inhoud

Nieuwe spannende en humoristische avonturen van Pitty en haar vriendinner Het hoogtepunt in dit kostschooljaar is wel de ontmaskering van een anonieme briefschrijfster.

Na deze Grote Rel' wordt met een toneelavond het jaar besloten.

colofon

Valkenserie nr. 25 Pitty serie deel 5

Oorspronkelijke titel:

In the fifth at Malory Towers Published by:

Methuen and Co. Ltd., London © Copyright 1941 Enid Blyton Vertaling: M. Prick van Wely Omslag M. Jad Tekeningen: Guust Hens Verspreiding voor België: Standaard Uitgeverij Antwerpen

ISBN 90 240 0094 7

1

TERUG NAAR MALORY TOWERS.

„Kijk eens, Lizzie! Daar heb je Malory Towers eindelijk,” riep Pitty. „Bij deze bocht kijk ik er altijd naar uit. Daar kunnen we het voor het eerst zien.”

Lizzie keek naar het grote vierkante gebouw van grijze steen dat hoog op een klif bij de zee stond, met aan ieder eind een ronde toren.

„De Noorder Toren, de Oost Toren, de Zuider Toren en de West Toren,” somde Lizzie op. „Ik ben blij dat wij in de Noorder Toren zitten met het uitzicht op zee. Vind je het fijn dat we teruggaan, Pitty?”

„Nou en of. En jij?,” vroeg haar zusje, terwijl ze haar blikken nog steeds op het sierlijke gebouw gericht hield.

„Ja, beslist. Maar ik vind het niet prettig afscheid te nemen van vader en moeder en Kokkie en Jane en de honden en de poes en...”

„Van het roodborstje in de tuin en de zes kippen en de eenden en de goudvis en de oorwurmen op de veranda!,” vulde Pitty aan. „Wees toch niet zo dom, Lizzie. Je weet best dat, zodra je één voet op het terrein van Malory Towers gezet hebt, je het er heerlijk vindt.”

„O ja, dat weet ik wel,” antwoordde Lizzie. „Maar het is er zo’n heel andere wereld dan thuis. En het is een beetje moeilijk zo opeens van de ene in de andere wereld te stappen.”

„Nu, het enige dat ik kan zeggen, is dat we boffen dat we twee zulke heerlijke werelden hebben om in te leven,” zei Pitty.

„Thuis... en Malory Towers. Kijk eens, wie zit daar in die auto?”

Lizzie boog zich uit het raampje om te kijken. „Het is Julie,” zei ze. „Julie, met haar nichtje Alice.”

Pitty snoof. Ze moest niets van de eerste klasser Julie hebben. „Word alsjeblieft niet weer bevriend met die uitgeslapen, brutale kleine Julie,” waarschuwde ze Lizzie. „Je weet wat er vorig trimester gebeurd is. Houd jij je maar aan Suzanne.” „Dat zal ik heus wel doen,” zei Lizzie. „Dergelijke dingen hoef jij me niet te vertellen. Ik ben geen nieuwelinge meer. Dit is mijn tweede trimester.”

„Ik wou dat ik dat ook kon zeggen,” zei Pitty. „Ik vind het vreselijk dat de dag dat ik hier wegga ieder trimester dichterbij komt.”

„Nu, zo is het met mij ook,” zei Lizzie. „Alleen maak ik me er nog geen zorgen over met nog zoveel trimesters voor de boeg. Zeg, het idee dat jij dit trimester vijfde klasser bent In de vijfde op Malory Towers, hemel, dat klinkt! En ik nog maar in de eerste.”

„Ja, ik beschouw jullie, eerste klassers, nu als baby’s, " zei Pitty. „Echte ukken! Grappig dat ik zo tegen de vijfde klassers opkeek toen ik in de eerste zat en nauwelijks iets tegen een van hen durfde zeggen; en als een van hen iets tegen mij zei, zonk ik zowat door de grond. Bij jou merk ik daar niks van, kleine Lizzie!”

„Ach, ik denk dat het komt doordat je mijn zusje bent,” antwoordde Lizzie. „Ik zink heus niet door de grond omdat jij iets tegen me zegt, nee, zelfs niet als je klassehoofd van de vijfde zou worden.”

„Nu, dat zal niet gebeuren,” zei Pitty. „Ik heb het vorig trimester mijn aandeel in de verantwoordelijkheid gehad, toen ik hoofd van de vierde was. Hoe dan ook ik wil nu wel eens op de achtergrond blijven en wat uitrusten van mijn verantwoordelijkheid van vorig trimester. Het vorig trimester was aardig opwindend, want ik was klassehoofd en moest daarbij nog examen doen!” „Maar gelukkig ben je geslaagd!,” zei Lizzie trots. „En dan nog wel met zoveel lof! Weet je ook of iedereen uit de vierde geslaagd is?”

„Eline niet en Alice ook niet,” zei Pitty. „Weet je nog dat ze tijdens het examen mazelen kreeg? En Connie, het tweelingzusje van Ruth, ook niet. Ze blijft gelukkig in de vierde zitten. Nu zal Ruth tenminste ook eens ’n beetje voor zichzelf kunnen spreken!”

Connie en Ruth hadden beiden het trimester ervoor in de examenafdeling van de vierde gezeten en de meisjes waren dikwijls boos geweest omdat Connie Ruth nooit de gelegenheid gaf zelf te spreken, maar altijd in haar plaats antwoordde. Ze zorgde voor Ruth alsof die nog een baby was, inplaats van een meisje van haar eigen leeftijd, bijna zestien! En nu Connie een klas lager zat, zou Ruth de kans krijgen zichzelf te zijn inplaats van de schaduw van Connie. Dat zou interessant worden.

„Daar schieten we de oprijlaan in!,” zei Lizzie. „Moeder, kijk eens naar Malory Towers. Is het niet prachtig?”

Haar moeder draaide zich op de voorbank naar hen om en glimlachte tegen de twee enthousiaste gezichten achter haar. „In één woord prachtig, zoals jullie zeggen,” antwoordde ze. „Werkelijk reuze!,” zei meneer Rivers, die aan het stuur zat. „Is dat ook niet de juiste uitdrukking, Lizzie? Ik geloof dat ik je dat woord nog het meest heb horen gebruiken deze vakantie.”

De meisjes lachten. „De lagere klassen noemen alles geweldig of reuze,” zei Pitty op erg hooghartige toon.

„En de hogere klassen zijn zo aanstellerig dat het met geen pen te beschrijven is!,” begon Lizzie, popelend om het haar betaald te zetten. Maar niemand hoorde het want meneer Rivers stopte bij het grote bordes en onmiddellijk werden ze aan alle kanten omringd door groepjes opgewonden meisjes die overal uit wagens en bussen aan kwamen rennen. De meisjes die per trein reisden, waren juist per bus van het station aangekomen en er was zo’n geweldig lawaai van geschreeuw, geroep en getoeter van claxons dat het onmogelijk was iemand te verstaan.

„Pitty!,” schreeuwde iemand en stak een opgewonden gezicht door het raam. „Heerlijk! Ik hoopte al dat je niet zo laat zou zijn. Sally is hier ook ergens.”

Het gezicht verdween en toen verscheen er weer een ander. „Lizzie! Ik dacht wel dat jij het was. Kom eruit!”

„Suzanne! Ik kom al!,” riep Lizzie en sprong zo plotseling uit de auto dat ze over een stapel lacrosse sticks viel en bijna een groot meisje, dat in de huurt afscheid van haar ouders stond te nemen, omver liep.

„Lizzie Rivers! Kijk uit waar je loopt,” zei een boze stem en Lizzie kreeg een kleur en zonk bijna door de grond. Het was Irene, die nu vijfde klasser was. Pitty gnoof. Haha! Lizzie kon wel brutaal zijn tegen één vijfde klasser, haar eigen zusje, maar ze had toch nog wel ontzag voor de grote meisjes. „Sorry, Irene,” zei Lizzie nederig. „Spijt me heel erg.”

Pitty sprong ook de wagen uit en was onmiddellijk door haar vriendinnen omringd.

„Pitty! Ik zal je helpen je boel naar binnen te brengen!” „Hallo, Pitty, fijne vakantie gehad? Nou zeg, je hebt een erg mooi examen gedaan. Gefeliciteerd!”

„Pitty Rivers! Je hebt helemaal niet mijn brieven beantwoord deze vakantie! En ik heb je boekdelen geschreven!”

Pitty keek grinnikend naar. al die lachende gezichten om haar heen.

„Hallo, Aiice! Hallo, Sally! Irene, mijn ouders zijn bijna uit de wagen gevallen van schrik, toen jij zoeven door het raam schreeuwde. Hallo, Linda! Heb je nog goeie tekeningen gemaakt in de vakantie?”

Mevrouw Rivers riep uit de wagen: „Pitty, we gaan zó weg, liefje. Laat Sally een praatje met me komen maken.”

Sally was Pitty’s beste vriendin en haar moeder was een heel goede vriendin van mevrouw Rivers. Ze kwam naar de auto en mevrouw Rivers keek goedkeurend naar haar. Sally was eens zo’n stijve, gewone eerste klasser geweest en nu had zezich ontpopt tot een aardig, vlot meisje, sterk en betrouwbaar en zeer goed gemanierd.

Mevrouw Rivers praatte even met haar en keek toen zoekend rond waar Pitty was, die nog altijd met een troep vriendinnen stond te praten. Lizzie was nergens te bekennen.

„We moeten gaan,” zei ze tegen Sally. „Wil je het even tegen Pitty zeggen?”

„Pitty? Je wordt geroepen!,” schreeuwde Sally en Pitty draaide zich om en holde naar de wagen. Ze was al bijna helemaal in de wereld van Malory Towers opgegaan.

„Moeder, gaat u weg? Bedankt voor de heerlijke vakantie. Waar is Lizzie?”

Lizzie was nergens te vinden. Ze was zo in de wolken weer terug te zijn en de opgewonden stemmen van haar vriendinnen te horen dat ze met hen was weggegaan zonder ergens aan te denken! Pitty ging haar zoeken.

„Heeft iemand Lizzie gezien?”

Een heleboel meisjes hadden haar gezien, maar niemand wist waar ze was.

„Verdraaid! Ik denk dat ze naar haar slaapzaal is gegaan om te zien welk bed ze dit trimester heeft gekregen,” dacht Pitty en liep haastig de trap op om haar te halen.

Maar daar was ze ook niet. Pitty ging weer naar beneden en liep naar de auto buiten.

„Ik kan haar nergens vinden, moeder,” zei ze. „Kunt u nog even wachten?”

„Nee, dat gaat niet,” antwoordde meneer Rivers ongeduldig. „Ik moet terug. Zeg maar tegen Lizzie dat we op haar gewacht hebben om afscheid te nemen. We moeten nu gaan.”

Hij omhelsde Pitty en toen kuste zij haar moeder ook. Meneer Rivers schakelde in en langzaam reed de wagen weg.

Achter hen klonk een schreeuw. „Pappie! Ga niet weg zonder afscheid!” Lizzie dook op uit het niets en sprong op de treeplank. „U bent weggegaan zonder afscheid te nemen. Echt waar!”

„Ja, dat is zo,” antwoordde haar vader met hetzelfde lachje als Pitty. „Ik kan maar niet blijven wachten op meisjes die hun vader en moeder op stel en sprong vergeten zodra ze hier zijn.” „Ik was u niet vergeten, natuurlijk niet,” protesteerde Lizzie. Ze hing nog altijd op de treeplank. „Ik wou alleen maar even naar onze klas gaan kijken. Hij is helemaal opgeknapt en ziet er prachtig uit. Dag, pappie.” Ze gaf hem zo’n stevige pakkerd dat zijn hoed bijna van zijn hoofd viel. Toen liep ze hard naar de andere kant en omhelsde ook haar moeder. „Zondag zal ik schrijven. De groeten aan Kokkie en Jane en de tuinman en de honden en...”

De wagen reed! „Spring eraf als je niet mee terug naar huis wild,” riep haar vader. „Anders stap je maar achterin!”

Maar dat wilde ze niet! Lachend sprong ze eraf. Samen met Pitty stond ze de auto na te wuiven, terwijl hij langzaam de volle oprijlaan afreed. Toen zwenkte hij met andere wagens de poort uit en was verdwenen.

Lizzie keerde zich met glanzende ogen naar Pitty. „Is het niet heerlijk weer terug te zijn? Voelde jij je ook zo je tweede trimester, Pitty? Ik hen helemaal niet meer zenuwachtig of verlegen zoals vorig trimester. Ik hen hier nu thuis. Ik ken iedereen en het is reuze!”

Ze stormde zo hard ze kon de trap op en botste tegen Mam’zelle Dupont op.

„Tiens! Weer een krankzinnig meisje! Lizzie, ik wil niet.. Maar Lizzie was al weg. Er kwam een glimlach op Mam’zelles gezicht toen ze haar nakeek. „Die meisjes toch! Iedereen zou denken dat ze blij waren terug te zijn!”

2

DE AMAZONES KOMEN AAN.

De eerste en de laatste dag van het trimester waren altijd opwindend. Dan trok niemand zich iets aan van regels en voorschriften, iedereen praatte hard en door de gangen en op de trappen werd niet gelópen, maar gestormd, behalve door de bezadigde zesde klassers en de leraressen.

Het was zo leuk te gaan kijken welk bed je op de slaapzaal had en wie naast je sliep. Het was leuk je klas even binnen te lopen om te kijken of er iets was veranderd. Het was leuk alle leraressen te gaan groeten en vooral Mam’zelle Dupont te plagen. Maar Mam’zelle Rougier, de andere Franse lerares, niet. Ze was net zo pienter als Mam’zelle Dopont onnozel en even prikkelbaar als de ander goedig. Niemand plaagde ooit Mam’zelle Rougier.

Pitty ging op zoek naar haar overige vriendinnen van de vijfde klas. De vijfde klas! Wat klonk dat geweldig! Ze zat nu werkelijk in de vijfde en dan nog maar één klas. Ja, ja, ze werd beslist erg groot.

Daar kwamen Alice en Sally met Irene en Linda.,, Laten we eens naar onze nieuwe klas gaan kijken,” zei Pitty.,, De vijfde! Hoe bestaat het!”

Ze trokken er met hun allen heen. De nieuwe klas was bijzon der gezellig, heel hoog met uitzicht op de klip. Diep onder hen lag de blauwe zee van Cornwall, die vandaag even blauw was als korenbloemen met sneeuwwitte golfkammen.

„Zeg, dit is een enige klas, vind je niet?,” vroeg Alice, terwijl ze om zich heen keek. „Mooie ramen, een mooi uitzicht, leuke platen en helemaal crème en groen.”

„Weet iemand of er nog nieuwe meisjes zijn?,” vroeg Pitty, die uit het raam hing en de zilte zeelucht opsnoof.

„Er komt een zekere Mariene,” zei Irene. „Ik heb iets over haar gehoord. De school waarop ze was, werd plotseling gesloten toen de directrice overleden was en nu komt ze hier. Maar verder weet ik niets van haar.”

„Jij komt zeker in de vijfde, Alice?,” vroeg Sally. „Ik bedoel ik weet dat Connie in de vierde is blijven zitten, omdat ze gezakt is en jij ook doordat je mazelen gehad hebt en geen examen kon doen. Maar jij hoeft toch zeker niet in de vierde te blijven?” „O nee, ik kom gewoon in de vijfde,” zei Alice. „Hemel, ik zou niet teruggekomen zijn als ik niet met jullie overgegaan was. Juffrouw Grayling heeft moeder geschreven dat ik op mijn slofjes mijn diploma kon halen wanneer ik maar wilde - en dat ik met jullie over kon naar de vijfde, en om zo te zeggen er tussendoor voor mijn diploma werken.”

„Is er nog iemand uit de vorige vijfde klas blijven zitten?,” vroeg Pitty.

„Ja, Catherine Gray en Nora Linton,” antwoordde Irene dadelijk. „Ze waren een plaag voor de anderen.”

„O lieve help, de twee ergsten dus!,” zei Sally. „Ik heb Nora nooit aardig gevonden, zo’n hard, bazig schepsel! Waarom is ze blijven zitten?”

„Nu, eigenlijk is ze een jaar te jong voor de zesde,” zei Irene, „dus hebben ze gezegd dat ze het nog maar een jaartje over moest doen, maar ik voor mij geloof dat ze zo het land aan haar hadden, dat ze dankbaar zijn van haar af te komen en zonder haar verder te gaan.”

„En Catherine?,” vroeg Sally.

„Die was niet erg in orde,” antwoordde Irene. „Te hard gewerkt of zoiets. Ze is wel een heilige boon, hè? Ik weet eigenlijk niet vee! van haar. Het is een van die meisjes die van op een afstand weinig indruk maken.”

„Dus bij ons komen dan drie nieuwe meisjes,” zei Pitty. „Catherine, Nora en Mariene. Wie zou klassehoofd worden, denken jullie?”

„Jij of Sally,” antwoordde Irene onmiddellijk.

„Nee, dat denk ik niet,” zei Pitty. „Ik denk Catherine of Nora, die zijn per slot van rekening al zolang in de vijfde. Het zou niet sportief zijn dadelijk een ex-vierde klasser boven hen te stellen.”

„Nee, daar heb je gelijk in,” zei Alice. „Hemel, als het dan maar niet Nora wordt. Ze wil altijd haar eigen zin doordrijven. Heb je gehoord dat ze alle tweede klassers vorig trimester een lang gedicht heeft laten leren dat ze op moesten zeggen op de bijeenkomst van de oudere meisjes, alleen maar omdat een van hen een versje op haar gemaakt had en niemand wilde bekennen wie het gedaan had? Ze moesten allemaal zonder uitzondering ’Kubla Khan’ leren. Ze zijn er vreselijk over te keer gegaan!”

„Ja, nu herinner ik het me weer,” zei Pitty. „Nu ja, ik wed dat we Nora wel klein krijgen.”

„Als je maar niet te vaak driftig op haar wordt,” zei Irene met een schalks lachje.

Pitty’s opvliegendheid was alom bekend.

Ze had trimesters lang haar best gedaan om haar drift te overwinnen en juist als ze zich erop beroemde hem eindelijk de baas te zijn, volgde er weer een uitbarsting.

Pitty keek verdrietig naar de anderen. „Ja, ik moet op mijn tellen passen. Ik ben razend driftig op Julie, dat brutale kleine nichtje van je geweest vorig trimester, hè Alice? Ik hoop dat ze zich dit trimester behoorlijker gedraagt!”

„Ze heeft in de vakantie bij ons gelogeerd,” vertelde Alice. „Je weet dat ik broers heb en toen Julie het zowaar waagde niet naar Sam te luisteren, heeft hij haar laten kiezen of ze iedere dag twintig keer met haar eigen haarborstel geslagen wilde worden of elke dag twintig keer om ons grasveld wilde hollen!”

„En wat heeft ze gekozen?,” vroegen ze allemaal.

„O, natuurlijk om het grasveld hollen,” zei Alice. „En moeder was stomverbaasd toen ze haar iedere dag zo rond zag hollen. Ze dacht dat ze voor een wedstrijd aan het oefenen was of zoiets! Sam stond naar haar te kijken en lachte zich dood. Dus misschien gaat het dit trimester wel beter met haar!”

„Ze mag haar leven wel aardig beteren!,” zei Pitty. „Hè, wat is dat in hemelsnaam?”

Er klonk hoefgekletter buiten in de oprijlaan, zo oorverdovend dat je het zelfs aan de achterkant van Malory Towers kon horen en ook in de klas waar de vijf meisjes stonden te luisteren.

„Ik weet het al! Daar komt onze ouwe Wim terug en haar broers brengen haar zoals gewoonlijk allemaal te paard!,” riep Linda en stormde de klas uit. „Kom mee, laten we naar het kunstlokaal gaan en uit het raam kijken, daar kunnen we de oprijlaan zien. "

Even later hingen ze allemaal uit het hoge raam. Ze zagen het zelfde tafereel dat ze al een paar maal eerder gezien hadden en waar ze nooit genoeg van kregen!

Wilhelmina, afgekort Wim, was op haar paard Bliksem aangekomen en werd door zes van haar zeven broers vergezeld, ook allemaal te paard. Het was een prachtgezicht, die zes flink uit de kluiten gewassen jongens, tussen zeventien en tien jaar, met in het midden hun zusje Wim.

„Hu daar! Kalm toch, kalm!”

„Bliksem! We zijn er!”

„Hier is je valiesje, Wim.”

„Klip-klap, klip-klap,” gingen de hoeven van de zeven edele paarden die door de oprijlaan galoppeerden.,, Hi-hi-hi-hi!,” zei een van hen en toen hinnikten ze alle zeven tegelijk.

„Wim, waar kunnen we de paarden laten drinken?,” klonk de zware stem van haar broer van zeventien jaar.

„Kom maar achter me aan,” antwoordde Wim en de zes broers draafden de oprijlaan in en gingen een bocht om, achter het meisje dat kaarsrecht op haar prachtige paard Bliksem zat. „Hemel!,” zei Alice. „Wat een bende broers. Waar is nummer zeven.

„In het leger gegaan,” zei Sally. „Hemeltje, ik wou dat ik zeven broers had!”

„Nu, ik heb er drie en dat is meer dan genoeg,” zei Alice. „Geen wonder dat Wim meer van een jongen dan van een meisje heeft!”

„Daar komen ze weer!,” zei Irene. „Linda, waar is je schetsboek - teken ze allemaal!”

Linda had haar schetsboek dat ze altijd bij zich droeg al te voorschijn gehaald. Haar snelle potlood schetste het ene paard na het andere en de anderen keken vol bewondering toe. O, zo’n talent als zij te hebben! Ze kon alles en iedereen tekenen. De zeven paarden wisten blijkbaar dat Wim en Bliksem achter moesten blijven. Ze hieven hun hoofden en hinnikten zacht. Wim boog zich naar hen over en aaide de paarden die het dichtst bij haar stonden, over hun neus. „Tot ziens, Maan, tot ziens, Ster. Dag, Snuiver. Dag, Sultan..

„Ze neenn veel meer notitie van de paarden dan van haar broers!,” zei Alice grinnikend. „Dat is Wim natuurlijk op en top: een paardegek!”

„Nu, haar broers zijn precies zo!,” zei Sally. „Kiik maar, ze staan Bliksem goeiendag te schreeuwen, maar Wim niet.” „Daar gaan ze,” zei Pitty en benijdde Wim om haar broers. „Kijk eens, Bliksem probeert hen achterna te gaan. Hij wil niet achtergelaten worden.”

Wim bleef alleen in de oprijlaan met de ongeduldige Bliksem, die dacht dat hij met zijn kameraden mee kon gaan; hij steigerde en trappelde van kwaadheid dat hij de andere kant op moest, verder de oprijlaan in, inplaats van eruit.

Met luid hoefgekletter en een stofwolk verdwenen de zes paarden en de broers. Wim mende met een ernstig gezicht Bliksem over het pad naar de stallen. Ze vond het vreselijk te moeten scheiden van al die paarden van haar familie. Maar nu ze goed gewend was op Malory Towers en haar paard mee mocht brengen zou ze de kostschool voor niets op willen geven. Opnieuw klonk er hoefgekletter, ditmaal kwam het de oprij laan in, zodat Wim haar paard inhield en omkeek. De vijf meisjes boven in het kunstlokaal riepen tegen haar: „Wim! Wim! Daar komt Clarissa, ook te paard!”

En ja, een mooi wit paardje met witte sokken kwam de oprijlaan in, dat zijn mooie hoofd in de nek gooide en koket stapte. Clarissa Carter bereed het. Het vorig trimester was ze ’n nieuwe-lingetje geweest, een alledaags klein ding met een bril en een lelijke beugel om haar voortanden. Maar nu had ze geen beugel en geen bril meer en kwam met haar kastanjebruin haar fladderend in de wind en glanzende groene ogen aangalopperen. „Wim! Wim! Ik heb Snelvoet meegebracht! Is hij niet lief? O, laat hem eens bij Bliksem komen. Ze zullen het best met elkaar kunnen vinden.”

„Twee paardegekken,” zei Alice lachend. „Nu, Wim heeft nooit een vriendin gehad tot Clarissa kwam, dus zullen ze het dit trimester gezellig hebben samen, over paarden praten, erop rijden, ze voeren en roskammen... ’* „Hun hoeven boenen en hun staarten borstelen!,” voegde Irene eraan toe. „Hè, die galopperende hoeven hebben me een idee gegeven voor een nieuw wijsje - een galop-zo!”

Ze neuriede een huppelend vrolijk wijsje: „tralala-tralala-tra-lalala.”

„Die goeie ouwe Irene, ze is niet paardegek, maar muziekgek,” zei Linda en borg haar schetsboek weg. „Nu krijgen we de eerste weken niets te horen dan galopperende wijsjes! Daar gaat-ie, tralala!”

En ze galoppeerde met haar vriendin in volle vaart de klas uit. „Tralala-tralala-tralala-la!”

„O, pardon, juffrouw Pott, we hadden u helemaal niet aan zien komen!”

3

AAN HET SOUPER.

Behalve de nieuwelingen waren alle meisjes ’s avonds aardig ingeburgerd. Matrone had gezondheidsattesten en zakgeld van de lagere klassen in ontvangst genomen, en ook attesten, maar geen geld van de hogere klassen, want die meisjes mochten zelf hun geld houden en hoefden er niet om te vragen bij Matrone. „Is Irenes gezondheidsattest goed overgekomen?,” vroeg Pitty, die er opeens aan dacht dat Irenes attest bijna ieder trimester zoek was.

Sally lachte. „O, iemand heeft een envelop in Irenes valiesje gestopt met 'Gezondheidsattest' erop en zij dacht dat haar moeder het daarin had gedaan, inplaats van het met de post te versturen, dus ging ze er natuurlijk mee naar Matrone en zei: 'Alstublieft Matrone, ik heb er nu eindelijk echt aan gedacht’.” „En wat zat erin?,” vroeg Pitty.

„Een recept voor iemand met een slecht geheugen,” grinnikte Sally. „Ik weet niet meer precies wat erin stond. Neem een kopje waarschuwingen en een lepel standjes of zoiets. Je had Matrones gezicht eens moeten zien toen ze het zag. Irene was natuurlijk stomverbaasd. Dat begrijp je! Ofschoon het niet erg was omdat Matrone haar attest per post gekregen had.”

„Irene is zo’n verstrooide professor met al haar knapheid,” zei Alice. „Net als Linda. Er moet iets met Kunst en Muziek aan de hand zijn, waardoor mensen die daar talent voor hebben totaal geen benul van gewone dingen hebben. Als Irene maar iets kan vergeten, dan gebeurt het ook. Weet je nog dat ze een keer zonder bloes aan het ontbijt is gekomen?”

„Daar gaat de bel voor het souper,” zei Pitty dankbaar. „Ik heb zo’n vreselijke honger. Ik hoop dat we net zo’n geweldig souper krijgen als anders, de eerste avond krijgen we altijd zulk heerlijk eten! Ik ben blij dat ik me dit trimester niet meer druk hoef te maken over Lizzie, ze is nu geen nieuweiingetje meer en kan best op haar eigen benen staan.”

Ze gingen de trap af naar de grote eetzaal voor het souper. Sally liep afwezig naar de tafel van de vierde klas, maar Pitty trok haar terug.

„Idioot! Wil je bij die baby’s zitten?,” siste ze. „Hier is de tafel van de vijfde klas.”

Ze namen hun plaatsen in en zagen er al drie meisjes zitten, twee oude vijfde klassers en een nieuw meisje. Catherine en Nora knikten hen toe, Catherine met een stralende glimlach. Nora niet. Ze had stijf op elkaar geklemde lippen en zag eruit of de zorgen van de hele schooi op haar schouders rustten! Het nieuwe meisje Mariene lachte hen vrolijk toe. Het was een nogal slordig meisje met een ragebol, een grote neus en erg onregelmatige tanden, die naar voren staken, zodat ze op een konijntje leek.

„Ik ben Mariene Kleine,” zei ze met een heldere, vriendelijke stem. „Ik hoop dat jullie het niet vervelend vinden dat ik op Malory Towers ben.” Ze giechelde even.

„Waarom?,” vroeg Pitty verwonderd. „We hebben gehoord dat je vroegere school gesloten was. Pech, zeg.”

„Ja,” zei Mariene met een nadenkend gezicht. „Dat was ook zo’n heerlijke school. Jullie hadden de sportvelden eens moeten zien en we mochten onze eigen lievelingsdieren houden.” „Nu, ik denk dat je het op Malory Towers niet al te vervelend zult vinden, " zei Alice, die er ook bijgekomen was.

„O nee,” antwoordde het meisje en lachte weer, waarbij haar konijnetandjes zichtbaar werden. „Ik weet zeker dat het hier heerlijk is. Daarom heeft mijn moeder deze school uitgekozen. Ze zei dat na Mazely Manor - dat was mijn oude school, weet je - Malory Towers de beste was.”

„Nou, nou, wat bijzonder aardig van haar,” zei Alice uitgestreken. „Ik heb geloof ik nog nooit van Mazely Manor gehoord. Of was dat misschien die school waar de meisjes altijd zakten? " Mariene kreeg een kleur. „O nee!,” zei ze. „Dat is ónmogelijk. De helft van ons slaagde, ik ook!”

„Erg knap van je,” zei Alice en Pitty stootte haar aan.

Wat jammer dat Mariene Alice al zo gauw tegen zich had! Ze was echt het type om Alice met haar scherpe tongetje op stang te jagen. Alice gaf Pitty ’n knipoogje, maar Pitty keek boos. Het was niet sportief een nieuw meisje dadelijk te plagen, je moest haar een kans geven!

Maar Mariene was te ongeduldig. „Ik moet vriendelijk zijn, " dacht ze bij zichzelf. „Ik moet mijn eigen peultjes doppen; ik moet indruk op deze meisjes maken!”

En dus babbelde ze honderduit op haar heldere, luchtige toon en scheen helemaal niet te begrijpen dat nieuwe meisjes zich niet mogen laten zien of horen! Pas toen de anderen erg opvallend met elkaar begonnen te praten en haar links lieten liggen, zodat ze tot de ontdekking kwam dat niemand naar haar luisterde, hield ze haar mond.

Als een nieuw' meisje uit de eerste klas zo deed, zouden de anderen haar onmiddellijk aan het verstand gebracht hebben dat ze beter haar mond kon houden voor een ander haar op haar nummer zette. Maar de vijfde klassers waren niet zó grof. Ze negeerden haar alleen, in de hoop dat ze zou inzien dat ze dom deed en verkeerd begon.

„Is iedereen terug?,” vroeg Pitty en keek de tafel langs. „Ha, daar is Marion. Hoe is het met je stem, Marion? Ik hoop weer helemaal in orde!”

Marion knikte. 'Ze had een mooie stem, die ze een paar trimesters kwijt was geweest, maar nu in zijn volle schoonheid terug was. Ze zag er gelukkig uit.

„En daar is Mary-Lou, en Olga en Ruth, hallo Ruth! Hoe is het met je tweelingzusje? "

„Best. Weet je dat ze in de vierde is blijven zitten?, " vroeg Ruth. „Het zal vreemd zijn zonder haar. Ze is altijd met me samen geweest in welke school of klas ook. Ik hoop dat ze me niet te erg zal missen.”

„O, ze zal wel gauw iemand anders vinden om over te bazen en het woord voor te doen, net zoals ze altijd bij jou deed!,” zei Alice. „Jij was een klein schaduwtje van haar, Ruth. Dit trimester kunnen we eens zien hoe jij zelf eigenlijk bent. Dat hebben we nooit geweten!”

„O,” kwam Mariene er tussen, „is Ruth een tweeling? Op mijn vorige school waren ook tweelingen en dié waren zo...”

Nu, het was werkelijk geen manier dat een nieuw meisje zó voor haar beurt sprak en tot Marlenes verbazing begonnen alle meisjes aan tafel tegelijk te praten, zodat het onmogelijk te horen was wat ze zei. Mam'zelle Dupont die aan het hoofd van de tafel zat, had medelijden met haar.

Ze vond dat meisje met haar ragebol wel aardig en zei troostend tegen haar:

„Ze zijn opgewonden dat ze weer terug zijn, zie je. Jullie zullen wel gauw goeie maatjes zijn, n’est ce pas? Morgen zullen ze je - hoe noemen jullie dat - aan hun hart drukken en zul je erbij horen. Wat jammer dat die lieve Eline er nog niet is. Die zul je aardig vinden, Mariene. Ze heeft net zulk goudblond haar als jij en...”

Alice ving deze woorden op en gaf Sally een knipoogje. „Eline is precies het type voor Mariene, wat ik je zeg,” zei ze. Met verheffing van stem zei ze tegen Mam’zelle: „Wat is er met die lieve Eline Sylvia aan de hand, Mam’zelle? Zij is de enige die er nog niet is.”

„Ze is gisteren pas uit Frankrijk teruggekomen,” antwoordde Mam’zelle. „Morgen komt ze weer bij ons. Dat lieve kind, dan kan ze met me praten over mijn geliefde land. We zullen er samen over babbelen.”

„U bedoelt kwebbelen, Mam’zelle,” zei Sally giechelend.

„O, ik ben ook in Frankrijk geweest,” zei Mariene opgetogen. „Dan kunnen jij, Eline en Mam’zelle er samen naar hartelust over kwebbelen,” zei Irene. „Dat zal een mooi trio zijn, dat alsmaar over la belle France kwebbelt.”

„Stel je niet zo aan, Irene,” klonk Nora’s stem. „Denk eraan dat je nu niet meer in de vierde zit, maar in de vijfde.”

„O, bedankt dat je ons daaraan herinnert, Nora,” zei Alice op haar zoetsappige toon. „Zeg, het moet vréselijk voor je zijn met ons op te trekken, een verschrikkelijke achteruitgang met ons ex-vierde klassers samen te moeten hokken inplaats van de koningin te spelen in de vijfde.”

„Dat vinden Nora en ik niets erg, " zei Catherine, het er zo dik opleggend dat zij de gemoederen wel eens even zou kalmeren, dat de ex-vierde klassers het niet konden laten elkaar aan te stoten. „Per slot van rekening móét iemand soms blijven zitten, en het is altijd een steun als iemand die al in de klas gezeten heeft de nieuwen kan helpen de traditie voort te zetten, vinden jullie niet?”

„Ah, ça, c’est bien dit!,” zei Mam’zelle. „Heel goed gezegd, Catherine.”

Maar de anderen dachten er anders over. „Huichelaarster!,” mompelde Alice tegen Irene. „Wie heeft de hulp van Catherine nodig? Ze kan nog geen kat melk leren drinken! Hemel, als ze zo’n heilige boon is, bedank ik voor de vijfde klas en ga naar de zesde!”

Irene barstte in een van haar proestbuien uit en Catherine keek verwonderd. „Vertel ons die mop ook,” zei ze met een stralende glimlach.

„Hij is al uit,” antwoordde Alice ook met een stralende glimlach. Pitty knipoogde tegen Sally. Je kon duidelijk zien dat ze dit trimester wel plezier zouden hebben. Ze keek naar Nora die een nors gezicht zette.

„Wil je nog een paar zure gezichten voor je schetsboek hebben, Linda?,” vroeg Pitty zachtjes. Linda keek ook naar Nora en knikte. Ze had Eline eens een heel trimester achtervolgd om haar zure gezichten te verzamelen en ze te tekenen in wat de meisjes haar ’Eline verza meling' waren gaan noemen. Hier was nu nóg iemand met een prachtige keur zure gezichten voor Linda!

Wim en Clarissa zaten gelukkig over paarden te praten, onverschillig voor alle anderen aan tafel.

„Ik verbaas me erover dat ze nog niet tegen elkaar hinniken,” zei Alice geprikkeld. „Wim! Clarissa! Denken jullie soms dat je nog in de stallen bent? "

„O, sorry,” zei Clarissa en keek met glanzend groene ogen om zich heen. „Ik vergat even waar ik was. Maar het is zo fijn bij Wim terug te zijn en over paarden te praten!”

„O, die paardepraatjes! Ik begrijp er niets van!,” viel Mam’zelle in. „Ik zou nooit in de buurt van een paard komen, die grote stampende beesten!”

„U moet echt eens komen om Bliksem een klontje uit uw hand te laten nemen,” zei Wim met een ondeugend lachje. Mam'zelle gaf een gilletje. „Dat zeg je nu altijd tegen me, Wim! Dat is niet aardig. Ik wil niet dat dat grote paard van jou met zijn poten op mijn voeten trapt.”

„Voeten, Mam’zelle, voeten,” zei Wim, diep verontwaardigd dat Mam’zelle het over 'poten’ had.

„En dat hij zijn haar helemaal over me schudt,” ging Mam’zelle door, terwijl ze een verschrikkelijk beeld opriep van een stampend, hoofdschuddend, steigerend beest!

„Hij schudt zijn manen!,” verbeterde Wim. „O, Mam’zelle, u bent vreselijk over paarden! Ik zal u meeslepen naar Bliksem en u een lesje geven over al zijn lichaamsdelen!”

„O, die vreselijke Wim!,” ze’ Mam’zelle en hief haar ogen ten hemel. „Waarom moet ik haar Frans leren terwijl ze alleen iets over paarden wil leren? Waarom lachen jullie, meisjes? Over zo’n ernstige zaak zou ik geen grapjes maken!”

„O, wat is het toch fijn weer terug te zijn, hè?,” zei Pitty tegen Sally. „Nergens kan ik zo lachen als op school, nergens!”

4

AVOND EN MORGEN.

