„Wees voorzichtig, Elizabeth Allen. Arabella is een idioot-een verwaande, domme, leeghoofdige pop. Laat Whyteleafe maar met haar afrekenen, en probeer niet haar in je eentje te veranderen. Probeer alleen maar vriendelijk te zijn en haar te helpen! ” Nu ze klassevertegenwoordigster was wilde Elizabeth ook een goede zijn, maar het zag ernaar uit dat dit een lastig trimester zou worden op Why teleafe. En dan wordt een ander in haar plaats klassevertegenwoordigster, omdat zij een onschuldige jongen van diefstal beschuldigt.

Het zit,, de grootste belhamel” niet mee, maar tegen het einde van het trimester gaat alles er weer beter uitzien!

In de VALKENSERIE verschenen de volgende spannende boeken van ENID BLYTON

De dolle tweeling naar kostschool

De dolle tweeling in opstand

De dolle tweeling op avontuur

De dolle tweeling in de tweede

De dolle tweeling in spanning

De dolle tweeling overwint

Pitty naar kostschool

Pitty’s tweede kostschooljaar

Pitty in de derde Pitty als vierde klasser

Pitty’s vijfde kostschooljaar

Pitty’s laatste kostschooljaar

DE VIJF DETECTIVES

1    Een geheimzinnige brand

2    Het raadsel van de verdwenen kat

3    Het geheim van de verborgen kamer

4    Het raadsel van de boze brieven

5    Het raadsel van het vermiste halssnoer

6    Het verborgen huis

7    De-verdachte poes

8    De onzichtbare dief

9    De ontvoerde prins

10    Een zak vol geheimen

11    De geheimzinnige roof

12    Het verdwenen schilderij

13    De ontsnapte gevangene

14    De vreemde waarschuwingen

15    De verborgen tunnel

Het eiland van avontuur

Het kasteel van avontuur

De vallei van avontuur

De zee van avontuur

De berg van avontuur

Het schip van avontuur

Het circus van avontuur

De rivier van avontuur

De grootste belhamel van de school

Weer de grootste belhamel

De grootste belhamel als klassevertegenuoordigster

ENID BLYTON

DE GROOTSTE BELHAMEL ALS KLASSEVERTEGEN-WOORDIGSTER

B. V. UITGEVERSBEDRIJF • HET GOEDE BOEK • HUIZEN N. H.

VALKENSERIE nr. M 83

BELHAMEL SERIE deel 3

Oorspronkelijke titel: The Naughtiest Girl is a Monitor

First published by George Newnes, London

© Copyright 1945 Enid Blyton

Vertaling: E. A. Vermeulen-Oudmayer

Omslag: in arrangement with W. Collins, London

© Copyright voor deze uitgave: B. V. Het Goede Bock, Holland, 1975

Verspreiding voor België:

Standaard Uitgeverij, Antwerpen ISBN 90 240 0376 8 TB

EEN ONVERWACHTE LOGEE

Halverwege de kerstvakantie kwam moeder met een verrassing voor Elizabeth. Kerstmis was voorbij en Elizabeth was naar de pantomime geweest naar het circus, en naar drie

feestjes.

Nu begon ze naar de kostschool terug te verlangen. Het was saai om enig kind te zijn, nu ze eraan gewend was geraakt om op de Whyteleafe School met zoveel jongens en meisjes samen te wonen.

„Moeder, ik vind het heerlijk thuis - maar ik mis Kathleen en Belinda en Nora en Harry en John en Richard, ” zei ze. „Joan is een paar keer hier geweest, maar nu logeert er een nichtje bij haar, en zal ik haar deze vakantie wel niet meer

zien. ”

Toen kwam moeder met een verrassing.

„Ja”, zei ze, „ik wist wel dat je je eenzaam zou voelen -dus heb ik ervoor gezorgd, dat je gezelschap krijgt voor de laatste twee weken van deze vakantie, Elizabeth. ”

„Moeder! Wie? ” riep Elizabeth. „Iemand die ik ken? ”

„Nee, ” zei moeder. „Het is een meisje, dat dit kwartaal voor het eerst naar de Whyteleafe School gaat - een meisje dat Arabelle Buckley heet. Je zult haar vast aardig vinden. ”

„Vertelt u me eens iets meer over haar, ’ zei Elizabeth nog steeds heel erg verbaasd. „Waarom hebt u dit niet eerder verteld, moeder? ”

„Het is allemaal nogal snel gegaan, ” zei moeder. „Je kent mevrouw Peters toch? Ze heeft een zuster die naar Amerika gaat, en ze wil Arabella niet meenemen. Dus wilde ze haar voor een jaar naar kostschool sturen, misschien zelfs langer. ” „En ze koos de Whyteleafe School! ” zei Elizabeth. „Nou, het is de beste school ter wereld, vind ik! ”

„Dat heb ik tegen mevrouw Peters gezegd, ” zei moeder. „En zij heeft het haar zuster verteld - en mevrouw Buckley is meteen met de hoofdonderwijzeressen gaan praten, juffrouw Belle en juffrouw Best..

„De schoonheid en het beest, ” zei Elizabeth grijnzend. „En er is afgesproken, dat Arabella dit kwartaal naar Whyteleafe gaat, ” ging moeder door. „Omdat mevrouw Buckley bijna meteen naar Amerika moest, heb ik aangeboden Arabelle bij ons te nemen - gedeeltelijk als gezelschap voor jou, en gedeeltelijk met de bedoeling dat jij haar wat over Whyteleafe vertelt. ”

„Moeder, ik hoop dat ze aardig is, ” zei Elizabeth. „Het is leuk om in de vakantie iemand bij je te hebben die aardig is, maar anders is het verschrikkelijk. ”

„Ik heb Arabella gezien, ” zei moeder. „Ze was een heel aantrekkelijk meisje met uitstekende manieren en ze was erg leuk gekleed. ”

„Oh, ” zei Elizabeth, die vaak erg slordig gekleed was en soms te ongeduldig was om goede manieren te hebben-. „Moeder - ik geloof niet dat het me erg aanstaat. Meestal zijn leukgeklede meisjes slecht met sporten en zo. ”

„Nou ja - je zult wel zien, ” zei moeder. „In ieder geval, ze komt morgen - wees dus vriendelijk tegen haar en vertel haar zoveel mogelijk over Whyteleafe. Ik weet zeker dat ze het geweldig zal vinden. ”

Elizabeth kon er niets aan doen, dat ze toch naar Ara-bella’s komst uitkeek, ook al klonk het nogal braaf. Ze zette bloemen in de kamer die haar nieuwe vriendin zou krijgen, en legde een paar mooie boeken van zichzelf naast het bed.

„Het lijkt me wel leuk om iemand alles over de Whyteleafe School te vertellen, ” dacht ze. „Ik ben zo trots op Whyteleafe. Ik vind het er geweldig. En oh - het volgende kwartaal ben ik monitor, klassevertegenwoordigster! ”

De ongeduldige, driftige Elizabeth was werkelijk als monitor aangewezen voor het volgende kwartaal. Het was een grote verrassing voor haar en ze was daar gelukkiger mee dan wat ook. Ze had er in de vakantie vaak aan gedacht en zich voorgenomen goed, betrouwbaar en verstandig te zijn.

„Geen ruzies - geen driftbuien - geen domme uitvallen! ” zei Elizabeth tegen zichzelf. Ze kende haar eigen fouten heel goed. Alle kinderen op Whyteleafe kenden hun eigen fouten, want het was een van de regels van de school, dat elk kind met z’n fouten geholpen werd - en hoe kon iemand geholpen worden als hij z’n fouten niet kende?

De volgende dag zat Elizabeth voor het raam naar Arabella uit te kijken, ’s Middag stopte er een nogal sjieke auto voor de deur. De chauffeur stapte uit en opende het portier - en er stapte iemand uit die meer weg had van een prinses dan van een schoolmeisje!

„Gossie! ” zei Elizabeth in zichzelf, en keek naar haar schooluniform van marineblauw met z’n felgele embleem. „Gossie! Ik haal het nooit bij Arabella! ”

Arabella had een prachtige blauwe mantel aan met een witte bontkraag. Ze droeg witte bonthandschoenen en een ronde witte bonthoed op haar blonde krullen. Haar ogen waren diepblauw en omgeven door donkere, krullende wimpers. Er lag een nogal hooghartige uitdrukking op haar rozige gezicht, terwijl ze uit de auto kwam.

Ze keek naar Elizabeths huis alsof het haar niet erg beviel. De chauffeur belde aan, en zette een koffer en een tas op de stoep.

Elizabeth was van plan geweest naar beneden te rennen om Arabella te verwelkomen. Ze had besloten haar ’Bella’ te noemen, omdat ze Arabella een beetje stom vond klinken - ’Net een poppennaam’, dacht Elizabeth. Maar nu voelde ze er niet zo veel meer voor om haar Bella te noemen.

„Arabella past toch beter bij haar, ” dacht Elizabeth. „Ze lijkt wel op een pop met haar gouden krullen en blauwe ogen, en prachtige mantel en hoed. Ik geloof niet dat ik haar aardig vind. Eigenlijk - geloof ik dat ik een beetje bang voor haar ben! ”

Dat was vreemd, want Elizabeth was zelden voor iets of iemand bang. Maar ze had nog nooit iemand als Arabella Buckley ontmoet.

„Hoewel ze niet veel ouder is dan ik, ziet ze er nogal volwassen uit, en ze loopt ook als een volwassene - heel netjes - en ik geloof vast dat ze ook als een volwassene praat! ” dacht Elizabeth. „Oh hemel, ik heb helemaal geen zin om naar beneden te gaan om met haar te praten. ”

Dus ging ze niet naar beneden. Het dienstmeisje deed open - en toen kwam mevrouw Allen, Elizabeths moeder, snel aanlopen om haar gast te ontvangen.

Ze kuste Arabella en vroeg haar of ze een vermoeiende reis gehad had.

„Oh nee, dank u, ” zei Arabella met een heldere, kalme stem. „We hebben een fijne auto, en ik had voldoende boterhammetjes bij me voor onderweg. Het is zo vriendelijk van u me te laten komen, mevrouw Allen. Ik heb gehoord dat u een dochter van mijn leeftijd hebt. ”

„Ja, ” zei mevrouw Allen. „Ze had hier eigenlijk moeten 2ijn. Ze had gezegd, dat ze naar beneden zou komen. Elizabeth, waar ben je? Arabella is er. ”

Dus Elizabeth moest wel naar beneden. Ze kwam op haar gewone manier naar beneden rennen, met twee treden tegelijk om dan met een bons terecht te komen. Ze stak haar hand uit naar Arabella, die een beetje verbaasd leek over haar plotselinge verschijning.

„Je moet op een normale manier naar beneden komen, ” zei mevrouw Allen. Dat zei ze wel zo’n twaalf keer per dag. Elizabeth scheen er nooit aan te denken ergens kalm naar toe te gaan. Mevrouw Allen hoopte dat deze aardige, beleefde Arabella Elizabeth iets van haar eigen kalmte en beleefdheid zou leren.

„Hallo, ” zei Elizabeth en Arabella gaf haar een slap handje.

„Goedenmiddag, " zei ze. „Hoe maak je het? ”

„Goeie genade! ” dacht Elizabeth, „ik heb het gevoel dat Hare Hoogheid een van haar arme onderdanen bezoekt. Zo meteen krijg ik een kom soep of een warme sjaal van haar. ” Maar toch - het was best mogelijk dat Arabella alleen maar verlegen was. Sommige mensen waren erg stijf als ze verlegen waren. Elizabeth dacht, dat ze Arabella beter een kans kon geven voor ze zich een oordeel over haar vormde.

„Tenslotte heb ik altijd meteen een mening over iemand - en moet die dan weer veranderen, omdat ik me vergist blijk te hebben, ” dacht het meisje. „Ik heb me de afgelopen kwartalen zo vaak vergist in mensen van de Whyteleafe School, dat ik nu maar beter voorzichtig kan zijn. ”

Dus glimlachte ze naar Arabella en ging met haar mee naar haar kamer waar ze zich kon wassen en ze konden praten.

„Je vond het zeker niet leuk om afscheid van je moeder te nemen toen ze naar Amerika vertrok, ” zei Elizabeth vriendelijk. „Dat was pech. Maar je boft dat je naar de Whyteleafe School gaat. Dat kan ik je vertellen! ”

„Dat kan ik pas beoordelen als ik daar ben, ” zei Arabella. „Ik hoop, dat er daar aardige kinderen zijn. ”

„Natuurlijk zijn die er - en als ze zich in het begin niet weten te gedragen, zorgen wij er wel voor dat dat snel verandert, ” zei Elizabeth. „We hadden een paar vreselijke jongens - maar nu zijn ze m’n beste vrienden. ”

„Jongens! Zei je jongens! ” zei Arabella vol afschuw. „Ik dacht dat ik naar een meisjesschool zou gaan. Ik moet niets van jongens hebben! ”

„Het is een gemengde school - jongens en meisjes door elkaar, ” zei Elizabeth. „Het is leuk. Na een poosje vind je jongens helemaal niet vervelend meer. Je raakt er al gauw aan gewend. ”

„Als m’n moeder geweten had, dat er jongens op die school waren, zou ze me er vast niet heen gestuurd hebben, ” zei Arabella met een samengeknepen mondje. „Ruwe, onbeleefde wezens - vuil en slordig, met schreeuwstemmen! ” „Nou, ja - meisjes zijn ook wel eens vuil en slordig, ” zei Elizabeth geduldig, „en wat dat schreeuwen betreft - je zou mij eens moeten horen als ik naar een schoolwedstrijd zit te kijken! ”

„Het lijkt me een afschuwelijke school, ” zei Arabella. „Ik had gehoopt dat m’n moeder me naar Grey Towers zou sturen, daar zitten twee vriendinnen van me op - het is zo’n leuke school. Ze hebben allemaal een mooie slaapkamer - en geweldig eten. De meisjes worden er eigenlijk als prinsessen behandeld. ”

„Nou - als je denkt dat je op Whyteleafe als een prinses behandeld wordt, zul je wel merken dat je je vergist hebt! ” zei Elizabeth scherp. „Je wordt behandeld als wat je bent -een meisje net als ik, dat nog een heleboel moet leren! En als je daar praatjes hebt, zul je er gauw spijt van krijgen, dat kan ik je verzekeren, juffrouw Praats! ”

„Ik vind je erg onaardig, ik ben tenslotte je gast en ben nog maar net hier, ” zei Arabella, zo hooghartig dat Elizabeth woedend werd. „Als iedereen op Whyteleafe zich zo gedraagt, blijf ik beslist niet langer dan een kwartaal. ”

„Ik hoop van harte dat je nog geen week blijft! ” zei de driftige Elizabeth meteen. Even later had ze spijt.

„Oh hemel! ” zei ze in zichzelf. „Wat een slecht begin! Ik moet echt oppassen! ”

WEER NAAR DE WHYTELEAFE SCHOOL

Arabella en Elizabeth konden helemaal niet met elkaar opschieten. Elizabeth kon niets leuks aan Arabella vinden, en Elizabeth was blijkbaar alles waaraan Arabella een vreselijke hekel had.

Jammer genoeg vond moeder Arabella wel aardig - en het meisje had beslist uitstekende manieren. Ze stond altijd op als mevrouw Allen de kamer binnen kwam, ze deed de

deur open en dicht voor haar, en deed heel vriendelijk en beleefd allerlei boodschapjes voor haar.

Hoe beleefder Arabella was, hoe luidruchtiger Elizabeth werd. En toen begon mevrouw Allen dingen te zeggen, die Elizabeth boos maakten.

„Had je maar zulke goede manieren als Arabella, lieverd! Ik wilde dat je wat rustiger een kamer binnen kwam! En ik wilde dat je wachtte tot ik klaar was met praten voor je ertussen kwam..

Dit alles maakte Elizabeth nogal dwars. Arabella zag het, en op haar rustige, beleefde manier, vond ze het prachtig om het verschil tussen haar en Elizabeth duidelijk uit te laten komen.

Er ging een week voorbij. Iedereen in huis vond Arabella tegen die tijd aardig, zelfs mevrouw jenks, de nogal driftige kokkin.

„Ze vindt je alleen maar aardig, omdat je haar loopt te lijmen, ” zei Elizabeth, toen Arabella uit de keuken kwam en vertelde, dat mevrouw Jenks voor s middags haar lievelings-cake zou maken.

„Ik loop helemaal niet te lijmen, ” zei Arabella op haar gewone beleefde manier. „En ik wilde dat je niet zulke ondamesachtige dingen zei, Elizabeth. Lijmen! Ik vind het een erg lelijk gezegde. ”

„Oh, houd je mond, ” zei Elizabeth ruw.

Arabella zuchtte. „Ik wilde dat ik niet naar Whyteleafe ging. Als jij het soort meisje bent dat ze daar hebben, zal het me daar helemaal niet bevallen. ”

Elizabeth ging rechtop zitten. „Luister, Arabella, ’ zei ze. „Ik zal je het een en ander over mijn school vertellen, dan weet je precies wat je te wachten staat. Je zult het er niet fijn vinden - en de school zal jou niet aardig vinden. Het is dus alleen maar eerlijk om je te waarschuwen. ”

„Goed, vertel maar, ” zei Arabella, een beetje bang.

„Nou, wat ik je vertel zouden de meeste kinderen leuk vinden, ” zei Elizabeth. „Het is allemaal zo verstandig en eerlijk en vriendelijk. Maar ik vermoed dat een juffertje Praats zoals jij het vreselijk zult vinden. ”

„Ik wil niet dat je me zo noemt, ” zei Arabella boos.

„Nou, luister! Op Whyteleafe hebben we een jongens- en een meisjeshoofd. Ze heten William en Rita, en ze zijn geweldig, ” zei Elizabeth. „Dan zijn er twaalf monitors, klasse-vertegenwoordigers. ”

„Wat zijn dat? ” vroeg Arabella.

„Dat zijn meisjes en jongens die door de hele school gekozen zijn als vertegenwoordigers, ” zei Elizabeth. „Ze zijn gekozen, omdat we ze vertrouwen en weten, dat ze vriendelijk zijn, eerlijk en verstandig. Zij zorgen ervoor dat we ons aan de regels houden, en zij helpen William en Rita met het kiezen van straffen en beloningen die de kinderen op de wekelijkse vergadering krijgen. ”

„Wat is de wekelijkse vergadering? ” vroeg Arabella verbaasd.

„Het is een soort schoolparlement, ” zei Elizabeth, ze vond het heerlijk Arabella dit allemaal te vertellen. „Elke vergadering doen we al ons geld in de gelddoos - dat is de regel... ”

„Wat! Ons eigen geld in een schooldoos doen! ” zei Arabella vol afschuw. „Ik heb een heleboel geld. Dat doe ik niet! Wat een gek idee. ”

„In het begin lijkt het gek, ” zei Elizabeth, terwijl ze eraan dacht hoe erg zij het twee kwartalen terug gevonden had. „Maar het Is een heel goed idee. Het is niet eerlijk, dat een paar kinderen kapitalen hebben - terwijl de rest bijna niets heeft. ”

„Ik vind het heel eerlijk, ” zei Arabella, ze wist dat zij bij die paar rijken hoorde.

„Nou, dat is het niet, ” zei Elizabeth. „Wat wij doen is het volgende, we doen allemaal ons geld erin, en dan krijgt iedereen twee gulden uit de doos, om mee te doen wat je wilt. Dan hebben we allemaal hetzelfde. ”

„Twee gulden maar! ” zei Arabella vol afschuw.

„Nou, als je echt meer nodig hebt, moet je dat tegen de hoofdkinderen zeggen, en die beslissen dan of jehet kunt krijgen of niet, ” zei Elizabeth.

„Wat doe je nog meer op de vergadering? ” vroeg Arabella. „Het klinkt vreselijk. Hebben de hoofdonderwijzeressen helemaal niets te zeggen? ”

„Alleen als we het hen vragen, ” zei Elizabeth. „Weet je, zij hebben graag dat wij onze eigen regels maken, onze eigen straffen verzinnen en onze eigen beloningen geven. Bijvoorbeeld, Arabella, als jij jezelf overal te goed voor zou vinden, zouden we je dat afleren door -”

„Jij zult mij niets afleren, ” zei Arabella stijf. „Jij zou een heleboel dingen af moeten leren. Het verbaast me dat de monitors niet al lang geprobeerd hebben jou allerlei dingen af te leren. Misschien doen ze dat dit kwartaal wel. ”

„Ik ben zelf een monitor, ” zei Elizabeth trots. „Ik ben een van de twaalf juryleden en zit op hef podium. Als iemand zich over jou beklaagt, heb ik de macht het te beoordelen en te zeggen wat er met jou moet gebeuren. ”

„Arabella werd vuurrood. Het idee dat een halve jongen als jij over mij moet oordelen! ” zei ze. „Je weet niet hoe je behoorlijk moet lopen, je hebt geen manieren, en je lacht te hard. ”

„Oh, houd je mond, ” zei Elizabeth. „Ik ben niet zo’n tut als jij. Ik probeer niet bij elke volwassene een wit voetje te halen. Ik stel me niet aan of probeer eruit ze zien als een stomme, mooi aangeklede pop die ’ma-ma’ zegt als je aan een touwtje trekt. ”

„Elizabeth Allen, als ik net eender was als jij, zou ik iets naar je hoofd gooien! ” zei Arabella terwijl ze woedend opstond.

„Nou, gooi dan, ” zei Elizabeth. „Alles zou beter zijn dan je te gedragen als zo’n zoet klein meisje, mammies-lieve-schatje! ”

Arabella ging de kamer uit en dacht zo weinig aan haar manieren dat ze de deur dichtgooide, iets wat ze nog nooit gedaan had. Elizabeth grijnsde. Daarna keek ze nadenkend.

„Nou, ” zei ze in zichzelf, „moet jij goed oppassen, Elizabeth Allen. Je maakt erg gemakkelijk vijanden, maar je weet heel goed dat dat alleen maar uitloopt op niets anders dan ruzies en verdriet. Arabella is een idioot - een verwaande, gekke, leeghoofdige pop - laat Whyteleafe haar maar aanpakken, en probeer niet in je eentje haar te veranderen. Probeer vriendelijk te zijn en haar te helpen. ”

Dus probeerde ze te vergeten wat een vervelend kind ze de kleine, ijdele Arabella vond met haar poppenkleertjes en manieren, en was zo vriendelijk mogelijk tegen haar. Maar ze was dolblij, toen de dag aanbrak waarop ze naar school zou gaan. Het was vreselijk om niemand anders te hebben dan Arabella. Op Whyteleafe zou ze een heleboel anderen om zich heen hebben, die allemaal zouden praten en lachen.

Ze hoefde helemaal niet tegen Arabella te praten als ze daar geen zin in had.

„Ze is ouder dan ik, misschien zit ze wel in een hogere klas, ” dacht ze, terwijl ze opgetogen haar schooluniform aantrok. Het was een mooi uniform. De mantel was donkerblauw met een gele band op de kraag en de manchetten. De hoed was ook donkerblauw, met een geel lint.

„Wat zijn die donkere schoolkleren lelijk, ” zei Arabella vol afschuw. „Op Grey Towers, de school waarheen ik wilde, mogen de meisjes dragen wat ze willen. ”

„Wat stom, ” zei Elizabeth. Ze keek Arabella aan. Het meisje leek heel anders in het gewone schooluniform, inplaats van in haar dure kleren.

„In je uniform ben je veel leuker, ” zei Elizabeth. „Je lijkt echter. ”

„Elizabeth, wat kun je toch een rare dingen zeggen, ” zei Arabella verbaasd. „Ik ben even echt als jij. ”

„Dat geloof ik niet, ” zei Elizabeth terwijl ze Arabella aankeek. „Jij zit helemaal verborgen achter je lieve maniertjes, en ik weet helemaal niet of er wel een echte Jij is! ”

„Doe niet zo gek, ” zei Arabella.

„Meisjes! Zijn jullie klaar! ” riep mevrouw Allen. „De auto is er. ”

Ze gingen naar beneden, ze hadden hun kleine koffertje in hun hand. Ieder meisje moest een klein koffertje meenemen met de dingen die ze de eerste avond nodig had, want hun grote koffers zouden pas de volgende dag uitgepakt worden.

Ze droegen lacrosse en hockey-sticks, hoewel Arabella gezegd had, dat ze hoopte geen van beide spelen te hoeven doen. Ze had een hekel aan sport.

Ze namen de trein naar Londen, en in het grote station daar zagen ze de andere jongens en meisjes. Juffrouw Ranger, Elizabeths klasselerares, was er, en ze groette Elizabeth.

„Dit is Arabella Buckley, ” zei Elizabeth. Alle jongens en meisjes draaiden zich om om naar Arabella te kijken. Wat zag ze er nieuw en brandschoon uit! Geen haar van z’n plaats, geen rimpels in haar bruine kousen, geen vlek op haar wang!

„Hallo, Elizabeth! ” riep Joan, en stak haar arm door die van haar vriendin.

„Hallo, Elizabeth! Hallo, Elizabeth! ”

Een voor een kwamen al haar vrienden en vriendinnen naar haar toe, blij het meisje, dat eens de grootste belhamel van de school was, terug te zien. Harry gaf haar een klap op haar schouder en Robert ook. John vroeg of ze nog getuinierd had. Kathleen kwam naar haar toe, met rozige wangen met kuiltjes erin. Richard zwaaide naar haar terwijl hij z’n vioolkist naar de trein droeg.

„Oh, het is heerlijk ze allemaal weer te zien”, dacht Elizabeth. „En dit kwartaal - dit kwartaal ben ik monitor! ”

„Snel instappen! ” riep juffrouw Ranger. „We gaan naar Whyteleafe! ”

VIER NIEUWE KINDEREN

Een van de opwindende dingen van een nieuw kwartaal is: zijn er nog nieuwe kinderen? Hoe zijn ze? In welke klas

komen ze?

Alle oude kinderen keken wie er nieuw was. Arabella was dus nieuw. En er waren er nog drie, twee jongens en een meisje.

Elizabeth, als monitor, zorgde ervoor dat de nieuwe kinderen opgevangen werden. Zodra ze op Whyteleafe was begon ze.

„Kathleen, breng Arabella naar haar slaapkamer, en vertel haar de regels. Ik help de andere drie. Robert, wil jij ook even helpen? Jij moet vandaag voor twee nieuwe jongens zorgen. ”

„Goed, ” zei Robert grijnzend. Hij was gegroeid in de vakantie en was nu lang en stevig. Hij was blij weer op Whyteleafe te zijn, want hier waren de paarden waarvan hij zoveel hield. Hij hoopte dat hij er, net als in het vorige kwartaal, weer een paar mocht verzorgen.

Elizabeth keek de nieuwe kinderen aan. Arabelle was al met Kathleen mee. De andere drie nieuwelingen stonden dicht bij elkaar, de ene jongen maakte een vreemd geluid, net een klokkende kip.

„Dat is net een kip, ” zei Elizabeth. „Het lijkt wel of je net een ei gelegd hebt! ”

De jongen grijnsde. „Ik kan de meeste dieren nadoen, ” zei hij. „Ik heet Julian Holland. En jij? ”

„Elizabeth Allen, ” zei Elizabeth. Ze keek de nieuwe jongen vol interesse aan. Hij was de slordigste jongen die ze ooit gezien had. Hij had lang zwart haar, dat met een wilde lok over z’n voorhoofd hing, en z’n ogen waren diepgroen, en schitterden, net als die van een kat. „Hij ziet er heel pienter uit, ” dacht Elizabeth. „Hij is vast de beste van de klas als hij bij juffrouw Ranger komt. ”

De jongen deed een kalkoen na. Mijnheer Lewis, de muziekleraar, kwam langs, en keek geschrokken om. Julian imiteerde meteen het geluid van een viool die gestemd werd, waardoor mijnheer Lewis snel de dichtstbijzijnde muziekkamer inliep, hij dacht dat daar iemand was met een viool.

Elizabeth gierde van het lachen. „Och! Wat ben jij knap! Ik hoop dat je bij mij in de klas zit. ”

De andere jongen, Martin, was heel anders. Hij zag er heel schoon en netjes uit. Z’n haar hing niet op z’n voorhoofd, en z’n ogen waren heel helder blauw. Ze stonden een beetje dicht bij elkaar, maar ze hadden een heel open en onschuldige uitdrukking. Elizabeth vond hem aardig. „Ik ben Martin Follett, ” zei hij.

„En ik ben Rosemary Wing, ” zei het nieuwe meisje, een beetje verlegen. Ze had een lief gezichtje, met een lachende mond, maar haar ogen waren een beetje klein, en ze leek iemand niet graag aan te kijken. Elizabeth dacht dat ze erg verlegen was. Nou, dat zou wel gauw overgaan.

„Robert, neem jij Julian en Martin mee naar de jongens-slaapzalen, ” zei ze, „en ik breng Rosemary naar die van haar. Blijf bij ze tot ze de weg een beetje weten en vertel ze waar ze kunnen eten en zo. ”

„Goed, monitor, ” zei Robert, weer met een grijns. Elizabeth was trots. Het was geweldig om monitor te zijn.

„Oh, ben jij een monitor? ” vroeg Rosemary, terwijl ze achter Elizabeth aan liep. „Dat is iets heel bijzonders, hè? ” „Nogal, ” zei Elizabeth. „Ik ben jouw monitor, Rosemary. Dus, als je ooit ergens mee zit, moet je naar mij komen - en dan zal ik proberen je te helpen. ”

„Ik dacht, dat we met onze klachten en problemen naar de wekelijkse vergadering moesten, ” zei Rosemary. Daar had ze die dag in de trein over horen praten.

„Oh, ja, maar je kunt beter eerst naar mij komen, ” zei Elizabeth. „Want we mogen op de vergadering alleen met echte klachten komen. En jij ziet misschien het verschil niet. ” „Oh, juist, ” zei Rosemary. „Dat is een goed idee. ”

„Ze is aardig, ” dacht Elizabeth, terwijl ze Rosemary wees waar ze haar spullen moest laten. „Oh, Rosemary, we mogen maar zes dingen op onze kaptafel hebben, meer niet. ”

Het was leuk om zo de regels door te geven. Elizabeth herinnerde zich hoe Nora, haar monitor twee kwartalen geleden, haar de regels verteld had - en hoe ze zich meteen verzet had door elf dingen neer te leggen! Ze vroeg zich nu af hoe ze zo dom geweest kon zijn - hoe ze gedurfd had! „Ja, Elizabeth, ” zei Rosemary gedwee.

In de volgende slaapzaal had Kathleen last met Ara-bella, die op alle regels neerkeek.

„Nou, er zijn er niet veel, ” zei Kathleen, „en tenslotte maken we die regels zelf, dus moeten we ze ook gehoorzamen, Arabella. Als je wilt vraag ik of Elizabeth komt -zij is de monitor en kan je alle regels vertellen. ”

„Ik wil Elizabeth niet zien, ” zei Arabella meteen. „Ik heb haar in de vakantie meer dan genoeg gezien. Ik hoop maar dat we niet in dezelfde klas zitten. ”

Kathleen had een grote bewondering voor Elizabeth, hoewel ze in het begin van het vorige kwartaal een hekel aan haar had. Ze zei meteen, „Je kunt zulke dingen beter niet zeggen over onze monitors. We kiezen ze zelf, omdat we ze aardig vinden en bewonderen. Bovendien, is het niet netjes om zoiets te zeggen over iemand bij wie je pas gelogeerd hebt. ”

Niemand had ooit tegen Arabella gezegd, dat ze niet netjes was. Ze trok wit weg en wist niets te zeggen. Ze keek

naar Kathleen en besloot dat ze haar niet aardig vond. Ze vond eigenlijk niemand aardig, behalve dat leuke kleine meisje dat Rosemary heette - die ook nieuw was. Misschien kon ze haar als vriendin nemen. Arabella was er zeker van dat Rosemary heel erg onder de indruk zou zijn van haar verhalen over rijkdom, mooie kleren, en geweldige vakanties.

In de daarop volgende dagen vond iedereen z’n plaats. Een paar hadden er heimwee, maar Whyteleafe was zo’n verstandige school en de kinderen waren allemaal zo vriendelijk, dat zelfs ’nieuwe’ kinderen hun huis bijna niet misten.

Alle nieuwe kinderen zaten bij Elizabeth in de klas. Fijn! Het was leuk om nieuwe kinderen te hebben en nu Elizabeth monitor was, was het fijn om indruk te maken op Julian en de anderen. Joan was naar de volgende klas gegaan.

Juffrouw Ranger, de klasselerares, wist al gauw wat ze aan de nieuwe kinderen had, en besprak hen met Mam’zelle.

„Julian is lui, ” zei ze. „Jammer, want ik geloof dat hij een heel goed verstand heeft. Buiten de lessen doet hij een heleboel knappe dingen. Hij kan praktisch alles maken met z’n handen. Ik zag dat hij de anderen een vliegtuigje liet zien dat hij zelf gemaakt had - het vliegt prachtig. Hij heeft het helemaal zelf ontworpen. Hij is uren bezig met het uitdenken van zulke dingen - maar hij besteedt geen minuut aah z’n aardrijkskunde of geschiedenis! ”

„Ah, die Julian, ” zei Mam’zelle vol afkeer. „Ik vind hem niet aardig. Hij maakt altijd een vreemd geluid. ”

„Geluid? ” vroeg juffrouw Ranger verbaasd. „Nou, ik moet zeggen dat hij bij mij nog niets geprobeerd heeft. Maar dat zal dan nog wel komen. ”

„Gisteren, in mijn klas, klonk het geluid van een verdwaald poesje, ” zei Mam’zelle. „Ach, het arme ding, ” zei ik. „Het is verdwaald in onze grote klas. En ik heb er tien minuten naar lopen zoeken. Maar het was die Julian, die zat te miauwen. ”

„Heus? ” zei juffrouw Ranger, die zich voornam dat Julian in haar klas niet zou miauwen of blaffen. „Bedankt voor de tip. Ik zal goed op hem letten! ”

Het gesprek ging verder naar Arabella. „Een domme, leeghoofdige pop, ” zei juffrouw Ranger. „Ze had eigenlijk in de volgende klas moeten zitten, maar ze is nogal achter, ik zal haar dus op moeten jagen!

„Ze is niet zo slecht, ” zei Mam’zelle. „In mijn land, juffrouw Ranger, hebben de kinderen betere manieren dan de kinderen hier - en het is fijn om er een te zien met zulke goede manieren als Arabella. ”

„Hm, ” zei juffrouw Ranger, die wist dat Mam’zelle zelden iets aan te merken had op kinderen die goed Frans spraken, en Arabella had een jaar in Frankrijk gewoond. „Wat vind u van Martin - en Rosemary? ”

„Oh, die lieve kinderen! ” zei Mam’zelle. „Die kleine Martin - hij is zo goed, hij doet zo z’n best. ”

„Nou, ik weet het nog niet, ” zei juffrouw Ranger. „Rosemary is geloof ik wel aardig - maar ze is slap. Ik hoop dat ze de juiste vriendinnen krijgt. Ik wilde dat Elizabeth Allen of Jenny vriendschap met haar sloten. ”

Zo spraken de onderwijzeressen over de kinderen - en de oude kinderen bekeken hen ook. Julian was een enorm succes. Hij was een echte waaghals, met buitengewone gaven, die hij gebruikte als hij daar zin in had. Hij had een fantastisch verstand, vindingrijk en briljant, en hij kon alles maken, en allerlei leuke dingen verzinnen, die hij graag in de klas toonde toen hij zich een beetje thuis begon te voelen.

