De Vijf en de schat in de bergen

In dit verhaal brengen de Vijf hun kerstvakantie door in de bergen met skieën en sleeën. En de Vijf zouden de Vijf niet zijn als ze niet weer spannende avonturen zouden beleven.

Via een ondergrondse gang komen ze onder de Oude Toren terecht, waarvan de kelders afgesloten blijken te zijn door hekken met schrikdraad en bewaakt door een woeste hond. Wat zullen ze daar vinden?

Hoofdstuk I

EEN VERVELENDE KERSTVACANTIE

„Ik vind dat we nog nooit zo’n nare kerstvacantie gehad hebben als dit jaar, ” zei Dick.

„Ja, wat een pech voor George; ze kwam bij ons logeren en toen kregen we allemaal griep, ” zei Julian.

„Ja — stel je voor: met Kerstmis in bed liggen! ” zei George. „En het ergste was — ik kon helemaal niets eten. O, wat jammer! Met Kerstmis eten we juist altijd van die heerlijke dingen en nu kon ik er niet van meegenieten! Wie had ooit gedacht dat mij zoiets zou overkomen. ”

„Eigenlijk was Timmy de enige van de Vijf, die niet ziek werd, ” zei Annie en streelde de hónd. „Je bent lief geweest, Timmy, toen we in bed lagen. Je hebt ons eerlijk allemaal om beurten gezelschap gehouden. ”

„Woef! ” blafte Timmy. Hij had het helemaal niet naar zijn zin gehad met Kerstmis. Stel je voor, vier van de Vijf in bed: allemaal om het hardst hoestend en proestend!

„Gelukkig zijn we nu allemaal weer beter, ” zei Dick, „hoewel ik nog steeds een gevoel heb alsof m’n benen eigenlijk niet mee willen doen! ”

„O — heb jij dat gevoel ook? ” vroeg George. „Ik begon me echt een beetje bezorgd te maken over mijn benen. ”

„We voelen ons allemaal hetzelfde, ” zei Julian. „Maar over een paar dagen wordt dat wel beter — nu we eenmaal op zijn. Trouwens — volgende week moeten we weer naar school — dan moeten we ons dus wel beter voelen! ”

Ze kreunden allemaal — en begonnen toen weer te hoesten. „Dat is het ergste, als je griep gehad hebt, ” zei George. „Als je lacht of een beetje hard praat of kreunt begin je prompt weer te hoesten. Ik word er gek van. ’s Nachts lig ik urenlang wakker: dan begin ik te hoesten en ik kan niet meer ophouden! ”

Annie ging voor het faam staan. „Het heeft weer gesneeuwd, ” zei ze, „niet veel — maar het staat zo leuk. Wat een pech, dat we nu helemaal niet naar buiten kunnen. Als je zó vacantie hebt, kun je nog beter helemaal geen vacantie hebben. ”

George kwam naast haar staan. Een auto stopte en een gezellig dik mannetje stapte uit en liep met korte, driftige passen naar de voordeur.

„Dat is de dokter, ” zei Annie. „Wedden, dat hij zegt dat we weer helemaal in orde zullen zijn als we volgende week naar school moeten! ”

Een paar minuten later kwam de dokter in gezelschap van de moeder van Julian, Annie en Dick de kamer in. Ze zag er moe uit — en geen wonder. Het was geen gemakkelijk karweitje geweest om met die feestdagen vier zieke kinderen plus een hond, die zich liep te vervelen, te verzorgen.

„Zo — zijn jullie er allemaal uit gekomen, ” zei mevrouw Barnard. „Ze zien er een beetje pips uit, vindt u niet, dokter? ”

„O, dat komt gauw genoeg weer in orde, ” zei de dokter, ging zitten en keek hen allemaal stuk voor stuk aan. „George ziet er het slechtst uit — ze is niet zo sterk als de anderen, denk ik. ”

George kreeg een kleur van ergernis en Dick lachte. „George is de zwakkeling in de familie, ” zei hij. „Ze heeft de

hoogste koorts gehad, het hardst gehoest, het luidst gekreund

en...''

Maar wat hij verder had willen zeggen ging verloren onder het grootste kussen in de kamer, dat een woedende George hem uit alle macht naar zijn hoofd geslingerd had. Dick smeet het terug en toen begonnen ze allemaal te lachen, George ook. En natuurlijk begonnen ze toen alle vier weer te hoesten. De dokter hield zijn handen voor zijn oren.

„Ze mogen volgende week toch zeker wel weer naar school, dokter? ” vroeg mevrouw Barnard.

„O ja — dat denk ik wel — maar eerst moet dat hoesten over zijn, ” zei de dokter. Hij keek naar buiten. „Misschien — maar nee, dat is niet mogelijk, denk ik. En toch... ”

Dick spitste onmiddellijk zijn oren. „Wat bedoelt u? U wilt ons voor een skivacantie naar Zwitserland sturen? Dat is een geweldig goed idee, dokter! ”

De dokter lachte. „Je bent me een slag voor! ” zei hij. „Nee — ik dacht natuurlijk niet aan Zwitserland, maar wel aan een of andere heuvelachtige streek, niet te ver van zee. Het moet er niet al te koud zijn, maar er moet wel sneeuw liggen, zodat jullie kunnen skiën en sleeën. Zwitserland is te ver en te duur. ”

„Ja, dat begrijp ik, ” zei Julian. „Het zou te gek zijn op een vacantie in Zwitserland te rekenen, enkel en alleen omdat we een beetje verkouden geweest zijn! Maar ik moet zeggen — een weekje er tussenuit zou leuk zijn! ”

„O ja! ” riep George en haar ogen begonnen te schitteren. „Dat maakt de ellendige dagen die we gehad hebben tenminste weer een beetje goed. Bedoelt u, dat we helemaal alleen mogen gaan, dokter? Dat zou geweldig zijn! ”

„Eh — nee, natuurlijk moet er iemand voor jullie zorgen, ” zei de dokter. „Maar dat moeten jullie ouders verder maar regelen. ”

„Ik geloof dat het een heel goed plan is, ” zei Julian. „Moeder — wat vindt u ervan? Ik weet zeker, dat u blij zult zijn als u ons een paar dagen kwijt bent. U ziet er ook moe uit! ”

Zijn moeder lachte. „Als jullie dat nodig hebben — een korte vacantie in de heuvels om van dat hoesten af te komen — dan gaat dat natuurlijk door. Ik moet eerlijk zeggen: ik zal het heerlijk vinden als ik een poosje rust krijg, vooral als ik weet dat jullie genieten! Ik zal er met je vader over spreken! ”

„Woef! ” blafte Timmy, zette zijn oren overeind en keek de dokter vragend aan.

„Hij bedoelt — dat hij ook hard aan een beetje rust en ontspanning toe is, ” legde George uit. „Hij vraagt of hij met ons mee mag. ”

„Laat me je tong eens zien, Timmy en geef me een poot, dan kan ik voelen of je koorts hebt, ” zei de dokter ernstig. Hij hield zijn hand op en Timmy legde er gehoorzaam zijn poot in.

De kinderen lachten — en begonnen onmiddellijk weer te kuchen. Er scheen geen eind aan te komen! De dokter keek hen hoofdschuddend aan. „Wat een herrie! Ik had jullie niet aan het lachen moeten maken! Vlak voor jullie naar school moeten kom ik nog even terug. Je moeder zal me wel waarschuwen als het zover is. Tot ziens dus — en ik wens jullie veel plezier, waar je ook heen gaat! ”

„Dank u wel! ” zei Julian. „We zullen u een prentbriefkaart

sturen als het hoesten over is! ”

Toen de dokter weg was hielden ze krijgsraad. „We mogen toch ergens naar toe, hè Moeder? ” vroeg Dick. „Hoe eerder hoe beter! U moet wel doodmoe zijn van dat gehoest van ons, dag en nacht! ”

„Ja, ik vind ook dat jullie er een weekje of een dag of tien tussenuit moeten, ” zei zijn moeder. „Maar de vraag is — waarheen? Jullie zouden natuurlijk naar Huize Kirrin kunnen gaan — waar George woont — maar dat is niet in de heuvels

— bovendien zou de vader van George binnen vier en twintig uur ten einde raad zijn, als hij vier van die hoestende kinderen bij zich in huis kreeg! ”

„Ja, hij zou onmiddellijk krankzinnig worden, ” knikte George. „Hij zou de deur van zijn studeerkamer opengooien, de gang in komen stormen en schreeuwen:, Wie maakt er hier zo’n

Maar toen George schreeuwde, begon ze weer te hoesten ook

— en daarmee was haar demonstratie afgelopen! „Zo is het genoeg, George, ” zei haar tante. „Ga alsjeblieft een beetje drinken! ”

Er werd lang en breed over gesproken waar ze naartoe konden gaan en intussen bleef het maar sneeuwen. Dick ging voor het raam staan.

„Wisten we maar een plekje hoog in de heuvels waar we naartoe konden gaan en skiën en sleeën, zoals de dokter ons aangeraden heeft, ” zei hij. „Sjonge, ik voel me al beter worden als ik eraan denk! Ik hoop dat het nog een hele poos blijft sneeuwen. ”

„Ik zal een of ander reisbureau opbellen en vragen of ze ons iets aan te bieden hebben, ” zei zijn moeder. „Misschien een zomerkamp ergens in de heuvels — die zijn nu natuurlijk leeg, maar misschien hebben ze iets van een hut of een chalet. ”

Maar haar telefoneren had geen resultaat! „Nee, ” zeiden de kantoren, „we kunnen u niet helpen. Onze kampen zijn allemaal gesloten. Nee — er zijn in dit land helemaal geen winterkampen. ”

En toen — zoals dat dikwijls gaat — kwam de oplossing van het probleem eensklaps van iemand, aan wie ze helemaal niet gedacht hadden: van de oude Jenkins, de tuinman! Hij kon die dag niets anders doen dan een paadje vegen in de sneeuw. Hij zag de kinderen, die voor het raam naar hem stonden te kijken, lachte en kwam naar hen toe.

„Hoe gaat het met jullie? ” riep hij. „Hebben jullie trek in appels? Ze zijn nu pas lekker. Laatst zei je moeder, dat jullie helemaal niets aten, ook geen appels of peren. Maar misschien zijn jullie nu zover opgeknapt, dat je er trek in hebt! ”

„O ja, graag! ” riep Julian, die het raam niet durfde open te maken. Hij was bang dat zijn moeder zou binnenkomen en boos worden als ze zag dat hij zijn hoofd, naar buiten stak. „Breng ze maar, Jenkins. Kom een poosje met ons praten! ”

Even later kwam de oude Jenkins binnen met een mandje prachtige, rijpe appels en heerlijke goud-bruine peren.

„En hoe gaat het nu met jullie? ” vroeg hij met zijn zachte Wales-accent, want hij kwam uit de bergen van Wales. „Jullie zijn mager geworden en bleek. Ja, de berglucht van Wales zou jullie goed doen. "

Hij lachte vriendelijk terwijl hij appels uitdeelde. De kinderen namen ze gretig aan.

„Berglucht — dat heeft de dokter ons ook voorgeschreven! ” zei Julian, in een sappige peer bijtend. „Weet jij niet waar we naartoe kunnen gaan, Jenkins? ”

„Mijn tante verhuurt in de zomer altijd kamers, ” zei Jenkins. „Ze kan lekker koken, mijn tante Glenys. Maar ’s winters — ik weet niet of ze het dan ook wil doen, vooral nu er zoveel sneeuw ligt. Ze heeft een boerderij die op een heuvel ligt — vlak aan zee. ’s Zomers is het er heerlijk — maar nu ligt natuurlijk alles onder de sneeuw, reken maar! ”

„Maar — dat is net wat we hebben moeten! ” riep Annie opgetogen. „Nietwaar, Julian? Laten we Moeder roepen! Moeder! Moeder! Waar ben je? ”

Haar moeder kwam haastig aanlopen, bang dat een van de kinderen weer ziek geworden was. Ze was heel verbaasd, toen ze de oude Jenkins daar zag zitten — en nog verbaasder toen de vier kinderen haar opgewonden vertelden, wat hij hun net meegedeeld had. Timmy blafte er opgewonden tussendoor en de oude Jenkins stond verlegen zijn oude hoed in zijn handen rond te draaien.

Van opwinding begonnen Julian en Dick weer te hoester „Luister, ” zei hun moeder streng. „Jullie gaan naar boven en nemen een lepel van je hoestdrank. Ik zal met Jenkins praten en hij zal me alles wel vertellen. Nee — niet tegenspreken Dick. Ga nu! ”

Ze gingen gehoorzaam naar boven en lieten mevrouw Barnard met de tuinman praten. „Dat vervelende hoesten ook! ’ zei Dick en nam een lepel van zijn hoestdrank. „Sjonge, ik hoop maar dat moeder met die tante van Jenkins tot overeenstemming kan komen! Als ik niet ergens naartoe kan gaan waar ik dat hoesten kwijt raak, word ik krankzinnig — volslagen krankzinnig! ”

„Ik wed, dat we naar zijn oude tante gaan, ” zei Julian. „Dat wil zeggen als ze ons wil hebben! Meestal zijn zulke plotselinge invallen raak — geloof je ook niet? ”

Julian bleek gelijk te hebben: de plotselinge inval was „raak”. Zijn moeder had ongeveer een jaar geleden kennis gemaakt met de oude tante van Jenkins, toen het mensje familie van haar was komen bezoeken en Jenkins haar vol trots meegenomen had naar het huis om het keukenmeisje aan haar voor te stellen. Toen Julian en Dick weer beneden kwamen, wachtte hun goed nieuws.

„Ik zal mevrouw Jones, de oude tante van Jenkins, opbellen, ” zei hun moeder. „Als ze jullie wil hebben, kun je over een paar dagen weg — met hoest en al! ”

Hoofdstuk II

NAAR MAGGA GLEN

Alles was spoedig voor elkaar. De oude mevrouw Jones — wier stem verbazend helder en duidelijk klonk door de telefoon — scheen de vier kinderen graag te willen hebben.

„Ja, mevrouw, ik begrijp het. O, maakt u zich niet bezorgd, dat hoesten is binnen enkele dagen over, als ze hier zijn. En hoe gaat het met mijn neef, Ifor Jenkins, mevrouw? Ik hoop, dat hij nog steeds voldoet bij u. Hij was vroeger een wilde jongen en... ”

„Moeder! ” fluisterde Julian zijn moeder in haar oor, „zeg haar dat we ook een hond meebrengen. ” George had heftig tegen hem staan gebaren, eerst op Timmy wijzend en dan naar de telefoon. Maar mevrouw Barnard luisterde geduldig naar het gebabbel van het oude vrouwtje aan de andere kant van de lijn.

„O — mevrouw Jones — ze brengen ook een hond mee! ” zei ze. „Wat — u hebt al zeven honden? Lieve help! O, voor de schapen natuurlijk... ”

„Zeven honden, Timmy, ” zei George zacht tegen Tim, die onmiddellijk ging kwispelstaarten. „Wat zeg je daar wel van? Zeven! Wat zul jij een plezier hebben, Timmy! ”

„St! ” zei Julian die zag dat zijn moeder een boze blik naar George wierp. Hij was blij, dat die onverwachte vacantie voor hen zo spoedig voor elkaar gekomen was. Hij voelde zich net als de anderen erg down en lusteloos. Het zou heerlijk zijn om er tussenuit te trekken. Waar had hij z'n ski’s ook weer gelaten...

Nu alles geregeld was, waren ze allemaal ineens veel opgewekter. Voorlopig behoefden ze dus niet naar school. O, wat waren ze blij dat ze niet langer in huis behoefden te zitten en zich vervelen. En Timmy zou eindelijk ook weer eens heerlijk kunnen rennen en draven! Ze zouden weer helemaal op zichzelf zijn — en dat vonden de Vijf juist zo heerlijk!

Jenkins hielp hen sleeën en ski’s opzoeken. Hij bracht ze binnen om ze na te kijken en schoon te maken. Eindelijk hadden ze iets te doen! Natuurlijk moesten ze allemaal weer hoesten als ze zich inspanden, maar daar trokken ze zich nu niets meer van aan!

„Nog twee dagen — en dan gaan we! ” zei Dick, tintelend van ongeduld. „Zouden we ook schaatsen meenemen — wat denken jullie? ”

„Nee. Jenkins heeft gezegd dat je nergens in de buurt kunt schaatsenrijden, ” zei George. „Ik heb het hem gevraagd. Kijk eens wat een stapel wollen kleren je moeder net binnengebracht heeft, Ju! Het lijkt wel, alsof we naar de Noordpool gaan! ”

„Oei! Moeder! Als we dat allemaal aantrekken, kunnen we geen vin meer verroeren! ” zei Julian. „Neemaar, kijk eens — zes dassen! Zelfs als we Timmy er een geven hebben we er nog één teveel! "

„Misschien worden er eens een paar nat! ” zei zijn moeder. „Het geeft niet hoe veel kleren jullie meenemen — jullie gaan met een auto en je zult er dus geen last van hebben. ”

„Ik neem mijn verrekijker ook mee, ” zei Dick. „Je kunt nooit weten hoe die van pas kan komen. George, ik hoop dat Timmy goed zal kunnen opschieten met de zeven honden van de boerderij. Het zou vervelend zijn als hij ruzie met hen maakte — en hij kan wel eens fel zijn tegen andere honden — vooral als wij aan die andere honden teveel aandacht schenken! ”

„Hij zal zich voorbééldig gedragen! ” zei George. „En het is helemaal niet nodig, drukte te maken over andere honden als we Timmy bij ons hebben! ”

„Goed, goed, juffrouw! ” zei Dick en George hield op met stofafnemen en smeet haar stofdoek naar hem toe. Ja — alles begon weer als van ouds te lijken!

Toen het eindelijk zover was, dat de kinderen op reis moesten, voelden ze zich een heel stuk beter — maar ze hoestten nog even erg als eerst! „Ik hoop van harte dat jullie van dat hoesten af zijn als je terugkomt, Julian, ” zei zijn moeder. „Ik vind het afschuwelijk om jullie dag en nacht zo te horen hoesten! ”

„Arme Moeder — u hebt het wel zwaar gehad met ons! ” zei Julian en gaf haar een kus. „U zult wel een zucht van verlichting slaken, als we veilig en wel op weg zijn! ”

De auto kwam langs de besneeuwde weg naar het huis rijden. Het was een huurauto — een grote en dat was maar goed ook want de kinderen hadden verschrikkelijk veel bagage! De chauffeur was een gezellig mannetje en samen met Jenkins bracht hij de koffers, de sleeën en de ski’s in de auto of sjorde ze vast op het dak.

„We zijn zo ver, mevrouw! "zei de chauffeur tenslotte.,, Alles zit vast. Het is gelukkig nog vroeg; we kunnen voor donker in Magga Glen zijn! ”

„We zijn allemaal klaar om te vertrekken! ” zei Julian en de kleine man knikte glimlachend en ging achter het stuur zitten. Dick ging naast hem zitten en de anderen zochten een plaatsje achterin de auto met Timmy aan hun voeten. Niet dat hij daar lang zou blijven liggen; hij hield ervan naar buiten te kijken, net als de kinderen!

Ze zuchtten allemaal opgelucht, toen de auto de laan uitreed. Daar gingen ze dan eindelijk. Jenkins stond bij het minhek en zwaaide toen ze voorbij gingen.

„Doe de groeten van mij aan mijn oude tante! ” schreeuwde hij, toen hij het minhek sloot.

De chauffeur babbelde met de kinderen. Ze vertelden hem dat ze zo’n nare vacantie achter de mg hadden en dat ze er nu een weekje mssenuit gingen, voor ze weer naar school moesten. Op zijn beurt vertelde hij hun ook het een en ander over zichzelf en zijn gezin — en aangezien hij elf broers en zusters had was hij voorlopig nog niet uitgepraat!

Toen ze een paar uur gereden hadden, stopten ze om een boterham te eten en voor het eerst sinds lange tijd hadden de kinderen weer honger!

„Neemaar — die boterhammen smaken weer! ” riep George verwonderd uit. „Bij jou ook, Annie? ”

„Ja — ze smaken niet meer naar carton zoals de laatste tijd, ” zei Annie. „Timmy, jouw gouden tijd is voorbij nu we onze eetlust terughebben. ”

„Hij was een prima vuilnisbak toen we ziek waren, nietwaar! ” zei Dick. „Alles wat wij lieten liggen verdween in zijn maag! O, als ik nog aan die gekookte vis denk, die we moesten eten! Hij smaakte net als een gekookt breiwerkje. "

Ze lachten — en begonnen weer te hoesten. De chauffeur schudde zijn hoofd. „Jullie hoesten lelijk! ” zei hij. „Dat doet me denken aan de tijd, toen bij ons de hele familie de kinkhoest had: alle twaalf. Als er een begon te gieren, volgde prompt het hele stel zijn voorbeeld en dan leek het wel, alsof er luchtalarm gegeven werd! ”

Daar moesten de kinderen weer om lachen — en hoesten natuurlijk. Maar ze ergerden zich nu geen van allen meer aan het kuchen — want dat zou spoedig afgelopen zijn als ze op de plaats van bestemming aangeland waren en ze naar hartelust konden skiën, ravotten in de sneeuw en sleeën.

Het was een lange tocht. Toen ze gegeten hadden, vielen de kinderen in slaap en de chauffeur moest lachen toen hij hen zag zitten dommelen. Timmy was de enige, die niet sliep en hij wurmde zich heel voorzichtig tussen George en Annie in, voor het raampje; jammer dat het raampje niet open was, dacht hij, want dan had hij z’n grote neus naar buiten kunnen steken.

Om een uur of vier stopten ze in een dorpje om thee te drinken en ze waren allemaal blij dat ze hun benen konden strekken. Timmy danste van vreugde en rende heen en weer en hij was teleurgesteld toen hij merkte dat ze alleen maar even de reis onderbraken; hij had gehoopt dat ze het doel van de tocht al bereikt hadden. Maar toen hij in het café lekkere broodjes kreeg met boter erop, vergat hij zijn teleurstelling weer gauw. Tot groot vermaak van de kinderen likte hij eerst alle boter van het broodje, dat hij kreeg.

„Dat zou ik ook wel eens willen doen, Timmy, ” zei Annie. „Maar het is nu eenmaal niet netjes. Hé, zeg — geen boter aan mijn schoenen smeren — ga een eindje bij me vandaan met dat broodje van je! ”

Ze aten elk twee broodjes en dronken een kop warme thee. Julian kocht een paar koeken met chocolade erop; want hoewel hij twee broodjes op had, had hij nog honger.

„Wat een genot om weer te kunnen eten als je weken lang geen brood hebt kunnen zien, ” zei hij. „We moeten toch wel erg ziek geweest zijn, want we wilden zelfs geen ijs, hoewel moeder geprobeerd heeft ons ermee te verleiden! ”

„Ik ben nog steeds een beetje slap in mijn benen! ” zei Annie toen ze terug liepen naar de auto. „Maar dat rare gevoel, dat ze niet bij me horen, ben ik gelukkig kwijt. ”

Ze gingen verder. Ze waren nu in Wales en in de verte konden ze de bergen al zien. Het was een heel heldere avond en hoewel de toppen van de bergen met sneeuw bedekt waren, lag er op het land waar ze doorheen reden lang niet zoveel sneeuw als ze gezien hadden in de streek waar ze woonden.

„Ik hoop maar dat de sneeuw niet juist gaat smelten nu wij komen, ” zei Dick. „Daar boven in de bergen ligt wel genoeg, geloof ik — maar hier beneden in de dalen is er maar weinig sneeuw! ”

Ze passeerden een wegwijzer en Julian keek wat erop stond. Hij meende in het voorbijgaan Cymryhlli te kunnen lezen en riep de naam naar de chauffeur.

„Hebt u die wegwijzer gezien? We zijn nu zeker wel in de buurt van Magga Glen? ”

„Ja, we moeten er nu dicht in de buurt zijn, ” zei de chauffeur. „Ik heb ook al zitten uitkijken naar een wegwijzer. Het verbaast me, dat we er nog niet een gezien hebben. ”

„O, we zijn toch niet verkeerd gereden! ” riep Annie uit. „Het is al bijna donker. ”

De auto reed maar voort. „Goed uitkijken jongens, of we een dorp zien, ” zei Julian. Maar ze zagen geen dorp — ze zagen zelfs geen wegwijzers meer. Het begon al aardig donker te worden, maar gelukkig gaf de maan een beetje licht.

„Weet u zeker dat we op de goede weg zijn? ” vroeg Dick aan de chauffeur. „De weg wordt hoe langer hoe slechter — en het is al een hele tijd geleden dat we een huis gepasseerd zijn. ”

„Ja — misschien zitten we op de verkeerde weg, ” gaf de chauffeur toe en minderde vaart. „Hoewel ik heus niet zou weten waar we verkeerd gereden kunnen zijn. We moeten intussen vlak bij de zee gekomen zijn. ”

„Kijk — daar is een dwarsweg! ” riep George uit, toen ze langzaam verder reden. „Ik geloof dat ik ook een wegwijzer zie staan! ”

Ze stopten bij het bordje, dat langs de kant van de weg stond. „Er staat geen Magga Glen op, ” zei Dick teleurgesteld. „Er staat, De Oude Toren' op — meer niet. Zou dat de naam van een dorpje zijn — of van een huis? Waar is de kaart? ”

De chauffeur had geen kaart. „Ik gebruik er bijna nooit een, ” zei hij, „maar er staan in deze streek verbazend weinig wegwijzers en ik heb er nu spijt van dat ik geen kaart meegenomen heb. Ik geloof dat we maar het beste die dwarsweg in kunnen rijden en bij de Oude Toren naar de weg gaan vragen. ”

En dus zwenkte de wagen rechtsaf en reed langzaam een steile, kronkelende weg op.

„We gaan tegen een berg op, ” zei Annie die naar buiten staarde. „Ik geloof dat ik iets zie — een gebouw — een huis met torens — ja, dat moet het zijn! ”

De auto stopte voor een grote houten deur. Er hing een groot bord op, waarop alleen maar stond: „GEEN TOEGANG”.

„Hm, dat is aardig, ” bromde de chauffeur. „Geen toegang. Waarom niet? Wacht eens even — ik geloof dat ik daar een soort van portiershuisje zie. Misschien kunnen ze me daar de weg wijzen! ”

Maar het portiershuisje leverde even weinig resultaat op als het grote hek. Er brandde nergens licht en hoewel de chauffeur met zijn vuisten op de deur bonsde deed er niemand open. Wat moesten ze nu doen?

Hoofdstuk III

HET EINDE VAN DE TOCHT

„Er zal niets anders opzitten dan dat we omdraaien en terugrijden, ” zei Dick, toen de chauffeur weer achter het stuur was gaan zitten.

„Nee, wacht even — ik zal eerst eens kijken of ik ergens licht zie branden, ” zei Julian en stapte uit. „Misschien zie ik het huis als ik een eindje de oprijlaan inloop. Zover kan het niet zijn. Annie kon het immers zien liggen toen we tegen de heuvel op reden. ”

Bij het licht van de koplampen van de auto bekeek hij het grote houten hek. „Er hangt een groot hangslot op, ” riep hij. „Maar ik geloof dat ik er wel overheen kan klimmen. Ik zie in ieder geval ergens licht branden, maar ik weet niet of het hier ver vandaan is. ”

Maar voor hij over het hek had kunnen klimmen, hoorde hij erachter een geritsel, onmiddellijk gevolgd door een dreigend gegrom. Julian hoorde, hoe een beest aan de andere kant met een vaart tegen het hek op sprong.

De chauffeur liep haastig terug naar de auto en smeet het portier achter zich dicht. Julian stapte ook gauw weer in; blijkbaar kon hij toch nog wel hard lopen als het moest, ook al was hij pas ziek geweest!

Timmy ging tekeer als een bezetene en het liefst zou hij dwars door de ruit van de auto heen gesprongen zijn. Het geblaf en gejank vlak achter het hek duurde voort — en de hond sprong telkens met zo’n vaart tegen het hek op, dat het ervan schudde.

„Laten we maken dat we wegkomen, ” zei de chauffeur bleek. „Oei, ik ben blij dat we aan deze kant van het hek zitten en niet aan de andere kant. Wat een herrie! Ik geloof dat het mónster in staat is je te verscheuren! Hoewel die hond van jullie ook danig tekeer kan gaan! ”

Timmy was buiten zichzelf van woede. Waarom gaven ze hem geen kans die andere hond eens even van katoen te geven! George probeerde hem te kalmeren maar hij bleef blaffen! De chauffeur liet de auto achteruit rijden en begon heel voorzichtig te draaien. Hij moest een paar keer heen en weer rijden, voor hij het voor elkaar had. De weg was weliswaar niet zo smal, maar aan de rechterkant van het hek was een steile afgrond.

„De mensen die daar wonen zijn blijkbaar doodsbenauwd voor inbrekers! ” zei Dick. „Hoewel ik niet begrijp waarom, want het is hier verschrikkelijk eenzaam. Wat is er, chauffeur? "

„Er is iets niet in orde, ” zei de chauffeur, die de auto nu weer met de neus in de goede richting had gemanoeuvreerd. „De wagen rijdt eensklaps zo zwaar. Net alsof ik met de voet op de rem rijd. ”

„Misschien doet u dat wel, ” zei Julian.

„Nee, dat doe ik niet, ” zei de chauffeur kort. „Dat wil zeggen: maar een heel klein beetje. De weg is, hier tamelijk steil zoals je ziet en ik moet zorgen dat we niet met een reuze vaart naar beneden schieten. Ik voel er niet veel voor om in donker in dat ravijn terecht te komen! Wat is er toch met die auto aan de hand? Hij kruipt over de weg! ”

„Ik verbeeld me, dat hij ook erg langzaam naar boven reed, ” zei Dick. „De weg is steil — maar toch kreeg ik de indruk dat het de wagen erg veel moeite kostte er tegenop te rijden. ”

„Ja, nu je het zegt: die indruk had ik ook, ” bromde de chauffeur. „Maar ik dacht dat de weg steiler was dan je zo op het eerste gezicht zou zeggen. Wat zou er met de wagen aan de hand zijn? Nu rem ik helemaal niet meer en ik geef vol gas — en toch rijden we niet harder dan twintig kilometer. Het lijkt wel, alsof er een enorm gewicht achteraan hangt! ”

Het was heel vreemd. Julian maakte zich bezorgd. Hij had helemaal geen zin om de nacht in de auto te moeten doorbrengen, hier in deze koude, verlaten streek — vooral niet omdat het intussen weer was gaan sneeuwen! De maan was achter zware wolken verdwenen en het was buiten nu stikdonker.

Eindelijk bereikten ze de voet van de heuvel. De chauffeur zuchtte opgelucht — en gaf toen eensklaps een uitroep van verbazing.

„Wat is dat nu? De auto is weer in orde! Hij trekt als een locomotief! Oei — dat is een pak van m’n hart! Ik was bang dat hij ons in de steek zou laten en dat we de nacht langs de kant van de weg zouden moeten doorbrengen. "

De auto snorde weer langs de besneeuwde weg en dat deed hun allemaal veel genoegen. „Er heeft blijkbaar iets aan het mechanisme gemankeerd, maar ik ben een boon als ik weet wat het is! ” zei de chauffeur. „Jongens, nu moeten we scherp uitkijken naar een wegwijzer of een huis! ”

Het duurde niet lang of ze kwamen bij een wegwijzer en George zag hem het eerst. „Halt! ” schreeuwde ze, „daar staat een wegwijzer. ”

De auto stopte er vlak naast en ze tuurden allemaal gespannen naar het bordje. „Magga Glen! Hoera! ”

„Linksaf! ” zei de chauffeur en liet zijn wagen een zijweg indraaien. Het was maar een landweggetje, maar in de verte op de helling van een heuvel zagen ze een huis liggen, waarvan de ramen verlicht waren. Dat moest de boerderij van de oude mevrouw Jones zijn!