Pitty vond die eerste avond even tijd om zich ervan te overtuigen dat haar kleine zusje Lizzie niet door Julie, het dertienjarig nichtje van Alice uit de eerste, was meegetroond. Tot haar opluchting zag ze Lizzie gearmd met Suzanne, haar vriendin van het vorig trimester.

Julie stond alleen aan de buitenkant van een groepje eerste klassers. Ze had een zeer vastberaden uitdrukking op haar gezicht en Pitty was nieuwsgierig waaraan ze dacht. Ze is vast iets van plan, dacht Pitty. Nu ja, zolang ze Lizzie er maar buiten laat, kan ze doen wat ze wil. Wat heb ik het land aan dat kind! De vijfde klassers gingen een kwartier later naar bed dan de vierde klassers. Heerlijk die vijftien minuten extra! Ze babbelden onder het uitkleden over allerlei dingen die hun dit trimester te wachten stonden.

„Ik zal juffrouw Williams missen, " zei Sally, die erg veel van de lerares van de vierde klas hield. „Ik ben benieuwd of...” De deur van de slaapzaal ging open, iemand stak haar hoofd om de hoek. Het was Connie, Ruths tweelingzusje.

„Ruth, is het goed met je?,” vroeg ze. „Ik vind het zo vreemd niet bij jou te zijn. Is alles heus in orde? Heb je je...” „Connie!,” viel Alice uit. „Hoe kom je erbij op de slaapzaal van de vijfde te komen terwijl je beslist in bed moest liggen. Maak dat je wegkomt.”

Koppig bleef Connie op de drempel staan. Ze was heel sterk in redenaties. „Ik kom alleen maar even kijken of alles met Ruth in orde is,” zei ze. „We zijn nog nooit zonder elkaar geweest en..

„Hoepel op!,” schreeuwden ze allemaal en Irene zwaaide woest met haar haarborstel, ze sloeg Linda bijna een oog uit.

Maar Connie hield voet bij stuk. Haar ogen zochten het gezicht van Ruth, waarop ook een koppige uitdrukking lag. „Ruth,” begon Connie dringend. „Zeg iets. Blijf daar niet zo staan. Ik ben alleen gekomen om...” „Hoepel op!,” zei Ruth en iedereen was stomverbaasd. Dat had niemand verwacht. Ruth was zozeer de schaduw van Connie geweest, dat zelfs toen ze vorig trimester begonnen was zich te laten gelden, toch niemand ooit had verwacht dat zij in staat was Connie te commanderen.

„Ik weet dat jij mijn tweelingzusje bent en we altijd bij elkaar zijn geweest,” zei Ruth onnodig hard. „Maar ik zit nu in de vijfde en jij in de vierde, je kunt een vijfde klasser niet achterna lopen, dat weet je wel. Laat me met rust en verdwijn!”

Ruth was de enige voor wie Connie zwichtte en die haar ertoe kon bewegen te gaan. Connie gaapte haar aan, draaide zich toen om en ging zonder een woord de deur uit. Opeens liet Ruth zich op haar bed vallen.

„Prima!,” zei Pitty hartelijk. „Je zult nu een beetje voor jezelf moeten opkomen, Ruth, anders blijf je alsmaar weer last van Connie hebben.”

„Dat weet ik wel,” zei Ruth met een benepen stemmetje. „Maar ik... ik... houd vreselijk veel van haar, zie je, en ik vond het afschuwelijk dat te zeggen. Maar ze zou zich van niemand anders iets aangetrokken hebben. En per slot van rekening kan ik haar toch ook niet bij de vijfde laten rondhangen, wel? Arme Connie!”

„Helemaal geen arme Connie,” zei Pitty. „Geloof dat maar niet. Ze is zo brutaal als de beul! Ze zal het heus niet gauw opgeven, ze zal jou en ons alsmaar achterna blijven lopen.”

„Volkomen waar!,” zei Alice, maar niet zo hard dat Ruth het kon horen. „Connie heeft zo’n olifantshuid dat ze er eerst flink van langs moet hebben en uitgescholden moet worden eer ze voelt of begrijpt waar wij op aansturen.”

„Ik heb net zo’n zusje in de vierde,” zei Nora, die zich onverwacht in het gesprek mengde. „Zo’n taaie heb je nog nooit gezien. Ze is net een gummibal, als je bovenop haar gaat zitten en haar plat drukt, veert ze onmiddellijk weer overeind. Een verschrikkelijk kind.”

„Hoe heet ze?,” vroeg Pittv. „O, wacht eens even, is het niet Brigit?” „Ja,” antwoordde Nora. „Connie en zij zullen een mooi stel zijn.”

„Nu, laten we dan maar hopen dat zij met elkaar optrekken,” zei Alice. „Leuk stel zal dat zijn, ze maken elkaar wel een kopje kleiner.”

Even later lagen ze allemaal in bed, Pitty naast Mariene.

Ze wenste het nieuwe meisje en Sally, die aan de andere kant naast haar lag, goedennacht en sloot haar ogen. Haar bed was harder dan thuis, maar ze wist dat ze daar gauw genoeg aan gewend zou zijn. Na een poosje gooide ze het dekbed van zich af. Het was zo'n warme avond. Uit het bed naast haar klonk gesnuf.

Hemel, dat kan Mariene toch niet zijn, die ligt te snuffen als een nieuweling uit de eerste klas, dacht Pitty verbaasd. Ze keerde zich om en luisterde.

„Snuf, snuf”, ja, daar had je het weer.

„Mariene! Wat is er in hemelsnaam?.” fluisterde Pitty. „Je bent toch geen huilebalk uit de eerste klas? Op jouw leeftijd!” Met trillende stem kreeg Pitty ten antwoord: „Dat heb ik de eerste avond altijd. Dan denk ik aan vader en moeder en aan wat ze thuis doen. Ik ben erg gevoelig, zie je.”

„Dat moet je dan maar afleren,” zei Pittv kortaf. Haar ervaring was dat mensen die rondvertelden dat ze gevoelig waren eens flink door elkaar geschud en als ze in de lagere klassen zaten, uitgelachen moesten worden.

„Maar je kunt er niets aan doen als je zo bent,” snufte Mariene. „Ja, dat weet ik wel, maar je kunt wel laten erover te praten,” zei Pitty. „Ga slapen. Ik kan er niet tegen je te horen snuffen alsof je een zakdoek nodig hebt.”

Mariene vond Pitty erg onvriendelijk. Ze wilde dat er aan de andere kant van haar iemand lag die meer meegevoel had. Maar dat bed was leeg, het was voor Eline bestemd, maar die was nog niet terug.

Pitty grinnikte bij zichzelf in het donker. Als ze Mariene eens aan Eline konden lijmen. Mariene leek erg op Eline en had blijkbaar hetzelfde zwakke karakter. Wat zou het enig zijn als ze haar op Elines dak konden schuiven en dan kijken wat er gebeurde!

„Wacht maar tot Eline Sylvia morgen terug is,” zei Pitty ondeugend tegen Mariene. „Dat is net zo’n type als jij. Ook zo gevoelig. Ik weet zeker dat ze je helemaal zal begrijpen. Ze vindt de eerste avond nog altijd vreselijk. Kijk morgen maar naar haar uit, Mariene; ik geloof dat ze net zoals jij is.”

Sally die in het bed ernaast lag te luisteren, proestte het even uit. Wat zou Eline razend zijn net zo iemand als zij in de klas te krijgen, iemand die ook zo’n onuitsprekelijk hoge dunk van zichzelf had en voortdurend bewondering en sympathie nodig had! Wat een streek van Pitty Mariene nu al in de richting van Eline te sturen, maar wat een uitstekend span zouden ze zijn! „Monden dicht!,” klonk Nora’s stem in het donker. „Het is tijd.”

De ex-vierde klassers waren gepikeerd over dit plotselinge bevel. Nora was geen klassehoofd, tenminste nog niet! Er was officieel niets over gezegd. Niemand zei meer iets maar uit verschillende bedden klonk ’poe’ en ’ooh’. Maar ze waren allemaal moe en niemand behalve Mariene had eigenlijk zin om wakker te blijven.

Uit Marlenes bed klonk nu en dan nog wat gesnuf, toen was het stil. Irene begon een beetje te snurken. Dat deed ze altijd als ze op haar rug lag. Linda die naast haar sliep hing uit haar bed en gaf haar een harde duw om te maken dat ze zich omdraaide. Gehoorzaam wentelde Irene zich op haar zij zonder zelfs wakker te worden. Linda had haar nu wel goed gedresseerd!

’s Morgens verscheen Connie zowaar weer in de deur met een strijdlustig, koppig gezicht.

„Sta je daar nu nog?,” vroeg Alice. „Je bent er zeker de hele nacht blijven staan omdat je wou weten of Ruth een lekker schoonheidsslaapje deed of niet?”

„Het is toch niet in het reglement verboden dat ik hier ’s morgens kom om iets te vragen, wel?,” vroeg Connie. „Doe toch niet zo misselijk, Alice. Ik kom Ruth alleen maar even een paar kousen brengen die in mijn koffer zijn gekomen.” „Dank je,” zei Ruth, terwijl ze ze aannam. Connie ordende een paar dingen op Ruths kaptafel. Ruth legde ze onmiddellijk weer slordig, „Het heeft geen nut, Connie,” zei ze. „Laat me met rust. Ik zit nu in de vijfde, denk erom.”

„Ik had nooit gedacht dat je op me neer zou kijken als ik bleef zitten,” zei Connie, die er plotseling verbijsterd uitzag.

„Dat doe ik ook niet. Ga weg,” zei Ruth zacht, want ze wist dat iedereen in het vertrek hevig geïnteresseerd was in deze schermutseling, al deden de meeste meisjes alsof ze er niets van merkten. Het was Pitty gelukt Alice te weerhouden zich er mee te bemoeien, Ruth moest haar eigen peultjes maar doppen! Opeens sprak Nora: „Wil je dit boek aan mijn zusje geven?,” vroeg ze op haar bruuske toon. Ze hield Connie een klein boekje voor. „Ze zit ook in de vierde, heeft net dit trimester de derde doorlopen. Je hebt haar zeker al gesproken?”

„Ja, " antwoordde Connie. „Ik zal haar het boek geven.”

Ze nam het aan en verliet de kamer, zonder nog een blik op Ruth. Pitty keek naar Ruth. Ze zag er erg ongelukkig uit. Schandelijk dat Connie haar in zo’n lastig parket kon brengen. Hoe kon iemand zo’n dikke huid hebben!

De bel voor het ontbijt ging. Mariene jammerde: „O hemel, is dat de bel al? Ik dacht dat ik nog op Mazely Manor was, daar ging de bel veel later! O, ik kom te laat!”

„Helaas zullen we wel het nodige over Mazely Manor te horen krijgen,” zei Pitty aan Sally’s oor, terwijl ze de trap afliepen. „Misschien krijgt Eline wel alles te horen in onze plaats,” zei Sally. „Dat is toch jouw plan, hè? De vraag is: komt Eline wel in de vijfde? Zij' heeft het examen ook niet gehaald, zoals je weet. Misschien blijft ze wel in de vierde zitten met Connie. ’’ „O nee, beslist niet,” zei Pitty. „Zie is te oud. Over een paar maanden is ze al boven de gemiddelde leeftijd voor de vijfde. Per slot van rekening is Connie een heel stuk jonger, dus voor haar is het niet zo erg.”

Aan het ontbijt informeerden ze bij Mam’zeile naar Eline. „Komt ze bij ons in de vijfde?,” vroeg Pitty.

„Ja zeker,” antwoordde Mam’zelle. „Natuurlijk! Het arme kind is wel gezakt voor dat vreselijke examen van jullie, maar ze is ziek geweest. Ja, haar hart was niet in orde, arme Eline.”

De vijfde klassers stootten elkaar aan. De hartkwaal van Eline! Eline had zich aangesteld alsof haar hart vreselijk joeg en bonsde, alleen maar om van het examen af te komen, maar niemand had het geloofd, behalve Mam’zelle. En toen had Eline toch examen moeten doen en was ze gezakt.

„Nu ja, hartkwaal of geen hartkwaal, ze komt dus blijkbaar bij ons in de vijfde,” zei Alice. „Die schat van een Eline Sylvia, wat, een feest dat ze vandaag weer bij ons terugkomt!”

5

JUFFROUW JAMES HEEFT GOED NIEUWS.

Even voor negenen gingen de vijfde klassers naar hun leslokaal. Ze waren verrukt over het mooie uitzicht. Pittv gooide de ramen wijd open en liet de gouden septemberlucht binnenstromen. „Hemeltje!,” zei ze. „Ik hoop dat we nog mogen zwemmen. Ik wed dat het bassin onderin de rotsen nu precies de goede temperatuur heeft. "

Mariene keek verschrikt. „Je zult beslist niet mogen zwemmen in het wintertrimester,” zei ze. „Nu, op Mazely Manor mochten we...”

„Daar moet het heerlijk geweest zijn,” zei Alice op zoetsappige toon.

„O ja, we gingen altijd...,” vervolgde Mariene.

„Wat jammer dat het gesloten is,” viel Irene in de rede.

„Ja, erg jammer,” beaamde Mariene, blij met deze plotselinge belangstelling en sympathie. „Weet je, we waren allemaal erg • • •”

„Na zo’n geweldige school zul je Malory Towers wel erg tweederangs vinden,” deed Linda een duit in het zakje, eveneens op meevoelende toon.

„Maar ja, we zullen ons best doen,” verzekerde Sally haar. Mariene begon het verdacht te vinden dat iedereen haar in de rede viel, hoe vriendelijk het ook bedoeld leek. Misschien was het beter dat ze niets meer zei tot ze er een beetje in was gekomen? Deze meisjes waren blijkbaar heel anders dan die op haar dierbare Mazely Manor.

„Hoe is onze nieuwe klasselerares, juffrouw James?,” vroeg Pitty aan Catherine en Nora. „Jullie hebt haar al een paar trimesters gehad; is ze geschikt?”

„Tot op zekere hoogte gemakkelijk,” antwoordde Nora. „Maar dan is het oppassen! Ze verandert in een wipje van zoet in zuur en als je dat niet onmiddellijk in de gaten hebt, kom je er slecht af. Maar toch is Jimmy niet kwaad.”

„Als ze zuur is heet ze James en als ze zoet is Jimmy,” legde Catherine uit met haar stralende glimlach. „Eigenlijk is ze ontzettend aardig.”

„O, Catherine vindt massa’s mensen 'ontzettend aardig’ en ’goeie beste brave zielen’ en zelfs ’schatteboutjes’,” zei Nora. „Ze spreekt van geen sterveling kwaad, wel Catherine? En als je iets gedaan wilt hebben, dan doet Catherine het voor je... ze vindt het heerlijk voor anderen te hollen.”

Catherine kreeg een kleur. „Doe niet zo gek, Nora,” zei ze, maar ze keek een beetje benauwd. Hield Nora haar nu voor de mal, spotte ze een beetje met haar? De anderen vroegen zich dat niet af: ze wisten het! Nora gaf Catherine geen complimentje, ze spotte met haar. Nora zou waarschijnlijk niemand van ganser harte prijzen.

De meisjes hadden een plaats uitgezocht. De geliefkoosde lessenaars achterin de klas werden natuurlijk door de twee oude vijfde klassers, Nora en Catherine, bezet en door Pitty en Sally die ieder het vorig trimester een poos klassehoofd geweest waren. Irene en Linda zaten ook achteraan.

Er waren nu andere meisjes in de klas, die ook in de vijfde zaten maar in andere Torens thuishoorden: Tessa en Jeannette en Pauline, Katie, Dolly en Gladys, meisjes die de vijfde klassers van naam en gezicht kenden, maar natuurlijk lang niet zo goed als de meisjes uit hun eigen Toren kenden. De meisjes uit alle Torens deden samen les en sport, maar daarna gingen ze helemaal hun eigen weg, allemaal naar hun eigen Toren waar ze aten, sliepen en hun vrije tijd doorbrachten.

„Sssst!, " zei iemand. „Daar heb je Jimmy!”

En Jimmy, oftewel juffrouw James, stapte binnen, een lange magere vrouw van ongeveer vijftig jaar; haar intelligent gezicht met vriendelijke, maar scherpe lichtbruine ogen werd omlijst door grijs krullend haar.

„Zitten,” zei ze en de klas ging zitten. Er werd met voeten geschuifeld, stoelen werden wat verschoven, boeken en papieren verlegd. Juffrouw James wachtte tot het volkomen stil was. „Zo, alweer een nieuwe klas,” begon ze, terwijl ze haar scherpe ogen van het ene op het andere meisje vestigde. „Ik geloof dat er van jullie maar drie het vorig trimester bij mij in de klas gezeten hebben, die om verschillende goede redenen niet naar de zesde zijn overgegaan, maar nog bij mij blijven. Natuurlijk zullen ze een grote steun voor me zijn om de klas op mijn manier te laten marcheren.”

De meisjes keken wie die derde vijfde klasser was. O, het was kleine Jeannette. Natuurlijk was ze veel en veel te jong om over te gaan naar de zesde klas! Ze was een jaar geleden alleen in de vijfde gezet omdat ze haar schooldiploma zo idioot vroeg gehaald had. Ze leek nog een vierde klasser, vond Pitty, niet eens een vijfde klasser!

jeannette maakte de indruk dat ze het fijn vond dat ze was blijven zitten. Ze was bang voor de zesde klas. Nora zat met een zuur gezicht. Ze vond het afschuwelijk dat ze niet over was. Catherine straalde. Ja, ja, ze zou zoveel mogelijk helpen. Juffrouw James kon op haar rekenen, natuurlijk. Ze probeerde een blik van de lerares op te vangen, maar om de een of andere reden keek juffrouw James hardnekkig de andere kant uit. Catherine bleef nog een poosje stralend glimlachen, terwijl ze juffrouw James vol hoop aanstaarde. Maar de lerares stapte van dit onderwerp af en begon over iets anders. Catherine moest haar glimlach afleggen. Haar wangspieren begonnen pijn te doen.

„Pitty wordt sportleidster van de vijfde,” zei juffrouw James.

„En Sally mag haar helpen. Je begrijpt zeker wel, Pitty, dat sportleidster van de vijfde inhoudt dat je de training van enkele jongere speelsters op je neemt voor de schoolteams van de lagere klassen? Dat zal wel wat tijd kosten, maar je hebt Sally om je te helpen.”

Pitty gloeide. Wat heerlijk enkele eerste en tweede klassers uit te kunnen kiezen en ze in vorm te brengen voor de derde en vierde sportteams van Malory Towers. Stel je voor dat Sally en zij de teams zo goed maakten dat ze alle wedstrijden op school en erbuiten wonnen! Wat zou dat een prachtrecord zijn! En Pitty verzonk in een dagdroom waarin ze goed getrainde, flinke teams uit de lagere klassen de ene wedstrijd na. de andere zag winnen.

Natuurlijk zal ik Lizzie ook trainen, dacht ze. Ze is al heel behoorlijk. Ik ga haar prima maken. En Suzanne is ook goed. En die kleine Julie zal ik ook wel fatsoeneren. Reken maar dat ze nu aan het lijntje zal moeten lopen. Van hiér zal ik geen kunsten verdragen! En dan hebben we nog Hetty in de eerste en Lucie in de tweede klas...

Ze was zo verdiept in haar lacrossedroom dat ze helemaal niet meer hoorde wat juffrouw James verder zei.

„Jullie hebben vorig trimester allemaal erg hard gewerkt, " zei juffrouw James. „Praktisch ieder van jullie in deze klas heeft haar schooldiploma gehaald en behoorlijk. Bij degenen die gezakt zijn bestond er een verklaarbare reden voor en die zullen later opnieuw de kans krijgen. Ze zullen er extra lessen voor krijgen en niet aan de gewone lessen in deze klas meedoen tot na het examen.”

Alice zuchtte. Dit trimester zou het natuurlijk nog niet gebeuren, maar ze vond het een vreselijke gedachte de anderen achter te laten voor extra lessen. Verdraaid! Waarom had ze vorig trimester uitgerekend in de examenweek mazelen gekregen? „Nu, daar jullie het ’t vorig trimester allemaal zwaar gehad hebt, is het niet mijn bedoeling jullie dit trimester hard te laten werken,” zei juffrouw James en in de hele klas ging een zucht van verlichting op als een zacht briesje. „Ik bedoel dat ik jullie geen bendes huiswerk op zal geven of het jullie lastig zal maken, maar er zijn andere dingen die jullie tijd in beslag zullen nemen. Ik wil bijvoorbeeld dat de vijfde klas dit jaar de kerstuitvoering op zich neemt.”

Bij die woorden kwamen ze allemaal recht overeind. De kerstuitvoering! Nee maar! Wat zouden ze doen? Een toneelstuk? Een pantomime? Ballet? Allerlei gedachten vlogen door hun hoofd en ze keken elkaar verrukt aan.

„Jullie mogen het helemaal op je eigen houtje doen, alleen kunnen jullie altijd om advies terecht bij meneer Young, de muziekleraar of juffrouw Greening, de lerares in declamatie,” vervolgde juffrouw James, in haar schik dat de meisjes het kennelijk prettig vonden. O, wat leek het hun enig toen ze naar de vijfde overgingen zelf iets op touw te zetten zonder dat iemand zich ermee bemoeide! Dat was ook uitstekend, want als ze nu niet leerden zelf iets op te knappen en op eigen benen te staan, zouden ze het nooit leren.

„Jullie mogen zelf je regisseurs kiezen,” zei juffrouw James. „Minstens twee, want het zal voor één te veel zijn. Hoe meer jullie zelf doet hoe prettiger juffrouw Grayling, de directrice en ik het vinden, maar natuurlijk zullen we jullie met alle plezier van advies dienen of jullie helpen als dat nodig is.” ieder meisje uit de klas was dadelijk vastbesloten niet één advies te vragen. De kerstuitvoering, in welke vorm ook, zou van hen zijn en van hen alleen.

Het zal de beste uitvoering worden die er ooit op Malory Towers gegeven is!, beloofde Pitty zichzelf plechtig.

We zullen de ouders uitnodigen en wat zullen ze verrast zijn!, dacht Sally.

Wat een vooruitzicht!, dacht Alice en ze liet haar vlugge hersens over allerlei ideeën tegelijk gaan. Ze verlangde al naar de eerste vergadering. Als ze haar maar een van de regisseurs maakten! Ze kon goed organiseren! Ze kon plannen maken en was vindingrijker dan wie ook. Dat wist ze!

Ze verlangden allemaal naar de pauze, om de ideeën waarop juffrouw James ze gebracht had te bespreken. Irene was in de zevende hemel: zouden ze haar de muziek laten schrijven als ze een pantomime opvoerden? De muziek voor een hele pantomime, nu, daarin zou ze zich meer kunnen uitleven dan ooit tevoren!

Ook Marion zat heerlijk te dromen. Als ze een toneelstuk of een pantomime opvoerden, zou zij daarin dan wat kunnen zingen? Ze mocht dit trimester haar zang grondig oefenen en had haar eigen zangleraar, die haar op school les kwam geven. O, als zij de voornaamste liederen eens mocht zingen! Eindelijk was het dan pauze. De vijfde klassers stormden in een troep weg, bezetten een hoek van het speelterrein en begonnen allemaal tegelijk te praten.

„We zullen een echte vergadering moeten houden,” zei Pitty. „O hemel, wat ben ik opgewonden. Te horen dat we helemaal op ons eigen houtje de kerstuitvoering op touw mogen zetten en dat ik sportleidster ben en verantwoordelijk voor het uitkiezen en trainen van de kinderen uit de lagere klassen voor hun teams! Ik zal gewoon geen tijd meer hebben om te werken!” „We hebben nu zo langzamerhand wel geleerd hoe we moeten werken,” zei Sally. „Als we dat nu niet weten, leren we het nooit. Ik denk dat we nu andere dingen moeten leren, hoe we zelf iets kunnen uitdenken en uitvoeren en daarbij goed samenwerken en dergelijke dingen.”

„O! Denk je dan dat Jimmy dat allemaal heeft bedacht om ons een heleboel andere dingen te laten leren?,” vroeg Olga. „Waarschijnlijk wel,” antwoordde Alice. „Maar wat zou dat? Als we iets leren door een pantomime in elkaar te zetten, laten we dat dan zo goed mogelijk doen! Ik ben er honderd procent voor!”

„We moeten een bestuur kiezen,” zei Nora en nam het heft in handen. Het ergerde Sally, Pitty en Alice even. Ze waren in de vierde klas zo gewend geweest in alles de leiding te hebben, dat ze het moeilijk vonden Nora’s gezag te erkennen. Maar zij was per slot van rekening klassehoofd. Ze had het recht de leiding op zich te nemen en ze was er honderd procent geschikt voor, dat leed niet de minste twijfel!

Alle meisjes ondergingen de invloed van Nora’s harde, overheersende persoonlijkheid, net als bij Alice die ook een hard, sterk karakter had. Maar Alice had gevoel voor humor en dat miste Nora volkomen. Dat maakte een hemelsbreed verschil! Alice kon iets scherps zeggen waarom je toch moest lachen door de manier waarop ze het zei. Ze was ook vrolijk en levendig, Nora niet. De wereld bestond nu eenmaal uit verschillende typen en daarin was net zo goed plaats voor de Nora’s, Elines en Marlenes als voor de Sally’s, Irenes en Linda’s, dacht Pitty. Alleen is het veel prettiger met hèn om te gaan, dacht Pitty. „We kunnen het beste een bestuur van zeven of acht meisjes kiezen,” vervolgde Nora. „En dat zullen we op de gebruikelijke manier doen: ieder van ons schrijft de namen van de meisjes die zij in het bestuur wil hebben op en dan doen we ze allemaal in een doos. We halen ze eruit, maken ze open, tellen ze en zien wie de meeste stemmen heeft. Dat doen we vanavond.” O, ik hoop dat ik in het bestuur kom!, dacht Pitty. En Alice dacht hetzelfde. Alice hoopte vurig dat ze in deze zaak iets te zeggen zou krijgen. Ze was er zeker van dat zij de hele uitvoering kon leiden, als ze de kans maar kreeg!

6

EEN HALF UURTJE IN DE ZON.

„Wanneer komt onze lieve Eline Sylvia terug?,” vroeg Alice, terwijl ze die dag na het eten om kwart voor twee allemaal buiten in de zon lagen. Alle meisjes hadden buiten een warm plekje opgezocht en het terrein was vol groepjes meisjes, die genietend lagen te zonnen.

„Eline? O, die komt tegen theetijd,” antwoordde Pitty. „Die lieve Eline Sylvia! Denken jullie dat zij een ’schatteboutje’ is zoals Catherine het noemt?”

.. Ik weet heel wat betere namen voor haar,” zei Linda, die druk bezig was een schets van Marion te maken die met open mond in slaap gevallen was.

„Is Eline aardig?,” vroeg Mariene. „Ze heeft zo’n mooie naam.” Pitty gaf Alice een knipoogje.

„Aardig! O, je bent vast dol op haar,” antwoordde ze. „Ze voelt zo met iemand mee en ze luistert zo graag naar je! Het is zo interessant met haar te praten en je kunt wel uren luisteren naar de verhalen die ze over thuis en haar honden en katten vertelt, Mariene.”

„Houdt ze van sport?,” vroeg Mariene, die er zelf een hekel aan had. „Op Mazely Manor hoefden we alleen maar sport te doen als we er zin in hadden. Sport was niet verplicht zoals hier; ik vind het helemaal fout.”

„O, Eline heeft het land aan sport,” zei Alice. „Maar ze moet er zoveel mogelijk aan meedoen, omdat ze zo dik is en ook kilometers wandelen.”

„Arme Eline!,” zei Mariene vol meegevoel met de afwezige vijfde klasser. „We zullen een hoop gemeen hebben, dat zie ik wel. Weten jullie ook of ze een speciale vriendin heeft? Ik weet dat het natuurljjk ’n domme vraag is, zo’n meisje moet wel een boezemvriendin hebben. Maar ik dacht alleen maar dat het zo heerlijk zou zijn hier iemand te ontmoeten die nog geen gezelschap had om mee te praten en te wandelen.” „Even nadenken,” zei Alice, terwijl ze naar de lucht keek. „Heeft Eline Sylvia eigenlijk een vriendin?”

Ze deden allemaal of ze diep nadachten.

„Nou, misschien niet bepaald een boezemvriendin,” zei Irene eventjes proestend. „Zullen we zeggen dat ze een allemansvriendje is?”

„Ja, nu sla je de spijker op de kop,” zei Pitty en probeerde haar lachen in te houden. „Ik denk dat ze Mariene wel aardig zal vinden, denken jullie ook niet?”

„Ze zal dol op haar zijn,” antwoordde Linda volkomen over tuigd. „Word eens wakker, Marion en kijk hoe mooi je er uitziet als je slaapt.”

„Mispunt!,” zei Marion, met een blik op Linda’s grappige schets waarop ze met open mond lag te slapen. Mariene keek er ook naar.

„Dat is geweldig goed gedaan,” zei ze. „Ik teken ook. Op Mazely Manor was ik een van de besten. Ik moet je mijn schetsen eens laten zien, Linda. Hun stijl lijkt erg op de jouwe.” Linda wilde juist kortaf en scherp iets zeggen toen Irene haar een teken gaf haar mond te houden. Toen zei ze op overdreven zoetsappige toon tegen de niets vermoedende Mariene: „Je kunt zeker ook zingen, hè, en kun je ook componeren?” „O, zingen kan ik,” antwoordde Mariene in haar schik dat ze zo in het middelpunt van belangstelling stond. „Ja, ik heb op Mazely Manor extra zangles gehad. De zangleraar zei dat ik een heel bijzondere stem had. En ik heb ook een paar liedjes gecomponeerd. Maar o, jullie moeten me niet zo over mezelf laten praten!”

En ze lachte op haar onnozele manier. De anderen hadden ook neiging om te lachen. Hoe kon iemand zo idioot doen? „Waren er veel meisjes op je vorige school?,” vroeg Sally, die niet begreep hoe het mogelijk was dat er een school bestond die een produkt als Mariene afleverde.

„O nee, het was een heel deftige school,” antwoordde Mariene. „De meisjes werden heel precies uitgezocht.”

„Dat moet je allemaal aan Eline vertellen,” zei Alice ernstig. „Vinden jullie ook niet, jongens? Dat zal Eline zó interessant vinden. En denken jullie ook niet dat het heerlijk voor die lieve Eline zal zijn iemand als Mariene tot vriendin te hebben? Ik bedoel: ik voel dat ze veel fijnbesnaarder is dan wij en ik weet zeker dat Eline Sylvia dat op prijs zal stellen.”

Mariene kon haar oren nauwelijks geloven toen ze al die complimentjes aan haar adres hoorde. Ze keek een beetje argwanend om zich heen, maar alle meisjes keken haar met een stralend gezicht aan. Irene moest zich een beetje afwenden. Ze voelde dat er een proestbui op komst was.

„Eline voelt zich altijd eenzaam als ze terug komt,” vervolgde Alice. „Dat is het juiste moment om met haar aan te pappen, Mariene. Wij zullen haar van jou vertellen en dan kunnen jullie vriendschap sluiten.”

„Hartelijk bedankt,” zei Mariene, die zich koesterde in de vermeende algemene waardering voor haar persoontje. „Ik denk dat de meisjes op Mazely Manor niet aardiger zouden kunnen zijn dan jullie.”

Irene proestte het uit, maar slaagde erin te doen of ze hoestte en nieste. Weer keek Mariene argwanend, maar op dat ogenblik kwam glimlachend Mam’zelle Dupont naar hen toe. Nadat ze eerst gekeken had of er geen mieren, oorwurmen of torren waren, ging ze ook in het gras zitten. Want voor die beesten was ze doodsbang. Met een stralend gezicht keek ze om zich heen. De meisjes glimlachten terug. Ze mochten de dikke, opvliegende, humoristische Franse lerares wel. Ze was heel anders dan Mam’zelle Rougier met haar eeuw'ig kwade humeur; als zij kwaad werd speelde ze op, daar kon je van op aan, maar het duurde nooit lang.

„Ah, zitten jullie allemaal lekker in de zon te koeteren,” zei ze tot ieders grote verbazing.

„O, u bedoelt zeker koesteren, Mam’zelle?,” vroeg Pitty, gillend van de lach.

„Ja, ja, in dit heerlijke zonnetje!,” antwoordde Mam’zelle en draaide met haar schouders van puur genot. Maar het zou niet lang duren of ze was bang een sproetje op te lopen en zou zich in de schaduw terugtrekken.

„En jij, ma petite Mariene, je went hier al aardig, niet?,” vroeg Mam'zelle vriendelijk toen ze Mariene naast zich in het oog kreeg. „Natuurlijk zul je je oude school missen, hoe heette die ook weer, o ja, Mazelen Manor, was het niet?”

Er ging een oorverdovend gelach op.

„O Mam'zelle, u bent kostelijk!,” huilde Linda bijna. „U slaat de spijker altijd op de kop.”

Ze wendde zich opnieuw tot Mariene. „Ze vallen hun goeie ouwe Mam’zelle maar gewoon in de rede,” zei ze met een glimlach naar Mariene met haar vlassig haar.

„De spijker? Welke spijker!,” vroeg Mam’zelle en keek om zich heen alsof ze verwachtte ergens een spijker in de lucht te zien hangen. „Ik heb helemaal niet geslagen. Plaag me nu niet. Het is veel te warm.” . Ik vroeg je iets over dat heerlijke Mazelen Manor van je.” Nu was de maat vol. Bij de beledigde blik die Mariene vol afschuw op Mam’zelle en de lachende meisjes wierp, rolden de meisjes bijna stikkend van de lach over het gras. Mam’zelle was stomverbaasd.

Wat voor grappigs had ze gezegd?

,, lk vraag alleen maar iets over dat heerlijke...,” begon ze opnieuw, een en al verbijstering.

Maar ze bleven allemaal doorlachen. Mariene stond op en liep gepikeerd weg. Wat gemeen om te lachen over zo’n af-schuwelijke naam voor haar oude school en zou Mam’zelle écht denken dat hij zo heette? Of hield die haar ook voor de gek? Nu begon Mariene ér ernstig aan te twijfelen of al die vriendelijkheden aan haar adres wel gemeend waren.

,, 0, lieve hemel,” zei Pitty, terwijl ze overeind kwam en haar tranen afveegde. „U bent een schat, Mam’zelle! Jongens, zodra Mariene weer met die afschuwelijke snertschool van haar op de proppen komt, zullen we haar naar Mazelen Manor verwijzen. Dat zullen we haar wel gauw afleren.”

„Ik wou dat Eline nu maar gauw kwam,” zei Sally. „Ik verlang ernaar die twee samen te zien. Mariene heeft zoveel van Eline; als Eline Mariene kent, zal het voor haar zijn alsof ze in een spiegel kijkt en zichzelf ziet.”

„Kom, kom, nu moeten jullie Mariene geen poesen bakken,” zei Mam’zelle, waarmee ze natuurlijk poetsen bedoelde. „Oef, wat is het warm. Ik krijg nog een sproet op mijn neus. Dat voel ik! Ik moet in de schaduw gaan zitten. Oef!”

„We krijgen een heerlijk trimester, Mam’zelle,” zei Pitty. „Volop sport en wij vijfde klassers zorgen voor de kerstuitvoering. Ik vrees dat we niet veel tijd voor Frans zullen hebben.” „Méchante fille!,” zet Mam’zelle onmiddellijk, terwijl ze zich heftig koelte toezwaaide, waarvan ze nog warmer werd. „Je bent een ondeugd, Pitty. Je hebt tijd genoeg voor Frans. En geen poesen. Dit trimester geen poesen bakken. Er is geen tijd voor poesen.”

„Waarom bakt u geen poes, Mam'zelle?,” vroeg Alice loom.

„We geven u toestemming alles te doen wat u kunt om ons een poes te bakken, ''

„O ja, net zoveel poesen als u maar wilt,” zei Sally vrolijk. „Maar we zullen ze allemaal doorhebben,” zei Marion.

„Ah, als ik jullie een poes bakte, zou die superbe zijn!, " zei Mam’zelle. „Superbe! Magnifique! Merveilleuse! Zo'n poes hebben jullie van je leven nog niet gezien.”

„We dagen u uit, Mam’zelle,” zei Alice prompt.

„Ik daag jullie niet uit,” antwoordde Mam'zelle. „Misschien bedenk ik wel een poes, ja, maar ik zou hem niet kunnen uitvoeren. Hélas! Ik durf niet zoveel als jullie.”

De bel voor de middaglessen luidde. Iedereen stond op. Alice trok Mam’zelle zo hard overeind dat ze bijna weer omviel. „Jij hebt te veel durf,” zei ze boos tegen Alice. „Jij hebt altijd te veel durf, Alice!”

7

DE AANKOMST VAN ELINE.

Vlak voor de thee kwam Eline terug, per auto. Het nieuws ging als een lopend vuurtje rond: „Onze lieve Eline Sylvia is terug! Kom mee naar het teder afscheid kijken!”

Het afscheid van Eline was steevast een voorwerp van spot op Malory Towers. Het ging altijd gepaard met tranen en innige omhelzingen en aansporingen gauw te schrijven en zo ging het eindeloos door tussen haar, haar moeder en juffrouw Winter, haar oude goevernante, die bij hen woonde.

Uit de ramen die op de oprijlaan uitzagen, staken overal hoofden. Eline stapte uit. Haar moeder en juffrouw Winter ook. Haar vader, die chauffeerde, verroerde geen vin. Eline had hem in de vakantie erg verveeld.

