De Vijf en de schat van de strandjutter

De Vijf brengen hun vakantie samen met Prutser en zijn aapje Deugniet door in de vuurtoren bij de Duivelsrotsen. Zoals gewoonlijk beleven de Vijf weer geen gewone vakantie, maar gebeurt er van alles: een tocht door de ondergrondse schacht, de vondst van een schat van gouden munten waarbij zij ook nog in de vuurtoren opgesloten raken.

Hoofdstuk 1

DRIE GASTEN

„Fanny! ” schreeuwde mijnheer Kirrin en holde met een brief in de hand de trap op. „Fanny! Waar ben je? ”

„Hier. Ik ben Joanna aan het helpen met de kamers doen, ” zei mevrouw Kirrin en verscheen in de deur van een slaapkamer. „Schreeuw niet zo, ik ben niet doof. Wat is er gebeurd? ”

„Ik heb een brief van professor Hayling, een oude kennis van me, ” zei mijnheer Kirrin. „Je weet toch wel, wie ik bedoel? ”

„Bedoel je die man, die hier een paar jaar geleden gelogeerd heeft en die nooit op tijd aan tafel kwam? ” vroeg mevrouw Kirrin en borstelde een vuile veeg van de jas van haar man.

„Fanny, sta niet zo aan me te borstelen, ” zei mijnheer Kirrin boos. „Je doet net alsof ik van onder tot boven onder het stof zit. Wat ik zeggen wilde: die professor Hayling komt een week logeren - en hij komt vandaag. ”

Mevrouw Kirrin keek haar man verschrikt aan. „Maar dat gaat werkelijk niet! ” riep ze uit. „George komt vandaag thuis — en ze brengt haar twee neven en haar nicht mee. Dat weet je toch, Quentin! ”

„O — daar had ik niet aan gedacht, ” zei mijnheer Kirrin. „Dan moet je maar opbellen en tegen George zeggen dat ze moet blijven waar ze is - we kunnen de kinderen niet gebruiken als professor Hayling er is. Dan moet het hier heel rustig zijn — hij komt met me praten over een nieuwe uitvinding. Kijk me niet zo aan, Fanny — die uitvinding kan heel belangrijk zijn! ”

„Ja, maar het is voor de Vijf minstens even belangrijk, dat hun plannen niet in de war gestuurd worden, ” zei mevrouw Kirrin. „Vergeet niet dat George bij Julian, Dick en Annie is gaan logeren omdat jij belangrijk werk te doen had en niet gestoord wilde worden - je wist dat ze vandaag hierheen zouden komen. Quentin, je moet die professor maar opbellen en hem zeggen dat hij niet kan komen! "

„Goed, Fanny, dat zal ik doen, ” zei mijnheer Quentin. „Maar dat zal hij helemaal niet prettig vinden — helemaal niet prettig! " Hij ging terug naar zijn studeerkamer om te telefoneren en mevrouw Kirrin ging verder met de kamers in orde te maken voor haar logés.

„Annie kan zoals altijd bij George op de kamer slapen, ” zei ze tegen Joanna. „De twee jongens krijgen de logeerkamer. ”

„Het zal leuk zijn om hen alle Vijf weer hier te hebben, ” zei Joanna, onderwijl de overloop stofzuigend. „Ik heb hen gemist. Ik heb gisteren al twee trommels vol koekjes gebakken. ”

„Je verwent die kinderen, Joanna, ” zei mevrouw Kirrin. „Geen wonder, dat ze zo dol op je zijn. O, lieve help - mijnheer Kirrin staat me weer te roepen. Ja, ik kom al, Quentin, ik kom al! ”

Zo vlug als ze kon liep ze de trap af naar de studeerkamer van haar man. Mijnheer Kirrin stond met de hoorn van de telefoon in de hand. „Wat moet ik nu doen? ” riep hij luid. „Professor Hayling is al op weg hierheen. Ik kan hem niet meer tegenhouden. Hij brengt zijn zoon mee, ze komen dus met z’n tweeën! ”

„Zijn zoon! Wel heb ik van m’n leven! ” riep mevrouw Kirrin uit. „Ik heb geen plaats voor hen, Quentin - ik moet ook rekening houden met de Vijf. Dat weet je toch! ”

„Bel George dan op en zeg dat zij nog een week moet wachten met te komen, ” zei mijnheer Kirrin. „Zij kan toch nog wel een poosje bij Julian, Dick en Annie blijven. Ik begrijp trouwens niet, waarom ze allemaal juist nu hierheen moeten komen. ”

„Maar Quentin, je weet heel goed dat de oom en tante van George vandaag op reis gaan; ze sluiten hun huis, ” zei mevrouw Kirrin. „O, wat is dit vervelend! Er zit niets anders op dan George op te bellen en te zeggen dat zij niet naar huis kan komen met Julian, Dick en Annie! ”

Weer werd er gebeld; mevrouw Kirrin hoopte van harte dat ze er nog in zou slagen, George te bereiken. Het duurde een hele poos, voor de telefoon in het andere huis werd opgenomen; eindelijk kwam er antwoord. „Ja — met wie? "

„U spreekt met mevrouw Kirrin - mag ik George even aan de telefoon? ”

„O, dat spijt me maar de Vijf zijn al weg - op de fiets, ” zei de stem. „Er is niemand meer in huis behalve ik. Ik ben een buurvrouw en ik ben even gekomen om het huis te sluiten. Het spijt me, maar u kunt George niet meer aan de telefoon krijgen. "

„O - dank u wel. Het is niet erg, ” zei mevrouw Kirrin en legde de hoorn op het toestel. Ze zuchtte diep. Wat nu? Professor Hayling was met zijn zoon op weg naar Huize Kirrin - de Vijf ook - en geen van allen konden ze nog tegengehouden worden! Een mooie bende zou dat worden!

„Quentin, ” zei ze, de studeerkamer binnentredend, waar haar man bezig was enorme stapels papieren te sorteren. „Quentin — George en de anderen zijn al op weg hierheen. Waar moet ik ze allemaal laten slapen? Ik weet het eenvoudig niet! Het ziet er naar uit, dat iemand in Timmy’s hok zal moeten slapen en ik heb zin om jouw bed maar in de schuur te zetten! ”

„Ik heb het druk, ” zei mijnheer Kirrin en hij luisterde slechts met een half oor naar wat zijn vrouw zei. „Ik moet deze papieren nog sorteren voor professor Hayling komt, Tussen twee haakjes, Fanny: wil je niet vergeten tegen de kinderen te zeggen dat ze stil moeten zijn, zolang professor Hayling hier is — hij is nogal opvliegend en..

„Quentin, ik heb erg veel zin om ook opvliegend te worden, ” zei mevrouw Kirrin. „En als... ” Ze zweeg eensklaps en keek verschrikt naar het raam van de studeerkamer. „Kijk eens! Wat is dat daar? ” riep ze uit en wees naar het raam.

Haar man draaide zich om en keek. „Dat lijkt wel een aap! ” zei hij verbaasd. „Waar komt die in vredesnaam vandaan? ” Beneden aan de trap klonk een stem — de stem van Joanna. „Mevrouw! Er staat een auto voor de deur - ik geloof dat uw bezoek er is: een meneer en een jongen! ”

Mevrouw Kirrin keek nog steeds vol verbazing naar de aap die aan het venster krabbelde en brabbelde in zijn apetaaltje. Als een klein kind drukte het diertje zijn neus tegen het glas.

„Vertel me alsjeblieft niet dat die vriend van je een aap heeft — en die ook heeft meegebracht! ” kreunde de arme mevrouw Kirrin. Ze schrok, toen er luid op de voordeur gebonsd werd en ging gauw opendoen.

Ja — daar stond professor Hayling; de man die nooit op tijd aan tafel kwam, als hij bij de Kirrins logeerde. Hij was in gezelschap van een jongen van een jaar of negen, wiens gezicht een beetje leek op dat van de aap, die nu op zijn schouder zat.

De professor liep naar binnen en riep ondertussen naar zijn chauffeur: „Breng de koffers maar naar binnen. Dag, mevrouw Kirrin - erg prettig u weer eens te zien. Waar is uw man? Ik heb nieuws voor hem, waarvan hij zal opkijken! O, Quentin, ben je daar! Heb je je papieren allemaal voor me klaarliggen? ” „Mijn beste vriend! ” zei mijnheer Kirrin en schudde de ander hartelijk de hand. „Prettig, dat je er bent. ”

„Dit is mijn zoon, Prutser, ” zei professor Hayling en gaf de jongen zo’n stevige klap op de schouder, dat hij bijna voorover viel. „Ik vergeet altijd weer hoe hij eigenlijk heet - we noemen hem Prutser, omdat hij altijd met auto’s prutst — hij is gek op auto’s! Geef eens een hand, Prutser! Waar is Deugniet? ”

De arme mevrouw Kirrin had geen kans gezien, er een woord tussen te krijgen. De professor praatte aan een stuk door. De aap was intussen van de schouder van de jongen gesprongen en liet zich aan een poot heen en weer slingeren aan de kapstok.

Het lijkt wel een circus, dacht mevrouw Kirrin. De kamers waren nog niet klaar — en het werd hoog tijd dat ze voor de lunch ging zorgen. O hemel — en straks kwamen de Vijf ook nog. Wat deed die aap nu weer? Gekke gezichten trekken voor de spiegel in de gang!

Eindelijk zag ze kans, haar bezoeker naar de zitkamer te loodsen en hem over te halen om te gaan zitten. Mijnheer Kirrin popelde van verlangen om geweldig ingewikkelde problemen met de professor te gaan bespreken; hij haalde een grote stapel papieren uit zijn studeerkamer en begon ze op tafel uit te spreiden.

„Nee, Quentin, niet hier - in je studeerkamer alsjeblieft, " zei mevrouw Kirrin op vastberaden toon. „Joanna, breng jij de koffers even naar boven. Maak voor de jongen maar een bed op de divan! Ik heb nergens anders plaats voor hem. ”

„En de aap? ” vroeg Joanna met een argwanende blik in de richting van het dier. „Moet hij ook een bed hebben? ”

„Hij slaapt bij mij, ” zei Prutser met een verbazend luide stem en spurtte de trap op terwijl hij een gebrom liet horen als van een vliegtuigmotor. Mevrouw Kirrin keek hem verwonderd na.

„Wat is er met hem - heeft hij pijn of zoiets? ” vroeg ze.

„Nee — hij is alleen maar een auto, ” zei zijn vader. „Ik vertelde toch al dat hij gek op auto’s is. Hij kan er niets aan doen; af en toe moet hij een auto zijn. ”

„Ik ben een sportwagen - een Jaguar! ” gilde Prutser boven aan de trap. „Hoor eens hoe mijn motor raast! Kom hier, Deugniet, dan mag je meerijden! ”

Het aapje klom vliegensvlug tegen de trap op en sprong op de schouder van de jongen. Het diertje kwetterde aan een stuk door. De Jaguar maakte blijkbaar een ritje door alle slaapkamers en telkens als hij een hoek om ging liet hij een luid getoeter horen.

„Doet die jongen van je altijd zo? ” vroeg mijnheer Kirrin verbaasd. „Hoe houd je dat uit — kun je daar bij werken? ”

„O, ik heb in m’n tuin een werkkamer met muren waar geen geluid dóórheen komt, ” zei de professor. „Ik hoop dat jouw werkkamer ook geluiddicht is? ”

„Nee, dat is hij niet, ” zei de arme mijnheer Kirrin. Boven klonk nog steeds het geraas van de sportwagen. „Wat een jongen! Hoe kan iemand het twee minuten bij hem uithouden? En die komt bij ons logeren! ”

Hij liet de professor naar binnen gaan en deed de deur van de studeerkamer achter zich dicht — maar het getoeter van Prutser klonk door het hele huis.

Mevrouw Kirrin keek naar de berg bagage, die de professor meegebracht had. Waarom was die man niet naar een hotel gegaan? Hoe zou het worden als de Vijf er waren, de professor, de jongen die zich verbeeldde dat hij een auto was en de aap! En — misschien nog wel het grootste probeem: waar moesten ze allemaal slapen?

Hoofdstuk 2

HET BEGINT GEZELLIG TE WORDEN!

George, haar twee neven en haar nicht waren op weg naar Kirrin. Ze peddelden lustig voort terwijl Timmy, de hond van George, met zijn tong uit de bek naast hen voortdraafde.

„Leuk om straks in Huize Kirrin te zijn! ” zei Annie. „Weet je wat ik zo heerlijk vind: ’s morgens uit het raam van de slaapkamer te kijken en dan de Kirrinbaai zien, zo blauw als de lucht. Jongens, we gaan toch zeker een keertje picknicken op Kirrin Eiland? ”

„Natuurlijk, ” zei George. „En jij zal blij zijn als je je eigen hok weer hebt, nietwaar Timmy? ” Timmy blafte en likte even langs Georges enkel.

„Het is altijd zo lekker rustig in Huize Kirrin, ” zei Dick. „En jouw moeder is altijd zo aardig voor ons, George. Maar we moeten zorgen dat we oom Quentin niet voor de voeten lopen! ”

„Ik geloof niet dat vader met iets belangrijks bezig is, ” zei George. „Trouwens, hij zal maar één week last van jullie hebben. Jammer, dat die professor over een week komt logeren, anders hadden jullie nog langer kunnen blijven. ”

„O, een week is heerlijk, ” zei Julian. „Jongens, ik zie de Kirrinbaai al — kijk, even blauw als altijd! ”

Ze begroetten allemaal met gejuich de kleine blauwe Kirrinbaai en wezen elkaar het Kirrin Eiland, dat zich lag te koesteren in de zonneschijn. „Jij boft toch maar, George, dat je een eiland helemaal voor jezelf hebt, ” zei Annie. „Want het is toch echt helemaal alleen van jou. *’

„Ja, ik bof, ” zei George. „Dat was de mooiste dag van m’n leven, toen moeder me dat eiland gaf. Jullie weten dat het al heel lang eigendom is van onze familie - en nu is het van mij! We zullen er morgen naartoe gaan. ”

Het eind van de fietstocht kwam in zicht. „Ik zie de schoorstenen van Huize Kirrin al, ” riep Julian. Hij was op de trappers van zijn fiets gaan staan. „Er komt rook uit - het fornuis in de keuken zal wel branden. Wedden dat Joanna bezig is iets lekkers klaar te maken! ”

Dick snoof de lucht op. „Ja, ik ruik het, ” zei hij lachend. „Ik geloof dat het gebraden worstjes zijn. ”

„Idioot, ” zeiden de andere drie tegelijk en lachten. Ze reden naar het tuinhek en sprongen van hun fietsen. Terwijl ze die in de schuur zetten, gaf George alvast een schreeuw.

„Moeder! We zijn er! Waar ben je? ”

Nauwelijks had ze dat geroepen of Annie greep haar bij de arm.

„George - wat is dat? Daar! Wat is dat daar achter het raam. ”

Ze keken allemaal - en George riep verbaasd: „Dat is een aap! Een aap! Nee, Timmy. Nee — kom terug! Timmy! "

Maar Timmy had het rare gezichtje ook door het raam naar buiten zien kijken en was onmiddellijk weggerend om op onderzoek uit te gaan. Was dat een hondje? Of een soort kat? Wat het ook was — hij zou er wel eens even achteraan gaan! Luid blaffend rende hij naar binnen, waar hij bijna een kleine jongen ondersteboven liep. Het aapje nam onmiddellijk de vlucht op een kast, die in een hoek van de kamer stond.

„Laat mijn aap met rust, lelijkerd! ” riep een woedende stem; door de openstaande deur kon George zien dat een kleine jongen Timmy een klap gaf. Onmiddellijk rende George naar binnen en gaf de kleine jongen een klap, die niet minder stevig was dan hij aan Timmy gegeven had! Vervolgens keek ze de jongen met een boos gezicht aan.

„Wat doe jij hier? Hoe durf je mijn hond te slaan? Je mag blij zijn dat hij je niet gebeten heeft. En wat doet dat beest daar? ”

Het aapje wist zich geen raad van angst. Bevend zat het op een hoekje van de kast en maakte meelijwekkende, kwetterende geluidjes. Julian kwam juist binnen toen Joanna, het keukenmeisje, van boven kwam.

„Wat gebeurt hier allemaal? ” zei ze. „George, pas op of je vader komt uit zijn studeerkamer tevoorschijn! Houd op met dat geblaf, Timmy - dat aapje doet niets. Prutser, sta daar niet te huilen; neem je aapje mee, voor Timmy hem bijt. ”

„Ik huil niet, ” zei Prutser boos en wreef met zijn hand in zijn ogen. „Kom hier, Deugniet! Ik zal wel zorgen dat die hond je niets doet! Ik zal... ik zal... ”

„Neem jij je aapje maar mee, jongen, ” zei Julian vriendelijk. Hij vond het erg dapper van het jongetje, dat hij dacht het tegen Timmy op te kunnen nemen. „Ga nu maar. ”

Prutser klakte met zijn tong en het aapje sprong onmiddellijk op zijn schouder en drukte zich tegen hem aan. Het sloeg zijn armpjes om de hals van de jongen en maakte zachte snikkende geluidjes.