„O, gelukkig! ” zei Julian. „Daar moeten we zijn. Ik ben blij dat we aangekomen zijn, voor het harder gaat sneeuwen. Je kunt al bijna niet meer door de voorruit naar buiten kijken. ”

Ja — het was de boerderij. Een paar honden begonnen hard te blaffen toen de auto het erf op reed en Timmy gaf onmiddellijk antwoord, wat in de auto een oorverdovend lawaai maakte.

De chauffeur stopte voor de deur van de boerderij, maar voor hij het portier openmaakte, keek hij eerst goed of niet een van de blaffende honden om de auto heen sprong. De voordeur van de boerderij ging open en een oud vrouwtje kwam naar buiten; ze was nog even recht van lijf en ledenals de kinderen!

„Kom erin, kom erin! ” riep ze. „Het is koud buiten en het sneeuwt! Morgan zal de bagage wel naar binnen brengen. Kom maar! ”

De vier kinderen voelden pas hoe moe ze waren toen ze uit de auto stapten. Annie struikelde bijna want weer had ze een gevoel alsof haar benen niet van haar waren en Julian moest haar een arm geven. Voorzichtig lopend over de pas gevallen sneeuw, gingen ze naar binnen. Timmy was de enige, die totaal geen gebrek aan energie scheen te hebben! Een man, die naar buiten gekomen was om te helpen met de bagage, groette hen in het voorbijgaan.

De oude dame ging hen voor naar een grote, heerlijk warme kamer en verzocht hen te gaan zitten. „Wat een reis voor jullie! ” zei ze. „Jullie zien er moe uit. Ik had met de thee op jullie gerekend, maar het is nu al zo laat dat jullie wel trek in eten zullen hebben, denk ik. ”

Julian zag dat dicht bij de haard een tafel gedekt stond. Hij was erg moe, maar toen hij al die lekkere dingen op de tafel zag staan, kreeg hij eensklaps een geweldige honger. Hij glimlachte naar de vriendelijke oude vrouw. Haar haren glansden als zilver en haar oude gezicht was vol kleine rimpeltjes — maar haar ogen waren nog zo scherp als die van een vogeltje.

„En dit is Timmy, ” zei George en Timmy gaf de oude vrouw onmiddellijk een poot.

„Neemaar — het gebeurt niet vaak dat een hond zo beleefd is, ” zei de oude vrouw. „Wij hebben er zeven maar er is er niet een bij die een poot geeft — zelfs niet al zou de koningin zelf binnenkomen! ”

Het geblaf van de honden had opgehouden. Er was er niet een in de boerderij; de kinderen vermoedden dat ze ergens in een kennel waren.

„Gaan jullie je wassen en een beetje opknappen, ” zei mevrouw Jones, „dan zal ik intussen thee zetten. Jullie zien er verkleumd en hongerig uit. Ga maar door die deur en de trap op naar boven, dan vind je vanzelf waar je zijn moet. De hele bovenverdieping is voor jullie — niemand zal je daar storen. ”

De kinderen openden de deur en zagen een smalle gang, waarin een kaars brandde. Een smalle stenen trap leidde naar boven en ook daar brandde een kaars. De trap was steil en de kinderen klommen moeizaam naar boven, want ze waren stijf van de lange rit.

Boven waren twee slaapkamers tegenover elkaar. Ze waren precies gelijk; er stonden tafeltjes in met waskommen en in iedere kom een kan warm water, waar omheen een handdoek gewikkeld was. In kleine open haarden brandden houtvuren en de vlammen hiervan gaven bijna nog meer licht dan de kaarsen.

„Jullie nemen deze kamer, meisjes, Dick en ik de andere, ” zei Julian — „Neemaar — kijk eens! Een open haard in de slaapkamer. Wat een luxe! ”

„Ik ga vroeg naar bed en dan heerlijk naar de vlammen liggen kijken, ” zei Annie. „Ik ben blij, dat het niet koud is in de kamers. Ik zou vast en zeker weer gaan hoesten als het hier koud was. ”

„We hebben vandaag al lang zoveel niet gehoest, ” zei Dick en natuurlijk kreeg hij vlak daarna een hoestbui. De oude vrouw beneden hoorde hem en riep naar boven: „Jullie moeten opschieten en beneden in de warme kamer komen! ”

Korte tijd later zaten ze weer in de gezellige woonkamer. Er was niemand anders in de kamer, behalve mevrouw Jones die theeschonk.

„Komen er nog meer mensen thee drinken? ” vroeg George, om zich heen kijkend. „Al dat eten is toch zeker niet alleen voor ons? ”

„Jawel hoor, ” zei de oude vrouw en begon grote plakken ham te snijden. „Dit is jullie eigen kamer — de kamer die ik ’s zomers altijd verhuur aan families. Aan de achterkant van het huis hebben we zelf een grote woonkeuken. Jullie kunnen hier doen wat je wilt — zoveel herrie maken als je maar wilt — niemand zal je horen want de muren zijn dik! ”

Toen ze hun alles gegeven had wat ze nodig hadden, knikte ze vriendelijk en verliet de kamer De kinderen keken elkaar aan.

„Ik vind haar erg lief, ” zei Annie. „Ze moet al heel oud zijn, want ze is een tante van Jenkins. Maar haar ogen schitteren nog zo helder! ”

„Ik voel me al een heel stuk beter, ” zei Dick en zette zijn tanden in de ham. „George, geef Timmy ook iets. Hij stoot me voortdurend aan en ik kan echt niets van mijn ham missen. ”

„Hij mag wel een stukje van mij hebben, ” zei George. „Ik dacht dat ik honger had — maar dat valt tegen. Ik voel me eensklaps heel moe. ”

Julian keek haar aan. Ze zag er moe uit. „Eet je bord leeg, ” zei hij, „en ga naar bed. Morgen kun je je koffer uitpakken. Je bent natuurlijk erg moe van die lange rit! Annie ziet er lang zo moe niet uit als jij! ”

De oude mevrouw Jones kwam binnen en gaf Julian onmiddellijk groot gelijk toen hij vertelde dat ze direct naar bed zouden gaan als ze gegeten hadden. „Jullie kunnen morgen opstaan wanneer je wilt, ” zei ze. „Kom maar even naar de keuken om te zeggen dat je beneden bent. Je kunt hier doen en laten wat je wilt! ”

Maar wat ze op dat moment het liefst wilden doen was naar bed gaan en inslapen bij het licht van de open haard. O, wat zou het heerlijk zijn om tussen die schone lakens te kruipen en je ogen dicht te doen! Maar Timmy dacht er anders over. Hij hield een hele tijd de wacht bij de deur van George’s kamer, voor hij naar haar bed sloop. Die goeie Timmy!

Hoofdstuk IV

IN DE OUDE BOERDERIJ

De kinderen sliepen die nacht onafgebroken door. Misschien hoestten ze nog wel af en toe, maar dat merkten ze niet eens! Timmy was de enige, die af en toe een oog opende, zoals hij meestal deed als hij voor het eerst in een vreemd huis sliep.

Hij schrok, als een van de brandende blokken in de haard in elkaar zakte of hij staarde strak naar de lange rode vuurtongen, die oplaaiden naar de schoorsteen, als een houtblok eensklaps fel begon te branden. Als er buiten een uil riep, spitste hij zijn oren.

Maar tenslotte viel ook hij in slaap. Als de oude mevrouw Jones gezien had, dat hij aan het voeteneind van George’s bed lag, zou ze er beslist iets van gezegd hebben!

Julian was de volgende ochtend het eerst wakker. Hij hoorde vaag de geluiden van de boerderij door het raam van zijn slaapkamer naar binnen dringen: het roepen van de ene knecht tegen de andere — het geloei van de koeien — het geblaf van een hond of het gekraai van een haan. Allemaal geluiden, die prettig waren om naar te luisteren als je lekker warm in je bed lag.

Hij keek op zijn horloge. Goeie help, het was al bijna negen uur! Wat moest mevrouw Jones wel van hen denken? Hij sprong uit bed en ging gauw zijn broer wakker maken.

„Het is al bijna negen uur, ” zei Julian en liep meteen door naar de wastafel. Nu was er alleen maar koud water in de grote porceleinen kan maar dat kon hem niet schelen. Het was in de slaapkamer nog warm, hoewel het vuur in de haard uitgegaan was. De zon scheen vrolijk naar binnen maar het moest die nacht hard gesneeuwd hebben want alles was wit.

„Mooi, ” zei Julian naar buiten kijkend. „We kunnen slee-en. Maak de meisjes wakker, Dick. ”

Maar de meisjes waren al wakker, want Timmy had de jongens heen en weer horen lopen en hij was jankend bij de deur gaan liggen. George rekte zich uit.

„Annie — hoe voel jij je? Ik voel me puik! ” zei George tevreden. „Weet je wel dat het al bijna negen uur is? We hebben meer dan twaalf uur geslapen, geen wonder dat we ons zo fit voelen! ”

„Ja, zo voel ik me ook, ” zei Annie met een enorme geeuw. „O kijk eens, ik heb Timmy ook aan het gapen gemaakt. Heb jij goed geslapen, Timmy? ”

„Woef! ” blafte Timmy en krabbelde aan de deur. „Hij wil z’n ontbijt hebben, ” zei George. „Wat zouden we krijgen? Ik heb eigenlijk wel trek in ham en eieren — sjonge, ik had niet gedacht dat ik ooit nog weer trek in eten zou krijgen! Brr — wat is dat waswater koud! ”

Ze waren allemaal tegelijk beneden. In de grote zitkamer brandde de haard al. De tafel stond gedekt en ze waren nog maar net beneden of mevrouw Jones kwam binnen. „Goeiemorgen, allemaal! ” zei ze vriendelijk. „Het wordt een prachtige dag vandaag! En een sneeuw dat er gevallen is vannacht! Wat willen jullie bij het ontbijt hebben — ham en eieren — varkensworstjes —”

„Ik graag ham en eieren, ” zei Julian onmiddellijk en zo dachten de anderen er ook over. Mevrouw Jones verliet de kamer en de kinderen wreven zich in de handen.

„Ik dacht, dat we alleen maar brood, boter en jam zouden krijgen, ” zei Dick. „Kijk eens, wat een room er op die melk drijft. Als ik groot ben ga ik ook op een boerderij wonen! ” „Woef! ” blafte Timmy goedkeurend. Hij hoorde andere honden blaffen en liep naar het raam om naar buiten te kijken. George lachte. „Je mag niet vergeten, dat je hier slechts een gast bent, Timmy! ” zei ze. „Denk eraan dat je je netjes gedraagt, als je die andere honden ontmoet. Geen opschepperij dus. ”

„Het zijn tamelijk grote honden, ” zei Dick, die bij Timmy voor het raam was gaan staan. „Echte herdershonden. Zeg, wat zou dat voor een hond geweest zijn, die zo tegen ons te keer ging achter het houten hek, toen we gisteravond bij de Oude Toren stopten. Weten jullie het nog? ”

„Ja, ik vond het helemaal niet prettig, ” zei Annie. „Het was net iets uit een nare droom — eerst verdwalen, dan langs dat kronkelweggetje naar boven rijden en tenslotte dat nare bord op het hek vinden. Er was niemand, aan wie we de weg konden vragen. En wat ging die hond te keer aan de andere kant van het hek! Maar het gekste vond ik, dat de auto niet harder wilde rijden, toen we de berg weer afreden. ”

„Ja, dat was een gekke geschiedenis, ” zei Dick. „O — daar komt het ontbijt. Mevrouw Jones, het lijkt wel of u op acht mensen gerekend hebt, in plaats van op vier! ”

Ze werd gevolgd door een man met een grote zwarte haardos, helder blauwe ogen en een strenge mond. „Dat is mijn zoon, Morgan, ” zei ze. De kinderen keken vol ontzag naar de reus.

„Dag meneer, ” zeiden Julian en Dick tegelijk en Morgan knikte nadat hij hen even snel aangekeken had. De meisjes glimlachten en hij knikte ook naar hen, maar hij zei niets. Hij liep dadelijk door naar buiten.

„Hij zegt niet veel, ” zei de oude vrouw. „Morgan, bedoel ik. Maar een stem dat hij heeft, als hij boos is! Zonder overdrijving: dan kun je hem een kilometer ver horen! De schapen zijn heel bang voor hem, als hij gaat schreeuwen. ”

Julian twijfelde niet aan haar woorden.

„De honden, die je hoort blaffen, zijn van hem, ” ging de oude vrouw verder. „Hij heeft er drie. Ze gaan overal met Morgan naartoe. Hij houdt veel van zijn honden. Mensen kunnen hem niet zoveel schelen! Bij de schapen op de heuvels heeft hij ook nog vier honden — en geloof me, als Morgan op het erf zou gaan staan en hij zou die honden roepen, dan zouden ze hem horen en zo snel als ze konden naar hem toe rennen! ”

De kinderen lachten, maar ze geloofden het verhaal van de oude vrouw. Ze zouden Morgan best eens willen horen roepen: het moest de moeite waard zijn!

Ze deden een aanval op hun ontbijt en hoewel ze geen kans zagen alles, wat mevrouw Jones op tafel gezet had op te eten, kwamen ze toch een heel eind! Timmy hielp dapper mee!

„Zeg Julian, ” zei Dick, toen ze klaar waren met eten, „moeten we niet opbellen naar huis, dat we veilig en wel aangekomen zijn? ”

„O, dat is waar ook, ” zei Julian. „Dat had ik gisteravond al willen doen. Ik zal nu meteen gaan bellen, als mevrouw Jones het goed vindt. Jongens, kijk eens — is dat niet onze chauffeur die er vandoor gaat? Hij heeft hier blijkbaar geslapen. ”

De chauffeur wilde net in zijn auto stappen, toen hij Julian op het raam hoorde tikken. Hij kwam naar binnen.

„Ik ga er vandoor, ” zei hij. „De oude dame heeft me gisteravond een bed in de schuur gegeven — ik heb nog maar zelden zo lekker geslapen! Zeg, ik weet nu waarom de auto zo langzaam reed, toen we gisteravond de heuvel op reden naar de Oude Toren en later toen we weer naar beneden gingen. ”

„O ja? ” vroeg Julian belangstellend. „Wat was dat dan? ”

„Het had niets met de auto te maken, ” zei de chauffeur, „ik ben blij dat ik dat nu weet. Het kwam door die heuvel. ”

„Wat bedoelt u? ” vroeg Dick verbaasd.

„De vrouw van de schaapherder vertelde me dat ze denken dat er een of andere magnetische kracht diep in de heuvel zit, ” zei de chauffeur. „Als de postbode met zijn fiets naar boven gaat, gebeurt hetzelfde. De fiets is dan zo zwaar als lood en hij kan de trappers bijna niet rondkrijgen; als hij afstapt en de fiets duwt is het niet veel beter. En dus laat hij tegenwoordig zijn fiets beneden staan en gaat te voet naar boven! ”

„O — dus die geheimzinnige magnetische kracht trok gisteravond zo hard aan de auto, dat hij bijna niet vooruit kon komen, ” zei Julian. „Eigenaardig! Dan moet er een of ander sterk magnetisch metaal in de grond zitten. Is dat met alle auto’s zo? ”

„Ja — niemand gaat met een auto naar boven, als het niet heel erg nodig is, ” zei de chauffeur. „Gek, hè? ’t Is toch wel een rare heuvel, als je het mij vraagt — met dat bord op het hek! "

„Wie zou er wonen? ” vroeg Dick.

„Alleen maar een oude dame, ” zei de chauffeur. „Ze zeggen dat ze niet goed bij haar verstand is — ze wil niemand binnen laten! Dat hebben wij gemerkt. Het spijt me, dat ik gisteravond verkeerd gereden was — maar jullie zijn toch veilig en wel aangekomen. Jullie zullen het hier goed hebben! ”

Hij liep naar de deur, stak zijn hand op en verdween. Ze zagen hem in zijn auto stappen en wegrijden.

„Zou er genoeg sneeuw liggen om te kunnen sleeën? ” vroeg George. „Kom mee, dan gaan we naar buiten — maar dassen om, jongens! De wind zal hier in de heuvels nog wel koud zijn, en ik voel er niets voor weer verkouden te worden. Voorlopig heb ik genoeg van de griep! ”

Ze trokken allemaal een dikke winterjas aan, deden een das om en zetten een wollen muts op. Mevrouw Jones knikte goedkeurend, toen ze hen zag. „Heel verstandig, kinderen, ” zei ze. „Het is koud, maar gezond weer! Pas op met die hond van je, jongeman — laat hem pas vrij rondlopen als je een flink eind van de boerderij verwijderd bent, anders gaat hij misschien vechten met een van Morgans honden. ”

George vond het geweldig, dat ze voor een jongen aangezien werd en glimlachte. Ze dwaalden eerst om de boerderij en Timmy was boos omdat hij aan de lijn moest lopen. Hij rukte er telkens aan want hij wilde op onderzoek uitgaan. Maar George gaf hem geen kans. „Niet voor je vriendschap gesloten hebt met al die andere honden, ” zei ze. „Waar zouden ze zijn? ”

„Met Morgan mee, de hei op, denk ik, ” zei Dick. „Kom — dan gaan we naar de koeien kijken. Ik vind de geur in een koeiestal heerlijk. ”

Het zonnetje was doorgebroken, de wind bleef koud, maar toch voelden de kinderen zich weer sterk en gezond en hoesten deden ze bijna helemaal niet meer.

„Ik geloof, dat ik Timmy nu wel een poosje kan laten rondlopen, ” zei George. „Die andere honden zijn nergens te bekennen. ” Timmy ging er vrolijk blaffend vandoor. Snuffelend verdween hij om de hoek van de schuur.

En toen gebeurde er iets ontzettends! Een oorverdovend geblaf brak los en de kinderen bleven als versteend staan. Dat was niet een hond, dat waren er geen twee — dat moesten er minstens twaalf zijn! Ze renden zo hard als ze konden naar de hoek van de schuur en daar zagen ze Timmy staan. Arme Timmy stond zo dicht mogelijk tegen de wand van de schuur gedrukt en hij gromde, blafte en hapte naar drie andere honden, die hem van alle kanten belaagden!

„Nee, George, niet naar Timmy toe gaan! ” schreeuwde Julian, die zag dat George van plan was Timmy te hulp te snellen. „Die honden zijn gevaarlijk! ”

Maar wat gaf George daar om? Ze rende naar Timmy, ging vlak voor hem staan en schreeuwde tegen de drie andere honden: „Maak dat je weg komt! Vooruit, maak dat je weg komt, zeg ik! ”

Hoofdstuk V

HET HAD ERGER KUNNEN ZIJN!

Maar de drie aanvallers namen helemaal geen notitie van George. Timmy — die wilden ze hebben! Waar kwam die vreemde hond vandaan en hoe haalde hij ’t in zijn hoofd om bij hen binnen te dringen, dachten ze. Ze probeerden hem te pakken te krijgen, maar George week geen duimbreed en zwaaide met haar riem. Julian wilde haar te hulp komen — en toen stootte Timmy eensklaps een gejank uit; hij was gebeten!

Mevrouw Jones kwam naar buiten hollen en de kinderen waren verbaasd toen ze zagen hoe hard het oude mensje nog kon lopen. „Tang! Bob! Dai! ” riep ze, maar de honden luisterden niet naar haar. En toen klonk ergens vandaan een stem... Een stem die over het erf weergalmde alsof hij uit een geluidsversterker kwam.

„DAI! BOB! TANG! ”

Nu hielden de honden eensklaps op; ze bleven even doodstil staan en gingen er toen met een vaart vandoor.

„Gelukkig, dat was Morgan! ” zei het oude vrouwtje, een sjaal om zich heen trekkend. „Hij hoorde het geblaf. O lieve kind — hebben ze je kwaad gedaan? ” Ze greep George bij haar arm en keek haar bezorgd aan.

„Ik weet het niet. Ik geloof van niet, ” zei George een beetje beduusd. „Timmy is gewond. O, Timmy, schat, waar hebben ze je gebeten? ”

„Woef! ” blafte Timmy, die helemaal niet bang meer was nu de andere honden de aftocht geblazen hadden. George knielde naast hem neer in de sneeuw en gaf een gil. „Ze hebben hem in zijn hals gebeten — o, kijk eens! Hij bloedt! Arme Timmy! Waarom heb ik je niet aan de lijn gehouden? ”

„Het is niet zo erg, George, ” zei Julian, naar de wond kijkend. „De andere hond heeft hem precies in zijn halsband gebeten — kijk maar. De tanden zijn door de halsband heen gegaan en hebben net even de hals geraakt. Het is eigenlijk niet meer dan een schrammetje. ”

Annie zag bleek en leunde tegen de muur en Dick had een gevoel, alsof zijn benen weer slap begonnen te worden. Hij dacht eraan, wat er gebeurd zou zijn als een van de drie honden George gebeten had in plaats van Timmy! Die George! Als het om Timmy ging, was ze zo dapper als een leeuw!

„O, wat een vervelende geschiedenis! ” zei mevrouw Jones hoofdschuddend. „Waarom heb je hem los gelaten, jongen?

Je had moeten wachten tot Morgan er was met zijn honden; hij zou hun duidelijk gemaakt hebben dat Timmy een vriend van hen is! ”

„Ja, dat weet ik, ” zei George die nog steeds geknield lag naast Timmy. „Het is mijn schuld. Timmy, ik ben zo blij dat je alleen maar een schrammetje hebt opgelopen. Mevrouw Jones, hebt u jodium? Ik moet er onmiddellijk jodium op doen. ”

Maar voor mevrouw Jones antwoord had kunnen geven, kwam Morgan uit de schuur tevoorschijn. Zijn drie honden volgden hem gehoorzaam.

„Wat? ” Hij keek de vier kinderen en zijn moeder vragend aan.

„Jouw honden vielen deze aan, ” legde zijn moeder uit. „Je schreeuwde net op tijd, Morgan. Hij is niet ernstig gewond. Je had die jongen moeten zien — de jongen van wie de hond is — hij ging voor Timmy staan en hield Tang, Bob en Dai van hem af! ”

Julian moest glimlachen toen hij haar voortdurend over George hoorde praten als over een jongen — maar zoals ze daar stond met haar trainingsbroek, een ijsmuts op haar korte haren, leek ze verbazend veel op een stevige jongen.

„Gaat u alstublieft mee een beetje jodium halen! ” zei George bezorgd, toen ze een bloeddruppel uit Timmy’s hals in de witte sneeuw zag vallen. Morgan kwam een stap naar voren en boog zich over Timmy heen.

Hij liet een minachtend gesnuif horen en richtte zich weer op. „Die mankeert niets, ” zei hij en liep weg.

George keek hem boos na. Zijn honden hadden Timmy aangevallen en gebeten — en hij vond het niet eens de moeite waard te zeggen, dat het hem speet! Ze was zo boos dat er tranen in haar ogen schoten. Ze schaamde zich en vocht er tegen.

„Ik geloof niet dat ik hier wil blijven, ” zei ze langzaam en duidelijk. „Die honden zullen Timmy vast en zeker weer aanvallen. Ze zouden hem wel kunnen vermoorden. Ik ga naar huis. "

„Kom, kom, je bent van streek, ” zei mevrouw Jones vriendelijk en nam George bij haar arm.

„Ik ben helemaal niet van streek. Maar ik ben boos, omdat mijn hond zonder reden aangevallen is — hij had niets gedaan. Ik weet zeker, dat ze hem weer zullen aanvallen. En ik wil zijn hals verbinden. Ik ga naar binnen. ”

Met opgeheven hoofd en tranen van woede in haar ogen liep ze weg. Timmy volgde haar gedwee. Het was niets voor George om te huilen, waar anderen bij waren. Maar ze was nog niet helemaal hersteld van de griep. De andere drie keken elkaar eens aan.

„Ga met haar mee, Annie, ” zei Julian en Annie rende George gehoorzaam achterna. Julian wendde zich tot het oude vrouwtje.

„U moet hier niet in de kou blijven staan, ” zei hij, want hij zag dat ze rilde en haar sjaal dichter om zich heen trok. „George draait wel weer bij. U moet maar geen aandacht schenken aan wat ze zegt. ”

„Ze! Maar is ze dan geen jongen? ” riep mevrouw Jones verbaasd uit. „Is ze een meisje — en dan zo dapper? Nee-maar, zoiets heb ik nog nooit gezien! Wat zal Morgan daar wel van zeggen! Maar ze zal toch niet naar huis gaan, hoop ik? "

„Nee, ” zei Julian en hoopte dat hij de waarheid sprak. Bij George kon je zoiets nooit vooruit zeggen! „Ze komt er wel weer overheen. Ze zal al een heleboel gerustgesteld zijn, als we haar een beetje jodium geven. Ze is altijd bang voor ontsteking, als Timmy een wond opgelopen heeft! ”

„Kom dan maar mee, ” zei mevrouw Jones en haastte zich terug naar de boerderij. Julian wilde haar een arm geven, want het was lastig lopen in de gladde sneeuw, maar daar wilde ze niets van weten. Ze was een krasse oude vrouw!

George was met Timmy in de woonkamer. Ze had een bakje water gehaald en was bezig de wond uit te wassen, nadat ze eerst Timmy’s halsband losgemaakt had.

„Ik zal een beetje jodium voor je halen, jongen, ” zei mevrouw Jones, die alweer vergeten was dat George een meisje was. Ze haastte zich naar haar keuken en kwam even later terug met een klein flesje jodium. George deed een beetje op de wond en Timmy bleef geduldig staan want hij vond het heerlijk dat er zoveel drukte over hem gemaakt werd. Maar hij jankte wel even toen de jodium begon te bijten. George streelde hem en prees hem.

„Ik wed, dat hij zich helemaal onder de jodium zou laten smeren, George — als je maar een heleboel drukte over hem maakte, ” zei Dick lachend.

George keek hem aan. Ze lachte niet. „Hij had wel dood kunnen zijn, ” zei ze. „Als die honden hem weer te lijf gaan, zullen ze hem vast en zeker dood bijten! Ik ga terug naar huis — niet naar jouw huis, Ju — maar naar mijn eigen huis, naar Huize Kirrin! ”

„O, stel je toch niet zo aan, George, ” zei Dick geprikkeld. „Je doet net alsof Timmy levensgevaarlijk gewond is. Hij heeft alleen maar een schrammetje! Waarom moet je een vacantie, die zo goed begonnen is, nu bederven? "

„Ik vertrouw die drie honden niet, ” zei George koppig. „Ze zullen op Timmy loeren — ik weet het zeker. Ik zal jullie vacantie heus niet bederven — maar ik ga naar huis. ”

„Kom, wacht nu nog een dag, ” zei Julian in de hoop dat George — als ze dat deed — zou inzien hoe dom ze zich gedroeg. „Een enkele dag nog. Dat is toch niet te veel gevraagd. Mevrouw Jones zal het erg vervelend vinden als je er zomaar vandoor gaat — en bovendien zal het erg moeilijk zijn om het zo te regelen dat je vandaag nog vertrekken kunt want alles ligt onder de sneeuw. ”

„Goed, ” zei George onvriendelijk. „Ik zal tot morgen blijven. Dan heeft Timmy ook gelegenheid een beetje over de schrik heen te komen. Maar morgen ga ik beslist weg! ”

„Timmy is helemaal niet geschrokken, ” zei Annie. „George, hij had ’t op zijn eentje tegen alle drie honden opgenomen als jij hem niet te hulp gekomen was. Nietwaar, Timmy? ” „Woef! ” blafte Timmy, die het roerend met haar eens was. Hij kwispelde heftig met zijn staart. Dick lachte. „Die Timmy! ” zei hij. „Jij voelt er niet voor om naar huis te gaan? ” „Woef! ” zei Timmy gehoorzaam en kwispelde nog harder. George trok een boos gezicht — een van haar beruchte boze gezichten — en Julian stootte de anderen aan om hen te waarschuwen dat ze haar verder niet moesten plagen. Stel je voor, dat George eensklaps van gedachten veranderde en toch nog halsoverkop naar huis wilde gaan!

„Laten we een wandeling gaan maken, ” zei Dick. „Het is jammer om op zo’n mooie dag binnen te zitten. Annie, ga je mee? ”

„Ja, als George ook gaat, ” zei Annie. Maar George schudde haar hoofd. „Nee, " zei ze, „ik blijf de rest van de ochtend bij Timmy. Gaan jullie maar zonder mij. ”

Annie wilde bij George blijven en dus gingen de jongens samen. Ze genoten van de tintelende, prikkelende berglucht; ze hoestten helemaal niet meer. Wat jammer dat dit gebeurd was! Het bedierf de pret voor hen allemaal — zelfs mevrouw Jones, die ze juist naar buiten zagen komen, keek ongerust.

„Maakt u zich maar geen zorgen meer, mevrouw Jones, ” zei Julian. „Ons nichtje zal er spoedig overheen zijn, denk ik. Ze heeft haar plan om vandaag halsoverkop naar huis te gaan, laten varen. Mijn broer en ik gaan een wandeling maken. Waar kunnen we het best naartoe gaan? ”

„Neem dat pad, ” zei de oude vrouw en wees. „Loop door tot je aan ons zomerhuis komt. Je kunt daar een poosje uitrusten, voor je terugkomt. Mochten jullie zin hebben om daar boven te blijven eten, dan vind je voldoende eten in de grote provisiekast van het huisje. Hier is de sleutel! ”

„O, dank u wel, ” zei Julian verrast. „Dat lijkt me leuk. We hebben erg veel zin om daar boven te blijven lunchen, mevrouw Jones — maar we zullen zorgen dat we vóór donker terug zijn. Wilt u de meisjes zeggen, dat we pas' tegen de avond terugkomen? ”

Fluitend gingen ze op weg. Ze hadden een lange dag voor zich en daar verheugden ze zich op! Want ze deden niets liever dan er een hele dag op uit trekken, nieuwe belevenissen tegemoet!

Het besneeuwde pad leidde al spoedig omhoog. Ze konden de weg gemakkelijk vinden want de zon had de sneeuw een beetje doen smelten. Ze kwamen al spoedig tot de ontdekking, dat hier en daar grote zwarte stenen lagen om het pad aan te geven — die waren er door de boer en zijn knechts neergelegd om ’t hun gemakkelijk te maken de weg naar boven te vinden als alles dik onder de sneeuw lag!

Het uitzicht was schitterend. Hoe hoger ze kwamen, hoe meer heuveltoppen ze konden zien. „Zeg — als er een beetje meer sneeuw gevallen was, wat zouden we hier dan heerlijk kunnen sleeën langs die hellingen, ” zei Dick verlangend. „Ik wou, dat ik m’n ski's vandaag meegenomen had — de sneeuw is dik genoeg. We hadden op de ski's terug kunnen gaan. Sjonge, wat zou dat heerlijk zijn geweest! ”

Na een klimpartij van een paar uur zagen ze eindelijk de berghut liggen, waarvan de oude mevrouw Jones hun verteld had. Ze waren blij, dat het eind van hun wandeling in zicht was want ze verlangden naar rust en naar een stevige maaltijd.

„Die hut is tamelijk groot, ” zei Julian terwijl hij de sleutel in het slot stak. „Het is een klein houten huisje, compleet met ramen en al! ”

Hij deed de deur open en ging naar binnen. Wat een prachtige hut! De slaapplaatsen waren ingebouwd in de houten wand en er stond zelfs een kachel in het huisje. Toen Julian de provisiekast opendeed, gaven de jongens allebei een schreeuw van voldoening! Borden, kopjes, blikken met levensmiddelen — ze vonden alles wat ze nodig hadden.

Toen keken Julian en Dick elkaar aan: ze hadden allebei dezelfde gedachte.

„Zouden we niet hier onze intrek kunnen nemen? Dat zou George ook geweldig vinden, ” zei Julian en Dick knikte heftig ten teken, dat hij hetzelfde gedacht had. O — als dat eens mogelijk was!