„Nu komen de zakdoeken voor de dag,” zei Alice en ja, Eline, haar moeder en juffrouw Winter haalden hun zakdoeken te voorschijn. En o, ook de zakdoeken van al die ondeugende meisjes die voor de ramen stonden te kijken!

„Nu drukken we onze zakdoek tegen onze ogen,” vervolgde Alice en warempel: beneden ging het tranen afvegen door, en boven ook, terwijl iedereen snoof en haar ogen afdroogde. Natuurlijk verried Irene alles door een van haar proestbuien. De vier mensen beneden keken verbaasd naar boven en zagen de meisjes die hen stonden te bespieden, allemaal met zakdoeken voor hun ogen.

Meneer Lacy bulderde van het lachen. Hij hield het stuur omklemd en lachte hard.,, Ze houden net zo’n vertoning voor jou, Eline, als jij voor hen!,” riep hij. Zodra de meisjes zagen dat ze gesnapt waren, verdwenen ze van het raam. Ze voelden zich niet helemaal gerust. Het was mogelijk dat mevrouw Lacy haar beklag over hun slechte manieren zou doen. Dat was echt iets voor haar.

„Moeder, stapt u maar in,” zei Eline buiten zichzelf. Ze had helemaal niet geweten dat ze beloerd werd. Ze vond die kleine afscheidsscènes zo heerlijk en nu was deze bedorven! Moeder en juffrouw Winter waren bijna op een draf teruggegaan zonder verdere tranen of omhelzingen.

„Ik vind dat gedrag afkeurenswaardig, Eline,” zei mevrouw Lacy, die zich over het optreden van de meisjes ergerde. „Ik denk er hard over het aan juffrouw Grayling te schrijven.” „Hè nee, moeder,” zei Eline verschrikt. Ze moest er niets van hebben dat de aandacht van juffrouw Grayling op haar gevestigd werd. juffrouw Grayling had soms zulke afschuwelijke dingen tegen haar gezegd.

„Best, Eline, ik zal wel zorgen dat het niet gebeurt,” zei vader droogjes. „Zeg nu maar in ’s hemelsnaam goedendag en ga naar binnen. En denk eraan: als ik hoor dat je dit trimester weer kunsten uithaalt, krijg je met mij te doen, niet met moeder. Vorig trimester heb je je slecht en ma! gedragen en je hebt ervoor geboet. Als ik slechte berichten over je krijg, zul je er weer voor boeten. Aan de andere kant zal niemand blijer zijn dan ik als ik een goed rapport van je krijg. En ik weet zeker dat ik dat zal krijgen.”

„Ja, pappie,” zei Eline gedwee.

„Wat ben je onaardig, net nu we van Eline weggaan,” zei mevrouw Lacy en bette haar ogen opnieuw. „Dag liefje, wat zal ik je missen!”

Eline keek wanhopig naar de ramen boven. Lieve help, begon moeder nu weer van voren af aan?

„Tot ziens,” zei ze kortaf en sloot het portier. Onmiddellijk schakelde haar vader in en de wagen reed weg. Eline draaide zich zelfs niet meer om om te wuiven en liep de stoep op met haar lacrosse stick en valiesje. Haar grote koffer was vooruitgestuurd.

Mariene had het tedere afscheid niet gezien. Ze zag Eline pas bij de thee. Eline droeg haar koffer naar de slaapzaal, ze was dankbaar dat er niemand was. Ze bekeek zichzelf in de spiegel. Ze was niet dik meer, tenminste niet èrg, concludeerde ze. Van al die afschuwelijke wandelingen was ze afgevallen. En nu moest ze een trimester ingaan met massa’s sport en wandelingen, maar de hemel zij dank zonder zwemmen!

De bel voor de thee luidde. Snel borstelde Eline haar blond vlossig haar, hetzelfde als van Mariene, waste haar handen, trok haar das recht en ging naar beneden.

Ze kwam met de laatste meisjes de eetzaal in en zag haar klas aan de tafel van de vijfde klas. Ze zwaaiden tegen haar.

„Hallo! Daar hebben we onze lieve Eline Sylvia weer!” „Prettige vakantie gehad!?”

„Je bent naar Frankrijk geweest, hè? Bofster!”

„Je bent een dag te laat, je hebt al een heleboel gemist!” „Heb je al afscheid van je ouders genomen?”

Eline vond het fijn dat ze terug was. Het was natuurlijk prettig thuis te zijn bij moeder en juffrouw Winter en aan alle kanten vertroeteld te worden en het middelpunt te zijn, maar op school was het leuk. Ze besloot verstandig te zijn en dit trimester aan alles mee te doen. Dus keek ze vriendelijk glimlachend om zich heen.

„Hallo, jongens! Fijn terug te zijn! Jullie moeten me alle nieuwtjes vertellen. Ik ben gister pas uit Frankrijk teruggekomen.” „Ah, la belle France!,” kwam Mam’zelle er tussen. „We moeten eens borst aan borst praten over la belle France!”

Eline keek verbaasd. „O, u bedoelt van hart tot hart, Mam’zelle. Ja, dat lijkt me heerlijk.”

„Eline, er is een nieuw meisje,” zei Alice verdacht zoetsappig. „Laat mij haar aan je voorstellen, je vindt haar vast aardig. Mariene, Eline Sylvia. Lijken ze niet een beetje op elkaar, Mam’zelle?”

„C’est vrai,” stemde Mam’zelle in. „Ja, dat is zo. Allebei zo goudblond en met grote blauwe ogen. Ja, dat is de echte Engelse schoonheid, dat!”

Dat streelde Eline en Mariene allebei geweldig en ze namen elkaar met grote belangstelling op. Toen gaven ze elkaar glimlachend een hand.

„Ik heb een plaatsje voor je bewaard,” zei Mariene verlegen en sperde haar ogen wijd open terwijl ze Eline aankeek. Eline ging zitten en keek wat ze bij de thee kregen. Ze had honger na die lange rit.

„Neem wat honing van mij,” zei Mariene dringend. „Wij houden bijen, zie je en we hebben altijd zóveel honing. We hebben ook kippen. Dus eieren genoeg. Ik heb er een paar meegenomen. Ik hoop dat je de helft ervan neemt.”

Dat was Eline allemaal best naar haar zin. Nee maar, ze moest wel diepe indruk op het nieuwe meisje gemaakt hebben en dat terwijl ze er nog maar net was!

„De anderen hebben me alles over je verteld,” zei Mariene dweperig. „Je bent blijkbaar erg getapt!”

Maar dat klonk Eline niet erg geloofwaardig in de oren. Ze had nooit geweten dat ze zo getapt was. Feitelijk wist ze heel goed - al gaf ze dit zichzelf niet eerlijk toe - dat ze waarschijnlijk het minst getapt was van alle meisjes uit de klas! Mariene babbelde vrolijk honderd uit en Eline luisterde, niet zozeer omdat ze dat zo prettig vond als wel omdat ze zich vol zat te proppen. Op die manier zou Eline meer aankomen dan ze van sport, gymnastiek en wandelingen afviel, dacht Alice geamuseerd.

„Je zult het wel fijn vinden te horen dat we dit trimester niet zo hard hoeven te werken, Eline,” zei ze. „We krijgen meer tijd voor sport en gymnastiek. Dat vind je toch zeker wel leuk.” Eline wierp Alice een van haar dodelijke blikken toe, zoals ze die noemde. Helaas maakten ze niet de minste indruk op Alice. Het was niet veilig met Alice te redeneren of haar tegen te spreken of te proberen haar iets scherps toe te voegen. Alice was altijd tien keer zo vlug met haar antwoord klaar en die waren honderd keer scherper dan van wie ook.

„Om half zes hebben we bestuursvergadering,” kondigde Nora aan. „Dat lijkt me de beste tijd. Jij komt toch ook, Eline? Heb je al gehoord van het Kerstuitvoering Comité?”

Eline wist er nog niets van en kreeg het verhaal in kleuren en geuren. Ze was in haar schik. Ze zag zichzelf al dadelijk in de hoofdrol van het stuk of de pantomime die gekozen werd. Ze zou haar goudblond haar los dragen, wat jammer dat het niet krulde. Ze zou er beeldig uitzien, dat wist ze zeker.

Door Marlenes hoofd flitsten precies dezelfde gedachten. Zij zou ook graag een van de hoofdrollen hebben en zij zou ook spelen met haar goudblond haar los. Ze voelde het verlangen in zich opkomen haar gedachten aan Eline toe te vertrouwen. „Toen ik op Mazely Manor was...,” begon ze.

Linda viel haar onmiddellijk in de rede. „O ja, heb je Eline al van Mazelen Manor verteld?”

Mariene keek boos. „Je weet wel dat het Mazely is,” zei ze waardig. „Mam'zelle wist alleen niet goed hoe ze het uit moest spreken, dat is alles.”

Mam’zelle ving haar naam op. Met haar brede glimlach draaide ze zich om. „Ah, jij wilt weer over Mazelen Manor, je dierbare oude school praten, n’est ce pas? Heb je Eline nog niets van Mazelen Manor verteld?”

Mariene zag dat de meisjes grinnikten en gaf het op. Ze vervolgde haar gesprek met Eline, die verwonderd was over dit stille spel, waarvan ze natuurlijk niets begreep.

„Op mijn oude school hebben we een pantomime opgevoerd,” zei Mariene. „Die heette ’De schone slaapster’. Natuurlijk moest mijn haar los hangen. Voor dergelijke rollen móét je wel iemand met blond haar hebben, vind ie niet?”

Eline was het roerend met haar eens. Ze was erg trots op haar goudblonde haar en haar enige wens was dat ze het op school los mocht dragen, net als thuis.

„De prins was geweldig,” vervolgde Mariene. „Ik moet je echt alles over het stuk vertellen. Jij interesseert je zo voor toneel, hè? Nu...”

En tot lang na de thee zaagde Mariene tot in het oneindige door over wat er gebeurde in het stuk op haar vorige school. Eline kon haar niet het zwijgen opleggen of van haar afkomen. Mariene had net zo’n olifantshuid en begreep net zo min een wenk als zijzelf!

„Eindelijk heeft Eline dan haar mannetje gevonden,” zei Pitty tegen Sally. „Zeg, moet je Wim en Clarissa zien, ze hebben hun rijkostuum nog aan. Weten ze dan niet dat de vergadering over tien minuten begint?”

Sally riep: „Hela jullie! Waar denken jullie dat je naar toe gaat?”

„Een kijkje nemen bij Bliksem en Snelvoet,” antwoordde Wim. „Maar weten jullie dan niet dat de vergadering van het comité zó begint?,” vroeg Pitty, die haar geduld verloor.

„Nee, dat heeft niemand ons verteld,” antwoordde Clarissa met een verschrikt gezicht. „Het stond niet op het nieuwsbord.” „Nee maar, we hebben de hele morgen over niets anders gepraat en ook onder de thee, behalve dan Mariene en Eline, die over goudblonde schoonheden in toneelstukken gepraat heb ben,” zei Pitty. „Waar zitten je oren? Hebben jullie daar geen letter van gehoord?”

„Ceen woord,” antwoordde Wim in volle ernst. „Het spijt me. Neem me niet kwalijk. Natuurlijk komen we. Kunnen we eerst nog even naar Bliksem en Snelvoet kijken? Clarissa en ik hebben zeker over iets anders gepraat en niets van jullie gehoord.”

„Jullie hinnikten tegen elkaar,” zei Sally. „Ik denk dat de paarden jullie weer in het hoofd geslagen zijn. Nee, gaan jullie nu maar niet meer naar de stallen, want dan zijn jullie beslist niet terug voordat de vergadering is afgelopen, ik ken jullie wel als je eenmaal in de stallen bent. Dan blijven jullie er!” Clarissa en Wim liepen gewillig naar de zitkamer van de vijfde klas. Misschien zouden ze na de vergadering nog tijd hebben om naar de stallen te gaan.

„Ga mee,” zei Sally tegen Pitty. „Laten we alle anderen bij elkaar trommelen. Ik heb echt zin in die vergadering.”

8

DE VERGADERING.

Even later kwamen alle vijfde klassers samen in de zitkamer van de Noorder Toren. De meisjes zaten op stoelen, hingen op banken of lagen op de vloerkleedjes. Ze praatten, schreeuwden en lachten. Nora kwam binnen en liep regelrecht naar de tafel. Er stond een grote stoel achter. Nora sloeg met een boek op tafel.

„Stilte!,” zei ze. „De vergadering begint. Jullie weten allemaal waarover het gaat: om een comité te kiezen om de organisatie van de kerstuitvoering op touw te zetten, die ons vijfde klassers is opgedragen.”

„Hoor, hoor!,” zei iemand. Nora nam er geen notitie van. „Dus stel ik voor dat de hele klas gevraagd wordt te bespreken en te kiezen wat voor soort opvoering we zullen houden,” zei ze.

„Een Punch en Judy Revue!,” riep iemand.

„Doe niet zo flauw,” zei Nora. „We zullen nu eerst overgaan tot de verkiezing van het comité. Ik heb Catherine gevraagd de papiertjes die we ervoor moeten gebruiken te knippen. Waar zijn ze, Catherine?”

Ze keerde zich naar Catherine die naast haar zat. Catherine overhandigde haar een bundeltje stroken.

„Asjeblieft. Ik heb ze direct gemaakt toen je tegen me zei dat je ze nodig had. En hier is de doos. Ik heb hem uit de kast in de kamer van de vijfde gehaald. En ik heb ook genoeg potloden voor iedereen bij elkaar gehaald. En kijk eens...”

,, Best, best,” zei Nora. „Meer hebben we niet nodig. Wie zal de stroken uitdelen? Jij, Mary-Lou?”

Mary-Lou zat boven op een kastje met bengelende benen. Ze maakte aanstalten eraf te komen.

,, Nco, nee, doe maar geen moeite, H zei Catherine dadelijk. „Ik deel ze wel uit.” En voor iemand haar tegen kon houden liep ze de kamer al rond en gaf ieder een strook papier en potlood.

Heeft iedereen een strook?,” vroeg Nora. „Kijk eens, Marion heeft er nog geen, Catherine.”

sorry dat ik je overgeslagen heb!,” zei Catherine op verontschuldigende toon. Ze vroeg altijd excuus als ze maar kon. „Asjeblieft.”

„Volgens mij moeten er acht meisjes in het comité komen, omdat er heel veel te doen is,” zei Nora. „We hebben iemand nodig die zich bezighoudt met het artistieke gedeelte, bijvoorbeeld het muzikale gedeelte, enzovoorts. Ik moet ook in het comitè zitten omdat ik klassehoofd ben, dus op mij hoeven jullie natuurlijk niet te stemmen. Jullie hoeven dus maar zeven namen op te schrijven.”

„Nu, ik weet nog zo net niet of ik Nora gestemd zou hebben,” zeI Alice zachtjes tegen Irene. „Ze is mij te bazig. Het zal niet lang duren of we moeten allemaal voor haar salueren, als we haar tegenkomen.”

Even later zaten ze allemaal druk te schrijven. Mariene kon er niet uitkomen, omdat ze zo weinig namen kende. Eline zei haar voor, maar dat had Nora dadelijk in de gaten.

„Eline! Noem Mariene geen namen die ze op moet schrijven. Want het resultaat is dat jij twee stemmen hebt inplaats van één. Ik heb er niet aan gedacht dat Mariene een nieuweling is. We zullen haar voor het ogenblik hiervan uitsluiten.”

De papiertjes werden dichtgevouwen en in de doos gelegd waarmee Catherine rondging. Terwijl de andere meisjes bab-belden, namen Nora en Catherine de strookjes uit de doos, zetten tekentjes naast de namen van de meisjes die gekozen waren en telden de stemmen.

Nora sloeg op tafel. „Stilte alsjeblieft! We weten de uitslag. De volgende meisjes hebben de meeste stemmen: Alice, Marion, Irene, Linda, Pitty, Jeannette - en Sally en Betty staan gelijk.” Jeannette en Betty waren vijfde klassers uit andere torens. Betty was de beste vriendin van Alice, net zo knap en geestig als zij en erg getapt.

,, Ziezo, dat is het,” zei Nora. „Daar Sally en Betty gelijk staan, kunnen we ze het beste allebei nemen en een comité van negen inplaats van acht vormen.”

„Ik zal de muziek wel op me nemen,” zei Irene.

„En ik' het artistieke gedeelte, versierselen en dergelijke,” zei Linda.

„Ik teken erg goed,” fluisterde Mariene Eline toe. „Daarbij kan ik helpen. Zal ik het zeggen?”

„Nee,” antwoordde Eline, die niets van tekenen kon en liever niet zag dat dit nieuwe meisje uitblonk.

„Ik zal de kostuums verzorgen,” zei Jeannette, die uitstekend kon naaien en zelf haar kleren maakte. „Daarmee wil ik graag helpen.”

„Best,” zei Nora goedkeurend.

„Zou ik.., denken jullie dat ik de zang op me zou kunnen nemen?,” vroeg Marion aarzelend. „Ik wil mezelf niet naar voren dringen, maar als erin gezongen wordt, weet je, koren of zo, zou ik die met ze kunnen instuderen. Ik heb zelf zoveel geoefend dat ik geloof ik wel weet hoe ik dat aan moet pakken.” „Best, dat is een goed idee,” zei Nora.

„En als er soli in voorkomen, kun jij die zingen,” riep Sally. „Je stem is op het ogenblik prachtig.”

Marion bloosde van blijdschap. „O nou, we zullen zien. Misschien zijn ze er wel niet,” zei ze. „Het hangt ervan af wat we doen, hè?”

„Dus blijven Alice, Pitty, Saly en ik over voor algemene dingen: de organisatie,” zei Nora, die ongetwijfeld een vergadering kon leiden en vlot laten verlopen. „We zullen vlot, doeltreffend en vriendschappelijk moeten samenwerken.”

Terwijl ze dat zei keek ze snel en enigszins vijandig naar Alice, een onderdeel van een sekondc. Maar Alice ving haar blik op en begreep hem. Dat woord 'vriendschappelijk’ was voor haar bedoeld. Best, ze zou vriendschappelijk zijn zolang Nora het ook was en geen ogenblik langer!

„Nu het comité is samengesteld, gaan we tot het volgende punt over,” zei Nora. „Wat zullen we opvoeren?”

„Pantomime!”

„Nee, een stuk, een humoristisch stuk! Laten we 'Een Rustig Weekend’ nemen!”

„Een variété-uitvoering!”

„Een ballet! O, laten we een ballet doen!”

Dit laatste voorstel kwam van een meisje dat prachtig ballet danste. Ze werd overschreeuwd.

„Nee, dat is te eenzijdig. We kunnen niet allemaal dansen!” „Weet je wat, laten we iets nemen waar iedereen bij kan zijn en iets in kan doen.”

„Nu, dan kunnen we het beste een pantomime doen,” zei Nora.

„Daarin kunnen we zingen, dansen, acteren en allerlei tussen-bedrijven inlassen. In een pantomime zit nooit een vaste lijn. Je kunt er alle kanten mee uit.”

Na nog wat geroep en geredeneer werd tot een pantomime besloten en om de een of andere reden voelden ze meer voor 'Assepoester’ dan voor een andere pantomime. Eline en Mariene hadden onmiddellijk vizioenen van zichzelf als volmaakte Assepoesters met los haar enzovoort. Mariene wendde zich tot Eline.

„Wat zou ik graag Assepoester zijn,” mompelde ze. „Op mijn vorige school ben ik...”

„Laat eens horen: hoe heette je vorige school?,” vroeg Linda onmiddellijk.

Die arme Mariene durfde de naam niet te noemen. Ze keerde Linda haar rug toe. „Op mijn vorige school ben ik eens Assepoester geweest,” zei ze. „Ik ben een groot succes geworden. Ik...”

Eline had het daar helemaal niet op begrepen. Ze begon Mariene erg vervelend en verwaand te vinden. Hè, ze had juist willen zeggen wat voor pracht-Assepoester zij zou zijn. Volgens haar zou Mariene met haar slap dom konijnekopje helemaal geen goede hoofdrolvertolkster zijn.

„Nu zullen we dan Assepoester als onze pantomime kiezen,” zei Nora. „We zullen hem helemaal zelf schrijven. Pitty, jij maakt goeie opstellen, jij mag hem ontwerpen. "

Pitty keek stomverbaasd. „Hem ontwerpen? Een hele pantomime ontwerpen!,” riep ze uit. „O, dat kan ik niet. Ik zou niet weten hoe ik moest beginnen.”

„Je hoeft alleen maar de tekst van een paar andere pantomimes door te nemen om te kijken hoe je zoiets opzet,” zei Nora. „Kun je verzen maken en woorden voor liedjes? Die moeten we ook hebben.”

Pitty wenste vurig dat ze nooit in het comité was gekozen. Nee maar, dit zou echt hard werken worden, uitgerekend nu ze dacht eens een lekker lui trimester te krijgen. Ze deed haar mond open om te protesteren, maar Nora had al met haar afgedaan. Ze had het nu tegen Irene';

„Kan je met de muziek beginnen zodra we de woorden hebben?,” vroeg ze. „Of vind je het soms prettiger eerst de muziek te schrijven en er later woorden op te laten maken?”

„Ik zal het op mijn manier doen, dank je,” zei Irene volmaakt beleefd, maar met een vastberaden klank in haar stem die beduidde: „Bemoei je er niet mee. Wat de muziek betreft zal ik doen wat ik wil.” Ze keek Nora pal in het gezicht. „Dat kun je rustig aan mij overlaten. Muziek is mijn taak, dat is het altijd geweest en zal het altijd blijven. "

„Ja, maar ik moet weten hoe je van plan bent het aan te pakken, wat voor soort wijsjes je maakt en zo,” zei Nora ongeduldig. „We kunnen dergelijke dingen maar niet in de lucht laten hangen.”

„Dat zal je wat mij betreft wel moeten,” zei Irene. „Ik weet pas wat voor wijsjes ik zal componeren als ik ze in mijn hoofd hoor. Dan vang ik ze op en schrijf ze neer. En ik weet ook niet wanneer ik ze hoor, dus zeg niet tegen me dat ik elke morgen om tien uur moet gaan zitten om ernaar te luisteren!”

Catherine probeerde de gemoederen weer eens te kalmeren. Ze deed niets liever dan dat.,, Ja, als je met een genie te maken hebt,” begon ze.,. Voor genieën kun je geen vaste regels maken, wel? Nora begrijpt Irene niet helemaal.”

„Je hoeft geen verontschuldigingen te maken voor iets dat ik zeg, " zei Nora met een woeste'blik op Catherine. „Wat bedoel je daarmee, dat ik haar niet helemaal begrijp! Ik heb dit soort dingen al zo dikwijls bij de hand gehad. Heb ik vorig jaar niet de leiding van de uitvoering gehad en het jaar daarvoor eraan meegeholpen?”

Catherine zette een braaf gezicht. „Ja, natuurlijk, Nora! Je hoeft jezelf niet op de achtergrond te laten dringen. Ik zou er geen woord van gezegd hebben! Ik weet zeker dat Irene het begrijpt!”

En ze lachte zo zoetsappig tegen Irene dat iedereen er akelig van werd. Moest Catherine zich nu persé zo vernederen?

De vergadering kwam plotseling tot een eind doordat de bel voor het avondeten luidde. „Lieve help, wat is de tijd omgevlogen!,” zei Mariene.

„En nu hebben we geen tijd meer om naar de stallen te gaan,” klaagde Wim treurig.

„We zullen morgen om dezelfde tijd een korte vergadering van het comité houden,” zei Nora, terwijl ze haar spullen verzamelde. „Dan zullen we de puntjes op de i zetten.” En met een brede zwaai zwierde ze de kamer uit, ze leek wel een lerares!

„Hemel, we zullen nu op onze tellen moeten passen!,” zei Olga met een grappig gezicht. „Waaraan hebben we het verdiend dat Nora het dit trimester over ons te zeggen heeft!”

9

DE MOP MET DE BALLONS.

De eerste week van het trimester kroop altijd om. De tweede week ging sneller en daarna vlogen ze gewoon om. Maar nu was het pas de eerste week waarin een heleboel plannen en roosters gemaakt moesten worden en van allerlei te regelen was. Pitty had het zowaar erg druk. Ze moest comité-vergaderingen voor de kerstuitvoering bijwonen. Ze moest een paar panto-mimeteksten doorlezen en aan de hand daarvan beslissen hoe ze haar 'Assepoester’ in elkaar zou zetten. Sally hielp haar reusachtig en Pitty ontdekte dat twee beslist meer weten dan één. Ook was ze met de sportafdeling belast, zodat ze oefentijden voor de lagere klassen moest uitschrijven en wat moest trainen met de jongeren om de sportlerares te helpen. Ze overlegde met haar welke meisjes zo goed waren dat ze in aanmerking kwamen voor wedstrijden van de lagere klassen en Pitty genoot van het gewichtige gevoel dat ze met haar disputeerde over de diverse meisjes.

„Maar u kunt Rita niet nemen, " zei ze dan. „Ik weet wel dat ze goed is, maar ze zal gewoon niet komen oefenen; In een wedstrijd legt ze het finaal af.”

„En wat denk je dan van Christine?,” vroeg de sportlerares. „Ze is zo klein, ik voel er niet veel voor haar te kiezen.” „Maar ze is snel als de wind,” antwoordde Pitty dan. „En ze is o zo vief. Ze moet alleen maar de kans krijgen!”

Ja, Pitty had een massa te doen en ze had het altijd druk en was vol belangstelling voor haar karweitjes. De lagere klassen vereerden haar en legden het er op aan een goedkeurend woord van haar te krijgen. Lizzie was erg trots op haar zusje in de vijfde klas.

„Iedereen vindt je geweldig,” zei ze tegen Pitty. „Je moest eens zien hoe ze zich nu uitsloven met oefenen, zelfs op de akeligste dagen. Zeg, maak ik een kans om eens in een van de wedstrijd-teams te komen, Pitty? Vertel me dat eens.”

„Ik kan alleen zeggen dat je, als je zo doorgaat er wel in móét komen,” antwoordde Pitty en Lizzie gaf een gilletje van blijdschap.

Julie kwam langs en keek zuur naar haar. Ze zei tegen Elly, het meisje met wie ze liep: „Je reinste voortrekkerij! Je zult zien dat Pitty haar zusje het eerst van allemaal kiest en haar in het team plaatst.”

Pitty hoorde het en stond onmiddellijk voor Julie. „Julie! Hoe durf je zoiets van een vijfde klasser te zeggen! Wacht maar eens even!”

Ze haalde het strafboek te voorschijn, dat alle vijfde klassers mochten hebben en schreef Julie erin, met een paar woorden erbij. Toen scheurde ze het eruit en gaf het aan Julie.

. Asjeblieft, een hartig woordje zal je wel kalm houden en je leren je brutale mond te houden!”

Met een bokkig gezicht nam Julie het papiertje aan. Ze keek erop. Pitty had geschreven: 'Drie sonnetten van Shakespeare leren en ze voor donderdag voor mij of een andere vijfde klas-ser opzeggen’.

Julie keek woest.,, Dat kan ik niet,” zei ze. „Ik moet deze week iets voor Alice leren. Dat kan ik niet allebei.”

„Tot mijn spijt zul je wel moeten,” zei Pitty. „Je bent zeker weer brutaal tegen Alice geweest. Nu, dat willen we niet. Als je nu geen manieren en respect voor de ouderen leert, leer je het nooit. Voor donderdag zeg je die sonnetten voor me op.”

Ze liep met Lizzie weg. „Julie is vreselijk,” merkte Lizzie op. „Als ze soms maar niet zo ontzettend grappig was, zou ik echt nooit met haar praten. En Suzanne ook niet. Maar ze haalt zulke bespottelijke streken uit. Morgen haalt ze er een uit bij Mam’zelle Dupont.”

,, Wat dan?,” vroeg Pitty belangstellend. „Ik had niet gedacht dat er nog een streek over was om bij die arme Mam’zelle uit te halen.”

„O, toch wel en Julie haalt hem uit,” antwoordde Lizzie. „En als ik Mam’zelles gezicht zie, huil ik van het lachen.”

„Ja, dat weet ik, ik heb me soms ook doodgelachen,” zei Pitty, terwijl ze terugdacht aan de grappen die zij en haar klas soms hadden uitgehaald. „Wat voert Julie morgen uit?”

„O Pitty,” zei Lizzie en ze begon al te giechelen bij het idee. „Ze heeft een toestel van platte ballons, om precies te zijn vier. Je moet er een aan de achterkant onder je bloes stoppen en een aan de voorkant en een onder je rok aan de achterkant en de laatste aan de voorkant.”

Pitty gnoof.

„Vertel verder, ik begrijp al wat er gebeurt.”

„Nu, Julie heeft het ons laten zien,” zei Lizzie, slap van de lach. „Alle ballons zitten aan elkaar vast met kleine slangetjes en een pomp waarmee je er lucht in kunt persen en een andere waarmee je ze leeg kunt laten lopen. Toen ze de ene pomp indrukte, zwol ze op, stel je voor en ze zag er gewoon verschrikkelijk uit. O lieve help, ik heb zo gelachen dat ik gewoon niet op mijn stoel kon blijven zitten.”

Pitty lachte ook. „Ja, dat is zeker weer een nieuwe mop! Ik wou dat wij die gehad hadden in de eerste klas. Waar haalt Julie die gekke dingen toch vandaan? Alice kreeg ze altijd van haar broers.”

„O, Julie krijgt reklameboekjes van firma’s die goochelkunsten en grappen die je kunt uithalen, maken,” antwoordde Lizzie. „Ik geloof dat ze al haar zakgeld daaraan besteedt.”

„Het zou niet gek zijn ook wat goochelarij in onze pantomime te brengen,” zei Pitty nadenkend. „Alice kan goed goochelen. Ja, ik zal ook een goochelnummer in de pantomime opnemen. En dat moet Alice doen. Als je dat boek van Julie kunt lenen, of meerdere als ze die heeft, wil ik ze graag eens doorkijken. " „Best. Maar ik zeg niet tegen haar dat het voor jou is,” zei Lizzie. „Jij ligt er uit bij haar, nu je haar die sonnetten hebt opgegeven. Julie haalt die mop morgen om twaalf uur uit onder Frans dictee, Pitty. Je bent zeker niet toevallig vrij? Dan zou je Mam’zelle een boodschap of zo kunnen brengen en zien hoe Julie opzwelt. Je zult het wel horen als het zover is, want ik denk dat we gillen van de lach.”

Pitty dacht na. Ze had die tijd gereserveerd om de opzet van de pantomime verder uit te werken. Ze kon de spelers pas kiezen als ze de rollen uitgewerkt had, dus was het belangrijk eraan door te gaan. Maar hoe kon ze zich die kans naar binnen te glippen om het gezicht van Mam’zelle te zien laten ontgaan? „Als ik kan, kom ik,” beloofde ze.

Maar toen het de volgende dag twaalf uur was werd Pitty bij Matrone geroepen, omdat er een paar sokken weg waren.

Matrone was altijd erg precies in die dingen en het duurde tw intig minuten eer Pitty van haar af was.

Hoe zou het in de eerste klas zijn afgelopen, dacht ze met een enigszins schuldig gevoel dat ze zoveel belang stelde in iets wat die ukken deden. Ik ben benieuwd of ze die mop hebben uitgehaald.

Ze hadden het inderdaad gedaan. Julie die altijd vooraan moest zitten zodat elke lerares haar in het oog kon houden, had zich werkelijk met groot succes opgeblazen. Ze had het geleidelijk gedaan, zodat Mam'zelle die naar haar bleef kijken om te zien of ze opschoot met haar dictee, eerst niets had gemerkt.

Maar na een tijdje begon ze beslist een beetje dik te worden. Mam’zelle peinsde erover. „Dat kind, die Julie, wordt dik. Misschien is het wel goed voor haar. Ze is te rusteloos, een echt moeilijk kind. Nu zijn dikke meisjes doorgaans niet lastig, dat is van groot belang.”

Ze keek opnieuw naar Julie en schrok hevig. Nee maar, dat kind was gewoon opgezwollen! Ze staarde Julie onafgebroken aan. Dat werkte zo op de lachlust van een paar meisjes dat ze hun gezicht slechts met de grootste moeite in de plooi hielden. Julie schreef kalm door. „Julie!,” zei Mam'zelle streng. „Houd jij je adem in?”

Julie keek Mam’zelle aan. „Of ik mijn adem inhoud?,” vroeg ze met grote ogen. „Nee. Waarom zou ik dat doen? Maar als u het wilt, zal ik het doen, Mam’zelle. Ik kan het een hele poos volhouden.”

Ze blies haar wangen op en hield haar adem in. De pomp werkte schitterend. Ze zwol zichtbaar op en Mam’zelle staarde verschrikt naar haar.

„Nee, nee, uitademen, Julie. Je barst nog. Wat is er met je aan de hand?”

Julie ademde uit met een hard gesis en liet tegelijkertijd de pomp leeglopen. Onmiddellijk werd ze dunner en het was net of dat kwam doordat ze had uitgeademd. Mam’zelle was erg opgelucht toen ze zag dat Julie haar gewone afmetingen weer terugkreeg.

„Het ging echt leuk mijn adem zo in te houden,” zei Julie, die al een erg leuk spelletje voor zich zag, waarbij ze haar adem inhield en opzwol en dan weer uitademde en tegelijkertijd dunner werd.

Tot ontzetting van Mam’zelle ademde ze weer in, blies haar wangen op en hield haar adem in en onder Mam’zelles verschrikte blik zwol ze duidelijk zichtbaar op tot ze er werkelijk monsterachtig uitzag. Mam’zelle sprong op.

„Zoiets heb ik nog nooit gezien,” zei ze verwilderd. „Julie, je vous prie, ik verzoek je je adem niet zo in te houden. Je springt uit elkaar.”

Op dat ogenblik barstte de hele klas in lachen uit. Ze konden hun lach niet langer inhouden. Julie ademde uit en slonk snel. „Hou op, hou op, Julie,” hijgde Lizzie, die op haar stoel heen en weer vloog. „O, hou op, alsjeblieft.”

Maar Julie ging door en Mam’zelle keek verbijsterd toe terwijl ze opnieuw opzwol, „Afschuwelijk!,” schreeuwde ze. „Julie, ik vraag je voor de laatste keer: houd je adem niet meer in. Kijk eens hoe je ervan opzwelt, arm kind.”

En toen ging er iets mis met de pomp. Hij werkte niet meer. Julie trok er razend aan, maar de dikke ballons onder haar kleren liepen niet leeg. En daar zat ze en trok wild aan het touwtje dat aan de pomp zat. Het brak!

Mam’zelle was bijna in tranen. „Die arme Julie! Kinderen, kinderen, hoe kunnen jullie lachen? Er is niets belachelijks aan. Ik ga hulp halen. Matrone moet komen. Zit stil, Julie. Spring niet uit elkaar.”

En handenwringend rende ze de klas uit. Julie keek bepaald verschrikt. „Hemel! Er is iets met dat akelige ding. Ik kan me niet zo aan Matrone vertonen. Dan krijg ik een vreselijk standje.”

Pitty kwam juist bij de deur op het ogenblik dat Mam’zelle naar buiten stormde met een waanzinnige uitdrukking op haar gezicht. Ze had zich langs Pitty gedrongen zonder haar zelfs te zien. Pitty keek door de open deur de klas in. Ze zag de monsterachtige Julie. Lizzie zag in Pitty een reddende engel.

„Pitty! De pomp doet het niet meer! Mam’zelle gaat Matrone halen. Vlug, wat moeten we doen?”

„Pak een pen, stommerd,” zei Pitty. „Prik die in Julie, dan knalt ze en loopt leeg. Haal dat toestel maar gauw bij haar weg, want Matrone zal haar vast en zeker onderzoeken.” Iemand kwam met een pen aandragen. Lizzie stak hem in de vier gezwollen ballons die ieder met een harde knal ontploften. Onmiddellijk had Julie haar normale omvang terug. Als een razende begon ze alles woest uit te trekken. Nu werd ze bang. Eindelijk was ze de gummiballons kwijt en stopte ze in haar lessenaar, net toen ze voetstappen in de gang hoorden. Pitty glipte weg, ze moest de grootste moeite doen om het niet uit te brullen! Wat zóu ze Mam’zelles gezicht graag gezien hebben toen ze Julie voor het eerst op zag zwellen!

Mam’zelle was alleen, ze zag er verslagen uit. Ze liep haastig langs Pitty en bereikte de eerste klas. Ze ging naar binnen en keek naar Julie.

„Ah, dus nu ben je plat! Ik heb het aan Matrone verteld en ze heeft me uitgelachen. Ze zei dat het een poes was. Een poés!! Wat is dat voor een afschuwelijke, vreselijke, abominabele poes? Ik kom er wel achter. Ik zal ernaar zoeken. Iedere lessenaar in de klas zal ik doorzoeken. Aahhhhhhhh!” Mam’zelle zag er zo grimmig uit terwijl ze daar stond dat niemand een woord durfde zeggen. Julie wilde dat ze de ballons maar in haar kleren had laten zitten. Als Mam’zelle in haar lessenaar keek, zou ze vast en zeker vinden.

En dat gebeurde ok. Ze tilde het deksel op en zag onmiddellijk de gummi ballons, plat en doorgeprikt. Ze nam ze eruit en sloeg ermee in Julies gezicht. „Ah, nu kun je je adem weer inhouden, jij lelijke stoute Julie. Houd je adem in en luister naar wat ik je te zeggen heb! Je moet voor mij vóór donderdag honderd regels Franse poëzie leren. Ja, honderd regels! Houd je nu je adem in, stout kind?”