„O - het arme diertje - het huilt! ” zei Annie. „Ik wist niet dat apen huilen konden. Timmy, je mag hem niet meer bang maken, hoor! Het is gemeen van je om zo’n grote mond op te zetten tegen kleine diertjes! ”

„Timmy zet nooit een grote mond op tegen kleine diertjes! " zei George en fronste haar wenkbrauwen. „Trouwens, wat had je dan verwacht wat hij zou doen? Hij komt thuis en vindt een vreemde jongen èn een aap in zijn huis! Mag hij dan alsjeblieft blaffèn? Wie ben je eigenlijk, jongen? ”

„Dat zeg ik niet, ” zei Prutser en liep de kamer uit met de aap op zijn schouder.

„Joanna - wie is die jongen? ” vroeg Dick. „Wat doet hij hier”?

„Ik was al bang dat jullie het niet leuk zouden vinden, ” zei Joanna. „Het komt door die professor, de vriend van je vader, George — hij zou eigenlijk volgende week pas komen. Vanmorgen was er een brief waarin stond dat hij deze week kwam — en dat hij zijn zoon meebracht. Hij had echter niet gezegd, dat er ook nog een aap meekwam. ”

„En die logeren hier? ” vroeg George ongelovig. „Maar Joanna, dat kan toch niet — moeder wist toch dat wij vandaag zouden komen. Wat gemeen van haar om... ”

„Stil eens even, George, " zei Julian. „Laat Joanna verder vertellen. ”

„Voor we iets hadden kunnen doen om hen tegen te houden, stonden ze al voor de deur, ” ging Joanna verder. „Nu zit je vader met professor Hayling in zijn studeerkamer - professor Hayling is de vader van de jongen — en niemand mag hem storen. Je moeder en ik weten ons geen raad - want waar moet iedereen slapen? De jongen en zijn vader - en die aap ook, denk ik — krijgen de logeerkamer. "

„Maar daar zouden Julian en Dick slapen! " riep George verontwaardigd uit. „Ik ga tegen moeder zeggen dat die jongen niet kan blijven. Ik zal..

„George, doe niet zo dwaas, ” zei Julian. „We zullen wel een oplossing zien te vinden. We kunnen niet teruggaan, want bij ons is er niemand thuis. "

„Jullie zouden op zolder kunnen slapen, ” begon Joanna aarzelend. „Het is daar erg stoffig en het tocht er verschrikkelijk. Ik zou daar een paar matrassen voor jullie neer kunnen leggen. ”

„Goed, ” zei Julian. „Wij zullen wel op zolder gaan slapen. Dank je wel, Joanna. Waar is tante Fanny? Hoe vindt zij dit allemaal? ”

„Ze - heeft het erg druk, " zei Joanna. „Maar jullie weten hoe je tante is - altijd even vriendelijk; ze denkt nooit aan zichzelf. Maar die professor Hayling! Hij kwam binnenstappen alsof het huis van hem was; met een berg bagage en die vreemde jongen - en die aap! Hoewel ik moet zeggen: die aap is een lief dier! Hij kwam bij me kijken toen ik aan het afwassen was — en je kunt het geloven of niet maar hij probeerde voor me af te drogen! ”

De deur van de keuken ging open en Georges moeder kwam binnen. „Dag kinderen, ” zei ze met een glimlach. „Ik dacht al, dat ik Timmy hoorde blaffen. Dag Timmy - o, als je die aap ziet! ”

„Hij heeft hem al gezien, " zei George met een nors gezicht. „Moeder, hoe kon u al die mensen binnenlaten terwijl u wist dat wij vandaag zouden komen! ”

„Nu moet je ophouden, George, ” zei Julian, die zag dat zijn tante er moe uitzag. „Tante Fanny, u zult echt geen last van ons hebben! We zullen zoveel als we kunnen er op uit trekken, boodschappen doen, naar Kirrin Eiland gaan en... ” „Dat is erg aardig van je, Julian, ” zei zijn tante met een dankbare glimlach. „Het zal echt niet gemakkelijk zijn — vooral niet omdat die professor Hayling altijd vergeet om op tijd aan tafel te komen. En hoe je oom is — o, dat behoef ik je niet te vertellen! Hij is in staat om een jaar lang zijn ontbijt, koffietafel en avondeten te vergeten en zich dan af te vragen, waarom hij toch zo’n honger heeft! ”

Daar moesten ze allemaal om lachen. Julian legde zijn arm om zijn tantes schouders en gaf haar een kus. „Wij slapen wel op zolder, ” zei hij, „dat vinden we helemaal niet erg. De meisjes zullen in het huishouden helpen en Dick en ik zullen allerlei karweitjes doen. U hebt er geen idee van, hoe goed mij een schort staat en ik kan geweldig goed met een bezem omgaan! ”

Zelfs George glimlachte bij de gedachte, dat Julian een schort zou voordoen. Toen stoof Timmy eensklaps naar de half geopende deur en begon te blaffen. Hij rook het aapje weer. Toen hij het diertje hoorde kwetteren, duwde hij met zijn snuit de deur verder open. Wat? Zat dat vreemde beest tegen hem te schelden?

Hij zag het beestje op de leuning zitten, onder aan de trap. Het aapje zag Timmy, danste op' en neer en maakte een geluid alsof het hem uitlachte. Timmy stoof naar de trap en sprong luid blaffend omhoog.

De deur van de studeerkamer vloog open en niet een woedende geleerde stoof naar buiten — maar twee!

„Wat is dat voor een herrie? Kan het hier dan geen moment rustig zijn? ”

„O, lieve help! ” zuchtte mevrouw Kirrin, die voorzag dat dit toneel zich twintig keer per dag zou herhalen, nu Timmy en de anderen er waren. Zie ging naar de gang en probeerde de twee nijdige mannen te kalmeren.

„Kom, kom, Timmy moet nog even aan die aap wennen. Ga naar binnen en doe de deur dicht. Ik zal zorgen dat jullie niet meer gestoord worden. ”

„Waf! " blafte Timmy - en hij kon heel hard blaffen als hij dat wilde. Professor Hayling wist niet hoe gauw hij moest maken dat hij weer in de studeerkamer kwam.

„Als Timmy zich niet weet te gedragen, zal ik hem weg laten halen, ” schreeuwde mijnheer Kirrin en trok de deur van de studeerkamer met een slag achter zich dicht.

„Neemaar! ” zei George en haar gezicht was rood van woede. „Wat bedoelt vader daarmee, moeder? Als Timmy gaat, ga ik ook! O, kijk die aap nu toch eens - hij zit boven op de grote klok. Hij zou weggehaald moeten worden, dat kleine ondeugende ding - niet die goeie ouwe Timmy! "

Hoofdstuk 3

DEUGNIET, PRUTSER EN TIMMY

Julian en Dick begonnen met een paar oude matrassen naar de zolder te brengen; vervolgens klommen ze naar boven met een armvol dekens en kussens. Joanna had niet overdreven: het tochtte er verschrikkelijk. Maar wat moesten ze anders doen? Het was nog te koud om buiten in een tent te slapen.

George had nog steeds een slecht humeur. „Als je niet oppast, George, gaat die frons vandaag of morgen niet meer van je voorhoofd af, ” zei Dick. „Toe, kijk alsjeblieft niet zo zwart. Het is voor je moeder allemaal veel vervelender dan voor ons. Zij zal het deze week extra druk hebben. ”

Daar had Dick gelijk in. Eten klaarmaken voor negen mensen, vijf hongerige kinderen inbegrepen, was geen eenvoudige opgave. Joanna stond uren in de keuken, de meisjes hielpen met het huiswerk en iedere morgen fietsten de jongens naar Kirrin om boodschappen te doen.

„Waarom kan die Prutser niet eens een handje helpen? ” mopperde George de tweede dag dat ze thuis waren. „Wat voert hij nu eigenlijk uit? Moet je hem door de tuin zien rennen; en waarom maakt hij zo’n herrie? Prutser, wees stil! Je stoort met die herrie jouw vader en de mijne. ”

„Wees zelf stil! ” schreeuwde Prutser terug. „Zie je niet dat ik een Bentley ben — moet je mijn motor eens horen! Let op, geen schokje als ik stop — zo goed zijn de remmen. En luister eens naar die toeter — geweldig! ”

Hij liet een tamelijk goed geslaagde nabootsing horen van een autoclaxon. Onmiddellijk ging een raam van de studeerkamer open en twee boze mannenstemmen schreeuwden: „Prutser! Wat heeft die herrie te betekenen? Is je niet duidelijk gezegd, dat je stil moet zijn? ”

Prutser begon uit te leggen dat hij een Bentley was, maar aangezien geen van beide mannen daarmee genoegen nam, beloofde hij dat hij een dinkytoy zou zijn. „Want, ” zei Prutser en hij maakte een beweging alsof hij startte, „die maken helemaal geen geluid en.. Maar het raam ging dicht en de dinkytoy reed naar de keuken. De auto had honger; of Joanna misschien een broodje had?

„Ik heb geen eten voor auto’s, ” zei Joanna. „Ga maar naar een benzinepomp. ”

Het autootje reed de keuken uit op zijn twee benen, op zoek naar passagiers. Deugniet, het aapje, was altijd bereid om mee te rijden; snel en handig klauterde het tegen Prutser op en nestelde zich op zijn schouders.

„Jij bent mijn passagier, ” zei Prutser. Deugniet hield zich aan zijn haren vast, terwijl Prutser met hem door de tuin rende, telkens toeterend als hij de hoek van een tuinpad om ging. Gelukkig was hij nu zo verstandig, zachtjes te toeteren.

„Hij is een grappig joch, ” zei Joanna tegen mevrouw Kirrin, die de keuken binnen kwam. „Hij met zijn auto’s — ik mag hem wel! Ik heb nooit een kind gezien dat zo gek op auto’s was. Vandaag of morgen verandert hij nog echt in een auto! ”

Maar de volgende dag regende het; Prutser kon niet naar buiten. Hij maakte iedereen wanhopig met zijn getoeter in huis. In volle vaart ’reed’ hij door alle kamers.

„Nu moet je eens goed naar me luisteren, ” zei Joanna, toen hij voor de twintigste keer een ronde door de keuken kwam maken. „Het kan me niets schelen of je een Morris Minor bent, een Austin, een Consul of een Rolls — je blijft uit mijn keuken! Stel je voor dat een mooie auto als een Rolls zich niet te goed acht om broodjes bij me weg te kapen - je moest je schamen! ”

„Als ik geen benzine krijg, moet ik toch iets anders hebben om op te rijden, waar of niet? ” vroeg Prutser. „Kijk liever naar Deugniet - die haalt appels uit de provisiekast, maar daar zeg je niets van! ”

„O lieve help, is dat dier weer in de provisiekast geweest? ” riep Joanna uit en ze ging er op een draf naartoe. „Wie heeft de deur open laten staan, dat zou ik wel eens willen weten! ” „Dat heeft Timmy gedaan! ” zei Prutser.

„Jokkebrok! ” zei Joanna, terwijl ze Deugniet uit de provisiekast joeg. „Dat zou Timmy nooit doen - die is zo eerlijk als goud. Heel anders dan die deugniet van een aap! ”

„Heb je een hekel aan hem? ” vroeg Prutser verongelijkt. „Hij vindt jou juist zo aardig. ”

Joanna keek even naar het aapje. Het zat weggedoken in een hoekje met zijn armpje voor zijn gezicht; met een bruin oogje keek het naar Joanna.

„Zal ik je eens zeggen wat je bent: een aansteller, ” zei Joanna. „Je doet alsof je het ongelukkigste aapje ter wereld bent maar intussen zit je alweer te verzinnen wat je nu weer voor kattekwaad zult uithalen. Kom, dan krijg je een koekje van me, gekkerd - en zorg dat je vandaag niet in de buurt van Timmy komt. Hij is erg boos op je. ”

„Wat heeft Deugniet dan met Timmy gedaan? ” vroeg Prutser verwonderd.

,, Hij heeft van Timmy’s bord een kluif gestolen, ” zei Joanna. „Timmy gromde als een donderbui. Ik was werkelijk bang dat hij de staart van de aap eraf zou bijten. Ik heb Deugniet nog nooit zo snel zien weglopen! ”

Deugniet kroop voorzichtig naar Joanna; hij keek strak naar het koekje, dat ze in haar hand hield. Hij had al een paar keer een tik van haar gekregen als hij iets wegnam en hij had een heilig ontzag voor haar snelle rechterhand.

„Kom schiet op - neem dat koekje, ” zei joanna. „En kijk alsjeblieft niet zo zielig; ik zou er bijna over gaan denken om je nog een koekje te geven! Nee maar — waar is hij gebleven? ”

Het aapje had gauw het koekje uit haar hand gegrist en was er onmiddellijk vandoor gegaan. Hij vluchtte naar de deur van de keuken, maar die was dicht. Prutser ging hem voor het diertje opendoen. Juist op dat moment kwam Timmy binnen. Hij had de soep geroken, die op het fornuis stond en was in de gang voor de keukendeur gaan liggen.

Deugniet sprong op de rug van een stoel en maakte zachte geluidjes - alsof hij Timmy om vergeving wilde vragen. Timmy, die dierentaal uitstekend verstond, bleef staan en spitste zijn oren. Deugniet had nog steeds het koekje in zijn hand. Hij sprong op de zitting van de stoel - en tot Joanna’s grote verbazing hield hij Timmy het koekje voor. Hij maakte daarbij kwetterende geluidjes en Timmy luisterde geduldig naar hem. Toen nam de grote hond heel voorzichtig het koekje in zijn bek, wierp het omhoog en at het op!

„Neemaar, heb je ooit zoiets gezien! ” zei Joanna hoofdschuddend. „Je zou denken dat Deugniet aan Timmy vergeving vroeg, omdat hij een bot van hem gestolen had — en hem een koekje gaf om het goed te maken! Wat zal George zeggen als ze dit hoort. ”

Timmy likte de kruimels van het koekje uit zijn baard, stak zijn kop naar voren en gaf het aapje eensklaps een lik op de punt van zijn neusje.

„Timmy zegt dank je wel! ” riep Prutser opgetogen uit. „Nu zijn ze vrienden - let maar eens op! ”

Joanna was verbaasd maar ook blij. Neemaar - wie had ooit gedacht dat dat aapje zo slim zou zijn, dat hij Timmy een koekje gaf! Ze wisten allemaal dat dit voor het diertje een heleboel moest betekenen, want het was zelf dol op koekjes. Nee, dat kleine aapje was zo slecht nog niet. Joanna ging naar boven om George te vertellen wat er gebeurd was.

Maar George geloofde haar niet. „Timmy zou van dat malle aapje nooit een koekje aannemen, ” zei ze. „Nooit! Dat heb je maar verzonnen, Joanna, omdat je een zwak hebt gekregen voor Deugniet. Als hij er weer met je vleesvork vandoor gaat, zal je wel anders praten! ”

Maar George liet zich toch overhalen om met Joanna mee naar beneden te gaan; ze was in haar hart toch wel een beetje nieuwsgierig of de dieren werkelijk vriendschap gesloten hadden — en beneden wachtte haar een heel merkwaardig gezicht!

Deugniet zat op Timmy’s rug en Timmy liep voorzichtig met hem de keuken rond! Het aapje kwetterde van vreugde en Prutser stond erbij te lachen.

„Vlugger, Timmy, vlugger! Je bent een pracht paard! Je zou met gemak de Derby kunnen winnen. Vooruit, nu in galop! ”

„Ik wil niet hebben, dat Timmy die aap van jou laat paardjerijden, ” zei George. „Houd ermee op, Timmy — je stelt je aan! ”

De aap boog zich naar voren en sloeg zijn armpjes om Timmy’s hals. Zo liet hij zich van de rug van de hond glijden en hij keek George aan alsof hij zeggen wilde: „Stil maar, ik wil niet dat jouw hond zich belachelijk gedraagt. "

Timmy voelde dat George boos op hem was en hij ging liggen. Deugniet kwam onmiddellijk naar hem toe en nestelde zich tussen de voorpoten van de grote hond. Timmy boog zijn grote kop omlaag en likte het aapje voorzichtig.

Joanna kreeg er tranen van in haar ogen. Die Timmy! Een lievere hond dan hij was er in de hele wereld niet! „Kijk nu toch eens, ” zei ze tegen George. „Wat is die hond van jou toch een goeie lobbes! Je mag hem nu geen standje geven; hij heeft vriendschap gesloten met het dier, dat een bot van hem gestolen had. "

„Ik ben helemaal niet van plan hem een standje te geven, ” zei George trots en verwonderd. „Hij is een wonder - de beste hond van heel het land. Is het niet zo, lieve Timmy? ”

Ze ging naar Timmy en streelde hem over zijn kop. Hij jankte even, likte haar hand en keek haar aan, alsof hij zeggen wilde: „Nu is toch alles goed — we zijn allemaal goede vrienden! ”

Prutser, die in een hoekje van de keuken had staan kijken, zei niets. Hij was een beetje bang voor George, omdat ze zo opvliegend was. Maar toen hij zag dat ze Timmy streelde, begon hij van blijdschap te toeteren als een vrachtwagen. Iederèen schrok zich een hoedje.