Hoofdstuk VI

EEN GRAPPIG MEISJE

De jongens waren moe — maar niet zo moe of ze namen de hut eerst grondig in ogenschouw. Het inwendige bestond slechts uit één kamer, de grote deur keek uit op het dal en de zon scheen recht naar binnen. Julian opende de ene kast na de andere en steeds weer knikte hij tevreden.

„Beddegoed! Handdoeken! Borden en kopjes — messen en vorken! En kijk eens naar die voorraad blikken, potten jam en wat niet al! Ik benijd de mensen, die ’s zomers in Magga Glen komen logeren! ”

„Als we het koud hebben kunnen we de petroleumkachel aansteken, ” zei Dick en zette de kachel midden in de kamer.

„Nee, dat is niet nodig, ” zei Julian. „De zon schijnt regelrecht naar binnen en het is hier helemaal niet koud. Er zijn dekens genoeg; we kunnen een dikke deken omslaan als dat nodig is. ”

„Zouden we hier naartoe mogen trekken in plaats van beneden in de boerderij te blijven? ” zei Dick, bezig een blik ham open te maken met de blikopener, die aan een spijker naast de kast hing. „Het is veel en veel leuker om helemaal op onszelf te zijn. Ik weet zeker, dat George het geweldig zou vinden! ”

„We kunnen het in ieder geval vragen, ” zei Julian, die een fles limonade openmaakte. „Is er beschuit of zoiets om bij die ham te eten? O ja — hier zijn crackers, heerlijk! Zal ik je eens wat vertellen — ik rammel van de honger! ”

„Ik ook, ” zei Dick met zijn mond vol. „Jammer, dat George zich zo aanstelde — anders waren zij en Annie nu ook bij ons geweest. ”

„Hm — misschien is het achteraf bekeken maar goed dat ze niet meegegaan zijn, ” zei Julian. „Ik geloof dat Annie geen kans gezien zou hebben om de eerste de beste dag al zover te lopen — en George is beslist ook nog niet zo fit dat ze de tocht volgehouden zou hebben. Een dag op de boerderij zal haar goed doen. Allemensen — als ik er nog aan denk, hoe ze voor die honden ging staan! Dat was verdraaid moedig van haar! Ik was zelf niet zo’n klein beetje bang! ”

„Ik ga een deken halen, om me heen slaan en op de drempel in de zon zitten, ” zei Dick. „Ik wil van dat prachtige uitzicht genieten! ”

Julian én hij haalden elk een deken en gingen in de deuropening zitten. Al etende keken ze uit over het dal en naar de bergen aan de overkant.

„Zeg, is dat een huis daarginds — kijk, vlak bij de top van die berg, ” zpi Dick eensklaps.

Julian tuurde naar de tegenover liggende heuvel maar hij zag niets. „Dat kan niet, ” zei hij. „We zouden het dak niet kunnen zien want het moet onder de sneeuw bedolven liggen. Trouwens — wie zou daar nu een huis bouwen? ”

„O — genoeg mensen, ” zei Dick. „Niet iedereen houdt van een stad, van verkeer, bioscopen en drukte. Ik zou me kunnen indenken dat een schilder zo hoog op een berg een huis liet bouwen, al was het alleen maar vanwege het prachtige uitzicht. Hij zou het heerlijk vinden om er de hele dag naar te kijken en het te schilderen. ”

„Ik moet zeggen — ik houd wel van een beetje gezelschap af en toe, ” zei Julian. „Ik zou het wel een paar weken alleen kunnen uithouden — maar je moet wel een kunstschilder of een dichter zijn — of misschien een schaapherder — om altijd alleen te kunnen zijn! ”

Hij gaapte. De jongens hadden allebei slaap na het eten. Dick gaapte ook en ging op zijn deken liggen. Maar Julian trok hem overeind.

„Nee, geen sprake van! We gaan hier niet liggen slapen, ” zei hij. „We zouden een mooie kans maken, dat we midden in de nacht pas wakker werden. De zon begint al te dalen en we hebben nog een lange wandeling voor de boeg. Vergeet niet dat we geen lantaarns meegenomen hebben! ”

„Die grote zwarte stenen zullen ons de weg wel wijzen, ” zei Dick en gaapte nog eens. „Goed, goed — ik ben het met je eens! Ik voel er ook niet veel voor om in het pikkedonker langs dat bergpad naar beneden te strompelen! ”

Julian greep zijn broer eensklaps bij de arm en wees naar boven, waar het paadje zich verder omhoog kronkelde. Dick draaide zich om — en keek heel verbaasd. Hij zag een klein mensenkind langs het pad naar beneden komen; een lammetje en een kleine hond dartelden om het poppetje heen.

„Is het een jongen of een meisje? ” fluisterde Julian. „Alle-mensen — het arme kind moet door en door verkleumd zijn! ” De jongens zagen nu, dat het een klein meisje was met verwarde zwarte krullen. Haar gezicht was zo bruin als dat van een zigeuner. Ze droeg alleen maar een vuile jongensbroek en een blauw kieltje. Kousen had ze niet aan; haar voeten staken in een paar oude schoenen. Al zingend kwam ze naar beneden huppelen en ze had een lief, hoog stemmetje als van een klein vogeltje.

De hond, die bij haar was, begon te blaffen en onmiddellijk hield ze op met zingen. Ze zei iets tegen de hond, die weer blafte, nu met zijn kop in de richting van de hut gekeerd. Het lammetje huppelde vrolijk verder.

Het meisje keek naar de berghut en zag Julian en Dick. Onmiddellijk draaide ze zich om en rende weg. Maar Julian stond op en riep:

„Kom maar! We zullen je niets doen! Kijk — we hebben een stuk vlees voor je hond! ”

Het meisje bleef staan en keek om; Julian hield een stuk van de ham omhoog, dat overgebleven was. De hond rook het vlees en rende hongerig naar de jongens. Hij hapte naar de ham, kreeg het stuk vlees te pakken en holde terug naar het meisje. Hij maakte geen aanstalten het vlees op te eten, maar bleef ermee bij het meisje staan en keek haar aan. Ze bukte zich en nam het vlees uit zijn bek. Ze scheurde het middendoor en gaf een stuk aan de hond, die het in een hap naar binnen schrokte — het andere stuk at ze zelf op en daarbij hield ze de jongens voortdurend scherp in het oog. Het lammetje huppelde naar haar toe en stak zijn neus in haar hand. Ze streelde het diertje.

„Wat een vreemd wezentje, ” zei Julian tegen Dick. „Waar zou ze vandaan gekomen zijn? Ze moet door en door koud zijn. ”

Dick riep het kind. „Hallo! Kom eens hier! "

Zodra hij begon te schreeuwen, ging ze er weer vandoor, maar ze liep niet ver. Ze kroop half weg achter een struik en gluurde naar de twee jongens.

„Geef me een paar beschuiten, ” zei Julian. „We zullen haar hierheen lokken. Ik geloof dat ze helemaal verwilderd is. ”

Dick hield een paar beschuiten in de hoogte en riep:

„Hier — beschuiten! Voor jou! En voor je hond! ”

Maar alleen het lammetje liet zich verleiden naar de jongens toe te komen. Het was net een wollig speelgoedbeestje. Het probeerde op Dicks schoot te klimmen en stootte met zijn zwarte neusje tegen zijn gezicht.

„Fanny! Fanny! ” riep het meisje met een hoog dun stemmetje. Het lam probeerde er vandoor te gaan, maar Dick hield het vast.

„Kom ’em maar halen! ” riep Dick. „We zullen je niets doen. ”

Het meisje wilde haar lam niet in de steek laten. Ze kwam achter de struik vandaan en deed aarzelend een paar stappen in de richting van de jongens. De hond holde naar hen toe en snuffelde aan hun handen, of ze nog meer vlees hadden. Julian gaf hem een beschuit die hij onmiddellijk opat met een zijdelingse blik naar zijn meesteres, alsof hij zich wilde verontschuldigen dat hij haar niets mee gaf. Julian streelde de hond en het dier likte hem dankbaar.

Het meisje kwam dichterbij. Haar benen waren blauw van de kou, maar hoewel ze weinig kleren aan had, rilde ze niet. Julian hield een beschuit omhoog. De hond sprong op, nam de beschuit keurig in zijn bek en rende ermee naar het meisje. De jongens begonnen te lachen — en toen glimlachte het meisje ook.

„Kom hier, " zei Julian. „Kom je lammetje halen. We hebben nog meer beschuiten voor jou en je hond. ”

Eindelijk kwam het meisje naar hen toe; maar ze bleef achterdochtig en je kon zien dat ze zich gereed hield om er onmiddellijk vandoor te gaan als er iets gebeurde wat haar niet beviel. Ze ging op een van de zwarte stenen zitten die langs het pad lagen.

„Hoe heet je? ” vroeg Dick zonder op te zien.

Het meisje scheen hem niet te begrijpen. Dick herhaalde zijn vraag langzaam.

„Hoe — heet — je? Hoe — word — je — genoemd? ”

Het meisje knikte en wees op zichzelf.

„Ik — Aily, ” zei ze. Toen wees ze naar haar hond. „Dave, ” zei ze.

De hond sprong op, toen hij zijn naam hoorde en likte haar. Ze wees naar het lam, dat vrolijk rond sprong. „Fanny, ” zei ze.

„O — Aily — Dave — Fanny, ” zei Julian. Hij wees op zichzelf. „Julian, ” zei hij en wees vervolgens naar Dick. „Dick! ”

Het meisje lachte vrolijk en begon eensklaps heel snel en rad te praten. De jongens verstonden er geen woord van.

„Ze spreekt dialect, denk ik, ” zei Dick teleurgesteld. „Jammer — het klinkt grappig, maar ik kan er geen touw aan vast knopen. ”

Het meisje zag dat ze haar niet verstonden. Ze zweeg even en dacht diep na.

„Mijn vader — hij hoog boven — schapen! ” zei ze.

„O — je vader is schaapherder, ” zei Dick. „Maar jij woont niet bij hem, is het wel? ”

Aily dacht hier even over na en schudde toen haar hoofd.

„Beneden, ” zei ze en wees naar het dal. „Beneden! ” Toen greep ze de hond en het lam en drukte ze tegen zich aan. „Dave van mij! ” zei ze. „Fanny van mij! "

„Een aardige hond! Een mooi lammetje, ” zei Julian ernstig en het meisje knikte blij. Toen — schijnbaar zonder reden — sprong ze eensklaps op en huppelde verder het pad af, gevolgd door haar hond en haar lam. Even later was ze verdwenen.

„Heb je ooit zo’n vreemd kind gezien! ” zei Dick. „Ze lijkt wel een kaboutertje of een elfje uit de bossen. Ik dacht heus dat ze in rook zou opgaan of zoiets. Ze is volkomen verwilderd, denk ik. We zullen mevrouw Jones vragen of ze haar kent. ”

„Verdraaid — we moeten terug; de zon is al bijna onder! ” zei Julian en sprong op. „Maar eerst moeten we alles opruimen en opbergen en de deur op slot doen. Schiet op — als de zon eenmaal onder is, is het in een half uur donker en we moeten nog een heel eind lopen! ”

Binnen vijf minuten hadden ze alles opgeruimd en het huisje afgesloten. Toen daalden ze in flinke pas af langs het paadje, waarlangs ze die morgen naar boven gekomen waren. De zon had een groot deel van de sneeuw doen smelten: hierdoor konden ze gemakkelijker lopen. De jongens waren in een opperbeste stemming en zongen tot ze buiten adem waren.

„Daar is de boerderij, ” zei Dick en ze waren allebei blij dat het eind van de wandeling in zicht was. Ze waren moe en ze verlangden naar een goede maaltijd en de warmte van de zitkamer.

„Ik hoop dat George een beetje bijgedraaid is — en dat ze nog in de boerderij is, ” zei Julian lachend. „Met George weet je nooit waar je aan toe bent! Maar ik denk, dat ze wel van gedachten zal veranderen, als we haar over de berghut vertellen. We zullen er vanavond nog met mevrouw Jones over spreken, als we met Annie en George overlegd hebben. ”

„We zijn er, ” zei Dick dankbaar en ging naar binnen. „Annie! George! We zijn terug — waar zijn jullie? ”

Hoofdstuk VII

WEER IN DE BOERDERIJ

Annie kwam Julian en Dick tegemoet snellen. „O, ik ben blij dat jullie terug zijn, ” zei ze. „Het begint al donker te worden; ik was bang dat jullie zouden verdwalen! ”

„Hallo, George! ” zei Julian, die George achter Annie zag staan in de half donkere gang. „Hoe is het met Timmy? ”

„O best, dank je, ” zei George, niet erg opgeruimd. „Hier is hij! ”

Timmy sprong luid blaffend tegen de jongens op. Hij was blij hen te zien want hij had gedacht, dat ze alleen naar huis gegaan waren. Ze gingen allemaal naar de zitkamer, waar een groot haardvuur brandde. Julian en Dick lieten zich in een paar gemakkelijke stoelen vallen en strekten hun benen uit haar het vuur.

„Zo, dat is lekker! ” zei Dick. „Ik had geen meter verder kunnen lopen. Ik geloof dat ik niet eens meer naar boven kan gaan om me te wassen. Sjonge, wat hebben wij een eind gewandeld! "

Ze vertelden de meisjes wat ze die dag gedaan hadden, gaven een beschrijving van de berghut en van het prachtige uitzicht. De meisjes luisterden met grote aandacht.

„O — wat jammer dat we niet meegegaan zijn, ” zei Annie spijtig. „Timmy had best mee kunnen gaan, nietwaar George? We zijn tot de conclusie gekomen, dat zijn wond niets te betekenen heeft; je kunt er al haast niets meer van zien. ”

„En toch ga ik morgen naar huis, ” zei George koppig. „Het spijt me dat ik me vanmorgen zo heb aangesteld — maar ik dacht heus dat Timmy ernstig gewond was. Gelukkig is dat niet zo. Maar ik wil niet de kans lopen dat zoiets nog eens voorvalt. Als ik hier blijf, zullen die drie honden hem vandaag of morgen te pakken nemen en wie weet wat er dan gebeurt. Ik wil jullie vacantie niet in de war sturen — maar ik kan hier niet blijven met Timmy! ”

„Goed, goed, beste George, ” zei Julian sussend. „Maak je er niet zo dik over. Zie je wel — nu begin je weer te hoesten. Zal ik je eens wat vertellen: Dick en ik hebben vandaag niet een keer gehoest! ”

„Ik ook niet, ” zei Annie. „De lucht is hier heerlijk. Maar ik geloof dat ik toch maar mee terug moet gaan met George, Julian. Ze zal het heel ellendig vinden om alleen thuis te zitten. ”

„Luister, ” zei Julian, „we hebben een plannetje, Dick en ik. We weten een oplossing, dat George niet naar huis hoeft te gaan en..

„Niets zal me hier kunnen houden, ” viel George hem in de rede. „Niets! ”

„Geef me in ieder geval gelegenheid je te vertellen wat we uitgedacht hebben, ” protesteerde Julian. „Het gaat over die berghut, waarvan ik je vertelde — Dick en ik vinden dat het geweldig zou zijn als we daar met ons vijven een poosje naartoe zouden kunnen gaan, in plaats van hier te blijven. Daar zijn we helemaal op onszelf — zoals we dat altijd zo graag willen! ”

„O ja, " zei Annie, onmiddellijk enthousiast. Ze keken allemaal naar George. Die begon eensklaps te lachen.

„Ja — dat zou leuk zijn. Dat zou ik leuk vinden. Ik geloof niet dat die honden daar zouden komen. O — en wat heerlijk zou het zijn als we helemaal op onszelf waren. ”

„Mevrouw Jones zei dat we volgens haar zoon Morgan een dik pak sneeuw krijgen, ” zei Annie. „We zouden op de berghelling de hele dag naar hartelust kunnen sleeën en skiën. O, George, wat jammer, dat Timmy niet kan skiën. ”

„Zou mevrouw Jones er iets op tegen hebben, dat we daar naartoe gaan? ” vroeg Dick.

„Nee, dat geloof ik niet, ” zei Annie. „Ze heeft ons vandaag verteld dat in de zomermaanden vaak groepjes kinderen in de hut gaan kamperen; hun ouders blijven dan hier en hebben het heerlijk rustig. Ik zou niet weten, waarom ze ons niet zou laten gaan. We zullen ’t haar vragen als ze de thee komt brengen. Ik heb haar gezegd, dat ze ons niet thee en avondbrood behoefde te geven — één flinke maaltijd was voldoende. We wisten niet hoe laat jullie terug zouden zijn — George en ik hebben vanmiddag zoveel gegeten dat we van te voren al wisten dat we tegen theetijd nog geen honger zouden hebben. ”

„Ja, maar ik zou nu wel wat lusten, ” zei Julian met een geeuw. „En daarna zal ik nog maar één verlangen hebben: naar bed gaan en slapen. Ik ben héérlijk moe. Ik zou zó kunnen inslapen! Jullie hebben zeker de hele dag binnen gezeten, vanwege Timmy? ”

„Nee. Om beurten zijn we zonder hem gaan wandelen, ” zei Annie. „Hij mocht van George zijn neus niet buiten de deur steken. Arme Timmy — hij begreep er niets van en hij heeft de hele dag niets anders gedaan dan janken. ”

„Geeft niet — hij zal zijn schade wel inhalen als we naar die hut mogen gaan, ” zei George, die eensklaps veel vrolijker was. „Ik hoop maar dat het in orde komt. Wat zouden we dan een heerlijke vacantie hebben. ”

„Julian — ga mee naar boven, we gaan ons wassen, ” zei Dick, die zag dat Julian al met zijn ogen dicht zat. „Julian! Ga mee naar boven, zeg ik je — je zou toch niet willen slapen zonder te eten, is het wel? ”

Julian kreunde en sleepte zich de stenen trap op. Maar toen hij zich gewassen had, was de slaap weg en voelde hij alleen nog maar de honger. Dick ook.

„We hebben de meisjes nog niets verteld van dat vreemde meisje dat we ontmoet hebben — Aily, ” zei Julian. „En Dave, haar hond en Fanny, haar lammetje. We moeten niet vergeten mevrouw Jones naar haar te vragen. ”

Toen ze beneden kwamen was mevrouw Jones al bezig de tafel te dekken. Ze glimlachte toen ze de jongens zag en zette een grote bruine theepot midden op de tafel. „Jullie moeten vast een heerlijke dag gehad hebben daar boven in de bergen, ” zei ze. „Jullie hebben allebei een kleur gekregen van de buitenlucht. Was de hut helemaal in orde? ”

„Ja, dank u wel, ” zei Julian. „Mevrouw Jones, het is een prachtige hut. We..

„Ja, ja — het is een goede hut, ” zei mevrouw Jones. „Het speet me, dat de twee meisjes niet met jullie meegegaan zijn, het was zo’n prachtige dag en de hond was helemaal niet ernstig gewond. En dan te denken dat de meisjes naar huis willen gaan! Ik ben er de hele dag een beetje verdrietig van geweest. ”

Ze keek zo verontwaardigd, dat George last van haar geweten kreeg en een schuldig gezicht trok. Julian klopte mevrouw Jones op haar arm en zei:

„Maakt u zich over ons nu maar geen zorgen, mevrouw Jones. Ik heb een mooi plannetje bedacht. Weet u — we zouden zo graag naar die hut willen gaan, met z’n vijven — dan zou u geen last meer van ons hebben en Timmy zou geen ruzie meer krijgen met de honden van uw zoon! En — George zou haar plan laten varen om naar huis te gaan. ” „Wat vertel je me nu! Met dit weer in die hut kruipen!

Wat een idee! ” zei mevrouw Jones. „Jullie zouden het daar helemaal niet prettig hebben, er zou niemand zijn om voor jiillie te zorgen en je eten klaar te maken. Nee, nee..

„Maar we zijn gewend om voor onszelf te zorgen, ” zei Dick. „Dat kunnen we erg goed, mevrouw Jones. En heus — er is daar boven genoeg eten om een leger te eten te geven! Er zijn koppen en schotels, messen en vorken, bedden en dekens..

„O en we zouden het geweldig naar ons zin hebben! ” onderbrak George haar. „Ik wil eigenlijk helemaal niet graag naar huis, mevrouw Jones. Het is zo heerlijk hier in de bergen — en als er een dik pak sneeuw komt, zoals uw zoon Morgan voorspeld heeft, kunnen we sleeën en skiën... ”

„O toe — zeg dat het goed is, mevrouw Jones! ” smeekte Annie. „We zullen daar volkomen veilig en tevreden zijn — we beloven dat we weer naar de boerderij zullen komen als we het niet kunnen volhouden of als er iets verkeerd gaat! ”

„Ik zal zorgen dat alles goed gaat, ” zei Julian met z’n beste grotemensenstem.

„Ja — maar — ik vind het toch maar een raar plan, ” zei mevrouw Jones, nog steeds niet overtuigd. „Ik zal er eerst met Morgan over moeten spreken. Ga nu zitten en eet — alles wordt koud. Ik zal Morgan laten beslissen. ”

Hoofdschuddend en in zichzelf mompelend verliet ze de kamer. Geen haardvuur! Geen warm eten! Niemand om voor hen te zorgen! Ze was ervan overtuigd, dat de kinderen daar boven in die hut een nare tijd zouden hebben.

De Vijf deden een aanval op de lekkernijen, die op de tafel stonden. Timmy mocht van George op een stoel aan tafel zitten en hij gedroeg zich als een welopgevoede volwassen hond.

„Hij zit te kijken, alsof hij van plan is me de een of andere schotel door te geven, ” zei Annie lachend. „Timmy, lieverd — geef me het zout eens aan! ”

Timmy legde zijn poot op tafel alsof hij van plan was Annie te gehoorzamen, maar George trok zijn poot haastig weg! Ze aten zoveel, dat er bijna geen plaats meer over was voor de appeltaart, die mevrouw Jones aan het eind van de maaltijd nog binnenbracht.

„O lieve help — ik was helemaal vergeten dat er nog een appeltaart kwam! ” kreunde Annie, toen de vrouw met de grote taart en een kan slagroom binnenkwam.

„Mevrouw Jones — toen we in de hut waren hebben we een heel vreemd meisje gezien, ” zei Dick. „Ze zei dat ze Aily heette en ze had een lammetje en... ”

„O Aily! Dat dwaze kind! ” zei mevrouw Jones en begon de vuile borden af te ruimen. „Ze is een dochtertje van de schaapherder — een kleine deugniet. Ze spijbelt en verstopt zich met haar hond en haar lam in de heuvels. Ze heeft ieder jaar weer een lam — het gaat overal met haar mee. Ze zeggen dat er geen vossehol, geen wilde bessestruik en geen vogelnestje is dat het meisje niet kent! ”

„Ze liep te zingen, toen we haar zagen, ” zei Julian. „Ze zong als een lijster! ”

„O ja — ze heeft een heel aardig stemmetje, ” zei mevrouw Jones. „Maar ze is zo wild als een konijntje — er is niets met haar te beginnen. Als ze gestraft wordt, verdwijnt ze weken achtereen en dan weet niemand waar ze is. Laat haar niet in de buurt van de hut komen, als je daar bent — ze is in staat om te stelen. ”

„O ja — de hut! Hebt u er al met Morgan over gesproken? ” vroeg Dick.

„Ja, dat heb ik, ” zei mevrouw Jones. „Hij zei: ja — ik moest jullie maar laten gaan. Hij wil ook liever geen last hebben met zijn honden. Hij zegt, dat er vast en zeker sneeuw komt en dan kan jullie daar boven niets overkomen en je zult heerlijk kunnen skiën en sleeën. Hij zal jullie helpen alles naar boven te brengen! ”

„O prachtig! Dank u wel! ” zei Julian en de anderen glimlachten en keken elkaar tevreden aan. „We zijn u heel dankbaar, mevrouw Jones. Morgen na het ontbijt zullen we vertrekken! ”

Morgen na het ontbijt! Dan zouden de Vijf naar die eenzame berghut trekken en weer onder elkaar zijn. Was er iets fijners denkbaar?

Hoofdstuk VIII

NAAR DE KLEINE BERGHUT

Julian en Dick hadden zo’n slaap — na de lange dag in de buitenlucht en de overvloedige maaltijd — dat ze hun ogen bijna niet meer konden openhouden.

„Ga naar bed, jullie allebei! ” zei Annie die zag dat ze zaten te knikkebollen in hun stoelen.

„Ja, dat zullen we doen! ” zei Julian en stond op. „O, m’n benen! Ik ben zo stijf als een plank! Welterusten, meisjes — en Timmy. Tot morgen — als ik tenminste wakker kan worden! ”

Ze strompelden de trap op naar hun slaapkamer. George en Annie bleven nog een poosje beneden zitten praten en lezen. Timmy lag tussen hen in voor de haard en als Annie sprak, draaide hij zijn oren in de richting van Annie en als George sprak in de richting van George.

„Precies alsof hij meeluistert maar te lui is om aan het gesprek mee te doen! ” zei Annie. „George, ik ben toch zo blij dat je morgen niet naar huis gaat! Het zou de eerste keer zijn, dat je zoiets deed. Ik had toch heus met je mee moeten gaan! ”

„Laten we er niet meer over praten, ” zei George. „Ik schaam me nu wel een beetje dat ik me zo aangesteld heb. Maar toch zal ik me geen raad weten als ik met Timmy ben en ik zie een van die honden. Wat een geluk, dat de jongens vandaag naar die hut gegaan zijn, Annie — we zouden niet eens geweten hebben dat hij bestond als ze niet gegaan waren. ”

„Ja, het lijkt me erg leuk om er naartoe te gaan, " zei Annie. „Laten we niet te laat naar bed gaan, George — het zal morgen een vermoeiende dag worden, als we met al onze bagage naar die berghut moeten trekken! ”

George ging naar het raam. „Het sneeuwt al flink, " zei ze. „Net zoals Morgan voorspeld heeft. Ik mag hem niet — jij wel? ”

„O — ik geloof niet dat hij ongeschikt is, " zei Annie. „En wat heeft hij een enorm stemgeluid, hè! Ik schrok me dood, toen hij die drie honden riep. Hij heeft vast de luidste stem van de wereld! ”

„Timmy, je zit te gapen, ” zei George. „Hoe is het met je hals? ”

Timmy kreeg er langzamerhand schoon genoeg van, zijn hals te laten bekijken. Maar toch bleef hij stil liggen toen George de wond nog eens onderzocht.

„Het geneest prachtig! ” zei ze tevreden. „Morgen ben je weer helemaal de oude, jongen! Vind je het ook leuk om met ons mee te gaan naar die hut, Timmy? ”

Timmy likte haar en gaapte weer. Toen stond hij op, liep naar de deur en keek George vragend aan.

„Ja goed, we gaan mee, ” zei George lachend. Annie blies de lamp uit en samen volgden ze Timmy naar boven. Ze keken even om de hoek van de deur bij de jongens en zagen dat Julian en Dick al in diepe slaap lagen.

„Ze zouden zelfs van een donderbui niet wakker worden! ” zei Annie. „Kom — opschieten! We moeten ook naar bed. Er brandt weer een lekker vuurtje in onze kamer. Schik eens een beetje op, Timmy, ik wil op het haardkleedje staan. ”

De volgende morgen ontwaakten ze in een witte wereld.

Zoals Morgan voorspeld had was er die nacht een dik pak sneeuw gevallen en alles glinsterde en schitterde in de eerste stralen van het bleke januarizonnetje.

„Dat is nog eens wat moois! ” zei Dick, toen hij door het raam van zijn slaapkamer naar buiten keek. „Sta op, Julian — iedere minuut die je langer in bed blijft liggen is verspild. Vergeet niet dat we vandaag al onze bagage naar die hut moeten brengen! Vooruit— kom eruit! "

Mevrouw Jones gaf hun een feestelijk afscheidsontbijt — ham en eieren én gebraden worstjes!

„Dit zal voorlopig voor jullie de laatste warme maaltijd zijn, als je naar die hut gaat, ” zei ze. „Hoewel je natuurlijk wel een ei kunt koken of zoiets, als je het kleine pannetje op de petroleumkachel zet. Denk eraan, dat jullie geen ongelukken maken met die kachel, want dan brandt de hele hut af! ”

„We zullen heel voorzichtig zijn, ” zei Julian. „De eerste de beste die de kachel omgooit, wordt naar huis gestuurd — heb je het goed verstaan, Timmy? ”

„Woef! ” blafte Timmy vriendelijk. Hij vond het allang goed en rende snuffelend van het ene pak naar het andere.

De kinderen namen natuurlijk niet alles mee maar op aanraden van mevrouw Jones hadden ze allemaal een compleet stel kleren ingepakt, afgezien van warme nachtkledij en ochtendjassen. Ze hadden ook gezorgd voor zaklantaarns en een touw om dingen langs de heuvel naar boven te kunnen trekken. Mevrouw Jones had een speciaal pakket gemaakt van zes verse broden, een grote kaas, drie dozijn eieren en een flinke ham.

„Ik heb er ook een grote kluit boter bij gedaan en een pot room, ” zei ze. „Als de schaapherder voorbij komt, zal ik hem vragen of hij af en toe verse melk voor jullie wil meenemen. Als hij naar boven gaat passeert hij de hut. Voorlopig vinden jullie genoeg limonade en sinaasappelsap in de kasten. Als jullie thee willen zetten, moet je sneeuw smelten, want water is er niet! ”

Mevrouw Jones had er blijkbaar geen idee van, hoe vaak de Vijf er al met elkaar op uit getrokken waren. Ze glimlachten en knipoogden naar elkaar en luisterden geduldig naar. haar goede raadgevingen. Ze had zelfs niet vergeten om een bot en een pak hondebrood voor Timmy in te pakken!

„Daar komt Morgan, ” zei mevrouw Jones, toen de bagage bij de buitendeur klaar gezet was. „Hij heeft zijn slee meegebracht, daar kan alles opgeladen worden. ”

De slee leek op een grote platte wagen met glijers eronder inplaats van wielen. De kinderen laadden er alles op. Ze zouden te voet naar boven gaan, want voor skiën was de sneeuw nog niet dik genoeg. Timmy danste van vreugde — hoewel George en hij voortdurend scherp uitkeken naar de honden van Morgan. Timmy bleef steeds dicht in de buurt van George.

Morgan knikte naar de kinderen. Hij nam de beide touwen die aan de voorkant van de slee bevestigd waren en sloeg ze over zijn schouder.

„Ik zal er ook een nemen, ” zei Julian. „Die slee is voor één man veel te zwaar. ”

„Ha! ” zei Morgan minachtend en liep weg met de twee touwen over zijn schouders. De slee kwam licht als een veertje achter hem aan.

„Mijn Morgan is zo sterk als een paard! ” zei mevrouw Jones trots.

„Zo sterk als tien paarden, ” zei Julian die wenste dat hij zo groot en sterk was als deze breedgeschouderde boerenzoon.

George zei niets. Ze had Morgan nog niet vergeven dat hij de vorige dag zo smalend gelachen had om de wond, die Timmy in het gevecht met de honden had opgelopen. Ze volgde de anderen met haar ski’s over haar schouder en wuifde naar de oude mevrouw Jones, die hen bezorgd stond na te kijken.

Het was een lange tocht tegen de berghelling op — vooral omdat ze zoveel moesten meesjouwen, maar eindelijk kwamen ze toch aan de kleine hut. Toen de meisjes het huisje zagen renden ze opgewonden vooruit, bekeken het van alle kanten en gluurden door de ramen naar binnen.

„O — het is een echt klein huisje! Kijk eens — de bedden zijn ingebouwd in de muur! Toe, Julian, schiet eens een beetje op: waar is de sleutel? ”

„Die heeft Morgan, ” zei Julian en ze moesten wachten tot Morgan aangekomen was met de slee en de hut had opengemaakt.

„Dank u wel, dat u ons geholpen hebt om alles naar boven te brengen, ” zei Julian beleefd. „Dat was erg vriendelijk van u. ”

Morgan bromde iets onverstaanbaars, maar toch keek hij heel tevreden.