„Het is zonde dat je zo slecht bent in de klas, Julian, ” zei Elizabeth aan het einde van de week. „Je hebt zo’n goed stel hersens. Je zou de beste moeten zijn! ”

Julian keek haar met z’n schitterende groene ogen aan. „Kan ik me niet druk om maken, ” zei hij met z’n trage, diepe stem. „Wie wil er nu jaartallen leren? Als ik volwassen ben, ben ik ze allemaal weer vergeten. Wie wil de hoogste bergen ter wereld kennen? Ik zal ze nooit beklimmen, dus wat kan het mij schelen? Lessen zijn vervelend. ” Elizabeth dacht eraan dat ze monitor was. Ze zei ernstig, „Julian, werk hard. Probeer de beste te zijn. ”

Julian begon te lachen. „Dat zeg je alleen maar, omdat het je te binnen schiet dat je monitor bent! Mij vang je niet met zulke brave praatjes! Je zult een heel goede reden moeten vinden voor je mij aan het werk krijgt! ”

Elizabeth kreeg een kleur. Ze werd niet graag braaf genoemd. Ze draaide zich om.

Maar Julian kwam haar achterna. „Het is niets, ik plaagde alleen maar, ” zei hij. „Luister, Elizabeth - Joan, je beste vriendin zit in de volgende klas - waarom worden wij geen vrienden? Jij hebt het beste verstand van de klas - na mij, natuurlijk! - en je bent leuk. Wees mijn vriendin. ”

„Goed, ” zei Elizabeth, een beetje trots dat die briljante, en ongewone Julian haar zou vragen. „Goed. Wij zijn vrienden. Dat kan leuk worden. ”

Het was leuk - maar het veroorzaakte ook een heleboel moeilijkheden!

DE SCHOOLVERGADERING

Arabella en de andere nieuwe kinderen wachtten vol interesse op de eerste vergadering. Op geen van hun andere scholen hadden ze een soort schoolparlement gehad, geleid door de kinderen zelf.

„Het klinkt goed, ” zei Martin.

„Dat vind ik ook, ” zei Rosemary. Ze was het altijd met iedereen eens, wat er ook gezegd werd.

„Ik vind het een stom idee, ” zei Arabella. Ze probeerde alles af te kammen, omdat ze zo graag naar de deftige school van haar vriendinnen had willen gaan - en ze keek neer op Whyteleafe.

Julian was het onverwacht met haar eens, hoewel hij meestal geen geduld had met Arabella. „Ik kan niet zeggen dat ik me erg druk zal maken over die vergaderingen, ” zei hij. „Het kan mij niet schelen wat er gezegd of gedaan wordt. Zolang ik maar kan doen wat ik wil, ben ik volkomen bereid de anderen ook hun gang te laten gaan. ”

„Oh, Julian - dat zeg je nu wel, maar dat meen je niet, ” zei Kathleen. „Je zou het verschrikkelijk vinden als iemand een van de dingen die je altijd aan het knutselen bent stuk zou maken! Of over je liep te kletsen. ”

Julian werd niet graag tegengesproken. Hij gooide z’n lange zwarte haar naar achter, en trok z’n neus op, wat hij altijd deed als hij zich ergerde. Hij zat een bootje te maken uit een stuk hout.

„Iedereen kan van me zeggen wat hij wil! ” zei Julian. „Het kan me niet schelen. Niets kan me schelen, zolang ik maar m’n eigen gang kan gaan. ”

„Je bent een raar joch, vind ik, ” zei Jenny. „Soms ben je vreselijk dom in de klas, en dan - af en toe - ben je weer vreselijk knap. ”

„Waarom? Wat heeft hij dan gedaan? ” vroeg Joan, die 7. at te luisteren. Zij zat in de hogere klas, zodat ze niet wist hoe Julian in zijn klas was.

„We hadden hoofdrekenen, ” zei Jenny. „En meestal doet Julian alles verkeerd. Nou, om de een of andere reden - gewoon om op te scheppen, denk ik - gaf hij op elke vraag het goede antwoord, bijna nog voor juffrouw Ranger klaar was met haar vraag! ”

„Ja - en juffrouw Ranger was zo verbaasd, ” zei Belinda, „dat ze ze steeds moeilijker maakte, maar Julian gaf meteen antwoord. Het was grappig. ”

„Maar de volgende keer was juffrouw Ranger vreselijk boos op hem, ” zei Kathleen, „want toen leek hij in slaap te vallen en gaf hij nergens antwoord op. ”

Julian grijnsde. Hij was werkelijk een vreemde jongen. De anderen konden er niets aan doen, dat ze hem aardig vonden. Hij was zo opwindend. Ze smeekten hem allemaal z’n vreemde geluiden bij juffrouw Ranger in de klas te maken, maar hij wilde niet.

„Ze zit erop te wachten, ” zei hij. „Het is niet leuk als de mensen weten dat ik het ben. Het is pas leuk als de mensen werkelijk denken dat er een katje in de klas is - of zoiets -zoals toen met Mam’zelle. Wacht maar. Ik doe nog wel eens iets - maar ik wil zelf de persoon uitzoeken bij wie ik het doe. ”

Elizabeth keek uit naar de eerste schoolvergadering. Ze wilde zo graag bij de andere monitors op het podium zitten. Ze was niet ijdel, maar ze was er wel trots op dat ze een monitor was.

„Het is echt een eer, ” hield ze zichzelf voor. „Het betekent dat de school me vertrouwt. Oh, ik hoop zo dat het dit kwartaal goed gaat. ”

De kinderen liepen voor de eerste vergadering de grote zaal in. Daarna kwamen de twaalf monitors met ernstige gezichten binnen. Ze gingen zitten, net als een jury, voor alle kinderen. Arabella keek vol afkeer naar Elizabeth. Stel je voor, die halve jongen, met haar slechte manieren, was een monitor!

Daarna kwamen Rita en William binnen, de rechters. Alle kinderen stonden op toen zij binnenkwamen.

Achterin zaten juffrouw Belle en juffrouw Best, de hoofdonderwijzeressen, met mijnheer Johns, een van de leraren. Ze hadden altijd interesse voor de vergaderingen, maar tenzij de hoofdkinderen hen iets vroegen, bemoeiden ze zich nergens mee. Dit was het parlement van de kinderen, waarin ze hun eigen regels, hun eigen wetten maakten, en waar ze gestraft en beloond werden.

Er was die eerste bijeenkomst weinig te bespreken. Elk kind werd gevraagd al z’n geld in de schooldoos te doen. Elizabeth keek naar Arabella, toen ze rondging met de doos. Zou Arabella doen, wat ze gezegd had en geen geld geven?

Arabella zat poeslief te kijken. Toen de doos bij haar kwam, deed ze er een briefje van tien in en twee guldens. Ze keek Elizabeth niet aan.

De meeste kinderen hadden vrij veel geld. Ouders, ooms en tantes hadden geld gegeven, en de doos was fijn zwaar toen Elizabeth hem naar William en Rita terugbracht.

„Dank je, ” zei William. De kinderen zaten met elkaar te praten en William tikte met z’n hamertje op de tafel. Het was meteen stil - op een vreemd borrelend geluid na.

Het scheen uit de buurt van Jenny, Julian en Kathleen te komen. William keek erg verbaasd. Hij tikte weer met z’n hamer - maar het geluid ging door, zelfs nog wat luider.

Elizabeth begreep meteen dat het een van Julians vreemde geluiden was. Ze keek naar hem. Hij zat op z’n bank, z’n groene ogen keken over de hoofden van de anderen, z’n mond en keel bewogen niet. Hoe kon hij dat? Elizabeth voelde een giechel aankomen en slikte hem gauw door.

„Ik mag niet giechelen terwijl ik hier als monitor zit, ” dacht ze. „Oh, hemel, ik wilde dat Julian ophield. Het is net een pan die overkookt. ”

Tegen die tijd zaten een paar kinderen te giechelen, en William tikte weer scherp met z’n hamer. Elizabeth vroeg zich af, of ze zou moeten zeggen dat het Julian was.

„Maar dat kan ik niet, hij is m’n vriend, ” dacht ze. Ze probeerde Julian te dwingen haar aan te kijken en opeens deed hij het. Ze keek hem boos aan, daarna fronste ze.

Julian maakte nog een luid borrelend geluid, en hield toen op. William had er geen idee van wie het geluid gemaakt had. Hij keek de zaal rond.

„Het is misschien leuk om de vergadering een keer op te houden, ” zei hij. „Maar een tweede keer is het niet leuk meer. We gaan nu verder met het verdelen van het geld. ”

Elk kind kwam twee gulden halen bij de monitors. William had voldoende klein geld meegebracht.

Toen iedereen z’n geld had ging William verder.

„De nieuwe kinderen weten waarschijnlijk al dat ze van deze twee gulden hun postzegels moeten kopen, snoep, haarlinten, papier, en zo. Als er extra geld nodig is, kan daarom gevraagd worden. Heeft deze week iemand iets nodig? ”

John Terry stond op. Hij zorgde voor de schooltuin, en

werkte erg goed en hard. Hij voorzag, samen met de kinderen die hem hielpen, de school van lekkere groenten en mooie bloemen. Iedereen was trots op John.

„William, we zouden een nieuwe kleine kruiwagen kunnen gebruiken, ” zei hij. „Er helpen dit kwartaal een paar kleintjes in de tuin, en de oude kruiwagen is echt te zwaar voor hen. ”

„Hoeveel zou een kleine kosten? ” vroeg William. „We hebben op het ogenblik geld genoeg in de doos, maar we willen niet te veel uitgeven. ”

John Terry had een prijslijst bij zich. Hij las de prijzen voor.

„Ze zijn wel duur, ” zei William. „Ik geloof bijna, dat we beter even kunnen wachten om te zien of de kleintjes blijven helpen, John. Je weet hoe het soms gaat - ze beginnen heel goed, en krijgen er dan genoeg van. Het zou zonde zijn als we een kruiwagen kochten, die dan niet gebruikt wordt. ”

John keek teleurgesteld. „Zoals je wilt, William, ” zei hij. „Maar ik geloof dat de kleintjes het graag doen. Peter in ieder geval. Hij heeft het vorige kwartaal hard gewerkt, en ik zou werkelijk niet meer zonder hem kunnen. Hij heeft nu twee vriendjes meegebracht. ”

De kleine Peter kreeg een kleur toen hij John dit hoorde zeggen. Z’n twee vriendjes namen zich voor ook zo hard te werken, zodat John even trots op hen zou zijn als nu op Peter.

„Heeft iemand iets te zeggen over een nieuwe kruiwagen? ” vroeg Rita. Niemand zei iets - tot Julian opeens z’n mond opendeed en met z’n diepe stem zei.

„Ja. Geef die kinderen die kruiwagen - maar ik maak hem wel voor hen. Dat kan ik best. ”

Julian was niet opgestaan. Hij zat op z’n gewone onverschillige manier op de bank.

„Sta op als je praat, ” zei Rita. Julian keek alsof hij niet van plan was te gehoorzamen. Maar tenslotte deed hij het toch en herhaalde hij z’n aanbod.

„Ik zal een kruiwagen maken, een kleine. Als ik in de schuren mag, kan ik best vinden wat ik nodig heb. Dan hoef je geen geld uit te geven. ”

Iedereen had interesse. Elizabeth zei dringend.

„Laat Julian het doen, William! Hij kan alles maken! ” „Goed. Dank je voor je aanbod, Julian, ” zei William. „Schiet zo vlug mogelijk op. Nu - is er verder nog iets? ”

Er was niets. William sloot de vergadering en de kinderen liepen naar buiten.

„Goed zo, Julian! ”zei Elizabeth, terwijl ze haar arm door de zijne stak. „Ik wil wedden, dat je de beste kruiwagen ter wereld maakt! ”

ARABELLA KRIJGT MOEILIJKHEDEN

Met het verstrijken van de dagen raakten alle nieuwe kinderen gewend. Julian begon als een echte vakman aan de kruiwagen. Hij doorzocht de schuren, en kwam te voorschijn met een oud wiel van een driewieler. Hij vond wat stukken hout en nog wat andere dingetjes, en nam ze allemaal mee naar de timmerwerkplaats.

De kinderen hoorden hem daar fluiten onder het timmeren. Daarna hoorden ze het gekraak van een kruiwagen die heen en weer geduwd werd.

„Gossie! Is hij nou al klaar? ” vroeg Harry verbaasd.

Maar hij was natuurlijk nog niet klaar. Hij maakte alleen maar het geluid.

Z’n groene ogen schitterden toen de kinderen om het hoekje gluurden. Hij was dol op grappen.

De jongens en meisjes kwamen vol bewondering om hem heen staan.

„Julian! Het wordt een prachtige kruiwagen! Je bent geweldig! ”

„Nee, dat ben ik niet, ” zei Julian lachend. „Ik was van de week de slechtste van de klas. Heb je dat niet gehoord? ”

„Maar de kruiwagen is prachtig, ” zei Belinda.

Het kon Julian niet schelen, wat er gezegd Werd. Hij had niet aangeboden de kruiwagen te maken, omdat hij het jammer vond dat de kleintjes er geen hadden. Hij had het gewoon aangeboden, omdat hij wist dat hij het kon, en het graag deed. Iedereen vond Julian aardig, ondanks z’n onverschillige manieren. Maar Arabella niet. Ze wilde alleen maar vriendschap sluiten met de kleine zachte Rosemary. Rose-mary vond het mooie beleefde kind net een prinses. Ze liep haar overal achterna, luisterde vol aandacht naar alles wat ze zei en was het overal mee eens.

„Ik vind dit een stomme school, ” zei Arabella tegen Rosemary. „Al die gekke regels - vooral zo gek omdat ze door de kinderen zelf gemaakt worden. ”

Tot dan had Rosemary steeds gedacht dat de regels zo goed waren, omdat ze door de kinderen zelf gemaakt waren. Maar nu sloot ze zich meteen bij Arabella aan.

„Ja. Ze zijn gek. ”

„Vooral die regel, dat we al ons geld in de doos moeten doen, ” zei Arabella.

Dit was voor Rosemary niet zo belangrijk, die er maar een rijksdaalder in had kunnen doen. Haar ouders hadden niet zoveel, en ze had nooit veel geld gehad. Maar natuurlijk was ze het toch met Arabella eens.

„Ja, dat is een stomme regel, ” zei ze. „Vooral voor kinderen als jij, Arabella, die zoveel geld af moeten staan. Het is zonde. Ik zag dat je er een briefje van tien in deed en twee gulden. ”

Arabella keek Rosemary aan en vroeg zich af of ze haar in vertrouwen kon nemen - want Arabella had een geheim. Ze had niet al haar geld af gegeven! Ze had een briefje van vijf en twintig achtergehouden, zodat ze met haar twee gulden zeven en twintig gulden had. Ze was niet van plan dat op te geven! Het zat in haar zakdoekenomslag, netjes in een zakdoek gevouwen.

„Nee, ” dacht ze, „Ik vertel het Rosemary nog niet. Ik ken haar nog niet goed, en hoewel ze m’n vriendin is, is ze af en toe een beetje dom. ”

Dus vertelde ze het niemand. Maar ze ging die dag samen met Rosemary naar de stad om postzegels te kopen, en een haarklem voor Rosemary - en Arabella moest wat van haar geld uitgeven!

„Ga jij maar naar het postkantoor om je postzegels te kopen, dan ga ik wat chocolade kopen in de snoepwinkel, ” zei ze tegen Rosemary. Ze wilde niet dat de ander zou zien dat ze dure chocolaatjes kocht.

Dus terwijl Rosemary haar postzegel ging kopen stapte Arabella de grote snoepwinkel binnen en kocht een pond pepermunt chocolaatjes. Toen Rosemary er nog niet was, ging ze de winkel ernaast binnen en kocht een boek.

De twee meisjes wandelden nog wat door de stad en gingen toen terug naar school. „Weet je, ” zei Arabella, terwijl ze haar arm door die van Rosemary stak, „weet je, dat is ook zo’n rare regel van Whyteleafe - dat niemand alleen naar de stad mag, alleen de monitors van de hogere klassen. ”

„Heel raar, ” zei Rosemary instemmend. Arabella maakte de zak chocolaatjes open. „Wil je er een? ” vroeg ze.

„Oooh, Arabella - wat lekker veel chocolaatjes! ” zei Rosemary. „Gossie, je hebt zeker al je geld in een keer uitgegeven! ”

Ze liepen kauwend het terrein van de school op. Ze waren zalig. Arabella deed de zak dicht en stopte hem in haar mantelzak. Ze wilde niet, dat de anderen zouden zien hoeveel chocolaatjes ze had, voor het geval ze zouden begrijpen dat ze meer dan twee gulden uitgegeven had.

Ze ging haar mantel en hoed weghangen. Jenny wilde ze juist aandoen, en toen Arabella haar nieuwe boek op de bank legde, pakte Jenny het op.

„Hallo! Dat boek heb ik altijd willen lezen. Mag ik het van je lenen, Arabella? ”

„Ik heb het zelf nog niet gelezen, ” zei Arabella. „Ik heb het vanmiddag pas gekocht. ”

Jenny keek naar de prijs aan de binnenkant van de band en floot. „Dat kost drie vijftig. Hoe heb je dat van je twee gulden kunnen kopen? ”

„Ik heb het goedkoper gekregen, ” zei Arabella, na een korte aarzeling.

Ze kreeg een kleur en Jenny zag het. Ze zei niets, maar liep diep in gedachten weg.

„Wat een gemenerd! Ze heeft niet al haar geld in de doos gedaan! ” dacht Jenny.

Die avond was Arabella erg boos op Rosemary, want ze vertelde dat Arabella chocolaatjes gekocht had! Ze deed het natuurlijk niet met opzet - maar ze deed het wel 1

De kinderen zaten in de zitkamer te praten over de snoepwinkel, waar ze allemaal geld uitgaven.

„Ik vind die zuurtjes het goedkoopst, ” zei Jenny.

„Oh nee - met die wijnballen doe je veel langer, ” zei Belinda.

„Niet als je erop kauwt, ” zei Harry. „Ik denk dat je met allebei even lang doet, als je ze helemaal opzuigt en niet stukbijt. ”

„Laten we eens een wedstrijd houden, ” zei John.

„Dat hoef ik niet te proberen, " zei Jenny. „Ik kauw altijd alles stuk, en het schiet zo m’n keel in. ”

„Ik geloof dat pepermunt chocolade het voordeligst is, ” zei opeens Rosemary’s verlegen stemmetje.

Iedereen begon te lachen. „Idiootl” zei Julian. „Je krijgt er maar vijf voor twee kwartjes. Ze zijn vreselijk duur. ”

„Niet waar, ” zei Rosemary, „echt niet. Arabella, laat eens zien wat een grote zak je vandaag kreeg. ”

Dit was wel het laatste waarin Arabella zin had. Ze keek Rosemary boos aan.

„Doe niet zo gek, ” zei ze. „Ik heb er maar een paar. Ze zijn wel duur. ”

Rosemary was stomverbaasd. Had ze er niet zelf een gepakt uit een barstensvolle zak? Dat wilde ze gaan zeggen, toen ze Arabella waarschuwend zag kijken.

De anderen hadden vol belangstelling zitten luisteren. Ze waren er heel zeker van, dat Arabella een heleboel geld uitgegeven had aan de chocolaatjes, en Jenny dacht weer aan het boek. Ze keek Arabella oplettend aan.

Maar Arabella keek nu weer heel rustig, tamelijk hooghartig. „Je bent een leugenaarster, ondanks je verbeelding, ” dacht Jenny. „Ik wil wedden dat je die chocolaatjes ergens verstopt hebt. En ik zal ze vinden! ”

Arabella stond wat later op en ging de kamer uit. Ze kwam al gauw terug met een klein zakje in haar hand waarin zes of zeven chocolade pepermuntjes zaten. „Dat is alles wat ik heb, ” zei ze minzaam. „Ik ben bang dat het niet genoeg is voor iedereen - maar we kunnen ze doorbreken. ”

Maar niemand wilde iets. Het was een ongeschreven wet op Whyteleafe, dat als je iemand niet aardig vond, je ook niets van hem aannam. Dus zei op Rosemary na iedereen nee. Rosemary pakte er een, verbaasd en in de war. Ze wist zeker, dat ze een veel grotere zak gezien had. Kon ze zich vergist hebben?

Jenny lachte in haar vuistje. Arabella moest hen wel stom vinden als ze dacht, dat de anderen zouden geloven dat ze maar een paar snoepjes gekocht had - terwijl die domme Rosemary haar verraden had! Ze vroeg zich af waar Arabella de rest verborgen kon hebben.

Ze vermoedde dat ze het al wist. Arabella had muziekles en had een grote muziekmap. Jenny had haar er die middag heen zien lopen, hoewel ze geen les had en ook niet hoefde te studeren. Waarom?

„Omdat ze haar chocolaatjes daar wilde wegstoppen, ” dacht Jenny. Ze glipte naar de muziekkamer, waarin iedereen z’n muziek bewaarde. Ze pakte Arabella’s map en gluurde erin. De pepermunt chocolaatjes zaten erin.

Richard kwam de kamer in terwijl ze stond te kijken. „Kijk eens, Richard, ” zei Jenny vol afschuw, „Arabella heeft geld achtergehouden - en heeft een heleboel chocolaatjes en een boek gekocht - en heeft een heleboel leugens verteld. ”

„Nou, dan moet je een klacht indienen op de vergadering, ” zei Richard.

Jenny dacht even na. „Zou dat niet voor klikken aangezien worden? ” vroeg ze zich af. Ze kon er beter met de anderen over praten voor ze iets zei. Maar ze zou niets tegen Elizabeth zeggen - nog niet, in ieder geval - omdat Arabella bij Elizabeth gelogeerd had.

Dus vertelde Jenny het de anderen terwijl Elizabeth, Rosemary en Arabella er niet waren. Ze vonden het misselijk.

„Ik geloof vast dat het een echte klacht is, ” zei Harry. „Maar het is wel afschuwelijk als je naam al zo gauw genoemd wordt. We zullen Arabella laten zien dat we haar gemeen vinden. Ze zal wel snel begrijpen waarom! "

Er stond Arabella niet veel goeds te wachten!

ARABELLA DIENT EEN KLACHT IN

Arabella had vanaf de eerste dag haar neus opgetrokken voor de jongens en meisjes van de Whyteleafe School. Ze had tegen Rosemary gezegd, dat het haar niet kon schelen of ze haar aardig vonden of niet.

Maar het was erg moeilijk om je er niets van aan te trekken, dat iedereen z’n neus voor haar optrok! Arabella voelde zich heel wat terwijl ze haar hele klas, op Rosemary na, verachtte. Maar het was heel anders om zelf veracht te worden !

De kinderen zouden het niet zo duidelijk gedaan hebben, als Arabella niet vanaf het begin zo dom gedaan had. Nu moesten ze wel het. idee hebben, dat ze haar met gelijke munt betaalden!

„Ze doen alsof ik iets vies ben! ” klaagde Arabella tegen de trouwe Rosemary. „Die nare Julian knijpt zelfs z’n neus dicht als hij langs me loopt. ”

Dit was waar. Julian hield werkelijk z’n neus dicht als hij bij Arabella in de buurt kwam. Het ergerde haar verschrikkelijk. Ze was zo gewend dat kinderen naar haar opkeken en haar bewonderden, en dat volwassenen haar prezen, dat ze gewoon niets van dit gedrag begreep. Het maakte haar woedend.

Arabella had er geen idee van waarom de kinderen haar zo behandelden. Ze had er geen idee van dat het was, omdat ze oneerlijk geweest was en leugens verteld had over haar geld. Ze was er zeker van, dat ze heel slim geweest was en dat niemand iets wist. Ze wist niet dat Jenny in haar mu-ziekmap gekeken had en de chocolaatjes gezien had.

Jenny deed ook mee met het plagen. Haar manier was het praten op een heel rustige beleefde toon, net als Arabella, over enorme rijkdom en fantastische vakanties, op de zelfde manier als Arabella dat zo graag deed.

Jenny kon iemand erg goed nadoen. De kinderen moesten lachen als ze haar net als Arabella hoorden praten, als Arabella erbij was.

„En lieverds, ” zei Jenny dan, „de laatste vakantie was wel de geweldigste. We hadden drie auto’s bij ons - en in de laatste zat niets anders dan mijn uitgaanskleren! Oh, en ik moet je echt vertellen van die keer dat ik bij m’n grootmoeder gelogeerd heb. Ik mocht elke avond met de grote mensen dineren, en we hadden vijftien verschillende dingen op tafel, en vier verschillende soorten - eh - gemberbier! ”

Er werd gegierd van het lachen. Alleen Arabella lachte niet. Ze vond het helemaal niet grappig. Op haar oude school had iedereen graag naar haar verhalen geluisterd. Waarom moesten ze er op deze nare school om lachen?

Er gebeurden nog meer vervelende dingen. Als ze in de zitkamer zat te naaien of te schrijven, zei Jenny of iemand anders opeens, „Oh, kijk eens - is dat een vliegtuig? ” Of, „Zeg - is dat een mot? ” terwijl ze naar buiten of naar het plafond wezen.

Iedereen keek dan meteen - en als die arme Arabella dan weer naar haar naaiwerk keek of haar schrijfwerk, was haar pen verdwenen of haar schaar. Dan zocht ze ernaar op de vloer tot ze opeens iemand hoorde giechelen.

Dan begreep ze dat iemand ze snel gepakt had en in de vensterbank of op een tafel in de hoek gelegd had, alleen maar om haar te plagen.

Ze vertelde Rosemary over al het geplaag, en het andere meisje luisterde vol medelijden. „Wat vervelend, Arabella, ” zei ze. „Ik begrijp niet waarom ze het doen. ”

„Ga jij eens vragen waarom ze het doen, ” zei Arabella. „Maar je moet natuurlijk niet zeggen, dat ik het wil weten. ”

Dus de volgende keer dat Arabella de kamer uit was, vond Rosemary de moed om Jenny te vragen.

„Waarom doen jullie zo lelijk tegen Arabella? ”

„Omdat ze dat verdient, ” zei Jenny kortaf.

„Waarom verdient ze dat dan? ” vroeg Rosemary.

„Nou vind jij dan niet dat ze verbeelding heeft en liegt? ” vroeg Jenny. „Ik weet dat je altijd als een hondje achter haar aan loopt, maar jij weet toch zeker wel dat het niet eerlijk is om geld achter te houden en zelf uit te geven - en er dan om te liegen. ”

Jenny’s scherpe ogen waren op de verlegen Rosemary gericht. Het andere meisje sloeg haar ogen neer en keek Jenny niet aan.

Ze was te slap om het voor haar vriendin op te nemen, of om zelfs maar te zeggen dat ze niet wist of het waar was -hoewel ze, nu Jenny het gezegd had, geloofde dat Arabella gejokt had.

„Ja. Dat was niet aardig, ” zei Rosemary tenslotte. „Oh hemel. Doen jullie daarom zo lelijk tegen haar? ”

„Nou, ze zal toch wel weten waarom we het doen, ” zei Jenny ongeduldig. „Zo dom is ze toch zeker niet. ”

Rosemary durfde niet te zeggen dat Arabella er geen idee van had waarom iedereen zo lelijk tegen haar deed. Maar ze durfde ook niet tegen Arabella te zeggen, waarom de anderen zo lelijk tegen haar deden. Ze werd heen en weer geslingerd - „Zal ik het tegen haar zeggen? Dat is wel het beste. Nee, ik kan het niet, ze wordt vast boos. Nou, dan zeg ik het maar niet. Of misschien toch wel. Nee, ik kan het echt niet. ”

Dus tenslotte zei Rosemary toch niets tegen Arabella en toen die haar vroeg wat de anderen gezegd hadden, schudde ze haar hoofd. „Ze plagen je alleen maar, omdat ze dat leuk vinden, ” zei ze. „Gewoon omdat het misbaksels zijn. ”

„Oh! ” zei Arabella, rood van woede. „Nou, dan dien ik een klacht in op de vergadering. Ik neem het gewoon niet! ” „Oh, Arabella, doe dat niet, ” zei Rosemary geschrokken. „Misschien zeggen ze, dat het klikken is - en dan krijg je nog meer moeilijkheden! Praat er eerst met je monitor over. ”

„Ik denk er niet aan om iets tegen Elizabeth te zeggen, ” zei Arabella. „Haar om raad vragen? Dank je wel! ”

En zo kookte die domme Arabella de hele week van woede, ze haatte iedereen en verlangde naar de vergadering!

Die kwam tenslotte. Arabella’s lippen waren stijf op elkaar geknepen terwijl ze naar de kinderen van haar klas keek. „Wacht maar! ” leken haar ogen te zeggen. „Wachten jullie maar! ”

De gelddoos ging rond maar er werd niet veel geld in gedaan. Arabella deed er niets in. Daarna kreeg iedereen z’n twee gulden en begon de rest.

„Nog verzoeken? ”

„Kan ik een kwartje extra krijgen, William? ” vroeg Be-linda terwijl ze opstond. „Ik kreeg deze week een brief zonder postzegel - dus moest ik strafport betalen. Hij kwam van een tante van me en ik denk dat ze vergeten is er een postzegel op te plakken. ”

„Een kwartje voor Belinda, ” zei William.

„Kan ik geld krijgen voor een nieuwe bal? ” vroeg een kleine jongen, terwijl hij nogal verlegen opstond. „De mijne is naar de spoorlijn gerold en daar mogen we niet komen. ”

„Ga maar naar Eileen, die heeft wel een goedkope gebruikte, ” zei William. „Maar je zult hem zelf moeten betalen. ”

Verder had niemand iets nodig. De kinderen zaten met elkaar te fluisteren en William tikte met z’n hamertje op tafel. Iedereen hield z’n mond.

„Nog klachten? ”

Arabella en een ander meisje stonden bijna tegelijk op.

„Ga zitten, Arabella, jij komt zo aan de beurt, ” zei Rita. „Wat is er Pamela? ”

„Het is een rare klacht, ” begon Pamela. „Maar het is erg vervelend. Mijn hokje is bij het grote raam op de slaapzaal, en m’n monitor zegt dat het open moet blijven als wij er niet zijn - en dat moet natuurlijk ook - maar als het waait vliegen al m’n spullen het raam uit en ik krijg altijd op m’n kop omdat ze buiten gevonden worden! ”

Iedereen begon te lachen. Rita en William glimlachten. Joan, die bij Pamela in de klas zat, zei iets tegen Rita. Ze was Pamela’s monitor.

„Het is waar, ” zei ze. „Iedereen die dat hokje heeft, heeft de zelfde problemen. Maar we zouden de kaptafel bij het raam vandaan kunnen halen als de matrone het niet erg vindt. ”

„Vraag het haar dan morgen, ” zei Rita.

„En nu Arabella, ” zei William, en zag het boze rode gezicht van het meisje, dat op haar beurt wachtte. Arabella stond sierlijk op, zelfs in haar woede vergat ze haar maniertjes niet.

„Oh, William, ” zei ze op haar zachte beleefde toon, nu een beetje onvast door zenuwen en woede, „ik heb een heel ernstige klacht. ”

Iedereen ging rechtop zitten. Dit was interessant en opwindend. Ernstige klachten waren het luisteren waard. De hele eerste klas keek elkaar aan en trok gezichten. Zou Arabella zich over hen beklagen? Nou - dat was dan heel stom, want dan zou haar geheim ook uitkomen!

„Wat is je klacht? ” vroeg William.

„Nou, ” zei Arabella, „vanaf de eerste dag dat ik hier ben doen de kinderen in mijn klas - allemaal, behalve Rosemary - afschuwelijk tegen me. Ik kan je niet vertellen wat ze allemaal gedaan hebben !"

„Dat zal wel moeten, ” zei William. „Je kunt geen klacht indienen en dan niet zeggen wat er aan de hand is. Ik kan me niet voorstellen dat de hele klas lelijk tegen je doet. ”

„Nou, toch is het zo, ” zei Arabella, bijna in tranen. „Ju-lian is het ergst van allemaal. Hij - hij trekt z’n neus op als hij in m’n buurt komt! ”

Er klonk wat gegiechel. Julian lachte hardop. Elizabeth, op het podium, was stomverbaasd. Zij was de enige, die de ware reden voor het gedrag van de klas niet wist, en ze vond het erg dom van het meisje om zich te beklagen over gewone plagerijtjes.

Ze wist helemaal niet dat er een reden voor was. Maar nu begon ze iets te vermoeden.

Arabella ging door met haar klachten. „En dan Jenny. Ze doet me na en lacht me uit. Ik ben hier nieuw en het is erg onaardig. Ik heb niets gedaan waardoor ze zo lelijk moeten doen. Het maakt me erg verdrietig. Ik zal m’n moeder schrijven. Ik zal... ”

„Rustig, ” zei Rita, die zag dat Arabella over haar toeren begon te raken. „Kalm aan, en ga zitten. We zullen dit uitzoeken. Straks kun je nog meer zeggen, als je dat wilt. Maar wacht eens - heb je hierover met je monitor gesproken? ”

„Nee, ” zei Arabella nors. „Zij vindt me ook niet aardig. ”

Elizabeth kreeg een kleur. Dat was waar. En ze had ook laten merken dat ze Arabella niet aardig vond - en daardoor was Arabella niet naar haar toe gekomen om hulp of raad, voor ze alles voor de vergadering bracht. Oh, hemel -dat was jammer!

„Oh, ” zei Rita terwijl ze naar Elizabeth keek. „Nou, eens zien. We zullen eerst met Jenny praten. Jenny wil je alsjeblieft vertellen waarom je zo lelijk doet, en of er een reden voor is? ”

Jenny stond op. Nou ja - het was Arabella’s eigen schuld. Ze vertelde alles wat ze wist.

DE VERGADERING PAKT ARABELLA AAN

„Dus jullie zien, ” zei Jenny, „dat het Arabella’s eigen schuld is. Ze heeft zich niet aan de regels gehouden, en dus vonden we haar niet aardig en plaagden we haar. ”

„Oh, klikspaan! ” zei Arabella. „Ik heb me wel aan de regels gehouden! ”

„Arabella, houd je mond, ” zei William. „Wie is Arabella’s monitor? Oh - jij, Elizabeth Allen. Wil jij ons vertellen of Arabella zich echt aan de regels gehouden heeft? ”

„Elizabeth weet er niets van, ” kwam Jenny ertussen. „Wij weten wat Arabella gedaan heeft - maar Elizabeth niet. ”

Elizabeth was geschrokken. Hoe kwam het dat zij het niet wist?

