heb ik jullie over die zwerver verteld.”

„Het is helemaal geen club,” zei Larry. „Wij willen alleen een raadsel oplossen.”

„En ik ook!” riep Betty. „Toe, zeg toch dat ik ook mag meedoen. Jullie mogen mij er niet buiten laten.”

„Laat haar er niet buiten,” zei Dikky onverwacht. „Ze is klein, maar ze kan toch van nut zijn. En ik vind dat Buster eigenlijk ook best mee kan doen. Hij is erg goed in het opsporen van verborgen dingen.”

„Welke verborgen dingen?” vroeg Larry.

„O, dat weet ik niet,” zei Dikky vaag. „Je weet nu eenmaal niet wat je allemaal tegenkomt als je een raadsel oplost.”

„O, laat ons nu toch meedoen. Alsjeblieft,” riep Betty.

Buster voelde de opwinding en begon een beetje te janken, terwijl hij Larry steeds een klein zwart pootje wilde geven.

De drie ouderen voelden er plotseling veel meer voor om Dikky te laten meedoen toen ze hadden gehoord dat Buster ook van de partij zou zijn. Terwille van Buster zouden ze Dikky, die eigenwijs en dom was, op de koop toe nemen. Buster zou een soort speurhond kunnen zijn. Ze waren er zeker van dat echte detectives ook een speurhond hadden.

„Nu dan,” zei Larry. „We doen allemaal mee en we zullen proberen om het raadsel van het afgebrande huis op te lossen.”

„Wij zijn de vijf detectives met hun hond,” zei Betty.

Allen lachten.

„Wat een gekke naam,” zei Larry.

„Maar die naam bleef hen toch bij en ze zouden de hele vakantie en nog lang daarna zichzelf zo blijven noemen.

„Ik weet alles over de politie en detectives,” zei Dikky. „Ik kan dus beter de leiding nemen.”

„Nee, dat doe je niet, " zei Larry. „Ik wed dat je niets meer weet dan een van ons. En geloof maar gerust dat we nu allang weten wat voor een hoge dunk jij van jezelf hebt. Het is beter dat je dadelijk weet dat we niet de helft zullen geloven van de verhalen die je ons vertelt. En ik neem de leiding. Dat doe ik namelijk altijd.”

„Dat is waar,” zei Pip. „Larry is bijdehand. Hij wordt de leider van de vijf dappere detectives.”

„Goed dan,” zei Dikky noodgedwongen. „Ik geloof dat het vier tegen een is. Nee maar, het is al half één, ja half één al. Ik moet nu gaan.”

„Kom hier vanmiddag om precies twee uur,” zei Larry. „Dan zullen we erover praten welke aanknopingspunten we kunnen vinden.”

„Aanknopingspunten,” zei Betty, die het woord goed had verstaan. „Dat klinkt wel opwindend. Zijn die aanknopingspunten erg scherp?”

„Sufferd,” zei Pip. „Ik kan me niet voorstellen dat jij de detectives van dienst kunt zijn. Ik kan het me eenvoudig niet voorstellen.”

Hoofdstuk 3

DE EERSTE SAMENKOMST

Om precies twee uur waren de vijf detectives en hun hond in de grote tuin van Pip bijeen. Pip wachtte hen op en ging hen voor naar het zomerhuis.

„Dit hier is waarschijnlijk de beste plaats voor ons hoofdkwartier,” zei hij. „Want ik neem aan dat we vaker bijeen zullen moeten komen om de zaken te bespreken. Het is een uitstekende plaats omdat het achterin de tuin is en niemand ons kan afluisteren.”

Ze namen allen plaats op de houten bank die rondom het zomerhuis was geplaatst. Buster sprong direct op Larry’s knie en Larry vond dat wel prettig. En het scheen Dikky niets te kunnen schelen.

„Nu dan,” zei Larry, „aangezien ik de leider ben, kunnen we beter dadelijk beginnen. We zullen nog even doornemen wat we weten en dan zullen we erover praten wat we moeten doen.”

„Ik vind dit geweldig opwindend,” zei Betty, die het heerlijk vond om een van de vijf grote detectives te zijn.

„Val ons niet in de rede,” zei Pip.

Betty trok een ernstige uitdrukking op haar gezicht en ging muisstil zitten.

„Nu, we weten allemaal dat het atelier van meneer Hick, dat hij achter in zijn tuin had, gisteravond is af gebrand,” zei Larry. „Meneer Hick was er niet voordat de brand tegen het einde liep. Zijn chauffeur haalde hem af van de trein uit Londen. De mensen van de verzekering zeggen dat het vuur is ontstaan door brandende petroleum, dus moet iemand het opzettelijk hebben gedaan. Wij - de detectives - zijn van plan om erachter te komen wie deze misdaad heeft begaan. Tot zover alles duidelijk?”

„Heel duidelijk,” zei Pip dadelijk.

Buster kwispelde met zijn staartje. Toen deed Dikky zijn mond open en sprak temerig:

„Ik geloof dat we allereerst...”

Maar Larry viel hem dadelijk in de rede.

„Ik doe het woord wel, Dikky, en jij niet,” zei hij. „Dus houd je mond dicht.”

Dikky zweeg, maar hij keek helemaal niet vriendelijk. Hij toverde een verveelde uitdrukking op zijn gezicht en rinkelde met het geld in zijn broekzak.

„Wat we nu moeten doen om erachter te komen wie de misdaad heeft begaan, is ervoor te zorgen dat we te weten komen of er iemand die avond bij het atelier is geweest. Als dat tenminste het geval is,” zei Larry. „Dikky vertelde ons dat hij een zwerver heeft gezien. Op de een of andere manier moeten we die zwerver vinden en te weten komen of hij iets met de brand te maken had. En dan is mevrouw Minns er ook nog. Over haar moeten we ook iets meer weten.”

„Moeten we niet onderzoeken of iemand iets tegen meneer Hick had?” vroeg Daisy. „Men steekt nu eenmaal niet zomaar een huis in brand. Het moet zijn gebeurd om meneer Hick iets betaald te zetten. Denken jullie ook níét?”

„Dat is een heel goede opmerking, Daisy,” zei Larry. „Dat is in ieder geval een van de punten die we moeten onderzoeken. Wie had een hekel aan meneer Hick?”

„Ik geloof dat er wel honderd mensen zijn die iets tegen hem hadden,” zei Pip. „Onze tuinman zegt dat hij een heel erg slecht humeur heeft en dat niemand hem aardig vindt.”

„Als we er nu achter kunnen komen wie gisteravond in de tuin is geweest die een hekel aan hem had, dan hebben we de man te pakken!” zei Larry.

„We moeten aanknopingspunten vinden,” bracht Dikky in het midden.

Hij kon zich eenvoudig niet langer stilhouden.

„Wat zijn dat?” vroeg Betty.

Ze vond het een erg mooi woord.

„Wat ben jij toch nog een klein meisje,” zei Pip. „Ze bedoelen iets heel anders dan jij denkt.”

„Wat zijn dat dan voor dingen?” vroeg Betty.

„Aanknopingspunten zijn dingen die ons moeten helpen om erachter te komen wat we willen weten,” zei Larry. „Bijvoorbeeld in een detectiveroman die ik gisteren las, liet de dief een peukje in de zaak, die hij beroofde, achter. Toen de politie het peukje opraapte, zagen ze dat het van een niet vaak voorkomend merk was. Toen gingen ze op zoek naar mensen die dat merk rookten en toen ze daar tenslotte achter kwamen, hadden ze de dief. Dat peukje was dus een aanknopingspunt.”

„Ik begrijp het,” zei Betty. „Ik zal enorm veel knopen vinden; ik bedoel natuurlijk aanknopingspunten. Dat lijkt me fantastisch.”

„We moeten allemaal onze ogen en oren open houden om zoveel mogelijk aanknopingspunten te vinden,” zei Larry. „We zouden bijvoorbeeld voetsporen kunnen vinden. Je weet wel, ik bedoel voetafdrukken bij het huis, die door de dader zijn achtergelaten.”

Dikky lachte laatdunkend. De anderen keken hem aan.

„Wat is er zo grappig?” vroeg Larry koel.

„O niets,” antwoordde Dikky. „Ik moest alleen maar lachen om het feit dat je naar voetsporen wilt gaan zoeken in de tuin van meneer Hick. Er zullen waarschijnlijk niet minder dan een miljoen afdrukken zijn met al die mensen die gisteravond naar de brand stonden te kijken.”

Larry werd rood. Hij keek naar Dikky’s ronde gezicht en Dikky grijnsde tegen hem.

„De man die het vuur heeft aangestoken heeft zich misschien wel onder de haag verstopt, of ergens anders, om een gunstige gelegenheid af te wachten,” zei Larry. „Niemand is gisteravond onder de haag gaan staan. Daar vinden we misschien voetsporen, of in de greppel, want daar is het modderig.”

„Dat zou inderdaad wel eens kunnen zijn,” zei Dikky. „Maar het heeft geen zin om naar voetstappen te zoeken die naar het huis leiden. De mijne zijn er, de jouwe, die van meneer Verdwijn en van honderd anderen.”

„Ik ben ervoor om meneer Verdwijn niet te laten weten dat we bezig zijn met de oplossing van het geheim,” zei Pip.

„Maar het is toch zijn taak,” zei Daisy. „Hij is zo zelfingenomen als een hond met twee staarten dat hij nu een echte misdaad mag oplossen.”

„Wel, we zullen bij meneer Verdwijn uit de buurt blijven,” zei Larry. „Wat zal hij stom kijken als we hem vertellen wie het in werkelijkheid heeft gedaan! Want ik ben er zeker van dat wij de oplossing zullen vinden als we ons best maar doen.”

„Wat zullen we als eerste doen?” vroeg Pip, die ernaar verlangde om te handelen.

„We moeten zoeken naar aanknopingspunten. We moeten meer te weten zien te komen over die oude zwerver in zijn gescheurde regenjas en met die oude hoed,” zei Larry. „En we moeten erachter komen of er iemand is die een hekel aan meneer Hick heeft. En we moeten te weten zien te komen of iemand de kans had om die dag in het atelier te komen om het in brand te steken.”

„Het is geen gek idee om met mevrouw Minns, de kokkin, te gaan praten,” zei Daisy. „Zij moet het weten als er iemand is geweest. En heeft meneer Hick niet nog een bediende buiten zijn chauffeur?”

„Ja, hij heeft een huisknecht, maar ik weet zijn naam niet,” zei Larry. „Maar daar komen we ook wel achter. Lieve hemel, we hebben heel wat te doen.”

„Laten we allemaal naar aanknopingspunten op zoek gaan,” zei Betty.

„Goed,” zei Larry, „Luister! Het is natuurlijk mogelijk dat we teruggestuurd worden als iemand ons in de tuin van meneer Hick ziet rondscharrelen. Ik zal daarom ergens wat geld laten vallen, zodat we kunnen zeggen dat we geld verloren hebben.”

„Goed,” zei Pip, terwijl hij opstond. „Kom, laten we dan nu gaan; ik geloof dat we het beste eerst mevrouw Minns vragen kunnen stellen. Ze zal wel heel blij zijn dat ze over alles kan praten. We kunnen misschien heel wat van haar te weten komen.”

Buster sprong van Larry’s knie met een kwispelende staart.

„Ik geloof dat hij ieder woord heeft begrepen,” zei Betty. „Hij kan waarschijnlijk net zo goed aanknopingspunten zoeken als wij zelf.”

„Ach, jij met je aanknopingspunten,” zei Larry lachend. „Kom, detectives. Dit wordt een opwindende zaak!”

Hoofdstuk 4

AANKNOPINGSPUNTEN EN MENEER VERDWIJN

De vijf kinderen liepen langs het huis van meneer Hick naar de plaats waar het huisje was afgebrand. Er was een klein houten hek voor een overdekt pad dat naar het huisje leidde. Ze besloten om daarlangs te lopen, omdat niemand hen dan zou zien.

Er hing nog steeds een afschuwelijke brandlucht.

De kinderen openden het hek en liepen het overgroeide pad op. En daar stond dan het restant van wat eens het atelier van meneer Hick was geweest; een zwarte ruïneachtige hoop. Het was maar een klein huis geweest. Eens had het twee kamers gehad, maar meneer Hick had de tussenmuur weggehaald en daarna was er een grote kamer voor hem om in te werken.

„Nu,” zei Larry half fluisterend. „We moeten goed om ons heen kijken om te zien of we iets kunnen vinden dat ons kan helpen.”

Het had totaal geen zin om te gaan kijken op de plaats waar al die toeschouwers de voorgaande avond hadden gestaan. De tuin was helemaal vertrapt en overal zaten voetafdrukken. De kinderen gingen uiteen en op plechtige wijze zochten zij langs het overgroeide pad dat naar het huisje leidde. Ook keken ze onder de heg in de modder.

Buster keek ook, maar hij dacht dat ze op zoek waren naar konijnen, zodat hij ieder konijnenhol ging omwoelen. Hij scheen het altijd jammer te vinden dat konijnen hun holen niet groot genoeg maakten voor honden. Hoe gemakkelijk zou het dan zijn om een vluchtend konijntje na te jagen.

„Kijk Buster eens naar aanknopingspunten zoeken,” zei Pip giechelend.

De kinderen keken naar voetafdrukken. Er waren geen speren op het pad, omdat het van grind was, hetgeen natuurlijk geen voetsporen naliet. Ze keken ook naar de struiken die in grote aantallen langs het pad groeiden.

Pip liep naar een greppeltje waar de haag boven groeide en een kleine wilde roos. En daar vond hij iets. Hij riep de anderen voorzichtig.

„Hier, zeg kom eens! Ik heb iets gevonden.”’

Tegelijk stonden ze allemaal over hem heengebogen. Buster ook, met zijn neus snuivend.

„Wat is het?” vroeg Larry.

Pip wees in de modderige greppel naast zich. Daar groeiden dovenetels die waren vertrapt. Het was duidelijk dat daar iemand had gestaan en de enige reden waarom iemand daar ging staan, was om zich te verbergen.

„Maar dat is niet alles!” zei Pip opgewonden. „Kijk, hier is die persoon gekomen en ook weer langs weggegaan.”

Hij wees naar de haag achter zich en de kinderen zagen er een gat waar gebroken en omgebogen takken en twijgjes lagen. Daar had iemand zich een weg door gebaand.

„Ooo,” zei Daisy met wijdopen ogen. „Is dit nu een aanknopingspunt, Larry?”

„Een heel goed aanknopingspunt,” zei Larry aangenaam verrast. „Heb je ook voetafdrukken gezien, Pip?”

Pip schudde zijn hoofd.

„De man die zich hier heeft verborgen, heeft steeds op de dovenetels getrapt,” zei hij. „Kijk maar, je kunt zien waar hij door de greppel is heengelopen.”

Oplettend volgden de kinderen het spoor op de platgetrapte dovenetels. De greppel maakte een bocht naar de achterkant van het huisje, maar op die plaats hadden de vorige avond helaas zoveel mensen gelopen dat het onmogelijk was om de voetstappen er uit te halen en te zeggen dat die bij de persoon in kwestie behoorden.

„Luister eens,” zei Dikky plotseling. „Misschien kunnen we aan de andere kant van de haag afdrukken vinden. Wat denk je ervan om met z’n allen door dat gat te kruipen? Dan kunnen we kijken of er aan de andere kant iets te zien valt.”

Ze kropen allemaal door het gat in de heg; Dikky als laatste. En hij zag iets toen hij erdoor kroop. Het was een stukje grijs flanel dat aan een doorn vastzat.

Hij floot zacht en greep Larry beet, die vlak voor hem kroop. Toen wees hij naar het stukje flanel.

„De man heeft zijn jas opgescheurd toen hij door het gat is gekropen,” zei hij. „Zie je dat? Geloof me, we komen al een heel eind in de goede richting. We weten nu dat de man een grijs flanellen kostuum droeg.”

Larry haalde voorzichtig het stukje grijze stof van de doorn. Hij deed het in een lucifersdoosje en wenste dat hijzelf in plaats van Dikky het had ontdekt.

„Goed zo,” zei hij tegen Dikky. „Dat zou wel eens een waardevol aanknopingspunt kunnen zijn.”

„Heeft Dikky een knoop gevonden?” vroeg Betty opgewonden.

Iedereen kwam om Dikky heen staan om te horen wat hij had gevonden. Larry deed het lucifersdoosje open en liet het kleine stukje grijs flanel zien.

„Nu hoeven we alleen maar zien te weten te komen wie een grijs flanellen kostuum draagt, waar een stukje af is en we hebben de man,” zei Daisy erg ingenomen.

„Ik geloof dat we heel wat slimmer zijn dan meneer Verdwijn,” zei Pip.

„Ik heb namelijk bijzonder scherpe ogen, weet je,” zei Dikky, die zich nu bijzonder met zichzelf voelde ingenomen. „Maar het is wel begrijpelijk dat niet iemand anders dan ik het zag, want ik heb een heel goed verstand.”

„Houd je stil !” zei Larry. „Het was zuiver toeval dat jij het zag.”

Hij deed het stukje stof weer in het lucifersdoosje. Ze voelden zich allemaal een beetje opgewonden.

„Ik vind het heerlijk om detective te zijn,” zei Betty gelukkig.

„Ik zou niet weten waarom,” zei Pip. „Je hebt tot op dit moment nog niets gevonden. Ik heb de plaats gevonden waar de man zich verborgen heeft gehouden en Dikky vond een stukje van zijn jas. Jij hebt nog helemaal niets gevonden !”

Larry vond het voetspoor. Hij vond het zuiver toevallig. Het gat in de heg kwam uit op een stuk grasland waar men helemaal geen voetsporen kon zien. Maar er was een boer geweest die een paar vierkante meter plaggen had afgestoken en daar was langs de rand een duidelijk voetspoor.

„Ik vermoed dat de afdruk van die boer is,” zei Pip toen Larry hem erop wees.

„Nee, daar is het voetspoor van de boer,” zei Larry, terwijl hij naar een groot spoor van spijkerschoenen wees, dat langs het pad liep. „Deze afdruk is kleiner. Ik denk dat het maat acht is en de sporen van de boer zijn wel maat twaalf. Het is geweldig. Het moet wel het spoor zijn van de man die we zoeken. Laten we eens gaan kijken of we nog een kunnen vinden.”

Ze zochten overal. In het gras konden ze toch niets zien en daarom zochten ze langs de randen van het veld. En daar vond Daisy drie of vier voetsporen, waarvan enkele aan beide kanten van het hek dat de afsluiting van het veld vormde, en toegang gaf tot de weg die erlangs liep.

„Zijn dit dezelfde sporen?” riep ze.

De anderen kwamen eraan rennen. Ze keken heel scherp. Larry knikte en zei:

„Ik geloof het wel. Deze schoenen hebben rubberen zolen met een kruisprofiel. Pip, ga jij eens even naar die andere afdruk kijken om te zien of die net zo is.”

Pip liep terug naar het pad waar de boer de plaggen had afgestoken. Ja, ook daar was het kruisprofiel in de voetafdruk te zien. Het was een spoor van dezelfde schoen, dat was duidelijk.

„Ja,” schreeuwde hij. „Het is van dezelfde schoen.”

De anderen waren nu erg opgewonden. Ze kwamen al een heel eind verder.

„Wel,” zei Larry, terwijl hij over de weg keek, „ik geloof dat het niet veel zin heeft om verder te gaan, omdat de weg hard van oppervlak is, zodat we er toch niets op kunnen zien. Maar we hebben gevonden waarnaar we zochten. We zijn erachter gekomen dat een man zich om de een of andere reden onder de heg verborgen heeft gehouden, en we weten dat hij bepaalde schoenen droeg met rubberzolen die een kruisprofiel hebben en we weten de maat ook zo ongeveer. Dat is niet zo gek werk voor één dag.”

„Ik zal een tekening van het spoor maken,” zei Dikky. „Ik zal de juiste maat opnemen en een goede kopie van de afdrukken maken. Dan hoeven we alleen maar op zoek te gaan naar de schoenen en we hebben de man die we zoeken.” „We weten wat voor soort schoenen hij droeg en wat voor een kostuum,” zei Larry, terwijl hij dacht aan het kleine stukje stof in het lucifersdoosje. „Ik wed dat meneer Verdwijn niets van dat alles heeft gezien.”

„Ik ga geloof ik maar snel even naar het hotel om papier te halen,” zei Dikky gewichtig, „dan kan ik de voetafdruk natekenen. Het is maar goed dat ik zo best kan tekenen. Het laatste kwartaal heb ik de eerste prijs voor Kunst gewonnen.”

„Wat voor Kunst?” vroeg Larry. „De kunst van opscheppen? Of de kunst om teveel te eten?”

„Ben je niet goed wijs?” vroeg Dikky, die het geplaag helemaal niet leuk vond.

„Hij is wel goed wijs,” zei Daisy, „maar hij schept niet zo erg op over zijn hersens als jij doet, Donald Izaak Kempenaar I”

„Laten we teruggaan naar het verbrande huis om te zien of er nog andere sporen te vinden zijn,” zei Pip, die begreep dat er ruzie op til was.

„Ja,” zei Betty. „Ik ben de enige die nog geen knoop heeft gevonden en dat wil ik zo graag.”

Ze keek zo triest dat Dikky haar snel troostte.

„Maar Buster heeft ook nog niets gevonden,” zei hij. „Hij heeft zijn best gedaan, maar hij heeft nog helemaal niets ontdekt. Maak je maar geen zorgen, Betty. Ik heb zo’n idee dat jij heel snel een geweldig aanknopingspunt zult vinden.”

Ze gingen allen terug naar het gat in de heg en kropen erdoor. Dikky ging direct naar het hotel om een stuk papier en een potlood te halen. De anderen bleven staan en staarden naar de resten van het afgebrande huisje.

„Wat doen jullie hier?” vroeg plotseling een bulderende stem. „Verdwijn!”

„Lieve help, dat is meneer Verdwijn,” fluisterde Larry. „Zoek mijn geld, jongens!”

De vier kinderen liepen rond en deden alsof ze iets zochten.

„Heb je gehoord wat ik zei?” vroeg de politieman grommend. „Waar zoeken jullie naar?”

„Mijn geld,” zei Larry.

„O,” zei meneer Goon. „Ik denk dat je die hebt verloren toen je hier gisteravond je neus in zaken kwam steken die je niets aangingen. Ik weet niet wat er van de kinderen van tegenwoordig terecht moet komen... altijd hinderen ze de ouderen en altijd vallen ze je lastig als je belangrijke dingen te doen hebt. Verdwijn jullie!”

„Ah,” zei Larry, „daar is wat.” Hij boog zich voorover en raapte een geldstuk op dat hij had laten vallen toen ze die middag waren begonnen met het zoeken naar sporen. „Goed, meneer Goon. We gaan nu weer. Ik heb mijn geld gevonden.”

„Nu, verdwijn dan!” gromde de politieman. „Ik moet hier aan het werk... belangrijke dingen, weet je, en ik wil niet dat kinderen me bij mijn bezigheden storen.”

„Zoekt u naar knopen?” vroeg Betty, maar ze kreeg dadelijk zo’n stomp van Pip, dat ze bijna voorover viel.

Gelukkig nam meneer Verdwijn geen notitie van die opmerking. Hij joeg de kinderen via het hek naar de straat.

„En kom hier niet weer om de zaak in de war te sturen!”

„In de war sturen!” zei Larry beledigd, toen ze samen over de weg liepen. „Hij denkt dat kinderen alleen maar dingen in de war sturen. Als hij wist wat we vanmorgen hadden gevonden, dan zou hij groen van afgunst zijn.”

„Werkelijk?” vroeg Betty nieuwsgierig. „Dan zou ik hem wel graag eens willen zien.”

„Ik werd bijna groen in mijn gezicht toen jij aan meneer Verdwijn vroeg of hij op zoek was naar aanknopingspunten,” zei Pip boos. „Ik dacht dat je er direct achteraan zou zeggen dat we ze zelf ook zochten en al heel wat hadden gevonden. Dat is wel het naarste wanneer je een klein meisje zoals jij bij de detectives hebt!”

„Ik zou niet hebben gezegd dat we al iets hadden gevonden,” zei Betty bijna in tranen. „O, kijk, daar is Dikky. We moeten hem waarschuwen dat meneer Verdwijn daar is. "

Ze hielden Dikky tegen en waarschuwden hem. Hij besloot daarom later naar de plaats van de afdruk te gaan. Hij mocht die meneer Verdwijn niet en Buster evenmin.

„Het is tijd voor de thee,” zei Larry, terwijl hij op zijn horloge keek. „Morgen om tien uur zien we elkaar weer in het zomerhuis van Pip. We hebben het vandaag uitstekend gedaan. Ik zal aantekeningen maken van onze vondsten. Het is werkelijk opwindend!”

Hoofdstuk 5

DIKKY EN LARRY HOREN IETS NIEUWS

Om tien uur de volgende ochtend waren de vijf kinderen en Buster weer in het oude zomerhuis. Dikky keek heel gewichtig. Hij haalde een enorm groot vel papier tevoorschijn waarop hij de rechter- en linkervoetafdruk op ware grootte had getekend, met het kruisprofiel van de rubberzool. Het was een heel goede tekening. De anderen staarden ernaar.

„Niet zo gek, hè?” vroeg Dikky, terwijl hij groeide van trots, waardoor hij weer een onaangename indruk op de anderen maakte. „Heb ik je niet gezegd dat ik heel goed was in tekenen?”

Larry stootte Pip aan en fluisterde hem in het oor:

„Laten we hem een toontje lager laten zingen.”

Pip grijnsde en vroeg zich af wat Larry van plan was te doen. Larry nam de tekening en keek ernaar met een plechtige uitdrukking op zijn gezicht.

„Hm, vrij goed,” zei hij, „alleen vind ik dat je de staart een ietsje verkeerd hebt getekend.”

Pip viel hem onmiddellijk bij.

„Wel, ik geloof dat de oren ook niet helemaal de juiste vorm hebben,” zei hij. „In ieder geval het rechteroor niet.”

Dikky keek met open mond naar zijn eigen tekening om te zien of het wel de goede was. Ja, het was de tekening van de voetsporen. Waar hadden Larry en Pip het toch over?

„Natuurlijk zegt men altijd dat handen het moeilijkst zijn om te tekenen,” zei Larry, terwijl hij met een scheef hoofd opnieuw aandachtig naar de tekening keek. „Ik geloof toch dat Dikky iets meer over handen moet leren.”

Daisy probeerde haar lachen te onderdrukken. Betty was stomverbaasd en ze keek naar de tekening om de staart, oren en handen te ontdekken, waar Larry en Pip het zo druk over hadden. Dikky werd rood van woede.

„Ik geloof dat jullie denken dat jullie weer grappig zijn,” zei hij, terwijl hij de tekening uit Larry’s hand griste. „Jullie weten heel goed dat het een tekening is van de voetafdrukken.”

„Lieve hemel! Natuurlijk, dat is het,” zei Pip met een verbaasde stem. „Natuurlijk! Larry, hoe hebben we ons zo kunnen vergissen?”

Daisy begon luidkeels te lachen. Dikky vouwde het stuk papier op en keek diep beledigd. Buster sprong op zijn knie en likte de neus van zijn baasje. Betty slaagde erin alles op haar eenvoudige manier weer goed te maken.

„Nu, het was toch maar een grapje, hè, Larry? Ik zag dat het een keurige tekening was van de voetsporen die we hebben gezien. Ik kon me niet voorstellen waar Pip en jij het over hadden. Dikky, ik wilde dat ik zo goed kon tekenen als jij.”

Dikky was opgestaan om weg te gaan, maar nu ging hij weer zitten. De anderen grijnsden. Het was niet aardig om die arme Dikky zo te plagen, maar’ hij verbeeldde zich ook zoveel.

„Ik heb in het kort een paar aantekeningen gemaakt over gisteren,” zei Larry, terwijl hij een klein notitieboekje uit zijn zak haalde. Hij deed het open en las snel de lijst van aanknopingspunten op. Toen stak hij zijn hand uit naar Dikky’s tekening. „Ik geloof dat we die maar bij de aantekeningen moeten bewaren,” zei hij. „Ik zal alles zorgvuldig bewaren, omdat het misschien al spoedig belangrijk kan zijn. Waar zullen we het bewaren?”

„Er zit een paneel los in de wand van het zomerhuis,” zei Pip snel. „Daar verstopte ik altijd al dingen toen ik zo oud was als Betty nu. Het lijkt me wel een geschikte plaats om alles daar op te bergen.”

Hij liet de anderen het losse paneel zien. Buster was er nog het meest in geïnteresseerd; hij ging dan ook op de bank staan en krabde er met zijn pootjes aan.

„Hij denkt dat er een konijntje achter zit,” zei Betty.

Het notitieboekje, het lucifersdoosje met het stukje grijze stof en de tekening van Dikky werden er zorgvuldig achter verborgen, waarna het paneel weer op zijn plaats werd gezet. De kinderen voelden zich allemaal erg blij met zo’n prachtige bergplaats.

„En wat zijn nu je plannen voor vandaag?” vroeg Pip. „We moeten verdergaan met het oplossen van het raadsel. We willen toch niet dat de politie alles eerder ontdekt dan wij!”

„Wel, een van ons, of meerdere moeten mevrouw Minns, de kokkin, ondervragen,” zei Larry. Hij zag dat Betty niet begreep wat ondervragen was. „Dat betekent dat we erachter moeten zien te komen wat de kokkin erover te zeggen heeft,” verklaarde hij.

Betty knikte.

„Dat zou ik wel kunnen doen,” zei ze.

„Jij!” zei Pip minachtend. „Je zou haar onmiddellijk vertellen wat we allemaal te weten zijn gekomen. Je kunt zelfs niet het kleinste geheimpje bewaren!”

„Ik vertel nu geen geheimen meer,” zei Betty. „Dat weet je heel goed. Ik heb niet één geheimpje meer verklapt sinds ik zes jaar was.”

„Houden jullie beiden je stil,” zei Larry. „Ik geloof dat Daisy en Pip maar eens naar mevrouw Minns moesten gaan.

Daisy kan dat heel goed doen en Pip kan uitkijken of meneer Verdwijn of meneer Hick er niet aankomen, zodat ze kunnen raden wat Daisy doet.”

„Wat zal ik doen, Larry?” vroeg Dikky plotseling onderdanig.

„Jij en ik gaan met de chauffeur praten,” zei Larry. „Hij zou wel eens iets los kunnen laten dat interessant voor ons is. Hij maakt de auto meestal ’s ochtends schoon.”

„En wat moet ik dan?” vroeg Betty teleurgesteld. „Moet ik niets doen? Ik ben ook een van de detectives!”

„Jij kunt niets doen,” zei Larry.

Betty keek erg droevig gestemd. Dikky kreeg medelijden met haar.

„We willen Buster niet meenemen,” zei hij. „Denk je niet dat jij met hem in de weiden wat zou kunnen wandelen? Hij vindt het heerlijk om op konijnenjacht te gaan.”

„O ja, dat zou ik kunnen doen,” zei Betty plotseling opgelucht. „En je weet nooit of ik niet toch nog een knoop vind.”

Ze lachten allen. Betty kon eenvoudig de woorden knoop en aanknopingspunt niet uit elkaar houden.

„Ja, ga jij maar een belangrijke knoop zoeken,” zei Larry.