„De schaapherder komt af en toe hier langs, ” zei hij met zijn zware stem. De Vijf hadden hem nog nooit zoveel woorden achter elkaar horen zeggen. „Hij zal boodschappen voor jullie meenemen, als je ’t hem vraagt. ”

Toen draaide hij zich om en aanvaardde de terugtocht naar de boerderij. Hij liep nu met enorm-lange passen, die Annie deden denken aan een reus uit een sprookje.

„Hij is een vreemde man, ” zei Annie, hem nakijkend. „Ik weet eigenlijk zelf niet of ik hem aardig vind of niet. ”

„Wat doet het ertoe? ” zei Dick. „Kom Annie, help eens even. Er valt genoeg te doen. Het lijkt me het beste dat George en jij de bedden gaan opmaken; dekens en wat je nog meer nodig hebt, vind je in die kast. ”

Annie hield van zulk werk, maar George niet. Ze zou Lever geholpen hebben met het naar binnen sjouwen van de bagage, maar dat deden de jongens.

„Dekens, kussens en lakens zijn er genoeg, ” zei Annie, de inhoud van de kasten bekijkend „Borden en kopjes, messen en vorken zijn er genoeg voor een dozijn mensen! George, ik zal beginnen met alle levensmiddelen op te bergen; ga jij maar vast aan de bedden beginnen. ”

„Goed, ” zei George en ging aan de slag met de vier bedden. De bedden waren met drie boven elkaar aan weerskanten van de kamer in de wanden gebouwd. Toen Annie met haar werk klaar was, ging ze kijken of er petroleum in de kachel was, want het zou erg koud worden die avond.

„Ja, hij is vol, ” zei ze. „Vanavond steken we hem aan, want we blijven natuurlijk buiten zolang het licht is, nietwaar, Dick? ”

„Natuurlijk! ” zei Dick, die bezig was de bagage uit te pakken. „Tussen haakjes, ik heb gezien dat er achter het huisje een houten schuurtje is. Er staat nog een reserve voorraad petroleum en een emaille emmer. Die emmer wordt ’s zomers denk ik gebruikt om water uit een bron te halen —

maar als we water willen hebben kunnen we sneeuw smelten. Zijn jullie gauw klaar, meisjes? ”

„Ja, ” zei Annie. „Willen jullie nog iets eten, voor we weggaan? Of zullen we een paar boterhammen met vlees meenemen en een stevige maaltijd eten als we terugkomen? ”

„Ja, neem maar een paar boterhammen mee, ” zei Julian. „Ik heb geen zin om nu nog op eten te wachten. Trouwens — ik kan me niet voorstellen dat iemand honger heeft. Laten we ook een paar appels meenemen, Annie! ”

De boterhammen waren in een ommezien klaar en de jongens vulden hun zakken met appels. Timmy danste van plezier, toen hij zag dat ze weggingen.

„Je zult wel anders piepen, Timmy, als je door de hoge sneeuw moet lopen! ” zei Dick. „Wat denk je, George — zou hij het prettig vinden om met een slee de heuvel af te vliegen? ”

„O, dat vindt hij vast en zeker heerlijk! ” riep George uit. „Zijn we klaar, jongens? Julian, draai de deur op slot, dan gaan we! ”

Hoofdstuk IX

EEN VREEMD VERHAAL

De kinderen namen die eerste dag hun ski’s niet mee. Er lag eigenlijk nog niet genoeg sneeuw om te skiën en bovendien hadden ze veel meer zin in sleetje rijden. Dick nam George bij zich op zijn slee en Annie mocht voorop zitten bij Julian. Timmy vertrouwde zich op geen van beide sleeën.

„Wie het eerste beneden is! ” schreeuwde Julian. „Een, twee, drie — af! ” Daar gingen ze schaterend van het lachen met topsnelheid over het gladde witte sneeuwdek.

Julian won, want de slee van Dick bleef achter een boomwortel hangen en ging ondersteboven. Dick en George kwamen languit in de sneeuw terecht en toen ze rechtop waren gaan zitten, leken ze net twee grote sneeuwpoppen.

Timmy rende als een dolle heen en weer, zo mooi vond hij het allemaal. Hij probeerde achter de sleeën aan te hollen, toen die de heuvel af vlogen en hij begon te blaffen van kwaadheid, toen hij merkte dat zijn poten wegzakten in de losse sneeuw. Toen hij de slee van George en Dick zag kapseizen en hen allebei door de lucht zal vliegen, bleef hij even verbaasd staan; toen rende hij zo hard hij kon naar hen toe en danste om hen heen. Hij probeerde de sneeuw van hun gezichten te likken.

„Toe, ga weg, Timmy! ” riep Dick, die probeerde overeind te krabbelen maar door Timmy weer ondersteboven gegooid werd. „Ga naar George — gooi haar om, mij niet! Roep hem eens bij je, George. ”

De sleeën weer naar boven trekken, tegen de heuvel op, was een vermoeiend werkje — maar de opwindende tocht naar beneden maakte het ruimschoots de moeite waard! De kinderen hadden weldra wangen zo rood als appels, hun vingers tintelden en het liefst hadden ze hun jassen en hun dassen uitgegooid.

„Oef, ik kan die slee niet nog eens naar boven sjouwen! ” hijgde Annie tenslotte. „Ik zie er werkelijk geen kans meer toe! Je zult het alleen moeten doen, Julian, als je nog langer wilt sleeën. ”

„Ja, ik zou wel willen — maar mijn benen willen me niet meer naar boven dragen, ” zei Julian lachend. „Hé, Dick — Annie en ik hebben er genoeg van. We gaan onze boterhammen opeten en naar jullie zitten kijken. ”

Het duurde niet lang of de anderen kwamen bij hen zitten en Timmy was ook blij dat hij even kon rusten. Zijn tong hing een kilometer ver naar buiten en er kwamen grote witte wolken uit zijn bek!

Julian keek de anderen lachend aan. „Jammer, ” zei hij, „dat moeder ons zo niet kan zien zitten! We zien eruit als Hollands welvaren! En we hoesten geen van allen meer! Maar ik denk, dat we morgen wel verschrikkelijk stijf zullen zijn! ” Dick keek naar de tegenoverliggende heuvel, die op ongeveer een kilometer afstand steil omhoog rees.

„Daar is dat huis, dat ik gisteren meende te zien, ” zei hij. „Zien jullie de schoorsteen omhoog steken? "

„Je hebt scherpe ogen, ” zei George. „Het valt niet mee een huis op een kilometer afstand te zien, als het dik onder de sneeuw ligt. ”

„We hebben toch een verrekijker meegenomen? ” zei Julian. „Waar is hij? Met een verrekijker kunnen we gauw genoeg zien of daar een huis is of niet! ”

„Ik heb hem in de kast gelegd, ” zei Annie en stond op. „O, ik begin nu al stijf te worden. Ik zal hem even gaan halen. ” Even later kwam ze met de kijker terug, die ze aan Dick gaf. Hij hield hem voor zijn ogen en stelde hem in op de tegenoverliggende heuvel.

„Ja, ” zei hij, „er is een huis — en ik ben er zo goed als zeker van dat het de Oude Toren is. Weten jullie wel: het huis dat we eergisteravond gezien hebben, toen we verdwaald waren en de weg wilden vragen. ”

„Laat mij eens kijken, ” zei Annie. „Ik zou het misschien wel herkennen. ” Ze nam de kijker van Dick over en keek erdoor.

„Ja, dat is vast en zeker de Oude Toren, ” zei ze. „Herinneren jullie je nog dat grote onvriendelijke bord op het hek — en die afschuwelijke hond, die steeds weer tegen het hek opsprong! En we hebben geen sterveling gezien! De oude dame, die daar woont, moet het wel verschrikkelijk eenzaam hebben! ”

Terwijl ze een appel zaten te eten, begon Timmy eensklaps te blaffen. Hij stond op en keek in de richting van het paadje, dat tegen de heuvel op leidde.

„Misschien komt Aily eraan, dat grappige meisje, ” zei Julian hoopvol. Maar hij had niet goed geraden. Een vrouwtje met een sjaal om haar hoofd verscheen om een bocht van het paadje.

Ze keek helemaal niet verwonderd, toen ze de kinderen zag. Ze bleef staan en zei: „Dag kinderen. ”

„Jullie zijn zeker de jongens, over wie Aily me gisteravond verteld heeft, ” ging ze verder. „Logeren jullie in de hut van Jones? ”

„Ja, ” zei Julian. „We logeerden eerst in de boerderij — maar onze hond kon niet met de andere opschieten en dus zijn we hierheen getrokken. Het is hier fijn. Een prachtig uitzicht! ”

„Als jullie Aily zien, moet je haar zeggen dat ze vannacht niet buiten moet blijven! ” zei de vrouw en trok haar wollen sjaal dichter om zich heen. „Zij met haar lam! Ze is net zo krankzinnig als de oude dame, ginds in dat huis! ” en ze maakte met haar hoofd een gebaar in de richting van de Oude Toren.

„O — kunt u ons iets vertellen over dat oude huis? " zei Julian onmiddellijk. „We zijn er bij vergissing naartoe gereden en..

„Maar jullie zijn er vast niet in geweest, wed ik! ” viel Aily’s moeder hem in de rede. „Er hangt een bord op het hek en wat niet al! En dan te denken dat ik er vroeger driemaal in de week kwam en dat ze altijd even vriendelijk voor me waren. Maar de oude mevrouw Thomas wil nu niemand meer ontvangen, behalve de vrienden van haar zoon. Het arme oude mens — ze zeggen dat ze niet goed bij haar hoofd is. Dat moet wel zo zijn, anders zou ze niet weigeren mij te ontvangen, want ik heb haar jarenlang verzorgd! ”

Dat was allemaal heel interessant.

„Waarom staat er geen toegang’ op het hek? ” vroeg Julian. „En ze hebben een valse hond ook. ”

„Ja, jongeman, er zijn een heleboel vrienden van de oude mevrouw die graag zouden willen weten wat er aan de hand is, ” zei de moeder van Aily. „Maar niemand kan iets doen. Het is maar een vreemde beweging daar — geheimzinnige geluiden in het holst van de nacht — damp — en dat rare licht..

Julian begon te denken dat de oude vrouw hem maar wat op de mouw speldde; verhaaltjes, die de dorpelingen verzonnen hadden, omdat ze niet meer in het oude huis mochten komen. Hij glimlachte.

„Ja, jongeman, ” zei de oude vrouw een beetje boos. „Je lacht me uit. Maar sinds vorig jaar oktober gebeuren daar vreemde dingen. Om maar een voorbeeld te noemen: wat moeten vrachtwagens daar doen in het holst van de nacht? Als je het mij vraagt: ze hebben de bezittingen van dat arme oude mens weggesleept — de meubelen, de schilderijen en zo. Die arme oude mevrouw Thomas; ze was altijd zo goed en vriendelijk, wie weet wat er nu met haar gebeurd is! ”

De oude vrouw veegde de tranen, die haar in de ogen sprongen, haastig weg.

„Ik had jullie dit niet moeten vertellen; misschien dromen jullie ervan, ” zei ze.

„O nee — nee, heus niet, ” zei Julian die moest glimlachen bij de gedachte dat ze zouden dromen van dorpspraatjes. „Vertel ons eens wat van Aily. Heeft ze het niet verschrikkelijk koud? Ze heeft maar zo weinig kleren aan. ”

„Dat kind! Ze is niet goed wijs, geloof me, ” zei de moeder van Aily. „Het liefst dwaalt ze als een wild dier door de heuvels — ze spijbelt van school om naar haar vader te gaan — hij is schaapherder, daar boven waar de schapen zijn — en vaak blijft ze nachten lang weg. Zeg haar maar dat ze een flink pak slaag krijgt, als ze thuis komt. Ze is net als haar vader — is het liefst alleen — en praat dan met de schapen en de honden alsof het mensen zijn — maar met mij wil ze nooit praten! ”

De kinderen begonnen zich onbehaaglijk te voelen en hadden er spijt van dat ze met de vrouw een gesprek aangeknoopt hadden. Julian stond op.

„Als we Aily zien zullen we haar zeggen dat ze naar huis moet gaan — maar over dat pak slaag zullen we niet spreken, want ik denk dat ze dan juist niet naar huis zal gaan, ” zei Julian. „Als u langs de boerderij komt, wilt u dan zo vriendelijk zijn even tegen mevrouw Jones te zeggen dat met ons alles goed is en dat we het best naar onze zin hebben? Dank u wel! ”

De vrouw mompelde iets, knikte en liep door.

„Ze heeft ons rare dingen verteld, ” zei Dick, haar nakijkend. „Zouden het dorpspraatjes geweest zijn — of zou er een grond van waarheid in zitten, Julian? ”

„O — dorpspraatjes natuurlijk! ” zei Julian die aan het gezicht van Annie gezien had dat het verhaal indruk op haar gemaakt had. „Wat een vreemde familie — een schaapherder, die altijd maar buiten is, in de heuvels — een kind dat ronddwaalt in gezelschap van een lam en een hond — en een moeder die kletspraatjes verkoopt aan vreemdelingen! ”

„Het wordt donker, " zei Dick. „Laten we naar binnen gaan en de petroleumkachel aansteken. Het zal gezellig zijn in de hut, als de kachel brandt en de lamp aangestoken is. Ik begin het een beetje koud te krijgen. ”

„Begin alsjeblieft niet te hoesten, " zei Julian, „want dan maak je ons allemaal aan de gang! Naar binnen, Timmy! Kom mee! ”

Weldra zaten ze allemaal in de hut. De olielamp brandde en verspreidde een gezellig zacht licht.

„Laten we een spelletje gaan doen, ” zei Dick. „Straks gaan we thee klaarmaken. Wat denken jullie van pandverbeuren of zoiets! "

Ze gingen zitten en na wat heen en weer gepraat viel de keus op een kaartspel. Dick was de eerste die „af” raakte. Hij gaapte, stond op en liep naar het raam. Hij stond een poosje naar buiten te kijken naar de donkere heuvels — maar eensklaps verstrakte hij. Zonder zich om te draaien, zei hij op gedempte toon tegen de anderen: „Vlug! Kom eens hier! Wat denken jullie hiervan? Hebben jullie ooit zoiets geks gezien? Kom dan gauw hier! ”

Hoofdstuk X

MIDDEN IN DE NACHT

„Wat is er, Dick? Wat zie je? ” riep George, legde haar kaarten neer en stond op. Julian kwam snel naar zijn broer toe. Annie was de laatste, die naar het raam liep. Ze staarden allemaal naar buiten, Annie met kloppend hart.

„Het is weg! ” zei Dick teleurgesteld.

„Maar wat was er dan? ” vroeg George.

„Ik weet het niet. Het was daarginds — op de heuvel, waar de Oude Toren staat, ” zei Dick. „Ik weet niet hoe ik het beschrijven moet — het was zoiets als een regenboog — nee, toch ook weer anders! Hoe moet ik het zeggen? ”

„Probeer het! ” zei Julian met een stem die beefde van opwinding.

„Wacht eens even, ” zei Dick. „Jullie hebben allemaal wel eens gezien hoe op een warme dag de lucht trilt! Wel — dat heb ik op die heuvel gezien, daarginds! Het trillen steeg steeds hoger en hoger en verdween toen! Het was fantastisch! ”

„Wat voor kleur? ” vroeg Annie verbaasd.

„Ik weet het niet — alle kleuren tegelijk geloof ik, ” zei Dick. „Ik weet niet hoe ik het moet uitleggen — het is iets wat ik nog nooit eerder gezien heb. Het begon zomaar ineens — het trillen steeg omhoog naar de hemel en verflauwde toen langzaam. Dat is alles. ”

„Weten jullie nog: daar had de moeder van Aily het ook over — dampen — en dat rare licht, zei ze, ” mompelde Julian. „Maar — dan waren het dus tóch geen kletspraatjes, die ze ons verteld heeft! Dan zat er een grond van waarheid in. Maar wat kan dat geheimzinnige licht te betekenen hebben? ”

Annie voelde er eensklaps niets meer voor om in de hut te blijven slapen. „Zullen we teruggaan naar de boerderij en het hun daar vertellen? ” zei ze.

„Nee! Ze hebben het verhaal natuurlijk al vaak gehoord, ” zei Julian. „Trouwens — ik wil hier meer over weten. Misschien kunnen we erachter komen wat er precies aan de hand is. Van dit punt af kunnen we de Oude Toren goed observeren — een betere plaats om het huis in de gaten te houden is er niet in de omgeving. Het is hier hemelsbreed hooguit een kilometer vandaan! ”

Ze stonden nog een poosje naar de tegenover liggende heuvel te staren, hopend dat er iets gebeuren zou. Maar er gebeurde niets. Het was pikkedonkei want de lucht was bewolkt — de heuvel, waarop de Oude Toren gebouwd was, was niet te onderscheiden.

„Ik heb er genoeg van om naar die duisternis te kijken, ” zei Annie. „Kom, we gaan verder met ons spelletje. ”

„Goed, ” zei Julian en ze gingen allemaal weer zitten. Dick keek naar het spel van de anderen maar hij kon niet nalaten af en toe een blik naar buiten te werpen. Annie was de volgende die uitviel en ze stond op en ging naar de provisiekast.

„Ik ga iets te eten klaarmaken, ” zei ze. „Een paar gekookte eieren zullen wel smaken, denk ik — en ik zal water opzetten voor chocola — of willen jullie liever thee? ”

„Nee, chocola, ” riepen ze allemaal en Annie diepte het blikje op uit de kast.

„Ik moet sneeuw hebben om te smelten, ” zei Annie.

„O, er ligt mooie schone sneeuw vlak achter de hut, ” zei Dick. „Wacht even, Annie — jij gaat liever niet in donker naar buiten, hè? Ik zal wel even gaan. Als je me een gil hoort geven, weet je dat er iets bijzonders aan de hand is! ”

Timmy ging met hem mee naar buiten tot opluchting van Annie. Ze stond met de ketel in de hand, wachtend op de sneeuw — en toen klonk eensklaps een luide gil!

„Wat was dat! ”

Annie liet van schrik de ketel vallen, die met veel lawaai op de grond viel. Julian rende naar de deur.

„Dick, wat is er? ”

Dick verscheen met een grijns op zijn gezicht bij de deur, Timmy kwam vlak achter hem aan.

„Niets bijzonders; het spijt me dat ik jullie heb laten schrikken. Ik was net bezig sneeuw op te scheppen, toen er iets tegen me op botste! ”

„Wat was dat dan? ” vroeg George verbaasd, „en waarom heeft Timmy niet geblaft? ”

Dick haalde de schouders op. „Misschien wist hij, dat er geen gevaar was, ” zei hij en lachte geruststellend. „Alsjeblieft, Annie — hier is de sneeuw! ”

„Dick! ” riep George uit, „doe niet zo vervelend! Wie was daar buiten? ”

„Ik heb het niet goed kunnen zien, want ik stond voorover en mijn lantaarn lag op de grond, ” zei Dick, „maar ik geloof dat het Fanny was, het lammetje van Aily. Het was verdwenen voor ik er erg in had. Sjonge, ik kan je de verzekering geven dat ik schrok! "

„Het lammetje! ” zei Julian. „Maar — dat betekent dat Aily in de buurt is! Wat voert ze in vredesnaam buiten uit, in het donker? ”

Hij liep naar de deur en riep: „Aily! Aily, als je daar bent kom dan hier, dan krijg je wat te eten! ”

Maar er kwam geen antwoord. Timmy stond naast Julian en keek met gespitste oren naar buiten. Hij was wel verbaasd geweest, toen hij eensklaps het lam zag en hij was half en half van plan geweest te blaffen: maar wie blaft er nu tegen een lammetje? Timmy in ieder geval niet.

Julian sloot de buitendeur.

„Als dat kind met de weinige kleren die ze gisteren aan had, buiten loopt in die kou, wordt ze doodziek. ” zei hij. „Kijk niet zo angstig, Annie — en als je buiten iets hoort of je ziet een gezichtje door het raam naar binnen kijken, moet je niet schrikken want dan is ’t alleen maar Aily. ”

„Ik hoop dat er helemaal geen gezichten door het raam naar binnen zullen kijken, ” zei Annie, „niet dat van Aily — maar ook niet van iemand anders. " Ze deed de sneeuw in de ketel. „Volgens mij is dat kind niet goed wijs als ze in donker alleen door de heuvels dwaalt. Het verbaast me niets, dat haar moeder boos op haar is. ”

Niet lang daarna zaten ze met z’n allen om de ronde tafel en deden zich tegoed aan een lekkere maaltijd. „Geen koning of koningin ter wereld zou meer van een maaltijd hebben kunnen genieten dan ik van dit eten, ” zei Dick. „Annie, zal ik de melk en de room maar naar buiten brengen — in de sneeuw blijven ze goed. ”

„Ja, dat is goed, maar zet ze zo weg dat er geen lammetje bij kan komen — dat wil zeggen: als het een lammetje was dat tegen jou opbotste, ” zei Annie. „En gil alsjeblieft niet weer zo! ”

Dick zag deze keer niets bijzonders en er was geen enkele aanleiding voor hem om te gillen, wat een grote teleurstelling voor hem was.

„De afwas doen we morgen in de sneeuw, ” zei Annie. „Hoelang denken jullie nog op te blijven? Ik weet wel dat het nog erg vroeg is, maar ik val om van de slaap. Dat komt van de berglucht, denk ik. ”

„Goed, we kruipen allemaal in bed, ” zei Julian. „Jullie nemen de bedden aan die kant, meisjes, wij aan deze kant. Laten we de petroleumkachel branden? ”

„Ja, ” zei Dick, „het wordt hier een ijskelder, als we dat niet doen. ”

„Ik wil ook graag dat hij blijft branden, ” zei Annie. „Hij geeft maar een klein beetje licht in de kamer, maar het bezorgt me toch een gevoel van veiligheid — bij al die lichtflitsen, botsingen en gilpartijen! ”

„Ik weet wel, dat jullie niet aan die lichtende mist geloven en denken dat ik me vergist heb, ” zei Dick. „Maar ik zweer je, dat ik de waarheid vertelde! Ik ben ervan overtuigd, dat we het allemaal nog wel zullen zien, voor we teruggaan naar de boerderij. Welterusten, meisjes — ik kruip erin! ”

Een paar minuten later kraakten de bedden, toen de kinderen onder de dekens kropen. Het bed van George kraakte het meest.

„Je hebt Timmy zeker bij je in bed genomen, je bed maakt zo’n herrie, " zei Annie slaperig. „Ik ben blij, dat ik het bed heb boven dat van jou, George. Wedden dat Timmy er vannacht uitvalt? ”

De een na de ander vielen ze in slaap. De petroleumkachel brandde gestadig. Maar eensklaps hief Timmy, die aan het voeteneind van George’s bed lag, zijn kop op en spitste zijn oren. Hij ging rechtop zitten en gromde diep in zijn keel. Niemand werd wakker — ze sliepen allemaal als rozen.

Timmy gromde nog eens en nog eens — en toen blafte hij kort en fel: „Woef! ”

Onmiddellijk waren ze allemaal wakker. Timmy blafte voor de tweede keer en George greep hem bij z’n halsband.

„St! Wat is er? Is er iemand buiten, Tim? ”

„Wat zou er zijn? ” klonk de stem van Julian uit een van de bedden aan de andere kant van de kamer. Geen van allen hoorden of zagen ze iets bijzonders. Waarom blafte Timmy dan?

De vlam van de petroleumkachel maakte kleine gele vlekjes op de zoldering door het rooster boven op de kachel. „Misschien sluipt er iemand buiten rond, ” zei Dick. „Zullen we Timmy naar buiten laten gaan? ”

„Laten we nog even wachten en kijken of hij weer gaat blaffen, ” zei Julian. „Het kan best zijn, dat er een muis door de kamer gelopen is. Jullie weten dat Timmy net zo goed blaft tegen een muis als tegen een olifant! ”

„Ja, dat is waar, ” zei George. „Goed — we zullen weer gaan liggen. Timmy gaat ook al weer liggen. Toe, Timmy — als er een muis is wil je dan alsjeblieft je hondeverstand gebruiken en het diertje rustig laten spelen als het daar zin in heeft — maak ons niet wakker voor een doodgewone muis! ”

Timmy likte haar gezicht. Hij bleef nog een poosje met gespitste oren liggen. De anderen gingen weer slapen, behalve Annie. Ze lag met wijd open ogen, zich afvragend wat Timmy gealarmeerd had. Ze geloofde niet dat het een muis geweest was!

En dus was het Annie, die ’t eerst het geluid hoorde toen het weer klonk. Ze dacht eerst dat het alleen maar een gegons van haar oren was, zoals ze wel eens meer hoorde als ze lag te slapen en het was heel stil in de kamer. Maar na een poosje wist ze zeker dat het geen gonzen van haar oren was — het was wel degelijk een geluid! Maar wat voor een geluid...

„Het is een soort van heel diep gerommel, ” dacht Annie en ging rechtop zitten. Timmy jankte, alsof hij haar wilde duidelijk maken dat hij het ook gehoord had. „Het lijkt wel onweer, maar dan diep beneden me, niet boven me! ”

Het geluid werd sterker en Timmy begon te grommen.

„Stil maar, Timmy, ” zei Annie zacht. „Het moet onweer zijn! ”

Maar toen begon het trillen! Dit was zo angstaanjagend, dat Annie niet wist hoe ze het had! Eerst dacht ze dat ze zelf lag te bibberen van kou; maar nee — zelfs toen ze aan het hout van haar bed voelde, trilde dit onder haar handen.

Nu was ze toch wel echt bang! Ze begon te roepen.

„Julian! Dick! Wordt wakker — er gebeurt iets vreemds. Wordt alsjeblieft wakker! ”

Timmy begon weer te blaffen. Woef, woef, woef!

Hoofdstuk XI

VREEMDE GEBEURTENISSEN

Ze werden allemaal wakker van Annie’s geroep. Julian dacht dat hij in zijn eigen bed lag, vergat dat hij in de bovenste krib lag en sprong eruit. Hij schrok, toen hij met een bons op de vloer belandde.

„O, Julian! Wist je dan niet meer, dat je in het bovenste bed lag? ” vroeg George half lachend en half verschrikt. „Heb je je pijn gedaan? Annie, wat is er? Waarom riep je? Heb je iets gezien? ”

„Nee — ik heb iets gehoord en iets gevoeld! ” zei Annie, blij dat ze nu allemaal wakker waren. „Timmy ook. Maar het is alweer afgelopen. ”

„Ja, maar wat was het dan? ” vroeg Julian, die op de rand van Dick's bed was gaan zitten. Hij wreef zich over zijn been, want hij had zich wel een beetje pijn gedaan, toen hij uit bed sprong.

„Het was een... een... ja, een soort van diep gerommel, ” zei Annie. „Alsof het ergens heel diep in de grond onweerde — niet zoals een onweer dat boven in de lucht klinkt. Ik weet wel, dat ik het allemaal heel ongelukkig zeg, maar... ik kan het niet anders beschrijven dan als een soort van ondergronds onweer! En dan kwam er nog iets anders bij: een getril! Ik voelde aan de zijkant van mijn bed en die... ik weet niet hoe ik het anders moet zeggen: die bibberde helemaal! O, ik was verschrikkelijk bang. ”

„Dat moet een soort van lichte aardbeving geweest zijn, ” zei Dick, zich afvragend of Annie het allemaal gedroomd had. „Ik bedoel — we horen en we voelen nu helemaal niets meer. Weet je zeker, dat je het niet gedroomd hebt, Annie? ”

„Ja, heel zeker, ” zei Annie. „Ik... ” En op_ dat moment begon het opnieuw! Eerst een eigenaardig gerommel.. „in de diepte”, zoals Annie het uitgedrukt had — en vlak daarna begon het eigenaardige getril. Ze voelden hun lichamen beven en sidderen alsof er een electrische stroom doorheen ging. „Het lijkt wel, alsof we van top tot teen staan te beven, ” zei Dick, die er niets van begreep. „Ik heb een gevoel, alsof er diep binnen in me een machientje aan het draaien is. ”

„Ja! Dat gevoel heb ik ook, ” zei George. „Lieve help — als ik Timmy beetpak voel ik hem sidderen — net alsof ik iets vasthoud dat onder electrische stroom staat! Weet je wel: zoals met dat electriseermachientje, dat jij vroeger eens gemaakt hebt, Dick! ”

„Het is afgelopen! ” zei Dick, juist toen George uitgesproken was. „Ik sidder niet meer. Het is eensklaps afgelopen. En ik hoor dat vreemde, ondergrondse gerommel ook niet meer. Jullie wel’? ”

Ze waren het er allemaal over eens dat het geluid en het trillen voorbij waren. Maar wat was het geweest?

„Het moet iets te maken hebben met die vreemde lichtgevende mist, die ik vanavond boven de Oude Toren gezien heb, ” zei Dick. „Ik heb zin om voor het raam te gaan staan en naar de heuvel aan de overkant van het dal te kijken. Misschien is die mist er weer! ”

Hij sprong uit zijn bed en holde naar het raam. Hij gaf onmiddellijk een luide schreeuw. „Jongens, kom eens kijken! Neemaar, dat is fantastisch! "

Ze holden allemaal naar het raam, Timmy ook; de hond ging op zijn achterpoten staan om ook naar buiten te kunnen kijken. Wat ze zagen was bepaald de moeite waard!

Boven de tegenoverliggende heuvel hing een mist — een eigenaardige, lichtgevende mist die zich duidelijk aftekende tegen de duisternis van de nacht. De nevel draaide en kolkte hevig; veel sterker dan normale mist gewoonlijk doet!

„Neemaar, kijk toch eens! ” fluisterde Annie verbaasd. „Wat een vreemde kleur — het is geen rood — geen geel — en ook geen oranje! Wat is het eigenlijk voor een kleur? ”

„Het is een tint, die ik nog nooit eerder gezien heb, ” zei Julian ernstig. „Ik moet zeggen — dit is een heel vreemde geschiedenis. Wat is hier toch aan de hand? Geen wonder dat de moeder van Aily ons zulke vreemde verhalen gedaan heeft — dat waren geen praatjes. Ik ben van plan morgen inlichtingen in te winnen. ”

„Eigenaardig, dat die lichtgevende mist net boven de Oude Toren hangt, ” zei Dick. „Zou het iets zijn, wat zich afspeelt in dat oude huis? ”

„Nee, natuurlijk niet, ” zei Julian. „Wat zou daar nu kunnen gebeuren, dat we hier de gevolgen ervan zouden kunnen voelen — dat vreemde sidderen bijvoorbeeld? Hoe zouden we in vredesnaam gerommel op een kilometer afstand kunnen horen? Dat zou wel kunnen, als het een écht onweer was, maar dat is het niet. Nee — met die Oude Toren kan het volgens mij niets te maken hebben! ”

„De mist gaat verdwijnen, ” zei Annie. „Kijk — hij verandert van kleur — nee, hij wordt alleen maar donkerder. Nu is hij helemaal weg! ”

Ze bleven een poosje naar buiten staan kijken, totdat Julian voelde dat zijn zusje, dat naast hem stond, rilde van de kou.

„Je hebt ’t koud! ” zei hij tegen Annie. „Kom, kruip weer in bed. Je mag niet weer kou vatten en gaan hoesten. Ik moet zeggen — wat we gezien en gevoeld hebben is allemaal erg vreemd en ik weet er geen verklaring voor te geven. Maar toch zal er wel een eenvoudige verklaring voor te geven zijn — misschien zijn er mijnen in de buurt, waar dag en nacht in gewerkt wordt. ”

„We zullen het morgen wel horen, ” zei Dick en toen kropen ze allemaal dankbaar weer onder de dekens. Julian draaide de kachel een beetje hoger, zodat hij wat meer warmte gaf.