Ze zei tegen William. „Ik weet niet waar Jenny het over heeft, William. Ik weet, dat ik het eigenlijk wel zou moeten weten - omdat ik een monitor ben en ervoor moet zorgen dat alles goed gaat in de klas - maar ik weet er echt niets van. ”

„Dank je, ” zei William ernstig. Hij keek Jenny aan. „Wat heb jij over Arabella te zeggen, Jenny? ” vroeg hij met een blik op Arabella’s vuurrode gezicht. Het meisje was nu doodsbang - wat zou Jenny gaan zeggen? Zij, Arabella, had

een klacht willen indienen, maar ze had er geen idee van gehad dat iemand over haar zou kunnen klagen.

Toen kwam het natuurlijk allemaal uit.

„Arabella heeft vorige week niet al haar geld in de doos gedaan. Dat weten we, doordat ze een boek van drie vijftig gekocht heeft en een heleboel dure chocolaatjes, ” zei Jenny. „Ze heeft er een heleboel in haar muziekmap verstopt. En heeft er ook over gelogen. Daarom vonden we haar niet aardig en hebben we dat laten merken. We dachten, dat ze zich misschien zou schamen als we haar plaagden en de volgende keer eerlijker zou zijn. ”

„Juist, ” zei William. „Ga maar zitten, Jenny. ”

Iedereen zat nu naar Arabella te kijken. Ze wist niet wat ze moest zeggen. Ze wenste uit de grond van haar hart, dat ze haar mond gehouden had! Wat moest ze nu doen! Dit was afschuwelijk.

„Arabella, ” zei Rita, „wat heb je hierop te zeggen? Is het waar? ”

Arabella bleef doodstil zitten en zei niets. Toen rolde er een traan over haar wang. Ze had erg veel medelijden met zichzelf. Waarom had haar moeder haar naar deze school gestuurd, met die vreselijke vergaderingen, waar niets verborgen kon blijven?

„Arabella, ” zei Rita. „Sta alsjeblieft op. Is dit waar? ” Arabella’s knieën trilden, maar ze stond op. „Ja, ” zei ze zacht. „Een deel ervan is waar. Maar niet alles. Zie je - ik had niet begrepen, dat ik al m’n geld af moest geven. Ik heb het meeste in de doos gedaan. Ik had m’n monitor, Elizabeth, allerlei dingen willen vragen, maar zij scheen ook een hekel aan me te hebben, en - en... ”

Elizabeth was boos. Arabella probeerde haar ook de

schuld te geven. Ze keek woedend naar het meisje en had een nog grotere hekel aan haar.

„Dat is onzin, ” zei Rita kortaf. „Elizabeth zou je altijd alles vertellen, ook al zou ze je niet aardig vinden. Luister, Arabella - je bent erg dom geweest en het is je eigen schuld, dat de anderen zo lelijk deden. Je zult het goed moeten maken. ”

Het hoofdmeisje praatte even met William. Hij knikte. Rita ging verder. De hele school luisterde vol belangstelling.

„Het is soms moeilijk voor nieuwelingen om onze regels te begrijpen en ze te gehoorzamen, ” zei Rita met haar heldere stem.

„Maar als ze hier een poosje zijn, is elke jongen en elk meisje het met ons eens dat de regels goed zijn. Tenslotte maken we de regels zelf voor onszelf, dus zou het dom zijn om verkeerde regels op te stellen. En we hebben er niet veel. Maar die we hebben moeten gehoorzaamd worden. ”

„Dat begrijp ik, ” zei Arabella, die nog steeds stond. „Het spijt me dat ik die regel gebroken heb, Rita. Maar als de anderen gezegd hadden, dat ik een fout gemaakt had en me de kans gegeven hadden de volgende keer al het geld in de doos te doen, dan zou ik het gedaan hebben. Maar dat hebben ze niet gedaan. Ze deden alleen maar lelijk en ik wist niet waarom. ”

„Je gaat na de vergadering naar je monitor en geeft haar al het geld dat je hebt, elke cent. Dan doet zij het in de doos. Je krijgt deze week maar een kwartje, voor een postzegel, omdat je vorige week zoveel meer had. ”

Arabella ging zitten, haar wangen waren weer vuurrood. Haar geld aan Elizabeth geven! Oh, wat zou ze dat vreselijk vinden!

Rita was nog niet helemaal klaar. Ze sprak de klas tamelijk streng toe.

„Het is niet nodig dat jullie zelf straffen gaan uitdelen, ” zei ze. Jullie monitors zijn er tenslotte om jullie raad te geven, en we hebben elke week de vergadering om alles te regelen. Jullie zijn nog niet wijs genoeg om te weten hoe je dit moet aanpakken. Jullie hadden naar Elizabeth moeten gaan. ”

De klas voelde zich niet op z’n gemak.

„Jullie hebben van een mug een olifant gemaakt, ” zei William. „Arabella is hier nieuw en wist niet hoe belangrijk onze regels zijn. Nu ze het weet, zal ze zich er ook aan houden. ”

Na nog een paar kleine dingetjes was de vergadering afgelopen en ging iedereen weg. Elizabeth ging naar Jenny toe.

„Waarom heb je mij niets gezegd. Dat was gemeen van je. Ik zat daar voor gek! ”

„Ja - we hadden het moeten vertellen, ” zei Jenny. „Het spijt me. Maar we wisten dat Arabella bij je gelogeerd had, en we dachten dat je het vervelend zou vinden, omdat ze je vriendin was. ”

„Nou, dat is ze niet, ” zei Elizabeth fel, „ik kan haar niet uitstaan. Ze heeft de laatste twee weken van m’n vakantie bedorven. ”

„Ssst, idioot! ” zei Kathleen terwijl ze haar een por gaf. Arabella kwam aanlopen en moest gehoord hebben wat ze zei.

„Arabella! Je kunt nu beter meteen je geld gaan halen, ” zei Elizabeth haastig, en hoopte dat Arabella niet gehoord had wat ze zei. „Ik wil het graag nu hebben, nu de doos nog hier is. ”

Arabella trok wit weg. Ze zei niets maar ging naar haar slaapzaal. Ze pakte al haar geld, dat ze op verschillende plaatsen verstopt had.

Ze ging weer naar beneden. Elizabeth, een beetje verlegen met zichzelf, stak haar hand uit. Arabella gooide al het geld erop, waardoor een deel op de grond viel.

„Hier, akelig kind! ” zei Arabella half huilend van woede. „Je vond het zeker wel leuk, dat ik op de vergadering uitgelachen werd! Nou, je kwam er zelf ook niet zo goed af - de enige die van niets wist! Het spijt me dat ik je vakantie bedorven heb - je mag best weten, dat je de mijne ook vergald hebt! Ik haatte je huis en alles erin, jou nog het meest! ” Elizabeth was woedend. Ze zei scherp tegen Arabella:

„Raap het geld op dat je op de grond gegooid hebt. Beheers je en praat niet zo tegen je monitor. Ook al mogen we elkaar niet, we kunnen toch zeker wel beleefd blijven. ”

„Ik begrijp niet waarom ze jou monitor gemaakt hebben! ” zei Arabella minachtend. „Ongemanierde halve jongen! Ik haat je! ”

Arabella liep snel naar de deur, ging naar buiten en sloeg hem met een klap dicht. Elizabeth kon het geld oprapen en in de doos doen. Ze was verbaasd over Arabella’s woede en ook bezorgd.

„Oh, hemel, het is erg moeilijk om monitor te zijn van de eerste klas als dit soort dingen gebeuren, ” dacht Elizabeth.

Terwijl ze door de gang liep kwam Arabella Rita tegen. Het hoofdmeisje zag het betraande gezicht en bleef vriendelijk staan.

„Arabella, we maken in het begin allemaal fouten, trek het je niet zo aan. En je moet naar je monitor gaan voor raad en hulp, ” zei Rita. „Elizabeth is erg verstandig, en erg eerlijk. Ik weet zeker dat ze je altijd kan helpen. ”

Dit wilde Arabella helemaal niet horen. Ze was blij met Rita’s vriendelijke woorden, maar wilde haar niet horen prijzen. En naar Elizabeth gaan om raad - nou, dat zou ze nooit, maar dan ook nooit doen!

Rita liep door, ze maakte zich zorgen over Arabella, want ze had eigenlijk niet het gevoel, dat ze spijt had van haar fout. Als iemand echt spijt had, was het goed - dan zouden ze beter hun best doen. Maar als ze geen spijt hadden, alleen maar boos waren, omdat ze betrapt waren, dan ging het van kwaad tot erger.

Elizabeth ging op zoek naar Julian. „Zeg, je had me best kunnen waarschuwen over Arabella, ” zei ze. „Waarom heb je niets gezegd? ”

„Geen zin in, ” zei Julian. „Het kan me niet schelen of ze haar geld in de doos doet of niet - en het kan me zeker niet schelen dat ze geplaagd wordt. Ik ga graag m’n eigen gang -en ik bemoei me niet met anderen. Laat ze hun gang maar gaan. ”

„Maar Julian, ” zei Elizabeth ernstig, „je begrijpt toch wel dat we niet alleen maar kunnen doen waar we zin in hebben, als we met zoveel samen wonen. We

„Begin nou niet weer met je brave monitorpraatjes, ” zei Julian meteen. „Dat is het enige wat me niet aanstaat, Elizabeth - dat je een monitor bent. Je schijnt te denken, dat je dan iedereen de les mag lezen. ”

Elizabeth keek Julian geschrokken aan. „Julian! Ik ben er erg trots op. Het is gemeen om te zeggen, dat dat het enige is wat je niet aanstaat in me. ”

„Ik wilde dat ik je gekend had, toen je de grootste belhamel van de school was. Toen was je vast veel aardiger, ” zei Julian.

„Beslist niet, ” zei Elizabeth boos. „Bovendien ben ik niets veranderd, alleen ben ik wijzer geworden, en monitor. ”

„Je kunt gewoon niet vergeten dat je zoiets geweldi'gs bent als een MONITOR! ” zei Julian zuchtend.

Hij liep met grote stappen weg en Elizabeth keek hem boos na. Julian kon erg vervelend zijn!

ELIZABETH ZET EEN VAL OP

Het schoolleven ging z’n vrolijke gangetje dat paaskwar-taal. Er werden wedstrijden gespeeld, en gewonnen of verloren. Veel kinderen die van paardrijden hielden, gingen elke ochtend voor het ontbijt rijden. Robert reed altijd samen met Elizabeth.

„Vind je het fijn om monitor te zijn, Elizabeth? ” vroeg Robert op een ochtend niet lang na de tweede vergadering.

„Nou, ” zei Elisabeth, en dacht even na, „het is raar, Robert, ik was vreselijk trots toen ik monitor werd - en dat ben ik nog - maar ik sta nu een beetje apart van de anderen, en dat vind ik niet leuk. En Julian blijft maar volhouden dat ik braaf ben, en jij weet wel dat ik dat niet ben! ”

„Nee, dat is wel het laatste wat je bent, ” zei Robert grijnzend. „Nou, ik ben helemaal geen monitor of leider, Elizabeth, maar ik heb m’n oom vaak horen zeggen, dat het in het begin helemaal niet leuk is om boven anderen te staan - tot je eraan gewend bent. ”

„Ik vond het helemaal niet leuk, dat niemand iets verteld had over dat geval met Arabella, ” zei Elizabeth. „Ik voelde me buitengesloten. Het vorige kwartaal zou ik er middenin gezeten hebben. Ik vind dat iemand het me had moeten vertellen. ”

„Nou, dat zullen we de volgende keer wel doen, denk ik, ” zei Robert...

Elizabeth werkte even hard als tevoren in de schooltuin. De krokussen, die zij en John geplant hadden, kwamen bij bossen tegelijk op, en waren prachtig in de vroege lente. De gele kwamen het eerst uit. Daarna kwamen de paarse en de witte tegelijk.

Julians kruiwagen was een groot succes. Hij zag er vreemd uit, maar was sterk en goed gemaakt. De kleintje gebruikten hem graag.

„Bedankt, Julian, ” zei John, „dat bespaart ons een heleboel geld. Als ik nog eens iets nodig heb, kom ik naar je toe! ”

Er was dat kwartaal erg veel te doen in de tuin. Dat was altijd zo in de lente. Er moest nog een heleboel gespit worden, en geplant. De kinderen zaaiden, onder Johns leiding, rijen en rijen grote bonen.

„Oh, hemel, moeten het er zoveel zijn, John? ” kreunde de kleine Peter, terwijl hij overeind kwam.

„Ja, de hele school eet graag grote bonen, ” zei John.

De kinderen mochten dieren hebben als ze dat wilden, maar geen katten en honden, omdat die niet in een hok konden. Elk kind moest z’n dier goed verzorgen. Als ze dat niet deden werd het afgenomen - maar dat gebeurde maar zelden, omdat de kinderen van hun marmotten, muizen, duiven, konijnen en zo hielden.

Elizabeth had de eerste paar weken geen last meer van Arabella, maar ze sprak niet met haar. Zij en Rosemary bleven bij elkaar, soms met Martin Follett erbij. Julian sloot met iedereen vriendschap, want het scheen hem niet te kunnen schelen of iemand aardig tegen hem was of niet - maar de jongens en meisjes vonden hem leuk en knap.

Z’n enige echte vriendin was Elizabeth, en het tweetal had samen veel plezier. Hij zei niet meer, dat ze een brave monitor was en Elizabeth begon er langzaam aan te wennen, dat ze boven de anderen stond. Soms was ze het zelfs helemaal vergeten.

Ze wérd eraan herinnerd, toen Rosemary naar haar toe kwam. „Elizabeth, kan ik je even spreken? ” vroeg ze bedeesd.

„Natuurlijk, ” zei ze meteen.

„Ik ben telkens geld kwijt, " zei Rosemary.

„Geld kwijt! ” zei Elizabeth. „Wat bedoel je? Dat je het verliest? ”

„In het begin dacht ik dat ik het verloren was, ” zei Rosemary. „Ik dacht dat er een gat in m’n zak zat - maar dat was niet zo. Vorige week was ik een dubbeltje kwijt. En gisteren verdween er een heel kwartje. En vandaag is er een stuiver uit m’n lessenaar verdwenen. ”

Elizabeth was erg verbaasd. Ze staarde Rosemary ongelovig aan.

„Maar Rosemary, ” zei ze tenslotte, „Rosemary, je denkt toch niet dat iemand het gepakt heeft? ”

„Dat denk ik wel, ” zei Rosemary. „Ik vind het vreselijk om zo iets te zeggen, Elizabeth. Maar ik heb nu nog maar vijftien cent tot aan de volgende vergadering, en ik moet nog een postzegel kopen. ”

„Dit is verschrikkelijk, ” zei Elizabeth. „Het is - het is stelen, Rosemary. Weet je het heel, heel zeker? ”

„Ja, ” zei Rosemary. „Zal ik een klacht indienen op de vergadering? ”

„Nee, ” zei Elizabeth trots. „Dat kan ik misschien zelf wel regelen. Dan brengen we het daarna voor de vergadering, en dan kunnen we vertellen dat we het zelf al opgelost hebben. ”

„Goed, ” zei Rosemary, die niet veel zin had om op de vergadering op te staan. Daar was ze veel te verlegen en te slap voor. „Hoe wil je het regelen? ”

„We gaan een val zetten, ” zei Elizabeth. „Ik zal erover nadenken Rosemary, dan hoor je het wel. Zeg tegen niemand iets. ”

„Ik heb er met Martin Follett over gesproken, ” zei Rosemary. „Ik kon er niets aan doen, want ik liep gisteren overal te zoeken naar m’n kwartje - en hij kwam binnen en was heel erg aardig. Hij heeft een hele tijd geholpen met zoeken, en bood me toen een dubbeltje van hemzelf aan. Toen heb ik hem dus verteld dat ik niet begreep wat er met m’n geld gebeurde. Maar ik heb er verder met niemand over gesproken. ”

„Doe dat ook verder met niemand, ” zei Elizabeth. „We willen toch niemand waarschuwen. Maar ik moet zeggen dat het erg aardig was van Martin om je een dubbeltje te willen geven. ”

„Hij is erg gul, ” zei Rosemary. „Hij heeft John Terry een pakje heel bijzondere kleine boontjes voor de tuin gegeven. Hij zei dat hij zelf niet veel om tuinieren gaf, zodat dit de enige manier was om een steentje bij te dragen. ”

„Ik vraag me af - wie zou er zo gemeen kunnen zijn om iemands geld te stelen? ” dacht Elizabeth terwijl Rosemary de kamer uit ging. „Wat verschrikkelijk! Dit is werkelijk een probleem, en ik moet goed nadenken. Ik ben monitor, en ik moet proberen het in orde te brengen. ”

Ze ging zitten en dacht diep na. Ze moest de dief zien te vinden. Dan zou ze hem - of haar - kunnen aanpakken en iedereen laten zien wat een goede monitor ze was. Maar hoe kon ze hem vangen?

„Ik weet wat, ” zei Elizabeth in zichzelf. „Ik laat iedereen die mooie, nieuwe gulden zien die ik vorige week uit de doos gekregen heb, en dan leg ik hem in m’n lessenaar -maar ik zal hem eerst merken, zodat ik hem kan herkennen - en dan zien of hij verdwijnt. ”

Dus de volgende dag, toen de kinderen in de gymzaal aan het spelen waren in de pauze, omdat het regende, haalde Elizabeth haar gloednieuwe gulden te voorschijn en liet hem aan iedereen zien.

„Kijk, ” zei ze. „Die moet vorige week pas van de Munt gekomen zijn! Glanst hij niet mooi? ”

Ruth had een nieuwe stuiver, hij glom als goud, en haalde die ook uit haar portemonnaie. Robert had een nieuw kwartje.

, Ik houd die mooie glanzende gulden niet in m’n zak, voor het geval ik er een gat in heb, ” zei Elizabeth. „Ik leg hem in m’n lessenaar, precies onder de inktpot. Daar ligt hij veilig. ”

Voor ze hem daar neerlegde, tekende ze er met zwarte Oostindische inkt een kruisje op. Daarna legde ze hem onder de inktpot, waar iedereen bij zat.

Ze keek naar Rosemary. Het meisje knikte vaag om Elizabeth te laten weten dat ze begreep waarom ze haar gulden had laten zien en hem waar iedereen bij was op een veilig plaatsje gelegd had.

„Nu zullen we eens zien, ” dacht Elizabeth, terwijl ze de klas rondkeek en zich afvroeg welk kind gemeen genoeg kon zijn om hem te stelen.

De kinderen gingen na afloop van de ochtendlessen de klas uit en gingen nog snel even spelen in de tuin. Daarna moesten ze zich gaan wassen voor het middageten.

Elizabeth rende de klas in om te zien of haar gulden nog op z’n plaats lag. Ze deed haar lessenaar open. Ja - haar gulden lag er nog. Ze was blij. Misschien had Rosemary zich toch vergist!

’s Middags was hij er nog steeds. Rosemary keek naar haar en Elizabeth knikte om haar te laten weten dat het geld er nog was. Als de dief het nu eens niet pakte? Dan zou Elizabeth iets anders moeten verzinnen.

Na de thee lag de gulden er nog steeds. Rosemary kwam naar Elizabeth toe. „Laat je gulden daar niet liggen, ” zei ze. „Ik wil niet dat hij gepakt wordt. Misschien krijg je hem niet meer terug - en een hele gulden kwijtraken, is verschrikkelijk. ”

„Ik laat hem tot morgen liggen, ” zei Elizabeth.

’s Morgens voor de school begon glipte het meisje naar de klas. Ze deed haar lessenaar open en tastte naar haar nieuwe gulden.

Hij was er niet meer. Hij was weg. Hoewel ze dit half en half verwacht had, was Elizabeth toch geschrokken. Dus er zat echt een dief in de klas - een gemene, afschuwelijke dief. Wie was het? Nou - nu maar wachten tot ze die gemerkte gulden zag - dan zou ze het weten!

EEN SCHOK VOOR ELIZABETH

Het was een ding om een munt te merken, zodat ze hem terug zou kennen, maar iets heel anders om een plan te vinden om hem terug te zien! Elizabeth piekerde zich suf.

Na de thee die dag regende het nog steeds en de kinderen zaten bij elkaar in de zitkamer. Het was een vrolijke kamer met brede ramen, een grote haard, een platenspeler, en een radio, en kastjes waarin de kinderen hun spullen konden bewaren. Het was de kamer waarvan de kinderen het meest hielden en die ze echt als van hun beschouwden.

Het was er gezellig die avond. De radio stond aan, en de platenspeler ook, zodat de kinderen die wilden lezen kreunden, en dan weer de radio en dan weer de platenspeler afzetten.

Maar, daar die meteen weer aangezet werden door iemand anders, was het tijdverspilling om ze af te zetten.

„Zeg! Laten we een spelletje doen, ” zei iemand. „Ik heb hier een goed race-spel. Laten we het met z’n allen doen. Er zijn twaalf paarden. ”

„Goed, ” zeiden de kinderen en keken toe, terwijl Ruth het spel klaarzette. Het bedekte bijna de hele tafel. Er werd een beetje gekibbeld om de paarden, en daarna begon het spel.

Het was leuk om zo met z’n allen te spelen.

„Verdraaid! ” zei Harry. „Ik ben midden in een sloot terechtgekomen. Ik moet zes plaatsen terug! ”

Het spel werd helemaal uitgespeeld. Belinda won en kreeg een reep chocolade. Daarna kwam Kathleen met een eigen spel. Het was een spel met tolletjes. Er waren er een heleboel, allemaal verschillend van kleur. Ze tolden prachtig-

Toen ze de tolletjes zag kreeg Elizabeth een idee. Ze gaf een klap op de tafel.

„Laten we eens proberen of we het ook met munten kunnen. Zien wie het het best doet? ”

De kinderen staken hun handen in hun zakken en haalden geld te voorschijn. Er paar hadden een stuiver, sommigen een kwartje, en een stuk of twee hadden een gulden.

Julian was verreweg het beste met de tolletjes. Hij kon ze prachtig over de tafel laten huppelen en springen. Nu liet hij zien hoe goed hij was met munten.

„Kijk eens hoe m’n stuiver springt! ” riep hij en liet hem handig over het gewreven tafelblad huppelen. Niemand kon hem dat nadoen.

„Ik zal eens een gulden op een glas laten tollen! ” zei Julian. „Dat maakt een heel raar geluid. Haal eens een glas. ”

Er kwam een glas te voorschijn. Iedereen keek naar Julian. Z’n groene ogen schitterden van plezier, toen hij de bewonderende blikken om zich heen zag. Hij liet de gulden op de bodem van het omgekeerde glas draaien, en het maakte een heel grappig geluid.

„Het is net een liedje, ” zei Ruth. „Laat mij het ook eens proberen, Julian. ”

„De gulden viel van het glas en Ruth raapte hem op. Ze probeerde hem te laten draaien, maar hij huppelde van het glas en rolde van de tafel. Elizabeth raapte hem op.

Het was een glanzende nieuwe. Elizabeth verbaasde zich dat er nog een splinternieuwe gulden in haar klas was - en toen zag ze iets waarvan ze vreselijk schrok.

Ze zag het zwarte kruisje, dat zij op de achterkant getekend had. Ze keek er verslagen naar. Het was haar eigen gulden.

„Kom, Elizabeth - geef die gulden hier! ” zei Ruth ongeduldig. „Iedereen zou denken, dat je nog nooit een gulden had gezien, zo sta je ernaar te kijken! ”

Elizabeth gooide de gulden naar Ruth. Haar hand trilde. Julian! Julian had haar gulden. Maar Julian was haar vriend. Hij kon haar gulden toch niet hebben. Maar hij had hem - hij had hem wel! Hij had hem uit z’n zak gehaald. Elizabeth had het zelf gezien. Het meisje keek verdrietig naar Julian, die naar Ruth stond te kijken met z’n diepliggende ogen, zoals gewoonlijk een lok zwart haar over z’n voorhoofd.

Rosemary had Elizabeths gezicht gezien. Ze had haar naar de gulden zien kijken. Ze begreep dat het de gemerkte moest zijn. Ook zij keek stomverbaasd naar Julian.

Elizabeth wilde op dat moment niets tegen Julian zeggen, maar ze wachtte ongeduldig op een gelegenheid om hem alleen te spreken.

Ze wachtte de hele avond. Ze dacht diep na over de hele geschiedenis.

„Ik weet natuurlijk, dat Julian doet waar hij zin in heeft, en dat ook zegt, ” dacht Elizabeth. „Hij trekt zich van niets of niemand iets aan. Maar ik ben tenslotte z’n vriendin, en het zou hem wel moeten kunnen schelen, wat hij mij doet. Hij had m’n gulden kunnen krijgen als hij erom gevraagd had. Hoe heeft hij zoiets kunnen doen? ”

Toen bedacht ze iets anders. „Ik mag hem niet veroordelen tot ik hoor wat hij te zeggen heeft. Hij heeft hem misschien van iemand geleend - of misschien heeft hij iemand aan klein geld geholpen. Ik moet voorzichtig zijn. Dat moet echt. ”

Vlak voor bedtijd kreeg Elizabeth de gelegenheid Julian

alleen te spreken. Hij ging een boek halen uit de bibliotheek en Elizabeth kwam hem op de gang tegen.

„Julian, ” zei ze. „Hoe ben je aan die mooie nieuwe gulden gekomen? ”

„Waarom? Uit de schooldoos denk ik. ”

„Weet je dat zeker? ” zei Elizabeth. „Oh, Julian, weet je het heel, heel zeker? ”

„Natuurlijk, idioot. Waar krijgen we anders geld vandaan? ” zei Julian verbaasd. „Waarom ben je zo van streek. Wat is er? ”

Elizabeth wilde juist zeggen dat het haar gulden was, maar hield haar mond. Nee - dat moest ze niet zeggen, dan zou Julian weten dat ze hem ervan beschuldigde, hem gestolen te hebben. Hij was haar vriend. Ze kon hem niet van zo iets ergs beschuldigen. Ze moest nadenken.

„Er is niets aan de hand met de gulden, ” zei ze tenslotte.

„Goed dan, kijk niet zo gek, ” zei Julian, die z’n geduld begon te verliezen. „Het is mijn gulden - uit de schooldoos, en dat is dat. "

Hij liep met grote stappen weg, verbaasd en geërgerd, Elizabeth keek hem na. Ze was helemaal in de war. Van alle kinderen in de klas was Julian wel de laatste geweest, aan wie ze gedacht had.

Ze glipte een muziekkamer in en begon een verdrietig stukje te spelen op de piano. Richard die juist langskwam, keek verbaasd naar binnen.

„Goeie genade, Elizabeth! Waarom speel je zoiets? Je zou denken dat je je laatste oortje versnoept had! ”

Elizabeth moest lachen.

„Ik heb je nog nooit zo horen spelen, ” zei Richard. „Kop

- op. ”

- EEN AFSCHUWELIJKE RUZIE

- JULIAN IS ERG GRAPPIG

- MARTIN KRIJGT EEN KANS

op. ”

„Richard, er is iets vervelends gebeurd, ” zei Elizabeth.

„Nou, vertel dan maar, ” zei Richard. „Je weet dat ik het niet verder vertel. ”

Dit was waar. Elizabeth keek Richard aan. Misschien zou hij haar kunnen helpen.

„Stel je voor dat je een vriend hebt, en hij vreselijk gemeen tegen je geweest was - wat zou jij dan doen? ” vroeg ze.

Richard begon te lachen. „Als hij echt m’n vriend was -nou, dan zou ik het niet geloven! ” zei hij. „Ik zou weten dat het een vergissing was. ”

„Oh, Richard, ik geloof dat je gelijk hebt, ” zei Elizabeth. „Ik kan het gewoon niet geloven! ”

Ze begon weer piano te spelen, een vrolijker wijsje, Richard liep grijnzend weg. Hij was nu wel aan haar problemen gewend. Ze had altijd wel iets!

„Richard heeft gelijk, ” zei Elizabeth. „Ik geloof het niet. Julian heeft die gulden per ongeluk gekregen. Ik zal helemaal opnieuw moeten beginnen om te proberen de echte dief te vangen. ”

Dus was ze even vriendelijk tegen Julian als eerst, hoewel dat Rosemary, die wist wat er gebeurd was, erg verbaasde. Ze begon erover tegen Elizabeth.

„Het kan Julian niet geweest zijn, ” zei Elizabeth kortaf. „Het moet iemand anders geweest zijn. Hij heeft die gulden uit de doos gekregen. Dat zegt hij. ”

De volgende dag kwam Rosemary weer naar Elizabeth toe. „Luister, ” zei ze, „wat denk je dat er gebeurd is? Ara-bella is nu geld kwijt! Denk je dat de dief weer bezig is? ”

„Oh, gossie! ” zei Elizabeth. „Ik had zo gehoopt, dat er niets meer zou gebeuren. Hoeveel is Arabella kwijt? ”

„Een kwartje, ” zei Rosemary. „Ze had het in de zak van haar regenjas gedaan - en toen ze het eruit wilde halen, was het weg. En, Elizabeth, Belinda had wat chocolade in haar lessenaar laten liggen - en dat is ook weg. Is het niet verschrikkelijk? ”

„Ja - dat is het, ” zei Elizabeth. „Het is afschuwelijk! Nou - ik ben vast van plan uit te zoeken, wie de dief is - en ik sleep hem meteen voor de vergadering! ”

Het volgende dat verdween, waren snoepjes uit Elizabeths lessenaar. Ze ging ze halen - en ze waren er niet meer!

„Verdraaid, ” zei Elizabeth boos en geschrokken. „Dit wordt steeds erger. Ik wilde dat ik wist, wie m’n snoepjes gepakt heeft. ”

Ze kwam er al gauw achter, ’s Middags in de klas trok Julian z’n gezicht op alsof hij moest niezen. Hij trok snel een zakdoek uit z’n zak, en er viel iets uit. Het was een snoepje.

„Een van mijn snoepjes! ” zei Elizabeth boos in zichzelf. „Het mormel! Hij heeft mijn snoepjes gepakt. Dan moet hij die gulden ook gepakt hebben. En hij zegt, dat hij mijn vriend is! ”

EEN AFSCHUWELIJKE RUZIE

Hoe langer Elizabeth nadacht over het gestolen geld en snoep, hoe bozer ze werd op Julian. Het moest Julian wel zijn - maar hoe had hij zoiets kunnen doen?

„Hij zegt altijd dat hij doet waar hij zin in heeft, dus ik neem aan dat hij dan ook dingen van anderen neemt, als hij dat wil, ” dacht het meisje. „Hij is slecht. Ik weet dat hij

knap is en leuk en grappig - maar hij is slecht. Ik zal met hem moeten praten. ”

Ze kon bijna niet wachten tot de middaglessen voorbij waren. Ze lette helemaal niet op en juffrouw Ranger keek een paar keer scherp in haar richting. Elizabeth scheen helemaal niets te horen, maar zat alleen maar met een boze blik in haar ogen voor zich uit te staren.

„Elizabeth, je weet toch zeker wel dat je in de klas zit? ” zei juffrouw Ranger tenslotte. „Je hebt het afgelopen half uur geen enkele vraag beantwoord. ”

„Het spijt me, juffrouw Ranger, ” zei Elizabeth snel. „Ik - ik zat ergens anders aan te denken. ”

„Nou, wil je dan nu zo vriendelijk zijn je gedachten te houden bij wat je moet doen? ” zei juffrouw Ranger.

Dus moest Elizabeth proberen Julians misdaden even van zich af te zetten, en haar gedachten te houden bij Maria Stuart, koningin van Schotland. Maar op de een of andere manier gleden haar gedachten steeds weer naar Julian.

Ze keek naar de jongen, die voor haar zat. Hij zat te schrijven, z’n lok zwart haar viel voor z’n gezicht. Hij veegde hem af en toe ongeduldig weg. Elizabeth vroeg zich af, waarom hij hem niet liet knippen. Dan zou hij er niet zoveel last van hebben. Hij keek om en grijnsde naar haar.

Elizabeth kon niet teruglachen. Ze boog haar hoofd over haar boek, en Julian keek verbaasd. Elizabeth lachte meestal graag.

De klas rende om vier uur weg - op Elizabeth na, die wat werk moest overschrijven voor juffrouw Ranger. Ze vond het vervelend, maar het verbaasde haar niet, want ze wist dat ze die middag niets gedaan had. Ze moest Julian ergens alleen te pakken krijgen.

Toen ze klaar was, was het theetijd. Ze ging naar de eetzaal, maar doordat ze van streek was, kon ze niet veel eten en de anderen plaagden haar.

„Ze krijgt vast de mazelen of zo, ” zei Harry. „Ik heb nog nooit meegemaakt dat Elizabeth niet at. Er moet iets mis zijn! ”

„Doe niet zo lollig, ” zei Elizabeth nijdig.

Harry keek verbaasd.

„Wat is er? Heb je iets? ”

Elizabeth schudde haar hoofd. Nee - zij had niets, maar er was iets met iemand anders. Oh, hemel. Ze wilde er niet met Julian over praten, en toch zou ze geen rust hebben voor ze het gedaan had. Ze ging na de thee naar Julian toe. „Julian ik wil met je praten. Het is erg belangrijk. ”

„Kan het niet wachten? ” vroeg Julian. „Ik wil iets afmaken, waarmee ik bezig ben. ”

„Nee, hét kan niet wachten, ” zei Elizabeth. „Het is echt belangrijk. ”

„Goed, ” zei Julian. „Ik kom. ”

„Kom mee in de tuin, ” zei Elizabeth. „Ik wil ergens met je praten waar niemand ons kan horen. ”

„Nou - ik kom naar de stallen, ” zei Julian. „Daar zal nu niemand zijn. Je doet erg geheimzinnig, Elizabeth. ”

Ze liepen samen naar de stallen. Er was daar niemand te zien. „Wat is er nu? ” zei Julian. „Schiet een beetje op, want ik wil verder met m’n werk. Ik ben een spa aan het repareren voor John. ”

„Julian. Waarom heb je dat geld gepakt - en de chocolade en mijn snoepjes? ” vroeg Elizabeth.

„Welk geld - en welke snoepjes? ” zei Julian.

„Oh, doe nou niet alsof je dat niet weet! ” riep Elizabeth

die driftig werd. „Jij hebt mijn gulden gepakt - en je moet ook Rosemary’s geld gepakt hebben - en ik zag een van m’n snoepjes uit jouw zak vallen, toen je een zakdoek pakte. ”

„Elizabeth, hoe durf je zoiets tegen me te zeggen? ” zei Julian, z’n gezicht werd rood, en z’n groene ogen werden heel diep van kleur.

„Dat durf ik, omdat ik een monitor ben, en ik alles weet van je gemene streken! ” zei Elizabeth met een lage, boze stem. „Jij zei dat je m’n vriend was - en..

