De Vijf en de schat op het Fluistereiland

Op Fluistereiland staan de Vijf weer spannende avonturen te wachten. Aan het eind van de klif vinden ze een grote kamer vol gouden standbeelden en andere schatten; maar ze zijn er niet de enigen....

Hoofdstuk 1

PAASVACANTIE

„Weet je wat het mooiste woord van onze taal is? Vacantie! ” zei Dick en nam een grote lepel jam. „Wil je me de toast even geven, Annie? Moeder, zie je er niet tegenop dat je ons, druktemakers, allemaal weer om je heen krijgt? ”

,. Natuurlijk niet, ” zei moeder. „Het enige waar ik me werkelijk bezorgd over maak als de vacantie aanbreekt is Eten ... met een grote E. Het lijkt wel alsof we nooit genoeg in huis hebben, als jullie alle drie thuis zijn. Tussen twee haakjes, misschien kan iemand me vertellen wat er gebeurd is met de worstjes, die in de provisiekast lagen? ”

„Worstjes... worstjes... wacht eens even! ” zei Julian en fronste zijn voorhoofd. Annie begon te lachen. Ze wist heel goed wat er met die worstjes gebeurd was.

,. Moeder, u zei gisterenavond immers dat we zelf ons eten maar moesten klaarmaken, omdat u er niet was, ” zei Julian. „We hebben gekeken wat er was en lieten de keus op de worstjes vallen. ”

„Ja, maar Julian... een kilo worst! ” zei zijn moeder. „Goed, Georgina is gisterenavond bij jullie op bezoek geweest, maar dan nog...! ”

„Ja, maar ze bracht Timmy mee! ” zei Annie. „Hij is óók dol op worstjes, moeder. ”

„Nu, ik zal er voortaan aan denken de deur van de provisiekast op slot te doen als ik uitga! ” zei haar moeder. „Stel je voor! Hoe haal je het in je hoofd om die heerlijke worstjes voor een hond klaar te maken! En dan nog wel voor Timmy, die toch al nooit genoeg heeft. Annie, Annie! Ik had ze vandaag bij het brood willen eten. ”

„O, we waren van plan vandaag naar Kirrin te gaan, naar George en Timmy, ” zei Dick. „Dat wil zeggen: als u ons niet voor het een of ander nodig hebt, moeder! ”

„Ja, ik hèb jullie nodig, ” zei zijn moeder. „Mevrouw Layman komt theedrinken en ze heeft gezegd, dat ze jullie dolgraag zou willen spreken over het een of ander. ”

Het drietal kreunde en Dick begon onmiddellijk te protesteren. „Maar moeder, de eerste dag van onze vacantie! Moeten we nu al thuisblijven voor de thee? O, wat jammer! Het is juist zulk mooi lenteweer vandaag! ”

„O, we zullen heus wel zorgen dat we er zijn, ” zei Julian en hij gaf Dick onder tafel een schop, toen hij het teleurgestelde gezicht van zijn moeder zag. „Mevrouw Layman is een heel lief mens; ze had altijd iets lekkers voor ons bij zich, toen we nog klein waren. ”

„En ze vergat nooit onze verjaardagen, ” zei Annie. „Waarom vragen we George niet om hier te komen, met Timmy? George zal het erg jammer vinden als ze ons de eerste dag van de vacantie niet ziet. ”

„Ja, doe dat maar, ” zei haar moeder. „Bel haar meteen maar even op en spreek het af. En vergeet niet Tibby de poes in de schuur te zetten met een schoteltje melk. Ze is doodsbang voor Timmy; hij is zo groot. En jongens, probeer er alsjeblieft een beetje netjes uit te zien aan de thee. ”

„Ik zal wel voor Dick en Annie zorgen, ” zei Julian met een lachje. „Ik zal niet vergeten, hun overalls op te zoeken! ” „Ik ga nu meteen George opbellen, ” zei Annie en stond op van tafel. „Mag het, moeder? Ik ben klaar en ik moet nu bellen anders is George met Timmy gaan wandelen. Of misschien moet ze nog boodschappen doen voor tante Fanny. ” „Oom Quentin zal blij zijn als hij George kwijt is, al is het maar voor een paar uurtjes, ” zei Dick. „Gisteren viel hij over haar tennisracket en hij was heftig verontwaardigd dat ze haar visnet in de gang had laten liggen. George snapte niet waar hij het over had. ”

,, Arme Georgina, ” zei zijn moeder. „Het is jammer dat haar vader en zij allebei zo heetgebakerd zijn. Het zal haar moeder vaak moeilijk vallen de vrede te bewaren! O, daar is Annie al terug. Heb je George aan de telefoon gehad, kind? ”

, Ja. Ze was opgetogen, ” zei Annie. „Ze zei dat het maar goed was dat we vandaag niet naar haar toe kwamen, want oom Quentin is enkele papieren kwijt die hij voor zijn werk nodig heeft. Hij zet het hele huis op z’n kop om ze te vinden.

Oom Quentin wist tante Fanny zelfs te bewegen haar handwerk mandje om te keren om te zien of de papieren daar soms In lagen! ”

„O, die Quentin! ” zei haar moeder. „Hij is een briljant geleerde! Alle boeken, die hij gelezen heeft, kent hij en hij herinnert zich precies wat hij allemaal geschreven heeft; ja, hij is een van de knapste koppen die ik ken. Maar er gaat nauwelijks een week voorbij of hij is een paar belangrijke papieren kwijt! ”

„Er gaat bijna geen dag voorbij of hij is nog iets anders kwijt ook, ” zei Dick met een lach. „Zijn humeur! Ik heb met George te doen; ze zit altijd in de moeilijkheden! ”

„Ze wil dan ook niets liever dan vanmiddag hierheen komen, ” zei Annie. „Ze komt op de fiets, met Timmy! Ze zal met de lunch hier zijn. Is dat goed, moeder? ”

„Natuurlijk! ” zei haar moeder. „Maar aangezien jullie wat wc vanmiddag hadden moeten eten, gisteravond opgegeten hebben, zullen jullie boodschappen voor me moeten doen. Wat zullen we nemen? ”

„Worstjes! ” zeiden ze allemaal tegelijk.

„Ik dacht dat jullie voorlopig je bekomst wel zouden hebben van worstjes, na het feest van gisteravond, ” zei hun moeder lachend. „Goed... worstjes. Neem voor Timmy maar een kluif... een lekkere kluif met veel vlees eraan. Ik ben niet van plan voor hem ook een voorraad worstjes in te slaan, dat staat als een paal boven water! ”

„En zullen we een lekkere cake nemen voor bij de thee, als mevrouw Layman komt? ” vroeg Annie. „Of gaat u zelf iets bakken, moeder? ”

„Ik ben van plan wat lekkere broodjes te maken, ” zei haar moeder. „Overigens kunnen jullie kiezen wat je wilt... als je maar niet te veel geld uitgeeft! ”

Het drietal ging op de fiets inkopen doen in het dorp. Het was inderdaad heerlijk lenteweer. Speenkruid bloeide langs de sloten en in de weilanden prijkten ontelbare madeliefjes. Dick begon te zingen en de koeien in de wei hielden op met grazen en keken verbaasd. Dick zong uit volle borst.

Annie lachte. Ze vond het heerlijk weer bij haar broers te zijn. Ze miste hen heel erg, als ze op school was. Maar nu zouden ze bijna een hele maand bij elkaar zijn... met natuurlijk hun nichtje George. Annie voelde zich eensklaps zo tevreden, dat ze met Dick begon mee te zingen. Haar broers keken haar vol genegenheid aan.

„Ha, die Annie, ” zei Dick. „Je bent altijd zo stil als een muisje, het is goed om je zo vrolijk te horen zingen! ”

„Ik ben helemaal niet zo stil als een muisje! ” zei Annie verontwaardigd. „Hoe kom je daarbij? Wacht maar... vandaag of morgen zal je een verrassing beleven! ”

„Ja, best mogelijk, ” zei Julian. „Maar ik geloof er niet veel van. Een muis wordt niet zomaar een tijger. Trouwens, één tijger is al genoeg. George is de tijger in de familie, want reken maar dat ze haar nagels kan laten zien! Ze kan brullen en tekeer gaan als een echte wilde kat! ”

Ze lachten allemaal: stel je voor... George als tijger! Dick begon te slingeren van het lachen en zijn voorwiel raakte Annies achterwiel. Ze draaide zich heftig naar hem om. „Pas op, zeg! Je liet me bijna vallen. Kun je niet beter uitkijken? Je lijkt wel niet goed snik! ”

„Zeg, Annie... wat is er met jou aan de hand? ” vroeg Julian. Hij was niet gewend, dat zijn zuster zo heftig uitviel.

Annie lachte. „Het is alweer over. Ik wou alleen maar even een tijger zijn... mijn nagels laten zien. Ik dacht dat Dick en jij dat wel leuk zouden vinden! ”

„Neemaar, ” zei Dick en hij kwam naast haar rijden. „Ik heb je nog nooit zo horen schelden! Het was verrassend... maar niet onaardig! Wat zou je ervan zeggen als je George af en toe je nagels eens liet zien... ze kan soms zo moeilijk zijn! ”

„Plaag me niet, ” zei Annie. „We zijn bij de slager. Schiet op, alsjeblieft. Ga worstjes kopen. Ik zal intussen naar de bakker aan de overkant gaan en cake kopen. ”

De bakkerswinkel lag vol verse broodjes en cakes en het rook er verrukkelijk. Annie koos van alles en nog wat. „We zijn tenslotte met z’n achten, ” dacht ze, „Timmy meegerekend. Als we allemaal honger hebben is een zak broodjes zo leeg. ”

De jongens lachten verheugd, toen ze zagen dat Annies fietstassen boordevol zakken waren en ze juichten toen zij hun vertelde, dat ze nog twee zakken bij de bakker moesten halen omdat er niet meer in haar fietstassen ging!

„Dat belooft goed te worden vandaag, ” zei Dick en wreef zich in de handen. Hij deed een zak broodjes in zijn fietstas. „Ik hoop dat de oude dame, die vanmiddag op bezoek komt - mevrouw Layman heet ze, hè? - een gezonde eetlust heeft. Wat zou ze ons te vertellen hebben? ”

„Heb je een mooie vlezige kluif voor Timmy gekocht? ” vroeg Annie. „Daarmee is hij tevreden. ”

„We hebben zo’n prachtstuk gekocht... als moeder hem ziet zegt ze vast en zeker dat hij veel te kostelijk is voor een hond en dat ze er soep van zal koken, ” zei Dick met een lach. „Ik zal hem dus maar in mijn fietstas laten zitten tot Timmy er is. Timmy heeft een lekkere kluif wel verdiend. Hij is de fijnste hond die ik ken. ”

„Hij heeft al heel wat avonturen met ons meegemaakt, ” zei Annie. Ze reed naast de jongens want er was geen verkeer op de weg. „Hij heeft er vast evenveel van genoten als wij. ” „Ja, dat geloof ik ook, ” zei Dick. „Wie weet? Misschien ligt er deze vacantie weer een avontuur op ons te wachten. Ik verbeeld me dat ik er een ruik! ”

„Houd op! ” zei Annie. „Dat verzin je maar. Ik heb hard moeten werken voor m’n paasrapport en ik zou graag een beetje willen bijkomen in de vacantie! ”

„Geen wonder! Je was klassevertegenwoordigster en aanvoerster van jullie klaselftal, ” zei Julian, die trots op zijn zuster was. „Je krijgt een vacantie, zoals je graag wilt. En dus gèèn avonturen! Heb je het gehoord, Dick? We zullen ons angstvallig overal buiten houden. Daarmee uit! ”

„Meen je dat, Julian? ” vroeg Annie lachend. „Enfin, we zullen zien! ”

Hoofdstuk 2

THEEVISITE

George en Timmy zaten al op Julian, Dick en Annie te wachten, toen die thuis kwamen. Timmy stond met zijn oren gespitst op de weg en hij kwispelde met zijn lange staart. Hij was buiten zichzelf van vreugde, toen hij drie fietsers zag aankomen en als een pijl uit de boog rende hij hen tegemoet. Hij blafte uitgelaten, tot grote schrik van een bakkersjongen met een grote mand.

De jongen nam ijlings de vlucht in een tuin. „Een dolle hond! Een dolle hond! ” schreeuwde hij. Timmy joeg langs hem heen. Julian, Dick en Annie stapten maar gauw af want ze waren bang dat Timmy hen in zijn onstuimige begroeting ondersteboven zou gooien.

„Dag lieve Timmy! ” zei Annie en streelde de opgewonden hond. „Laat je tong niet zo ver naar buiten hangen... vandaag of morgen valt hij uit je bek! ”

Timmy ging hen om beurten begroeten; hij blafte van vreugde, likte iedereen en gedroeg zich alsof hij hen in een heel jaar niet gezien had.

„Zo is het genoeg, ouwe jongen! ” zei Dick en duwde hem van zich af. Hij probeerde weer op zijn fiets te stappen. „Tenslotte hebben we je gisteren nog gezien. Waar is George? ”

George had Timmy horen blaffen en ze was ook naar de weg gekomen. Het drietal fietste naar haar toe. George lachte blij toen ze hen zag.

„Hallo! Jullie hebben boodschappen gedaan, zie ik! Houd op met blaffen, Timmy, je praat teveel. Het spijt me dat jullie niet naar Kirrin konden komen... maar ik ben heel blij dat jullie me gevraagd hebben hierheen te komen. Mijn vader heeft de papieren, die hij kwijt is, nog steeds niet gevonden en eerlijk jongens... het is bij ons een reuzekeet! Kasten overhoop gehaald... zelfs de servieskast in de keuken! Toen ik wegging zat moeder op zolder... hoewel het me een raadsel is hoe vader op de gedachte kan komen dat zijn papieren daar zouden kunnen zijn! ”

„Arme George! Je vader trekt zich natuurlijk de haren uit het hoofd en doet niets dan schreeuwen... terwijl hij de papieren misschien zelf bij vergissing in de prullemand gegegooid heeft! ” zei Dick lachend.

„Lieve help... daar hebben we helemaal niet aan gedacht! ” zei George. „Ik zal moeder dadelijk opbellen en zeggen dat ze daar moet kijken. Dat is een goed idee van je, Dick. ”

„Ga jij opbellen, dan zetten wij onze fietsen weg, ” zei Julian. „Blijf met je neus uit de buurt van die zak worstjes, Timmy. Je bent in ongenade gevallen... voor jou geen worstjes meer, vriend. Men verdenkt je ervan, dat je er de vorige keer teveel van gegeten hebt! ”

„Ja, hij heeft er tamelijk veel van gegeten, ” zei George. „Ik keek even niet naar hem en toen schrokte hij een hele partij naar binnen. Zeg, wie is die mevrouw Layman, die op theevisite komt? Moeten we heus binnenblijven en met haar theedrinken? Ik had gehoopt dat we vanmiddag ergens zouden kunnen gaan picknicken. ”

„Komt niets van in, beste meid, ” zei Dick „Mevrouw Layman komt blijkbaar met ons over het een en ander praten. En dus moeten we zorgen dat we er zijn... met schone handen en kleren. We moeten niet vergeten ons beste beentje voor te zetten! Gedraag je dus fatsoenlijk, George! ”

George gaf hem een vriendschappelijke stomp. „Dat is gemeen, ” zei Dick. „Je weet, dat ik niet terug kan stompen. O zeg, je had Annie vanmorgen moeten zien, George... ze ging tegen me tekeer als een woeste tijger; ze liet haar tanden zien en..

„Doe niet zo gek, Dick, ” zei Annie. „Hij schold me voor muis uit, George. Hij zei dat we één tijger in de familie hebben - dat ben jij - en dat dat genoeg was. Je begrijpt dat ik dat niet op me liet zitten: ik bezorgde hem een verrassing en liet mijn nagels zien. Ik vond het nog leuk ook! ”

„Goed zo, Annie! ” zei George lachend. „Maar het is eigenlijk niets voor jou om voor tijger te spelen, om te brullen en tekeer te gaan, weet je! ”

„Ik zou het best kunnen, als het moest, ” zei Annie koppig. „Vandaag of morgen zullen jullie allemaal versteld staan. Let maar eens op! ”

„Goed. Je hebt gelijk, ” zei Julian en sloeg zijn arm om de schouders van zijn zuster. „Ga nu maar mee; we moeten maken dat we binnenkomen voordat Timmy een zak met cakes in de wacht sleept. Houd op met aan die zak te likken, Timmy... je maakt er een gat in! ”

„Hij ruikt de kersentaartjes, ” zei Annie. „Zal ik hem er één geven? ”

„Nee! ” zei Julian. „Het is zonde om hem kersentaartjes te geven, dat weet je. Weet je dan niet dat hij de taartjes opeet en de kersen laat liggen? ”

„Waf! ” blafte Timmy, precies alsof hij het met hem eens was. Hij begon aan de zak met de kluif te snuffelen.

„Ja, dat is voor jou, Timmy, ” zei Annie. „Een bot met veel vlees eraan. Kijk, moeder staat voor het raam te wenken. Ik denk dat ze de worstjes wil hebben. Nee, Timmy... de worstjes zijn niet voor jou bestemd. Af! Lieve help, ik heb nog nooit zo’n hongerige hond gezien. Je zou haast gaan denken, dat je hem niet genoeg te eten geeft, George. ”

„Wel, dan denk je verkeerd, ” zei George. „Timmy, hier. ” Timmy gehoorzaamde maar hij keek toch nog verlangend naar de zakken, die de kinderen nu uit hun fietstassen haalden.

Ze gingen allemaal naar binnen en legden de boodschappen op de keukentafel. Het meisje maakte de zakken open en inspecteerde de inhoud. Ze hield Timmy voortdurend in de gaten.

„Breng die hond maar liever uit de keuken, ” zei ze. „Het is gek, maar als hij in de buurt is verdwijnen er altijd worstjes. Af, jij... ga met je poten van mijn schone tafel af! ”

Timmy drentelde de keuken uit. Hij vond het jammer dat keukenmeisjes altijd zo’n hekel aan hem hadden. Hij was juist erg op keukens gesteld: het rook er altijd zo heerlijk naar eten en er lagen in keukens altijd zoveel heerlijke hapjes, die hem deden watertanden maar waar hij zelden van mocht proeven. Enfin, dan maar wachten tot het meisje naar boven ging om iets te halen; dan kon hij veilig de keuken weer in! Wie weet, misschien vond hij wel een paar lekkere stukjes op de grond!

„Dag, Georgina! ” zei haar tante, de keuken binnenkomend. Timmy glipte mee naar binnen. „Timmy, de keuken uit. Ik vertrouw je niet verder dan ik je zie, als er worstjes in de keuken liggen. Vooruit... hoepel op! ”

Timmy ‘hoepelde op‘. Hij was erg op Annies moeder gesteld maar hij wist dat ze het meende, als ze zoiets zei. Met een diepe zucht liet hij zich op een kleedje in de zitkamer vallen. Hoe lang het zou duren voor hij die heerlijke kluif kreeg, vroeg hij zich af. Hij legde zijn kop op zijn poten en hield de oren gespitst, in de hoop dat George hem zou roepen. Hij vond het heel onbillijk dat George niet uit de keuken gezet werd.

„Loop me alsjeblieft niet voor de voeten als ik met de lunch bezig ben, ” zei het meisje tegen de kinderen, die om haar heen draaiden. „En doe de deur dicht. Ik wil niet dat die grote hond al maar hongerig om me heen loopt te snuffelen, met een gezicht alsof hij niet half genoeg krijgt terwijl hij in werkelijkheid zo vet is als modder! ”

„Dat is hij niet! ” zei George verontwaardigd. „Timmy is nog nooit van z’n leven vet geweest. Hij is nooit gulzig... zo’n hond is hij niet! ”

„Wel, dan is hij de eerste en de enige, ” zei het meisje. „Ik heb nog nooit een hond gezien die niet gulzig was. Ze zijn geen van allen te vertrouwen. Bijvoorbeeld die hond van mevrouw Lane... als hij de kans kreeg, stal hij de klontjes uit de suikerpot; of die poedel van hiernaast; ik heb zelf gezien dat hij een kan melk ondersteboven gooide die bij de keukendeur stond. Opzettelijk gooide hij die kan om... en toen likte hij alle melk op. Zijn bazin beweerde dat hij nooit melk dronk, maar je had zijn snuit eens moeten zien! De melk zat in zijn snorharen! ”

Timmy liep met zijn neus in de wind de keukendeur uit. Hij gedroeg zich alsof hij zich dood ergerde aan de verhalen van het meisje. Julian lachte. „Hij voelt zich beledigd, ” zei hij lachend.

„Hij zal nog wel wat beleven, als hij weer om me heen komt draaien wanneer ik aan het koken ben, ” zei het meisje.

Dat was voor George een reden om een boos gezicht te trekken, maar de anderen lachten.

De morgen verliep prettig. De Vijf gingen naar het strand en liepen om de hoge rotsen heen. Ze genoten van de stevige bries, die hun in het gezicht woei. Timmy stormde op iedere meeuw af, die het waagde op het strand te gaan zitten. Hij kon het niet uitstaan dat ze zich op het allerlaatste moment, als hij ze bijna te pakken had, met lome slagen van hun grote vleugels van het strand verhieven.

Ze hadden allemaal honger toen ze thuiskwamen en er bleef geen kruimel over van wat er op tafel kwam!

„Ik wou dat ik net zo’n tong had als Timmy, ” zei George. „Dan kon ik ook de kruimels van mijn kin likken! Of de schalen uitlikken. ”

„Jullie hebben straks vast nergens trek in, ” zei haar tante. Maar daarin vergiste ze zich natuurlijk. Toen het theetijd was geworden, hadden ze allemaal weer trek. Vanwege de visite was de theetafel extra feestelijk gedekt; de kinderen gingen er omheen zitten en keken verlangend naar alle heerlijkheden. O, kwam mevrouw Layman nu maar!

„Ik heb zo’n gevoel dat ik mevrouw Layman niet erg zal mogen, ” zei George tenslotte. „Ik heb honger en kan van die heerlijke slagroomtaartjes bijna niet meer afblijven. ” Eindelijk werd er gebeld. Hoera! Een oude dame kwam binnen, die hen vriendelijk toeknikte. Ze vond het blijkbaar heel gezellig, dat er zo’n aardig troepje op haar zat te wachten.

„Dit is mevrouw Layman, kinderen, ” zei de moeder van Julian. „Gaat u zitten, mevrouw Layman. We vinden het heerlijk dat u gekomen bent. ”

„Ik ben eigenlijk gekomen om de kinderen iets te vragen, ” zei mevrouw Layman. „Maar ik stel u voor dat we eerst theedrinken, daarna zal ik vertellen wat ik op mijn hart heb. Nee maar, wat ziet die theetafel er verrukkelijk uit! ”

Het duurde niet lang of de boterhammen, de broodjes, de taartjes en alle andere heerlijkheden waren verdwenen. Timmy zat stil naast George, die hem nu en dan een lekker hapje gaf, als niemand keek. Mevrouw Layman babbelde. Ze was een aardige oude dame en de kinderen vonden haar erg lief.

„Ziezo, ” zei ze, toen ze haar thee op had. „Jullie willen natuurlijk erg graag weten waarom ik gevraagd heb vandaag op theevisite te mogen komen. Ik wilde aan je moeder vragen, Julian of er een mogelijkheid was dat jullie drieën - en die andere jongen natuurlijk ook - George heet je, hè? - of er een mogelijkheid was dat jullie me uit een moeilijkheid zouden willen helpen. ”

Niemand zei dat George geen jongen maar een meisje was en dat George een afkorting was van Georgina. Zoals gewoonlijk vond George het prettig voor een jongen te worden aangezien. Ze keken allemaal vol spanning naar mevrouw Layman.

„Dat zit zo, ” ging ze verder. „Ik heb een leuk huisje boven op de heuvels - met uitzicht over de haven. Wilfried, mijn kleinzoon, logeert bij me. Nu moet ik helaas een poosje weg om een zieke nicht te verzorgen en Wilfried vindt het naar om alleen te blijven. Nu dacht ik zo: misschien zou je moeder het goed vinden dat jullie zolang in mijn huis bij Wilfried komen... om hem gezelschap te houden, bedoel ik. Hij is een beetje bang als hij alleen is. Ik heb een goede hulp, die voor me kookt en de boel schoonhoudt. Maar Wilfried durft niet alleen te zijn; het is zo stil, daar boven op de heuvel. ”

„U bedoelt dat leuke kleine huis met het prachtige uitzicht? ” vroeg Julians moeder.

„Ja. Het is in sommige opzichten misschien een beetje primitief; er is bijvoorbeeld geen waterleiding en dus moet je water uit een put halen. Gas en electriciteit hebben we ook niet; we gebruiken kaarsen en een olielamp. Het lijkt misschien een beetje vreemd, dat zoiets' in deze tijd nog voorkomt... maar geloof me, het uitzicht maakt het allemaal goed! Misschien willen de kinderen liever eerst even komen kijken, voor ze beslissen? ” Mevrouw Layman keek hen stuk voor stuk ernstig aan; ze wisten niet goed wat ze zeggen moesten.

„Natuurlijk zullen we komen kijken, ” zei de moeder van Julian. „En als de kinderen zin hebben, kunnen ze blijven. ”

„Ja, ” zei Julian. „We komen kijken, mevrouw Layman. Moeder krijgt het druk met de voorbereidingen van een bazar en ze zal blij zijn als ze ons een poosje kwijt is. Trouwens, we vinden het heerlijk om uit te zijn! ”

Mevrouw Layman keek heel tevreden. „Zullen we maar zeggen: morgen? ” zei ze. „Om een uur of tien. Jullie zullen het uitzicht beslist prachtig vinden. Schitterend, schitterend! Je kunt heel ver weg kijken... tot aan de andere kant van de grote baai. Enfin, ik moet nu gaan. Ik zal tegen Wilfried zeggen dat jullie hem misschien gezelschap komen houden. Hij is een heel aardige jongen... altijd even hulpvaardig. Jullie zullen vast wel met hem kunnen opschieten! ”

Julian had zo zijn eigen opvattingen over die aardige, hulpvaardige Wilfried. Hij begon zich zelfs al af te vragen of mevrouw Layman vanwege Wilfried een poosje op reis ging. Maar nee... dat was natuurlijk dwaasheid. Enfin, morgen zouden ze wel zien hoe het huisje er uitzag.

„Het lijkt mij wel leuk, ” zei George toen mevrouw Layman weg was. „Van die Wilfried zullen we niet veel hinder hebben, denk ik. Natuurlijk zo’n gek jongetje dat niet alleen thuis durft te blijven... hoewel er blijkbaar nog iemand anders in huis is! Enfin, wè zullen morgen wel zien! Misschien is het uitzicht zo mooi, dat we Wilfried op de koop toe nemen! ”

Hoofdstuk 3

HET HUISJE OP DE HEUVEL - EN WILFRIED

De volgende dag gingen de kinderen, zoals afgesproken, naar het huisje van mevrouw Layman kijken. „Gaat u ook mee, moeder? ” vroeg Julian. „We willen graag uw oordeel horen. ”

„Nee, jongen, nee, ” zei zijn moeder. „Ik heb nog een heleboel te doen. Ik moet naar een vergadering in het dorpshuis; ik heb beloofd dat ik zou komen. ”

„U bent altijd druk bezig voor een of ander doel, moeder, ” zei Julian en gaf haar een zoen. „Goed, dan gaan we alleen. Ik denk dat we meteen wel kunnen zeggen of we in het huisje willen blijven... of niet. Tussen haakjes, we moeten natuurlijk ook weten wie die Wilfried is! Het is kwart voor tien en George is er al met Timmy. Ik zal de anderen roepen. We gaan op de fiets. ”

Een poosje later zat het viertal op de fiets; zoals gewoonlijk holde Timmy mee, de tong ver uit zijn bek. Zijn ogen schitterden. Een hele dag met de vier kinderen er op uit: dat was voor Timmy een feestdag!

Ze sloegen de weg in die naar de top van een heuvel leidde. Ze namen een bocht... en eensklaps ontrolde een prachtig panorama zich voor hun ogen. Ze zagen beneden zich de zee en de baai, die vol met grote en kleine schepen lag. Het was prachtig; de zee was diepblauw. Annie sprong onmiddellijk van haar fiets.

„Ik ga geen meter verder, ” zei ze, „ik moet hier eerst eens op m’n gemak van genieten! Wat een uitzicht! De zee en de hemel zijn eindeloos! ”

Ze zette haar fiets tegen een hek, klom er overheen en ging op haar gemak van het prachtige uitzicht genieten. Dick kwam naast haar staan.

Eensklaps klonk een luide stem: „Voor! Voor! ” Een klein wit ding suisde door de lucht en belandde voor Annies voeten. Ze sprong verschrikt achteruit.

„Een golfbal! ” zei Dick. „Nee, niet oppakken. De man, die aan het spelen is, moet hier naartoe komen en precies van dit punt af de bal verder slaan. Wees blij dat je niet geraakt bent, Annie! Ik wist niet dat achter dit hek een golfterrein was! ”

„We moesten er een eindje overheen lopen, ” zei Annie. „Kijk eens naar die prachtige bremstruiken ginds, boordevol gele bloemen... en die kleine lentebloemen overal... paardebloemen, speenkruid en madeliefjes... prachtig. En dat uitzicht...! ”

„Ja, als het huisje van mevrouw Layman ook zo’n mooi uitzicht heeft, wil ik erg graag een poosje blijven! ” zei Dick. „Stel je voor; je staat ’s morgens op en je ziet dit prachtige uitzicht uit het raam van je slaapkamer... de zee... de heuvels rondom... het uitspansel boven de diepblauwe zee...

„Je had dichter moeten worden, Dick! ” zei Annie bewonderend. Op dat moment kwamen de golfspelers aanlopen. De kinderen gingen een eindje opzij en bleven kijken toen een van hen de bal een soepele, ferme klap gaf. De bal suisde door de lucht en kwam een heel eind verder in het groene gras terecht.

„Goed schot! ” zei de andere man en het tweetal wandelde weg.

„Eigenlijk een raar spel! ” zei Annie. „Telkens geven ze de bal een mep en zo wandelen ze het hele veld rond. ”

„Ik wilde dat ik een paar golfclubs had, ” zei Dick. „Wat zou ik de bal raken! ”

„Als dat huisje in de buurt van dit golfveld is, kun je misschien een paar lessen nemen, ” zei Annie. „Ik wed dat je die bal net zo ver weg kunt slaan als die man! ”

De anderen schreeuwden dat ze verder wilden en dus gingen Annie en Dick terug naar hun fietsen. Weldra reden ze weer langs de weg. „We moeten uitkijken naar een wit hekje met de naam ‘Huis op de Heuvel' erop, ” zei George. „Het moet aan de kant van de zee zijn. ”

„Daar is het! ” riep Annie. „Kom, jongens, we zetten de fietsen hier maar tegen de heg. Maak het hek eens open! ” Ze zetten hun fietsen tegen elkaar en gingen het hek door. Links, niet ver van hen vandaan, stond een grappig oud huisje, met de achterkant naar de weg en de voorkant naar de steile helling, die tot aan de baai liep.

„Het lijkt wel een huisje uit een sprookje, ” zei Annie. „Kijk eens wat een grappige schoorstenen... en dat rieten dak... en die muren! Het is allemaal even schots en scheef. En wat een kleine raampjes! ”

Ze liepen langs een slingerpaadje naar het huisje. Ze passeerden een put en bleven even staan om erin te kijken. Heel diep in de put zagen ze water glinsteren.

„Zeker het water, dat we zullen moeten drinken, ” zei Annie en ze haalde haar neus op. „Als je aan deze slinger draait, gaat de emmer naar beneden... aan dit lange touw! Zou het water wel zuiver zijn? ”

„Wel, als je rekent dat de mensen het al jaren en jaren gedronken hebben, ik bedoel de mensen die in dit huisje woonden, dan moet het volgens mij wel goed zijn! ” zei Julian. „Kom, laten we eens kijken waar de voordeur is... als er een is! ”

Er was een houten voordeur, al net zo scheef als de rest, met een ouderwetse koperen klopper. De deur bevond zich aan de zeekant van het huisje en links en rechts ervan waren raampjes. Daarboven nog twee kleine ramen. Julian keek omhoog. Groot konden de slaapkamers niet zijn, meende hij; zou er wel genoeg ruimte zijn voor hen allemaal?

Hij klopte. Er werd niet opengedaan. Hij klopte nog eens en keek of er een bel was, maar die kon hij niet vinden.

„Probeer eens of de deur op slot is, ” zei Annie. Julian draaide aan de kruk en onmiddellijk ging de deur open. Ze kwamen in een kamer, die eruit zag als een woonkeuken.

„Is er iemand thuis? ” riep Julian.

Er kwam geen antwoord. „Aangezien dit kennelijk het huisje is, dat we moeten bekijken, zullen we maar naar binnen gaan, ” zei Julian. Ze gingen allemaal naar binnen.