George kroop dicht tegen Timmy aan en was spoedig weer lekker warm, maar de anderen lagen nog een hele tijd wakker met koude handen en voeten. Julian lag te piekeren over wat ze beleefd hadden. Hij moest tot de slotsom komen, dat er veel waars zat in het verhaal dat de vrouw hun verteld had!

Ze sliepen de volgende morgen lang uit. Julian ontwaakte tegen negenen, kleedde zich stilletjes aan en wekte toen de anderen. Hij ging naar buiten om sneeuw te halen en in de ketel te doen.

Annie was ook gauw opgestaan; toen ze zich aangekleed had maakte ze vlug het ontbijt klaar. De zon scheen vrolijk door de ramen naar binnen en het duurde niet lang of ze voelden de warmte ervan in de kamer.

Toen ze allemaal om de grote tafel zaten te eten en te praten, sprong Timmy eensklaps op en rende blaffend naar de deur. „Wat is dat nu weer? ” zei Dick. Achter het grote zijraam van de kamer verscheen eensklaps een gezicht!

Het was een opmerkelijk gezicht: oud en gerimpeld, maar met een paar sprekende ogen. Die ogen waren zo blauw als de hemel in de zomer. Het gezicht had een lange witte baard en een snor.

„Dat lijkt wel het gezicht van een van de profeten uit de bijbel, ” riep Annie uit. „Wie zou dat zijn? ”

„De schaapherder, denk ik, ” zei Julian en liep naar de deur. „We zullen hem vragen binnen te komen en een kop chocola met ons te drinken. Misschien kan hij een paar vragen van ons beantwoorden! ”

„Bent u de schaapherder? ” vroeg hij, toen hij de deur voor de oude man geopend had. „Komt u binnen. We zitten net aan het ontbijt en u kunt erbij komen zitten als u wilt. ”

De schaapherder kwam vriendelijk glimlachend binnen; als hij lachte kwamen er nog meer rimpels in zijn gezicht. Julian was benieuwd of hij ook dialect sprak, net als Aily.

„Dat is erg vriendelijk van je, jongeman, ” zei de oude schaapherder, leunend op zijn staf en Annie voelde eensklaps dat er zulke mannen als hij geweest moesten zijn in de wereld, zolang als er schapen waren in de heuvels. „Misschien hebben jullie een boodschap mee te geven aan de boerderij? ”

„O ja, als u zo vriendelijk wilt zijn een boodschap voor ons mee te nemen, ” zei Julian terwijl hij brood, boter en een schaal kaas voor de schaapherder neerzette. „Zegt u maar dat het met ons goed gaat en dat alles in orde is. ”

„Alles is in orde, alles is in orde, " herhaalde de schaapherder. Toen schudde hij zijn hoofd. „Nee, ik zal nu niet eten. Maar wel graag iets drinken, ja — want het is koud vanmorgen. ”

„Schaapherder, ” zei Julian, „hebt u gisteravond vreemde geluiden gehoord — gerommel en gesidder — en hebt u boven de heuvel aan de overkant een vreemde gekleurde mist gezien? ”

De schaapherder luisterde opmerkzaam. Hij nam een teugje van zijn chocola en keek naar de tegenoverliggende heuvel. „Het is altijd al een vreemde heuvel geweest, ” zei hij langzaam alsof het hem moeilijk viel de taal te spreken. „Mijn grootvader placht te zeggen dat er een grote hond onder ligt, die gromt omdat hij honger heeft en mijn grootmoeder beweerde dat er heksen wonen, die vuren stoken waarvan de rook omhoog stijgt... ”

„Rook? ” vroeg George. „Wat voor rook? Is dat de mist, die we gezien hebben? ”

„St, ” zei Julian, „val hem niet in de rede, dit is interessant. ”

„Dikwijls zagen we de rook, ” zei de schaapherder en knikte stil voor zich heen. „En tegenwoordig kan men die nog zien — ja, tegenwoordig kan men die nog zien. De grote hond gromt nog steeds omdat hij honger heeft, de heksen roeren in hun potten en de rook stijgt omhoog. ”

„Gisteravond hebben we de grote hond horen grommen en we zagen de rook van de heksen, ” zei Annie, die geheel onder de bekoring kwam van de zangerige stem van de schaapherder.

De oude man keek haar aan en glimlachte. „Ja, ” zei hij. „Ja. Maar de hond is nu slechter en de heksen zijn gemener... ”

„Gemener? ” vroeg Julian. „Hoe bedoelt u dat? ”

De schaapherder schudde zijn hoofd. „Ik ben niet geleerd, ” zei hij. „Ik weet niet veel — ik ken mijn schapen, de wind en de hemel — en ik weet dat de heuvel verdorven is — ja, erger dan vroeger! Blijf er vandaan, kinderen! De ploeg zal de velden niet ploegen, de spade niet spitten en de eg niet eggen! ”

’t Leek wel, alsof de schaapherder een spreuk uit de bijbel aanhaalde; de kinderen werden er stil van. Wat een vreemde, indrukwekkende oude man — en toch een gewone schaapherder.

„Maar, ” dacht Julian, hem aankijkend, „hij heeft eigenlijk niets anders te doen dan urenlang te zitten nadenken, als hij over zijn schapen waakt. Geen wonder dat hij zulke diepzinnige dingen zegt. Maar wat bedoelt hij met de ploeg die de velden niet zal ploegen? ”

De schaapherder zette zijn kopje neer. „Ik moet gaan, ” zei hij. „Ik zal de boodschap overbrengen aan mevrouw Jones. Bedankt voor jullie vriendelijkheid. Tot ziens! ”

Hij verliet de hut en even later zagen de kinderen hem langs het raam lopen. Zijn lange witte baard wapperde in de wind.

„Wat een type, ” zei Dick. „Ik had bijna een gevoel alsof ik in een kerk zat toen ik naar hem luisterde. Maar ik vond hem aardig — jullie niet? Wat bedoelde hij met die ploeg, die niet zal ploegen en die spade, die niet zal spitten? Wat een nonsens! ”

„Misschien is het geen nonsens! ” zei Julian. „We weten, dat onze auto bijna niet vooruit kon komen op die heuvel — en vergeet niet dat de moeder van Aily — de vrouw van de schaapherder — verteld heeft dat de postbode zijn fiets onder aan de berg laat staan, als hij naar boven moet; want zelfs zijn fiets doet het niet! Het is dus helemaal niet zo gek, dat vroeger al gebleken is dat een ploeg niet door de velden kan komen en dat het met spitten al niet veel beter ging"

„Maar waarom? ” zei Annie verwonderd. „Luister eens, Julian — je gelooft al die verhalen toch zeker niet? Je hebt gelijk, onze auto kon bijna niet vooruit komen — maar dat kan het gevolg geweest zijn van het feit, dat er iets mee aan de hand was: ik bedoel dat de motor niet goed werkte. ”

, Annie wil niet geloven in ploegen, spaden en eggen, die hun plicht niet verstaan, ” zei Dick plagend. „Kom, jongens — we vergeten de gebeurtenissen van de afgelopen nacht en gaan skiën! Ik voel me nog tamelijk stijf van gisteren — maar dat gaat er met skiën wel uit. Een beetje inspanning zal me goed doen! Wie gaat er mee? ”

„Ja, kom jongens! ” riep Julian. „Schiet een beetje op met de afwas, Annie — Dick en ik gaan de ski’s vast halen! Leve de vacantie in de sneeuw! ”

Hoofdstuk XII

IN DE HEUVELS

Timmy vond skiën helemaal niet leuk want hij had geen ski’s en dus kon hij de anderen niet bijhouden als ze de heuvel afsuisden. Eerst deed hij wanhopige pogingen hen bij te houden maar toen hij in een grote berg zachte sneeuw terecht kwam en er bijna helemaal in verdween, vond hij dat dit soort wintersport niets voor hem was. Hij krabbelde onder de sneeuw vandaan, schudde het witte goedje van zijn vacht af en staarde verloren naar de juichende kinderen.

Het was niet de eerste keer dat ze skieden; ze konden het al tamelijk goed. Julian vloog in tomeloze vaart naar beneden en aan de overkant een heel eind tegen de andere heuvel op. Op de top van die heuvel was de Oude Toren gebouwd.

„Jongens — laten we helemaal naar de top van deze heuvel gaan — we zijn nu al haast halfweg. Dan kunnen we weer naar beneden glijden en proberen tegen onze eigen heuvel op te komen. Dat spaart tijd en bovendien is het een goede ski-oefening. ”

Ze vonden dat allemaal een goed plan, behalve Annie. Ze zei niets en Dick keek haar eens aan.

„Ze durft niet naar de Oude Toren te gaan, ” zei hij. „Ben je bang voor de grote hond, Annie, die eronder ligt en ’s nachts gromt of voor de heksen met de lange grijze haren, die boven op de heuvel zitten en daar vuurtjes branden? "

„Doe niet zo gek, ” zei Annie. Ze vond het vervelend dat Dick haar gedachten geraden had. Natuurlijk geloofde ze aan de honden noch aan de heksen, maar toch had ze een afkeer van die heuvel!. Natuurlijk ga ik ook mee! ” En dus zwoegde ze met de anderen tegen de heuvel op, zich erop verheugend dat ze straks met een reuze vaart naar beneden zou vliegen en halverwege hun eigen heuvel tot stilstand komen.

„Kijk — nu kun je de Oude Toren goed zien, ” zei George. Ze had gelijk. Het oude huis met z’n torens, dicht tegen de helling van de steile heuvel aan gebouwd, was nu vlak bij.

Ze bleven staan en keken ernaar. „Je kunt zelfs naar binnen kijken in enkele kamers, ” zei Julian. „Zou die oude vrouw daar nog steeds zijn — mevrouw Thomas — de vrouw bij wie de moeder van Aily vroeger werkte? ” „Het arme vrouwtje — ik heb medelijden met haar als ze er nog is, ” zei George. „Ze ontvangt helemaal geen bezoek — ze leeft volkomen teruggetrokken. Ik zou willen dat we daar konden aanbellen met een of ander smoesje — doen alsof we de weg kwijt geraakt zijn en intussen goed rondkijken. Maar dat kan niet, want we weten dat er een gevaarlijke hond in de tuin rondloopt. "

„Zo is het, ” zei Julian, „we hebben al genoeg moeilijkheden gehad met hondegevechten. Zo — we zijn bijna boven. We zullen even op de anderen wachten en dan gaan we! Sjonge, wat zal dat heerlijk zijn! ”

„Julian — kijk — staat er iemand voor een van de ramen van de toren? ” zei George eensklaps. „Kijk — daar rechts! ” Terwijl ze op de anderen wachtten, stond ze naar het oude huis te kijken. Julian keek ook naar de toren en hij zag nog net iemand verdwijnen.

„Ja, ik geloof dat er iemand stond! ” zei hij. „Iemand, die naar ons stond te kijken. Er komen natuurlijk maar heel weinig mensen op deze heuvel en de persoon, die ons zag, was waarschijnlijk heel verbaasd! Kon jij zien of het een man of een vrouw was? ”

„Ik gelóóf dat het een vrouw was, ” zei George. „Wat denk je: zou het de oude mevrouw Thomas geweest zijn? O, Julian — ze zullen haar toch niet gevangen houden in die toren — terwijl haar zoon en zijn vrienden haar geleidelijk aan alles wat ze bezit afhandig maken? Ze hebben ons immers verteld dat er midden in de nacht vrachtwagens bij het huis kwamen. ”

„Hallo! ” riep Dick, die moeizaam met Annie naar boven klauterde. „Is me dat een zwaar werkje! Maar het is de moeite waard, want straks gaan we in vliegende vaart naar beneden. Jullie wilden zeker ook eerst even rusten? "

„Dick, George en ik meenden dat we iemand voor een raam van de toren zagen staan — het rechterraam, ” zei Julian. „Als we terug zijn bij de hut, zullen we de verrekijker pakken en op die toren richten. Misschien zien we daar iemand staan. ”

Dick en Annie tuurden gespannen naar de ramen van de toren — en terwijl ze stonden te kijken, trok plotseling iemand de gordijnen dicht!

„Kijk — ze hebben ons gezien — en ze zijn er niet op gesteld dat we naar het oude huis staan te kijken! ” zei Julian. „Geen wonder dat er over dat kasteel vreemde verhalen de ronde doen. Zijn we allemaal uitgerust? Dan gaan we! ”

Ze bogen zich voorover, zetten zich stevig af met hun stokken en begonnen de afdaling van de heuvel. Steeds sneller en sneller gingen ze. De wind suisde langs hun oren. Schreeuwend van plezier en opwinding stoven ze naar beneden. Julian en Annie zagen kans tot halverwege de volgende helling te komen — Dick en George waren niet zo gelukkig. Ze bleven met hun ski's ergens achter haken, vlogen in de lucht en kwamen met hun neuzen in de losse sneeuw terecht. Ze bleven even ademloos liggen en krabbelden toen overeind.

„Oef! ” zei Dick, „wat een schok! Ben je daar, George? Heb je je bezeerd? ”

„Ik geloof van niet, ” zei George. „Ik heb een beetje raar gevoel in m’n voet — maar nee, ik mankeer niets! O, ben je daar, Timmy! Hij zag ons vallen en kwam naar ons toe rennen om ons te helpen. Ja, het is goed, Timmy. We hebben ons geen pijn gedaan. Dit hoort allemaal bij de pret! ” Terwijl ze halverwege de eerste helling stonden te bekomen van de schrik, hoorden ze in de verte eensklaps een boze stem.

„Hé, jullie daar! Maak dat je weg komt! ”

Dick draaide zich om. Hij zag een man met grote stappen door de sneeuw naar hen toe komen; hij kwam uit de richting van de Oude Toren en keek heel boos.

„We skiën alleen maar! ” riep Dick terug. „We doen geen kwaad. Wie bent u? ”

„Ik ben de huisbewaarder, ” zei de man en maakte met zijn hoofd een beweging in de richting van de Oude Toren. „Dit terrein behoort bij het kasteel. Je mag hier niet komen. ”

„We zullen de eigenaar van het kasteel toestemming gaan vragen, ” zei Dick en bedacht dat dit misschien een mooie gelegenheid was om het kasteel eens van dichterbij te bekijken.

„Dat kan niet. Er is niemand anders behalve ik! ” schreeuwde de man terug. „Ik ben de huisbewaarder, zeg ik je. Als jullie niet doen wat ik zeg, stuur ik de hond op je af! ”

„Dat is vreemd! ” zei Dick tegen George, toen de man terug liep in de richting van het huis. „Hij zegt dat er niemand anders in het huis is — en toch hebben we een poosje geleden iemand in de toren zien staan! De huisbewaarder kan onmogelijk in die korte tijd van de toren hierheen gekomen zijn — hem hebben we dus niet voor het raam zien staan! Er moet nog iemand anders in de toren zijn. Vreemd, vind je niet? ”

George had Timmy bij z’n halsband gegrepen, toen de man naar hen toe kwam. Timmy gromde, toen hij de boze stem van de man hoorde en George was bang, dat hij hem zou aanvliegen. En dan — als die andere hond verscheen — zou er wel eens een gevecht kunnen volgen. Dat zou afschuwelijk zijn! Timmy zou de kans lopen weer gebeten te worden.

Zij en Dick onderzochten hun ski’s om te zien of ze nog behoorlijk vast zaten na hun val — toen vervolgden ze hun afdaling. De anderen wachtten op hen op de top van de heuvel.

„Wie was die man? Waarom schreeuwde hij zo? ” vroeg Julian. „Kwam hij uit de Oude Toren? ”

„Ja — een heel onvriendelijke man, ” zei Dick. „Hij zei, dat we moesten maken dat we wegkwamen — dat hij de huisbewaarder was van de Oude Toren — en toen we zeiden dat we erheen zouden gaan en de eigenaar toestemming vragen om op de helling te skiën, zei hij dat er niemand anders in het huis was dan hij! Maar wij weten dat dat niet zo is! ”

„Ja, dat weten we inderdaad, ” zei Julian langzaam. „Waarom maakt die man er zoveel drukte over, als we op die helling skiën? Is hij bang dat we te dicht bij het huis komen en iets zien wat we niet mogen zien — bijvoorbeeld dat er nog meer mensen in de Oude Toren zijn? Waarom loog hij en zei hij dat hij daar helemaal alleen woont? Sprak hij als een huisbewaarder? ”

„Hij sprak in ieder geval geen dialect, ” zei George. „Ik zou zeggen: het ligt voor de hand dat de eigenaar van het kasteel iemand uit het dorp zou kiezen om op zijn huis te passen, iemand die de streek kent. Ik vind het allemaal heel erg geheimzinnig! ”

„En als je daar dan nog die vreemde geluiden bijvoegt en de dingen die we gezien hebben, ” zei Dick, „dan is het niet alleen erg geheimzinnig, maar zelfs verdacht! Ik vraag me af, of we niet moeten proberen de zaak te onderzoeken. ”

„O nee, ” zei Annie, „laten we onze vacantie niet bederven! Die is maar zo kort. ”

„Ik zou niet weten hoe we de zaak zouden kunnen onderzoeken, ” zei George. „Ik denk er niet aan naar dat huis te gaan zolang die hond daar vrij rondloopt — en op een andere manier kunnen we geen inlichtingen krijgen! Trouwens — wat zouden we met inlichtingen moeten doen! ”

„Jongens — weten jullie dat het al bijna een uur is? ” zei Annie, blij dat ze van onderwerp kon veranderen. „Hebben jullie geen van allen honger? ”

„Ja — ik ben uitgehongerd! ” zei Julian. „Maar ik dacht dat het pas een uur of half twaalf was en daarom heb ik er niet over gesproken. Kom mee, dan gaan we eten. Er is nog een lekker stuk ham! ”

Toen ze bij de hut kwamen zagen ze buiten in de sneeuw twee flessen melk staan en een groot pak. Timmy ging onmiddellijk naar het pak, snuffelde eraan en begon te kwispelen. Hij blafte.

„Hij zegt, dat het vlees is en dat het dus voor hem moet zijn, ” zei George lachend.

Julian maakte het pak open en begon ook te lachen. „Timmy heeft gelijk, ” zei hij. „Het is een groot stuk varkensvlees. Dat is nóg lekkerder dan ham, jongens, ik neem hier een stuk van! ”

„Jammer dat we geen appelmoes hebben, ” zei Dick. „Dat vind ik juist zo lekker bij varkensvlees. ”

„We hebben appels meegebracht; als jullie even wachten, kan ik een beetje appelmoes maken op de petroleumkachel —” zei Annie. Maar daar voelden de anderen niets voor.

Ze hadden honger en ze wilden geen minuut meer wachten; dan maar zonder appelmoes.

Ze smulden van het grote stuk varkensvlees. Timmy kreeg er ook een stuk van en hij vond het heel gemeen van George dat hij de rest niet kreeg, toen ze allemaal genoeg gegeten hadden.

„O nee, Timmy! ” zei George toen hij vragend zijn poot op haar knie legde. „Geen sprake van. Wij eten morgen de rest op! Je mag blij zijn als je het bot krijgt. ”

„We krijgen nog meer sneeuw, ” zei Julian die voor het raam was gaan staan. „Wie zou die melk en dat vlees gebracht hebben, denken jullie? ”

„De schaapherder, denk ik, toen hij weer de bergen in trok, ” zei Dick. „Het is aardig van hem. Waar zou Aily zijn? Als ik haar moeder was zou ik bang zijn, dat ze kou zou vatten als ze ’s nachts buiten bleef. ”

„O, ik geloof dat ze voor zichzelf en voor haar lam en haar hond heel goed kan zorgen! ” zei Julian. „Ik zou haar best weer eens willen ontmoeten — maar als ze geen honger heeft, is er niet veel kans dat we haar terug zullen zien. ”

„Als je over de duvel praat, trap je op z’n staart, ” zei Annie. „Daar is ze. ” Ze had gelijk: Aily gluurde naar binnen en hield haar lammetje omhoog om het diertje ook naar binnen te laten kijken.

„Laat haar binnen komen, dan kan ze te eten krijgen — misschien kan zij ons vertellen, wie er in de Oude Toren woont, ” zei George. „De kans is groot, dat zij ook wel eens iemand in de toren gezien heeft, net als wij vanmorgen! ”

„Goed, ik zal haar roepen, ” zei Julian en liep naar de deur. „Er is een grote kans dat ze iets weet — want ze zwerft hier altijd in de buurt rond. "

Hij had gelijk. Aily wist een heleboel — en wat ze te vertellen had interesseerde hun allemaal geweldig!

Hoofdstuk XIII

AILY ZORGT VOOR EEN VERRASSING

Aily was deze keer niet verlegen. Ze liep niet weg toen Julian de deur opende. Ze had nog steeds even weinig kleren aan, maar haar gezicht gloeide en ze zag er helemaal niet uit alsof ze het koud had!

„Hallo, Aily! ” zei Julian. „Kom maar binnen. We zitten te eten — en er is genoeg voor jou! ”

De hond liep meteen door naar binnen, toen hij het eten rook. Timmy keek heel verbaasd en begon te grommen.

„Nee, Timmy, nee — hij is je gast, " zei George. „Houd je fatsoen, alsjeblieft. ” De kleine hond kwispelde heftig met zijn staart. „Zie je wel, Timmy! Hij wil je duidelijk maken dat je niet bang voor hem behoeft te zijn: hij zal je geen kwaad doen! ” zei Annie en daar moesten ze allemaal om lachen. Timmy begon ook te kwispelen en toen waren de twee honden vrienden.

Aily kwam ook naar binnen; ze hield haar lammetje in haar armen want ze was bang dat Timmy het diertje iets zou doen. Maar dat deed Timmy niet. Hij toonde grote belangstelling voor het lammetje en toen Aily het op de grond gezet had en door de kamer liet huppelen, rende Timmy er kwispelstaartend achteraan.

Annie wilde het vuile meisje een stuk vlees geven, maar Aily schudde haar hoofd en wees naar de kaas. „Dat Aily lekker vinden, ” zei ze en ze lachte blij, toen Annie een groot stuk voor haar afsneed. Ze ging het op een stoel zitten opeten en het lammetje kwam naast haar staan en knabbelde ook aan de kaas. Het was een lief diertje.

„Fanny Bach! ” zei het kind en kuste het lammetje op zijn grappige neusje.

„Bach is dialect voor lief, nietwaar? ” zei Annie. Ze legde haar hand op Aily's haar. „Aily bach! ” zei ze en werd beloond met een zonnig lachje van het kind.

„Waar heb je de afgelopen nacht geslapen, Aily? ” vroeg George. „Je moeder heeft naar je gezocht. ”

Maar ze had te vlug gesproken en Aily begreep haar niet. George moest haar woorden langzamer herhalen.

Aily knikte. „In het hooi, ” zei ze. „In de boerderij van Magga. ”

„Aily luister — wie woont er in de Oude Toren? ” vroeg Julian en hij sprak zo langzaam en duidelijk als hij maar kon.

„Veel mensen, ” zei Aily en wees naar de kaas ten teken dat ze nog een stuk wilde hebben. „Grote mannen, kleine mannen. Grote hond ook! Groter dan hij! ” en ze wees naar Timmy.

De anderen keken elkaar verwonderd aan. Veel mensen! Wat deden die mensen in de Oude Toren?

„En de huisbewaarder heeft ons verteld, dat hij daar maar alleen woonde! ” zei George.

„Aily, luister — is — er — een — oude — dame — daar? ” vroeg Julian langzaam. „Een — oude — dame? ”

Aily knikte. „Ja — een oude dame — soms zie ik haar helemaal boven in de toren. Soms ziet zij Aily niet. Dan Aily zich verstopt hebben. ”

„Waar verstop je je dan? ” vroeg Dick nieuwsgierig.

„Dat Aily niet vertellen, nooit vertellen, ” zei het kind en keek Dick met half gesloten ogen aan, alsof ze bang was dat hij haar geheimen in haar ogen zou kunnen lezen.

„Heb je de oude dame wel eens gezien als je door de velden dwaalde? ” vroeg Julian. Aily dacht even na en schudde haar hoofd.

„Waar dan? ” vroeg Julian. „Kijk — ik geef je een stuk chocola, als je het me vertelt. ” Hij hield het kind een reep chocola voor. Ze keek ernaar met glinsterende ogen. Chocola was kennelijk een grote tractatie voor haar. Ze greep ernaar maar Julian trok de reep snel terug.

„Nee, eerst vertellen, ” zei hij. „Dan krijg je de chocola. ” Aily gaf hem eensklaps met haar vuistje een stomp tegen zijn borst. Hij greep haar beide handjes en hield ze vast.

„Nee, Aily, nee. Ik ben je vriend. Je mag een vriend niet slaan. ”

„Ik weet, waar je was toen je de oude dame zag, ” zei Dick slim. „Aily — je was binnen het hek — in de tuin! ”

„Hoe weet je dat? ” riep Aily uit. Ze rukte haar handjes los en sprong van haar stoel. Ze keek Dick aan met een paar ogen die fonkelden van woede en angst.

„Hé — maak je niet zo van streek, ” zei Dick verwonderd. „Hoe weet je dat? ” herhaalde Aily. „Jij aan iemand verteld hebben? ”

„Natuurlijk heb ik het aan niemand verteld, ” zei Dick, die het zomaar geraden had. „Dus jij weet een manier om in de tuin van het kasteel te komen! Hoe lap je ’em dat? ”

„Aily niet zeggen, ” zei het meisje en begon eensklaps te huilen. Annie sloeg een arm om haar heen om haar te troosten, maar Aily duwde haar van zich af. „Hij — Dave — ging daar naar binnen — niet ik — niet Aily. Arme Dave — grote hond blaffen, waf, waf... ”

„En toen ben jij naar binnen gegaan om Dave te beschermen, nietwaar? ” zei Dick. „Dappere Aily! ”

Het kleine meisje wreef met een vuil handje haar tranen weg, glimlachte naar Dick en knikte. „Dappere Aily! ” herhaalde ze, nam de hond op schoot en streelde hem. „Arme Dave bach! ”

„Ze zag dus kans in die tuin van het kasteel te komen! ” zei Julian zacht tegen Dick. „Hoe zou ze dat klaargespeeld hebben? Door de heg misschien. Aily — we willen de oude dame bezoeken. Kunnen we door de heg kruipen, die om de tuin heen loopt? ”

„Nee, ” zei Aily en schudde heftig haar hoofd. „Daar groot hek — groot hek dat bijt. ”

Ze moesten allemaal lachen, maar George begreep direct wat ze bedoelde. „Er staat electrische stroom op de afrastering! zei ze. „Neemaar — het lijkt wel een fort, dat kasteel! Een poort die op slot is, een bloedhond in de tuin en een hek dat onder stroom staat! ”

„Maar hoe kwam Aily dan naar binnen? ” zei Dick. „Aily — heb je die oude vrouw dikwijls gezien? Heeft ze jou wel eens gezien? ”

Aily begreep hem niet en hij moest zijn vraag in eenvoudiger woorden herhalen. Toen knikte het kind.

„Veel keren Aily haar gezien hebben — heel hoog — en een keer zij Aily zien. Ze papiertjes naar beneden gooien — kleine briefjes. ”

„Aily — heb je die opgeraapt? ” zei Julian en ging met een ruk rechtop zitten. „Stond er iets op geschreven? ” Ze wachtten allemaal vol spanning op Aily’s antwoord. Het kind knikte.

„Ja, er was iets op geschreven — zoals de kinderen op school doen — met een pen. ”

„Heb je gelezen wat erop stond? ” vroeg Dick.

Aily keek angstig om zich heen. Ze schudde haar hoofd — en begon toen eensklaps te knikken. „Ja, Aily hebben gelezen, ” zei ze. „Er stond op:, goeie morgen, Aily, hoe gaat het met jou, Aily’? ”

„Maar kent die oude dame je dan? ” vroeg Dick verwonderd.

„Nee, zij Aily niet kennen — alleen maar Aily’s mamma, ” zei het meisje. „Zij zeggen op papiertje:, Aily lief meisje, Aily heel lief meisje! ’ ”

Het viel Dick op, dat het meisje hen niet aankeek, terwijl ze sprak. „Ze jokt, ” zei hij zacht. „Waarom zou ze dat doen? ”

„Ik geloof dat ik het weet, ” zei Annie. Ze nam een stuk papier en schreef erop:, goeiemorgen, Aily’. Toen liet ze het papier aan het kind zien. „Lees dat, Aily, ” zei ze.

Maar Aily kon het niet lezen. Ze had er geen flauw idee van wat er op het papier stond. „Ze kan niet lezen, ” zei Annie. „Ze schaamde zich en daarom deed ze maar alsof ze het wel kon. Het is helemaal niet erg, Aily bach. Luister, heb je nog een van die papiertjes, die de oude dame naar buiten gegooid heeft? ”

Aily voelde in haar zakken en haalde een stukje papier tevoorschijn, dat eruit zag alsof het uit een leesboek gescheurd was; ze gaf het aan Dick. Vol spanning bogen ze zich over het papiertje; het handschrift was klein en bijna niet te lezen:

„Help me! Ik ben een gevangene in mijn eigen huis, waar afschuwelijke dingen gebeuren. Ze hebben mijn zoon gedood. Help me! Bronwen Thomas. "

„Goeie help! ” zei Julian verschrikt. „Maar — wat moeten we hier van denken? Zou het niet het beste zijn, dat we dit aan de politie laten zien? ”

„Er is grote kans dat er maar één politieagent is voor drie of vier van de dorpen, die hier in de buurt liggen, ” zei Dick. „En dan is er nog iets — stel je voor dat de oude dame niet goed bij haar verstand is. Wat ze zegt is misschien helemaal niet waar. ”

„Hoe kunnen we er dan achter komen of het waar is of niet? ” zei George.

Dick wendde zich weer tot Aily. „Aily — we willen de oude dame gaan opzoeken — we willen haar iets lekkers brengen — ze is zo treurig en zo alleen. Wil jij ons wijzen, hoe we in de tuin kunnen komen? ”

„Nee, ” zei Aily en schudde heftig haar hoofd. „Daar grote hond — met grote tanden — zo! ” Ze trok haar kleine witte tandjes bloot en gromde, tot grote verbazing van Timmy en tot vermaak van de kinderen.

„We kunnen haar niet dwingen het ons te vertellen, ” zei Julian. „Trouwens, als we kans zagen in de tuin te komen zouden we toch nog de hond buiten gevecht moeten stellen — en daar zie ik heus geen kans toe! "

„Aily jullie weg wijzen in het huis, ” zei het kleine meisje eensklaps tot grote verbazing van allemaal. Ze staarden haar aan.

„In het huis! ” zei Dick. „Maar — je zou ons eerst moeten laten zien, hoe we in de tuin moeten komen, als we het huis willen binnendringen. ”

„Nee, ” zei Aily en schudde haar hoofd. „Aily jou de weg wijzen in het huis. Aily dat doen. Daar geen grote hond! ”

Op dat moment begon Timmy te blaffen; iemand passeerde de hut en keek in het voorbijgaan naar binnen. Het was de moeder van Aily, die brood was gaan brengen aan haar vader, de schaapherder. Ze zag Aily op de grond zitten en liet een uitroep van kwaadheid horen. Ze kwam naar binnen en begon tegen Aily op woedende toon uit te pakken in een taal, die de kinderen niet verstonden. Aily probeerde zich in haar angst met haar lammetje en haar hond in een kast te verstoppen.

Maar dat baatte haar niet. Haar moeder greep haar bij een arm en schudde haar heen en weer. Timmy gromde, maar de hond van Aily was net zo bang als zijn kleine meesteres en het lammetje, dat het kind in haar armen hield, begon klagelijk te blaten.

„Aily gaat met mij mee naar huis! ” zei de vrouw kwaad en keek de kinderen aan, alsof ze dacht dat zij Aily verborgen gehouden hadden. „Ik zal haar een flink pak slaag geven! ”

De kinderen konden niets doen. Aily werd meegenomen, ook al spartelde ze tegen zoveel ze kon.