En zo ging Betty met Buster vlak achter zich aan. Ze liep naar de weg die toegang tot de weiden verschafte en de anderen hoorden dat ze tegen Buster zei dat hij op konijntjes mocht jagen, terwijl zij naar knopen zocht.

„Nu dan, aan het werk,” zei Larry, terwijl hij opstond. „Daisy, jij en Pip gaan nu naar mevrouw Minns.”

„Welk smoesje kunnen we verzinnen voor ons bezoek?” vroeg Daisy.

„Je moet zelf maar iets bedenken,” zei Larry. „Gebruik je verstand. Dat doen detectives nu eenmaal. Anders bedenkt Pip wel iets.”

„Het is beter dat we niet allemaal tegelijk door de straat gaan,” zei Pip. „Dikky en jij gaan eerst om te zien of jullie de chauffeur aan het werk kunnen vinden en daarna gaan Daisy en ik.”

Larry en Dikky gingen samen weg. Ze liepen door de straat en kwamen bij het huis van meneer Hick, dat een eindje van de weg afstond en een eigen oprijlaan had. De garage was opzij van het huis. Er klonk luid gefluit van die kant en men hoorde het geluid van water.

„Hij maakt de auto schoon,” zei Larry zacht. „Kom, we doen alsof we iemand willen bezoeken die hier niet woont en dan vragen we hem of hij het goed vindt dat we hem helpen.”

De jongens liepen samen de oprijlaan in. Ze kwamen bij de garage en Larry liep op de jonge man af die de auto stond schoon te spuiten.

„Goedemorgen,” zei hij. „Woont mevrouw Thompson hier?”

„Nee,” zei de man. „Dit is het huis van meneer Hick.”

„O,” zei Larry ernstig. Toen keek hij naar de auto en zei: „Dat is een hele fijne, hè?”

„Ja, het is een Rolls Royce,” zei de chauffeur. „Heerlijk om in te rijden. Hij ziet er vandaag wel heel erg vies uit. Ik moet al mijn andere werk laten liggen om de wagen schoon te maken, want mijn baas wil er vanmorgen nog in rijden.”

„Wij zullen u wel helpen,” zei Larry uit zichzelf. „Ik zal wel spuiten. Dat doe ik ook heel vaak voor mijn vader.”

In minder dan een minuut hielpen de beide jongens de chauffeur en het gesprek kwam al spoedig op de brand.

„Vreemde geschiedenis, die brand,” zei de chauffeur, terwijl hij de motorkap met een stuk poetskatoen schoonwreef. „Mijn baas was nogal opgewonden over het verlies van die waardevolle papieren. En nu wordt er gezegd dat het opzettelijk is gebeurd. Nu ja, Peeks zei eens dat het hem verbaasde dat er niet iemand was die meneer Hick een klap in zijn gezicht gaf voor de manier waarop hij iedereen behandelt!”

„Wie is Peeks?” vroeg Larry gehaast.

„Peeks was zijn persoonlijke bediende... een soort secretaris en huisknecht tegelijk,” zei de chauffeur. „Hij is nu weg. Hij is op de dag van de brand vertrokken.”

„Waarom is hij weggegaan?” vroeg Dikky onschuldig.

„Hij werd eruit getrapt!” zei de chauffeur. „Meneer Hick heeft hem zijn geld gegeven en hij is gegaan. Geloof me, ze hebben behoorlijk ruzie gehad.”

„Waarover?” vroeg Larry.

„Het schijnt dat meneer Hick erachter gekomen is dat Peeks zijn kleren wel eens droeg,” zei de chauffeur. „Weet je, de baas en hij hadden dezelfde maat en Peeks verbeeldde zich nogal veel. Ik heb hem wel eens zien pronken met het donkerblauwe pak van meneer Hick, met de blauwe das met rode spikkeltjes en de wandelstok met gouden knop.”

„O,” zei Dikky. „En ik denk dat meneer Hick erachter is gekomen en Peeks daarom heeft gezegd te vertrekken. Was Peeks erg in de war?”

„Geloof dat maar,” zei de chauffeur. „Hij kwam bij me en de dingen die hij over de baas heeft gezegd zouden ieders oren doen gloeien. Toen ging hij tegen elf uur weg. Zijn oude moeder woont in het dichtstbijzijnde dorp en ik denk dat ze wel verbaasd zal zijn geweest toen ze Horace met bagage en al op die tijd van de ochtend zag binnenkomen.”

De beide jongens dachten hetzelfde.

, Het ziet ernaar uit alsof Peeks dat huisje in brand heeft gestoken. We moeten hem vinden en erachter zien te komen wat hij die avond heeft gedaan. ’

Er klonk een stem vanuit het raam op de eerste etage. „Thomas! Is de auto al schoon? Waar zit je in ’s hemelsnaam over te jammeren? Daar betaal ik je toch niet voor!” „Dat is de baas,” zei Thomas zacht. „Jullie kunnen beter verdwijnen. Bedankt voor de hulp.”

De beide jongens keken naar het raam. Daar stond meneer Hick, met een kop thee of cacao in zijn hand. Met een woedende blik keek hij naar beneden.

„Meneer Hick met een kop,” zei Larry giechelend. „Die beste goedgemutste Hickkop!”

Dikky barstte in lachen uit.

„We zullen hem Hickkop noemen,” zei hij. „Ik vind wel dat we deze ochtend heel wat nieuws aan de weet zijn gekomen. Ik wil wedden dat Peeks het gedaan heeft! Ik geloof het beslist. "

„Ik vraag me af hoe Daisy en Pip verder komen,” zei Larry toen ze over de oprijlaan terugliepen. „Ik geloof dat ik ze ergens kan horen babbelen. Ik neem aan dat ze niet zulk opwindend nieuws hebben als wij!”

Hoofdstuk 6

MEVROUW MINNS VERTELT HEEL VEEL

Daisy en Pip kwamen een heel eind verder. Toen ze buiten de tuin van meneer Hicks stonden te bedenken welke smoes ze konden verzinnen om naar de keukendeur te gaan, hoorden ze zacht gemiauw. Daisy ging kijken waar het vandaan kwam.

„Hoorde je dat?” vroeg ze aan Pip.

Toen klonk het gemiauw opnieuw. Beide kinderen keken in de boom en zagen een katje zitten dat niet naar boven en niet naar beneden kon. Het was een klein, zwart-wit katje.

„Het zit daar vast,” zei Daisy. „Kun jij in de boom klimmen en het eruit halen?”

Pip kon het en hij deed het ook. Even later gaf hij het kleine schepseltje aan Daisy en zij drukte het liefkozend tegen zich aan.

„Waar hoort dat katje thuis?” vroeg ze zich af.

„Waarschijnlijk bij mevrouw Minns, de kokkin,” zei Pip dadelijk. „In ieder geval is het een prachtig smoesje voor ons om naar de keukendeur te gaan en te vragen.”

„Inderdaad,” zei Daisy opgelucht.

Dus liepen ze beiden de oprijlaan in en gingen naar de ingang van de keuken, welke zich aan de andere kant van het huis bevond dan de garage.

Een meisje van een jaar of zestien veegde het tuinpad aan en van binnen klonk een stem die niet van ophouden scheen te weten.

„En zorg ervoor dat er geen stukken papier op het pad blijven rondslingeren, Lily! De laatste keer dat je het pad hebt aangeveegd, heb je een gebroken fles laten liggen en een halve krant en de hemel mag weten wat allemaal nog. Waarom je moeder je niet heeft geleerd hoe je moet vegen, stoffen en bakken, weet ik niet! De vrouwen van tegenwoordig laten hun kinderen over aan mensen zoals ik om iets van te leren. En dat moet ik nu ook nog allemaal doen buiten het nauwlettend opvolgen van alles wat zo’n bijzondere man als meneer Hick beveelt.”

Dat zei ze allemaal achtereen zonder een keer te pauzeren. Het meisje scheen er echter geen aandacht aan te schenken, maar ze veegde het tuinpad verder aan; het stof vloog voor haar uit.

„Hallo,” zei Pip. „Hoort dit katje hier thuis?”

„Mevrouw Minns!” riep het meisje. „Hier zijn een paar kinderen met het katje.”

Mevrouw Minns verscheen in de deuropening. Ze was een ronde, dikke vrouw, klein en hijgend. Ze had haar mouwen tot over haar ellebogen opgestroopt.

„Is dit uw katje?” vroeg Pip opnieuw, en Daisy hield het katje naar voren om het aan de kokkin te laten zien.

„Waar heeft het deze keer nu weer gezeten?” vroeg mevrouw Minns, terwijl ze het katje aanpakte en het voorzichtig tegen zich aandrukte. „Sweetie,” riep ze. „Sweetie, hier is je katje weer. Waarom let je er niet beter op?”

Een grote zwart-witte kat kwam uit de keuken aangelopen en keek onderzoekend naar het katje. Het katje mauwde en probeerde op de vloer te springen.

„Neem je katje mee, Sweetie,” zei mevrouw Minns.

Ze zette het katje neer, en dat rende onmiddellijk naar de moeder.

„Lijkt het niet sprekend op zijn moeder?” vroeg Daisy.

„Ze heeft er nog twee,” zei mevrouw Minns. „Kom maar binnen, dan kunnen jullie even kijken. Het zijn zulke liefjes. Honden kan ik niet uitstaan, maar geef mij maar een kat en kleintjes, dan ben ik gelukkig.”

De beide kinderen gingen de keuken binnen. De grote zwart-witte kat was in een mand gaan liggen en de kinderen zagen er ook nog drie zwart-witte katjes liggen, allemaal gelijk.

„O, mag ik een poosje blijven om met ze te spelen?” vroeg Daisy, die dacht dat het een geweldig smoesje zou zijn om met mevrouw Minns in gesprek te komen.

„Zolang jullie me niet in de weg lopen,” zei mevrouw Minns, terwijl ze een trommel met meel op de tafel zette. Ze zou een cake gaan bakken. „Waar wonen jullie?” vroeg ze.

„Niet zover weg, een eindje verder in de straat,” antwoordde Pip. „We hebben de brand gisteravond ook gezien.”

Dat bracht mevrouw Minns ineens op het gewenste onderwerp. Ze zette haar handen in de zij en schudde haar hoofd, zodat haar dikke wangen bewogen.

„Dat was me een hele schok!” zei ze. „Geloof me, toen ik zag wat er gebeurde, had iedereen me met een veertje omver kunnen blazen.”

De beide kinderen waren er echter van overtuigd dat zelfs een staaf ijzer mevrouw Minns nog niet omver zou krijgen. Daisy streelde de katjes, terwijl de kokkin verder vertelde, en haar cake helemaal vergat.

„Ik zat hier in de keuken en trakteerde mezelf op een kopje chocolade, waarbij ik mijn zuster het een en ander vertelde,” zei ze. „Ik was moe van het schoonmaken van de provisiekast en was dus blij dat ik kon zitten. En opeens zegt mijn zuster tegen me. Maria, ’ zegt ze,, ik ruik brandlucht! ’”

De kinderen staarden haar aan. Mevrouw Minns vond het heerlijk om zo’n aandachtig gehoor te hebben.

„Ik zeg tegen Hannah - zo heet mijn zuster - ik zeg: . Brandlucht! Dat is toch niet de soep die aanbrandt? ’ En Hannah zegt:. Maria, er is iets dat verschrikkelijk brandt! ’ En toen keek ik uit het raam en zag een vuurgloed in de tuin!”

„Dat was een hele schok voor u,” zei Daisy.

„Wel, ik zeg tegen mijn zuster:, Het ziet ernaar uit alsof het atelier van de baas in brand staat. Grote genade, ’ zei ik. , Wat is me dit toch een dag geworden. Eerst krijgt meneer Peeks zijn ontslag en hij vertrekt met al zijn bagage. Toen kwam meneer Smellie en de baas en hij krijgen enorme ruzie. Daarna kwam die oude zwerver en de baas betrapte hem op het stelen van eieren uit de kippenren! Nu krijgen we nog brand ook! ’”

De beide kinderen luisterden aandachtig. Dit was allemaal nieuw voor hen. Goede hemel! Er scheen de vorige dag wel een en ander te zijn gebeurd. Pip vroeg wie meneer Peeks was.

„Dat was de bediende en de secretaris van de baas,” zei mevrouw Minns. „Verwaand heerschap! Ik had nooit tijd voor hem en ik vind het heel goed dat hij hier vandaan is! En het zou me niet verbazen als hij iets met die brand te maken had.”

Maar toen mengde Lily zich in het gesprek.

„Meneer Peeks was veel te zeer een heer om zoiets te doen,” zei ze, terwijl ze haar bezem in een hoek neerzette. „Als je het mij vraagt, is het die oude meneer Smellie.”

De kinderen konden nauwelijks geloven dat er iemand bestond met zo’n naam.

„Is dat zijn werkelijke naam?” vroeg Pip.

„Zeker,” antwoordde mevrouw Minns. „En hij is nog een oude viezerik op de koop toe. Wat zijn huishoudster voor iemand is, weet ik niet. Ze schijnt helemaal niets voor hem te doen. Zé laat hem maar met gaten in zijn sokken lopen en rafels aan zijn pakken en zijn hoed moet ook nodig geborsteld worden. Hij is een geleerde oude baas, dat wordt tenminste beweerd. Hij schijnt meer over oude boeken te weten dat iemand anders in het hele land.”

„Waar hadden meneer Hick en hij ruzie over?” vroeg Pip.

„De hemel mag het weten,” zei mevrouw Minns. „Altijd hebben ze ruzie. Ze weten beiden heel veel, maar ze zijn het niet eens. In ieder geval liep meneer Smellie woedend het huis uit, waarbij hij de deur achter zich dichtsloeg. Zo hard dat mijn steelpannen bijna van het fornuis afvielen. Maar dat hij het atelier in brand heeft gestoken, zoals Lily zegt, daar hoef je geen woord van te geloven. Volgens mij weet hij niet eens hoe hij een vuur moet aanmaken. Het is vast die verwaande meneer Peeks geweest; die had tenminste genoeg redenen om meneer Hick de voet dwars te zetten. Let maar op mijn woorden!”

„Dat zou hij nooit doen,” viel Lily uit, die het voor de bediende scheen te willen opnemen. „Hij is werkelijk een aardige jongeman. U hebt het recht niet om zulke dingen te zeggen, mevrouw Minns.”

„Luister eens goed, meisje!” zei de kokkin nu boos. „Als je denkt dat je zo tegen je ouderen en meerderen kunt praten, dan heb je het wel mis! Je kunt mij niet vertellen of ik het recht heb het een of ander te zeggen. Wacht jij nu maar eerst totdat je fatsoenlijk een vloer kunt schrobben, het stof van schilderijen kunt afnemen en spinnenwebben ziet wanneer je er bijna met je gezicht tegen aanloopt, voordat je een grote mond tegen mij durft op te zetten!”

„Ik zette geen grote mond op,” zei het arme kind. „Het enige dat ik zei, was...”

„Begin nu niet opnieuw,” zei mevrouw Minns, terwijl ze met de deegroller op de tafel sloeg, alsof het op Lily’s hoofd was. „Haal jij me het braadvet maar, als je tenminste nog weet waar je het gisteren hebt gelaten. En geen woord meer, alsjeblieft!”

De kinderen wilden niets horen over Lily’s gebreken of over de plaats waar ze het braadvet had gelaten. Ze wilden meer horen over mensen met wie meneer Hick ruzie had gehad. Het leek erop dat zowel meneer Peeks als meneer Smellie iets tegen meneer Hick had. En dan die oude zwerver!

„Was meneer Hick erg boos op die zwerver toen hij hem betrapte op het stelen van de eieren?” vroeg Pip.

„Boos?” vroeg mevrouw Minns. „Je kon hem door de hele tuin en in het hele huis horen.” Ze vond het prettig dat ze over dat alles kon praten. „Ik zei tegen mezelf:, Daar is de baas weer bezig! Het is jammer dat hij niet eens zo tekeer gaat tegen Lily. ’”

Lily verscheen uit de provisiekamer; ze zag er verdrietig uit. De kinderen hadden medelijden met haar. Het meisje zette het braadvet met een bons op de tafel.

„Is er een reden om bet tafelblad te breken?” vroeg mevrouw Minns. „Wat ben je vandaag toch een onmogelijk kind. Ga maar heel snel de achtertrap dweilen, jongedame. Dan heb je de eerste tijd tenminste iets te doen.”

Lily verliet de keuken, met een emmer in haar hand.

„Vertel ons eens iets over die zwerver,” zei Pip. „Hoe laat zag meneer Hick hem de eieren stelen?”

„In de ochtend,” zei mevrouw Minns, die het deeg met vaardige hand rolde. „De oude vent kwam eerst bij mijn achterdeur om te bedelen om brood en vlees, maar ik heb hem weggestuurd. Ik neem aan dat hij door de tuin naar het kippenhok is gegaan, en de baas heeft hem vanuit het raam van het atelier gezien. Hij ging op hem af en dreigde de politie te halen, en die oude zwerver rende langs mijn keukendeur alsof hij door honderd honden werd achternagezeten.”

„Misschien heeft hij het huisje wel in brand gestoken,” zei Pip.

Maar mevrouw Minns wilde blijkbaar dat niemand anders dan meneer Peeks het had gedaan.

„Hij was een sluwerd,” zei ze. „Soms kwam hij ’s nachts in mijn keuken en dan ging hij in de provisiekamer een of andere lekkernij halen. En ik vind dat wanneer iemand zoiets kan doen, hij ook in staat is om een huisje in brand te steken.”

Pip herinnerde zich met een schuldig gevoel dat hij wel eens naar de provisiekamer van de school was gegaan op een nacht en daar een paar koekjes had opgegeten. Hij vroeg zich af of hij nu ook in staat was om een huis in brand te steken, maar hij wist zeker dat hij dat nooit zou kunnen doen. Hij geloofde dan ook niet dat mevrouw Minns op dat punt gelijk had.

Plotseling kwam er een woedende woordenstroom ergens uit het huis. Mevrouw Minns stak haar hoofd omhoog, luisterde en knikte.

„Dat is de baas,” zei ze. „Waarschijnlijk is hij over iets gevallen. Het zou me niet verbazen.”

Plotseling schoot Sweetie, de grote zwart-witte kat de keuken binnen met een staart die tweemaal zo groot was als normaal. Mevrouw Minns gaf een kreet van afschuw.

„O Sweetie,” zei ze. „Kwam je weer onder zijn benen terecht? Arm schepsel, hoor! Ja, lief, arm schepsel!”

Sissend begaf het arme schepsel zich onder de tafel. Meneer Hick verscheen in de keuken met een bijzonder boze blik op zijn gezicht.

„Mevrouw Minns! Ik ben alweer over die afschuwelijke kat van u gevallen. Hoe vaak moet ik u vertellen op haar te letten? Ik laat haar nog eens verdrinken!”

„Meneer, als u mijn kat verdrinkt, dan vertrek ik!” zei mevrouw Minns, terwijl ze de deegroller met een klap neerlegde.

Meneer Hick keek de kokkin aan alsof hij zin had om haar ook te verdrinken.

„Waarom u zo’n lelijk en afschuwelijk beest houdt, weet ik niet, en dan - lieve hemel nog aan toe - ook nog die jonge katten! Zitten ze in die mand?”

„Jazeker meneer,” zei mevrouw Minns, terwijl haar stem steeds hoger werd. „En ik heb ook al goede tehuizen voor ze gevonden als ze eenmaal oud genoeg zijn.”

Toen zag meneer Hick de beide kinderen en hij scheen ook al boos te zijn dat hij hen zag.

„Wat doen die kinderen hier?” vroeg hij scherp. „U zou beter moeten weten dan vervelende en akelige katten en jongen in uw keuken te houden. Zeg dat ze moeten verdwijnen!”

Hij zette de lege kop met de schotel neer en marcheerde de deur uit. Mevrouw Minns keek hem na met een gemene blik.

„Voor een greintje zou ik uw dierbare atelier in brand steken als het niet reeds was gebeurd!” riep ze hem na toen hij buiten gehoorsafstand was.

Sweetie wreef zich vergenoegd tegen haar rok aan; ze spon luid. Mevrouw Minns boog zich voorover en streelde haar.

„Heeft die vervelende man weer bovenop je gestaan?” vroeg ze vriendelijk. „En heeft hij nare dingen gezegd over de kleine katjes? Trek je daar maar niets van aan, hoor lieve Sweetie.”

„Ik geloof dat het beter is wanneer we gaan,” zei Daisy, die bang was dat meneer Hick zou horen wat mevrouw Minns zei, en daarom in een nog bozere stemming kon terugkeren. „Dank u wel voor alles wat u ons hebt verteld, mevrouw Minns. Het was heel interessant.”

Mevrouw Minns voelde zich helemaal opgetogen. Ze gaf Pip en Daisy beide een gemberbroodje. Ze bedankten haar en gingen weg, totaal opgewonden.

„We hebben zoveel gehoord dat het moeilijk zal zijn om alles uit elkaar te houden,” zei Pip. „Het lijkt erop dat er tenminste drie mensen zijn die de misdaad kunnen hebben begaan. En eerlijk gezegd kan ik me indenken dat er wel twintig mensen zijn die een hekel aan meneer Hick hebben, wanneer hij altijd zo doet als daarnet. Die mensen zouden blij zijn als ze hem konden laten boeten.”

Hoofdstuk 7

DE ZWERVER, MENEER VERDWIJN EN DIKKY

De vier kinderen kwamen allemaal totaal opgewonden bij elkaar in het zomerhuis. Betty en Buster waren nog niet terug, maar ze konden eenvoudig niet op hen wachten. Ze hadden allemaal zoveel nieuws te vertellen.

„We hebben met de chauffeur gepraat. Hij heet Thomas,” zei Larry. „Hij heeft ons alles verteld over de bediende Peeks. Hij is er op de dag van de brand uitgestuurd omdat hij de kleren van de baas droeg.”

„Ik ben ervan overtuigd dat hij de daad heeft begaan,” zei Dikky snel. „We moeten iets meer over hem te weten zien te komen. Hij woont in het dichtstbijzijnde dorp.”

„Ja, maar luister eens,” zei Daisy. „Die oude meneer Smellie kan het ook hebben gedaan.”

„Wie?” vroegen Larry en Dikky verbaasd. „Meneer Smellie?”

„Ja,” zei Daisy giechelend. „Wij dachten eerst ook dat het geen echte naam was, maar het is wel zo.”

„Meneer Hickkop en meneer Smellie,” zei Dikky onverwacht. „Wat een mooi stel!”

Larry haalde zijn schouders op.

„Daisy en Pip weten het nog niet van meneer Hick en de kop,” zei hij.

Hij vertelde het hun en zij lachten.

„Het is in werkelijkheid helemaal niet grappig, maar het lijkt alleen maar zo,” zei Daisy. „Op school zijn er ook wel eens dingen die grappig lijken en dan gieren we erom, maar na afloop is het helemaal niet grappig meer. Maar laat ons jullie vertellen over de ruzie die meneer Smellie met meneer Hickkop had.”

Ze vertelde Larry en Dikky alles wat mevrouw Minns had gezegd. Toen vertelde Pip over de oude zwerver die erop was betrapt dat hij eieren stal. Daarop vertelde Daisy dat meneer Hick zelf in de keuken was gekomen om mevrouw Minns een standje te geven over het feit dat ze haar kat liet rondlopen, zodat hij erover kon vallen.

„Ze hadden behoorlijk ruzie,” zei Daisy. „En mevrouw Minns riep hem na dat ze zin had om zijn atelier in brand te steken als het niet al was gedaan!”

„Lieve help,” zei Larry verbaasd. „Het ziet ernaar uit dat mevrouw Minns het zelf heeft gedaan, want als ze er nu wel zin in heeft dan zou ze dat twee dagen geleden ook hebben kunnen doen. Ze had genoeg mogelijkheden.”

„We hebben nu al vier verdachten,” zei Dikky plechtig. „Ik bedoel dat we vier mensen in feite kunnen verdenken. Die oude zwerver, meneer Smellie, meneer Peeks en mevrouw Minns. We komen dus toch verder.”

„Komen we verder?” vroeg Larry. „Dat weet ik eigenlijk niet. Het schijnt dat we steeds meer verdachten vinden en daardoor wordt het alleen maar moeilijker. Ik kan op dit ogenblik geen middel bedenken om erachter te komen wie van hen het is.”

„We moeten de gedragingen van de vier verdachten te weten zien te komen,” zei Dikky met een wijze uitdrukking op zijn gezicht. „Als we bijvoorbeeld te weten komen dat meneer Smellie, wie hij verder ook mag zijn, eergisteren vijfenzeventig kilometer hiervandaan was, dan kunnen we hem wel uitschakelen. En als we te weten komen dat Horace Peeks de hele dag bij zijn moeder thuis geweest is, dan kunnen we hem ook van de verdachtenlijst schrappen. Enzovoort.”

„Wat we waarschijnlijk te weten zullen komen, is dat alle vier in de buurt van het huis waren,” zei Pip. „En hoe moeten we die oude zwerver zien te vinden? Je weet hoe het met zwervers gaat, ze dolen kilometers achtereen. Niemand weet waar ze heengaan of waar ze vandaan komen.”

„Ja, dat met die zwerver wordt nog moeilijk,” zei Daisy. „Erg moeilijk. We kunnen het hele land wel afreizen om naar hem uit te kijken. En als we hem vinden, is het nog moeilijk om hem te vragen of hij de brand heeft gesticht.” „Dat hoeven we niet te doen, suffie,” zei Larry. „Denk aan onze aanknopingspunten.”

„Wat bedoel je?” vroeg Daisy.

„Nu, we hoeven er alleen maar achter te komen welke maat schoenen hij draagt en of ze rubberen zolen hebben met een kruisprofiel, en of hij een grijze flanellen jas draagt,” zei Larry.

„Hij draagt geen flanellen jas,” zei Dikky. „Ik heb je toch gezegd dat het een oude regenjas was.”

De anderen waren een ogenblik lang stil.

„Misschien heeft hij wel een grijze flanellen jas onder die regenjas gedragen,” zei Daisy. „Hij kan die overjas wel even uitgetrokken hebben.”

De anderen vonden dit nu niet zo geloofwaardig, maar ze wisten zelf niets beters te bedenken.

„We hebben nog genoeg tijd om ons zorgen te maken over grijze flanellen jassen en regenjassen als we de zwerver eenmaal hebben gevonden,” zei Pip. „En dat wordt nu juist het grote probleem volgens mij.”

„Héla, hoor ik Buster daar niet blaffen?” vroeg Dikky opeens. „Ik wed dat Betty nu terugkomt. Ja, ze roept Buster. Nou, hebben wij haar niet veel nieuws te vertellen?”

Ze hoorden Betty op het pad. De vier groten deden de deur open om haar te verwelkomen. Buster sprong tegen hen op en blafte als een wilde.

„Betty!” riep Larry. „We hebben zoveel nieuws!”

„We hebben een opwindende tijd beleefd,” riep Daisy. Maar Betty luisterde niet. Ze keek hen aan met schitterende ogen en haar wangen waren rood van het rennen en ze kon nauwelijks spreken, zo opgewonden was ze.

„Pip! Larry! Ik heb een knoop gevonden. Nu heb ik werkelijk een goede knoop gevonden!”

„Wat?” vroegen de anderen tegelijk.

„Ik heb die zwerver gevonden,” hijgde het kleine meisje. „Nu, is dat niet de grootste knoop die we hebben gevonden?”

„Wel,” zei Larry. „Hij is een verdachte en niet zozeer een aanknopingspunt.”

Maar de anderen vielen hem in de rede.

„Betty, weet je zeker dat je die zwerver hebt gevonden?” vroeg Pip opgewonden. „Lieve help, en wij dachten nog wel dat het onmogelijk zou zijn.”

„Waar is hij?” vroeg Dikky met nadruk.

Hij was bereid om er dadelijk achteraan te gaan.

„Hoe weet je dat het die zwerver is?” vroeg Daisy.

„Nu ja, hij droeg een vieze oude regenjas en hij had een afschuwelijke oude hoed op met een gat in de bovenkant,” zei Betty. „Precies zoals Dikky hem heeft beschreven.”

„Ja, er zat inderdaad een gat in,” zei Dikky. „Betty, waar is die zwerver?”

„Wel,” zei Betty, terwijl ze zich in het gras liet zakken. „Ik liep met Buster te wandelen en dat vond ik heerlijk. Hij is zo lief en alles interesseert hem. We liepen door de straat en ook in de weiden, helemaal naar de rivier. Daar waren schapen en lammeren en daar stond ook een hooiopper.”

Buster blafte een beetje, alsof hij ook een stuk van het verhaal wilde vertellen. Betty sloeg haar arm om hem heen.

„Eigenlijk heeft Buster de zwerver gevonden, nietwaar, beste hond? Want ik liep gewoon door, maar plotseling bleef Buster stokstijf staan. Zijn haren gingen recht overeind staan en hij gromde.”

„Woef,” zei Buster bevestigend.

„Hij verstaat echt ieder woord, hè?” zei Betty. „Nu, in ieder geval deed Buster opeens zoals ik net vertelde en toen ging hij opeens regelrecht naar die hooiopper. Hij liep alsof hij zwaar reumatiek had.”

„Dieren lopen altijd zo als ze achterdochtig, bang of boos zijn,” zei Dikky, terwijl hij tegen Betty grijnsde. „Maar ga door, maak er niet zo’n lang verhaal van.”

„Ik liep met Buster mee, en dacht dat er misschien een kat zou zitten, maar het was die zwerver!”

„Lieve help,” zei Larry en Pip floot.

„Jij bent een bijzonder goede detective,” zei Dikky gemeend.

„Ik wilde zo graag iets belangrijks vinden,” zei Betty. „Maar ik geloof toch dat het eigenlijk Buster was die hem heeft gevonden.”

„Hij zou hem niet hebben gevonden als je niet met hem was gaan wandelen,” zei Larry. „Wat deed die zwerver?” „Hij sliep,” zei Betty. „Heel erg vast. Hij werd niet eens wakker toen Buster aan zijn voeten begon te snuffelen.” „Zijn voeten!” zei Pip met nadruk. „Wat voor schoenen had hij aan? Hadden ze rubberen zolen, Betty?”

Betty keek teleurgesteld.

„O, ik heb er helemaal niet aan gedacht om te gaan kijken, en dat had ik nu zo gemakkelijk kunnen doen omdat hij toch in slaap was. Maar ik was zo opgewonden dat ik hem had gevonden dat ik er helemaal niet aan heb gedacht om naar zijn schoenen te kijken.”

„We mogen geen tijd verliezen,” zei Pip, terwijl hij overeind sprong. „Misschien slaapt hij nu nog vast. We kunnen beter even naar zijn kleren en schoenen gaan kijken. Dikky kan ons dan dadelijk zeggen of het de zwerver is die hij in de tuin van meneer Hick heeft gezien.”

Opgewonden en nogal plechtig gingen de vijf speurders met hun hond op weg naar het weiland dat langs de rivier liep. Ze liepen heel snel voor het geval de zwerver wakker geworden was en weer op pad was gegaan. Het was zo geweldig dat Betty hem had gevonden dat ze niet het risico mochten lopen hem uit het oog te verliezen.