Het was oud, heel oud. Het meubilair was ook heel oud. Antieke petroleumlampen stonden op twee tafels in de kamer en in een nis stond een oliekachel met een pan erop. Een smalle uitgesleten houten trap leidde met een draai naar de eerste verdieping. Julian ging naar boven en kwam in een langwerpig, tamelijk donker vertrek, vlak onder het rieten dak. Als je omhoog keek, zag je de oude, zwarte balken van het huis.

„Dit huis moet honderden jaren oud zijn! ” riep hij naar beneden naar de anderen. „Ik geloof niet dat het groot genoeg is voor ons vieren... rekening houdend met het feit, dat het meisje en Wilfried ook een slaapplaats moeten hebben. ”

Juist toen hij uitgesproken was, werd de voordeur opengeworpen. Er kwam iemand binnen.

„Wat doen jullie hier? ” schreeuwde hij. „Dit is mijn huisje! ”

Julian ging snel naar beneden. Hij zag een jongen van een jaar of tien in de woonkeuken staan. De jongen keek heel boos.

„Dan ben jij zeker Wilfried? ” vroeg Dick vriendelijk.

„Ja, ik ben Wilfried. Wie zijn jullie? En waar is mijn grootmoeder? Wacht maar, zij zal jullie er wel gauw uitzetten! ” zei de jongen.

„Is mevrouw Layman jouw grootmoeder? ” vroeg Julian. „Want zij heeft ons gevraagd naar haar huisje te kijken. Ze vroeg of we jou gezelschap wilden houden. Ze moest een paar dagen weg om voor een zieke nicht te zorgen. ”

„En ik wil jullie hier niet zien! ” zei de jongen. „Hoepel dus maar op! Ik kan me best alleen redden. Mijn grootmoeder is een lastpost, met haar gezeur. ”

„Ik dacht dat er nog een meisje was, ” zei Julian. „Waar is ze? ”

„Ze komt alleen maar ’s morgens en ik heb haar weggestuurd, ” zei Wilfried. „Ze heeft wat eten voor me klaargemaakt. Ik wil alleen zijn. Ik wil jullie hier niet hebben. Hoepel dus alsjeblieft op. ”

„Doe niet zo dwaas, Wilfried, ” zei Julian. „Je kunt hier niet in je eentje kamperen. ”

„Ik zal hier niet in mijn eentje kamperen. Ik heb vriendjes genoeg, ” zei Wilfried uitdagend.

„Dat kan niet, er woont hier niemand in de buurt, ” zei Dick. „Ik kan me niet voorstellen dat je hier genoeg vriendjes hebt. ”

„En toch is het zo! ” zei Wilfried. „Hier is er een... pas maar op! ” Tot grote schrik van de twee meisjes stak hij onverwachts zijn hand in zijn zak en haalde er een slang uit!

Annie gaf een gil en probeerde weg te kruipen achter Julian. Wilfried zag dat ze bang was en kwam met de slang in zijn hand naar haar toe. Het beest kronkelde heen en weer en zijn kleine ogen glinsterden.

„Niet bang zijn, Annie, ” zei Julian. „Het is maar een ringslang. Steek dat beest weer in je zak, Wilfried en probeer niet grappig te zijn. Als die slang de enige vriend is, die je hebt, moet je het hier wel heel erg eenzaam hebben! ”

„Ik heb bendes vriendjes, dat zeg ik toch, ” schreeuwde Wilfried. Hij stopte de slang weer in zijn zak. „Ik zal je een klap geven als je me niet gelooft. ”

„O nee, dat doe je niet, ” zei Dick. „Laat die andere vriendjes van je dan maar eens zien. Het zijn zeker net zulke vervelende jongetjes als jij. ”

„Jongetjes? Ik sluit geen vriendschap met jongetjes, ” zei Wilfried minachtend. „Ik zal je laten zien dat ik de waarheid gesproken heb. Kom maar mee naar buiten, dan zal ik mijn andere vriendjes laten zien. ”

Ze verlieten allemaal het kleine huisje op de heuvel. Ze vonden die Wilfried maar een vreemde, opvliegende jongen. Toen hij buiten stond zagen ze dat zijn ogen net zo blauw waren als hondsdraf en zijn haar bijna net zo stroblond als speenkruid.

„Ga zitten en houd je stil, ” beval hij. „Hier, bij die struiken. En denk eraan, niet bewegen. Ik zal je wel eens laten zien, wie mijn vriendjes, zijn! Hoe durven jullie aan mijn woorden te twijfelen! ”

Ze gingen naast een grote gele bremstruik zitten; ze begrepen er niets van, maar ze waren erg nieuwsgierig. De jongen ging ook zitten en haalde iets uit zijn zak. Wat was het? George probeerde het te zien, maar Wilfried hield het verborgen in zijn rechterhand.

Hij bracht het voorwerp aan zijn mond en begon er op te fluiten. Het was een zacht, spookachtig geluid, dat af en toe even iets luider werd en dan weer wegstierf. Het was geen wijsje, geen melodie; wat een raar, droevig geluid, dacht Annie... ze had moeite haar tranen te bedwingen.

Een eindje verder heuvelafwaarts bewoog zich iets... tot grote verbazing van hen allemaal verscheen eensklaps een haas van onder de struiken. Het dier hield zijn grote oren rechtop en staarde strak naar de jongen met de vreemdsoortige fluit. Toen huppelde de haas tot vlak bij Wilfried... en begon te dansen! Het duurde niet lang of er verscheen er nog een, maar die bleef alleen maar kijken. De eerste haas danste, buitelde en sprong alsof hij dol geworden was en het dier scheen helemaal niet bang te zijn!

Het gefluit veranderde een beetje... en toen verscheen een konijn. En nog een en nog een! Een van de konijnen sprong tot vlak bij Wilfrieds voeten en snuffelde eraan. Het dier ging tegen de benen van de jongen aan liggen.

Een vogel, een prachtige Vlaamse gaai, kwam aanvliegen en bleef op enige afstand geboeid naar de haas kijken. De vogel lette helemaal niet op de kinderen. Ze hielden allemaal de adem in; zoiets hadden ze nog nooit meegemaakt.

Timmy begon te grommen, heel diep in zijn keel. Hij wilde het misschien niet, maar hij kon er niets aan doen. Onmiddellijk gingen de hazen, de konijnen en de Vlaamse gaai er vandoor.

Wilfried draaide zich om; zijn ogen fonkelden van boosheid. Hij hief zijn hand op, alsof hij Timmy wilde slaan... maar George greep snel zijn pols.

„Laat me los! ” schreeuwde Wilfried. „De hond heeft mijn vrienden weggejaagd. Ik zal een stok pakken en hem slaan. Hij is de gemeenste hond van de wereld... ”

En toen gebeurde er iets heel vreemds. Timmy kwam zachtjes naar Wilfried, ging liggen en legde zijn kop op de knie van de jongen. Hij keek met een trouwe blik naar Wilfried op. De jongen liet zijn hand zakken en streelde Timmy over zijn kop. Hij maakte daarbij een vreemd, neuriënd geluid.

„Timmy! Kom hier! ” riep George verbaasd. Ze kon niet begrijpen dat haar hond, haar eigen hond, vriendschap wilde sluiten met een jongen, die van plan was hem te slaan. Timmy stond op, gaf Wilfried een lik en ging naar George. De jongen keek nog even naar hem, toen wendde hij zich tot de vier kinderen.

„Jullie mogen in mijn huisje komen logeren, ” zei hij, „als je die hond meebrengt. Zo’n hond zie je niet vaak... hij is een geweldige hond. Ik zou best willen dat hij een van mijn vrienden was. ”

Zonder nog een woord te zeggen sprong Wilfried op en rende de heuvel af. Hij liet vier verbaasde kinderen achter... en een hond die jankte omdat hij weggegaan was. Ja Timmy, die jongen moet wel iets heel bijzonders hebben; anders zou je hem niet zo nakijken, alsof je een van je allerbeste vrienden verloren had!

Hoofdstuk 4

DE VIJF BETREKKEN HET HUISJE

De Vijf keken Wilfried zwijgend na. Timmy kwispelde en jankte. O, dacht hij, kwam die jongen maar terug.

„Dank je wel, Timmy, ouwe jongen, ” zei Annie en streelde de hond over zijn kop. „We zouden niet in dit leuke huisje met zo’n ongelooflijk mooi uitzicht mogen komen, als jij niet vriendschap gesloten had met Wilfried. Wat een vreemde jongen! ”

„Ja, heel eigenaardig, als je het mij vraagt! ” zei George. die er nog niet over uit kon dat Timmy zomaar naar Wilfried gegaan was, terwijl de jongen hem had willen slaan. „Ik weet nog niet of ik hem aardig zal vinden! ”

„Doe niet zo gek, George, ” zei Dick, nog diep onder de indruk van de manier waarop de jongen met hazen, konijnen en Vlaamse gaaien omging, „de jongen moet een wonderbaarlijke liefde voor dieren bezitten. Ze zouden nooit zomaar naar hem toekomen, als ze hem niet onvoorwaardelijk vertrouwden. Wie zoveel van dieren houdt, kan niet slecht zijn. ” „O, ik wed dat ze ook naar mij toe zouden komen, als ik die fluit had, ” zei George en ze nam zich voor die fluit eens te lenen, als ze de kans kreeg.

Annie ging terug naar het huisje. Zé vond het enig. „Het moet heel, heel oud zijn, ” dacht ze. „Het staat hier de hele dag maar te dromen en te denken aan de mensen, die er vroeger gewoond hebben. Ze moeten allemaal veel van dit huisje gehouden hebben... en natuurlijk ook van het prachtige uitzicht. Zover je kunt kijken, zie je heide, zee en lucht. O, wat is de hemel groot en hoog! Een mens moet zich hier wel gelukkig voelen. Zelfs de wolken voelen zich gelukkig!

Kijk, hoe ze als witte paardjes langs de blauwe lucht draven! ” Ze verkende het huisje grondig. Ze besliste dat de ruimte boven, onder het rieten dak, voor de drie jongens zou zijn. Er waren twee matrassen: een heel grote en een kleine. „De kleine voor Wilfried, de grote voor Julian en Dick, ” dacht ze. „George en ik kunnen beneden in de woonkeuken slapen en Timmy kan bij ons de wacht houden. Zou er hier iets zijn om op te slapen? O, wacht eens, deze bank is een slaapbank. Net groot genoeg voor George en mij! Mooi! ”

Annie was in haar knollentuin. Dit deed ze graag: van alles organiseren voor de anderen. Aan de noordkant van het huis vond ze een kleine provisiekast. Ze vond er een paar blikjes in, een kan zure melk en een paar broden, zo oudbakken dat het wel leek alsof ze van steen waren. Ze vond ook een trommel oude, uitgedroogde koekjes.

„Mevrouw Layman lijkt me geen erg goede huisvrouw voor zichzelf en voor Wilfried, ” dacht Annie ernstig. „We zullen naar het dorp moeten om levensmiddelen in te slaan. Ik moet niet vergeten een kleine ham mee te nemen... daar zijn de jongens zo dol op. Ja, het kan hier heel gezellig worden! ”

Julian kwam kijken wat ze uitvoerde. Toen hij haar zo tevreden en bedrijvig bezig zag, lachte hij. „Je speelt zeker weer ‘moedertje’, zoals gewoonlijk, ” zei hij. „Heb je al uitgemaakt, wie waar zal slapen, wie boodschappen gaat doen en wie de afwas? Lieve Annie... wat zouden we moeten beginnen, als we jou niet hadden? We zouden de eerste de beste keer dat we gingen kamperen, omgekomen zijn van de honger. ”

„O, ik vind dit heerlijk, ” gaf Annie glimlachend toe. „Julian, we hebben nog een paar dekens nodig en een kussen en levensmiddelen. En... ”

„Dan moeten we teruggaan naar huis en de kleren en andere dingen die we nodig hebben, halen, ” zei Julian. „Op de terugweg kunnen we inkopen doen. Zou die vrouw, over wie mevrouw Layman gesproken heeft, nog komen om de boel schoon te houden? ”

„Tja, Wilfried heeft haar weggestuurd, zegt hij, ” zei Annie. „Ik geloof trouwens dat we het gemakkelijk zonder haar kunnen stellen, zo groot is het huisje niet. Ik zie best kans af en toe wat klaar te maken op die petroleumkachel en ik vind het helemaal niet erg om een paar dagen niet warm te eten: sla met ham bijvoorbeeld of vruchten en vlees uit blik. Telkens als we iets nodig hebben, kan een van ons op de fiets naar het dorp gaan om inkopen te doen; dat is helemaal geen bezwaar! ”

„Stil eens! ” zei Julian en hief zijn hand op. „Ik dacht dat ik iemand hoorde roepen. ”

Dat was ook zo. Toen Julian naar buiten was, zag hij mevrouw Layman bij het hekje staan, aan het begin van het paadje dat naar het huisje leidde. Hij ging naar haar toe.

„We vinden het huisje enig! ” zei hij. „We zouden er vandaag nog in willen trekken, als u er geen bezwaar tegen hebt. Het is geen probleem om even terug te gaan naar huis om de spullen te halen, die we nodig hebben. Het is een prachtig oud huisje... en zo’n mooi uitzicht als dit heb ik nog nooit eerder gezien. ”

„Ja, die baai is op een na de grootste van de hele wereld, ” zei mevrouw Layman. „De enige die groter is, is de haven van Sydney. Het is dus wel de moeite waard om ernaar te kijken, Julian! ”

„Ja, dat is het zeker, ” zei Julian. „Het is enorm. En het water is zo blauw! Jammer dat ik niet kan schilderen... maar dat kan ik nu eenmaal niet. Dat wil zeggen: niet goed. ”

„Hoe gaat het met Wilfried? ” vroeg mevrouw Layman bezorgd. „Gedraagt hij zich behoorlijk? Hij is - ik weet niet goed hoe ik het moet uitdrukken; hij is soms een beetje moeilijk. En hij kan heel onaardig zijn. Hij heeft geen broers, die de scherpe kantjes bij hem er afschaven, begrijp je. ”

„O, maakt u zich maar geen zorgen over Wilfried! ” zei Julian. „Hij zal binnen de perken moeten blijven en doen wat er van hem verlangd wordt. We hebben allemaal onze taak, als we met elkaar uit zijn. Hij kan geweldig goed met dieren omgaan! ”

„Ja, daar heb je misschien wel gelijk in! ” zei mevrouw Layman.. Hoewel ik nu niet bepaald dol ben op lievelingsslangetjes, lievelingskevertjes en uilen, die ’s nachts in de schoorsteen komen huilen in de hoop dat Wilfried naar buiten komt en terughuilt! ”

Julian lachte. „Dat kan ons niet zo erg veel schelen, ” zei hij. „Hij heeft vriendschap gesloten met Timmy, onze hond en daarmee is de grootste hinderpaal uit de weg geruimd. Ja, hij heeft ons zelfs laten weten dat we allemaal mochten blijven, als Timmy bleef... maar alleen onder die voor waarde. ”

Mevrouw Layman lachte. „Ja, dat is Wilfried ten voeten uit, ” zei ze. „Hij is een vreemd kind. Laat je niet door hem op je kop zitten. ”

„O, nee, geen sprake van, ” zei Julian. „Om u de waarheid te zeggen: het verbaast me dat hij bij ons wil blijven. Ik dacht dat hij liever naar huis zou gaan dan bij een stelletje vreemden blijven. ”

, Hij kan niet naar huis, ” zei mevrouw Layman. „Zijn zuster heeft mazelen en zijn moeder wil niet dat Wilfried het ook krijgt. Dus zal ik hem wel hier moeten houden, vrees ik. ”

„En dus zal hij ons wel moeten verdragen, ” zei Julian. „Dank u wel dat we in uw huisje mogen logeren, mevrouw Layman. We zullen heel goed voor alles zorgen. ”

„Ja, dat weet ik, ” zei de oude dame. „Tot ziens dan maar, Julian. Ik hoop dat jullie het prettig hebben. Ik ga nu terug naar mijn auto. Doe Wilfried de groeten van mij. Ik hoop, dat hij niet allerlei vreemdsoortige dieren in het huisje haalt. ”

„Wij vinden het niet erg als hij dat doet! ” zei Julian en wachtte beleefd tot mevrouw Layman verdwenen was en hij het geluid van haar auto hoorde.

Hij ging terug naar het huisje en bleef een ogenblik van het schitterende uitzicht genieten. De baai was vol grote en kleine boten.

Annie kwam naast Julian staan. „Prachtig, hè? ” zei ze. „We zitten hier zo hoog, dat het lijkt alsof de halve wereld aan onze voeten ligt. Zou dat een eiland zijn, daar midden in de baai, Julian? ”

„Ja. Het is helemaal begroeid met bomen! ” zei Julian. „Hoe zou het heten... en wie zou er wonen? Ik zie er geen enkel huis op, jij soms? ”

Dick riep Annie. „Annie! George en ik gaan met de fiets naar het dorp. Wil je ons vertellen, welke boodschappen we moeten doen? Julian, we zijn van plan ook even langs huis te rijden; heb je nog wensen... iets wat we speciaal moeten meebrengen, afgezien van je pyjama, kleren en zo? ”

„Ja... ga nog niet weg! ” zei Julian en haastte zich naar het huisje. „Ik heb een lijstje gemaakt. Ik geloof dat ik maar beter even mee kan gaan. Er moeten spullen gehaald en inkopen gedaan worden; misschien kan moeder vanmiddag alles even met de auto hierheen brengen. ”

„Ja, dat is een goed idee, ” zei Dick. „We zullen eerst naar Huize Kirrin gaan om de spullen van George op te pikken en vervolgens naar ons huis om te halen wat wij nodig hebben. Ik zal onze bagage en al onze boodschappen bij moeder brengen en vragen of zij de hele zaak vanmiddag met de auto wil komen brengen. Dan kan ze ook van het uitzicht genieten! ”

„Dan blijf ik hier om het huisje op te ruimen. Ik was van plan om ook eens te kijken of ik met het petroleumstel kan omgaan, ” zei Annie opgewekt. „Als moeder komt, moet alles er keurig uitzien, Dick. O, daar komt Julian met zijn lijstje aan. Julian, ga maar met Dick en George mee. Ik kan me hier best alleen redden. ”

„Ja, dat was ik al van plan, ” zei Julian en stak het lijstje in zijn zak. „Pas goed op jezelf, Annie. We nemen Timmy mee, dan is hij er ook even uit. ”

Even later fietste het drietal weg. Timmy was blij dat hij zijn benen kon strekken en draafde vrolijk blaffend achter de fietsen aan. Annie bleef hen nakijken tot ze uit het gezicht verdwenen waren. Toen ging ze terug naar het huisje. Ze was er bijna, toen ze iemand hoorde roepen. Ze keek om en zag een vrouw wenken. De vrouw kwam naar haar toe.

„Ik ben Sally! ” riep ze. „Kan ik je misschien helpen met eten koken of schoonmaken? Wilfried heeft tegen me gezegd, dat ik niet meer behoefde te komen, maar als je wilt dat ik kom, doe ik dat. ”

„O, ik geloof dat we ons wel kunnen redden, Sally, ” zei Annie. „We zijn nu met zoveel, we doen allemaal een deel van het werk. Sliep u hier ook? ”

„O nee, juffrouw, ” zêi Sally. „Ik kwam alleen maar het huishouden doen en dan ging ik weer naar huis. Zeg maar als je me nodig hebt, dan kom ik wel. Waar is Wilfried, die aap van een jongen? Hij was vanmorgen heel onbeleefd tegen me! Ik zal het tegen zijn grootmoeder zeggen, hoewel dat misschien niet veel zal helpen. Hij lacht haar uit! Denk eraan dat je je niet door hem op de kop laat zitten! ”

„Nee, ” zei Annie glimlachend. „Waar woont u, voor het geval dat we uw hulp nodig mochten hebben? ”

„Aan de overkant van de weg, daar in het bosje, ” zei Sally. „Als jullie op de fiets langs het bosje komen, zien jullie vanzelf mijn huisje. ”

Sally nam afscheid. Ze liep de heuvel op en stak de weg over. Annie ging tevreden verder met haar werk. Ze maakte de kleine provisiekast schoon, nam een emmer en ging naar de waterput. Ze hing de emmer aan de haak aan het touw, draaide aan de zwengel zodat de emmer in de put verdween. Plons! De emmer was vol en Annie begon hem op te takelen. Het water was ijskoud en kristalhelder... maar Annie vroeg zich af of ze het misschien toch zou moeten koken.

Iemand naderde haar stilletjes van achteren... en sprong met een luide schreeuw op haar af! Annie liet van schrik de emmer vallen en slaakte een gil. Toen zag ze dat het Wilfried was, die haar had laten schrikken. Schaterlachend danste hij om haar heen.

„Idioot! ” zei ze. „Toe, maak die emmer weer vol. ”

„Waar is de grote hond? ” vroeg Wilfried en keek om zich heen. „Ik zie hem niet. Jullie mogen hier alleen maar blijven als de hond er is. Ik houd van hem. Hij is een fijne hond. ”

„Hij is met de anderen meegegaan naar het dorp, ” zei Annie. „Wil je nu alsjeblieft de emmer pakken en water voor me putten? ”

„Nee, dat doe ik niet, ” zei Wilfried. „Ik ben je knechtje niet! Doe het zelf maar! ”

„Goed. Maar ik zal aan George vertellen, dat je zo onaardig tegen me geweest bent en Timmy is van George. Ik weet heel zeker dat Timmy geen vriend meer van je zal willen zijn, ” zei Annie en greep de emmer.

„Ik zal wel water halen, ik zal wel water halen! ” schreeuwde Wilfried en rukte haar de emmer uit de hand. „Waag het niet, over me te klikken bij George of Timmy. Waag het niet! ”

Hij holde weg om een emmer water voor haar te halen. Annie vroeg zich af, wat dat moest worden met die jongen! Ze vond hem helemaal niet aardig!

Hoofdstuk 5

WILFRIED IS VERVELEND... EN ANNIE KOMT MET EEN VERRASSING

Wilfried kwam even later met een emmer water aandragen, die hij bij Annie neerzette. „Wil je mijn lievelingskevers zien? ” vroeg hij.

„Nee, dank je, ” zei Annie. „Ik ben niet zo erg op kevers gesteld. ”

„Waarom niet! ” zei Wilfried. „Ik heb er twee en ze zijn erg mooi. Je mag ze even vasthouden, als je wilt. Het is een gek gevoel, als ze met hun kleine pootjes over je hand lopen. ”

„Ik heb niets tegen kevers, maar ik voel er niets voor om ze over mijn hand te laten kruipen, ” zei Annie. In werkelijkheid was ze een beetje bang voor wat ze noemde ‘al dat kruipend ongedierte’. „Loop me niet in de weg, Wilfried. Als je manieren had, zou je die emmers voor me naar binnen dragen. ”

„Maar ik heb geen manieren, ” zei Wilfried. „Dat zegt iedereen. Trouwens ik wil die emmers niet voor je dragen, want jij wilt niet naar m’n kevers kijken. ”

„O, ga alsjeblieft weg, ” zei Annie ten einde raad en ze tilde de emmer zelf op. Wilfried ging naar een bosje en liet zich in het gras vallen. Hij leunde voorover met zijn gezicht bijna in het gras en keek onder de struiken. Annie begon ongerust te worden. Zou hij zijn kevers tevoorschijn trommelen? Ze was nieuwsgierig, zette haar emmer neer en bleef naar hem kijken.

Er kwamen geen kevers onder de struiken vandaan... maar wel iets anders. Een grote dikke pad kwam eraan kruipen; het dier keek allervriendelijkst naar Wilfried op. Annie was stomverbaasd. Hoe wist Wilfried dat die pad daar was? En waarom was dat dier in vredesnaam tevoorschijn gekomen, toen de jongen onder de struiken keek? Ze bleef kijken... en ze rilde want van padden hield ze helemaal niet. „Ik weet wel dat ze mooie glanzende ogen hebben en verstandig zijn en allerlei schadelijke insecten eten, maar ik blijf liever bij hen vandaan! ” dacht ze. „O, kijk nu toch eens... Wilfried kriebelt de rug van het beest... en het krabt zich op de plaats waar hij het gekriebeld heeft... net zoals een mens dat zou doen! ”

„Kom eens even kennismaken met mijn lievelingspad, ” zei Wilfried. „Dan zal ik die emmer water voor je naar binnen brengen. ”

Annie greep gauw naar de emmer; ze was bang dat Wilfried ook nog een paar slangen tevoorschijn zou toveren. Wat een joch! Annie hoopte dat de anderen gauw terugkwamen. Wie weet had Wilfried een lievelingsboaconstrictor... of hield er een krokodilletje op na of... Maar nee, dat was natuurlijk dwaasheid. Toch hoopte ze dat de anderen gauw zouden terugkomen!

Tot haar ontsteltenis hopte de pad op Wilfrieds hand en keek de jongen met zijn mooie glanzende ogen strak aan. Dat was teveel voor Annie. Zo snel ze kon vluchtte ze met haar emmer'water naar binnen.

„Ik wou dat ik zo was als George, ” dacht ze. „Die zou niet bang zijn voor een pad. Ik stel me aan. Ik zou eigenlijk moeten proberen om van alle dieren te houden. O hemeltje, kijk nu eens, er zit een grote spin in de gootsteen! Het lijkt wel alsof hij me met zijn achtentachtig ogen zit aan te staren. Wilfried. Wilfried! Kom alsjeblieft die spin voor me uit de gootsteen halen! ”

Wilfried kwam naar binnen slenteren... gelukkig zonder pad. Hij strekte zijn hand uit naar de spin en maakte een eigenaardig, klikkend geluid. Onmiddellijk kwam de spin in actie; een paar grote voelsprieten van het dier begonnen te trillen en het kroop door de gootsteen naar Wilfrieds hand. Annie rilde. Ze kon er niet meer naar kijken; ze deed haar ogen dicht. Toen zij ze weer opende, waren de spin en Wilfried weer verdwenen.

„Nu is hij zeker bezig om het beest te leren dansen of zoiets, ” dacht ze en probeerde erom te lachen. „Het is me een raadsel waarom insecten, vogels en andere dieren zoveel van hem houden. Ik kan hem eenvoudig niet uitstaan. Als ik een konijn of een vogel of een kever was, zou ik niet weten hoe hard ik lopen moest als hij in de buurt was. Wat is dat voor een vreemde aantrekkingskracht, die hij op allerlei dieren weet uit te oefenen? ”

Wilfried liet zich niet meer zien en Annie was blij dat ze ongestoord verder kon gaan met haar werk. „Ik zal de zolder, waar de jongens moeten slapen, ook schoonmaken, ” dacht ze. „En de vloer van de woonkeuken moet nodig gedweild worden. Ik zal een lijstje maken van wat er in de provisiekast is. En dat raam daar is ook vuil. Ik zal... lieve help, wat hoor ik nu weer? ”

Ze hoorde het luidruchtig geschreeuw van een paar Vlaamse gaaien; het was niet onplezierig om ernaar te luisteren. Ze keek door het raam naar buiten. Neemaar, daar stond Wilfried met een Vlaamse gaai op zijn hand en een op zijn hoofd. Het dier op zijn hoofd maakte een drukte van belang, het draaide zich om en raakte met zijn poten verward in de haren van de jongen.

„Kom naar buiten, dan zal ik een van de Vlaamse gaaien vragen op jouw hoofd te gaan zitten! ” zei Wilfried. „Het is een heel prettig gevoel. Of wil je liever een jong konijntje hebben? Ik kan er een voor je roepen met mijn fluit! ”

„Ik wil geen Vlaamse gaai op mijn hoofd hebben, ” zei Annie verschrikt. „Laat dan maar liever een klein konijntje komen, dat vind ik wel leuk. ”

Wilfried schudde de Vlaamse gaaien van zijn hand en van zijn hoofd; de dieren vlogen vrolijk schreeuwend weg. Toen ging hij zitten en haalde zijn kleine fluit tevoorschijn; zijn toverfluitje, dacht Annie. Ze bleef er geboeid naar kijken. Even later klonk het vreemde, zangerige geluid in haar oren. Ze moest naar de deur lopen, of ze wilde of niet. Lieve help, had die jongen werkelijk een toverfluit en kon hij ook haar dwingen naar hem toe te komen, net zoals hij met de dieren scheen te kunnen doen?

Ze bleef bij de deur staan. Een konijntje kwam aanhuppelen door het gras. Het was een allergrappigst dik, mollig dingetje met een wipstaartje en grote oren. Het hipte regelrecht naar Wilfried en nestelde zich tegen hem aan. De jongen streelde het en mompelde onverstaanbare woordjes. Toen riep hij Annie.

„Hier is het konijntje waar je om gevraagd hebt. Wil je het aaien? ”

Annie liep zacht over het gras naar hem toe. Ze had gedacht dat het konijntje er verschrikt vandoor zou gaan. Maar Wilfried bleef het strelen en het diertje keek hem met een paar grote ogen onbevreesd aan. Annie bukte zich om het ook te strelen... maar onmidddellijk maakte het konijntje een sprong van schrik en ging er vandoor.

„O... waarom deed het dat nu? ” vroeg Annie teleurgesteld. „Bij jou was het helemaal niet bang! Wilfried, hoe krijg je het voor elkaar dat de dieren allemaal zomaar naar je toe komen? ”

„Dat zeg ik niet, ” zei Wilfried en stond op. „Is er nog iets te eten in huis? Ik heb honger. ”

Hij duwde Annie opzij en ging naar binnen. Hij opende de provisiekast en nam er een trommel uit. Er zat een cake in die trommel; hij sneed een flinke homp van de cake af. Hij dacht er blijkbaar niet aan Annie ook een stuk te geven.

„Kon je voor mij niet een stuk afsnijden? ” vroeg Annie. „Wat ben je toch onbeleefd! ”

„Ik vind het leuk om onbeleefd te zijn, ” zei Wilfried, zijn cake opetend. „Vooral tegen mensen, die in mijn huisje wonen terwijl ik ze er niet in wil hebben. ”

„Doe niet zo gek! ” riep Annie boos. „Het is jouw huisje helemaal niet... het is van je grootmoeder. Dat heeft ze ons zelf verteld. Trouwens, je zei dat we mochten blijven als Timmy ook bleef. ”

„Ik zal zorgen dat Timmy mijn hond wordt! ” zei Wilfried en nam nog een hap cake. „Let maar op! Ik zal zorgen dat hij van George niets meer wil weten... dat hij mij overal achterna zal lopen. Dat kan ik! Let maar eens goed op! ”

Annie lachte spottend. Timmy die jongen overal achterna lopen? Nee, dat kon niet! Timmy hield met heel zijn hondehart van George. Hij zou haar nooit in de steek laten, al floot Wilfried op honderd fluitjes of maakte hij allemaal vreemde geluiden. Nee, nu wist Annie heel zeker dat Wilfried stond op te scheppen!

„Lach me niet uit of ik roep mijn ringslang en mijn adder! ” riep Wilfried heftig uit. „Dan zullen we eens zien, wie het hardst loopt. ”

„O nee, dat doe je niet! ” zei Annie en ze ging gauw naar binnen. „Laat maar eens zien of jij hard kunt lopen! ” Ze greep de emmer, liep ermee naar buiten en smeet het water over de verbaasde Wilfried! Wilfrjed was trouwens niet de enige, die stomverbaasd was... dat was Julian ook, die net met de anderen teruggekomen was. Hij had Annie niet al te lang in het huisje alleen willen laten.

Hij kwam net op tijd om te zien hoe Annie Wilfried natgooide en hij wist werkelijk niet hoe hij het had!

Was dat Annie, die dit deed? Hij had haar nog nooit zo kwaad gezien; ze was altijd even kalm en lief! Wat was er in vredesnaam gebeurd?

„Annie? ” riep hij. „Wat is er aan de hand? Wat heeft Wilfried gedaan? ”

„O, Julian! ” zei Annie, blij dat hij er was, maar wel een beetje geschrokken dat hij juist op dat moment kwam. Wilfried was van top tot teen kletsnat. Hij stond hen beteuterd aan te kijken. Hij had gedacht dat Annie een zacht, bedeesd meisje was, dat zelfs bang was voor een spin!