En of Julie haar adem inhield! Ze had al twee porties Engelse regels te leren en nu had ze er nog honderd Franse bij. Ze kreunde.

Mam’zelle rommelde verder in de lessenaar. Ze nam er een paar boekjes uit en bekeek ze.

„Nieuwe poesen. Oude poesen. Poesen om je vrienden te bakken. Poesen voor je vijanden,” las ze. „Aha! Dit neem ik je af, Julie. Je zult dit trimester geen poesen meer bakken. Ik neem ze in beslag en ik denk niet dat je ze terug zult krijgen. Nee! Ze legde de boekjes bij haar boeken op de lesenaar en ging grimmig en vastberaden door met het Franse dictee. De klas was spoedig gekalmeerd en verlangde naar de laatste bel, zodat ze nog eens naar hartelust konden lachen.

Mam’zelle zei vinnig goedendag toen de bel ging en vertrok met de gummi ballons, de boekjes met moppen en haar eigen boeken. Ze ging in de kamer zitten, die ze deelde met juffrouw Pott, de huislerares van de Noorder Toren.

,, U ziet er warm en zorgelijk uit, Mam’zelle, " zei juffrouw Pott meevoelend.

„Ah, die Julie, ze zwelt op als een kikker, onder mijn ogen!, " begon Mam’zelle grimmig en zwol ook op. Toen zag ze de verbaasde blik van juffrouw Pott en glimlachte opeens. Ze rolde heen en weer op haar stoel en schaterde.

„O, die poesen! Op een goeie dag haal ik ook een poes uit. Die zal superbe, magnifique, merveilleuse zijn. Ha, ik zal ook nog eens een poes bakken!”

10

IN DE ZITKAMER.

Pitty vertelde aan Alice welke rare grap Julie had uitgehaald. Alice lachte. „Het is een familiekwaal, beslist. Mijn broers en ik zijn gek op streken uithalen en nu doet mijn nicht Julie ook al hetzelfde. Wat jammer dat we in de vijfde zitten. Nu lijkt het me een beetje beneden onze waardigheid een of andere mop uit te halen.”

Pitty zuchtte. „Ja, ik geloof wel dat je gelijk hebt. Ouder worden heeft ook zijn nadelen en dit is er een van. We moeten ons waardig gedragen en dwaasheden uit ons hoofd zetten, maar o, Alice, ik wou dat je Julie zo helemaal opgeblazen had kunnen zien, het was werkelijk net zo goed als een van jouw moppen.”

„Het is jammer dat die nicht van mij zo’n harde, brutale rakker is,” zei Alice. „Ik geloof beslist dat ze voor niets of niemand bang is, behalve dan misschien voor mijn broer Sam. Het gekke is dat ze gewoon dol op hem is, ofschoon hij haar een paar rake meppen heeft verkocht en niets van haar verdraagt als ze bij ons logeert.”

„Op een of andere manier is het net of je geen vat op haar krijgt,” zei Pitty. „Ik bedoel, het is net of ze nergens om geeft. Weet je, eigenlijk heeft ze iets van jou, Alice, ofschoon jij een stuk opgeknapt bent!”

Alice kreeg een kleur. „Ja, ja. Haal geen oude koeien uit de sloot. Ik weet wel dat ik hard ben, maar ik word er heus niet beter van als je dat tegen me zegt. Waarschijnlijk heb je het niet gemerkt, maar ik heb geprobeerd wat meer begrip op te brengen voor halve garen! Maar dat ben jij zelf niet, dus heb je het natuurlijk niet kunnen merken.”

Pitty lachte. Ze stak haar arm door die van Alice. „Je bent zelf een halve gare,” zei ze. „Maar in één ding ben je geweldig en dat is je absolute oprechtheid en daarvan ben ik bij Julie niet overtuigd. Jij wel? Wel bij mijn zusje Lizzie, die kun je altijd en overal vertrouwen, maar Julie niet. Ze heeft behalve dat ze hard is, ook iets stiekems.”

„Nu, we zullen haar terwijl we nog op Malory Towers zijn moeten fatsoeneren,” zei Alice. „Daarvoor hebben we nog twee jaar tijd en dan gaan we naar de universiteit en laten kleine apen als Julie en Lizzie achter om de zaak voort te zetten.” Donderdagavond kwam Julie in de zitkamer van de vijfde klas om haar regels voor Alice en Pitty op te zeggen. Ze keek erg zuur. De meeste meisjes waren druk bezig met diverse kar-weitjes, als stoppen, lijsten opstellen, werk overschrijven of brieven naar huis schrijven enzovoort; ze keken op toen Julie de kamer instapte.

„Weet je niet dat iemand uit de lagere klassen behoort te kloppen voor ze binnenkomt?,” vroeg Nora.

Julie gaf geen antwoord, maar keek woest.

,, Ga de deur uit, klop aan en wacht tot je verlof krijgt binnen te komen,” beval Nora op gebiedende toon. Julie aarzelde. Ze verafschuwde het gecommandeerd te worden. Nora voelde in haar zak naar het Straffenboekje en Julie maakte dat ze wegkwam. Ze voelde er niets voor nog meer regels op te krijgen! „Ik heb nog nooit iemand gezien die het zo nodig heeft wat fatsoen te leren,” zei Nora bars. „Klein mispunt! Ik weet dat ze jouw nichtje is, Alice, maar ze doet je geen eer aan.”

„Ik kan ook niet zeggen dat jouw zusje Brigit jou bepaald eer aandoet,” antwoordde Alice vinnig, niet omdat ze er zo op gebrand was Julie te verdedigen, maar omdat ze zich ergerde aan het arrogante optreden van Nora. Ze moest maar eens op haar eigen ongemanierde zusje letten!

„Julie heeft al twee keer geklopt,” zei Catherine. „Moeten we nu niet 'binnen' roepen?”

„Als ik het zeg,” antwoordde Nora. „Wachten is best voor haar.”

Julie klopte weer. „Binnen,” zei Nora en rood van woede kwam Julie binnen. Ze liep naar Pitty en gaf haar zonder een woord het boek waaruit ze de regels geleerd had.

„Zeg ze voor me op,” zei Pitty. Zonder één fout rammelde Julie ze op. Pitty keek naar haar. Wat had ze toch veel van Alice, tot Alices geweldig geheugen toe. Julie had er vast niet langer dan een minuut of vijf over gedaan dat lange gedicht van buiten te leren.

Toen ging ze naar Alice en rammelde de regels die ze voor haar had moeten leren, weer zonder één fout.

„Goed,” zei Alice. „Je kunt gaan en als je niet het hele trimester door gedichten wilt leren, probeer dan wat beleefder tegen ouderen te zijn.”

Julie keek woest. Linda haalde plotseling haar potlood te voorschijn.

„Blijf zo kijken,” zei ze tegen de verwonderde Julie. „Ja, pre-cies zo, mondhoeken omlaag, gefronste wenkbrauwen en die bokkige uitdrukking. Niet veranderen, niet veranderen! Ik wil het hebben voor mijn Zure Gezichten Boek. Het heet: ’Hoe moet je zuur kijken? ’ en het is echt interessant. Je moet maar eens een paar zure gezichten zien, die erin staan!”

Nora en Eline, die wisten dat zij tot dit unieke boek hadden bijgedragen, trokken onmiddellijk geërgerd een zuur gezicht, maar zetten het toen dadelijk weer in de plooi uit angst dat linda het zou zien. Die vervelende Linda! Als zij in de buurt was, kon je niet eens rustig kwaad kijken!

Julie bleef staan en keek nog woester.., Klaar?,” vroeg ze tenslotte. „Nu, ik wens je veel plezier met al je zure gezichten, ik ben bereid wanneer je maar wilt te komen en je een prachtverzameling aan te bieden; het is heel gemakkelijk als er een vijfde klasser in de buurt is.”

Toen stapte ze de kamer uit, terwijl ze in haar zak naar de regels die ze voor Mam’zelle geleerd had, voelde. Daar had ze nu ook niet bepaald lang over gedaan, gelukkig dat ze zo’n pape-gaaiengeheugen had! Julie hoefde een gedicht maar één keer hardop door te lezen en dan kende ze het. Anderen met een minder goed geheugen benijdden haar verschrikkelijk. Ze vonden het niet eerlijk, dat Julie die zich zo weinig inspande zulk goed werk leverde en dat zij, die zó hun best deden, alleen maar slecht of middelmatig werk leverden.

„Verdraaid!,” zei Irene opeens en legde haar potlood neer. Ze had een huppelend wijsje gecomponeerd, dat haar al een poosje door het hoofd had gespeeld sedert ze de paarden in de oprijlaan had horen galopperen. „Ik ben juist zo mooi midden in mijn hop-hop-hop wijsje en nu schiet me opeens te binnen dat ik aan de beurt ben voor bloemen in de klas te zorgen. Laat ik ze nu maar gaan plukken voor het helemaal donker is.”

„Laat mij maar gaan,” zei Catherine, terwijl ze haar stopwerk neerlegde.,, Ik wil het dolgraag voor je doen. Jij bent zo’n genie, Irene, werk jij nu maar door aan je wijsje. Ik ben maar een doodgewone sterveling, zonder enig talent en vind het prettig te doen wat ik kan. "

Ze glimlachte stralend en Irene werd er wee van. Iedereen had genoeg van Catherine met haar air van martelares. Ze cijferde zich altijd voor iemand weg, bood altijd aan de karweitjes op te knappen waar niemand anders zin in had, kleineerde zichzelf altijd en prees anderen buitensporig.

„Nee, dank je,” zei Irene kortaf. „Het is mijn taak, dus ik moet het doen.”

„O, echt iets voor jou!,” zei Catherine dweperig. „Nu, ik ben druk bezig Elines kousen te stoppen, dus als je écht niet wilt dat ik voor de bloemen zorg, zal ik..

Maar Irene was al weg. Ze sloeg met de deur en niemand, behalve Catherine, trok zich er iets van aan. Ze hadden zelf allemaal zin om met deuren te slaan.

„Volgens mij had Irene me wel kunnen bedanken,” zei Catherine beledigd. „Vind je ook niet, Mariene?”

Mariene begreep dat ze van iedereen de wind van voren zou krijgen als ze ’ja’ durfde zeggen. Irene was zo populair. Ze weifelde nog wat ze zou antwoorden toen de deur openging en Irene terugkwam.

„Iemand anders had al voor bloemen gezorgd,” zei ze.

„Ja, nu ik er over nadenk, heb ik Clarissa er mee bezig gezien,” zei Marion.

„Waarom in ’s hemelsnaam?,” vroeg Irene. „Lieve help, ik hoop niet dat iedereen me na gaat lopen en mijn karweitjes opknapt! Ik ben nog steeds heel goed in staat ze zelf te doen.” „Ach,” zei Pitty, wie opeens een licht opging. „Het is Clarissa’s week, stommerd. Jij bent pas volgende week aan de beurt. Je hebt het vanmorgen nog nagekeken.”

„Hemel!,” zei Irene opnieuw en zette een grappig verschrikt gezicht. „Ik ben getikt! Ik onderbreek mijn eigen compositie en vlieg weg om een taak te doen die ik pas de volgende week moet opknappen. Maar per slot van rekening heb ik die lieve Catherine daardoor de kans gegeven een van haar edelmoedige aanbiedingen te doen.”

„Dat is flauw van je, Irene,” zei Catherine blozend. „Nou ja, ik begrijp het wel. Als ik net als jij kon componeren, zou ik ook wel eens onaardige dingen zeggen, denk ik. Ik begrijp het wel.”

„Kun je, zolang mijn wijsje nog niet af is, even ophouden met vergevend en begrijpend te zijn?,” vroeg Irene op dreigende loon. „Het kan me geen sikkepit schelen of je me 'begrijpt’ of niet, het enige waar ik op het ogenblik iets om geef, is dat ik hiermee klaar kom.”

Catherine zette een heilig gezicht, drukte haar lippen op elkaar alsof ze zich beheerste, om geen antwoord te geven en stopte door.

Er werd op de deur geklopt Irene kreunde: „Ga weg, kom niet binnen!”

De deur ging open en Connie keek om het hoekje. „Is Ruth hier? Ruth, kun je even komen? Brigit staat in de gang. We hebben een reuze idee!”

„Ik moet niets van Brigit hebben,” zei Ruth zacht. „En bovendien heb ik het druk en wij hier allemaal.”

„Maar Ruth, ik heb je deze week bijna niet gezien,” protes-leerde Connie. „Kom nu even in de gang. Tussen haakjes, ik heb je rolschaatsen gerepareerd, je kunt ze nu weer gebruiken.” Irene kreunde. En Pitty ook. Ze probeerde de derde akte van de pantomime in elkaar te zetten.

„Zeg tegen Connie dat ze verdwijnt of verdwijn zelf,” zei Irene. „Anders ga ik weg! Dan ga ik hiermee in de badkamer zitten.

Hop hop-hop-hop! Ja, ik geloof dat ik maar ga.”

Ze stond op. Connie maakte dat ze weg kwam, ze dacht dat Irene haar een standje kwam geven. Ruth keek verontschuldigend rond, maar zei niets.

„Goed zo,” zei Pitty zacht. „Hou Connie op een afstand tot ze je met rust laat, Ruth, en trek je er niets van aan.”

Maar Catherine moest er natuurlijk weer een stomme opmerking over maken. „Arme Connie,” zei ze. „Ik kan er echt niets aan doen dat ik medelijden met haar heb. We mogen niet te hard voor haar zijn, wel?”

11

DE TIJD DRAAIT DOOR.

Nu begonnen de dagen sneller te gaan. Er gingen twee weken voorbij, drie, en toen brak de vierde week aan en vloog ook al om.

Alles ging goed. Er waren geen zieken. Het was mooi weer, zodat de sportvelden iedere dag gebruikt werden en ieder naar hartelust kon oefenen. Het werk ging ook goed en behalve de echte sukkels bracht iedereen het er goed af. De school had al vijf lacrosse-wedstrijden gewonnen en Pitty, de sportleidster van de vijfde, was in de zevende hemel.

Ze had aan twee wedstrijden meegedaan en had beide doelpunten, waardoor ze gewonnen hadden, gemaakt. Lizzie was bijna door het dolle heen geweest. Ze had Pitty in beide wedstrijden kunnen zien, omdat ze op school gehouden waren. Lizzie verdubbelde haar oefeningen en vroeg Pitty alle tijd die ze over had met haar te trainen. Ze was reserve voor het vierde schoolteam en vastbesloten erin te komen voor het trimester om was.

Met de plannen voor de kerstuitvoering ging het ook goed. Tot nog toe hadden ze' geen hulp hoeven vragen aan de muziekleraar, meneer Young, of aan juffrouw Greening, de lerares in voordracht. De meisjes hadden alles zelf uitgedacht. Pitty stond er verstomd van hoe goed het Sally en haar was gelukt een grote pantomime in elkaar te zetten. Eerst had het hun een hopeloze taak toegeschenen en had Pitty in de verste verte niet geweten hoe ze het voor elkaar moest krijgen. Maar nu ze het met Sally had aangepakt, nadat ze een paar andere stukken en pantomimes doorgelezen en de hoofdlijn gevonden had, dacht ze dat ze bepaald talent had om een nieuwe in elkaar te zetten!

„Geweldig!,” zei ze tegen Sally. „Ik had niet gedacht dat ik het kon. Ik vind het heerlijk. Zeg Sally, denk jij, denk jij ook maar enigszins dat ik misschien aanleg voor zoiets heb? Ik heb altijd gedacht dat ik geen enkel talent bezat.”

„Jawel,” zei Sally eerlijk. „Ik denk beslist dat jij talent voor dergelijke dingen hebt. Dat is juist het beste van een school als deze, waar belangstelling is voor zoveel verschillende dingen, er is voor ieder wat en als je een verborgen of sluimerend talent hebt, dan ontdek je het waarschijnlijk en kunt het gebruiken. Zo schrijf jij nu bijvoorbeeld verzen, ik heb nooit geweten dat je dat kan.”

„Ik ook niet, echt niet,” zei Pitty. Ze viste tussen haar pape-rassen en haalde een volgekrabbeld vel papier te voorschijn. ,, Zal ik je dit eens voorlezen, Sally? Het is het lied dat Asse-poester moet zingen als ze alleen bij het vuur zit. Haar zusters zijn naar het bal. Luister:

Bij het vuur zit ik te dromen

de vlammen toveren voor mij

al het moois dat nooit zal komen:

een rijtuig, paarden, een kleed van zij,

om daarmee te rijden naar het hal,

waar ik licht en vrolijk dansen zal.

Betoverd staar ik in de vlammen

en plotseling is het vuur gedoofd;

ik ben weer koud, alleen en arm.

Hoe heb ik ooit aan dit geluk geloofd? "

Ze hield op. „Zover heb ik het. Ik weet natuurlijk wel dat het niet zo vreselijk goed is en zeker geen poëzie, alleen maar gerijmel, maar ik heb nooit van mijn leven geweten dat ik kon rijmen! En Irene hoeft die verzen maar in zich op te nemen en heeft er in minder dan geen tijd een verrukkelijk wijsje op gemaakt.”

,,Ja, het is heel goed,” zei Sally. „Jij vindt dit toch ook alle-maal heerlijk, hè? Zeg, wat zullen je ouders wel denken als zij naar de pantomime komen kijken en op het programma zien dat Pitty Rivers de tekst heeft geschreven en de liedjes "ook nog.”

„Ik weet het niet. Ik denk dat ze het niet geloven,” antwoordde Pitty.

Pitty was niet de enige vijfde klasser die er plezier in had de pantomime in elkaar te zetten. Irene deed het met niet minder plezier, ze componeerde op Pitty’s liedjes precies de goede wijsjes en schreef de harmonieën op alsof ze haar hele leven gecomponeerd had en dat was ook eigenlijk wel zo, want Irene had al wijsjes geneuried toen ze nog geen jaar was!

De klas was eraan gewend Irene door de gang of op de trap te zien lopen en zonder hen te zien tegen hen op te botsen terwijl ze een nieuw wijsje neuriede. „Tralala-lala, tralala. O sorry, Marion. Ik had je echt niet gezien. Tralala, trala, hemel, heb ik je pijn gedaan, Catherine? Ik heb je helemaal niet gezien.”

„O, het is niets erg,” antwoordde Catherine vriéndelijk, terwijl ze Irene op de schouder klopte waarmee ze haar dadelijk verlegen maakte. „We hebben niet altijd zulke genieën als jij...” Maar Irene was al weg. Ze verfoeide Catherine met haar onder-danigheid en haar voortdurende houding alsof ze zichzelf voor anderen opofferde!

„Tralala, lala,” neuriede ze opeens onder de les en sloeg met haar hand op de lessenaar. „Ik heb het! Natuurlijk, dat is het!

O sorry, juffrouw Jimmy... eh... ik bedoel James, juffrouw James. Ik was even verstrooid. Ik werd vervolgd door...”

„Je hoeft geen verklaring te geven,” zei juffrouw James en haar ogen tinkelden even. „Denk je dat speciale wijsje nu uit je hersens en probeer je, laten we zeggen een half uurtje, te concentreren op wat de andere meisjes doen.”

„O, ja, ja, natuurlijk,” antwoordde Irene, nog steeds in hoger sferen. Ze boog zich over haar wiskundeschrift, met een potlood in haar hand. Juffrouw James had plezier toen ze, nadat het schrift was ingeleverd, één bladzijde met figuren en één bladzijde met noten zag, allebei uitstekend, want Irene was bijna net zo’n genie in wiskunde als in muziek. Ze hield vol dat deze dingen samengingen, ofschoon de rest van de klas dat ongelooflijk vond. Wiskunde was saai en muziek verrukkelijk!

De tekst van de pantomime schoot flink op en de muziek ook. En dat was belangrijk, want er kon geen repetitie gehouden worden voor er iéts was om te repeteren!

Linda had het druk met het ontwerpen van decors en kostuums. Zij was ook in de zevende hemel. Elke avond en ieder vrij ogenblik vloog haar potlood over het papier; ze tekende alles tot het patroon van Assepoesters schort toe!

Kleine Jeannette wachtte ongeduldig tot de ontwerpen groeiden en haar overhandigd werden. Ze was ook vol vuur en vol enthousiasme. Ze sleepte enorme koffers met kleren en tunieken en kostuums uit alle tijdperken aan, die vroeger door andere meisjes op Malory Towers gebruikt waren. Hoe kon ze dit veranderen, hoe dat gebruiken? O, wat een prachtige lap fluweel! Geknipt voor de Prins!

Kleine Jeannette w'as altijd vindingrijk geweest, maar nu over-trof ze zichzelf. Met onfeilbare smaak zocht ze alle materiaal en spullen uit die ze nodig had en sorteerde kleren en kostuums die veranderd konden worden. Ze rende de hele school door en dwong alle goede naaisters haar te helpen. Ze verzocht juffrouw Linnie, de rustige kleine handwerklerares, haar te helpen door toe te staan dat sommige klassen aan de kostuums en deco-raties mochten werken.

,,Ik had nooit gedacht dat die Jeannette zich zo zou ontpoppen!,” zei juffrouw Pott tegen Mam’zelle. „Het is geweldig waartoe die kinderen in staat zijn als ze de gelegenheid krijgen op hun eigen houtje te werken!”

Wie ook hard aan het werk was, al was het dan in een andere riching, was Alice! Alice die eigenlijk nooit hard voor iets had gewerkt, omdat ze een goed verstand bezat en het niet nodig had Maar nu had ze iets te doen dat, hersens of geen hersens, voortdurend hard werk en oefening vereiste.

Alice zou in de pantomime de Koning der Demonen zijn, een tovenaar, een goochelaar die toverkunsten kon dóen! Nu kon Alice een staaltje van haar goochelkunsten geven en ze was van plan op het schoolpodium net zo’n goede goochelaar te zijn als welke goochelaar in een Londense pantomime ook.

„Nu, ik had niet gedacht dat Alices handigheid in het uithalen van flauwe streken en de goochelkunstjes die ze wel eens uithaalt om haar vriendinnen te amuseren, haar hiervoor zó hard zouden laten werken!,” zei juffrouw Peters, de lerares van de derde klas, terwijl ze de deur van een van de muziekkamertjes zacht sloot.

Ze had daar vreemde geluiden gehoord, hijgen, het geluid van iets dat viel, uitroepen van vertwijfeling en ze had naar binnen gegluurd om te kijken wat of daar nu toch wel aan de hand was.

En toen zag ze Alice die met de rug naar haar toe een jong-leernummer aan het oefenen was. Ja, ze was van plan te jongleren en te goochelen en ze had ’n stel gekleurde ringen die ze snel achter elkaar omhoog wierp en dan weer feilloos ving. Dan miste ze er een en klakte geërgerd met haar tong. Nu moest ze weer van voren af aan beginnen. Ha, Alice had iets gevonden waarvoor ze niet alleen haar verstand nodig had, maar geduld, oefening, vaardigheid en dan weer geduld en nog eens geduld. „Waarom heb ik ooit gezegd dat ik de Koning der Demonen zou zijn!,” kreunde Alice, terwijl ze de ringen voor de tweeëntwintigste keer opraapte en van voren af aan begon. „Waarom heb ik er ooit in toegestemd te goochelen en te jongleren? Ik ben krankzinnig geweest.”

Maar haar trots gebood haar steeds door te gaan. AJs Alice iets deed, dan moest dat beter zijn dan van iemand anders. De vijfde klassers waren zeer geboeid door deze nieuwe hobby van Alice. Het was zo grappig haar opeens een potlood, stuf, liniaal en pen op te zien pakken en er dan snel mee te jongleren, waarbij ze alles aan het slot behendig met één hand opving! Het was vermakelijk te zien dat ze opstond om Mam’zelles vulpen te zoeken en hem blijkbaar uit de lucht te voorschijn, toverde en het was nóg vermakelijker als zij ernstig een ei uit Mam'zelles oor liet verschijnen.

„Alice! Dat wil ik niet!,” raasde Mam’zelle. „Oh, la, la! Nu haal je weer een sigaret uit mijn andere oor. Het is niet leuk. Ik krijg er - hoe noem je dat - eendevel van.”

„Kippevel, Mam’zelle,” zei Alice met een ondeugend lachje. „Hemel, is uw vulpen weer weg? Hij vliegt weer in de lucht als gewoonlijk!” En ze strekte haar hand uit en greep hem opnieuw uit de lucht.

Geen wonder dat de klas die nieuwe hobby van Alice wel leuk vond. Het maakte de lessen beslist een hoop amusanter!

12

ELiNE SYLVIA EN MARLENE.

Twee meisjes wachtten er met ongeduld op dat Pitty klaar was met de pantomime. Dat waren Eline en Mariene. Ze zagen zichzelf ieder in de rol van Assepoester. Ieder van hen sloop soms naar de slaapzaal, maakte haar goudblond haar los en poseerde voor de spiegels van de kaptafels.

Ik ben geknipt voor Assepoester, dacht Eline Sylvia. Op de een of andere manier bèn ik het type. Ik zou peinzend bij het vuur kunnen zitten en er echt snoezig uitzien. En ik zou schitterend zijn als de prinses op het bal!

Zij vertelde haar moeder in haar brieven van de pantomime die opgevoerd zou worden. „Natuurlijk weten we nog niet hoe de rolverdeling is,” zei ze. „De meeste meisjes willen graag dat ik Assepoester ben, ze zeggen dat mijn uiterlijk ervoor geknipt is Wat denkt u ervan, moeder? U weet wel dat ik niet verwaand ben, maar ik denk nu eenmaal dat ik die rol goed zou kunnen spelen. Wat denkt juffrouw Winter ervan?” Onmiddellijk kreeg ze twee dweperige brieven terug, een van haar gouvernante, als altijd vol verering.

,, Liefste Eline,

Ja, natuurlijk moet jij Assepoester zijn. Je zou gewoon volmaakt zijn. Je haar zou zo snoezig zijn in het schijnsel van het vuur. O, wat zal ik trots zijn als ik je daar zie zitten, peinzend en treurig, terwijl je in...”

En zo ging het maar door. De brief van juffrouw Winter was bijna hetzelfde. Blijkbaar namen beiden het als vanzelfsprekend aan dat Eline de hoofdrol kreeg.

Op een dag kwam Nora de slaapzaal instormen en trof daar een verschrikte Eline aan, die voor haar spiegel stond, het haar om haar gezicht en een handdoek over haar schouders bij wijze van avondmantel.

„Hemel, wat voer jij uit?,” vroeg ze verwonderd. „Ben je je haar aan het wassen of zo? Ben je niet wijs, Eline? Je kunt op deze tijd van de dag je haar toch niet wassen. Over vijf minuten moet je in de Franse les zitten.”

Eline mompelde iets en hing de handdoek weer op het rek. Ze werd vuurrood. Nora begreep er niets van.

Twee dagen later kwam Nora weer de slaapzaal inhollen om te kijken of de ramen open waren. Ditmaal trof ze Mariene aan voor haar spiegel, het haar loshangend op haar rug als een gouden vacht en met een van de gordijnen die als afscheiding dienden, om haar middel gespeld bij wijze van sleep.

Nora keek met open mond. Mariene kreeg een kleur en begon haar haar te borstelen alsof het de gewoonste zaak van de wereld was dat iemand haar met los haar en een gordijn om haar middel gespeld aantrof.

Eindelijk kon Nora iets uitbrengen. „Wat moet dat verbeelden dat Eline en jij hier rondspartelen met jullie haar los en handdoeken om jullie heen gedrapeerd?,” vroeg ze. „Zijn jullie gek geworden?! Ik kan deze slaapzaal niet binnen komen of ik zie jou of Eline met los haar en lappen om je heen gedrapeerd. Wat moet dat betekenen?”

Mariene kon die spottende, nuchtere Nora onmogelijk vertellen wat ze uitvoerde, dat ze zich alleen verbeeldde dat ze een mooie Assepoester was in een mantel van prachtig haar gehuld en met een lange goudgele sleep aan haar japon. Maar opeens ging Nora een licht op.

Ze lachte hard en spottend. „O, ik geloof dat ik het weet! Jullie spelen Assepoester! Jullie verbeelden je allebei dat jullie de rol van Assepoester krijgt. Wat een hoge verwachting! We zullen nooit iemand met konijnetanden kiezen om Assepoester te spelen.”

En met deze vinnige opmerking liep Nora hard lachend de kamer uit. Mariene bekeek zichzelf in de spiegel en er sprongen tranen in haar ogen. Konijnetanden! Wat gemeen van Nora. Wat verschrikkelijk wreed. Ze kon er toch niets aan doen dat ze zulke tanden had? Of wel soms? Ze dacht er met een gevoel van schuld aan terug dat ze bevel gekregen had een beugel om haar voortanden te dragen om ze naar achter te duwen en dat ze er niet aan had kunnen wennen en hem weggemoffeld had in haar la op Mazely Manor.

Daar had niemand er iets van gezegd. Het kon niemand iets schelen. Mazely Manor was een gemoedelijke school, zoals Mariene zo graag beweerde, waarbij Malory Towers met de gedwongen sport, de alles onderzoekende Matrone en de resolute huisleraressen met hun sterk verantwoordelijkheidsgevoel ongunstig afstak.

„Als ik hier geweest was toen de tandarts tegen me zei dat ik die beugel om mijn tanden moest dragen, zouden Matrone en juffrouw Pott allebei wel gezorgd hebben dat ik het deed, zelfs als ik er geen zin in had,” dacht ze. „En dan zou ik nu wel behoorlijke tanden hebben, die niet lelijk vooruitstaken.” En voor het eerst bekroop Mariene twijfel over Mazely Manor, die geweldige school. Was het per slot van rekening wel zo goed precies te mogen doen wat je wilde? Wel of niet te gaan wandelen, al naar gelang je zin had? Misschien, ja misschien was het beter te móéten doen wat goed voor je was, of je het prettig vond of niet, tot je oud en verantwoordelijk genoeg was te kiezen.

Mariene had verkozen de beugel niet te dragen toen ze het had moeten doen, en nu werd ze Konijnetand genoemd en ze was ervan overtuigd dat ze niet voor Assepoester gekozen zou worden.

Ze maakte haar haar erg eenvoudig op, veegde de laatste tranen weg en probeerde haar lip over de vooruitstekende voortanden te sluiten.

Ze vergat het gordijn los te maken en ging de kamer uit, zo in gedachten verdiept dat ze niet eens voelde dat het achter haar aan sleepte. Bovenaan de trap kwam ze Mam’zelle tegen.

„Tiens!,” zei Mam’zelle en bleef verbaasd stilstaan.,, Que faites vous, Mariene? Wat doe je met dat gordijn?”

Mariene wierp een verschrikte blik op baar sleep en holde terug naar de slaapzaal. Ze maakte hem los en hing het gordijn weer op zijn plaats. Ze voelde zich erg kleintjes en liep de trap af, op zoek naar Eline.

Eline kreeg meer dan genoeg van Mariene. Het nieuwe meisje had zich als een bloedzuiger aan haar vastgeklampt. Ze diste lange vervelende verhalen op over haar familie, haar vriendinnen, haar oude school en zichzelf in het bijzonder. Het kwam blijkbaar nooit bij haar op dat Eline ook wel eens wilde praten. Soms viel Eline Mariene midden in een van haar vervelende verhalen pardoes in de rede: „Mariene, heb ik al eens verteld van toen ik naar Noorwegen geweest ben? Dat was werkelijk enig. ïk mocht iedere avond opblijven tot aan het diner en ik was pas dertien en... "

Dan onderbrak Mariene haar met: „Ik ben nog nooit in Noorwegen geweest, maar mijn tante is er vorige zomer geweest. Ze heeft me een heleboel ansichtkaarten gestuurd. Ik zal ze eens opzoeken om ze je te laten zien. Dat zul je vast interessant vinden.”

Eline vond het helemaal niet interessant. Ze had nooit de minste belangstelling voor iets dat een ander haar liet zien. Feitelijk stelde ze, net als Mariene, alleen belang in zichzelf. De enige keren dat Mariene werkelijk naar haar luisterde was als ze lelijke dingen vertelde van de andere meisjes uit de klas. Dan luisterde Mariene met grote belangstelling. „Dat had ik nooit van Pitty gedacht,” zei ze dan. „Lieve help, heeft Olga dat heus gedaan? O zeg, hoe bestaat het dat Wim bedrogen heeft!”

Eline werd gedwongen sport te doen en dat niet alleen, maar ze moest ook erg veel trainen. Er werd de hand aan gehouden dat ze behoorlijk aan de gymnastiek meedeed en ze kreeg nooit vrijstelling door te beweren dat ze zich niet goed voelde. Ze moest aan iedere voorgeschreven wandeling meedoen, ziedend van woede.

Julie was degene die Mariene op de hoogte bracht van de reden van al die volijverige deelname aan sport, gymnastiek en wandelingen. Ze vertelde haar vol leedvermaak het verhaal van Elines zwakke hart, het vorig trimester.

„Eline w ilde aan het examen voor het Schooldiploma ontsnappen en daarom heeft ze gesimuleerd en gezegd dat ze een zwak hart had dat fladderde als een vogel!, ’’ grinnikte Julie. „Haar moeder heeft haar thuis laten komen. En toen hebben ze ontdekt dat Eline maar deed alsof en is ze net op tijd voor het examen teruggekomen en sindsdien wordt er wel voor gezorgd dat ze meedoet aan sport en gym van je welste. Ze is een bedriegster!”

Julie had niet het recht dit allemaal aan een ouderejaars te vertellen en Mariene had niet naar haar mogen luisteren. Maar net als Eline hield ze wel van kwaadsprekerij en ze onthield deze inlichting, ofschoon ze er niets van tegen Eline zei.

De twee meisjes waren genoodzaakt erg veel samen te zijn. Bijna ieder ander meisje uit de klas had haar eigen vriendin. Nora had geen speciale vriendin, maar ging met Catherine om, die altijd ter beschikking voor iedereen was. Dus moesten Eline en Mariene, de overschotjes, samen wandelen en bleven ze heel dikwijls samen als alle anderen iets aan het doen waren. Eline begon Mariene te verfoeien. Wat een afschuwelijk, verwaand, egoïstisch wezen! Ze haatte haar stem al. Ze probeerde haar zoveel mogelijk te mijden. Ze verzon uitvluchten om van haar af te komen.

Maar Mariene liet haar niet los. Eline was de enige aanwezige met wie ze kon praten en tegen wie ze kon opscheppen en bij wie ze kon jammeren als ze het bij juffrouw James had verbruid.

Mariene dacht dat ze net zo goed kon tekenen als Linda of bijna zo goed. Ze dacht dat ze mooi kon zingen en ze had inderdaad een verbazend krachtige stem, die helaas voortdurend vals klonk en dof.

Ze w'as er van overtuigd dat ze net zo goed kon componeren als Irene. En ze bracht Pitty bijna buiten zichzelf door haar aan te bieden om eens een paar verzen voor haar te schrijven. „Wat moeten we met die lastpost van een Mariene aanvangen?,” klaagde Jeannette op een avond. „Ze komt vragen of ze me kan helpen en als ik haar het eenvoudigste dingetje te naaien geef, verknoeit ze het zó dat ik het weer uit moet halen.”

„En ze heeft het lef gehad om mij te komen vertellen dat ze een paar akkoorden in het beginkoor van 'Assepoester’ niet mooi vond, " brieste Irene. „Ik heb haar flink op haar nummer gezet. Maar ze wil maar niet begrijpen dat we er niet van gediend zijn. Ze ziet maar niet in dat ze niets bijzonders is! Ze heeft zo’n olifantshuid dat ik zeker weet dat een kogel er op af zou ketsen als ze geraakt werd.”

„Ze moet een lesje hebben,” zei Alice. „Hemeltjelief, als ze mij aanbiedt me te wijzen hoe ik moet jongleren, dan zal ik het eens met haar doen! De hele gang door en weer terug en dan smijt ik haar in de tuin en tegen de rotsen en in het bassin!” „Eline ziet er de laatste dagen niet erg florissant uit,” zei Linda. „Het bevalt haar helemaal niet een dubbelgangster te hebben die zich zo aan haar vastklampt als Mariene. Ik ben benieuwd of ze weet hoeveel ze op Mariene lijkt. In domheid, gezanik, verwaandheid en opschepperij en...”

„Nou zeg,” protesteerde de heilige Catherine, „ben je nu niet erg onaardig, Linda?”

Linda keek Catherine aan. „Er zijn momenten waarop je aardig moet zijn, lieve schattebout,” zei ze. „Maar jij ziet daar blijkbaar het verschil niet tussen. Je denkt dat je aardig voor me bent als je al mijn potloden vlijmscherp slijpt, maar dat is niet zo. Je bent alleen een bemoeial. Want ik wil niet aan al mijn potloden zo’n scherpe punt. Sommige laat ik met opzet stomp. En wat betreft dat onaardig zijn tegenover Mariene, soms kun je door onaardig zijn ergens een eind aan maken om iets goed te maken. En volgens mij heeft Mariene dat nodig, een flink toegediende dosis nuchter verstand. En dat zal ze krijgen ook als ze niet met die flauwiteiten ophoudt.”

Catherine zette haar martelaarsgezicht. „Natuurlijk weet jij het beter, Linda. Neem me dat van die potloden niet kwalijk. Ik kijk alleen maar om me heen waarmee ik iemand van dienst kan zijn, dat is alles.”