Ze kwamen bij de hooiopper. Een zacht gesnurk verried hun dat de zwerver er nog was. Dikky nam Buster op zijn arm en liep rond de hooiopper zonder geluid te maken.

Aan de andere kant lag de zwerver opgekruld. Hij was al een oude man, met een stoppelige, grijze baard, borstelige wenkbrauwen, een rode neus en lang, slordig haar dat onder de rand van zijn hoed uitkwam. Dikky nam hem eens op. Toen liep hij op zijn tenen terug naar de anderen.

„Ja, het is die zwerver,” fluisterde hij. „Maar het is moeilijk om zijn overjas een eindje opzij te doen om te zien of hij daaronder een grijs jasje draagt. En zijn voeten heeft hij onder zijn lichaam opgetrokken. We moeten plat op de grond gaan liggen om te zien wat voor zolen hij onder zijn schoenen heeft.”

„Ik zal wel even proberen om het te zien,” zei Larry. „Houden jullie Buster hier en let op of er iemand aankomt.”

Terwijl hij de anderen op hun plaats bij de hooiopper liet, kroop Larry naar de plaats waar de zwerver lag. Hij ging naast hem zitten en stak zijn hand uit om de oude regenjas een eindje open te duwen, om te zien of de man een grijs jasje droeg. De broek die de zwerver droeg was zo oud dat het niet te zeggen viel welke kleur die ooit had gehad.

De zwerver bewoog zich even en Larry trok zijn hand terug. Hij besloot om te kijken naar de zolen van de man. Hij knielde neer, legde zijn hoofd op de grond en deed zijn best om naar de zolen van de zwerver te kijken.

Plotseling opende de zwerver zijn ogen. Hij keek Larry stomverbaasd aan.

„Wat bezielt jou?” vroeg hij, waardoor Larry bijna uit zijn vel sprong. „Je denkt zeker dat ik de koning van Engeland ben, omdat je zo aan mijn voeten knielt!” zei de zwerver. „Ga weg! Ik kan kinderen niet uitstaan. Vervelende, bemoeizuchtige schepselen!”

Hij krulde zich weer op en sloot zijn ogen weer. Larry wachtte een paar seconden en wilde juist opnieuw naar de schoenen van de man kijken toen hij een zacht gefluit van de andere kant van de hooiopper hoorde. Dat betekende dat er iemand in aantocht was. Nu ja, dan moesten ze wachten totdat de voorbijganger gepasseerd was. Larry kroop naar de andere kant en voegde zich bij Pip en de rest.

„Komt er iemand aan?” vroeg hij.

„Ja, onze oude meneer Verdwijn!” zei Dikky.

Larry keek om een hoek van de hooiopper. De plaatselijke politieagent kwam uit de andere richting, over het pad dat langs de hooiopper liep. Hij zou spoedig uit het gezicht verdwenen zijn.

Maar toen hij langs kwam, merkte hij plotseling dat de oude zwerver daar lag. De kinderen trokken zich haastig terug toen meneer Goon zo snel naar de andere kant van de hooiopper liep. Er stond een ladder tegen de hooiopper en Larry duwde Betty en de anderen snel naar boven. Ze zouden boven minder in de gaten lopen dan beneden. Gelukkig konden ze gemakkelijk boven komen.

De politieagent liep nu heel langzaam. De kinderen keken over de rand en zagen dat hij een notitieboekje tevoorschijn haalde. Dikky gaf Larry zo’n stomp dat de jongen bijna naar beneden viel.

„Kijk eens wat hij daar in zijn notitieboekje heeft staan. Een tekening van de voetafdruk die wij hebben gezien. Hij is toch verstandiger dan we dachten.”

Meneer Verdwijn liep op zijn tenen naar de zwerver en trachtte zo goed mogelijk te zien wat voor soort schoenen hij droeg. Hij deed hetzelfde wat Larry had gedaan. Hij knielde om beter te kunnen zien en de zwerver opende opnieuw zijn ogen.

De verbazing van de man was enorm groot. Het feit dat er een politieman voor hem geknield lag, maakte hem waarschijnlijk helemaal in de war. Hij sprong op en uitte een kreet.

„Eerst is het een jongen die voor me buigt en nu een smeris,” zei hij, terwijl hij zijn hoed vast op zijn hoofd drukte. „Wat heeft dat allemaal te betekenen?”

„Ik wil jouw schoenen zien,” zei meneer Verdwijn.

„Nu, kijk er dan naar, er zitten zelfs veters in,” zei de zwerver, die plotseling zijn geduld verloor.

„Ik wil de zolen zien,” zei de politieman onverstoorbaar.

„Ben jij nu schoenmaker of politieagent?” vroeg de zwerver. „Laat jij me de knopen van je overhemd maar zien, dan mag jij de zolen van mijn schoenen bekijken.”

De politieman begon zwaar te ademen en zijn gezicht werd rood. Hij sloeg zijn notitieboekje met een klap dicht.

„Kom dan maar met me mee!” zei hij.

De zwerver voelde daar echter niets voor en begon het op een lopen te zetten dwars door het weiland heen. Dat deed hij heel aardig voor een oude baas. Meneer Verdwijn zei iets hardop en liep achter de zwerver aan.

Op dat ogenblik viel Dikky, die bovenmate opgewonden was, van de hooiopper. Hij slaakte een kreet en daarom bleef de politieagent stomverbaasd staan.

„Wat heeft dat allemaal te betekenen?” vroeg hij, terwijl hij naar Dikky keek.

Toen kreeg hij de andere kinderen in het oog, want die keken bezorgd naar beneden of Dikky misschien iets had gebroken. Hij was daardoor wel zo stomverbaasd dat hij zei:

„Kom naar beneden, jullie! Altijd die kinderen die de zaak in de war sturen. Wacht maar tot de boer jullie te pakken krijgt. Hoe lang zijn jullie hier al? Wat heeft het te betekenen dat jullie hier zo rondspioneren?”

Dikky slaakte een angstige kreet. De politieagent wist niet wat hij moest doen: achter de zwerver aanrennen of Dikky door elkaar rammelen.

„Raak me niet aan! Ik geloof dat ik mijn linkerbeen en mijn rechterarm heb gebroken en dat mijn sleutelbeen en appendix ook zijn gebroken,” zei Dikky, die werkelijk meende dat hij werd vermoord.

Betty gaf een gil van afschuw en ze sprong naar beneden om te zien wat ze voor die arme Dikky kon doen. De anderen kwamen ook naar beneden en Buster sprong weer dartel om de benen van de politieagent heen. De politieman schopte naar hem.

„Verdwijn!” zei hij. „Honden en kinderen sturen de zaken altijd in de war. Nu is die vent er vandoor en heb ik hem niet kunnen ondervragen.”

Hij wachtte om te zien of Dikky zich werkelijk ernstig had bezeerd. Maar behalve het feit dat hij goed door elkaar was geschud en een paar mooie builen had opgelopen, mankeerde hem verder niets. Zijn dikte had hem behoed voor gebroken beenderen.

Zodra de politieman zag dat de anderen Dikky overeind hielpen, keek hij eens goed om zich heen, of hij misschien nog kon zien waar de zwerver was gebleven. Maar die was nergens te bekennen. Hij wendde zich tot de vijf kinderen.

„Verdwijn nu!” zei hij. „En laat me jullie niet weer zien rondlummelen!”

Daarna begaf hij zich met grote waardigheid naar het pad en liep hij weg zonder om te zien. De kinderen keken elkaar aan.

„We waren zo mooi op de goede weg toen meneer Verdwijn kwam,” zuchtte Daisy. „Ik vraag me af waar die zwerver heengegaan is.”

„Ik ga naar huis,” zei Dikky kleintjes. „Ik voel me verschrikkelijk naar.”

„Ik zal je naar huis brengen,” zei Daisy. „Jij gaat ook mee, Betty. Willen jullie nog zien of jullie de zwerver kunnen vinden, jongens?”

„Ja,” zei Larry. „Dat kunnen we waarschijnlijk wel het beste doen zolang we de kans nog hebben. Het verwondert me niet dat Dikky van de opper viel. Het was wel een opwindende belevenis, hè?”

„Stel je voor, zeg,” zei Pip nadenkend. „Die ouwe meneer Verdwijn had een tekening van het voetspoor in zijn notitieboekje. Hij is slimmer dan ik dacht. Maar toch hebben we nog steeds iets dat hij niet heeft: het stukje grijs flanel!”

Dikky, Daisy, Betty en Buster gingen samen weg. De beide anderen begaven zich in de richting die ze zwerver had gekozen. Zij wilden hem weer vinden als ze konden.

Hoofdstuk 8

WAT MOET ER NU GEDAAN WORDEN?

Larry en Pip liepen snel in de richting die de zwerver had gekozen. Het scheen raar dat niemand erin was geslaagd erachter te komen wat voor soort zolen zijn schoenen hadden.

Er was echter geen spoor van de zwerver te bekennen. De jongens kwamen een boerenarbeider tegen.

„Hallo,” zeiden ze. „Heeft u ook een oude zwerver gezien?”

„Ja, in dat bos,” zei de man, terwijl hij naar een groep bomen in de verte wees.

De jongens renden erheen en zochten tussen de bomen en het kreupelhout.

Ze roken de geur van een vuur en hun neuzen en ogen wezen hun de weg. Erbij zat de vieze oude zwerver op een boomstronk. Hij had zijn hoed nu af en daardoor zag je zijn hele slordige haardos. Hij was bezig iets in een pannetje boven een vuurtje te warmen. Toen hij Larry zag mopperde hij:

„Wat! Ben je er nu alweer? Ga toch weg! Waarom volgen jullie me eigenlijk? Ik heb niets misdaan!”

„Wel,” zei Larry stoutmoedig. „U hebt gisteren geprobeerd om eieren uit het kippenhok van meneer Hick te stelen. Dat weten we, maar daar hebben we niets mee te maken.” „Meneer Hick! Dus zo heet hij!” zei de oude zwerver, terwijl hij een soort vleespen in het pannetje stak en daarmee in het voedsel prikte. „Ik heb zijn eieren niet gestolen. Ik heb helemaal niets gestolen. Ik ben een eerlijke oude man, en dat kan iedereen jullie vertellen.”

„Waarom hebt u zich dan in de greppel onder de haag van zijn tuin verborgen gehouden?” vroeg Larry.

De zwerver keek hem stomverbaasd aan.

„Ik heb me nog nooit in een greppel verstopt,” zei hij. „Ik ben niet degene die zich daar heeft verstopt. O, lieve help, ik zou jullie heel wat kunnen vertellen, maar dat doe ik niet, want jullie hebben die politieagent zeker achter me aangestuurd.”

„Nee,” zei Larry. „Hij kwam onverwacht langs en zag u liggen. Hij wist niet dat wij ook in de buurt waren.”

„Nu, dat geloof ik zomaar niet,” zei de oude zwerver. „Jullie hebben die smeris op me afgestuurd. Ik weet dat jullie het hebben gedaan. Ik ben niet van plan om ergens in betrokken te raken. Maar er zijn die avond rare dingen gebeurd, geloof dat maar van mij.”

De oude man gromde ineens en wreef over zijn rechtervoet. Zijn grote teen stak uit een gat in de schoen die hem te klein was. Hij deed de schoen uit en toen zagen ze een sok die voornamelijk uit gaten bestond. Hij wreef zijn voet voorzichtig. De jongens keken naar de schoen die de zwerver achteloos naast zich neergeworpen had. De zool was duidelijk zichtbaar. Hij was van leer en zo versleten dat hij waarschijnlijk water zou doorlaten.

„Geen rubberzool,” fluisterde Larry tegen Pip. „Hij is het dus niet geweest die zich in de greppel heeft verstopt. Bovendien geloof ik dat hij helemaal niets weet. En kijk naar het jasje onder zijn regenjas. Dat is groen van ouderdom en niet grijs.”

„Waar fluisteren jullie over?” vroeg de zwerver. „Maak dat jullie wegkomen! Kan ik niet in vrede leven? Ik doe geen vlieg kwaad, maar kinderen en politieagenten zitten me als muggen op de hielen. Laat mij met rust! Ik zou me heel rijk voelen als ik een paar schoenen had dat me paste. Hebben jullie niet een paar dat me past?”

„Welke maat heeft u?” vroeg Pip, die eraan dacht dat het heel goed mogelijk was dat zijn vader een paar oude hoge schoenen voor de zwerver had.

Maar de zwerver wist zijn maat niet. Hij had nog nooit in zijn hele leven een paar schoenen gekocht.

„Wel, als ik een paar hoge schoenen van mijn vader voor u kan krijgen, dan kom ik ze wel brengen,” zei Pip. „Of-nee, ik weet nog beter iets beters. Komt u maar even langs. Ik woon in het rode huis niet ver bij meneer Hick vandaan. Kom morgen maar, dan heb ik misschien een paar schoenen voor u.”

„Jullie sturen die smeris weer op me af als ik kom,” gromde de zwerver, die iets onbestemds uit het pannetje haalde en het met zijn vingers begon op te eten. „En anders doet die meneer Hick het wel. Maar hij kan beter voorzichtig zijn. Ik weet een paar dingen over meneer Hick en zijn aangelegenheden. Ja, ik heb hem die dag tegen verschillende mensen horen schreeuwen. Er zijn vreemde dingen gebeurd, maar ik weet van niets, dat kan ik jullie wel vertellen.”

Larry keek op zijn horloge. Het was al laat.

„We moeten gaan,” zei hij. „Komt u morgen maar naar het huis van Pip, dan kunt u ons alles vertellen wat u wilt. We zullen u niet verraden.”

De jongens lieten de oude zwerver achter en gingen naar huis om te gaan eten. Ze waren inderdaad heel laat en hun moeders waren dan ook niet erg blij.

„Wat heb jij in ’s hemelsnaam gedaan?” vroeg de moeder van Pip. „Waar ben je geweest?”

Dat kon Pip haar natuurlijk niet vertellen, want wat de vijf detectives deden was heel geheim.

„Ik was bij de anderen,” zei hij tenslotte.

„Dat was je niet, Pip,” zei zijn moeder. „Betty en Daisy zijn hier een hele tijd geweest en die dikke jongen ook, al weet ik niet hoe hij heet. Vertel me dus geen verhaaltjes.”

„Ik was bij Larry,” zei Pip.

Betty begreep dat hij in moeilijkheden zat en daarom bracht zij het gesprek snel op een ander onderwerp.

„Dikky is vanmorgen van een hooiopper gevallen,” zei ze.

Dat bracht het gesprek inderdaad op een ander onderwerp. Haar moeder staarde haar verschrikt aan.

„Wie? Die dikke jongen? Heeft hij zich erg pijn gedaan? Maar wat deden jullie dan op die hooiopper?”

Pip was bang dat Betty nu haar mond zou voorbijpraten, en daarom veranderde hij het onderwerp van gesprek weer.

„Mama, heeft papa niet een paar oude hoge schoenen die hij toch niet meer draagt?” vroeg hij heel onschuldig.

Zijn moeder keek hem aan.

„Waarom?” vroeg ze.

Over het algemeen was Pip niet erg geïnteresseerd in de kleren van zijn vader, helemaal niet als het oude betrof.

„Wel, ik ken iemand die er heel erg blij mee zou zijn,” zei Pip.

„Waarom?” vroeg zijn moeder opnieuw.

„Wel, weet je, mama, zijn tenen steken uit zijn schoenen,” legde Pip haar uit, in de hoop dat hij haar voor het onderwerp kon interesseren.

„Wiens tenen?” vroeg zijn moeder stomverbaasd.

Pip zweeg. Nu moest hij haar wel over die zwerver vertellen en die maakte juist deel uit van hun geheim. Dat was wel eventjes moeilijk! Alles waar ze over spraken, scheen te leiden tot het onderwerp waarmee de detectives zich bezighielden.

„Het is een gewone arme zwerver,” zei Betty.

Pip staarde haar aan.

„Een zwerver!” zei haar moeder. „Je hebt me toch geen vriendschap gesloten met een zwerver, Pip!”

„Nee,” zei Pip wanhopig. „Dat niet, maar ik heb wel medelijden met hem. Je zegt zelf altijd dat we moeten denken aan mensen die het minder goed hebben als wijzelf. En daarom dacht ik eraan hem een paar schoenen van pappie te geven. Dat is alles!”

„Ik begrijp het,” zei zijn moeder. „Ik zal vragen of hij een paar heeft en als dat zo is, krijg je ze, maar eet nu eerst verder!”

Toen hij zijn maaltijd had beëindigd, liep Pip de tuin in om Betty te zoeken. Ze zat in het zomerhuis.

„Betty! Was alles goed met Dikky? Hij heeft zich toch niet werkelijk bezeerd, wel?”

„Nee, maar hij heeft toch wel een paar aardige builen opgelopen.” zei Betty. „De mooiste die ik ooit heb gezien. Ik denk dat hij erover zal opscheppen totdat we er misselijk van zijn. Hij heeft toch maar een mooie smak gemaakt. Hebben Larry en jij de zwerver nog gevonden? Wat is er eigenlijk allemaal gebeurd?”

„Wel, hij is in ieder geval niet degene die zich in de greppel verborgen heeft gehouden, en hij is evenmin de man die zijn jas heeft opgescheurd. We hebben zowel zijn schoenen als zijn jasje gezien. Maar hij heeft wel alle ruzies van die dag gehoord. Larry en ik dachten hem morgen een paar vragen te stellen als hij om de schoenen komt. Ik weet zeker dat hij ons een paar interessante dingen zou kunnen vertellen als hij maar niet bang was dat we de politie op hem af zouden sturen. Misschien heeft hij zelfs wel gezien wie zich onder de haag verstopte.”

„Oooh,” zei Betty opgewonden. „Vond je het niet grappig dat die oude man wakker werd toen Larry op de grond lag en later meneer Verdwijn ook nog?”

„Ja, dat was erg grappig,” zei Pip grijnzend. „Kijk, daar. zijn Dikky en Buster.”

Dikky strompelde de tuin binnen; hij liep bijzonder moeilijk. Hij had geprobeerd om te besluiten zich erg heldhaftig te gedragen en op te scheppen, of om zich zielig te gedragen. Op dit moment gedroeg hij zich echter heldhaftig. Hij glimlachte tegen Betty en Pip en ging voorzichtig zitten.

„Heb je erg veel pijn?” vroeg Betty medelevend.

„O, met mij is alles best,” zei Dikky met een bijzonder dappere stem. „Een val van een hooiopper heeft ook niet zoveel te betekenen. Maken jullie je over mij maar geen zorgen.”

De anderen staarden hem vol bewondering aan.

„Willen jullie mijn builen eens zien?” vroeg Dikky.

„Ik heb ze al gezien,” zei Betty. „Maar ik heb er geen bezwaar tegen om ze nog een keer te zien. Ik vind builen het mooist wanneer ze geel worden. Maar Pip heeft ze nog niet gezien, of toch wel, Pip?”

Pip werd heen en weer gesleurd tussen belangstelling en de vrees dat Dikky zich daardoor teveel zou gaan verbeelden. Maar Dikky wachtte zijn antwoord in ieder geval niet af. Hij maakte verschillende kledingstukken los en toonde diverse builen van verschillende grootte. Het waren inderdaad erg grote.

„Ik heb nog nooit zulke mooie gezien,” zei Pip, die zichzelf er niet toe kon brengen om ze niet langer te bewonderen. „Ik heb nog nooit zulke builen gehad. Ik neem aan het komt door jouw dikte. Zul je er niet heerlijk uitzien als ze straks groen worden?”

„Dat is weer een van mijn typische eigenschappen,” zei Dikky. „Ik krijg altijd de mooiste builen. Toen ik tijdens een voetbalwedstrijd eens tegen een van de doelpalen ben aangelopen, heb ik hier een buil gehad in de vorm van een kerkklok. Dat was wel heel bijzonder.”

„O, ik wou dat ik die had gezien,” zei Betty.

„En een andere keer,” zei Dikky, „sloeg iemand me met een stok en kreeg ik een buil in de vorm van een slang, met kopje en al.”

Pip zocht een stok.

„Ik wil je nog wel zo’n slang geven,” zei hij. „Je hoeft alleen maar even te zeggen waar ik je moet raken.”

Dikky voelde zich beledigd.

„Doe niet zo gemeen !” zei hij.

„Houd je dan stil over slangen en kerkklokken,” zei Pip vol afkeer. „Betty hoeft alleen maar te zeggen dat ze het prachtig vindt, en jij komt met de meest wilde verhalen. Hé, daar komen Larry en Daisy ook aan.”

Dikky zei niets meer over zijn builen, ook al hunkerde hij ernaar om ze aan de anderen te laten zien. Larry had over alles nog eens uitvoerig nagedacht toen hij zijn maaltijd had verorberd. Hij vroeg niet eens hoe het die arme Dikky verging en hij begon dadelijk.

„Kijk eens,” sprak hij. „Ik heb over meneer Verdwijn nagedacht. Ik vind het niet prettig dat hij dat van die voetsporen weet. We willen niet dat hij het raadsel eerder oplost dan wij. Voorzover we echter weten, heeft hij het ook begrepen op Peeks, meneer Smellie en op de zwerver. We moeten de eersten zijn! Het zou afschuwelijk zijn als onze oude meneer Verdwijn de oplossing eerder had dan wij.”

„Dat is waar,” viel iedereen in.

Buster kwispelde met zijn staartje.

„We moeten met die bediende Peeks zien te spreken,” zei Larry. „Dat is van groot belang. Ik verdenk die oude zwerver niet meer nu ik zijn jasje en schoenen heb gezien. Bovendien ben ik er zeker van dat hij uit deze omgeving zou zijn verdwenen als hij het huis wel in brand gestoken had. Maar hij is hier nog steeds. Ik geloof niet dat hij het heeft gedaan. Ik denk veel eerder dat het Peeks was. Dat moeten we nu te weten zien te komen.”

„Dat moeten we inderdaad,” stemde de rest met hem in.

„Ik zal de zwerver morgen nauwkeurig ondervragen,” zei Larry nogal gewichtig. „Ik heb het gevoel dat hij ons heel wat kan vertellen. Dikky, geloof je dat Daisy en jij morgen iets over Peeks te weten kunnen komen? Ik zal hier bij Pip en Betty blijven om die zwerver uit te vragen.”

„Goed,” zeiden Daisy en Dikky vrolijk.

Als ze maar voor meneer Verdwijn aan waren! Ze moesten eenvoudig eerder zijn!

Hoofdstuk 9

LILY KOMT IN DE GESCHIEDENIS

Dikky was echt te stijf van alle builen om die dag nog iets te kunnen doen. Daarom lieten Larry, Pip en Daisy hem in de tuin achter met Betty en Buster. Dan konden die op hun gemak lezen. Ze dachten erover weer naar het huis van meneer Hick te gaan om opnieuw met mevrouw Minns te praten.

„We moeten proberen te weten te komen of mevrouw Minns het vuur niet zelf heeft aangestoken,” zei Larry. „Ik heb niet het gevoel dat ze het heeft gedaan, maar als detective kun je nu eenmaal niet teveel op je gevoel afgaan. We moeten ook het adres van Horace Peeks hebben.”

„We zullen een visje voor Sweetie de kat meenemen,” zei Daisy. „Ik geloof dat er wel eentje is overgebleven die ik van de kokkin mag meenemen. Mevrouw Minns zal het schitterend vinden dat we iets voor Sweetie meenemen. ’’

De kokkin gaf Daisy een viskopje in papier verpakt. Buster rook eraan en wilde achter Daisy aanlopen, maar Dikky hield hem stevig vast.

„Het is beter dat hij niet meegaat,” zei Daisy. „Hij zou waarschijnlijk achter Sweetie aanrennen en dan zou mevrouw Minns ons wegjagen.”

Ze liepen samen de weg af.

„Laat mij het woord maar doen,” zei Larry.

Daisy lachte.

„Maak je maar niet bezorgd, mevrouw Minns zal het woord wel doen,” zei ze.

Ze kwamen bij de keukendeur en keken naar binnen. Lily zat er een brief te schrijven. Ze zag eruit alsof ze had gehuild.

„Waar is mevrouw Minns?” vroeg Larry.

„Boven,” antwoordde Lily. „Ze is in een slechte bui. Ik heb een kan melk over haar heen laten vallen en nu zegt ze maar steeds dat ik het opzettelijk deed.”

„Was je hier ook op de avond van de brand?” vroeg Larry.

Lily schudde haar hoofd.

„Waar was je dan?” vroeg Larry. „Heb je de brand niet gezien?”

„Ik heb het gezien toen ik terugkwam van mijn vrije avond,” zei Lily. „Het doet niet ter zake waar ik was. Daar hebben jullie niets mee te maken!”

„Dat weet ik wel,” zei Larry verbaasd, omdat Lily opeens zo’n toon aansloeg. „Maar wat ik niet begrijp is dat mevrouw Minns of haar zuster het niet roken toen de brand begon!”

„Daar komt de Zuster van mevrouw Minns net aan,” zei Lily, terwijl ze een dikke vrouw aankeek, die met een gebloemde hoed op haar hoofd de keukendeur binnenwandelde. Ze scheen verbaasd te zijn daar kinderen aan te treffen. „Hallo, mevrouw Jones,” zei Lily gedwee. „Mevrouw Minns is boven om een andere jurk aan te trekken. Ze komt dadelijk terug.”

Mevrouw Jones liet zich in een stoel zakken en begon zwaar te ademen.

„Mijn hemel, is me dat een warme dag,” zei ze. „Wie zijn toch die kinderen?”

„We wonen hier in de straat,” zei Pip. „En we hebben een viskopje voor Sweetie meegebracht.”

„Waar zijn de kleine katjes?” vroeg Daisy, terwijl ze naar de lege mand keek.

„O,” zei Lily geschrokken. „Ik hoop niet dat ze de keuken zijn uitgelopen naar boven. Mevrouw Minns heeft me uitdrukkelijk gezegd de deur dicht te laten.”

„Misschien zijn de katjes wel buiten,” zei Larry, terwijl hij de keukendeur dichtdeed. Hij wilde niet dat meneer Hick het gesprek zou horen en naar beneden kwam. „O, daar hebben we Sweetie al.”

De grote zwart-witte kat kwam de keuken binnen met de staart recht omhoog. Ze rook de viskop en liep regelrecht op Daisy af. Daisy haalde het papier eraf en deed de viskop in een etensbakje in de hoek van de keuken. Sweetie nam het viskopje er onmiddellijk uit en at het op de vloer.

„Was Sweetie ook bang op de avond van de brand?” vroeg Pip, die vond dat het tijd werd om dat onderwerp aan te snijden.

„Ze was een beetje onrustig,” zei mevrouw Jones.

„Was u dan hier?” vroeg Daisy, die deed alsof ze dat niet wist. „Hoe kwam het dan dat u niet wist dat het huisje in brand stond?”

„Maar dat wist ik wel,” zei mevrouw Jones lichtgeraakt. „Heb ik niet steeds tegen Maria gezegd:, Maria, er brandt iets! ’ Ik heb een erg goede neus, maar Maria niet. Ik ben door de keuken gaan rondsnuffelen, en ik heb zelfs nog even in de hal gekeken of daar niet iets smeulde.”

„Heeft mevrouw Minns ook gekeken of er iets in brand stond?” vroeg Larry.

„Ach,” zei mevrouw Jones. „Die avond was Maria eenvoudig niet in beweging te krijgen. Ze had weer een aanval van reumatiek. Ze was erg uit het veld geslagen, hoor.”

„Wat bedoelt u met uit het veld geslagen?” vroeg Larry geïnteresseerd.

„Wel, ze zat in deze stoel en zei zelf:. Hannah, ’ zei ze., Ik ben werkelijk helemaal verslagen. De reuma heeft me weer te pakken. Ik kan me niet bewegen. ’ Dus zeg ik tegen haar: , Maria, blijf jij nu maar lekker zitten. Ik zorg wel voor thee en de rest. Meneer Hick is weg, dus je hoeft niet voor het eten te zorgen. Ik blijf zolang bij je totdat je iets minder pijn in je benen hebt. ’”

De kinderen luisterden en allen dachten hetzelfde:

, Als mevrouw Minns die avond niet van haar stoel was geweest, dan kon ze de brand ook niet hebben gesticht! ’ „En is die arme mevrouw Minns niet een keer uit haar stoel opgestaan?” vroeg Daisy. „Ik bedoel niet voordat u beiden zeker wist dat er brand was.”

„Nee, ze is blijven zitten,” zei mevrouw Jones. „Pas toen mijn neus me vertelde dat er werkelijk een ernstige brand was, stond ze op. Ik ging door de keukendeur en snoof, en daarna ben ik de tuin ingegaan en toen zag ik de brand. Ik riep:. Maria, er is brand. ’ Ze werd zo bleek als een doek. , Kom, Maria, ’ zei ik., We moeten iets doen. ’ Maar die arme Maria kon niet uit haar stoel opstaan. Zo was ze eraan toe!” De kinderen luisterden met genoegen. Mevrouw Minns kon er eenvoudig niets mee te maken hebben, want als ze de hele avond uit het veld geslagen was door haar reuma, dan kon ze niet zijn rondgelopen om brand te stichten. Bovendien was haar zuster de hele tijd bij haar. Nee, mevrouw Minns had er beslist niets mee te maken. Das was opnieuw een verdachte die van de lijst kon worden geschrapt.

Mevrouw Minns deed de keukendeur open en kwam binnen met een boos gezicht. Ze was naar boven geweest om een andere jurk aan te trekken. Ze keek even met een gemene blik naar Lily en toen zag ze in haar verbazing de kinderen.

„En Maria, hoe staat het met de reuma?” vroeg mevrouw Jones.

„Goedemiddag, mevrouw Minns,” zei Daisy. „We zijn gekomen om een viskopje voor Sweetie te brengen.”

Mevrouw Minns knipperde even met haar ogen. Ze was altijd heel erg geroerd als men iets voor haar dierbare katten deed.

„Dat is aardig van jullie,” zei ze. En toen vervolgde ze tegen haar zuster: „De reuma is weer iets beter. Maar wat er nog van komt als je helemaal doorweekt bent geweest van de melk, dat weet ik niet. In ieder geval is het toch maar wat als die Lily de melk over me uitstort.”

„Ik heb het niet met opzet gedaan,” zei Lily gedwee. „Mag ik nu deze brief even gaan posten?”

„Nee,” zei mevrouw Minns. „Maak de thee voor meneer Hick klaar. Stop met het schrijven van die brief en doe eindelijk iets, voor de verandering!”

„Ik wil dat deze brief nog met de postbestelling meekan,” zei Lily, die eruit zag alsof ze zo in huilen zou uitbarsten.

„Nou, het gaat toch niet door!” zei mevrouw Minns.

Lily begon te huilen en de kinderen voelden medelijden met haar. Ze stond op en begon koppen en schotels tevoorschijn te halen. De kinderen vroegen zich af hoe zij het beste over Horace Peeks zouden kunnen beginnen. Ze wilden zijn adres hebben, zodat ze hem konden gaan opzoeken.

„Heeft meneer Hick al een nieuwe bediende?” vroeg Larry tenslotte.

„Hij heeft vandaag een paar mensen ontvangen,” zei mevrouw Minns, terwijl ze zich in een fauteuil liet zakken, die onder haar gewicht kraakte. „Ik hoop alleen dat hij niet een aanneemt die zoveel verbeelding heeft als meneer Peeks.”