„Die is goed! Jij zegt dat je mijn vriendin bent - en toch zeg je zulke lelijke dingen tegen me! ” schreeuwde Julian, die ook woedend was. „Alleen omdat je een monitor bent, denk je dat je het recht hebt onschuldige mensen van afschuwelijke streken te beschuldigen. Jij bent niet geschikt om iemands vriendin te zijn. De mijne ben je niet meer. ”

Hij wilde weglopen, maar Elizabeth kwam hem achterna, haar ogen fonkelden. Ze pakte z’n jasmouw. Julian probeerde zich los te trekken.

„Je moet naar me luisteren, Julian! ”Elizabeth schreeuwde bijna. „Je moet! Wil je, dat dit allemaal voor de volgende vergadering gebracht wordt? ”

„Als je dit tegen iemand durft te zeggen, zal ik het je betaald zetten, ” zei Julian, met opeengeklemde kaken. „Alle meisjes zijn eender - kattig en oneerlijk - ze beweren allerlei dingen die niet waar zijn - en ze geloven je niet eens als je de waarheid zegt! ”

„Julian! Ik wil het niet voor de vergadering brengen! ” riep Elizabeth. „Echt niet - echt niet! Daarom geef ik je de kans erover te praten, zodat ik je kan helpen om het in orde te maken. Je zegt altijd dat je doet waar je zin in hebt - dus nam ik aan dat je dacht dat je alles kon nemen - en... ”

„Elizabeth, ik doe waar ik zin in heb - maar er zijn een heleboel dingen waarin ik geen zin heb, en die ik ook nooit zou doen, ” zei Julian, z’n groene ogen schitterden. „Ik houd niet van stelen - ik houd niet van liegen - ik houd niet van klikken. Dus doe ik die dingen niet. Nü ga ik weg. Je bent nu m’n grootste vijandin, niet m’n beste vriendin. Ik zal je nooit, nooit meer aardig vinden. ”

„Ik ben je grootste vijandin niet, ik wil je helpen, ” zei Elizabeth. „Ik heb m’n eigen gemerkte gulden gezien. Ik zag m’n eigen snoepje uit je zak komen. Ik ben een monitor, dus ik... ”

„Dus dacht je, dat je mij kon beschuldigen en jij dacht, dat ik toe zou geven iets gedaan te hebben, dat ik toevallig niet gedaan heb en jij dacht, dat ik op je schouder zou uithuilen en m’n monitor beloven, dat ik voortaan braaf zou zijn, ” zei Julian met een nare stem. „Nou, daar vergis je je dan in, m’n lieve Elizabeth. Waarom ze jou monitor gemaakt hebben, begrijp ik nietl”

Hij liep weg. Elizabeth was nu woedend, en ze probeerde hem weer tegen te houden. Julian draaide zich woest om, pakte Elizabeth bij haar schouders en rammelde haar zo hard door elkaar dat haar tanden klapperden.

„Als je een jongen was, zou ik je eens laten zien hoe ik over je denk, ” zei Julian op een lage toon. Hij liet Elizabeth onverwacht los en liep weg, z’n handen diep in z’n zak, z’n haar in de war, en z’n mond een rechte, woedende streep.

Elizabeth leunde slap tegen de muur. Ze probeerde helder te denken, maar ze kon het niet. Wat afschuwelijk allemaal!

Ze schrok van voetstappen vlak bij haar. Martin Follett kwam de stal uit, hij zag spierwit en leek bang.

„Elizabeth! Ik kon er niets aan doen, dat ik het hoorde.

Ik wilde er niet tussen komen. Elizabeth, het spijt me. Ju-lian had niet het recht om zo lelijk te doen, terwijl jij hem probeerde te helpen. ”

Elizabeth was dankbaar voor Martins vriendelijke woorden, maar ze vond het vervelend dat hij alles gehoord had.

„Martin, je mag hier met niemand over spreken, ” zei ze. “Het moet geheim blijven. Beloof je dat? ”

„Natuurlijk, ” zei Martin, „maar, Elizabeth, laat me een beetje helpen. Ik zal je wat van mijn snoepjes geven. En ik zal je een gulden geven. Dan is alles toch weer goed? Dan hoef je niets meer tegen Julian te zeggen. En dan hoef je de zaak ook niet voor de vergadering te brengen. ”

„Oh, Martin, het is allemaal erg vriendelijk van je, ” zei Elizabeth, die opeens erg moe was, „maar je begrijpt het niet. Het gaat niet om mijn gulden of mijn snoepjes, suffie -het is het feit dat Julian ze gepakt heeft. Dat kun je niet goedmaken! Dat weerhoudt Julian er niet van, te pakken wat niet van hem is. Ik had gedacht dat je dat wel zou kunnen begrijpen. "

„Nou - geef hem een kans, ” zei Martin ernstig. „Geef hem niet aan op. de vergadering. Geef hem nog een kans. ”

„Ik zal nog wel zien, ” zei Elizabeth. „Ik moet erover nadenken. Oh hemel, ik wilde dat ik geen monitor was. Ik wilde, dat ik naar een monitor kon gaan om hulp! Ik schijn zelf niet erg geschikt te zijn voor monitor. Ik weet zelfs niet wat ik zou moeten doen. ”

Martin stak z’n arm door die van haar. „Kom mee, ga een praatje maken met John over de tuin, dat zal je goed doen. ”

„Je bent erg vriendelijk, Martin, ” zei Elizabeth dankbaar. „Maar ik wil niet met John praten. Ik wil nu met niemand

praten. Laat me maar alleen, Martin. En, Martin, je belooft me toch hier met niemand over te praten, hè? Het is iets tussen Julian en mij, en gaat niemand aan. ”

„Natuurlijk beloof ik het, ” 2ei Martin, terwijl hij Elizabeth recht aankeek. „Je kunt me vertrouwen, Elizabeth. Ik zal je nu alleen laten, maar als ik je ooit kan helpen, zal ik het doen. ”

Hij ging weg, en Elizabeth bedacht hoe aardig hij was. „Ik weet zeker dat hij er met niemand over zal praten, ” dacht ze. „Het zou zo verschrikkelijk zijn, als de anderen hiervan zouden horen. Ik weet gewoon niet wat ik moet doen. Julian zal me nu wel haten. Als alles maar overging! ”

Maar het ging niet over. Julian vergaf niet gemakkelijk. Ze was z’n beste vriendin geweest - nu was ze z’n vijandin! Elizabeth moest nu oppassen!

JULIAN HAALT EEN STREEK UIT

Iedereen begreep al gauw dat Elizabeth en Julian geen vrienden meer waren. Elizabeth leek erg van streek, en Julian keek helemaal niet meer naar haar om.

Arabella was daar blij om. Ze had een enorme bewondering voor Julian, ondanks z’n onverschillige, slordige gedrag. Het ergerde haar, dat hij Elizabeth als vriendin gekozen had. Zij was het graag in haar plaats geweest.

„Hij heeft een geweldig stel hersens! ” zei Arabella tegen Rosemary, die, daar ze ze zelf niet had, een enorme bewondering had voor hen die ze wel bezaten. „Hij zou alles kun-

nen, die jongen! Ik denk, dat hij een fantastische uitvinder wordt als hij groot is - echt iets zal presteren! ”

„Ja, dat denk ik ook, ” zei Rosemary, „Arabella, ik vraag me af waarom Elizabeth en Julian ruzie gehad hebben. Ze hebben de hele dag geen woord tegen elkaar gezegd - en als Julian in Elizabeths richting kijkt, staat z’n gezicht woedend! ”

„Ja - ik zou ook graag willen weten, waarom ze ruzie gehad hebben, ” zei Arabella, „ik denk dat ik het eens aan Julian ga vragen. Misschien wil hij nu wel vriendschap sluiten met ons, nu hij ruzie gehad heeft met Elizabeth. ”

Dus vroeg Arabella het die middag aan Julian. „Julian, het spijt me dat jij en Elizabeth ruzie gehad hebben, ” zei ze met haar liefste stemmetje. „Het was vast Elizabeths schuld. Waarover hadden jullie ruzie? ”

„Het spijt me Arabella, maar dat gaat alleen mij aan, ” zei Julian tamelijk kortaf.

„Je zou het mij wel kunnen vertellen, ” zei Arabella. „Ik sta aan jouw kant. Ik heb Elizabeth nooit gemogen. ”

„Er zijn helemaal geen 'kanten’ zoals jij het noemt, ” zei Julian.

En dat was alles dat Arabella uit Julian kreeg. Het maakte haar boos en nog veel nieuwsgieriger. Wat zou er toch zijn? Het moest iets ernstigs zijn, anders zou Elizabeth niet zo bezorgd kijken.

„Ik wilde, dat we erachter konden komen, ” zei ze tegen Rosemary.

„Waar wil je achter komen? ” vroeg Martin, vlak achter hen.

„Waarover Julian en Elizabeth ruzie gehad hebben, ” zei Arabella. „Heb jij een idee? ”

„Nou - ik weet wel iets, ” zei Martin. Arabella keek hem opgewonden aan. „Vertel het ons, ” zei ze.

„Nou, ” zei Martin, „het is een geheim. Je mag er met niemand over praten. Beloof je dat? ”

„Natuurlijk, ” zei Arabella, die helemaal niet van plan was het geheim te bewaren. „Wie heeft het jou verteld, Martin? ”

„Nou - Elizabeth zelf, ” zei Martin.

„Dan kun je het ons gerust vertellen, ” zei Arabella meteen. „Als Elizabeth het jou verteld heeft, zal ze het ook wel aan anderen verteld hebben. ”

Dus vertelde Martin het geheim. Arabella’s grote ogen rolden bijna uit haar hoofd, terwijl ze luisterde. Rosemary kon het ook bijna niet geloven.

„Oh, wat afschuwelijk van Elizabeth 1” zei Arabella. „Hoe heeft ze dat kunnen doen, Martin? Ik weet zeker dat, hoe onverschillig hij ook mag zijn, Julian eerlijk is 1”

Al gauw was het geheim door de hele klas. Iedereen wist waarover Julian en Elizabeth ruzie gehad hadden.

„Ik vind, dat Julian moet weten dat Elizabeth het verder verteld heeft, ” zei Arabella tegen Rosemary. „Het is niet eerlijk. ”

„Maar heeft ze het verder verteld? ” vroeg Rosemary onzeker. „Martin heeft het ons verteld. ”

„Nou, hij zei dat Elizabeth het hem verteld had, niet waar - en als ze het hem verteld heeft, heeft ze er waarschijnlijk ook met anderen over gesproken, ” zei Arabella. „Tenslotte weet iedereen het nu, dus ik neem aan dat Elizabeth ook gekletst heeft. ”

Rosemary voelde zich niet helemaal op haar gemak. Ze wist hoeveel Arabella zelf verteld had, en ze wist ook dat

Arabella het verhaal nog een beetje aangedikt had. Maar Rosemary was niet sterk genoeg om haar vriendin tegen te spreken. Dus zei ze niets.

Arabella sprak Julian de volgende dag aan., Julian, ” zei ze. „Ik vind het heel gemeen van Elizabeth om verder te vertellen, dat jij dingen gepakt hebt - je weet wel, geld en snoepjes. ”

Julian keek, alsof hij z’n oren niet kon geloven. „Wat bedoel je? ” vroeg hij tenslotte.

„Nou - de hele klas weet dat jij en Elizabeth ruzie gehad hebben, omdat ze jou ervan beschuldigde dingen van anderen genomen te hebben, en jij het ontkende, ” zei Arabella. Ze stak haar arm door die van Julian. De jongen was wit weggetrokken.

„Maak je geen zorgen, Julian, ” zei ze. „We weten allemaal wat Elizabeth voor iemand is! De hemel mag weten waarom ze haar monitor gemaakt hebben! Wie zou er nou naarhaargaan voor hulp! Ze is helemaal niet te vertrouwen. ”

„Je hebt gelijk, ” zei Julian, „maar ik dacht dat ze wel te vertrouwen was. Ik had nooit kunnen denken, dat ze zo’n verhaal verder zou vertellen. En nog wel een monitor! Ze is een mormel. Ik begrijp niet dat ik haar ooit aardig gevonden heb. ”

„Nee, dat wil ik geloven, ” zei Arabella, opgetogen. „Dat ze de hele klas rondgegaan is om die lelijke dingen over jou te vertellen - en jij hebt geen woord over haar gezegd! ”

Natuurlijk had ook Elizabeth geen woord gezegd, maar dat wist Julian niet. Hij wist niet dat Martin alles gehoord had, en hij dacht dat als het verhaal verder gegaan was, het alleen door Elizabeth zelf verder verteld kon zijn. Hij dacht erg lelijk over haar.

„Dat zal ik haar betaald zetten, ” zei hij tegen Arabella.

„Dat zou ik zeker doen, ” zei Arabella vurig. „Zoals ik al eerder gezegd heb, Julian, ik sta aan jouw kant, en Rose-mary ook. Een heleboel anderen waarschijnlijk ook. ”

Deze keer zei Julian niet dat er geen kanten waren. Hij had verdriet en was boos en het enige wat hij wilde doen, was het Elizabeth betaald zetten.

En toen begonnen er vreemde dingen te gebeuren met Elizabeth. Julian gebruikte z’n knappe kop om streken te verzinnen die haar last zouden bezorgen - en als Julian werkelijk z’n verstand gebruikte, kon er van alles gebeuren!

Julian zat vlak voor Elizabeth in de klas. Voor een vak, geschiedenis, hadden de kinderen vrij veel boeken nodig, die ze op een stapel op hun lessenaar legden, zodat ze snel iets op konden zoeken, als dat nodig was.

Julian ontwierp een vreemd klein apparaatje, net een veer. Hij zette die veer zo dat het een hele tijd duurde voor hij los sprong.

Hij legde het onder Elizabeths boeken.

De les begon. Juffrouw Ranger had die dag geen goede bui, want ze had hoofdpijn, dus pasten de kinderen goed op geen herrie te maken. Niemand liet z’n lessenaar met een klap dichtvallen, niemand liet iets vallen.

Julian grijnsde, terwijl hij voor Elizabeth rustig zat te werken. Hij wist dat z’n vreemde veertje zich langzaam ontspande onder het onderste boek. Het was erg sterk, en bij een bepaalde draai zou het wijd openspringen en de boeken van de lessenaar duwen.

Dat gebeurde inderdaad na ongeveer vijf minuten. De veer maakte een laatste draai en de boeken bewogen. Het bovenste viel, en daarna de andere, allemaal op de vloer.

Juffrouw Ranger schrok. „Wiens boeken waren dat? ” vroeg ze boos. „Elizabeth, wees wat voorzichtiger. Hoe kon dat gebeuren? ”

„Ik weet het niet, juffrouw Ranger, ” zei Elizabeth verbaasd. „Heus niet. ”

Julian bukte zich om de boeken op te rapen. Hij legde weer een opgewonden veer onder het onderste, stak de eerste in z’n zak, die samen met de boeken op de grond gevallen was.

Binnen vijf minuten werkte ook die veer. Het was een sterkere, en de boeken sprongen van de lessenaar. Plof, plof, plof, plof!

Juffrouw Ranger maakte een sprongetje, en haar vulpen, die ze in haar hand had, maakte een vlek op het schrift dat ze zat na te kijken.

„Elizabeth! Doe je dat met opzet? ” riep ze. „Als het nog eens gebeurt, ga je de gang op. Ik wil niet dat je de rust zo verstoort. ”

Elizabeth was stomverbaasd. „Het spijt me heel erg, juffrouw Ranger, ” zei ze. „Eerlijk, de boeken leken vanzelf van m’n tafel te springen. ”

„Doe niet zo flauw, Elizabeth, ” zei juffrouw Ranger. „Dat zou een kind in een lagere klas tegen me kunnen zeggen. ”

Julian raapte de boeken grijnzend op. Elizabeth keek hem woedend aan. Ze had er geen idee van dat hij iets met haar uithaalde, maar de grijns stond haar niet aan. Weer legde Julian een van z’n vreemde veren onder haar onderste boek.

En weer sprongen alle boeken van haar lessenaar. Deze keer verloor juffrouw Ranger haar geduld.

„Ga de klas uit, ” snauwde ze. „Een keer kan een onge

lukje geweest zijn - zelfs twee keer - maar niet drie keer. Ik schaam me voor je. Je bent een monitor, je zou toch wel moeten weten hoe je je moet gedragen. ”

Elizabeth ging met vuurrode wangen de klas uit. In haar eerste kwartaal had ze geprobeerd de klas uitgestuurd te worden - maar nu schaamde ze zich er vreselijk voor. Ze vond het afschuwelijk. Ze kon wel huilen van schaamte en woede.

„Het was niet mijn schuld. M’n boeken leken echt vanzelf van m’n tafel te springen. Ik heb die akelige dingen helemaal niet aangeraaktl” dacht ze.

En toen, wat vreselijk! Wie kwam er langs, Rita! Ze keek heel verbaasd naar Elizabeth, die met een rood gezicht voor de deur stond. „Waarom sta je hier, Elizabeth? ” vroeg ze ernstig.

ELIZABETH IN ONGENADE

„Ik ben de klas uitgestuurd, Rita, ” zei Elizabeth, „maar het was voor iets waaraan ik niets kon doen. Geloof me alsjeblieft. ”

„Laat het niet weer gebeuren, Elizabeth, ” zei Rita. „Je zou als monitor de anderen het goede voorbeeld moeten geven. Ik heb dit kwartaal dingen over jou en je klas gehoord die me helemaal niet bevallen. ”

Ze liep de gang door en Elizabeth keek haar na, ze vroeg zich af wat Rita wist. Ze was opeens erg somber. „Ik heb zo naar dit kwartaal uitgekeken, ” dacht ze, „en nu gaat alles mis. ”

Ze werd aan het einde van de les teruggeroepen in de

klas, en juffrouw Ranger sprak streng tegen haar. Elizabeth wist dat het geen zin had om nog eens te zeggen, dat zij de boeken niet had laten vallen, dus hield ze haar mond.

De volgende streek die Julian bedacht was heel bijzonder. Hij grijnsde opgetogen, toen hij het bedacht had. Hij ging naar het laboratorium, waar de kinderen het grootste deel van hun scheikunde deden, en mengde een aantal vloeistoffen. Hij maakte er een paar kleine druppeltjes van en deed ze in een doosje. Toen, voor de middaglessen, glipte hij de lege klas in, verschoof Elizabeths lessenaar, en zette er een tafel voor in de plaats.

Hij zette een stoel op die tafel en klom er toen op. Hij kon toen bij het plafond. Hij drukte de kleine druppeltjes tegen het plafond. Hij veegde er een vreemd ruikende vloeistof overheen. Dit zou ervoor zorgen, dat de druppels geleidelijk groter zouden worden en barsten, waardoor er een grote druppel water uit zou vallen.

„Dit is een goeie, ” dacht Julian, terwijl hij van de stoel sprong, hem op z’n plaats zette en de tafel wegtrok. Hij duwde Elizabeths lessenaar op z’n plaats, precies onder de druppels aan het plafond. Ze waren wit en bijna onzichtbaar.

Die middag hadden ze Frans van Mam’zelle. Elizabeth en de anderen hadden Franse werkwoorden geleerd en een Frans gedicht. Mam’zelle zou hen overhoren. Ze hoorden haar aankomen en Elizabeth sprong op om de deur voor haar open te houden.

Mam’zellc had een goede bui. De kinderen waren er blij om. Juffrouw Ranger werd alleen boos als er een reden voor was - maar Mam’zelle was vaak boos om niets. Maar deze middag keek ze erg vrolijk.

„En nu zullen we een gezellige middag hebben, ” zei ze, terwijl ze stralend om zich heen keek. „Jullie gaan je werkwoorden zonder een fout opzeggen, en je gedicht prachtig opzeggen. En dan ben ik erg tevreden over jullie. ”

Niemand zei hier iets op. Het zou fijn zijn als niemand een fout maakte, maar dat was te veel! Er was altijd iemand die z’n nek brak over het Frans.

Julian besloot die middag z’n hersens op de goede manier te gebruiken. Hij ratelde z’n werkwoorden zonder een enkele fout af. Hij sprak Mam’zelle in uitstekend Frans toe, zodat ze straalde van plezier.

„Ach, die Julian! Altijd doet hij of hij zo dom is, maar hij is erg knap! Nu zullen wc zien of hij z’n gedicht ook kent! Zeg het maar op, Julian. ”

Julian begon, hij deed het snel en goed. Maar hij was nog maar net begonnen, toen er een onderbreking kwam. Het was Elizabeth.

Ze had met haar hoofd over haar Franse boek gebogen gezeten. En er was een grote druppel water op haar hoofd gevallen! Elizabeth was heel verbaasd. Ze gaf een gilletje en wreef over haar hoofd. Het was nat!

„Wat is er, Elizabeth? ” vroeg Mam’zelle ongeduldig.

„Er viel een druppel water op m’n hoofd, ” zei Elizabeth, verbaasd. Ze keek naar het plafond, maar daar leek niets te zien.

„Doe niet zo mal, Elizabeth, ” zei Mam’zelle. „Je verwacht toch niet, dat ik dat geloof. ”

„Maar er viel echt een druppel water op m’n hoofd, ” zei Elizabeth. „Ik voelde het. ”

Jenny en Robert begonnen te giechelen. Ze dachten, dat Elizabeth het verzon. Mam’zelle tikte op haar bureau.

„Stilte! ” zei ze. „Julian, ga door met je gedicht. Begin maar opnieuw. ”

Julian begon opnieuw, hij wist dat er nog een paar druppels op Elizabeths hoofd zouden vallen. Hij had zin om te lachen.

„Oh! Ohl” zei Elizabeth opeens achter hem! Er waren twee druppels op haar haar gevallen. Het meisje begreep er helemaal niets van. Ze wreef over haar hoofd.

„Elizabeth! Weer stoor je! ” zei Mam’zelle boos. „Probeer je Julians werk te bederven? Hij doet het zo goed. Wat is er nu? Je gaat me toch niet weer vertellen dat het op je hoofd regent! ”

„Maar Mam’zelle, het is waar, ” zei Elizabeth en ze wreef met haar hand over haar natte haar. Iedereen brulde van het lachen. Mam’zelle begon echt boos te worden.

„Stilte, allemaal! ” riep ze. „Ik wil dat lawaai niet. Elizabeth, je verbaast me. Een monitor behoort zich niet zo te gedragen. ”

„Maar Mam’zelle, eerlijk, het is erg vreemd, ” begon Elizabeth weer - en toen viel er weer een druppel op haar haar. Ze maakte een sprongetje en keek naar het plafond. Ze was werkelijk heel erg verbaasd.

„Ach! Je kijkt naar het plafond alsof het de lucht is? Jij denkt dat het regent! Jij denkt dat je mij beet kunt nemen! ” riep Mam’zelle, haar ogen begonnen te schitteren. Iedereen ging rechtop zitten, dit was leuk. Het was opwindend als Mam’zelle boos werd.

„Kan ik misschien ergens anders zitten? ” vroeg Elizabeth wanhopig. „Er valt telkens iets op m’n hoofd en dat vind ik vervelend. ”

„Je kunt op de gang gaan zitten, ” zei Mam’zelle streng.

„Dit is de flauwste grap die ik ooit heb meegemaakt. Straks vraag je nog of je een paraplu mee mag brengen. ”

De hele klas gierde van het lachen. Maar Mam’zelle had het niet als. grapje bedoeld, en ze sloeg boos op haar lessenaar.

„Stilte! Ik maak geen grapje. Ik ben, erg boos. Elizabeth, ga m’n klas uit. ”

„Oh, alstublieft, Mam’zelle, nee, ” zei die arme Elizabeth. „Stuurt u me niet de klas uit. Ik zal niet weer storen. Maar echt, het is wel vreemd. ”

Er viel weer een druppel op haar hoofd, maar deze keer zei ze niets.

Ze kon het niet verdragen om nog eens de klas uit gestuurd te worden! Ze werd nog liever kletsnat!

„Nou - nog een woord van je en je kunt gaan, ” dreigde Mam’zelle. Elizabeth ging dankbaar zitten, en nam zich voor zelfs geen sprongetje te maken als er weer zo’n onverwachte druppel op haar hoofd viel.

Maar er kwamen er niet meer. Al gauw was Elizabeths haar weer droog. Ze zei op haar beurt haar werkwoorden en gedicht op, en mocht in de klas blijven.

Later kwamen de meeste kinderen om haar heen staan. Elizabeth! Hoe durfde je? Laat me je hoofd eens voelen! ”

Maar het was nu droog, en niemand wilde Elizabeth geloven toen ze telkens en telkens weer zei dat er echt water op gevallen was.

„Waarom geef je niet toe dat het een goeie grap was? ” zei Harry. „Dat kun je rustig doen. ”

„Omdat het geen grap was, het was echt, ” antwoordde Elizabeth boos.

De kinderen liepen weg. Ze dachten allemaal dat Eliza-beth een grap had uitgehaald, maar ze vonden ook, dat het flauw was het later niet toe te geven.

„Ze jokt, ” zei Arabella tegen Rosemary. „Nou, ik kan alleen maar zeggen - ze is wel een vreemde monitor! ”

Daar waren een paar het mee eens. Ze hadden om de grap gelachen - maar ze dachten echt dat Elizabeth het verhaal over de druppels verzonnen had, en vonden het nog al min van haar dat ze het niet toegaf.

Mam’zelle vertelde het verhaal aan juffrouw Ranger. „Het is niets voor Elizabeth om zo raar te doen, ” zei ze.

Juffrouw Ranger keek verbaasd. „Ik begrijp haar niet, ” zei ze. „Ze is de laatste tijd zo vreemd. In mijn klas deed ze ook zo vreemd - duwde telkens haar boeken van haar tafel. Zo kinderachtig. ”

„Ik dacht dat ze een goede monitor zou zijn, ” zei Mam’zelle.

Arabella zei onaardige dingen over Elizabeth wanneer ze maar kon, en sommige kinderen luisterden. Arabella kon heel slim praten.

„Natuurlijk, ” zei ze, „Houd ik ook wel van een grapje, en het is leuk om iets uit te halen bij een saaie les. Maar ik vind eerlijk, dat een monitor zoiets niet zou moeten doen. Ik zie niet in, waarom wij niet af en toe iets zouden kunnen uithalen - maar een monitor niet. Je verwacht van een monitor dat die zich weet te gedragen - waarom worden ze anders monitor? ”

„Twee kwartalen geleden werd ze de grootste belhamel van de school genoemd, nietwaar? ” zei Martin. „Het zal wel moeilijk zijn om daarmee op te houden. Ik vind het dom om haar monitor te maken. Ze was er nog niet klaar voor. ”

„En kijk eëns naar die afschuwelijke verhalen die ze over

Julian heeft rondgestrooid, ” zei Arabella. „Een monitor zou de eerste moeten zijn om daar een eind aan te maken. Nou, ik heb altijd gezegd dat ik niet begreep waarom Elizabeth monitor was. ”

„Misschien is ze het ook niet lang meer, ” zei Martin. „Ik zou niet weten, waarom we iemand zouden moeten houden, die zich gedraagt als Elizabeth. Hoe kunnen we naar haar opkijken of haar om raad vragen? Ze zou helemaal geen monitor moeten zijn! ”

Arme Elizabeth. Ze wist dat de kinderen over haar fluisterden - en ze kon er niets aan doen.

ARABELLA’S GEHEIM

De volgende vergadering kwam en ging voorbij zonder dat er iets door Elizabeth gezegd werd. Het meisje was zo verdrietig en piekerde zo over wat ze het beste kon doen, dat ze besloten had niets te zeggen, tenminste voorlopig niet.

Intussen zou Arabella heel gauw jarig zijn. Haar moeder had haar beloofd een heel grote verjaarstaart te sturen en wat ze nog meer te eten en te drinken wilde hebben. Mevrouw Buckley was nu in Amerika, maar Arabella kon bestellen wat ze wilde bij een van de grote Londensc warenhuizen.

Arabella praate er erg veel over. Ze schepte graag op en vertelde van alle lekkere dingen, die ze zou bestellen.

Toen kreeg ze een idee. Ze praatte erover met Rosemary. „Wat zeg jij van een nachtfeest, Rosemary? We hebben er eens een gehad op m’n oude school en het was zo leuk. We

hebben genoeg te eten en te drinken - en denk eens hoe opwindend het zou zijn om het midden in de nacht te hebben! ”

Rosemary was het met haar eens. „Moest het om twaalf uur? ” vroeg ze. „We kunnen het eigenlijk niet eerder hebben, omdat de meesters en juffen dan misschien nog op zijn. ”

„Ja - we doen het meteen na twaalven, ” zei Arabella. „Maar we vragen Elizabeth er niet bij I Ze is zo’n naar kind dat ze het geheim misschien zou verraden en het feest bederven! ”

„Goed, ” zei Rosemary. „Nou - wie vraag je dan? ”

„Idereen - behalve Elizabeths oude vrienden, ” zei Arabella. „We vragen Kathleen niet - en Harry - en Robert. Ze zullen het opnemen voor Elizabeth. Ze zou waarschijnlijk toch niet komen, omdat ze zou denken dat het tegen die stomme regels is, en ze is monitor. ”

Dus de klas had weer een geheim, dat van de een naar de ander gefluisterd werd. Elizabeth hoorde het gepraat, en merkte dat het ophield zodra zij in de buurt kwam. Ze dacht, dat er weer over haar gefluisterd werd en ze was boos en verdrietig.

Julian was natuurlijk uitgenodigd, en Martin. Julians groene ogen glansden toen hij van het nachtelijke feest hoorde. Dit was juist iets voor hem.

De kinderen bespraken waar ze het eten en drinken zouden verbergen. Ze wilden niet dat de leraressen zouden merken wat ze van plan waren.

„We laten de verjaarstaart zien, en nemen er wat van bij de thee, ” zei Arabella, „maar we zeggen niets over de andere dingen. ”

„Zet het gemberbier in een van de tuinschuren, ” zei Martin. „Ik weet een goed plekje. Ik zal het daar zetten. Ik kan het ’s avonds ophalen. ”

„En doe de biscuits in de oude spellenkast in de gang, ” zei Julian. „Die wordt nooit gebruikt. Ik zal ze meebrengen. ”

Zo werden de spullen hier en daar verborgen, en de kinderen waren opgewonden. De paar die buitengesloten waren, wisten niet wat er aan de hand was. Ze wisten alleen, dat het Arabella’s geheim was en dat er veel drukte over gemaakt werd.

Arabella maakte er een gewoonte van om zacht te gaan praten over het feest als Elizabeth in de buurt kwam. Dan schrok ze als ze opkeek en Elizabeth zag. Gaf degeen tegen wie ze praatte een por en veranderde snel en luid van onderwerp.

Dit ergerde Elizabeth verschrikkelijk. „Je hoeft niet te denken dat ik je stomme geheim wil weten, ” zei ze tegen Arabella. „Ik wil het helemaal niet weten. Praat maar zoveel je wilt - ik houd m’n oren wel dicht! ”

Maar toch was het niet leuk om buitengesloten te zijn. Ook was het niet leuk om Julian met Arabella en Rosemary te zien praten. Ze wist niet dat hij het soms deed om haar te ergeren. Hij vond de opschepperige, ijdele Arabella nog steeds niet erg aardig. Maar als zijn vriendschap met haar Elizabeth hinderde, dan zou hij er beslist mee doorgaan!

Het was Arabella’s verjaardag. De kinderen feliciteerden haar en gaven haar kleine kadootjes, die ze minzaam aannam, met vriendelijke bedankjes.

Arabella wist zich ongetwijfeld heel goed te gedragen als ze haar zinnetje kreeg!

Elizabeth gaf Arabella niets - en feliciteerde haar ook

niet. Ze zag dat Julian haar een mooie broche gaf die hij zelf gemaakt had. Arabella speldde hem blij op.

„Oh, Julian! ” zei ze luid, ze wist dat Elizabeth haar kon horen. „Jij bent nog eens een vriend! Dank je wel. ”

Het nachtfeest zou in de zitkamer gevierd worden. Die kamer lag ver van de slaapkamers van de onderwijzeressen, en de kinderen dachten dat ze daar veilig zouden zijn. Ze waren die dag allemaal opgewonden, en juffrouw Ranger vroeg zich af wat er aan de hand kon zijn met haar klas.

Heel toevallig deed Elizabeth de oude spellenkast open. Ze was op zoek naar een bal om vangen te oefenen voor lacrosse, en ze dacht dat er daar misschien een lag. Ze keek verbaasd naar de zak biscuits.

Die heeft juffrouw Ranger daar zeker neergelegd, ” dacht ze. „Misschien is ze ze vergeten. Ik moet het tegen haar zeggen. ”

Maar Elizabeth vergat ze helemaal en zei niets tegen juffrouw Ranger. Ze had er geen idee van dat ze van Arabella waren.

Arabella’s geheim was goed bewaard gebleven.

Om twaalf uur sliepen alle kinderen op Arabella na. Ze had gezegd, dat ze wakker zou blijven en iedereen zou waarschuwen als het tijd was. Ze was zo opgewonden dat het helemaal geen moeite kostte om wakker te blijven tot ze de klok in z’n toren twaalf uur hoorde slaan.

Ze ging rechtop zitten en tastte naar haar ochtendjas. Ze deed haar slippers aan. Toen pakte ze een kleine zaklantaarn en ging haar vriendinnen wakker maken.

Ze werden met een schok wakker. „Ssst! ” fluisterde Arabella tegen iedereen. „Maak geen geluid! Het is tijd voor het nachtfeest. ”

Elizabeth sliep vast, en Kathleen ook. Ze werden niet wakker toen de anderen de kamer uitliepen en de jongens tegenkwamen, die uit hun deel van de school kwamen op weg naar de zitkamer. Er werd een heleboel gefluisterd, en gesmoord gegiecheld.

De kinderen gingen de zitkamer in en staken kaarsen aan. Ze durfden het elektrische licht niet aan te doen uit angst dat het felle licht door de blinden zou schijnen.

„Bovendien is het met kaarsen veel leuker! ” zei Arabella vrolijk. Dit was iets dat ze leuk vond. Zij was de koningin van het feest! Ze had een prachtige blauwe zijden ochtendjas aan met bijpassende blauwe zijden slippers. Ze zag er werkelijk lief uit, en ze wist het. De kinderen zetten het eten en drinken klaar. Wat was er lekker veel!

„Sardientjes! Heerlijk! ” zei Ruth.

„Perziken in blik! Oooh! Wat zalig! ”

„Voor mij een paar van die heerlijke chocoladebollen! Ze zien eruit alsof ze in m’n mond zullen smelten! ”

„Laat iemand die lepel eens doorgeven. Dan zal ik de perziken uitdelen. ”

„Maak niet zo’n herrie, Belinda. Dat is al de tweede keer dat je een vork laat vallen! Als je niet oppast, staat juffrouw Ranger straks hier. ”

Plop! Daar ging een fles gemberbier open en nog een. Plop! Plop! De kinderen keken elkaar opgetogen aan. Dit was pas leuk. Het was na twaalven - en zij zaten hier te eten en te drinken van al die heerlijke dingen!