„Dat meisje! ” riep Wilfried uit en hij struikelde over zijn woorden. „Dat valse, gemene meisje! ” Hij schudde het water van zich af. „Ze lijkt wel een tijgerin! Ze sprong op me af en gooide me kletsnat! Ik wil haar niet meer in mijn huisje hebben! ”

De jongen was zo boos, zo beduusd en zo nat dat Julian zijn lachen niet kon inhouden! Hij barstte in schaterlachen uit en klopte Annie op de schouder. „Het muisje is een tijger geworden! Je hebt ons gewaarschuwd, dat dit vroeg of laat zou gebeuren, Annie... en je hebt er geen gras over laten groeien! Laat eens kijken of je lange scherpe nagels gekregen hebt! ”

Hij nam Annies hand en deed alsof hij haar nagels bekeek. Annie wist niet of ze moest lachen of huilen en trok haar hand weg. „O, Julian, ik had Wilfried niet moeten natgooien ... maar hij was zo vervelend! Ik verloor m’n geduld en... ”

„Goed, goed... soms is dat de beste oplossing, ” zei Julian. „Ik geloof direct dat onze vriend Wilfried alleen maar zijn verdiende loon gekregen heeft. Ik hoop maar dat het water goed koud was! Heb je droge kleren, Wilfried? Ga dan naar binnen en verkleed je. ”

De jongen stond druipnat voor hen en maakte geen aanstalten Julian te gehoorzamen. „Je hebt toch wel gehoord wat ik zei, Wilfried. Toe, schiet op, ga je verkleden. ”

De jongen zag er zo zielig en nat uit, dat Annie spijt kreeg van wat ze gedaan had. Ze liep naar hem toe en voelde aan zijn natte schouders. „O het spijt me zo! ” zei ze. „Heus, het spijt me verschrikkelijk. Ik weet zelf niet, waarom ik eensklaps in een tijger veranderde. ”

Wilfried lachte door zijn tranen heeft. „Het spijt mij ook, ” mompelde hij. „Je bent een aardig meisje... en je neusje lijkt precies op dat van een babykonijntje... het is... het is een beetje wipperig. ”

Toen draaide hij zich om, rende het huisje in en sloeg de deur achter zich dicht. „Laat hem maar een poosje met rust, ” zei Julian, die zag dat Annie van plan was hem achterna te gaan. „Dit zal hem goed gedaan hebben. Als je een emmer koud water over je heen krijgt, zie je de dingen eensklaps veel duidelijker en scherper. Hij was echt ontroerd, toen je zei dat het je speet. Misschien heeft hij nog nooit van zijn leven iemand excuus gevraagd. ”

„Lijkt mijn neus echt op die van een konijntje? ” vroeg Annie bezorgd.

„Ja... wel een beetje, ” zei Julian lachend. „Maar een konijn heeft een heel leuk neusje, maak je dus maar geen zórgen. Ik geloof dat Wilfried je voortaan geen last meer zal bezorgen. Hij wist niet dat je weliswaar een konijneneusje hebt, maar ook een tijgerinnehart. ”

Wilfried kwam een minuut of tien later weer buiten. Hij had droge kleren aangetrokken en hij bracht de natte mee naar buiten. „Geef maar hier dan zal ik ze voor je te drogen hangen, ” zei Annie en ze nam ze met een glimlach van hem over. Hij glimlachte eensklaps terug.

„Graag, ” zei hij. „Ik begrijp niet hoe het komt dat ze zo nat zijn! Het moet wel heel hard geregend hebben. ”

Julian lachte en gaf hem een klap op de schouder. „Merkwaardig, zoveel goed als een regenbui soms kan doen, ” zei hij. „Tussen twee haakjes, Annie... we hebben een flinke voorraad levensmiddelen meegebracht voor je provisiekast. Daar zijn de anderen. We zullen alles voor je naar binnen brengen... en Wilfried helpt ook mee! ”

Hoofdstuk 6

HET VERHAAL VAN LUCAS

Het was leuk werk om alle boodschappen op te bergen. Annie genoot er het meest van want ze was echt een huismoedertje.

Dat zei Dick ook en hij knikte goedkeurend toen hij zag hoe gezellig en keurig ze de zolder gemaakt had, waar de drie jongens moesten slapen. „Net genoeg ruimte voor ons alle drie en dan blijft er nog een hoekje over voor de bagage. En die provisiekast van je is net een plaatje! ”

Annie keek vol trots naar haar welvoorziene provisiekast en glimlachte. Nu kon ze voor haar kleine ‘familie’ goede maaltijden klaarmaken. Wat een blikjes! Ze bekeek ze. „Fruit. Peren, perziken, sardines, ham, tong. ” In de trommel een grote verse cake, groot genoeg om er drie dagen van te eten. Koekjes, chocoladewafels... die Julian, hij wist dat ze daar zoveel van hield... en nog een heleboel andere lekkernijen!

Zingend van plezier zette Annie alles in de kast. Ze had er nu geen spijt meer van dat ze Wilfried natgegooid had. Integendeel, ze kreeg nog steeds een gevoel van opwinding als ze eraan dacht, dat ze eensklaps in een tijgerin veranderd was! Het was echt wel leuk om eens je tanden te laten zien! „Als ik nog eens de kans krijg, doe ik het weer, ” dacht Annie. „Wat keek Wilfried beduusd... Julian trouwens ook. O, die Wilfried! Maar hij is meteen aardiger geworden! ”

Daar had ze gelijk in! Hij was beleefd tegen de meisjes en, zoals Dick het uitdrukte, hij was lang niet zo’n onuitstaanbaar opscheppertje meer. Ze konden nu goed met elkaar opschieten in het kleine huisje.

Eten deden ze meestal buiten. Binnen konden ze nauwelijks allemaal zitten, want het was maar een klein huisje. Annie deed niets liever dan het eten klaarmaken, af en toe bijgestaan door George. De jongens brachten alles naar buiten. Wilfried hielp dapper mee en hij lachte verheugd als hij van Julian een klap op de schouder kreeg.

Het was heerlijk om buiten in de zon te zitten. De kinderen genoten van het uitzicht over de baai. Ze keken naar de boten en de zeiljachten en maakten elkaar opmerkzaam op alles wat er om hen heen te zien was.

George begon telkens weer over het eiland dat midden in de baai lag. „Hoe heeft het? ” vroeg ze aan Wilfried. Dat wist hij niet. Hij wist echter wel dat er een vreemdsoortig verhaal aan verbonden was. „Het behoorde aan een eenzame oude man, ” zei hij. „Hij woonde in een groot huis, midden op het eiland. Dat eiland was door een koning aan zijn familie geschonken... door Jacobus de Eerste, geloof ik. De oude man was de laatste afstammeling van die familie. Er waren een heleboel mensen, die het eiland graag van hem wilden kopen en hij hield er een soort lijfwacht op na om nieuwsgierigen op een afstand te houden. De leden van zijn lijfwacht waren niet voor een kleintje vervaard; ze waren met geweren bewapend. ”

„Lieve help! Schoten ze op wie daar aan land probeerde te gaan? ” vroeg Dick.

„Ze schoten in ieder geval om nieuwsgierigen schrik aan te jagen, hoewel ze er natuurlijk wel voor zorgden niemand te raken, ” zei Wilfried. „Het is meer dan eens gebeurd dat een toerist die het eiland wilde bekijken, de schrik van zijn leven kreeg. Pief-paf-poef! Eensklaps floten hem de kogels om de oren! Mijn grootmoeder heeft me verteld dat iemand die zij kende graag een stuk van het eiland wilde kopen... maar hij kreeg een kogel door zijn hoed toen hij op het eiland een kijkje wilde nemen! ”

„Woont er nu nog iemand? ” vroeg Julian. „Ik bedoel: die oude man is zeker dood? Heeft hij een zoon of iemand anders die hem opgevolgd is? ”

„Nee, dat geloof ik niet, ” zei Wilfried. „Ik weet het allemaal niet zo precies. Maar ik ken wel iemand, die precies op de hoogte is: Lucas, een knecht van, het golfveld. Hij maakte vroeger deel uit van de lijfwacht, die de bezoekers op een afstand moest houden. ”

„Het zou misschien wel interessant zijn om eens met hem te gaan praten, ” zei Dick. „Ik zou trouwens best eens een wandeling over dat golfveld willen maken. Mijn vader speelt een goede partij golf en ik weet er wel wat van. ”

„Wel, laten we nu gaan, ” zei George. „Timmy zal blij zijn als hij een lange wandeling met ons mag maken, ook al heeft hij op weg van het dorp hierheen achter de fietsen aan gehold! Wandelen, Timmy? Timmy? Wandelen? ”

„Waf, waf! ” blafte Timmy en hij sprong onmiddellijk op. Wandelen? Natuurlijk wilde hij graag een wandeling maken. Hij sprong om George heen en deed alsof hij op haar tenen wilde springen. Wilfried probeerde hem te grijpen, maar dat lukte hem niet. „Ik wou dat je mijn hond was, ” zei hij tegen Timmy. „Ik zou je geen moment van de dag uit het oog verliezen. ”

Timmy holde naar hem toe en gaf hem een lik. Wonderbaarlijk, zoveel als hij van Wilfried hield. Niemand begreep er iets van. „Timmy is meestal heel kieskeurig als het erom gaat vriendschap te sluiten, ” zei George. „Maar ik moet toegeven: Wilfried is lang zo vervelend niet meer als eerst! ”

De Vijf en Wilfried erbij liepen een eind tegen de heuvel op, staken de weg over en vervolgden hun weg langs de kam van de heuvel tot ze aan een hek kwamen. Ze klommen er overheen en toen waren ze op de golfvelden. Ze bevonden zich op een van de paden van het terrein, niet ver van een veld met een felrood vlaggetje erop.

Wilfried wist van golfspelen zo goed als niets af, maar de anderen hadden wel eens gekeken als hun ouders aan het spelen waren. „Pas op... zo meteen komt er een bal op dit veld terecht, ” zei Julian. Ze gingen bij een heg staan en keken naar een man, die op het punt stond zijn golfbal weg te slaan. Hij gaf er een fraaie slag tegen met zijn golfclub, de bal vloog omhoog, suisde door de lucht en viel op het veld. Hij rolde verder tot op enkele decimeters afstand van het gat, waarin de vlag stond. Timmy maakte aanstalten om erheen te rennen, zoals hij altijd deed als hij een bal zag rollen. Maar op het allerlaatste moment schoot hem te binnen dat dit een golfbal was en dat hij nooit een golfbal mocht aanraken, die op het veld of op een van de paden lag.

De spelers passeerden hen en gingen verder met hun spel. Even later verdwenen ze achter een heuveltje.

„Kom, dan gaan we op zoek naar Lucas, ” zei Wilfried. Hij stak het pad over naar een punt dat hem een beter uitzicht gaf over het hele golfveld. „Jullie vinden hem beslist aardig. Van vogels, van dieren hier uit de streek weet hij letterlijk alles. Ik vind hem geweldig! ”

Wilfried stond op een heuvel en keek om zich heen. „Daar is hij! ” riep hij eensklaps en wees naar een man, die bezig was een greppel schoon te maken. „Zien jullie hem? Daar ginds! Hij gebruikt zijn kapmes om de zaak netjes te maken. ” Ze liepen erheen. „Het zou me niets verwonderen als er een heleboel ballen in die greppel lagen, ” zei Wilfried. „Dag Lucas! Hoe gaat het ermee? ”

„Dag jongeheer, zei de terreinknecht, zich oprichtend. Zijn gezicht was zo bruin als een kokosnoot en zijn schouders en armen misschien nog wel bruiner. Hij droeg geen hemd of vest en zijn donkere, diepliggende ogen schitterden toen hij de vijf kinderen en de hond nieuwsgierig opnam.

Hij strekte een bruine hand uit naar Timmy, die kwispelde en hem een lik gaf. Timmy besnuffelde Lucas op zijn gemak en ging tenslotte liggen met zijn hoofd op de voeten van de man.

„Haha! ” lachte Lucas hartelijk.,, Je dacht zeker dat ik hier voor jouw plezier de hele middag zou blijven staan, hè? Nu, dan vergis je je. Ik heb werk te doen, ouwe jongen, sta dus maar eens op! Je bent me een mooie om zo op mijn voeten te gaan liggen! Ik kan geen stap meer verzetten! Of vind je misschien dat ik een poosje rust verdiend heb? ”

„Lucas, we wilden je iets vragen, ” zei Wilfried. „Het gaat over het eiland in de baai. Hoe heet het ook weer... woont daar tegenwoordig nog iemand? ”

„We logeren in een huisje aan de andere kant van de weg, bijna op de top van de heuvel, ” verduidelijkte Dick. „We kunnen het eiland heel goed zien liggen. ” Hij keek Lucas aan. „Het lijkt me er erg stil en eenzaam. ”

„Ja, dat is het er ook, ” zei Lucas en ging aan de kant van de greppel zitten. Timmy zocht onmiddellijk een plaatsje naast hem. Lucas legde zijn arm om de hond heen en begon te praten. Zijn ogen gingen voortdurend van het ene kind naar het andere. Hij was zo vriendelijk, zo gewoon dat de kinderen zich bij hem direct op hun gemak voelden; het was alsof ze hem al jaren kenden. Ze gingen ook zitten, de geur van de bremstruiken achter hen opsnuivend. „Ze ruiken naar cocosnoten, ” dacht Annie. „Ja, precies cocosnoten. ”

„Tja, ” zei Lucas, „dat eiland is altijd al een geheimzinnig plekje geweest. Sommige mensen noemen het Jammereiland omdat de wind er zo’n vreemd jammerend geluid maakt, als hij om de rotsen fluit. Maar anderen noemen het Fluistereiland, omdat het eiland vol bomen is die fluisteren als de wind er doorheen blaast... het waait daar altijd. Maar de meesten noemen het Het Verdoemde Eiland... en dat is misschien wel de beste naam want nog nooit is daar iemand welkom geweest. Het is alsof het eiland de mensen verjagen wil met zijn donkere, dreigende rotsen, zijn verraderlijke klippen en zijn dichte, ondoordringbare bebossing. ”

Lucas hield even op en keek naar de gespannen gezichten van de kinderen die naar hem luisterden. Hij was een geboren verteller en dat wist hij heel goed. Heel vaak had Wilfried naar hem zitten luisteren als hij verhalen deed over vogels en andere dieren, die hij bij zijn werk op de golfterreinen gezien had! Lucas was een van de weinige mensen, voor wie de jongen bewondering en genegenheid voelde.

„Verder, verder, Lucas, ” zei Wilfried en greep de man bij zijn bruine arm. „Vertel ons van de rijke man, die een hekel had aan iedereen, die jaren geleden het eiland gekocht heeft. ” „Ik zal het verhaal op mijn eigen manier vertellen, ” zei Lucas met grote waardigheid. „Ga zitten, anders ga ik verder met het schoonmaken van mijn greppel. Neem een voorbeeld aan die hond, hij vertrekt zelfs geen spier van zijn snuit. Hij is een brave hond. Waar was ik alweer gebleven? O ja, over die rijke man. Hij was zo bang beroofd te worden, dat hij het eenzame eiland kocht. Hij liet een groot kasteel bouwen, midden in de dichte bebossing. Ze moesten wel honderd bomen omhakken om plaats te maken voor dat kasteel, wordt er beweerd; en alle materialen voor de bouw moesten van het vasteland komen. Hebben jullie de oude steengroeve gezien, toen jullie hierheen kwamen? ”

„Ja, ” zei Julian en hij knikte. „Ik dacht nog: wie daar een golfbal in slaat, boft ook niet! ”

„Uit die steengroeve kwamen de grote blokken steen, die de oude man voor zijn kasteel nodig had, jongeheer, ” zei Lucas. „Men beweert dat speciaal grote boten met een platte bodem gebouwd moesten worden om de steenblokken naar het eiland te vervoeren... en de weg die nu nog door dit golfterrein loopt is in die tijd gemaakt door de paarden, die de grote steenblokken naar de waterkant sleepten. ”

„Was u toen al geboren? ” vroeg Wilfried.

„O, nee, jongen, nee... natuurlijk niet, ” zei Lucas en hij moest lachen. „Dat was lang voor mijn tijd. Enfin, dat stenen huis... of kasteel, net zoals je het wilt noemen... werd dus gebouwd. De oude man bracht er allerlei schatten in onder: prachtige beelden, sommige van goud zegt men, maar dat geloof ik niet. Er gaan natuurlijk allerlei vreemde verhalen over wat die rijke man naar zijn eiland liet brengen: een groot bed van zuiver goud, ingelegd met edelstenen... een halssnoer van robijnen zo groot als duiveëieren... een prachtig zwaard, het gevest ingelegd met zoveel juwelen dat men er ik weet niet wat voor zou hebben kunnen kopen... nu ja, ik weet het allemaal niet precies meer. ”

Hij hield even op en keek om zich heen. Julian maakte van de gelegenheid gebruik om een vraag te stellen. „Wat is er met al die dingen gebeurd? ”

„Tja, hij kreeg ruzie met de koning en wat dacht je: op een ochtend zag hij allemaal schepen op het strand van zijn eiland landen, ” zei Lucas, die genoot van de belangstelling waarmee de kinderen zijn verhaal volgden. „O, er zullen er wel een heleboel gezonken zijn door de scherpe rotsen, die om het eiland in het water liggen, maar er waren toch nog genoeg mannen over om het kasteel in het bos te kunnen bestormen. Ze namen het kasteel in en vermoordden de oude man en al zijn bedienden. ”

„En hebben ze de schatten gevonden, die de oude man verzameld had? ” vroeg Dick.

„Niet een! ” zei Lucas. „Niet een. Sommigen beweren dat het allemaal maar sprookjes waren: dat die oude man nooit schatten naar het eiland gebracht had... maar anderen beweren dat ze er nog steeds zijn, dat die schatten zich nog steeds op het Fluistereiland bevinden. Als je het mij vraagt: het is allemaal verzonnen... maar het blijft een mooi verhaal. ”

„Van wie is het eiland nu? ” vroeg Dick.

„Een oude man en een oude vrouw gingen er wonen. Misschien betaalden ze voor het eiland huur aan de staat, misschien hadden ze het gekocht. Ik weet dat ze alleen maar belangstelling hadden voor de vogels en de dieren die er leven, ” zei Lucas. Hij pakte zijn hakmes en begon de heide weg te kappen op de plaats, waar de greppel verder uitgegraven moest worden. „Ze lieten daar niemand toe en zij hielden er boswachters op na om nieuwsgierigen op een afstand te houden. Ze willen daar rust hebben, omdat anders het dierenleven op het eiland verstoord werd. Ik moet zeggen: het is een mooie gedachte. Toen ik daar nog was met de andere oppassers - we waren er met drie man - is het me meer dan eens overkomen dat er een konijn over mijn voeten holde, dat er een slang langs me heen gleed. De vogels zijn op dat eiland zo tam als kanaries. ”

„Wat zou ik daar graag naartoe willen gaan! ” riep Wilfried uit en zijn ogen straalden. „Ik zou het er vast heerlijk vinden, met al die dieren! Mag er nu niemand meer komen? ”

„Nee, ” zei Lucas. „Sinds de oude man en zijn vrouw gestorven zijn, heeft er niemand meer gewoond in het oude kasteel. Het gebouw staat leeg. Het eiland behoort nu aan een achterneef van het oude paar, maar hij komt er nooit. Hij heeft een paar mannen opdracht gegeven het eiland te bewaken en te zorgen dat er geen nieuwsgierige bezoekers aan land gaan. Ik heb gehoord dat er met hen niet te spotten valt. Zo, dat is dan het verhaal van Fluistereiland. Het is misschien een beetje grimmig verhaal, maar zo is het nu eenmaal. Het eiland behoort nu toe aan de konijnen, de slangen en de vogels; die hebben er het rijk alleen... en van mij mogen ze het houden! ”

„Dank u wel dat u ons het verhaal verteld hebt, ” zei Annie. De terreinknecht keek haar met een glimlach aan. Hij gaf haar een tikje tegen de wang.

„Kom, ik moet eens verder gaan met mijn werk, ” zei hij. „Ik voel de warmte van de zon op mijn blote rug en ik hoor de vogels zingen in de struiken. Daarmee ben ik tevreden, dat is voor mij geluk genoeg... jammer, dat er niet veel meer mensen zijn, die dat beseffen! ”

Hoofdstuk 7

MEER OVER HET FLUISTEREILAND

Toen ze van Lucas afscheid genomen hadden, liepen de kinderen het golfterrein rond. „We moeten zorgen dat we de spelers niet in de weg lopen, ” zei Dick. „Anders lopen we kans een bal tegen ons hoofd te krijgen! Timmy, wat voer je daar uit in de struiken? ”

Timmy kwam tevoorschijn met iets in zijn bek. Hij liet het voor Georges voeten vallen. Het was een golfbal, nog tamelijk nieuw. George raapte hem op. „Wat moeten we hiermee doen? Ik zie geen spelers in de buurt. Deze bal zal wel zoekgeraakt zijn. ”

„Alle ballen, die op het golfterrein worden gevonden, moeten bij de beroeps gebracht worden, ” zei Julian. „Als ze op de golflinks gevonden zijn, zijn ze namelijk zijn eigendom. ”

„En wie is de beroeps? ” vroeg Annie.

„Een beroepsgolfspeler... een man, die heel goed kan golfspelen en de leiding heeft op het golfterrein, ” legde Julian uit. „Wel heb je ooit... daar komt die brave Timmy alweer met een golfbal aan! Timmy, we zouden je moeten verhuren aan golfspelers, die voortdurend ballen kwijtraken... je zou hun een heleboel moeite en last besparen! ”

Timmy vond het heerlijk zo geprezen te worden. Hij dook onmiddellijk weer de struiken in, al snuffelend en zoekend.

„Je zou zeggen dat golfballen zo ongeveer moeten ruiken als konijnen of zoiets, anders zou Timmy ze niet zo gemakkelijk kunnen opsporen! ” zei Annie, toen Timmy met nog een bal tevoorschijn kwam. „Ik moet zeggen, die golfspelers zijn niet erg zuinig met hun ballen, ze raken er zoveel kwijt! ”

Ze liepen verder het terrein rond, waarop hier en daar grote bremstruiken stonden, in volle bloei. Timmy, nog steeds op zoek naar ballen, joeg een jong konijn uit de struiken. Timmy ging het dierje achterna en het doodsbenauwde beestje holde naar links en naar recht terwijl het probeerde aan de hond te ontkomen. „Af, Timmy! Af! ” gilde George, maar in het vuur van zijn spel luisterde Timmy niet naar haar.

Wilfried bukte zich eensklaps toen het konijn in zijn richting rende en liet een vreemd laag gefluit horen. Het konijn holde recht op hem af en sprong in zijn armen. Daar bleef het trillend liggen. Timmy sprong tegen Wilfried op, maar George trok hem terug.

„Nee, Timmy! Het spijt me, maar dat gaat niet! Je mag dat beestje niet hebben. Af! Af, zeg ik je! ”

Timmy keek George verwijtend aan; toen draaide hij zich om en ging weer op zoek naar ballen. Hij was heel boos op George. Konijnen waren immers om ze achterna te zitten, waar of niet? Waarom gunde George hem dat dan niet?

George stond naar Wilfried te kijken. Het konijntje lag nog steeds in zijn armen en hij maakte eigenaardige geluidjes tegen het diertje. Het diertje beefde van kop tot staart. Ze keken er allemaal naar en waren blij dat het veilig was. Ze waren er allemaal stil van... verbaasd over de manier, waarop Wilfried het diertje gered had. Hoe had het konijntje geweten dat het in Wilfrieds armen veilig was?

Hij liep ermee naar het kreupelhout, zette het diertje neer en bleef nog even staan toen het er bliksemsnel vandoor ging. Daarna draaide hij zich om en streelde Timmy, die er rustig bij stond te kijken.

„Het spijt me voor jou, Timmy, ” zei hij. „Maar hij is nog zo klein en jij bent zo groot. ”

„Waf, ” blafte Timmy, precies alsof hij hem verstaan had en hij gaf Wilfried snel een lik over zijn hand. Toen danste hij blaffend om de jongen heen alsof hij hem vroeg met hem te spelen. Wilfried rende zo hard hij kon met hem weg.

De anderen volgden. Ze waren opnieuw onder de indruk van de manier, waarop Wilfried met dieren kon omgaan. Hij was in veel opzichten zo’n vervelend jongetje: zo ongemanierd, zo zelfzuchtig en onvriendelijk. Maar waarom waren alle dieren dan zo op hem gesteld? George fronste haar voorhoofd. Ze vond het helemaal verkeerd dat de dieren zoveel van Wilfried hielden en allemaal bij hem kwamen... zelfs Timmy was weg van hem! Als ze niet oppaste bracht hij meer tijd door met Wilfried dan met haar! En dat ging natuurlijk niet!

Timmy vond nog vijf ballen; Julians zakken puilden uit. Ze zetten koers naar het kleine clubhuis, dat ze in de verte zagen liggen, met de bedoeling de ballen terug te geven. Het gebouwtje lag in een laagte en zag er vriendelijk uit. Ze gingen naar binnen en Julian begaf zich naar de beroeps, die bezig was wedstrijdkaarten na te kijken. Hij maakte zijn zakken leeg en lachte. „Met de complimenten van onze hond! ” zei hij.

„Neemaar, heeft hij die allemaal gevonden? ” riep de beroeps uit. „Het zijn nog goede ballen ook! Ik tracteer jullie op limonade, ga zitten! ”

Ze kregen allemaal een glas limonade en de beroeps liet Timmy, die geduldig buiten zat te wachten, een handvol koekjes brengen. Timmy was hem heel dankbaar!

„We logeren in het huisje, boven op de heuvel, ” zei Dick. „Kent u het? ”

„Natuurlijk! ” zei de beroeps. „Mijn grootmoeder heeft er vroeger gewoond. Jullie hebben daar een prachtig uitzicht over de baai, hè? Mooier uitzicht is er in de hele wereld niet, als je het mij vraagt! Je kunt het Fluistereiland ook goed zien. Eigenlijk zou het nu het Mysterie-eiland moeten heten! Men beweert dat er mensen naartoe gegaan zijn en nooit teruggekomen! ”

„Wat is er dan met hen gebeurd? ” vroeg Annie.

„O, misschien is het allemaal maar verzonnen! ” zei de beroeps. „Men beweert dat daar veel kostbaarheden zijn... op een geheime plaats weggestopt. Verzamelaars uit de hele wereld zijn hier naartoe gekomen en ze hebben geprobeerd om op het eiland te komen. Niet om te stelen, begrijp me goed, maar om te zien of er iets te vinden zou zijn wat de moeite waard was om te kopen en mee te nemen naar hun musea... of misschien voor hun eigen collecties. Men beweert dat er beelden in het bos staan, zo wit als sneeuw... maar dat verhaal geloof ik niet! ”

„En zijn die verzamelaars nooit teruggekomen? ” vroeg Julian.

„Men zegt dat sommigen van hen nooit teruggekeerd zijn, ” zei de beroeps, „maar dat zijn natuurlijk onzinnige verhalen. Ik herinner me echter wel dat hier twee mannen kwamen van een of ander museum uit Londen. Ze huurden een boot om naar het eiland te gaan. Ze namen een witte vlag mee om de bewakers van het eiland te beduiden dat ze niet op hen moesten schieten... maar niemand heeft ooit meer iets van hen gehoord. Ze zijn zomaar verdwenen! ”

„Maar... wat kan er dan met hen gebeurd zijn? ” vroeg Julian.

„Dat weet niemand, ” zei de beroeps. „Hun boot is later gevonden... een heel eind van het eiland... en er zat niemand in. De politie veronderstelt dat ze door mist overvallen zijn, de koers kwijtraakten en afgedreven zijn naar zee. ”

„Maar sprongen ze dan uit hun boot en probeerden ze terug te zwemmen... ik bedoel: zijn ze verdronken? ” vroeg Dick. „Of zijn ze door een of andere voorbijkomende boot opgepikt? ”

„Ze zijn niet opgepikt, dat staat vast, ” zei de beroeps. „Anders zouden ze vroeg of laat weer veilig thuisgekomen zijn. En dat is niet gebeurd. Nee, ik denk dat de arme kerels verdronken zijn. Het is natuurlijk ook mogelijk, dat de bewakers van het eiland op hen geschoten hebben, toen ze probeerden te landen. Misschien is hun boot later afgedreven naar zee. ”

„Heeft de politie dan niets gedaan? ” vroeg Julian verwonderd.

„Jawel... ze gingen met een politieboot naar het eiland, ” zei de beroeps. „Maar de bewakers hielden vol dat ze niemand gezien hadden en dat er behalve zij niemand op het eiland was. De politie doorzocht het hele eiland maar het enige wat ze vonden was het grote kasteelachtige huis in de bossen. En natuurlijk een heleboel dieren, die zo tam waren dat ze rustig bleven zitten als ze voorbijkwamen. ”

„Het klinkt allemaal heel geheimzinnig, ” zei Julian opstaand. „Dank u wel voor de heerlijke limonade en voor wat u ons verteld hebt. We hadden al een en ander gehoord van uw terreinknecht Lucas. Die man kan ook fijn vertellen! ”

„Ja, Lucas! Hij weet alles van het eiland af, ” zei de beroeps. „Hij is daar vroeger ook bewaker geweest, geloof ik. Kom nog maar eens aanlopen, als jullie in de buurt zijn. Nogmaals bedankt voor het brengen van de ballen. Lang niet iedereen is zo eerlijk, dat hij de ballen die hij gevonden heeft, komt terugbrengen. ”

Ze namen afscheid van de beroeps en verlieten het clubgebouwtje. Timmy danste van vreugde toen hij hen weer naar buiten zag komen. Hij had het helemaal niet prettig gevonden om voor de deur van het clubhuis te zitten!

„Waren de koekjes lekker, Timmy? ” vroeg George. De hond kwam naar haar toen en gaf haar hand een lik. Wat een vraag! Koekjes vond hij altijd lekker! Hij nam weer een duik in de struiken en ging onvermoeid verder met naar ballen te zoeken!

De anderen liepen heuvelopwaarts en onderwijl praatten ze over het eiland. „Ik zou wel eens willen weten wat er werkelijk met die twee verzamelaars gebeurd is, van wie men nooit meer iets gehoord heeft, ” zei Annie. „Eigenaardig dat hun boot een heel eind hier vandaan leeg teruggevonden werd. ”

„Die mannen zijn natuurlijk verdronken, ” zei Dick. „Ik vraag me af of er werkelijk nog iets over is van de oude schatten die eens naar het eiland gebracht zijn. Maar dat kan natuurlijk niet; de politie heeft het eiland immers heel grondig doorzocht! ”

„Ik wou dat wij eens naar dat eiland konden gaan! ” zei George. „Op ons zouden die bewakers toch zeker niet schieten! Misschien zouden ze ons wel aan land laten om afleiding te hebben... het moet daar voor hen wel verschrikkelijk saai zijn! Ze hebben nooit eens iemand om mee te praten! ”

„Het heeft weinig zin om zulke wensen te koesteren, George, ” zei Julian. „Geen sprake van dat wij ons in de buurt van dat eiland wagen, zet dat maar uit je hoofd! ”

„O, ik wist ook eigenlijk wel dat het niet ging, ” zei George. „Maar zou het niet een geweldig avontuur zijn, als wij op het Fluistereiland voet aan wal wisten te zetten en het konden verkennen, zonder dat de bewakers er iets van merkten! ” „Dat avontuur zou heus niet zo geweldig meer zijn, als de bewakers ons met schoten ontvingen! ” zei Dick. „Trouwens, ik kan me niet voorstellen dat we iets van belang zouden vinden. Die schatten zijn natuurlijk al lang geleden weggehaald. De tamme dieren die daar zijn: die zouden misschien interessant te noemen zijn. Wilfried zou buiten zichzelf zijn van geestdrift als hij zoiets zag, hè Wilfried? ”

De jongen keek hem met stralende ogen aan. „Ja, dat zou ik dolgraag willen zien, ” zei hij. „Tussen haakjes, ik denk er hard over om zelf een boot te huren en eens om dat eiland heen te roeien. Wie weet, misschien zie ik iets van die tamme dieren. ”

„Daar komt niets van in! ” zei Julian onmiddellijk. „Geen malle streken, begrepen? ”

„Ik beloof je helemaal niets, ” zei Wilfried treiterend. „Wie weet... wacht maar af! ”

„O ja, ik begrijp wel wat je bedoelt! Je probeert alleen maar op te scheppen! ” zei Julian. „Kom, jongens, opschieten ... het wordt hoog tijd dat we gaan eten. Wat eten we vandaag, Annie? ”

„We zullen een blik tong openmaken, ” zei Annie, „verder is er nog een heleboel brood en we kunnen er sla met tomaten bij eten. Heeft iemand trek in fruit? ”

„Dat klinkt niet gek! ” zei George. „Eten, Timmy, eten! ”

Timmy, die dat woord maar al te goed kende, ging er als een pijl uit de boog vandoor.

„Ik wou dat ik een hond was en zo tegen een heuvel op kon rennen, ” hijgde Annie. „Geef me eens een hand, Julian! Ik geloof nooit dat ik de top haal! ”

Hoofdstuk 8

WILFRIED

Timmy bleef op de top van de heuvel op de kinderen wachten. Hij hijgde met zijn bek open en kwispelde met zijn staart. Hij pakte iets op toen de kinderen vlakbij waren, wierp het omhoog en ving het op in zijn bek.

„Heb je weer een golfbal gevonden, Timmy? ” vroeg Dick, toen de bond de bal weer omhoog gooide, met een handige beweging van zijn grote kop.