„Jongens — ik geloof dat we beter naar de boerderij kunnen gaan en Morgan vertellen wat we weten, ” zei Julian. „Ja, dat is het beste. Als dit een ernstige kwestie is — als de oude dame werkelijk gevangen wordt gehouden in haar eigen huis — kunnen wij niets voor haar doen — maar Morgan misschien wèl. Hij zal wel weten wat er gebeuren moet. Kom — we gaan naar de boerderij. Als het nodig is, kunnen we vannacht daar blijven slapen. Opschieten, jongens — we laten er geen gras over groeien! ”

Hoofdstuk XIV

MORGAN IS OOK VERBAASD

George voelde er weinig voor om naar de boerderij te gaan, want ze was bang dat Timmy weer ruzie zou krijgen met de honden van Morgan. Julian zag haar aarzeling en begreep waarom ze niet mee wilde.

„Jij wilt zeker liever hier blijven met Timmy, George en wachten tot we terugkomen? ” zei hij. „Je bent hier veilig als Timmy bij je is — hij zal op je passen. Het enige is — als dat ondergrondse gerommel, dat trillen en die lichtflitsen weer beginnen, ben je dan niet bang? ”

„Ik zal George gezelschap houden, ” zei Annie. „Het lijkt me heus beter, dat jullie alleen gaan, Julian en Dick. Ik ben een beetje moe en ik ben bang, dat ik jullie niet kan bijhouden. ” „Goed, ” zei Julian. „Dick en ik gaan naar de boerderij en jullie blijven hier met Timmy. Kom, Dick, als we ons haasten zijn we misschien nog voor donker terug. ”

In een stevige pas begonnen ze het bergpad af te dalen, dat nog steeds met een laagje sneeuw bedekt was. Toen ze de boerderij bereikten, zagen ze dat er in de grote keuken al licht brandde. Ze liepen naar de voordeur, gingen naar binnen en vonden mevrouw Jones in de keuken, bezig met de afwas. Ze keek verbaasd om, toen ze de sneeuw van hun schoenen stampten.

„Neemaar, dat is een verrassing! ” zei ze en droogde vlug haar handen af. „Is er iets gebeurd? Waar zijn de meisjes? ” „Die zijn in de berghut — nee, er is niets gebeurd, ” zei Julian.

„Dan komen jullie zeker eten halen? ” zei mevrouw Jones, vast overtuigd dat dat de reden van hun komst was.

„Nee, dank u — we hebben nog voldoende, ” zei Julian. „We wilden graag uw zoon even spreken — Morgan. We — we hebben hem iets te vertellen. Het is nogal belangrijk. ”

„O — wat zou dat wel zijn? ” zei mevrouw Jones, brandend van nieuwsgierigheid. „Wacht eens even — ja, ik denk dat Morgan in de grote schuur is. ” Ze wees door het raam naar buiten naar een grote schuur, die achter de boerderij stond. „Jullie blijven vannacht zeker hier slapen? En jullie zullen wel honger hebben — wat denk je van een stevige maaltijd? ” „Ja — honger hebben we wel een beetje, ” zei Julian, die nu pas besefte dat ze die middag de thee overgeslagen hadden. „Maar we gaan nu eerst even naar Morgan. ”

Ze verlieten de keuken en liepen naar de grote schuur. De drie honden van Morgan renden naar buiten toen ze vreemde voetstappen hoorden en gromden. Maar toen ze de jongens herkenden, sprongen ze vrolijk blaffend tegen hen op.

Morgan kwam naar de deur van de stal om te zien waarom zijn honden zo blaften. Hij keek verbaasd, toen hij de twee jongens zag. „Zo, ” vroeg hij, „is er iets aan de hand? ” „Ja, we denken van wel, ” zei Julian. „Mogen we het u vertellen? ”

Morgan nam hen mee naar binnen. Het was in de grote schuur al bijna helemaal donker. Morgan was bezig geweest de vloer aan te harken, toen de jongens kwamen opdagen en hij ging ermee door, terwijl Julian zijn verhaal deed.

„Het gaat over de Oude Toren, ” zei Julian en Morgan hield eensklaps op met harken. Hij keek Julian even aan en ging toen weer verder. Julian vertelde hem wat hij wist: over de geheimzinnige geluiden die ze gehoord hadden, over de lichtende mist en over de oude dame die ze in de toren gezien hadden. Toen vertelde hij van Aily, van het briefje dat ze hun had laten zien en waar op stond, dat mevrouw Thomas gevangen gehouden werd in haar eigen kasteel.

Morgan hield weer op met harken. „En waar is dat briefje? ” vroeg hij met zijn zware stem.

Julian liet het hem zien. Morgan stak een lamp aan om het te kunnen lezen, want het was nu bijna helemaal donker in de schuur. Toen hij het gelezen had stak hij het in zijn zak. „Ik zou het graag terug willen hebben, ” zei Julian. „Of wilt u het aan de politie laten zien? Wat denkt u van het hele geval? Kunnen wij iets doen? Ik kan de gedachte niet verdragen, dat die arme oude vrouw... ”

„Ik zal je zeggen wat jullie moeten doen, ” viel Morgan hem in de rede. „Jullie moeten helemaal niets doen en dit aan mij, aan Morgan Jones overlaten. Jullie zijn maar kinderen, jullie weten niets. Dit is geen kwestie voor kinderen, geloof dat van mij. Jullie moeten teruggaan naar de hut en alles wat je gehoord en gezien hebt, vergeten. Als Aily terugkomt, moet je haar bij mij brengen; dan zal ik met haar praten. ”

Hij sprak zo streng en onvriendelijk, dat de jongens hem verbaasd en verschrikt aankeken.

„Maar mijnheer Morgan! ” zei Julian. „Doen we dan helemaal niets — gaan we niet naar de politie..

„Ik heb toch gezegd dat dit niets is voor kinderen, ” zei Morgan. „Meer zeg ik niet. Jullie gaan terug naar de hut en jullie mogen hierover met niemand spreken. Als je niet doet wat ik zeg, ga je morgen terug naar huis. ”

Met die woorden legde de reus de hark over zijn schouder en liet de jongens alleen in de schuur. „Wat zeg je daar van, ” zei Julian kwaad. „Kom — we gaan terug naar de hut. Ik ben niet van plan hier te blijven eten. Ik heb helemaal geen zin die zure Morgan nog eens te ontmoeten! "

Boos en teleurgesteld verlieten de jongens de schuur en gingen terug naar het pad, dat tegen de berg op leidde. Het begon al donker te worden en Julian voelde in zijn zakken naar zijn lantaarn.

„Jammer! Ik heb hem niet bij me, ” zei hij. „Heb jij een lantaarn, Dick? ”

Dick had ook geen lantaarn en aangezien ze er geen van beiden iets voor voelden om in het donker terug te gaan naar de hut, besloot Julian weer naar de boerderij te gaan en de reserve lantaarn te halen, die hij in zijn koffer had.

„Kom, ” zei hij tegen Dick. „We zullen proberen die lantaarn te halen, zonder Morgan of mevrouw Jones te ontmoeten. ”

Ze liepen terug naar de boerderij er. gingen naar binnen. Julian sloop de stenen trap op naar zijn slaapkamer en zocht in zijn koffer naar de lantaarn. Ja, hij vond hem!

Hij ging weer naar beneden — en liep aan de voet van de trap bijna mevrouw Jones ondersteboven! Ze gaf een gil van schrik.

„O, ben jij het, Julian bach! Wat hebben jullie tegen Morgan gezegd, hij is buiten zichzelf van kwaadheid. Wacht even, dan zal ik wat te eten voor jullie klaarmaken. Hebben jullie trek in een stuk varkensvlees en... ”

„Nee — we hebben besloten om toch maar direct terug te gaan naar de hut, ” viel Julian haar in de rede en hoopte dat de goede vrouw zich niet beledigd zou voelen. „De meisjes zijn alleen, weet u — en het is al bijna donker. ”

„Ja, ja — dan moeten jullie dadelijk teruggaan! ” zei mevrouw Jones. „Wacht even — ik zal nog wat brood en andere dingen voor jullie halen om mee te nemen. Ik ben zo terug. ”

De jongens bleven bij de deur staan wachten, hopend dat Morgan niet voorbij zou komen. Ze hoorden hem in de verte schreeuwen tegen een van zijn honden.

„Hij koelt zijn woede op de honden, ” zei Julian tegen Dick. „Ik zou op dit moment niet graag in zijn handen vallen, als ik een van zijn knechts was! Hij is sterk als een leeuw en hij zou het tegen tien man kunnen opnemen, als het moest — of tegen een dozijn honden! ”

Mevrouw Jones kwam terug met een boodschappennet vol levensmiddelen. „Alsjeblieft, ” zei ze. „Pas goed op de meisjes — en loop Morgan voorlopig niet voor de voeten. Hij is in een heel slechte bui en als Morgan zo is kan je maar beter uit de buurt blijven! ”

De twee jongens waren het roerend met haar eens. Ze waren blij dat ze weg konden gaan.

„Dat weten we dus, ” zei Julian toen ze naast elkaar weer op het bergpad liepen. „Van hem behoeven we geen hulp te verwachten. Hij heeft ons verboden, iets te ondernemen. Alsof we een stelletje kleine kinderen zijn! ”

„Hij heeft wel tien keer gezegd, dat we kinderen zijn die niets weten, ” zei Dick verontwaardigd. „Ik begrijp het niet goed. Waarom wond hij zich er zo over op? Geloofde hij ons niet? ”

„O jawel — hij geloofde ons heus wel, ” zei Julian. „Als je het mij vraagt: ik geloof dat hij veel meer wist dan wij hem konden vertellen. Een of andere bende heeft z’n hoofdkwartier opgeslagen in de Oude Toren — er gebeuren daar vreemde dingen — en Morgan is erbij betrokken! Dat is de reden dat hij ons verbood iets te ondernemen — daarom wilde hij dat we terug zouden gaan naar de hut en alles wat we gezien en gehoord hebben vergeten! Hij is erbij betrokken, dat staat voor mij als een paal boven water! ”

Dick floot. „Wel verdraaid — daarom was hij dus zo boos! Hij dacht, dat we hem in de wielen zouden rijden. Natuurlijk wil hij beslist niet dat we naar de politie gaan! Maar — wat staat ons nu te doen, Julian? ”

„Ik weet het niet. We moeten er met de meisjes over praten, ” zei Julian hoofdschuddend. „Dat dit nu net weer moet gebeuren, terwijl wij aan een fijne vacantie begonnen zijn! ”

„Julian, wat denk jij dat er gebeurt in de Oude Toren, ” vroeg Dick. „Ik bedoel: het is niet alleen een kwestie van een oude dame opsluiten in een toren — om haar alles af te nemen wat ze heeft. Er moeten ook nog andere dingen zijn — hoe moeten we anders die geheimzinnige geluiden verklaren, die lichtende mist? ”

„Voor zover we kunnen nagaan, zijn die verschijnselen niet van vandaag of gisteren, ” zei Julian. „Misschien hebben ze niets te maken met wat Morgan en de anderen daar uitspoken — en dat is ongetwijfeld, dat ze die oude dame beroven van haar bezittingen. Ja, het kan best zijn dat die praatjes alleen maar moeten dienen om nieuwsgierige mensen op een afstand te houden — in deze streken zijn de mensen veel benauwder voor spookachtige verschijnselen dan in de grote steden. ”

„Ja, als je het zo bekijkt dan klinkt het allemaal erg logisch, ” zei Dick. „Maar toch heb ik een gevoel, dat er meer achter steekt. ”

Ze hepen zwijgend verder; telkens richtte Julian zijn lantaarn even op de zwarte stenen die langs het pad lagen. Er scheen geen eind te komen aan het smalle bergpad.

Maar eindelijk zagen ze dan toch de lichten van de berghut. Gelukkig! De jongens hadden honger en ze waren blij dat mevrouw Jones hun nog een flinke voorraad levensmiddelen meegegeven had. Mu konden ze naar hartelust eten.

Timmy begon te blaffen, toen ze bijna bij de hut waren en George opende de deur. Aan de manier van blaffen van Timmy had ze gehoord, dat de jongens in aantocht waren.

„O, we zijn blij dat jullie teruggekomen zijn en niet zijn blijven slapen in de boerderij! ” zei Annie. „Hoe is het gegaan? Gaat Morgan naar de politie? ”

„Nee, ” zei Julian. „Hij was boos. We moesten ons er niet mee bemoeien, zei hij. Hij heeft het stukje papier met de boodschap van de oude dame gehouden. Wij geloven dat hij ook betrokken is bij wat er in de Oude Toren gebeurt”

„Goed, ” zei George onmiddellijk. „Dan gaan we zélf op onderzoek uit. We zullen er wel achterkomen wat er aan de hand is — en reken maar dat we die arme mevrouw Thomas dan uit haar toren zullen bevrijden! Ik weet nog niet hoe — maar 'ik weet dat we het voor elkaar zullen krijgen. Waar of niet, Timmy! ”

Hoofdstuk XV

„TIMMY, WAT IS ER? ”

Toen het eten klaar was, gingen de kinderen om de kachel zitten en al etende bespraken ze de situatie nog eens uitvoerig. Wat stond hun te doen? George mocht dan zeggen dat zij de zaak wel eens even voor elkaar zou brengen en dat ze die oude dame uit de toren zouden halen — maar voorlopig wisten ze nog geen van allen hoe ze dat voor elkaar moesten boksen! Om te beginnen wisten ze helemaal niet hoe ze in de toten moesten komen. Want natuurlijk voelden ze er geen van allen voor om de strijd aan te binden met die gevaarlijke hond!

„Kon Aily ons maar helpen! ” zei Julian tenslotte. „Ze is eigenlijk onze enige hoop. Het heeft geen zin naar de politie te gaan — het is een heel eind lopen naar het dorp en het kan best zijn, dat we niet eens in dit dorp, maar in een ander moeten zijn. Bovendien zou de politie ons verhaal nóóit geloven! ”

„Het is gek, dat die dorpelingen de zaak maar zo laten en niets ondernemen tegen de bende, die in de Oude Toren zit, ” zei Dick. „Ik bedoel: ze moeten die eigenaardige trillingen tóch ook gevoeld hebben, ze moeten die lichtende mist ook gezien hebben die gisteren boven het kasteel hing en... ”

„Ja — maar ik denk dat we hier boven op de berg die verschijnselen veel duidelijker kunnen waarnemen dan de mensen beneden in het dal, ” zei Annie nuchter. „Het trillen is in het dal waarschijnlijk helemaal niet te horen en het gerommel misschien maar heel zwak. Het is best mogelijk, dat die vreemde lichtende mist niet eens te zien is. ”

„Daar heb je gelijk in, ” zei Julian. „Daar heb ik nog niet aan gedacht. Ja, we kunnen hier vandaan een heleboel zien — en misschien kan de schaapherder die met zijn schapen boven in de bergen is, ook alles zien. Ik denk, dat ze op de boerderij ook wel een en ander kunnen zien — dat is wel gebleken, anders zou Morgan ons vanmiddag niet zo behandeld hebben! Het is duidelijk, dat hij precies wist wat we bedoelden! ”

„Hij is natuurlijk een handlanger van de mannen in het kasteel — de grote en de kleine man, over wie Aily ons verteld heeft. Jammer dat ze ons niet verteld heeft hoe we in het huis moeten komen. Ik snap werkelijk niet hoe ze kans gezien heeft naar binnen te komen. Ze zegt zelf dat er een hek omheen staat, dat onder stroom staat! ”

„Het hek, dat bijt! ” zei George lachend. „Stel je voor — misschien heeft dat kind wel aan het hek gevoeld en een schok gekregen. Ze is toch maar een vreemd kind — helemaal verwilderd! ”

„Ik hoop, dat ze geen pak slaag gekregen heeft, ” zei Annie. „Ze is natuurlijk een deugniet — maar ik mag haar wel. Wil iemand nog een stuk kaas? En er zijn nog appels over — ik wil ook wel een blik peren openmaken. ”

„Ik heb liever peren, ” zei Dick. „Ik heb echt trek in iets zoets. Zeg — ons verblijf hier belooft weer opwindend te worden! ”

„Op een of andere manier beleven we altijd weer avonturen, ” zei Annie, stond op en ging naar de kast om het blik peren te halen.

„Ja, avonturen, dat is het juiste woord, Annie, ” zei Dick. „We trekken de avonturen aan! Bij sommige mensen gaat dat zo, weet je — ze kunnen er niets aan doen! En wij behoren ook tot die mensen. Ik vind het helemaal niet erg — het maakt het leven opwindend. ”

Timmy begon eensklaps te blaffen en ze schrokken er allemaal van. Wat was dat nu weer?

„Laat Timmy naar buiten gaan, " zei Dick. „We hebben al zulke rare dingen beleefd, dat het me beter lijkt Timmy maar op onderzoek uit te sturen, als hij denkt dat er onraad is! ”

„Goed, ” zei George en liep naar de deur — maar net toen ze die wilde openmaken hoorde ze buiten een hond blaffen. Ze draaide zich met een ruk om.

„Ik laat Timmy er niet uit! Misschien is het Morgan met zijn honden! Ik dacht dat ik zijn zware stem hoorde. ”

„Er komt iemand aan, ” fluisterde Annie bang. „Ja, jongens — het is Morgan! ”

Ze had gelijk. Hij liep langs het raam en ze zagen zijn brede schouders. Hij liep voorover gebogen tegen de berg op. De drie honden, die hem vergezelden, begonnen heftig te blaffen toen ze roken dat er een andere hond in de hut was. Timmy liet zich evenmin onbetuigd!

Toen was alles weer stil. Morgan was doorgelopen zonder naar binnen te kijken en zijn honden waren hem gevolgd. „Oei — ik ben blij dat je Timmy er niet uit gelaten hebt, zoals ik voorgesteld had, ” zei Dick. „Ze zouden hem verscheurd hebben! ”

„Waar zou Morgan naar toe gaan? ” vroeg Annie. „Ik vind het vreemd dat hij verder de berg op gaat — en niet naar de oude Toren. ”

„Ik denk dat hij met de schaapherder gaat praten, ” zei Julian. „Die is met zijn schapen boven op de heuvel. Zeg — zou hij ook iets met die mannen in de Oude Toren te maken hebben? ”

„O nee, ” zei Annie. „Hij is een goede man — dat wéét ik! Ik zou me niet kunnen voorstellen dat hij zich met die bende inliet! ”

Nee, dat konden ze zich eigenlijk geen van allen voorstellen. Ze hadden de schaapherder allemaal aardig gevonden. Maar wat ging Morgan dan zo laat bij hem doen?

„Misschien gaat hij hem vertellen, dat wij te veel weten, ” zei Julian. „Het is best mogelijk, dat hij hem vragen wil, ons in de gaten te houden. ”

„Het kan ook zijn dat hij zich wil beklagen over Aily: dat ze in de tuin van het kasteel is geweest, ” zei Dick. „Ik hoop dat dat arme meisje geen moeilijkheden zal krijgen nu wij alles aan Morgan verteld hebben en hem het briefje gegeven hebben, dat zij gevonden had. ”

Ze keken elkaar verschrikt aan. Annie knikte langzaam. „Ja — dat is het natuurlijk. Aily zal er vast en zeker moeilijkheden mee krijgen — o, waarom zijn we zo dom geweest alles aan Morgan te vertellen? Arme kleine Aily! ”

Ze maakten zich allemaal bezorgd over Aily. Ze voelden sympathie voor het kleine meisje met haar hond en haar lammetje. Nu zou ze misschien een afstraffing krijgen omdat de Vijf gepraat hadden met Morgan!

Ze hadden geen zin om te spelen en bleven aan de tafel zitten praten, wachtend tot Morgan zou terugkomen. Ze wisten, dat Timmy zou gaan blaffen als hij kwam.

Inderdaad begon Timmy om half acht te blaffen en hoewel ze het verwacht hadden, schrokken ze er toch allemaal van. „Morgan komt terug, ” zei Julian en ze keken allemaal naar het raam om te zien of hij langs de hut zou komen. Maar ze zagen niets. Ze hoorden ook geen honden blaffen.

George keek naar Timmy en zag dat de hond met zijn oren gespitst zat en dat hij zijn kop schuin hield, alsof hij iets hoorde. Waarom blafte hij dan niet? George begreep er niets van.

„Kijk eens naar Timmy, ” zei ze zacht. „Hij hoort wel iets — maar hij blaft niet. Hij schijnt zich helemaal niet bezorgd te maken. Timmy, wat is er? ”

Timmy luisterde niet. Hij bleef rustig zitten. Het was voor de anderen om wanhopig te worden, want zij hoorden helemaal niets.

Toen sprong Timmy eensklaps op en begon te blaffen — van vreugde! Hij rende kwispelstaartend naar de deur en probeerde hem open te maken. Toen keek hij naar George en blafte weer, alsof hij wilde zeggen: „Schiet op! Maak de deur open! ”

„Timmy, ” zei Dick verwonderd, „wat is er? Krijgen we bezoek van je beste vriend? Zal ik de deur openmaken, Julian? ”

„Ik zal zelf wel gaan, ” zei Julian en ging voorzichtig de deur open doen. Timmy rende onmiddellijk jankend en blaffend naar buiten.

„Er is hier niemand, ” zei Julian verbaasd. „Helemaal niemand! Wat heeft al die drukte te betekenen, Timmy? Geef me je lantaarn eens, Dick! Ik ga met hem mee om te zien waarover hij zich zo opwindt! "

Hij knipte de lantaarn aan en liep naar buiten om Timmy te zoeken. Ja, daar zag hij hem; Timmy stond kwispelstaartend bij het schuurtje waarin de grote emaille emmer en de petroleumkan bewaard werden. Hij krabbelde aan de deur van het hokje, toen hij Julian zag.

„Wat mankeert je toch, Timmy? ” zei Julian. „Er is niets in dat hokje — kijk maar, ik zal het deurtje open maken, dan kun je het zelf zien, dwaze hond! ”

Hij deed het deurtje open en liet het licht van zijn lantaarn naar binnen schijnen om Timmy te laten zien dat het leeg was.

Maar het was niet leeg. Julian liet van verbazing bijna het deurtje weer dicht vallen. Er zat iemand in het hokje — een klein, verkleumd wezentje! Aily!

„Aily! ” zei Julian die zijn ogen bijna niet geloven kon. „Aily — wat doe jij hier in vredesnaam? ”

Aily knipperde met haar grote ogen en keek hem met een bang gezichtje aan. In haar ene arm hield ze het lammetje, in haar andere arm de hond en ze zei niets. Julian zag dat ze bibberde en dat de tranen haar over de wangen liepen.

„Arme Aily bach! ” zei hij, het enige woord uit het dialect van Wales gebruikend, dat hij kende. „Ga mee naar binnen dan kun je je warmen bij de kachel! ”

Het kind schudde haar hoofd en drukte de dieren dichter tegen zich aan. Maar Julian was niet van plan haar daar te laten zitten, in het koude hokje! Hij tilde haar met dieren en al eruit! Aily probeerde zich los te wurmen, maar hij hield haar stevig vast.

„Julian! ” riep George ongeduldig, in de deuropening van de hut. „Julian! Tim! Waar zijn jullie? Hebben jullie iets gevonden? ”

„Ja, ” riep Julian terug. „We brengen het mee — een verrassing! ”

Hij droeg het bibberende kind naar binnen, tot grote verwondering van de anderen.

„Laat haar vlak bij de kachel gaan zitten, ” zei Annie en streelde de magere armpjes van het meisje. „Arme Aily! ”

Julian wilde haar op de grond zetten, maar ze klemde zich aan hem vast. Ze voelde dat hij vriendelijk en sterk was en ze vond troost in zijn armen. Julian zette haar op een stoel; ze hield haar dieren nog steeds vast. Maar de hond en het lam wurmden zich los en liepen snuffelend de kamer rond.

„Ik vond haar in het schuurtje, achter de hut — met haar hond en haar lam, ” zei Julian. „Ze zat helemaal in elkaar gedoken. Ik denk dat ze zich daar verstopt heeft voor haar moeder. Misschien heeft ze daar wel eens vaker geslapen met haar dieren. Arm klein meisje. Ze kijkt zo triest. Misschien wil ze wat eten. ”

„Ik zal een kopje warme chocola voor haar maken, ” zei Annie. „George, pak eens brood, boter en kaas voor haar — we moeten het lammetje en de hond ook iets geven. Wat eet een lammetje? ”

„Melk uit een zuiglfes, ” zei Dick, „maar we hebben geen zuigfles. Ik denk dat het de melk ook wel kan oplikken. Wat je hier allemaal niet kunt beleven! ”

Julian was blij, dat hij Aily kon troosten. „Ik denk, dat ze met haar moeder mee naar huis gegaan is, ” zei hij terwijl hij naar de kleine hond keek, die stoeide met Timmy, „een pak slaag gekregen heeft en ergens opgesloten is. Toen is Morgan gaan kijken of ze thuis was om haar een standje te geven en tegen haar moeder te zeggen dat ze haar niet naar buiten mocht laten gaan... ”

„Morgan! ” herhaalde Aily, ging verschrikt rechtop zitten en keek angstig om zich heen. „Morgan! Nee! Nee! ”

„Maak je niet bezorgd, kindje, ” zei Julian. „Wij zullen wel op je passen. Morgan zal je niet te pakken krijgen! ”

„Zie je wel? ” zei hij tegen de anderen. „Ik heb vast en zeker gelijk! Hij heeft haar bang gemaakt'— zodra hij weg was is ze weggelopen en hier naar toe gekomen om zich te verstoppen. Die nare kerel! Ik kan me voorstellen dat het arme kind doodsbenauwd was, als hij tegen haar zo geschreeuwd heeft als hij tegen ons gedaan heeft. Hij was natuurlijk bang dat ze ons nog meer belangrijke dingen zou vertellen — ja, misschien vreesde hij dat ze ons zou wijzer hoe we in het oude kasteel kunnen komen! ”

Timmy begon eensklaps te blaffen — en deze keer was het geen vrolijk geblaf! „Morgan komt terug! ” liep Annie onmiddellijk. „Verstop Aily! Hij mag haar niet zien, want anders neemt hij haar mee! Vlug — waar moeten we haar verbergen? ”

Hoofdstuk XVI

AILY VERANDERT VAN GEDACHTEN

Aily sprong op toen ze Morgan hoorde aankomen. Ze keek als een opgejaagd diertje om zich heen en rende toen naar een van de bedden. Lenig als een kat klom ze naar het bovenste bed, dook erin en trok de dekens over zich heen. Ze bleef doodstil liggen. Het lammetje begon klagelijk te blaten. Toen nam het diertje een sprong en kwam ook in het bed terecht. Het kroop bij Aily onder de dekens. Dave was de enige, die beneden moest blijven en hij begon angstig te janken. „Heb je ooit zoiets gezien! ” riep Dick verbaasd uit. „Wat een sprong! Houd op met blaffen, Timmy! We kunnen niet horen, of Morgan werkelijk hier naar toe komt. Julian, waar moeten we de hond van Aily verbergen? Hij mag niet gezien worden — en ook niet gehoord! ”

Julian tilde de hond ook in het bed en het dier kroop onmiddellijk bij zijn meesteres. „Dat is de enige plaats waar hij zich stil zal houden, ” zei hij. „Aily — blijf stil liggen tot we je zeggen dat alles veilig is. ”

Er kwam geen antwoord uit het bed. Timmy blafte weer en rende naar de deur. „Ik ga de deur op slot doen, ” zei Julian. „Ik ben niet van plan Morgan en zijn honden binnen te laten! Hij weet natuurlijk dat Aily ontsnapt is en hij zal alles doen wat hij kan om haar te verhinderen, nog meer te vertellen! ”

„O — laat die honden alsjeblieft niet binnen! ” zei George wanhopig. „Ik hoor ze blaffen in de verte! ”

Het duurde niet lang of er werd op de deur geklopt. De kinderen waren aan de grote tafel gaan zitten en deden alsof ze met de kaarten speelden.

„Wie is daar? ” riep Julian.

„Ik ben het, Morgan. Laat me erin, ” klonk een zware stem.

„Nee — onze hond is hier en we willen niet dat hij weer aangevallen wordt, ” zei Julian, vast besloten Morgan tot iedere prijs buiten de hut te houden. Morgan voelde aan de knop van de deur; toen gromde hij weer.

„Het spijt me, maar we kunnen u niet binnen laten! ” schreeuwde Julian. „Misschien zou Timmy u aanvliegen. Hij is erg zenuwachtig! ”

„Blaffen, Timmy! ” zei George zacht tegen Timmy, die gehoorzaam begon te blaffen zo hard als hij maar kon.

Morgan gaf het op. „Als je Aily ziet, stuur haar dan naar huis, ” zei hij. „Ze is weer weggelopen en haar moeder maakt zich ongerust. Ik heb naar haar gezocht. Het is bitter koud vanavond. "

„Goed! ” riep Julian. „Als ze komt, mag ze bij ons blijven slapen. ”

„Nee. Stuur haar naar huis, ” schreeuwde Morgan. „En vergeet niet wat ik jullie vanmiddag gezegd heb, anders zal het slecht met jullie aflopen! ”

„Slecht met ons aflopen! Heb je ooit! ” zei Dick minachtend. „Laat hij maar oppassen dat het geheim van hem en zijn mooie vrienden niet bekend wordt. Gemene kerel! Is hij weg, Timmy? ”

Timmy ging weer bij de kachel liggen. Hij blafte even, alsof hij wilde zeggen: „Ja, alles is veilig! ”

Toen de honden van Morgan weer begonnen te blaffen in de verte, schonk Timmy er geen aandacht meer aan. „Dat betekent dat Morgan en zijn honden teruggaan naar de boerderij, ” zei George opgelucht. „Nu mag Aily weer naar beneden komen. We zullen haar te eten geven. ”

Ze liep naar het bed. „Aily! ” riep ze. „Morgan is weg! Kom maar te voorschijn! ”

Het kopje van Aily verscheen heel voorzichtig over de rand van het bed. Met een lenige sprong kwam ze naar beneden en het lam volgde haar voorbeeld. De hond moest uit het bed getild worden — hij durfde de sprong niet te maken.

Tot grote verwondering van iedereen rende Aily dadelijk naar Julian en strekte haar armpjes naar hem uit. Hij trok haar op zijn schoot en hield haar dicht tegen zich aan. George zette brood, boter en kaas voor haar op tafel en Annie zorgde dat het lammetje en de hond te eten kregen.

„Zo, ” zei ze, „Aily en familie is verzorgd. Julian, laat Aily niet zo schrokkerig eten; ze zal er last van krijgen. Ik heb nog nooit iemand zo snel zien eten. Het lijkt wel of het kind niet meer gegeten heeft, sinds wij haar vanmiddag iets gegeven hebben. ”

Toen het meisje alles opgegeten had nestelde ze zich weer tevreden in Julians armen. „Aily jou vertellen hoe je kunt komen in grote huis, ” zei ze eensklaps tot verbazing van iedereen. Julian keek haar aan. Hij had de hond ook op schoot genomen.

„Aily mij vertellen? ” zei hij ernstig. „Kleine Aily bach. ”

Aily deed een poging het hem uit te leggen. „Groot gat, ” begon ze, „diep beneden... ”

„Waar is dat grote gat? ” vroeg Julian.

Aily begon te ratelen in haar eigen taaltje en de kinderen luisterden hulpeloos. O, wat was dat vervelend: Aily wilde hun een belangrijk geheim vertellen en nu konden ze haar niet verstaan.