„Laat dat, Prutser! ”

„Wees toch eens even stil, lastpost! ”

„Waf! ” Dat laatste kwam van Timmy.

„Als je zo’n herrie maakt, krijgen we dadelijk mijnheer Kirrin hier, ” zei Joanna. „Neem toch eens iets, wat niet zo’n herrie maakt - een fiets bijvoorbeeld. ”

Dat vond Prutser een geweldig idee. Hij rende de keuken rond en de hal door terwijl hij het geluid probeerde na te bootsen van fietsbanden op de weg. Toen vond hij het nodig ook het geluid van een fietsbel te imiteren - en dat ging niet zo zachtjes! Het klonk net als een echte bel en mijnheer Kirrin kwam kijken of er iemand aan de buitendeur stond!

Maar de gevolgen bleven niet uit; de deur van de studeerkamer ging open en mijnheer Hayling en Georges vader kwamen de hal in stormen. Prutser werd in zijn kraag gegrepen en door zijn vader zo hard heen en weer geschud, dat twee potloden uit zijn zak vlogen en over de grond rolden. Prutser begon te schreeuwen — en hij kon een keel opzetten. George kwam uit de keuken om te zien wat er aan de hand was en Dick, Julian en Annie renden naar beneden. Joanna schrok zo van het gegil, dat ze de hal in rende en bijna mijnheer Kirrin ondersteboven liep.

Toen deed George iets vreemds. Ze begon te lachen — en als George lachte, schalde het door het huis. Je moest meelachen, of je wilde of niet. Maar mijnheer Hayling en mijnheer Kirrin vonden het helemaal niet zo grappig - ze vonden het alleen maar erg onbeleefd. Ze dachten, dat George hen uitlachte -en dat kwam volgens hen niet te pas!

„Dit is de druppel, die de emmer doet overlopen! ” schreeuwde mijnheer Kirrin rood van kwaadheid. „Eerst loopt die jongen te bellen alsof er brand is en nu moedigt George hem nog aan ook met haar gelach! Ik neem dit niet! Snappen jullie dan niet dat er hier in Huize Kirrin, uiterst belangrijk werk gedaan wordt — werk, waarvan de hele wereld de vruchten zal kunnen plukken! Fanny, stuur die kinderen weg! Ik wil hen niet meer in huis hebben, want ze storen ons bij ons werk. Heb je me verstaan? Stuur ze weg! En nu wil ik er niets meer over horen! ”

De professor en hij gingen de studeerkamer weer in; de deur viel met een slag dicht.

Dat was dat! Maar... wat moest er nu gebeuren?

Hoofdstuk 4

EEN PRACHTIG VOORSTEL VAN PRUTSER

Mevrouw Kirrin was ook in de gang komen kijken en ze zuchtte toen ze haar man zo hoorde schreeuwen. O, lieve help - die geleerden mochten dan geweldige dingen doen voor de wereld — voor hun eigen gezinnen waren ze dikwijls een wanhoop. Ze glimlachte toen ze Georges verontwaardigde gezicht zag, gaf haar dochter een arm en nam haar mee naar de zitkamer.

„Ga eens even met me mee, kind en vraag de anderen ook te komen. We moeten krijgsraad houden. Je vader heeft gelijk: het werk dat hij verricht is geweldig — en ik moet zeggen, Prutser, Deugniet en Timmy helpen hem niet erg best. Goed, George, ik weet wel dat Timmy er deze keer niets aan kon doen — maar je weet zelf hoe hard hij kan blaffen! ”

Ze ging met de vijf kinderen en Timmy naar de zitkamer. De aap was door het geschreeuw op de vlucht gegaan en liet zich niet meer zien. Mevrouw Kirrin riep Joanna.

„Joanna — je moet er ook maar even bij komen: we moeten een bespreking houden. Zo kan het niet doorgaan. ”

Ze gingen allemaal zitten en keken heel ernstig. Timmy ging onder de tafel liggen, zijn kop op zijn voorpoten. Waar was het aapje, dat hem een koekje gegeven had, vroeg hij zich af?

De bespreking begon. Eerst was George aan het woord en ze was nogal heftig.

„Moeder, dit is ons huis. Moeten wij nu maar zien dat we ergens anders onderdak vinden, enkel en alleen omdat vader een collega te logeren heeft! Ik moet ook wel eens huiswerk maken en dan maak ik toch ook geen ruzie, als vader met deuren slaat en ik mijn gedachten niet bij m’n werk kan houden! Maar als ik eens... ”

„Zo is het wel genoeg, George, ” zei haar moeder. „Ik had gedacht, dat je meer begrip zou hebben voor je vader. Jullie lijken erg veel op elkaar - jullie zijn allebei opvliegend, jullie slaan met deuren en toch hebben jullie allebei een hart van goud! Maar dat doet er nu niet toe — we moeten proberen een oplossing te vinden. ”

„Ik wou, dat we naar ons huis konden gaan, ” zei Julian, die de situatie pijnlijk vond. „Maar mijn vader en moeder zijn op reis; er is niemand thuis. ”

„Kunnen we niet op Kirrin Eiland gaan kamperen! ” zei George. „Ja, moeder, dat zou een oplossing zijn! Ik weet wel wat u zeggen wilt; het is pas begin april en het is nog veel te koud en zo... ”

„De weersvoorspelling is erg slecht, ” zei haar moeder. „Er wordt regen verwacht; regen en nog eens regen. Jullie kunnen onmogelijk in de regen gaan kamperen - iedere dag heen en weer roeien en doornat regenen - binnen drie dagen zou ik jullie allemaal met griep in bed hebben en dan was ik nog veel verder van huis. ”

„Goed, moeder — hebt u dan een beter voorstel? ” zei George ongeduldig.

„Zeg wat voert die aap uit? ” riep Dick eensklaps. „Zeg hem eens, dat hij dat niet mag doen! ”

„O, hij pookt alleen maar de kachel op, ” zei Prutser, „misschien vindt hij het hier koud. ”

„Ja, nu nog mooier, ” zei Julian en nam de aap de pook uit de hand. „Moet je het huis in brand steken, kleine... ”

„Aap! ” vulde Dick lachend aan. „Deugniet is altijd een deugniet. Je moet hem voortdurend in de gaten houden. ”

„Maar als we niet naar Kirrin Eiland kunnen gaan, niet naar ons huis en niet hier blijven — waar moeten we dan naartoe gaan? ” zei Julian ernstig. „Hotels zijn veel te duur - en ik heb geen vrienden die ons met zijn vijven te logeren zouden willen hebben. Om nog maar niet te spreken van een aap, een hond en een enorme eetlust, die we allemaal meebrengen. ”

Het bleef even stil. Iedereen piekerde. Toen liet Prutser zich eensklaps horen.

„Ik weet een plekje, waar we naartoe zouden kunnen gaan en we zouden het er maar wat leuk hebben! ” zei hij.

„O — en waar is dat fameuze plaatsje dan wel? ” vroeg George ongelovig.

„Ik zat aan mijn vuurtoren te denken, ” zei Prutser kalmpjes. Ze staarden hem allemaal aan, alsof hij Chinees gesproken had. „Ik zei vuurtoren — weten jullie niet wat een vuurtoren is? ” „Doe alsjeblieft niet zo mal, ” zei Dick. „We hebben nu geen tijd voor grapjes. ”

„Maar het is geen grapje, ” zei Prutser verontwaardigd. „Het is waar. Vraag het maar aan mijn vader. ”

„Maar Prutser, jij kunt toch niet eigenaar zijn van een vuurtoren, ” zei mevrouw Kirrin glimlachend.

„Ik wel, zei Prutser koppig. „Op een keer had mijn vader heel speciaal werk te doen, dat niet op het land gedaan kon worden — daarom kocht hij een oude, leegstaande vuurtoren en deed daar het werk. Ik ging met hem mee — geweldig was het daar, als de wind om de toren huilde en de golven er tegenaan beukten. ”

„Maar - heeft hij die toren dan aan jou gegeven? ” vroeg Julian ongelovig.

„Ja. Waarom zou hij dat niet doen - hij wist dat ik hem graag wilde hebben, ” zei Prutser. „Hij had hem niet meer nodig en niemand wilde hem kopen - ik wilde hem graag hebben en daarom gaf hij hem me verleden jaar op mijn verjaardag. ”

„Wel verdraaid! ” zei Julian. „George heeft een eiland van haar moeder gekregen - Prutsers vader doet hem een vuurtoren cadeau. Ik wou, dat mijn ouders mij eens een vulkaan gaven of zoiets! ”

George keek Prutser met schitterende ogen aan. „Een vuurtoren - helemaal van jou alleen. Zeg, waar staat hij? "

„Een heel eind hier vandaan — naar het westen, geloof ik, " zei Prutser. „Het is geen erg grote vuurtoren - maar ik vind hem geweldig! De oude lamp staat er nog in, maar hij wordt niet meer gebruikt. "

„Waarom niet? ” wilde Dick weten.

„Een eindje verder aan de kust hebben ze een grote nieuwe vuurtoren gebouwd - op een plaats die voor de scheepvaart beter was, ” zei Prutser. „Daarom werd die oude toren verkocht. Mijn vader kon er heerlijk in werken. Niemand stoorde hem daar — af en toe maakte hij zich echter erg kwaad op de zeemeeuwen. Hij zei, dat ze miauwden als grote katten en dat hij telkens naar buiten wilde gaan om een schoteltje melk voor hen neer te zetten. ”

Daar moesten ze allemaal hartelijk om lachen; Prutser zat triomfantelijk om zich heen te kijken. Knal van hem, dat hij die kinderen zo aan het lachen kon maken — zelfs Joanna en mevrouw Kirrin lachten mee. Hij sloeg met zijn vuist op de tafel.

„Geloven jullie me nu? ” riep hij uit. „Het is heus waar, dat die vuurtoren van mij is. Vraag het maar aan mijn vader. Laten we er naartoe gaan en er blijven tot jullie vader en mijn vader klaar zijn met hun gesprek. Timmy en Deugniet kunnen natuurlijk meegaan - er is ruimte genoeg in de toren. ”

Dat voorstel was zo ongewoon, dat ze het even moesten verwerken. Eensklaps gaf George Prutser een vriendschappelijke por. „Ik ga met je mee, jo! ” riep ze uit. „O, het lijkt me geweldig leuk om een poosje in een vuurtoren te wonen. Wat zullen mijn vriendinnen op school jaloers zijn, als ze dat horen! ”

„Tante Fanny, mogen we gaan? ” vroeg Annie en ook haar ogen straalden.

„Tja - ik weet het eigenlijk niet, ” zei haar tante. „Het is wel een heel bijzonder plan. Ik zal er met oom Quentin en met Prutsers vader over moeten spreken. ”

„Mijn vader zal het goed vinden, dat weet ik zeker, ” zei Prutser. „Er is daar nog een voorraad levensmiddelen - in blik natuurlijk. Dekens zijn er ook. Jongens, wat zou dat enig zijn, als we helemaal alleen in die vuurtoren mochten kamperen! "

Ze voelden er alle vijf veel voor - zelfs Timmy bonsde met zijn staart op de grond alsof hij ieder woord van het gesprek verstaan had. En misschien had hij dat ook wel, want er ontging hem niet veel!

„Hier is mijn kaart, dan kunnen jullie zien waar mijn vuurtoren staat, " zei Prutser en stond op. Hij zocht in zijn zakken. „Hij is een beetje verkreukeld en vuil, omdat ik hem altijd bij me heb en er vaak op zit te kijken. Kijk, ” ging hij verder, een verkreukeld stuk papier tevoorschijn halend, „dit is een kaart van de kust — en hier staat mijn vuurtoren — hij is op de rotsen gebouwd. Kijk, dat stipje op de kaart; dat is hem! ”

Ze bogen zich allemaal over de smoezelige kaart. Ze twijfelden er geen van allen aan of dit was de oplossing voor al hun moeilijkheden. Dick keek Prutser aan. Wat een bofferd; eigenaar van een vuurtoren! Dick had nog nooit eerder met een vuurtoreneigenaar te maken gehad — wie had ooit gedacht dat die malle Prutser er een zou zijn!

„Op de rotsen, waarop de vuurtoren gebouwd is, liepen vroeger veel schepen te pletter, ” vertelde de jongen. „Op die plaats aan de kust waren er veel strandjutters - ze plaatsten valse lichten op de rotsen en plunderden de schepen als die gestrand waren. Stel je voor: boem! De schepen werden door de golven aan stukken geslagen en iedereen verdronk — de strandjutters wachtten tot de lading aanspoelde en gingen er mee vandoor. ”

„Wat een gemene strandjutters! ” riep Dick verontwaardigd uit.

„Er is daar zelfs nog een juttersgrot, waar de strandjutters de goederen opsloegen die ze van de gestrande schepen gestolen hadden, ” vertelde Prutser verder. „Ik ben er maar een heel klein eindje ingegaan, in die grot — ik was veel te bang. Ze zeggen dat er nog steeds een paar oude strandjutters bestaan. ”

„O, dat is onzin, ” zei mevrouw Kirrin lachend. „Dat verhaaltje wordt waarschijnlijk alleen maar verteld om kinderen ver weg te houden van gevaarlijke rotsen en grotten. Jongens, als zijn vader er niets op tegen heeft, zie ik eigenlijk geen reden waarom jullie niet naar de vuurtoren van Prutser zouden kunnen gaan. ”

„Hoera! ” riep George uit. „Dank je wel, moeder! ” en ze gaf haar moeder een dikke zoen. „O, jongens - in een echte oude vuurtoren wonen - het is te mooi om waar te zijn! Ik neem m’n verrekijker mee, dan kunnen wij uitkijken naar schepen. ”

„Laat Julian zijn gramofoon ook maar meenemen, ” zei mevrouw Kirrin. „Als het slecht weer is, zou het daar wel eens kunnen tegenvallen; dan is het tamelijk saai, dunkt me, in zo’n verlaten vuurtoren! ”

„Het zal er geweldig zijn! ” riep Prutser en eensklaps was hij weer een raceauto. Onder het uitstoten van allerlei vreemde geluiden rende hij op topsnelheid de kamer rond. Timmy blafte en Deugniet begon te kwetteren.

„St! ” zei mevrouw Kirrin, „je maakt je vader boos, Prutser, en dan gaat je mooie plannetje niet door. Zet je motor af en ga alsjeblieft rustig zitten. Ik zal zo gauw mogelijk met je vader gaan praten. ”

Hoofdstuk 5

PRUTSERS VUURTOREN

Mevrouw Kirrin besloot maar dadelijk naar de studeerkamer te gaan en te vragen of haar man en professor Hayling tijd hadden om over het plan van de kinderen te praten. Want natuurlijk moest professor Hayling toestemming geven om de vuurtoren van zijn zoon te gebruiken. Zou het plan werkelijk kunnen doorgaan, vroeg mevrouw Kirrin zich af. Ze klopte zacht aan de gesloten deur.

Ze hoorde stemmen in de kamer, maar niemand riep 'binnen’ en dus klopte ze nog eens.

„Wat is er nu weer? ” schreeuwde mijnheer Kirrin. „Ben jij het, George? Ga dan weg en kom niet meer terug. En als het Prutser is, zeg hem dan dat hij naar de garage gaat en daar voorlopig blijft. Hij was het natuurlijk, die vanmorgen zo’n herrie maakte! ”

Mevrouw Kirrin glimlachte. Neemaar, als alle geleerden waren zoals haar man en professor Hayling, dan was het een wonder dat ze ooit kalm genoeg waren om hun werk te doen.

Ze ging weg. Misschien kon ze onder het eten over de vuurtoren beginnen. Ze zou erg opgelucht zijn als ze een paar weken lang geen boze stemmen meer in huis hoorde!

Ze ging naar de keuken, op zoek naar Joanna. Het aapje was haar aan het helpen! Hij had Prutser in de steek gelaten en was naar de keuken gegaan om te zien of daar iets voor hem te snoepen viel. Joanna babbelde tegen hem, terwijl ze deeg kneedde.

„Kijk en dan rol ik het zo uit — en dan nog eens zo - en dan neem ik er een stukje af voor jou! ” Ze gaf Deugniet een snippertje. Van blijdschap sprong het diertje op Joanna’s schouder. Hij tilde haar haar op en kwetterde iets in haar oor.

Joanna knikte ernstig alsof ze hem verstaan had.