„Nee... daar is hij te groot voor, ” zei George. „Laat eens vallen, Timmy. Wat heb je daar? ”

Timmy liet de bal voor Georges voeten vallen. Hij was groter dan een golfbal en er liep een gat dwars doorheen. „O, het is een van die ballen, waarmee de kinderen spelen; ze gooien hem omhoog en proberen hem op een stok op te vangen, ” zei George. „Wie weet, wie hem hier verloren heeft. Ja, het is goed, Timmy; je mag hem houden. ”

„Hij zal hem toch niet doorslikkken? ” vroeg Wilfried bezorgd. „Zo verschrikkelijk groot is hij niet. Ik heb eens een hond gezien, die iets in de lucht gooide om het met zijn bek op te vangen en het bij vergissing inslikte. ”

„Zo dom is Timmy niet, dat hij een bal zal doorslikken, ” zei George. „Over hem behoef jij je geen zorgen te maken. Trouwens, als iemand zich zorgen over hem moet maken, dan zal ik dat wel doen. Hij is mijn hond. ”

„Goed, goed, goed! ” zei Wilfried. „Juffrouw Groot-en-Machtig kan zelf wel voor haar hond zorgen. Prachtig! ” George wierp hem een nijdige blik toe en Wilfried stak zijn tong tegen haar uit. Toen floot hij Timmy... ja, hij had de brutaliteit om Timmy te fluiten!

„Niemand fluit mijn hond behalve ik, ” zei George. „Trouwens, hij luistert toch niet naar jou! ”

Maar tot haar schrik en verbazing luisterde Timmy wel naar Wilfried! Hij sprong om hem heen in de hoop dat de jongen met hem zou gaan spelen. George riep hem op strenge toon en Timmy keek haar verwonderd aan. Juist toen hij naar haar toe wilde lopen, floot Wilfried weer en gehoorzaam draaide Timmy zich om. Hij maakte aanstalten om weer naar Wilfried te gaan.

George greep haar hond bij de halsband en haalde met haar vuist uit naar Wilfried. Ze raakte hem niet en Wilfried draaide lachend om haar heen.

„Houd op, jullie twee, ” zei Julian, die zag dat George woedend werd. „Houd op, zeg ik. Wilfried, loop door en blijf lopen. George, stel je niet zo aan. Hij plaagt je alleen maar in de hoop dat je kwaad zult worden. Hij lacht je uit, als je je kwaad maakt. ”

George zei niets meer, maar haar ogen fonkelden van woede. „O lieve help! ” dacht Annie, „nu is het met onze rust gedaan! Dat Wilfried Timmy bij zich geroepen heeft, zal George hem nooit vergeven. Die nare Wilfried! Hij is af en toe ook wel verschrikkelijk vervelend! ”

Ze hadden allemaal honger en wat Annie hun voorzette, vonden ze allemaal heerlijk. Dick ging mee naar binnen om Annie te helpen, want George wilde Timmy’s halsband niet loslaten. Ze was bang dat Wilfried hem weer zou weglokken.

„Hij maakt weer van die vreemdsoortige geluiden, ” zei Dick tegen Annie. „Je weet wel: van die geluiden die dieren blijkbaar niet kunnen weerstaan! Ik geef George groot gelijk, dat ze Timmy secuur bij zijn halsband houdt! Ik ben weliswaar geen hond, maar toch vind ik die klagelijke geluidjes die Wilfried laat horen, heel typisch en ik moet me beheersen om niet naar hem toe te gaan. ”

„Ik hoop dat George niet met een zwart gezicht blijft lopen, ” zei Annie. „Wilfried is af en toe een kleine dwaas en hij kan verschrikkelijk vervelend zijn... maar hij is in wezen niet kwaad, als je begrijpt wat ik bedoel. ”

„Om je de waarheid te zeggen: nee, ” zei Dick. Hij was bezig tomaten middendoor te snijden. „Ik vind hem een slecht opgevoed en verwend jongetje... en als ik een hond was dan had ik hem allang in zijn broek gebeten, in plaats van hem achterna te lopen! Heb ik genoeg tomaten doorgesneden, Annie? ”

„O hemel, ja! ” zei Annie. „Hoeveel denk je dat we er zullen eten... veertig of vijftig! Wil je dit blik even voor me openmaken, Dick. Ik heb een hekel aan blikken openmaken. Ik snijd me er altijd bij in mijn vingers. ”

„Dan mag jij nooit meer een blik openmaken, ” zei Dick. „Ik ben voortaan officieel erkend blikopenmaker. Lieve Anneke, wat zouden we zonder jou moeten beginnen! Je neemt ons al het werk uit handen en we laten je maar begaan! George zou je vaker moeten helpen. Ze is net als jij een meisje... maar zij zorgt nooit voor de maaltijden of zoiets. Vandaag of morgen krijgt ze dat van me op haar boterham. ”

„O nee, dat moet je niet doen, ” riep Annie verschrikt uit. „Ik vind het prettig om alles te verzorgen. George zou alleen maar van alles breken of verkeerd doen. Ze is net zo onhandig als een jongen, als ze moet af drogen of de tafel dekken. Ik bedoel niet, dat ze het niet goed meent, maar... ”

„O, dus jongens zijn onhandig, ” zei Dick en trok een heel beledigd gezicht. „Wanneer heb ik iets gebroken, dat zou ik wel eens willen weten? Ik ben zo voorzichtig als een meisje, als ik de tafel dek. ”

Had hij het maar niet gezegd! Het glas dat hij vasthield, glipte hem eensklaps uit de hand en viel in scherven op de vloer. Annie keek hem aan en schoot in de lach. „Zeg nu nog eens dat je niets breekt! ” zei ze. „Je kunt nog niet eens een glas vasthouden zonder het te laten vallen! Hier, breng dat blad voor me naar buiten, maar laat het alsjeblieft niet vallen! ”.

Bijna alles, wat Annie had klaargemaakt, verdween in hun hongerige magen. Wilfried zat een eindje bij de anderen vandaan en hij kruimelde verschrikkelijk met zijn eten. Het duurde niet lang of allerlei vogels hipten om hem heen. Ze gingen zelfs brutaalweg op zijn knieën zitten. Een Vlaamse gaai streek op zijn schouder neer en hij begroette de vogel alsof die een oude bekende van hem was. „Hallo Maggie Gaai! Hoe gaat het met de rest van de familie? Polly Gaai is geloof ik weer helemaal over haar verkoudheid heen? En hoe gaat het met het been van Peter Gaai? En grootvader Gaai... is hij nog steeds zo’n grappenmaker? ”

De Vlaamse gaai hield zijn glanzende kopje scheef en babbelde terug in zijn vogeltaaltje, dat Wilfried volkomen scheen te begrijpen. Hij streelde de vogel over de rug. George keek opzettelijk een andere kant uit. Ze draaide Wilfried en zijn Vlaamse gaai de rug toe en begon tegen Timmy te praten. De anderen moesten erom lachen.

De Vlaamse gaai maakte eensklaps een eind aan het gesprek met Wilfried. Juist toen de jongen een halve tomaat in zijn mond wilde steken, boog de vogel zijn kop naar voren en roofde de tomaat uit Wilfrieds hand. Hij vloog er snel mee weg en daarbij maakte hij een geluid dat precies op lachen leek!

Ze schaterden allemaal van de lach, behalve de verbaasde Wilfried. „Hij gaat jouw tomaat naar Polly Gaai brengen, zou ik zeggen, ” zei Annie en toen moesten ze allemaal weer lachen.

„Geef me alsjeblieft een andere tomaat, ” zei Wilfried.

„Het spijt me, je hebt pech. Ze zijn allemaal op, ” zei Dick.

Het was heerlijk om op de top van de heuvel te zitten en naar de boten in de baai te kijken. Prachtige witte jachten zeilden heen en weer in de stevige bries. Ze konden het Fluistereiland nu allemaal heel goed zien en het viel hun op, dat de boten er een flink eind vandaan bleven. Blijkbaar wist iedereen dat het eiland door mannen met geweren bewaakt werd.

„Misschien zijn er dassen op dat eiland, ” zei Wilfried eensklaps. „Ik heb er nog nooit een van dichtbij gezien. ”

„Niemand behalve jij zou wensen er een van dichtbij te zien, ” zei George. „Het zijn vieze, stinkende dieren! Enfin, met je fluit kun je ze niet tevoorschijn laten komen... want er zijn hier geen dassen! ”

„Wilfried, haal je toverfluit en laat de kleine konijntjes nog eens tevoorschijn komen, ” zei Annie. „We zitten nu zo rustig bij elkaar. Zouden ze willen komen, denk je? ”

„Ja, ik denk het wel, ” zei Wilfried en voelde in zijn broekzak. Hij zocht ook in zijn andere broekzak en zijn gezicht betrok. Hij stond op en voelde in al zijn zakken. Nu keek hij heel verschikt. Met grote ontstelde ogen keek hij de anderen aan.

„Hij is weg! ” zei hij. „Ik moet hem verloren hebben! Ik ben hem kwijt. Nooit krijg ik weer zo’n fluit... nooit! ”

„O, je moet hem in een van je zakken hebben, ” zei Dick die medelijden met de jongen kreeg. „Kom, laat mij maar eens zoeken. ”

Maar nee... de fluit was er niet. Het huilen stond de arme Wilfried nader dan het lachen. Hij zocht overal en de anderen hielpen hem ijverig. Nee, niet allemaal hielpen ze hem. George hielp niet mee. Dick keek eens naar haar en hij fronste zijn voorhoofd. George was blij dat de kostbare fluit weg was. Ze moest wel heel erg het land hebben aan Wilfried! Tja, hij was af en toe erg onsympathiek, dat was waar ... maar hij was nu zo bedroefd over het verlies van zijn kostbare fluit, dat iedereen wel medelijden met hem moest voelen.

George stond op en begon de tafel af te ruimen. Ze bracht borden en glazen naar binnen en even later volgde Annie haar.

„Jammer voor die arme Wilfried, dat hij zijn fluit kwijt is, vind je niet? ” zei Annie.

„Nee, ” zei George kort. „Net goed voor hem! Ik hoop dat hij die gekke fluit van hem nooit terugvindt. Dat zal hem af leren om te proberen Timmy van me af te troggelen. ”

„O, doe niet zo gek! Dat doet hij alleen maar voor de grap! ” zei Annie ontsteld. „Waarom neem je alles toch altijd zo ernstig op, George? Je weet dat Timmy van jou meer houdt dan van wie ook en dat hij dat altijd zal blijven doen. Hij is jouw hond en van niemand anders! Wilfried plaagde je alleen maar toen hij probeerde Timmy bij je vandaan te halen. ”

„Timmy gaat toch maar naar hem toe, ” riep George wanhopig uit, „en dat mag hij niet doen. Dat mag hij niet doen! ”

„Hij kan er niets aan doen, geloof ik, ” zei Annie. „Wilfried heeft iets waardoor dieren zich op een bijzondere manier tot hem aangetrokken voelen. Met die fluit van hem bezat hij de tovermacht om hen bij zich te laten komen. ”

„Ik ben blij, dat hij hem kwijt is! ” zei George. „Blij... heel blij! ”

„Dat is niet alleen erg dom van je, maar ook heel onaardig, ” zei Annie en liep weg. Ze wist dat er met George niets te beginnen was als ze zo’n bui had. Maar ze was er niet gerust op. Zou George weten waar de fluit van Wilfried was? Had ze hem gevonden en verstopt... of misschien wel vernield? Nee, nee! George mocht dan soms erg moeilijk en onaardig zijn, gemeen was ze niet. En het zou gemeen zijn om de prachtige fluit te vernielen, waarmee Wilfried zulke tovermuziek kon maken!

Annie ging terug naar de anderen; ze wilde proberen Wilfried te troosten. Maar Wilfried was er niet. „Waar is hij? ” vroeg Annie.

„Hij is zijn geliefde fluit gaan zoeken, ” zei Dick. „Hij is er helemaal kapot van dat dat ding weg is, geloof ik. Hij zei dat hij de weg terug wilde lopen, die we gevolgd hebben toen we van het golfterrein hierheen kwamen. Hij gaat overal zoeken, waar wij vanmorgen gelopen hebben. Hij wil zelfs naar het clubhuis gaan om te kijken of hij hem daar verloren had. Ik geloof niet dat hij hem ooit terug zal vinden! ”

„Arme Wilfried, ” zei Annie. „Jammer dat hij niet op me gewacht heeft. Ik zou met hem meegegaan zijn. Hij is helemaal van streek, hè? Kan hij nu de dieren niet meer bij zich laten komen? ”

„Ik weet het niet, ” zei Dick. „Tussen haakjes: George kan ons niet uit de brand helpen, veronderstel ik? Misschien is het gemeen van me dat ik dat denk: maar het zou kunnen zijn dat George de fluit gevonden heeft en niets zegt om Wilfried dwars te zitten. ”

„Nee, nee, ik geloof niet dat ze dat doen zou, ” zei Annie. „Dat zou wel een heel gemene grap zijn. Enfin, we kunnen alleen maar hopen dat Wilfried zijn fluit zal terugvinden. Wat ga je vanmiddag doen? Slapen, zou ik zeggen als ik je zo aankijk! ”

„Ja, lekker in de zon liggen slapen tot een uur of drie, ” zei Julian. „Daarna ga ik een wandeling maken... naar de baai, denk ik. Als het water niet te koud is, neem ik een duik. ”

„We gaan met je mee, ” zei Dick slaperig. „O, wat is het heerlijk om lui te zijn... en lekker gegeten te hebben... en je slaperig te voelen. Tot straks jongens, ik slaap al! ”

Hoofdstuk 9

NAAR HET FLUISTEREILAND

De klok had al drie uur geslagen, toen de twee jongens en Annie en George ontwaakten. Een grote bromvlieg die om Annies hoofd zoemde, had haar wakker gemaakt. Ze ging rechtop zitten en keek op haar horloge.

„Hemeltjelief, het is al, over drieën! ” riep ze uit. „Word wakker, Julian! Dick kom eens overeind! Ik dacht dat jullie wilden zwemmen? ”

Luid gapend gingen de twee jongens rechtop zitten. George sliep nog. Wilfried was nog steeds niet terug.

„Nog naar zijn fluit aan het zoeken, denk ik, ” zei Annie. „Kom, opstaan, jongens! Nee, Dick, nu niet meer gaan liggen want dan val je weer in slaap. Waar hebben jullie je zwempakken? Ik zal ze wel gaan halen. Wie kan me vertellen, waar de badhanddoeken liggen? ”

„Ze liggen in onze kamer, in een hoek, ” zei Dick slaperig. „Sjonge, wat heb ik geslapen! Ik dacht werkelijk dat ik in mijn bed lag, toen ik wakker werd. ”

Annie ging de handdoeken en de zwempakken halen. „Ik heb alles wat we nodig hebben, ” riep ze naar de jongens. „Julian, waag het niet weer te gaan slapen. ”

„Je hebt gelijk! ” zei Julian, ging rechtop zitten en rekte zich uit. „Wat is die zon heerlijk! ”

Hij stootte Dick aan met zijn voet. „Sta op! We laten je liggen als je weer gaat pitten! George, tot straks... we gaan weg! ”

George ging rechtop zitten en gaapte. Timmy boog zich over haar heen en gaf haar een lik op haar wang. Ze streelde hem. „Ja, Timmy, ik ben klaar. Het is zo warm, dat ik niets liever wil dan gaan zwemmen... en ik weet dat jij ook graag wilt zwemmen, Timmy! ”

Met hun zwempakken en handdoeken onder de arm daalden ze de heuvel af. Ze staken een heideveld over en liepen in de richting van de baai. Timmy dartelde vrolijk blaffend om hen heen. Ze zagen in de verte het Fluistereiland liggen, een lang met dichte bossen begroeid eiland. Roeiboten en zeiljachten voeren er omheen, de roeiers en zeilers genietend van het prachtige weer en de grote watervlakte, die zich uitstrekte tot ver achter het eiland, tot aan de tegenoverliggende oever, waarop een grote zeehaven lag.

De vier kinderen verkleedden zich achter de rotsen en het duurde niet lang of ze kwamen in hun zwempakken tevoorschijn. Annie holde naar het water en stak haar voet erin. „Heerlijk! ” riep ze. „Helemaal niet koud! Jongens, het is heerlijk om te zwemmen. ”

„Waf! ” blafte Timmy en sprong erin. Hij hield ook van water en hij kon geweldig goed zwemmen. Hij wachtte tot George er ook in gesprongen was en zwom naar haar toe. Ze sloeg haar armen om zijn hals en liet zich door hem voortslepen. Lieve Timmy! Wat was hij sterk, dacht George.

Ze amuseerden zich kostelijk in het water. Verder van de kust af waren de golven hoger en hadden ze kleine witte schuimkuiven. Ze juichten van plezier, als ze door een golf werden meegenomen. Het was prachtig weer om te zwemmen. Toen ze lang genoeg gezwommen hadden, gingen ze op het zand in de zon liggen. Timmy zat zoals gewoonlijk naast George, alsof hij de wacht bij haar hield. Het begon knap warm te worden. George ging rechtop zitten en keek verlangend naar de zee. Een stijve bries joeg de golven op.

„Jammer, dat we geen boot hebben! ” zei ze. „Als we thuis waren, konden we mijn boot nemen, een eind gaan roeien in de koele bries en lekker droog waaien! ”

Julian wees naar een bord, dat een eind verder stond. „Boten te huur, ” stond erop. „Inlichtingen in de hut. ”

„Mooi! ” zei George. „Ik zal eens gaan informeren. Het lijkt me heerlijk om een uurtje te roeien. ”

Ze sloeg haar badhanddoek om en ging naar het huisje, dat even voorbij het bordje stond. Een jongen van een jaar of vijftien zat voor de deur van het huisje naar de zee te staren. Hij keek op, toen George bleef staan.

„Wil je een boot huren? ” vroeg hij.

„Ja, ” zei George. „Hoeveel kost het? We zijn met z’n vieren... en een hond. ”

„Een gulden per uur, ” zei de jongen. „Of een riks per dag. Of een tientje per week. Je kunt beter een boot voor een week nemen, als je hier lang blijft. Dat is veel goedkoper. ” George ging terug naar de jongens en Annie. „Zullen we een boot voor een week huren? ” zei ze. „Dat kost een tientje. We zouden er heerlijk met de boot op uit kunnen trekken; dat lijkt me enig. ”

„Goed, ” zei Dick, „heeft iemand geld bij zich? ”

„Ik heb nog wat klein geld in mijn zak, maar niet genoeg, denk ik, ” zei Julian. „Ik zal afspreken dat we morgen een boot komen halen. We zullen er een voor een hele week huren. Het geld zal ik dan morgen wel betalen. ”

De botenjongen was heel geschikt. „Jullie mogen de boot vandaag al wel hebben, als je wilt, ” zei hij, „je hoeft niet tot morgen te wachten. Ik weet dat jullie morgen wel zullen komen betalen. Zeg dus maar wat je wilt: vanmiddag een boot of morgen. Je mag er zelf een uitkiezen. Ze zijn allemaal hetzelfde. Het kan me niet schelen, als je er een nacht mee wegblijft; misschien willen jullie gaan vissen? Maar denk eraan, goed vastleggen! ”

„Natuurlijk, ” zei Julian en hij ging naar de boten kijken. Hij wenkte en de anderen kwamen erbij staan.

„We mogen zelf uitkiezen, ” zei Julian. „Welke zullen we nemen? De Zeemeeuw? Avontuur? Het Zeepaardje? ” Hij lachte. „Ze zien er allemaal goed en stevig uit, zou ik zeggen! ”

„Avontuur bevalt me het best, geloof ik, ” zei George. Ze vond dat die boot er schoner en steviger uitzag dan de andere en bovendien beviel de naam haar. „Een leuke naam... en een aardig bootje! ”

Het werd dus Avontuur! „Een heel toepasselijke naam voor een boot van ons! ” zei Dick. Samen met Julian sleepte hij de boot naar het water. „Oei! Daar gaat-ie dan! Niet zo haastig, bootje... we moeten ook nog mee! Gooi al onze kleren erin, George. Als het koud wordt, kunnen we ons aankleden. ”

Even later zaten ze allemaal in de boot, die op de golven dobberde. Julian greep de riemen en begon te roeien. Het duurde niet lang of de wind kreeg hen te pakken... en het was een stevig briesje! „Ik heb het nu beslist niet warm meer! ” zei George en trok haar badhanddoek dichter om haar schouders.

Het was aflopend getij; de stroom sleurde de boot mee. Het Fluistereiland leek nu eensklaps heel dichtbij! „Opletten jongens! ” zei George. „We weten niet of er ergens op het eiland een bewaker op de uitkijk staat. We zitten er tamelijk dichtbij. ”

Maar de ebstroom sleurde de boot steeds dichter en dichter naar het eiland, zodat het niet lang duurde of ze konden het strand ervan zien. Dick greep een van de riemen en Julian de andere en ze probeerden tegen het getij in te roeien en de boot in rustiger water te brengen.

Het lukte niet. De stroom was veel te sterk. Heel spoedig was de boot vlak bij het strand van het eiland en eensklaps wierp een grote golf hen pardoes op het strand. De boot bleef in het zand steken toen het water wegvloeide. Hij kantelde en ze vielen er prompt allemaal uit.

„Oei! ” zei Julian. „Wat een sterke stroom! Ik wist niet dat de stroom hier zo sterk was, anders zou ik bijtijds maatregelen genomen hebben. ”

„Wat moeten we nu doen? ” vroeg Annie een beetje benauwd. Ze keek om zich heen, alsof ze bang was dat ieder ogenblik een van de gewapende bewakers kon komen opdagen. Wie weet welke moeilijkheden ze zich op de hals gehaald hadden, door zomaar op het eiland te landen!

„Ik denk dat we op het eiland zullen moeten blijven tot het getij keert; dan kunnen we terug roeien, ” zei Julian. „Ik begrijp niet, waarom die botenjongen ons niet voor de sterke stroom gewaarschuwd heeft. Hij dacht zekei dat we hier bekend waren. ”

Ze trokken de boot een eindje verder het strand op, haalden hem kleren eruit en verborgen die onder een struik. Toen staken ze het strand over in de richting van een dicht bos. Toen ze dichter bij het bos kwamen, hoorden ze een eigenaardig geheimzinnig geluid.

„Gefluister! ” zei George staan blijvend. „De bomen fluisteren echt. Het is net alsof ze heel zacht met elkaar praten. Geen wonder dat dit het Fluistereiland genoemd wordt! ” „Het bevalt me hier helemaal niet, ” zei Annie. „Ik heb het gevoel, dat ze nare dingen over ons fluisteren. ”

„Sssp, sssh, sssp! ” murmelden de bomen en bogen zich door de wind naar elkaar toe. „Fffft! Ssssst! ”

„Ja, het is net alsof ze fluisteren! ” zei George. „Tja, wat moeten we nu doen? We zullen nog een uur of twee moeten wachten, tot het getij keert! ”

„Zullen we op onderzoek uitgaan? ” zei Dick. „We hebben Timmy tenslotte bij ons! Het lijkt me niet waarschijnlijk dat ze ons iets zullen doen, als ze hem zien! ”

„Ze kunnen op hem schieten, hè? Ze hebben immers geweren? ” zei George. „Als hij gaat grommen op de angstwekkende manier, zoals hij dat kan doen, als hij op hen afvliegt en zijn tanden laat zien, dan worden ze vast doodsbang en gaan ze misschien wel schieten! ”

„Je zou wel eens gelijk kunnen hebben, ” zei Julian. Hij vond het heel vervelend dat hij hen in een situatie had gebracht, die wel eens heel ernstig zou kunnen blijken. „Houd Timmy aan zijn halsband vast, George. ”

„Zal ik jullie eens wat zeggen! ” riep Dick eensklaps uit. „Ik vind dat we moeten proberen die bewakers te vinden en hun eerlijk vertellen dat het getij ons meegesleurd heeft naar het eiland... dat we er niets aan konden doen. We moeten hun uitleggen dat we tegen wil en dank op het eiland geland zijn. We zijn geen volwassen mensen, die komen rondneuzen en dus zullen ze ons wel geloven. Als we uit onszelf naar hen toe gaan, behoeven we niet bang te zijn. ”

Ze keken allemaal Julian aan. Hij knikte. „Ja, dat is een goed idee. We gaan naar hen toe en vragen om hulp! Tenslotte waren we helemaal niet van plan om op het eiland te landen... het getij heeft de boot eenvoudig op het strand geworpen in die inham. ”

Ze liepen naar het eind van de inham en vervolgens naar het bos. Toen ze onder de bomen liepen, klonk hun gefluister angstaanjagend luid. Er was niemand te bekennen. Hier en daar was het bos zo dicht, dat ze er bijna niet doorheen konden komen. Toen ze een minuut of tien gelopen en geklauterd hadden, bleef Julian staan. Hij had iets door de bomen zien schemeren.

De anderen bleven achter hem staan. Julian wees; ze zagen iets wat eruit zag als een grote muur van grijze stenen.

„Dat zal het oude kasteel moeten zijn, ” zei Julian zacht. Hij sprak zo zacht dat de anderen hem bijna niet konden verstaan. Het gefluister van de bomen overstemde alle andere geluiden. Ze begaven zich naar de muur en liepen erlangs. Het was een heel hoge muur: ze konden de bovenkant ervan maar net zien. Ze kwamen bij een hoek en gluurden er omheen. Ze zagen een grote binnenplaats... totaal verlaten.

„Het lijkt me beter dat we eerst eens hard roepen, ” zei Dick, die een griezelig gevoel begon te krijgen. Maar voor ze dat hadden kunnen doen, kwamen twee zware kerels een grote stenen trap af. Ze zagen er zo afschrikwekkend uit dat Timmy een angstaanjagend gegrom niet kon onderdrukken. De twee mannen bleven onmiddellijk staan en keken verwonderd om zich heen.

„Het geluid kwam van die kant, ” zei een van de mannen en wees naar links. Tot grote opluchting van de kinderen liepen ze in de verkeerde richting.

„Laten we teruggaan naar de inham, ” zei Julian zacht. „Die twee kerels zagen er nu niet bepaald vertrouwenwekkend uit: het zijn rasboeven, als je het mij vraagt. Denk eraan: zachtjes. George, zorg dat Timmy niet gaat blaffen. ”

Ze liepen terug langs de stenen muur, door het bos met de fluisterende bomen en bereikten de inham weer.

„Het lijkt me het beste dat we zo zacht als we kunnen wegroeien, ” zei Julian. „Ik geloof dat iets hier niet pluis is. Die twee mannen leken me vreemdelingen. Een ding is zeker: bewakers zijn ze niet. Het spijt me dat we hier gekomen zijn. ”

„Julian... waar is onze bout? ” riep Dick verschrikt uit. „Hij is weg. We moeten bij de verkeerde inham zijn! ”

De anderen keken om zich heen. Nee, Dick had gelijk: er was geen boot te bekennen. Het kon niet anders of ze waren bij de verkeerde inham aangeland.

„Het is volgens mij dezelfde inham, ” zei George. „Afgezien van het feit dat het water nu hoger staat dan eerst.

Zou onze boot weggedreven zijn? Jongens, kijk eens wat een grote golven! Dat water moet een enorme kracht hebben, als het terugtrekt! ”

„Ja, je hebt gelijk! Onze boot kan gemakkelijk door zo’n golf meegesleurd zijn! ” zei Julian op heel bezorgde toon. „Pas op... daar komt er weer een! ”

„We zijn wel bij de goede inham! ” zei Annie die onder een struik gekeken had. „Hier zijn onze kleren, kijk maar! We hadden ze hier verstopt! ”

„Haal ze gauw tevoorschijn! ” riep Julian, die weer een grote golf de inham in zag rollen. „Wat ben ik een stommeling! We hadden de boot zo hoog mogelijk op het strand moeten trekken! ”

„Ik heb het koud, ” zei Annie. „Ik ga me aankleden. Het is gemakkelijker om een badpak en een handdoek te dragen, dan een berg kleren. ”

„Dat is een goed idee! ” zei Dick. Ze kleedden zich allemaal aan en daarna voelden ze zich veel prettiger.

„We kunnen de zwempakken best onder de struiken laten liggen, zoals we eerst met onze kleren gedaan hebben, ” zei George. „Dan weten we in ieder geval, dat we weer bij de goede inham zijn. Stel je voor dat we hier ook nog verdwalen! ”

„Het gaat er nu om: wat moeten we beginnen? ” zei Julian bezorgd. „Hoe komen we ooit terug zonder boot! Waarom hebben we er ook een genomen, die Avontuur gedoopt was! We hadden op onze vingers kunnen natellen, dat er iets mis zou gaan! ”

Hoofdstuk 10

DE VIJF IN DE KLEM

Julian liep naar de mond van de inham en keek uit over de golven in de hoop dat hij hun boot zou zien dobberen. „Als ik hem zie, kan ik er naartoe zwemmen’, ’ dacht hij. „Dan hadden We tenminste weer een boot. Maar nee... hij is nergens te zien. O, ik kan mezelf wel om de oren slaan! Hoe heb ik zo onvoorzichtig kunnen zijn. ”

Dick kwam naast hem staan hij keek bezorgd. „Het is zeker te ver om hier vandaan naar het vasteland te zwemmen? ” veronderstelde hij. „Ik zou het kunnen proberen en jullie met een andere boot komen halen. ”

„Nee, het is te ver! ” zei Julian. „De stroom is nog steeds te sterk. Daar kan geen enkele zwemmer tegenop. We zitten mooi in de knel! ”

„Kunnen we niet een of ander teken geven? ” vroeg Dick.

„Waarmee? ” vroeg Julian. „Je zou een uur lang met een wit hemd kunnen zwaaien, zonder dat het op het vasteland opgemerkt werd. ”

„Maar we moeten toch iets doen! ” riep Dick wanhopig uit. „Als we eens probeerden hier een boot te vinden? Die mannen moeten er toch zeker ook een hebben om mee naar het vasteland te roeien! ”

„Verdraaid, ja! ” zei Julian en gaf Dick een klap op de schouder. „Waar zijn mijn hersens? Ik kan blijkbaar niet goed meer denken. Als het donker geworden is, kunnen we op onderzoek uitgaan. Misschien vinden we ergens een boot. Misschien hebben ze er meer dan een. Ze zullen toch af en toe naar het vasteland moeten gaan om levensmiddelen in te slaan. ”

De twee meisjes en Timmy kwamen er ook bij staan. Timmy jankte. „Het schijnt hem hier op dit eiland niet te bevallen, ” zei George. „Ik geloof dat hij gevaar ruikt! ”

„Ja, dat kan uitkomen! ” zei Dick en hij legde zijn hand op Timmy’s kop. „Ik ben blij dat hij bij ons is. Misschien weten jullie een goed plan te bedenken, meisjes; wij weten geen raad! ”

„We zouden kunnen seinen, ” zei George.

„Dat lukt niet. Een teken kan hier vandaan niet gezien worden, ” zei Dick peinzend. „Daar hebben wij ook al aan gedacht. ”

„Wel, als we vanavond, als het eb geworden is, een groot vuur aanleggen op het strand, dan zal dat toch zeker wel gezien worden? ” zei Annie.

Dick en Julian keken elkaar aan. „Ja! ” zei Julian. „We zouden het vuur moeten ontsteken op een tamelijk hoog gelegen punt... dat zou nog beter zijn. Op een van die rotsen daar bijvoorbeeld. ”

„Maar zouden de bewakers dat niet zien? ” vroeg Dick.

„Dat risico zullen we moeten nemen, ” meende Julian. „Ja ... dat zouden we kunnen doen. Een goede gedachte, Annie. Zeg... ik weet niet hoe het met jullie is, maar ik begin honger te krijgen. Heeft iemand iets te eten? ”

„Ik heb twee stukken chocolade bij me... ze zijn misschien een beetje zacht geworden, ” zei George en stak haar hand in haar broekzak.

„Ik heb een rolletje pepermunt, ” zei Annie. „Hebben jullie niets, jongens? Jij hebt vaak snoep bij je, Dick... je wilt me toch niet vertellen dat je nu niets bij je hebt, net nu we het zo goed zouden kunnen gebruiken. ”

„Ja, ik heb een zakje zuurtjes bij me, ” zei Dick. „Laten we er allemaal een nemen. ” Hij haalde het zakje tevoorschijn en liet het rondgaan. Ze staken allemaal een zuurtje in de mond. Timmy kreeg er ook een, maar hij had het binnen twee tellen op!

„Het is aan jou verspild, totaal verspild, Timmy! ” zei Annie. „Krak, krak, weg... dat is alles wat een zuurtje voor jou betekent. Waarom kan een hond er niet op zuigen zoals wij dat doen? Nee, Timmy! Ik zie je aan Dicks zak snuffelen, maar je krijgt niet meer. ”

Timmy was teleurgesteld. Hij liep snuffelend langs de oever van de inham, rook het spoor van een konijn en volgde dit met zijn neus vlak bij de grond. De kinderen merkten niet dat hij verdween. Ze stonden nog steeds te praten en probeerden een uitweg te vinden uit de moeilijke situatie, waarin ze geraakt waren.

Geen boot. Geen eten. Geen kans om hulp te krijgen, tenzij ze op een of andere manier een signaal wisten te geven. Nee, erg rooskleurig was de situatie niet, vond Dick.