„Aily is braaf, ” zei Julian, toen ze eindelijk zweeg. „Waar is dat grote, grote gat? ”

Aily staarde hem verwijtend aan. „Maar Aily jou net verteld hebben! ”

„Ja, dat weet ik — maar ik kan jouw taal niet verstaan, ” zei Julian zacht. „Waar is dat grote gat — dat is alles wat ik wil weten, ”

Aily keek hem nog even aan. Toen begon ze te lachen. „Aily jou wijzen, ” zei ze en liet zich van zijn knie glijden. „Aily jou wijzen. Kom! ”

„Allemensen, nu niet, ” zei Julian. „Het sneeuwt en het is donker — nee, Aily, morgen! ”

Aily ging voor het raam staan en keek naar buiten. „Nu niet, ” zei ze en schudde haar hoofdje. „Morgen, ja? Aily zal jou morgen wijzen! ”

„Gelukkig, dat is voor elkaar! ” zei Julian. „Ik zou niets liever willen dan nu dadelijk naar dit grote gat gaan — maar we zouden verdwalen. Jongens, morgen zullen we wat beleven! ”

„We boffen dat Aily je zo dankbaar is, ” zei Dick. „Ik geloof dat ze bereid is voor jou alles te doen. ”

„Ja, dat geloof ik ook, ” zei Julian. „Het is maar een geluk dat Morgan haar niet gezien heeft. Hij zou in staat zijn, de deur in elkaar te slaan. Een slag van zijn grote vuist en het was gebeurd! ”

Ze lachten allemaal. „Kom, laten we gaan slapen, ”zei Julian. „Wie weet, wat ons morgen allemaal wacht! ”

„Ik hoop dat we kans zien die oude vrouw te bevrijden, ” zei Annie. „Dat is voor mij het belangrijkste. Aily, je mag in het bovenste bed slapen. Ik zal je een paar dekens geven en een kussen. ”

Het duurde niet lang of alle kinderen sliepen. George was de enige, die wakker werd die nacht. Ze voelde Timmy bewegen en kwam op een elleboog overeind. Maar hij blafte niet. Hij gaf haar een lik en kwam naast haar zitten. Het vreemde dreunende geluid was weer begonnen — en toen kwam het, gesidder’, hoewel niet zo sterk als de vorige avond. George voelde aan de rand van haar bed — hij trilde alsof er een grote machine in de kamer stond te draaien. Ze boog zich voorover en keek naar buiten. Ze sperde haar ogen open, toen ze zag wat Dick de vorige avond gezien had — de lichtende mist aan de hemel.

George maakte de anderen niet wakker. Toen de vreemde verschijnselen verdwenen waren, ging ze weer liggen. Misschien zouden ze morgen te weten komen, wat er eigenlijk aan de hand was — ja, de dag van morgen beloofde een spannende dag te worden!

Hoofdstuk XVII

HET „GROTE, GROTE GAT”

De volgende morgen waren ze allemaal vroeg wakker — ze hadden goed geslapen en ontwaakten blakend van energie. Aily liep Julian overal als een hondje achterna. Ze wilde op zijn knie ontbijten, net zoals ze de vorige avond had zitten eten en hij liet haar begaan. Ze kon van hem alles gedaan krijgen — als ze hun maar de toegang tot de Oude Toren wees.

„We moeten maar zo gauw mogelijk vertrekken, ” zei Annie naar buiten kijkend. „Het gaat weer sneeuwen — en we moeten zorgen dat we niet verdwalen. ”

„Nee, je hebt gelijk. We moeten op Aily vertrouwen, want we weten hier helemaal geen weg, ” zei Julian.

„Even de boel opruimen, dan gaan we, ” zei Annie. „Moeten we eten meenemen, Julian? ”

„Ja, natuurlijk — voor ons allemaal, ” zei Julian onmiddellijk. „We weten helemaal niet hoe laat we hier terug zullen zijn. George, help jij Annie even met boterhammen maken? Doe er ook een paar repen chocola bij en de appels die nog over zijn. "

„En laten we alsjeblieft onze lantaarns niet vergeten, ” zei Dick.

Aily stond toe te kijken, toen de boterhammen klaargemaakt werden en telkens als er stukjes brood afvielen, pakte ze die op en gaf ze aan haar hond. Het lam dartelde door de kamer en liep iedereen in de weg, maar dat vonden ze geen van allen erg!

„Ik geloof dat we het gemakkelijkst met de slee naar beneden kunnen gaan en halverwege tegen de helling van de Oude Toren op, ” zei Julian. „Dat scheelt ons een heel eind lopen. We kunnen niet van onze ski’s gebruik maken, want Aily heeft geen ski’s. ”

„O ja, laten we met de sleeën gaan! ” riep George uit. „En wat doen we dan met het lam? Moet dat hier blijven? En Dave ook? ”

Maar Aily dacht er anders over; ze weigerde hardnekkig om mee te gaan zonder haar lam en haar hond. Het kostte al moeite genoeg haar zover te krijgen, dat ze een das om deed en een wollen muts opzette — en dat deed ze alleen maar omdat die precies zo waren als die van Julian!

De sleeën waren tot de laatste centimeter vol: Dick en Julian zaten op de ene met Aily en het lam tussen zich in en Annie en George op de andere met Timmy en Dave tussen zich in. George zat voorop en Annie had de moeilijke taak om achterop te zitten, zich aan de honden vast te houden en te zorgen dat ze er niet afgleed!

„We rollen er vast en zeker met z’n allen af! ” zei ze tegen George. „Sjonge — ik wou dat we even gewacht hadden, het gaat hoe langer hoe harder sneeuwen. ”

„Dat is juist goed! ” zei Julian. „Dan kan niemand ons zien als we in de buurt van de Oude Toren gekomen zijn! ”

Julian zette zich af met zijn hakken en daar ging de slee! Steeds sneller en sneller — Aily klampte zich aan Julian vast en het lam keek met grote verbaasde ogen; het durfde zich niet te bewegen.

De slee van George en Annie stopte een klein eindje achter die van Julian en Dick, een flink eind op de tegenoverliggende heuvel. George stapte eraf en trok haar slee naar die van Julian.

„Wat doen we nu? ” vroeg ze. Haar gezicht gloeide van plezier en van de kou. „Dat was een fijne rit! ”

„Geweldig! ” knikte Julian. „Vond jij het ook fijn, Aily? ”

„Nee, ” zei Aily en trok haar muts precies zo over haar oren, als Julian gedaan had. „Nee, ik krijg er een koude neus van, heel koud! ”

Ze hield haar hand aan haar neus om hem warm te maken. George lachte. „Hoe kan ze in vredesnaam klagen over een koude neus, terwijl ze bijna geen kleren aan haar lichaam heeft! ”

„Aily — weet je waar het grote gat is? ” vroeg Julian en keek om zich heen. Het sneeuwde nu zo hard dat ze maar een paar meter ver konden zien. Aily keek ook om zich heen en Julian was overtuigd, dat ze zou zeggen dat ze ook niet wist waar ze naartoe moest, nu het zo hard sneeuwde. Zelf wist hij nauwelijks nog aan welke kant hun berghut lag!

Maar Aily had het instinct van een hond. Ze had een sterk gevoel voor richting en ze kon zonder moeite van de ene plaats naar de andere gaan, ook al was het donker of sneeuwde het zo hard dat ze geen meter voor zich uit kon zien!

Ze knikte. „Aily weten — Dave ook weten! ”

Ze liep een paar stappen, maar haar voeten zonken tot over de enkels in de sneeuw en haar dunne schoenen waren in een ommezien van tijd doorweekt.

„Ze zal bevroren voeten krijgen, ” zei Dick. „Zet haar op onze slee, dan zullen we haar trekken, Julian. Jammer, dat we geen sneeuwschoenen voor haar hadden. Jongens — ik heb nog nooit zo’n rare expeditie meegemaakt! Ik hoop, dat Aily weet waar ze ons naartoe brengt. Ik heb er geen flauw idee van, waar west of oost is! ”

„Wacht eens even — ik heb een kompas bij me, ” zei Julian en haalde het tevoorschijn. „Dat is het zuiden, ” zei hij en wees. „Daar moet dus het kasteel liggen. Ik denk dat we die richting uit zullen gaan — pal naar het zuiden. ”

„Ik ben benieuwd welke richting Aily kiest, ” zei Dick. Hij zette haar op de slee en deed de sjaal goed om haar hals. „Zo — welke kant uit, Aily? ”

Aily wees onmiddellijk naar het zuiden. Ze waren allemaal diep onder de indruk.

„Goed zo, ” zei Julian. „Kom, Dick — ik zal de slee van Aily trekken, dan moet jij die van de meisjes nemen. ”

Julian keek onder het lopen voortdurend op zijn kompas. Ze liepen enige tijd pal naar het zuiden. Toen gaf Aily een schreeuw en wees naar rechts.

„Die kant, die kant! ” zei ze.

„Ze wil, dat we nu naar het westen gaan, ” zei Julian en bleef staan. „Ik vraag me af of ze gelijk heeft. Volgens mijn berekening lopen we nu regelrecht naar de Oude Toren — maar als we naar rechts gaan, zoals zij wil, lopen we tegen de heuvel op. ”

„Die kant uit, die kant uit! ” herhaalde Aily gebiedend en Dave blafte, alsof hij wilde zeggen dat ze gelijk had!

„Laten we maar doen wat ze zegt, ” zei Dick. „Ze schijnt heel zeker te zijn van haar zaak. ”

Julian hield een beetje rechts aan en de anderen volgden. Ze moesten nu tegen de heuvel op lopen en Julian begon te hijgen. „Is het nog ver? ” vroeg hij Aily, die ogenschijnlijk geen aandacht schonk aan de weg die ze volgden. Er was trouwens ook niet veel te zien, want het sneeuwde nog steeds hard.

Aily keek op. Ze wees nogmaals naar rechts en zei iets in dialect. Toen knikte ze. „Ik geloof dat we in de buurt van de plek komen, die zij het, grote, grote gat' noemt, ” zei Julian en liep verder.

Even later sprong Aily van de slee af, bleef staan en keek om zich heen. „Hier, ” zei ze. „Grote gat hier. ”

„Het kan zijn — maar ik zou het wel een beetje duidelijker willen zien, ” zei Julian. Aily begon de sneeuw weg te graven en Timmy en Dave gingen haar helpen.

„Ik ben bang, dat het arme kind ons voor niets zover heeft laten lopen, ” zei Dick. „Waar zou hier nu een groot gat kunnen zijn? ”

Timmy en Aily hadden de sneeuw nu zo ver weggegraven, dat de heide bloot lag. „Timmy — jij Timmy vasthouden, ” zei Aily eensklaps tegen George. „Hij naar beneden vallen — net als Dave op een keer! ”

„Zeg, ik geloof dat ze naar een van die vreemde gaten zoekt, die je soms in de hei vindt, ” zei Dick eensklaps. „Herinneren jullie je nog, dat we er op Kirrin Eiland ook eens een gevonden hebben? ”

„O ja — dat was ook in de hei! ” zei George. „Het gat kwam uit in een grot, vlak bij de kust. Timmy — kom alsjeblieft hier, anders val je erin! ”

Het scheelde niet veel, of Timmy viel werkelijk naar beneden! George kon hem nog net bij zijn halsband grijpen. Maar Dave, die al eens naar beneden gevallen was, was voorzichtiger.

„Gat! ” zei Aily triomfantelijk. „Hier groot, groot gat. Aily gevonden hebben voor jou! ”

„Ja — je hebt inderdaad het grote gat gevonden — maar hoe komen we nu in het kasteel? ” zei Dick. Aily begreep hem niet. Ze ging op haar knieën liggen en keek in het gat, dat ze net had bloot gelegd. „Ik moet bekennen, dat ik versteld sta, ” zei Julian. „Ze heeft ons regelrecht naar deze plek gebracht, terwijl ze door die sneeuwjacht niets kon zien. Ze is net zo knap als een hond. Flinke Aily bach! ”

Aily glimlachte, gaf hem een hand en zei: „We gaan naar beneden, ja? Aily de weg wijzen? ”

„Ja — laten we maar naar beneden gaan, als het kan, ” zei Julian, hoewel hij er weinig voor voelde, want hij zag alleen maar een donker gat en had er geen flauw idee van, wat hij erin vinden zou.

Fanny, het lammetje, had genoeg van het wachten. Het stak zijn kopje in het gat, nam een sprongetje — en was verdwenen. „Aily, wacht even —” riep George verschrikt, „je kunt niet zomaar naar beneden springen — je zult je pijn doen! ”

Maar Aily had zich al naar beneden laten glijden. „Aily hier, ” klonk haar stemmetje van beneden. „Jullie moeten snel komen! ”

Hoofdstuk XVIII

IN DE OUDE TOREN

Julian liet het licht van zijn lantaarn in het gat schijnen. „Het is tamelijk diep, ” zei hij. „We zullen de touwen van onze sleeën nemen en ons naar beneden laten zakken. Ik voel er niets voor een been te breken. ”

„We kunnen een slee over het gat heen leggen en daaraan een touw bevestigen, ” stelde Dick voor. Hij sleepte een van de sleeën naar het gat. Het duurde niet lang of een van de touwen hing in het gat.

„Wat doen we met Timmy? ” vroeg George. „Dave is zomaar naar beneden gesprongen — het verbaast me dat hij geen poot gebroken heeft! ”

„Ik zal mijn jas om hem heen wikkelen en hem zo aan het touw vastmaken, ” zei Julian. „Dan kunnen we hem gemakkelijk laten zakken. Kom eens hier, Tim. ”

Een kwartier later stonden de vier kinderen en Timmy beneden naast Aily, die minachtend naar de touwen keek, die ze gebruikt hadden. Julian lachte en klopte haar op de schouder. „We zijn niet allemaal zulke klipgeiten als jij bent, ” zei hij. „Zo — daar staan we dus in het grote gat. Wat doen we nu? ”

Hij keek bij het licht van zijn lantaarn om zich heen. „We staan in een kleine onderaardse grot, ” zei hij. „Kijk — ik geloof dat ik daar een gang zie! ”

„Ja, ” zei George, die Aily en het lammetje in de donkere tunnel had zien verdwijnen. „Hoe is het mogelijk! Ze loopt zomaar zonder lamp die donkere tunnel in! Ik begrijp niet dat ze niet bang is. ”

„Ze heeft katte-ogen, ” zei Annie. „Kom, laten we haar achterna gaan, anders raken we haar kwijt. ”

„Kom, Timmy, ” zei George en toen liepen ze alle Vijf de donkere, kronkelende gang in, Aily achterna. Maar Aily was nergens meer te bekennen en Julian begon zich bezorgd te maken.

„Aily! ” riep hij. „Kom terug! ”

Er kwam geen antwoord. „Het geeft niet, ” zei Dick. „Er is waarschijnlijk maareen gang en ze weet dat we niet kunnen verdwalen. Als we bij een splitsing komen zullen we weer roepen. ”

Maar er kwam geen splitsing. De gang slingerde zich hoe langer hoe verder bergafwaarts. De wanden en de zoldering waren van steen, maar de bodem was bedekt met een flinke laag zand. Julian keek op zijn kompas. „We lopen ongeveer in noordoostelijke richting, ” zei hij. „Dat is inderdaad in de richting van het kasteel. Ik geloof, dat ik nu weet hoe Aily kans gezien heeft in het oude huis te komen! ”

„Ja, de tunnel leidt onder het hek door, dat onder stroom is gezet en komt uit in de kelder van het kasteel, ” zei Dick. „Maar waar is Aily toch? ”

Even later zagen ze haar in het licht van Julians lantaarn. Ze stond met Dave en Fanny op hen te wachten en toen ze hen zag, wees ze naar boven. „Daar gang naar de tuin! ” zei ze. „Klein gat — groot genoeg voor Aily, maar niet voor Julian! ”

Julian keek naar boven; hij zag een klein gat dat overwoekerd was door onkruid en heide. Zo was Aily dus in de tuin gekomen, toen ze de briefjes oppakte, die de oude dame zo hoopvol naar beneden had laten dwarrelen! Aily was ongetwijfeld de enige geweest, die kans gezien had zonder toestemming in de tuin te komen!

Ze liepen verder en even later mondde de gang uit in een van de oude, verlaten kelders van het huis.

„Wat een grote kelders! ” riep Dick verbaasd uit, toen ze van de ene kelder naar de andere liepen. „Er zijn er geloof ik wel tien! Wacht eens even, jongens — wat is dit? ”

Hij bleef staan voor een groot gat in een van de hoge keldermuren — maar dit gat scheen door mensenhanden gemaakt te zijn, want de brokstukken van de muur waren niet — zoals bij de andere muren, die vervallen waren — met stof en vuil bedekt. Aan de andere kant van het gat scheen ook een kelder te zijn, maar veel kleiner en lager.

Toen hoorden ze een eigenaardig geluid. Geruis van water — stromend water! Julian ging een beetje dichter naar de muur, om door het gat te kunnen kijken. Maar Aily greep hem bij de hand en trok hem terug. „Nee, nee, ” fluisterde ze. „Niet daarheen gaan! Slechte mannen, heel slechte mannen! Gevaarlijk daar! ”

„Jongens, kijk eens! ” riep Julian opgewonden, die geen aandacht schonk aan de waarschuwing van Aily. „Een ondergrondse rivier — niet zomaar een beekje — een echte rivier! Hij moet gevoed worden door bronnen in de berg en ik wed dat hij helemaal doorloopt tot aan de zee! We weten, dat de zee hier niet ver vandaan is! ”

Aily begon nu aan George en Dick te trekken ook. „Boze mannen daar, ” fluisterde ze wanhopig. „Kom mee naar huis, snel — daar doen ze boem-boem; grote vuren — veel lawaai! ”

„Wel verdraaid, dit is interessant! ” riep Julian uit. „Daar moet ik meer van weten! ” Annie en George waren ook verbaasd, maar ze voelden er niets voor, de loop van de rivier te verkennen.

„Laten we dat maar tot later uitstellen en nu naar het huis gaan, ” zei George ongeduldig. „De oude dame is op dit moment het belangrijkst. Geen wonder, dat ze haar in de oude toren opgesloten hebben: ze mag natuurlijk niet weten wat hier gebeurt! ”

„Ik ben een boon, als ik weet wat hier gebeurt, ” zei Dick. „Maar je hebt gelijk: laten we verder gaan naar het kasteel. ”

Aily slaakte een zucht van verlichting toen ze doorliepen; ze kwamen nu in kelders, die nog wel in gebruik waren. Ze zagen tonnen en kisten staan, oude meubelen en voorraden levensmiddelen.

„Zachtjes lopen, ” zei Aily. Ze volgden haar een lange stenen trap op, tot ze aan een grote deur kwamen, die half open stond. Aily bleef even staan luisteren. Julian kwam naast haar staan en fluisterde: „Is de grote hond in het huis, Aily? ”

Het meisje schudde haar hoofd. „Altijd in de tuin, ” zei ze. Dat was een opluchting voor Julian.

„Aily man zoeken, ” zei Aily en verdween, nadat ze de anderen een teken gegeven had dat ze moesten wachten. Toen ze even later terugkwam, lachte ze ondeugend.

„Man slapen, ” zei ze, „man geen kwaad kunnen doen. ” Achter de deur van de kelder was een reusachtige keuken en in die keuken stond de deur van de provisiekast half open...

Aily stoof er onmiddellijk naartoe. Ze haalde er een grote taart uit, die ze Julian voor hield. Maar Julian schudde zijn hoofd.

„Nee, je mag niet stelen! ” zei hij. Maar Aily begreep hem niet of wilde hem niet begrijpen; ze schrokte een groot stuk van de taart naar binnen en gaf de rest aan de dieren. Twee minuten later was de hele taart verdwenen!

„Aily — breng ons naar de oude dame, ” zei Dick, die geen tijd wilde verspillen. „Weet je zeker, dat er niemand anders in het kasteel is? ”

„Aily weten! ” zei het kleine meisje. „Een man bewaken — hij is daar! ” en ze wees naar de deur van een kamer. „Hij moet oude vrouw bewaken en hond moet tuin bewaken. Andere mannen niet komen hier. ” Ze ging voorop: eerst de grote hall door en toen de brede trap op. Dave, haar hond, draafde vrolijk blaffend naar boven. „St! ” riepen de vier kinderen onmiddellijk verschrikt, maar Aily lachte. Ze scheen zich volkomen thuis te voelen in het kasteel en Julian vroeg zich af hoe vaak ze hier al rondgedwaald had.

Toen ze op de vierde verdieping gekomen waren, bleef Aily eensklaps staan. Ze stonden aan de ingang van een grote schilderijengalerij en aan het eind ervan was weer een trap.

„Wat is er? ” vroeg Julian.

„Aily niet verder gaan, ” zei het kind. „Nooit daarheen gaan — nooit! Die mensen kijken naar Aily! ” Ze wees naar de reeks portretten van vroegere eigenaren van het kasteel.

„Ze is bang voor de portretten, ” zei Annie lachend. „Dom meisje! Goed hoor — blijf jij maar hier. Wij gaan naar boven naar de torenkamer. ”

Ze moesten nog twee trappen op, maar eindelijk hadden ze de bovenste verdieping van de toren bereikt. Welke kamer ze moesten hebben, was niet zo moeilijk te zien — want alle deuren stonden open behalve een!

„Hier moeten we zijn, ” zei Julian en klopte op de deur.

„Wie klopt daar? ” vroeg een zwakke stem. „Dat kun jij niet zijn, Matthew — jij kent geen manieren! Maak de deur open en houd me niet voor de mal! ”

„De sleutel zit in het slot, ” fluisterde Dick. „Maak de deur open, Julian — vlug! ”

Hoofdstuk XIX

SPANNING!

De oude dame, die in een stoel bij het raam een boek zat te lezen, draaide zich om en keek hen verbaasd aan. Ze stond op, kwam naar hen toe — en de Vijf zagen dat ze beefde.

„Wie zijn jullie? Laat me eruit voor Matthew komt. Laat me eruit, zeg ik je! ”

Ze duwde de kinderen opzij, maar op de gang bleef ze aarzelend staan. „Wat moet ik doen? Waar moet ik heen? Zijn die mannen hier nog steeds? ”

Ze kwam de kamer weer in en ging in haar stoel zitten. Ze sloeg haar handen voor haar gezicht. „Ik voel me duizelig. Geef me een glas water. ”

Annie haalde vlug een glas water voor de oude dame en toen ze ervan gedronken had, keek ze Annie aan. „Wie zijn jullie? Waar is Matthew? Wat heeft dit te betekenen? ”

„Mevrouw Thomas — u bent toch mevrouw Thomas, nietwaar? ” zei Julian. „Aily, de dochter van de schaapherder heeft ons hier gebracht. Ze wist dat u opgesloten was. Haar moeder heeft ons verteld, dat ze vroeger bij u werkte. U herinnert zich haar toch nog wel? "

„De moeder van Aily — Maggy — ja, ja. Maar wat heeft Aily hiermee te maken? Ik geloof jullie niet. Waar zijn de mannen, die mijn zoon vermoord hebben? ”

Julian en Dick keken elkaar even aan. Het was duidelijk, dat de oude dame totaal van streek was.

„De mannen, die mijn Llewellyn hier gebracht heeft — ze wilden mijn huis kopen, " zei ze. „Maar ik wilde het niet verkopen. Weet je wat ze zeiden? Onder het huis, heel diep in de berg, zou een zeldzaam metaal verborgen zijn — een krachtig metaal — dat heel veel geld waard is. Hoe heette het ook weer? ” Ze keek de kinderen even aan, alsof ze van hen antwoord verwachtte. Toen schudde ze haar hoofd. „O, jullie zijn maar kinderen, wat weten jullie daar van? Ik wilde mijn huis niet verkopen, want ze hadden het metaal nodig om bommen te maken, waarmee mensen gedood worden! Ik zei: nee, nooit zal ik mijn huis verkopen. Nooit zal ik helpen om zulke afschuwelijke bommen te maken! Toen gingen ze naar mijn zoon maar hij zei ook nee! Ze namen hem mee en doodden hem. Nu zijn ze beneden aan het werk. Ja, ja, ik hoor hen wel — ik voel het huis trillen, ik zie vreemde dingen gebeuren. Maar wie zijn jullie? Waar is Matthew? Hij heeft me laten opsluiten en bewaakt me. Hij heeft me ook verteld, dat mijn zoon dood is. Hij is gemeen, die Matthew! ”

Julian begreep, dat ze de oude vrouw niet konden meenemen, ze was totaal van streek en bovendien zouden ze haar niet door het gat in de hei naar boven kunnen krijgen. Hij begon er spijt van te krijgen dat hij zo overhaast het besluit genomen had haar te redden. Het zou maar het beste zijn om haar hier in de toren te laten, totdat de politie kwam — want die moest nu beslist komen.

„We zullen u nu alleen laten, ” zei hij, „en spoedig iemand sturen om u hier vandaan te halen. Het spijt me, dat we u gestoord hebben. ”

Tot grote verbazing van de anderen deed hij de deur dicht en draaide de sleutel om — toen stak hij de sleutel in zijn zak!

„Maar nemen we haar niet mee? ” vroeg George verbaasd. „Die arme oude vrouw! ”

„Nee, ” zei Julian, „dat gaat helaas niet. We moeten naar de politie gaan ook al heeft Morgan het ons afgeraden. ”

„Geloof je werkelijk dat haar zoon gedood is? ” vroeg Dick. „Ik niet — het zou toch uitgekomen zijn als haar zoon vermist werd en de politie zou een onderzoek ingesteld hebben. Niemand heeft haar zoon als dood of vermist opgegeven. Misschien hebben ze de oude dame alleen maar wijsgemaakt dat haar zoon dood is — om haar bang te maken. ”

„We kunnen er nu niet langer over praten, ” zei Julian, „we moeten iets doen. Het spijt mij ook, dat we de oude mevrouw Thomas nog in die torenkamer moeten laten, maar ik geloof dat ze daar veiliger is dan waar ook! ”

Ze gingen terug naar de schilderijengalerij, waar Aily geduldig op hen zat te wachten. Ze was blij, toen ze hen zag en het scheen haar niet op te vallen dat ze de oude dame niet meegenomen hadden. „Man beneden nu heel boos! ” zei ze lachend. „Hij is wakker — hij schreeuwt en slaat op de deur! "

„Oei — ik hoop dat hij ons niet ziet! ” zei Julian. „We moeten zo snel mogelijk naar de politie gaan. Als hij ons maar niet achterna komt of die gevaarlijke hond op ons afstuurt! ” Ze holden de trappen af, maar Matthew was nergens te bekennen — maar ze hoorden wel iemand schreeuwen en verschrikkelijk hard op een deur bonzen.

„Aily deur op slot gedaan, ” zei Aily en wees in de richting, waar het geluid vandaan kwam. „Man oude dame opsluiten — Aily man opsluiten! ”

„Heb je hem werkelijk opgesloten? ” riep Julian opgetogen uit. „Je bent een deugniet — maar het was een goed idee. Ik wou, dat ik eraan gedacht had! ”

Hij liep naar de deur van de kamer, waarin Matthew opgesloten zat. „Matthew! ” riep hij streng en onmiddellijk werd het stil aan de andere kant van de deur. Toen klonk de verbaasde stem van Matthew: „Wie is daar? Wie heeft me opgesloten? Als het een van jullie is, mannen, zal ik dit betaald zetten! Jullie weten dat ik naar de oude mevrouw Thomas moet gaan! ”

„Matthew — dit is niet een van de mannen, ” zei Julian en de anderen bewonderden zijn kalmte en vastberadenheid. „Wij zijn gekomen om de oude mevrouw Thomas te redden uit de toren — nu gaan we naar de politie om alles te vertellen; ook dat haar zoon gedood is door de mannen, die onder haar kasteel aan het werk zijn. ”

Het bleef even stil. Toen klonk de stem van Matthew weer: „Wie ben jij? De politie kan ons niets doen. Haar zoon, Llewellyn, is niet dood — en reken maar dat hij wraak zal nemen op jou, wie je ook bent. Maak dat je weg komt — maar laat mij er eerst uit! ”

Nu waren de kinderen op hun beurt verbaasd. De zoon was dus niet dood! Waar was hij dan? Waarom had Matthew aan mevrouw Thomas zulke gemene dingen verteld? Dat was de vraag die Julian stelde:

„Waarom heb je aan mevrouw Thomas verteld, dat haar zoon dood is? ”

„Wat gaat jou dat aan? Llewellyn had me opgedragen dit aan zijn moeder te vertellen. De oude dame wilde hem geen toestemming geven, de schat te verkopen die onder het kasteel ligt — het metaal, dat auto’s, fietsen, ploegen — alles aantrekt en ze zo zwaar als lood maakt. Dat is magnetisme, zeggen ze. Waarom zou hij die schat niet verkopen? Maar als ik geweten had dat hij het metaal aan vreemdelingen wilde verkopen — ja, dan zou ik geen geld van hem aangenomen hebben en dit allemaal niet voor hem gedaan hebben! ”

De man begon weer op de deur te bonzen. „Wie ben jij? Laat me eruit! Laat me eruit, zeg ik je! ”

„Ik geloof dat hij krankzinnig is geworden, ” zei Julian, blij dat de man opgesloten zat. „Kom — we gaan naar de politie, langs dezelfde weg als we gekomen zijn. ”

„Laten we eerst nog even naar die rivier gaan kijken, ” zei Dick, „ik ben nieuwsgierig te weten wat die mannen uitvoeren. Misschien krijgen we niet voor de tweede keer een kans om te gaan kijken — het zal maar een paar minuten kosten, Julian. De meisjes kunnen met Timmy even op ons wachten. ”

„We hebben geen tijd te verliezen, ” zei Julian. „Ik geloof, dat we zo snel mogelijk naar de politie moeten gaan. ”

„Ja, dat vind ik ook, ” viel Annie hem bij. „Ik vind dit huis afschuwelijk. Het bezorgt me de kriebels. Stel je voor dat we nog hier zijn en het sidderen begint, wanneer die mannen diep in de heuvel weer aan het werk gaan! ”

„Kom dan maar mee, ” zei Julian en zonder zich aan het geschreeuw van Matthew te storen, ging hij terug naar de keuken en begon de keldertrap af te dalen.

„Matthew is natuurlijk woedend, omdat we hem opgesloten hebben, ” zei Dick toen ze weer door de kelders liepen. „Kijk — hier zijn we weer bij de plek, waar de mannen de muur hebben doorgebroken om bij de ondergrondse rivier te komen. Dat was waarschijnlijk de gemakkelijkste manier om het kostbare metaal te bereiken — wat dat dan ook zijn mag? ” Ze keken door het gat in de keldermuur naar de kabbelende rivier. „Kom, kom, ” zei Aily en greep Julian bij de hand. „Daar zijn slechte mannen! ”

Ze hield Dave in haar armen, maar Fanny dartelde als gewoonlijk om haar heen. Eensklaps huppelde het lammetje door het gat in de muur en verdween in de tunnel die langs de rivier liep.

„Fanny! Fanny! ” riep Aily. En toen het lam niet terugkwam, rende ze het diertje achterna. Snel en lenig als een hertje rende ze langs de rotsachtige oever van de rivier.

„Kom terug, domme gans! ” schreeuwde Julian. Maar zijn stem ging verloren in het geraas van het water.

„Ze heeft geen lantaarn, Julian — ze zal in het water vallen en verdrinken, ” riep George verschrikt uit. „Timmy, ga haar achterna en haal haar terug! ”

Gehoorzaam ging Timmy er vandoor en vol spanning wachtten Julian en de anderen op zijn terugkomst. Maar Aily kwam niet terug — en de dieren evenmin en George’s ongerustheid groeide van seconde tot seconde. Maar toen vijf minuten later noch Aily noch een van de dieren teruggekeerd was, liep George naar de rivier en liet het licht van haar lantaarn op het water schijnen.

„Ik ga Timmy zoeken! ” riep ze uit. „Ik houd het niet langer uit! ” En voor de jongens haar hadden kunnen tegenhouden, was ze weggelopen.