„Woont meneer Peeks hier ook in de buurt?” vroeg Pip onschuldig.

„Ja,” zei mevrouw Minns. „Laat me even kijken, waar woont hij nu toch... Mijn geheugen wordt bij de dag slechter.”

Er kwam een onaangename onderbreking juist op het moment dat mevrouw Minns zich scheen te herinneren waar Horace Peeks woonde. De keukendeur vloog open en drie katjes suisden door de lucht, waarna ze mauwend en blazend op de vloer terechtkwamen. Iedereen keek stomverbaasd toe.

Meneer Hick stond in de deuropening. Zijn voorste lok haar zat op zijn hoofd zoals een papegaai zijn kuif heeft zitten.

„Die katten zaten in mijn studeerkamer!” schreeuwde hij.

„Kunnen mijn orders dan nooit worden uitgevoerd? Als ze vanavond niet uit dit huis zijn, verdrink ik ze!”

Hij wilde de deur dichtslaan toen hij de kinderen zag. Hij kwam de keuken binnen en wees naar hen.

„Heb ik jullie niet al eerder weggestuurd? Hoe durven jullie hier nog weer te komen?”

Larry, Pip en Daisy stonden op en maakten dat ze wegkwamen. Ze waren niet laf, maar meneer Hick was zo’n woesteling dat het er veel op leek dat hij hen op dezelfde manier de deur uit zou smijten als hij met de katjes had gedaan.

Ze renden over het tuinpad, maar halverwege bleef Larry staan.

„Laten we wachten totdat Hickkop uit de keuken is,” zei hij. „We moeten het adres van Horace Peeks nu eenmaal hebben. We kunnen niets ondernemen zolang we niet weten waar hij is.”

Ze wachtten een paar minuten en gingen toen heel voorzichtig de keuken weer binnen. Mevrouw Minns sprak tegen haar zuster en Lily was nog steeds bezig met de voorbereidingen van de thee. De kinderen keken met het hoofd om het hoekje van de deur.

„Wat willen jullie nu nog?” vroeg mevrouw Minns goed-gestemd. „Geloof me, jullie renden daarnet weg als bange muizen. Ik heb er wel om moeten lachen, hoor.”

„U was bezig om ons te vertellen waar Horace Peeks woont, toen meneer Hick binnenkwam,” zei Larry.

„Werkelijk?” vroeg mevrouw Minns. „O ja, ik kreeg even een helder moment, maar nu weet ik het alweer niet. Laat me eens nadenken... eens even kijken, hoor...”

Ze dacht heel diep na en de kinderen ademden zwaar, zo zaten ze in spanning. Toen hoorden ze zware voetstappen in de richting van de deur komen en even later werd er hard geklopt.

Mevrouw Minns ging naar de deur. De kinderen zagen dat het meneer Goon, de politieagent was. Het scheen dat ze hem nooit konden ontlopen.

„Morgen mevrouw, " zei meneer Verdwijn tegen mevrouw Minns, terwijl hij zijn grote zwarte notitieboekje tevoorschijn haalde. „U hebt me over die brand alle informaties verstrekt, maar nu wil ik nog graag een paar inlichtingen hebben over die meneer Peeks.”

De kinderen keken elkaar fronsend aan. Dus meneer Verdwijn was ook achter Peeks aan.

„Weet u zijn adres?” vroeg meneer Verdwijn, terwijl hij mevrouw Minns met zijn uitpuilende blauwe ogen aankeek.

„Wel,” zei mevrouw Minns, „als dat niet toevallig is. Ik was er net over aan het nadenken, want deze kinderen wilden het ook weten.”

„Welke kinderen?” vroeg meneer Verdwijn verrast.

Hij stak zijn hoofd om de deur en zag Larry, Daisy en Pip.

„Jullie weer!” zei hij vol afkeer. „Verdwijn! Jullie kinderen lopen volwassen mensen altijd in de weg. Jullie zijn voortdurend tot last. Waarom willen jullie het adres van Peeks weten? Weer wijsneuzerig, hè?”

De kinderen zeiden niets. Meneer Goon wees met zijn duim achter zich.

„Ga naar huis!” zei hij. „Ik heb hier belangrijke zaken te regelen. Verdwijn!”

Er zat niets anders voor hen op dan te verdwijnen en de kinderen liepen over het tuinpad naar het hek. Ze waren erg boos.

„Net toen mevrouw Minns over het adres nadacht!” zei Larry.

„Ik hoop dat het haar niet te binnen schiet, zodat ze het aan meneer Verdwijn vertelt,” zei Pip somber. „Want als hij het hoort, dan is hij er eerder dan wij.”

„Verhip!” zei Daisy.

Ze voelden zich allemaal erg teleurgesteld. Ze zouden juist door het hek naar buiten lopen toen ze in het struikgewas Zacht gefluit hoorden. Ze draaiden zich om en keken wie het was.

Lily verscheen met een brief in haar hand. Ze keek erg bang, maar vastberaden.

„Willen jullie deze brief voor me posten?” vroeg ze. „Hij is voor meneer Peeks, om hem ervoor te waarschuwen dat ze hem van de brand verdenken. Maar hij heeft het niet gedaan! Hij heeft het niet gedaan! Ik weet dat hij het niet heeft gedaan. Jullie posten die brief toch voor me, hè?”

Uit de keuken klonk luid geschreeuw.

„Lily! Waar ben je?”

Lily verdween terstond. De kinderen renden het hek uit. Ze waren opgewonden en verbaasd tegelijk. Toen ze een eindje verder waren, bleven ze even staan en bekeken ze de enveloppe van Lily. Er zat geen postzegel op. Dat had het meisje in de haast vergeten.

„Lieve help!” zei Larry. „Nu zijn we de hele middag bezig geweest om het adres van Horace Peeks te weten te komen en nu wordt het ons op een presenteerblaadje aangeboden.” „Wat een meevallertje,” zei Daisy opgewonden. „Ik ben er erg blij mee.”

„Maar de Vraag is of wij wel willen dat Peeks wordt gewaarschuwd,” zei Larry. „Weet je, als hij de daad heeft begaan, dan moet hij gestraft worden. Daaromtrent bestaat geen twijfel. En als hij van tevoren door iemand wordt gewaarschuwd, kan hij vluchten. En dan kunnen wij het raadsel niet oplossen.”

Ze staarden elkaar eens aan. Toen kreeg Pip een idee.

„Ik weet het,” zei hij. „We gaan vanmiddag na de thee naar Peeks in plaats van te wachten tot morgenochtend. We zullen met hem spreken en dan onze conclusie trekken of hij het wel of niet heeft gedaan. En als we denken dat hij de dader niet is, dan geven we hem de brief van Lily.”

„Een goed idee,” zeiden de anderen tevreden. „Tenslotte kunnen we een brief zonder postzegel niet posten, maar wel persoonlijk afgeven.”

Ze keken naar het adres.

Meneer H. Peeks Ivy Cottage, Wilmer Green.

„Dan gaan we op onze fietsen,” zei Larry. „Kom, we moeten het aan de anderen vertellen.”

Hoofdstuk 10

HET GESPREK MET MENEER HORACE PEEKS

Zij drieën gingen terug naar Dikky en Betty. Buster begroette hen uitbundig.

„Hallo,” zei Dikky. „Hebben jullie goede vorderingen gemaakt?”

„Het ging eerst verschrikkelijk moeilijk,” zei Larry, „maar tegen het einde hadden we het geluk aan onze kant.”

Hij vertelde Betty en Dikky over wat er die middag was gebeurd en zij luisterden vol belangstelling. Ze keken allen naar het adres van Peeks en voelden zich erg opgelaten.

„Daarom gaan Pip, Daisy en ik op onze fietsen naar Wilmer Green,” zei Larry. „Dat is op z’n hoogst acht kilometer hier vandaan. Maar we zullen eerst de thee gaan gebruiken.”

„Ik wil ook mee,” zei Betty dadelijk.

„Ik zou ook wel mee willen, maar ik geloof dat ik te stijf ben,” zei Dikky.

„Blijf jij maar bij Betty,” zei Pip. „We willen daar niet direct met zo’n hele groep aankomen. Dan zou Peeks wel eens argwaan kunnen koesteren.”

„Jullie laten mij er maar steeds buiten,” zei Betty droevig.

„Nee, dat doen we niet,” zei Larry. „Wil je nu al een opdracht hebben? Nu goed, dat kan. Zie dat je het adres van meneer Smellie te weten komt. Dikky zal je wel helpen. Misschien staat het in een telefoonboek, of misschien weet iemand het wel. We moeten zijn adres in ieder geval morgen hebben, omdat we dan met hem moeten praten. Alle verdachten moeten we ondervragen!”

„Twee zijn nu van de lijst geschrapt,” zei Pip. „Mevrouw Minns heeft het niet gedaan en ik ben er zeker van dat de zwerver ook onschuldig is. Daardoor blijven alleen meneer Smellie en meneer Peeks over. Ik wou dat we iemand vonden die dergelijke rubberzolen met die kruisen droeg. Dat zou ons zo’n eind verder helpen.”

„Ik zorg wel dat ik het adres van meneer Smellie te weten kom,” zei Betty vrolijk. Ze was blij dat ze nu eindelijk echt iets kon doen. „Ik breng het telefoonboek hier naar Dikky.”

De bel voor de thee luidde. De kinderen renden naar binnen om hun handen te wassen en even later zaten ze aan tafel om te genieten van brood met boter en jam. Larry en Daisy bleven bij Pip, maar Dikky ging terug naar het hotel, omdat zijn moeder daar op hem wachtte.

Na de thee kwam Dikky terug om Betty gezelschap te houden. Larry, Pip en Daisy haalden hun fietsen tevoorschijn en reden weg. Ze kenden de weg naar Wilmer Green heel goed.

„Wat voor smoesje zullen we verzinnen om Horace Peeks te spreken te vragen?” vroeg Larry toen ze snel wegfietsten.

Geen van hen kon iets goeds bedenken. Toen kreeg Pip een idee.

„Laten we naar het huis gaan en gewoon om een glas water vragen,” zei hij. „Als ik me niet vergis, zal mevrouw Peeks ons de oren van het hoofd praten. En op die manier komen we misschien te weten wat we zo graag willen uitvinden, dus waar Horace Peeks op de avond van de brand was. Als zijn moeder zegt dat hij de hele avond bij haar thuis was, dan kunnen we hem ook van de verdachtenlijst schrappen.”

„Een goed idee,” zei Larry. „En ik zal jullie vertellen wat ik ook nog wil doen. Vlak voordat we bij hun huis zijn, zal ik de lucht uit mijn voorband laten lopen en als we dan om een fietspomp vragen, hebben we nog een smoes om even te blijven praten.”

„Goed,” zei Pip. „Ik geloof dat we het allemaal verstandig doen.”

Na een tijdje fietsen kwamen ze in het dorpje Wilmer Green. Het was een leuk plaatsje met een vijver vol witte eenden. De kinderen stapten van hun fietsen en gingen op zoek naar Ivy Cottage. Ze vroegen het aan een klein meisje en dat wees het hun. Het lag een eindje van de weg af en werd omzoomd door een bos.

De kinderen reden erheen en liepen door het oude houten hek. Larry had de lucht al uit zijn voorband laten lopen en de band was al bijna helemaal plat.

„Ik zal wel om water vragen,” zei Daisy.

Ze liepen naar de deur die half open stond. Ze hoorden het geluid van een strijkijzer. Daisy klopte aan.

„Wie is daar?” vroeg een scherpe stem.

„Zouden we een beetje water mogen hebben?” vroeg Daisy.

„Kom het maar halen,” zei de stem.

Daisy opende de deur en ging naar binnen. Ze zag een oude vrouw met een scherp gezicht, die een overhemd streek. Ze wees met haar hoofd naar een kraan boven een gootsteen.

„Daar is het water,” zei ze. „Er staat wel een kopje op de plank.”

De beide jongens kwamen binnen terwijl Daisy bezig was met het opendraaien van de kraan.

„Goedenavond,” zeiden ze beleefd. „Het is erg vriendelijk van u dat we even mogen binnenkomen. We hebben een heel eind gefietst en nu zijn we zo warm,” zei Larry.

De oude dame keek hem goedkeurend aan. Hij zag er aardig uit en had ook heel goede manieren als hij dat zelf wilde.

„Waar komen jullie vandaan?” vroeg ze, terwijl ze verder streek.

„Uit Peterswood,” zei Larry. „Ik neem aan dat u het niet kent, of wel?”

„Zeker wel,” zei de oude dame. „Mijn zoon heeft daar een betrekking gehad bij meneer Hick.”

„Wat grappig,” zei Daisy, terwijl ze een slok water nam. „We waren laatst op een avond in de tuin van meneer Hick, toen er brand was.”

„Brand!” zei de oude dame geschrokken. „Wat voor brand? Daar heb ik helemaal niets van gehoord. Toch niet het huis van meneer Hick?”

„Nee, alleen het kleine huisje in de tuin, zijn atelier,” zei Pip. „Er is niemand gewond. Maar dat zal uw Zoon u toch wel verteld hebben. Heeft hij het misschien niet gezien?”

„Wanneer was die brand?” vroeg de oude dame.

Pip vertelde het haar. Mevrouw Peeks hield even op met strijken en dacht na.

„Dat was dan op de dag dat Horace thuiskwam,” zei ze. „Daarom wist hij er natuurlijk niets over. Hij kreeg ruzie met meneer Hick en zegde zijn betrekking op. Hij kwam hier ’s middags en daar schrok ik nogal van.”

„Dan moet hij de brand hebben gemist,” zei Pip. „Ik neem aan dat hij de hele avond bij u is gebleven, of niet?”

„Nee,” zei mevrouw Peeks. „Hij ging na de thee op zijn fiets weg en ik heb hem niet weer gezien voor het donker was. Ik heb hem niet gevraagd waar hij was geweest. Ik houd er niet van om steeds zo nieuwsgierig te zijn. Ik neem aan dat hij in het café Pig and Whistle is geweest om pijlen te schieten. Onze Horace is daar dol op.”

De kinderen wisselden onderling een blik van verstandhouding. Dus Horace was na de thee vertrokken en niet teruggekeerd voordat het donker was. Dat scheen erg verdacht. Het was natuurlijk heel gemakkelijk om op de fiets terug te gaan naar Peterswood, in de greppel te wachten en het huisje in brand te steken toen er niemand was, om daarna ongezien weer terug te fietsen.

Larry vroeg zich af wat voor schoenen Horace droeg. Hij keek in de keuken rond en zag dat er een paar schoenen klaarstond om te worden gepoetst. Ze waren wel van dezelfde maat als de voetsporen. Maar ze hadden geen rubberzolen. Misschien droeg Peeks die nu.

„Ik moet mijn voorband even oppompen,” zei Larry, terwijl hij opstond. „Ik ben over een minuut terug.”

Maar hoewel hij de anderen vijf minuten de tijd gaf om nog over andere dingen te praten, scheen er niets meer te zijn om nog te bespreken. Ze namen afscheid van mevrouw Peeks en begaven zich terug naar Larry.

„Ik ben verder niets te weten gekomen,” zei Pip zacht. „Hé, wie is dat daar? Zou dat Horace zijn?”

Ze zagen een spichtige jongeman door het hek komen aanlopen. Hij had een springerige lok haar op zijn voorhoofd, een zachte kin en nogal uitpuilende blauwe ogen, bijna zoals meneer Goon. Hij droeg een grijze flanellen jas.

Dat viel de kinderen allen tegelijk op. Daisy’s hart begon sneller te kloppen. Zouden ze tenslotte dan toch de juiste man gevonden hebben?

„Wat doen jullie hier?” vroeg Horace Peeks.

„We hebben om een beetje water gevraagd,” zei Larry, terwijl hij zich afvroeg of hij zoveel van de grijze flanellen jas kon zien om te ontdekken of er ook een stukje stof aan ontbrak.

„En we weten ook dat we uit hetzelfde plaatsje komen als waar u tot voor een poosje hebt gewerkt,” zei Daisy opgewekt. „We wonen namelijk in Peterswood.”

„Dat is waar,” zei Horace. „Kennen jullie die slechtgehumeurde meneer Hick? Ik heb voor hem gewerkt, maar nooit was er iets goed. Vervelende oude kerel !”

„We mogen hem zelf ook niet erg graag,” zei Pip. „Wist u dat er brand bij hem is geweest op de dag dat u bent vertrokken?”

„Hoe weten jullie op welke dag ik ben vertrokken?” vroeg meneer Peeks stomverbaasd.

„We hebben het met uw moeder over die brand gehad en toen zei ze dat het op de dag dat u er bent weggegaan moet zijn geweest, omdat u er niets van wist,” zei Pip.

„Wel, ik kan alleen maar zeggen dat die akelige, afschuwelijke oude meneer Hick verdiende dat zijn hele huis afbrandde,” zei Horace. „Wat zou ik dat graag hebben gezien!”

De kinderen keken hem aan en vroegen zich af of hij deed alsof.

„Was u daar dan niet?” vroeg Daisy met een onschuldige klank in haar stem.

„Maak jij je maar niet druk over waar ik was,” zei Peeks. Hij keek naar Larry die zijn best deed om een ontbrekend stukje in het jasje van meneer Peeks te zien. „Wat doe je?” vroeg hij. „Je besnuffelt me als een hond. Laat dat!”

„U hebt een vlekje op uw jasje,” zei Larry. Dat was het eerste smoesje dat hem te binnen schoot. „Laat mij het even voor u wegvegen.”

Hij trok zijn zakdoek tevoorschijn en tegelijkertijd kwam de brief van Lily voor meneer Peeks uit zijn zak. Horace boog zich voorover om hem op te rapen en staarde in opperste verbazing naar zijn eigen naam op de enveloppe. Hij wendde zich tot Larry.

„Wat is dit?” vroeg hij.

Larry kon zichzelf wel slaan voor zijn onvoorzichtigheid.

„O, die is voor u,” zei hij. „Lily vroeg ons de brief te posten, maar we kwamen hier toch langs en dachten dat het even gemakkelijk was om hem zelf af te geven.”

Horace Peeks keek alsof hij een bijzonder vreemde vraag wilde stellen, en Larry vond dat het tijd werd om te gaan. Hij rolde zijn fiets naar het hek.

„Tot ziens,” zei hij. „Ik zal tegen Lily zeggen dat u haar brief hebt gekregen.”

Ze sprongen alle drie op hun fietsen en reden weg. Horace riep hen na:

„Hé, wacht eens even! Kom terug!”

Maar ze gingen niet terug. Ze wisten zelf niet meer wat ze moesten denken. Ze reden eerst twee kilometer en toen sprong Larry van zijn fiets en ging op een hek zitten.

„Kom,” zei hij tegen de anderen. „We praten even.”

Ze gingen op een rij op het hek zitten en keken ernstig.

„Wat was ik een sufferd om die brief uit mijn zak te laten vallen,” zei Larry, terwijl hij beschaamd keek. „Maar misschien was het toch goed. Tenslotte horen brieven nu eenmaal besteld te worden, nietwaar? Denken jullie dat Horace die brand heeft aangestoken?”

„Het ziet er wel naar uit,” zei Daisy nadenkend. „Hij had diezelfde dag een hekel aan meneer Hick en zijn moeder zegt dat ze niet weet waar hij die avond is geweest. Jij hebt zeker niet gezien of zijn schoenen rubberen zolen hadden met een kruisprofiel, wel Larry? En was zijn grijze flanellen jasje ook ergens gescheurd?”

„Zijn schoenzolen kon ik niet zien en voorzover ik zijn jasje heb kunnen bekijken, was dat niet gescheurd,” zei Larry. „In ieder geval waarschuwt die brief hem nu en zal hij op zijn hoede zijn.”

Ze praatten nog een poosje en vroegen zich af hoe ze nu verder met Horace Peeks moesten. Ze besloten om hem voorlopig met rust te laten en hun aandacht op meneer Smellie te vestigen. Het leek alsof het er nu om ging of meneer Peeks of meneer Smellie het had gedaan. Maar het had geen zin om ergens over na te denken zolang ze niet met meneer Smellie hadden gesproken.

Ze gingen weer op hun fietsen zitten en reden verder. Ze lieten zich langzaam van een heuvel afglijden, maar aan het eind van die heuvel kwam een bocht. Daar kwam Larry in aanraking met een andere fietser. Dat was meneer Verdwijn!

„Wat! Jullie weer!” bulderde meneer Goon met een dreigende stem.

Larry haastte zich overeind en de anderen stonden een eind verder te lachen.

„Wat doe je daar?” vroeg meneer Goon bevelend toen Larry weer op zijn fiets ging zitten.

„Ik verdwijn,” schreeuwde Larry. „Ziet u dat niet? Ik verdwijn!”

En zij reden gedrieën lachend verder, terwijl ze zich afvroegen of meneer Verdwijn op weg was naar Horace Peeks! In ieder geval was Horace nu gewaarschuwd door de brief van Lily. Meneer Goon zou niet veel uit hem krijgen. Dat was wel zeker.

Hoofdstuk 11

DE ZWERVER KOMT WEER OP HET TONEEL

Het was zeven uur toen zij drieën de oprijlaan van Pip’s huis weer inreden. Betty begon zich al bezorgd te maken omdat ze spoedig naar bed moest en ze wilde er niet aan denken dat ze ging slapen zonder dat ze het nieuws had gehoord dat Larry, Pip en Daisy zouden brengen.

Ze sprong op van vreugde toen ze hun fietsbellen hoorde. Het was zo’n prachtige avond dat zij nog steeds met Dikky en Buster in de tuin was. Dikky had zijn builen nog eens onderzocht en hij was trots dat zij nu purperrood waren, ondanks de pijn.

„Wat voor nieuws hebben jullie?” schreeuwde Betty toen de drie terug waren. „Wat voor nieuws?”

„Heel wat!” schreeuwde Larry terug. „Wacht maar even. Laten we eerst onze fietsen wegzetten.”

Spoedig daarop zaten ze met hun vijven in het zomerhuis te praten. Dikky’s ogen vielen bijna uit hun kassen toen Larry vertelde dat hij de brief uit zijn broekzak had laten vallen.

„Maar meneer Verdwijn is hem ook al op het spoor,” zei Pip. „We kwamen hem tegen toen we onderweg naar huis waren. Larry reed hem in de bocht van zijn fiets. Meneer Verdwijn is slimmer dan wij denken. Hij is alleen een beetje langzamer.”

„Dan moeten we morgen maar zo snel mogelijk achter meneer Smellie aan, “ zei Dikky. „Betty en ik hebben zijn adres gevonden.”

„Goed zo,” zei Larry. „Waar woont hij?”

„Het adres stond in het telefoonboek. Het was erg gemakkelijk te vinden, want er was maar een meneer Smellie. Hij woont in Willow-Dene aan de Jeffreys Lane.”

„Dat grenst aan onze tuin,” zei Larry verrast. „Nietwaar, Daisy? Onze halve tuin wordt omgeven door Willow-Dene. We wisten nooit wie daar woonde, omdat we alleen maar een oude vrouw in de tuin hebben gezien.”

„Dat zal juffrouw Miggle, de huishoudster, zijn,” sprak Dikky.

„Hoe weet jij dat?” vroeg Daisy verbaasd.

„O, Betty en ik zijn vandaag heel goede detectives geweest,” zei Dikky met een grijns. „We hebben onze tuinman gevraagd waar Willow-Dene was, en hij wist het omdat zijn broer daar werkt. Hij vertelde ons ook over juffrouw Miggle en dat ze het zo moeilijk vindt om meneer Smellie schoon te houden en ervoor te zorgen dat hij zijn eten op tijd krijgt en hem eraan te herinneren dat hij zijn regenjas moet aantrekken als het regent.

„Wat is er dan met hem aan de hand?” vroeg Larry. „Is hij gek, of stom, of zoiets?”

„O nee, hij is de een of andere geleerde,” zei Betty. „Hij bestudeert oude papieren en documenten en hij weet er meer van dan wie ook. Hij interesseert zich voor niets anders. De tuinman zegt dat hij zelf ook heel waardevolle documenten bezit.”

„Als hij zo dichtbij woont, zouden Larry en ik morgen misschien eens met hem kunnen praten,” zei Daisy, die zich er al op verheugde iets meer op te sporen, zoals Betty dat dan noemde. „Ik vind dat we tamelijk goed zijn in ondervragen. Ik wed dat we het beter kunnen dan meneer Verdwijn. Iedere Verdachte is onmiddellijk op zijn hoede als hij meneer Goon ziet, maar tegen kinderen praten ze zonder te denken.”

Larry haalde zijn aantekeningen tevoorschijn.

„We moeten er nu wel het een en ander aan toevoegen,” zei hij, terwijl hij begon te schrijven.

Pip haalde het lucifersdoosje tevoorschijn en opende het. Hij wilde zien of het stukje grijs flanel van dezelfde kleur was als het jasje van Horace Peeks. Het leek er veel op.

„Toch kon Larry geen gaatje ontdekken,” zei Pip. „En ik kon zijn broek goed zien, maar daar zat ook geen scheur in.”

De kinderen staarden naar het grijze stukje flanel. Pip legde het weer in het lucifersdoosje. Hij vouwde Dikky’s tekening van de voetsporen open en grijnsde, want hij dacht weer aan de manier waarop ze hem ermee geplaagd hadden.

„Weet je,” zei hij. „Het is helemaal geen slechte tekening,” waarop Dikky’s gezicht begon te stralen. „Ik zal ze uit mijn hoofd leren,” vervolgde Pip, „zodat ik ze herken als ik ze weer zie.”

„Ik zal ze ook leren,” zei Betty, terwijl ze ernstig naar de tekening keek.

Ze was ervan overtuigd dat ze een voetspoor dat er zo uitzag onmiddellijk zou herkennen.

„Ik ben klaar met mijn aantekeningen,” zei Larry. „Ik kan nu niet zeggen dat onze aanknopingspunten ons geholpen hebben. We moeten erachter komen of Peeks rubberzolen droeg en dat moeten we ook van meneer Smellie weten.”

„Maar misschien dragen ze ze helemaal niet,” zei Dikky. „Misschien staan ze wel in een kast of in de slaapkamer.”

„Misschien kunnen we een kijkje nemen in de kast waar de schoenen van meneer Smellie staan,” zei Larry, die geen idee had hoe hij zoiets moest doen. „Luister! Er zijn vier Verdachten. Een van hen was mevrouw Minns, maar ze had reuma op de avond van de brand en zat in haar stoel. Dat zegt haar zuster ook, dus kan zij de brand niet hebben gesticht. Dus blijven er drie Verdachten over. De zwerver was ook een een van hen, maar we kunnen hem ook wel van de lijst schrappen. Dus blijven er nog twee Verdachten over.” „Ik denk dat Horace Peeks het heeft gedaan,” 2ei Pip. „Waarom wilde hij ons niet vertellen waar hij die avond is geweest. Dat vind ik zeer verdacht I”

„Wel, als meneer Smellie ons kan vertellen waar hij op de avond van de brand is geweest, nog dan blijft alleen Horace Peeks over,” zei Larry. „Dan zullen we al onze aandacht alleen nog op hem moeten vestigen. We moeten weten wat voor schoenen hij allemaal heeft, of hij een grijs jasje met een scheur heeft en wat hij op die bewuste avond heeft gedaan en zo.”

„En wat doen we dan?” vroeg Betty. „Het aan de politie vertellen?”

„Wat!” zei Larry hard. „Meneer Verdwijn alles vertellen, zodat hij met de eer kan gaan strijken? Ik vind niet dat we dat kunnen doen! We moesten maar naar inspecteur Jenkins gaan. Hij is het Hoofd van Politie in dit district. Mijn vader kent hem vrij goed. Hij is erg pienter en hij woont in de dichtstbijzijnde stad.”

„Dan ben ik bang voor hem,” zei Betty. „Ik ben zelfs een beetje bang voor meneer Verdwijn.”

„Poeh!” zei Dikky. „Bang voor die opgeblazen kikker met zijn uitpuilende ogen? Je zou zo moeten doen als Larry! Hem op de fiets van de sokken rijden.”

Allen lachten. Toen rinkelde de bel en alle vijf stonden ze op. Buster sprong om hun benen heen en Dikky wenste hun nog een prettige avond, want hij moest thuis in het hotel bij zijn vader en moeder gaan eten. Larry en Daisy namen hun fietsen en reden naar huis. Pip ging naar binnen voor het avondmaal en Betty ging naar bed. Buster ging natuurlijk met Dikky mee. Zijn jonge baasje ging die avond vroeg naar bed, want hij was nog steeds erg stijf en zijn builen deden nogal pijn. Buster kon ze heel goed zien toen Dikky zich uitkleedde, maar het scheen hem niet erg te interesseren.

„Morgen komt die zwerver naar de schoenen kijken die moeder voor hem heeft uitgezocht,” zei Pip tegen Betty. „We zullen hem een paar vragen stellen.”

„Wat voor vragen?” zei Betty.

„We zullen hem recht op de man af vragen of hij zich in het struikgewas in de greppel heeft verstopt,” zei Pip. „Als hij dat toegeeft, dan zijn we een heel eind verder.”

Geen van de kinderen sliep die nacht erg goed, want ze waren allemaal nogal opgelaten over de gebeurtenissen van de afgelopen dag. Betty droomde van meneer Verdwijn en ze werd dan ook met een gilletje wakker, want ze droomde dat hij haar arresteerde omdat ze brand had gesticht. Dikky sliep slecht vanwege de builen. Het maakte niets uit hoe hij lag, want overal zaten zijn builen.

Het was uitgemaakt dat de volgende dag Pip, Betty en Dikky in de tuin zouden blijven om de zwerver op te wachten. Pip zou hem voorzichtig uitvragen. Larry had tegen hem gezegd wat hij moest vragen.

„Zet de schoenen zodanig neer dat hij ze ziet en ze graag wil hebben,” zei Larry. „Maar geef hem ze niet voordat hij antwoord op je vragen heeft gegeven. Geen antwoorden, dan ook geen schoenen. Begrepen?”

De volgende ochtend kwam Dikky met Buster bij Pip en Betty om hen gezelschap te houden. Ze wachtten op de zwerver.

En de zwerver kwam. Hij keek voorzichtig om zich heen, alsof hij bang was dat iemand hem achterna kwam. Hij had nog steeds die verschrikkelijke oude schoenen aan en zijn tenen staken er nog steeds uit. Pip zag hem en riep hem zacht.

„Hallo!” zei hij. „Hier zijn we.”

De zwerver keek naar Pip.

„Hebben jullie die smeris niet achter me aan gestuurd?” vroeg hij.

„Natuurlijk niet!” zei Pip ongeduldig. „Wij vinden hem ook niet aardig.”

„Heb je de schoenen?” vroeg de zwerver.

Pip knikte. De oude man kwam naar hen toe en Pip nam hem mee naar het zomerhuis. Daar stond een kleine houten tafel met de schoenen er bovenop. De ogen van de zwerver begonnen te glinsteren toen hij ze zag.

„Mooie schoenen,” zei hij. „Die zullen me goed passen.”

„Wacht even,” zei Pip, toen de zwerver zijn handen naar de schoenen uitstak. „We willen dat u ons eerst een paar vragen beantwoordt.”

De zwerver keek hem aan met een zuurzoete glimlach.