En toen werd de stilte eensklaps door een luide knal verscheurd!

Ze sprongen allemaal verschrikt op. „Dat was een geweerschot! ” zei Dick. „De bewakers! Maar waar hebben ze op geschoten! ”

„Waar is Timmy? ” riep George om zich heen kijkend. „Tim, Tim, waar ben je? ”

Ze stonden allemaal verstijfd van schrik. Timmy! Nee, dat schot kon toch niet voor die goeie Timmy bedoeld geweest zijn! De bewakers zouden toch zeker niet zomaar op een hond schieten!

George werd bijna dol van angst. Ze klemde zich aan Dick vast; tranen liepen haar over de wangen. „Dick! Ze zullen toch niet op Timmy geschoten hebben, denk je? O, Timmy, waar ben je? Timmy! Kom bij me! ”

„Stil! Stil eens even, George! ” zei Dick, die geschreeuw hoorde in de verte. „Ik dacht dat ik Timmy hoorde janken.

Verbeeld ik me dat of komt hij daar aan door de struiken? ” Er klonk geritsel in de struiken; een of ander dier baande zich er een weg door heen. Eensklaps kwam een hondekop uit de struiken tevoorschijn.

„O, Timmy, lieve Timy, ik dacht dat ze je doodgeschoten hadden! ” jammerde George en drukte de hond tegen zich aan. „Hebben ze op je geschoten? Ben je gewond... hebben ze je geraakt? ”

„Ik geloof dat ik wel weet waarom ze op hem geschoten hebben, ” zei Dick. „Kijk eens wat hij in zijn bek heeft... een halve ham! Af, ondeugende rover! Af! ”

Timmy stond daar vrolijk te kwispelen met de ham in zijn bek! Hij had honger en hij twijfelde er niet aan of de anderen hadden dat ook... en dus was hij op jacht gegaan!

„Waar heb je die vandaan gehaald, ondeugende hond? ” zei Julian. O, Timmy zou het hem dolgraag verteld hebben. Hij zou gezegd hebben: „Nu, ik ging op zoek naar dat konijn... en toen kwam ik bij een schuur terecht boordevol blikken met eten. Er was er een open en dat stuk ham zag er zo verleidelijk uit. Toen heb ik het maar meegenomen! ”

Hij liet de ham voor Georges voeten vallen. De ham zag er verrukkelijk uit. „Dank je wel, ouwe jongen, ” zei Julian. „Dat zal ons uitstekend smaken. Ik weet niet wie de eigenaar ervan is, maar als we hem ontmoeten zullen we hem er netjes voor betalen. ”

„Julian, er is wel degelijk op hem geschoten! ” riep George uit en haar stem trilde van schrik. „Kijk maar... zijn staart bloedt en hij heeft een kale plek. ”

„Ja, je hebt gelijk, ” zei Julian, Timmy’s staart bekijkend. „Deksels, het is die kerels ernst. Ik geloof dat ik hen nu maar beter kan opzoeken en hun vertellen dat we hier zijn. Straks gaan ze ook nog op ons schieten! ”

„Laten we dan maar meteen gaan... met z’n allen, ” zei Dick. „Misschien hebben ze gedacht dat Timmy een wolf of een vos was, die door het bos sloop. Arme Timmy! ”

Timmy trok er zich echter niets van aan. Hij was er zo trots op dat hij een ham gevonden en meegebracht had, dat hij zelfs met zijn gewonde staart kwispelde.

„Het staat voor mij vast dat de dieren op dit eiland beslist niet meer tam en argeloos zijn, ” zei Annie. „Ze zijn natuurlijk doodsbang geworden, doordat die bewakers maar lukraak schieten. ”

„Ja, je hebt gelijk, ” zei Julian. „Ik kom langzamerhand tot de conclusie, dat de mannen op dit eiland niet langer alleen maar bewakers zijn, die tot taak hebben het wild te beschermen en nieuwsgierige bezoekers op een afstand te houden; het zijn grimmige kerels, die kennelijk iets heel anders te bewaken hebben. Ik moet nog steeds aan die twee afschuwelijke kerels denken, die we op de binnenplaats van het kasteel gezien hebben. ”

„Ja, maar wat zouden ze dan te bewaken hebben? ” zei George.

„Dat is nu net precies, wat ik dolgraag zou willen weten, ” zei Julian. „Misschien zal ik proberen erachter te komen door eens rond te neuzen op dit eiland. Maar dan moet het eerst helemaal donker zijn; nu is het te gevaarlijk. ”

„Ik wou dat we niet gekomen waren, ” zei Annie. „Zaten we maar veilig bij Wilfried in het huisje. Zou hij zijn fluit al gevonden hebben? Het lijkt al zo verschrikkelijk lang geleden, dat we die boot gehuurd hebben. ”

„Kunnen we niet zacht door het bos sluipen en op verkenning uitgaan? ” vroeg George. „Of langs het strand lopen om te zien of we een boot kunnen vinden? Het begint me te vervelen om hier te zitten praten. ”

„Ja, Timmy zal ons wel onmiddellijk waarschuwen, als hij onraad hoort, ” zei Julian, die ook graag zijn benen wilde strekken. „Maar laten we dan als Indianen achter elkaar lopen en zo weinig mogelijk geluid maken. Timmy gaat voorop; hij zal ons waarschuwen als een van de bewakers in de buurt is. ”

Ze stonden op en Timmy keek hen aan, onderwijl kwispelend met zijn gewonde staart. „Ik zal wel op jullie passen, ” scheen hij te willen zeggen met zijn verstandige bruine ogen. „Wees maar niet bang! ”

Stil en voorzichtig liepen ze door het bos met de fluisterbonten. „Sssh, fffft, ” fluisterden de bladeren boven hun hoofden en het leek wel, alsof ze iedereen wilden waarschuwen zo zacht mogelijk te doen. Eensklaps bleef Timmy staan en liet een waarschuwend gegrom horen. Onmiddelijk bleven ze allemaal staan, ingespannen luisterend.

Ze hoorden niets. Ze waren in een heel dicht gedeelte van het bos, waar het licht van de zon bijna niet door de bladeren heen drong. Waarom gromde Timmy? Hij liep een eindje door, maar bleef toen weer zacht grommend staan.

Julian liep ook, zo zacht als hij kon, een eindje verder. Maar eensklaps bleef hij stokstijf staan. Wat was dat voor een vreemdsoortig wezen, dat daar stond te stralen in het donkere bos? Zijn hart begon te bonzen. Het wezen stond daar maar, zijn ene arm uitgestrekt alsof het naar de kinderen wees.

Julian verbeeldde zich dat het bewoog en deed angstig een stap achteruit. Was het een spook? Het was zo wit... en het glansde zo vreemd... De anderen, die naar hem toe gekomen waren, bleven ook verschrikt staan. Timmy’s nekharen gingen overeind staan; hij gromde nog steeds. O, wat was dit?

Ze stonden allemaal doodstil; Annie slikte. Ze hield zich aan Dick vast en hij legde beschermend zijn arm om haar heen. Toen begon George eensklaps te lachen. Tot grote schrik van de anderen liep ze door en gaf het vreemd glanzende wezen een hand.

„Hoe maakt u het? ” zei ze. „Het doet me genoegen een zo welgemanierd beeld te ontmoeten! ”

Een beeld! Het was slechts een beeld! Het leek net echt, zoals het daar stond... spookachtig, maar echt! Ze slaakten allemaal een zucht van verlichting en Timmy liep naar George en snuffelde aan het beeld.

„Kijk eens om je heen, ” zei Julian. „Het bos staat hier vol beelden... en wat zijn ze allemaal mooi. Ik hoop dat ze niet ineens tot leven zullen komen! Ik heb echt het gevoel, dat dat wel eens zou kunnen gebeuren! ”

Hoofdstuk 11

EEN VREEMDE ONTDEKKING

De kinderen keken hun ogen uit: zoveel prachtige glanzende beelden, zomaar midden in een donker bos! Ze dwaalden er tussendoor en vonden een grote schuur. Ze gluurden naar binnen.

„Kijk eens! ” riep Dick opgewonden. „Lange, hoge kisten. Ze zien er stevig uit. En kijk eens wat er in die kisten zit! ” Ze kwamen allemaal kijken. In de eerste kist lag in een bed van zaagsel een prachtig bronzen beeld, dat een jongetje voorstelde. De andere kist leek helemaal met zaagsel gevuld te zijn, maar Annie stak haar hand erin. Ze voelde iets. Ze duwde het zaagsel op zij om te zien wat er in de kist zat.

„Het is een kleine stenen engel! ” zei ze, toen ze het zaagsel weggeveegd had van een klein gezicht, een kleine goudkleurige kroon en de toppen van kleine vleugels. „Prachtig! Waarom zouden die beelden zo ingepakt zijn? ”

„Gebruik je hersens! ” zei Dick. „Het is duidelijk dat dit kunstwerken zijn... naar alle waarschijnlijkheid heel oud. Ze zijn ingepakt om verzonden te worden... per boot of per vliegtuig. Ze worden naar een of ander land verscheept, waar ze veel geld zullen opbrengen... misschien naar Amerika! ” „Zouden ze afkomstig zijn uit het oude kasteel, denk je? ” vroeg George. „Dat is hier vlakbij. Misschien behoort deze schuur er wel bij. Maar hoe komt het dat de politie die beelden niet in het kasteel gevonden heeft, toen het doorzocht werd? Ik dacht dat de politie naar dit eiland gegaan was en het tot in alle hoeken doorzocht had. En hoe zit het dan met de beelden, die in het bos staan... waarom zijn die dan niet in kisten verpakt? ”

„Misschien zijn ze te groot, ” zei Julian, „en te zwaar. Met een kleine boot zou je zulke grote, zware beelden niet kunnen vervoeren. Maar deze kleine beelden zijn ideaal om te transporteren. Ze zijn niet zo zwaar als de grote en hebben niet in weer en wind gestaan. Ze zijn volkomen gaaf! ”

„Je hebt gelijk, ” zei Annie. „Het is me opgevallen dat de grote die buiten staan, hier en daar groen zijn en er zijn erbij, waarvan stukjes afgestoten zijn. O, ik zou best eens een kijkje in het kasteel willen nemen! ”

„Herinneren jullie je de man van de golfclub nog, aan wie we de ballen gebracht hebben die Timmy gevonden had? Hij vertelde ook iets over beelden zo blank als sneeuw, die zomaar in een bos stonden, ” zei Dick.

„Ja, ze moeten daar al een hele tijd staan, ” zei Julian. „Daarom geloof ik niet dat ze zoveel waarde hebben; anders zouden ze naar binnen gebracht zijn. Maar deze mooie kleine beelden... ik denk dat die een heleboel geld waard zijn! ” „Wie zou ze in de kisten gepakt hebben? ” zei Annie. „Misschien de zware kerels, die we gezien hebben, ” zei Julian. „Het mogen dan kleine beelden zijn, er zijn ongetwijfeld een paar heel sterke kerels voor nodig geweest om ze naar deze schuur te dragen en in de kisten te pakken. Ze moeten nu natuurlijk nog naar een roeiboot gedragen worden, waarmee ze naar een schip vervoerd zullen worden. Maar ik geloof niet dat deze bewakers mannen zijn, die het voor het zeggen hebben; de leider van de bende moet een man zijn, die heel veel van oude kunst weet. Ik denk dat hij het verhaal van het eiland gehoord heeft, is gaan kijken en een paar heel interessante ontdekking gedaan heeft! ”

„Waar? ” vroeg George. „In het kasteel? ”

„Misschien... maar dan op een plaats die niet zo gemakkelijk te vinden is, ” zei Julian. „Wie weet, misschien zijn daar nog steeds een heleboel kunstschatten verborgen. Dat zwaard bijvoorbeeld, met de juwelen in het gevest! Of het bed van goud..

„Stel je voor! Die schatten zouden dan hier op het Fluistereiland moeten zijn, misschien wel vlak bij ons in de buurt, ” zei Annie. „Ik zou het echt wel leuk vinden te kunnen zeggen dat ik op een echt gouden bed geslapen had. ”

„Dat zou je misschien niet eens meevallen, ” zei Dick. „Het lijkt me tamelijk hard! ”

Timmy jankte en likte Georges hand. „Wat is er? ” vroeg ze. „Wat wil je, Timmy? ”

" „Misschien heeft hij honger, ” zei Annie.

„Dorst... dat lijkt me waarschijnlijker, ” zei Julian. „Kijk eens, zijn tong hangt uit zijn bek! ”

„O, arme Timmy! Het is uren geleden dat je iets te drinken hebt gehad! ” zei George. „Tja, maar waar moeten we water vandaan halen? We zullen een vijver of een plas moeten opzoeken. Kom op, jongens! ”

Ze verlieten de schuur, waarin de mooie kleine beelden in hun zaagselbedden lagen. Buiten scheen de zon. Maar overal was het even droog. Julian fronste bezorgd zijn voorhoofd.

„Het zal niet lang duren of we krijgen allemaal dorst! ” zei hij. „Ik vraag me af waar we water vandaan moeten halen! ” „Zou het te gevaarlijk zijn om naar het kasteel te gaan en te kijken of we daar een kraan kunnen vinden? ” vroeg George. Ze was bereid alle gevaren te trotseren om haar hond iets te drinken te geven.

„Ja, beslist veel te gevaarlijk, ” zei Julian op een toon die geen tegenspraak duldde. „We moeten uit de buurt van die mannen blijven. Misschien hebben ze opdracht gekregen zonder waarschuwing te schieten en dat zou heel onplezierig zijn. ” „Jongens, wat is dat ronde ding daarginds? Het lijkt wel een rond muurtje, ” zei Dick en wees naar iets achter de schuur. Ze liepen erheen... en Annie was de eerst die begreep wat het was. „Een put! ” riep ze, „een oude waterput! Kijk, er loopt een houten balk dwars overheen met een katrol om een emmer in de put te laten zakken en vol water weer naar boven te halen. Is er een emmer? Ik hoop van wel. We kunnen een emmer water voor Timmy putten. ”

Timmy zette zijn poten op de rand van de put en snuffelde. Water! Dat was precies wat hij wilde hebben. Weer jankte hij.

„Ja, Timmy, we zullen een emmer water voor je uit de put halen, ” zei George. „Hij hangt nog steeds aan de haak! Julian, het wiel gaat zo zwaar... wil jij eens proberen of je er beweging in kunt krijgen? ”

Julian probeerde het met al zijn kracht... en eensklaps schoot het wiel los, de emmer kreeg een schok en sprong van de haak. Met een griezelig, steeds dieper naklinkend gerammel viel de emmer in de put en kwam met een luide plons in het water terecht!

„O! O! O! ” zei Julian vertwijfeld en Timmy’s gejank werd luider. Hij gluurde over de rand van de put naar de emmer, die in de diepte op het water dreef en langzamerhand volliep.

„Er bestaat een grote kans dat hij zal zinken, ” zei Julian. „Is er een ladder tegen de zijwand van de put... dan kan ik naar beneden klimmen om de emmer te halen. ”

Maar er was geen ladder, hoewel het er wel naar uitzag alsof hij er vroeger geweest was want hier en daar bevonden zich ijzeren pennen in de zijwand van de put.

„Wat moeten we nu doen? ” vroeg Annie. „Kunnen we de emmer met de haak weer naar boven takelen? ”

„Nee, ik ben bang dat dat niet zal gaan, ” zei Dick. „Maar wacht eens even... ik kan langs het touw naar beneden klimmen en de emmer uit het water vissen. Ik kan gemakkelijk weer naar boven komen want George en Julian kunnen aan het wiel draaien en me naar boven takelen. ”

„Goed. Ga dan maar naar beneden, ” zei Julian. „Het touw is nog in goede conditie, niet gerafeld of verrot. We zullen je met emmer en al weer naar boven takelen! ”

De jongen ging op de rand van de put zitten en greep naar het touw. Hij klemde er zich met beide handen aan vast en liet zich van de putrand glijden. Heel even bleef hij zo hangen; hij keek naar beneden in de lange donkere trechter van de put met in de diepte het glinsterend water. Toen begon hij naar beneden te klimmen, hand over hand, zoals hij zo dikwijls op school in de gymnastiekzaal gedaan had.

Hij bereikte de bodem, reikte omlaag, greep het hengsel van de emmer en tilde de emmer uit het water. Het water was ijskoud. „Ja, vooruit maar! Trek me maar omhoog! ” riep hij. Zijn stem klonk heel hol en raar, daar in de diepte van de put.

Het viel niet mee om Dick omhoog te trekken. Julian en George draaiden dapper aan het wiel, maar het ging langzaam. Dick kwam steeds dichter bij de rand van de put. Toen hij halverwege was, hoorden ze hem iets roepen; maar ze konden niet verstaan wat hij zei en dus gingen ze verder met draaien aan het wiel. Langzaam maar zeker rolde het touw zich om de houten spil.

Zodra Dicks hoofd boven de rand van de put verscheen, namen ze de zware emmer water van hem over. Opgewonden blaffend viel Timmy er op aan; hij begon gulzig te drinken.

„Hoorden jullie me niet schreeuwen dat je moest stilhouden toen ik halverwege was? ” vroeg Dick, die nog steeds aan het touw hing. „Nee, nee, niet loslaten, dat wiel. Houdt het alsjeblieft nog even vast. ”

„Wat is er aan de hand? ” vroeg Julian verwonderd. „Waarom heb je naar ons geroepen? We konden niet verstaan wat je zei. ”

Dick zwaaide naar de kant, greep de rand van de put en hees zich erop. Hij ging op zijn gemak op de stenen rand zitten. „Ik heb geschreeuwd omdat ik ineens iets heel vreemds zag, toen ik door die put naar boven kwam, ” zei hij. „Ik wilde even stilhouden om te zien wat het was. ”

„En... wat was het dan wel? ” vroeg Julian.

„Ik weet het niet precies. Het leek verschrikkelijk veel op een kleine deur. Een ijzeren deur, ” zei Dick. „Zeg, laat Timmy niet al dat water opdrinken... hij zal er buikpijn van krijgen. Straks zullen we de emmer weer laten zakken en ook water putten voor onzelf. ”

„Vertel verder wat je gezien hebt, ” zei George. „Hoe kan er nu een deur gemaakt zijn in de wand van een put, die diep in de grond gegraven is? ”

„Dat weet ik niet, maar ik zeg je dat ik een deur gezien heb, ” zei Dick. „Kijk, Timmy heeft de emmer omgegooid. We moeten hem weer vullen en ik zal weer langs het touw naar beneden gaan. Maar als jullie me naar boven takelen en je hoort me ‘stop’ roepen, dan moet je onmiddellijk ophouden met draaien. ”

„Hier is de emmer, die aan de haak moet hangen, ” zei Julian. „Ik zal zorgen dat hij er deze keer niet afvalt. Klaar? ” Daar gingen Dick en de emmer weer naar beneden... met een plons verdween de emmer onder water. Daar kwam Dick weer naar boven; Julian en George draaiden weer aan het grote wiel. Zodra ze hem stop hoorden roepen, hielden ze op met draaien en keken in de put.

Ze zagen Dick kijken naar iets wat zich in de wand van de put bevond; hij trok eraan. Toen schreeuwde hij: „Ja, vooruit maar weer! Haal maar op. ”

Ze haalden hem naar boven; hij zwaaide zich op de rand van de put en ging zitten.

„Ja, het is een soort opening in de wand... een deur, zou ik zeggen. Er zit aan de buitenkant een grendel op, maar die zat zo vast, dat ik hem niet kon openkrijgen. Ik zou weer naar beneden moeten gaan en er mijn mes tussen zetten; misschien krijg ik hem dan open. ”

„Een deur in een put! Wat zou er in vredesnaam achter die deur kunnen zijn? ” riep Julian verbaasd uit.

„Dat zullen we onderzoeken! ” zei Dick lachend. Hij was trots op wat hij ontdekt had. „Wie komt er nu op de gedachte een deur in de wand van een put te maken? Iemand moet het gedaan hebben... maar waarom? Heel handig... heel geheimzinnig... en onbegrijpelijk. Ik geloof dat ik maar weer naar beneden ga om te zien of ik die deur kan openkrijgen... ik ben benieuwd wat er achter zit! ”

„O, Dick... ja, doe dat! ” riep George uit. „Als jij het niet doet, doe ik het! ”

„Houd het wiel vast. Daar ga ik weer! ” zei Dick. Voor de derde maal ging hij naar beneden, tot grote verwondering van Timmy. De anderen keken gespannen toe. Zou Dick de deur open kunnen krijgen? Wat zou hij vinden? Snel, Dick, snel ... ze zitten allemaal in spanning!

Hoofdstuk 12

EEN GROTE VERRASSING... EN EEN SCHOK VOOR GEORGE

Zodra Dick ‘stop’ schreeuwde, hielden George en Julian het wiel tegen om te zorgen dat het touw niet verder in de put zakte. Dick hing aan het touw, vlak tegenover de geheimzinnige deur. Hij begon die te betasten en eraan te rammelen. Er zat kennelijk geen slot op, maar wel een grendel. Hij probeerde de grendel terug te schuiven, maar eensklaps raakte die los van de deur en viel in de put. De grendel was helemaal doorgeroest!

De deur bewoog, nu de grendel eraf was. Dick voelde met zijn hand er omheen en probeerde hem verder los te maken. Hij sloeg er met zijn vuist op. Roest viel ervan af en Dicks handen waren al gauw bruin van het roest.

Hij zag een kleine knop boven aan de deur en gaf er een ruk aan. Ja, dat hielp; het deurtje zat nu niet zo vast meer. Hij schraapte met zijn mes langs de voegen en verwijderde zoveel mogelijk het roest. Toen zag hij de kans de punt van zijn mes in een kier van de deur te steken; langzaam en voorzichtig wrikte hij. De deur ging heel langzaam en moeilijk open, met veel gekraak en gekreun. De deur was zowat een halve meter hoog en ongeveer even breed. Dick trok hem helemaal open en gluurde in het gat. Hij staarde in een inktzwarte duisternis. Dat had hij niet verwacht! Hij voelde in zijn zakken of hij een zaklantaarn bij zich had. Ja, gelukkig! Zijn hand beefde van opwinding, toen hij de lantaarn aanknipte en het licht in het gat liet spelen. Wat zou hij te zien krijgen?

Het was een kleine zaklantaarn; het licht was niet erg sterk. Het viel eerst op een gezicht met glinsterende ogen en Dick schrok zo, dat hij bijna in het water viel. Die ogen schenen hem op een heel dreigende manier aan te staren! Hij richtte de straal van zijn lantaarn naar rechts... en weer zag hij een gezicht. „Een vreemd gezicht, ” dacht Dick. „Helemaal geel. Geel. Wacht eens evenl Ik geloof dat dat gezicht van goud gemaakt is! ”

Zijn hand begon nog sterker te beven; hij liet het licht van zijn lantaarn van rechts naar links gaan en hij zag steeds meer gouden gezichten. De gezichten hadden gele lichamen en ook hun ogen glinsterden heel vreemd.

„Ik geloof... ja, ik geloof werkelijk dat ik de geheime bergplaats van de gouden beelden gevonden heb! ” dacht Dick. „Allemensen! Die glinsterende ogen zijn natuurlijk edelstenen! Ik schrok écht wel een beetje, toen ik ze zo onverwachts naar me zag staren! Wat is dat voor een gat, waar ze in staan? ”

„Dick! Wat zie je? Vertel het ons! ” schreeuwde Julian en de arme Dick liet van schrik bijna het touw los, zo weergalmden de stemmen van de anderen in de schacht van de put. „Trek me op! ” riep hij. „Het is zo vreemd, dat ik het niet vertellen kan. Trek me op, dan zal ik het jullie boven wel uitleggen! ”

Nog geen minuut later stond hij bij de anderen naast de put. Zijn ogen glinsterden even fel als die van de gouden beelden. Hij struikelde haast over zijn woorden.

„Het deurtje geeft toegang tot een soort geheime schatkamer. Het eerste wat ik zag was een gouden beeld dat me aanstaarde... felle glinsterende ogen en in een geel gelaat. Een gezicht van echt goud! En... ik heb er wel tien gezien! Ik geloof dat ze het helemaal niet leuk vonden, dat ik ze gevonden had... ze keken helemaal niet vriendelijk. Gelukkig maar dat ze niets zeiden... ik verwachtte half en half dat ze dat wel zouden doen. Wie had dat ooit gedacht... dat al die kostbaarheden daar verborgen zouden liggen! ”

„Er moet nog een andere toegang tot die schatkamer zijn, ” zei Julian, die zijn oren bijna niet kon geloven. „De deur in de put moet een geheime deur zijn. De beelden kunnen onmogelijk langs die weg in de schatkamer gebracht zijn. Dick, wat een vondst! ”

„Laten we allemaal om beurten naar beneden gaan en door het deurtje kijken, ” zei George. „Ik kan het gewoonweg niet geloven. Het lijkt wel alsof ik droom. Gauw, laten we naar beneden gaan! ”

Een voor een lieten ze zich langs het touw naar beneden zakken en keken door het deurtje. Annie keek een beetje verschrikt, toen ze weer boven kwam. Ze had een heel gek gevoel gehad, toen ze die gouden beelden zag. „Ik weet wel dat ze niet echt kijken, het komt allemaal door de glinstering van hun ogen, ” zei ze. „Maar ik had net het gevoel, dat een van hen een stapje naar voren zou komen en iets tegen me zeggen. ”

„Tja, nu moeten we naar beneden gaan en kijken waar die beelden precies staan, ” zei Julian. „We moeten de toegang tot de schatkamer vinden, waardoor de beelden naar binnen gebracht zijn. Er moet aan de andere kant van de ruimte nog een deur zijn. Wat een bergplaats! Geen wonder dat de politie nergens gouden beelden of andere schatten heeft kunnen vinden! ”

„Misschien vinden we het gouden zwaard daar beneden ook wel... je weet wel: met de juwelen in het gevest, ” zei Annie. „En het gouden bed... ”

Nauwelijks had ze dat gezegd of er klonk een heftig lawaai achter hen. Timmy blafte zo hard hij kon. Wat was er gebeurd?

„Stil! ” ze George heftig. „Moeten de bewakers je horen! Houd op! ”

Timmy hield op met blaffen, maar begon nu te janken. Kwispelend holde hij in de richting van het bos. „Wie zou hij in vredesnaam tegemoet rennen? ” zei George verwonderd. „Het moet wel iemand zijn, die hij goed kent. ”

De anderen volgden Timmy, die naar de inham holde, waar ze hun boot hadden achtergelaten en niet teruggevonden. Maar nu lag er toch weer een boot in die inham! Weliswaar een kleine, maar het was dan toch maar een boot... en Wilfried zat ernaast met Timmy te spelen! Wilfried! Hoe kwam die nu hier?

„Wilfried? Hoe ben jij hier gekomen? Heb jij die boot gehuurd? Ben je helemaal alleen gekomen? Ben je... ”

Wilfried keek hen breed lachend aan; hij vond het geweldig dat hij hun zo’n verrassing bezorgd had. Timmy hield niet op hem te likken en George scheen het niet eens te merken!

„Jullie kwamen niet terug, ” zei hij, „en dus dacht ik dat er iets gebeurd moest zijn. Van de botenjongen hoorde ik dat jullie een van zijn boten gehuurd hadden en dat die later teruggevonden was... leeg, dicht bij dit eiland. Ik begreep dadelijk wat er gebeurd was. ‘Aha, ’ dacht ik bij mezelf. ‘Ze hadden de boot niet goed vastgemaakt, toen ze aan land gingen. Nu kunnen ze niet meer van het eiland af! Het was helemaal niet aardig van jullie, dat je zonder mij gegaan bent... maar ik dacht dat jullie wel blij zouden zijn, als ik een boot huurde en jullie kwam halen! ”

Annie was zo blij, dat ze de jongen om de hals vloog. „Nu kunnen we teruggaan wanneer we willen, ” zei ze.

„Maar we willen niet... dat wil zeggen, nu nog niet, ” zei Dick. „We hebben een paar verbazingwekkende ontdekkingen gedaan, Wilfried... en ik ben blij dat jij er nu van mee zult kunnen genieten. Zeg, wat heb je daar in je zak? Ik zie er telkens een kopje uitkomen. ”

„O, dat is alleen maar een egeljong, ” zei Wilfried, het dier voorzichtig tevoorschijn halend. „Er is op getrapt... door een paard denk ik... en nu houd ik hem zolang bij me tot hij weer beter is. ” Hij stak het beestje weer in zijn zak. „Zeg, ga verder; vertel eens wat jullie gevonden hebben. Toch niet de verloren schatten? ”

„Ja, ” zei Annie, „we vonden ze toen we afdaalden in een put, niet ver van het kasteel. ”

„Lieve help... heeft iemand ze daar in het water gegooid? ” vroeg Wilfried verwonderd.

„Nee, ” zei Dick, en hij vertelde hem van het geheimzinnige deurtje dat hij in de put ontdekt had. Wilfrieds ogen rolden bijna uit zijn hoofd van verbazing.

„Ben ik blij dat ik gekomen ben! ” riep hij uit. „Ik was het eerst niet van plan. Ik dacht dat jullie me misschien liever niet wilden zien... en dat George me er liever niet bij had, vanwege Timmy. Ik kan niet helpen dat hij me altijd weer opzoekt... en het zou zielig voor de hond zijn, als ik hem wegjoeg! ”

Timmy kwam op dat moment met een bal in z’n bek naar hem toe. Hij wilde dat Wilfried die voor hem zou weggooien. Maar Wilfried lette niet op de bal. Hij streelde de hond en ging verder met praten.

„De botenjongen keek een beetje zuur, toen ze hem kwamen vertellen dat de boot, die jullie gehuurd hadden, op zee gevonden was. Hij zei dat jullie hem voor een week gehuurd hadden. En nu kreeg hij hem nog geen dag later weer terug... Zijn neef had de boot gevonden. Hij was gelukkig niet beschadigd. ”

„Ik zal hem wel wat extra geld geven, als ik hem zie, ” zei Julian. „Ik heb hem de huur van de boot ook nog niet betaald, maar hij weet dat dat wel in orde komt. Ik had niet gedacht dat de golven hier zo hoog zouden komen en dat de stroom hier zo sterk zou kunnen zijn, dit een boot die niet al te goed vastgelegd was, meegesleurd zou kunnen worden naar zee. ”

„Jullie hadden mij moeten meenemen, ” zei Wilfried met een lach.

Timmy kreeg er genoeg van om te proberen, Wilfried over te halen met hem te spelen. Hij ging naar George en bij haar had hij meer succes. Ze wierp de bal hoog in de lucht en Timmy sprong op en ving hem op in zijn bek. Maar eensklaps maakte hij een afschuwelijk geluid, rolde om en schopte alsof hij het niet kon uithouden van pijn. „Wat is er, Timmy? ” riep George en rende naar hem toe. Wilfried kwam ook toesnellen. De hond hapte naar adem en zijn ogen puilden uit zijn kop.

„De bal zit in zijn keel! ” schreeuwde Wilfried. „Ik wist dat het gevaarlijk was! Ik heb het je toch wel gezegd? Hoesten, Timmy... hoest het eruit! O, arm dier, hoest dan toch! O, Timmy, Timmy! ”

De jongen was buiten zichzelf van angst dat de hond zou stikken. Hij had al eens gezien dat dit een andere hond overkwam en wat George betrof: ze wist zich geen raad van schrik. Het was afschuwelijk om aan te zien, zoals Timmy daar lag; hij rochelde en steunde en probeerde tevergeefs de bal uit zijn keel te krijgen.

„Hij zal stikken! ” schreeuwde Wilfried. „Julian, trek zijn bek open, houd hem open. Ik moet proberen die bal eruit te halen. Snel! ”

Timmy begon zwakker te worden. Het was niet moeilijk zijn bek open te trekken. Wilfried zag de bal in de strot van de hond zitten... de bal met het gat in het midden. Hij stak zijn kleine hand in de grote bek van de hond en duwde zijn vinger in het gat van de bal. Zijn wijsvinger bleef erin vastzitten... Wilfried trok zijn hand langzaam terug... de bal kwam eruit! Timmy begon weer te ademen; hij hijgde en hapte naar lucht. George streelde hem en huilde van vreugde, dat haar hond weer in orde was.

„Ik had je die bal niet moeten geven! ” zei ze. „Hij was te klein voor zo’n grote hond als jij... en ik had kunnen weten dat je hem in je bek zou opvangen als ik hem in de lucht gooide! O, Timmy, Timmy, het spijt me zo! Is nu alles weer goed met je? ”

Wilfried was weggelopen; nu kwam hij terug met een emmer water. Hij stak zijn hand in de emmer en liet het water druppelsgewijs in de open bek van de hond lopen. Timmy slikte dankbaar. Zijn keel deed pijn, maar het water was koel en pijnstillend. George liet Wilfried zonder iets te zeggen begaan. Timmy zou dood geweest zijn, als Wilfried niet zijn vinger in het gat van die bal gestopt had en hem eruit getrokken had!