„Ja, Deugniet. Als je zoet bent, krijg je straks nog een stukje. Ga nu van mijn schouder af en houd op met dat gefluister. Je kriebelt me. ”

„Ik had niet gedacht dat ik jou ooit nog eens deeg zou zien kneden met een aap op je schouder, Joanna, ” zei mevrouw Kirrin. „Wat denk jij van dat vuurtorenplannetje, Joanna? Ik heb nog geen kans gezien om in de studeerkamer door te dringen. Mijnheer Kirrin dacht, dat ik Prutser was en zei dat ik naar de garage moest gaan en daar blijven. ”

„Geen slechte raad, ” zei Joanna, terwijl ze doorging met haar werk. „Prutser is nu zeker weer in de gang — de hele dag verbeeld ik me dar ik auto’s hoor toeteren, maar als ik dan ga kijken is er niets te zien. Als die vuurtoren bewoonbaar is, mevrouw, zou ik zeggen: Iaat ze maar gaan. Ze zullen zich heus wel amuseren en Timmy zal op hen passen. Het lijkt me net iets voor hen - om naar een vuurtoren te gaan. Hu! Ik moet er niet aan denken! Voor geen goud zou ik in zo’n verlaten vuurtoren slapen, met golven die tegen de rotsen beuken en de stormwind, die ’s nachts om de toren huilt! ”

„Ja, maar denk je dat ze zich daar zullen kunnen redden, Joanna — zonder hulp? ” zei mevrouw Kirrin.

„O, wat dat betreft behoeft u niet bang te zijn, mevrouw. Julian en Dick zijn groot genoeg om voor de anderen te kunnen zorgen - hoewel ik eerlijk gezegd niet graag tot taak zou krijgen om voor die Prutser te zorgen, ” zei Joanna. „Laten we hopen dat hij zich niet eensklaps gaat verbeelden dat hij een vliegmachine is en opstijgt van het topje van die vuurtoren! ” Mevrouw Kirrin lachte. „Zeg het maar niet tegen hem, ” zei ze. „Het is al erg genoeg dat hij voortdurend voor auto speelt. Ja, Joanna, eigenlijk geeft het me een beetje wroeging om George en de anderen weg te sturen, terwijl ze hier nog maar net zijn - maar ik geloof niet dat er een andere oplossing is.

We hebben nu eenmaal twee prikkelbare geleerden in huis. Pas op - het aapje gaat er met je rozijnen vandoor! ”

„O, kleine Deugniet, die je bent! ” riep Joanna uit en deed een greep naar haar rozijnen. Maar met de zak rozijnen tegen zich aan geklemd vluchtte de aap op een kast. Hij maakte kwetterende geluidjes, alsof hij Joanna uitschold.

„Geef terug, die rozijnen! ” riep Joanna en kwam dreigend naar de kast. „Als je het niet doet, bind ik je met die lange staart van je aan een stoel vast. Kleine aap! ”

Deugniet zei iets, wat verdacht veel op een brutaal antwoord léék. Toen stak hij zijn pootje in de zak en haalde er een rozijn uit. Hij at die niet op - maar wierp hem naar Joanna. De rozijn raakte haar precies op haar neus en Joanna keek verbaasd omhoog naar Deugniet.

„Neemaar! Nu ga je me ook nog met m’n eigen rozijnen bekogelen? Dat neem ik niet! ” Terwijl Deugniet doorging met Joanna en mevrouw Kirrin met rozijnen te bekogelen, haalde Joanna een kopje water. Het aapje danste krijsend op de kast heen en weer. Er stonden echter een paar schalen op de kast en een ervan viel eraf en kwam in duizend scherven op de grond terecht. De aap schrok van het lawaai, maakte een sprong en kwam boven op de half geopende deur terecht. Hij ging verder met de twee vrouwen te bekogelen en maakte allerlei rare geluidjes.

De deur van de studeerkamer vloog open en mijnheer Kirrin stoof naar buiten, gevolgd door de professor. „Wat was dat voor lawaai? Wat is er gebeurd? Hoe kunnen wij... ”

Helaas had Joanna net precies dat moment gekozen om met water naar Deugniet te gooien. Het meeste water vloog boven over de deur heen zonder de aap te raken — en kwam op het hoofd van mijnheer Kirrin terecht, die net naar binnen kwam!

Joanna schrok. Ze vluchtte de kelder in, niet goed wetend of ze moest lachen of excuus vragen.

Mijnheer Kirrin was tot zijn grote verbazing eensklaps druipnat. Hij keek woedend naar Deugniet, want hij twijfelde er niet aan of dit had het aapje hem geleverd. De Vijf, die het lawaai ook gehoord hadden, waren intussen naar de keuken gekomen om te zien wat er aan de hand was. „O, Deugniet is weer aan de gang geweest, ” zei Prutser. „Hij heeft met water gegooid, geloof ik! ”

„Eerlijk gezegd: ik heb met water gegooid, ” begon Joanna aarzelend en kwam uit de kelder tevoorschijn. „Dat kwam..

„Jij hebt met water gegooid? ” riep mijnheer Kirrin verwonderd uit. „Wat mankeert iedereen toch in dit huis? Dat is toch wel het toppunt, als jij de mensen met water gaat gooien, Joanna! Je moest je schamen! Ben je gek geworden? ”

„Luister eens, Quentin, ” zei zijn vrouw, „niemand is hier gek, maar het zal niet lang meer duren of we worden het allemaal als dat zo doorgaat! Quentin, wil je alsjeblieft naar me luisteren? Ik heb je iets belangrijks te vertellen - en u ook, professor. ”

De professor vergat zijn manieren niet. Hij maakte een lichte buiging naar mevrouw Kirrin. „Gaat u verder, mevrouw, ” zei hij beleefd en knipperde met zijn ogen toen hij een rozijn tegen zijn voorhoofd kreeg. Deugniet had er een op de grond gevonden en de professor als doelwit genomen! Dick wierp een bewonderende blik naar het aapje; dat beestje kon goed mikken.

„Waar gooit dat malle beest mee? ” zei mijnheer Kirrin nijdig, maar niemand behoefde zijn vraag te beantwoorden want vlak daarna raakte een rozijn hem op zijn neus. „Breng die aap weg! Stop hem in de vuilnisbak! Waarom moet ik apen verdragen, die met rommel gooien en kleine jongens, die door het huis lopen te tuffen als krankzinnig geworden auto’s? Ik geef je de verzekering, Fanny, dat ik dit niet meer dulden zal! ”

Mevrouw Kirrin keek hem streng aan. „Quentin, ik verzocht je vriendelijk om naar me te luisteren. Ik heb je iets te vertellen. Prutser vertelde ons, dat zijn vader hem een vuurtoren gegeven heeft en nu heeft hij voorgesteld dat hij en de anderen daar een poosje naartoe zullen gaan. Quentin, luister je naar me? ”

„Een vuurtoren! Ben je gek? Die kleine rakker heeft je verteld dat hij een vuurtoren bezit? En dat geloof jij? ” riep mijnheer Kirrin verbaasd uit.

„Als ik er even tussen mag komen” zei professor Hayling, „wat Prutser zegt is juist. Ik kocht een vuurtoren om in te werken toen ik volkomen rust en stilte nodig had. Ik was van plan de toren weer te verkopen als ik klaar was, maar Prutser zeurde net zolang aan mijn hoofd, dat ik hem dat ding gaf. Maar natuurlijk niet om erin te gaan wónen! ”

„Een vuurtoren om in te werken! ” zei mijnheer Kirrin en zijn ogen begonnen te schitteren. Dat hij daar nog nooit aan gedacht had! „Verkoop hem aan mij. Ik zal je... ”

„Nee, Quentin, daar komt niets van in, ” zei zijn vrouw vastberaden. „En willen jullie nu alsjeblieft allebei eens even naar mij luisteren! Professor Hayling, is die vuurtoren geschikt om er een paar dagen in te kamperen — voor de vijf kinderen bedoel ik. En als dat zo is, dan zouden ze graag willen weten of ze erheen mogen gaan totdat u hier met uw werk klaar bent. Ze zijn lastig voor u - om u de waarheid te zeggen: u bent ook lastig voor hen! ”

„Fanny! ” riep haar man verbaasd en een beetje boos.

„Vader, mag ik ook even wat zeggen. U zult helemaal geen last meer van ons hebben als u zegt dat we naar Prutsers vuurtoren mogen gaan, ” zei George terwijl ze voor haar vader ging staan. „U behoeft alleen maar ’ja’ te zeggen - meer verlangen wij niet! ”

„Ja! ” schreeuwde mijnheer Kirrin, die genoeg had van het gepraat en niets liever wilde dan met de professor zou gauw mogelijk teruggaan naar zijn dierbare paperassen. „Ja! Ga naar die vuurtoren, ga naar een onbewoond eiland, ga voor mijn part in de dierentuin logeren als je er zin in hebt! De apen zouden die kleine rakker, die daar boven op de kast zit te grijnzen, van harte welkom heten! Het kan me niet schelen waar jullie naartoe gaan — als je maar èrgens naartoe gaat! ” „O, dank je wel, vader! ” jubelde George. „Hoera, jongens! We gaan zo gauw mogelijk naar de vuurtoren! Drie hoera’s... ”

Maar voor ze klaar was knalde de deur van de studeerkamer achter de twee mannen dicht. George bukte zich, greep Timmy’s voorpoten en danste met hem de kamer rond. „Drie hoera’s voor de vuurtoren! ” riep ze telkens weer.

Mevrouw Kirrin liet zich op een stoel vallen en begon te lachen. „Als we niet lachen, gaan we huilen! ” zei ze tegen Joanna. Joanna knikte lachend.

„Wat een tumult! ” riep ze uit. „Het is maar goed, dat ze gauw de aftocht blazen! Het is op zolder te tochtig voor de jongens. Kijkt u maar eens naar die arme Julian - hij kan zijn nek bijna niet bewegen, zo stijf is die. ”

„Wat doet dat ertoe? ” riep Julian uit. „Nog even en we gaan er met ons vijven vandoor - en deze keer zullen het de Vijf plus twee zijn! Dat wordt een geweldig avontuur! ”

„Een avontuur? ” vroeg Prutser verbaasd. „Maar in een vuurtoren beleef je geen avonturen - want je zit er helemaal alleen op het uiterste puntje van de rotsen! ”

Ja, dat denk je, Prutser - maar wacht maar eens af! Je kent de Vijf nog niet! Als er een avontuur te beleven is, zitten zij er midden in!

Hoofdstuk 6

PLANNEN MAKEN

De kinderen konden over niets anders meer praten dan over de vuurtoren. Prutser vertelde hun er alles van wat hij wist — en telkens moest hij opnieuw beginnen.

„Hij is natuurlijk erg hoog - en van binnen is een ijzeren wenteltrap; daarmee kun je helemaal tot bovenin komen. In het topje van de vuurtoren is een kamertje voor de lamp, die vroeger gebruikt werd om schepen te waarschuwen. ”

„Het klinkt fantastisch, ” zei George. „Maar wat doen we met Timmy? Zou hij een wenteltrap kunnen beklimmen? ” „Hij kan toch zeker beneden in de toren blijven, ” zei Prutser, „als hij geen kans ziet langs de trap naar boven te* klimmen. Deugniet heeft geen moeite met die trap — je moet maar eens zien hoe gauw hij boven is! ”

„Als Timmy beneden moet blijven, blijf ik ook beneden, ” zei George vastberaden.

„Zouden we niet eerst wachten tot we de vuurtoren gezien hebben, voor we beginnen de slaapplaatsen te verdelen, ” zei Julian en hij gaf George een vriendschappelijke por. „Om te beginnen moeten we precies weten waar die toren staat — en hoe we er kunnen komen. Jammer dat onze vriend Prutser zich niet in een echte auto kan veranderen — dan zou hij ons er even naar toe kunnen brengen! ”

Prutser werd onmiddellijk een grote vrachtwagen, die met de Vijf en hun bagage langs de weg snorde. Hij draafde de kamer rond en maakte daarbij een zwaar brommend geluid. Nu en dan toeterde hij zo luid, dat ze er allemaal van schrokken. Julian greep hem, toen hij langs hem heen draafde en plantte hem op een stoel.

„Als je niet ophoudt, laten we je hier, ” zei hij. „Vooruit laat die kaart van je eens zien - we zullen tante Fanny’s grote kaart van de kust er ook bij halen en precies bepalen waar jouw vuurtoren staat. ”

Even later zaten Prutser en de Vijf over de grote kaart van de kust gebogen terwijl Deugniet op Dicks schouder zat en hem in zijn hals kriebelde.

„Kijk — zo moeten we fietsen, ” zei Dick. „Langs de kust is het helemaal niet zo ver. Je volgt de kust tot aan deze inham, dan om deze vooruitstekende punt heen en vervolgens langs de rotsen tot aan de plek waar de vuurtoren staat. Maar als we de grote weg nemen is het veel verder. ”

„Toch kunnen we beter een auto nemen, ” zei Julian. „We moeten nogal wat bagage meenemen - niet alleen kleren, maar ook eetgerei en zo. En niet te vergeten: levensmiddelen. ”

„Er is nog een voorraad levensmiddelen, ” zei Prutser. „Die heeft vader daar achtergelaten, toen hij de vuurtoren verliet. ”

„Het is de vraag of die nog te gebruiken zijn, ” zei Julian.

„Neem in ieder geval niet teveel mee, ” raadde Prutser aan. „De weg, die over de rotsen naar de vuurtoren leidt, is slecht begaanbaar - eigenlijk is er helemaal geen weg naar de toren. We zullen het laatste eind alles zelf moeten dragen. Als we levensmiddelen nodig hebben, kunnen we die altijd gaan halen; er is een dorp dicht in de buurt. Maar we moeten er rekening mee houden, dat we de vuurtoren misschien dagen achtereen niet zullen kunnen verlaten. Want de golven slaan hoog over de rotsen, als het stormt. Als het hoog water is, moeten we met een bootje naar de rotsen varen — want dan spoelt het water er overheen. ”

„Dat klinkt allemaal verschrikkelijk opwindend, ” zei Dick en zijn ogen schitterden. „Wat vind jij ervan Annie? Je hebt nog helemaal niets gezegd. ”

„Om je de waarheid te zeggen — ik ben een beetje bang, ” zei Annie. „Het lijkt me daar verschrikkelijk eenzaam. Ik hoop, dat er geen schepen op de rotsen lopen als wij daar kamperen. ”

„Prutser heeft ons verteld, dat er een eindje verder langs de kust een mooie nieuwe vuurtoren staat, ” zei Julian geruststellend. „Die zal er wel voor zorgen, dat er geen schepen stranden. Zeg Annie, je hebt er toch niets op tegen om mee te gaan? Ik bedoel: tante Fanny zal er niets op tegen hebben als jij hier blijft - jij bent een lief, rustig meisje; oom Quentin en de professor zullen van jou helemaal geen last hebben! ”

„Ik denk er eenvoudig niet aan om hier te blijven, ” zei Annie verontwaardigd. „Maar Julian - je denkt toch niet dat daar nog strandjutters wonen? Dat zou ik niet zo leuk vinden. ”

„Strandjutters bestaan allang niet meer, ” zei Julian. „Kom, Annie, wees maar niet benauwd — je zult eens zien hoe leuk het is om in de vuurtoren van onze vriend Prutser te kamperen! Als je er eenmaal bent, wil je er niet meer vandaan. ”

„Laten we verder gaan met onze plannen, ” zei Dick. „We gaan dus met een auto - wat zei je, Prutser? ”

„Ik zei, dat ik jullie er naartoe zal brengen, als je wilt, " zei Prutser. „Ik... ”

„Praat geen onzin: je hebt geen rijbewijs, ” zei George min' achtend.

„Nee, natuurlijk niet - maar ik kan wel autorijden, ” hield Prutser vol. „Ik heb vaak met de auto van mijn vader door ons park gereden. En dus... ”

„O, houd op, ” zei Dick. „Jij met je auto’s! Julian, wanneer gaan we naar de vuurtoren? ”

„Ik zou zeggen: waarom niet morgenochtend? ” zei Julian. „Ik weet zeker, dat iedereen blij zal zijn als we zo gauw mogelijk vertrekken! Het is voor tante Fanny en Joanna erg vermoeiend om zoveel gasten in huis te hebben. We moeten proberen iemand te vinden die ons er naartoe wil brengen en dan is het enige, wat we nog te doen hebben: koffers pakken! ”

„Hoera! " schreeuwde George en sloeg met haar handen op de tafel. Deugniet vluchtte verschrikt boven op een boekenkast. „O, neem me niet kwalijk, Deugniet - heb ik je laten schrikken? Timmy zeg hem dat het me spijt, het was zo niet bedoeld. Hij zal hondetaal beter verstaan dan mensetaal. ”

Timmy keek naar Deugniet, jankte en blafte zacht. Deugniet luisterde met zijn kopje opzij, sprong naar beneden en belandde op Timmy’s rug.