„Zal ik je eens leren in je eigen gedachten te kijken, Catherine?.” vroeg Linda opeens. Iedereen luisterde geamuseerd naar Linda’s plotselinge uitval. Meestal was ze erg goedig, maar meisjes als Mariene, Eline en Catherine konden je geduld zwaar op de proef stellen.

Linda’s potlood ging snel over een groot vel papier. Ze werkte vijf minuten door en nam toen een speld.,, Ik zal het aan de muur prikken, jongens,” zei ze. „Catherine zal het eenvoudig prachtig vinden. Het is de levende beeltenis van haar zoals ze zichzelf voorstelt.”

Ze liep met het papier naar de muur en prikte het eraan. De meisjes dromden er omheen. En Catherine, die verging van nieuwsgierigheid, kwam er ook bij.

Het was een portret van haar in een gebrandschilderd kerkvenster met een schitterende stralenkrans om haar hoofd. Eronder had Linda met grote dikke letters vijf woorden geschreven:

ONZE ZALIGE MARTELARES, SINTE CATHERINE.

Catherine vluchtte weg voor het gillend gelach van pret.

,, Ze heeft haar verdiende loon,” zei Pitty. „Catherine, kom terug. Hoe vind je het een heilige te zijn in een kerkraam?”

13

EEN KOMPLOT... EN EEN RUZIE.

Voor die week om was had Pitty de hele pantomime klaar, de woorden en alles. De meeste muziek stond ook al op papier, omdat Irene haar bijna de woorden uit de handen rukte als Pitty iets af had.

,, Net Gilbert en Sullivan,” zei Nora erg spottend, ze bedoelde het beroemde paar van de opera comique uit de vorige eeuw.

Ze voelde zich erg buitengesloten. Ze kon de pantomime niet regisseren voor hij geschreven was, dus had ze momenteel niets te doen. En Nora vond niets vreselijkers dan dat. Ze vond het heerlijk de leiding te hebben over iets, mensen en dingen te organiseren, over iedereen de baas te spelen en de wet voor te schrijven.

Ze was niet populair als klassehoofd. De vijfde klassers waren gebelgd over haar bazig optreden. Ze hadden het land aan haar gebrek aan humor en namen zo min mogelijk notitie van haar.

Nora mokte over al die dingen. „Schieten jullie toch eens op met die pantomime, Pitty en Sally,” zei ze.,, lk wou dat ik op me genomen had hem zelf te schrijven, jullie zijn zo langzaam. ’ „Dat zou je niet eens kunnen,” zei Pitty. „En dat weet je best. Je krijgt met moeite een behoorlijk cijfer voor je opstellen.” Nora kreeg een kleur. „Wees niet zo brutaal,” zei ze. Catherine kwam voor haar op met suikerzoete stem.

„Ik weet zeker dat Nora het jou en Sally alleen laat doen om jullie een kans te geven,” zei ze. „Ik ben ervan overtuigd dat ze het zelf best zou kunnen.”

„Onze zalige martelares Sinte Catherine spreekt,” zei Alice plagend. „Die lieve Sinte Catherine. Ze verdient de stralenkrans die Linda haar gegeven heeft, vinden jullie niet, jongens?” Catherine keek kwaad. Linda riep onmiddellijk: „Blijf zo, Catherine, blijf zo! Nee, zet alsjeblieft niet die weeïg zoete glimlach, laat me dat kwade gezicht nog eens zien!” Catherine draaide zich om. Wat vreselijk uitgelachen te worden terwijl ze aan één stuk probeerde vriendelijk en opofferend en echt góéd te zijn, dacht die arme Catherine bij zichzelf. Ze keek naar de muur. Verdraaid! Daar hing alweer een ander portret van haar, met een grotere stralenkrans dan ooit! Catherine glipte geregeld de zitkamer in als die leeg was en haalde dan de portretten van de muur die Linda even geregeld van haar tekende. Maar er was altijd weer een nieuw. Het was gewoon om gek te worden. Op deze tekening sleepte ze ontelbare potloden en als je goed naar de grote stralenkrans keek kon je zien dat die uit scherpe potloodpunten bestond, heel dicht bij elkaar.

Dat is genoeg om iedereen buiten zichzelf van woede te brengen, dacht Catherine. Ik sta er verbaasd over dat ik niet des duivels word en ze uitscheld! Nu, ik doe mijn best van ze allemaal te houden, maar het is heel, heel moeilijk.

De vijfde klas besloot dat ze Mariene net zo goed op haar nummer moesten zetten als Catherine. „Ze moeten allebei precies weten waar ze aan toe zijn voor de repetities beginnen,” zei Alice. „Als we eenmaal aan het werk zijn, kunnen we niet lastig gevallen worden door bemoeiallen en zanikpotten en heilige boontjes! Nu, hoe zullen we Mariene aanpakken? "

„Het vervelende van haar is dat ze zo van zichzelf vervuld is, ze denkt dat zij de hele uitvoering kan leiden,” zei Pitty. „Ze heeft zo’n olifantshuid, dat je haar op geen enkele manier kunt aanpakken. Ze is onbeschrijfelijk ijdel.”

„Best,” zei Alice. „We zullen haar een echte kans geven, We zullen haar opdragen een paar tekeningen te maken om Linda te helpen en een paar liederen te zingen om Marion te helpen. Ze moet een paar wijsjes componeren om Irene te helpen. Dan keuren we het hele zaakje honend af en dan weet ze waar ze aan toe is.”

„Nu, dat lijkt mij wel erg radikaal,” zei Mary-Lou.

„Ja, dat vind ik ook,” zei Sally. „Kunnen we haar die dingen niet opdragen en het dan niet al te honend afkeuren?”

„Ja. We zouden kunnen doen alsof ze een loopje met ons genomen heeft, alsof ze ons voor de mal houdt als ze ons de wijsjes en verzen en zo brengt,” zei Pitty. „En dan kunnen we haar op de rug kloppen en lachen, maar het helemaal als een grapje opvatten. Als ze nog een greintje verstand heeft, zal ze daarna wel ophouden met die onzin. Zo niet, dan zullen we een beetje... eh... radikaler moeten zijn, zoals Mary-Lou dat noemt.”

Iedereen was in het komplot, behalve Eline en Catherine. De meisjes waren bang dat een van hen de zaak aan Mariene zou verklappen. Nora was het met het plan eens, ofschoon ze het maar half werk vond. Zij vond het eerste idee, het ’radikale’, beter.

Mariene kreeg de opdracht verzen, wijsjes en tekeningen te maken. Ook twee liederen in te studeren om te zien of ze Marions vertolkingen kon overtreffen.

Ze was zo vereerd en in haar schik dat ze nauwelijks woorden van dank kon stamelen. Eindelijk kreeg ze wat haar toekwam. Haar talenten werden erkend! Wat heerlijk!

Ze vloog meteen naar Eline om het haar te vertellen. Eline kon haar oren nauwelijks geloven. Ze luisterde, groen van nijd. Dat ze Mariene gevraagd hadden dit te doen! Het was ongelooflijk.

„Vind je het niet fijn, Eline? Ik kan dat allemaal beter dan de anderen, denk je niet?,” schreeuwde Mariene terwijl haar flets-blauwe ogen opgewekt schitterden. „Eindelijk beginnen de anderen te beseffen dat ik iets geléérd heb op Mazely Manor.” „Ach, jij met je Mazelen Manor,” zei Eline en draaide zich om. Mariene was geschokt. Had Eline, Eline, haar vriendin, werkelijk 'Mazelen’ gezegd? Dat had ze zeker verkeerd verstaan. Ze nam Elines arm en babbelde vrolijk.

Maar Eline deed zo vreemd onaardig. Ze was zo jaloers dat ze nauwelijks kon antwoorden.

Mariene werkte hard. Ze produceerde twee versdelen, twee w'ijsjes en een keur van kostuumontwerpen. Ze leerde de twee liederen die Pitty haar had gegeven, daarvoor ging ze naar de muziekkamer van de vijfde klas waar ze haar harde stem zó luid en zó vals liet galmen, dat de meisjes in de muziekhokjes ernaast verschrikt en verwonderd luisterden.

Ze had niet alleen een harde stem, maar ze kon geen wijs houden, ze zat er voortdurend naast en dan zakte haar stem, zoals een grammofoonplaat die afloopt. De verwonderde meisjes in de hokjes ernaast kregen er bijna kippevel van. Wie kon dat zijn, die daar zo jankte?

Brigit, Nora’s zusje, die in de vierde zat, ging eens kijken. Hemel, ’t was een vijfde klasser die daar zo jankte - en wie was het - Mariene Little! Brigit grinnikte en ging Connie halen. Die twee waren vriendinnen geworden en langzamerhand liet Con-nie Ruth met rust en kwam steeds minder vragen haar gezelschap te houden.

De twee vierde klassers gluurden door het vierkante ruitje in de deur van de muziekkamer waar Mariene zong.

,, Hoor je dat?,” vroeg Brigit ondeugend. „Prachtig, hè? Laten we in het kamertje hiernaast gaan en ook janken. Ga mee. Als een vijfde klasser dat mag, mogen wij het ook!”

En zo gingen ze in de kamer ernaast en maakten zo’n kabaal, terwijl ze galmden als een paar operazangers, dat ze iedereen in de gang de stuipen op het lijf joegen.

Alleen Mariene, die helemaal opging in haar harde stem en steeds hoger en hoger zong, hoorde niets. Opeens ging haar deur open en Nora kwam binnen.

„Mariene! Schei uit! We kunnen je helemaal in de zitkamer horen!”

Mariene hield opeens op. Toen klonk er uit de kamer ernaast nog meer gejank. Nora, verwonderd, stevende er op af. Wat was er nu aan de hand?

Zodra Connie Nora zag, hield ze op. Maar Brigit die zich van de boosheid van haar zusje niets aantrok, zong hard door, onmiddellijk de woorden van haar lied veranderend.,, Ooohhh! Daar is Nora! Daar-is-zij-ij! "

„Brigit! Hou onmiddellijk op!,” zei Nora kwaad. Maar Brigit gehoorzaamde niet.

,, Daar is Nora! Daar-is-zij!”

„Heb je me niet gehoord?,” schreeuwde Nora.

Brigit hield op om adem te halen.,, lk maak lang niet zo’n lawaai als Mariene,” antwoordde ze. „En ik houd tenminste wijs en zij niet. Als een vijfde klasser zo mag janken, waarom wij dan niet?”

„Begin nu niet brutaal te worden,” begon Nora en werd wit van woede. „Je weet dat ik dat niet verdraag, Connie, ga de kamer uit. Ik geef je de raad geen dikke vriendin van Brigit te worden. Daarmee breng je alleen jezelf in moeilijkheden.” Conniè ging verschrikt weg. Als Ruth bij haar geweest was en in de knel zat, zou ze gebleven zijn en voor haar opkomen, maar Brigit was anders.

Ze kwam altijd voor zichzelf op. Ze trotseerde Nora nu.

„Het is wat moois om dat van je zusje te zeggen, Nora,” zei ze. „Je eigen nest bevuilen! Tegen iemand vertellen dat ik geen geschikte vriendin ben! ’’

„Dat heb ik niet gezegd!,” antwoordde Nora. „Waarom gedraag je je zo slecht, Brigit? Ik schaam me over je. Ik hoor altijd slechte dingen over je.”

„En ik soms niet over jou?, " vroeg Brigit. „Wie is het bazigst van de hele vijfde klas? Jij! Wie is de onpopulairste klasse-leidster die ze ooit hebben gehad? Jij! Wie ging niet met de oude vijfde klas over omdat niemand met haar op kon schieten?

Jij!”

„O,” schreeuwde Nora en werd nog bleker van woede. „Je bent onuitstaanbaar! Ik zal je aan juffrouw Williams rapporteren en Connie ook. En iedere keer dat ik je op iets betrap, dat niet mag, zal ik het rapporteren. Ik weet dat je ’s nachts stiekem uit je slaapzaal sluipt om met de derde klassers te praten. Ik weet dat je de taken die je hebt ontduikt. Ik hoor ook wel iets!” „Klikspaan!,” zei Brigit.

Het was een heel lelijk toneeltje zoals de twee zusjes daar tegen elkaar stonden te schreeuwen. Nu beefde Nora en Brigit ook. Nora moest zich geweld aandoen haar handen thuis te houden, ze zou haar zusje dolgraag een mep geven. Brigit bleef op eerbiedige afstand. Ze verloor altijd als ze vochten. Even was het stil. „Je zult er spijt van krijgen als je het verklikt van vanmiddag, " zei Brigit tenslotte. „Grote spijt. Ik waarschuw je! Ga Mariene maar verklikken! Ze verwacht niet anders van bazige Nora!, Maar onthoud één ding: ik heb je gewaarschuwd, het zal je berouwen als je me aanbrengt.”

„Nu, dat doe ik beslist,” antwoordde Nora. „Het is mijn plicht. Deze muziekkamertjes zijn verboden voor vierde klassers, dat weten jullie wel,”

Ze draaide zich om en liep nog steeds bevend de kamer uit. Ze ging op zoek naar juffrouw Williams de lerares van de vierde klas. Als ze die twee nu niet meteen aanbracht, nu ze nog woedend was, zou ze het misschien niet meer doen als haar woede gezakt was.

Juffrouw Williams nam het nogal koeltjes op. Ze schreef de twee namen van de vierde klassers die Nora had opgegeven op en knikte. „Best. Ik zal wel met ze spreken.”

Dat was alles. Nora wou maar dat ze niets had gezegd. Ze begon zich nu onbehaaglijk te voelen over de dreigementen van Brigit. Hoe kon Brigit het haar laten berouwen? Brigit kon soms zo te keer gaan en deed zulke onberekenbare dingen, zoals die keer tien jaar geleden toen ze alle poppen van Nora gebroken had, omdat Nora een stukje speelgoed van Brigit uit het raam had gegooid.

Ja, Nora had beslist een onbehaaglijk gevoel toen ze terugliep naar de zitkamer. Brigit zou het haar zeker betaald zetten als ze kon!

14

HET KOMPLOT SLAAGT.

Mariene was erg geschrokken toen Nora plotseling de muziekkamer binnenkwam. Ze had ook de boze stemmen in de kamer ernaast gehoord toen Nora weg was gegaan en dat had haar nog banger gemaakt. Er was niet veel nodig om Mariene bang te maken! Ze glipte haastig de kamer uit en liep naar de klas om de laatste hand aan haar ontwerpen te leggen. Ze zou ze die avond aan de anderen laten zien. Ze zag Elines zuur gezicht toen ze de zitkamer inkwam met haar bundel papieren en hele vellen vol muziek en verzen. O, Mariene was erg ijverig geweest! Als Mam’zelle en juffrouw James geweten hadden hoe hard ze gewerkt had zouden ze hoogst verbaasd zijn. Ze hadden er geen van beiden enig idee van dat Mariene in staat was ook maar iets uit te voeren.

„Ik weet werkelijk niet wat ze op Mazely Manor onderwezen,” zei juffrouw James tegen de andere leraressen, telkens als ze Marlenes werk corrigeerde.

„Zelfbewondering, eigendunk, zelfmedelijden,” mompelde juf frouw Williams, die één les in de vijfde gaf en schoon genoeg van Mariene had.

„Maar geen zelfbeheersing,” zei juffrouw James. „Wat een school! Het is maar goed dat hij gesloten is! "

Iedereen was in de zitkamer in afwachting van Mariene, ofschoon Eline en Catherine er geen van beiden een vermoeden van hadden dat de anderen een komplot gesmeed hadden. Mariene keek stralend rond. „Nu zullen jullie eens wat zien,” zei ze vrolijk en lachte met haar onnozele lachje. „Op Mazely Manor zeiden ze altijd dat ik van alle markten thuis was, denk alsjeblieft niet dat ik opschep, maar echt: ik kan bijna alles, al zeg ik het zelf!” Mariene was verbaasd toen ze een paar meisjes vrolijk hoorde lachen.

„Wat ben je toch een grappen maakster, Mariene,” zei Alice vol waardering., Je bent altijd zo echt geestig!”

Dat was iets nieuws voor Mariene. Niemand had haar nog ooit tevoren geestig genoemd. Ze steeg plotseling in haar eigen aanzien.

„Nu,” zei ze, „eerst zal ik jullie de tekeningen laten zien. Dit is Assepoesters baljapon. Zoals jullie zien ben ik daarvoor geïnspireerd door de zestiende eeuw.”

In alle hoeken werd gegierd van het lachen. „Kostelijk,” zei Pitty, terwijl ze net deed of ze haar ogen afveegde. „Hoe kan je zoiets bedenken, Mariene?”

„Het is werkelijk om te gieren,” zei Marion, terwijl ze de primitieve tekening met zijn fletse kleuren omhoog hield. „Wat een mop! Ik wist niet dat je zoveel gevoel voor humor had, Mariene!”

Mariene was perplex. Ze had niets grappigs met die tekening bedoeld. Ze had gedacht dat hij mooi was. Ze greep haastig naar de volgende, maar de meisjes waren haar voor en gaven ze elkaar gierend van de lach door.

„Moet je deze zien! Ik heb nog nooit zoiets grappigs gezien!” „Goed genoeg voor Punch! Zeg, moet je dat gezicht van de baron' eens zien! En wat draagt hij?”

„Deze is kostelijk! Hemel, Mariene is werkelijk een echte humorist, vinden jullie niet?”

Toen nam Irene de rnuziekvellen op. „Hallo! Hier zijn de wijsjes die ze gecomponeerd heeft! Ik wed dat die ook onbe taalbaar zijn. Ik zal ze eens spelen. "

Ze liep naar de piano in de zitkamer en met een erg komische uitdrukking op haar gezicht speelde ze de wijsjes zó dat ze nog flauwer klonken dan ze al waren.

Iedereen dromde lachend rond de piano.,, Is Mariene niet enig? Ze kan grappige tekeningen maken en ook nog gekke wijsjes componeren!”

Mariene werd benauwd. Meenden de meisjes dat nu allemaal werkelijk? Blijkbaar wel. Nee. nee, ze konden toch niet écht denken dat al dat mooie werk van haar zo slecht was dat het grappig was? Ze dachten zeker dat het als een grap bedoeld was, ja, misschien dachten ze dat ze het expres had gedaan. Ze keek rond waar Eline was. Eline zou het begrijpen. Eline was haar vriendin, ze had Eline alles verteld: hoe goed ze was in tekenen, muziek en zang. hoe hard ze op dit alles gezwoegd had en hoe erg ze in haar schik was over het resultaat.

Eline keek naar haar en haar blik was niet aardig. Het was een triomfantelijke blik die betekende: 'Ha. hoogmoed komt voor de val. meisje en wat voor een val! ’ Het was een blik waarin te lezen stond: ’lk heb in dit alles plezier. Het is je verdiende loon’!

Mariene was ontzet. Eline lachte hard en deed mee met de anderen.

„O, geestig! Kostelijk, Mariene! Wie had gedacht dat je zó geestig was? "

„En nu zingen,” zei Marion en duwde haar een van de liederen in de hand. „Laat ons eens horen. Je hebt toch zo'n prachtige, geoefende stem. Ik weet zeker dat het heerlijk moet zijn je te horen. Zing! "

Mariene durfde niet weigeren. Met benevelde ogen staarde ze naar de muziek en zong. Haar harde stem klonk op en nog méér ernaast dan gewoonlijk. Hij beefde van teleurstelling toen de meisjes opnieuw begonnen te klappen, te juichen en te roepen.

,, Ha, ha! Moet je dat horen! Kunnen we haar geen komische rol in de pantomime geven. Pitty en haar laten zingen? Ze zullen de zaal afbreken. Hebben jullie ooit zo’n stem gehoord? " Mariene hield op met zingen. Er liepen tranen over haar wangen. Ze wierp een wanhopige blik op Eline, een blik die smeekte om een woordje van lof, maar dat bleef uit.

Ze draaide zich om om de kamer uit te gaan. Catherine holde haar achterna. „Mariene! Trek het je niet zo aan! De meisjes bedoelen het niet zo kwaad!”

„O jawel, " zei Pitty binnensmonds. „We zijn wreed geweest uit vriendelijkheid, nou goed? Natuurlijk moest Catherine weer zoiets zeggen!”

.. Blijf van me af!,” riep Mariene. „Heilige Catherine, nu kom je één en al braafheid en goedheid achter me aan, nadat je me met de anderen uitgelachen hebt! Ha, mooie Heilige!!” Catherine deinsde terug alsof ze een klap in haar gezicht had gekregen. Niemand lachte, behalve Eline. Mary-Lou keek dodelijk verschrikt. Ze kon helemaal niet tegen scènes. Wim keek onbewogen toe. Ze stond op.

„Kom, ik ga rijden, " zei ze. „Het blijft nog een half uur licht. Ga je mee, Clarissa?”

Bij het horen van Wims onverstoorbare, nuchtere stem voelde ieder zich weer normaler. Ze keken Wim en Clarissa die de kamer uitgingen, na.

„Ik weet niet, ik heb toch zo het gevoel dat dit niet zo geslaagd is als we gehoopt hadden,” zei Sally. „Eigenlijk voel ik me een beetje gemeen.”

„Ik ook,” zei Pitty. „Mariene is natuurlijk een verwaande stommerd en ze moest nodig eens een lesje hebben, maar ik ben hang dat we te hard van stapel gelopen zijn.”

,, Ze voelt het niet,” zei Eline zelfvoldaan. „Ze verbeeldt zich veel te veel. Ik begrijp niet waarom ze me al die weken zo achterna gelopen heeft.”

Dit kon Alice niet over haar kant laten gaan. „Soort zoekt soort, Elinetjelief,” zei ze. „De ene afgrond roept tot de andere. Mariene en jij lijken op elkaar als twee druppels water. Het was een mooi gezicht jullie samen te zien.”

„Dat meen je toch niet, Alice?,” vroeg Eline na een verbaasd en beledigd zwijgen. „Mariene en ik lijken niet écht op elkaar. Je draaft weer door als gewoonlijk!”

„Denk er maar eens over na, lieve Eline Sylvia,” adviseerde Alice. „Wauwel jij niet eindeloos over je stomme familie en hun doen en laten? Dat doet Mariene ook. Verbeeld je je niet wonderwat van jezelf? Mariene ook. Denk je niet dat jij de enige bent die geknipt is om de rol van Assepoester te spelen? Mariene ook.”

Eline sprong overeind en riep op Nora wijzend: „O! Jij hebt dus aan de anderen verteld dat ik Assepoester wilde zijn, alleen omdat je me onlangs op de slaapzaal hebt aangetroffen met mijn haar los en een handdoek om mijn schouders?”

„Nu, ik begreep het pas toen ik Mariene op precies hetzelfde betrapte,” antwoordde Nora. „Jullie paradeerden allebei met los haar en lappen om je heen gedrapeerd. Alice heeft volkomen gelijk. Jullie lijken op elkaar als twee druppels water. Jullie móéten we! vriendinnen zijn, jullie zijn haast tweelingen!” „Maar... ik vind Mariene helemaal niet aardig,” antwoordde Eline hard en boos.

„Dat verwondert me niets,” klonk het zoetsappig en veelbetekenend van Alice. „Jij kunt weten hoe ze is, nietwaar, als je ziet dat jullie zowat tweelingen zijn!”

Stampvoetend liep Eline de kamer uit, ze kookte van woede. Pitty trommelde met een potlood op tafel. „Ik kan niet zeggen dat dit me allemaal goed bevalt,” zei ze, met een zacht stemmetje. „Het gaat mij te kwaadaardig en te venijnig toe, het is te erg!”

Opeens kwam Eline weer met haar hoofd om de deur en richtte zich tot Nora: „Ik zal het je betaald zetten wat je aan de meisjes over Mariene en mij voor de spiegel verteld hebt! Wacht maar, je zult er van lusten, klassehoofd of niet! "

Nora keek boos en Linda greep automatisch naar haar potlood.

Wat een pracht zuur gezicht! Maar Pitty nam haar met een smekende blik het potlood af.

„Nu niet.” zei ze. „Vanavond is de stemming hier te boosaardig.”

„Best, heilige Pitty,” zei Linda en toen moest Pitty lachen. Nora kwam op haar toe. „Laten we er nu maar over ophouden,” zei ze. „Hoe staat het met de schoolwedstrijden? Laten we eens kijken welke kleintjes je op de lijst hebt staan.”

Pitty haalde de lijsten voor de dag. Als klassehoofd had Nora belangstelling voor de wedstrijden waaraan de vijfde klassers deelnamen en omdat ze van sport hield, had ze ook interesse in de speelsters uit de lagere klassen. Het was zowat het enige waarin Pitty en zij het eens waren. Al gauw waren ze in druk gesprek en wogen de verdiensten van de ene speelster tegen een andere af.

„In die wedstrijd tegen Wellsbrough, ik bedoel die match van de volgende week met ons vierde team tegen het vierde team van Wellsbrough, heb ik kleine Suzanne op de lijst staan en ik zou mijn zusje Lizzie er ook graag bij hebben. Wat vind je daarvan, Nora?”

„Ja. natuurlijk,” antwoordde Nora., Ze is werkelijk prima. Geweldig. Ze loopt als een haas en mist geen enkele bal. Ze moet wel geoefend hebben van je welste!”

„Inderdaad,” antwoordde Pitty. „Ik aarzelde alleen maar omdat... nu ja, omdat ze mijn zusje is en ik een beetje bang was dat het misschien voortrekkerij zou lijken, weet je.” „Onzin!,” zei Nora. „Je zou in de ogen van de anderen een slechte sportleidster zijn als je niet de beste kleintjes in het team zette! En ik sta erop dat je Lizzie erin neemt!”

Pitty lachte, ze was in haar schik. „O best, nu ik zie dat jij erop staat!,” zei ze en schreef Lizzie op. „Hemel, wat zal ze het fijn vinden!”

„Hoe staat het met Julie?,” riep Alice. „Ik heb haar onlangs even zien oefenen. Denk je dat ze haar leven betert?”

„Nu, dat nu eigenlijk niet,” antwoordde Pitty. „Ik bedoel: ze oefent erg veel maar als ik eens extra met haar train, is ze nog altijd even onbehouwen. Nooit eens een woordje van dank en altijd klaar om te bekvechten. Ik kan haar niet in een wed-strijdteam onderbrengen. Ze heeft gewoon geen notie van team geest, zie je, ze speelt altijd voor zichzelf en niet voor haar partij.”

,, Ja, je hebt gelijk,” antwoordde Nora.,, Dat heb ik ook opgemerkt. We kunnen niemand in het team gebruiken die zich niet honderd procent geeft. ’

Pitty keek Nora onderzoekend aan. Wat was Nora toch veel aardiger over deze sportkwestie dan over alle andere dingen! Ze was eerlijk, rechtvaardig en belangstellend. Ze vergat bazig en eigenwijs te zijn. Wat jammer dat ze klassehoofd was, ze zou zoveel aardiger zijn als ze iets anders aan had moeten pakken.

„Kun jij de lijsten voor me meenemen en ze op het sportbord prikken?,” vroeg ze aan Nora. „Ik heb nog zoveel te doen.” Nora nam de lijst aan op hetzelfde ogenblik dat Catherine zich haastte haar diensten aan te bieden, „Ik zal ze wel meenemen,” zei Catherine, die het blijkbaar de normaalste zaak van de wereld vond ieders voetveeg te zijn.

„Nee, dank je. Sinte Catherine,” zei Nora en Catherine kreeg een kleur van vernedering. Ze had zoveel voor Nora gedaan, was zo aardig voor haar geweest en had haar zoveel koeliewerk van de schouders genomen en haar enige beloning was die hatelijke spotnaam: Sinte Catherine. Ze wierp Nora een onver wachte, boosaardige blik toe.

Pitty zag het en griezelde ervan. Ik moet niets van al die boosaardigheid hier hebben, dacht ze bij zichzelf. Dat loopt altijd op iets gemeens uit. Hoe is het mogelijk dat die heilige Catherine zo giftig naar haar geliefde Nora kijkt!

Nora liep met de lijsten naar beneden. Ze prikte eerst de namen van het vierde team op het bord, met het opschrift: ’Het team voor de Wellsbrough Match’. Onmiddellijk hierna werd ze omzwermd door een troep opgewonden eerste klassers. „Lizzie! Je bent erbij, je bent erbij!,” schreeuwde iemand en Lizzie kreeg een kleur van plezier.

„Suzanne ook. Maar jij niet, Julie,” klonk het van een ander. ,, Hemel, en jij hebt nog wel zo druk geoefend. Idioot! " „Nou zeg, wat had je anders verwacht, natuurlijk neemt Pitty haar zusje erbij,” zei Julie. Ze was diep teleurgesteld, maar ze zéi het op haar gewone luchtige toon.

Nora hoorde het. „Julie! Vraag onmiddelijk excuus! Pitty trekt nooit iemand voor Ze was halfbesloten Lizzie niet mee te laten doen. Maar ik heb erop aangedrongen dat ze Lizzie erbij nam. Vraag onmiddellijk excuus.”

„Nou,” begon julie uitdagend, klaar om tegen te spreken, maar Nora hield aan.

.. Ik heb gezegd: 'Vraag excuus'. Dat heb je best gehoord. Doe wat ik je zeg.”

„Ik vraag excuus,” zei Julie pruilend. „Maar ik durf te wedden dat ik het aan jou te danken heb dat ik er niet bij ben.”

„Ik heb tegen Pitty gezegd dat ik niemand in het wedstrijdteam wilde hebben, die niet voor het team, maar voor zichzelf speelde,” zei Nora kortaf. „Je geeft je niet honderd procent. Je oefent maar raak en als het op spelen aankomt, wil je alleen maar je eigen gang gaan zonder je iets van de anderen aan te trekken! Dat noem ik niet sportief. Denk er maar eens over, Julie!”

Ze liep weg zonder zich er iets van aan te trekken wat de andere eerste klassers van haar uitval zouden denken. Julie zei niets. Ze keek erg sip, vond Suzanne en liep op haar toe.

„Het was gemeen dat allemaal te zeggen waar wij bij waren,” begon ze. „Ze had moeten...”

„Wat hindert dat?,” antwoordde Julie opeens luchtig.

„Denk je dat ik me ook maar iets aantrek van Nora, of Pitty of Alice of één van die verwaande vijfde klassers? "

15

GROTE VERGADERING.

Er werd een grote vergadering bijeen geroepen om de pantomime, de rolverdeling en de repetitietijden te bespreken. Pitty had de tekst klaar en Irene de muziek. Nu was alles klaar voor de repetities.

Alle vijfde klassers woonden de vergadering bij in de zitkamer van de Noorder Toren. Het was stampvol. De grote kachel brandde, want het was al oktober en de avonden waren koud. Nora zat op de voorzittersstoel. Aan haar linkerhand zat Cathe-rine - erg kalmpjes en pruilerig en helemaal niet meer zo royaal met haar stralende glimlach - klaar om haar alles aan te geven wat ze nodig had. Aan weerskanten van de tafel zat het comité op stoelen.

Nora sloeg met een boek op tafel en riep om stilte. En het werd stil. Iedereen gehoorzaamde Nora altijd automatisch. Daarvoor had ze een echte stem, scherp en kortaf.

De vergadering begon. Pitty kreeg het woord om de pantomime en de rollen uiteen te zetten. Ook werd haar verzocht het eerste bedrijf voor te lezen.

Met een hoogrode kleur en opgewonden gaf ze de luisterende vijfde klassers een kort résumé van de pantomime. Ze luisterden goedkeurend toe, het klonk heel goed.

Toen las Pitty, eerst een beetje stotterend, het eerste bedrijf van de pantomime voor, precies zoals ze het had geschreven, met dialoog, liedjes, aanwijzingen voor de regie en alles. Het was doodstil, terwijl ze las.

„En nu is dit bedrijf uit,” zei ze eindelijk, terwijl ze enigszins verlegen de ogen opsloeg, ze was er niet helemaal zeker van of ze haar toehoorders had meegesleept of niet.

Het volgende ogenblik hoefde ze daar niet meer aan te twijfelen. De meisjes stampten, klapten en juichten. Pitty was zo blij dat ze het warm kreeg van geluk en haar voorhoofd af moest vegen.

Nora sloeg op tafel om stilte.

„Zo, nu hebben jullie allemaal gehoord wat een goed stuk Pitty en Sally samen in elkaar gezet hebben, " zei ze. „Pitty heeft er het meeste aan gedaan, maar Sally heeft het er ook schitterend afgebracht. Je kunt ervan op aan dat iedereen enthousiast zal zijn als we het behoorlijk kunnen opvoeren. " „Wie neemt de regie?,” riep Betty.

„Ik,” antwoordde Nora prompt. „Heeft iemand bezwaren?”

Er waren heel wat dubieuze gezichten. Eigenlijk twijfelde niemand aan Nora’s bekwaamheden een pantomime te regisseren, maar wel aan haar gave het beste uit een ander te halen. Ze pakte ze zo dikwijls averechts verkeerd aan.

„Het lijkt mij het beste twéé regisseurs te nemen,” zei iemand. „Best,” zei Nora prompt. Het kon haar niet schelen hoeveel er waren als zij maar één van hen was. Zij was hoe dan ook van plan de échte regisseur te zijn. „Wie willen jullie?”

„Betty, Betty!,” schreeuwde de halve vijfde klas. Het was kennelijk doorgestoken kaart. Nora keek een beetje kwaad. Betty! Die lachende, onverschillige, pientere vriendin van Alice! „Ja, laat Betty het zijn!,” zei Alice opeens. Ze begreep dat ze niet in staat zou zijn lang met Nora alleen plezierig samen te werken. Maar twee regisseurs zou makkelijker gaan. Ze kon steeds met Betty beraadslagen!

Betty keek grijnzend om zich heen en nam haar plaats op een van de stoelen voor het comité in. „Bedankt!,” zei ze. „Ik zal de zaak goed regisseren!”

„Nu moeten we de rollen verdelen,” zei Nora. „We hebben ze al min of meer uitgezocht. Ik zal ze oplezen.”

Eline en Mariene hielden hun adem in. Zou er een kansje bestaan dat ze Assepoester werden? Of misschien de Petemoei? Of de Prins?

Nora las de lijst voor.

,, Assepoester: Mary-Lou!”

Mary-Lou. Eline en Mariene snakten naar adem. Mary-Lou van verwondering en de anderen van teleurstelling.

„O, dat kan ik niet,” zei Mary-Lou.

„Dat kun je wel,” zei Pitty.., We moeten iemand hebben die er een beetje zielig en een beetje angstig uitziet, iemand die iets smekends heeft en grote ogen en het moet iemand zijn die kan spelen en zingen. "

„En jij bent geknipt voor die rol,” zei Sally., Ja, zo, zet eens grote, verschrikte ogen op. Mary-Lou, je bent arme kleine Assepoester in levende lijve!”

Iedereen lachte. Mary-Lou moest ook lachen. Haar ogen begonnen te schitteren. „Ik had nooit gedacht dat jullie mij zouden kiezen,” zei ze.

„Dat hebben we dan toch gedaan,” zei Pitty. „Je speelt heel goed en je hebt een aardige stem als je zingt, al is hij dan wat zacht. "

„De Prins: Marion,” zei Nora. Dat was geen nieuws. De Prins moest erg veel zingen en dat kon Marion bijzonder goed. Haar stem was weer mooi en Irene had op Pitty's tekst een paar beeldige wijsjes gecomponeerd. Iedereen applaudisseerde.

„De Baron: Wim,” zei Nora en er klonk verrukt gelach,

„Ja, ja! Wim, die rondloopt in rijbroek en om haar paard roept!,” riep Clarissa verrukt.

„Petemoei: Lily,” zei Nora, Iedereen keek naar Lily die uit de Zuider Toren kwam, lang en slank was en goudblonde krullen en een mooie heldere stem had.

„Hoera!,” riepen alle meisjes uit de Zuider Toren, in hun schik dat iemand uit hun toren een goede rol had.

„Page - klein knechtje - Rachel,” vervolgde Nora. „Rachel speelt goed en die rol heeft ze al eens gehad, dus zal ze het er wel goed afbrengen.”

„Wie zijn de lelijke zusters?,” riep iemand.

Elines hart bonsde opeens heftig en toen werd ze ineens doodsbenauwd! De lelijke zusters! Verbeeld je dat ze haar voor een ervan hadden gekozen? Dat zou ze gewoon niet kunnen verdragen. Ze zag dat Alice haar plagend aankeek en wist zeker dat het zo was.

Nee, dat kon ze gewoon niet verdragen. Ze stond op, zei dat ze zich niet goed voelde en liep naar de deur. Alice lachte.

Ze kon Elines gedachten bijzonder goed lezen. Eline ging weg omdat ze bang was dat nu haar naam opgelezen zou worden als een van de lelijke zusters.

„Weer last van je hart?,” riep een van de meisjes uit de West Toren haar toe en iedereen lachte. Eline verdween. Ze besloot niet terug te gaan eer de vergadering voorbij was. Ook Mariene zat over hetzelfde in angst. Ze dacht aan haar konijnetanden. Misschien dacht Nora wel dat ze geknipt was voor een lelijke zuster. Waarom, o, waarom was ze niet verstandig geweest en had ze haar tanden niet recht laten zetten toen het nog kon? Ze trok haar bovenlip er overheen in een poging ze te verbergen.

„Lelijke zusters: Rose en Rita!,” zei Nora en meteen ging er een gebrul van bijval op onder de meisjes.

Rose en Rita keken met komieke gezichten rond. Ze waren een tweeling en beslist niet lelijk, maar ze hadden grappige wipneusjes, ogen die heel ver uit elkaar stonden en hun haar stond wijd uit. Ze waren geestig, speelden goed en zouden een pracht-paar lelijke zusters zijn.