„Dank je, Wilfried! ” zei ze zacht. „Dat was heel handig van je! ”

„Een geluk dat er een gat in die bal zat, ” zei Wilfried en hij legde zijn arm om Timmy’s nek. De hond likte hem uit dankbaarheid. Toen draaide hij zijn kop om en likte George.

„Hij bedoelt dat hij nu van ons allebei is, ” zei George. „Ik zal hem met je delen, want jij hebt zijn leven gered. ”

„Dank je, ” zei Wilfried. „Ik wil niets liever dan dat hij ook een beetje van mij is... hij is een alleraardigste hond! ”

Hoofdstuk 13

EEN MAALTIJD... SLAPEN... EN EEN VERDWIJNING!

„Ik heb weer honger, ” zei George, die altijd een heel goede eetlust had. „De ham hebben we helemaal opgegeten, hè? Ik moest Timmy er ook wel een stukje van geven. Heb jij nog zuurtjes, Dick? ”

„Ik heb er voor ieder nog twee... precies tien in totaal, ” zei Dick. Hij had ze geteld. „Het spijt me voor je, Timmy, voor jou is er deze keer niets bij. Willen jullie er een, jongens? Dan heb ik er nog vijf over. ”

„O, dat had ik nog moeten vertellen, ” zei Wilfried. „Ik heb eten meegenomen in mijn boot. Ik dacht wel, dat jullie niets meegenomen hadden en ik kon op mijn vingers natellen dat jullie honger hadden. ”

„Wilfried, je bent in een woord geweldig! ” zei Julian, Hij begreep niet waarom hij ooit een hekel aan de jongen had gehad. „Wat heb je bij je? ”

„Kom maar kijken, ” zei Wilfried en ze gingen allemaal naar de boot. Timmy bleef dicht naast de jongen lopen. In de boot lagen een stuk of wat blikjes, een groot brood, een pakje boter dat er tamelijk zacht uitzag... alles door elkaar.

„Lieve help! ” riep Annie opgetogen uit. „Heb je dat allemaal van het huisje naar de boot gesjouwd? Jongens, zien jullie dat? Wilfried heeft zelfs borden, messen en vorken meegebracht! ”

„Ik heb alles in een zak gedaan en die op mijn schouders genomen, ” zei Wilfried. Hij genoot van de lof, die hem werd toegezwaaid. „Toen ik de heuvel afdaalde, viel ik, de blikjes rolden uit de zak en ze waren veel eerder beneden dan ik! ” De anderen lachten; ze zagen het gebeuren... al die blikjes, die holderdebolder van de heuvel af rolden! Annie gaf Wilfried een arm.

„Dat heb je prima gedaan, Wilfried, ” zei ze hartelijk. De jongen lachte blij. Hij vond het heerlijk dat ze ineens allemaal zo vriendelijk tegen hem waren. Timmy zette zijn voorpoten op de rand van de boot en snuffelde aan het brood. Toen draaide hij zich om en blafte, alsof hij zeggen wilde: „Is er echt niets voor mij bij? ”

Wilfried begreep hem onmiddellijk. „O ja, Timmy! ” zei hij. „Ik heb voor jou speciaal een blikje hondevlees meegebracht... alsjeblieft! ”

Timmy herkende het blikje onmiddellijk; hij blafte verheugd. Hij stootte Wilfried aan, alsof hij zeggen wilde: „Vooruit... maak het open! Ik heb honger! ”

„Heeft iemand een blikopener? ” zei George. „Het zou al te erg zijn, als we dit blik niet konden openkrijgen! ”

„Hemeltje... daar heb ik helemaal niet aan gedacht! ” zei Wilfried. „Wat ben ik een ezel! ”

„Het geeft niet. Ik heb een instrumentje aan mijn zakmes, waarmee je blikken moet kunnen openmaken, ” zei Dick, een groot zakmes tevoorschijn halend. „Ik heb het nog nooit gebruikt... ik hoop dus maar dat het bruikbaar is. Gooi me dat blikje eens op, Wilfried. ”

Wilfried wierp hem het blikje hondevlees toe. Ze keken allemaal vol spanning, terwijl Dick het eigenaardig uitziende instrumentje openknipte. Hij sloeg de punt ervan in het deksel van het blikje. Het lukte!

„Dit is de eerste keer dat het me diensten bewijst, ” zei Dick, het deksel verder openmakend. „Driewerf hoera voor de man die op de gedachte kwam dit ding in een zakmes te maken! ”

„Zou Timmy het vlees kunnen eten? ” vroeg George bezorgd. „De pijn in zijn keel zal nog niet over zijn, denk ik. ”

„O, dat zal Timmy zelf het beste weten, denk ik, ” zei Julian. „Maar ik ken hem zo’n beetje en het lijkt me niet waarschijnlijk dat hij zich door een beetje pijn in zijn keel zal laten weerhouden om het grootste deel van dat vlees naar binnen te schrokken! ”

Julian bleek gelijk te hebben. Nauwelijks had Wilfried een deel van de inhoud van het blikje met zijn mes op een platte steen uitgespreid of Timmy schrokte het gulzig naar binnen.

„Met jouw keel is er niets meer aan de hand, Timmy! ” zei Annie. Ze streelde de hond. „Je bent een lieve hond! Laat er nooit meer iets in je keel blijven steken! Ik wist me geen raad van angst! ”

„Laten wij nu alsjeblieft ook gaan eten, ” zei George. „Maak nog een paar van die blikjes open, Dick. We behoeven er niet zuinig mee te zijn want als het eten op is, nemen we afscheid van het eiland en gaan we met Wilfrieds boot terug naar het vasteland. ”

Dick maakte een blikje tong open, een groot blik bonen en twee blikjes vruchten. Het grote brood werd in zes stukken verdeeld (natuurlijk ook een stuk voor Timmy) en toen zochten ze een plekje aan het eind van de inham en gingen daar zitten.

„Ik heb nog nooit van mijn leven zo lekker gegeten, ” zei Dick. „Lekker eten... frisse lucht... de zee vlakbij... de zon boven ons hoofd... wat kan een mens nog meer verlangen! ”

„Waf! ” blafte Timmy onmiddellijk en hij gaf Dick een heel natte lik.

„Hij zegt dat hij het roerend met je eens is, ” zei Annie met een lach.

„De zon begint alweer te dalen, ” zei George. „Wat doen we? Gaan we met de boot van Wilfried terug naar het vasteland... of blijven we vannacht hier? ”

„We blijven, ” zei Julian. „Niemand weet dat we hier zijn en ik ben van plan vannacht op onderzoek uit te gaan. We lopen dan niet zo erg veel kans door de bewakers gezien te worden. Er zijn nog een heleboel raadsels. Bijvoorbeeld: hoe vervoeren ze dingen van dit eiland... die grote beelden, bedoel ik, die ingepakt staan? Dat kan alleen maar als een groot schip ze komt halen, dunkt me. Ik zou ook wel graag willen weten, hoeveel mannen er op het eiland zijn. Volgens mij zijn de bewakers die we gezien hebben, bewapend met geweren, en de mannen die de ondergrondse bergplaats gevonden hebben, waar alles verborgen was. Als we dat weten gaan we naar de politie, vertellen alles en laten de rest aan hen over! ” „Zou Wilfried de twee meisjes naar het vasteland kunnen brengen en dan met de boot terugkomen? ” zei Dick. „Ik vind, dat we hen geen enkel risico mogen laten lopen. ”

Julian kreeg niet eens de kans te antwoorden. George viel heftig uit: „We blijven hier... of Annie mocht zin hebben om alleen terug te gaan. Maar Timmy en ik blijven bij jullie, dat weet je heel goed. ”

„Goed, goed, je hoeft niet zo te schreeuwen! ” zei Dick en drukte zijn handen tegen zijn oren. „Hoe denk jij erover, Annie? Je bent de jongste en... ”

„Ik blijf, ” zei Annie. „Ik zou vannacht geen oog kunnen dichtdoen, als ik jullie hier op het eiland achterliet. Trouwens, ik wil niets van dit avontuur missen! ”

„Goed, ” zei Julian „dan blijven we allemaal. Wilfried, ik weet niet of je het gemerkt hebt, maar Timmy zit met zijn neus in je zak, waarin je die egel bewaart. ”

„Ja, ze sluiten vriendschap, ” zei Wilfried. „Het egeltje is trouwens nog erg klein; aan zijn pennen zal Timmy zich niet kunnen bezeren, ze zijn nog zo zacht. Het is zo’n lief diertje. Ik ben van plan hem Stekeltje te noemen. ” „Waf! ” blafte Timmy, bij wijze van instemming. Hij zat tussen George en Wilfried in en hij had het best naar zijn zin want ze streelden hem om beurten.

„Ik heb zin om een wandeling over het eiland te maken, ” zei Wilfried eensklaps. „Timmy, heb je zin om mee te gaan? ” Timmy kwam onmiddellijk overeind, maar George greep hem bij zijn halsband. „Doe niet zo dwaas, Wilfried, ” zei ze. „Er is al een keer op Timmy geschoten door de mannen hier... ik ben niet van plan te riskeren dat het nog eens gebeurt. Ze mogen trouwens niet weten dat we hier zijn. ” „Ik zal heel voorzichtig zijn, ” hield Wilfried vol. „Ik zal heus wel zorgen dat ze me niet zien. Ze hebben me ook niet gezien, toen ik met de boot hierheen kwam. ”

Julian ging met een ruk rechtop zitten. „Hoe weet je dat ze je niet gezien hebben? ” zei hij. „Daar heb ik nog helemaal niet aan gedacht! Misschien hebben ze een kijker... misschien staat er altijd een van hen op wacht... misschien hebben ze ons ook gezien toen we met de boot hierheen kwamen! Ze kunnen immers niet riskeren, dat ze bespied worden! ”

„Ik ben er heel zeker van dat ze me niet gezien hebben! ” snoefde Wilfried. „Ze zouden me op het strand hebben opgewacht, als ze me wel gezien hadden. ” Hij stond op en keek om zich heen. „Dan ga ik nu maar op pad, ” zei hij.

„Nee, geen sprake van! Je gaat niet wandelen, Wilfried, ” zei Julian en ging weer op zijn rug liggen. De zon scheen nog flink, ook al stond hij laag boven de horizon. Dick dacht aan de komende nacht en hoe Julian en hij op onderzoek zouden uitgaan om de ingang te vinden van de vreemde ondergrondse schatkamer, waarin de gouden beelden nog steeds in stilte en duisternis stonden. Dick viel in slaap en hij ontwaakte pas toen Annie hem een vriendschappelijke por gaf.

Hij ging rechtop zitten en babbelde een poosje met zijn zuster. Maar eensklaps keek Annie om zich heen.

„Waar is Wilfried? ” riep ze uit. Ze gingen rechtop zitten en keken allemaal heel verschrikt. Wilfried was nergens te zien!

„Hij moet er heel stilletjes tussenuit getrokken zijn! ” zei Dick boos. „Wat een kleine boef. Hij moet al een hele poos weg zijn! Ze zullen hem te pakken krijgen, dat staat vast. Het is maar goed dat Timmy niet met hem meegegaan is... misschien zou hij ook gepakt worden. ”

George legde angstig haar arm om Timmy’s nek. „Timmy zou nooit met Wilfried meegaan, als ik er niet bij was, ” zei ze. „O, wat is die jongen dom! Zeg, zullen die andere mannen niet vermoeden dat er behalve Wilfried nog meer mensen op het eiland zijn? Misschien zullen ze hem dwingen te vertellen, wat hij weet; waar de boot is, alles! ”

„Wat moeten we doen? ” zei Annie. „Het beste is hem achterna te gaan. ”

„Timmy zal hem voor ons opsporen, ” zei George en ze stond op. „Kom, Tim. Zoek Wilfried. Zoek die domme, ongehoorzame jongen! ”

Timmy begreep haar onmiddellijk. Met zijn neus op Wilfrieds spoor ging hij er vandoor. „Niet zo snel, Timmy, ” zei George en Timmy begon dadelijk langzamer te lopen. George keek om naar de plaats tussen de struiken, waar ze gezeten hadden. „Zou het niet beter zijn dat we een paar blikken meenamen? ” vroeg ze.

„Ja, dat is een goed idee, ” zei Julian. „Je kunt nooit weten! ”

Hij en Dick namen elk een paar blikken en stopten die met moeite in de zakken van hun broeken. O, die vervelende Wilfried! Waarom moest hij hun zoveel last bezorgen!

„Hij moet die kant uitgegaan zijn, ” zei Dick. „Ik heb helemaal niet in de gaten gehad dat hij er tussenuit kneep! Gek, dat Timmy niets van zich heeft laten horen! Zoek hem, Timmy! Zoek hem! ”

„Stil! ” zei Annie eensklaps en bleef staan. „Luister! ” Ze luisterden allemaal... en wat ze hoorden was niet bepaald geruststellend. Ze hoorden Wilfried angstig schreeuwen.

„Laat me los! Laat me los! ”

Een barse stem antwoordde: „Met wie ben je hier? Waar zijn de anderen? Je bent hier niet alleen, dat weten we heel zeker! ”

„Snel... we moeten ons verstoppen! ” siste Julian. Hij begreep dat de situatie steeds gevaarlijker begon te worden. „Dick, zoek een goede plaats waar we ons kunnen verstoppen, dan zal ik hetzelfde doen. ”

„Dat is nutteloos, ” zei Dick. „Ze zullen overal naar ons zoeken. Laten we in een boom klimmen! ”

„Een goed plan, ” zei Julian. „Annie, jij gaat met mij mee. Ik zal je een handje helpen. Vooruit, jongens! Vlug! ”

Hoofdstuk 14

WILFRIED BELEEFT IN ZIJN EENTJE EEN AVONTUUR

„En Timmy dan? Hij kan niet in een boom klimmen! ” riep George angstig uit. „Waar laten we hem? ”

„Stop hem onder de struiken en zeg dat hij zich doodstil moet houden... hij mag geen vin verroeren! ” riep Julian wanhopig uit. „Hij weet heel goed wat dat betekent. Vooruit, George... vlug! ”

George nam Timmy bij zijn halsband en bracht hem naar een heel dichte struik. Ze duwde hem eronder. Hij draaide zich om, stak zijn neus door de bladeren naar buiten en keek haar hoogst verbaasd aan.

„Stil zitten, ” zei George. „Heel stil blijven zitten, Timmy! Doodstil zitten... heb je me begrepen? ”

„Waf! ” blafte Timmy heel zacht en trok zijn kop terug zodat er niets meer van hem te zien was. Hij begreep heel goed wat George bedoelde. Timmy was een sluwe oude vos!

Dick had Annie intussen geholpen om in een boom te klimmen, waarvan de takken laag boven de grond hingen. „Klim zo hoog mogelijk naar boven, meid! ” zei Dick op zachte toon. „Blijf roerloos zitten tot je me hoort roepen. Wees niet bang. Timmy is hier beneden om je te beschermen! ”

Annie wierp hem een angstig glimlachje toe. Ze was heel anders dan George; lang niet zo onbevreesd. George stortte zich altijd hals over kop in het gevaar. Annie hield meer van een rustig leventje... maar hoe kon dat nu, ze was immers een van de Vijf!

De jongens, Annie en George zaten nu hoog in de bomen en luisterden gespannen naar het geschreeuw dat ze hoorden. Wilfried voelde er blijkbaar niets voor, zijn vrienden te verraden. Goed zo, Wilfried!

„Hoe kom je hier? ” schreeuwde de man.

„Met een boot, ” zei Wilfried.

„Wie was er bij je? ” vroeg een andere man.

„Niemand. Ik was alleen, ” zei Wilfried en dat was volkomen juist. „Ik wilde graag eens een kijkje op het eiland nemen. Ik houd van dieren en ik had gehoord dat de dieren hier erg tam waren. ”

„Een mooi verhaal! ” zei de man spottend. „Dat zal wel! Een dierenliefhebber. ”

„Goed, kijk dan maar eens wat ik in mijn zak heb, ” zei Wilfried en blijkbaar liet hij nu de man de kleine egel zien. „Een paard heeft op hem getrapt... ik zorg voor hem tot hij weer helemaal beter is. ”

„Zo, ” zei de man. „Ga naar je boot en maak dat je wegkomt. Onmiddellijk, begrepen? En kijk niet zo benauwd. We zullen je niet opeten. We hebben hier zaken af te handelen en kunnen daar geen wijsneuzen bij gebruiken... zelfs geen domme jongetjes met egels in hun zakken! ”

Dat liet Wilfried zich geen twee keer zeggen. Hij draaide zich om en holde weg. Maar hij wist niet meer waar hij was. Hoe moest hij ooit de anderen terugvinden... of zijn boot, die in de inham verborgen lag? O, was hij maar niet zo dom en eigenwijs geweest om niet naar Julian te luisteren! Zouden de anderen de mannen hebben horen schreeuwen? Lieve help, welke kant moest hij nu uit?

Hij had totaal geen gevoel voor richting meer en wist niet of hij naar links of naar rechts moest hollen. Een panische angst greep hem aan. Waar waren de anderen? Hij moest hen vinden! Terwijl hij door het bos rende, verlangde hij naar Timmy. Eensklaps bleef hij staan. Liep hij de verkeerde kant uit?

Hij draaide zich om en holde terug. Maar na een poosje bleef hij weer staan. Hier was hij nog nooit geweest! Hij was verdwaald...

Hij meende in de verte stemmen te horen. Hij bleef staan om te luisteren. Waren dat de anderen? O, hij hoopte vurig dat George Timmy opdracht gegeven had hem te zoeken! Maar... George zou natuurlijk bang zijn dat de mannen Timmy zouden zien! Ja, - waren dat nu stemmen die hij hoorde... of was het alleen maar het fluiten van de wind? Misschien zochten de anderen naar hem... riepen ze hem. Wilfried begon weer te rennen, nu in de richting van het geluid. Maar even later hoorde hij het niet meer! Het moest dus toch het fluiten van de wind geweest zijn!

De bomen maakten plaats voor struiken... en toen zag Wilfried eensklaps in de verte de zee. O, gelukkig! Als hij daar maar eenmaal was, kon hij langs het strand lopen tot hij de inham vond, waar zijn boot lag. Dan zou hij weer weten waar hij was. Hij zette er flink de pas in en liep in de richting van de zee.

Toen de begroeiing ophield, kwam hij uit op wat een heel hoge rots bleek te zijn. Ja, daar was de zee, diep onder hem. Nu moest hij zien beneden te komen. Volgens hem lag de inham rechts van de plaats waar hij stond. Hij liep tot aan de rand van de rots en keek naar beneden... en onmiddellijk trok hij zich verschrikt terug. Wat was dat afschuwelijke geluid dat hij hoorde? Het was alsof een reus huilde en jammerde. Het gehuil zwol aan en daalde op de kracht van de wind. Wilfrieds knieën beefden. Hij durfde geen voet meer te verzetten. Hij ging zitten en probeerde tot kalmte te komen. Om het afschuwelijke gejank niet meer te horen, drukte hij zijn handen tegen zijn oren. Toen herinnerde hij zich eensklaps iets en slaakte een zucht van verlichting. „Natuurlijk! Dat zijn de Jammerrotsen, waarvan men ons verteld heeft! ” dacht hij opgelucht. „We hebben over de Fluisterende Bossen horen vertellen - het is inderdaad net alsof ze fluisteren - en over de Jammerrotsen. In werkelijkheid is het natuurlijk de wind, die dat geluid maakt. Maar het is wel een heel vreemd, angstaanjagend gejank! ”

Hij bleef nog even zitten. Toen stond hij dapper op en liep weer naar de rand van de rotsen. Maar toen hij nogmaals naar beneden keek, kon hij een uitroep van verbazing bijna niet onderdrukken.

„Daar zijn mensen beneden... een stuk of drie, vier! Ze mogen me niet zien; ze zullen wel iets te maken hebben met de bewakers, die me te pakken kregen! Wat doen ze daar beneden? ”

Hij ging op zijn buik liggen en gluurde naar beneden. Hij telde vier mannen... maar eensklaps waren ze alle vier verdwenen. Waar waren ze gebleven? Hij boog zich zo ver mogelijk over de rotsen om beter te kunnen zien. „Ik denk dat er grotten in de rotsen zijn, ” dacht hij. „Daar zijn de mannen ingekropen. O, hield dat gejank nu maar eens op! Straks ga ik nog meejanken! ”

Een poosje later hoorde hij stemmen en zag hij de mannen weer tevoorschijn komen. Wat hadden ze daar? Kisten... lange, brede kisten! Precies kisten, waarin Wilfried en zijn makkers de beelden hadden zien liggen!

„Nu weet ik hoe ze die beelden hier vandaan krijgen, ” dacht Wilfried. „Er loopt door de rotsen een gang, die uitkomt aan het strand. Maar waar is hun boot? Ze moeten toch een boot hebben. Enfin, misschien komt die nog. ”

Hij keek vol belangstelling toe terwijl de mannen de ene kist na de andere naar een lange, smalle rots droegen, die als een soort steiger in tamelijk kalm water vooruitstak.

„Grote kisten... kleine kisten! Ik moet zeggen: de heren hebben zich dapper geweerd! ” dacht Wilfried. Jammer dat de anderen nu niet bij hem waren. „Wat zou er allemaal in zitten! Het gouden bed niet, dat is zeker. Dat is vast veel te groot om in een sloep vervoerd te worden. Kijk eens, daar komt nog een kist. Als ze dat allemaal willen transporteren, mogen ze wel een stoomboot laten komen! ”

Nauwelijks had hij dat gedacht of hij zag in de verte een kleine stoomboot. „Zie je wel? Een stoomboot! Ze gaan die kisten natuurlijk met een sloep naar de stoomboot vervoeren. ”

Maar de stoomboot kwam niet dichterbij en een sloep verscheen niet. „Misschien moet het eerst hoog water zijn, ” dacht Wilfried. „Wat zullen de anderen opkijken, als ik hun dit allemaal vertel! Ze zullen het nauwelijks kunnen geloven. Ik wed dat ze helemaal niet boos meer zullen zijn dat ik er stiekem tussenuit geknepen ben! ”

Hij besloot terug te gaan, de anderen op te zoeken hun te vertellen wat hij gezien had. Hij stond op. Nu moest hij even goed nadenken; welke kant moest hij uit? De plek, waar ze met z’n allen hadden zitten eten, kon hier niet ver vandaan zijn! Eensklaps sprong er iemand van achter een boom vandaan en voor Wilfried wist wat er gebeurde, werd hij vastgegrepen.

„Laat me los! Laat me los! ” schreeuwde Wilfried verschrikt. Maar toen hij Timmy zag riep hij wanhopig: „Timmy! Timmy, help me alsjeblieft! ”

Maar Timmy dacht er blijkbaar niet aan hem te hulp te snellen. Hij bleef verbaasd naar hem kijken. Nu wist Wilfried zich helemaal geen raad meer; hij vocht en worstelde om los te komen.

Eensklaps hoorde hij iemand lachen. Lachen? Wie kon er nu in vredesnaam op zo’n moment lachen? Hij keek om... en zag Dick en Annie, die moeite hadden hun lachen in te houden en George die het uitproestte van plezier. Zijn belager liet hem los en begon ook te lachen. Het was Julian.

„Zeg... ben je dol geworden? Ik schrok me naar! ” zei Wilfried. „Het is vanmiddag al eens eerder gebeurd, dat ik gegrepen werd. Waarom deed je dat? ”

„Waar kom jij vandaan, Wilfried? ” zei Julian en hij keek heel streng. „Ik had je verboden om weg te gaan... en je bent toch gegaan. ”

„Ja. Ik ben er alleen op uit getrokken... een man snapte me en joeg me de stuipen op het lijf. Ik ging er vandoor en raakte de weg kwijt. Ik kon jullie niet meer vinden, ” zei de arme Wilfried. „Maar je kunt me geloven of niet... ik heb iets heel interessants gezien op mijn zwerftocht! ”

„Wat? ” vroeg Julian onmiddellijk.

„Laten we gaan zitten, dan zal ik het jullie vertellen, ” zei Wilfried. „Ik ben nog niet van de schrik bekomen. Het was toch eigenlijk wel gemeen van je om me zo onverwachts op mijn nek te springen. ”

„Denk er maar niet meer aan, Wilfried, ” zei Annie, die medelijden met de jongen had. Hij zag werkelijk een beetje witjes. „Kom, vertel ons nu maar wat er gebeurd is. ”

Wilfried ging zitten. Hij beefde nog steeds een beetje. Er was in korte tijd zo verschrikkelijk veel gebeurd. Hij begon de anderen te vertellen van de Jammerrotsen en van alles wat hij gezien had.

Ze luisterden gespannen naar hem. „Dus zo kun je in de ondergrondse schatkamer komen... door een gang in de rotsen! ” zei Julian. „Daar had ik nooit aan gedacht. Dat is interessant, zeg! Ik stel voor dat we zelf eens een kijkje gaan nemen bij die rotsen, als er niemand in de buurt is. ”

„Dat zal dan vanavond moeten gebeuren, ” zei Wilfried. „Stel je voor dat ze ons zien als we langs de rotsen naar beneden klimmen! Want ik geloof wel, dat daar iemand zal zijn! De mannen houden natuurlijk de wacht, nu ze weten dat er vreemden op het eiland zijn! Ik heb hun weliswaar verteld dat ik alleen was, maar ze begrepen geloof ik wel dat dat niet zo was. ”

„Ik stel voor dat we eerst wat gaan eten, ” zei George. „Ondertussen kunnen we alles nog eens bespreken. Het is eeuwen geleden dat we gegeten hebben. Kom, laten we nog een paar van die blikjes openmaken. Onder het eten maken we plannen voor vanavond. Jongens, wat een opwindend avontuur! Vind je ook niet, Timmy? ”

„Waf! ” blafte Timmy. Geweldig opwindend, vond hij. Maar... ook een beetje gevaarlijk. Hij zou vanavond zo dicht mogelijk bij George blijven! Als ze in gevaar kwam, zou Timmy zorgen dat hij vlak bij haar was!

Hoofdstuk 15

JULIAN KOMT MET EEN OPWINDEND PLAN!

De kinderen bespraken alles nog eens uitvoerig, terwijl ze een paar blikken van hun voorraad openmaakten. Het werd een beetje vreemde maaltijd: plakken ham met vruchten erop en bonen. Na het eten kregen ze van Dick allemaal nog een zuurtje en zoals gewoonlijk was de zoete lekkernij bij Timmy in drie tellen verdwenen!

„Hebben we allemaal onze zaklantaarns? ” vroeg Julian. „Ik weet wel dat de maan vanavond zal schijnen, maar er bestaat een grote kans dat we door donkere gangen en grotten moeten kruipen en dus moeten we de lantaarns meenemen. ”

Ja, ze hadden allemaal een lantaarn. Om een of andere reden had Wilfried er zelfs twee bij zich; weliswaar klein, maar ze gaven goed licht.

„Wat zijn de plannen, Julian? ” vroeg George en Timmy jankte, alsof hij zeggen wilde: „Ja, kom er nu eens mee voor de dag! ” Hij ging naast George zitten en luisterde aandachtig. Wilfried zat aan de andere kant van hem. Af en toe rook hij eens aan de kleine egel, die nog steeds in Wilfrieds zak zat en het daar blijkbaar best naar zijn zin had. Wilfried had voor het diertje insecten gevangen wat Timmy met grote bewondering had gadegeslagen.

„Ik stel voor dat we naar de rotsen - de Jammerrotsen -gaan zodra het begint te schemeren, ” zei Julian. „We moeten trachten naar beneden te klauteren. Er zal wel een of ander pad zijn... al is het maar een geitepaadje. Ik ga voorop. Annie en Wilfried lopen tussen mij en Dick in en George en Timmy komen achteraan. ”

„Goed! ” zeiden ze allemaal.

„We moeten natuurlijk zo weinig mogelijk leven maken, ” ging Julian verder. „Zorg vooral dat er geen stenen naar beneden rollen als we afdalen; je weet nooit of er niet iemand beneden is! Als we eenmaal beneden zijn, laten we Wilfried voorop gaan; hij heeft gezien waar de mannen vandaag in en uit liepen. ”

Wilfried voelde zich eensklaps heel gewichtig. Neemaar, het leek wel alsof ze een expeditie gingen maken! Eensklaps schoot hem iets te binnen... dat gehuil.

„Ik hoop dat de meisjes niet bang zullen worden, als ze dat afschuwelijke jankende geluid horen, ” zei hij. „Het wordt veroorzaakt door de wind die door de gaten en holen in de rotsen fluit. ”

George lachte spottend. „Wie is er nu bang voor de wind! ” zei ze.

„Timmy misschien! ” zei Julian en glimlachte. „Wij weten waar dat klagende geluid vandaan komt. Hij niet! Misschien zal je hem moeten vasthouden, als het begint, George! Hij zal vast en zeker onrustig worden en gaan janken. ”

„Welnee! ” zei George. „Timmy is voor niets ter wereld bang. ”

„O, toch wel, ” zei Dick onmiddellijk. „Ik weet iets, wat hem verschrikkelijk bang maakt... wat hem met de staart russen de poten en zijn oren omlaag doet wegkruipen. ”

„Dat kan niet! ” zei George kwaad.

„Heb je dan wel eens goed op hem gelet, als jij hem een standje geeft? ” zei Dick lachend. „Dan staat hij te beven op zijn poten. ”

Ze lachten allemaal behalve George. „Dat is niet waar, ” zei ze. „Timmy is nergens bang voor, zelfs niet voor mij. Houd dus nu je mond maar, Dick. ”

„Het kan zijn dat het beter is als maar een of twee van ons de grotten binnengaan, ” vervolgde Julian. „In dat geval zal de rest moeten wachten en zich zolang verbergen. Let dus goed op, als ik een teken geef. Ik verwacht niet dat we daar vanavond een sterveling zullen zien, maar je kunt nooit weten. Als er inderdaad een gang is, die van het strand naar de ondergrondse Schatkamer leidt, waar we gouden beelden hebben gezien, dan boffen we. Dan weten we absoluut zeker, boe die dingen naar binnen en naar buiten gebracht kunnen worden. ”

„Naar binnen? Ik dacht dai die beelden daar al eeuwen gestaan hadden, ” zei Dick. „Ik dacht dat ze alleen maar naar buiten gebracht werden om te verkopen. In het geheim natuurlijk! ”

„Ja, maar ik geloof dat er meer achter zit, ” zei Julian. „Het is zelfs mogelijk dat dit het centrale magazijn is van een grote bende gespecialiseerde dieven, die de gestolen goederen hier opslaan, tot ze die zonder risico kunnen verkopen. Maar dat is alleen een veronderstelling van me! ”

„Ik geloof dat iemand die ondergrondse ruimte ontdekt heeft, vol schatten van die rijke oude man, en dat die schatten er nu geleidelijk aan uit gehaald worden om verkocht te worden, ” zei Dick. „Een ding staat vast: het is allemaal verschrikkelijk spannend. Wat zijn we in een paar dagen veel te weten gekomen! ”

„En dat alleen omdat we een emmer water uit een oude put wilden halen, ” zei Annie.

„Truien aantrekken, jongens! ” zei Julian. „Het kan ijskoud zijn in de wind, die om die rotsen huilt! ”

„Hè, gingen we maar vast! ” zei George. „Dit is een avontuur... hoor je dat, Timmy. Een avontuur! ”

„Verder nog iets, Julian? ” vroeg Annie. Julian maakte altijd zo’n volwassen indruk, als hij hun de bijzonderheden van een expeditie uitlegde. Ze was erg trots op haar broer.

„Nee, dat is alles, ” zei Julian. „Maar we zullen vanavond voor we weggaan, nog wel iets eten. Wilfried zal ons de weg moeten wijzen, want hij is de enige die weet waar we moeten zijn, maar als we bij de rotsen gekomen zijn, zal ik als eerste naar beneden gaan! We mogen niet riskeren, dat iemand mis stapt en hals over kop naar beneden rolt. Iedere rover of smokkelaar, die dan beneden was, zou haastig de benen nemen! ”

„Heb je dat gehoord, Timmy? ” zei George. Timmy jankte en legde een poot op Georges knie, alsof hij wilde zeggen: „Het is jammer, dat je niet zo vast op je benen staat als ik en dat je niet zo zacht kunt lopen! Dan zou je niet bang behoeven te zijn, dat je verkeerd zou lopen! ”

George legde haar hand op zijn poot. „Ja, ja, ik weet het; niemand staat zo vast op zijn benen als jij, Timmy. Jammer dat je me jouw benen niet kunt lenen! ”

De tijd scheen voorbij te kruipen. Ze waren allemaal even verlangend om op pad te gaan; telkens weer keken ze op hun horloges. De zon liet een lichte plek achter aan de hemel; het zou nog tamelijk licht zijn als ze startten maar daarna zou het vlug donker worden.

Ze aten nog wat, maar vreemd genoeg had niemand veel trek. „We zijn veel te opgewonden, ” zei Julian. Hij gaf Timmy een beschuit. Timmy was de enige, die helemaal niet opgewonden scheen te zijn. Wat George betreft: zij liep zo heen en weer dat ze er allemaal bijna zeeziek van werden.