„Ik wil niet in moeilijkheden komen,” zei hij.

„Natuurlijk niet,” zei Pip. „We zullen u niet verraden. Wat u ons vertelt zullen we geheim houden.”

„Wat willen jullie weten?” vroeg de zwerver.

„Heeft u iemand gezien die zich op de avond van de brand in de tuin van meneer Hick heeft verstopt?” vroeg Dikky.

„Ja,” zei de zwerver. „Ik heb iemand in de bosjes gezien.”

Betty, Pip en Dikky waren gewoon buiten adem.

„Heeft u hen werkelijk gezien?”

„Natuurlijk heb ik ze gezien,” zei de zwerver. „Ik heb die avond zoveel mensen in de tuin gezien.”

„Waar was u?” vroeg Betty nieuwsgierig.

„Dat gaat jullie niets aan,” zei de zwerver ruw. „Ik deed helemaal geen kwaad.”

„Waarschijnlijk loerde hij op het kippenhok om een of twee eieren te pakken, ondanks het feit dat die ouwe Hickkop hem had weggestuurd,” dacht Pip.

Ze staarden de zwerver allen aan en hij staarde terug.

„Was degene die zich in de bosjes verstopte een jonge man met een lok haar op zijn voorhoofd?” vroeg Pip, waarbij hij Horace Peeks beschreef. „Had hij bolle ogen?”

„Ik weet niets over zijn ogen,” zei de zwerver. „Maar dat van die haarlok klopt. Hij fluisterde tegen iemand maar ik kon niet zien wie.”

Dat was iets nieuws. Horace Peeks had zich in het struikgewas verborgen met iemand anders. Waren er dan misschien twee mensen bij de misdaad betrokken?

Dat was een nieuw raadsel. Zouden Horace Peeks en meneer Smellie de brand samen hebben gesticht? De kinderen wisten niet wat ze moesten denken.

„Kijk eens even,” zei Pip.

Maar de zwerver had er genoeg van.

„Geef mij die schoenen nou maar,” zei hij, terwijl hij zijn hand uitstak. „Ik zeg helemaal niets meer, want ik breng mezelf alleen maar in moeilijkheden als ik niet uitkijk. Ik wil niet ergens in verwikkeld raken. Ik ben een eerlijk man!”

Hij nam de schoenen en trok ze aan. Hij wilde geen woord meer zeggen over die geschiedenis.

„Het schijnt dat hij plotseling stom geworden is,” zei Pip.

Ze keken de zwerver na toen hij in zijn nieuwe schoenen wegstapte. Ze waren hem een beetje te groot, maar ze liepen gemakkelijk.

„Wel, het raadsel wordt moeilijker,” zei Dikky. „Nu schijnt het dat er twee personen in de bosjes hebben gezeten om zich te verstoppen. Er bestaat geen twijfel dat een ervan Horace Peeks was, maar wie was die ander? Misschien hebben Larry en Daisy wel een nieuwtje als ze terugkomen.”

Buster had bijna de hele tijd gegromd toen de zwerver in het zomerhuis was geweest. Dikky had hem in bedwang gehouden, anders was hij die vieze oude man aangevlogen. Nu begon hij plotseling vrolijk te blaffen.

„Dat zijn Larry en Daisy,” zei Betty. „Fijn zeg; ik vraag me af of ze ook iets nieuws weten.”

Hoofdstuk 12

MENEER SMELLIE EN EEN RUBBERZOOL

Larry en Daisy hadden een opwindende ochtend achter de rug. Ze hadden besloten om 20 spoedig mogelijk met meneer Smellie te praten en ze hadden erover gedacht wat de beste manier was om hem te spreken te krijgen.

„We kunnen niet naar hem toegaan en om een glas water vragen of iets dergelijks,” zei Daisy. „Ik kan eenvoudig geen smoesje bedenken.”

Ze dachten beiden enige minuten diep na. Toen keek Larry op.

„Wat zou je ervan denken als we onze bal eens in de tuin van meneer Smellie gooiden?”

„Wat heeft dat voor zin?” vroeg Daisy.

„Nu suffie, dan kunnen we toch over de schutting klimmen en er achteraan gaan, in de hoop dat hij ons zal zien en dan vraagt wat we eigenlijk in zijn tuin doen.”

„Ik begrijp het,” zei Daisy. „Ja... het lijkt me wel een goed idee. Dat doen wel”

Dus gooide Larry zijn bal hoog in de lucht, zodat die over de bomen heen in het midden van de aangrenzende tuin terecht kwam. De kinderen renden naar de schutting en een paar minuten later stonden ze in de bosjes van meneer Smellie’s tuin.

Ze liepen onbevreesd over het grasveld naar de bal te zoeken. Ze zagen hem duidelijk, omdat hij bij een rozenperkje lag, maar ze schreeuwden toch tegen elkaar, in de hoop dat er binnen iemand was die hen zou horen.

Even later ging er een raam open aan de rechterkant van het huis en een man keek naar buiten. Hij was helemaal kaal bovenop zijn hoofd en hij droeg een lange baard bijna tot aan het midden van zijn colbert. Hij droeg een bril met een hoornen montuur, waardoor zijn ogen heel groot leken.

„Wat doen jullie daar?” riep hij.

Larry liep naar het raam toe, bleef eronder staan en sprak beleefd:

„Ik hoop niet dat u het erg vindt, meneer, maar onze bal is in uw tuin gevallen en nu zoeken we hem.”

Een windvlaag voer door Daisy’s haar. Hij rukte ook aan de baard van meneer Smellie, terwijl een van zijn papieren op zijn bureau ook wegwoei. Meneer Smellie graaide er nog naar, maar het was al te laat Het stuk papier viel in de tuin.

„Ik zal het wel voor u oppakken, meneer,” zei Larry beleefd. Hij pakte het stuk papier op en overhandigde het aan de oude man. „Wat een vreemd stuk papier,” zei hij.

Het was erg dik en stond vol met vreemd een schrift.

„Dat is perkament,” zei meneer Smellie, terwijl hij Larry met zijn bijziende ogen aanstaarde. „Dit is heel erg oud.”

Larry scheen het een goede gedachte om belangstelling voor oude papieren te tonen.

„O meneer,” zei hij. „Is het werkelijk erg oud? Hou oud dan wel? Wat is dat interessant.”

Meneer Smellie was blij dat er iemand zoveel belangstelling toonde.

„Ik heb er papieren bij die nog veel ouder zijn,” zei hij. „Ik heb er een hele tijd over gedaan om ze te ontcijferen. Op die manier leren we heel veel over de oude geschiedenis.”

„Geweldig,” zei Larry. „U kunt mij zeker niet een paar laten zien, wel?”

„Natuurlijk, mijn jongen,” zei meneer Smellie, die nu heel vriendelijk naar Larry keek. „Kom maar binnen. Ik denk dat de tuindeur wel open is.”

„Mag mijn zuster ook meekomen? Zij is ook heel erg geïnteresseerd.”

„Lieve help, wat aparte kinderen,” dacht meneer Smellie toen hij hen naar de tuindeur zag lopen.

Ze veegden netjes hun voeten toen er een vrouw die veel op een vogel leek uit een aangrenzend vertrek tevoorschijn kwam.

„Wat doen jullie hier?” vroeg ze. „Dit is het huis van meneer Smellie en hij wil niemand binnen hebben.”

„Hij heeft ons net binnen gevraagd,” zei Larry beleefd. „En we hebben onze voeten netjes geveegd.”

„Jullie net binnen gevraagd?” vroeg de vrouw met nadruk. Dat was natuurlijk juffrouw Miggle, de huishoudster. Ze was een en al verbazing. „Maar hij vraagt nooit iemand binnen, behalve meneer Hick. En sinds ze ruzie hebben, is die hier niet meer geweest.”

„Maar misschien is meneer Smellie wel bij meneer Hick geweest,” zei Larry, die nog steeds zijn voeten veegde.

Hij wilde dolgraag dat dit gesprek zou voortduren.

„Nee, dat heeft hij niet gedaan ! Hij heeft tegen me gezegd dat hij niet van plan was om bij iemand een bezoek af te leggen die zo afschuwelijk tegen hem tekeer ging. Die arme oude man verdient het ook niet om te worden uitgescholden. Hij is erg afwezig en soms zelfs een beetje vreemd, maar hij is helemaal niet kwaad.”

„Is hij dan niet gaan kijken toen het atelier van meneer Hick brandde?” vroeg Daisy.

Juffrouw Miggle schudde haar hoofd.

„Hij heeft zijn gewone avondwandelingetje gemaakt, zo omstreeks zes uur, maar hij was al terug voordat het vuur werd ontdekt.”

De kinderen keken elkaar aan. Dus meneer Smellie was die avond uitgegaan. Was het mogelijk dat hij de brand had gesticht en weer was teruggekeerd?

„Hebben jullie de brand gezien?” vroeg de huishoudster belangstellend.

Maar de kinderen hadden geen tijd om te antwoorden, want meneer Smellie kwam kijken wat ze deden. Ze gingen met hem in zijn studeerkamer... een vertrek vol allerlei rommel, met de wanden vol boeken tot aan het plafond. Overal lagen papieren.

„Lieve hemel,” zei Daisy. „Maakt nooit iemand deze kamer schoon? Het is bijna onmogelijk om niet op het een of andere papier te trappen.”

„Ik heb juffrouw Miggle verboden deze kamer op te ruimen,” zei meneer Smellie, terwijl hij zijn bril stevig opzette. De bril gleed hem steeds van zijn neus, die nogal klein was. „Laat ik jullie die hele oude boeken eens laten zien die op rollen zijn geschreven in het jaar... eh... laat me eens even kijken. Ik moet het weer even opzoeken. Ik wist het zo goed, maar Hick spreekt me altijd tegen en daardoor raakt mijn geest in de war, en kan ik het me niet meer kan herinneren.”

„Ik neem aan dat die ruzie met meneer Hick van enkele dagen geleden u danig parten heeft gespeeld,” zei Daisy erg vriendelijk.

Meneer Smellie nam zijn bril af, veegde zijn glazen schoon en zette hem weer op zijn neus.

„Ja,” zei hij. „Ik houd niet van ruzie. Hick is een heel intelligente vent, maar hij wordt altijd vreselijk boos als ik het niet met hem eens ben. Nu, dit document...”

De kinderen luisterden geduldig, maar ze begrepen geen woord van de redevoering die meneer Smellie hield. Hij vergat helemaal dat hij tegen kinderen sprak en het ging dan ook op een manier alsof Larry en Daisy even geleerd waren als hijzelf. Ze verveelden zich al heel snel. Toen hij weer een ander papier tevoorschijn haalde, fluisterde Larry tegen Daisy:

„Ga eens kijken of je niet een paar schoenen van hem in de kast in de hal kunt vinden.”

Daisy glipte voorzichtig de studeerkamer uit. Het scheen meneer Smellie niet op te vallen dat ze was gegaan. Larry dacht dat meneer Smellie het niet eens zou merken als hij, Larry, zelf ook weg zou lopen.

Daisy vond de kast in de hal. Ze opende de deur en ging naar binnen. Het was er vol met schoenen, laarzen, overschoenen, jassen en stokken. Daisy keek snel naar ieder paar schoenen. Ze draaide ieder paar ondersteboven. Ze schenen wel de goede maat te hebben, maar geen rubberen zolen.

Toen opeens had ze een paar schoenen in haar hand dat wel rubberen zolen had. Ze vond het geweldig dat ze deze had gevonden. Misschien waren dat de schoenen die ze zochten. Ze keek naar het profiel van de zolen, maar met de beste wil van de wereld kon ze zich de tekening niet herinneren. Waren ze nu wel of niet gelijk aan die welke op de schoenen stonden die ze zochten?

„Ik moet ze vergelijken,” dacht het meisje tenslotte. „Ik moet een schoen meenemen naar huis en vergelijken met de tekening. We zien spoedig genoeg of het de goede zijn. “

Ze stopte een schoen onder haar mantel. Het maakte wel een opvallende bobbel, maar ze kon geen betere plaats verzinnen om de schoen te verstoppen. Ze kroop de kast uit en liep recht tegen juffrouw Miggle aan. De vrouw was wel erg verbaasd toen ze het meisje uit de kast zag komen.

„Wat doe jij in ’s hemelsnaam?” vroeg ze. „Jullie spelen toch zeker geen verstoppertje?”

„Nee, dat niet bepaald,” zei Daisy, die niet precies wist wat ze moest zeggen.

Juffrouw Miggle droeg een paar broodjes en een glas melk naar de studeerkamer waar meneer Smellie Larry nog steeds over oude documenten vertelde. Daisy volgde haar op de voet, in de hoop dat niemand zou zien dat ze zo’n grote bobbel onder haar mantel had.

„Ik dacht dat de kinderen uw twaalfuurtje wel zouden willen delen,” zei juffrouw Miggle. Toen draaide ze zich om naar Daisy. „Lieve help, mijn kind, berg jij je zakdoek daar altijd op?” vroeg ze, terwijl ze naar Daisy’s mantel wees. „Wat een plaats voor een zakdoek!”

Larry keek naar zijn zuster en was verbaasd zo’n grote bobbel onder haar mantel te zien.

„Daar bewaar ik altijd alles,” zei Daisy in de hoop dat niemand haar zou vragen om te laten zien wat ze er nu had.

Geen van hen vroeg ernaar. Larry wilde het juist doen, maar toen zag hij dat het de vorm van een schoen had.

De kinderen dronken melk, en aten broodjes, maar meneer Smellie liet zijn portie staan. Juffrouw Miggle duwde tegen zijn elleboog om hem even te onderbreken, in de hoop dat ook hij iets zou gaan eten.

„Drink uw melk nu, meneer,” zei ze maar steeds. „U hebt ook al geen ontbijt gehad.” Ze wendde zich tot de kinderen. „Sinds de avond van de brand is meneer Smellie zo in de war. Nietwaar, meneer?”

„Wel, het verlies van die unieke en onvervangbare documenten door brand hebben me inderdaad nogal van mijn stuk gebracht,” zei meneer Smellie. „Ze waren duizenden ponden waard. O, ik weet dat Hick verzekerd was en zijn geld wel van de verzekeringsmaatschappij zal terug krijgen, maar daar gaat het helemaal niet om. Die documenten waren van de grootst mogelijke waarde.”

„Heeft u die ochtend over die documenten ruzie gemaakt?” vroeg Daisy.

„O nee,” zei meneer Smellie. „Weet je, meneer Hick zei dat deze documenten, die ik je nu laat zien, door een zekere meneer Ulinus zijn geschreven, maar ik weet zeer zeker dat ze door drie verschillende mensen zijn geschreven, maar dat kon ik meneer Hick niet aan zijn verstand brengen. Hij werd reuze kwaad en maakte me zelfs bang, en wel zo erg dat ik mijn documenten heb achtergelaten.”

„Arme meneer Smellie,” zei Daisy. „Ik neem aan dat u niets van de brand wist voor de volgende ochtend.”

„Niets!” zei meneer Smellie.

„Bent u niet naar het huis van meneer Hick gegaan toen u uw avondwandelingetje maakte?” vroeg Larry. „Want als u dat had gedaan, zou u de brand misschien hebben kunnen zien.”

Meneer Smellie keek stomverbaasd. De bril viel van zijn neus. Hij nam hem met een trillende hand weer van de vloer en zette hem weer op. Juffrouw Miggle legde een hand op zijn arm.

„Kom kom,” zei ze. „Drink uw melk nu maar, meneer. U bent uzelf niet meer de laatste paar dagen. U hebt tegen me gezegd dat u niet meer wist waar u die avond was geweest. Zomaar wat rondgelopen.”

„Ja,” zei meneer Smellie, terwijl hij moeizaam in een stoel ging zitten. „Dat heb ik toch gedaan, nietwaar, juffrouw Miggle? Ik heb zomaar wat rondgelopen! Ik kan me niet altijd herinneren wat ik doe, wel?”

„Nee meneer, dat kunt u meestal niet,” zei juffrouw Miggle, terwijl ze meneer Smellie op zijn schouder klopte. „De ruzie en die brand hebben u nogal van streek gemaakt. Maakt u zich toch geen zorgen, meneer I” Ze wendde zich tot de kinderen en zei zacht: „Het is beter dat jullie nu gaan. Hij is een beetje van streek.”

De kinderen knikten en glipten voorzichtig uit het studeervertrek. Ze renden helemaal tot achter in de tuin en klommen daar over de schutting.

„Grappig hè?” vroeg Daisy. „Waarom gedroeg hij zich zo vreemd toen we hem vroegen wat hij op de avond van de brand heeft gedaan? Geloof jij dat hij de brand heeft gesticht en het helemaal heeft vergeten? Of herinnert hij het zich en is hij bang? Of wat anders?”

„Het is een raadsel,” zei Larry. „Hij schijnt me veel te zachtaardig om zulke dingen te doen, maar in woede kan hij natuurlijk gekke dingen gedaan hebben. Wat heb je onder je mantel, Daisy?”

„Een schoen met rubberzool en een grappig profiel,” zei Daisy, terwijl ze hem tevoorschijn haalde. „Geloof je dat dit het voetspoor is waarnaar we zoeken?”

„Het lijkt er wel op,” zei Larry, die zich helemaal opgewonden begon te voelen. „Laten we direct naar de anderen gaan en het met de tekening vergelijken. Kom, ik kan nauwelijks wachten.”

Hoofdstuk 13

EEN VERRASSEND GESPREK MET LILY

Larry en Daisy haastten zich naar de anderen. Die staarden vol enthousiasme naar de schoen in haar hand.

„Daisy! Heb je de schoen met de rubberzool gevonden?” vroeg Dikky. „En behoort die nu toe aan de man die de brand heeft gesticht?”

„Ik geloof het wel,” zei Daisy gewichtig. „Weet je, Larry en ik zijn bij meneer Smellie geweest, zoals we al van plan waren, en terwijl hij met Larry sprak, ben ik in de hal in de kast op onderzoek uitgegaan. Daar vond ik schoenen met rubberen zolen en ik dacht dat het voetspoor dat was waarnaar wij zochten.”

De kinderen gingen er in een kring om heen staan om goed te kunnen kijken.

„Het lijkt heel veel op de goede schoen,” zei Pip.

„Hij is het!” zei Dikky. „Ik moet het weten, want ik heb de tekening van de afdruk gemaakt.”

„Wel, ik geloof het niet,” zei Betty onverwacht. „De vierkantjes van het kruis zijn niet zo groot. Ik ben er zeker van dat het niet de goede schoen is!”

„Alsof jij dat kunt zeggen,” sprak Pip honend. „Ik geloof dat we de juiste schoen hebben, en dat zullen we bewijzen. Haal de tekening uit het zomerhuis, Dikky!”

Dikky ging hem halen. Hij nam hem achter het losse paneel vandaan en bracht hem naar de anderen. Ze vouwden hem open en voelden zich tot het uiterste gespannen.

Ze keken allen tegelijk naar de tekening en vervolgens naar de zool van meneer Smellie’s schoen. Ze keken heel erg nauwkeurig en zuchtten toen van teleurstelling.

„Betty heeft gelijk,” zei Dikky. „De vierkantjes in het kruis zijn niet zo groot als in mijn tekening. En ik weet dat mijn tekening helemaal juist is, want ik heb alles nauwkeurig nagemeten. Ik ben heel goed in die dingen. Ik maak nooit...”

„Houd je stil,” zei Larry, die steeds boos werd als Dikky begon op te scheppen. „Betty, wat je zegt is waar. Heel goed gezien, meisje!”

Betty glunderde van plezier. Ze had die tekening inderdaad uit het hoofd geleerd, zoals ze de anderen al had voorspeld. Maar ze was toch even teleurgesteld als de anderen.

„Het is wel heel moeilijk om detective te zijn, nietwaar?” vroeg Betty. „We vinden maar steeds dingen die ons niet verder helpen, of dingen die het ons nog moeilijker maken dan het al was. Pip, vertel jij eens aan Daisy en Larry wat die. zwerver heeft gezegd.”

„O ja, moet je horen, zeg,” begon Pip, en hij vertelde Larry en Daisy wat de zwerver had gezegd. „Dus nu is het een nog groter raadsel dan eerst,” zei hij tenslotte. „De zwerver heeft Peeks inderdaad in het struikgewas gezien, maar hij heeft hem tegen iemand anders horen fluisteren. Was dat misschien meneer Smellie? Jullie zeggen dat hij die avond een wandeling heeft gemaakt, en we weten dat Peeks toen ook niet thuis was. Zou je denken dat ze samen hebben afgesproken om die brand te stichten?”

„Best mogelijk,” zei Larry nadenkend. „Ze moeten elkaar hebben gekend, en het is mogelijk dat ze hebben afgesproken om die meneer Hickkop een lesje te geven voor zijn afschuwelijke houding. Maar hoe komen we daar ooit achter?” „Misschien is het goed om nog eens naar meneer Smellie te gaan,” zei Daisy. „We moeten die schoen er toch weer heenbrengen. Die kunnen we niet houden. Heeft een van jullie meneer Verdwijn vandaag nog gezien?”

Niemand had hem gezien en geen van hen had er belang bij om hem te zien. Ze bespraken wat hun volgende stap moest zijn. Op het ogenblik scheen alles nogal moeilijk. En ook al hadden ze mevrouw Minns en de zwerver van de verdachtenlijst geschrapt, toch konden ze nog niet weten of meneer Smellie of Peeks het had gedaan, of die beiden samen.

„Het is misschien nog niet zo’n gek idee om met Lily te gaan praten,” zei Dikky opeens. „Zij kan ons waarschijnlijk wel een paar dingen over Horace Peeks vertellen. Tenslotte is zij degene die hem een brief heeft geschreven om hem te waarschuwen. Misschien weet ze meer dan wij denken.” „Maar Lily was er die avond immers niet. Ze had vrij, dat heeft ze zelf gezegd.”

„En wie zegt ons dat ze niet is teruggegaan en zich in de bosjes heeft verstopt?” vroeg Dikky.

„Het lijkt wel of het halve dorp op de avond van de brand in het struikgewas heeft gezeten,” zei Larry. „Die oude zwerver was er... en we denken dat meneer Smellie er ook was ... en we weten dat Peeks er zat en nu zeg jij dat Lily er misschien ook nog geweest is !”

„Ik weet dat het grappig klinkt,” zei Dikky grijnzend.

„Het idee dat de tuin van meneer Hickkop die avond helemaal vol was met mensen die iets tegen hem hadden. Maat geloof je niet ook dat het een goed idee is om Lily een bezoek te brengen? Ik verdenk haar niet, maar het is helemaal niet zo dom om haar te vragen of ze iets weet. Misschien kan ze ons helpen.”

„Ja, het is inderdaad een goed idee,” zei Larry. „Verhip! Daar klinkt jouw etensbel, Pip. We zullen moeten wachten tot vanmiddag. Dan gaan we allemaal naar Lily. We nemen weer iets mee voor de poes en de kleine katjes. Er wanneer brengen we de schoen van meneer Smellie terug?”

„Het is wel beter dat we dat vanavond doen,” zei Daisy. „Jij brengt hem terug, Larry, als het donker is. Misschien is de tuindeur wel open en kun je zo naar binnen glippen.” „Goed,” zei Larry, terwijl hij opstond om te gaan. „We komen na het eten hier weer terug, detectives! Hoe staat het overigens met je builen, Dikky?”

„Prachtig,” zei Dikky trots. „Ik zal je ze laten zien.”

„Ik heb nu geen tijd,” zei Larry. „Ik zal ze vanmiddag wel even bekijken. Tot straks!”

„Een ervan wordt al helemaal geel,” zei Dikky.

Maar Daisy en Larry waren al weg. Pip en Betty renden naar huis, omdat ze bang waren dat ze anders moeilijkheden kregen omdat ze te laat aan tafel kwamen. Dikky ging daarom ook maar samen met Buster weg, in de hoop dat de anderen ’s middags niet zouden vergeten opnieuw naar zijn builen te vragen.

Om half drie waren ze weer bijeen. Daisy was bij de visboer langs gegaan en had daar visjes voor de katten gekocht. Het rook nogal sterk en Buster drong er bij haar op aan om het papier eraf te halen. Niemand vroeg Dikky naar zijn builen. Hij voelde zich daardoor gekrenkt en zat zwijgend te luisteren naar wat de anderen met Larry bespraken. Ze hadden het erover wat ze tegen Lily moesten zeggen. Betty zag de uitdrukking op zijn gezicht en was verbaasd.

„Wat is er aan de hand, Dikky?” vroeg ze. „Ben je ziek?” „Nee,” zei Dikky. „Alleen maar een beetje stijf, dat is alles.”

Daisy keek hem aan en begon toen hard te lachen.

„Die arme Dikky,” zei ze. „We hadden beloofd dat we naar zijn builen zouden kijken en dat hebben we niet gedaan.”

Allen lachten.

„Dikky is een verschrikkelijke baby,” zei Larry. „Kom op, Dikzak! Laat ons je builen zien en we zullen ze allemaal bewonderen; de grote, de middelgrote en de kleine.”

„Ze zijn de moeite niet waard,” zei Dikky stijfjes. „Kom, laten we gaan. Het is beter dat we zo snel mogelijk zijn, anders is het alweer theetijd.”

„We zullen zijn builen tijdens de thee wel even bekijken,” fluisterde Daisy tegen Larry. „Hij is nu veel te beledigd.”

Daarna begaven ze zich op weg naar Lily. Ze waren er zeker van dat ze niet door meneer Hickkop betrapt zouden worden, omdat Pip hem kort tevoren in zijn auto had zien voorbijrijden.

„Een of twee van ons moeten met mevrouw Minns praten,” zei Larry, „en de anderen moeten proberen om Lily de tuin in te lokken om daar met haar te praten. We zullen wel zien.”

Maar toevallig was alles vrij gemakkelijk. Mevrouw Minns was weg en er was niemand anders in de keuken dan Lily. Ze was blij de kinderen en Buster te zien.

„Ik zal Sweetie en de katjes even zolang in de hal neerzetten en de deur sluiten,” zei ze. „Dan kan dat hondje ook binnenkomen. Ik houd van honden. Hoe heet hij? Buster? Dat is een mooie naam voor een hond. Buster! Wil je een bot hebben?”

Kort daarop waren de katten buiten de keuken en kauwde Buster met plezier op een bot. Lily haalde chocolade uit de kast en deelde het rond. De kinderen vonden haar aardig. Ze scheen veel opgewekter te zijn als mevrouw Minns er niet was om op haar te mopperen.

„We hebben die brief aan Horace Peeks gegeven,” zei Larry. „We hebben hem gevonden.”

„Ja, ik heb vandaag een brief van hem gekregen.” Lily keek plotseling heel droevig. „Die akelige meneer Goon is bij hem geweest en heeft heel lelijke dingen tegen hem gezegd. Horace is nu zo vertwijfeld dat hij niet weet wat hij moet doen.”

„Denkt meneer Goon dan dat hij die brand heeft gesticht?” vroeg Daisy.

„Ja,” zei Lily. „Er zijn heel wat mensen die dat zeggen. Maar het is niet waar!”

„Hoe weet jij dat? “ vroeg Dikky.

„Nu, dat weet ik nou eenmaal,” zei Lily.

„Maar jij was hier helemaal niet,” zei Larry. „En als je hier niet was, dan kun je ook niet weten wie de brand wel of niet heeft gesticht. Horace zou het hebben kunnen doen.”

„Zullen jullie er niet over spreken als ik jullie iets vertel?” vroeg Lily. „Zullen jullie dat beloven? Zeg:, Ik zweer dat ik niets zal zeggen! ’”

De kinderen herhaalden de zeven woorden en Lily keek opgelucht.

„Wel dan,” zei ze. „Ik zal jullie vertellen waarom ik weet dat Horace de brand niet heeft gesticht. Ik heb hem namelijk om vijf uur ontmoet en ben de hele avond tot tien uur bij hem geweest, omdat ik dan weer binnen moet zijn.”

De vijf kinderen staarden haar aan. Dat was inderdaad iets nieuws.

„Maar waarom heb je dat niet aan iedereen verteld?” vroeg Larry tenslotte. „Als jij dat vertelt, zal niemand nog durven beweren dat Horace die brand heeft gesticht.”

Lily begon te huilen.

„Weet je,” zei ze. „Mijn moeder vindt dat ik nog te jong ben om al te beslissen met wie ik wil trouwen, maar Horace Peeks houdt van me. Mijn vader heeft gedreigd me te zullen aframmelen als hij me een keer in gezelschap van Horace ziet en mevrouw Minns zegt het ook tegen mijn vader als ze me ooit een woord met Horace ziet wisselen. Ik durfde dus niet met hem naar de bioscoop te gaan, of zelfs maar in huis tegen hem te praten.”

„Arme Lily,” zei Daisy. „Dus toen je hoorde dat iedereen tegen hem was, besloot je hem te schrijven om hem te waarschuwen.”

„Ja, en weet je, als ik nu vertel dat ik die avond met hem samen ben geweest, krijg ik straf van mijn vader en stuurt mevrouw Minns me misschien wel weg. Dan ben ik mijn baantje ook nog kwijt. En Horace kan ook niet zeggen dat hij bij mij was, want hij weet dat hij mij daardoor in moeilijkheden brengt.”

„Waar zijn jullie heengegaan?” vroeg Dikky.

„Ik ben op mijn fiets halverwege tot Wilmer Green gegaan,” zei Lily. „Daar hebben we elkaar bij zijn zuster ontmoet. Daar hebben we ook de thee gebruikt en het avondmaal genoten. We hebben zijn zuster alles verteld; dat hij zijn baantje kwijt was en zo, maar toen zei ze dat haar man hem misschien wel tijdelijk aan het werk kon hebben totdat hij een nieuwe betrekking had.”

Dikky herinnerde zich dat die zwerver Horace die avond in de tuin had gezien en hij keek Lily scherp aan. Sprak ze de waarheid wel?

„Ben je er zeker van dat Horace hier de hele avond niet is geweest?” vroeg hij.

De anderen wisten waarom hij dat zei, want ook zij herinnerden zich dat de zwerver Horace Peeks had gezien.

„Nee! Nee!” schreeuwde Lily, terwijl haar stem oversloeg van de angst. Ze wrong haar zakdoek in haar handen en staarde de kinderen aan. „Horace is hier helemaal niet in de buurt geweest. Ik verzeker jullie dat we elkaar bij zijn zuster hebben ontmoet. Jullie kunt het immers aan haar vragen. Zij zal het jullie wel vertellen!”

Larry voelde zich er zeker van dat Lily bang was en niet de waarheid sprak. Hij besloot daarom haar voor een voldongen feit te plaatsen.

„Lily,” zei hij. „Er is iemand die Horace die avond hier in de tuin heeft gezien!”

Lily staarde Larry aan met een geschrokken blik.

„Nee!” zei ze. „Dat kan immers niet! Dat kan niet! “

„Nu, het is waar,” zei Larry.

Lily staarde hem nog even aan en begon toen te snikken.

„Wie kan hem dan hebben gezien?” vroeg ze. „Mevrouw Minns en haar zuster waren in de keuken. Meneer Hick en de chauffeur waren uit. Er was helemaal niemand. Dat weet ik zeker.”

„Hoe kun jij dat weten als je hier niet was?” vroeg Larry.