„Bedankt, Nora!,” riep Rita. „Daar zijn we voor geknipt van top tot teen tot onze grote en lelijke voeten toe!” „Demonenkoning: Alice!,” zei Nora en opnieuw klonk er luid gejuich van bijval onder aanvoering van Betty, die door het dolle heen was.

Stralend keek Nora rond, haar gezicht stond vrolijk.

„Alice zal jongleren en toveren en over het toneel springen als een demon,” zei ze. „Ik kan me geen betere demon voorstellen. "

Weer geschreeuw van bijval. Juffrouw James die in de buurt was, vroeg zich af wat er in ’s hemelsnaam aan de hand was. Het was een lawaai alsof wei vijftigduizend toeschouwers zich bij een voetbalmatch hees schreeuwden.

„Reuze goeie rolverdeling!,” riep iemand. „Ga door!”

,, Ja, nu komen we aan de bedienden en hovelingen enzovoort,” zei Nora. „Dat is dus voor de rest van jullie. Iedereen krijgt een rol, hoe klein ook.” „En Pitty?,” riep iemand.

„Pitty heeft het stuk geschreven en zal helpen bij de regie,” antwoordde Nora. „Sally zal haar ook meehelpen. Ze spelen niet mee omdat ze hun handen al vol hebben. We zullen Pim vragen of hij voor het licht wil zorgen, dat zal hij enig vinden.” Pim was het factotum van de school, erg geliefd en bij dergelijke gelegenheden van onschatbare waarde.

„Het lijkt allemaal schitterend,” zei Wim. „Wanneer zijn de repetities?”

„Iedere dinsdagavond en ook vrijdagsavonds voor degenen die een extra repetitie nodig hebben,” zei Nora. „En morgen krijgt ieder haar rol. Leer hem alsjeblieft zo gauw als jullie kunt. Het is hopeloos als ze steeds gelezen moeten worden onder de repetitie; op die manier kun je niet behoorlijk spelen. "

„Je hebt vergeten te zeggen dat Irene de muziek gecomponeerd, Linda voor de decors en Jeannette voor de kostuums heeft gezorgd,” zei Pitty.

„Nee, dat ben ik niet vergeten.” antwoordde Nora snel. „Dat was ik net van plan. Bovendien weet iedereen dat wel. Tussen haakjes, we willen graag dat Jeannette hulp krijgt bij ’t maken van de kostuums. Van iedereen die goed kan naaien zullen we graag hulp hebben. Jeannette zal het werk verdelen als jullie zo aardig zijn er om te vragen.”

Weer applaus. Toen een stortvloed van opgewonden gepraat. Dat zou de mooiste pantomime worden! De hele school zou ervan staan te kijken! Ze zouden razend enthousiast zijn.

„Er is nog nooit een uitvoering geweest waarbij de meisjes de tekst, de liedjes en de muziek zelf geschreven hebben,” zei Winnie. „Hemel, wat zal Grayling opkijken! Dat is toch immers nooit vertoond!”

Ergens ging een bel en iedereen stond op. „We zullen op de repetities komen! We zullen onze rol leren! Marion, hoe staat het met het zingen? Wil jij met het koor oefenen? "

Kwetterend en schreeuwend gingen ze allemaal naar hun eigen Torens. Pitty zuchtte van geluk en stak haar arm door die van Sally.

„Dit is wel het opwindendste dat ik ooit van mijn leven gedaan heb, Sally,” zei ze. „Weet je, het zou me niet verbazen als ik me op een goeie dag als schrijfster ontpopte! "

16

LIZZIES EERSTE GROTE MATCH.

De volgende dag kwam Lizzie bij Pitty om over de match tegen de Wellsbrough School te praten. Ze keek haar zusje uit de vijfde klas met schitterende ogen aan.

„Nee, maar! Te denken dat ik in het vierde schoolteam speel! Ik dacht dat het met een beetje geluk zou gebeu en aan het eind van het trimester! Hartelijk dank dat je me erin gezet hebt, Pitty.”

„Nu, eigenlijk was Nora degene die erop aangedrongen heeft,” antwoordde Pitty. „Ik wilde het wel, maar ik was er niet zeker van of ik je niet voortrok omdat je mijn zusje bent, zie je. Toen zei Nora dat jij beslist mee moest doen en zo kwam je erbij.” „Julie is vreselijk teleurgesteld dat zij er niet bij is,” zei Lizzie. „Ze heeft zich een ongeluk geoefend, Pitty. Ze doet alsof het haar niets kan schelen, maar dat is wèl zo. Ik wou dat ze niet de hele tijd zulke gemene dingen over jullie vijfde klassers zei, ze heeft blijkbaar ontzettend het land aan jullie. Het is vreselijk.”

„Dat gaat wel weer over,” antwoordde Pitty. „We zullen geen slapeloze nachten om julie hebben, daar kun je van op aan!” „Kun jij komen kijken naar de Wellsbroughmateh?, ’’ vroeg Lizzie gretig. „Hè ja. Ik zal veel beter spelen als jij erbij bent om te schreeuwen en me aan te moedigen.”

„Natuurlijk kom ik,” antwoordde Pitty. „En ik zal mijn keel hees schreeuwen, dus zorg ervoor dat ik reden heb je toe te juichen!”

De eerste klassers hoopten vurig dat het de dag van de wedstrijd mooi weer zou zijn. De wedstrijd werd op school gespeeld en daar het de eerste keer was dat ze tegen het vierde Wellsbroughteam speelden, waren ze een en al opwinding.

De hogere klasesn glimlachten toen ze zagen hoe opgewonden de 'ukken' waren. Ze wisten nog wel hoe zij zich gevoeld hadden toen hun het geluk te beurt gevallen was voor de allereerste keer in een belangrijke wedstrijd uit te komen.

„Leuk dat ze zo enthousiast zijn,” zei Nora tegen Pitty.,, Ik denk dat ik mijn lacrosse stick pak en nog wat met ze train voor het eten. Ik heb nog een half uur.”

„Ik zal je stok wel halen,” zei Catherine opeens op haar gewone lijdzame toon.

„Nee, dank je, Sinte Catherine, " antwoordde Nora „Ik ben nog altijd in staat naar het kastje te lopen om zelf mijn stick te pakken.”

De dag van de wedstrijd brak aan, helder en stralend, een prachtige oktoberdag. De bomen om de sportvelden glansden bruin en geel in hun herfstkleuren. De zeewind was zilt en fris. Alle meisjes waren in hun schik toen ze die morgen opstonden en uit het raam keken. Malory Towers was zo mooi op een dag als deze.

Het meest in hun schik waren natuurlijk de kleine eerste klassers, opgewonden meisjes van twaalf, die aan een stuk door zo hard ze konden met elkaar ratelden. Het was onbegrijpelijk hoe ze ook maar een woord van elkaar konden verstaan. Juffrouw Pott, de lerares van de eerste klas, was die morgen toegevend. Ook Mam’zelle. die zelf altijd opgewonden was wanneer een van haar klassen het was.

„Zo, dus vandaag is het jullie match?,” zei ze tegen de eerste klassers. „Jullie zullen goed spelen, nest ce pas? Jullie zullen alle doelpunten maken. Ik kom kijken. En degene die een doelpunt wint...”

„Een doelpunt maakt, Mam’zelle,” zei Suzanne.

„Maakt! O ja,” zei Mam’zelle, die geen enkele sportterm onthield. „Nu, ik zal zeggen tegen diegene die een doelpunt maakt: 'Morgen geen Frans huiswerk’!”

„Maar Mamzelle, dat is niet eerlijk!,” klonk het van alle kanten. „We spelen niet allemaal in de wedstrijd mee, alleen Lizzie, Suzanne en Vera.” „Ah, daar heb ik niet aan gedacht,” zei Mam’zelle. „Dat is waar. Wat zal ik dan zeggen?”

„Dat als we winnen, we geen van allen de rest van de week huiswerk Frans hoeven te maken!,” riep Lizzie.

„Nee, nee,” zei Mam’zelle ontzet. „Ik heb gezegd voor één dag. Dus goed begrepen: als jullie de match winnen, hoeven jullie geen huiswerk te maken voor morgen!”

„U bent een juweel, Mam’zelle!,” riep een ver-ukte eerste klasser.

„Comment!,” zei Mam’zelle verwonderd. „Je noemt me een juweel! Dat heb ik nog nooit —”

„Het is goed, Mam’zelle, het is een compliment, " zei Lizzie. „Een juweel is reuze!”

Mam’zelle gaf het op. „Nu, we beginnen aan onze werk woorden,” zei ze. „Bladzijde vijfendertig alsjeblieft en geen ge praat meer,”

De meisjes van Wellsbrough kwamen om tien voor half drie met een grote bus. Ze waren heel wat ouder dan het team van Malory Towers en ook veel groter van stuk. De meisjes van Malory Towers voelden zich een beetje zenuwachtig. De twee leidsters gaven elkaar een hand en de teams knikten en glimlachten elkaar toe.

De sportlerares blies op haar fluitje en de teams kwamen om haar heen staan. De leidsters gooiden erom op welke kant van het veld ze speelden.

Toen namen de teams hun plaats op het veld in. Lizzie hield haar lacrosse stick omklemd alsof ze bang was dat hij anders uit haar hand zou springen. Ze zette zo’n verbeten gezicht dat iedereen die het zag erom moest lachen.

Haar knieën trilden een heel klein beetje! Ze hoopte vurig dat niemand het zag. Het was kinderachtig zenuwachtig te zijn bij een wedstrijd, bij zo’n gelegenheid moest je juist niet zenuw achtig zijn!

„Succes!,” fluisterde Suzanne, die in de buurt stond. „Maak een doelpunt!”

Lizzie knikte, ze keek nog altijd verbeten.

Pitty, Nora en Sally stonden bij elkaar en keken toe. De meeste vijfde klassers waren aanwezig, omdat velen van hen de jongeren hielpen en belang stelden in hun spel. Er was ook een aardig aantal meisjes uit de andere klassen. Wellsbrough was een uitstekende school wat sport betrof en stuurde gewoonlijk eerste klas matchteams uit.

„Wat kijkt je kleine zusje verbeten,” zei Sally tegen Pitty. „Moet je haar eens zien! Ze is echt van plan er eens flink op los te gaan!”

De wedstrijd begon. De bal viel in het veld neer en de meisjes begonnen achter hem aan te hollen, vingen hem op in hun netten, gooiden hem verder, vingen hem, wierpen hem weer weg, vingen hem weer op, hielden elkaar tegen en bij dat alles schreeuwden de toeschouwers van opwinding.

Het Wellsbroughteam maakte het eerste doelpunt. De bal ging regelrecht in het net, zonder dat ze er iets tegen konden doen. De twaalfjarige keeper was erg terneergeslagen. Een-nul voor Wellsbrough!

Lizzie knarssetandde. Nu stond Wellsbrough voor. Ze keek even naar Pitty. Ja, daar stond ze, ze verloor de bal geen moment uit het oog. Lizzie verlangde ernaar iets echt grandioos te doen, om Pitty van trots te laten springen en juichen. Maar het Wellsbroughteam was taai en niemand kon iets erg verrassends doen. Er stond altijd wel een meisje van Wellsbrough klaar om de bal uit een net van Malory Towers te slaan zodra hij erin zat!

En altijd was er wel een meisje van Wellsbrough dat blijkbaar harder kon lopen dan iemand van hun team. Het was om razend te worden. Lizzie en Suzanne waren helemaal buiten adem en hijgden en puften terwijl ze over het veld renden en hun hart bonsde.

En toen maakte Suzanne een doelpunt! Heel onverwachts. Ze holde over het veld, ver van de goal, met twee meisjes van Wellsbrough achter zich, terwijl Lizzie naar haar toe kwam rennen om de bal van Suzanne te vangen terwijl die haar passeerde. Suzanne keek haastig om zich heen of Lizzie klaar stond om de bal te vangen. Een meisje van Wellsbrough rende naast L izzie, een groot meisje dat waarschijnlijk wel de bal zou vangen inplaats van Lizzie als die werd doorgegeven. Verdraaid! Op hetzelfde ogenblik gooide Suzanne de bal naar de verre goal. Ze gooide hem met een krachtige zwaai en de bal ging recht op het doel af. De goal-keeper rende naar voren om hem te vangen, maar miste hem en de bal vloog prachtig midden in het net!

De toeschouwers juichten. Pitty gilde ook. Toen draaide ze zich om naar Nora.

„Een prachtschot. Meestal mis je het doel van zo ver af, maar dit was raak. Een-een!”

Het was bijna pauze. Nog één minuut. Toen kwam de bal bij Lizzie en ze ving hem behendig op in haar net met een grote sprong om hem te vangen.

„Hoera!,” schreeuwde iedereen opgetogen over zo’n prachtige vangst. Lizzie rende ermee weg en gooide Rita de bal toe. Ze zag niet dat een groot meisje van Wellsbrough op haar af kwam hollen en botste hard tegen haar op. En daar viel ze op de grond met een afgrijselijke pijn in haar rechterenkel. De pijn was zó hevig dat ze niet overeind kon komen. Alles om haar heen werd zwart. Arme Lizzie werd doodsbenauwd. Nee, nee, ze mocht niet flauwvallen! Op het sportveld midden onder de wedstrijd! Dat mocht niet!

De fluit voor de pauze ging. Lizzie slaakte een diepe beverige zucht van verlichting. Vijf minuten rust. Zou haar enkel goed zijn?

Ze viel toch niet flauw! Ze zat daar op het gras en deed alsof ze met haar lacrosse stick schermde tot ze wat minder pijn had. Suzanne kwam op haar toe.

„Nou zeg, wat ben jij daar opeens neergesmakt. Heb je je pijn gedaan?”

„Mijn enkel een beetje verzwikt,” antwoordde Lizzie. Ze zag erg bleek en Suzanne werd ongerust. Daar kwam de sportlerares aan.

,, Je enkel verzwikt? Laat eens even kijken.”

Ze maakte vlug Lizzies schoen los en bekeek haar voet, terwijl ze erop drukte en hem ronddraaide.

„Het is een gewone verzwikking,” zei ze. „Ik weet dat het erg pijnlijk is. Kom, ga maar weg en laat je reserve invallen.” Lizzie huilde bijna. Daar kwam Pitty aanrennen. „Heeft ze haar enkel verzwikt? O, dat doet ze zo dikwiils. Haar rechter-enkel is wat zwak. Vader zegt altijd dat ze hem flink moet zwachtelen - precies om haar voet - en er onmiddelijk mee lopen, niet gaan liggen.”

„Nu, als Lizzie er goed op kan staan en hard lopen, vind ik het best,” zei de lerares. „Ze moet zelf maar zien.”

Suzanne bracht Lizzie een partje citroen om het uit te zuigen. Ze begon zich al veel beter te voelen en kreeg weer kleur. Ze stond op en probeerde voorzichtig haar enkel. Toen glimlachte ze wat.

„Het gaat wel weer. Morgen zal hij wel bont en blauw zijn, maar er is niets ernstigs aan de hand. Het is zó over.”

De sportlerares zwachtelde de voet stevig en Lizzie trok haar schoen weer aan. Hij was wel een beetje opgezet, maar niet erg. Terwijl ze op haar citroen zoog, strompelde Lizzie even rond; ze voelde dat haar voet hoe langer hoe beter werd terwijl ze dat deed.

„Niets ernstigs aan de hand,” rapporteerde de sportlerares. „Ze heeft haar voet lelijk verzwikt, maar Lizzie is een resoluut persoontje en terwijl een ander meisje zou jammeren en er een hele drukte van maken en hinkend weg zou lopen, is zij van plan door te spelen. Het zal de voet geen kwaad doen, waarschijnlijk juist goed.”

Daar ging het fluitje weer na een iets langere pauze om Lizzie gelegenheid te geven weer bij te komen. De meisjes stelden zich weer op, waarbij de partijen van plaats verwisselden. Suzanne was dit tweede gedeelte van de wedstrijd geweldig. Ze spaarde Lizzie zoveel mogelijk en sprong en rende rond als een dolle haas in maart! Iedereen juichte haar toe.

Lizzies voet deed geen pijn meer. Ze vergat hem helemaal. Ze begon weer te hollen en ving de bal opnieuw zo goed, dat alle toeschouwers juichten.

Ze hield een meisje van Wellsbrough tegen en maakte haar de bal afhandig. Ze holde om een goal te maken.

„Gooi!,” schreeuwde iedereen. „Góói!”

Maar eer ze dat kon doen, werd de bal uit haar net geslagen en holde een meisje van Wellsbrough ermee over het veld. Ze gaf de bal door en hij werd gevangen en opnieuw doorgegeven en toen vloog hij regelrecht op het doel van Malory Towers af. „Houd hem, houd hem!,” gilde iedereen doodsbenauwd. De keeper stond als een rots. Ze sloeg wild met haar lacrosse stick, slaagde er wonderwel in de harde rubber bal te vangen en slingerde hem onmiddellijk naar een meisje van Malory Towers. „Geen goal, geen goal!,” zongen de meisjes opgetogen. „Goed gehouden, Hilda, prima! "

„Het ziet er naar uit dat het remise wordt,” zei Nora, terwijl ze op haar horloge keek.

„We hebben nog maar twee minuten. Lizzie begint juist weer een beetje te hinken. Een dapper ding om na het ongeval zo hard te lopen!”

„Ze heeft de bal!,” riep Pitty, terwijl ze van opwinding Nora beetpakte. „Weer een prachtvangst! Nee maar, of oefenen ook resultaat heeft! Ze vangt het beste van allemaal. Kijk eens, ze heeft hem nog!”

Lizzie rende het veld over met de bal. Ze werd tegengehouden door een meisje van Wellsbrough, maar sprong opzij, draaide zich een hele slag om en gaf de bal aan Suzanne door. Deze ving hem en gooide hem, toen ze twee van de tegenpartij recht op haar toe zag komen, onmiddellijk naar Lizzie terug. Bijna had Lizzie hem gemist, doordat het zo'n hoge worp was, maar met een bokkesprong lukte het haar toch hem in het topje van haar net te vangen en hij rolde er veilig in.

Toen zette ze het op een lopen, met een verbeten gezicht vloog ze over het veld.

„Gooi!,” gilden de meisjes. „Gooooooooi”

En juist op het ogenblik dat een stick van de tegenpartij neerkwam om haar de bal afhandig te maken, gooide ze. De bal vloog hoog in de lucht en de keeper rende naar voren om hem te vangen.

Maar ze miste hem en de bal kwam langzaam en bedaard in een hoek van de goal neer, waar hij stil bleef liggen alsof hij uitgeput was van het spel.

„Goal!,” gilde iedereen en ze waren buiten zichzelf.

Nora, Sally en Pitty dansten op een hoogst onwaardige manier voor vijfde klassers met elkaar in het rond. Wim en Clarissa voerden samen een soort pas de deux uit en de lagere klassen barstten los in een oorverdovend gedreun dat Mam’zelle onmiddellijk de oren met de handen deed bedekken.

„Goed zo, Lizzieieie! Goed zo, Lizzieieie!!”

Het eindsignaal klonk. De teams trokken af met rode gezichten, hijgend, lachend en blij. Lizzie hinkte een beetje, maar ze was zo blij en trots dat ze het niet eens gemerkt zou hebben als ze met beide voeten gehinkt had!

Pitty sloeg haar op de rug. „Jij hebt het beslissende doelpunt gemaakt, meisje! Jij hebt het hem gelapt! O, wat ben ik trots op je!”

Nora klopte haar ook op de rug. „Ik ben blij dat we jou in het team genomen hebben, Lizzie! Je blijft er het hele trimester in. Jij hebt de echte teamgeest! Jij speelt steeds voor je partij.” Julie was juist in de buurt. Ze hoorde wat Nora zei en was er zeker van dat Nora het expres zo zei dat zij het zou horen. Met een akelig gevoel liep ze weg. Zij had ook mee kunnen doen aan de wedstrijd, zij had zelfs dat doelpunt waardoor ze gewonnen hadden, kunnen maken. Maar Lizzie had het gedaan inplaats van zij. Julie kon Lizzie niet op haar rug gaan kloppen of haar feliciteren. Ze was jaloers.

Lizzie was zo gelukkig dat ze dergelijke kleinigheden niet eens merkte. Ze ging met haar team en de meisjes van Wellsbrough weg voor een ’reuze’ thee. Iedereen die de stapels sandwiches, de broodjes met boter en jam en de sneden vruchtencake op de twee grote tafels zag, zou denken dat er wel twintig teams nodig waren om dat allemaal op te krijgen.

Maar de twee teams slaagden er samen met het grootste gemak in dat allemaal te verorberen. Wat was het allemaal heerlijk! Wat een geschreeuw en gelach en onvermengde vrolijkheid. De school is reuze, dacht Lizzie, terwijl ze op haar vierde broodje met jam knabbelde. Geweldig! Enig!

17

HET VRIJE WEEKEND.

De repetities begonnen. Het werd dinsdag, het werd vrijdag en weer dinsdag en toen hadden ze al drie repetities achter de rug.

„Ik vind dat het wel goed gaat, jij ook?,” vroeg Pitty aan Sally. „Kleine Mary-Lou kent haar rol al, ze moet er wel op gezwoegd hebben, want Assepoester heeft bijna de langste rol.” „Ja en uiterlijk zal ze er ook voor geknipt zijn,” antwoordde Sally. „Wie zou er ooit gedacht hebben dat die verlegen kleine Mary-Lou, die zelfs van haar eigen schaduw schrok toen ze nog in de lagere klassen zat, nu in staat zou zijn de hoofdrol in een pantomime te spelen!”

„Dat bewijst hoe goed Malory Towers voor iemand is, " zei Pitty. „Hoewel, ik geloof dat iedere goede kostschool dezelfde uitwerking beeft: je op eigen benen leert staan, de ruwe kantjes eraf slijpt, je leert je verstand te gebruiken en verantwoording op je te nemen.”

„Het hangt ook van jezelf af!,” zei Sally lachend. „Eline Sylvia heeft er blijkbaar niet veel van opgestoken.”

„Ja, uitzonderingen bevestigen de regel,” antwoordde Pitty. „Ze is zowat de enige die hier met ons op school is gekomen zonder schijnbaar ook maar een greintje verstandiger e zijn geworden.”

„Het was een schok voor haar toen we tegen haar zeiden dat Mariene en zij wel tweelingzusjes konden zijn!,” zei Sally. „Toen zag ze zich echt zoals anderen haar zien. Hoe dan ook, ik vind haar toch wel iets vooruitgegaan, vooral sedert ze aan sport en gymnastiek mee moet doen.”

„Ze vindt het helemaal niet leuk dat ze in het stuk een bediende is,” zei Pitty met een brede grijnslach. „Mariene ook niet. Ze hebben geen van beiden een woord te zeggen in het stuk, maar dat is maar goed ook, want ze kunnen niets van akteren!”

„Het is een vreselijke slag voor hun trots,” zei Sally „Zeg, Wim is ook góed, vind je niet? Als ze zo met haar rijlaarzen over het toneel stapt en met haar zweep tegen haar zij slaat is ze de norse baron in levende lijve!”

Ja, het stuk werd werkelijk heel goed. De vijfde klassers vonden het bijna jammer tóen het vrije weekend kwam, want dat betekende dat ze die vrijdag een repetitie misten. Maar ja, het zou ook heerlijk zijn hun familie weer te zien. Pitty had hun een massa te vertellen en Lizzie niet minder,

De dag na de wedstrijd was Lizzies enkel inderdaad bont en blauw geweest en ze had hem trots aan de eerste klassers laten zien. Hoe was het mogelijk dat je een doelpunt kon maken met zo’n enkel! Lizzie was gewoon de heldin van de lagere klassen.

Het vrije weekend brak aan en was weer al te snel voorbij. Pitty’s ouders kwamen en moesten naar twee opgewonden meisjes luisteren, die allebei over pantomime en wedstrijden praatten.

„Het gaat goed op de repetities en mijn woorden klinken goed en u moest Mary-Lou eens zien als Assepoester,” riep Pitty zo hard ze kon.

„En toen ik het doelpunt maakte waardoor we wonnen, kon ik het gewoon niet geloven, maar er werd zo oorverdovend gejuicht en geschreeuwd, dat ik het wel moest geloven, '’ riep Lizzie tegelijk met Pitty. Moeder glimlachte. Wat een stel! Wim kreeg bezoek van vier broers en ook van haar moeder, allemaal te paard! De jongens hadden ook een vrij weekend en blij reed Wim weg en nam Clarissa mee. „Wat heerlijk om het vrije weekend zo door te brengen, de hele dag rijden en buiten lunchen en theedrinken!,” vond Clarissa.

Eline zag haar jaloers weggaan. Als ze vorig trimester verstandig geweest was, had ze Clarissa’s vriendin kunnen zijn en nu zat ze met die afschuwelijke Mariene opgescheept!

Het vreselijke was dat Marlenes ouders op het laatste ogenblik niet konden komen en Mariene dus niemand had met wie ze uit kon gaan. Ze ging het aan Eline vertellen.

,, 0, Eline, gaat er al iemand met jou mee? Mijn ouders kunnen niet komen. Ik ben zo diep teleurgesteld!”

Boos keek Eline haar aan. Natuurlijk moest dit weer gebeuren. Nu moest ze Mariene de hele dag op sleeptouw nemen.

Ze stelde Mariene voor aan haar moeder en juffrouw Winter, haar goevernante, met grote tegenzin.

„Moeder, dit is Mariene. Haar ouders zijn vandaag niet gekomen, daarom heb ik gezegd dat ze met ons mee kon komen. " „Natuurlijk, natuurlijk,” zei mevrouw Lacv onmiddellijk.

Als gewoonlijk was ze veel te opzichtig gekleed, met voiles en sjaals en lappen die aan alle kanten wapperden.

„Dat arme kind, wat zielig!”

Mariene vond mevrouw Lacy aardig. Hier was iemand met wie ze gemakkelijk kon praten. Ze lachte op haar onnozele manier.

„O, mevrouw' Lacy, wat aardig van u dat ik met u mee mag. Het is mijn eerste trimester hier, ziet u en ik zou echt niet weten wat ik zonder Elientje-lief had moeten beginnen. Ze is werkelijk een vriendin in de nood geweest.”

„Dat geloof ik graag, " antwoordde mevrouw Lacy. „Eline is altijd zo vriendelijk. Geen wonder dat ze zo bemind is.”

„En weet u, de meisjes zeggen dat het niet anders kan of Eline en ik moeten vriendinnen zijn, omdat we zoveel van elkaar hebben,” babbelde Mariene, terwijl ze in de wagen de plaid om zich heen sloeg. „We hebben allebei goudblond haar en blauwe ogen en dezelfde manier van doen, zeggen ze. Ik bof dat ik een tweelingzusje gevonden heb!”

Dit was het soort gesprekken dat zowel juffrouw' Winter als mevrouw Lacy begrepen en prachtig vonden. Juffrouw Winter sloofde zich uit voor Mariene en dat vond Eline helemaal niet prettig.

Eline hoopte dat Mariene aardige dingen over haar zou zeggen, omdat zij haar die dag mee uitnam. Maar dat deed Mariene niet. Mariene praatte aan een stuk door over zichzelf. Ze beschreef haar huis. haar familie, haar honden, haar tuin, alle vakanties die ze had gehad en alle ziekten. Eline kon er geen woord tussen krijgen en na éen poosje werd ze stil en pruilde.

Wat een zanik is die Mariene! Wat een flauw kind! En wat egoïstisch en verwaand, dacht Eline pruilend. Wat een flauw aanstellerig lachje!

Aan de lunch maakte haar moeder een allerverschrikkelijkste opmerking. Ze keek de beide meisjes stralend aan. „Weet je, behalve dan dat Marlenes tanden een beetje naar voren staan, lijken jullie allebei écht veel op elkaar! Jij hebt Elines aardige manier over je hele hebben en houwen te babbelen, Mariene, en je hebt zelfs dezelfde lach, vindt u ook niet, juffrouw Winter? "

,, Ja, ze konden inderdaad wel zusjes zijn,” beaamde juffrouw Winter, met een vriendelijke glimlach naar ‘de verrukte Mariene.,, Ze hebben precies dezelfde manier van doen en zelfs dezelfde stemmen.”

Eline werd er gewoon misselijk van. Ze kon bijna geen hap door haar keel krijgen. Als haar moeder en juffrouw Winter, die haar werkelijk aanbaden, eerlijk van mening waren dat die vreselijke verwaande zanik van een Mariene sprekend op haar leek, dan moest zij, Eline, beslist ook wel een vreselijk wezen zijn. Geen wonder dat de meisjes haar uitlachten.

Het was voor Eline werkelijk een vreselijke dag. Het was een allerakeligste belevenis bij iemand te zitten die volgens de anderen op haar leek, haar eigen onnozele lachje van Mariene te horen, te luisteren naar haar eindeloze saaie verhalen over zichzelf en haar eigen oppervlakkige, gemaakte glimlach op het gezicht van Mariene te zien.

Dit zal ik nooit vergeten, dacht die arme Eline. Nooit. Ik zal er wel voor zorgen me in de toekomst anders te gedragen. En ik zal mijn lach op staande voet veranderen. Lach ik wer-kelijk zo? Ja, het is zo! O, wat schaam ik me!

„Wat is Eline rustig,” zei juffrouw Winter eindelijk. „Scheelt er iets aan, Eline? "

„O, die arme Eline, ze is zo teleurgesteld omdat zij niet als Assepoester gekozen is,” zei Mariene snel.

„Nou, jij net zo goed!,” antwoordde Eline vinnig. „Jij dacht dat je Assepoester zou zijn! Dat heeft Nora gezegd!”

„Meisjes, meisjes! Spreek niet zo tegen elkaar,” zei mevrouw Lacy ontzet. „He, ik dacht dat Eline Assepoester zou zijn!” „Ja, je schreef dat de meeste meisjes jou als Assepoester wilden hebben,” zei juffrouw Winter. „Waarom hebben ze jou niet gekozen, Eline? Je zou een pracht Assepoester geweest zijn. Het is een schande!”

„Ik denk dat ze Mariene om dezelfde'reden niet gekozen hebben,” antwoordde Eline pruilend. „Ze vonden ons niet goed genoeg.”

„Nu, ik kon onmogelijk verwachten dat ik gekozen zou worden, het is pas mijn eerste trimester,” antwoordde Mariene prompt. „Je hebt het wèl verwacht!,” zei Eline.

„O nee, Elientje lief,” zei Mariene met haar onnozele lachje. Het irriteerde de geprikkelde zenuwen van Eline.

„Als je weer zo lacht, word ik gek,” zei ze woest. Er heerste een verwonderde stilte, die Mariene verbrak door weer zo te lachen en Eline balde haar vuisten.

„Arme Eline!,” zei Mariene. „Echt mevrouw Lacy, het was een schande dat ze haar niet gekozen hebben, ze was er helemaal van streek van. En het is voor Eline om razend te worden op de repetities Mary-Lou als Assepoester te zien terwijl zij maar een bediende is en helemaal niets te zeggen heeft in het hele stuk, geen enkel woord!”

„Liefje,” zei mevrouw Lacy troostend tegen de boos kijkende Eline. „Wat vind ik dat naar! Ik zie moeders meisje niet graag verdrietig.”

„Hou op, moeder!,” zei Eline.; „Laten we over iets anders praten.”

Mevrouw Lacy was diep gekwetst. Ze bemoeide zich niet meer met deze ongewone, norse Eline en begon met Mariene te praten, tegen wie ze extra lief deed om Eline te laten voelen dat ze erg ontevreden over haar was.

Juffrouw Winter volgde haar voorbeeld en Mariene bloeide nog meer op onder deze zonneschijn van vleierij en verrukte aandacht. Arme Eline moest nog veel meer verhalen uit Mar-lenes leven aanhoren en haar onnozele lachje steeds opnieuw horen!

Maar eindelijk was de dag om. Mariene bedankte mevrouw Lacy en juffrouw Winter lief, stak haar arm door die van Eline en liep wuivend weg.

,, Ik zal wel voor u op Eline passen!,” riep ze.

„Nee maar, wat een charmant kind en wat een aardige vriendin is ze voor Eline,” zei mevrouw Lacy, terwijl ze wegreed. „Jammer dat Eline zo van streek is over die Assepoester-geschiedenis. Mariene zal wel net zo teleurgesteld geweest zijn.”

„Ja, helaas draagt Elientje-lief dit niet erg dapper,” zei juffrouw Winter. „Nou ja, ze kan een voorbeeld nemen aan die aardige Mariene.”

Ik vind dat we Mariene een paar weken moeten vragen in de kerstvakantie,” zei mevrouw Lacy. „Dat zou zo leuk voor Eline zijn!”

Arme Eline! Als ze dit allemaal gehoord had, zou ze woedend geweest zijn. Ze zou de schrik van haar leven krijgen als de brief van haar moeder kwam, waarin stond dat ze Mariene had uitgenodigd in de kerstvakantie een week te komen logeren. Zodra de wagen uit het gezicht was verdwenen, trok ze haar arm uit die van Mariene. Ze begon tegen haar uit te varen. „Nu, ik hoop dat je ervan genoten hebt mijn hele dag te bederven, mispunt die je bent! Met die afschuwelijke verhalen van je en die afschuwelijke lach en die vreselijke strooplikkerij. Bah!”

„Maar, Eline, ze zeiden dat ik op jou leek,” antwoordde Mar-Icne met een verwonderd gezicht. „Ze vonden me aardig. Hoe kan ik zo vreselijk zijn als ik precies op jou lijk?”

Daar gaf Eline geen antwoord op. Dat was iets waaraan ze de gedachte werkelijk niet kon verdragen.

18

DE DICTATOR.

Toen het vrije weekend om was, begonnen de dagen om te vliegen. Pitty en Sally raakten telkens wanneer zij er aan dachten dat de pantomime aan het eind van het trimester voor de ouders opgevoerd moest worden in paniek. „We komen nóóit klaar!, '' zuchtte Pitty.

„Nee, we hebben helemaal niet begrepen dat er zoveel voor kwam kijken,” zei Sally ernstig „Als ze hun rol allemaal maar zo goed kenden als Mary Lou en Marion,” zei Pitty. „Ik word gek van Lily. Ze vergeet iedere keer de woorden van haar liederen. Ik wou dat we haar maar niet als Petemoei hadden gekozen.”

„O, die avond doet ze het best,” antwoordde Sally. „Zo was ze in het stuk waarin ze vorig jaar meedeed ook, ze kende nooit een woord tot de laatste avond en toen deed ze het geweldig.” „Nu, ik hoop maar dat je gelijk hebt,” steunde Pitty, tot groot vermaak van de kalme Sally. Pitty zat zó in de put over haar mooie pantomime. Het was maar goed dat ze Sally naast zich had. Deze weigerde iemand hopeloos te vinden en stond altijd klaar met een opbeurend woord.

„Alice doet het geweldig, hè?,” vroeg ze na een pauze, opkijkend van haar werk.

„Ja, ze is een geboren demon!,” zei Pitty giechelend. „Ik word soms doodsbang voor haar als ze zo gillend over het toneel springt. En ze goochelt wonderbaarlijk. "

„Jongleren doet ze ook zo geweldig, " zei Sally. „En ze heeft zo geoefend op haar demonenstem, dat het werkelijk griezelig klinkt.”

Olga mengde zich lachend in het gesprek. „Ja, en als ze die stem opeens in de Franse les opzet, kijkt Mam’zelle zo stomverbaasd. ’’

„Alice is enig,” zei Pitty. „Ik denk dat zij de beste zal zijn bij de opvoering.”

Even was het stil. „Er is één ding waarover ik me echt bezorgd maak,” zei Pitty. „En dat is Nora. Ze kan helemaal niet met Betty overweg en met Alice evenmin. Ze speelt veel te erg de baas over hen.”

„Ja, dat kan ze blijkbaar niet laten,” antwoordde Sally. „Maar het is idioot om over meisjes als Betty en Alice te hazen. Per slot van rekening is Betty ook regisseur en Alice helpt ze reusachtig.”

Pitty had wel reden bezorgd te zijn over Nora. Nora spande zich hartstochtelijk in de hele pantomime volmaakt te krijgen en liet ze allemaal als slaven onder haar commando werken. De meisjes hadden er het land over. En Lily vergat haar woorden expres om Nora te ergeren. Wim kwam telkens aan de verkeerde kant op om haar aan het schreeuwen te brengen. En Nora zag maar niet in dat ze het verkeerd aanpakte. Ongetwijfeld kon ze geweldig organiseren. Ze had zich in ieder onderdeel verdiept, had iedere scène met Pitty uitgewerkt, had getoond dat ze zeer vindingrijk was en zeer verstandige adviezen gegeven.

Maar dat deed ze allemaal op de verkeerde manier. Ze was agressief en eigenwijs, sprak de anderen vierkant tegen en had veel te veel aanmerkingen en te weinig lof.

„Je bent een dictator, Nora,” zei Wim eens tegen haar op een repetitie. „Ik moet niets van dictators hebben. En de anderen hier ook niet.”

„Als je denkt dat je een eerste klas pantomime kunt opvoeren zonder enkele bevelen en aanmerkingen, dan heb je het mis,” antwoordde Nora woedend.

„Dat denk ik ook niet,” zei Wim kalm. „Dat heb ik nooit beweerd. Maar dat kun je allemaal doen zonder een dictator te zijn. Je zit daar rechtop als een veldheer en jaagt ons allemaal ongenadig op. Soms verwacht ik gewoon dat ik naar de gevangenis gestuurd word.”