Maar eindelijk was het dan zover. Wilfried ging voorop, omdat hij de weg kende. In werkelijkheid wist hij helemaal niet precies, waar hij heen moest... maar hij kon afgaan op het geluid van de wind, net als de eerste keer. „Alsof in de verte stemmen klinken, ” zei hij en ze waren het allemaal met hem eens.

Toen ze dichter bij de rotsen kwamen, ging het geluid langzamerhand over in het klagende gejammer, dat aan de rotsen hun naam gegeven had. „Ooooo! Au! Aiaiaiaiai! ”

„Ik vind het helemaal geen leuk geluid, ” zei Annie. „Het klinkt alsof iemand huilt en snikt en jankt. ”

„De naam is goed gekozen: de Jammerrotsen, ” zei Dick. „Jongens, wat waait het hier hard! Ik ben blij dat ik geen pruik draag! Hij zou vast en zeker van mijn hoofd waaien. Houd Timmy goed vast, George... hij loopt meer kans weg te waaien dan wij! Hij is niet zo zwaar. ”

George greep Timmy onmiddellijk bij zijn halsband. Stel je voor dat Timmy over de rand van de rotsen naar beneden zou waaien. Afschuwelijk! Hij likte dankbaar haar hand. Hij vond de wind daar boven op de rotsen helemaal niet prettig ... het gehuil en gejank maakte hem zenuwachtig!

Ze bereikten de rand van de rotsen en keken voorzichtig naar beneden. Ze moesten rekening houden met de mogelijkheid dat er iemand beneden was. Ze zagen echter geen spoor van leven, afgezien van een paar meeuwen, die hun veren zaten glad te strijken.

„Geen boten in de buurt... geen stoomboot... niets! ” zei Dick. „Alles veilig, Julian! ”

Julian had intussen naar een pad gezocht, waarlangs ze naar beneden konden klauteren. Maar een pad dat helemaal van boven naar beneden leidde, scheen er niet te zijn. „We zullen tot daar moeten gaan... dan een eindje afdalen en vervolgens langs die richel lopen. Daarna kunnen we ons langs die schuine rots naar beneden laten zakken. Zien jullie hem? De rest is niet zo moeilijk meer, aangezien de rotsen verder naar beneden niet zo steil meer zijn. Heeft iedereen het begrepen? ”

„Ik zal Timmy voorop laten gaan, ” zei George. „Hij voelt instinctief waar we het beste kunnen lopen. Vooruit, Timmy ... wijs ons de weg naar beneden. ”

Timmy begreep direct wat de bedoeling was en hij liep voor Julian uit. Hij koos eerst het smalle paadje dat naar beneden leidde, nam een sprong naar de lager gelegen richel, die Julian aangewezen had en bleef toen staan tot ze allemaal ook zo ver waren. Hij blafte kort, alsof hij wilde zeggen: „Kom, het is niet zo moeilijk! Volg me maar! ”

Ze volgden allemaal... maar niet allemaal even voorzichtig. George en Wilfried waren het minst voorzichtig. Wilfried stapte zelfs mis, verloor zijn evenwicht en gleed een heel eind op zijn achterste omlaag. Hij vond het helemaal niet grappig en keek heel verschrikt!

„Opletten waar je je voeten neerzet, Wilfried! ” zei Julian. „Het begint donker te worden, je moet dus dubbel voorzichtig zijn. Je probeerde over die grote steen heen te springen, in plaats van er voorzichtig overheen te stappen. Het zou werkelijk niet prettig zijn, als ik Timmy naar beneden moest sturen om de stukjes van jou onder aan de rots bij elkaar te zoeken! ”

Ze bereikten allemaal zonder verdere ongevallen de voet van de rots. Het was laag water; een brede strook zand en rotsen scheidde hen van de zee. Ze behoefden niet bang te zijn dat de golven hen zouden natspatten. Annie gleed uit en stapte in een plas; ze kreeg een natte voet, maar dat hinderde niet. Ze droeg immers rubberschoenen.

„Vertel nu eens precies, waar je vanmorgen die mannen zag, Wilfried, ” zei Julian. Hij bleef op een grote platte rots staan. Wilfried kwam naast hem staan en wees.

„Zie je die rots, daar? Die eigenaardig gevormde steen, die precies op een beer lijkt? Daar heb ik de mannen gezien. Ze verdwenen achter die rots. ”

„Mooi, ” zei Julian. „Nu niet meer praten, alsjeblieft, ook al zou het gehuil van de wind ons gepraat waarschijnlijk wel overstemmen. Volg mij! ”

Van de ene steen op de andere springend begaf hij zich in de richting van de eigenaardig gevormde rots, die Wilfried hem aangewezen had. De anderen volgden hem. Ze voelden de spanning in hun vingers tintelen. Annie greep Wilfrieds hand en gaf er een kneepje in. „Spannend, hè? ” zei ze. Wilfried knikte nadrukkelijk. Hij wist heel goed, dat hij doodsbang geweest zou zijn, als hij alleen geweest was... maar met de anderen erbij was het een avontuur... een echt opwindend avontuur!

Ze bereikten de beer-vormige steen. Erachter was een donkere vlek op de rotsen... een ingang? „Daar kwamen de mannen uit! ” zei Wilfried tegen Julian. Hij sprak op gedempte toon. „Gaan we naar binnen? ”

„Ja, ” zei Julian. „Ik ga het eerst naar binnen en ik zal heel stil blijven luisteren zodra de geluiden van de wind en de zee me niet meer hinderen. Als ik niets hoor, zal ik fluiten, begrepen? Dan kunnen jullie ook komen. ”

„Goed! ” zeiden ze allemaal, popelend van verlangen. Ze bleven vol spanning staan kijken hoe Julian naar de smalle opening van de donkere grot ging. Hij bleef staan en keek naar binnen. Het was daar zo donker dat ze allemaal hun lantaarns nodig zouden hebben. Hij deed de zijne aan en liet het licht in de gang schijnen. Hij zag een geul, die schuin omhoog liep en aan beide kanten van de geul een smal pad, dat er tamelijk begaanbaar uitzag. Door de geul liep water: een beekje, dat uitmondde in de zee.

„Ik zal een eindje de gang ingaan om te zien en te horen of er iemand is, ” dacht Julian. Hij verdween in de donkere opening; de anderen wachtten vol ongeduld op hem.

Een meeuw scheerde eensklaps luid krijsend vlak over hun hoofden. Ze schrokken allemaal geweldig. Wilfried viel bijna van zijn rots af; hij klampte zich op het allerlaatste moment aan George vast. Timmy gromde en keek boos omhoog naar de meeuw. Wat een idiote vogel om hen allemaal zo te laten schrikken!

Er klonk een zacht gefluit en Julian kwam weer tevoorschijn. Hij zwaaide met zijn lantaarn. „Alles veilig, ” zei hij. „Ik hoorde niets in de gang en ik ben er een eindje ingelopen. Je loopt er niet gemakkelijk. Er stroomt een beekje doorheen en aan beide kanten ervan is een smalle richel, waarop je kunt lopen. Heel handig! Nu niet meer praten... denk eraan dat zelfs fluisteren in zo’n gang duidelijk te horen is. Wees dus voorzichtig. Houd Timmy vast, George; het zou me niets verbazen als die gang hier en daar tamelijk steil is. ”

Timmy jankte even verwonderd, toen George hem meenam in de gang. Zijn gejank werd onmiddellijk door de wanden van de gang weerkaatst en ze maakten allemaal een beweging van schrik. Timmy vond het helemaal niet prettig.

George greep zijn halsband stevig vast. „Je moet vlak bij me blijven, ” fluisterde ze, „en je mag geen geluid maken. Dit is een avontuur, Timmy... een groot avontuur... en je doet net zo goed mee als wij. Kom nu! ”

Daar gingen ze; ze klauterden door de donkere gang in de rots naar boven. Wat zouden ze vinden... wat zouden ze zien? Geen wonder dat hun harten bonsden van opwinding, geen wonder dat Timmy vlak bij George bleef. Een avontuur? Dan moest hij dubbel waakzaam zijn... want bij een avontuur kon er van alles gebeuren!

Hoofdstuk 16

EEN VREEMDE ONDERGRONDSE TOCHT!

Het was heel donker in de gang. De lantaarns van de kinderen maakten overal spookachtige lichtstrepen en ze kwamen hun goed van pas om te zien waar ze zonder gevaar konden lopen. Zoals Julian de anderen al verteld had: er liep een beekje midden door de steile gang, met aan beide zijden hobbelige richels. Het beekje had, in al die jaren dat het zich een weg door de rots gebaand had, gaandeweg deze gang uitgesleten.

„Het is waarschijnlijk water, dat door de oppervlakte van de rots naar beneden druipt, ” zei Julian. „Pas op... hier is het erg glad! ”

„Oooo! ” zei Wilfried, die zijn voet op een glibberige plek gezet had met als gevolg dat hij met een been in het ijskoude water van de beek terecht kwam.

De echo nam het geluid onmiddellijk over. „Ooo... Oooo... Oooo! ” Het verschrikte ‘Oooo! ’ van de arme Wilfried weergalmde in beide richtingen door de tunnel en overal om hen heen. Het was griezelig en ze vonden het geen van allen prettig. Annie drukte zich dicht tegen Julian aan en hij sloeg beschermend zijn arm om haar heen.

„Het spijt me van mijn Ooo, ” zei Wilfried zacht. „Mijn Ooo... Ooo... Ooo! ” herhaalde de echo onmiddellijk en George moest lachen of ze wilde of niet... wat de echo ook weer herhaalde.

„Jullie moeten nu heus stil zijn, ” zei Julian ernstig, zo zacht als hij kon. „Ik heb het gevoel dat we zo dadelijk in een grote ruimte komen. Ik voel eensklaps een luchtstroom door de gang trekken. Ik voel de wind langs mijn hoofd. ” De anderen voelden het ook, terwijl ze steeds verder door de gang omhoog liepen. Ze deden hun best om niet in het beekje te stappen, dat door de uitgesleten geul ruiste. Het maakte een leuk geluid... gezellig, vond Annie. Het water glinsterde helder in het licht van hun lantaarns.

Julian vroeg zich af hoe men kans gezien had langs zo’n smal pad in het donker kisten en kratten naar buiten te brengen. „Hoewel het hier wel breed genoeg is, ” dacht hij. „En het moet erg moeilijk zijn om met die kisten door de bochten van de gang te manoeuvreren. Laten we hopen dat we bij zo’n bocht niet iemand met een stapel dozen of kisten tegenkomen! Allemensen, het begint nu werkelijk flink te tochten. Er moet hier ergens een opening zijn. ”

„Julian, we zijn niet alleen een eind omhoog geklommen maar ook een heel eind dieper de rots in, ” fluisterde Annie. „Lag het oude kasteel niet ergens in deze richting? ”

„Ja, dat is best mogelijk, ” zei Julian en hij bleef even staan om na te denken. „Daar zeg je wat! Ik vraag me af of deze gang in een van de kelders van het kasteel uitkomt. Zo’n oud kasteel moet reusachtige kelders gehad hebben. Misschien wel een paar kerkers voor gevangenen! Laat eens kijken... achter ons ligt de zee en... ja, ik geloof dat we in de richting van het kasteel lopen. Waarom heb ik daar niet eerder aan gedacht! ”

„En dus moet de waterput zich ergens in de buurt van de grondvesten van het kasteel bevinden! ” zei Dick en hij sprak veel te luid. De echo maakte hen allemaal aan het schrikken. Julian bleef staan. „Kun je niet fluisteren, Dick! ” siste hij. „We schrokken ons allemaal een aap! ”

„Aap, aap, aap! ” herhaalde de echo en weer moest George lachen.

„Het spijt me, ” fluisterde Dick terug.

„Wat je daar zei over de waterput, die zich vlak bij de fundamenten van het kasteel moet bevinden, ” zei Julian zacht, „daarin kon je weleens gelijk hebben. Daar heb ik nog niet aan gedacht. Het kasteel was niet ver van de put. Het zal waarschijnlijk heel grote kelders hebben, die tot ver onder de grond doorlopen. ”

„De wand van de put met dat kleine deurtje erin was verschrikkelijk dik, ” zei Dick. „Ik wed dat ik in een van de kelders van het kasteel keek, toen ik naar binnen gluurde. ”

Dat was allemaal heel interessant. Julian dacht erover na, toen ze verder liepen door de gang. Die liep nu vrijwel horizontaal en het was nu gemakkelijker er doorheen te lopen, want hier was de tunnel veel breder.

„Ik denk dat dit gedeelte van de gang door mensen gemaakt is, ” zei Julian, staan blijvend. Hij keek de anderen aan. Het licht van hun lantaarns verlichtte zijn gezicht. „De gang, die omhoog leidde door de rots, was door de beek gevormd en het viel niet mee om er doorheen te kruipen, maar hier is het anders. Kijk maar eens naar deze oude stenen; die moeten waarschijnlijk dienen om de tunnel te verstevigen. ”

„Ja, een geheime gang dus van het kasteel naar de zee! ” zei Dick en hij vergat bijna om zachtjes te praten. „Jongens, wat is dit spannend! ”

Ze beefden allemaal van opwinding, behalve Timmy die niet erg van donkere geheime gangen hield en niet kon begrijpen wat Julian eraan vond om hier rond te dwalen. Timmy vond het uitstapje maar griezelig en helemaal niet leuk. Hij vond de stenen richels naast de beek veel te glibberig om op te lopen en daarom was hij in de beek gaan lopen.

De luchtstroom werd sterker en was nu bepaald koud. „We moeten nu dicht bij de opening zijn, waar de tocht vandaan komt, ” zei Julian zacht. „We moeten nu heel stil zijn! ”

Ze liepen zo zacht als ze maar konden. Annie voelde zich bijna misselijk van opwinding. Waar zouden ze uitkomen? Eensklaps liet Julian een zachte uitroep horen.

„Hier! Een ijzeren hek! ”

Ze probeerden allemaal naast Julian te komen staan om beter te kunnen zien. Het hek was groot en sterk en gemaakt van dikke ijzeren staven. Ze konden er gemakkelijk tussendoor kijken en ze huiverden in de luchtstroom, die er doorheen trok.

Julian liet het licht van zijn lantaarn door de tralies schijnen. Zijn hand beefde van spanning. Het felle licht speelde door een stenen ruimte - niet groot - met in de tegenoverliggende muur een stevige, met ijzer beslagen deur. Die deur stond wijd open; daar moest de luchtstroom vandaan komen, die ze voelden.

„Dit is een kelder... of liever gezegd: een kerker, ” zei Julian. „Zou dit hek op slot zijn? ”

Hij trok eraan... en het ging heel gemakkelijk open, alsof het goed geolied was. Julian betrad de kerker en liet zijn licht door de kleine ruimte spelen.

Hij rilde. „Het is hier ijskoud, ook al is het buiten warm! ” zei hij. „Ik vraag me af hoeveel arme ongelukkige gevangenen hier opgesloten gezeten hebben in de kou. ”

„Kijk... hier zit een pen in de muur, ” zei Dick en hij wees naar een ijzeren haak die stevig in de stenen muur gemetseld was. „Ik denk, dat de onfortuinlijke gevangene hieraan vastgeklonken werd, om zijn straf nog erger te maken.

Annie rilde. „Hoe konden de mensen zo wreed zijn? ” zei ze. In haar verbeelding zag ze een ongelukkige in de kerker liggen, vastgeketend aan de ijzeren ring, met alleen maar water en een korst brood om in leven te blijven, liggend in wat stro zomaar op de koude stenen vloer!

„Misschien heeft er wel eens een kans gezien te ontsnappen door de tunnel waar wij doorheen gekomen zijn, ” zei ze hoopvol, ,, Nee... het is veel waarschijnlijker dat die gang gebruikt werd om de gevangenen kwijt te raken, ” zei Dick. „Ze konden naar de zee gesleept worden, zonder dat iemand er ooit iets van merkte. ”

„O, houd op met zulke dingen te vertellen, ” protesteerde Annie.,, Ik krijg het gevoel dat ik gekreun en gejammer hoor. Ik vind het hier helemaal niet prettig. Laten we weggaan. ”

„Ik vind het hier ook afschuwelijk, ” zei George. „Zelfs Timmy schijnt het hier griezelig te vinden: hij laat zijn staart hangen. Kom, Julian, laten we gaan. ”

Julian liep naar de met ijzer beslagen deur en verliet de cel. Hij kwam in een gang met een stenen vloer, stenen muren en een stenen plafond. Hij zag nog meer met ijzer beslagen deuren. Hij ging terug naar de anderen.

„Ja, dit zijn inderdaad de kerkers van het kasteel, ” zei hij. „Ik vermoed dat de voorraadkelders hier niet ver vandaan zullen zijn... waarin ze wijn en voedsel en andere dingen bewaarden. Kom, laten we op onderzoek uitgaan. Ik hoor niets. Ik geloof dat de zaak volkomen verlaten is. ”

Ze volgden Julian door de stenen gang en keken in het 'voorbijgaan in de kerkers, die ze passeerden. Afschuwelijk! Arme gevangenen van vroeger! Wat was het daar vuil, koud en kaal...

Aan het eind van de gang was weer een ijzeren hek, maar ook dit stond wijd open. Ze kwamen in een reusachtige kelder. Hier lagen oude kisten, half verrotte kratten, gebroken stoelen en losse papieren die ritselden toen ze er overheen liepen; rommel, zoals men die in duizenden kelders kon vinden. Het rook er muf; maar, zei Julian, de tocht moest al een groot deel van de stank hebben weggevaagd.

Ze kwamen aan een stenen trap en gingen naar boven.

Boven aan die trap was een grote deur met een enorme grendel erop. „Gelukkig zit die grendel aan onze kant, ” zei Julian. Hij schoof de grendel terug. Tot zijn verwondering ging dat heel gemakkelijk; hij had gedacht dat de grendel verroest zou zijn en heel stroef zou gaan. Hij liet het licht van zijn lantaarn erop vallen. „Die is niet zo lang geleden goed geolied, ” zei hij. „Dat betekent dus dat hier kort geleden nog andere mensen geweest zijn. We moeten dus heel voorzichtig zijn, misschien zijn ze nog hier! ”

Annies hart begon weer te bonzen. Ze hoopte maar dat er niet iemand om een hoek naar hen stond te loeren! „Wees voorzichtig, Julian! ” zei ze. „Misschien hebben ze ons gehoord! Misschien lokken ze ons in een hinderlaag en... ” „Kom, Annie... maak je niet bezorgd! ” zei Julian. „Timmy zou ons wel gewaarschuwd hebben, als hij iemand gehoord had. Hij zou gegromd hebben. ”

Op hetzelfde moment liet Timmy een gegrom horen... een dreigend gegrom, dat hen allemaal deed verstijven van schrik. Ze hielden de adem in...

Dick keek om naar Timmy, die weer gromde. De hond staarde met zijn kop scheef naar iets op de grond. Wat was het? Dick richtte het licht van zijn lantaarn omlaag. Toen begon hij zacht te lachen. „Het is goed, jongens! We behoeven helemaal niet bang te zijn. Kijk maar eens, wat Timmy aan het grommen gemaakt heeft! ”

Ze keken allemaal... en ze zagen een dikke vette pad. Het dier staarde met glinsterende ogen naar hen. Toen ze allemaal een uitroep van verbazing lieten horen, draaide de pad zich langzaam om en wipte met onhandige sprongetjes naar een vochtig plekje in een hoek van de kelder.

„Ik heb nog nooit zo’n grote pad gezien! ” zei Annie. „Misschien is hij wel honderd jaar! Timmy, wat heb je mij laten schrikken, toen je eensklaps begon te grommen! ”

De pad zat in elkaar gedoken in zijn hoekje naar hen te kijken. Hij scheen speciaal naar Timmy te kijken. „Kom hier, Timmy, ” zei Dick. „Een pad moet je nooit bijten! Ze kunnen een heel onaangenaam ruikend spul uitstoten. ”

Julian had intussen de deur boven aan de trap geopend. Hij liet een schreeuw van verbazing horen... zo luid dat de anderen onmiddellijk naar hem toe kwamen. Wat was er met Julian aan de hand?

„Kijk! ” zei Julian en hij liet het licht van zijn lantaarn in een donkere ruimte achter de deur vallen. „Nu kunnen jullie zien waar we uitgekomen zijn! Hebben jullie ooit zo’n voorraadschuur met wonderen gezien? ”

Hoofdstuk 17

IN DE SCHATKAMER

Julian liet het licht van zijn lantaarn door de hele ruimte schijnen, die geen grenzen scheen te hebben. De anderen deden hetzelfde met hun lantaarns en Timmy duwde zijn snoet tussen hun benen door om te zien waarom ze allemaal zo opgewonden waren.

Wat een schouwspel! Ze waren nu in de grote ruimte, die de jongens door de opening in de wand van de put gezien hadden. Wat een enorme ruimte... onafzienbaar, vond Annie, die diep onder de indruk was van de afmetingen van de kelder.

„Daar staan de gouden beelden! ” zei Dick en hij liep erheen. „Prachtig! Maar ze hebben wel vreemde gezichten... heel anders dan de onze. En kijk eens hoe hun scheefstaande ogen glinsteren als ik er het licht van mijn lamp op laat schijnen. Het lijkt haast alsof ze leven en ons aankijken. ”

Annie gaf eensklaps een schreeuw en holde naar iets anders. „Het gouden bed! ” riep ze. „Ik heb gezegd dat ik er zo graag in zou liggen... nu doe ik het ook! ” Ze klom op een groot, ouderwets hemelbed, dat totaal vergaan was.

Het bed liet een zielig gekraak horen en het stuk, waar Annie op lag, zakte eensklaps in elkaar. De hemel kwam naar beneden en Annie verdween in een grote stofwolk. Het bed was letterlijk in elkaar gevallen. Arme Annie!

De anderen hielpen haar overeind en Timmy keek verwonderd naar de stofwolk. Wat voerde Annie uit, waarom maakte ze zo’n stof? Hij proestte en Annie proestte ook. Ze klom snel uit de resten van het bed en klopte het stof af.

„Het bed heeft een bewerkt gouden hoofdeinde, gouden poten en een gouden voeteneind, ” zei Dick, die het bij het licht van zijn lantaarn bekeken had. „Wat een monster van een bed... daar zou je wel met z’n zessen in hebben kunnen slapen. Wat jammer, dat het hier zo lang gestaan heeft. De bedgordijnen verpulverden zomaar, toen Annie erin klom. Wat een stof! ”

Dat was hun nu wel duidelijk: in de uitgestrekte ondergrondse ruimte stonden kostbare kunstschatten. De kinderen konden het zwaard met het met juwelen bezette heft niet vinden, evenmin als het robijnen halssnoer. Julian vermoedde dat die schatten in een of andere kist zaten. Maar ze vonden wel een heleboel andere mooie dingen.

„Kijk eens in deze kist... deze prachtige gebeeldhouwde kist! ” riep Annie. „Gouden kopjes en schoteltjes en borden. Wat glanzen ze allemaal prachtig! ”

„En kijk eens wat ik hier heb! ” riep George. „Gewikkeld in stof, die uit elkaar viel toen ik eraan kwam! ”

Ze kwamen om een grote, geëmailleerde doos staan. Er lagen dierenfiguren in, vervaardigd van een prachtige, groene steensoort. Ze waren volmaak van vorm en toen Annie probeerde ze rechtop te zetten, bleven ze allemaal keurig staan... Zo moesten ze vroeger, vele jaren geleden, gestaan hebben, toen vorstenkinderen ermee speelden.

„Ze zijn uit jade vervaardigd, ” zei Julian. „Prachtig! Wie zal zeggen wat ze waard zijn! Ze horen in een of ander museum thuis, niet hier in deze kelder. ”

„Waarom hebben de verzamelaars ze niet meegenomen, zoals trouwens al die andere prachtige dingen die hier zijn? ” vroeg Annie verwonderd.

„Dat is nogal duidelijk, ” zei Julian. „Om te beginnen is dit een geheime kelder en niemand zou erin kunnen komen als hij de geheime ingang ervan niet kende. Er zal wel een glijdend paneel zijn of een verborgen deur, ergens in het kasteel hierboven. Het kasteel is heel oud; sommige delen ervan zijn ingestort. Ik denk dat het niet mee zou vallen om in de kelders te komen, zelfs al was de geheime gang bekend. ”

„Ja, maar hoe zit het dan met de weg die wij gevolgd zijn, ” zei Dick. „Ik bedoel: door de gang. ”

„Tja, ik weet ook niet precies waarom die niet vaker gebruikt is, ” zei Julian. „Maar ik kan er wel naar raden! Heb je gezien dat er een grote berg puin bij de ingang van de tunnel lag! Ik denk dat daar vroeger een deel van de gang ingestort was, zodat die volkomen versperd was. Misschien is er later een storm gekomen, waardoor de zee het puin van de instorting heeft weggespoeld. Toen was die geheime gang er weer! ”

„Ja en toen heeft iemand hem ontdekt... iemand die mis schien wel eens iets gehoord had van de verhalen, die de ronde deden over het kasteel van het Fluistereiland, " zei Annie.

„Een verzamelaar van oudheden, denk je? ” vroeg Gcorge. „En hoe zit het dan met die twee mannen, die we gezien hebben? Op de binnenplaats, bedoel ik; zouden zij ook van het bestaan van die gang op de hoogte zijn? ”

„Ja, waarschijnlijk wel, ” zei Julian. „Het is heel goed mogelijk, dat ze opdracht hebben de schatkamer te bewaken en te zorgen dat niet iemand anders er met de schatten vandoor gaat. De schatten, die hier verzameld zijn, moeten een vermogen waard zijn. Die mannen hebben niet meer tot taak de dieren van het eiland te beschermen, zoals vroeger toen het oude echtpaar nog leefde. Zij hadden echte opzichters, zoals Lucas, die aardige man. Jullie weten nog wel wat hij ons laatst allemaal over dit eiland verteld heeft. ”

„Je denkt dus dat die mannen door iemand betaald worden ... iemand die van het bestaan van deze schatkamer op de hoogte is en die de eeuwenoude schatten wil weghalen? ” zei Dick.

„Ja, ” zei Julian. „En wat nog sterker is: ik geloof niet dat de ware eigenaar van dit eiland - de achterneef van de oude dame die hier gewoond heeft - er een vermoeden van heeft wat hier is en dat iemand van plan is die dingen van zijn eiland weg te halen. Wie weet, misschien woont hij wel in Amerika of Australië en kan zijn eiland hem geen laars schelen! ”

„Wat vreemd! ” zei Annie. „Als ik een eiland bezat zoals dit, zou ik er gaan wonen en er nooit meer vandaan gaan. De dieren en de vogels zouden beschermd worden, net als vroeger en... ”

„Beste Annie... jammer dat het niet van jou is! ” zei Julian en streek over haar haar. „De vraag is nu maar: wat moeten we nu verder doen? We zullen hierover praten als we terug zijn in het huisje. Neemaar, het is al laat! Het moet buiten stikdonker zijn, tenzij de maan intussen is opgekomen en er geen wolken aan de hemel zijn! ”

„Kom, laten we dan maar gaan, ” zei Dick en liep naar de grote met ijzer beslagen deur. Maar terwijl Timmy eensklaps een angstaanjagend gegrom liet horen, bleef Dick verschrikt staan. Ze hadden de deur achter zich dicht gedaan... maar nu ging die langzaam open. Iemand kwam de grote, ondergrondse schatkamer binnen. Wie zou dat zijn?

„Vlug... verstop je! ” zei Julian en hij duwde de twee meisjes achter een grote kist. De anderen stonden niet ver van het gouden bed en ze kropen er onmiddelijk achter. Dick greep Timmy bij zijn halsband. Hij was erin geslaagd de hond te laten ophouden met grommen, maar hij was bang, dat Timmy heel gauw weer zou beginnen.

Een man kwam de kelder binnen... een van de twee grote kerels, die de kinderen op de binnenplaats van het kasteel gezien hadden. Hij had Timmy blijkbaar niet horen grommen, want hij kwam vrolijk fluitend naar binnen slenteren. Hij had een lantaarn bij zich, liet het licht ervan door de ruimte spelen en riep luid: „Emilio! Emilio! ”

Er kwam geen antwoord. De man riep nog eens en toen klonk een antwoord van achter de deur; de kinderen hoorden haastige voetstappen. De tweede grote kerel kwam naar binnen. Hij keek om zich heen. Hij liep naar een kist, waarop een petroleumlamp stond, stak de lamp aan en deed zijn zaklantaarn uit.

„Je ligt altijd te slapen, Emilio! ” mopperde de eerste man. „Altijd ben je te laat! Je weet dat de boot vanavond komt om de volgende lading goederen mee te nemen. Heb je de lijst? We moeten ze snel inpakken en naar het strand brengen. Ik weet dat dat kleine beeld erbij is! ”

Hij liep naar het beeld van een jongen, wiens smaragden ogen glinsterden. „Wel, m’n jongen, ” zei de man, „nu ga je de wijde wereld in. Hoe vind je dat, nadat je zo lang in het donker gestaan hebt? Kijk me niet zo boos aan of ik zal je een draai om je oren geven! ”

Blijkbaar bleef de jongen boos naar hem kijken, want de man gaf hem een klap tegen zijn hoofd. De andere man kwam erbij en sleepte een grote kist van de muur naar het gouden beeld. Toen begon hij het met zorg in te pakken. Hij rolde er van hoofd tot voeten lange stroken van een of ander materiaal omheen, terwijl de gouden jongen geduldig wachtte.

„Hoe laat komt Lanyon? ” vroeg Emilio. „Heb ik tijd om er nog een in te pakken? ”

„Ja. Neem die maar, ” zei de eerste man en wees naar een ander beeld. Emilio liep er fluitend naar toe en daarbij passeerde hij de kist, waarachter de meisjes verborgen zaten. Ze waren bang dat ze gezien zouden worden en doken zover als ze konden in elkaar. Maar Emilio had scherpe ogen en hij meende iets te zien bewegen toen hij langs de kist liep. Hij bleef staan. Wat zag hij daar buiten de kist uitsteken... een voet? Een voet!

Emilio knipte zijn lantaarn weer aan en liep om de kist heen. Hij gaf een luide schreeuw. „Carlo! Kom eens hier! Ik heb iemand gevonden! ”

Carlo, de andere man, hield op met inpakken en snelde naar Emilio, die de twee meisjes intussen ruw overeind getrokken had.

„Wat doen jullie hier? Hoe zijn jullie hier binnengekomen? ” schreeuwde Emilio.

Julian kwam onmiddellijk uit zijn schuilplaats tevoorschijn, gevolgd door Wilfried en Dick. George deed haar uiterste best om Timmy in bedwang te houden, die een oorverdovend geblaf' liet horen. Hij wilde zich losrukken maar George was bang dat hij Emilio zou aanvliegen. De twee mannen keken verbaasd naar de vijf kinderen en hun hond!

„Houd die hond vast of ik schiet hem neer! ” zei Carlo, een geweer grijpend. „Wie zijn jullie? Wat doen jullie hier? ”

„We zijn met een boot gekomen... maar de boot werd door de golven weggeslagen, ” zei Julian. „We hebben op het eiland gekampeerd. We... we zijn bij vergissing hier terecht gekomen. ”

„Bij vergissing! Laat ik jullie dan vertellen dat je de grootste vergissing van je leven gemaakt hebt! ” zei Carlo. „Jullie zullen hier een hele poos moeten blijven... in ieder geval tot wij met ons werk klaar zijn. ”

„Wat is jullie werk? ” vroeg Julian botweg.

„Dat zou je wel graag willen weten, hè? ” zei Carlo. „Een deel van onze taak is het eiland te bewaken en vreemdelingen hier vandaan te houden. Maar we hebben vannacht en morgenochtend nog iets anders te doen en ik ben bang dat jullie het hier niet zo prettig zullen hebben! Jullie zullen in deze koude kelder moeten blijven tot we terugkomen... en wat er dan met jullie zal gebeuren, weet ik niet want ik zal mijn baas moeten vertellen dat jullie ons bespioneerd hebben. Het zou me niets verbazen als hij jullie aan de politie uitleverde ... of je hier minstens een maand lang op water en brood liet zitten! ”

Timmy gromde dreigender dan ooit en hij rukte en trok zo hard als hij kon; hij wilde die nare man naar de keel vliegen! Maar George hield hem stevig vast, ook al zou ze haar hond graag op de man losgelaten hebben!

„We moeten nu gaan, Carlo, anders missen we de boot, ” zei Emilio nors. „We zullen met de kinderen wel afrekenen als we terugkomen. ” Hij zette de kist, waarin hij het beeld verpakt had, op zijn schouder en liep naar de deur. Carlo volgde hem; hij liep achteruit naar de deur want hij wilde er zeker van zijn dat George niet Timmy op hem losliet. Hij gooide de grote deur met een luide slag achter zich dicht en deed de grendel erop.