Julian gaf een schreeuw van ergernis. „George! ” riep hij, „Blijf hier! Timmy vindt zelf wel de weg terug. Ga daar niet naartoe — je weet niet wat je zult vinden! ”

„Kom, ” zei Dick en liep ook in de richting van de rivier. „George komt niet terug zonder Timmy, dat weet je. We moeten haar achterna gaan, voor er iets ergs gebeurt. ”

Annie volgde de jongens en haar hartje bonsde van angst. Ze zaten er weer midden in — in de avonturen! En wie weet wat hun nog meer te wachten stond!

Hoofdstuk XX

IN HET HART VAN DE BERG

Annie deed dapper haar best de jongens bij te houden, maar af en toe was het paadje langs de rivier heel smal. „O, straks glijd ik uit! ” dacht Annie. „Ik wou dat ik niet van die zware sneeuwschoenen aan had! Wat maakt die rivier een herrie en wat stroomt hij snel! ”

Een eind voor de twee jongens en Annie uit liep George. Ze riep voortdurend Timmy’s naam en besefte niet dat Timmy haar niet kon horen, omdat de rivier zo’n lawaai maakte. Eensklaps verbreedde de tunnel zich en de rivier liep door een groot meer, voor hij aan de overkant weer in een tunnel verdween. Het meer nam ongeveer de helft in beslag van een reusachtige grot; de andere helft werd gevormd door een soort van rots-plateau. Vol verbazing keek George naar twee grote stevige vlotten, die aan de rand van het meer lagen. Bij de vlotten stond een grote hoeveelheid metalen tonnen in rijen klaar — ze moesten waarschijnlijk op de vlotten geladen worden.

In een hoek van de grot stond een grote voorraad blikjes en flessen allemaal ongeopend — een eindje verder lag een hoop lege blikken. Er stonden ook nog grote kisten — George begreep niet waar die voor dienden.

„Timmy, ” riep George, „waar ben je? ”

Eensklaps kwam Timmy van achter een van de grote kisten tevoorschijn. George was zo blij toen ze hem zag, dat ze zich op haar knieën liet vallen en de hond tegen zich aandrukte. „Ondeugende hond, ” zei ze en streelde hem. „Waarom ben je niet gekomen toen ik je riep? Heb je de anderen gevonden? Waar is Aily? ”

Aily kwam van achter een andere kist te voorschijn. Ze klemde haar lam in haar armen en Dave liep dicht achter haar. Ze rende naar George en riep iets in haar dialect terwijl ze achter zich naar de tunnel wees. George knikte.

„Ja, we gaan onmiddellijk terug. Kijk — daar komen de anderen! ”

Aily had hen al gezien. Ze holde naar Julian en wierp zich in zijn armen. Julian, die blij was dat ze George, Timmy, Aily en haar lievelingen teruggevonden hadden, keek om zich heen. „Ze halen het kostbare metaal hier ergens vandaan, ” zei hij, „laden het op die vlotten en brengen het over de ondergrondse rivier naar de zee. Daar zal wel een schip liggen te wachten om het verder te vervoeren! ”

„Handig bekeken, ” zei Dick. „Ze rekenen erop, dat iedereen zo bang is voor de vreemde geluiden en verschijnselen, dat ze ongestoord kunnen werken — niemand durft in de buurt van de heuvel te komen om te zien wat er gebeurt! ”

„Op dit moment is er niets bijzonders te horen of te zien — alleen maar het geraas van de rivier, ” zei Julian. „Zouden ze nu niet aan het werk zijn? ”

Juist toen Dick wilde antwoorden, begonnen de honden te grommen. Julian trok Aily en George onmiddellijk achter een van de grote kisten en Dick deed hetzelfde met Annie. Ze luisterden gespannen.

Uit de richting van het grote meer klonken stemmen. Dick keek heel voorzichtig om een hoek van de kist.

„Julian! ” fluisterde hij eensklaps opgewonden. „Kijk eens! Zie ik dat goed? ”

Julian keek — en kon een schreeuw van verbazing nauwelijks inhouden. Twee mannen kwamen aan het andere eind van de grot uit de tunnel tevoorschijn en waadden door het ondiepe water van het meer. „Een van hen is Morgan! ” fluisterde Julian. „En wie is die andere man? Ja — verdraaid — dat is de schaapherder, de vader van Aily! Hoe is het mogelijk! We hebben altijd wel gedacht, dat Morgan in het complot betrokken was, maar de schaapherder..

Aily had de mannen ook gezien, maar ze maakte geen aanstalten om naar de schaapherder te gaan; ze was heel bang voor Morgan. De reus en de schaapherder bleven even staan en keken om zich heen. Toen staken ze de grot over naar de andere tunnel, die dieper de berg in leidde. En op hetzelfde moment begon het vreemde geluid...

„Het rommelen! ” zei George. „O, wat klinkt het nu dichtbij! Wat een afschuwelijk geluid! Mijn hele hoofd dreunt ervan! ”

Alles schudde en sidderde; als de kinderen elkaar aanraakten, voelden ze hun armen, hun handen — hun hele lichaam sidderen en trillen op een griezelige manier. En het gerommel klonk zo luid, dat ze moesten schreeuwen om elkaar te kunnen verstaan.

„Kom, we gaan Morgan en de schaapherder achterna! " schreeuwde Julian opgewonden. Nu wilde hij tot iedere prijs zien wat er diep in de berg gebeurde. „Aily — jij moet hier blijven. Fanny en Dave zullen, bang zijn voor het lawaai. ”

Aily knikte. Ze voelde helemaal geen lust om naar vreemde, griezelige dingen te gaan kijken. De anderen slopen voorzichtig de steile tunnel in; Morgan en de schaapherder waren intussen al uit het gezicht verdwenen. Tot hun verwondering heerste er een vaag, schemerachtig licht in de tunnel, hoewel nergens lampen of zoiets te zien waren.

„Ik denk, dat het de terugkaatsing is van een grote gloed, ergens diep beneden, " zei Julian.

Steeds dieper en dieper daalden ze af in de berg. Eensklaps werd het lawaai sterker en het licht in de tunnel feller. De kinderen zagen het einde van de tunnel, dat zich aftekende in een helder licht — een licht dat op een eigenaardige manier golfde en trilde.

„We zijn bijna bij de mijn — waar ze het kostbare metaal uit de grond halen! ” schreeuwde Dick. Hij beefde van opwinding. „Oppassen, jongens, dat ze ons niet zien! ”

Ze liepen voorzichtig tot aan het eind van de tunnel en keken neer in een enorme put, waaruit een licht omhoog straalde als uit een smeltkroes. Langs de rand van die smeltkroes stonden mannen met vreemde machines en het licht was zo verblindend, dat de kinderen hun ogen bijna helemaal moesten dichtknijpen. De mannen droegen witte maskers voor hun gezichten.

Eensklaps hield het geraas op en het licht verdween, alsof iemand een schakelaar omgedraaid had. In de inktzwarte duisternis vormde zich een gloed — een vreemde gloed, die steeds hoger en hoger steeg en die dwars door de rotsen heen scheen te gaan. Dick greep Julian bij zijn arm.

„Dat is de lichtende mist, die we laatst gezien hebben! ” zei hij. „Het moet een soort van straling zijn die overal doorheen dringt! ”

„Het is alsof ik droom, ” zei Annie en gaf George een hand, om er zeker van te zijn dat het niet zo was.

„Waar zijn Morgan en de schaapherder? "vroeg Dick. „Kijk, daar zijn ze — in die hoek daar. Pas op — ze komen terug! ”

De vier kinderen trokken zich snel terug in de tunnell Achter zich hoorden ze iemand roepen en ze zetten ’t op een lopen over de oneffen rotsachtige bodem. Waren ze ontdekt?

„Ik geloof dat ik iemand achter ons de tunnel in hoor komen! ” hijgde Dick. „Vlug! Vlug! O, begon dat lawaai maar weer! Nu zullen ze ons horen! ”

Iemand kwam met snelle passen achter hen aan. Het leek wel, alsof alle mannen die daar aan het werk waren aan de achtervolging meededen. O, waren ze Morgan en de schaapherder maar niet achterna gegaan, dan stonden ze nu allang weer in de buitenlucht!

Bij het meertje moesten ze Aily terugvinden. Maar waar was Aily?

„Aily! Aily! ” schreeuwde Julian. „Waar is ze gebleven? We mogen haar hier niet achterlaten. Aily! ”

Hij wist niet precies meer waar ze haar in de grot hadden achtergelaten. „Daar is het lammetje, ” riep hij eensklaps toen hij het dier bij een kist zag staan. „Aily! ”

„Pas op, daar is Morgan! ” riep George, die de reus uit de tunnel zag komen en langs het meertje rennen. Hij zag de kinderen en bleef verbaasd staan.

„Wat doen jullie hier! ” brulde hij. „Ga met ons mee, vlug! Jullie zijn in gevaar! ”

De schaapherder kwam ook uit de tunnel tevoorschijn en Aily kwam achter een kist vandaan en holde naar hem toe. Hij keek naar haar, alsof hij zijn ogen niet kon geloven, tilde haar op en riep iets in dialect naar Morgan.

Morgan wendde zich tot Julian. „Ik heb je toch gezegd, dat je je hier niet mee moest bemoeien! ” schreeuwde hij. „Nu zullen we allemaal gepakt worden. Dwaas die je bent! Vlug — we moeten ons verstoppen en hopen dat de mannen ons niet zullen zien. Misschien denken ze dat we doorgelopen zijn in de andere tunnel. ”

Hij sleurde de kinderen naar een donkere hoek van de grot en trok een paar kisten om hen heen. „Blijf hier zitten, " zei hij, „we zullen doen wat we kunnen. ”

Hoofdstuk XXI WIE HAD DAT OOIT GEDACHT

Dick greep Julian bij zijn arm. „Wat zijn wij een stelletje ezels, ” zei hij. „Morgan probeerde zelf achter het geheim van de Oude Toren te komen — met de hulp van de schaapherder! ”

Julian kreunde. „Ja. Geen wonder dat hij woedend was, toen hij dacht dat we ons wilden bemoeien met een kwestie, die hij al ter hand genomen had. Natuurlijk verbood hij ons, nog iets te doen! Idioten zijn we geweest! Waar is Morgan nu? Zie je hem? ”

„Nee. Hij heeft zich ergens verstopt. Stil — daar komen de mannen! ” zei Dick. „Ik kan tussen twee kisten doorkijken. De man die voorop loopt heeft een ijzeren staaf in de hand. O, wat ziet hij er gemeen uit! ”

De mannen — het waren er zeven en ze hadden allemaal wapens bij zich — verspreidden zich in de grot op een commando van hun leider en begonnen te zoeken. Ze vonden de kinderen het eerst. Dat was de schuld van die arme Aily! Ze was zo bang dat ze begon te huilen — en toen trokken twee mannen haar achter de kisten vandaan. De vier andere kinderen waren toen ook spoedig gevonden. Maar met een woest geblaf wierp Timmy zich op een van de mannen!

De man probeerde hem van zich af te slaan, maar Timmy vocht als een duivel. Morgan kwam ook tevoorschijn en sprong een van de mannen op zijn rug en gooide hem op de grond, voor de anderen iets hadden kunnen doen. Toen greep hij een tweede en slingerde hem van zich af. Hij was sterk als een leeuw!

„Rennen! ” schreeuwde hij naar de kinderen, maar dat konden ze niet. De mannen hadden hen in een hoek gedreven en gaven hun geen kans te ontvluchten.

De strijd duurde maar kort. Steeds meer mannen kwamen uit de tunnel in de grote grot en tegen zo’n overmacht waren Timmy, Morgan en de schaapherder niet opgewassen. Ze werden overmeesterd en hun handen op hun rug gebonden. George was zo verstandig geweest Timmy bevel te geven om de strijd te staken. Had ze dat niet gedaan dan zou een van de mannen die dappere Tim zeker met een staaf neergeslagen hebben.

De mannen waren vreemdelingen en spraken een taal, die de kinderen niet verstonden. Maar een van hen was geen vreemdeling — hij was de baas en hij had de bevelen gegeven, die de anderen opvolgden. Toen de strijd afgelopen was ging hij naar Morgan en keek hem aan. „Hier zal je spijt van krijgen, Morgan, ” zei hij. „Zolang als we elkaar kennen, zijn we al vijanden geweest — jij ginds op je boerderij en ik hier op mijn kasteel. ”

Morgan spuwde naar hem. „Waar is je oude moeder? ” schreeuwde hij. „Je houdt haar gevangen in je eigen huis. Wie heeft haar beroofd? Jij, Llewellyn Thomas! ”

Julian had grote bewondering voor de dappere Morgan en hij had er spijt van dat hij zich niet aan de bevelen van de reus gehouden had. Maar hij had gedacht dat Morgan tot de vijanden behoorde! Dat was heel dom van hem geweest.

„Het is onze schuld, dat hij nu gevangen genomen is, ” dacht hij spijtig. „Wat zullen ze met ons doen? Ze kunnen niet veel anders doen dan ons gevangen houden tot ze de schat uit de bergen gehaald hebben en weggebracht. ”

Llewellyn Thomas gaf op scherpe toon een paar bevelen aan zijn mannen. Een van hen hield Timmy stevig vast en dat maakte George bijna razend. Julian moest haar tegenhouden anders zou ze geprobeerd hebben naar Timmy toe te gaan. Morgan werd door twee potige kerels vastgehouden — maar eensklaps wierp hij hen allebei van zich af alsof ze kleine jongens waren. Met zijn handen nog steeds op zijn rug gebonden strompelde hij naar het meertje en begon naar de ingang van de tunnel te waden, die naar de zee leidde.

„Hij is gek, als hij denkt dat hij met zijn handen op zijn rug gebonden door die tunnel kan lopen! ” zei Llewellyn Thomas. „Hij zal in de rivier vallen en verdrinken. Nee — laat hem maar gaan, laat hem maar verdrinken! Het zal een opluchting zijn, als we hem kwijt zijn. ”

Maar Morgan was helemaal niet van plan te vluchten. Hij wist wel, dat hij geen schijn van kans had om langs het smalle paadje de zee te bereiken. Hij was langs die weg met de schaapherder in de berg doorgedrongen en hij wist hoe gemakkelijk hij zou kunnen uitglijden en in de rivier vallen. Nee — Morgan was iets anders van plan!

Julian zag hem in de tunnel verdwijnen en vroeg zich af, wat de reus ging doen. Ook hij vreesde, dat ze Morgan voor het laatst gezien hadden.

De baas wendde zich tot de andere mannen, maar net toen hij opnieuw enkele bevelen wilde geven, dreunde een stem door de grot. Het was de stem van Morgan, die zijn zeven honden riep. De kinderen luisterden vol ontzag naar die machtige stem:

„DAI! BOB! TANG! KOM HIER! DOON! JOLL! RAFE! HAL! ”

De namen echoden door de grot en door de tunnel en rolden heen en weer tot de hele ruimte gevuld was met Morgans machtige stem. Aily, die wel eens eerder de honden had horen roepen, verbaasde zich niet, maar de anderen krompen in elkaar van schrik. Nee, vast en zeker had nog nooit iemand op de wereld zo hard geschreeuwd!

„DAI! DAI! RAFE! RAFE! ”

Telkens weer dreunde de stem door de grot — telkens luider en luider. Llewellyn Thomas was eerst wel een beetje geschrokken — maar tenslotte lachte hij spottend. „Denkt hij dat hij zijn honden helemaal van het strand hierheen kan roepen? Hij is gek! Laat hem zijn gang maar gaan. ”

Weer dreunden de namen van de zeven honden door de tunnel, maar bij de laatste naam scheen de stem van Morgan het te begeven. De schaapherder hief verschrikt het hoofd op. Morgan had teveel van zijn geweldige stem gevergd — en geen wonder. Een geluidsversterker zou hem niet hebben kunnen overtreffen.

Daarna werd het stil. Morgan verscheen niet meer en riep ook niet meer. De kinderen waren bang en Aily begon zacht te huilen.

Maar toen gebeurde er eensklaps iets. Eerst klonk in de verte een verward, onduidelijk geluid; Timmy trok aan zijn halsband en spitste zijn oren. Hij begon te blaffen en de man die hem vasthield, gaf hem een klap.

„Wat is dat voor geluid? " vroeg Llewellyn Thomas scherp en keek om zich heen. Hij wist niet waar het vandaan kwam — maar het klonk steeds luider en luider — en toen wist Julian eensklaps wat het was. Het was het geblaf van zeven woedende honden! De schaapherder had het ook gehoord en een glimlach van tevredenheid gleed over zijn gezicht. Hij keek naar Llewellyn om te zien of die het geluid ook herkend had.

Ja — de baas van de troep had het geluid inderdaad herkend. Hij kon zijn oren bijna niet geloven! De stem van Morgan mocht dan al enorm zijn — het was toch onmogelijk dat die helemaal op het strand te horen geweest was!

Maar toch was het zo! De honden hadden de stem van hun meester in de tunnel horen weergalmen en onmiddellijk waren ze de tunnel in gegaan om hem te helpen. Dai, de oudste, die de aanvoerder was van de troep, was voorop gegaan en hij vond Morgan zittend bij de rivier, niet ver van de grote grot. Voor Morgan en zijn honden was dat een moment om nooit te vergeten! Dai snuffelde aan zijn handen en beet de touwen door. Morgan was vrij!

„Kom mee, ” beval Morgan, „maar zacht! ” Hij leidde zijn honden naar de tunnel en daar aangekomen gaf hij de zeven geduchte dieren een bevel:

„Aanvallen! ”

De zeven honden renden grommend en blaffend de tunnel in en wierpen zich op de mannen. Maar die wachtten de aanval niet af en sloegen op de vlucht. Hun baas, Llewellyn, was er al vandoor gegaan, voordat de honden kwamen opdagen. Timmy rukte zich vrolijk blaffend los van de man die hem vasthield en ging de andere honden helpen.

„Wie had dat ooit gedacht! " riep Dick uit en sprong achter de kisten vandaan. „Lang leve Morgan en zijn zeven honden! ”

Hoofdstuk XXII

EIND GOED — AL GOED!

Morgan wilde niet dat de kinderen nog langer in de onderaardse gangen bleven. „Wij hebben hier nog het een en ander te doen, ” zei hij met z’n zware stem, die nu een beetje hees klonk, „maar jullie moeten naar de boerderij gaan en de politie opbellen. Zeg maar. Morgan heeft gewonnen’ en vraag of ze met een boot naar de kleine baai willen komen, waarover ik al met hen gesproken heb. Ik zal de gevangenen door de tunnel naar de zee brengen. Ga nu maar — en denk eraan: gehoorzaam zijn, jongen! ”

„Ja, mijnheer, " zei Julian. Deze man was een held! En Julian had hem voor een schurk gehouden. Nu was hij bereid, al zijn bevelen stipt op te volgen. Maar toen hij wilde weggaan, viel hem iets te binnen.

„Mevrouw Thomas, ” zei hij, „wat doen we met haar? En we hebben de huisbewaarder opgesloten in een kamer. ”

„Je hebt niets anders te doen dan naar de boerderij te gaan en de politie op te bellen, ” zei Morgan streng. „De rest zal ik doen. Neem Aily mee naar de boerderij. Ze mag hier niet blijven. Ga nu! ”

Julian ging. Hij en de anderen keken nog even naar de mannen, die door de honden in een hoek gedreven waren en zich nauwelijks durfden bewegen. Toen ging hij met Aily, haar lam, haar hond en de anderen door de tunnel terug naar de kelders van het kasteel.

„Ik vind het niet prettig, dat we die dame boven in de toren moeten laten zitten, ” zei Dick.

„Nee, maar Morgan weet blijkbaar wel wat hij wil, ” zei Julian die niet van plan was deze keer ook maar een duimbreed van de bevelen af te wijken. „Hij zal wel bepaalde afspraken gemaakt hebben met de politie. We hebben hem al genoeg last bezorgd, we mogen hem nu niet weer in de wielen rijden. ”

Onderweg kregen ze honger, maar Julian gunde hun geen tijd om halt te houden en hun boterhammen op te eten. „Nee, ” zei hij, „ik heb opdracht gekregen om de politie zo spoedig mogelijk op te bellen en dat zal ik doen ook. We moeten maar onderweg eten. ”

Uit het gat in de hei klommen ze gemakkelijk naar boven, want ze hadden de touwen laten hangen. Timmy werd op dezelfde manier naar boven gehaald als ze hem naar beneden hadden laten zakken. Hij had vriendschap gesloten met de andere honden en hij had graag bij hen willen blijven — maar daar wilde George natuurlijk niets van weten!

„Zo, ” zei Julian, toen ze weer in de sneeuw stonden. „We kunnen met de slee deze helling afdalen en halverwege tegen de andere helling omhoog glijden, dat spaart een heleboel tijd. Aily, jij gaat met ons mee naar de boerderij. ”

„Ja, Aily bach, ” zei Julian, „ik wil dat je meegaat. ” Hij nam haar hand en toen glimlachte ze eensklaps; ze wilde graag bij die grote vriendelijke jongen blijven, ook al durfde ze niet goed naar de boerderij te gaan omdat ze bang was dat ze daar haar moeder zou vinden.

„Aily is een lief meisje, ” zei Julian en zette het kind op zijn slee. „Aily krijgt van mij op de boerderij een groot stuk chocolade. "

Zonder ongelukken kwamen ze met hun sleeën tot halverwege de andere helling. Nu ze weer in de sneeuw liepen, leken de avonturen die ze onder de grond beleefd hadden, bijna ongelooflijk.

„We zullen de sleeën bij de hut laten staan, ” zei Julian toen ze moeizaam de rest van de helling beklommen. „Heeft er iemand dorst? Ik wel! Ik geloof dat het iets met die mijn te maken heeft — mijn mond is zo droog als een spons. ”

Ze hadden allemaal dorst. „Ik zal even naar binnen gaan en een fles limonade halen, ” zei Annie. „Zet jij de sleeën op hun plaats, Julian en kijk of er nog genoeg petroleum in de kan is — we moeten vanavond de kachel bijvullen. Als er niet genoeg is, moeten we petroleum meebrengen van de boerderij! ”

Julian gaf haar de sleutel van de hut en Annie ging met George naar binnen. Toen Julian en Dick even later ook binnen kwamen, stonden de glazen limonade al klaar.

„Er is nog voldoende petroleum, ” zei Julian. „Hè, dat smaakte lekker, ” zei hij toen hij zijn glas leeg had. „Ik zou niet graag in die mijn willen werken. ”

Ze deden de hut op slot en gingen op weg naar de boerderij. Onderweg aten ze hun brood op en natuurlijk deelde Aily van hun voorraad mee. Mevrouw Jones was heel verbaasd, toen ze hen zag. Ze keek bezorgd, toen Julian zei dat hij de politie wilde opbellen.

„Maakt u zich maar geen zorgen, mevrouw Jones, ” troostte Julian haar. „Ik moet hun een boodschap geven van Morgan. Alles is in orde. Zodra hij thuis is zullen we u vertellen wat er gebeurd is. Ik weet niet of hij goed vindt, dat wij het eerder vertellen! ”

De politie scheen de boodschap, die Julian overbracht verwacht te hebben. „We zullen de zaak onmiddellijk regelen, ” zei de brigadier, die met Julian sprak. „Dank je wel, ” en toen legde hij de hoorn op de haak. Julian vroeg zich af wat er nu verder zou gebeuren — welke afspraken had Morgan gemaakt?

Mevrouw Jones kwam binnen met grote kommen warme kippesoep en ze gingen er bij de open haard van zitten genieten.

„O, Julian, wat smaakt me dat lekker! ” zei Annie dankbaar. „Ik heb nog steeds een verschrikkelijke dorst — jij ook, George? Kijk eens Timmy — hier is een lekker bot voor jou! U bent een schat, mevrouw Jones. ”

„Jongens — de zaak zit me nog steeds dwars, ” zei Julian. „We hadden ons moeten houden aan wat Morgan ons gezegd had en ons er niet mee moeten bemoeien. Ik wou dat we het niet gedaan hadden. Hij is vast verschrikkelijk kwaad op ons! ”

„We moeten hem excuus vragen! ” zei Dick. „Hoe konden we in vredesnaam op de gedachte komen, dat hij een schurk was? Ik weet wel, dat hij stil en nors is — maar hij ziet er helemaal niet gemeen uit. ”

„Laten we hier blijven tot Morgan terug is, ” stelde George voor. „Ik wil hem natuurlijk ook excuus vragen — maar ik wil ook graag weten hoe het allemaal afgelopen is! ”

„Ik ook, ” zei Annie, „en Aily moet op haar vader wachten. Hij wil natuurlijk zeker weten dat ze in veiligheid is. ”

Ze vroegen mevrouw Jones of ze mochten wachten tot Morgan thuis kwam. De goede vrouw wilde niets liever.

„Natuurlijk, ” zei ze, „ik heb een kalkoen in de oven staan — voor de verandering zullen jullie vanavond bij ons aan tafel meeëten. ”

Dat klonk veelbelovend. De kinderen ging n weer bij de haard zitten en Timmy legde zijn kop op George’s schoot. Ze keek naar zijn nek.

„Die kerel liet hem haast stikken, ” zei ze. „Kijk eens, Julian — die arme Timmy heeft een striem in zijn hals. ”

„O, ga Timmy nu alsjeblieft niet weer zitten beklagen! ” zei Dick. „Ik ben ervan overtuigd, George, dat Timmy dit avontuur een striem om zijn hals ruimschoots waard vond! Hij beklaagt zich niet. Ik vind, dat hij zich heel dapper gedragen heeft — hij genóót, toen die andere honden de grot in kwamen rennen en hij kon meehelpen! ”

„Ik ben benieuwd, wat ze met die oude vrouw gedaan hebben, ” zei Annie. „Ze is natuurlijk blij, dat haar zoon nog leeft — maar het zal ellendig voor haar zijn om te horen dat hij haar voorgelogen heeft en al haar bezittingen verkocht heeft — die schat in de berg! ”

„Ik denk niet dat die verkoop nog door zal gaan, ” zei Julian. „Wat een plan was dat! Llewellyn had mannen door de tunnel naar de mijn laten komen — en met vlotten liet hij het kostbare metaal naar de zee vervoeren. We gaan vast nog eens naar die baai kijken, waar de vlotten overgeladen werden in schepen. ”

„Ja, laten we dat morgen gaan doen, ” zei George. „Ik stel voor dat we vannacht hier blijven. Ik ben doodmoe van het avontuur dat we achter de rug hebben. Jullie niet? ”

„Ik ook wel eert beetje, ” zei Julian. „Enfin, ik denk dut we nu geen lichtende mist meer zullen zien en geen ge rommel meer zullen horen. Gek hè, dat er met die berg altijd al iets bijzonders aan de hand geweest is:, de ploegen zullen niet ploegen en de spaden zullen niet spitten’. Er moet een of ander sterk magnetisch metaal in zitten. Maar dat gaat mijn begrip te boven! ”

Het was al donker, toen Morgan met de schaapherder naar de boerderij kwam. Julian ging onmiddellijk naar hem toe, toen hij hem zag.

„We vragen excuus dat we ons zo dom hebben aangesteld, ” zei hij. „We hadden u moeten gehoorzamen en ons niet met deze zaak bemoeien. ”

Morgan glimlachte. Hij scheen in een heel goede bui te zijn.

„Laten we er niet meer over spreken, jongen, ” zei hij. „Alles is goed afgelopen. De politie kwam met boten de rivier opvaren door de tunnel en de mannen zitten nu allemaal achter slot en grendel. Llewellyn heeft het spel verloren. Zijn moeder is bevrijd en ondergebracht bij goede vrienden — de arme vrouw begrijpt niet wat er gebeurd is en dat is maar goed ook. Misschien zal het vreemde metaal nu eindelijk in goede handen komen — het is honderden keren z’n gewicht in goud waard! ”

„Komen jullie aan tafel, Morgan en de schaapherder ook! ” riep mevrouw Jones. „De kinderen mogen ook aan tafel komen. We eten kalkoen — je bent jarig vandaag, Morgan! ”

„Wel verdraaid, daar had ik helemaal niet meer aan gedacht! ” zei de reus en gaf zijn moeder zo’n stevige kus, dat ze het uitgilde. „Ik heb trek in kalkoen, want ik heb de hele dag nog niet gegeten! ”

Weldra zaten ze allemaal in de grote keuken en midden op de tafel prijkte de grootste kalkoen, die de kinderen ooit gezien hadden. Morgan zette het mes erin en toen zei hij in dialect iets tegen zijn moeder. Ze glimlachte en knikte.

„Ja, doe dat maar, ” zei ze.

Morgan legde een paar plakken vlees op een bord en liep ermee naar de keukendeur, die uitkwam op het erf. Hij deed de deur open en schreeuwde:

„DAI! TANG! BOB! DOON! JOLL! RAFE! HALL! ”

De ogen van de kinderen schitterden. Wat een stem! „Hij roept de honden, ” zei Annie, „net zoals hij ze in de tunnel geroepen heeft. Ze hadden een lekker hapje wel verdiend! ”

De honden kwamen hijgend naar de keukendeur en Morgan wierp hun de stukken vlees toe.

„Woef! ” blafteTimmy beleefd achter Morgan. De reus draaide zich om, liep naar de tafel en sneed met een ernstig gezicht nog twee plakken vlees af: een grote en een kleine plak.

„Hier! ” zei hij tegen Timmy en Dave. „Jullie hebben ook je best gedaan! Vang! ”

„Er zal niet veel overblijven van je verjaardagskalkoen, ” zei zijn moeder half boos en half lachend. „Vul de glazen, kinderen, dan drinken we op Morgan — een betere zoon bestaat er niet! ”

Annie schonk limonade in de glazen, terwijl Morgan glimlachend zat toe te kijken en buiten de zeven honden blaften.

„Wel gefeliciteerd! Wel gefeliciteerd! ” riepen ze allemaal en hieven hun glazen omhoog. En Julian liet erop volgen:

„Nog heel veel gelukkige jaren, mijnheer — en dat uw stem altijd even geweldig moge blijven! ”

DE VIJF

en de schat in de bergen

Enid Blyton

twaalfde druk

H. J. W BECHT-AMSTERDAM

Oorspronkelijk verschenen bij Hodder & Stoughton Ltd., Londen onder de titel

FIVE GET INTO A FIX

Voor Nederland bewerkt door D. L. Uyt den Bogaard Omslagontwerp en illustraties Jean Sidobre

© Enid Blyton © voor Nederland:

H. J. W. Becht’s Uitgeversmaatschappij B. V., Amsterdam

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever. No part of this book may be reproduced in any form by print, microfilm or any other means without written permission from the publisher.

ISBN 90 230 0264 4

Table of Contents

Hoofdstuk I

EEN VERVELENDE KERSTVACANTIE

Hoofdstuk II

NAAR MAGGA GLEN

Hoofdstuk III

HET EINDE VAN DE TOCHT

Hoofdstuk IV

IN DE OUDE BOERDERIJ

Hoofdstuk V

HET HAD ERGER KUNNEN ZIJN!

Hoofdstuk VI

EEN GRAPPIG MEISJE

Hoofdstuk VII

WEER IN DE BOERDERIJ

Hoofdstuk VIII

NAAR DE KLEINE BERGHUT

Hoofdstuk IX

EEN VREEMD VERHAAL

Hoofdstuk X

MIDDEN IN DE NACHT

Hoofdstuk XI

VREEMDE GEBEURTENISSEN

Hoofdstuk XII

IN DE HEUVELS

Hoofdstuk XIII

AILY ZORGT VOOR EEN VERRASSING

Hoofdstuk XIV

MORGAN IS OOK VERBAASD

Hoofdstuk XV

„TIMMY, WAT IS ER? ”

Hoofdstuk XVI

AILY VERANDERT VAN GEDACHTEN

Hoofdstuk XVII

HET „GROTE, GROTE GAT”

Hoofdstuk XVIII

IN DE OUDE TOREN

Hoofdstuk XIX

SPANNING!

Hoofdstuk XX

IN HET HART VAN DE BERG

Hoofdstuk XXII

EIND GOED — AL GOED!