„Laten we verder gaan,” zei Pitty, bang dat Nora uit zou vallen. Bekvechten kostte altijd zoveel tijd. „We zullen dit stukje nog eens doen. Marion, zing maar.”

Marion begon te zingen en het werd stil. Wat had ze toch een mooie stem, diep, zuiver en welluidend. Wat zou het publiek daarvan staan te kijken’ Het gebeurde niet dikwijls dat een schoolmeisje zo’n stem had.

We zullen haar missen als ze weggaat naar het conservatorium om muziek en zang te studeren, dacht Pitty. Marions lied was uit en ze trad achteruit om de page op te laten komen en haar rol te spelen.

Ja, het was hard werken op de repetities, maar het was ook leuk. Hoe later het werd hoe meer vertrouwen Sally en Pitty begonnen te krijgen. Pitty stond verbaasd over zichzelf als ze soms opeens iets verkeerds in de tekst zag en veranderde het haastig.

Nu weet ik precies wat verkeerd en wat goed is, dacht ze, terwijl ze nieuwe regels krabbelde. Ik vind het heerlijk deze pantomime te doen, ik heb het gevoel dat hij van mij is omdat ik hem helemaal geschreven heb. De volgende keer wil ik een stuk schrijven. Zou ik er een kunnen schrijven, misschien maar een kort voor het volgend trimester? Zal ik ooit, ooit een beroemde toneelschrijfster worden?

Eline stond er maar sip bij op het toneel. Ze had het land dat ze achteraan stond bij het koor, als een bediende gekleed was en zelf niets te doen of te zeggen had. Mariene nam het veel vrolijker op. Ze bracht Eline bijna tot het uiterste door sommige opmerkingen.

„Ik vind het natuurlijk niet erg dat ik maar zo’n klein onbeduidend rolletje heb,” zei ze. „Maar voor jou is het iets anders. Eline, jij bent hier al jaren en ik nog niet eens één trimester. Jij had een goede rol moeten krijgen. Dat kon ik niet verwachten.”

Eline bromde.

„Ik zal je moeder schrijven dat je reuze bent als bediende,” vervolgde Mariene. „Ik vind het zo aardig van haar dat ze me te logeren heeft gevraagd. Zal het niet enig zijn in de vakantie zoveel samen te zijn, Eline?”

Eline gaf geen antwoord. Ze begon een beetje huiverig voor Mariene te worden. Mariene was flauw en aanstellerig, maar haar karakter had ook iets geslepens en sluws. Zo was Eline natuurlijk ook. Ze doorzag dat makkelijk in Mariene omdat ze het zelf ook had. Dat was het vreselijke in die gedwongen vriendschap met Mariene Het was alsof je jezelf tot vriendin had en alle gemene, onnozele, sluwe dingen wist die in je eigen hoofd omgingen.

Eiine deed haar best een beetje te veranderen om niet op Mariene te lijken. Ze praatte ook niet langer over zichzelf.

Tot haar overgrote ergernis scheen niemand het te merken. Om de waarheid te zeggen namen ze over het algemeen zo weinig notitie van haar dat ze zich er niet druk om zouden maken als ze plotseling een snor kreeg of rijlaarzen droeg. Wie voelde er iets voor enige aandacht aan Eline te schenken? Ze had er nooit iets voor gedaan zich bemind te maken of het vertrouwen te krijgen, dus was het maar het beste haar te negeren.

En dat deden ze dan ook, al deed die arme Eline nu ook nog zo haar best verstandig en beminnelijk te zijn. Ze was er een beetje te laat mee begonnen!

Er gingen twee weken voorbij en toen barstte er plotseling een herrie los op de repetitie. Het begon werkelijk maar om een onnozel kleinigheidje, zoals zo dikwijls met grote ruzies het geval is.

Alice was op het idee gekomen telkens als ze op het podium verscheen of ervan verdween een soort demonenzang te laten horen. Ze had dat pas vlak voor de repetitie bedacht en geen tijd meer gehad het tegen Pitty of Sally te zeggen en besloot dus maar het spookachtig gezang zonder waarschuwen in te voeren.

En dat deed ze dan ook. Ze kwam op met haar bruuske vreemde sprongen, terwijl ze op griezelige toon: „Oe-hoe-oe, oehoe, oe hoe-oe...” zong.

Nora tikte hard. De repetitie werd onderbroken. „Alice! Wat is dat in vredesnaam? Het staat niet in de tekst en dat weet je best.”

„Natuurlijk weet ik dat,” zei Alice, als altijd geprikkeld door de onnodig scherpe toon van Nora. „Ik heb geen tijd meer gehad Pitty te vragen het in te lassen. Ik heb het nèt bedacht.” „We kunnen er nu geen nieuwe dingen meer inlassen.” zei Nora koel. „En in ieder geval is het niet aan jou met zoiets vreemds als dat gezang aan te komen. Als we er een willen hebben, kan Pitty het erin zetten.”

„Luister eens, Nora,” zei Alice, die snel kwaad werd, „ik ben geen eerste klasser. Ik ben..

Pitty viel haar haastig in de rede: „Nora, ik vind dat een echt goed idee van Alice. Wat vind jij ervan, Betty? Ik ben nooit op het idee van een dergelijk demonengezang gekomen, maar het klinkt echt demonisch en..

„Ja,” zei Betty, verlangend tegen Nora in te gaan en haar vriendin Alice te steunen. „Ja, het is een uitstekend idee. We zullen het doen.”

Toen barstte Nora meteen in zo’n woede uit, dat de demonen-koning zelf haar erom zou benijden!

Met een woedend gezicht stond ze op. „Dat zeg je alleen maar, omdat Alice je vriendin is, Betty en..

„Larie!,” zei Betty grof.

Nora ging aan een stuk door: „En Pitty zegt het alleen maar omdat zij Alice ook altijd bijvalt. Nu, ik ben de hoofdregisseur en het zal gebeuren zoals ik het zeg. Geen demonengezang. De repetitie gaat door.”

Alice was bleek. „Ik speel vandaag niet meer,” zei ze op koele en boze toon. „Jij speelt mijn rol voor jezelf, hè Nora? Je zou een pracht demonenkoning zijn met dat gezicht!”

En inderdaad leek Nora daar zo op, dat er aan alle kanten gelachen werd. Alice ging het toneel af. Pitty was versteend. Sally nam de leiding.

„Wie is er aan de beurt? Vooruit, Wim!”

Als gewoonlijk kwam Wim aan de verkeerde kant op, eveneens vastbesloten zich geen laars van Nora aan te trekken. Met grote passen kwam ze op, de handen in de zakken van haar rijbroek. Ze droeg onder de repetities altijd haar rijkostuum. Ze beweerde dat ze zich daarin een echte baron voelde.

„Wim, je weet heel goed dat je niet van die kant op moet komen,” schreeuwde Nora, die ook heel goed wist dat Wim alleen maar demonstreerde dat ze op de hand van Alice was. Wim bleef als een ledepop staan.

„Ga terug en kom van de goede kant op,” beval Nora scherp. „Nee, ik ga rijden,” zei Wim. Heel kalmpjes en gewoontjes. Neuriënd liep ze weg en Nora hoorde haar tegen Clarissa roepen: „Kom, Clarissa! Ga mee! Ik ben vandaag niet in de stemming om toneel te spelen. Ik heb zin iets stoers te doen.” „Dit is misselijk,” zei Betty. „Iedereen loopt weg. Laat mij de leiding nemen, Nora. Je pakt ze verkeerd aan vanavond.” Nora duwde haar ruw opzij. Als ze werkelijk boos was, werd ze kwaadaardig, net als haar zusje Brigit, die zo graag met iets smeet als ze werkelijk woedend was!

.. Ik ga door,” zei ze tussen haar tanden. „Als we eenmaal toegeven, zijn we verloren. We zullen het koor van de bedienden nemen.”

(Giechelend en klaar om Nora zo mogelijk te plagen kwam het koor op. Ofschoon ze toegaven dat ze de zaak kon laten mar-cheren en goed ook, hadden ze allemaal het land aan haar hard optreden.

Hé, jullie twee daar! Jullie zingen niet! O nee, jullie doen niet mee! Zeg maar niet dat het wèl zo is. Jullie zijn altijd even vervelend en doe nu maar je best, anders mogen jullie niet eens in het koor blijven. Dan neem ik in jullie plaats een paar derde klassers.”

„Stel je voor! Hou je mond nu maar, Nora,” zei Betty zacht. ,,Je weet dat je bij die twee nooit veel bereikt en zeker niet als je zo tegen ze te keer gaat.”

Nora nam er niet de minste notitie van. „Hebben jullie ge-hoord wat ik zei, Eline en Mariene?,” riep ze. „Komen jullie naar voren en zing alleen, dan kan ik zien of jullie de woorden kennen.”

Eline aarzelde. Ze verlangde Nora te brutaliseren of net als Wim weg te lopen. Maar ze was bang voor Nora’s scherpe tong.

„Nou goed, blijf dan maar waar je bent en zing daar,” zei Nora, die opeens inzag dat ze Eline en Mariene moeilijk met geweld naar voren kon slepen. „Muziek, Irene!”

Met een heel nors gezicht waarop duidelijk afkeer te lezen stond, speelde Irene het koor van de bedienden. De schrale stem van Eline klonk en Mariene mompelde de woorden ook. „Stop!,” zei Nora en de muziek hield op. „Jullie kennen de woorden niet en de wijs ook niet en het is ongeveer de zevende repetitie. Jullie twee zijn het slechtst van allemaal.”

Eline en Mariene waren woedend over deze vernedering ten aanschouwe van iedereen. Maar toch durfden ze Nora niet van repliek te dienen. Als het er op aankwam, waren ze allebei kleine lafaards. Ze stonden daar zwijgend en Eline had als gewoonlijk weer gauw haar tranen klaar.

Onnodig te zeggen dat de repetitie geen succes was. Iedereen zuchtte van verlichting toen de bel voor het avondeten ging. Nora liep met een woedend gezicht weg. De meeste meisjes deden baar na.

„Mispunt,” zei Olga. „Ze wordt hoe langer hoe erger.”

„Ze is moe van al die repetities en alles wat ze te doen heeft,” zei Pitty, proberend een eind aan het algemene gemopper te maken. Als de meisjes niet graag en vrolijk op de repetities kwamen werd alles zo moeilijk. Het was haar pantomime, haar meesterwerk, ze kon niet de hele pantomime verknoeien door wrok tegen Nora.

„Heilige Pitty!,” riep Betty opgetogen. Pitty grinnikte. „Ik ben geen heilige,” zei ze. „Ik ben net zo heetgebakerd en opgewonden als de rest. Maar wat heeft het voor nut de voorstelling te verknoeien alleen omdat we een regisseur hebben die zo’n onmogelijk humeur heeft?”

„Laten we haar eruit gooien,” stelde iemand voor. „We hebben Betty toch en jij, Sally en Alice zijn er ook nog om te helpen. We hebben Nora niet nodig nu het zware werk klaar is.”

„We kunnen haar er onmogelijk uitgooien,” zei Pitty beslist.

„Dat zou gemeen zijn nadat zij het min of meer zo ver voor elkaar gekregen heeft. Ik geloof eerlijk dat ze zo prikkelbaar is, omdat ze zo graag wil dat het volmaakt wordt en iedere kleinigheid haar van streek brengt. Geef haar nog een kans!” „Best,” stemde iedereen in. „Maar dan ook nog maar één kans, Pitty.”

19

DE ANONIEME BRIEVEN.

Pitty sprak erg zenuwachtig met Nora over de mislukking van de laatste repetitie.

„We weten allemaal dat je een beetje overwerkt bent doordat je al zoveel voor de uitvoering gedaan hebt,” zei ze.

„O, hou op. je lijkt Sinte Catherine wel” zei Nora met een blik op Catherine vlakbij haar. „Ze heeft al geprobeerd honderd flauwe excuses voor me te maken. Ik haat mensen die strooplikken. Ik was niet boos omdat ik moe of overwerkt was, maar omdat wezens als Alice en Wim en Eline en Mariene me uitdaagden en grof en flauw en lui waren en me tegenwerkten. Nu weet je het. ’

„Hoor eens, Nora, wees de volgende keer in hemelsnaam een beetje verstandiger en geduldiger,” zei Pitty. terwijl ze zich uit alle macht beheerste. Ze voelde opeens dat ze driftig werd. O hemel! Er zou niets van terecht komen als ze allebei driftig werden!

„Kan ik met mijn Frans doorgaan of niet?,” vroeg Nora op dreigende toon. Pitty gaf het op.

De volgende repetitie ging het een beetje beter, maar niet veel. Pitty had erop gestaan Alices gezang in de tekst op te nemen en Nora had boos gekeken, maar heel weinig gezegd. Per slot van rekening was de tekst Pitty’s afdeling. Nora maakte ditmaal geen aanmerking op Alice of op Wim. Dat was ook niet nodig. Ze waren allebei uitstekend en kenden hun rol goed. Op verzoek van Pitty kwam Wim aan de goede kant op en alles was in orde.

Maar toen gingen er andere dingen verkeerd; Nu werden er anderen gekritiseerd en afgekraakt, de hovelingen moesten hun lied vier keer zingen, de bedienden bogen niet behoorlijk of hun révérence was niet goed, de page sprak op het verkeerde moment.

Nora maakte zich niet driftig, maar ze was lastig en streng. Ze beheerste zichzelf met geweld. Ze was klassehoofd van de vijfde. Ze was hoofdregisseur van de uitvoering. Zij had al het zware werk opgeknapt en de uitvoering in vorm gegoten. Ze was van plan haar wil door te drijven en de dingen zo te krijgen als zij wilde en ze was niet van plan 'asjeblieft’ en 'dank je’ te zeggen en te glimlachen en te klappen zoals die idioot van een Betty!

Na de repetitie werd er weer hevig gemopperd. Pitty en Sally raakten in paniekstemming. Als de pantomime eens mislukte inplaats van volmaakt te worden?

En toen gebeurde er weer iets vreselijks. Er kwamen anonieme brieven, boosaardige, hatelijke brieven zonder ondertekening! Er was maar één meisje in de klas die ze ontving en dat was Nora. De eerste kreeg ze op een dag dat er repetitie was. Ze sneed de envelop open en las de brief in de zitkamer. Toen gaf ze een kreet van afschuw.

„Wat is er aan de hand?,” vroeg Pitty. Nora wierp haar de brief toe. „Lees maar,” zei ze.

Pitty las hem en was ontzet. In de brief stond:

,, Je moest eens weten hoe de anderen het klassehoofd van de vijfde vinden! Humeurig, onrechtvaardig, bazig; als jij aan het eind van het trimester wegging zou het niet te vroeg zijn voor

MIJ.”

„Wat afschuwelijk,” zei Pitty ontsteld. „Wie kan dat nu geschreven hebben? Het is helemaal met hoofdletters geschreven om het handschrift van degene die het geschreven heeft te verbergen. Trek je er niets van aan, Nora. De enige plaats voor anonieme brieven is de kachel.”

Nora gooide de brief erin en ging door met haar werk. Niemand kon zeggen of ze het zich aantrok of niet, maar iedereen vroeg zich af wie die afschuwelijke brief geschreven had.

De volgende dag kwam er weer een. Hij lag bovenop een stapel boeken van Nora, met het adres in dezelfde hoofdletters. Zonder erbij te denken maakte ze hem open.

„Je hebt mijn eerste brief dus ontvangen. Ik hoop dat je er blij mee was. Zou je niet graag willen weten wat de meisjes van je zeggen? Je oren zouden ervan gloeien! Je hebt beslist de onderscheiding het minst populaire meisje van de hele school te zijn, maar door wie wordt die onderscheiding verlangd? Vast en zeker niet door

MIJ.”

„Hier is weer zo’n brief,” zei Nora terloops en gaf hem aan Pitty en Sally. Ze lazen hem, ontsteld over de boosaardigheid in die paar regels.

„Maar, Nora, wie kan dat zijn?,” vroeg Pitty. „Hemel, wat afschuwelijk. Anonieme brieven worden altijd door de allergemeenste mensen geschreven volgens mij en het is een afschuwelijk idee dat er zo iemand op Malory Towers is.”

„Ik trek me er niets van aan,” zei Nora. Maar dat deed ze wèl. Ze onthield de hatelijke woorden en piekerde er in bed over. Ze piekerde ook over de repetities. Ze zou zo graag willen dat ze weer net zo vlot verliepen als eerst, maar die arme Nora vond het altijd heel moeilijk haar eigen meningen en gewoonten op te geven. Ze kon zichzelf niet veranderen, ze verwachtte dat ieder zich bij haar aanpaste. En dat deden ze natuurlijk niet.

„Maak die brieven niet meer open,” zei Sally de volgende dag tegen Nora toen ze haar erg bleek zag worden. „Je weet wat erin staat, gooi ze in de kachel. Je kunt aan het schrift op de envelop wel zien wat het is.”

Maar de volgende was niet in een envelop. Hij was in Nora’s lacrosse kist beneden in de garderobe gestopt. Hij zat zowaar in haar rechterschoen! Ze nam hem eruit en zag onmiddellijk wat erop stond, want ditmaal zat er geen envelop om.

„Wat is een dictator? Vraag dat aan Nora, niet aan

MIJ.”

Verder niets. Nora verfrommelde de brief woest. Die afschuwelijke briefschrijfster! Ze wist precies wat ze moest zeggen om Nora het diepst te grieven.

Ze vertelde het aan Pittv. Eigenlijk wilde ze het aan niemand vertellen, maar op de een of andere manier begreep ze dat ze deze zaak dapper het hoofd moest bieden en ze had het idee dat de schrijfster zou zien dat ze zich er niets van aantrok als ze open en bloot over de brieven sprak.

Ze lachte toen ze Pittv het briefje liet zien. „Het is deze keer erg kort, " zei ze. „Maar niet bepaald aardig.”

„O, wat hatelijk!,” zei Pittv. „We moeten er achter komen wie het doet. We moeten er een eind aan maken. Ik heb nog nooit, nooit zoiets meegemaakt zolang ik op Malory Towers ben. Het zijn venijnige, kwaadaardige brieven! Nora, waarom ben je niet erger ondersteboven? Ik zou me doodongelukkig voelen als ik zulke brieven kreeg! Zelfs al wist ik dat het niet waar was,” voegde ze er haastig aan toe.

„Dat hoef je er niet bij te zeggen,” zei Nora met een flauw lachje. „Het is inderdaad waar. Meer dan een van jullie heeft me een dictator genoemd, zie je, en bazig en humeurig.”

Pittv keek haar vol afgrijzen aan. „Nora, je denkt toch niet dat ik het gedaan heb? Of Sally! Of Alice, of...”

Nora haalde de schouders op en ging weg. Pitty keek haar ontzet na. Ze zei tegen Sally:

,, We moeten er achter komen wie het doet. We kunnen niet toelaten dat Nora ons allemaal verdenkt. Hemel, hoe zullen de repetities gaan als dit zo doorgaat?”

Het vierde briefje bereikte degene voor wie het bestemd was niet. Het was zeker, niet opgevouwen, in een boek op Nora’s lessenaar gestoken, maar toevallig was het een boek over regisseren dat Nora van juffrouw Pott had geleend. En toen Nora ermee klaar was, gaf ze het aan juffrouw Pott terug zonder het anonieme briefje ontdekt te hebben.

En zo was juffrouw Pott degene die het vond. Het gleed uit het boek op de grond in de kamer die ze met Mam’zelle deelde.

„Pieker je over deze brieven? Er komen er nog veel meer! Ik heb nog heel wat namen en bijvoeglijke naamwoorden die bij je passen. Hoe vind je Demonen Koningin? Soms zie je er demonisch uit. Dan lijk je op een heerszuchtige, bazige, dreigende en boos kijkende demon. Tenminste zo lijk je

MIJ.”

Juffrouw Pott was verwonderd over dit briefje. Ze las het nog eens. Voor wie was het bestemd? Ze draaide het om en zag een naam op de achterkant geschreven: Nora!

„Nora!,” zei ze. „Dus iemand heeft het in het boek gestoken dat ik haar geleend heb. Een anonieme brief en een bijzonder kwaadaardige. Wie ter wereld is zo gemeen zoiets uit te denken?”

Ze onderzocht het handschrift, maar daarvan werd ze niet wijzer, omdat alle letters zorgvuldig in hoofdletters geschreven waren. Juffrouw Pott fronste de wenkbrauwen terwijl ze daar stond. Als ieder behoorlijk mens vond ze anonieme briefschrijfsters krankzinnig of laf. Ze durfden niet openlijk te zeggen wat ze dachten, ze moesten het stiekem en op een weerzinwekkende manier doen.

Ze liet Nora bij zich komen. Nora vertelde haar van de andere brieven.

„Heb je enig vermoeden wie je al die brieven gestuurd heeft?,” vroeg juffrouw Pott.

Nora aarzelde. „Ja, maar ik ben er niet zeker van, dus kan ik het niet zeggen.”

„Ga Pitty en Sally ook halen,” zei juffrouw Pott; ze dacht dat ze van hen waarschijnlijk meer los zou krijgen. „Hier moet een eind aan komen. Als iemand hier eenmaal mee begint, weet je niet wat er nog volgt.”

Sally en Pitty kwamen. Ze lazen het briefje. Pitty had kennelijk het land. „Afschuwelijk!,” zei ze.

„Wie heeft die briefjes geschreven?,” vroeg juffrouw Pott.

De meisjes keken nu alle drie een andere kant uit. „Nu?,” vroeg juffrouw Pott ongeduldig. „Dit is niet iets om maar te laten lopen, wel? Zijn jullie het er mee eens dat er een eind aan gemaakt moet worden?”

„O ja,” zei Pitty.

„Nu dan, als jullie enig vermoeden hebben wie ze geschreven heeft, zeg het me dan,” zei juffrouw Pott. „Dan kan ik de schuldige dadelijk gaan aanpakken.”

„Ja, ziet u, het kunnen er zoveel zijn,” zei Pitty.

„Zovéél?, " vroeg juffrouw Pott ongelovig „Wou je beweren dat er zoveel zijn die Nora zo haten dat ze haar zulke brieven schrijven?”

Even was het stil. Juffrouw Pott tikte geïrriteerd. „Heeft Nora zoveel vijanden? En waarom? Ik heb geen klachten over haar gehoord als klassehoofd. Waarom denken jullie dat er zoveel zijn die Nora haten?”

Dit was erg penibel en gênant. Pitty en Sally wisten werkelijk niet wat ze moesten zeggen. Nora kwam hen te hulp. Ze zag er bleek en gespannen uit.

„Ik zal u zeggen wie het zijn kan, juffrouw Pott!,” zei ze. „Het kan Eline zijn of Mariene of zelfs Alice!”

„Néé!,” zeiden Pitty en Sally allebei tegelijk.

Nora vervolgde: „Catherine kan het gedaan hebben of Brigit.” „Brigit? Bedoel je je zusje uit de vierde klas?, " vroeg juffrouw Pott verwonderd.

Nora knikte met een diep ongelukkig gezicht. Ze wilde Sally of Pitty niet aankijken. Juffrouw Pott vroeg hun: „Wat denken jullie hiervan?”

„Nu, ieder van de genoemde meisjes zou het gedaan kunnen hebben, behalve Alice,” antwoordde Pitty. „Alice is boos op Nora om iets dat op een repetitie gebeurd is, maar Alice is niet stiekem. Als zij Nora al die dingen onder haar neus wilde wrijven, zou ze het hardop doen, waarschijnlijk nog wel waar iedereen bij was! Alice is het beslist niet!”

„Dat ben ik met je eens,” zei juffrouw Pott. „We kunnen Alice zeker uitschakelen. Dan blijven er nog vier meisjes over die zo'n hekel aan Nora hebben dat ze die brieven schrijven. Nora, is het niet vreselijk vier mensen om je heen te hebben die zo verbitterd tegen je kunnen zijn? Wat kan je gedaan hebben dat je zulke gevoelens hebt opgewekt?”

Nora zei niets. Ze wist heel goed waarom ze alle vier reden hadden haar te haten. Ze had Eline en Mariene ongenadig bespot en ze ook vernederd op het toneel de vorige week op de repetitie. Ze had Catherine een voetveeg genoemd en haar ook gehoond om die irriterende zelfopofferingen van haar en haar in een hoek geduwd ondanks de ontelbare diensten die Catherine haar bewezen had.

En Brigit, nu, de zusjes hadden elkaar nooit enige liefde betoond. Ze wist zeker dat Brigit haar haatte. En had Brigit haar niet kortgeleden gedreigd? Wat had ze ook weer gezegd? 'Nora, ik waarschuw je, hier zul je spijt van krijgen. Ik waarschuw je’.

Dus misschien was het Catherine, misschien Eline of Mariene en misschien Brigit. Vermoedelijk was het Alice niet, want die brieven kwamen van een lafaard, en niemand kon Alice een lafaard noemen!

Wie schrééf die gemene brieven toch? En hoe konden ze er ooit achter komen?

20

GROTE GEBEURTENISSEN.

Die week gebeurden er allerlei dingen. Op de volgende repetitie kwam het weer tot een ruzie tussen Alice en Nora, een heftige ruzie die erop uitliep dat Alice niet meer aan de uitvoering wilde meedoen. Ook Betty bedankte prompt als assis-tentregisseur.

Het was een vreselijke slag voor Sally en Pitty. „We kunnen niet zonder jou, Alice, " jammerde Pitty. „Zo’n demonenkoning als jij krijgen we nooit en nooit meer, en dan nog al je geweldige jongleer- en goochelkunsten en je gespring. Als je bedankt, laat je de hele zaak in duigen vallen.”

„Als ik bedank! Ik hèb bedankt!,” zei Alice, uiterlijk kalm en onbewogen, maar innerlijk ziedend van woede, teleurstelling en verdriet toen ze Pitty zo van streek zag. „Het spijt me dat ik jou ook last bezorg, maar ik wil niet langer met Nora samenwerken. En niets ter wereld zal me ertoe brengen weer mee te doen aan de pantomime, nee, zelfs niet al zou Nora zélf aftreden als regisseur en excuus komen maken.”

Pitty wist dat Nora dat nooit zou doen. Ze was net zo koppig als Alice.

„Praat me niet van een ontmoeting tussen de onwrikbare en de onbuigzame!,” zuchtte ze. „Toe, Alice, trek je ontslag terwille van mij in. Kom, over drie weken is de voorstelling al. Ik kan de pantomime niet opnieuw schrijven en jouw rol eruit laten, daar is je rol veel te groot voor.”

„Pitty, het spijt me echt,” antwoordde Alice die er nu gekweld uitzag. „Maar je weet dat ik mijn besluiten nooit herroep. Mijn trots verbiedt me dat. Niets ter w'ereld kan me ertoe brengen voor Nora te buigen en dat zou ik doen ais ik mijn ontslag introk.”

Pitty staarde Alice wanhopig aan. Niemand kon iets met de uitdagende, koppige Alice met haar sterke wil beginnen als ze eenmaal een besluit genomen had. Ze draaide zich om, want tot haar verbazing en ergernis voelde ze opeens tranen in haar ogen. Maar ze was zo diep teleurgesteld. Haar mooie pantomime die het nu zonder die geweldige demonenkoning en al dat jongleren en goochelen moest stellen. Want Alice was de enige die dat kon.

Sally ging naar Pitty toe en probeerde haar te troosten. Ook zij was diep teleurgesteld en zuchtte bij de gedachte aan alles wat ze in zo’n korte tijd weer opnieuw moesten schrijven en dat ze een andere demonenkoning moesten zoeken en laten oefenen. Maar Pitty trok het zich nog het meest aan. Het was haar eerste gewichtige taak, de eerste keer dat ze geprobeerd had iets te schrijven dat de moeite waard was en nu was het bedorven.

Nora was ook koppig. Ze wilde geen woord over de kwestie zeggen. Ze wilde ook niet aftreden. „Het enige wat ik zeggen kan is, dat ik het jammer vind, maar Alice is degene die opgestoven is en bedankt heeft, ik niet,” zei ze. En verder wilde ze er geen woord meer' over zeggen.

Mam’zelle was degene die de volgende opwinding veroorzaakte. Op een goeie dag ging ze aan haar schrijftafel in de kamer van juffrouw Pott zitten en kondigde haar plan aan hem een beurt te geven.

„Het wordt wel tijd,” zei juffrouw Pott droog. „Waarschijnlijk vindt u er nog examenopgaven in van vorig jaar. Ik heb nog nooit van mijn leven zoveel rommel in iemands schrijftafel gezien.”

„Ha, juffrouw Pott? Wilt u soms grappig zijn?,” vroeg Mam’zelle, op haar teentjes getrapt.

„Nee,” antwoordde juffrouw Pott. „Ik spreek alleen de waarheid.”

Mam’zelle snoof en greep wel honderd losse vellen uit haar schrijftafel. Ze viste ze eruit en ze vielen onmiddellijk uit elkaar en slierden over de hele vloer. Er kwam een boekje voor de voeten van juffrouw Pott terecht. Ze keek er belangstellend naar, want op de omslag prijkte een helgekleurd plaatje met een goochelaar die zijn kunsten vertoonde. „Nieuwe grappen. Oude grappen. Grappen voor uw vijanden. Grappen voor uw vrienden,” las ze hardop. Verwonderd keek ze Mam’zelle aan. „Sinds wanneer bent u van plan grappen uit te gaan halen?,” vroeg ze.

„Dat ben ik helemaal niet van plan,” antwoordde Mam’zelle en legde een nieuwe stapel ontelbare papieren op de vloer. „Tiens! Hier is het programma van het stuk dat de derde klassers zes jaar geleden opgevoerd hebben!”

„Wat heb ik u gezegd?,” zei juffrouw Pott. „Waarschijnlijk vindt u nog de openingsspeeehes van het eerste trimester van Malory Towers, als u nog een poosje verder in uw lessenaar zoekt.”

„Plaag me niet,” zei Mam’zelle. „Dat vind ik niet prettig.” „Ik plaag u niet,” antwoordde juffrouw Pott. „Ik ben volkomen ernstig. Maar hoe komt u aan die boekjes met grappen en goochelkunstjes? Moet u dit eens zien, ik wed dat hier alle moppen in staan die Alice en Betty bij u hebben uitgehaald.” Mam’zelle nam de boekies op en was er spoedig volkomen in verdiept. Ze gnuifde. Ze lachte. Ze zei ontelbare malen ’Tiens! ’ en ’Oh la la! ’ Juffrouw Pott werkte door. Ze was wel gewend aan de hebbelijkheden van Mam’zelle.

Nog nooit van haar leven had Mam'zelle zoiets boeiends gelezen als deze boekjes waarin allerlei moppen stonden. Ze was er totaal in verdiept. Ze las van machines waarmee je ogenschijnlijk kon doen alsof je iemands vingers afzaagde zonder pijn, sigaretten met gloeiende puntjes die niet echt brandden, inktvlekken en jamklodders die je op tafelkleden kon leggen om moeders en leraressen voor de gek te houden en boos te maken.

In de boekjes stond dit allemaal vriendelijk beschreven en nog veel meer. Mam’zelle was er gewoon verrukt van. Ze kwam bij een grap waarom ze hard moest lachen. „Moet u nu eens luisteren, juffrouw Pott,” begon ze.

„Nee, Mam’zelle,” antwoordde juffrouw Pott streng, „ik moet drie schandelijke wiskunde-opgaven corrigeren die de eerste klas de brutaliteit gehad heeft vandaag in te leveren en ik wil niet naar uw relaas van kinderachtige grappen luisteren.” Mam’zelle zuchtte en keerde tot haar boekjes terug. Ze las de grap die haar zo geboeid had nog eens over. Er stonden twee foto’s bij de beschrijving van de grap. Op de ene stond een man die glimlachte met zijn gewone tanden en op de andere dezelfde man met imitatietanden! Hij zag er afschuwelijk uit.

Mam’zelle las de beschrijving weer over. „Deze kunsttanden zijn kunstig gemaakt van celluloid en zo gevormd dat ze precies de tanden van degene die ze draagt bedekken, maar naar voren en naar beneden uitsteken, waardoor de uitdrukking van bet gezicht aanzienlijk verandert zodra bij glimlacht en hem èen echt angstwekkend en buitengewoon vreemd uiterlijk geven.” Mam’zelle bestudeerde de foto's. Ze trachtte zichzelf voor te stellen met zulke tanden en ze opeens in een glimlach aan de meisjes te tonen. Ha! Ze hadden haar uitgedaagd hun een poets te bakken! Mam’zelle voelde er heel, heel veel voor deze tandengrap te bestellen. Misschien kon ze ze dan bij een lacrossewedstrijd op het veld dragen of met de meisjes gaan wandelen en ze steeds haar kunsttanden laten zien.

Mam’zelle schudde van het lachen. Ha, ha, die ondeugende meisjes hadden haar zoveel 'poesen’ gebakken, nu was het tijd dat hun arme ouwe Mam’zelle hun ook eens een ’poes’ bakte. Wat zouden ze verbaasd zijn! Ze zouden hun ogen uitkijken. En wat zouden ze naderhand lachen.

Mam’zelle rommelde nog wat in haar slordige paperassen en vond haar schrijfblok. In haar schuin Frans handschrift schreef ze om de 'Tandenmop’ en sloot een cheque in. Ze was in haar nopjes. Ze zou het zelfs niet tegen juffrouw Pott vertellen. „Nee. Ik vertel het haar niet. Ik zal opeens tegen haar glimlachen, zo,” zei Mam'zelle bij zichzelf en grijnsde opeens hevig, „en dan zal ik er zo vreemd uitzien dat ze achteruit springt van schrik voor mijn afschuwelijke tanden.”

Mam’zelle beëindigde de brief en keek terloops de andere grap penboekjes even door voor ze ze weggooide. En toen vond ze het briefje. Het was heel zorgvuldig in hoofdletters geschreven. Het was geen vriendelijk briefje. Er stond boven:

„Aan Lizzie,

Je denkt dat je zo goed in sport bent, hè? Het komt alleen doordat Pitty je voortrekt dat jij ooit in een team bent gekomen. Dat weet iedereen!”

Het was helemaal niet ondertekend. „Hier is een gemeen briefje,” zei ze vol af keer en gooide het naar juffrouw Pott. Juffrouw Pott herkende de letters onmiddellijk, het waren precies dezelfde als die op de anonieme brieven aan Nora.

„Hoe komt u daaraan?,” vroeg ze vinnig.

,, Ik heb het in dit grappen boek gevonden, " antwoordde Mam’zelle verschrikt.

„Van wie is dat boekje? Hoe komt u eraan?. " vroeg juffrouw Pott.

„Ik heb het van de lessenaar van die ondeugende kleine Julie genomen, " antwoordde Mam’zelle.

„Hoogst interessant, " zei juffrouw Pott. Ze stond op en ging naar de deur. Ze zond een meisje weg om Nora, Pitty en Sally te halen. Ze kwamen met verbaasde gezichten.

„Ik geloof dat ik de schrijfster van die briefjes gevonden heb,” zei juffrouw’ Pott. „Maar voor ik haar aanpak, wil ik weten of ze enige reden heeft om het land aan je te hebben, Nora. Het is Julie uit de eerste klas.”

„Julie!, " riepen ze allemaal verwonderd uit.

Nora keek naar juffrouw Pott. „Ja, ik geloof wel dat ze dacht reden te hebben om het land aan me te hebben,” zei ze. „Ik heb haar op haar nummer gezet omdat ze zo brutaal tegen me was omdat ze niet mee mocht doen in de match tegen Wells-brough. Ik zei tegen haar dat ze geen teamgeest had. Ik liet haar ook excuus vragen omdat ze het waagde in mijn bijzijn te zeggen dat Pitty Lizzie aan die match mee liet doen om haar voor te trekken, omdat het haar zusje was.”

Juffrouw' Pott knikte. „Dank je. Ik vrees dat het Julie dan wel is. Ik zal nu met haar gaan praten. Stuur haar maar bij me. Ik vrees wel dat dit een aangelegenheid voor juffrouw Grayling is. We zijn niet tevreden over Julie en er is niet veel meer voor nodig of ze wordt hier weggestuurd. Dit is wel een bijzonder gemene daad van haar, anonieme brieven te zenden.”

Julie kwam binnen, met een uitdagend maar angstig gezicht. Ze wist niet waarom ze geroepen was.

„Julie, ik heb je hier geroepen om een zeer ernstige zaak,” zei juffrouw Pott. „Ik ben er achter gekomen dat je afschuwelijke anonieme brieven geschreven hebt. Probeer het niet te ontkennen. Daarmee maak je de zaak alleen maar erger. Het enige dat je nog redden kan, is eerlijk te bekennen. Waarom heb je het gedaan?”

Julie had er geen idee van hoe juffrouw Pott dit allemaal wist. Ze werd bleek, maar keek nog altijd brutaal. „U bedoelt zeker die brieven aan Nora?,” vroeg ze. „Ja, die heb ik geschreven en dat is haar verdiende loon. Iedereen haat haar.”

„Dat heeft er niets mee te maken,” zei juffrouw Pott. „Het gaat erom dat hier op deze school een meisje is, een meisje in de eerste klas, dat schuldig is aan iets waarvoor ze, op latere leeftijd in de gevangenis gezet kan worden, iets dat in de regel zelden begint voor een meisje veel ouder is dan jij, omdat alleen verdorven, laffe personages dit achterbakse, geniepige uithalen.” Ze zweeg. Haar ogen keken Julie zo doordringend aan dat ze versteende.