„Dank je wel, dat je mijn boodschap doorgegeven hebt, Timmy, ” zei George en de anderen lachten. Die goeie Timmy! Hij kwispelde, legde zijn hoofd op Georges knie en keek haar smekend aan.

„Ja, ouwe jongen, jou versta ik wel, ook al moet ik wat je wil uit je ogen lezen, ” zei George. Ze streelde haar hond. „Je wilt graag een eindje wandelen, nietwaar? ”

„Waf! ” blafte Timmy verheugd en rende naar de deur. „Laten we naar de garage wandelen en vragen of ze morgen een auto voor ons hebben om ons naar de vuurtoren te brengen, ” stelde Julian voor. „We moeten natuurlijk een auto met een chauffeur hebben — want de wagen moet ook weer terug. Kom, Timmy! ”

Met z’n allen gingen ze naar de garage in het dorp. De regen had opgehouden en de zon kwam door. De kleine golven van de Kirrin Baai glinsterden als diamanten.

„Jammer, dat we niet op mijn eiland kunnen kamperen, ” zei George. „Maar moeder heeft gelijk: het is er nog te koud en te vochtig. Hoewel: een vuurtoren is weer eens iets anders! ” Julian vertelde de eigenaar van de garage wat ze wilden. „We moeten naar de oude vuurtoren op de Duivelsrotsen, ” zei hij. „Niet naar de nieuwe, die een eindje verderop staat. We gaan daar een poosje logeren. ”

„Logeren in een vuurtoren? ” vroeg de man ongelovig. „Dat meen je toch niet? ”

„Ja hoor. Die toren is van een van ons, ” zei Julian lachend. „We moeten natuurlijk bagage meenemen en daarom komen we vragen of u ons met een auto kunt brengen. We zullen u nog wel laten weten wanneer we weer terug moeten, dan kan dezelfde auto ons weer komen halen. ”

„Goed, ” zei de eigenaar van de garage. „Jullie logeren nu in Huize Kirrin, zei je? O - dan is mijnheer Kirrin zeker jullie oom? Ja, ik ken de jongeheer George natuurlijk wel — maar ik kan me niet herinneren dat ik jou ooit eerder gezien heb. Er komen tegenwoordig zulke vreemde mensen auto’s bestellen! ”

George vond het geweldig, dat ze 'jongeheer George’ genoemd werd. Ze vond het leuk om voor een jongen aangezien te worden. Ze stak haar handen nog dieper in haar broekzakken en besloot haar haren nog korter te laten knippen - als haar moeder het goed vond!

„Het lijkt me verstandig, dekens en kussens mee te nemen, ” zei Julian. „En natuurlijk ook truien en jassen. Ik kan me niet voorstellen, dat het erg warm zal zijn in die vuurtoren. ”

„Er is een oliekachel in, ” zei Prutser. „Ik geloof dat die vroeger voor de lamp gebruikt werd. We kunnen die kachel aansteken als we bet koud hebben. ”

„Wat voor levensmiddelen heeft je vader daar achtergelaten? ” vroeg Dick. „We zullen een en ander moeten inslaan bij de kruidenier - ook limonade en zo - dat kunnen we allemaal meenemen in de auto. ”

„Ik geloof dat er nog een flinke voorraad blikjes is, ” zei Prutser, zijn geheugen raadplegend. „Mijn vader was van plan, nog eens terug te gaan als hij rustig wilde werken. ”

„Jammer dat hij er niet aan gedacht heeft om er met oom Quentin naartoe te gaan, ” zei Julian glimlachend. „Dat zou voor ons allemaal de beste oplossing geweest zijn. ”

Ze gingen naar de kruidenier; Annie moest beslissen wat er ingeslagen moest worden. „Suiker, boter, eieren - o, help me alsjeblieft eens, George. Hoeveel moet ik van alles nemen? ” „Vergeet niet dat we in het dorpje bij de Duivelsrotsen boodschappen kunnen doen, ” zei Prutser. „Het is natuurlijk een beetje lastig als het stormt want dan is het pad over de rotsen onbegaanbaar. Het is niet uitgesloten, dat we een paar dagen binnen moeten blijven als er veel wind is. Zelfs met een boot zou het dan te gevaarlijk zijn om aan land te gaan. ”

„O, wat opwindend! ” riep George uit. In haar verbeelding zag ze hen al dagen achtereen opgesloten zitten en zwaaien met een witte vlag naar een reddingsploeg, die hun proviand kwam brengen. „Vergeet niet koekjes te bestellen, Annie. En wat repen chocolade. En een heel grote fles limonade. En... ” „Wacht eens even - houd je er rekening mee dat ik dit allemaal moet betalen? ” zei Julian. „Ruïneer me alsjeblieft niet! ” Hij haalde zijn portemonnaie uit zijn zak. „Hier is een tientje. Meer kan ik voorlopig niet missen. Als er weer inkopen gedaan moeten worden, is Dick aan de beurt om te betalen. ”

„Ik heb een heleboel geld, ” zei Prutser en hij liet een dikke portemonnaie zien.

„Ja, allicht, ” zei George schamper. „Jouw vader geeft je natuurlijk iedere keer geld als je erom vraagt. Hij is zo verstrooid, dat hij het niet zou merken al kwam je drie keer op een dag! ”

„Jouw vader is anders ook niet zo’n beetje verstrooid, ” kwam Prutser onmiddellijk. „Vanmorgen deed hij koffie in zijn pap in plaats van melk. Ik heb het zelf gezien. Hij at het zelfs op zonder te merken dat er koffie in zat. ”

„Zo is het genoeg, ” zei Julian. „We gaan niet over onze ouders roddelen. Prutser, heb je eraan gedacht wat Deugniet zal moeten eten als we in de vuurtoren zijn? George heeft hondebrood voor Timmy gekocht en we gaan straks langs de slager om botten voor hem te kopen. ”

„Ja, dat komt best in orde - Deugniets eten koop ik zelf wel, ” zei Prutser die het niet goed kon verdragen, dat Julian hem op de vingers tikte. Hij bestelde een grote zak rozijnen, pinda’s, gedroogde appelen en sinaasappelen. Deugniet keek met stralende ogen naar al die heerlijkheden.

„Handen thuis! ” zei George scherp, toen het aapje stiekem zijn pootje in de zak hondebrood van Timmy stak. Deugniet sprong op Prutsers schouder en hield zijn handen voor zijn ogen, alsof hij zich schaamde.

„We zullen nog wat fruit kopen, ” zei Julian, „en dan hebben we wel genoeg, dunkt me. De kruidenier kan alles afleveren aan de garage; de garageman zal het wel vast voor ons in de auto zetten, die ons morgen zal wegbrengen. ”

„Morgen! ” jubelde George. „O, ik kan bijna niet wachten tot het zover is! ”

Hoofdstuk 7

EINDELIJK OP WEG!

Die avond werd er bijna alleen maar over de grote gebeurtenis van de volgende dag gesproken: de auto zou hen komen halen, ze zouden langs de kust naar de Duivelsrotsen rijden, daar zouden ze de vuurtoren zien. O, het moest geweldig zijn om boven in de toren te staan en uit te kijken over de zee! En die golven die tegen de rotsen sloegen — zouden die veel lawaai maken?

„Weet je waar ik me zo op verheug, ” zei George. „Op de eerste nacht dat we daar zullen slapen. Dat moet iets geweldigs zijn: helemaal alleen boven in die oude vuurtoren! Niets dan wind en water om ons heen! En dan diep onder de dekens kruipen en luisteren naar het suizen van de wind en het ruisen van de golven! ”

„En vergeet de zeemeeuwen niet, ” zei Prutser. „Die schreeuwen onafgebroken. Als je boven in de vuurtoren staat, kun je ze goed zien. Ik wou dat ik vleugels had zoals een meeuw, ik zou me heerlijk laten zweven op de wind. ”

„Ja, dat doen ze — zich laten zweven op de wind, ” zei Annie. „Eigenlijk een beetje jammer, dat hun kreten zo klagend klinken. ”

Mevrouw Kirrin had er eigenlijk al een beetje spijt van dat ze de kinderen toestemming gegeven had om te gaan. De weersvoorspellingen waren niet al te best. Stel je voor dat ze daar verkleumd en hongerig in die oude verlaten vuurtoren zouden zitten! Maar toen ze voorzichtig informeerde of het wel verstandig was te gaan, nu er storm op til was, ontketende ze ook een storm - een storm van protest!

„De auto is al besteld! ”

„En al het eten, dat we besteld hebben. Trouwens: Joanna heeft ook nog van alles voor ons ingepakt. Ze heeft zelfs speciaal voor ons een grote cake gebakken. ”

„Moeder! U wilt me toch niet vertellen, dat u van plan bent nee te zeggen, nadat u eerst ja gezegd hebt! ”

„Ja, stil maar, stil maar, kinderen! ” zei mevrouw Kirrin. „Natuurlijk zal ik jullie niet tegenhouden. Maar stuur me af en toe eens een briefkaart, hoe het met jullie gaat. Dat wil zeggen: als er een brievenbus in de buurt is! ”

„O, er is een postkantoortje in het dorpje, ” zei Prutser. „We zullen u iedere dag een kaart sturen. Dan behoeft u helemaal niet ongerust te zijn. ”

„Goed — maar als er geen kaart komt, zal ik heel erg ongerust zijn, ” zei mevrouw Kirrin. „Vergeet je belofte dus niet! Jongens, denk eraan regenjassen mee te nemen — en rubberlaarzen en... ”

„O moeder! Straks wilt u ons nog paraplu’s meegeven! ” riep George uit. „Maar als we op de Duivelsrotsen een paraplu opsteken, waaien we binnen drie tellen de zee in! Prutser beweert, dat er daar aan de kust altijd een stijve bries staat. ”

„U moet maar denken: als de wind om de rotsen huilt, zitten wij hoog en droog in de vuurtoren, ” zei Dick. „Met een deken om ons heen, een glas limonade naast ons en een schoteltje chocoladekoekjes op tafel... ”

„Waf! ” blafte Timmy en spitste zijn oren toen hij over chocoladekoekjes hoorde praten.

„O — jij denkt dat je alleen maar chocoladekoekjes zult krijgen? ” zei Dick en streelde de hond. „Denk aan je manieren, Timmy — als grote mensen praten, moeten honden zwijgen. ” „Waf, ” blafte Timmy verontschuldigend en gaf Dick een lik. „Ik vind, dat jullie vanavond allemaal vroeg naar bed moeten gaan, ” zei mevrouw Kirrin. „Morgenochtend moet het laatste ingepakt worden — en zou die auto jullie niet om half tien komen halen? ”

„We zijn om acht uur beneden om te ontbijten, ” zei Julian. „Ik wed dat de professor pas om een uur of elf beneden komt — en dan nog vergeet om te ontbijten! Prutser, heb je je vader eigenlijk wel eens behoorlijk zien eten? Ik bedoel: of hij vergeet helemaal om aan tafel te komen, of hij komt veel te laat en eet zonder te merken of hij ontbijt, koffietafelt of dineert. ” „Wel, als ik denk dat hij vergeet te komen, eet ik alles maar op wat er is, ” zei Prutser nuchter. „Deugniet helpt me altijd. Dat zal je niet geloven, maar hij is dol op vet spek. ”

„Over Deugniet verbaas ik me allang niet meer, ” zei Julian lachend. „Ik vraag me alleen af of we al zijn ondeugende streken zullen kunnen verdragen, als we met hem in een vuurtoren moeten wonen! Daar kunnen we hem niet de tuin in sturen, als hij al te lastig is! Tante Fanny, vanmorgen heeft hij mijn potlood weggenomen en mijn hele behang volgekrabbeld met apetaal. Het is maar goed, dat ik het taaltje van hem niet kan lezen want ik geloof nooit dat het erg vriendelijk is wat hij erop gekrabbeld heeft! ”

„Zoiets mag je van Deugniet niet zeggen, ” zei Prutser verontwaardigd. „Hij is een welopgevoede aap. Ik heb wel eens heel andere apen meegemaakt. ”

„Ik verlang er helemaal niet naar, met andere apen kennis te maken, ” zei Julian.

Prutser werd boos. Hij tilde Deugniet op en verliet de kamer. Weldra klonk in de gang het geluid van een auto - deze keer was het blijkbaar een wagen die nodig nagekeken moest worden!

„Urrrrrr - pprrrrrrrrr... boem! ”

Mevrouw Kirrin snelde naar de gang. „Je weet toch dat je niet voor auto mag spelen in de gang! Kom mee, voor je vader je hoort, Prutser. O, wat zal het anders zijn in dit huis, als al die auto’s verdwenen zijn, die hier maar rondrijden! ”

„Ik was alleen maar een tractor! ” zei Prutser verwonderd.

„Ik moet nu eenmaal een tractor zijn, als iemand lelijk doet tegen mij of tegen Deugniet; daar kan ik niets aan doen! ”

„O, doe niet zo kinderachtig, ” zei George.

„Ik ga maar naar bed, ” zei Prutser en weer trok hij een verongelijkt gezicht.

„Dat is geen kwaad idee, ” zei mevrouw Kirrin, „want je mag je morgen beslist niet verslapen. Welterusten, Prutser. Welterusten Deugniet. ”

Prutser werd met zachte drang naar de deur geleid. Mopperend liep hij de trap op met Deugniet op zijn schouder. Maar de frons verdween van zijn voorhoofd, toen hij bij het uitkleden dacht aan de dag van morgen!

Morgen zouden ze naar de vuurtoren gaan - naar zijn vuurtoren! Wat zouden George en de anderen grote ogen opzetten, als ze die zagen! Prutser kroop onder de dekens en het aapje zocht een plaatsje naast hem. Het legde zijn pootje op Prutsers pyjamajasje.

De volgende morgen was George het eerst wakker. Ze ging rechtop zitten en keek vol spanning naar buiten. O, als het weerbericht nu maar geen gelijk gekregen had, want er was regen voorspeld. Maar nee, hoor — de weersvoorspellingen hadden het dit keer bij het verkeerde eind: de zon scheen en George kon de zee niet horen. Dat betekende dat er niet veel wind was. Want als het flink waaide, kon je in Huize Kirrin de brekers op het strand horen slaan.

Ze maakte Annie wakker. „Vandaag is het vuurtorendag! ” zei ze. „Schiet op - het is half acht! ”

Ze waren allemaal precies op tijd aan het ontbijt — behalve professor Hayling! Zoals gewoonlijk kwam hij pas opdagen, toen iedereen al klaar was - en hij kwam door de voordeur binnen.

„O - bent u al op! ” zei mevrouw Kirrin. „Ik dacht, dat u nog sliep. ”

„Nee - Prutser heeft me vanmorgen al heel vroeg wakker gemaakt, ” klaagde de professor. „Of was het zijn aap - ik weet het niet meer. Als het nog niet helemaal licht is, lijken ze sprekend op elkaar. ”

Mijnheer Kirrin was ook al beneden maar hij had zich niet aan het ontbijt laten zien. Zoals gewoonlijk was hij in zijn studeerkamer. „George - ga ja vader halen, ” zei mevrouw Kirrin. „Zijn ontbijt staat koud te worden. "

George ging naar de studeerkamer en klopte. „Vader, komt u niet ontbijten? ”

„Ik heb al ontbeten! ” antwoordde een verbaasde stem. „Een paar heerlijke gekookte eitjes met toast. ”

„Maar vader! Dat was gisteren, ” zei George ongeduldig. „Vandaag eten we spek en gebakken eieren. U hebt nog niet ontbeten. Komt u nu alsjeblieft. Straks gaan we met zijn allen naar de vuurtoren. ”

„Naar de vuurtoren - wat voor vuurtoren? ” vroeg mijnheer Kirrin op heel verbaasde toon. Maar hij kreeg geen antwoord. George was teruggegaan naar de eetkamer, niet goed wetend of ze moest lachen of boos zijn. Die vader van haar! Die vergeet nu ook letterlijk alles!

Na het ontbijt heerste er een drukte van belang. Dekens, jassen, warme pyjama’s, levensmiddelen die door Joanna ingepakt waren, boterhammen om onderweg op te eten, boeken, spelen, er kwam geen eind aan; alles moest ingepakt worden. Zoals George zei: het leek wel alsof ze een maand van huis gingen!