„Waar zijn de biscuits? ” vroeg Arabella. „Ik geloof dat een biscuitje wel lekker zou zijn bij die perziken. Ik zie de biscuits met. Waar zijn ze? ”

„Oh - ik ben ze vergeten, ” zei Julian en stond op. „Ik zal ze nu even halen, Arabella. Ben zo terug. Ze liggen in de kast. ”

Hij ging ze halen, zocht tastend z’n weg door de gang, daarna de trap op, naar waar de kast in een hoek stond.

Hij had geen lantaarn en het was donker. Hij probeerde zo stil mogelijk te lopen. Hij liep tegen een stoel aan en stootte hem met een klap omver. Hij bleef stilstaan, en vroeg zich af of iemand het gehoord zou hebben.

Hij was niet ver van de kamer waarin Elizabeth sliep. Toen de stoel omviel, werd het meisje met een schok wakker. Ze ging rechtop zitten, en vroeg zich af waar dat geluid vandaan kon komen.

„Ik kan beter even gaan kijken, ” dacht ze. Ze zag niet dat de meeste bedden leeg waren. Ze kroop naar de deur, haar zaklantaarn had ze nog niet aangestoken.

Ze liep de gang op en bleef staan. Ze liep weer een klein stukje en dacht dat ze niet ver van zich vandaan iets hoorde. Ze liep zacht door de gang.

Iemand liep naar de oude spellenkast. Elizabeth hoorde de deur duidelijk kraken toen hij geopend werd. Wie kon het zijn? En wat deden ze daar om deze tijd?

Elizabeth liep zacht naar de kast. Ze knipte heel onverwacht haar lantaarn aan, zodat Julian zich dood schrok.

„Julian! Wat doe jij hier? Oh - lelijke, gemene dief - nu steel je weer biscuits! Wat een misselijk joch ben jel Leg ze meteen terug 1”

„Ssst! ” siste Julian. „Je maakt iedereen wakker, idioot. ” Hij deed geen moeite om de zak terug te leggen. Hij wilde ze meenemen naar het feest. Maar dat wist Elizabeth natuurlijk niet. Ze dacht echt dat hij midden in de nacht hierheen'gekomen was om de biscuits te stelen.

„Nou heb ik je op heterdaad betrapt! ” riep ze. „Dat kun je niet ontkennen! Geef hier! ”

Julian hield ze buiten haar bereik. De deur van de kast viel met een vreselijk harde klap dicht.

„Idioot! ” zei Julian wanhopig. „Nu heb je iedereen wakker gemaakt! ”

NIESPOEDER

De klap van de deur had inderdaad een heleboel mensen wakker gemaakt. Er klonk het geluid van voetstappen en opengaande deuren. De hoofden zouden snel hier zijn.

Julian vluchtte om de anderen te waarschuwen, en gaf Elizabeth in het voorbijgaan een harde duw. Ze viel bijna. Ze wist niet waar hij heen ging, dus rende ze naar haar eigen slaapzaal, opgewonden bij de gedachte dat ze Julian op heterdaad betrapt had bij het stelen van de biscuits.

„Nu zal ik hem aangeven! ” dacht ze, terwijl ze in bed klom.

Julian rende naar de zitkamer en deed de deur open. „Snel! ” zei hij. „Ga terug naar bed. Elizabeth zag dat ik de biscuits pakte, en maakte een afschuwelijke herrie. Als jullie niet snel teruggaan, zijn we er allemaal bij. ” '

De kinderen stopten haastig alles in hun kastjes aan de muur, of in lege lessenaars. Daarna bliezen ze de kaarsen uit en vluchtten, ze hoopten dat er niet al te veel kruimels waren blijven liggen.

De jongens renden naar hun eigen slaapzalen. De meisjes naar die van hen.

„Die vervelende Elizabeth! ” zei Arabella hijgend terwijl

ze haar ochtendjas uitdeed en in bed glipte. „Het was juist zo fijn. Nu is alles bedorven! ”

De onderwijzeressen hadden elkaar gevraagd waar het geluid vandaan kwam. Mam’zelle die het dichtst bij de slaapzalen van de eerste klas sliep, sliep vast, en had helemaal niets gehoord. Ze was erg verbaasd toen juffrouw Ran-ger de deur opendeed en haar wakker maakte.

„Misschien halen de meisjes iets uit, ” zei Mam’zelle slaperig. „Gaat u maar kijken, juffrouw Ranger. ”

Maar tegen de tijd dat juffrouw Ranger de slaapzalen opging en de lampen aandeed, was er geen geluid te horen. Alle kinderen leken rustig te slapen. Te rustig eigenlijk, dacht juffrouw Ranger!

Elizabeth zag dat het licht aanging en vanuit haar ooghoek keek ze naar juffrouw Ranger. Zou ze haar vertellen wat er gebeurd was? Nee - ze deed het niet! Ze zou het morgen op de schoolvergadering vertellen!

Juffrouw Ranger deed het licht uit en ging snel terug naar bed. Ze kon zich niet voorstellen, wat dat voor een geluid geweest was. Misschien had de schoolkat iets omgegooid. Juffrouw Ranger kroop in bed en viel in slaap.

Elizabeth lag nog lang wakker. Ze was er nu helemaal van overtuigd dat Julian een dief was.

„Hij zal opkijken als ik hem aangeef op de vergadering, ” dacht Elizabeth.

De kinderen waren boos dat Elizabeth hun feest verstoord had. „Zullen we haar flink op haar kop geven? ” vroeg Ara-bella gemaakt.

„Nou - ze weet niet' van het feest, ” zei Julian, „hoewel ze zich wel afgevraagd moet hebben wat jullie hebben uitgespookt, toen jullie zo opeens in bed terugkropen. ”

Elizabeth had zich dat inderdaad afgevraagd - maar ze wist dat Arabella jarig was en ze had gewoon gedacht, dat de meisjes die avond bij haar geweest waren en een paar spelletjes gedaan hadden. Ze had niet aan een feest gedacht.

„Laten we het haar maar niet vertellen, ” zei Julian. „Misschien kunnen we vanavond verder gaan - en als ze het zou weten zou ze het misschien tegenhouden. ”

Dus vertelde niemand Elizabeth dat ze het feest bedorven had, maar ze keken haar erg lelijk aan, wat haar erg verbaasde.

Julian bedacht iets om het Elizabeth betaald te zetten. Hij vertelde het de anderen.

„Luister, ” zei hij, „ik heb wat niespoeder gemaakt. Ik zal wat tussen de bladzijden van Elizabeths Franse boek strooien - en dan zullen we zien, dat ze een niesaanval krijgt tijdens de les van Mam’zelle.

„Oooh ja! ” zei iedereen opgetogen. Dat was een goeie grap.

Julian glipte voor de middagles de klas in. Hij ging naar Elizabeths lessenaar en deed hem open. Hij zag haar Franse boek, en strooide wat van het vreemde niespoeder erover. Hij had het ontdekt toen hij ergens anders mee bezig was, en hij opeens moest niezen. Julian was altijd iets aan het uitvinden!

Hij strooide het witte poeder over de bladzijden en deed toen het boek voorzichtig dicht en legde het terug. Hij glipte grijnzend de klas uit. Er stond Elizabeth een verrassing te wachten tijdens de Franse les. Mam zelle ook.

De kinderen gingen naar hun lokaal toen de bel ging voor de middaglessen. „Frans! ” zei Jenny kreunend. „Oh, jee, ik vergeet vast alles als Mam zelle een slechte bui-heeft. ”

„Ik heb zo’n slaap, ” fluisterde Arabella tegen Rosemary, die er ook moe uitzag. „Ik hoop dat Mam’zelle mij niet neemt als ze boos is. Ik hoop dat ze Elizabeth neemt. Wat zal ik lachen als ze begint te niezen 1”

De eerste tien minuten werd er Frans gesproken. Daarna droeg Mam’zelle de klas op de Franse leesboeken te voorschijn te halen. Elizabeth pakte het hare en sloeg het open.

Het duurde niet lang voor het niespoeder begon te werken. Ze voelde dat ze moest niezen en pakte een zakdoek.

„Hatsjie! ” zei ze. Mam’zelle lette er niet op.

„Hatsjie! ” zei Elizabeth, en vroeg zich af of ze kou gevat had. „Hatsjoe! ”

Mam’zelle keek op. Elizabeth probeerde haastig de volgende nies tegen te houden. Het bleef even stil en Jenny las hardop voor uit haar Franse boek. Ze sloeg haar bladzijde om. Iedereen deed hetzelfde.

Elizabeth voelde dat ze weer moest niezen en drukte snel haar zakdoek tegen haar neus. Maar ze kon het niet inhou-den.

„Hatsjie! Hatsjoe! ” Het genies was luid genoeg om Jenny’s stem te smoren. Een paar kinderen giechelden zacht. Ze wachtten op Elizabeths volgende nies. Die kwam. Hij was zo luid dat Mam’zelle een sprongetje maakte.

„Genoeg, Elizabeth, ” zei ze. „Nu nies je niet meer. Het is niet nodig. ”

„Ik kan - hatsjie - er niets aan doen, ” zei de arme Elizabeth, terwijl de tranen over haar wangen stroomden. „Hatsjoe! ”

Mam’zelle werd boos. „Elizabeth! Vorige week vielen er druppels op je hoofd - deze week zit je te niezen. Ik wil het niet hebben. ”

„Hatsjie, ” zei die arme Elizabeth. De klas begon hulpeloos te lachen. Mam’zelle werd woedend en sloeg op de tafel.

„Elizabeth! Je bent monitor en gedraagt je zo! Ik wil het niet hebben. Je houdt meteen op met niezen. ”

„Hatsjoe! ” zei Elizabeth. De kinderen lachten tot de tranen over hun wangen stroomden. Dit was het leukste dat ze ooit gezien hadden.

„Ga de klas uit en kom niet terug, ” beval Mam’zelle streng. „Ik wil je niet meer in m’n klas hebben. ”

„Maar, oh, Mam’zelle, alstublieft - hatsjie, hatsjie, hatsjie - oh, Mam’zelle, ” begon Elizabeth. Maar Mam’zelle kwam naar haar toe, pakte haar stevig bij haar schouders, en bracht haar naar de deur. Ze deed hem achter Elizabeth dicht en keek de klas streng aan.

„Dit is niet leuk, ” zei ze. „Helemaal niet leuk. ”

De jongens en meisjes vonden van wel. Ze deden hun uiterste best om hun gelach in te slikken, maar telkens slikte er een, en dan zat de hele klas weer te giechelen.

Mam’zelle was woedend. Ze gaf hen een gedicht, dat ze die avond voor straf over moesten schrijven, maar zelfs dat maakte niet dat de klas ophield met giechelen.

Elizabeth stond van streek en verbaasd voor de deur. „Waardoor moest ik zo niezen? ” vroeg ze zich af., J-Iier hoef ik helemaal niet te niezen. Heb ik kou gevat? Ik kon gewoon niet ophouden met niezen in de klas. Het was gemeen van Mam’zelle om me de klas uit te sturen. ”

En toen, tot Elizabeths afgrijzen, kwam William samen met mijnheer Lewis, de muziekleraar, aanlopen. Elizabeth probeerde te kijken alsof ze er helemaal niet was. Maar het had geen zin. William begreep meteen dat ze de klas uitgestuurd was.

„Elizabeth! ” zei hij. „Je bent toch zeker niet weer de klas uit gestuurd 1 Rita vertelde me dat het vorige weck ook al gebeurd was. Ben je vergeten dat je monitor bent? ”

„Nee, ” zei Elizabeth verdrietig. „Dat ben ik niet. Mam’zelle heeft me weggestuurd, omdat ik niet kon ophouden met niezen, William. Ze dacht dat ik het met opzet deed. Maar dat was niet zo. ”

„Maar nu nies je toch niet, ” zei William.

„Ik weet het. Zodra ik hier was, was het over, ” zei Elizabeth.

William liep door, hij dacht dat Elizabeth een flauwe grap uitgehaald had. Hij zou er met Rita over moeten praten. Ze konden geen monitors gebruiken die de klas uit gestuurd werden. Monitors moesten het goede voorbeeld geven.

Elizabeth had er geen idee van dat Julian iets met haar uitgehaald had. Ze dacht echt dat ze geniesd had, omdat ze kou gevat had. Ze was verbaasd toen ze niet verkouden werd.

„Nou, ik ga vanavond naar de vergadering, ” dacht ze. „En het is Julians verdiende loon dat hij, waar iedereen bij is, beschuldigd wordt. Ik weet dat ze me zullen geloven, want ik ben monitor. ”

EEN STORMACHTIGE VERGADERING

De kinderen kwamen die avond de zaal in voor de vergadering. Elizabeth was opgewonden en gespannen. Ze verlangde naar het einde van de vergadering.

„Is er nog geld voor de doos? ” vroeg William, zoals ge-

woonlijk. Er kwam een briefje van tien van een jongen, die geld opgestuurd gekregen had van een oom. Arabella deed er twee briefjes van vijf en twintig in - haar verjaarsgeld. Ze had haar lesje geleerd!

Iedereen kreeg twee gulden. Daarna behandelden Rita en William de verzoeken om extra geld. Elizabeth kon bijna niet stilzitten. Ze was zenuwachtig. Ze keek naar Julian. Hij zat zoals altijd op de bank, er hing een lok haar voor z’n ogen. Hij veegde hem ongeduldig weg.

„Nog klachten? ” de bekende vraag kwam van William, en er sprong een klein joch op voor Elizabeth iets had kunnen zeggen.

„Oh, William! De kinderen in m’n klas noemen me altijd stommerd, omdat ik de slechtste ben. Het is niet eerlijk. ”

„Heb je er met je monitor over gesproken? ” vroeg William. „Ja, ” zei de kleine jongen.

„Wie is je monitor? ” vroeg William.

Er stond een grotere jongen op. „Dat ben ik, ” zei hij. „Ja - de anderen plagen James. Hij heeft door ziekte een heleboel lessen gemist, dus weet hij minder dan de anderen. Maar ik heb met z’n leraar gesproken, en die zegt dat hij beter z’n best kan doen, omdat hij een goed verstand heeft. Hij hoeft niet lang onderaan te staan. ”

„Dank je, ” zei William. De monitor ging zitten.

„Nou, James, je hebt gehoord wat je monitor zegt. Je kunt er zelf voor zorgen, dat de anderen je niet meer plagen, door je goede verstand te gebruiken! Je bent er misschien zo aan gewend geraakt dat je altijd de slechtste bent, dat je er niet aan gedacht hebt ook nog iets anders te kunnen zijn. Maar je schijnt het te kunnen! ”

„Oh, ” zei James, hij leek blij en een beetje verbaasd. Hij ging met een plof zitten. Z’n klasgenoten keken naar hem, ze wisten eigenlijk niet of ze boos op hem moesten zijn of om hem lachen. Ze stootten elkaar opeens lachend aan. James keek lachend om.

„Nog meer klachten? ” vroeg Rita.

„Ja, Rita! ” zei Elizabeth, en sprong zo wild op dat haar stoel bijna omviel. „Ik heb een zeer ernstige klacht. ”

Iedereen ging rechtop zitten. Wat zou Elizabeth gaan zeggen? Arabella verbleekte. Ze hoopte dat Elizabeth niet weer over haar zou klagen. Julian keek oplettend naar Elizabeth. Ze zou toch zeker niet over hem beginnen!

Maar dat deed ze natuurlijk wel. Ze struikelde bijna over haar woorden.

„Rita, William! Het gaat over Julian, ” begon ze. „Ik heb al een poosje het idee dat hij dingen van anderen pakt die niet van hem zijn - en gisteren betrapte ik hem! Ik betrapte hem met de dingen in z’n hand! Hij pakte ze uit de oude spellenkast in de gang. ”

„Elizabeth, je moet duidelijker zijn, ” zei Rita ernstig. „Dat is een afschuwelijke beschuldiging. We zullen dit grondig moeten uitzoeken en tenzij je echte bewijzen hebt, kun je beter niets meer zeggen, maar straks naar William en mij komen. ”

„Ik heb bewijzen! ” zei Elizabeth. „Ik zag Julian de biscuits uit de kast pakken. Ik weet niet van wie ze waren -juffrouw Ranger, denk ik. Maar Julian moet ze daar gezien hebben en toen hij dacht dat we allemaal sliepen, ging hij ze pakken. En ik heb hem gehoord en gezien. ”

De hele school was doodstil. De kinderen van de eerste klas keken elkaar aan. Nu zou hun feest uitkomen! Julian zou hun geheim moeten verraden.

William keek Julian aan. Hij zat met z’n handen in z’n zakken, hij leek plezier te hebben.

„Sta op, Julian, en vertel ons jouw kant van het verhaal, ” zei William.

Julian stond op, z’n handen nog steeds in z’n zakken. „Haal je handen uit je zakken, ” beval William. Julian gehoorzaamde. Hij zag er slordig en zorgeloos uit, z’n groene ogen schitterden.

„Het spijt me, William, ” zei hij, „maar ik kan geen uitleg geven, want dan zou ik het geheim van anderen verraden. Het enige wat ik kan zeggen is - ik wilde ze niet stelen. Ik pakte ze wel - maar het was geen stelen. ”

Hij ging zitten. Elizabeth sprong op. „Zie je wel, William! ” zei ze, „hij kan je geen behoorlijke verklaring geven! ”

„Ga zitten, Elizabeth, ” zei William streng. Hij keek naar de kinderen van de eerste klas, die er onrustig bij zaten, ze durfden elkaar niet aan te kijken. Wat goed van Julian om hen niet te verraden! Wat was dit allemaal afschuwelijk!

„Eerste klassers, ” zei William ernstig, „ik hoop dat als iemand van jullie kan helpen om Julian vrij te spreken van deze ernstige beschuldiging, hij dat ook zal doen, of het nu het vertellen van iemands geheim is of niet. Als Julian, uit trouw aan een of meer van jullie niet voor zichzelf op kan komen, dan moeten jullie hem ook trouw zijn en vertellen wat je weet. ”

Het bleef stil. Rosernary zat te trillen, ze durfde zich niet te bewegen. Belinda stond half op en ging weer zitten. Martin keek met een nogal bleek gezicht voor zich.

Het was Arabella die de eerste klas een grote verrassing bezorgde. Ze stond opeens op en zei zacht:

„William, ik kan beter iets vertellen. We hadden een geheim, en het is heel aardig van Julian om het niet te vertellen. Ik was gisteren jarig - en we vonden het leuk om een nachtfeest te hebben. ”

Ze hield op, ze was zo zenuwachtig dat ze bijna niet kon praten. De hele school luisterde vol interesse.

„Ga door, ” zei Rita vriendelijk.

„Nou - weet je, we moesten de dingen hier en daar verbergen, ” zei Arabella. „Het was zo leuk. We hebben niets tegen Elizabeth gezegd - omdat ze monitor is en ze het misschien had willen verhinderen. Nou, Julian verborg m’n biscuits in de oude spellenkast - en hij ging ze na twaalven halen. Ik vermoed, dat Elizabeth dat bedoelt. Maar het waren mijn biscuits, en ik heb hem gevraagd ze te halen, en hij heeft ze naar de zitkamer gebracht waar we waren. En ik vind het vreselijk gemeen van Elizabeth, dat ze Julian ervan beschuldigt ze te willen stelen. Dat heeft ze al eerder gedaan. De hele klas weet dat ze gezegd heeft, dat hij geld en snoep pakt dat niet van hem is. ”

Dit was een hele lange toespraak. Arabella hield opeens op, en ging, bijna hijgend, zitten. Julian keek haar dankbaar aan. Hij wist, dat ze het helemaal niet leuk zou vinden om over haar nachtfeest te vertellen - maar ze had het gedaan om hem te helpen. Hij had nu een veel hogere dunk van het ijdele meisje - en de anderen ook.

William en Rita hadden aandachtig geluisterd naar alles wat Arabella gezegd had. Elizabeth ook. Toen ze de verklaring hoorde voor Julians nachtelijke tocht, werd ze spier--wit, en begonnen haar knieën te trillen. Ze begreep meteen, dat ze zich in ieder geval wat dat betreft vreselijk vergist had. William keek Elizabeth aan, z’n ogen keken heel streng.

„Elizabeth, je schijnt iets onvergeeflijks gedaan te hebben - je hebt Julian van iets beschuldigd dat hij niet gedaan heeft. Ik vermoed dat je hem zelfs niet om een verklaring gevraagd hebt, je hebt gewoon aangenomen dat hij iets verkeerds deed. ”

Elizabeth bleef doodstil zitten. Ze kon geen woord uitbrengen.

„Arabella zegt dat dit niet de eerste keer is dat je Julian beschuldigd hebt. En deze laatste beschuldiging is vals gebleken, is het mogelijk dat die eerste beschuldigingen ook vals zijn? We zullen ze niet in deze zaal aanhoren. Maar Rita en ik willen, dat ie naar ons toekomt om alles uit te leggen. ”

„Ja, William, ” zei Elizabeth zacht. „Het - het spijt me heel erg. Ik wist het niet. ”

„Dat is geen excuus, ” zei William streng. „Ik begrijp niet wat jij dit kwartaal hebt, Elizabeth. We hebben je het vorige kwartaal monitor gemaakt, omdat we allemaal vonden dat je dat verdiende - maar dit kwartaal heb je ons allemaal in de steek gelaten. Ik ben bang dat de meesten van ons al denken dat je niet langer monitor kunt zijn. ”

Een aantal jongens en meisjes waren het daarmee eens. Ze stampten met hun voeten op de vloer.

„Je bent twee keer de klas uitgestuurd, ” zei William. „En om dezelfde reden - de klas op stelten zetten met flauwe streken. Dat is geen gedrag voor een monitor. Elizabeth, ik geloof dat we je hulp niet langer kunnen gebruiken. Je moet aftreden en ons een ander in jouw plaats laten kiezen. ”

Dit was te veel voor Elizabeth. Ze snikte, sprong van het podium en rende de zaal uit. Ze was een mislukking. Ze was een slechte monitor. En oh, ze was er zo trots op geweest!

William deed geen moeite om haar tegen te houden. Hij keek ernstig langs de volle banken. „We moeten nu een andere monitor kiezen, ” zei hij. „Willen jullie erover nadenken wie jullie in Elizabeths plaats als monitor willen? ”

De kinderen dachten na. De vergadering was nogal naar verlopen - maar voor elke kind was het een les geweest. Ze moesten nooit, nooit iemand ergens van beschuldigen, als ze niet heel zeker van hun zaak waren. Ieder kind had duidelijk gezien wat een verdriet er veroorzaakt was, en ze wisten dat Elizabeth haar straf verdiend had.

Arme Elizabeth! Altijd was er iets. Wat zou ze nu gaan doen?

ELIZABETH PRAAT MET WILLIAM EN RITA

Er werd een nieuwe monitor gekozen. Het was een meisje uit de tweede klas, ze heette Susan. Geen enkel kind buiten de eerste klas had een eersteklasser gekozen. Het was duidelijk dat bijna iedereen dacht, dat het beter was dat de eerste klas een oudere monitor had.

„Arabella, dat was erg dapper van je om van het nachtfeest te vertellen, ” zei Rosemary bewonderend. Dat vonden de anderen ook allemaal. Arabella was erg trots op zichzelf. Ze had het echt gedaan zonder aan zichzelf te denken, en daar was ze zelf verbaasd over. Het was zo’n prettig gevoel om te weten dat de rest van de klas haar ergens om bewonderde.

Een jongen was niet erg op z’n gemak. Het was Julian. Hij was erg boos op Elizabeth, omdat ze hem vals beschuldigd had - maar hij wist dat ze door hem twee keer de klas

uitgestuurd was, en niet door haar eigen streken. Gedeeltelijk door zijn streken en de gevolgen daarvan, was Elizabeth nu geen monitor meer.

„Rita en William hadden natuurlijk kunnen zeggen dat ze het niet meer kon zijn, omdat ze mii vals beschuldigd had, ” zei Julian in zichzelf. „Maar het klonk alsof het was, omdat ze uit de klas gestuurd was. Nou ja, ze verdient het toch niet om een monitor te zijn - dus waarom zou ik me druk maken? ”

Maar hij piekerde er toch over, omdat hij, net als Elizabeth, heel eerlijk was. En hoewel hij een hekel aan het meisje had, wist hij dat dat geen reden was om gemeen te zijn. Hij was er zelf heel goed door gerold, dank zij Arabella. Maar Elizabeth niet. Zelfs Harry, Robert, en Kathleen, haar beste vrienden, hadden geen vriendelijk woord voor haar op dat moment.

De vergadering werd na het kiezen van eeni nieuwe monitor gesloten. De kinderen gingen de zaal uit, en bespraken wat er gebeurd was. Je wist nooit hoe een vergadering zou verlopen.

„Je kunt op de Whyteleafe School niets verborgen houden! ” zei Eileen, een van de oudere meisjes. „Vroeg of laat komen ieders fouten aan het licht, en worden ze verbeterd. Vroeg of laat worden onze goeie dingen ontdekt en beloond. En we doen het allemaal zelf. Ik geloof, dat het erg goed voor ons is. ”

Juffrouw Belle en juffrouw Best waren bij de vergadering geweest, en hadden vol belangstelling geluisterd. William en Rita bleven om even met hen te praten.

„Hebben we het goed gedaan, juffrouw Belle? ” vroeg William.

„Dat geloof ik wel, ” zei juffrouw Belle, en juffrouw Best knikte ook. „Maar, William, praat zo snel mogelijk met Elizabeth, en laat haar vertellen over wat ze van Julian gedacht heeft - er is daar duidelijk iets vreemds. Elizabeth denkt zulke dingen niet zonder reden. Er is nog steeds iets wat we niet weten. ”

„Ja. We zullen Elizabeth nu meteen laten roepen, ” zei Rita. „Ik vraag me af, waar ze is. ”

Ze was in het donker in de stallen, ze snikte tegen het paard dat ze elke ochtend bereed. Het paard drukte z’n snoet tegen haar aan, en vroeg zich af wat er met z’n kleine bazin aan de hand was

Ze droogde al gauw haar ogen en ging op een omgekeerde emmer in de hoek zitten.

Ze was verbaasd, en had erg veel spijt van wat ze over Julian gezegd had. ze schaamde zich heel erg, en vond het vreselijk dat ze afgezet was als monitor. Ze had het gevoel dat ze de anderen niet meer onder ogen durfde komen. Maar ze wist, dat ze wel zou moeten.

„Wat is er toch met mij? ” vroeg ze zich af. „Ik neem me voor om heel goed en behulpzaam te zijn en alles - en dan doe ik precies het tegenovergestelde! Ik word driftig, ik zeg lelijke dingen - en nu haat iedereen me. Vooral Julian. Het is vreemd met Julian. Ik heb zelf gezien, dat hij m’n gemerkte gulden had. Ik zag een van m’n snoepjes uit z’n zak vallen. Daarom dacht ik ook dat hij die biscuits wilde stelen, en dat was niet zo. Maar heeft hij die andere dingen gepakt? ”

Iemand liep luid roepend langs. „Elizabeth! Waar ben je? ”

Er waren kinderen op uit gestuurd om haar te zoeken, om te zeggen dat ze bij William en Rita moest komen. Ze was

in de school niet te vinden, dus liep Nora buiten naar haar te zoeken met een zaklantaarn.

Eerst besloot Elizabeth geen antwoord te geven. Ze kon de anderen gewoon nog niet onder ogen komen. Toen kreeg ze weer een beetje moed, en ze stond op.

„Ik ben geen lafaard, ” dacht ze. „William en Rita hebben me gedeeltelijk gestraft voor iets dat ik niet gedaan heb -want ik heb geen flauwe grappen uitgehaald in de klas -maar dat andere heb ik wel gedaan - ik heb een valse aanklacht ingediend tegen Julian, hoewel ik echt geloofde dat het waar was. Dus moet ik het nu onder ogen zien en me niet aanstellen.

„Elizabeth, ben je daar? ” kwam Nora’s stem weer.

„Deze keer gaf het meisje antwoord. „Ja, ik kom. ”

Ze kwam de stal uit. Nora bescheen haar met haar zaklantaarn.

„Ik heb overal naar je lopen zoeken, idioot, ” zei ze. „Je moet bij William en Rita komen. Schiet op. ”

„Goed, ” zei Elizabeth somber. Zou ze weer op haar kop krijgen? Was het niet genoeg, dat ze gestraft was waar iedereen bij was?

Ze wreef met haar zakdoek over haar gezicht en rende naar de school. Ze ging naar Williams studeerkamer. Ze klopte.

„Kom binnen! ” zei Williams stem. Ze ging naar binnen en zag William en Rita in leunstoelen zitten. Ze keken allebei ernstig op toen ze binnenkwam.

„Ga daar maar zitten, ” zei Rita vriendelijk. Ze had medelijden met het koppige meisje, dat zo vaak in moeilijkheden was. Elizabeth was blij met de vriendelijke klank in Rita’s stem. Ze ging zitten.

„Rita, ” zei ze, „het spijt me verschrikkelijk, dat ik me zo vergist heb. Ik dacht echt dat ik gelijk had. ”

„Daarom willen we met je praten, ” zei Rita. „We wilden niet dat je nog meer over Julian zei waar de anderen bij waren, voor het geval je het weer bij het verkeerde eind had. Maar nu willen we, dat je ons precies vertelt waardoor je er zo zeker van was, dat het Julian moest zijn. ”

Elizabeth vertelde hen alles — over Rosemary’s geld en dat van Arabella; hoe haar eigen gemerkte gulden verdwenen was - en in Julians hand te voorschijn gekomen was; en hoe haar eigen snoepje uit zijn zak gevallen was.

„Deze dingen weet je heel, heel zeker? ” vroeg William met een bezorgd gezicht. Het was heel duidelijk dat er echt een dief was - iemand uit de eerste klas - maar hij was er niet zo zeker van dat het Julian was! Hij en Rita dachten allebei dat, welke fouten de jongen ook had, hoe onverschillig hij ook was, hij niet oneerlijk was.

„Dus je begrijpt, William en Rita, ” besloot Elizabeth, „door al die dingen nam ik aan dat Julian die biscuits gisteravond wilde stelen. Het was verschrikkelijk stom van me -maar ik kwam op die gedachte door die andere dingen. ” „Elizabeth, waarom dacht je dat je dit zelf kon oplossen, toen er voor het eerst geld verdwenen was? ” vroeg Rita. „Dat had je niet mogen doen. Je had meteen naar ons moeten komen. Jij, als monitor, had dit aan ons door moeten geven, zodat wij konden proberen het op de juiste manier aan te pakken. ”

„Oh, ” zei Elizabeth verbaasd. „Oh. Ik dacht eigenlijk dat ik zoiets zelf kon regelen - en ik dacht dat het fijn zou zijn om die dingen in orde te brengen zonder er de vergadering mee lastig te vallen. ”

„Elizabeth je moet het verschil leren zien tussen grote en kleine dingen, ” zei Rita. „Monitors kunnen zaken afhan-delen zoals ervoor zorgen, dat niemand meer praat nadat het licht uit is, raad geven bij domme ruzietjes, en dat soort dingen. Maar als er iets ernstigs is, verwachten we dat onze monitors daarmee naar ons komen. Kijk eens wat je gedaan hebt door te proberen dit in je eentje te regelen. Je hebt Julian van iets heel ergs beschuldigd, je hebt Arabella ertoe gedwongen haar geheim te vertellen, en je bent geen monitor meer. ”

„Ik voelde me zo geweldig als monitor, ” zei Elizabeth terwijl ze een paar tranen wegveegde.

„Ja, je voelde je te geweldig, ” zei Rita. „Zo geweldig dat je dacht een zaak te kunnen regelen waarmee juffrouw Belle en juffrouw Best nog moeite zouden hebben! Je hebt nog een heleboel te leren, Elizabeth - maar je maakt het jezelf wel moeilijk! ”

„Ja, ” zei Elizabeth. „Ik denk niet genoeg na. Ik vlieg er meteen op af, val uit - en raak m’n vrienden kwijt - en alles! ”

Ze zuchtte diep.

„Nou, ” zei William. „Je hebt ook een goede kant Elizabeth - je hebt de moed je eigen fouten onder ogen te zien, en dat is de eerste stap om er iets aan te doen. Je hoeft niet zo in de put te zitten. Misschien krijg je alles nog terug wat je kwijt bent, als je je verstand maar gebruikt. ”

„Ik geloof dat we Julian beter hierheen kunnen laten komen om hem te vertellen wat Elizabeth gezegd heeft, ” zei Rita. „Misschien heeft hij een verklaring voor die gemerkte gulden - en het snoepje. Ik weet zeker, dat hij ze niet gepakt heeft. ”

„Oh - laat me gaan voor hij komt, ” smeekte Elizabeth, Julian was wel de laatste die ze nu wilde zien. Ze zag z’n groene ogen al minachtend naar haar kijken. Nee - ze kon het nu niet verdragen.

„Nee - je moet blijven om te luisteren naar wat hij te zeggen heeft, ” zei Rita beslist. „Als Julian die dingen niet gepakt heeft, is er iets vreemds aan de hand. We moeten weten wat dat is. ”

Dus moest Elizabeth in Williams studeerkamer blijven zitten. Oh, wat was dit een afschuwelijke dag!

IN HUN HART NIET SLECHT!

Julian kwam meteen. Hij was verbaasd, toen hij Eliza-beth ook zag zitten. Hij keek naar haar en luisterde toen beleefd naar William en Rita.

„Julian, we hebben een paar vreemde dingen van Eliza-beth gehoord, ” zei William. „We weten zeker, dat je er een verklaring voor hebt. Wil je naar me luisteren terwijl ik ze vertel - en dan kun jij zeggen wat je ervan denkt. ”

Julian luisterde terwijl William alles herhaalde wat Eliza-beth hem en Rita verteld had. Julian wist niet wat hij hoorde.

„Nu begrijp ik waarom Elizabeth dacht dat ik de dief was, ” zei hij. „Het was ook wel vreemd. Had ik echt die gemerkte gulden? En is er werkelijk een snoepje van Elizabeth uit m’n zak gevallen? Ik heb wel iets horen vallen, maar daar het snoepje niet van mij was, heb ik het niet opgeraapt. Ik heb het op de vloer zien liggen, maar ik wist zelfs niet dat

het uit mijn zak gevallen was. Ik heb het daar beslist niet in gedaan. ”

„Hoe is het er dan in gekomen? ” vroeg Rita verbaasd.

„Ik geloof dat ik die gulden nog heb, ” zei Julian opeens. Hij voelde in z’n zak en haalde een gloednieuwe gulden te voorschijn. Hij bekeek hem goed. Het kruisje was nog steeds zichtbaar. „Het is de zelfde gulden, ” zei Julian.

„Dat kruisje heb ik erop getekend, ” zei Elizabeth. Julian keek er nadenkend naar.