„Wel,” ze Lily, terwijl ze moeilijk slikte. „Ik zal je vertellen waarom! Ik was hier namelijk! Vergeet nu niet dat jullie hebben gezworen het aan niemand te vertellen. Ik ben Horace op de fiets tegemoet gereden en toen ik hem tegenkwam, zei hij dat hij enkele dingen bij meneer Hick had vergeten en ze wilde halen, maar hij durfde het niet aan meneer Hick te vragen. Toen zei ik tegen hem:, Wel Horace, ’ zei ik.. Meneer Hick is er niet. Waarom ga je niet gewoon mee om die dingen op te halen voordat hij terugkomt? ’”

De kinderen luisterden ademloos toe. Nu zouden ze eindelijk de waarheid te weten komen. Lily vertelde verder, waarbij ze haar zakdoek maar steeds in haar handen wrong.

„Toen we een kop thee hadden gedronken, reden we hier samen heen en lieten onze fietsen bij de haag staan. Niemand heeft ons gezien. We liepen achter de heg langs tot aan het huis van meneer Hick. Toen kropen we beiden in het struikgewas en keken of er ook iemand te zien was.”

De kinderen knikten. De zwerver had gezegd dat hij Peeks tegen iemand had horen fluisteren. Dat moest Lily dus geweest zijn.

„Ik kwam er al spoedig achter dat mevrouw Minns met haar zuster in gesprek was,” ging Lily voort. „En ik wist dat ze daar nog tijden zouden blijven zitten. Ik zei tegen Horace dat ik de dingen wel voor hem wilde ophalen, maar hij zei dat hij zelf wilde gaan. Ik hield dus de wacht terwijl hij zelf door een open raam klom, zijn spullen haalde en weer buiten bij me in het struikgewas kwam. Toen zijn we op onze fietsen teruggereden zonder dat we een levende ziel hebben gezien.”

„En Horace is niet door de tuin even naar het atelier geglipt?” vroeg Larry.

Lily keek hem beledigd aan.

„Dat deed hij niet!” zei ze. „Ten eerste zou ik het hebben moeten zien en ten tweede is hij niet meer dan drie minuten weggeweest. En ten derde zou mijn Horace zoiets nooit doen 1”

„Wel, dat schakelt Horace dus uit,” zei Larry hardop wat de anderen ook allemaal dachten. „Hij kan het niet hebben gedaan. Ik ben blij dat je ons dit allemaal hebt verteld, Lily.

Maar ik vraag me toch wel af wie het dan wel heeft gedaan!”

„Alleen meneer Smellie blijft nu nog over,” zei Betty zonder na te denken.

De woorden van Betty hadden een verbazingwekkend resultaat. Lily gaf een gilletje.

Ze staarde Betty aan alsof ze haar oren niet kon geloven. Ze opende en sloot haar mond als een vis en scheen niet in staat te zijn een woord uit te brengen.

„Wat is er aan de hand?” vroeg Larry verbaasd.

„Waarom zei ze dat?” vroeg Lily bijna fluisterend. „Hoe weet zij dat meneer Smellie hier die avond is geweest?”

Nu was het de beurt van de kinderen om verbaasd te kijken.

„Wel,” zei Larry, „we weten het niet zeker. We vroegen het ons alleen maar af. Maar waarom ben je zo verbaasd, Lily? Wat weet jij er overigens van? Je hebt meneer Smellie toch niet gezien? Je zei dat je alleen was en dat niemand Horace en jou heeft gezien.”

„Dat is ook zo,” zei Lily. „Maar Horace zag iemand! Toen hij door het raam naar binnen was gekropen, zag hij iemand door de tuin sluipen. En dat was meneer Smellie.”

„Lieve help!” zeiden Larry en Pip.

Ze staarden elkaar allemaal aan.

„Dus meneer Smellie is hier die avond toch geweest!” zei Larry.

„Geen wonder dat hij zo vreemd deed toen je hem vroeg of hij op de avond van de brand nog bij het huis van meneer Hick is geweest,” zei Daisy.

„Hij heeft het dus gedaan!” zei Betty triomfantelijk. „Nu weten we het! Hij is een gemene oude man.”

„Denk jij ook dat hij het heeft gedaan?” vroeg Dikky aan Lily.

Ze keek nadenkend en was enigszins verstomd.

„Ik weet het niet,” zei ze. „Hij is een aardige, oude heer, vind ik. Hij heeft tenminste altijd een goed woord voor me. Het ligt niet in zijn aard om brand te stichten. Maar wat ik zeker weet, is dat Horace het niet heeft gedaan!”

„Nee, het ziet er niet naar uit dat Horace het kan hebben gedaan,” stemde Larry met haar in. „Ik begrijp nu ook waarom je niet eerder iets hebt gezegd, Lily. Je was bang. We zullen het echt aan niemand vertellen. Het schijnt dat we onze aandacht nu iets meer op meneer Smellie zullen moeten richten.”

„Daaromtrent bestaat geen enkele twijfel,” zei Dikky. „Wel, we hebben vanmiddag wel weer heel wat nieuws gehoord.”

Hoofdstuk 14

MENEER VERDWIJN VERSCHIJNT OP EEN ONGELEGEN OGENBLIK

De kinderen praatten nog een tijdje met Lily en toen het theetijd werd, moesten ze gaan. Het meisje was opgelucht dat ze haar moeilijkheden aan iemand had verteld en ze liet hen uit, nadat ze nog eens hadden beloofd er met niemand over te spreken.

Ze gebruikten de thee allen bij Pip thuis en dat was wel heel fijn, omdat ze de dingen dan nog eens konden bespreken. Ze waren allemaal wel erg opgewonden.

„Er komt nu toch schot in,” zei Pip, terwijl hij zich in de handen wreef. „Ik geloof niet dat Horace Peeks iets met de brand uitstaande heeft. Helemaal niets! Ik geloof dat het meneer Smellie geweest is. Denk maar na hoe bang hij was toen jullie met hem over zijn avondwandeling spraken. Waarom zou hij bang zijn als hij niets verkeerds gedaan heeft?”

„En we weten dat zijn schoenen de goede maat hebben, zelfs al komen de rubberzolen niet overeen met de tekening,” zei Daisy.

„Misschien heeft hij wel een paar dat past,” zei Dikky, „maar heeft hij ze ergens verstopt voor het geval zijn sporen zouden worden gevonden.”

„Ja, dat is zo,” zei Larry. „Als we nu maar iemand konden vinden met een gescheurd grijs flanellen jasje, dan zou de zaak voor elkaar zijn.”

„We moeten die schoenen werkelijk zien op te sporen,” zei Daisy. „Ik vermoed dat ze ergens in zijn studeerkamer staan. Je weet dat hij ons heeft verteld dat hij niet wil dat juffrouw Miggle daar de boel opruimt. Hij kan ze daar gemakkelijk in een kast of achter een rij boeken hebben verstopt.”

„Dat is een goed idee,” zei Larry tegen Daisy. „Ik denk dat je gelijk hebt. Zal ik er vanavond naar binnen sluipen om een kijkje te nemen?”

„Hebben wij wel het recht om zomaar huizen binnen te dringen en naar schoenen te gaan zoeken?” vroeg Pip, met een ondertoon van twijfel in zijn stem.

„We kunnen het nu eenmaal aan niemand vragen,” zei Larry. „En we zullen het eenvoudig moeten doen. We proberen gewoon iets te ontdekken.”

„Ik weet het, maar volwassen mensen doen soms zo raar, en ik ben ervan overtuigd dat de meesten van hen het ook niet op prijs zullen stellen als kinderen bij hen naar binnen sluipen om naar aanknopingspunten te zoeken.”

„Wel, ik weet niet wat we anders zouden moeten doen,” zei Larry. „Werkelijk niet. In ieder geval moeten we de schoen terugbrengen die Daisy heeft meegenomen, suffie.” „Ja,” stemde Pip in. „Dat moet wel, maar zorg dat je niet gepakt wordt!”

„Ik zal ervoor zorgen,” zei Larry. „Ho, stil jongens. Daar komt Pip’s moeder.”

De moeder van Pip vroeg hoe het Dikky na zijn val verging. Dikky voelde zich opeens heel wat opgewekter, want de anderen hadden helemaal vergeten ernaar te vragen.

„Dank u, met mij gaat het goed,” zei hij. „Maar mijn builen zijn wel heel bijzonder. Ik heb er een in de vorm van een hondenkop, zoals Buster bijvoorbeeld.”

„Werkelijk?” vroeg Pip’s moeder stomverbaasd. „Laat me die eens zien!”

Dikky bracht vijf heerlijke minuten door bij het tonen van al zijn builen, de een na de ander en vooral die in de vorm van een hondenkop. Het was erg moeilijk vast te stellen hoe hij erbij kwam dat de buil die vorm had, maar de moeder van Pip was bijzonder geïnteresseerd. De kinderen keken geërgerd voor zich uit. Wat konden volwassenen toch vervelend zijn. Nu hadden 2e Dikky juist een beetje in het goede spoor omtrent zijn opschepperijen en daar kwam de moeder van Pip roet in het eten gooien. Daardoor zou het allemaal weer veel erger worden.

Enige minuten later vertelde Dikky haar dat hij eens een buil als een kerkklok had gehad en een als een slangenkop.

„Ik krijg altijd geweldige builen,” zei hij. „Morgen wordt het een prachtig gezicht, want dan kom ik in de gele fase.”

„Kom,” zei Larry tegen Pip. „Dit kan ik niet langer aanhoren. Zo is Dikky wel op zijn ergst.”

De vier kinderen verdwenen en lieten Dikky fijn alleen tegen de moeder van Pip praten. Buster bleef er kwispelstaartend bij staan. Hij scheen wel geïnteresseerd in de builen van zijn baasje.

„Laten we een eindje gaan fietsen en Dikky alleen laten,” stelde Pip vol afkeer voor. „Ik kan hem niet uitstaan als hij zo is.”

Zij vieren gingen dus een eind fietsen en Dikky was verbaasd en tegelijkertijd geschokt dat hij zo alleen in de tuin was. Hij kon zich niet voorstellen waarom de anderen waren weggegaan en zo bleef hij een uur alleen met de gedachte dat de anderen bijzonder onaardig waren.

Toen ze terugkwamen, begroette hij hen dan ook met een mond vol klachten.

„Jullie zijn echt gemeen! Waarom zijn jullie er zomaar vandoor gegaan? Is dat een manier om je te gedragen als er mensen bij je op de thee zijn, Pip?” vroeg hij. „Jullie zijn akelig.”

„Wel, we dachten dat jij wel een uur nodig zou hebben voor je opschepperijen tegen de moeder van Pip,” zei Larry. „Kijk maar niet zo woedend, Dikky. Je moet niet zo’n stommeling zijn!”

„Op die manier weggaan en aanknopingspunten vinden zonder mij I” zei Dikky boos. „Ben ik misschien niet een van de detectives? Wat hebben jullie gedaan? Met Horace Peeks gepraat of zijn jullie weer bij Lily geweest? Jullie zijn werkelijk gemeen!”

„We zijn helemaal niet bij iemand geweest,” zei Betty vol medelijden met Dikky. Ze was zelf ook zo vaak alleen gelaten omdat ze nog te jong was. „We hebben een eindje gefietst.”

Maar Dikky voelde zich diep gekwetst en hij bleef beledigd.

„Ik geloof dat ik niet meer bij de detectives wil horen,” zei hij. „Ik zal de tekening van de voetsporen weer meenemen en dan gaan, want ik zie nu wel in dat jullie mij niet willen. Kom, Buster!”

Geen van hen wilde dat Buster bij de detectives zou weggaan en ze wilden Dikky eigenlijk ook niet missen. Hij was helemaal niet zo vervelend als men eenmaal aan hem gewend was.

Daisy liep achter hem aan.

„Kom nou, suffie,” zei ze. „We willen helemaal niet dat je weggaat. We willen erover praten wat we vanavond moeten doen met die schoen van meneer Smellie. Jij moet je mening ook zeggen. Ik wil het huis van meneer Smellie ook binnengaan om voor Larry op wacht te staan, terwijl hij op zoek gaat naar de juiste schoenen. Maar hij wil niet dat ik meega.”

Dikky ging terug naar de anderen, maar hij was nog steeds op zijn teentjes getrapt.

„Larry, ik wil dat je me mee laat gaan als we het huis van meneer Smellie doorzoeken,” zei Daisy. „Dikky, vind jij niet ook dat er iemand voor hem op wacht moet staan?”

„Nee,” zei Dikky. „Ik vind dat er een jongen met hem mee moet gaan. Ik zal wel meekomen. Dan kan ik op wacht staan, terwijl jij bezig bent.”

„Nee, ik ga mee,” zei Pip onmiddellijk.

„Jij kunt niet buiten komen zonder te worden gezien,” zei Larry. „Dikky wel. Zijn ouders schijnen zich niet zoveel om hem te bekommeren. Goed dan, Dikky, jij komt mee om me te helpen. Ik heb erover gedacht om tot een uur of halftien te wachten om te zien of meneer Smellie dan nog in zijn studeerkamer is. Het heeft geen zin iets te proberen voordat hij naar bed is. Hij kan wel een van die mensen zijn die tot drie uur in de ochtend opblijven. Dat zullen we dan wel zien.”

„Wel, ik zal er om halftien wel zijn,” zei Dikky. „Waar is die schoen eigenlijk? In het zomerhuis? Ik zal hem meenemen voor het geval je moeder wil weten waar je die schoen vandaan hebt. Het is dan toch donker en niemand ziet wat ik bij me draag.”

Dikky veranderde helemaal toen hij merkte dat er een aantrekkelijke opdracht voor hem was weggelegd. Hij vergat zijn zure stemming en besprak met Larry waar hij hem zou ontmoeten.

„Ik klim over de schutting van de tuin,” zei Larry. „Maar jij kunt beter de gewone weg opgaan en zijn huis van de voorkant benaderen, Dikky. Dan kun je me ergens achter het huis wel ontmoeten.”

„Goed,” zei Dikky. „Ik zal als een uil doen, dan weet je waar ik ben.”

„Kun je dat dan?” vroeg Betty verrast.

„Ja, luister maar!”

Hij deed zijn duimen rechtop vlak bij elkaar en vormde met zijn handen een soort schelp. Toen blies hij voorzichtig tussen de beide duimen door en het geluid van een uil werd nagedaan. Dat was werkelijk heel goed.

„Wat ben jij slim, Dikky,” zei Betty bewonderend.

Dikky deed het nog eens. Hij kon het werkelijk heel goed.

„Gewoonweg geweldig,” zei Betty.

Dikky opende zijn mond om te zeggen dat hij nog veel mooiere vogel- en dierengeluiden kon maken, maar hij zag aan de blik van Larry dat het tijd werd om te zwijgen. Daarom sloot hij zijn mond zo snel hij kon.

„Wel,” zei Larry. „Dat is dan geregeld. Zorg jij maar dat je me om halftien ontmoet achter het huis van meneer Smellie. Maak het geluid van een uil om te te laten weten waar je bent, want ik zit waarschijnlijk ergens in de bosjes op je te wachten.”

De kinderen voelden zich die avond allemaal erg opgewonden toen ze naar bed gingen. Dikky ging niet naar bed, maar Larry ging wel. De moeder van Larry kwam meestal nog even welterusten zeggen en daarom moest hij wel. Dikky ging een boek zitten lezen om de tijd te laten verstrijken.

Om tien over negen draaide hij het licht uit en deed zijn neus even om de hoek van de deur. Er was niemand te zien. Hij liep voorzichtig door de gang en ging de trap af. Hij liep uit hun eigen tuin in die van het hotel. Een halve minuut later liep hij op de straat met de schoen onder zijn jas.

Precies om halftien kwam hij bij het huis van meneer Smellie. Hij bleef bij het hek even staan. Het huis was helemaal donker. Dikky liep een paar keer heen en weer om zich ervan te overtuigen dat er niemand was.

Hij zag niemand staan bij een van de bomen. Hij liep nog eens voor het huis heen en weer en besloot verder naar achteren te lopen toen hij plotseling een sterke hand op zijn schouder voelde.

Die arme Dikky sprong bijna uit zijn vel van schrik.

„Ooo,” zei hij geschrokken.

De schoen viel onder zijn jas weg.

„Zo,” zei een stem, die Dikky maar al te goed kende. „Wacht eens even!” Een lantaarn scheen hem recht in het gezicht en toen zei de stem weer: „Zo.”

Het was de stem van meneer Verdwijn. Hij had bij die boom gestaan en was verbaasd geweest toen hij Dikky had zien aankomen en een paar maal heen en weer lopen. Nu was hij nog verbaasder, omdat hij zag dat het, een van die kinderen’ was. Hij boog zich voorover en nam de schoen op.

„Wat is dit?” vroeg hij.

„Het lijkt wel een schoen,” zei Dikky. „Laat me gaan! U hebt niet het recht om me zomaar vast te pakken.”

„Wat doe jij met deze schoen?” vroeg meneer Verdwijn met verbaasde stem. „Waar is de andere?”

„Dat weet ik niet precies,” zei Dikky naar waarheid.

De politieman schudde hem woedend door elkaar.

„Ik geloof er geen woord van,” zei hij.

Hij draaide de schoen ondersteboven en zag de rubberen zool, waarna er een flits van een gedachte door hem heen ging die de vijf detectives ook hadden gehad.

Meneer Goon was stomverbaasd. Hij scheen met zijn zaklantaarn weer recht in het gezicht van Dikky.

„Waar heb je deze vandaan?” vroeg hij. „Van wie is die?”

Dikky keek hem brutaal en weerspannig aan.

„Iemand heeft hem gevonden en aan mij gegeven.”

„Ik zal hem maar meenemen,” zei meneer Goon. „Kom nu maar eens even met me mee.”

Maar dat was Dikky niet van plan. Met een plotselinge ruk wist hij zich uit de stevige greep van meneer Goon te bevrijden en hij rende langs de straat zo snel hij kon. Hij ging dadelijk naar de straat waar Larry woonde. Zijn hart klopte snel toen hij naar de schutting in de tuin van Larry liep. Hij klom bovenop de schutting en liet zich aan de andere kant neervallen. Toen maakte hij het geluid van een uil.

„Oehoe! Oehoe! "

Hoofdstuk 15

EEN SCHOK VOOR LARRY EN DIKKY

Het volgende ogenblik sprong Dikky bijna weer uit zijn vel, want opnieuw werd hij door iemand vastgegrepen.

„O,” zei hij verschrikt.

„St!” zei Larry fluisterend. „Heb je de schoen?”

„Nee,” zei Dikky.

Toen legde hij snel uit wat er was gebeurd en Larry luisterde met ontzetting toe.

„Je bent een idioot!” zei hij. „Om een van onze beste aanknopingspunten aan die oude meneer Verdwijn te geven! Nu weet hij dat we achter hetzelfde aan zijn als hij.”

„De schoen was geen aanknopingspunt,” zei Dikky ter verdediging. „Het was een vergissing. We dachten dat het een aanknopingspunt was, maar dat was niet zo. In ieder geval heeft meneer Verdwijn hem nu en ik kon er echt niets aan doen. Ik ben er tenslotte nog in geslaagd om te vluchten.”

„Wat zullen we nu doen?” vroeg Larry. „Zullen we naar binnen gaan en een kijkje nemen? Er brandt geen licht meer in de studeerkamer. Die oude meneer Smellie moet naar bed gegaan zijn.”

„Ja, kom mee,” zei Dikky. „Waar is de tuindeur?”

Die vonden ze echter vrij snel en tot hun grote opluchting was deze nog steeds open. Aangezien er licht in de keuken brandde, namen de beide jongens aan dat juffrouw Miggle nog steeds op was. Ze besloten om bijzonder voorzichtig te zijn.

Toen glipten ze naar binnen. Larry ging voor naar de studeerkamer, waar Daisy en hij met meneer Smellie hadden gepraat.

„Blijf jij maar in de hal op wacht staan,” zei hij. „Als meneer Smellie of juffrouw Miggle er dan aankomen, kun je me dadelijk waarschuwen. Ik zal een van de vensters van de studeerkamer opendoen als dat tenminste zonder al te veel lawaai mogelijk is, zodat ik daardoor kan ontsnappen als er iemand in de kamer komt.”

Larry ging de studeerkamer binnen. Hij had een zaklantaarn bij zich en daarmee scheen hij in de slordige kamer rond. Overal lagen papieren. Papieren en boeken op het schrijfbureau, papieren en boeken op de vloer en op de stoelen. Er stonden ook boeken in de kasten die de hele wanden bedekten. Bovendien stonden er boeken op de schoorsteenmantel. Het was vrij duidelijk dat meneer Smellie een erg geleerd man was.

Larry begon te zoeken naar de schoenen die hij hoopte te vinden. Hij nam van iedere plank in de kast een rijtje boeken en voelde er met zijn hand achter. Maar er was niets te vinden. Hij keek overal onder de stapels papieren, maar hij vond geen schoenen.

Dikky stond buiten in de hal op wacht. Hij zag de halkast waar Daisy die ene schoen had gevonden en vond het een goed idee om daar eens een kijkje te gaan nemen. Daisy kon allicht iets over het hoofd hebben gezien. Hij glipte er snel naar binnen. Hij was zo druk bezig dat hij niet hoorde dat iemand een huissleutel in het slot stak. Hij hoorde ook niet dat er iemand in de hal kwam en de deur zacht achter zich dicht deed. Daardoor had hij helemaal geen tijd om Larry nog te waarschuwen. Hij hoorde meneer Smellie alleen toen die de studeerkamer binnenging en het licht aandraaide.

Toen was het natuurlijk te laat om nog iets te doen. Larry was betrapt terwijl hij zijn hoofd in een kast had gestoken. Meneer Smellie en hij staarden elkaar aan. Ze waren beiden boos en verbaasd.

„Indringer!” zei meneer Smellie woedend. „Dief! Akelige jongen ! Ik zal je opsluiten en de politie opbellen.”

Hij greep Larry beet en hield hem met een verbazingwekkende kracht vast. Hij schudde Larry stevig dooreen en Larry gaf een kreet.

„Toe meneer, alstublieft!”

Maar meneer Smellie wilde helemaal niet luisteren. Zijn kostbare papieren betekenden zoveel voor hem dat hij razend werd als hij zag dat iemand bezig was erin te snuffelen. Hij was eenvoudig niet in staat te luisteren. Hij schudde Larry stevig heen en weer en duwde hem voor zich aan de hal in. Die arme Dikky, die helemaal in de war geraakt was door het feit dat hij Larry niet had gewaarschuwd, durfde zich niet buiten de kast te vertonen.

„Lelijke, slechte jongen!” hoorde hij meneer Smellie tegen Larry zeggen, terwijl hij deze de trap opduwde. Larry protesteerde wel steeds, maar meneer Smellie wilde niet luisteren. „Ik zal de politie laten komen en je uitleveren!”

Dikky trilde. Het was erg genoeg als je werd gegrepen, maar hij moest er niet aan denken dat hij aan meneer Verdwijn werd uitgeleverd. Hij hoorde dat meneer Smellie Larry meenam naar de kamer boven en hem daar opsloot. Juffrouw Miggle, die geschrokken was van het lawaai, kwam een kijkje in de hal nemen.

„Dieven en rovers!” schreeuwde meneer Smellie tegen haar. „Ik kwam daarnet thuis, ik liep mijn studeerkamer binnen en daar vond ik dieven en rovers die mijn papieren wilden stelen.”

Juffrouw Miggle veronderstelde dat er wel twee of drie dieven in huis moesten zijn geweest en ze deed haar mond open van verbazing.

„Waar zijn die dieven nu?” vroeg ze.

„Boven in de bergkast,” zei meneer Smellie.

Juffrouw Miggle staarde meneer Smellie met nog meer verbazing aan. Ze kon zich niet voorstellen dat hij alleen twee of drie mannen mee naar boven had genomen en ze daar had opgesloten. Ze zag dat meneer Smellie trilde van opwinding en schrik.

„Gaat u eerst rustig zitten voordat u de politie opbelt,” zei ze. „U bent helemaal van streek. Ik zal u iets te drinken brengen. De dieven zitten veilig opgeborgen!”

Meneer Smellie liet zich in een stoel in de hal zakken. Zijn hart bonsde en hij ademde zwaar.

„Over een minuutje ben ik weer de oude,” zei hij hijgend. „De grootste van de dieven heb ik in ieder geval te pakken!”

Juffrouw Miggle liep hard naar de keuken. Dikky luisterde ademloos toe. Op de een of andere manier was hij ervan overtuigd dat meneer Smellie teruggegaan was naar de studeerkamer. Hij wist natuurlijk niet dat meneer Smellie in een stoel beneden aan de trap zat.

, Ik doe er waarschijnlijk goed aan om de kans waar te nemen Larry te bevrijden, ’ dacht hij wanhopig.

Hij opende de kastdeur en liep regelrecht naar de trap. Meneer Smellie was stomverbaasd nog een jongen in zijn huis te zien. Hij kon zijn ogen nauwelijks geloven. Hij deed een uithaal naar Dikky. Dikky schrok geweldig en gaf een gil. Hij probeerde de trap op te rennen en hij was meneer Smellie inderdaad een paar treden voor. Maar de oude man had zijn kracht weergekregen en woedend greep hij Dikky vast, omdat hij meende dat hij nu nog een dief te pakken had. Maar Dikky deed nog een paar passen, terwijl meneer Smellie hem bijna zijn jas uittrok. Toen struikelde Dikky en ging hij op een der treden zitten halverwege de trap. Meneer Smellie viel bovenop hem, waardoor hij de jongen bijna platdrukte.

„Au Au!” gilde Dikky. „Ga van me af! U doet me pijn!”

Juffrouw Miggle liet een glas vallen en kwam de hal inrennen. Wat kon er in ’s hemelsnaam aan de hand zijn? Was het hele huis dan vol rovers? Ze zag nog net dat Dikky van de trap viel en over de vloer rolde, wat met veel lawaai gepaard ging.

Ze zag dadelijk dat hij nog maar een jongen was en ze sprak streng tegen hem.

„Wat heeft dit de betekenen? Hoe durf je in het huis van iemand anders te komen? Hoe heet jij en waar woon je?”

Dikky besloot om zich maar erg van streek en geblesseerd te gedragen. Juffrouw Miggle was een erg goede ziel en misschien liet ze hem wel lopen als ze de indruk kreeg dat het niets anders was dan een kwajongensstreek.

Daarom begon Dikky luidkeels te huilen. Larry hoorde hem en hij vroeg zich af wat er wel gebeurd was. Hij bonsde op de gesloten deur, waardoor het lawaai toenam, en juffrouw Miggle keek erg geschrokken.

„Hij heeft mijn vriend boven in een kamer opgesloten,” zei Dikky huilend. „Ik wilde hem net gaan bevrijden toen meneer Smellie me vastgreep en van de trap afgooide. O, ik zit onder de builen. Ik weet nog niet wat mijn moeder zal zeggen als ze die ziet! Ze zal meneer Smellie wel aanklagen wegens het mishandelen van een kind. Ze zal de politie opbellen!”

„Maar je kunt nu nog geen builen hebben,” zei juffrouw Miggle. „Ik weet zeker dat zo’n vriendelijke oude heer als meneer Smellie jou niet slaat en dat hij je ook niet van de trap gooit. Wees niet zo’n ondeugende leugenaar.”

„Dat ben ik niet!” zei Dikky. „Dat ben ik niet!” Hij deed alsof hij nog steeds huilde. „Kijk hier maar... en hier... en daar! O, laat alstublieft een dokter komen.”

Tot juffrouw Miggle’s opperste verbazing en tot grote schrik van meneer Smellie zat die jongen beneden aan de trap inderdaad onder de builen. Ze waren rood, groen en sommige zelfs geel. Het kwam in geen van hen op dat de jongen die builen al eerder had.

„Meneer Smellie!” zei juffrouw Miggle op een vermanende toon. „Kijk dat arme kind nou toch eens! Hoe kunt u een kleine jongen zo slaan? Ik durf er niet aan te denken wat zijn ouders zullen zeggen.”

Meneer Smellie was erg geschrokken toen hij dacht dat hij de oorzaak was van de wonden van Dikky. Hij slikte een paar maal moeilijk en zei toen:

„Doet u maar iets op die builen!”

„Dat zal ik doen in de tijd dat u de politie opbelt,” zei juffrouw Miggle, die zich plotseling herinnerde dat er boven nog een andere dief zat.

Maar meneer Smellie scheen helemaal geen zin te hebben om de politie nog op te bellen. Hij keek een beetje schaapachtig en zei:

„Wel, juffrouw Miggle. Misschien is het beter wanneer we de jongens naar een verklaring voor hun gedrag vragen voordat we de politie bellen.”

„Wilt u mijn vriend vrij laten?” vroeg Dikky. „We zijn hier niet gekomen om iets te stelen. Het was maar een grapje. Heus! Laten we er niet meer over praten. Als u niets tegen de politie zegt, zullen wij niets tegen onze moeders zeggen en zal ik mijn builen niet laten zien.”

Meneer Smellie schraapte zijn keel en juffrouw Miggle keek hem aan.

„Dus die dieven en rovers waren alleen maar twee kleine jongens!” zei ze. „Lieve help! Waarom hebt u mij niet geroepen? Ik zou de zaak wel hebben geregeld zonder zoveel lawaai en drukte.”

„Ik heb hem niet van de trap afgegooid,” zei meneer Smellie, terwijl hij naar boven ging om Larry uit de kofferruimte te laten.

Kort daarop bevond Larry zich bij Dikky in de hal. Meneer Smellie nam hen beiden mee naar de studeerkamer en juffrouw Miggle kwam iets op de wonden van Dikky doen.

„Ik krijg altijd geweldige builen,” begon Dikky. „Ik heb eens een buil gehad in de vorm van een kerkklok.”

„Wat deden jullie beiden vanavond in mijn huis?” vroeg meneer Smellie scherp.

Hij wilde geen verhalen over builen horen. Larry en Dikky zwegen. Ze wisten werkelijk niet wat ze moesten zeggen.

„Dat zullen jullie toch moeten vertellen,” zei juffrouw Miggle. „Ik wed dat jullie hier niet met goede bedoelingen zijn gekomen. Wees nu braaf en biecht alles eerlijk op!”

De jongens bleven echter zwijgen. Meneer Smellie verloor plotseling zijn geduld.

„Tenzij jullie mij vertellen waarom jullie hier zijn gekomen, zal ik jullie aan de politie uitleveren!” zei hij.

„Ik weet niet wat de politie zal zeggen als ze al mijn builen zien,” zei Dikky.

„Ik heb de indruk dat die builen eerder zijn veroorzaakt dan vanavond,” zei meneer Smellie steeds scherper. „Ik weet wat het betekent als een buil geel is, als juffrouw Miggle het tenminste niet ook weet.”

De jongens zeiden niets.

„Namen en adressen!” bulderde meneer Smellie, terwijl hij een pen tevoorschijn haalde. „Ik zal zowel jullie ouders alsook de politie ervan in kennis stellen.”

Toen ze hoorden dat hun ouders op de hoogte zouden worden gesteld, vonden ze dat nog veel onaangenamer dan dat de politie het te weten zou komen. Larry gaf het opeens op.

„We zijn gekomen om een schoen terug te brengen die we vanmorgen hebben meegenomen,” zei hij zacht.