„De auto is laat! " zei Dick ongeduldig. „Of mijn horloge is voor! ”

„Daar. is hij, ” riep Annie uit. „O, tante Fanny, wat jammer dat u niet meekunt. Wat zullen we een plezier hebben! Waar is Deugniet - o, daar! Timmy - Timmy, we gaan naar een vuurtoren! Je weet niet wat dat is, hè? ”

De auto stopte voor het hek van Huize Kirrin en de chauffeur toeterde zo hard dat mijnheer Kirrin bleek werd van schrik. Hij keerde zich onmiddellijk tegen de arme Prutser. „Begin je weer met dwaze streken van je? Wat heeft dat getoeter te betekenen? Vooruit, beken maar dat jij het was! ” „Nee, mijnheer, ik heb het niet gedaan; eerlijk niet, ” zei Prutser verontwaardigd en ging maar vast een eindje opzij voor het geval mijnheer Kirrin van plan was hem een klap te geven. „Kijk - er staat een auto voor! ”

„Ik zal die chauffeur eens even vragen, wat dat moet! Waarom stopt die man bij ons voor de deur? Het is om je dood te schrikken - dat getoeter! ” zei mijnheer Kirrin verontwaardigd. „Wat komt die man hier eigenlijk doen? ”

„Maar vader! Hij komt ons halen om ons naar de vuurtoren te brengen, ” riep George uit en ze moest ondanks zichzelf om haar vader lachen.

„O ja, ” zei mijnheer Kirrin. „Waarom heb je dat dan niet dadelijk gezegd? Nu, tot ziens, jongens, tot ziens. Veel plezier en denk eraan, goed afdrogen als je gezwommen hebt. ” Ze klommen allemaal in de auto; de chauffeur laadde de bagage in de koffer. Hij knipperde even met de ogen toen hij Timmy en Deugniet ook in de auto zag verdwijnen. „Hebben jullie allemaal genoeg plaats? Wat een volle wagen! ”

Bij het wegrijden maakte Prutser minstens evenveel lawaai als de motor van de auto, want hij was nu eensklaps een taxi geworden. Maar daar gingen ze dan toch eindelijk. De auto keerde en reed weg.

„Eindelijk, ” zei George met een zucht. „Daar gaan we, jongens. We zijn weer onder elkaar. Dat vind ik nog het fijnste van alles. Jij ook, Timmy? ”

„Waf! ” blafte Timmy en legde zijn kop op Georges knie. Het kon Timmy niet veel schelen, waar ze naartoe gingen — als George maar meeging.

Hoofdstuk 8

DE VUURTOREN

Eenmaal op de grote weg, begon Prutser, die voorin zat, een gesprek met de chauffeur. Hij vroeg hem van alles en nog wat over auto’s. De anderen luisterden lachend. „Die nieuwerwetse auto’s zijn niets waard, ” zei Prutser. „Al die nieuwigheden, die eraan zitten! ”

„Sommige van die nieuwigheden zijn heel handig, ” zei de chauffeur, die plezier had in het eigenwijze jochie en hij drukte op een knop. Eensklaps ging met een zacht gebrom het venster naast Prutser naar beneden. Prutser schrok ervan.

„O, laat alsjeblieft dat raam dicht, ” zei Annie, die precies op de tocht zat. „Toe, Prutser, doe het alsjeblieft weer dicht! ”

Prutser draaide het raam dicht en begon weer over auto’s te praten. Weer drukte de chauffeur op de knop en weer ging Prutsers raampje zacht gonzend naar beneden. Een koude wind woei naar binnen.

„Prutser! Blijf nu toch alsjeblieft van de raampjes af, ” zei Julian.

„Ik ben er helemaal niet aan geweest, ” zei Prutser en keek argwanend naar het raam naast hem. Terwijl hij keek, ging het vanzelf weer dicht. Prutser schuifelde onrustig heen en weer; hij begreep er niets van. Hij bleef achterdochtig naar het raam kijken, bang dat er weer iets vreemds mee zou gebeuren. De anderen, die heel goed wisten dat de chauffeur de raampjes van de auto automatisch kon openen en sluiten, stootten elkaar aan en lachten. „Die arme Prutser is met stomheid geslagen! ” fluisterde Dick.

Hij had gelijk. Tijdens de rest van de rit sprak Prutser met geen woord meer over auto’s — noch over nieuwe, noch over oude. De tocht leidde grotendeels langs de kust en maar zelden verloren ze de zee uit het gezicht. Nu en dan konden ze van prachtige uitzichten genieten.

„Die hond van jullie schijnt van vergezichten te houden, ” zei de chauffeur. „Hij steekt voortdurend zijn neus buiten het raam. ”

„O — ik heb altijd gedacht dat hij dat deed omdat hij van frisse lucht hield, ” zei George. „Timmy, zeg eens eerlijk: houd je van vergezichten? ”

„Waf! ” blafte Timmy en trok zijn kop even terug om George een lik te geven. Hij gaf Deugniet meteen ook maar een lik. Het aapje hield niet van autorijden. Het bleef heel stilletjes zitten, doodsbang dat het misselijk zou worden. Intussen snorde de auto met een flink gangetje langs de weg.

Om een uur of twaalf werd er gestopt om te eten; de kinderen zochten een zonnig plekje uit op een rots. De chauffeur had ook brood bij zich en toen Deugniet erachter kwam, dat de man tomaten op zijn brood had, was hij niet meer bij hem weg te slaan. Hij ging zelfs bij de chauffeur op schoot zitten.

„Nog een paar uur rijden en dan zijn we er, ” zei de man. „Waar logeren jullie in het dorpje? De garage heeft me geen adres opgegeven. ”

„In de vuurtoren, ” zei Julian. „Weet u die te vinden? ”

„Ja - maar daar kun je toch niet in logeren, ” zei de chauffeur, die dacht dat Julian hem voor de gek wilde houden. „Ik bedoel: naar welk hotel moet ik jullie brengen - of gaan jullie bij vrienden logeren? ”

„Nee - we gaan heus naar de vuurtoren, ” zei Prutser. „Hij is van mij, ziet u - helemaal van mij alleen. ”

„O. Nu - dan heb je in ieder geval een mooi uitzicht, ” zei de chauffeur. „Ik ben in het dorpje geboren. Mijn overgrootvader woont nog steeds in het huisje, waar ik geboren ben. Als je de verhalen hoort, die hij over die oude vuurtoren kan vertellen - bijvoorbeeld dat de strandjutters op een nacht de toren binnendrongen, de torenwachter vastbonden en het licht doofden.

Het gevolg was dat een groot schip die nacht op de rotsen liep. ”

„O, wat afschuwelijk — en wat gebeurde er met dat schip? ” vroeg Dick.

„Het werd totaal kapotgeslagen, ” zei de chauffeur. „Er bleef geen spaan van heel. De jutters wachtten, totdat met vloed de wrakstukken en de lading aan land spoelden. Jullie moeten eens naar mijn grootvader gaan en hem vragen, jullie een paar verhalen te vertellen. Misschien laat hij jullie de strandjuttersgrot wel zien. ”

„O, daar hebben we al van gehoord, ” zei George. „Is het heus waar — mogen we die zien? Of woont er tegenwoordig nog iemand in die grot? ”

„Nee, nee, de strandjutters zijn allang verdwenen, ” zei de chauffeur lachend. „Toen de nieuwe vuurtoren gebouwd werd, was het gedaan met de strandjutters. Die toren is heel modern en heeft een bijzonder sterk licht. Zelfs in de zwaarste storm is het licht ervan nog tot ver op zee te zien. Het licht van de vuurtoren, waar jullie naartoe gaan was niet zo goed — maar toch hebben veel schepen er hun behoud aan te danken gehad! ”

„Hoe heet uw overgrootvader? ” vroeg George. Ze nam zich voor hem heel gauw eens te gaan opzoeken. „En waar woont hij? ”

„Vraag maar naar Jeremiah Boogie, ” zei de chauffeur, terwijl hij voorzichtig om een kudde schapen heen reed. „Jullie vinden hem wel ergens op de kade, waar hij altijd zijn pijp zit te roken. Trek je er maar niets van aan als hij lelijk kijkt wanneer je naar hem toe gaat; hij houdt van kinderen. Reken maar dat hij spannende verhalen kan vertellen, die overgrootvader van mij! Neemaar, daar komt alweer een kudde schapen aan. ”

„Waarom toetert u niet? ” zei Prutser, „dan gaan ze wel opzij! ”

„Heb je dat rijmpje wel eens gehoord over een schaap, dat over de maan sprong? ” zei de chauffeur lachend. „Het beest sprong dwars over de maan omdat iemand getoeterd had! Nee, als je een kudde schapen tegenkomt, moet je nooit toeteren. Daar schrikken de dieren van — en dan springen ze boven op de auto. Kijk — zien jullie die rots daar? Dat is het begin van de Duivelsrotsen. We zijn er nu bijna. ”

„Waarom worden die rotsen zo genoemd? ” vroeg George.

„Wel, die rotsen zijn zo gemeen dat de mensen denken dat ze er alleen maar door een of andere duivel neergezet kunnen zijn, ” zei de chauffeur. „Sommige liggen vlak onder de waterspiegel en als een schip er overheen vaart, scheuren ze de bodem open. Andere zijn zo scherp als haaietanden - en er is een rotsbank waarop een boot door de golven aan diggelen geslagen kan worden. Ja, die naam Duivelsrotsen is goed gekozen! ”

„Wanneer kunnen we de vuurtoren zien? ” vroeg Prutser. „Ik dacht dat we hem nu gauw zouden kunnen zien. ”

„Je zult geduld moeten hebben tot we op de top van die heuvel zijn, ” zei de chauffeur. „En zeg tegen die aap van je, dat hij zijn handen niet in mijn zakken moet steken. Ik heb geen tomaten meer. ”

„Deugniet, gedraag je netjes, ” zei Prutser zo streng, dat het aapje onmiddellijk zijn handjes voor zijn gezichtje sloeg.

„Aansteller! ” zei George. „Je huilt helemaal niet. O, jongens — is dat de vuurtoren? ”

„Ja, dat is-ie, ‘” zei de chauffeur. „Nu we op de top van de heuvel zijn kun je hem goed zien. Een mooie toren, nietwaar — ook al is hij oud. Ja, wat ze vroeger bouwden, maakten ze stevig. De toren is van steen. Hij is tamelijk hoog en dat moet ook wel anders zouden de waterdruppels, die door de golven omhoog geworpen worden tegen de ramen en de lichtkamer, het licht verstrooien. ”

„Waar woonde de vuurtorenwachter vroeger? ” vroeg Dick.

„O, er is een gezellig kamertje, vlak onder de lichtkamer, ” zei de chauffeur. „Op een keer mocht ik met mijn overgrootvader mee naar boven. Ik heb nog nooit zo’n prachtig uitzicht gehad over een woelige zee! ”

„Mijn vader heeft in die kamer een hele zomer gewoond, ” zei Prutser trots. „Ik ben toen bij hem geweest. Het was geweldig. ”

„Waarom woonde je vader maanden lang in een vuurtoren? ” vroeg de chauffeur nieuwsgierig. „Moest hij zich verborgen houden of zoiets? ”

. Matuurlijk niet. Hij is een geleerde en hij zei dat hij rust wilde hebben; hij wilde niet geplaagd worden door rinkelende telefoons en mensen, die hem kwamen bezoeken, ” zei Prutser.

, Maar je wilt me toch niet wijsmaken dat hij het daar rustig had, als jij erbij was? ” zei de chauffeur plagend. „Dat geloof ik niet! ”

„O, eigenlijk is het daar helemaal niet zo stil, ” zei Prutser. „De golven maken veel lawaai en de wind niet minder. Maar dat waren geluiden, die mijn vader niet hinderden. Hij heeft alleen maar last van geluiden zoals het rinkelen van telefoons, het praten van mensen of iemand die op de deur klopt. Zulke dingen kunnen hem woedend maken. Hij vond het heerlijk in de vuurtoren. ”

„Ik hoop dat jullie het er ook heerlijk zullen vinden, ” zei de chauffeur. „Het zou niets voor mij zijn — alleen maar de wind en de golven te horen en het gekrijs van meeuwen. Jullie liever dan ik! ”

Ze daalden aan de andere kant de heuvel af en de vuurtoren verdween uit het gezicht. „Nu zijn we er gauw, ” zei Prutser. Deugniet, vind je het leuk dat we weer naar de vuurtoren gaan? O, wat kon je altijd vlug de trap op lopen — weet je dat nog, Deugniet? ”

De weg liep nu vlak langs de zee. Duidelijk was de vuurtoren te zien. Hij stond een flink eind van het strand af. Aan een steiger dobberde een bootje. Prutser gaf een schreeuw van vreugde toen hij het zag en wees ernaar. „Dat is de boot die we gebruikten - we roeiden ermee heen en weer naar de vuurtoren, als het vloed was. De Dobber, heet het bootje en ermee dobberen kun je! ”

„Is die ook van jou? ” vroeg George een beetje jaloers.

„De boot hoort bij de vuurtoren - dus zou ik zeggen van wel, ” zei Prutser. „Trouwens — we zullen die boot wel moeten gebruiken als we niet door het water naar de vuurtoren willen waden. ”

„Zorg maar dat de storm jullie niet in de toren opsluit, ” zei de chauffeur lachend. Hij stopte de auto. „Met stormweer zal de zee tussen Duivelsrotsen en het steigertje veel te ruw zijn voor dat bootje. ”

„Ik kan goed met boten omgaan, ” zei George. „Ik heb al jaren een eigen boot. ”

„Ja, jij bent er handig mee, dat weet ik, ” zei de chauffeur. „Zo — jullie zijn er. Gaan jullie meteen naar de vuurtoren in die boot? Dan zal ik even helpen met de bagage naar de boot te dragen. ”

„O, graag, ” zei Julian en met zijn allen droegen ze de bagage naar het bootje. Een oude man zat bij de steiger en tikte aan zijn pet toen ze dichterbij gekomen waren. „Ik heb een boodschap gekregen uit Kirrin, dat ik de boot klaar moest leggen voor jullie, ” zei hij. „Wie van jullie is jongeheer Hayling? ”

„Ik, ” zei Prutser. „Dit is mijn boot - en dat is mijn vuurtoren. Kom, jongens - we gaan naar de toren - roeien! ”

Hoofdstuk 9

IN DE VUURTOREN

De kinderen sprongen in de boot, die zijn naam 'Dobber’ eer aandeed. Timmy volgde zonder angst het voorbeeld van George en sprong ook in de boot, maar het aapje schreeuwde van angst, toen Prutser hem op de arm nam en met hem in de boot ging zitten.

„Stil maar, Deugniet, ” zei Prutser. „Ken je mijn bootje niet meer? Je hebt er al zo vaak in gezeten. Maar ik moet toegeven, dat je er altijd een hekel aan hebt gehad! ”

Er waren twee stel riemen. Julian nam een paar en George wilde het andere paar grijpen; maar Dick was haar net even te vlug af. Lachend keek hij in Georges boze gezicht.

„Het spijt me — er staat een flinke deining en we moeten tegen de golfslag in roeien. Ik ben toch altijd nog een beetje sterker dan jij, George! ”

„Ik kan net zo goed roeien als jij! ” zei George. Een golf wierp de boot naar een kant en George zag nog net kans een koffertje te redden, dat overboord dreigde te vallen.

„Goed zo! ” zei juiian. „Dat scheelde maar een haar! Dat zijn geen golven om mee te spotten, jongens! ”

„Kunnen we zomaar over de rotsen heen varen? ” vroeg Annie en keek naar beneden, in het water. „Die rotsen staan nu onder water — er is geen gevaar dat we er met de kiel van de boot overheen zullen schaven. ”

„Dit zijn de rotsen, waar je overheen kunt lopen als het eb is, ” zei Prutser. „Tussen de rotsen blijft water staan en daar kun je heerlijk in gaan liggen. Op een keer ben ik erin gaan liggen en toen was het water zo warm geworden van de zon, dat ik er graag een beetje koud water bij gedaan zou hebben, als er een kraan was geweest. ”

Annie lachte. „Jammer, dat het water nu nog te koud is om erin te springen, ” zei ze. „Neemaar, zeg — kijk eens naar beneden! Die rotsen, waar we nu overheen varen, zien eruit als scherpe tanden. ”

„Ja, die hebben vast en zeker menig schip opengereten in vroeger dagen, ” zei Julian. „Geen wonder dat ze de Duivelsrotsen genoemd worden! We moeten er flink aan trekken, hè Dick? ”

„Laat mij dan eens even roeien, ” zei George en greep naar Dicks riemen.

„Geen sprake van, ” zei Dick met een lach. „Let jij maar op onze koffers, beste meid! ”

„Is het een erg oude vuurtoren? ” vroeg Annie, terwijl de boot de toren steeds dichter en dichter naderde. „Hij ziet er oud uit! ”

„Ja, dat is hij ook, ” zei Prutser. „Eigenlijk is het een rare toren - hij is vele jaren geleden door een heel rijk man gebouwd. Zijn dochter was verdronken toen een schip hier op de rotsen sloeg — de man liet de vuurtoren bouwen als gedenkteken voor zijn dochter en om te verhinderen dat hier nog meer schepen zouden vergaan. ”

Annie keek naar de toren. Hij was stevig gebouwd en hoe dichter ze erbij kwamen, hoe hoger hij leek. De toren stond stevig in de rotsen verankerd. Volgens Dick moesten de fundamenten tot heel diep in de rotsen reiken, opdat de toren het zou kunnen uithouden in de geduchte stormen die op dit punt van de kust konden woeden. Vlak onder de ramen van de lichtkamer riep een hekwerk rondom de toren - een soort balcon. Wie daar op stond, moest een prachtig uitzicht hebben over de zee, dacht Annie.