„Wacht nog even met iets te zeggen; misschien staan ze aan de deur te luisteren, ” zei Julian. Ze bleven allemaal doodstil staan. Annie voelde haar knieën beven. O lieve help... wat een pech dat de mannen hen gevonden hadden!

„Zo is het goed! ” zei Julian eindelijk. „Jullie staan allemaal zo gespannen! ”

„Ja, wat een wonder! ” zei Dick. „Ik voel er bitter weinig voor hier opgesloten te blijven tot die mannen eindelijk eens zin hebben om terug te komen en nog meer te stelen! Stel je voor dat ze helemaal niet meer terugkomen! Dan moeten we hier eeuwig blijven zitten. ”

„Nee Dick! ” zei Annie en tot grote verwondering van de anderen begon ze te lachen. „We kunnen heel gemakkelijk ontsnappen! ”

„Wat... hoewel die deur gegrendeld is? ” zei Dick. „Geen schijn van kans! ”

„En toch kunnen we gemakkelijk ontsnappen! ” hield Annie vol. Eensklaps klaarde ook het gezicht van George op en ze knikte. „O ja... natuurlijk! Kijk niet zo ernstig, Dick. Kijk liever eens naar boven! ”

Dick keek omhoog naar de plek die Annie hem aanwees. „Waar moet ik naar kijken? ” vroeg hij. „Naar die oude muur? ”

„Nee, alleen maar naar die plaats... daar boven die oude kast, ” zei Annie.

Dick keek... en toen kwam er eensklaps een brede lach op zijn gezicht. „O, wat ben ik een ezel! Dat is de ijzeren deur in de wand van de oude put... het deurtje waar ik zelf doorheen gekeken heb. Het lijkt hier vandaan een doodgewoon luchtgat en ik geloof niet dat iemand erop gelet zou hebben, tenzij hij zoals wij weet wat het is. Ik begrijp wat je bedoelt, Annie! ”

„Eén-nul voor Annie! ” zei George die nu ook begrepen had wat Annie van plan was. „Natuurlijk... we behoeven alleen maar naar dat gat in de muur te klimmen, het deurtje open te maken en naar buiten te klimmen. Dan zijn we veilig! ”

„Ja, maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan, ” zei Julian ernstig. „We moeten het touw te pakken zien te krijgen en langs het touw naar boven klimmen. Dat is niet zo gemakkelijk! ”

„Stel je voor dat het touw helemaal opgewonden is en dat de emmer aan de haak hangt? ” zei Annie. „We zouden er nooit bij kunnen. ”

„We zullen er wel iets op vinden! ” zei Julian. „Het is in ieder geval onze enige kans om te ontsnappen. Kom, we zullen die grote hoge klerenkast of wat het mag zijn, helemaal tegen de muur schuiven, vlak onder het gat; en dan zetten we er een tafel bovenop. Ik zie al een stevige staan. Vooruit, jongens! Even doorzetten en we zijn eruit! Wat zullen die Emilio en Carlo op hun neus kijken als ze terugkomen en de vogels zijn gevlogen! ”

Hoofdstuk 18

HET WORDT HOE LANGER HOE SPANNENDER!

Het was een zwaar karwei om de hoge kast tegen de muur te schuiven. Ze moesten er allemaal aan te pas komen en uit alle macht duwen.

„Ik verbeeld me dat we verschrikkelijk veel herrie maken met het verschuiven van die kast over de stenen vloer! ” zei Dick. „Ik hoop dat we niet gehoord worden. ” Hij hijgde van inspanning.

Timmy wilde dolgraag helpen. Telkens sprong hij met zijn poten tegen de zijkant van de kast op, tot Dick hem dit belette. „Je loopt ons in de weg, ouwe jongen, ” zei hij. „Kom, ga bij de deur zitten en waarschuw ons, als je die mannen hoort terugkomen. ”

Timmy ging gehoorzaam bij de deur zitten; hij hield zijn kop scheef en luisterde terwijl de anderen de zware kast op zijn plaats schoven. Eindelijk stond hij goed. Toen moest de stevige houten tafel er bovenop gezet worden. Julian klom boven op de kast om de tafel van Dick over te nemen maar hij kon hem net niet houden, zo zwaar was hij. Wilfried klom boven op de kast en samen hesen ze de tafel omhoog en zetten hem stevig op de kast. Julian ging er op staan. Hij kwam tot de ontdekking dat hij heel gemakkelijk bij de kleine ijzeren deur kon, die uitkwam in de oude put.

„Mooi, ” zei hij en hij gaf een flinke duw tegen het deurtje. Het bewoog weliswaar, maar ging niet open. Hij duwde nog eens, nu harder. „Wat is er? ” vroeg Dick en hij kwam naast Julian op tafel staan. „Hij moet open gaan, want er zit geen grendel meer op; die is in de put gevallen. Misschien zit hij nog een beetje vastgeroest. Laten we samen eens duwen. ” De meisjes keken gespannen toe; ze leefden in angst en vrees dat de twee mannen zouden terugkomen. Samen duwden de jongens tegen de deur; hij kreunde en kraakte en eensklaps draaide hij open! Tot grote vreugde van de jongens hing het touw vlakbij.

„Het is voor elkaar! ” riep Dick zacht naar de meisjes. „We zullen naar beneden komen en jullie helpen met op de tafel te klimmen. Daarna zullen we proberen langs het touw naar boven te klimmen. ”

Even later stonden ook de meisjes boven op de kast. De tafel was niet zo groot dat ze er allemaal tegelijk op konden staan en de jongens overlegden wat ze nu verder moesten doen.

„Jij gaat het eerst naar boven, Julian, ” zei Dick. „Klim langs het touw naar boven, hijs je uit de put en kijk dan goed rond of je iemand ziet. Als alles veilig is kan Wilfried naar boven klimmen. Zou het gaan, Wilfried? ”

„Natuurlijk, ” zei de jongen. „Ik zal Julian helpen, als de meisjes omhoog getakeld moeten worden. ”

„Ja, dat is goed, ” zei Dick. „Ik zal hier bij de meisjes blijven en hen helpen het touw te pakken. Annie gaat eerst. Jullie kunnen samen aan het wiel draaien als ze omhoog gehesen moet worden. Vervolgens komt George aan de beurt. Ik kom het laatst en ik zal het deurtje achter me dichttrekken. ”

„Als de mannen terugkomen, zullen ze niet begrijpen hoe we kans gezien hebben uit de schatkamer te ontsnappen! ” zei Annie lachend. „Wat zullen ze op hun neus kijken! ”

„Als jullie allemaal veilig en wel boven zijn, zal ik langs het touw naar boven klimmen, ” zei Dick. „Ben je klaar, Julian? Ik zal je bijlichten met mijn lantaarn. ”

Julian knikte. Hij wrong zich door de oude ijzeren deur, greep het touw en bleef een ogenblik hangen. Toen begon hij naar boven te klimmen. Buiten adem bereikte hij de rand van de put. Hij was blij dat hij weer in de frisse buitenlucht was. De maan scheen zo helder, dat het wel dag leek!

„Ik ben boven, Dick, ” riep hij in de put, „en alles is veilig. De maan schijnt en alles is stil. ”

„Nu jij, Wilfried, ” zei Dick. „Zie je kans het touw te pakken te krijgen, denk je. Val alsjeblieft niet in de put. Ik zal je bijlichten met mijn lantaarn. ”

„Maak je over mij geen zorgen! Het is precies als touwklimmen in de gymnastiekzaal op school, ” zei Wilfried minachtend. Hij zwaaide zijn benen door de opening, nam een duik naar het touw en bleef hangen. Toen klom hij als een aap langs het touw naar boven.

Weer klonk de stem van Julian; het geluid weerkaatste hol in de diepe put. „Wilfried is veilig en wel boven. Laat Annie nu maar komen. We zullen het touw voor haar omhoogdraaien, zodat ze niet behoeft te klimmen. Ze moet zich alleen maar goed vasthouden. ”

Annie stak haar benen door de opening en ging op de rand zitten. „Kun je het touw een beetje heen en weer zwaaien, Julian? ” riep ze. „Het is tamelijk ver voor mij om te springen. ”

„Lieve hemel! Wees alsjeblieft voorzichtig! ” riep Julian verschrikt. „Zeg tegen Dick dat hij je helpen moet. ”

Maar de opening was zo klein, dat Dick er zelfs niet doorheen kon kijken, zolang Annie op de rand zat. „Niet springen voordat je het touw stevig te pakken hebt, Annie, ” zei hij bezorgd tegen zijn zuster. „Zwaait Julian het touw heep en weer? Kun je het duidelijk zien? Het is zo donker in de put en ik geloof dat de batterij van mijn lantaarn uitgeput raakt. ” „Ja, ik zie het, ” zei Annie. „Ik voelde het tegen mijn been, maar ik greep mis. Daar komt het weer... nu heb ik het te pakken. Ik zal het stevig vasthouden en me van de rand laten zakken. Daar ga ik! ”

Ze deed zich dapperder voor dan ze zich voelde. Ze liet zich van de rand zakken en zwaaide aan het dikke touw heen en weer met ver beneden haar het donkere water van de put. „Haal maar op, Julian! ” riep ze. De twee jongens spanden al hun krachten in. Dick zag Annie omhoog gaan en uit zijn gezichtsveld verdwijnen en hij slaakte een zucht van verlichting. Nu was George aan de beurt.

Dick klom van de tafel en de kast af en ging op zoek naar George en Timmy. Maar tot zijn grote verbazing kon hij hen niet vinden. „Timmy! ” riep hij zacht.

Hij hoorde ergens een onderdrukt gejank. „George... waar zit je? ” riep Dick. „Schiet op en kom tevoorschijn. Die mannen kunnen ieder ogenblik terugkomen. George! ”

Uit een grote kist, vlak bij de deur, kwam een krullekopje kijken. „Jullie weten dat Timmy niet aan een touw kan hangen, ” zei George heftig. „Hij zou in de put vallen en verdrinken. Ik vind het gemeen van jullie te vergeten dat hij niet kan klimmen. Ik blijf bij hem. Ga jij maar naar boven. ” „Beslist niet! ” zei Dick dadelijk. „Ik blijf bij jou. Het heeft zeker geen zin je voor te stellen, dat ik bij Timmy blijf en dat jij naar boven gaat? ”

„Nee, helemaal niet. Hij is mijn hond en dus laat ik hem niet in de steek, ” zei George. „Hij zou mij ook nooit in de steek laten, dat weet ik heel zeker. ”

Dick kende George maar al te goed; niets, helemaal niets zou haar van gedachten kunnen doen veranderen.

„Goed, George, misschien zou ik er ook zo over denken als Timmy van mij was, ” zei Dick. „Maar ik blijf bij jou. ” „Nee, ” zei George. „We kunnen ons best redden, Timmy en ik! ”

Dick ging vlug naar de kast en de tafel, die ze gebruikt hadden om door het deurtje in de wand van de put te klimmen. Hij klom erop, stak zijn hoofd door het gat en riep omhoog:

„Julian? Ben je daar? Luister... George wil Timmy niet in de steek laten omdat hij niet kan touwklimmen. Ik blijf bij haar! ”

Nauwelijks had hij dit gezegd of hij hoorde iemand de deur van de schatkamer openmaken! Timmy begon zo vervaarlijk te grommen, dat Dick zijn hart in zijn keel voelde bonzen. Stel je voor dat Timmy die mannen aanvloog! Een van hen had een geweer...

George had het geluid van de sleutel, die omgedraaid werd in het slot, ook gehoord en snel als de weerlicht dook ze met Timmy weg achter een paar kisten. „Vlieg ze aan, Timmy... Pak ze, zo vlug je maar kan! ” zei ze. „Zorg dat je ze te pakken hebt voordat ze jou iets kunnen doen! ”

„Waf! ” blafte Timmy, die ieder woord begrepen had. Hij stond met gespitste oren naast George en trok dreigend zijn tanden bloot. De deur ging open en een man kwam met een lantaarn in de hand naar binnen. „Ik kom jullie een lantaarn brengen, ” begon hij... en toen vloog Timmy op hem af.

Boem! De man liet de lantaarn vallen en het licht ging uit. Schreeuwend van angst rolde de man over de grond. Timmy sprong de man boven op zijn borst en zijn bek was zo dicht bij het gezicht van de kerel, dat deze de hete adem van de hond kon voelen. De man sloeg met zijn hoofd tegen de rand van een kist. Hij bewoog zich niet meer.

„Ik geloof dat hij bewusteloos is, ” zei Dick bij zichzelf. Voorzichtig liet hij het licht van zijn lantaarn rondschijnen. Ja, daar lag de man op de grond; zijn ogen waren gesloten en hij bewoog zich niet.

George stond bij de open deur met Timmy naast haar.

„Dick! Ik ga met Timmy door de geheime gang naar het strand. Ik zal volkomen veilig zijn met hem bij me. ”

„Ik moet het aan Julian vertellen, ” zei Dick. „Hij staat nog steeds aan de rand van de put op jou en Timmy te wachten. Ga zo snel als je kunt... maar wees voorzichtig. Timmy zal wel op je passen. ”

George verdween. Haar schoenen maakten geen geluid. Haar gezicht stond ernstig, maar bang was ze niet. „Net een jongen, ” dacht Dick voor de honderdste keer. „Ze doet niet voor een jongen onder. Nu moet ik terug naar de opening in de put en Julian vertellen dat George en Timmy de weg door de geheime tunnel genomen hebben. Die kerel is gelukkig nog steeds bewusteloos! ”

Even later stond hij weer boven op de tafel. Hij stak zijn hoofd door het gat. Hoog boven hem zag hij het licht van Julians lantaarn. Het ging aan en uit, alsof Julian ermee seinde.

„Julian! ” riep Dick naar boven.

„O, ben je daar nog steeds, ” riep Julian en zijn stem klonk erg opgelucht. „Is er iets gebeurd? ”

„Ja, ” zei Dick. „Dat zal ik je straks wel vertellen. Zwaai het touw een beetje heen en weer, Julian. ”

Het touw zwaaide naar Dick toe, hij greep het, maar juist toen hij zich van het muurtje wilde laten zakken hoorde hij een geluid. Hij keek achterom. Het was donker in de schatkamer, want Dick had zijn lantaarn uitgedaan.

Iemand kwam haastig naar binnen. „Wat is er gebeurd? Waarom heb je niet...? ” De man zweeg, toen hij bij het licht van de lantaarn die hij in de hand had de roerloze gestalte op de grond zag. Hij schreeuwde iets en knielde naast de bewusteloze man neer. Dick lachte in zichzelf; als hij die man eens fijn de stuipen op het lijf joeg? Hij greep de zware tafel, die boven op de kast stond, gaf hem een duw zodat hij omlaag tuimelde en zwaaide zich omhoog aan het touw. Hij kon de tafel nog net met veel lawaai op de grond terecht zien komen, vlak achter de man met de lantaarn. Hij hoorde de man schreeuwen van angst. Toen begonnen Julian en Wilfried hem omhoog te takelen. „Die twee kerels zullen wel raar staan kijken, ” dacht Dick bij zichzelf. „George en Timmy verdwenen... en de rest van ons al even geheimzinnig weggegoocheld. Trekken, Julian, trekken! Ik heb jullie een leuk verhaal te vertellen. ”

Even later zat hij op de rand van de put en vertelde aan de anderen wat er gebeurd was. Ze lachten allemaal.

„O, die George! Dat was niet mis, zeg, zoals Timmy zich weerde! ”

„George zal de weg door de tunnel gemakkelijk kunnen vinden... en als ze het niet meer weet, zal Timmy haar wel helpen, ” zei Julian. „Wij zullen nu ook naar beneden gaan. We behoeven ons over haar geen zorgen te maken, want het is volle maan; het is bijna zo licht als overdag! ”

Ze liepen in de richting van het bos en telkens als ze er weer aan dachten, hoe die kerels op hun neus zouden kijken, moesten ze weer lachen.

Hoofdstuk 19

ANNIE IS EEN TIJGER!

Intussen haastte George zich door de geheime gang naar de rotsen. Timmy holde eerst een poosje voor haar uit en ging later achter haar lopen. Hij hield voortdurend zijn oren gespitst, voor het geval er gevaar dreigde. Maar hij hoorde niets. Mooi zo! George en hij vonden het allebei prettig om het ruisen van het ondergrondse beekje te horen, dat in de richting van de zee stroomde. „Het is een vriendelijk en prettig geluid, Timmy, ” zei George. „Ik houd ervan. ”

Een of twee keer gleden ze van de smalle gladde weg af en kwamen in het water terecht. George was bang dat ze zou vallen en dat haar lantaarn zou breken.

„Het zou niet zo erg leuk zijn, als ik door de rest van de tunnel in het donker zou moeten lopen, ” zei ze tegen Timmy en hij blafte kort, als om te kennen te geven dat hij het volkomen met haar eens was.

„Wat is dat heldere licht daar? ” vroeg George eensklaps en bleef staan. „Kijk, Timmy... wat een helder licht. Zou er iemand met een lantaarn aankomen? ”

Timmy blafte luid en holde vooruit. Hij kende die grote lantaarn maar al te goed! Het was het grote licht dat van tijd tot tijd door iemand aan de hemel gehangen werd en dat door George ‘maan’ genoemd werd. Wist ze dat nu ineens niet meer?

Maar George kwam er natuurlijk heel gauw achter en ze juichte van vreugde. „O, dat is de maan natuurlijk! Die goeie ouwe maan! Ik had er helemaal niet maar aan gedacht dat het vanavond volle maan is. Ik vraag me af waar de anderen zijn, Timmy. Jij zal ze voor me moeten opsporen. ”

Maar Timmy wist waar ze waren. Hij had het al geroken. Ze waren niet ver meer weg. Hij blafte vrolijk. Nu zouden ze gauw allemaal weer bij elkaar zijn.

George en hij bereikten het eind van de tunnel en betraden het rotsachtige strand. Het was intussen vloed geworden en de golven glinsterden in het licht van de maan.

George zag in de verte iets bewegen. Ze greep Timmy bij zijn halsband. „Voorzichtig, Tim, ” zei ze. „Komt er iemand naar ons toe? Blijf bij me! ”

Maar deze keer gehoorzaamde Timmy haar niet. Hij ging er vandoor, dwars door plassen en over stenen, terwijl hij luid blafte van blijdschap. „Timmy! ” schreeuwde George, die de anderen nog niet herkend had. „Timmy! Kom terug! ” Maar eindelijk zag zij ook, wie daar bij het licht van de maan naar haar toe kwam. Ze wuifde en gaf een schreeuw van vreugde.

„Hier ben ik, jongens. Ik ben er veilig uitgekomen! ” Geweldig, dat ze weer allemaal bij elkaar waren! Ze gingen op een grote platte rots zitten en babbelden honderduit, want natuurlijk moesten ze elkaar haarfijn vertellen wat er allemaal gebeurd was! Maar eensklaps kwam er een grote golf en spoelde bijna over hen heen.

„Oei! ” zei Julian. „Het is opkomend getij! Kom, laten we teruggaan naar het Fluisterbos! ”

Annie liet een luide geeuw horen. „Ik heb er geen flauw idee van hoe laat het is, ” zei ze, „en het is zo licht, dat je bijna niet meer zou weten of het nu dag of nacht is, maar ik weet wel dat ik ineens verschrikkelijk veel slaap heb. ”

Julian keek op zijn horloge. „Het is erg laat, ” zei hij. „We hadden allang in bed moeten liggen. Wat zullen we doen: hier op het eiland blijven slapen of Wilfrieds boot nemen en terugroeien naar het vasteland? Dat laatste heeft het voordeel dat we weer eens heerlijk een nacht in dat gezellige knusse huisje kunnen slapen. ”

„O, laten we alsjeblieft niet op het eiland blijven, ” zei Annie. „Ik zou geen oog dichtdoen. Ik zou voortdurend bang zijn, dat die mannen ons zouden vinden. ”

„Doe niet zo gek, Annie, ” zei George en ze deed haar best om niet ook te gaan gapen. „Ze hebben er geen flauw idee van waar ze ons zouden moeten zoeken. Als je het mij vraagt: ik heb er helemaal geen zin in om dat hele eind naar de wal te roeien en tegen die steile heuvel op te klimmen naar het huisje! ”

„Nu... goed dan! ” zei Annie. „Maar zou het niet beter zijn als we om beurten de wacht hielden? ”

„Waarom maak je je toch zo druk, Annie? ” zei George. „Timmy zou dadelijk alarm slaan als er iemand aankwam. ” „Misschien heb je wel gelijk, ” zei Annie. „Goed, laten we dan maar blijven. ”

Ze waren allemaal erg moe. De jongens zochten droge takken en gras en spreidden die uit op een plekje, dat door struiken beschermd was tegen de wind. Het was niet ver van de inham, waar de boot van Wilfried lag. De kinderen maakten het zich zo gemakkelijk mogelijk.

„O, ik lig lekker! ” zei George gapend. „O! Ik geloof dat ik nog nooit in mijn leven zo’n slaap gehad heb! ” Drie tellen later sliep ze als een roos. Wilfried viel ook onmiddellijk in slaap en het duurde niet lang of ook Dick en Julian lagen zacht te snurken.

Maar Annie kon de slaap niet vatten. Ze was zenuwachtig. „Ik zou er wat voor geven om te weten, of die mannen nog steeds onder de grond zitten! ” dacht ze. „Ik kan me niet voorstellen dat ze het zomaar nemen dat we ontsnapt zijn; ze begrijpen natuurlijk wel dat we zo spoedig mogelijk naar het vasteland zullen gaan en aan iedereen vertellen wat we ontdekt hebben! Nee, ik heb er zo’n idee van dat ze zullen proberen ons tegen te houden. Ze kunnen toch zeker wel nagaan, dat wc een boot hebben! ”

Ze lag zich zorgen te maken en intussen hield ze haar oren open voor ieder vreemd geluid. Timmy hoorde haar draaien en kroop zacht naar haar toe. Hij zorgde dat hij George niet wakker maakte. Hij ging naast Annie liggen en gaf haar een lik, alsof hij zeggen wilde: „Ga jij nu maar rustig slapen, ik zal wel opletten! ”

Maar toch kon Annie niet slapen. Ze bleef luisteren of ze niets ongewoons hoorde... en eensklaps hoorde ze iets. Timmy ook. Hij ging rechtop zitten en gromde zacht.

Annie spande haar oren in. Ja, ze hoorde stemmen... zachte stemmen. Dat moesten de mannen zijn, die Wilfrieds boot aan het zoeken waren. Als ze die te pakken hadden, zouden de kinderen niet meer van het Fluistereiland weg kunnen.

Timmy liep een eindje, bleef staan en keek om naar Annie alsof hij wilde vragen: Ga je niet met me mee?

Annie stond zacht op en ging met Timmy mee. Hij liep voorop, zij volgde. Ze moest gaan kijken wat er aan de hand was; als er onraad was kon ze vlug teruggaan en de anderen roepen. Timmy leidde haar naar de inham, waar de boot van Wilfried verborgen lag. Ze waren allebei zo stil als ze maar konden. Timmy gromde heel zacht, diep in zijn keel, toen hij de mannen weer hoorde... nu veel dichterbij.

De mannen waren heel stil met hun eigen boot om het eiland heen gevaren; ze wilden de boot van Wilfried laten wegdrijven. Annie zag dat ze Wilfrieds boot over het strand naar het water sleepten. Als de boot weggedreven was, zouden Annie en de anderen op het eiland gevangen zitten! Ze begon te schreeuwen zo hard als ze kon.

„Laat dat! Het is onze boot! ” Timmy begon luid te blaffen; hij danste om de mannen heen en liet zijn tanden zien. Door zijn geblaf werden de anderen ook wakker. Ze sprongen overeind.

„Dat is Timmy! ” riep Julian. „Ik hoor Timmy blaffen! Kom, jongens... maar wees voorzichtig! ”

Ze renden zo hard ze konden naar de inham. Timmy ging nog steeds te keer als een bezetene... en iemand anders stond te gillen. Het leek Annie wel. „Annie? Nee, nee, dat kan toch onze stille kleine Annie niet zijn? ” dacht Julian.

Maar toch was het zo. Toen ze met hun vieren het strand op kwamen stuiven, hoorden ze Annie staan schreeuwen tegen Timmy dat hij de mannen moest bijten. Ze stond te dansen en te springen van woede.

„Hoe durven jullie hier te komen en onze boot te stelen! Ik zal Timmy zeggen dat hij jullie moet bijten. Dat zal hij doen ook! Pak ze, Timmy, pak ze! Hoe durven jullie die boot te nemen! Toe, Timmy... pak ze dan! ”

Maar dat behoefde ze niet meer te zeggen, want Timmy was de mannen al te lijf gegaan. Ze gingen er nu in hun eigen boot zo snel ze konden vandoor. Annie pakte een steen op en gooide die naar hen toe. De steen raakte de boot en de mannen schrokken, alsof er op hen geschoten was.

Maar Annie schrok ook, toen ze zich omdraaide en Julian, George en Dick zag. Wilfried kwam er even later ook bij. „Ik ben blij dat jullie gekomen zijn, ” zei zei. „Ik geloof dat Timmy en ik de kerels op de vlucht gejaagd hebben. Wat een gemeneriken! ”

„Op de vlucht gejaagd! Je hebt hun de schrik van hun leven bezorgd! ” zei Julian en gaf zijn zuster een zoen. „Ik ben er van onder de indruk! Lieve help, de muis is nu toch wel in een vervaarlijke tijger veranderd. Als ik goed kijk, zie ik de hete adem uit je neus komen! ”

„Een tijger? Leek ik dan heus op een tijger? ” zie Annie. „Dat vind ik fijn! Ik vond het helemaal niet leuk, dat jullie me allemaal een muis vonden. Pas maar op in het vervolg... ik zou wel weer eens een tijger kunnen worden! ”

De mannen waren uit het gezicht verdwenen; Timmy stond nog steeds aan de rand van het water te blaffen. Wie durfde het opnemen tegen een hond en een tijger? Waf!

„Julian, zouden we nu niet naar het vasteland kunnen roeien? ” vroeg Annie. „Ik heb honger en er is hier niets meer te eten. Eerlijk gezegd: zo erg prettig lag ik op dat bed van takken en bladeren niet. Ik wil veel liever in een echt bed slapen. Ik heb veel zin om Wilfrieds boot te nemen en op m’n eentje naar de wal te roeien, als jullie niet meegaan. ”

Julian moest om Annie lachen of hij wilde of niet. Hij legde zijn arm om haar schouder.

„Ik geloof dat het gevaarlijk is om nee te zeggen tegen een tijger, ” zei hij. „Je krijgt je zin, Annie. Ik heb ook verschrikkelijke honger... en het zal met de anderen wel net zo gesteld zijn. ”

Vijf minuten later zaten ze in de boot; Julian aan de ene riem, Dick aan de andere.

„Ik denk dat die mannen zich helemaal niet zo gerust zullen voelen, als ze in de gaten krijgen dat we naar de wal gaan, ” zei Julian. „Ze zullen wel begrijpen dat we morgen onmiddellijk naar de politie gaan. Ik moet zeggen: het is me het avontuur wel geweest! Ik zal blij zijn, als we nu een beetje rust krijgen! ”

Dat zal niet lang meer duren, Julian! Het huisje staat op jullie te wachten, compleet met het uitzicht over de baai en het Fluistereiland. Morgen staat jullie nog een opwindende dag te wachten, want de politie zal jullie in hun motorboot meenemen naar het eiland. Jullie moeten wijzen waar de oude waterput is, de schatkamer en de geheime gang. Jullie zullen erbij zijn als de mannen gearresteerd worden. Wat zullen ze verbaasd zijn, als ze merken dat de Beroemde Vijf hun te slim af geweest zijn! Ja, het was het avontuur wel! En wat is het prettig, als alle spanning en opwinding achter de rug zijn, om heerlijk te luieren op de heuvel, dicht bij het huisje.

„Nu wil ik een paar dagen rust houden en luieren! ” zei Annie toen de politie definitief afscheid genomen had van de Vijf. „Kom, we gaan allemaal heerlijk buiten zitten, limonade drinken en lekkere koekjes eten... en Wilfried zal op zijn toverfluit spelen en al zijn vriendjes tevoorschijn roepen. ”

„Heeft hij zijn fluit dan teruggevonden? ” vroeg Dick verrast.

„Ja. Hij had dorst en hij nam de emmer om water te putten. En raad eens? De fluit lag op de bodem van de emmer! ” vertelde Annie. „Volgens hem moet hij in de emmer gerold zijn, toen hij water uit de put gehaald had. Niemand had er iets van gemerkt. ”

„O, prachtig, ” zei George dankbaar. „Wilfried, zou je nog eens op je kleine fluit willen spelen? Ik ben zo blij dat hij terug is. ”

Wilfried wilde niets liever. „Goed, ” zei hij. „We zullen eens zien of m’n vrienden me nog kennen. ”

Hij ging een eindje van de anderen af in het gras zitten en begon op de fluit te blazen... en daar klonk weer dat vreemde, zangerige wijsje! Onmiddellijk hieven de vogels in de bomen hun kopjes op. In de struiken kwamen hagedissen overeind, hielden hun kopjes schuin en luisterden. Konijntjes staakten hun spel. Een grote haas kwam tegen de heuvel op springen, zijn grote oren gespitst, alsof hij geen noot van de muziek wilde missen. Een Vlaamse gaai streek neer aan de voeten van de jongen.

Wilfried bleef stil zitten. Hij speelde door, terwijl de dieren luisterden. Timmy luisterde ook; hij ging naar de jongen toe, ging heel dicht bij hem ligggen en gaf hem een lik op zijn oor. Toen ging hij terug naar George.

Zo zat het groepje kinderen daar stil in de zonneschijn te genieten van de beesten, die Wilfried telkens weer om zich heen wist te verzamelen.

Julian lag op zijn rug naar de aprilhemel te turen, blij dat hun avontuur zo goed afgelopen was. Dick zat naar het Fluistereiland te staren, dat groen afstak tegen het heldere blauw van de baai. Annie sliep bijna; kalme kleine Annie, die als het moest in een tijger kon veranderen!

En George zat natuurlijk bij haar Timmy, met haar arm om zijn hals. Ze was heel tevreden. Tot ziens, Vijf. Het was heerlijk om weer eens een avontuur van jullie te mogen meemaken!

En nu willen jullie natuurlijk graag weten of het Fluistereiland werkelijk bestaat, of het werkelijk zoals in het verhaal in een grote blauwe baai ligt; of het huisje op de heuvel er nog is en het golfterrein en Lucas, die de kinderen over het eiland vertelde. Ja hoor, het eiland bestaat, het ligt in een grote blauwe baai en het staat vol fluisterende bomen. Het huisje op de heuvel is er ook nog, met het prachtige uitzicht en de oude waterput... en Lucas kun je op het golfterrein vinden, zo bruin als een koffieboon. Hij kan nog steeds verhalen vertellen over dieren en over vogels, waarvan hij zoveel houdt.

DE VIJF en de schat op het fluistereiland

Enid Blyton

vijfde druk

H. J. W BECHT - AMSTERDAM

Oorspronkelijk verschenen bij Hodder & Stoughton Ltd., Londen onder de titel

FIVE HAVE A MYSTERY TO SOLVE Voor Nederland bewerkt door D. L. Uyt den Bogaard

Omslagontwerp en illustraties Jean Sidobre

© Enid Blyton © voor Nederland:

H. J. W. Becht’s Uitgeversmaatschappij B. V., Amsterdam

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever. No part of this book may be reproduced in any form by print, microfilm or any other means without written permission from the publisher.

ISBN 90 230 0231 8

Table of Contents

Hoofdstuk 1

PAASVACANTIE

Hoofdstuk 2

THEEVISITE

Hoofdstuk 3

HET HUISJE OP DE HEUVEL - EN WILFRIED

Hoofdstuk 4

DE VIJF BETREKKEN HET HUISJE

Hoofdstuk 5

WILFRIED IS VERVELEND... EN ANNIE KOMT MET EEN VERRASSING

Hoofdstuk 6

HET VERHAAL VAN LUCAS

Hoofdstuk 7

MEER OVER HET FLUISTEREILAND

Hoofdstuk 8

WILFRIED

Hoofdstuk 9

NAAR HET FLUISTEREILAND

Hoofdstuk 10

DE VIJF IN DE KLEM

Hoofdstuk 11

EEN VREEMDE ONTDEKKING

Hoofdstuk 12

EEN GROTE VERRASSING... EN EEN SCHOK VOOR GEORGE

Hoofdstuk 13

EEN MAALTIJD... SLAPEN... EN EEN VERDWIJNING!

Hoofdstuk 14

WILFRIED BELEEFT IN ZIJN EENTJE EEN AVONTUUR

Hoofdstuk 15

JULIAN KOMT MET EEN OPWINDEND PLAN!

Hoofdstuk 16

EEN VREEMDE ONDERGRONDSE TOCHT!

Hoofdstuk 17

IN DE SCHATKAMER

Hoofdstuk 18

HET WORDT HOE LANGER HOE SPANNENDER!

Hoofdstuk 19

ANNIE IS EEN TIJGER!