Zowel juffrouw Miggle als meneer Smellie staarden hem aan alsof ze dachten dat hij gek geworden was.

„Een schoen?” vroeg meneer Smellie tenslotte. „Waarom een schoen en waarom maar één? Waar hebben jullie het over?”

„We waren op zoek naar een schoen die paste bij een bepaalde voetafdruk,” zei Larry.

Dat bracht de beide toehoorders nog meer in verwarring. Meneer Smellie tikte ongeduldig met zijn pen op het bureau.

„Leg dat eens nader uit!” zei hij. „Ik geef jullie één minuut en daarna zal ik de politie en jullie ouders opbellen als jullie me geen verklaring voor jullie gedrag hebben gegeven.”

„Het heeft geen zin,” zei Dikky tegen Larry. „We zullen hem de werkelijke reden wel moeten vertellen, zelfs als hij daardoor op zijn hoede is. "

„Op mijn hoede zijn!” zei meneer Smellie. „Wat bedoel jij? Werkelijk, ik begin te geloven dat jullie beiden gek geworden zijn.”

„Dat zijn we niet,” zei Larry zuurzoet. „Maar we weten iets over u, meneer Smellie. We weten dat u op de avond van de brand in het huis van meneer Hick bent geweest.”

Het effect van deze woorden was verbazingwekkend. Meneer Smellie liet zijn pen op de vloer vallen en sprong overeind. Zijn bril viel van zijn neus en zijn baard schudde hevig heen en weer. Ook juffrouw Miggle keek bijzonder verbaasd.

„U was daar toch, nietwaar?” vroeg Larry. „Iemand heeft u gezien en dat heeft men ons verteld.”

„Wie heeft het jullie verteld?” vroeg meneer Smellie snel.

„Horace Peeks heeft u gezien,” zei Larry. „Hij was die avond zelf in het huis omdat hij enige dingen nog moest ophalen voordat meneer Hick terug was. En hij heeft u gezien. Hoe wilt u dat aan de politie verklaren?”

„O, meneer Smellie! Wat deed u die avond daar?” vroeg juffrouw Miggle huilend.

Ze dacht meteen dat haar baas de brand misschien had gesticht.

Meneer Smellie ging zitten en zette zijn bril weer op.

„Juffrouw Miggle,” zei hij. „Ik merk dat u mij ervan verdenkt de brand in het atelier van meneer Hick te hebben gesticht. Hoe kunt u zoiets van me denken nadat u zoveel jaren bij me in dienst bent geweest? U weet dat ik zelfs nog geen vlieg kan doodslaan !”

„Wel, waarom bent u er dan heengegaan?” vroeg juffrouw Miggle. „Vertelt u het mij maar, ik zal wel voor u zorgen, wat u ook heeft gedaan.”

„Ik heb geen oppas nodig,” zei meneer Smellie enigszins scherp. „De enige reden waarom ik naar meneer Hick ging, was om de papieren op te halen die ik had vergeten mee te nemen nadat ik ’s ochtends ruzie met die vent had gekregen. Ik ben in zijn huis geweest, maar niet in zijn atelier. Ik heb mijn papieren gehaald en daar liggen ze op de schrijftafel. Ik heb ze vanmorgen nog aan deze jongen en zijn zuster laten zien !”

Hoofdstuk 16

VERRASSINGEN EN EEN SCHRIK

Alle drie staarden ze meneer Smellie aan die de waarheid sprak.

„Lieve help!” zei Larry, „dus daarom bent u erheen gegaan. U hebt zich dan zeker ook niet in de greppel verborgen gehouden, wel?”

„Nee, natuurlijk niet!” zei meneer Smellie. „Ik ben het tuinpad afgelopen en toen ik de achterdeur open vond, ben ik naar binnen gegaan om mijn papieren te halen. Daarna ben ik weer naar buiten gegaan. Ik heb me helemaal niet verborgen gehouden, tenzij jullie vinden dat iemand zich verstopt wanneer hij even bij de tuindeur blijft staan om zich ervan te verzekeren dat er niemand is.”

„O,” zei Larry.

Dit was wel vreselijk verwarrend. Als het waar was wat meneer Smellie zei, dan waren er nu helemaal geen verdachten meer over. Maar iemand moest de daad toch hebben gepleegd.

„En wil je nu zo vriendelijk zijn om me te vertellen waarom jullie mijn schoen hebben meegenomen?”

Larry vertelde het hem en daarna zei Dikky wie de schoen nu had. Meneer Smellie was beledigd.

„Die bemoeizuchtige agent!” zei hij. „Hij is vandaag zo vaak langs mijn huis gekomen. Ik neem aan dat hij me ook verdacht heeft. En nu heeft hij mijn schoen. Ik vind dat jullie allebei een flink pak slaag hebben verdiend.”

„Maar meneer, we proberen alleen maar om erachter te komen wie die brand heeft gesticht,” zei Dikky.

Hij vertelde meneer Smellie wat ze tot dusver hadden gedaan. Juffrouw Miggle luisterde vol bewondering en verbazing toe. Ze werd heen en weer gesleurd tussen een gevoel van belediging dat de jongens meneer Smellie hadden verdacht en verbazing vanwege het feit dat de jongens zoveel aanknopingspunten hadden gevonden.

„Wel,” zei meneer Smellie tenslotte. „Ik geloof dat het tijd wordt dat jullie naar huis gaan. Ik kan jullie verzekeren dat ik niets met die brand uitstaande heb en dat ik ook niet weet wie het wel zou kunnen hebben gedaan. Ik geloof niet dat het Horace Peeks geweest is. Dan komt die oude zwerver eerder in aanmerking. In ieder geval adviseer ik jullie om het aan de politie over te laten. Kinderen zoals jullie zullen dergelijke zaken toch niet oplossen.”

De jongens stonden op.

„Het spijt me van uw schoen, meneer,” zei Dikky.

„Mij ook,” zei meneer Smellie droogjes. „Mijn naam staat er namelijk binnenin. Ik twijfel er dus niet aan dat meneer Goon hier morgenochtend zal komen. Goedenavond! En probeer om me niet ook nog te verdenken van andere brandstichtingen, diefstallen, moorden of iets dergelijks. Ik ben werkelijk een onschuldige oude baas die nergens anders in is geïnteresseerd als zijn oude papieren.”

De jongens gingen enigszins onder de indruk weg. Ze waren er nu ook van overtuigd dat meneer Smellie niets met de brand te maken had, maar wie dan wel?

„Ik ben moe,” zei Larry. „Kom morgen maar bij het huis van Pip. Jouw builen kwamen nu goed van pas. Erzonder zouden we nooit vrij gekomen zijn!”

„Ze zagen er mooi uit, nietwaar?” vroeg Dikky opgewekt. „Nu dan, welterusten. We hebben wel een avontuurlijke avond achter de rug, nietwaar?”

De drie anderen waren verbaasd en vol bewondering toen ze hoorden wat Larry en Dikky allemaal was overkomen. Maar ze waren nog meer in de war gebracht.

„Dat is wel iets heel bijzonders,” zei Pip nadenkend. „We komen erachter dat er die avond allerlei mensen in de tuin zijn geweest, maar ze hadden allen een doel. Zelfs die zwerver, want hij zat achter de eieren aan. En toch kunnen we geen vat krijgen op de werkelijke dader. Kan de zwerver het hebben gedaan? Kan Horace het atelier in brand hebben gestoken, ook al was hij maar vijf minuten weggeweest? Kan meneer Smellie het hebben gedaan? Horace zei dat hij hem in het huis had gezien om zijn papieren te halen, maar het is mogelijk dat hij het atelier daarna in brand heeft gestoken.” „Ja. Maar op de een of andere manier weet ik nu zeker dat hij het niet heeft gedaan,” zei Larry. „Laten we nog eens naar de tuin van Hickkop gaan en diep nadenken. We kunnen wel iets over het hoofd hebben gezien.”

Ze gingen gezamenlijk. Ze zagen dat Lily kleren op de drooglijn hing en ze floten tegen haar. Met een snelle blik achter zich om te zien dat mevrouw Minns niet keek, rende ze naar hen toe.

„Lily! Waar hebben Horace en jij in de bosjes gezeten?” vroeg Larry. „Zijn jullie ook in de greppel geweest?”

„Nee,” zei Lily, terwijl ze naar de struiken langs de oprijlaan wees. „Daar waren we. En we zijn helemaal niet in de greppel geweest.”

„En die oude meneer Smellie zegt dat hij slechts even bij het tuinhek heeft gestaan. Maar iemand moet zich in de greppel hebben verstopt!” zei Dikky nadenkend. „Laten we daar allemaal even heengaan.”

Ze gingen naar de greppel. De netels groeiden alweer, maar het was nog steeds gemakkelijk te zien dat ze door iemand waren platgetrapt. De kinderen kropen door het gat en gingen naar de plaats waar de plaggen waren afgestoken om naar het voetspoor te kijken. Het spoor was er nog steeds, maar nu veel vager.

„Weet je,” zei Daisy opeens. „Deze voetsporen en die rondom het hek wijzen alle in dezelfde richting. Ze gaan allen in de richting van het huis, maar ze komen niet terug!”

„Hij kan wel langs de voorkant van hét huis weer zijn weggegaan, suffie,” zei Dikky. „Ik moet zeggen dat ik me vandaag wel erg verslagen voel. Onze aanknopingspunten helpen ons nu niet verder en al onze Verdachten schijnen onschuldig te zijn. Ik ben een beetje zat van zoeken naar dingen die ons toch niet verder helpen. Laten we vandaag iets anders doen. Laten we gaan picknicken.”

„O ja!” zeiden ze allen. „Laten we onze fietsen gaan halen. We gaan naar Burnham Beeches. Dat is heerlijk.”

Betty’s moeder wilde niet dat ze ook meeging, omdat het te ver was voor een achtjarig meisje om te fietsen. Betty was wel erg teleurgesteld.

„Bovendien heb ik liever niet dat Betty vandaag meegaat picknicken,” zei haar moeder. „Ze ziet er erg bleek uit. Laat Buster hier maar, dan kan ze mooi met hem gaan wandelen. Dat vindt ze wel leuk.”

Betty vond het heerlijk om Buster mee uit wandelen te nemen, maar het woog nauwelijks op tegen het feit dat ze de picknick miste. Dikky voelde diep medelijden met haar toen ze hen bij het tuinhek stond na te zwaaien.

„Ik zal heel veel bloemen voor je meenemen,” riep hij. „Let je goed op Buster?”

Buster kwispelde met zijn staart. Hij zou wel op Betty passen, en Betty hoefde niet op hem te passen. Hij voelde zich ook bedroefd toen hij de kinderen zonder hem zag weggaan. Maar hij wist heel goed dat hij niet zo hard kon rennen om de fietsen bij te houden.

Het had ’s nachts geregend en overal was het modderig. Betty vond het beter om haar rubberlaarzen aan te trekken. Ze ging naar binnen om ze te halen. Buster kwam achter haar aan met zijn modderige poten.

„Het is jammer dat jij geen overschoenen of iets dergelijks kunt dragen, Buster,” zei ze. „Je wordt zo wel erg modderig.”

Ze liepen samen weg. Betty liep langs de straat in de richting van de rivier. Ze koos een pad dat er vlak langs liep en een eind verder sloeg ze een weg in die leidde naar het weiland met het hek waar de kinderen de vorige dag de opwindende voetsporen hadden gevonden.

Betty huppelde vrolijk voort en wierp stokjes voor Buster in de lucht. Ze dacht eraan om het niet met steentjes te doen, omdat zijn tanden daar kapot van gingen. Ze gooide opnieuw een stok en bleef toen vol verbazing staan.

Vlak voor haar op het modderige pad was een aantal voetsporen van dezelfde schoenen als het bewuste spoor dat ze bij het hek hadden gevonden. Betty kende de sporen nu wel uit haar hoofd, omdat ze Dikky’s tekening zo vaak had bekeken. Ze was er absoluut zeker van dat het dezelfde sporen waren. De rubberzolen en het kruisprofiel met de bewuste vierkantjes.

„Kijk eens, Buster,” zei Betty tenslotte.

Ze kon haar hart van opwinding voelen bonzen. Buster kwam kijken. Hij snuffelde aan de voetsporen en begon te kwispelen, terwijl hij Betty aankeek.

„Dat zijn dezelfde sporen, hè, Buster?” vroeg Betty. „Luister, Buster. Het heeft vannacht geregend, zodat daarna iemand hierlangs moet zijn gelopen en dat is de man die we moeten hebben, alleen we weten niet wie! O Buster, wat kunnen we het beste doen? Ik voel me helemaal opgelaten, jij niet?”

Buster dartelde om het meisje heen alsof hij ieder woord had begrepen. Ze bleef nog even staan en keek naar de sporen.

„Laten we ze volgen, Buster,” zei ze. „Ja, laten we dat doen! Kijk maar! Ik weet niet hoe lang het is geleden dat de man hierlangs kwam, maar een hele tijd is het niet. Misschien komen we er wel achter van wie ze zijn. O, wat is dit opwindend!”

Het meisje volgde met Buster de voetsporen. Hij rook eraan en volgde ze zelf ook, maar hij ging natuurlijk op de geur af. Ze gingen dwars over het modderige pad en daarna naar de andere kant van de weg. Daar gingen ze weer naar een voetpad waar ze duidelijk zichtbaar waren, en vervolgens een laan in. Daar waren ze niet zo gemakkelijk te volgen, maar Buster’s neus kwam goed van pas, want hij kon de geur volgen, ook al waren er geen sporen te zien.

„Jij bent werkelijk heel knap, Buster,” zei Betty vol bewondering. „Ik wou dat ik zo’n neus had als jij. Ja, dat is heel goed. Daar hebben we weer een van de sporen en daar nog een. Kijk, ze gaan naar het hek.”

Dat was juist. Het was duidelijk dat de man die de sporen had gemaakt, over het hek was gesprongen en aan de andere kant was verder gelopen. Betty voelde zich steeds opgewondener.

„De sporen gaan in dezelfde richting als de anderen,” zei ze tegen Buster. „Kijk! Nu, Buster, gebruik je neus goed, omdat ik op het gras niets kan zien.”

Buster liep dwars over het veld en hield zijn neus steeds tegen de grond. Hij kon precies ruiken waar de man was langsgelopen. Betty kwam al spoedig weer bij een modderig plekje en daar zag ze weer duidelijk een voetspoor.

„Je gaat de goede kant op, Buster,” zei ze. „Houd je neus maar bij de grond. Haast je maar, dan vinden we de man misschien nog wel. Ik geloof dat deze sporen nog heel erg vers zijn.”

De voetsporen leidden echter niet naar het gat in de heg. In plaats daarvan leidden ze over een ander hek de laan in waar het huis van Betty ook stond. Bij de oprijlaan van meneer Hick gingen de sporen naar binnen.

Betty was totaal verbaasd. Dus de man die het atelier in brand had gestoken, was vandaag weer naar het huis gegaan. Ze vroeg zich af of hij de voordeur of de achterdeur was binnengegaan. Ze liep het modderige tuinpad op en keek naar beneden, naar de sporen. Ze leidden regelrecht naar de voordeur. Juist op het moment dat ze daar aankwam, ging deze open en verscheen meneer Hick. Hij scheen verbaasd te zijn Betty daar te zien.

„Wat doe jij hier?” vroeg hij.

„O, meneer Hick,” zei Betty hijgend. „Ik volg deze voetsporen. En ze leiden regelrecht naar uw voordeur. Het is heel belangrijk om te weten wie ze heeft gemaakt. Is er vandaag iemand bij u geweest?”

Meneer Hick keek verrast en hij keek Betty en Buster fronsend aan.

„Ik begrijp het niet,” zei hij. „Waarom is dat zo vreselijk belangrijk?”

„Nu, als ik alleen maar weet die deze voetsporen heeft nagelaten, dan kan ik de anderen vertellen wie op die avond uw atelier in brand heeft gestoken,” zei Betty gewichtig.

Meneer Hick keek helemaal verbaasd en hij staarde Betty doordringend aan.

„Kom maar even binnen,” zei hij tenslotte. „Dit is wel heel bijzonder. Wat moet een kind als jij nu voetsporen volgen en hoe weet jij er iets van af? Kom maar binnen. Nee... laat die hond zolang buiten 1”

„Laat hem ook binnenkomen,” zei Betty. „Hij zal heel braaf zijn. Als u hem buiten laat, zal hij aan uw deur gaan krabben.”

Zo mocht Buster ook mee naar binnen en spoedig daarna zaten ze met hun drieën in de studeerkamer van meneer Hick, die evenals die van meneer Smellie vol stond met boeken.

„Wel,” zei meneer Hick, terwijl hij zijn best deed op een aangename manier te spreken, en dat was heel moeilijk voor hem. „Nu meisje, vertel jij me nu eens waarom je die voetsporen volgt en wat je ervan weet. Het is misschien van groot belang voor me om dat te weten.”

Betty, die trots was dat een volwassene zo belangstellend naar haar luisterde, vertelde het hele verhaal van de vijf detectives en wat ze hadden gedaan. Ze vertelde hem over de aanknopingspunten en de Verdachten en hij luisterde zonder een woord te zeggen.

Buster was de hele tijd erg lastig. Hij bleef maar steeds aan de voeten van meneer Hick snuffelen. Dat vond meneer Hick erg vervelend, maar Buster wilde hem niet met rust laten. Tenslotte moest Betty hem wel op haar knie nemen.

Toen ze haar verhaal had verteld tot en met de gebeurtenissen van die ochtend, keek ze meneer Hick vol spanning aan.

„Wilt u me nu vertellen wie hier vandaag geweest is?” vroeg ze.

„Wel,” zei meneer Hick. „Twee van jullie verdachten zijn hier vanmorgen geweest. Meneer Smellie om een boek te lenen en Horace Peeks om een getuigschrift.”

„O, dus het kan een van hen zijn geweest,” zei Betty. „Ik vraag me af wie van hen vanochtend rubberzolen met een dergelijke afdruk droeg. Nu, in ieder geval weten we dat het een van die beiden is geweest. Wilt u niemand vertellen wat ik vanmorgen allemaal heb gezegd, meneer Hick?” vroeg Betty.

„Natuurlijk niet,” zei meneer Hick. „Het schijnt dat er en heel groot aantal mensen op die bewuste avond in mijn tuin is geweest, nietwaar. Wacht maar totdat ik degene die het heeft gedaan in mijn vingers krijg. Al mijn kostbare papieren zijn verbrand!”

„Dan kan ik nu beter gaan,” zei Betty.

Ze stond op en zette Buster neer. Die sprong onmiddellijk weer naar meneer Hick en begon aan diens broek te snuffelen, op een manier die meneer Hick helemaal niet aanstond. Hij schopte Buster weg en de hond jankte.

„Doe dat niet!” zei Betty verontwaardigd. „U mag een hond niet schoppen. Dat is wreed.”

„Ga jij nu maar en neem die hond mee,” zei meneer Hick. „En mijn advies aan jullie is om je niet met dingen te bemoeien die alleen volwassenen aangaan. Laat de politie de zaak maar uitzoeken !”

„We moeten verdergaan,” zei Betty. „Tenslotte zijn wij de detectives.”

Ze ging het tuinpad weer op en zag de voetsporen opnieuw. Een rij ervan ging het pad op en de andere rij liep het pad af. Wat wenste Betty dat ze wist of de voetsporen waren gemaakt door meneer Smellie of door Horace Peeks. Ze verlangde er hevig naar dat de anderen thuis kwamen. Ze kon nauwelijks wachten om hun het nieuws te vertellen. Ze vroeg zich af of ze het erg zouden vinden dat ze meneer Hick had verteld wat ze wisten. Maar het kon immers niets schelen dat hij het wist, want hij zou alleen maar alles doen om hen te helpen. Daar was ze zeker van en ze was er ook van overtuigd dat hij het aan iemand anders zou vertellen.

Na de thee kwamen de anderen terug uit Burnham Beeches. Dikky bood haar een enorm boeket veldbloemen aan.

Betty kon niet wachten hun het nieuws te vertellen. Ze popelde van ongeduld, maar toen ze midden in het verhaal was, kwam er een onaangename verrassing. De moeder van Pip kwam er aan in gezelschap van meneer Verdwijn, die er bijzonder streng uitzag.

„Die ouwe meneer Verdwijn,” zei Larry zacht. „Wat wil die nu weer?”

Het werd al spoedig duidelijk waarvoor hij kwam. Pip’s moeder sprak tegen de kinderen op strenge toon.

„Kinderen!” zei ze. „Meneer Goon is bij me gekomen en heeft me verteld wat jullie de laatste dagen allemaal hebben gedaan. Ik kan nauwelijks geloven wat hij zegt!”

„Wat is er dan wel?” vroeg Pip, terwijl hij scheef naar meneer Verdwijn keek. „Pip, kijk niet zo,” zei zijn moeder scherp. „Blijkbaar hebben jullie je allemaal bemoeid met dingen die alleen de politie aangaan. Zelfs Betty! Ik kan het eenvoudig niet begrijpen. Meneer Goon heeft me verteld dat jij Donald, en Larry gisteravond in het huis van meneer Smellie zijn binnengedrongen. Wat zullen jullie moeders daar wel van zeggen? Zelfs Betty heeft voetsporen gevolgd en zich verbeeld dat ze een detective is!”

„Wie heeft meneer Goon dat verteld?” barstte Betty uit. „Niemand behalve meneer Hick en ik weten dat!”

„Meneer Hick heeft me opgebeld en ik ben net bij hem geweest,” zei meneer Goon met grote waardigheid. „Hij heeft me alles verteld over jullie gedragingen en bemoeiingen. Kleine bemoeials zijn jullie!”

Betty barstte in luid snikken uit.

„Meneer Hick heeft me beloofd dat hij het aan niemand zou vertellen! " huilde ze. „Hij heeft het me uitdrukkelijk beloofd! Hij is een slechte man! Hij heeft zijn belofte gebroken. Ik haat hem!”

„Betty! Gedraag je!” zei haar moeder.

„Natuurlijk moest Betty alles weer verklappen,” zei Pip zuurzoet. „Dat komt ervan als je haar bij de detectives opneemt. Kleine idioot! Ze vertelt alles aan meneer Hick en die belt meneer Verdwijn op en nu zitten we met de gebakken peren.”

„Waar heb jij het toch over, Pip?” vroeg zijn moeder. „Wie is meneer Verdwijn?”

„Meneer Goon,” antwoordde Pip uitdagend. „Hij zegt altijd tegen ons:. Verdwijn! ’”

„Zo,” zei meneer Goon, terwijl hij een hoge borst opzette, alsof hij een woedende kikker was. Zijn blauwe ogen barstten bijna uit hun kassen. „Heb ik jullie niet steeds gewaarschuwd. Jullie zijn een ander altijd tot last! Luister nu maar eens eventjes naar mij!”

Er zat niets anders op dan naar meneer Goon te luisteren. De vijf kinderen stonden er met rode hoofden bij. Betty snikte nog steeds. Alleen Buster scheen het niet te kunnen schelen, want hij dartelde vrolijk rond de benen van meneer Goon, die nu en dan naar hem uithaalde. Meneer Verdwijn had veel te zeggen over bemoeizieke kinderen en het bemoeien met de wet. Hij eindigde zijn betoog met een dreigement.

„En als ik ooit een van jullie er weer bij betrap dat hij zijn neus in andermans zaken steekt, of dat meneer Hick me waarschuwt, dan krijgen jullie ernstige moeilijkheden,” zei hij. „Ja, ja, heel ernstige moeilijkheden! Jullie houden je buiten zaken die je niet aangaan. En wat jullie betreft, jongeheer Laurence en juffrouw Daisy. en jij meneer Donald, jullie ouders horen hier ook nog over. Let maar op mijn woorden, het zal jullie spijten dat jullie je met de wet hebben bemoeid.”

„Dat hebben we niet gedaan,” zei Pip wanhopig. „We wilden alleen maar helpen.”

„Geen praatjes!” zei meneer Goon vol waardigheid. „Kinderen kunnen in dergelijke aangelegenheden niet helpen. Ze raken alleen maar in moeilijkheden. In ernstige moeilijkheden!”

En met die woorden liep meneer Goon waardig met de moeder van Pip weg.

Hoofdstuk 17

VREEMDE ONTDEKKINGEN

Een storm van protest brak los over die arme Betty toen meneer Goon was vertrokken.

„Idioot!”zei Pip. „Om alles aan Hickkop over te brieven!”

„Werkelijk, Betty,” zei Daisy. „Je hebt alles bedorven!”

„Dit is het einde van de detectives,” zei Larry somber. „Dat komt ervan als je een baby bij de detectives hebt. Alles is nu bedorven!”

Betty snikte luid. Dikky kreeg medelijden met haar. Hij legde zijn arm om haar schouder en sprak vriendelijk tegen haar, ook al voelde hij zich even ongeduldig als de anderen.

„Huil maar niet, Betty,” zei hij. „We doen allemaal wel eens domme dingen. Het was heel verstandig van jou om met Buster het spoor te volgen. En wat zou ik graag willen weten van wie van de twee, meneer Smellie of Peeks, die sporen zijn.”

Pip’s moeder verscheen weer met een ernstige uitdrukking op haar gezicht.

„Ik hoop dat jullie je schamen,” zei ze. „Ik wil dat jullie allemaal naar meneer Hick gaan en jullie verontschuldigingen aanbieden omdat jullie je met zijn zaken hebben bemoeid. Hij vindt het natuurlijk verschrikkelijk dat er iedere dag kinderen in zijn tuin spioneerden.”

„We hebben niets verkeerds gedaan,” zei Pip.

„Daar gaat het niet om,” sprak zijn moeder. „Jullie mogen je nu eenmaal niet op het terrein van iemand anders begeven zonder toestemming. Jullie gaan onmiddellijk naar meneer Hick om je te verontschuldigen. Doe dadelijk wat ik zeg!”

De kinderen liepen gezamenlijk langs het tuinpad met Buster vlak achter hun hielen. Ze voelden zich allen opstandig. Ze vonden het verschrikkelijk dat ze zich moesten verontschuldigen bij iemand van wie ze een afkeer hadden. Ze vonden het ook bijzonder gemeen van meneer Hick dat hij zijn belofte aan Betty had gebroken.

„Hij is een vervelend stuk ellende,” zei Larry.

Iedereen was het met hem eens.

„Mij kan het niet schelen wie zijn atelier in brand heeft gestoken,” zei Dikky. „Ik ben in ieder geval blij dat het is afgebrand, en die kostbare papieren ook.”

„Zulke dingen mag je niet zeggen,” sprak Daisy, ook al voelde ze hetzelfde.

Ze kwamen bij het huis aan en trokken aan de bel. Betty wees naar de voetsporen en ze keken er allen vol belangstelling naar. Betty had gelijk. De afdrukken waren gelijk aan die op de tekening van Dikky. Het was wel heel erg dat ze de jacht moesten opgeven nu ze zo dicht bij de oplossing waren aangekomen.

Mevrouw Minns opende de deur en was verbaasd alle kinderen te zien. Sweetie vluchtte met haar staart in de lucht zodra ze Buster zag.

„Wilt u tegen meneer Hickkop, ik bedoel meneer Hick zeggen dat we hem willen spreken?” vroeg Larry.

Dat verbaasde mevrouw Minns nog meer en ze wilde juist antwoorden, toen er een stem uit de studeerkamer klonk.

„Wat is er, mevrouw Minns?”

„Vijf kinderen en een hond, meneer,” antwoordde mevrouw Minns. „Ze willen u spreken.”

Even bleef het stil.

„Laat ze maar binnen,” zei de stem van meneer Hick.

De kinderen en Buster liepen plechtig de studeerkamer in. Meneer Hick zat er in een grote stoel. Hij had zijn benen over elkaar geslagen. Zijn haardos zag er nogal verwilderd uit.

„Waar zijn jullie voor gekomen?”

„Moeder zei dat we ons bij u moesten verontschuldigen, meneer Hick,” zei Pip. En gezamenlijk voegden ze er in koor aan toe: „Het spijt ons, meneer Hick.”

„Hm,” zei meneer Hick, die er nu vriendelijker uitzag. „Dat zou ik ook denken.”

„U zei dat u het aan niemand zou vertellen,” barstte Betty los. „U hebt uw belofte gebroken.”

Meneer Hick vond niet dat beloften die aan kinderen waren gedaan ook moesten worden gehouden. Hij voelde zich dus ook helemaal niet schuldig en hij wilde zich er niet voor excuseren. Hij wilde juist iets zeggen toen er een aantal vliegtuigen nogal laag over het huis vlogen. Door het geluid sprong hij overeind en Buster gromde. Larry rende naar het raam. Hij kon heel gemakkelijk vliegtuigen op die afstand herkennen.

„Dat zijn die Tempests weer!” riep hij uit. „Ik heb ze hier nog maar tweemaal gezien. Kijk eens naar die kielvlakken.”

„Ze waren hier twee dagen geleden ook,” zei meneer Hick belangstellend. „Ik heb ze gezien. Toen waren het er zeven. Zijn er vandaag ook zeven?”

Larry telde ze. Alle kinderen keken uit het raam, behalve Dikky. Hij keek meneer Hick aan met een vreemde uitdrukking op zijn gezicht. Hij deed zijn mond open alsof hij iets wilde zeggen, maar toen sloot hij hem weer. Hij bleef meneer Hick echter aandachtig en nadenkend aanstaren.

De Tempests kwamen opnieuw laag overvliegen.

„Laten we naar buiten gaan om ze te zien,” zei Larry. „Buiten hebben we er een veel beter gezicht op. Dag meneer Hick.”

„Dag,” zei meneer Hick. „En bemoei je niet weer met zaken die kinderen niet aangaan, " vervolgde hij stijfjes. „Het is waarschijnlijk Horace Peeks geweest die mijn atelier in brand heeft gestoken. De politie zal wel spoedig een arrestatiebevel tegen hem uitvaardigen. Hij droeg vanmorgen toen hij bij me kwam ook schoenen met rubberzolen en er bestaat geen enkele twijfel omtrent de voetsporen op het tuinpad.”

„O,” zeiden de kinderen, die medelijden met Lily kregen.

Ze zou het wel heel erg vinden dat zij het wisten. Alleen Dikky zei niets en hij bleef meneer Hick maar met een verwonderde uitdrukking op zijn gezicht aanstaren. Ze gingen allen naar buiten, maar de Tempests waren al weg. Ze lieten wel een luid gebulder achter.

„Wel,” zei Larry. „Dat hebben we dan ook weer gehad.” Het klonk opgelucht. „Ik vond het verschrikkelijk dat we die gemene kerel onze excuses moesten aanbieden. Ik neem aan dat Peeks het toch wel heeft gedaan. Het huisje in brand gestoken, bedoel ik.”

Dikky was heel stil toen ze allen door de laan in de richting van de rivier liepen. Het was hun bedoeling om nog een korte wandeling te gaan maken. Betty keek Dikky aan.

„Wat is er aan de hand?” vroeg ze. „Doen je builen je erg pijn?”

„Nee, ik had ze helemaal vergeten,” zei Dikky. „Ik dacht alleen aan iets bijzonder vreemds!”

„Wat dan?” vroegen de anderen geïnteresseerd.

Dikky bleef staan en wees in de lucht.

„We hebben daarnet die vliegtuigen gezien,” zei hij.