„Bij volwassenen spreken we in zo’n geval van ’een giftige pen’,” vervolgde ze, „en dit soort mensen wordt algemeen verafschuwd en gehaat en als uitschot beschouwd. Wist je dat?” „Nee,” antwoordde Julie perplex.

„Ik zou niet zo ernstig met je praten als er niet nog andere dingen waren die ik in je afkeur,” zei juffrouw Pott nog altijd op dezelfde harde,, snijdende toon. „Je ongehoorzaamheid, je uitdagende houding, je agressiviteit, je volkomen gebrek aan eerbied voor wie dan ook. Misschien denk je dat het bewonderenswaardig en dapper en groot staat. Maar dat is niet zo. Het is een teken dat iemand met een sterk karakter de verkeerde weg op gaat en bij dit alles ben je een lafaard gebleken, want alleen een lafaard schrijft anonieme brieven.”

Julies knieën trilden. Juffrouw Pott zag het, maar ze nam er geen notitie van. Als iemand het nodig had eens flink te be^en was het Julie.

„Juffrouw Grayling moet hiervan op de hoogte gebracht worden,” zei ze. „Ga mee. Misschien interesseert het je wel te weten dat ik, doordat Mam’zelle dit briefje aan Lizzie vond, ontdekt heb wie de schrijfster van die andere brieven was.” Julie wierp een snelle blik op het briefje aan Lizzie. „Ik heb het haar niet gegeven,” zei ze. „Ik was het van plan en toen heb ik het niet gedaan. Ik heb het zeker in een of ander boek laten zitten.”

„Onze zonden worden altijd achterhaald,” zei juffrouw Pott plechtig. „Altijd. Ga nu met me mee.”

„Juffrouw Pott... word ik... weggestuurd?,” vroeg Julie en ditmaal was ze niet langer vrijpostig en brutaal, maar ze liep net zo leeg als haar ballons die dag, toen ze in de klas plotseling doorgeprikt waren.

„Dat hangt van juffrouw Grayling af,” antwoordde juffrouw Pott en stond op. „Kom mee!”

Als een lopend vuurtje verspreidde het nieuws zich door de vijfde klas. „Julie had de brieven geschreven, dat kleine mispunt!”

„Ze moet bij juffrouw Grayling komen. Ik wed dat ze weggestuurd wordt. Ze deugt nu eenmaal niet!”

Alice luisterde ontzet toe. Haar eigen nichtje! Ze had net zo’n hekel aan Julie als de anderen, maar nu was haar eigen nichtje in narigheid en ongenade. Ze zat erg in de put. Het is een schande voor onze hele familie, dacht ze. En wat zullen ze bij Julie thuis zeggen? Ze zullen die schande nooit te boven komen als ze weggestuurd wordt. Ze zullen vinden dat ik beter op Julie had moeten letten en dat is misschien wel zo. Maar ze is toch zo’n klein mispunt!

Die avond kwam Lizzie de zitkamer van de vijfde klas instormen. Ze was in tranen. „Pitty!,” zei ze, zich nauwelijks de tijd gunnend te kloppen. „O Pitty, Julie wordt weggestuurd. Echt waar. Juffrouw' Grayling heeft het tegen haar gezegd. O Pitty, ik vind haar niet aardig, maar ik kan niet verdragen dat ze wordt weggestuurd! Zo slecht is ze toch ook niet, niet zo heel erg in elk geval!”

Met een ruk ging iedereen rechtop zitten bij dit nieuws. Weg-gestuurd! Het was al zo lang geleden dat iemand in ongenade van Malory Towers was weggestuurd. En dan nog wel een eerste klasser. Alice zei niets, ze beet op haar lippen. Haar eigen nichtje. Wat vreselijk!

Die arme Lizzie begon te snikken. „Julie moet morgen vertrekken. Vanavond belt juffrouw Grayling haar ouders op. Op dit ogenblik is ze aan het pakken. Ze is vreselijk, vreselijk van streek. Ze zegt aan een stuk door dat ze geen lafaard is en dat ze niet wist dat het zo vreselijk was, zo gaat ze maar aan een stuk door... Pitty, kan jij niets doen? Denk je eens in dat ik het was, Pitty! Zou je dan niets doen?”

De vijfde klassers waren ontzet over dit alles. Ze stelden zich Julie voor, die verbijsterd en angstig aan het pakken was. Juffrouw Grayling moest wel heel slechte dingen van haar gehoord hebben dat ze zo ver ging haar weg te sturen. Ze had zeker gedacht dat er in Julie niets goeds meer was, dat ze haar niet nog één kans gegeven had..

„Pitty! Sally! Alice! Kunnen jullie niet aan juffrouw Grayling gaan vragen haar een kans te geven?,” riep Lizzie, terwijl er een dikke traan langs haar neus biggelde en op het vloerkleed terecht kwam. „Ik zeg jullie, ze is vreselijk van streek.”

Nora had ook geluisterd. Dus het was Julie! Ze keek eens naar Eline, Mariene en Catherine, drie meisjes die ze verdacht had. Het was een pak van haar hart dat het geen van hen drieën was. En een nog groter opluchting dat het haar zusje Brigit niet was.

Maar stel dat ze het wèl geweest was? Dan zou Brigit nu aan het pakken zijn en dan zou Brigit nu totaal van streek zijn. Dan zouden haar eigen ouders verdrietig en ongelukkig zijn omdat een van hun kinderen weggestuurd was.

Nora stond op. „Ik zal naar juffrouw Grayling gaan,” zei ze. „Ik wil niet dat ze Julie zo maar wegstuurt. Ik zal haar vragen Julie nog een kans te geven. Per slot van rekening ben ik dit trimester ook knap vervelend geweest en het is geen wonder dat zo’n kleine eerste klasser me haatte en ertoe gekomen is die brieven te schrijven! Er was erg veel van waar wat erin stond! Julie verdient straf, maar niet zo’n zware.”

Ze ging de kamer uit en liet de anderen in diepe stilte achter.

Lizzie holde met haar mee en nam zowaar haar hand! Nora drukte hem. „O Nora, ze zeggen dat je hard en onvriendelijk bent, maar dat is niet waar, helemaal niet!,” zei kleine Lizzie. „Je bent aardig en grootmoedig en goed en dat zal ik iedereen in de eerste klas vertellen!”

Niemand is ooit te weten gekomen wat er tussen juffrouw Grayling, Nora en Julie gebeurd is, want geen van drieën heeft daar ooit over gesproken. Maar het resultaat was dat Julie erg kleintjes en dankbaar terug mocht gaan om haar koffers weer uit te pakken en dat Nora bij haar terugkomst in de zitkamer een en al bewondering en welgezindheid ondervond. „Het is in orde,” zei Nora, terwijl ze een beetje zenuwachtig glimlachte. „Julie kan blijven. Ze is weer aan het uitpakken. Dit lesje zal ze niet gauw vergeten.”

Toen zei Alice met een beverig stemmetje „Heel hartelijk bedankt, Nora. Je bent reuze geschikt geweest in deze zaak Ik kan het je nooit vergelden, het betekent heel veel voor me te weten dat mijn nichtje niet weggestuurd wordt. Ik... eh... ik vraag je excuus omdat ik voor mijn rol in de pantomime bedankt heb. Ik zou het prettig vinden als ik mijn ontslag in mocht trekken.”

Dit was voor Alice iets heel moeilijks. Alice die had gezegd dat niets ter wereld haar ertoe zou kunnen brengen haar ontslag in te trekken of excuus te vragen! Nu, iets had haar toch zover gebracht en ze was wel zo geschikt en dapper zich niet te onttrekken aan deze pijnlijke en moeilijke daad, maar het ronduit in het openbaar te zeggen.

Opeens werden ze allemaal dol. Pitty gaf een gilletje van vreugde en stormde op Alice af. Sally klopte haar op de rug. Marion zong uit volle borst. Irene liep naar de piano en speelde een triomfantelijke mars uit de pantomime. Wim en Clarissa sprongen door de kamer alsof ze te paard zaten en kleine Mary-Lou bonkte op de tafel. Nora begon opeens te lachen.

Waar was nu alle wrok en boosaardigheid en gemeenheid? Waar waren het gekrakeel en de ruzies en de plagerijen gebleven? Ze waren in een ogenblik verdwenen, tot gruzelementen geslagen door Nora’s instinctieve, edelmoedige daad Julie te gaan redden.

„Alles is weer in orde,” zong Marion en Mary-Lou sloeg op tafel de maat. „Alles is goed, alles is goed, hoera!”

21

MAM’ZELLES 'POES'.

Het was een feit dat alles nu veel beter ging. Alice ging naar Julie toe, sprak eens een hartig en verstandig woordje met die gelouterde en flink op haar nummer gezette eerste klasser. Julie zou die woorden niet gauw vergeten, misschien wel nooit. Ze dacht dat ze ze nooit zou vergeten.

Nora koesterde zich in de nieuwverworven bewondering en sympathie, die haar veel ontvankelijker maakte voor voorstellen van de anderen, zodat de repetities een genot werden. Zelfs de norse Brigit kwam glimlachend in de kamer van de vijfde klas om te zeggen dat ze blij was dat Nora Julie gered had. „Het geeft me het gevoel dat je voor mij hetzelfde zou doen, Nora!,” zei ze. „Ja, dat zou ik ook,” antwoordde Nora kort en Brigit ging blij weg.

Mam’zelle was vreselijk geschokt en van streek over het hele geval. „Maar dat is vreselijk! Hoe kon Julie zoiets doen? En dat Nora, Nora, die harde Nora haar zo is gaan redden! Juffrouw Pott, ik zou nooit gedacht hebben dat dat meisje tot iets edelmoedigs in staat was! Juffrouw Pott, het schokt me dat ik mijn meisjes zo slecht ken!”

„O, u komt wel over de‘ schok heen, " zei juffrouw Pott opgewekt. „En u zult er nog wel veel meer krijgen. Nou, nou, de meisjes zijn een stuk opgeknapt, ik bedoel de vijfde klassers. Vorige week was het een echte tobberige, ongelukkige, ruzieachtige troep. Ik was ernstig van plan een grap uit te halen om ze wat op te vrolijken.”

Mam’zelle keek naar juffrouw Pott. In haar lessenaar lagen de kunsttanden die die morgen waren aangekomen. Juffrouw Pott mocht geen grap uithalen, als er een grap uitgehaald werd moest zij, Mam’zelle het doen. Ah ja, om de arme meisjes op te vrolijken. Dat zou een goede daad zijn. Die middag werd er een oefenwedstrijd gehouden: de meisjes van de Noorder Toren tegen die van de West Toren. Mam’zelle besloot als toeschouwster op de wedstrijd te verschijnen: met haar tanden!

Ah, die tanden! Mam'zelle had ze al geprobeerd. Het leek wel of ze voor haar gemaakt waren! Ze gingen over haar eigen tanden heen, maar waren langer en staken enigszins vooruit. Als ze haar mond dicht hield, vielen ze natuurlijk niet op, maar als ze glimlachte... O, wat zag ze er dan griezelig, vreemd en grimmig uit!

Mam’zelle was van zichzelf geschrokken toen ze die rare tanden in haar mond had gedaan.,, Tiens!,” zei ze, terwijl ze haar kaptafel vastgreep. „Ik ben een monster! Ik zie er werkelijk verschrikkelijk uit met deze tanden..

Die middag deed ze ze zorgvuldig over haar eigen tanden heen en ging de trap af naar de sportvelden, warm ingepakt in haar mantel, sjaal en hoofddoek. Pitty zag haar het eerst en maakte een plaatsje voor haar op de bank waarop ze zat. „Dank je wel,” zei Mam’zelle en glimlachte tegen Pitty.

Pitty schrok vreselijk. Mam’zelle zag er opeens heel anders uit, gewoon afschrikwekkend. Pitty staarde haar aan, maar Mam’zelle had haar mond weer snel gesloten.

De volgende tegen wie ze glimlachte was kleine Lizzie die met Suzanne aan kwam lopen. Mam’zelle glimlachte tegen haar. „O!,” zei Lizzie, plotseling hevig schrikkend en Suzanne keek met open mond. Mam’zelle sloot haar mond. Ze kreeg hoe langer hoe meer zin om te lachen. Nee, nee, dat mocht niet; lachen bedierf grappen.

Een poosje lachte ze niet en probeerde haar lachlust te bedwingen. De handwerklerares, juffrouw Linnie, kwam voorbij en knikte Mam’zelle toe. Mam’zelle kon de verleiding haar tanden te laten zien niet weerstaan. Ze glimlachte.

Juffrouw Linnie keek verwonderd en vol afgrijzen. Ze liep haastig door. Was dat werkelijk Mam’zelle?, vroeg ze zich af.

Nee, het moest iemand anders geweest zijn. Wat een afschuwelijke tanden!

Mam’zelle voelde dat ze op moest staan en wat rond lopen. Het was te koud om te zitten en bovendien had ze weer zo’n onbedwingbare lust om te lachen. Ah, nu begreep ze waarom de meisjes zo slap van de lach waren als ze ondeugende streken bij haar uithaalden.

Ze liep het veld over en kwam Wim en Clarissa tegen. Ze lachten tegen haar en zij glimlachte terug. Als door de bliksem getroffen bleef Wim staan.

Clarissa had niets gemerkt.

,, Clarissa!,” zei Wim, toen Mam’zelle voorbij was. „Wat heeft Mam’zelle vanmiddag? Ze ziet er afschuwelijk uit!” „Afschuwelijk? Hoezo?,” vroeg Clarissa hoogst verbaasd. „Nou, haar tanden! Heb je haar tanden niet gezien?,” vroeg Wim. „Het lijkt wel of ze andere tanden heeft of zo. Ze waren gewoon afgrijselijk, lang en vooruitstekend.”

Clarissa was verwonderd. „Laten we teruggaan en nog eens tegen haar glimlachen,” zei ze. Zo gezegd zo gedaan. Maar Mam’zelle zag hun onderzoekende blikken en vocht tegen een lachbui. Ze wilde haar mond beslist niet open doen om te glimlachen.

Daar kwam Matrone aan. „O Mam’zelle, weet u waar Eline is? Ze heeft haar blauwe gymnastiekbroek weer met grijze wol gestopt. Ik wil dat ze vanmiddag blijft.”

Mam'zelle kon de verleiding niet weerstaan tegen Matrone te glimlachen. Matrone staarde alsof ze haar ogen niet kon geloven. Toen deed Mam’zelle haar mond weer dicht. Matrone ging een eindje achteruit met een dodelijk verschrikt gezicht. „Eline is daarginds,” zei Mam’zelle; door de kunsttanden leek het net of ze met een dikke tong sprak. Toen keek Matrone nog verschrikter en maakte dat ze weg kwam. Mam’zelle zag dat ze iets tegen juffrouw Pott zei. Juffrouw Pott keek uit naar Mam’zelle.

Aha!, dacht Mam’zelle. Matrone heeft het haar verteld. Het zal niet lang duren of juffrouw Pott komt naar mijn glimlach kijken. Ik zal lachen. Dat weet ik. Dadelijk zal ik lachen zonder ophouden!

Daar kwam juffrouw Pott aan. Ze monsterde Mam’zelle nauwkeurig. Ze ving een glimp van de beruchte tanden op. Toen klemde Mam’zelle de lippen op elkaar. Ze zou springen als ze haar mond niet dicht hield. Ze trok haar sjaal over haar gezicht in een poging haar lachlust te verbergen.

„Hebt u last van de kou vandaag, Mam’zelle?,” vroeg juffrouw Pott bezorgd.,, U... eh... hebt toch geen kiespijn, wel?” Mam’zelle maakte een vreemd wild geluid. Juffrouw Pott schrok er hevig van. Maar in werkelijkheid was het niets anders dan een poging van Mam’zelle een hoge lach te onderdrukken. Ze maakte haastig dat ze weg kwam. Juffrouw Pott staarde haar niet op haar gemak na. Wat was er toch met Mam’zelle? Mam’zelle slenterde in haar eentje over het veld en probeerde zich weer te herstellen. Ze gaf een paar harde snikkende geluiden waarop twee tweede klassers zich afvroegen of ze niet goed werd.

Arme Mam’zelle voelde dat ze niemand lang haar tanden kon laten zien, want dan zou ze net zo’n vreselijke lachbui krijgen als Irene. Ze besloot naar binnen te gaan. Ze liep op het gebouw af en toen zag ze tot haar overgrote schrik juffrouw Grayling, de directrice op haar afkomen met twee moeders! Mam’zelle keek angstig en liep zo hard ze kon door.

„O, daar is Mam’zelle,” klonk de prettige stem van juffrouw Grayling. „Mam’zelle, mag ik u aan mevrouw Jennings en mevrouw Petton Voorstellen?”

Toen moest Mam’zelle er wel heen gaan. Al haar lachlust was plotseling verdwenen. De foptanden waren opeens niet meer grappig en werden monsterlijke dingen die ze onmiddellijk kwijt moest. Maar hoe? Ze kon ze niet in haar zakdoek spuwen terwijl er mensen klaar stonden om haar een hand te geven. Mevrouw Jennings stak haar hand uit. „Ik heb zoveel van u gehoord, Mam’zelle Dupont,” zei ze, „en ook hoe die ondeugende meisjes u voor de mal houden.”

Mam’zelle probeerde te glimlachen met haar mond stijf dicht en het effect was bijzonder vreemd, het leek wel een ingehouden gegrom. Mevrouw Jennings keek verbaasd. Mam’zelle trachtte het feit dat ze niet glimlachte goed te maken door mevrouw Jennings’ hand ontzettend hard te drukken.

Dat deed ze ook bij mevrouw Petton, die een spraakzame moeder bleek te zijn en precies wilde weten hoe het met het Frans van haar dochter Teresa stond. Ze glimlachte Mam’zelle onder het spreken opgewekt toe en Mam’zelle vond het een kwelling niet terug te kunnen lachen. Ze moest weer dat onderdrukte gegrom laten horen, terwijl ze met dichte mond en met, haar lippen stevig over haar tanden glimlachte. Juffrouw Grayling stond versteld van die vreemde glimlach. Ze nam Mam’zelle eens goed op. Mam’zelles stem was ook niet helemaal zoals anders, het was of ze met een dikke tong sprak. Alsof ze te veel tanden in haar mond heeft, dacht juffrouw Grayling, zonder te vermoeden dat ze de spijker op zijn kop sloeg.

Eindelijk gingen de moeders weg. Mam’zelle schudde ze nogmaals krachtig de hand en was zo opgelucht van ze af te zijn dat ze zichzelf vergat en hun een brede glimlach toezond.

Ze kregen het volle gezicht op de vreselijke tanden, juffrouw Grayling ook. De directrice staarde er vol afgrijzen naar. Wat was er met Mam’zelles tanden gebeurd? Had ze haar tanden laten trekken en was dit een nieuw, vals gebit? Maar wat waren ze afschuwelijk! Ze leek wel de wolf uit Roodkapje.

Bij de aanblik van de tanden draaiden de moeders snel het hoofd om. Ze liepen haastig weg met juffrouw Grayling, die nauwelijks hoorde wat ze zeiden, zó verdiept was ze in de tanden van Mam’zelle. Ze besloot Mam’zelle die avond te laten roepen en ernaar te informeren. Ze kon toch niet iemand van haar personeel met zulke tanden rond laten lopen? Ze waren monsterlijk, afzichtelijk!

Mam’zelle was zo blij dat ze van die moeders af was dat ze pardoes op een troepje vijfde klassers afholde die terug naar school gingen, sommigen om piano te studeren en anderen om naar voordrachtles te gaan.

„Hallo! Mam’zelle!,” zei Marion. „Gaat u terug naar school?” Mam’zelle glimlachte. De vijfde klassers schrokken vreselijk. Ze staarden haar stom en vol afgrijzen aan. De tanden waren een beetje afgezakt en nu leken het wel slagtanden. Ze gaven Mam’zelle het griezelige uiterlijk van een grote, kwade wolf. Mam’zelle zag hun schrik en verbazing. Ze voelde de lachlust weer in zich opkomen, alsmaar sterker en sterker. Ze hijgde. Ze snikte. Ze schaterde het uit.

Ze viel op een bank neer en huilde van het lachen. Ze dacht terug aan het gezicht van Matrone en dat van juffrouw Grayling en aan de gezichten van de twee moeders. De meisjes stonden doodsbenauwd om haar heen. Wat was er toch met Mam’zelle? Wat was er toch voor geweldig grappigs?

Mam’zelles tanden gleden allemaal uit haar mond, vielen in haar schoot en toen op de grond. Stomverbaasd staarden de meisjes van de tanden naar Mam’zelle. Ze zag er nu weer helemaal gewoon uit, met alleen haar eigen kleine tandjes in haar lachend gezicht. Toen ze haar valse tanden daar voor zich zag liggen, kon ze maar niet ophouden met lachen.

„Hét is een poes,” piepte ze eindelijk, terwijl ze haar ogen met haar zakdoek afveegde. „Hebben jullie me niet uitgedaagd? Hebben jullie niet gezegd dat ik jullie een poes moest bakken? Dat heb ik gedaan met de tanden. Het zijn foptanden. Oh, la, la, ik moet weer lachen. O, mijn zij, o, mijn rug!”

Ze slingerde heen en weer van het lachen. De meisjes begonnen ook te lachen. Daar kwam Mam'zelle Rougier aan, verbaasd dat de andere Franse Mam’zelle zo’n plezier had.

„Wat is er aan de hand?,” vroeg ze zonder een lachje op haar gezicht.

Irene kreeg een van haar proestbuien. Ze wees naar de tanden op de grond. „Mam’zelle heeft ze in haar mond gedaan om ons voor de ma! te houden en toen zijn ze eruit gevallen en hebben de zaak verklapt.”

Ze kreeg opnieuw een lachbui en de andere meisjes deden mee. Mam’zelle Rougier keek koel en afkeurend.

„Ik zie er het grappige niet van,” zei ze. „Er is niets grappigs aan tanden op het gras. Als dat gebeurt is het tijd om naar de tandarts te gaan.”

Ze liep weg en toen kregen ze allemaal weer een lachbui om haar woorden en haar afkeurend gezicht. Alles bij elkaar was het een zeer succesvolle middag voor Mam’zelle en de ’Poezen-geschiedenis’ verspreidde zich onmiddellijk als een lopend vuurtje door de school.

Mam’zelle merkte dat ze plotseling buitengewoon populair was behalve bij het personeel. „Een tikkeltje onwaardig, vindt u niet?,” zei juffrouw Williams.

„Zoiets moet u maar niet al te vaak doen, Mam’zelle,” zei juffrouw Pott en besloot bij dé eerste de beste gelegenheid de grappenboekjes uit de lessenaar van Mam’zelle te halen. „Ik ben blij dat u die afschuwelijke tanden kwijt bent,” zei Matrone ronduit. „Dat moet u niet meer doen zonder me te waarschuwen, Mam’zelle. Het was de schrik van mijn leven.” Maar de meisjes vonden Mam’zelle aardig om haar ’poes’ en elke klas van de school, van onder tot boven, werkte (tenminste volgens Mam’zelle) dubbel zo hard nadat zij haar werkelijk verbazingwekkende ’poes’ had gebakken!

22

EEN PRACHTOPVOERING.

Het trimester liep op zijn eind. De pantomime was bijna klaar. Alles ging gesmeerd sinds de Grote Rel, zoals de meisjes het noemden.

Nora was veel zachter geworden, in haar schik met de kwistige bewondering van de meisjes voor haar daad naar de directrice te zijn gestapt om voor Julie te pleiten. Alice was weer terug als demonenkoning, beter dan ooit, met demonengezang en al. Betty was weer assistent-regisseur. Iedereen kende haar rol uitstekend.

Linda’s decors waren bijna klaar. Ze had allerlei wonderlijke effecten weten aan te brengen, met behulp van de benodigdheden die Pim in de schuur had, overblijfselen van andere stukken en pantomimes. Ze schilderde snel en verwoed en Pim had meegeholpen een prachtige koets te voorschijn te toveren die ze op een of andere manier met goudverf hadden weten te verfraaien.

„Hij is prachtig,” zei Clarissa in stomme bewondering. „Zou Snelvoet hem niet • kunnen trekken, Linda? Hij zou het uitstekend doen, dat weet ik.”

„Nee maar, denk je soms dat ik van plan ben Bliksem en Snelvoet wild over mijn kostbaar toneel te laten galopperen?,” vroeg Linda, terwijl ze een laatste streek goudverf op een wiel streek. Alle acteurs kenden de liederen, zowel de woorden als de muziek. De kostuums waren klaar. Jeannette had ze prachtig gemaakt zodat ieder een kostuum had dat de draagster uitstekend paste en stond. Assepoester zag er betoverend uit in haar baljapon, waarvan de wijde rok luchtig uit stond en waarop ontelbare muntjes schitterden, die de eerste klassers er in de naailes geduldig opgenaaid hadden.

De hele school interesseerde zich voor de pantomime omdat zoveel meisjes geholpen hadden de decors te schilderen of de benodigdheden in elkaar te zetten of de kostuums te naaien. Ze keken allemaal vol ongeduld uit naar de opvoering de volgende week.

Eline en Mariene keken jaloers naar Mary-Lou in haar baljapon. Ze wensten vurig dat zij zo’n japon konden dragen. Wat zouden ze er dan beeldig uitzien!

Ook Catherine staarde naar kleine Mary-Lou. Ze was erg dol op haar geworden. Mary-Lou was zacht en verlegen en altijd dankbaar als Catherine iets voor haar deed. Ze schold haar niet uit voor voetveeg en lachte haar niet uit om haar zelfopoffering. Ze noemde haar zelfs niet Sinte Catherine zoals de anderen. Catherine was ermee opgehouden een voetveeg voor de klas te zijn. Ze had er het land over gehad. Maar ze kon het nu eenmaal niet laten iemand haar diensten aan te bieden en Mary-Lou vond het niet erg. Dus moederde ze over haar, veranderde haar japon, prees haar en overhoorde haar tekst en al met al maakte ze het Mary-Lou, die eigenlijk erg zenuwachtig was over het feit dat zij de hoofdrol had, erg gemakkelijk.

Nu vlogen de dagen snel om: vrijdag, zaterdag, zondag, maan-dag, nog twee dagen, nog één dag...

„En nu is het de dag!,” riep Pitty de volgende morgen en vloog naar het raam. „En het is verrukkelijk weer, dus alle ouders kunnen zonder moeite komen. O, ik ben zo opgewonden, ik weet gewoon niet wat ik doe.”

„Nee, je ziet beslist geen verschil tussen jouw spons en de mijne,” zei Sally en nam Pitty, de opgewonden Pitty, haar spons af. „Vooruit, kleed je aan, idioot! We hebben vandaag heel wat te doen!”

De ouders arriveerden tegen theetijd. Dat was om vier uur. De pantomime zou om half zes beginnen en tot half acht duren. Dan volgde een groot souper en daarna vertrokken de ouders, sommigen naar huis als ze niet te ver woonden en anderen naar een hotel.

De thee was zeer uitgebreid en de eerste klassers renden rond met schalen en borden en deden zich zoveel mogelijk te goed aan schuimpjes en roomtaartjes. Om half vijf glipten de vijfde klassers weg om zich te gaan verkleden. Pitty keek naar het toneel.

Wat zag het er groot en prachtig uit! Het decor voor het eerste bedrijf stond al klaar, met een grote haard waar Assepoester bij moest zitten. Pitty kreeg een plechtig gevoel over zich: Zij had deze pantomime geschreven. Als het een fiasco werd, zou ze nooit, nooit meer schrijven en je kon nooit weten: het kon een vreselijke sof worden.

Daar kwam Sally. Toen ze Pitty’s gezicht zag, lachte ze. „Het wordt een groot succes,” zei ze. „Dat zul je zien! En je verdient het, Pitty. Je hebt echt hard gewerkt! "

„Jij ook,” antwoordde Pitty trouw, maar Sally wist dat het scheppende element van Pitty kwam. De woorden en de liederen waren allemaal aan Pitty’s eigen verbeelding ontsproten. Sally had niet veel fantasie, ze was praktisch, wakker en nuchter. Ze bewonderde Pitty om haar snel scheppingsvermogen zonder haar te benijden.

Het schoolorkest zat al op zijn plaats om te stemmen. Ze hadden alle muziek van Irene ingestudeerd en zij zou dirigeren. Ze zag er blozend en blij uit.

„Ben je zenuwachtig?,” vroeg Linda.

„Ja, nu wel, maar bij het eerste teken van mijn stokje, bij de eerste toon van de muziek vergeet ik dat ik zenuwachtig ben. Dan besta ik gewoon niet meer, dan ben ik muziek geworden,” antwoordde Irene. Linda begreep deze merkwaardige mededeling keel goed en knikte ernstig.

De speelsters hadden allemaal hun kostuum aan. Mary-Lou droeg haar gescheurde Assepoestersjurk en keek angstig. „Maar het hindert niet dat je somber en angstig kijkt,” zei Nora tegen haar. „Dat is juist echt, Assepoester in levende lijve!”

Alice zag er gewoon schitterend uit. Ze droeg een engsluitend helrood kostuum waarin haar slank figuurtje prachtig uitkwam. Het schitterde van glinsterende lovertjes. Haar ogen glinsterden ook. Ze droeg een punthoed en zag er ’echt duivels’ uit, zei Betty.

„En laat geen ring vallen als je jongleert en laat niet zien dat het konijn toch niet in je hoed zit of zoiets,” zei ze tegen Alice. Maar Alice wist dat ze dat niet zou doen. Alice was niet zenuwachtig, ze was zeker van zichzelf en vrijmoedig en haar ogen schitterden en ze sprong rond alsof ze veren in haar hielen had. „Ssstt,” zei iemand. „Het orkest begint. Het publiek komt nu binnen. Ssstt.”

Het orkest speelde een levendig, opgewekt wijsje. Prachtig! Pitty gluurde door de gordijnen en zag Irene daar staan vol energie dirigerend. Hoe zou je je voelen als je je eigen muziek dirigeerde? Vast net zo fijn als wanneer je je eigen stuk zag opvoeren. Ze huiverde van opwinding.

Achter het toneel ging een bel. Nu zouden de gordijnen opengaan. Het koor maakte zich klaar om op te komen. De pantomime begon!

Toen het koor van het toneel danste, bleef Mary-Lou bij de haard alleen als Assepoester. Ze zong en haar zachte lieve stemmetje volgde Irenes huppelende wijsjes en iedereen luisterde aandachtig.

De Baron kwam op, Wim, stampend met haar rijlaarzen en alsmaar bulderend.

„Wim!,” schreeuwde de hele school opgetogen en ze applaudisseerden zo hard, dat de pantomime even op moest houden. Ook de twee Lelijke Zusters werden geestdriftig begroet. Ze waren volmaakt afzichtelijk, volmaakt idioot en volmaakt goed. En wat hadden ze er zelf plezier in! Eline betrapte zich er zelfs op dat ze even wenste dat zij een van hen was! Lelijk of niet, het moest heerlijk zijn zo’n komische rol te hebben. Maar Eline was alleen maar een bediende in het koor, die niet gezien en bijna niet gehoord werd!

Mevrouw Lacy kon haar nauwelijks zien. Maar dat vond ze deze keer niet erg, zo boeide de pantomime haar.

Toen kwam de Prins, de grote, slanke Marion, ze zag er verlegen en zenuwachtig uit tot ze begon te zingen en toen was ze geweldig! Haar stem klonk het verraste publiek als een wonder in de oren en je kon een speld horen vallen terwijl ze zong. De moeders kregen er tranen van in de ogen. Wat een prachtige stem! Wat heerlijk dat Marion haar stem had teruggekregen. Nu, ze zou nog eens een grote operazangeres worden,, misschien wel de grootste die ooit had bestaan. Marion zong maar door als een vogel met haar zuivere, pure stem en Irene genoot van de melodieën die ze zo goed voor haar gecomponeerd had.

Er klonk zo’n stormachtig applaus op dat het spel even ophield. „Bis!,” schreeuwde iedereen. „Bis! Bis!”

Pitty beefde van opwinding en blijdschap. Het was een succes. Het was een succes. Het zag ernaar uit dat het een super succes was. Ze kon bijna niet stil blijven staan. Alice was uitstekend. Ze kwam prachtig springend op met haar spookachtig gezang. „Oooh!,” zeiden de meisjes uit de lagere klassen, die het heerlijk griezelig vonden. „De demonenkoning. Het is Alice!” Zonder één foutje jongleerde en duikelde Alice, sloeg een rad en goochelde alsof ze haar hele leven niets anders gedaan had. Vaders keken elkaar aan en slaakten kreten van verbazing en bewondering.

„Ze is goed genoeg om in Londen op te treden. Hoe heeft ze die truc in hemelsnaam gedaan?”

En zo ging de opvoering door en iedereen klapte en juichte als razend aan het eind van het eerste bedrijf. De speelsters vlogen naar Nora en Pitty toen het gordijn na het eerste bedrijf zakte.

Doen we het goed? Ik was mijn tekst bijna vergeten! Is het publiek niet enig? O Pitty, ben je niet trots? Nora, we doen het toch goed, ja hè? Ja toch? "

Het tweede bedrijf werd opgevoerd. Nu had het publiek tijd de beeldige kostuums te bewonderen en er verbaasd over te staan. Ze stonden ook verbaasd over de decors en applaudisseerden razend voor de vergulde koets, vooral de lagere klassen, waarvan een paar meisjes hadden meegeholpen met verven. En eindelijk kwam het slot. Het slotrefrein werd gezongen en de laatste buiging gemaakt. Het gordijn werd een-twee-drie-vier-maal opgehaald. Het publiek stond op, juichend, schreeuwend en stampend. Het was het grootste succes dat Malory Towers ooit gekend had.

Het publiek ging zitten. En steeds dringender klonk het geroep: „De schrijfster! De schrijfster! De schrijfster!”

Iemand gaf Pitty een duw. „Vooruit, sufferd! Ze roepen om je. Jij bent de schrijfster. Jij hebt het helemaal geschreven.” Blindelings kwam, Pitty naar voren. Ergens zag ze het opgewonden gezicht van Lizzie. Ze zocht haar ouders Daar zaten ze en klapten als razend. Mevrouw Rivers voelde de tranen over haar wangen lopen. Pitty! Haar Pitty! Wat heerlijk een kind te hebben op wie je trots kon zijn! Bravo, Pitty! Bravo!”

„Een speech!,” werd er geroepen. „Een speech! Een speech!” „Zeg iets, sufferd!,” zei Irene uit het orkest.

Het werd opeens stil. Pitty aarzelde. Wat moest ze zeggen? „Dank u,” zei ze eindelijk. „We... vonden het heerlijk dit te doen. Natuurlijk had ik het alleen niet kunnen doen. Irene heeft al die mooie muziek gecomponeerd. Kom op het podium, Irene!”

Irene kwam naast haar staan en boog. Ook voor haar werd geapplaudisseerd en gejuicht.

„Dan hebben we nog Linda die alles getekend heeft,” vervolgde Pitty en Linda werd van achter het gordijn naast haar geduwd. „En Sally heeft me overal mee geholpen.” Blozend kwam Sally naar voren.

„Nora en Betty hadden samen de regie,” zei Pitty, die een beetje in vuur raakte. „Daar zijn ze. Ö ja en Jeannette heeft alle kostuums gemaakt!”

Ze kwamen stralend te voorschijn en kregen heel wat applaus en toejuichingen.

„En Marion moet ook komen, want ze heeft zoveel geholpen met het instuderen van de liederen voor het koor,” zei Pitty. Marion schoof verlegen naar voren en kreeg een geweldige ovatie.

„O en ik mag Pim niet vergeten!,” zei Pitty en tot groot vermaak van ieder kwam het factotum in vest en groen baaien voorschoot op het toneel met een volkomen verbijsterd en heel trots gezicht. Hij boog verschillende keren en verdween toen als een duveltje in een doosje.

En toen was het werkelijk helemaal voorbij. Nog één lang laatste applaus, één laatste gejuich en het was uit.

Ik wou dat ik dit ogenblik voor eeuwig en altijd kon vasthouden, dacht Pitty, terwijl ze nog eenmaal door de gordijnen gluurde. Mijn eerste stuk - mijn eerste succes! Ik wil dit ogenblik vasthouden!

Houd het dan maar vast, Pitty, terwijl wij wegglippen. Het is jouw eigen grote ogenblik.

Zo’n ogenblik zul je misschien nooit meer beleven!

Table of Contents

inhoud

colofon

1

TERUG NAAR MALORY TOWERS.

2

DE AMAZONES KOMEN AAN.

3

AAN HET SOUPER.

4

AVOND EN MORGEN.

5

JUFFROUW JAMES HEEFT GOED NIEUWS.

6

EEN HALF UURTJE IN DE ZON.

7

DE AANKOMST VAN ELINE.

8

DE VERGADERING.

9

DE MOP MET DE BALLONS.

10

IN DE ZITKAMER.

11

DE TIJD DRAAIT DOOR.

12

ELiNE SYLVIA EN MARLENE.

13

EEN KOMPLOT... EN EEN RUZIE.

14

HET KOMPLOT SLAAGT.

15

GROTE VERGADERING.

16

LIZZIES EERSTE GROTE MATCH.

17

HET VRIJE WEEKEND.

18

DE DICTATOR.

19

DE ANONIEME BRIEVEN.

20

GROTE GEBEURTENISSEN.

21

MAM’ZELLES 'POES'.

22

EEN PRACHTOPVOERING.