„Weet je, ik weet zeker, nu ik erover nadenk, dat ik die week niet zo’n mooie nieuwe gulden uit de doos gekregen heb, ” zei hij. „Dat had ik moeten zien. Ik weet zeker dat ik twee oude guldens gekregen heb. Dus moet iemand die nieuwe gulden in mijn zak gedaan hebben - en een oude gepakt hebben. Waarom? ”

„En iemand moet ook een van Elizabeth snoepjes in je zak gedaan hebben, ” zei William. „Is er een jongen of een meisje, die een grote hekel aan je heeft, Julian? "

Julian dacht diep na. „Nou, nee - behalve Elizabeth natuurlijk. ”

Elizabeth was erg van streek toen ze dit hoorde. Al haar afkeer voor Julian was verdwenen, nu ze met William en Rita wist dat Julian het geld of de snoepjes niet gepakt had, maar iemand een lelijke streek met hem uitgehaald had.

„Elizabeth haat me gewoon, ” zei Julian, „maar ik weet zeker, dat ze zoiets niet zou doen! ”

„Oh, Julian - natuurlijk niet, ” zei die arme Elizabeth, bijna weer in tranen. „Julian, ik haat je niet. Het spijt me allemaal meer dan ik kan zeggen. Ik schaam me zo. Ik doe altijd zulke dingen. Ik weet dat je het me nooit zult vergeven. ”

Julian keek ernstig naar haar met z’n vreemde groene ogen. „Ik heb het je al vergeven, ” zei hij onverwacht. „Ik blijf nooit kwaad. Maar ik vind je niet erg aardig en ik kan geen vriendschap meer met je sluiten, Elizabeth. Maar er is iets, dat ik nu ook graag wil bekennen. ”

Hij keek naar William en Rita. „Jullie zeiden op de vergadering dat Elizabeth twee keer de klas uitgestuurd was, omdat ze zich misdragen had, ” zei hij. „Nou, dat was niet haar schuld. ” Hij keek Elizabeth aan. „Elizabeth, ik heb iets uitgehaald met die boeken. Ik heb veren onder de onderste gelegd - en als die veer lossprong vielen ze. En ik heb druppels tegen het plafond geplakt, vlak boven je hoofd, zodat ze op je haar vielen zodra de vloeistoffen in water veranderden. En ik heb niespoeder tussen de bladzijden van je Franse boek gestrooid. ”

William en Rita luisterden stomverbaasd naar hem. Ze begrepen niet waar Julian het over had. Maar Elizabeth wist het natuurlijk heel goed. Ze keek Julian met open mond aan.

Veren onder haar boeken! Druppels die in water veranderden! Niespoeder in haar boek! Het meisje kon haar oren bijna niet geloven. Ze keek Julian ongelovig aan.

En toen, opeens, begon ze te lachen. Ze kon er niets aan doen. Ze dacht aan de boeken die zo vreemd van haar lessenaar sprongen. Ze dacht aan die druppels water - en die niesbui. Ze vond het allemaal erg grappig, ook al had ze er straf voor gekregen.

Wat moest ze lachen. Ze gooide haar hoofd achterover en schaterde het uit. William, Rita en Julian hadden niet verbaasder kunnen zijn. Ze staarden naar het lachende meisje, en begonnen toen ook te lachen. Elizabeth had een erg aanstekelijke lach.

Tenslotte veegde Elizabeth haar ogen droog en hield op. „Oh, jee, ” zei ze, „ik begrijp niet hoe ik zo kon lachen, terwijl ik zo ongelukkig was. Maar ik kon er niets aan doen, het leek allemaal zo grappig toen ik er aan terugdacht, ik was zo verbaasd. ”

Julian stak opeens z’n hand uit en pakte die van Elizabeth.

„Dat is sportief van je, ” zei hij. „Ik had nooit kunnen denken dat je zou lachen, als je ik zou vertellen, wat ik gedaan heb om wraak te nemen. Ik dacht dat je zou gaan huilen - of woedend worden - of koppig - maar ik had nooit gedacht dat je zou lachen. Je bent echt sportief Elizabeth, zo vind ik je weer aardig! ”

„Oh, ” zei Elizabeth, ze kon haar oren bijna niet geloven. „Oh, Julian! Dat is aardig van je. Maar wat gek om me weer aardig te vinden, omdat ik moest lachen. ”

„Het is helemaal niet gek, ” zei William. „Iemand die zo kan lachen, als iemand een grap met hem uitgehaald heeft is, zoals Julian zei, erg sportief, en erg aantrekkelijk. Die lach van jou heeft een heleboel goed gemaakt Elizabeth. Nu begrijpen we elkaar veel beter. ”

Julian drukte Elizabeths hand. „Ik vind Het niet erg, dat je van die lelijke dingen over me gezegd hebt, en jij vindt het niet erg dat ik die streken uitgehaald heb, ” zei hij. „Dus nu staan we gelijk en kunnen we opnieuw beginnen. Wil je m’n vriendin zijn? ”

„Oh, ja, Julian, ” zei Elizabeth gelukkig. „Ja, graag. En het kan me niet schelen of je het boven m’n hoofd laat hagelen of sneeuwen, of welk poeder dan ook in m’n boeken doet. Oh, nu ben ik weer blij. ”

William en Rita keken elkaar glimlachend aan. Elizabeth

kon erg dom doen, en driftige, verkeerde dingen doen -maar ze had een goed hart.

„Nou, ” zei William, „we hebben een heleboel dingen opgehelderd - maar we weten nog steeds niet wie de echte dief is - want hij kan nog steeds doorgaan met het pakken van dingen, die niet van hem zijn. We kunnen alleen maar hopen dat we hem snel vinden, voor er nog meer moeilijkheden komen. Tussen haakjes, Elizabeth, als je je eerste beschuldiging alleen tegen hem gezegd hebt, zoals je beweert, hoe komt het dan dat de hele klas het weet? Je hebt het toch zeker niet zelf verder verteld? ”

„Nee, ik heb geen woord gezegd, ” zei Elizabeth meteen. „Ik zei dat ik het niet zou doen, en ik heb het ook niet gedaan. ”

„Nou, ik heb zeker niets gezegd, ” zei Julian. „En toch wist de hele klas het. ”

„Er was er maar een die het ook wist, ” zei Elizabeth bezorgd. „En dat was Martin Follett. Hij was in de stal, Julian, terwijl wij buiten stonden. Hij kwam naar buiten toen jij weggelopen was, en hij bood me een gulden aan voor die, welke ik kwijt was. Ik vond het erg aardig van hem. Hij beloofde geen woord te zeggen over wat hij gehoord had. ”

„Nou, hij moet het bijna iedereen verteld hebben, die stiekemerd, ” zei Julian, die om de een of andere reden Martin nooit zo erg gemogen had. „Maar het doet er niet toe. Nou - bedankt William en Rita dat je met ons gepraat hebt. ”

Hij grijnsde en z’n groene ogen schitterden. Elizabeth keek naar hem. Ze vond hem erg aardig. Hoe had ze ooit kunnen denken dat Julian iets echt gemeens kon doen? Wat was ze toch een naar kind!

„Hij zegt altijd dat hij doet waar hij zin in heeft, en dat

hij zich niet druk maakt over z’n werk als hij geen zin heeft, en het kan hem niet schelen wat voor moeilijkheden hij krijgt, en hij haalt afschuwelijke streken uit - maar ik weet heel zeker dat hij in z’n hart goed is, ” zei Elizabeth in zichzelf.

En Julian grijnsde naar haar en dacht: „Ze is vreselijk driftig, en zegt stomme dingen, en maakt overal vijanden -maar ik weet heel zeker dat ze in haar hart goed is! ”

„Nou, welterusten, lastpakken, ” zei William, en gaf hen een vriendelijk duwtje. „Elizabeth, het spijt me dat je geen monitor meer bent, maar ik denk dat je zelf wel begrijpt, dat je wat meer gezond verstand nodig hebt voor de kinderen je weer zullen vertrouwen. Je bent zo impulsief als je een idee in je hoofd hebt. ”

„Ja, ik weet het, ” zei Elizabeth. „Ik heb het deze keer niet goed gedaan - maar ik zal het nog eens proberen en dan goed doen, wacht maar af! ”

Het tweetal ging de kamer uit en William en Rita keken elkaar aan.

„Twee goeie kinderen, ” zei William. „Laten we chocolademelk maken, Rita. Het wordt laat. Gossie, ik vraag me af wie die misselijke dief is in de eerste klas. Het moet iemand uit die klas zijn. Hij is niet alleen een misselijke dief, maar vals ook, hij probeert de schuld op iemand anders te schuiven! ”

„Ja, het moet iemand zijn, die echt slecht is, ” zei Rita. „Iemand die erg moeilijk aan te pakken zal zijn. Het kan een jongen of een meisje zijn - ik vraag me af wie. ”

Julian en Elizabeth liepen de gang door naar hun eigen zitkamer. Het was bijna bedtijd. Ze hadden nog ongeveer een kwartier.

„Ik ga met je mee de zitkamer in, ” zei Julian, en Elizabeth kneep dankbaar in z’n arm. Hij had begrepen, dat ze niet alleen voor de hele klas wilde staan. Het was moeilijk om iedereen onder ogen te komen, nu ze niet langer monitor was.

„Dank je, Julian, ” zei ze en deed de deur open om naar binnen te gaan.

JULIAN IS ERG GRAPPIG

De eersteklassers hadden bijna de hele tijd over Eliza-beth zitten praten, zich afgevraagd waar ze was, en gezegd dat het haar verdiende loon was, dat ze straf gekregen had. Iedereen stond aan Julians kant, dat was zeker.

„Ik zal Julian vertellen wat ik van Elizabeth vind, ” zei Arabella. „Ik heb haar nooit gemogen, zelfs niet toen ik in de vakantie bij haar logeerde. ”

„Ik moet zeggen dat het jammer was, dat Elizabeth Julian beschuldigd heeft zonder het zeker te weten, ” zei Jenny.

„Ze was zeker boos, omdat ze niet op mijn feestje gevraagd was, ” zei Arabella hatelijk. „Dus heeft ze wraak genomen op Julian. ”

„Nee, dat is niets voor Elizabeth, ” zei Robert.

„Nou, ik zeg geen woord tegen haar, ” zei Martin. „Ze is gemeen geweest tegen Julian. ”

„Ssst. Daar komt ze, ” zei Belinda opeens. De deur ging open en Elizabeth kwam binnen. Ze had verwacht minachtende blikken te zien en zelfs hatelijke opmerkingen te horen, en dat gebeurde ook. Een paar kinderen keerden haar hun rug toe.

Dicht achter haar kwam Julian. Hij, zag meteen, dat de eersteklassers het Elizabeth niet gemakkelijk zouden maken.

„Julian, ” zei Arabella, „we vinden het allemaal, verschrikkelijk wat er op de vergadering voorgevallen is. ”

„Je zult wel erg boos zijn, ” zei Martin. „Dat zou ik ook zijn. ”

„Dat was ik ook, ” zei Julian met z’n aardige lage stem, „maar nu niet meer. Kom, Elizabeth - we hebben nog een minuut of tien voor we naar bed moeten. We gaan een spelletje kaarten. Waar zijn de kaarten? ”

„In mijn kastje, ” zei Elizabeth dankbaar. Het was afschuwelijk om die kamer in te komen - maar wat was het aardig van Julian om het zo voor haar op te nemen - hij was weer haar vriend. Ze zocht naar de kaarten.

Elke jongen en elk meisje staarde Julian stomverbaasd aan. Was hij gek geworden? Had hij vriendschap gesloten met het meisje dat zulke vreselijke dingen van hem gezegd had? Het was niet mogelijk. Het kon niet waar zijn.

Maar het was blijkbaar wel waar. Julian deelde de kaarten uit, en al gauw waren hij en Elizabeth in het spel verdiept. De anderen waren zo verbaasd dat ze, zonder iets te zeggen, toekeken. Ze hadden er geen woorden voor. Arabella was wel het meest verbaasd, en zij was de eerste die iets zei.

„Nou! ” zei ze, „wat heb jij opeens, Julian? Weet je niet, dat Elizabeth je grootste vijandin is? ”

„Je vergist je, Arabella, ” zei Julian vriendelijk. „Ze is m’n beste vriendin. Het was allemaal een domme vergissing. ”

Iets in Julians stem waarschuwde de anderen niets te zeggen. Ze gingen terug naar hun eigen spellen en lieten Elizabeth en Julian met rust.

„Bedankt, Julian, ” fluisterde Elizabeth.

Z’n groene ogen keken haar vrolijk aan. „Dat is wel goed, ” zei hij. „Als je hulp nodig hebt, kun je op mij rekenen, grootste vijand! ”

„Oh, Julian! ” zei Elizabeth, half lachend, en half huilend. Toen ging de bel voor bedtijd en iedereen ruimde z’n boeken en spellen op en ging naar boven.

De eerstvolgende dagen waren niet gemakkelijk voor Elizabeth. De andere kinderen konden niet zo gemakkelijk vergeven en vergeten als Julian, en ze deden erg koel tegen haar. Een paar waren er wel vriendelijk - Kathleen, en Ro-bert, en Harry. Maar de meesten lieten haar links liggen en leken blij te zijn, dat ze geen monitor meer was.

Joan, die nu in de tweede klas zat en die Elizabeths vriendin was, kwam naar haar toe. Ze pakte Elizabeths hand en drukte hem. „Ik weet niet precies hoe het in elkaar zit, ” zei ze, „maar een ding weet ik wel, Elizabeth - dat je dat allemaal niet gezegd zou hebben, als je niet echt gedacht had, dat het waar was. Het gaat allemaal weer over en jij wordt weer monitor, wacht maar af! ”

Elizabeth was blij met de vriendelijke woorden van haar echte vrienden. „Nou weet ik wat het is, als iemand aardig is tegen iemand die moeilijkheden heeft, ” dacht ze. „Ik zal niet vergeten hoe blij ik nu ben met vriendelijkheid - en dat zal ik ook zijn tegen een ander die in moeilijkheden raakt. ”

Elizabeth keek in die dagen heel ernstig. Ze werkte erg hard, was heel stil, en haar vrolijke lach was lang niet zo vaak te horen. Julian plaagde haar ermee.

„Je bent helemaal stil geworden, net als Rosemary, ” zei hij. „Kom - lach eens even, Elizabeth. Ik wil geen sombere vriendin. ”

Maar Elizabeth had een schok gehad en moest daar eerst overheen komen. Julian vroeg zich af, wat hij moest doen om haar weer op te vrolijken. Hij probeerde een paar grappen te verzinnen.

Hij vertelde de kinderen wat hij van plan was. „Luister, ” zei hij, „als we met mijnheer Leslie in het laboratorium zijn, zal ik wat geluiden maken. Maar jullie moeten allemaal doen alsof je niets hoort. Begrijp je? Doe of je niets hoort, dan kunnen we lachen. ”

Natuurkunde was dat kwartaal een beetje saai. Mijnheer Leslie was nogal vervelend en erg streng. De kinderen mochten hem niet, dus vonden ze Julians idee prachtig. Ze renden die ochtend naar het laboratorium.

„Welk geluid ga je maken? ” vroeg Belinda.

„Wacht maar af, ” zei Julian grijnzend. „Wij kunnen lachen — en er staan mijnheer Leslie een paar verrassingen te wachten. ”

Dat was waar.

Hij kwam stijf het lokaal binnenlopen, knikte naar de kinderen en zei dat ze konden gaan zitten.

„Vanmorgen, ” zei hij, „gaan we schijfjes aardappel gebruiken als stijfsel. Ik heb hier..

Hij bleef een poosje praten, en deelde daarna schijfjes aardappel uit.

Al gauw waren de kinderhoofden gebogen over hun experiment.

Langzaam drong een vreemd geluid tot hem door. Het was net een heel hoog fluitje, zo hoog dat het het voortdurende gepiep van een vleermuis leek, of van een strijkstok die over een heel strak gespannen vioolsnaar werd getrokken.

“Iiiiieeeee, ” klonk het. „Iiiiieeee. ”

Alle kinderen keken in Julians richting. Hij zat over z’n werk gebogen, en er was geen enkele beweging van mond of keel te zien. Toch wist iedereen, dat hij dat vreemde geluid moest maken.

Mijnheer Leslie keek op. „Wat is dat voor een geluid? ” vroeg hij meteen.

„Geluid? ” vroeg Jenny onschuldig. „Wat voor geluid, mijnheer Leslie? ”

„Dat hoge, piepende geluid, ” zei mijnheer Leslie ongeduldig.

Jenny hield haar hoofd scheef, en deed alsof ze luisterde. Alle kinderen deden hetzelfde. Van buiten klonk het geluid van een vliegtuig.

„Oh. U hoorde een vliegtuig, mijnheer Leslie, ” zei Jenny pienter. Iedereen giechelde.

Mijnheer Leslie fronste. „Doe niet zo dwaas, Jenny. Vliegtuigen maken geen hoog piepend geluid. Daar is het weer! ”

„Iiiieeee! ” Iedereen hoorde het, maar deed alsof hij niets hoorde. Ze bogen hun hoofd over hun werk, en hadden moeite hun lachen in te houden.

Julian ging over op een ander geluid. In de klas klonk een diep grommend geluid. Mijnheer Leslie schrok.

„Is er een hond in de klas? ” vroeg hij.

„Een hond, mijnheer Leslie? ” zei Belinda, terwijl ze om zich heen keek. „Ik zie er geen. ”

Elizabeth schoot in de lach en deed alsof ze hoestte. Het grommende geluid ging door, soms heel zacht, dan weer heel hard. Mijnheer Leslie begreep er niets van.

„Horen jullie niets? ” vroeg hij aan de kinderen die vlak bij hem zaten. „Net een gegrom. ”

„Daarnet zei u, dat het een piepend geluid was, mijnheer, ” zei Harry verbaasd. „Is het een piepend gegrom, of een grommend gepiep? ”

Elizabeth ontplofte weer, en Jenny stopte haar zakdoek in haar mond. Mijnheer Leslie werd erg boos.

„Er valt helemaal niets te lachen, ” snauwde hij. „Hemel -wat is dat nou? ”

Julian was weer van geluid veranderd en nu was er een vreemd, dof boem-boem-boem hoorbaar. Het leek niet uit een bepaalde richting te komen, zeker niet van Julian 1

Mijnheer Leslie werd bang. Hij keek naar de kinderen. Niet een leek dit nieuwe geluid te horen. Wat vreemd! Er moest iets aan de hand zijn met z’n oren. Hij drukte z’n handen ertegen. Misschien was hij wel ziek. Dan hoorde je soms geluiden.

Boem-boem-boem klonk het vreemde, gesmoorde geluid. „Horen jullie een boem-boem geluid? ” vroeg mijnheer Leslie zacht aan Harry. Harry hield z’n hoofd scheef. Hij luisterde met z’n hand achter z’n oor. Hij luisterde met z’n andere hand achter z’n andere oor. Hij luisterde met beide handen achter beide oren.

Elizabeth giechelde. Ze kon er echt niets aan doen. Jenny giechelde ook. Mijnheer Leslie keek woedend naar hen. Daarna keek hij Harry aan.

„Nou, als jij het niet hoort, moet er iets mis zijn met m’n oren, ” zei hij. „Gaan jullie door met je werk. Houd op met giechelen, Jenny. ”

Het volgend geluid was een krakend hek. Het was te veel voor die arme mijnheer Leslie. Hij mompelde iets over zich niet goed voelen, hij vluchtte de klas uit, en droeg de kinderen op verder te gaan met hun werk tot hij terugkwam.

Veder gaan met hun werk? Dat was onmogelijk! Ze schaterden, proestten, giechelden. De tranen stroomden over Jenny’s wangen. Harry rolde over de vloer. Elizabeth schaterde aanstekelijk. Julian stond er grijnzend tussen.

„Oh, dat heeft me goed gedaan! ” zei Elizabeth, terwijl ze de tranen uit haar ogen veegde. „Ik heb nog nooit zo gelachen. Oh, Julian, je bent geweldig! Dat moet je nog eens doen. Oh, het was prachtig! ”

Het deed iedereen goed. De lucht was opgeklaard door al dat lachen. Iedereen was opeens vriendelijk en hartelijk. Het was fijn om samen te zijn en te kunnen lachen en spelen, om vrienden te zijn. De eerste klas was opeens veel fijner!

EEN PAAR SCHOKKEN VOOR JULIAN

Julians succes tijdens de les van mijnheer Leslie steeg hem een beetje naar z’n hoofd. Hij probeerde een aantal geluiden bij Mam’zelle in de klas, en ook in de tekenles. Hij maakte een loeiend geluid bij Mam’zelle, hij wist, dat ze doodsbang was voor koeien.

Die arme Mam’zelle dacht echt dat er een koe door de gang liep, en ze stond te bibberen. „Een koe! ” zei ze. „Alleen een koe maakt zo’n geluid. ”

Boe-oe-oe, ” zei de koe, en Mam’zelle huiverde. Ze kon koeien niet uitstaan, en zou nooit een weide ingaan waar er een was.

„Ik zal de koe wegjagen, Mam’zelle, ” zei Jenny, die genoot. Ze rende naar de deur en maakte daar schuivende, loeiende geluiden, waardoor de klas het uitschaterde. Toen

begon het tot Mam’zelle door te dringen dat er over het algemeen geen koeien door schoolgangen wandelden, en keek ze oplettend naar Julian. Maakte die akelige jongen weer een van z’n geluiden?

De eerste klas had veel plezier met Julians geluiden en streken. Er scheen geen eind aan te komen. Z’n heldere verstand verzon de ene streek na de andere, en ze waren zo goed dat geen enkele leerkracht scheen te beseffen, dat het streken waren, voor het te laat was.

Julian gebruikte het niespoeder weer, deze keer bij mijnheer Lewis, de muziekleraar, terwijl hij zangles gaf. Hij nam een paar klassen samen voor de zangles en iedereen brulde al gauw van het lachen toen mijnheer Lewis achter elkaar nieste, hij kon het niet inhouden. Julian werd de held van de school door als z’n grappen en streken.

Maar bij de leerkrachten was hij geen held. Ze spraken vaak over hem, soms boos, soms verdrietig.

„Hij is de knapste jongen, die we ooit op Whyteleafe gehad hebben, ” zei juffrouw Rangcr. „Verreweg de knapste. Als hij zou willen werken, zou hij elke beurs kunnen winnen. Z’n hersens zijn geweldig als hij ze maar zou willen gebruiken. ”

„Hij denkt alleen maar aan grappen, ” zei mijnheer Leslie boos. Hij was er nu van overtuigd, dat die vreemde geluiden tijdens z’n natuurkundeles gemaakt waren door Julian en elke keer als hij eraan dacht, werd hij weer boos. En toch had die jongen, alsof hij z’n streek goed had willen maken, een prachtig proefwerk voor mijnheer Leslie gemaakt. Het was een vreemd joch.

Tijdens de vergadering na die waarin Elizabeth afgezet was als monitor, was het meisje opgestaan.

„Ik wil alleen maar zeggen dat ik nu weet, dat ik het helemaal mis had wat Julian betreft, ” zei ze. „Dat heb ik tegen hem gezegd, en hij heeft het heel goed opgenomen - en we zijn weer goede vrienden. Het spijt me dat ik zo’n slechte monitor geweest ben. Als ik ooit weer monitor word, zal ik het beter doen. ”

„Dank je, Elizabeth, ” zei William. „We zijn blij dat de beschuldiging tegen Julian helemaal ingetrokken is — en blij te weten dat hij groot genoeg was het jou te vergeven en weer zo snel vriendschap te sluiten. ”

Het was even stil. Julian grijnsde naar Elizabeth, en ze lachte terug. Toen sprak William verder, met een ernstig gezicht.

„Maar ik moet nog iets tegen Julian zeggen, ” zei hij. „Iets dat niet zo leuk is. Julian, alle leerkrachten zijn slecht over je te spreken. Het is niet zozeer dat je grappen uithaalt in de klas, maar dat je je hersens alleen maar voor die dingen gebruikt en voor niets anders. Volgens iedereen heb je een fantastisch verstand, vindingrijk en origineel - hersenen die later iets zouden kunnen doen voor de wereld - maar je gebruikt ze alleen voor onzin, en nooit voor werk dat de moeite waard is. ”

Hij hield op. Julian kreeg een kleur en stak z’n handen dieper in z’n zakken. Dit stond hem helemaal niet aan.

„Het is erg leuk om je klas slap van het lachen te maken en een held te zijn vanwege je grappen, ” zei William, „maar het zou veel beter zijn als je ook hard werkte, zodat je later een held bent in de wetenschap, of onder de uitvinders. ”

„Oh, het kan me niet schelen of ik beroemd ben of niet als ik volwassen ben, ” zei Julian nogal ruw. Hij was altijd ruw als hij verlegen was. „Ik wil alleen maar plezier hebben, doen waar ik zin in heb en de anderen laten doen waar zij zin in hebben. Het is stom om hard te werken, en

„Sta op als je tegen ons praat, en haal je handen uit je zakken, ” zei William.

Julian fronste, stond op, en haalde z’n handen uit z’n zakken.

„Het spijt me, William, ” zei hij, z’n groene ogen keken boos. „Ik heb niets meer te zeggen - alleen dat het mijn hersenen zijn, en dat ik zelf moet weten hoe ik ze gebruik. Al die brave praatjes zeggen mij niets. ”

„Dat zie ik, ” zei William. „Het is jammer. Je schijnt alleen aan jezelf te denken. Op een dag zul je wel van gedachten veranderen - maar waardoor, dat weet ik niet. Ik ben bang dat het iets zal zijn, waarvan je veel verdriet zult hebben. ”

Julian ging zitten. Z’n verstand gebruiken om hard te werken, terwijl hij kon luieren en plezier hebben! Dank je feestelijk. Tijd genoeg om z’n verstand te gaan gebruiken als hij z’n brood moet gaan verdienen.

Elizabeth zei niets tegen hem over Williams woorden. Het leek een beetje op wat ze zelf wel eens tegen hem gezegd had toen ze nog monitor was. Het waren geen brave praatjes. Het was gezond verstand. Het was dom van Julian om niet te werken. Hij kon geweldige beurzen verdienen, en allerlei fijne dingen doen als hij volwassen was. Het was vreemd dat hij dat niet wilde.

Het enige gevolg van Williams toespraak was, dat Julian nog slechter ging werken! Hij was bijna altijd de slechtste van de klas, maar in die week waren z’n cijfers zo slecht dat Julian zelf verbaasd was, toen hij ze hoorde. Hij grijnsde vrolijk. Het kon hem niet schelen dat hij de slechtste was!

De week verstreek, en de ouderdag begon te naderen. De kinderen begonnen over het bezoek van hun ouders te praten.

Elizabeth praatte er met Julian over.

„Komen jouw ouders, Julian? ”

„Ik hoop het, ” zei de jongen. „Ik zou m’n moeder graag zien. Ze is gewoon mooi. Echt waar - en zo vrolijk en lief. ”

Julians ogen glansden als hij over z’n moeder sprak. Het was duidelijk, dat hij meer van haar hield dan van wat ook. Hij hield ook van z’n vader, maar z’n mooie, vrolijke moeder ging voor.

„Ik draag voor moeder m’n haar zo lang, ” zei hij lachend tegen Elizabeth. „Zij vindt dit mooi. En zij houdt van mijn grappen en streken en geluiden. ”

„Maar is ze niet teleurgesteld als ze hoort, dat je altijd de slechtste van de klas bent? ” vroeg Elizabeth nieuwsgierig. „Mijn moeder zou zich voor me schamen. ”

„Oh, de mijne wil dat ik geniet, ” zei Julian. „Het kan haar niet schelen of ik de beste ben of niet. ”

Elizabeth vond Julians moeder een beetje vreemd. Maar Julian was zelf ook vreemd - erg aardig en opwindend, maar vreemd.

Het was tenslotte ouderdag - en de meeste ouders kwamen. Mevrouw Allen was er ook en Elizabeth omhelsde haar.

„Je ziet er goed uit, lieverd, ” zei mevrouw Allen. „We moeten Arabella meevragen, hè - want zij krijgt geen bezoek. ”

„Oh, ” zei Elizabeth, „moet het echt, moeder? ”

Ze zag Julian en riep naar hem. „Julian, hier is m’n moeder. Is de jouwe er al? ”

„Nee, ” zei Julian, een beetje bezorgd. „Ze is er nog niet -en ze had gezegd dat ze vroeg zou komen. Ik vraag me af of ze pech gekregen heeft met de auto. ”

Op dat moment rinkelde de telefoon in de hal. Mijnheer Johns ging opnemen. Hij riep Julian en nam de jongen mee een kamer in. Elizabeth vroeg zich af of er iets gebeurd was.

„Moeder, ik moet wachten tot Julian terugkomt voor ik met u meega, ” zei ze. Ze hoefde niet lang te wachten. De deur ging open en Julian kwam naar buiten. Maar wat een vreemde Julian!

Hij zag spierwit, en in z’n ogen stond zo’n pijn te lezen dat Elizabeth het bijna niet kon verdragen om naar hem te kijken. Ze rende naar hem toe.

„Julian! Wat is er? Wat is er gebeurd? ”

„Ga weg, ” zei Julian, terwijl hij haar verblind wegduwde, alsof hij bijna niet kon zien. Hij liep alleen de tuin in. Elizabeth rende mijnheer Johns na.

„Mijnheer Johns! Mijnheer Johns! Wat is er met Julian? Wilt u het alstublieft - alstublieft vertellen? ”

„Het is z’n moeder, ” zei mijnheer Johns, „ze is erg ziek -doodziek. Zijn vader is dokter, weet je, en hij is bij haar, en nog een paar goede dokters. Ze is te ziek voor bezoek. Je ziet dat het een klap voor hem is. Misschien kun jij hem helpen, Elizabeth. Jij bent toch z’n vriendin? ”

„Ja, ” zei Elizabeth, haar warme hart verlangde ernaar de jongen te troosten. Hij was zo trots op z’n moeder - hij hield zoveel van haar. Voor hem was ze heel bijzonder. Oh, ze zou toch zeker, zeker wel beter worden!

Ze rende naar haar moeder. „Moeder, luister. Ik kan vandaag niet mee. Het spijt me zo - maar Julians moeder is doodziek - en ik ben z’n vriendin, dus moet ik bij hem blijven. Zou u alleen met Arabella kunnen gaan? Ik vind dat ik echt bij Julian moet blijven. ”

„Goed, ” zei haar moeder en ging op zoek naar Arabella. Elizabeth ging Julian zoeken. De hemel mocht weten waar hij zich verborg. Hij was net een gewond dier, dat in een hol kruipt. Arme, arme Julian - wat kon ze tegen hem zeggen?

JULIAN NEEMT EEN ERNSTIG BESLUIT

Julian was nergens te zien. Waar kon hij heen gegaan zijn? Elizabeth riep naar Harry. „Harry! Heb jij Julian ergens gezien? ”

„Ja - ik zag hem het hek uit rennen, ” zei Harry. „Wat heeft hij? ”

Elizabeth gaf geen antwoord. Ze rende ook naar het schoolhek. Ze vroeg zich af of Julian een trein wilde nemen om naar z’n moeder te gaan. Ze rende het hek uit en keek de weg af.

In de verte zag ze een jongen rennen. Dat moest Julian zijn. Elizabeth vloog hem achterna. Ze hijgde. Ze moest hem op de een of andere manier te pakken zien te krijgen. Hij was in moeilijkheden, en misschien kon ze hem helpen.

Ze rende de weg af en ging een hoek om. Er was niemand te zien. Hoe had Julian in zo’n korte tijd zo ver kunnen komen? Hij kon de volgende hoek toch nog niet om zijn! Elizabeth liep bezorgd door.

Ze kwam bij de volgende hoek. Op de hoofdweg was ook niemand te zien. Waar kon Julian zijn? Ze liep een stukje terug, ze dacht dat hij misschien door een hek gegaan was in

een veld een stukje terug. Ze liep langs een telefooncel, zonder eraan te denken erin te kijken en ze schrok, toen ze opeens de deur open hoorde gaan, en Julians stem dringend hoorde roepen.

„Elizabeth! Oh, Elizabeth! Heb jij klein geld bij je? ”

Elizabeth draaide zich om en zag Julian in de telefooncel staan. Ze rende naar hem toe, en zocht in haar zak naar geld.

„Ja - hier is een kwartje - en een paar dubbeltjes, ” zei ze. „Wat ben je aan het doen? ”

„M’n vader opbellen, ” zei Julian. „Mijnheer Johns zei, dat ik het niet moest doen - hij zei dat m’n vader niet door telefoontjes gestoord zou willen worden - en hij zal wel gelijk hebben - maar ik moet hem zelf een paar dingen vragen. ”

Hij pakte het geld van Elizabeth aan en deed de deur van de cel weer dicht. Elizabeth wachtte buiten. Ze moest lang wachten.

Het duurde een kwartier voor Julian z’n vader kon bereiken, en de jongen was bijna wanhopig door het oponthoud. Hij zag zo wit en keek zo verloren, dat het Elizabeth heel wat kostte om de deur niet open te doen en bij hem te gaan staan.

Maar eindelijk kreeg hij z’n vader aan de telefoon en Elizabeth kon zien dat hij van alles vroeg, hoewel ze niets kon verstaan. Hij sprak ongeveer vijf minuten met z’n vader, en legde toen de hoorn neer. Hij kwam met een spierwit gezicht naar buiten.

„Ik geloof dat ik moet overgeven, ” zei hij en zag bijna groen. Hij pakte Elizabeths hand en liep door het hek dicht bij het veld in. Hij ging zitten, nog steeds groen. Maar hij was niet misselijk meer. De groene kleur trok langzaam weg, en er kwam weer een beetje kleur op z’n wangen.

„Ik ben een idioot, ” zei hij tegen Elizabeth, zonder haar aan te kijken, „maar ik kan er niets aan doen. Niemand weet hoeveel ik van m’n moeder houd - of hoe lief en goed ze is. ” Elizabeth zag dat hij moeite deed om niet te huilen, en kon zelf wel huilen. Ze wist niet wat ze moest doen of zeggen. Dus bleef ze alleen maar dicht bij Julian zitten en kneep af en toe in z’n hand.

Tenslotte zei ze zacht, „Wat zei je vader? ”

„Hij zei - hij zei - moeder heeft een klein kansje, ” zei Julian, en beet hard op z’n lip. „Een heel klein kansje. Ik kan er gewoon niet aan denken, Elizabeth. ”

„Julian - de dokters zijn tegenwoordig zo knap, ” zei Elizabeth. „Ze wordt vast weer beter. Ze zullen haar redden. Je zult het zien! ”

„M’n vader zei, dat ze een nieuw medicijn proberen, ” zei Julian rusteloos, terwijl hij aan het gras naast hem trok. „Hij zei, dat hij en nog twee dokters er jaren aan gewerkt hebben - en het is bijna klaar. Hij gaat vandaag wat halen, om het op moeder te proberen. Hij zei dat het de laatste hoop was - het kan haar een klein kansje geven. ”

„Julian, jouw vader moet heel knap zijn, ” zei Elizabeth. „Oh, Julian, het moet geweldig zijn om zo knap te zijn, en dingen te ontdekken die het leven van anderen kunnen redden. Stel je voor - stel je eens even voor - dat het knappe werk van je vader je moeders leven zou kunnen redden. Je moet zijn verstand hebben, denk ik, Julian. Jij bent ook heel knap. Oh, Julian, eens kun jij misschien iemands leven redden door het gebruik van een geweldige uitvinding van jou. ” Elizabeth zei dit om Julian te troosten - maar tot haar schrik draaide de jongen zich om in het gras en begon te snikken.