De anderen knikten.

„Nu,” zei Dikky. „Dat waren Tempests en die zijn hier maar twee keer geweest. Vandaag en op de avond van de brand.”

„Nou en?” vroeg Larry ongeduldig, „Daar is toch niets vreemds aan?”

„Luister,” zei Dikky. „Toen jij over die Tempests sprak, wat zei meneer Hick toen? Hij zei dat hij ze had gezien en dat ze hier een paar dagen geleden ook waren geweest. Hij heeft ze toen geteld en hij zei dat het er zeven waren. En dat is juist.”

„Waar wil je toch heen?” vroeg Pip fronsend.

„Ik wil iets erg vreemds bespreken,” zei Dikky. „Waar was meneer Hick op de avond van de brand?”

„In de trein uit Londen!” zei Larry.

„Hoe kan hij de vliegtuigen die hier zijn overgevlogen dan hebben gezien en zelfs geteld?”

Er viel een lange stilte. Iedereen dacht diep na. Larry sprak als eerste.

„Dat is inderdaad vreemd,” zei hij. „Die vliegtuigen zijn hier maar tweemaal geweest. Iedereen heeft erover gesproken. En als Hickkop ze die avond heeft gezien, dan moet hij hier geweest zijn!”

„En toch heeft zijn chauffeur hem van de trein uit Londen gehaald,” zei Daisy. „Maar hij kan de vliegtuigen niet hebben gezien als hij werkelijk in die trein zat, omdat tegen die tijd de trein nauwelijks uit Londen was vertrokken.”

„En dus hebben we nog een Verdachte,” zei Dikky met een vleugje triomf in zijn stem. „Meneer Hick zelf!”

„Ooo,” zei Betty geschrokken. „Maar hij steekt zijn eigen huisje toch niet in brand!”

„Misschien toch wel om het geld van de verzekering voor zijn waardevolle papieren te incasseren,” zei Dikky. „Dat doen de mensen wel eens. Ik vermoed dat hij de papieren heeft verkocht en daarna zijn atelier in brand heeft gestoken en deed alsof de papieren er nog in waren, om het geld in handen te krijgen. Lieve help! Zou dat werkelijk de oplossing zijn?”

„We kunnen het aan niemand vertellen,” zei Daisy.

„Dat geloof ik ook niet,” zei Larry. „Wat kunnen we er nu nog aan doen?”

„We moeten erachter zien te komen hoe meneer Hick die avond in de trein uit Londen is gekomen,” zei Dikky. „We zijn nu vlak bij de spoorlijn. De treinen uit Londen komen hier altijd langs en er komt dadelijk een. Laten we eens kijken wat er gebeurt.”

De kinderen klommen de spoordijk op en gingen daar zitten te wachten. Al spoedig zagen ze in de verte een rookwolk. De trein kwam. Hij kwam eraan denderen, maar toen hij een bepaald punt van de rails had bereikt, remde hij af en bleef hij staan.

„Hij stopt hier altijd,” zei Betty. „Dat heb ik wel meer gezien. Misschien laadt hij dan water in of zo.”

Het was echter te ver om te zien waarom de trein was gestopt. In ieder geval begon hij al snel weer te rijden en de trein stoomde snel aan hen voorbij. Buster rende achter een bosje, went hij was bang voor het geluid.

Dikky dacht weer heel diep na en Larry ook.

„Luister!” zei Dikky. „Het is voor iedereen mogelijk om daar ’s avonds op de trein te wachten en erin te stappen wanneer er een lege coupe is. Als de man in kwestie een abonnement heeft, kan niemand in Peterswood zien dat hij niet helemaal uit Londen is gekomen.”

„Dikky, ik geloof dat je gelijk hebt,” zei Larry. „Ik dacht daar zelf ook net aan. Ik geloof ook wel dat Hickkop het kan hebben gedaan. Doen alsof hij naar Londen ging, teruggegaan zijn, zich in de greppel verborgen gehouden hebben, het atelier in brand hebben gestoken en daarna weer terug zijn gegaan naar de spoorlijn op de plek waar de trein altijd stopt. IJskoud is hij daar ingestapt en heeft zich door zijn chauffeur weer bij het station laten afhalten.”

Hoe meer de kinderen erover nadachten, des te zekerder voelden zij zich dat meneer Hick het kon hebben gedaan.

„Want een man die zijn belofte breekt, is tenslotte tot alles in staat. Tot alles!” zei Betty.

„Wat doet Buster toch?” vroeg Dikky, toen hij de hond opgewonden hoorde blaffen. „Buster, wat is er aan de hand? Heb je een konijn gevonden?”

Buster kwam eraan gerend met iets vies in zijn bek.

„Wat heeft hij daar?” vroeg Betty.

Allen keken toe om goed te zien.

„Het is een oude schoen,” zei Daisy lachend. „Buster, wat wil jij met een oude schoen?”

Buster liep naar Betty en legde de schoen aan haar voeten. Toen keek hij haar aan alsof hij haar iets wilde vertellen, terwijl hij met zijn staart kwispelde. Betty pakte de schoen op en keerde hem om.

„Kijk!” zei Betty. „Tenslotte toch nog de goede schoen. Deze heeft die afdrukken gemaakt.”

De anderen vielen bijna van de spoordijk door de uitzonderlijke verbazing. Betty had gelijk. Het was inderdaad de bewuste schoen.

„Buster volgde de sporen en kende de geur en nu hij die schoen met dezelfde geur heeft gevonden, heeft hij die bij mij gebracht,” zei Betty hardop. „We hebben namelijk samen de sporen gevolgd, weet je. Nu begrijp ik ook waarom hij steeds aan de voeten van meneer Hick snuffelde toen ik daar binnen was. Hij rook dezelfde geur!”

„Knappe hond!” zei Dikky, terwijl hij Buster aaide. „Waar is de andere schoen, ouwe jongen? Zoek hem! Zoek hem!”

Buster rende hard naar een bosje vlakbij en begon daar wild te graven. Even later had hij de andere schoen tevoorschijn gehaald en legde die aan Dikky’s voeten.

„Wel,” zei Dikky. „Dat is heel vreemd. Ik geloof dat die ouwe Hickkop op zijn hoede was nadat Betty bij hem was geweest en zij hem had verteld dat ze de sporen was nagegaan. Daarom heeft hij de schoenen begraven voor het geval dat de politie ze in zijn huis zou vinden of misschien wel zag dat hij ze droeg. En die goede Buster heeft ze gevonden. Knap hoor, geweldige hond! Je krijgt morgen een hele grote bot, Buster. Een hele grote bot!”

„Maar nu, wat kunnen we met dit alles beginnen?” vroeg Larry, die terugliep naar het pad. „Het heeft geen zin om het aan de politie te vertellen. We zijn daar in ongenade en we worden er toch niet serieus genomen. Het heeft ook geen zin om het aan onze ouders te zeggen. We hebben nu al genoeg moeilijkheden.”

„Laten we bij de rivier gaan zitten en erover praten,” zei Pip. „Kom, we moeten eenvoudig een besluit nemen. De dingen worden nu pas echt ernstig!”

Hoofdstuk 18

EEN ONVERWACHTE VRIEND

De kinderen liepen langs het pad dat naar de rivier leidde. Ze vonden een mooi plaatsje aan de oever van de rivier en daar gingen ze zitten. Buster gromde een beetje, maar hij ging toch bij hen zitten.

„Waarom grom jij, Buster?” vroeg Betty. „Wil je niet gaan zitten?”

Buster gromde opnieuw, maar zweeg daarna. De kinderen begonnen te praten.

„Het is wel heel vreemd,”, zei Pip. „We weten wie de man in kwestie is, en we hebben alle feiten. We weten hoe hij in de trein vanuit Londen is gekomen en we weten dat zijn schoenen in de voetsporen passen. We weten ook dat hij bang werd en die schoenen heeft verstopt. Maar wij hebben ze gevonden. We weten ook waarom alle andere Verdachten die avond in de tuin waren. We weten alles en toch kunnen we niets ondernemen, omdat meneer Goon toch zou doen of hij het allemaal zelf had ontdekt.”

„Nee, het heeft geen zin om het aan de politie te vertellen,” zei Dikky somber. „En we hoeven het ook niet tegen onze ouders te zeggen, omdat die meneer Goon toch direct opbellen. Is het niet afschuwelijk dat we het raadsel hebben opgelost en er niet voor kunnen zorgen dat de misdadiger wordt gestraft. Die afgrijselijke meneer Hick! Hij moet toch gestraft worden. Vind je het niet gemeen zoals hij die arme meneer Peeks de schuld in de schoenen heeft willen schuiven toen hij dacht dat wij teveel aan de weet gekomen waren? "

„Ja,” stemden ze allen in.

„Het was toch wel grappig dat hij zichzelf op die manier met de vliegtuigen verraadde,” zei Larry. „Het was heel knap van Dikky om dat op te merken.”

„Dat was het zeker,” zei Daisy vriendelijk, waarbij de anderen knikten.

Dikky kreeg onmiddellijk weer verbeelding.

„Ik had jullie toch al gezegd dat ik werkelijk een goed verstand heb. Op school...”

„Houd je mond, Dikky,” zeiden ze allemaal tegelijk.

Dikky zweeg, maar hij voelde zich toch nog steeds erg blij daar de anderen hem zo bewonderden, omdat hij zo’n belangrijk aanknopingspunt had gevonden.

Allen praatten nog een tijdje over het afgebrande huis, de Verdachten en hun aanknopingspunten, maar toen begon Buster opeens zo erg te grommen dat ze allen erg verbaasd waren.

„Wat is er toch aan de hand met Buster?” vroeg Betty. „Heeft hij misschien buikpijn?”

Ze had deze woorden nauwelijks uitgesproken, toen er een groot, rond gezicht boven het riet langs de rivier tevoorschijn kwam. Het was een vriendelijk gezicht en de man had sprankelende, intelligente ogen.

„O,” zeiden ze allen verbaasd.

„Neem me niet kwalijk,” zei de man. „Ik ben bang dat ik jullie aan het schrikken heb gemaakt. Maar zie je, ik zat hier op mijn geliefde plaatsje te vissen. Ik hield me natuurlijk stil omdat ik de vissen niet wilde storen. Ik kon er dus ook niets aan doen dat ik jullie gesprek hoorde. Maar ik vind dat het heel belangrijk is wat jullie te weten zijn gekomen, als ik dat tenminste mag zeggen.”

Buster blafte zo luid dat de kinderen nauwelijks konden verstaan wat de man zei. Hij kwam verder omhoog bij hen zitten en toen zagen ze dat hij een grote, sterke man was, die een tweed jasje droeg en enorme bruine schoenen.

Hij haalde een tablet chocolade tevoorschijn, brak dat in stukken en bood het de kinderen aan. Ze vonden hem erg aardig.

„Heeft u alles gehoord wat we hebben gezegd?” vroeg Betty. „Het was echt een geheim, hoor, want wij zijn de vijf detectives.”

„De vijf wat?” vroeg de man, die het niet goed verstond.

Allen lachten.

„De detectives,” verklaarde Daisy.

„Ik begrijp het,” zei de man, terwijl hij een pijp aanstak.

Buster was nu heel vriendelijk tegen hem en de man streelde Buster.

„Wat bent u?” vroeg Betty. „Ik heb u nog nooit eerder gezien.”

„Wel, ik hoop niet dat jullie het erg vinden, maar ik ben zelf ook een soort detective,” zei de man. „Ik moet ook raadsels oplossen. En dat is hoogst interessant, nietwaar? Ik denk dat jullie het met me eens zijn.”

„O ja,” zeiden ze allen.

„Ik begrijp uit wat ik heb gehoord dat jullie op een dood punt zijn aangeland. Jullie hebben het raadsel opgelost,” vervolgde hij, terwijl hij aan zijn pijp zoog. „Maar jullie kunnen de oplossing ervan niet bekend maken. Is dat juist?”

„Ja,” zei Larry. „Ziet u, meneer Goon, de plaatselijke politieagent vindt ons niet aardig en hij heeft bij onze ouders geklaagd over bepaalde dingen die we hebben gedaan. Er zijn inderdaad een paar minder leuke dingen bij, maar we hebben het met een goede bedoeling gedaan. Ik bedoel dat we erachter wilden komen wie het atelier van meneer Hick in brand heeft gestoken.”

„En nu jullie erachter zijn gekomen, moeten jullie erover zwijgen,” zei de man, terwijl hij de rook wegblies. „Dat is heel vervelend voor jullie. Maar vertel mij er iets meer van. Zoals ik al heb gezegd ben ik zelf ook detective en ik houd ervan over raadsels van man tot man met elkaar te praten, als jullie begrijpen wat ik bedoel.”

De kinderen keken de grote man naast hen aan. Zijn ogen twinkelden en met zijn hand streelde hij Buster. Larry keek om zich heen naar de anderen.

„Ik geloof dat we hem alles wel kunnen vertellen, vinden jullie ook niet?” vroeg hij.

De anderen knikten. Ze vertrouwden allen op de grote visser en op de een of andere manier wisten ze dat hun geheimen bij hem veilig waren.

En zo vertelde Larry, soms door Daisy, Dikky en Pip onderbroken, het hele verhaal van de detectives en wat ze hadden ontdekt. De man luisterde aandachtig, stelde nu en dan een vraag en knikte af en toe.

„Jij bent een knappe jongen,” zei hij tegen Dikky toen Larry vertelde hoe meneer Hick zichzelf had verraden door te zeggen dat hij die zeven Tempests had gezien op de avond van de brand. Dikky werd rood van genoegen en Betty kneep in zijn hand.

Toen was het verhaal uit. De man klopte zijn pijp uit en keek rond.

„Heel goed werk, als ik dat zo mag zeggen,” sprak hij, terwijl hij rondkeek. „Ik feliciteer de vijf detectives en hun hond! En ik geloof dat ik jullie wel een handje kan helpen.”

„Hoe?” vroeg Larry.

„We moeten die zwerver weer te pakken zien te krijgen, " zei de grote man. „Uit wat jullie me hebben verteld, maak ik op dat hij meneer Hick waarschijnlijk ook in de tuin heeft gezien. En dat zou een waardevol bewijs zijn. En natuurlijk moet de politie dit allemaal weten.”

„O,” zeiden ze allen teleurgesteld, terwijl ze dachten aan meneer Verdwijn en hoe deze met de eer zou gaan strijken. „We zouden die zwerver nooit weer kunnen vinden,” zei Larry. „Misschien is hij wel kilometers ver weg.”

„Ik zal hem wel voor jullie opzoeken,” beloofde de man.

„En die ouwe meneer Verdwijn, meneer Goon bedoel ik, wil toch niet naar ons luisteren,” 2ei Dikky teleurgesteld.

„Ik zal er wel voor zorgen dat hij luistert,” zei de man, terwijl hij opstond. „Laat dat maar aan mij over. Kom morgenochtend maar om tien uur op jullie politiebureau. Ik zal er dan ook zijn en de zaak regelen.” Hij nam zijn hengel en legde die over zijn schouder. „Een interessant gesprek,” zei hij. „Belangrijk voor jullie en belangrijk voor mij. Ik hoop dat jullie het ermee eens zijn.”

Hij liep weg in de avondschemering en de kinderen keken hem na.

„Morgenochtend om tien uur op het politiebureau,” zei Dikky, die zich niet helemaal op zijn gemak voelde. „Wat moet daar wel gebeuren. En hoe wil die man de zwerver weervinden?”

Niemand wist het. Larry keek op zijn horloge, uitte een kreet en sprong op.

„Het is verschrikkelijk laat!” zei hij. „We krijgen moeilijkheden thuis. Kom gauw!”

Ze renden naar huis met Buster op hun hielen.

„Tot morgen!” schreeuwden ze tegen elkaar. „Om tien uur op het politiebureau. En kom niet te laat!”

Hoofdstuk 19

HET EINDE VAN HET MYSTERIE

De volgende ochtend waren de vijf detectives en hun hond precies op tijd op het politiebureau. Ze brachten hun aanknopingspunten mee, want daar had de man hun om gevraagd. Dikky’s tekening van de voetafdrukken, het stukje grijs flanel in het lucifersdoosje en de schoenen met rubberzolen die Buster had gevonden.

„Weet je, het enige aanknopingspunt dat ons niet verder heeft geholpen, is dit stukje grijs flanel,” zei Larry, terwijl hij het doosje opendeed. „We zijn er niet achter gekomen van wiens jas dat stukje is. En het moet van iemand zijn die door de opening is gekropen. Misschien droeg meneer Hick die avond een grijs pak. Als dat zo is, heeft hij het sindsdien niet meer gedragen, want hij had steeds een donkerblauw pak aan als we hem zagen.”

Ze gingen het politiebureau binnen en voelden zich een beetje angstig. Meneer Goon was er, maar hij had nu zijn helm niet op, en er was ook nog een andere politieman die de kinderen niet kenden. Ze staarden meneer Goon aan en verwachtten dat hij ieder moment zou zeggen:. Verdwijn! ’

Maar dat deed hij niet. Hij zei dat ze plaats konden nemen en wel op zo’n beleefde toon dat de kinderen heel erg verbaasd waren. Ze gingen zitten. Buster ging de benen van de agent inspecteren en meneer Verdwijn haalde niet eens naar hem uit.

„We zouden hier iemand ontmoeten,” zei Dikky.

Meneer Verdwijn knikte.

„Hij komt dadelijk,” zei hij.

En terwijl hij het zei, kwam er een kleine politieauto aanrijden en de kinderen keken om, want ze verwachtten hun vriend, de grote man. Maar hij zat niet in die auto.

Tot hun verbazing zat er wel iemand anders in die zij kenden. De oude zwerver. Hij mompelde in zichzelf en keek vrij bang.

„Ik ben een eerlijke oude man en niemand heeft ooit gezegd dat dat niet zo was. Ik zal alles zeggen wat ik weet, natuurlijk doe ik dat, maar ik zeg niets dat me in moeilijkheden kan brengen. Ik heb niets misdaan!”

Naast de chauffeur zat een politieman in burger. Betty was verwonderd toen Larry haar vertelde dat die man ook van de politie was.

„Ik dacht dat ze nooit iets anders dan hun uniform droegen,” zei ze.

Toen kwam er nog een andere auto aanrijden, die werd bestuurd door een grote, zelfverzekerd uitziende man. De auto was weliswaar groot, maar de man ook.

Toen zagen de kinderen tot hun verbazing dat het de visser was. Betty gilde:

„Kijk, daar is de man die we gisteren zagen. Hallo!”

„Hallo jongens,” zei de grote man met een glimlach.

„We hebben de zwerver gevonden, inspecteur,” zei de politieman in burger.

De kinderen keken elkaar aan. Dus hun vriend was inspecteur van politie! Goede hemel!

„Een inspecteur is een heel hoge politieambtenaar,” fluisterde Pip tegen Betty. „Kijk eens naar meneer Verdwijn. Hij trilt als een espenblad.”

Meneer Verdwijn trilde nu niet bepaald, maar hij was toch wel onder de indruk van het bezoek van de inspecteur aan zijn kleine politiepost. Zijn handen schudden toen hij de pagina’s van zijn notitieboekje omsloeg.

De inspecteur keek de kinderen aan en zei:

„Leuk jullie weer te zien, als ik dat tenminste mag zeggen.”

Toen sprak hij tegen meneer Verdwijn, die bijna alles springende voor hem deed.

„Het is een geluk voor u dat u vijf zulke knappe kinderen in uw district hebt, Goon,” zei hij.

Meneer Verdwijn deed zijn mond open en dicht, maar hij zei toch niets. Hij wilde geen kinderen in zijn district en helemaal geen kinderen die knapper waren dan hijzelf. Maar dat kon hij toch niet goed tegen de inspecteur zeggen.

Toen werd de zwerver voor de inspecteur geleid en ondervraagd. Hij antwoordde welwillend genoeg, toen ze hem eenmaal hadden verzekerd dat het alleen maar beter voor hemzelf was de waarheid te spreken. De kinderen luisterden aandachtig toe.

„Vertel ons welke mensen u die avond allemaal in de tuin van meneer Hick hebt gezien,” zei de inspecteur.

„Wel,” zei de zwerver. „Ten eerste was ik er zelf. Ik had me verstopt achter een bosje vlakbij het atelier. Ik deed niemand kwaad, want ik rustte alleen maar wat uit.”

„Goed,” zei de inspecteur.

„Toen zag ik die vent die ’s ochtends zijn ontslag had gekregen,” zei de zwerver. „Peeks is zijn naam. Hij verstopte zich in de bosjes met iemand die ik niet kon zien. Maar aan de stem hoorde ik dat het een meisje was. Wel, ik zag hem het huis in- en ook weer uitgaan, door een raam.”

„Aha,” zei de inspecteur.

„Toen zag ik een oude man,” zei de zwerver. „Ik had gehoord dat hij die ochtend ruzie met meneer Hick had. Smellie is zijn naam, geloof ik. Hij kwam het tuinpad oplopen en glipte het huis binnen door een deur vlak voordat Peeks weer naar buiten kwam.”

„Ga verder!” zei de inspecteur. „Heeft u nog iemand anders gezien?”

„Jazeker! Ik heb meneer Hick zelf gezien,” zei de zwerver.

Iedereen luisterde ademloos toe.

„Ik lag daar in dat bosje en vond dat er die avond nogal wat mensen de tuin van meneer Hick in- en uitliepen. Toen hoorde ik iemand door de heg kruipen niet ver bij mij vandaan. Ik keek door de takken en zag dat het meneer Hick zelf was. Hij stond daar een hele tijd in de greppel en toen ging hij naar een braamstruik en viste daar een kan uit het midden.”

Dikky floot. Het was interessant de zwerver het hele verhaal te horen vertellen dat zij zelf in elkaar hadden gezet. In die kan moest petroleum hebben gezeten!

„Toen ging meneer Hick het atelier binnen en bleef daar een tijdje, waarna hij weer buiten kwam en de deur achter zich dicht deed,” zei de zwerver. „Ik bleef muisstil liggen in de bosjes en na een poosje, toen het helemaal donker was, hoorde ik dat meneer Hick uit zijn schuilplaats langs de laan in de richting van de spoorweg ging. Toen zag ik licht in het huisje en ik vermoedde dat het in brand stond en daarom ben ik snel weggegaan. Ik wilde niet dat men mij daar zou vinden en van brandstichting zou beschuldigen.”

„Dank u,” zei de inspecteur. „Meneer Hick wil veel geld hebben en om de verdenking op anderen te schuiven heeft hij op die bewuste dag met een groot aantal mensen ruzie gemaakt, zodat de verzekeringsmaatschappij hen als eersten zou verdenken. Hij geeft zijn chauffeur de opdracht om hem ’s middags naar het station te brengen om de trein naar de stad te halen. Hij moet er in het volgende station zijn uitgestapt en over de weiden teruggelopen zijn naar zijn eigen tuin waar hij zich heeft verstopt totdat hij zijn atelier in brand stak. Toen is hij teruggelopen naar de spoorlijn tot de plaats waar de trein uit Londen altijd stopt. Daar is hij in een lege coupe gestapt zonder daarbij in het donker te worden gezien. Hij komt op het station van Peterswood aan, wordt door zijn chauffeur afgehaald en naar huis gereden. Een handige zet, dat moet ik zeggen.”

„Dan moeten we meneer Hick nu maar eens enige vragen stellen,” zei de man in burger.

„Dat is waar,” stemde de inspecteur in. Hij wendde zich tot de kinderen. „We zullen jullie laten weten wat er gebeurt,” zei hij. „En als ik het mag zeggen, dan moet ik toegeven dat ik erg trots ben op het feit dat ik de vijf detectives en hun hond heb leren kennen. Ik denk dat we in de toekomst nog wel eens vaker samen aan een mysterie zullen werken. Ik ben jullie in ieder geval heel dankbaar voor jullie hulp en ik ben ervan overtuigd dat meneer Goon dat ook is.”

Meneer Goon was daar helemaal niet blij mee, maar hij kon niets anders doen dan knikken en glimlachen. Hij was boos dat die vijf akelige kinderen het raadsel hadden opgelost voordat hij zelf de kans ertoe had gekregen. Bovendien ergerde het hem dat de inspecteur de vijf kinderen zo erg prees.

„Tot ziens, inspecteur Jenkins,” zei de arme meneer Verdwijn.

„Tot ziens, Goon,” zei de inspecteur vrolijk, terwijl hij naar zijn auto liep.

„Kan ik jullie misschien een lift geven?” vroeg de inspecteur aan de kinderen. „Moet ik misschien dezelfde kant op als jullie?”

Dat was inderdaad het geval, want hij moest naar meneer Hick. De man in burger ging mee. De kinderen kropen in de auto en voelden zich erg gewichtig. Ze hoopten dat iedereen in het dorp hen met hun grote vriend de inspecteur zou zien rijden.

„U kunt zeker niet een goed woordje voor ons doen bij onze ouders, wel?” vroeg Pip. „Weet u, meneer Goon heeft erg over ons geklaagd. Als u iets goeds over ons zei, dan zou ons dat een heel stuk helpen.”

„Dat doe ik met plezier,” zei de inspecteur, terwijl hij de grote auto startte. „Maar eerst ga ik meneer Hick ondervragen.”

Hij hield zijn woord. Hij kwam later op de dag bij de moeder van Pip en hij overrompelde haar nogal met zijn bewondering voor de vijf detectives.

„Het zijn bijzonder knappe kinderen,” zei hij, „en ik weet zeker dat u het met me eens zult zijn. Ik ben er trots op dat ik hen ken.”

De kinderen stonden rondom hem en vroegen:

„Wat zei meneer Hick?”

„Ik heb hem scherp verhoord en hem laten weten dat we op de hoogte waren van al zijn gedragingen en dat we zijn schoenen ook hadden gevonden,” zei de inspecteur. „Hij ontkende het eerst, maar toen ik hem vroeg om een verklaring voor het feit dat hij die vliegtuigen had gehoord op het tijdstip dat hij in Londen was, gaf hij het op en bekende alles. Ik ben bang dat meneer Hick zijn prettige huis een tijdlang zal moeten verlaten om zolang bij de politie te gast te zijn. Hij is al onderweg. Die arme mevrouw Minns is helemaal in de war.”

„Ik neem aan dat Lily heel blij zal zijn dat Horace niet meer wordt verdacht,” zei Daisy. „En we kunnen het ook maar beter direct aan meneer Smellie gaan vertellen, dan vergeeft hij het ons ook wel dat we zijn huis zijn binnengedrongen en zijn schoen hebben meegenomen. Geeft meneer Goon hem zijn schoen wel terug, inspecteur?”

„Dat is al gebeurd,” zei de grote man. „Maar nu moet ik toch echt gaan. Ik hoop dat ik jullie nog eens ontmoet. Jullie hebben heel goed gehandeld met jullie aanknopingspunten en met de lijst van Verdachten.”

„Er was slechts een aanknopingspunt dat waardeloos was,” zei Larry, terwijl hij zijn lucifersdoosje tevoorschijn haalde en het stukje grijs flanel liet zien. „We hebben geen enkele verdachte gevonden die een grijs flanellen jasje droeg met een stukje eruit.”

„Als jullie het niet erg vinden dat ik het zeg, geloof ik dat ik er wel een verklaring voor heb,” zei de inspecteur met een wijze blik.

„O, zeg het ons dan,” zei Betty.

De inspecteur trok Larry naar zich toe en draaide hem om, waarbij hij de anderen een kleine scheur in diens grijze flanellen jasje toonde, vlakbij de elleboog.

„Daar komt het stukje grijs flanel vandaan,” zei hij grijnzend. „Jullie zijn allemaal door dat gat in de heg gekropen, nietwaar? En Larry moet aan een stekel zijn blijven zitten, waardoor de jongen achter hem het stukje grijze stof zag. En toen dachten jullie dat het een aanknopingspunt was. Het is maar goed dat jullie niet hebben gezien dat Larry’s jasje gescheurd was, want dan hadden jullie hem ook nog op de lijst van Verdachten geplaatst.”

Ze lachten allemaal.

„Hoe komt het dat niemand ooit heeft gezien dat Larry een scheur in zijn jasje had?” vroeg Betty stomverbaasd. „Als ik er aan denk wat we allemaal te weten zijn gekomen... en dan dat niet!”

„Tot ziens,” zei de inspecteur, terwijl hij in zijn auto stapte. „En bedankt Voor jullie hulp. Alles is tot een bevredigend einde gekomen. Ik ben er zeker van dat jullie het met me eens zullen zijn.”

„Nou en of!” zeiden ze allen. „Tot ziens! Het was wel gelukkig dat we u hebben ontmoet.”

De auto reed door de laan en de kinderen gingen terug in de tuin.

„Wat hebben wij een opwindende week achter de rug,” zei Daisy. „Ik denk alleen dat er nu wel een einde is gekomen aan het bestaan van de vijf detectives, omdat we het raadsel hebben opgelost.”

„Nee,” zei Dikky. „We blijven de vijf detectives met hun hond, omdat je nu eenmaal nooit kunt weten of er niet nog eens een ander mysterie valt op te lossen. Wacht maar af tot het komt.”

Het nieuwe avontuur heet:

HET RAADSEL VAN DE VERDWENEN KAT

VALKENSERIE

nr: T. B. 301

DE VIJF DETECTIVES deel 1

Een geheimzinnige brand

Oorspronkelijke titel: The Mystery of the Burnt Cottage First published by Methuen & Co. Ltd., London © Copyright 1943 Enid Blyton Vertaling: Heinz Wallisch Omslag: H. Jad

© Copyright voor deze uitgave: B. V. Het Goede Boek. Huizen

Verspreiding voor België:

Standaard Uitgeverij, Antwerpen ISBN 90 240 0241 9

Table of Contents

Hoofdstuk 1

HET BRANDENDE HUIS

Hoofdstuk 2

DE VIJF DETECTIVES EN HUN HOND

Hoofdstuk 3

DE EERSTE SAMENKOMST

Hoofdstuk 4

AANKNOPINGSPUNTEN EN MENEER VERDWIJN

Hoofdstuk 5

DIKKY EN LARRY HOREN IETS NIEUWS

Hoofdstuk 6

MEVROUW MINNS VERTELT HEEL VEEL

Hoofdstuk 7

DE ZWERVER, MENEER VERDWIJN EN DIKKY

Hoofdstuk 8

WAT MOET ER NU GEDAAN WORDEN?

Hoofdstuk 9

LILY KOMT IN DE GESCHIEDENIS

Hoofdstuk 10

HET GESPREK MET MENEER HORACE PEEKS

Hoofdstuk 11

DE ZWERVER KOMT WEER OP HET TONEEL

Hoofdstuk 12

MENEER SMELLIE EN EEN RUBBERZOOL

Hoofdstuk 13

EEN VERRASSEND GESPREK MET LILY

Hoofdstuk 14

MENEER VERDWIJN VERSCHIJNT OP EEN ONGELEGEN OGENBLIK

Hoofdstuk 15

EEN SCHOK VOOR LARRY EN DIKKY

Hoofdstuk 16

VERRASSINGEN EN EEN SCHRIK

Hoofdstuk 17

VREEMDE ONTDEKKINGEN

Hoofdstuk 18

EEN ONVERWACHTE VRIEND

Hoofdstuk 19

HET EINDE VAN HET MYSTERIE