Ze waren nu vlak bij de toren. Een stenen trap leidde van de rotsen omhoog naar een stevige deur, die buiten het bereik van de zware golven aangebracht was.

„Zou de deur op slot zijn? ” vroeg Dick eensklaps. „Stel je voor, dat we dat hele eind geroeid hebben om tot de ontdekking te komen dat we er niet in kunnen! "

„Natuurlijk is de deur op slot, ” zei Prutser. „Heeft niemand een sleutel? ”

„O, doe niet zo ezelachtig, ” zei Julian en hield op met roeien. Hij keek dreigend naar Prutser. „Je wilt me toch niet vertellen dat je geen sleutel hebt en dat we er niet in kunnen. ”

„Maak je niet dik! ” zei Prutser en lachte om Julians verschrikte gezicht. „Ik maakte maar gekheid. Hier is de sleutel! Het is mijn vuurtoren, snap je en dus heeft vader de sleutel aan mij gegeven; ik heb hem altijd bij me. Hij is voor mij heel veel waard. ”

Het was een heel grote sleutel en George vroeg zich af hoe Prutser ermee in zijn zak kon lopen. Hij zwaaide er triomfantelijk mee. „Dit is een groots moment voor me, " zei hij. „Zo dadelijk zal ik de deur van mijn vuurtoren openen met mijn sleutel! Ik zie aan je gezicht, dat jij ook graag een vuurtoren zou willen hebben, George! ”

„Ja, ” zei George en keek naar de toren, die hoog boven hen oprees.

„Kalm aan, nu, ” zei Prutser tegen de jongens. „Wacht op een grote golf, roei naar die rots daar, die een eind boven het water uitsteekt. Achter die rots is tamelijk rustig water en daar vandaan kun je gemakkelijk naar de stenen trap roeien. George, vlak naast de trap is een grote ijzeren ring, waaraan je het touw van de boot moet vastmaken. Jij kunt dat van jouw plaats af beter doen dan ik. ”

Het ging allemaal vlotter dan de Vijf gedacht hadden. De boot bereikte rustiger water en de twee jongens roeiden zonder veel moeite naar de stenen trap. George haalde vlug het touw door de ijzeren ring en daar lag de boot aan de voet van de toren gemeerd. Ze behoefden nu alleen nog maar over een paar stenen te klauteren om de trap te bereiken. Een voor een sprongen de kinderen en Timmy uit de boot.

„Ik zal de deur openmaken, ” zei Prutser trots en liep de stenen trap op, die naar de deur leidde. „Zien jullie wel dat mijn vuurtoren van heel grote steenbrokken gebouwd is? Geen wonder, dat hij al zolang staat! ”

Hij stak de sleutel in het slot van de stevige houten deur en probeerde hem om te draaien. Hij probeerde het nog eens, en nog eens... en keek de anderen met een verschrikt gezicht aan. „Ik kan de deur niet openkrijgen, ” zei hij. „Wat moeten we nu doen? ”

„Laat mij het eens proberen, ” zei Julian. „Misschien blijft de sleutel steken. " Hij greep de sleutel stevig vast, gaf er een fikse draai aan en... de deur was open. Allemaal zuchtten ze opgelucht. Julian liet hen naar binnen gaan en trok de dèur achter zich dicht.

„Zo - daar zijn we dan! ” zei hij. „Wat is het hier donker. Gelukkig heb ik een lantaarn in mijn zak! ”

Hij liet het licht in het rond schijnen, maar er was alleen maar een smalle, ijzeren wenteltrap te zien, die in het hart van de toren omhoog liep.

„Die trap gaat helemaal tot boven aan toe - tot aan de lichtkamer, ” vertelde Prutser. „Hij passeert een paar andere kamers - dat zal ik jullie nog wel laten zien. Houdt je goed aan de leuning vast want het kan zijn dat je duizelig wordt op de trap. ”

Prutser ging voorop; de anderen volgden hem naar boven; steeds maar in het rond leidde de trap, hoger en hoger. Annie was blij, dat ze even konden rusten in een kamertje, waar de trap doorheen liep. „Dit is een bergruimte, ” zei Prutser en knipte zijn lantaarn aan. „Kijk - daar staan de blikken, die mijn vader achtergelaten heeft en waarvan ik jullie al verteld heb. Laten we verder gaan — dan komen we in de oliekamer.

Die is niet zo groot. ”

„De oliekamer - wat is dat? ” vroeg Annie.

„O, daar werden vroeger de bussen petroleum bewaard want de lamp van de vuurtoren brandde op petroleum. Electriciteit was er toen nog niet. Kijk, we zijn er al - dit is de oliekamer. ”

Het was een lage ruimte zonder ramen, die vol met oude blikken stond. Het rook er niet erg prettig en Annie hield haar neus dicht.

„Wat een nare kamer, ” zei Annie. „Het ruikt hier vies, laten we maar gauw maken dat we weg komen! ”

Ze klommen nog hoger. De volgende kamer had een raam. De zon scheen vrolijk naar binnen.

„Hier sliepen mijn vader en ik, ” zei Prutser. „Kijk eens, daar ligt onze oude matras nog. Dat is een bof! Die kunnen we goed gebruiken! ”

Weer moesten ze hoger klimmen. Nu kwamen ze in een kamer, die niet zo laag was en die een tamelijk groot raam had. Ook hier scheen de zon naar binnen en de kamer deed gezellig aan: er stond een tafel met vier stoelen, in een hoek een oud bureau en verder een kist en een petroleumkachel.

„Daar is mijn oude koekepan! ” riep Prutser uit en liep naar de kachel. „Die zullen we goed kunnen gebruiken. O — en de ketel is er ook nog, zie ik; en de braadpan! Ik weet zeker, dat er ook messen, vorken en lepels zijn, hoewel misschien niet genoeg voor ons allemaal. Met het aardewerk dat er is, zullen we ons wel redden, denk ik, hoewel ik veel gebroken heb; maar er zijn ook nog wat aluminium borden en bekers. Die zijn gemakkelijk schoon te houden. Met water moeten we een beetje zuinig zijn, want er is natuurlijk geen waterleiding. ”

„Is er geen watertank? ” vroeg George. „Het lijkt me wel erg lastig als we telkens een emmer water die trap op moeten sjouwen. ”

„Ja, die is er ook, " zei Prutser trots. „Mijn vader heeft er één gemaakt aan de westkant van de toren. Het regenwater, dat op het dak van de toren valt, loopt door een pijp in die tank en de tank staat in verbinding met de gootsteen. Ik zal het jullie laten zien. Mijn vader is erg knap, weet je - zoiets maken is voor hem maar een kleinigheid. Hij had er ook niet veel zin in, om iedere dag met water te sjouwen. Ja, we hebben het hier best naar ons zin gehad! ”

„Als je het mij vraagt dan zal je het hier nu nog prettiger hebben, ” zei Dick. „Nu zijn wij bij je. Je moet het hier wel erg eenzaam gehad hebben. ”

„O - ik had Deugniet bij me, ” ze Prutser en toen het aapje zijn naam hoorde noemen kwam hij vlug naar zijn baasje. Hij sprong op de arm van de jongen en vlijde zich tegen hem aan.

„Zijn er nog meer kamers in deze leuke vuurtoren? ” vroeg Julian.

„Nog een - de lichtkamer. Ik zal jullie die laten zien vroeger was dat de belangrijkste kamer van de toren. Kom maar mee! ” Weer moesten ze langs de trap omhoog klimmen. Prutser ging weer voorop. O, wat was hij trots op zijn vuurtoren.

Hoofdstuk 10

PRUTSER EN ZIJN VUURTOREN

Weer klauterden ze allemaal naar boven; Timmy kon niet zo snel meekomen, want de wenteltrap maakte hem een beetje duizelig. Deugniet echter was het eerst boven; hij gedroeg zich, alsof de toren van hem was en hij de anderen wel eens even zou tonen, wat er allemaal te zien was!

De lichtkamer was een ruimte helemaal boven in de toren met ramen rondom. Het licht viel er aan alle kanten naar binnen en dat maakte de kamer gezellig. Door de ramen had men een schitterend uitzicht over de zee.

Annie gaf een schreeuw van enthousiasme. De toren was zo hoog dat je kilometers ver kon uitkijken over het woelige water. De kinderen liepen de hele kamer rond en keken in alle richtingen.

„Zeg, er is hier een deurtje, ” riep Dick. „Geeft dat toegang tot het balcon of de ommegang of hoe zoiets genoemd wordt? ”

„Ja. Het balcon loopt helemaal om de lichtkamer heen, ” zei Prutser. „Je moet eens kijken als het ruw weer is en de meeuwen beschutting zoeken tegen de storm. Dan zitten ze bij tientallen op het balcon van de toren. Natuurlijk mag je alleen maar op het balcon komen als het niet te hard waait - anders zou je eraf waaien! Je kunt je niet voorstellen, wat het is als het stormt. Dat geloof je misschien niet maar op een keer was ik met mijn vader boven in de toren toen het stormde en ik verbeeldde me dat de toren heen en weer wiegde! ”

„Ik vind het hier geweldig, ” zei Annie met stralende ogen. „Prutser, je bent een bofferd, zoals er maar weinig in de wereld zijn! ”

„Vind je? ” zei Prutser tevreden. Hij gaf Annie speels een por. „Ik dacht wel, dat het je hier zou bevallen. Deugniet vindt het hier ook heerlijk — nietwaar, Deugniet? ”

De aap was boven op de grote lamp geklauterd. Hij kwetterde tegen Timmy, alsof hij hem alles wilde uitleggen. Timmy luisterde met zijn kop scheef en zijn oren gespitst.

„Hij doet net alsof hij het geklets van dat aapje verstaat, ” zei George. „Prutser - die lamp brandt zeker nooit meer? ” „Nee, nooit, ” zei Prutser. „Ik heb je al verteld dat er een eind verder langs de kust een mooie nieuwe vuurtoren staat. Hij heeft een geweldig sterke lamp - een electrische. Als het donker is, kun je de straal over het water zien vegen. ”

„Waarom zijn er niet meer mensen die in een vuurtoren gaan wonen? ” piekerde George. „Hoewel — het moet hier wel erg heet zijn, als de zon erop staat. ”

„Hebben jullie geen honger? ” zei Dick en streek over zijn maag. „Ik heb een leeg gevoel. ”

„O, jongens, we hebben de bagage nog niet uit de boot gehaald, ” zei Prutser. „Kom, dan brengen we alles naar binnen en gaan iets lekkers klaarmaken. Hoe laat is het? Al over vieren! Geen wonder, dat Dick een leeg gevoel in zijn maag heeft. Kom, Deugniet, aan het werk — jij kunt ook helpen dragen! ” Ze daalden de wenteltrap af, passeerden de andere kamers en bereikten tenslotte weer de stevige buitendeur. „Die deur is natuurlijk zo stevig gemaakt, omdat de golven er dikwijls, als het stormt, tegenaan beuken, ” zei Julian, terwijl hij de deur openmaakte. De wind was aangewakkerd en Julian had moeite zich staande te houden. De kinderen klauterden over de rotsen naar de plek, waar ze de boot gemeerd hadden. Hij dobberde zachtjes in het kalme water.

„Hallo, Dobber! ” zei Prutser. „Jij dacht zeker dat we niet meer terug kwamen. Heb je goed op onze spullen gepast! Brave kleine boot! ”

„Idioot! ” zei Dick met een lach. „Vooruit, Julian — ik zal een deel van de zwaarste spullen nemen en jij de rest. De meisjes en Prutser kunnen de kleine pakjes dragen. Zeg, Deugniet, waar ga jij naartoe? ”

Deugniet had een paar kleine pakjes gegrepen en rende ermee weg. „Ja, dat is in orde, hij is gewend om te helpen, ” riep Prutser. „Hij gaat vaak boodschappen met me doen; dan mag hij de pakjes dragen. Laat hem maar helpen, dat vindt hij prettig. ”

Het aapje maakte zich nuttig. Al kwetterend rende hij heen en weer tussen de vuurtoren en de boot. Telkens nam hij een paar kleine pakjes mee. Timmy stond met een spijtige blik in zijn bruine ogen naar hem te kijken; het speet hem dat hij zijn poten niet zo handig kon gebruiken als Deugniet. George klopte hem op zijn rug.

„Trek het je maar niet aan, Timmy, ” zei ze. „Hier, draag die mand maar voor me. ”

Timmy nam de mand in zijn bek en liep er blij mee de trap op. Ook al kon hij niet zo handig klauteren en pakjes dragen als Deugniet, een mand in zijn bek dragen kon hij wel!

„We kunnen de boot hier rustig laten liggen, ” zei Prutser. „Zolang de zee niet ruwer wordt, is er geen gevaar dat hij zal losslaan. Als het gaat stormen, moeten we hem halverwege tegen de trap op trekken. ”

„Laten we eerst gaan eten, voor we alles uitpakken, ” zei Annie. „Ik begin nu ook honger te krijgen. Wat zullen we eten, jongens? Ik vind, dat we aan thee met een paar sandwiches niet genoeg hebben! ”

„Dat is juist zo vervelend als je in een vuurtoren woont, ” zei Prutser met een ernstig gezicht. „Je hebt voortdurend honger. Toen ik hier met mijn vader was at ik soms zes of zeven keer op een dag! ”

„Daar heb ik niets op tegen, ” zei Dick met een lach. „Wat denken jullie van een combinatie van theetijd en avondbrood? Dan hoeven we straks niet weer te beginnen. ”

Een deel van de bagage werd naar de slaapkamer gebracht, een ander deel naar de woonkamer. Prutser stak de kachel aan en zette er een pannetje water op. Het had de laatste dagen flink geregend en dus was er water genoeg in de voorraadtank. Toen hij de kraan boven de gootsteen opendraaide, kwam er mooi helder water uit.

„Toverij! ” riep Annie bewonderend. „Ik heb een gevoel alsof ik droom! ”

Toen het water kookte gingen de eieren erin. „Precies drie minuten, ” zei Annie, ze er met een lepel uit halend toen ze klaar waren. „Ieder krijgt twee eieren. Als we zo doorgaan, moeten we iedere dag boodschappen doen! George, snij jij de boterhammen. Brood zit in de tas - je moet maar even kijken waar de boter is. Ik weet zeker, dat we boter meegebracht hebben. ”

„Wat vinden jullie ervan: zullen we er een paar lekkere koekjes van Joanna bij nemen? ” zei Dick, terwijl hij nieuwsgierig in de trommel neusde. „Oei, wat heeft ze goed voor ons gezorgd - en wat een boel. Cocosmacaronen - een specialiteit van Joanna! Jongens, wat zullen we smullen! ”

„Wat zullen we erbij drinken? ” vroeg Julian. „Thee? Limonade? ”

Ze stemden allemaal voor limonade. Het werd een gezellige maaltijd - die eerste, die de Vijf hadden in de oude vuurtoren, samen met Prutser en Deugniet. Buiten krijsten de meeuwen, af en toe huilde een windvlaag om de toren en door alles heen klonk het ruisen van de zee - prachtig! Annie sloeg de armen om haar knieën terwijl ze op haar limonade wachtte. Hier zouden ze voorlopig blijven - onder elkaar. Ze kon zich op dat moment niets gezelligers indenken.

Toen ze klaar waren met eten, wasten Annie en George af in de kleine gootsteen.

„O — laat dat afwassen toch achterwege! ” zei Prutser. „VeeG de borden gewoon even af. Kijk - zo! ”

„O nee hoor, ” zei Annie. „Dit is net iets voor een jongen. Laat dit soort dingen nu maar aan mij over. Ik doe graag zulk werk! ”

„Echt een meisje! ” zei Prutser met een lach.

„Niets van waar, ” zei George. „Ik ben een meisje maar ik heb er een hekel aan - ik had veel liever een jongen willen zijn! ”

„Trek het je niet aan - je ziet er uit als een jongen en je bent nu en dan net zo ruw als een jongen; veel manieren heb je ook niet, ” zei Prutser in een goed bedoelde poging om George te troosten.

„Ik heb meer manieren dan jij, ” zei George en liep met opgeheven hoofd naar het raam. Maar het uitzicht was te mooi dan dat ze lang kon blijven bokken; hier en daar hadden de golven witte kuifjes. George zuchtte van intens genot. Ze vergat dat ze boos op Prutser was en draaide zich glimlachend naar hem om.