„Wat is er? Doe dat niet, ” smeekte Elizabeth. Maar Julian lette niet op haar. Na een poosje ging hij weer zitten, zocht naar een zakdoek, die hij niet had en wreef met z’n handen over z’n vuile gezicht. Elizabeth gaf hem haar zakdoek. Hij pakte hem aan en veegde z’n gezicht af.

„Als het nieuwe geneesmiddel van m’n vader m’n moeder echt redt, komt dat, doordat hij er jaren aan gewerkt heeft, komt dat, doordat hij z’n hersens goed gebruikt heeft, ” zei Julian, bijna alsof hij in zichzelf sprak. „Ik vond het dom van hem om zo hard te werken, zonder veel plezier of lange vakanties. ”

Hij wreef weer over z’n ogen. Elizabeth luisterde, ze wilde hem niet onderbreken. Julian was heel ernstig. Dit was misschien een heel belangrijk moment - het moment waarop hij besloot welke weg hij zou gaan - de gemakkelijke, laat-maar-waaien- weg, of de harde vermoeiende weg die z’n vader genomen had - de weg van hard werken, van onzelfzuchtig zwoegen, altijd voor anderen.

Julian praatte door, nog steeds alsof hij hardop zat te denken.

„Ik heb ook een goed verstand meegekregen - en ik heb het verspild. Het is m’n verdiende loon dat dit gebeurt. M’n vader heeft al die jaren z’n hersens gebruikt - en misschien kan hij daardoor het leven van m’n moeder redden. Het is de mooiste beloning die hij zich kan denken. Oh, als ik m’n moeder zou kunnen houden, wat zou ik dan hard werken! Het is een straf voor mij. William heeft het gezegd. ” Julian streek z’n haar naar achteren en beet op z’n trillende lip.

„Je hebt een geweldig verstand, Ju, ” zei Elizabeth zacht. „Ik heb de leraren over je horen praten. Ze zeiden dat je alles zou kunnen, alles. En weet je, ik geloof dat als je een bepaalde gave hebt, of een goed verstand, het erg fijn kan zijn om er gebruik van te maken, en je kunt ook andere mensen geluk brengen. Dit zijn geen brave praatjes, Julian, heus niet. ”

„Ik weet het, ” zei Julian. „Het is wijs en verstandig. Oh, waarom heb ik moeder niet laten zien wat ik kan, toen het nog kon? Ze zou zo trots op me geweest zijn! Ze heeft altijd gezegd, dat het haar niet kon schelen wat ik deed - maar ze zou zo trots geweest zijn, als' ik echt iets gedaan had. Nu is het te laat. ”

„Dat is het niet - nietwaar, ” zei Elizabeth. „Je weet dat je moeder een kans heeft. Dat heeft je vader zelf gezegd. Bovendien, wat er ook gebeurt, Julian, je kunt toch hard werken en je verstand gebruiken en iets belangrijks doen. Je zou kunnen worden wat je wilde! ”

„Ik word chirurg, ” zei Julian, z’n groene ogen glansden. „Ik zal nieuwe manieren ontdekken om mensen te genezen. Ik zal proeven doen, en dingen ontdekken die miljoenen mensen hun gezondheid teruggeven. ”

„Ik weet zeker, dat het je zal lukken, Julian! ” zei Elizabeth.

„Maar moeder zal er niet meer zijn om me te zien, ” zei Julian en hij stond opeens op en liep naar het hek. „Oh, Elizabeth, nu begrijp ik waarom dit gebeurd is. Het is zo’n beetje het enige dat me laat zien hoe ik ben, en ik schaam me. Ik wilde - oh, ik wilde —”

Hij hield op. Elizabeth wist wat hij wilde. Hij wilde, dat hij zo’n afschuwelijke les niet nodig had gehad. Maar zo ging het nu eenmaal. Het meisje stond op en liep met hem mee.

Ze liepen terug naar school, en onderweg kwamen ze langs een klein kerkje.

„Ik ga even naar binnen, ” zei Julian. „Ik moet een ernstige belofte doen en dat kan ik beter hier doen. Blijf jij maar hier, Elizabeth. ”

Hij ging het kleine, donkere kerkje in. Elizabeth ging op de houten bank buiten zitten.

„Ik kan beter ook bidden, ” dacht ze. „Als Julians moeder maar beter wordt! Maar ergens geloof ik niet dat ze beter wordt. Ik geloof dat die arme Julian hard en goed zal moeten werken zonder dat z’n moeder er is om trots op hem te zijn. ”

Even later kwam Julian weer naar buiten. Hij had een vastberaden blik in z’n ogen en Elizabeth wist dat, wat er ook zou gebeuren, hij z’n belofte nooit zou breken. Julian zou z’n verstand niet alleen maar gebruiken voor z’n plezier. Nu zou hij z’n hele leven net als z’n vader doen, en het gebruiken voor andere mensen. Misschien zou hij, zoals hij gezegd had, een beroemde chirurg worden, een fantastische dokter.

Ze liepen zwijgend terug naar school. Er waren daar geen kinderen, ze waren allemaal met hun vrienden of met hun ouders weg.

Julian gaf Elizabeth haar vuile zakdoek terug.

„Het spijt me, dat je je uitje gemist hebt, ” zei hij met een scheef lachje, „maar ik had niet zonder je gekund. ”

„Laten we wat eten pakken en gaan piknikken, ” zei Elizabeth.

Julian schudde z’n hoofd. „Nee, ” zei hij, „ik wil hier blijven - voor het geval er nieuws is. Misschien hoor ik niets, vandaag, zei m’n vader - of de eerste twee dagen. Maar er kan iets komen, weet je. ”

„Ja, ” zei Elizabeth. „Goed, dan blijven we hier. Laten we wat in de tuin gaan doen. John zal er niet zijn, maar ik weet

wat er gedaan moet worden. Er moet wat sla geplant worden, en er moet ook nog wat gespit worden. Denk je dat je dat kunt? "

Julian knikte. Ze gingen samen naar buiten, en waren al gauw druk bezig. Wat was het fijn om in de zon en de wind te werken! Wat was het fijn om een vriend te hebben, en hem te helpen als dat nodig was!

MARTIN HEEFT EEN VERRASSING VOOR ELIZABETH

Er kwam die dag geen nieuws voor Julian, behalve de boodschap dat z’n moeders toestand nog dezelfde was, niet slechter en niet beter. De andere kinderen schrokken van het bericht en iedereen deed z’n best hem te troosten, ieder op zijn manier.

Vreemd genoeg leek Martin het meest van streek. Eliza-beth vond dit vreemd, omdat Julian Martin nooit erg gemogen had en geen moeite gedaan had dat te verbergen. Martin ging naar Elizabeth, hij leek erg van streek.

„Kan ik iets voor Julian doen? ” vroeg hij. „Kan ik helemaal niets doen? ”

„Ik denk het niet, ” zei Elizabeth. „Het is erg lief van je, Martin - maar zelfs ik kan niet veel doen. ”

„Denk je dat z’n moeder beter zal worden? ” vroeg Martin.

„Ergens geloof ik het niet, ” zei Elizabeth. „Het zal vreselijk voor hem zijn als het bericht komt. Ik zou hem maar niet lastig vallen als ik jou was, Martin. ”

Martin schuifelde heen en weer, speelde met de potloden en de boeken, en Elizabeth werd ongeduldig.

„Wat heb je, Martin? Je bent vreselijk onrustig! ” zei ze. „Je laat de tafel bibberen, en ik wil schrijven. ”

Er was buiten Elizabeth en Martin maar een kind in de zitkamer, en dat was Belinda. Ze maakte haar werk af, en ging toen weg.

Martin deed de deur achter haar dicht en kwam terug naar Elizabeth.

„Ik wil je raad vragen, Elizabeth, ” zei hij zenuwachtig.

„Nou, doe dat maar niet, ” zei Elizabeth meteen. „Ik ben geen monitor meer. Je moet naar je nieuwe monitor gaan. ”

„Ik ken Susan niet, en jou ken ik wel, ” zei Martin. „Er is iets dat me vreselijk dwars zit, Elizabeth - en nu Julian het zo moeilijk heeft, is het nog erger. Ik houd ook erg veel van m’n moeder, dus ik weet wat Julian doormaakt. Laat me alsjeblieft vertellen wat er is, Elizabeth. ”

„Martin, vertel het me niet, ” zei Elizabeth. „Eerlijk, ik kan je toch niet helpen. Ik ben helemaal niet zeker meer van mezelf - ik doe steeds iets verkeerd. Kijk maar eens hoe ik die arme Julian beschuldigd heb. Daar zal ik me m’n hele leven voor schamen. En hij heeft het zo goed opgenomen. Ga jij maar naar Susan. ”'

„Ik kan het niet aan iemand vertellen die ik niet ken, ” zei Martin wanhopig. „Ik wil niet dat je me helpt. Ik wil het alleen maar kwijt. ”

„Goed - vertel het dan maar, ” zei Elizabeth. „Heb je iets gedaan? Sta in hemelsnaam stil, Martin. Wat heb je toch? ”

Martin ging aan de tafel zitten en drukte z’n handen tegen z’n gezicht. Elizabeth zag z’n gezicht rood worden, en vroeg

zich verbaasd af wat er met hem kon zijn. Hij sprak gesmoord tussen z’n vingers door.

„Ik heb dat geld gepakt - vrij veel - van Arabella - en Rosemary - en jou - en ook nog van anderen. En ik heb de snoepjes gepakt en de chocolade — en ik heb ook biscuits gepakt en een keer een cake, ” zei Martin met een vreemde doffe stem.

Elizabeth staarde hem aan, onthust en geschrokken.

„Dief die je bent! ” zei ze. „Lelijke, afschuwelijke dief. En toch leek je altijd zo vriendelijk en gul. Je bood me zelfs een gulden aan, toen ik de mijne kwijt was - en jij had hem dus! En je hebt Rosemary ook geld aangeboden en ze vond het vreselijk aardig van je. Martin Follett, je bent een naar joch en een afschuwelijke huichelaar, want je deed jezelf zo vriendelijk voor, terwijl je zelf de dief was. ”

Martin zei niets, hij zat daar maar met z’n gezicht in z’n handen. Elizabeth voelde woede en minachting.

„Waarom heb je het mij verteld? Ik wilde het niet horen. Ik heb die arme Julian beschuldigd van dingen die jij gedaan hebt, mormel. En oh, Martin - heb jij die gemerkte gulden in Julians zak gedaan - en het snoepje ook - om me te laten denken dat hij ze gepakt had? Was jij zo gemeen? ” Martin knikte. Z’n gezicht was trog steeds verborgen. „Ja. Dat heb ik allemaal gedaan. Ik was bang toen ik zag, dat die gulden gemerkt was - en ik vond Julian niet aardig, omdat hij mij niet mocht. En ik wilde zo graag aardig gevonden worden. Niemand vindt mij ooit aardig. ”

„Dat verbaast me niets, ” zei Elizabeth minachtend. „Hemel, het was al gemeen genoeg om dat geld en die andere dingen te pakken - maar het was nog veel gemener om te proberen de schuld op iemand anders te schuiven. Dat is niet

alleen gemeen, het is ook laf. Ik begrijp niet, waarom je mij dit allemaal verteld hebt. Dat moet je William en Rita vertellen, niet mij. ”

„Dat kan ik niet, ” zei Martin kreunend.

„Denk eens aan wat je allemaal gedaan hebt! ” zei Eliza-beth, die erg boos werd terwijl ze eraan dacht. „Jij maakte dat ik die arme Julian verdacht - en ik heb hem beschuldigd - en hij nam wraak door ervoor te zorgen, dat ik de klas uit gestuurd werd - en daardoor werd ik afgezet als monitor. Martin Follett, ik vind je de gemeenste, naarste jongen die ik ooit gezien heb, ik wilde dat je het me nooit verteld had. ”

„Nou - ik kan er niet aan denken, dat ik hem in moeilijkheden gebracht heb, nu hij zo - zo vreselijk ongelukkig is, ” zei Martin. „Daarom heb ik het jou verteld. ”

„Nou, ik wilde dat je het iemand anders verteld had, ” zei Elizabeth opstaand. „Ik kan je niet helpen en heb er ook geen zin in. Je bent gemeen en laf. Je hoort niet op Whyte-leafe. Bovendien maak ik me teveel zorgen over Julian om me druk te maken over jou! ”

Het meisje keek Martin minachtend aan, stond op en ging de kamer uit. Wat misselijk! Hoe kon iemand zich zo gedragen - stelen, en dan de schuld op iemand anders schuiven -en die er ook voor op laten draaien!

Rosemary kwam de zitkamer in toen Elizabeth weg wilde gaan. Elizabeth ging naar de muziekkamer, en begon te oefenen, ze dacht onder het spelen aan Julian en Martin en haarzelf.

Korte tijd later ging de deur van de oefenkamer open en keek Rosemary naar binnen. Haar aardige, slappe gezichtje stond nogal angstig toen Elizabeth naar haar fronste. Maar

voor een keet was Rosemary sterk, en ondanks Elizabeths frons kwam ze de muziekkamer in en deed de deur dicht.

„Wat wil je? ” vroeg Elizabeth.

„Wat heeft Martin? ” vroeg Rosemary. „Is hij ziek? Hij zag er vreselijk uit, toen ik hem daarnet in de zitkamer zag. ”

„Goed, ” zei Elizabeth, en begon weer te spelen. „Z’n verdiende loon! ”

„Waarom? ” vroeg Rosemary verbaasd.

Elizabeth wilde het haar niet vertellen. „Ik mag Martin niet, ” zei ze en speelde door.

„Maar Elizabeth, waarom niet? ” zei Rosemary. „Hij is echt heel vriendelijk. Je weet dat hij altijd snoep en zo weggeeft. En als iemand z’n geld kwijt is, biedt hij hem iets aan. Ik vind hem de gulste jongen die ik ken. Hij snoept zelf nooit - hij geeft het alleen maar weg. ”

„Ga alsjeblieft weg, Rosemary, ik moet studeren, ” zei Elizabeth, die het niet kon aanhoren.

„Maar, Elizabeth, wat heeft die arme Martin? ” vroeg Rosemary. „Hij zag er echt vreselijk uit. Heb je iets lelijks tegen hem gezegd? Je weet hoe lelijk je tegen die arme Ju-lian geweest bent. Je wilt ook nooit iemand een kans geven, hè? ”

Elizabeth gaf geen antwoord, en Rosemary ging de kamer uit, ze ging zelfs zover om de deur dicht te slaan, zo boos was ze. Ze ging liever niet terug naar Martin, omdat hij haar z’n rug toegekeerd had, en gezegd had dat ze weg moest gaan.

Het was vreemd.

„Ik denk dat Elizabeth nu met hem ruzie gemaakt heeft! ” dacht ze. „Nou - het heeft niet veel zin gehad, dat ik naar haar toe gegaan ben. ”

Maar dat had het wel. Zodra ze weg was, dacht Elizabeth aan de dingen die Rosemary over Martin gezegd had - en dat leek haar opeens erg vreemd.

„Ze zei, dat hij de gulste jongen was die ze kende, ” zei Elizabeth in zichzelf. „Ze zei, dat hij zelf nooit snoepte, maar alles weggaf. En als iemand z’n geld kwijt is, biedt hij altijd iets aan. Wat gek om dingen te stelen en ze dan weer weg te geven! Zoiets heb ik nog nooit gehoord. ”

Elizabeth hield op met spelen, en dacht diep na. Hoe kon Martin tegelijk gemeen en gul zijn? Hoe kon hij kinderen ongelukkig maken door dingen weg te nemen en anderen gelukkig door ze iets te geven? Het leek zo vreemd. En toch deed hij dat - zonder twijfel.

„Hij steelt niet voor zichzelf, ” dacht Elizabeth. „Ik vind het erg vreemd. Ik wilde dat ik er met iemand over kon praten. Maar ik ga niet naar Susan, en ik ga nu zeker niet naar William en Rita. Ik wil niet dat ze denken, dat ik me weer ergens mee bemoei - en bovendien ben ik geen monitor meer. Het was vervelend van Martin om het mij te vertellen. ”

Ze dacht er een tijd over na, en toen gebeurde er iets waardoor ze het vergat. Dat was midden in de rekenles.

De kinderen hoorden de telefoon rinkelen in de hal. Hij ging een paar keer over en toen nam iemand hem op. De voetstappen kwamen de gang door, en er werd op de deur van de klas geklopt.

Er kwam een dienstmeisje binnen dat iets tegen juffrouw Ranger zei. „Juffrouw, er is een dringend gesprek voor jongeheer Julian. Het is een interlokaal gesprek, dus ben ik niet eerst naar juffrouw Belle gegaan. ”

Julian was al van z’n stoel voor het meisje uitgesproken was. Met een spierwit gezicht rende hij de klas uit. Eliza-beths hart stond bijna stil. Eindelijk was er nieuws voor Julian. Maar zou het goed zijn of slecht? De hele klas zat stil te wachten.

„Laat het nieuws goed zijn - laat het goed zijn, ” zei Elizabeth telkens en telkens weer in zichzelf, en zag niet eens dat ze overal in haar schrift vlekken gemaakt had.

MARTIN IS HEEL VREEMD

Ze hoorden dat de haak op het toestel gelegd werd. Daarna het geluid van voetstappen in de gang, terug naar de klas - haastige voetstappen. De deur werd opengegooid, en Julian kwam binnen, een stralende Julian, met schitterende ogen en een lachende mond.

„Goed nieuws, ” zei hij. „Het is goed. ”

„Hoera! ” riep Elizabeth, die vreemd genoeg wilde huilen.

„Goed, oh wat goed! ” riep Jenny.

„Ik ben zo blij! ” schreeuwde Harry, en hij stampte met z’n voeten op de vloer. Het leek alsof de kinderen lawaai moesten maken om hun blijdschap af te reageren. Een paar klapten in hun handen. Jenny gaf Belinda een klap op haar rug, ze wist niet waarom. Iedereen was dolblij.

„Ik ben erg blij voor je, Julian, ” zei juffrouw Ranger. „Is je moeder veel beter? ”

„Veel - veel beter, ” zei Julian, z’n gezicht gloeide. „En het is allemaal gekomen door dat fantastische nieuwe geneesmiddel waaraan m’n vader en z’n twee vrienden jaren-

lang gewerkt hebben. Het heeft m’n moeder een kans gegeven - een kleine kans - en vanmorgen ging het opeens de goede kant op, ze wordt beter. Gossie, ik weet niet hoe ik vanmorgen moet werken! ”

Juffrouw Ranger lachte. „Nou - over vijf minuten begint de pauze. Jullie kunnen beter je spullen opbergen, dan hebben jullie vijf minuten extra om je uit te leven. Iedereen is blij voor je, Julian. ”

Dus legde de eerste klas de boeken weg, en rende vrolijk de tuin in. De andere klassen waren verbaasd, toen ze hen hoorden spelen voor de bel gegaan was. Elizabeth sleepte Julian naar een rustig hoekje.

„Julian, is het niet geweldig? Ben je nu weer gelukkig? ”

„Gelukkiger dan ik ooit geweest ben, ” zei de jongen. „Ik heb het gevoel, dat ik nog een kans gekregen heb - nog een kans om m’n moeder te laten zien, dat ze iemand heeft op wie ze trots kan zijn. Gossie, nou ga ik aan het werk! Ik ga al m’n examens met hoge cijfers afleggen, probeer elke beurs te krijgen die ik kan, en studeer zo snel mogelijk af als arts. Ik ga m’n hersens gebruiken, zoals ze nog nooit gebruikt zijn! ”

„Binnen een week ben je de beste van de klas, ” zei Elizabeth lachend. „Maar Julian, je blijft toch ook leuke dingen doen, hè? ”

„Nou, dat weet ik nog niet, ” zei Julian. „Misschien dat ik in de tijd die ik over heb grappen verzin - maar ik verknoei nu geen tijd meer met onzin. Ik zal wel zien. Ik begin met een schone lei - word helemaal braaf, zoals jij zo graag wilde! ”

„Nee - dat wilde ik niet! ” zei Elizabeth. „Ik houd van goeie mensen, maar niet van brave Hendrikken. Bewaar nog wat geluiden en grappen voor ons, Julian - je moet wel eens uitrusten van het harde werken! ”

Julian lachte en ze gingen met de anderen spelen. De jongen was dol van blijdschap. Al z’n angst was verdwenen - z’n moeder was beter - hij zou haar gauw weer zien - hij had dit kwartaal nog tijd om hard voor haar te werken, en haar te laten zien wat hij kon.

Een tijdje dacht Elizabeth niet aan Martin. Toen zag ze hem af en toe, hij zag er, zoals Rosemary al gezegd had, heel verloren uit. Hij hing op een vervelende manier om Julian heen.

„Oh hemel - ik heb helemaal niet meer aan Martin gedacht, ” dacht Elizabeth. „Nou, ik zal Julian niet vertellen wat hij tegen mij gezegd heeft. Hij is vandaag zo gelukkig en dat wil ik niet door Martin laten bederven. Bovendien heb ik genoeg op m’n kop gehad, omdat ik iets zelf wilde regelen. ”

Dus probeerde ze niet meer aan Martin te denken. Maar al gauw hing hij niet meer rond Julian, maar was hij steeds bij Elizabeth in de buurt. Hij leek helemaal verloren. Elizabeth was blij toen het bedtijd was en ze hem kwijt raakte.

De opwinding van die dag was een beetje teveel voor Elizabeth. Ze lag die avond in haar bed en kon niet slapen. Ze lag te draaien en te woelen, maar ze kon niet slapen, wat ze ook deed!

Ze dacht weer aan Martin. Telkens dacht ze weer: „Hoe kan iemand twee dingen tegelijk zijn? Hoe kun je egoïstisch zijn en tegelijk gul, vriendelijk en onvriendelijk? Ik wilde dat ik het wist. ”

Ze lag aan de vergaderingen te denken die ze meegemaakt had. Ze dacht aan de vreemde dingen die sommige kinderen

deden, en hoe 2e, als de reden voor hun gedrag gevonden was, genezen konden worden.

„Daar had je Harry - hij had af gekeken - maar dat kwam alleen doordat hij bang was de slechtste van de klas te zijn, wat z’n vader heel erg zou vinden, ” dacht Elizabeth. „En dan had je Robert - hij had het vorige kwartaal de kleintjes geplaagd - maar dat kwam alleen, doordat hij vreselijk jaloers was op z’n twee kleine broertjes. En dan ik - ik was afschuwelijk, maar nu ben ik veel beter, ook al gaat het dit kwartaal niet zo goed. ”

Ze herinnerde zich het grote boek waarin William en Rita een verslag schreven van elke vergadering. Daarin stonden de verhalen van een heleboel lastige kinderen.

„Maar ik geloof niet dat er aan Martin iets te doen is, ” dacht Elizabeth. „Ik vraag me af of er iets in Williams boek staat, dat een verklaring kan zijn voor Martins vreemde gedrag. Dat zou ik graag zien. Oh, hemel, ik wilde dat het al ochtend was. ”

De kinderen mochten in Williams boek kijken wanneer ze wilden.

„Ik ga nu meteen kijken, ” dacht Elizabeth opeens. „Anders kan ik helemaal niet slapen. Er is nu toch niemand meer, dus doe ik m’n ochtendjas aan, en ga naar beneden om in het boek te kijken. Dan heb ik tenminste iets te doen. ”

Ze glipte de slaapzaal uit, iedereen was vast in slaap, en ging naar beneden. In de hal stond een tafel en het boek lag in de la van die tafel.

Elizabeth had een zaklantaarn bij zich, want ze durfde het licht niet aan te doen. Ze pakte het boek.

Elizabeth keek hier en daar. Zij stond ook in het boek -daar stond het, ’De brutale ondeugd’ - zo had Harry haar

toen genoemd, toen ze de grootste belhamel van de school was. En hier stond ze weer, tot monitor benoemd wegens goed gedrag - en oh, hemel, hier stond ze weer, afgezet wegens slecht gedrag!

„Elizabeth is afgezet als monitor, omdat ze een van haar klasgenoten vals beschuldigd heeft van diefstal, en omdat haar gedrag in de klas toonde dat ze niet geschikt was voor monitor, ” stond er in Williams nette, kleine handschrift.

„Ik schijn vrij veel in dit boek voor te komen, ” zei Elizabeth. Ze keek naar de eerste bladzijden van het boek en las met interesse over andere kinderen die goed of slecht geweest waren, moeilijk of flink - kinderen die de school lang geleden verlaten hadden. Toen trok een stukje over een meisje haar aandacht. Het leek erg veel op het verhaal van Martin.

Ze las het door, sloeg toen het boek dicht en dacht diep na. „Wat een vreemd verhaal! ” dacht ze. „Het lijkt erg veel op dat van Martin. Dat meisje - Tessie - pakte ook geld -maar ze gebruikte er zelf niets van - ze gaf het even snel weer weg. En ze pakte bloemen uit de schooltuin, deed alsof ze ze gekocht had, en gaf ze aan de leraressen. En dat was allemaal, omdat niemand haar ooit aardig vond, dus probeerde ze hun vriendschap te kopen door ze iets te geven. Ze stal, zodat ze vriendelijk en gul kon lijken. Ik vraag me af of dat bij Martin ook zo is. ”

Ze ging diep in gedachten terug naar bed. „Wat vreselijk om zo weinig vrienden te hebben, dat je zoiets moet doen om ze te krijgen, ” dacht ze. „Ik vraag me af of ik morgen beter iets tegen Martin kan zeggen. Hij keek vandaag wel verdrietig. Maar ik heb me genoeg met anderen bemoeid. Ik zal hem morgen gewoon een paar dingen vragen, en het daarbij

laten. Hij kan verder doen waar hij zin in heeft. Het kan mij niet schelen. ”

Daarna viel ze in slaap en was ’s morgens zo moe, dat ze bijna niet wakker kon worden. Ze gingen geeuwend naar de eetzaal, grijnsde naar Julian, en ging zitten. Waar had ze ook weer over gepiekerd de vorige avond? Haar Frans? Nee - dat kende ze wel. Julian? Nee - die zorg was voorbij.

Natuurlijk - het was Martin. Ze keek naar z’n bleke gezicht.

„Hij is een naar joch, ” dacht ze. „Een echte naarling. Niemand vindt hem echt aardig, zelfs Rosemary niet, hoewel ze hem vriendelijk vindt. Het is vreemd dat hij geen enkele vriend heeft. Hoe afschuwelijk ik ook geweest ben, ik had altijd vrienden - er was altijd iemand die me aardig vond. ”

Kort na het ontbijt kreeg Elizabeth de kans om met Martin te praten. Elizabeth moest haar konijnen voeren en Martin had een marmotje. De kooien stonden naast elkaar en de twee kinderen waren al gauw bezig.

„Martin, ” begon Elizabeth. „Martin, waarom geef je alle snoepjes en al het geld dat je pakt weg, inplaats dat je het zelf houdt? Waarom pak je ze, als je ze niet zelf wilt hebben? ”

„Alleen omdat ik graag wil, dat de mensen me aardig vinden, en de mensen vinden je niet aardig als je niet vriendelijk en gul bent, ” zei Martin zacht. „Dat zegt m’n moeder altijd. Het is niet echt stelen, Elizabeth, ik geef alles meteen weg. Het is net zoiets als Robin Hood deed. ”

„Nee, dat is het niet, ” zei Elizabeth. „Helemaal niet. Het is stelen, en dat weet je best. Hoe kun je, Martin, ik zou doodgaan van schaamte! ”

„Nou, ik heb ook het gevoel dat ik doodga van schaamte na al die dingen die je gisteren tegen me gezegd hebt, ” zei Martin met een trillende stem. „Ik weet gewoon niet wat ik moet doen! ”

„Je kunt maar een ding doen - en dat doet zo’n lafaard als jij nooit, ” zei Elizabeth. „Je zou het zelf moeten zeggen op de volgende vergadering. Dat zou je moeten doen! ”

EEN SCHOOLWEDSTRIJD - EN ANDERE DINGEN

De school ging vrolijk verder. Er werd een lacrossewedstrijd gespeeld en Elizabeth deed mee. Het was een thuiswedstrijd, dus kwam de hele school kijken. Elizabeth was vreselijk opgewonden.

Julian speelde ook mee, en Robert.

Julian was in alle sporten goed. Hij kon snel rennen en handig vangen.

„We zouden het er vandaag goed af moeten brengen, ” zei Eileen, terwijl ze met het team naar het veld liep. „We hebben een paar sterke spelers uit de eerste klas. Elizabeth, blijf kalm, geef door als je kunt en ontplof alsjeblieft niet als een van je tegenstanders je tegen je enkel slaat! Julian, blijf bij Elizabeth in de buurt als je kunt, en laat haar aan jou doorgeven. Jij kunt beter vangen dan wie ook. ”

Het was een spannende wedstrijd. De andere school was met een sterk team gekomen. Elizabeth kreeg een mep op haar hand van een lacrosse stick, die zoveel pijn deed, dat ze dacht ermee te moeten stoppen.

Julian zag haar vertrokken gezicht. „Pech! ” riep hij. „Het

gaat heel goed, Elizabeth. Ga door! Wc maken zo een doelpunt, wacht maar af! ”

Elizabeth grijnsde. De pijn trok weg en ze speelde goed. De andere school maakte drie doelpunten en Whyteleafe maakte er ook drie. De kinderen die vol spanning toekeken zaten op hun horloge te kijken - nog maar een minuut!

Toen kreeg Elizabeth de bal en rende naar het doel. „Geef door, geef door! ” schreeuwde Julian. „Er zit iemand achter je! ”

Elizabeth gooide hem de bal handig toe, en hij ving hem. Maar er zat meteen een tegenstander achter hem aan, die probeerde de bal uit zijn net te slaan. Hij gaf hem snel aan Elizabeth terug, en zij gooide wanhopig de bal hard naar het doel.

Het was een wild schot - maar op de een of andere manier ging hij erin! Hij danste tegen een polletje gras en ging net langs het lacrossenet van de keeper. Hij rolde in een hoek van het doe! en bleef liggen.

De Whyteleafe School werd dol. Het eindfluitje ging, en de twee teams liepen het veld af. Julian gaf Elizabeth zo’n klap op haar rug dat ze zich verslikte.

„Goed van jou, Elizabeth! ” zei Julian stralend. „Precies op tijd. Geweldig! ”

„Nou - het was stom toeval, ” zei Elizabeth eerlijk. „Ik kon niet zien, waar ik gooide. Ik gooide maar in het wilde weg en hij ging heel toevallig in het doel! ”

De eersteklassers kwamen om haar heen staan. Het was heel fijn. Daarna kregen de twee teams een heel uitgebreide thee. Het was allemaal heel erg leuk.

„Ik vind dat je weer monitor zou moeten zijn! ” zei Rose-mary. „Ik ben nog nooit zo blij en trots geweest als toen jij

dat laatste doelpunt maakte, Elizabeth, vlak voor het fluitje ging. Ik vergat bijna adem te halen! ”

Elizabeth schoot in de lach. „Gossie - als iemand monitor kon worden door doelpunten te maken, wat zou dat gemakkelijk zijn! ”

Niemand had die avond zin om huiswerk te maken. Julian wilde eigenlijk een paar geluiden maken. De anderen keken naar hem, probeerden hem op gang te krijgen.

Julian wilde de anderen hun zin geven. Hij vroeg zich af wat hij kon doen. Zou hij het geluid nadoen van een naaimachine? Of het geluid van zoemende bijen?

Hij keek naar z’n boek. Hij was nog niet aan z’n Frans begonnen. Hij dacht aan z’n belofte, die hij zo ernstig gemaakt had in dat kleine kerkje. Dat zou hij nooit vergeten.

Julian drukte z’n handen tegen z’n oren en begon te werken. Als hij een paar minuten over had zou hij misschien iets grappigs doen - maar hij zou eerst z’n huiswerk maken!

Julian leerde gemakkelijk. Hij had een goed verstand, en een buitengewoon goed geheugen. Hij had al een heleboel gelezen, en wist vreselijk veel. Hij kon het gemakkelijk van de anderen winnen als hij dat wilde. Maar het was in het begin niet gemakkelijk, na zo lang geluierd te hebben.

Maar na de eerste week was Julian de beste van de klas! Hij stond een punt voor op Elizabeth, die ook haar uiterste best deed. Iedereen was stomverbaasd, vooral juffrouw Ranger.

„Julian, je schijnt of de slechtste of de beste te moeten zijn, ” zei ze, terwijl ze de punten voorlas. „De vorige week was je zo slecht dat het me verbaasde dat er nog punten waren. Deze week sta je een punt voor op Elizabeth, die buitengewoon goed gewerkt heeft. Ik ben trots op jullie beiden. ”

Elizabeth kreeg een kleur van plezier. Julian keek alsof het hem niets kon schelen, maar juffrouw Ranger wist, dat dat maar een houding was. Hij was veranderd en nu kon het hem wel schelen - hij wilde z’n hersens op de goede manier gebruiken.

„Ik denk dat de ziekte van z’n moeder er iets mee te maken heeft, ” dacht juffrouw Ranger. „Ik hoop alleen dat die grote verandering blijvend is! Het is heerlijk om Julian iets te leren als hij wil werken. Ik hoop, dat hij volgende week niet weer de slechtste is. ”

Maar Julian zou nooit meer de slechtste zijn. Hij zou die belofte houden.

Alleen Martin bracht er die week niet veel van terecht -het was nog erger dan het werk van Arabclla over het algemeen was! Hij stond helemaal onderaan en juffrouw Ranger sprak hem scherp toe.

„Je kunt beter, Martin. Je hebt nog nooit onderaan gestaan. Je zit maar te dromen. ”

Martin zat niet echt te dromen. Hij zat te piekeren. Hij wilde nu, dat hij maar niets tegen Elizabeth gezegd had. Ze had zulke harde dingen tegen hem gezegd, dingen die hij niet kon vergeten.

En ze had hem helemaal niet geholpen!

Juffrouw Ranger had ook iets tegen Arabella te zeggen. „Arabella, ik krijg genoeg van die slechte cijfers van jou. Jij bent de oudste van de klas. Ik geloof dat als je wat meer aandacht had voor je werk en minder voor je uiterlijk, we wat beter werk te zien zouden krijgen. ”

Arabella kreeg een kleur. Ze vond juffrouw Ranger erg onvriendelijk. „Ze is tegen mij scherper dan tegen de anderen, ” klaagde ze tegen Rosemary.

Dit was waar - maar juffrouw Ranger wist dat dat de enige manier was om dat ijdele kind aan te pakken. Het meisje vond het vreselijk om gekleineerd te worden, of op haar kop te krijgen waar iedereen bij zat. De Whyteleafe School was erg goed voor haar. Niemand nam daar een blad voor z’n mond.

Arabclla nam zich voor om de volgende week niet de slechtste te zijn.

Ze maakte zich niet meer zo druk over haar haar en haar jurk - tenminste, in de klas.

„Over een poosje zul je veel aardiger zijn, Arabella, ” zei Robert, die niet veel geduld had met die ijdeltuit. „Ik heb je vandaag niet een keer aan Rosemary horen vragen of je haar wel goed zat. Het is gewoon geweldig! ”

En, voor het eerst lachte Arabclla om het grapje tegen haar. Ja, ze begon echt wat aardiger te worden!

Het was weer tijd voor de vergadering. „Het zal niet lang duren, ” zei Elizabeth tegen Julian. „Er valt niet veel te bespreken. Laten we na afloop vlug naar de zitkamer gaan om beslag te leggen op het kleine tafeltje. Ik heb een grote nieuwe legpuzzel. ”

„Goed, ” zei Julian.

„Maar er was meer te bespreken dan Elizabeth dacht, en er was die avond geen tijd voor een legpuzzel. Het was heel onverwacht en niemand was meer verbaasd dan Elizabeth.

De vergadering begon net als altijd. Er was erg weinig geld voor de doos. Daarna werd het zakgeld uitgedeeld.

„Nog verzoeken? ”

„Ja, William, ” zei een kleine jongen, Quentin, „de kooi van m’n marmot is gisteren omgevallen, en nu is de zijkant stuk. Kan ik geld krijgen voor een nieuwe kooi? ”

„Dat is nogal duur, ” zei William. „Er is op het ogenblik niet veel geld. Kun je de kooi niet maken? ”

„Ik heb het geprobeerd - maar ik ben er niet handig in, ” zei Quentin. „Ik dacht dat ik het goed gedaan had, maar dat was niet zo en m’n marmot ontsnapte. Hij zit nu bij Mar-tins marmot, maar ze vechten. ”

„Ik zal hem wel maken, ” zei Julian, die er zelfs aan gedacht had op te staan en z’n handen uit z’n zakken te halen. „Ik heb het zo voor elkaar. ”

„Dank je, Julian, ” zei William. „Er is echt niet veel geld op het moment. Maar ik geloof dat er volgende week een heleboel verjaardagen zijn, dus misschien hebben we al gauw weer een volle doos. Nog meer? ”

Niemand vond het prettig om geld te vragen als er niet veel was.

„Nog klachten? ” vroeg William. Het bleef doodstil. Het was duidelijk dat er niets was.

„Nou, er is deze week niets te zeggen - behalve dat ik zeker weet dat de hele school graag hoort, dat Julian de beste van z’n klas is, in plaats van de slechtste, ” zei William met een lach. „Ga zo door, Julian! ”

Dat was het fijne van de Whyteleafe School, vond Elizabeth. „Je krijgt op je kop - maar je krijgt ook pluimpjes, en dat is heerlijk! ”

„Jullie kunnen gaan, ” zei William, en de kinderen stonden op om weg te gaan. Maar tijdens al dat gestamp, klonk een stem.

„Alsjeblieft, William! Ik heb iets te zeggen! ”

„Ga weer zitten, ” beval William, en iedereen ging ver-

baasd zitten. Wie had dat gezegd? Er stond maar een jongen - en dat was Martin Follett, hij zag spierwit. „Wat wil je zeggen, Martin? ” vroeg William. „Zeg het maar! ”

MARTIN KRIJGT EEN KANS

Elizabeth keek verbaasd naar Martin. Hij zou toch zeker z’n geheim niet vertellen - dat hij het geld gestolen had en geprobeerd had de schuld op Julian te schuiven?

„Hij is zo gemeen en achterbaks, ” dacht ze, „en een lafaard. Wat zou hij gaan zeggen? ”

Martin slikte een paar keer. Hij leek moeite te hebben om woorden te vinden. William zag, dat hij vreselijk zenuwachtig was en sprak vriendelijker tegen hem.

„Wat wilde je zeggen, Martin? Je hoeft niet bang te zijn. We willen altijd naar iemand luisteren, dat weet je. ”

„Ja, ik weet het, ” zei Martin tamelijk hard, alsof hij probeerde moed te verzamelen. „Ik weet het. Nou - ik heb dat geld gepakt - en al die andere dingen - en ik heb die gulden in Julians zak. gestopt, en het snoepje ook, zodat niemand zou denken dat ik het gedaan had - ze zouden Julian toch niet verdenken. ”

Hij hield op met praten, maar ging niet zitten. Niemand zei iets. Martin ging plotseling verder. „Ik weet dat het verschrikkelijk is. Ik vermoed, dat ik het nooit gezegd zou hebben als er niet iets gebeurd was. Ik kon het niet meer verdragen toen Julians moeder ziek was - ik bedoel, het was vreselijk om te weten dat ik iemand, die zoveel verdriet had, zo gemeen behandeld had. En verder kwam het doordat -

iemand tegen me zei dat ik een lafaard was, en dat ben ik niet. ”

„Dat ben je beslist niet, ” zei Rita. „Het is dapper - om op te staan en te bekennen dat je iets gemeens gedaan hebt. Maar waarom heb je gestolen, Martin? ”

„Ik weet het eigenlijk niet, ” zei Martin. „Ik weet dat er geen verontschuldiging voor is. ”

Elizabeth had het verbaasd aangehoord. Dat Martin dapper genoeg was om dit, waar iedereen bij was, te zeggen! Nu was Julian helemaal vrij van schuld. Ze keek naar Martin en had opeens medelijden met hem.

„Hij wilde zo graag dat iedereen hem aardig vond, en dat doen ze niet, ” dacht ze, „en nu moet hij iets bekennen, waardoor ze een nog grotere hekel aan hem zullen krijgen! Nou -dat was dapper! ”

William en Rita zaten met elkaar te praten. De monitors ook. Wat moest er met Martin gebeuren? Hoe moesten ze dit aanpakken. Elizabeth herinnerde zich opeens wat ze de vorige avond in het grote boek gelezen had. Ze stond op.

„William! Rita! Ik weet hoe Martin ertoe gekomen is! Hij heeft geen verontschuldiging voor wat hij gedaan heeft, maar er is een reden voor, het was niet echt slechtheid. ”

„Wat bedoel je, Elizabeth? ” vroeg William verbaasd. „Stelen is stelen. ”

„Ja, dat weet ik wel, ” zei Elizabeth, „maar Martin pakte alleen maar dingen om ze weer weg te geven! Hij hield het nooit zelf. ”

„Ja, dat is waar, ” zei Rosemary, ze vergat haar verlegenheid, en kwam naast Elizabeth staan. „Hij gaf me geld als ik het mijne kwijt was, en hij loopt altijd snoep uit te delen. Hij houdt nooit iets voor zichzelf. ”

„William, er staat iets over zo’n geval in ons boek - dat daar voor je ligt, ” zei Elizabeth. „Ik bleef me maar afvragen waarom Martin zo vreemd deed - weet je, vriendelijk en onvriendelijk, gemeen en gul - het leek zo vreemd om twee tegenovergestelde dingen te zijn - en er staat een stukje in ons boek over een meisje dat net zo was. ”

„Waar? ” vroeg William terwijl hij het boek opensloeg. Elizabeth kwam naar het podium, boog zich over het boek, sloeg de bladzijden om en vond de plaats. „Hier! ” zei ze. „Hoe weet je dat het hier staat? ” vroeg Rita.

„Nou - Martin heeft me verteld wat hij allemaal gedaan had, en ik vond het afschuwelijk, ” zei Elizabeth, „maar toch liep ik over hem te piekeren - en ik vroeg me af of er zoiets in het boek stond - dus heb ik gekeken, en daar stond het. ” William las het stuk en gaf het door aan Rita. Ze spraken samen. Elizabeth ging terug naar haar plaats. Martin keek erg verdrietig, hij wenste uit de grond van z’n hart, dat hij niets gezegd had. Hij voelde dat alle ogen op hem gericht waren, en dat was niet prettig.

William begon weer te praten, en iedereen luisterde vol aandacht. „Stelen is nooit goed te praten, ” zei William, met z’n heldere vriendelijke stem. „Nooit. De mensen doen het om een heleboel redenen - hebzucht - jaloezie - oneerlijkheid. Allemaal slechte redenen. Maar Martin deed het om een heel andere reden. Hij deed het, omdat hij vriendschap wilde kopen. ”

William zweeg even. „Hij pakte dingen om ze aan iemand anders te geven. Hij dacht misschien zelf dat het goed was om aan anderen te geven, en dat het daarom niet erg was om het van anderen te stelen. Maar hij had niets te geven. Het bleef stelen. ”

Er rolde een traan over Martins wang. „Ik wil weg van Whyteleafe, ” zei hij zacht. „Ik kan hier toch geen goed meer doen. ”

„Je kunt niet zomaar weglopen, ” zei William. „Je bent dapper, anders zou je niets gezegd hebben. We maken allemaal domme fouten - maar wat het belangrijkste is - zijn we flink genoeg om ze te verbeteren? Je had een reden voor wat je gedaan hebt, een domme reden. Nu zie je in dat je verkeerd gedaan hebt. Goed - dat was het dan. ”

„Wat bedoel je - dat was het dan? ” zei Martin verbaasd.

„Dat was het einde van je domme gewoonte om dingen te pakken die niet van jou waren om er vriendschap mee te kopen! ” zei William. „Je weet heel goed, dat je vriendschap niet kunt kopen. De mensen vinden je aardig om wat je bent, niet om wat je hen geeft. Nou - als de reden voor die gewoonte weg is, gaat de gewoonte toch ook, nietwaar? Jij zult nooit meer stelen. ”

„Nou — ik geloof niet, dat ik het ooit nog eens zal doen, ” zei Martin. „Ik voelde me zo schuldig, en schaamde me zo. Ik probeer het nog eens. ”

„Goed, ” zei William. „Kom vanavond naar me toe, dan kunnen we verder praten. Maar ik vind dat je elke week iets terug moet betalen van wat je gepakt hebt, en je moet ook snoep kopen om terug te geven. Dat is alleen maar eerlijk. ”

„Ja, dat zal ik doen, ” zei Martin.

„En wij zullen hem een kans geven en vriendelijk zijn, ” zei Elizabeth, die graag haar steentje wilde bijdragen. Wat had ze een hekel aan Martin gehad! Nu wilde ze hem helpen!

„Ik geloof, ” zei Rita, „ik geloof dat Elizabeth een veel

betere monitor is als ze het niet is, dan wanneer ze er wel een isl”

De kinderen lachten. Elizabeth glimlachte ook. „Rita heeft gelijk, ” dacht ze verbaasd. „Ik schijn verstandiger te zijn als ik geen monitor ben dan wanneer ik het wel ben! Wat ben ik toch een rare! ”

De vergadering was eindelijk voorbij. Martin ging naar Julian toe. „Het spijt me, Julian, ” zei hij zacht, hij keek de jongen niet aan.

„Kijk me aan, ” beval Julian. „Je moet je niet aanwennen om de mensen niet aan te kijken, terwijl je tegen ze praat, Martin. Kijk me aan en zeg nog eens dat je er spijt van hebt. ”

Martin keek een beetje angstig in de groene ogen van Julian, hij verwachtte er minachting en woede in te zien. Maar hij zag alleen maar vriendelijkheid. En hij zei nog eens dat het hem speet.

„Het spijt me echt. Ik heb m’n les geleerd en zal nooit meer zoiets achterbaks doen, ” zei hij, terwijl hij Julian recht aankeek.

„Zo is het goed, ” zei Julian. „Ik vind je aardiger dan eerst, als dat een troost is. Kijk, William roept je. ”

Martin ging met William mee. Wat William tegen hem zei, kwam niemand ooit te weten, maar Rosemary, die hem later uit de studeerkamer zag komen, zei dat Martin veel gelukkiger leek.

„Ik zal echt vriendelijk tegen hem zijn, ” zei ze. „Hij heeft een vriend nodig. Ik heb hem nooit slecht gevonden, ik vond hem altijd aardig. Dus dat blijf ik vinden. ”

Elizabeth keek verbaasd naar de verlegen Rosemary. Goeie genade - dat was nog iemand die veranderde!

„Je weet het nooit, ” dacht Elizabeth. „Je denkt dat iemand die verlegen is, dat altijd zal blijven, of dat iemand die gemeen is dat ook altijd zal blijven. Maar ze kunnen verschrikkelijk snel veranderen als ze goed worden aangepakt. Gossie, straks verandert Arabella ook nog een vergeet ze om ijdel te zijn en op te scheppen! Nee - dat kan niet! ”

Er was geen tijd meer voor de puzzel - ze konden nog net hun spullen opruimen en iets eten voor ze naar bed moesten.

„Er gebeurt hier altijd wel iets, hè? ” zei Julian grijnzend. „Kom mee, eten. ”

Onder het eten zat juffrouw Granger zich te ergeren aan een bromvlieg. Ze zocht er overal naar, maar kon hem niet vinden.

„Waar zit die vlieg? ” vroeg ze. „Het is nog wel vroeg in het jaar voor een bromvlieg! Laat iemand hem doodslaan, anders legt hij straks eitjes in ons vlees. ”

De bromvlieg zoemde hard, en mijnheer Leslie, aan de tafel naast die van hun, zocht overal. Het werd echt vervelend.

Elizabeth keek opeens naar Julian. Hij grijnsde naar haar en knikte. „Oh - het is een van Julians geluiden! ” dacht ze en begon te giechelen. Toen wist iedereen het - en wat moesten ze toen lachen, zelfs juffrouw Ranger.

„Het leek me een goed moment om een grap uit te halen, ” zei Julian, toen hij Elizabeth welterusten wenste. „We hebben zo’n ernstige avond gehad. Welterusten, Elizzzzzzzzzzzza-beth! ”

ELIZABETH BELEEFT EEN AVONTUUR

De dagen gingen snel voorbij, dagen van werken en spelen, rijden en tuinieren, dieren verzorgen, er op uit gaan voor biologie - de weken vlogen gewoon voorbij.

„Als het begin van het kwartaal voorbij is, lijkt het einde zo snel te komen! ” zei Elizabeth. „Er lijkt niet veel midden in een kwartaal te zitten! ”

„Laten we vanmiddag een biologiewandeling gaan maken, ” zei Julian. „We hebben anderhalf uur vrij. Ga niet tuinieren - hij heeft op het ogenblik hulp genoeg van dat nest jongen - laten we over de heuvels naar het meer gaan. ”

„Goed, ” zei Elizabeth, terwijl ze uit het raam keek naar de stralende aprilzon. „Het zal heerlijk zijn in de heuvels -misschien zien we onderweg wel sleutelbloemen. ”

Dus ging het tweetal die middag samen op pad. Ze hadden een trommel op hun rug, want ze wilden een heleboel meebrengen voor de biologieles.

„We kunnen vast kikkerdril vinden in het meer, en kikkervisjes ook. ”

Ze liepen samen over de heuvels. „We moeten met theetijd terug zijn, ” zei Elizabeth. „Mijn horloge gaat goed. Ik wil nu geen last meer krijgen. De afgelopen twee weken is alles vrij goed gegaan! ”

Julian grijnsde. Hij dacht, dat van alle kinderen in de klas Elizabeth waarschijnlijk het hardst haar best deed om goed te zijn en toch kwam zij vaker in moeilijkheden dan wie ook. Je wist nooit wat er nu weer met Elizabeth zou gaan gebeuren.

„Het lijkt wel of zij de dingen laat gebeuren, ” dacht Julian. „Ze is zo’n kleine driftkop, zo oprecht. Nou - we hebben dit kwartaal allebei onze voor- en tegenspoed gehad. Laten we hopen dat we tot aan het einde van het kwartaal nog wat rust krijgen. ”

Ze plukten onder het wandelen sleutelbloemen op beschutte plekjes. De zon scheen vrij fel, en Elizabeth deed haar blazer uit en droeg hem over haar arm.

„Dit is heerlijk, ” zei ze. „Julian, kijk, daar is het meer. Is het niet prachtig? ”

Dat was het. Het lag glad en blauw in de aprilzon. Et leek niemand te zijn. De kinderen vonden het een fijn idee het helemaal voor zich alleen te hebben.

Ze gingen op zoek naar kikkerdril. Er was niets te vinden - maar er waren volop kikkervisjes. Ze vingen er wat en deden ze in potjes.

„Ik ben een beetje moe, ” zei Elizabeth. „Laten we gaan zitten. ”

„Ik ga een stukje de heuvel op, ” zei Julian. „Ik wil een speciaal soort mos hebben. Blijf jij hier maar zitten tot ik terugkom. ”

Julian verdween. Na een poosje dacht Elizabeth, dat ze hem terug hoorde komen - maar het was iemand anders. Het was een joch van een jaar of zes, met grote blauwe ogen en felrode wangen. Hij hijgde alsof hij hard gelopen had.

Het verbaasde Elizabeth om hem alleen te zien. Hij leek een beetje klein om alleen bij het meer te mogen. Ze ging met gesloten ogen liggen en liet de zon lekker op zich schijnen.

Ze hoorde het jongetje spelen - en toen hoorde ze een harde plons. Op hetzelfde moment hoorde ze een schreeuw van angst, en kwam ze meteen overeind.

Het jongetje was verdwenen. Maar een stukje verder in

het meer zag ze rimpels, en toen kwam er een handje omhoog.

„Gossie! Die jongen is erin gevallen! ” zei Elizabeth geschrokken. „Hij moet op die lage tak geklommen zijn en er af gevallen. Hij hoort hier ook niet alleen. ”

Toen kwam er een vrouw aanrennen. „Waar is Michael? Hoorde ik hem schreeuwen? ” riep ze bezorgd. „Hij is weggelopen. Heb je ergens een kleine jongen gezien? ”

„Hij is in het water gevallen, ” zei Elizabeth. „Kan hij zwemmen? ”

„Nee, oh nee! Oh, hij verdrinkt, ” riep de vrouw. „Oh, laten we hulp gaan halen, snel. ”

Er was geen hulp te vinden. Elizabeth trok snel haar schoenen uit. „Ik zal erin lopen om hem te pakken, ” zei ze. „Als het water te diep is, zal ik moeten zwemmen. ”

Ze liep het water in, voelde het zand onder haar kouse-voeten. Opeens verdween de zanderige bodem, en moest Elizabeth zwemmen.

Ze kon goed zwemmen - maar het was niet gemakkelijk om met kleren aan te zwemmen. Ze trokken haar omlaag. Maar toch speelde ze het klaar en ze hoefde maar een paar slagen te zwemmen. Ze herinnerde zich meteen wat ze van reddend zwemmen geleerd had.

Ze pakte het zinkende kind vast en trok het naar zich toe. Meteen klemde het zich aan haar vast, waardoor hij haar bijna mee naar beneden trok.

„Laat los! ” beval Elizabeth. „Laat los! Ik houd jou wel vast. ”

Maar het kind was te bang om haar los te laten. Hij trok die arme Elizabeth helemaal onder, en ze snakte naar adem en spartelde. Op de een of andere manier wist ze z’n armen

rond haar nek los te maken, hem op z’n rug te draaien, haar handen onder z’n armen te doen en terug te zwemmen naar de kant, terwijl ze het spartelende kind meetrok.

Al gauw voelde ze de zanderige bodem onder haar voeten en probeerde ze op te staan. Het kind glipte uit haar handen en ging weer onder. Hij raakte vast in het onkruid en kwam niet naar boven. Elizabeth was wanhopig. Ze ging zelf onder water om hem te zoeken, en zag een been. Ze pakte het en trok er hard aan.

Het kind kwam los. Het spartelde niet meer. „Oh hemel, ik geloof dat hij verdronken is, ” dacht Elizabeth angstig. Ze sleepte hem naar de kant. Hij was helemaal slap en bleef stil liggen.

Het kindermeisje boog zich over hem heen, ze kreunde en was doodsbang. Elizabeth vond haar dom. „Kijk, we moeten z’n armen op en neer bewegen, op en neer, zo, ” zei ze. „Dat brengt lucht in z’n longen, zodat hij weer ademhaalt. Kijk -beweeg z’n armen goed. ”

Het meisje was moe en ze liet het kindermeisje een poosje werken, daarna nam zij het over - en opeens zuchtte het kind diep en deed z’n ogen open.

„Oh, hij leeft - hij leeft nog! ” riep het kindermeisje. „Oh, Michael, Michael - waarom ben je weggelopen? ”

„U kunt hem beter naar huis brengen, zodra hij op z’n benen kan staan, ” zei Elizabeth. „Hij is kletsnat. Anders vat hij misschien kou. "

De kinderjuffrouw nam het kind in haar armen, vergat zelfs het meisje dat hem gered had te bedanken. Elizabeth deed haar jurk uit om hem uit te wringen. Ze begon te rillen.

Opeens kwam Julian te voorschijn. Hij keek stomver-

baasd naar Elizabeth. „Wat heb jij nu weer uitgespookt? ” vroeg hij. „Je bent kletsnat. ”

„Ik moest een kind uit het water halen, ” zei Elizabeth. „Ik kon er niets aan doen dat ik nat werd. Ik hoop, dat de matrone niet boos op me is. Gelukkig dat ik m’n blazer uitgedaan heb - nu heb ik tenminste iets droogs om aan te trekken. ”

„Kom snel mee naar huis, ” zei Julian, terwijl hij haar hielp met haar blazer. „We zijn toch al laat - en nu zul jij je helemaal moeten verkleden. Oh, Elizabeth - kun je nu niet eens een wandeling maken zonder dat er iets gebeurt! ” „Ik kon het kind toch niet laten verdrinken? ” zei Elizabeth. „Hij was weggelopen van z’n kindermeisje. ”

Ze gingen zo snel mogelijk terug naar school. De bel voor de thee ging juist toen zij eraan kwamen. „Ik ga al vast en zeg dat jij eraan komt, ” zei Julian. „Schiet op. ”

Elizabeth schoot op - maar ze had het koud en bibberde, en natte kleren zijn niet zo gemakkelijk uit te trekken. Ze hing ze in de warme lucht kast om te drogen en hoopte, dat de matrone ze niet zou zien voor ze ze eruit had kunnen halen.

„Maar ik zou niet weten wat ik anders had moeten doen, ” zei Elizabeth terwijl ze zich afdroogde. „Ik moest dat kind wel uit het water trekken. Ik geloof vast dat hij anders verdronken zou zijn. ”

Matrone zag de natte kleren niet. Elizabeth had ze uit de kast weten te halen voor ze ze gezien had. Ze kreeg een standje van juffrouw Ranger, omdat ze te laat was voor de thee, maar verder scheen alles in orde te zijn.

„Oh, Julian - ik heb m’n pot met kikkervisjes bij het meer laten staan, ” zei Elizabeth na de thee. „Wat stom, hè? ”

„Nou - dan delen we toch, ” zei Julian. „Ik heb er genoeg. Ik neem aan, dat als je in meren duikt om stomme kinderen eruit te vissen, dat je dan wel eens iets vergeet. ”

Elizabeth lachte. „Zeg er alsjeblieft niets van tegen de anderen, ” zei ze.

„De matrone weet niet dat m’n kleren nat zijn, en de anderen zouden me alleen maar plagen als ze het hoorden. ”

Dus zei Julian niets. Hij had Elizabeth niet zien zwemmen, hij wist niet hoe moeilijk het geweest was om het kind aan de kant te krijgen, of hoe Elizabeth hem tot leven gebracht had door het kindermeisje te laten zien hoe ze z’n armen op een neer moest bewegen om hem te laten ademen. Hij dacht dat ze alleen maar het water in gelopen was, en uitgegleden.

Dus wist niemand het en Elizabeth dacht er niet meer aan. Ze werkte erg hard, probeerde Julian bij te houden, die, nu hij z’n hersens goed gebruikte, haar waarschijnlijk elke week zou verslaan.

„Het is helemaal niet leuk! ” zei Elizabeth. „Ik doe m’n best Om je aan het werk te krijgen - en wat gebeurt er? Ik ben niet meer de beste van de klas! Ik zal me vanavond op de vergadering beklagen, Julian. Ik zeg dat je mij van m’n rechtmatige eerste plaats beroofd hebt. Pas dus maar op!

„Er zal vanavond niet veel te beleven zijn, meisje, ” zei Julian. „We zijn de laatste tijd allemaal braaf geweest. ”

Maar hij vergiste zich. Er was opwinding genoeg!

EIND GOED, AL GOED

De kinderen gingen altijd graag naar de wekelijkse vergadering, ook al was er niet veel te doen. Het was fijn om allemaal bij elkaar te zijn, fijn om het geld te delen, fijn om William en Rita op het podium te zien, met de ernstige monitors vlak bij.

„Dan voel je pas dat je er echt bij hoort, ” zei Jenny. „Je voelt dan, dat wat je bent en wat je doet belangrijk is voor de hele school. Het is een prettig gevoel. ”

Er waren nog twee weken voor het einde van het kwartaal. Niemand had geld voor de doos. Maar er waren een paar weken tevoren een aantal verjaardagen geweest, dus was er nog geld genoeg.

Het werd zoals altijd uitgedeeld en daarna gaf William John tien gulden om twee nieuwe gieters te kopen.

„In de ene zitten twee gaten, ” zei John, „en die kunnen niet gemaakt worden. De vorige zomer hebben we een heleboel planten verspeeld, doordat we niet genoeg gegoten hebben. ”

De tuin was vroeg in de lente erg mooi geweest. De krokussen hadden gebloeid in het gazon, nu waren overal de narcissen uit, de muurbloemen vulden de lucht met hun heerlijke geur. John en z’n helpers hadden hun best gedaan. De hele school was trots op John en z’n harde werk.

Er was verder niemand, die geld nodig had. Er waren ook geen klachten. Het zag er naar uit dat het een korte, saaie vergadering zou worden. Maar nee - wat was dat? Juffrouw Belle en juffrouw Best kwamen naar voren! Ze hadden toch iets te zeggen, er was wel iets te bespreken! Mijnheer Johns kwam mee.

Verbaasd zorgden William en Rita voor stoelen. Ze vroegen zich af wat er aan de hand was. De school keek ook verbaasd naar het podium. Het kon niets ergs zijn, juffrouw Best en juffrouw Belle glimlachten.

De hoofdonderwijzeressen gingen zitten. Mijnheer Johns ging naast hen zitten. Ze spraken even met elkaar, en toen stond juffrouw Belle op.

„Kinderen, ” zei ze, „het gebeurt niet vaak dat juffrouw Best, mijnheer Johns en ik, hierheen komen om iets te zeggen op de schoolvergadering - tenzij jullie er natuurlijk om vragen. Maar deze keer hebben we iets te zeggen - iets heel prettigs - en ik wil het zeggen waar de hele school bij is. ”

Iedereen luisterde vol aandacht. Wat kon het zijn? Niemand had ook maar een idee.

Juffrouw Belle pakte een brief uit haar tas en maakte hem open. „Ik heb een brief gekregen, ” zei ze. „Hij komt van kolonel Helston, die niet ver hier vandaan woont. Dit schrijft hij. ”

Juffrouw Belle las de brief voor en iedereen luisterde gespannen.

„Geachte mevrouw,

Vier dagen geleden rende m’n zoontje Michael weg van z’n kindermeisje. Hij viel in het meer dicht bij uw school, en zou verdronken zijn, als er niet een meisje van uw school in de buurt geweest was. Dit meisje liep het water in, zwom daarna naar Michael. Michael spartelde tegen en trok haar onder water. Ze wist hem op z’n rug te krijgen, en zwom met hem naar de kant. Hij glipte uit haar handen en raakte verward in het wier. Hij stond op dat moment op het punt te verdrinken. Het meisje dook in het wier en trok hem eruit.

Toen ze hem aan de kant had, vertelde ze het kindermeisje hoe ze hem tot leven moest brengen, en hielp daarbij zelf mee, met het gevolg dat hij nog leeft en nu veilig en wel thuis is.

„Ik was toen niet thuis, en ben pas vandaag teruggekomen, waarna ik het verhaal te horen kreeg. Ik weet niet welk meisje het was. Het enige dat ik weet is, dat het kindermeisje zag, dat ze een Whyteleafe blazer naast zich had liggen. Ik zou graag willen dat u me de naam van dat kind vertelde, zodat ik haar zelf kan bedanken en een beloning geven voor haar erg dappere optreden. Ze heeft het leven van mijn kleine jongen gered - hij is m’n enige kind -en ik kan het meisje van de Whyteleafe School niet dankbaar genoeg zijn, wie ze ook is.

Hoogachtend,

Edward Helston.

De kinderen luisterden in stomme verbazing. Wie kon dat zijn? Niemand wist het. Maar degeen die het gedaan had moest met natte kleren naar huis gekomen zijn - dat moest toch iemand gezien hebben. De kinderen keken elkaar aan. Julian gaf Elizabeth een por. Z’n groene ogen glansden van trots op z’n vriendin. Elizabeth zag vuurrood. „Wat een drukte om niets! " dacht ze.

„Nou, ” zei juffrouw Belle, terwijl ze de brief opvouwde, „Deze verrassende brief maakte juffrouw Best en mij erg trots. We weten niet wie dat meisje is. We hebben de matrone gevraagd of iemand haar natte kleren gegeven had, maar dat had niemand gedaan. Dus is het een kompleet raadsel. ”

Het was stil. Elizabeth zei niets. Iedereen zat te wachten.

„Ik wil graag weten wie het is, ” zei juffrouw Belle. „Ik zou haar van harte willen feliciteren met haar dappere daad waarover ze met geen woord gesproken heeft. De hele school zou trots op haar zijn. ”

Elizabeth bleef heel stil zitten. Ze kon gewoon niet opstaan. Voor het eerst van haar leven was ze echt verlegen. Ze had niet veel bijzonders gedaan - alleen gewoon dat kind uit het water getrokken - oh hemel, wat een drukte!

Julian stond op. „Het was Elizabeth! ” zei hij zo hard dat het bijna een schreeuw leek. „Natuurlijk was het Elizabeth! Dat is toch echt iets voor haar? Het was onze Elizabeth! ”

De kinderen reikten hun hals om naar Elizabeth te kijken. Ze bleef op haar bank zitten, nog steeds vuurrood, terwijl Julian haar op haar schouder klopte.

Toen begon het klappen en juichen! Het dak stortte bijna in. Elizabeth kon ondeugend zijn en driftig en vaak iets doms doen - maar ze had een goed en lief karakter, en dat wisten alle kinderen.

Klap, klap, klap, hoera, hoera, bang, bang, klap, klap! De herrie bleef doorgaan, tot juffrouw Belle haar hand ophief. Het lawaai stierf weg.

„Zo - dus het was Elizabeth! ” zei ze. „Ik had het kunnen weten. Er gebeurt altijd wel iets met Elizabeth, nietwaar? Wil je even naar het podium komen, Elizabeth. ”

Elizabeth ging naar voren, weer vuurrood. Juffrouw Belle, juffrouw Best en mijnheer Johns gaven haar zelfs ernstig een hand en zeiden dat ze erg trots op haar waren.

„Je doet de naam Whyteleafe eer aan, ” zei^uffrouw Belle, haar ogen straalden. „En we zouden je graag zelf ook een beloning geven, Elizabeth, voor je dappere daad. Is er iets dat je graag zou willen? ”

„Nou.. zei Elizabeth aarzelend. „Nou.. zei ze weer. Julian vroeg zich af wat ze zou gaan zeggen. Zou ze vragen of ze weer monitor mocht zijn?

„Ik zou graag een vrije dag hebben voor de hele school, ” zei Elizabeth snel, ze vond dat ze nogal iets groots vroeg. „Ziet u - er komt gauw kermis in de stad - en het zou zo leuk zijn, als we een vrije dag hadden, zodat we er heen kunnen. We hebben er allemaal over lopen praten, en ik weet dat iedereen er graag heen gaat. Zou dat mogen? ”

Er werd weer geroepen en geklapt. „Die goeie Elizabeth! ” schreeuwde iemand. „Je kunt van haar verwachten dat ze iets voor de hele school vraagt en niet voor zichzelf! ” Juffrouw Belle knikte glimlachend. „Ik geloof dat we wel ja kunnen zeggen, nietwaar? ” zei ze, en juffrouw Best knikte ook. Elizabeth lachte blij. Ze was misschien af gezet als monitor, en de kinderen hadden dat kwartaal misschien geen hoge dunk van haar gehad - maar nu had ze het helemaal goed gemaakt door voor een vrije dag te zorgen om naar de kermis te gaan.

Ze wilde weer teruggaan.

Maar er stond iemand op, hij wachtte tot hij iets kon zeggen. Het was Julian.

„Wat is er Julian? ” vroeg juffrouw Belle.

„Ik spreek namens de hele eerste klas, ” zei Julian. „We willen weten of Elizabeth misschien weer monitor kan worden, nu, vanavond? Wij vinden dat ze toch een beloning verdient. En we willen haar als monitor. We vertrouwen haar allemaal en vinden haar aardig. ”

„Ja, dat is zo, dat is zo! ” riep Jenny, en nog een paar anderen. Elizabeths ogen schitterden als sterren. Wat geweldig! Om tot monitor benoemd te worden, omdat de hele

klas het wilde, en het graag wilde! Oh, alles was fantastisch!

„Wacht even, Elizabeth, ” zei juffrouw Belle, terwijl ze haar hand uitstak en het meisje naar zich toe trok. „Wil je weer monitor zijn? ”

„Oh ja, heel graag, ” zei Elizabeth gelukkig. „Ik kan het nu beter. Ik weet het zeker. Ik wil het graag proberen. Ik zal niemand meer in de steek laten. Ik zal verstandig zijn, echt waar. ”

„Ja, dat geloof ik, ” zei juffrouw Belle. „We zullen geen stukjes papier uitdelen om te stemmen, Elizabeth, zoals we anders altijd doen - vanaf dit moment ben je weer monitor. Voor deze ene keer moeten we er een extra hebben! Een heel speciale! ”

Dus ging Elizabeth aan de monitorstafel zitten, trots en blij. Iedereen was blij, zelfs Arabella. Hoe kon iemand niet blij zijn, nadat Elizabeth iets voor de hele school gevraagd had, inplaats van iets voor haar alleen te vragen, wat ze best had kunnen doen.

„Nou, dat was een fijne vergadering, hè? ” zei Julian, toen de kinderen tenslotte de zaal uitliepen, opgewonden pratend en lachend. „Dit is een opwindend kwartaal geweest, vind ik. Ik ben blij dat ik naar de Whyteleafe School gekomen ben. Het is de beste school ter wereld! ”

„Ja, dat is het, ” zei Elizabeth. „Oh, ik ben zo gelukkig, Julian. ”

„Dat mag ook wel, ” zei Julian. „Je bent toch ook een rare, hè? De grootste belhamel van de school - en het fijnste meisje van de school! Ergste vijandin - en beste vriendin! Nou, wat je ook mag zijn, je zult altijd onze Elizabeth zijn, en we zijn trots op je! ”

Table of Contents

DE GROOTSTE BELHAMEL ALS KLASSEVERTEGEN-WOORDIGSTER

op. ”

EEN AFSCHUWELIJKE RUZIE

JULIAN IS ERG GRAPPIG

MARTIN KRIJGT EEN KANS