„Als dit uitzicht van mij was, dan zou ik me de rijkste mens van de wereld voelen, ” zei ze. „Je bent een bofferd, Prutser. ” „Ja? ” zei Prutser peinzend. „Goed, jij mag dat uitzicht hebben, als je graag wilt, ” zei hij. „Ik wil het niet meer hebben. ” Julian lachte en gaf de jongen een klap op zijn schouder. „Zolang we hier zijn, zullen we er allemaal van genieten! ” zei hij. „Kom, jongens - we moeten de koffers uitpakken voor het donker is. De meisjes slapen hier in de zitkamer - de jongens beneden in de slaapkamer. Akkoord, Prutser? ”

„Ja, best, ” zei Prutser, „als je maar niet erg vindt dat Deugniet bij ons zal slapen. Tussen twee haakjes - ik denk dat Timmy wel bij de meisjes zal slapen. ”

„Waf! ” blafte Timmy, alsof hij wilde laten horen dat hij het met hem eens was. Timmy dacht er niet over, ergens anders te gaan slapen dan bij George!

Ze gingen met zijn allen de koffers uitpakken en de boel opruimen. „Dit kan naar de voorraadkamer, ” zei Julian. „Dit naar de huiskamer — dat ook. Dekens natuurlijk naar de slaapkamer; of nee - wacht even: er moeten ook een paar dekens naar de woonkamer, omdat de meisjes daar slapen. ”

„Speelkaarten - naar de woonkamer, ” zei Dick en gaf ze door aan Annie. „Boeken. Schrijfpapier. O, dat is waar ook: we moeten iedere dag een kaart naar tante Fanny sturen — dat hebben we beloofd. ”

„Vandaag hoeven we niet te schrijven; de chauffeur zal haar vertellen dat we goed aangekomen zijn, ” zei George. „Morgen gaan we naar het dorp en kopen een voorraadje briefkaarten. Natuurlijk zullen we er iedere dag een sturen, anders zit moeder in ongerustheid. ”

„Moeders maken zich altijd ongerust, ” zei Dick. „Dat is erg lastig — maar het is ook een van de liefste eigenschappen van moeders. Zo, jongens alles is opgeruimd. Wie voelt er wat voor een spelletje? ”

Even later zaten ze in de lichtkamer spelletjes te doen. Timmy en Deugniet zaten te kijken en nu en dan leek het wel, alsof ze meelachten met de kinderen. De Vijf, Prutser en zijn aap amuseerden zich kostelijk, die eerste dag van hun verblijf in Prutsers vuurtoren!

Hoofdstuk 11

JEREMIAH BOOGLE

Toen het donker begon te worden, stond Prutser op en haalde een ouderwetse petroleumlamp. Hij schudde hem heen en weer. „Er is nog petroleum in, ” zei hij. „Mooi. Ik zal hem aansteken, dan kunnen we beter zien. ”

„Jammer, dat we de grote lamp van de vuurtoren niet kunnen aansteken, " zei George. „Dat moet voor de vuurtorenwachter vroeger het mooiste moment van de dag geweest zijN — als hij de grote lamp aanstak en daarmee schepen veiligheid gaf. Wie zou voor het eerst op de gedachte gekomen zijn, een vuurtoren te bouwen — het moet iemand geweest zijn, die schepen had; schepen die konden stranden. ”

„Een van de eerste vuurtorens werd eeuwen en eeuwen geleden gebouwd op het eiland Pharos, aan de mond van de Nijl, ” zei Julian. „Dat was dicht bij de grote haven Alexandrië. ”

„Waarvan werd hij gebouwd - van steen, net als deze? ” vroeg Prutser.

„Nee, hij werd gebouwd van wit marmer, ” zei Julian. „Ik moest er vandaag aan denken, toen we die wenteltrap op liepeN >— de vuurtoren van Pharos had ook een wenteltrap, maar natuurlijk veel groter dan deze! ”

„Wat voor een lamp was er in die toren? ” informeerde Prutser.

„Ik geloof niet dat er een lamp in was, ” zei Julian. „Men beweert dat er iedere avond boven op de toren een enorm vuur aangelegd werd; de vlammen van dat vuur konden honderden kilometers ver door schepen gezien worden. ”

„Allemensen — dat moet dan een aardig hoge vuurtoren geweest zijn, die van Pharos, ” zei Dick.

„Ja, dat was hij ook - meer dan honderdtachtig meter hoog, ” vertelde Julian.

„Oei! Wat een wonder dat hij niet omwoei, ” zei Dick. „We moeten er eens naartoe gaan, als hij er nog staat. ”

„Ezel! ” zei Julian. „Hij is natuurlijk allang weg. Vergeet niet dat hij meer dan tweeëntwintig eeuwen geleden gebouwd werd. Op een dag kwam er een aardbeving en weg was dE prachtige vuurtoren - er bleef niets van over! ”

Ze zwegen allemaal verschrikt. Heimelijk keken ze naar de muren van de vuurtoren, waarin ze zich bevonden. Stel je voor, een aardbeving! Wat een ramp zou dat zijn, zelfs voor zo’n kleine vuurtoren!

„Kijk niet zo angstig, Annie, ” zei Julian met een lach. „Het is niet waarschijnlijk, dat wij hier vannacht door een aardbeving geteisterd zullen worden! Die oude vuurtoren op het eiland Pharos was een van de Zeven Wereldwonderen. Nee, vraag me niet welke de zes andere waren — ik ben te slaperig om erover te piekeren! ”

„Ik wou, dat we de lamp in déze vuurtoren konden aansteken, ” zei Annie. „De toren vindt het vast en zeker niet leuk om nu alsmaar met gedoofd licht te staan, nadat hij zijn licht zoveel jaren helder heeft laten schijnen. Wat denk je, Prutser: zou de lamp nog aangestoken kunnen worden of is hij stuk? ” „Annie - als jij denkt dat we in de lichtkamer gaan rondkruipen en proberen de lamp aan te steken, enkel en alleen omdat jij medelijden met de vuurtoren hebt dan vergis je je, ” zei Dick. „Trouwens — die lamp is vast niet meer in orde, want hij heeft in geen jaren gebrand. ”

„Ik zou niet weten waarom hij niet in orde zou zijn, ” zei Prutser. „Er is nooit iets met die lamp gebeurd. Hij is nog precies zo, als toen hij voor het laatst gebrand heeft. ”

„Jongens, wat doen we - spelen we nog verder, ja of nee? ” zei Julian. „Misschien hebben jullie er niets van gemerkt, maar ik heb tot nu toe bijna ieder spel gewonnen. Ik geloof dat ik met een stelletje ezels zit te spelen! ”

Gauw grepen ze allemaal weer naar hun kaarten; dat lieten ze zich door Julian niet zeggen!

„We blijven doorspelen tot we jou totaal verslagen hebben! ” zei Dick.

Maar nee — Julian was die avond onoverwinnelijk! Hij haD al het geluk van de wereld. Toen ze nog vier of vijf spelletjes gespeeld hadden, begon Annie te gapen. „O, neem me niet kwalijk, ” zei ze. „Jullie moeten niet denken dat ik me zit te vervelen, want dat is niet zo. Ik moest zomaar ineens gapen! ” „Eerlijk gezegd: ik krijg ook gaapneigingen, ” bekende Dick. „Ik zou nog wel iets willen eten — en dan gaan slapen. We hebben bij de thee zoveel gegeten dat een complete maaltijd me niet meer zou smaken — maar een chocoladekoekje of zo, ja, dat zou er nog wel ingaan. ”

„Waf! ” blafte Timmy onmiddellijk. Deugniet zei iets in zijn snatertaaltje en trok Prutser aan zijn mouw.

„Goed, ” zei Annie, „ik zal wel even iets voor jullie halen. ” Ze kwam even later terug met limonade, een paar plakken van de cake, die Joanna voor hen gebakken had en voor allemaal een chocoladekoekje. Natuurlijk had ze Timmy en Deugniet niet vergeten.

Ze gingen allemaal tevreden zitten knabbelen. „En nu naar bed! ” zei Julian. „Meisjes, hebben jullie nog hulp nodig met bedden of dekens? ”

„Nee, ” zei Annie, „alles is al klaar. Maar als jullie je nog willen wassen of tandenpoetsen, doe dat nu dan. ”

Nauwelijks een kwartier later lagen ze allemaal onder de dekens. De drie jongens hadden een plaatsje gezocht in de kamer, die door professor Hayling ook als slaapkamer gebruikt was; Deugniet lag vlak naast Prutser. De twee meisjes en Timmy lagen op een matras in de woonkamer. Timmy had een plekje gezocht naast George en nu en dan likte hij haar oor met zijn grote tong.

„Ja, Timmy - je bent een schat, ” zei George slaperig. „Maar houd die grote tong van je nu alsjeblieft bij je. ’

Ze sliepen allemaal heel gauw: de jongens, de meisjes en de dieren. Buiten ruisten de golven en streek de wind met een klagend geluid langs de toren. Maar in de oude vuurtoren waS alles stil; zelfs Deugniet bewoog zich niet in zijn slaap.

De volgende morgen, toen ze wakker werden, was het eerste wat ze hoorden het geschreeuw van de meeuwen; ze bleven er even naar liggen luisteren. Opstaan, het ontbijt klaarmaken en met zijn allen om de grote tafel gaan zitten eten: het was allemaal even leuk. Na het ontbijt een appel en toen kwam het heerlijke plannenmaken: wat zouden ze die dag gaan doen?

„Ik zou zeggen, laten we boodschappen gaan doen; we moeten eieren hebben, brood en melk, ” zei Annie.

„Als we dan toch in het dorp zijn, kunnen we eens kijken of we de overgrootvader van de chauffeur kunnen vinden, ” zei Dick. „Misschien kunnen we hem overhalen ons een spannend verhaal te vertellen. Ik denk, dat hij ons ook over de vuurtoren een heleboel zal kunnen vertellen. ”

„Ja - misschien neemt hij ons mee naar de strandjuttersgrot, ” zei Julian. „Die zou ik graag willen zien! Laten we ópschieten, meisjes, we helpen allemaal wel even een handje mee. We kunnen over de rotsen naar de steiger lopen want het moet nu eb zijn. ”

„Dat is allemaal goed en wel, maar dan moeten we zorgen dat we terug zijn voor de vloed opkomt, ” zei Prutser. „Want als we de boot hier bij de vuurtoren laten liggen kunnen we niet meer terug zodra de rotsen ondergelopen zijn. ”

„Daar heb je gelijk in, ” zei Julian. „Voortmaken dus, meisjes. ”

De meisjes hadden het werk gauw aan kant. De kinderen gingen op weg over de rotsen, die bij eb de vuurtoren scheidden van de kust. Nu konden ze pas goed zien hoe gemeen en gevaarlijk die rotsen waren - scherp als naalden. Een schip, dat erop terecht kwam, was onherroepelijk verloren!

Het was maar een korte wandeling naar de aanlegsteiger. „Hoe heette die overgrootvader ook alweer? ”zeiDick en fronste zijn voorhoofd.

„Jeremiah Boogle, ’* zei Annie. „Hij rookt een lange pijp en hij kijkt niet erg vriendelijk. ”

„Alsjeblieft! Die man moet niet zo moeilijk te vinden zijn, ” zei Julian. „Kom jongens — hij zal wel ergens aan de kade zitten. "

„Daar zit hij! ” zei George. Ze zag een oude man met een lange pijp in zijn mond aan de waterkant zitten. „Dat is vast en zeker Jeremiah Boogle. ”

Ze had gelijk: het was Jeremiah. Hij zat gemakkelijk achterover in zijn stoel, genietend van zijn pijpje. Hij had een lange witte baard; een schipperspet stond scheef op zijn hoofd. Zijn wenkbrauwen waren zo groot en woest, dat je zijn ogen bijna niet kon zien!

De Vijf liepen naar hem toe; Timmy volgde hen en Deugniet zat op Prutsers schouder. De oude man had Deugniet onmiddellijk in de gaten.

„Kijk eens aan — een aapje, " zei hij. „Hoeveel heb ik er niet van mijn reizen mee naar huis gebracht! ” Hij knipte met zijn vingers en maakte een eigenaardig geluid, diep in zijn keel. Deugniet hield zijn kopje opzij en luisterde. Toen sprong hij van Prutsers schouder op die van de oude man en streek met zijn kopje langs Jeremiahs oor.

„Deugniet! ” riep Prutser verbaasd uit. „Kijk nu toch eens, George. Hij wil anders nooit iets van vreemden weten! ”

„Misschien heb ik zijn overgrootvader nog gekend, ” zei de oude zeerob lachend. Hij streelde het aapje. „Alle apen zijn dol op mij - en ik ben dol op apen! ”

„U bent toch — Jeremiah Boogie, nietwaar? ” zei Julian.

„Jeremiah Boogie, ja die ben ik, ” zei de oude man en tikte aan zijn pet. „Hoe weten jullie hoe ik heet? ”

„Jackson, de chauffeur, vertelde ons dat hij een kleinzoon van u is, ” zei Julian. „We verblijven een poosje in de oude vuurtoren, weet u - Jackson zei, dat u ons wel een en ander over die oude toren wist te vertellen: over zijn geschiedenis en zo. En over de strandjutters, die hier woonden voor de vuurtoren gebouwd werd. ”

„O, verhalen weet ik genoeg, ” zei Jeremiah, een grote rookwolk uitblazend, zodat Deugniet ervan begon te proesten. „Dat is meer dan die dwaze kleinzoon van me kan zeggen! Hij weet niets, helemaal niets - behalve een beetje over auto’s. En wie wil er nu in een auto zitten, zo’n lelijk stinkding? Ba! Die George Jackson is een nietsnut. ”

„Dat is hij niet. Hij is een van de beste monteurs hier in de buurt, ” zei George onmiddellijk. „Alles wat de moeite waard is te weten over auto’s, dat weet hij. ”

„Auto’s! Precies wat ik zei — smerige stinkende dingen, die herrie maken! ” zei de overgrootvader van Jackson minachtend.

„Ja - maar we kwamen niet over auto’s praten, ” zei Julian. „U zou ons iets vertellen over vroeger - toen er nog strandjutters waren! ”

„O - over vroeger! ” zei de oude man. „Tja, ik heb zelf een paar strandjutters gekend - Bill met het Ene Oor bijvoorbeeld..

En toen begon Jeremiah Boogie aan de Vijf een verhaal te vertellen, dat ze bijna niet konden geloven!

Hoofdstuk 12

HET VERHAAL VAN JEREMIAH BOOGLE

„Toen ik nog een kleine jongen was, ” begon de oude man, nadat hij een verse pijp gestopt had, „een jongen, niet veel ouder dan deze knaap hier” - en hij prikte met zijn eeltige wijsvinger in Prutsers borst - „toen was er nog geen vuurtoren maar die gemene rotsen waren er natuurlijk wel! En ’s winters als de stormen woedden, bleef menig schip op die rotsen. Je moet ze gezien hebben om te kunnen beseffen hoe gevaarlijk die naaldscherpe punten voor een schip kunnen zijn. Jullie weten natuurijk, hoe die rotsen genoemd worden? ”

„Ja, de Duivelsrotsen, ” zei Prutser.

De oude man knikte. „Boven op die hoge rots daar, ” ging hij verder, „woonde een heel slechte oude man en hij had een zoon, die even slecht was als hij. Hij had ook een neef — die was geen haar beter. De drie strandjutters werden ze genoemd en ik zal jullie vertellen, hoe ze aan die naam kwamen. ”

„Hebt u hen gekend? ” vroeg Dick.

„En of ik hen gekend heb! En als ze voorbij kwamen, kroop ik gauw achter een struik en gooide met stenen naar hen! ” zei de oude man. „Ze waren gemeen, wreed en verdorven. Iedereen was bang voor hen. De oude man heette Bill met het Ene Oor. Ze zeggen, dat zijn linkeroor eraf gebeten was door een aap; en als dat zo was — wie zou het die aap kwalijk nemen? Ik niet; ik zou het jullie aap ook niet kwalijk nemen, als hij iemand anders een oor af zou bijten — ik zal geen namen noemen, want die iemand zou me kunnen horen. "

De oude man keek over zijn schouder, alsof hij bang was dat de persoon die hij bedoelde, achter hem zou staan.

„Goed, de oude man heette Bill met het Ene Oor — zijn zoon heette Neus en zijn neef Bart; de een gaf de ander in gemeenheid niets toe. Het enige in de wereld wat voor hen de moeite waard was, was geld — en daar deden ze dan ook alles voor! Ze waren niet kieskeurig in de manier, waarop ze hun geld verdienden! ” De oude hield even op om de tabak in zijn pijp wat aan te stoppen.

„Ik zal jullie vertellen, hoe ze rijk werden - ja, ik zal het jullie vertellen! Ik zal jullie ook vertellen, wat er tenslotte van hen geworden is. Laat dit een les zijn - voor jullie en vooR iedereen! Kijk, zie je die hoge rotsen, ginds langs de kust — waar die vlaggemast op staat met die vlag eraan? ”

„Ja, ” zeiden ze allemaal, naar de vlag kijkend die wapperde in de wind.

„Voorbij dat punt moesten schepen uit de kust blijven, ” zei de oude zeerob. „Een flink eind uit de kust! Als ze dat niet deden, werden ze door de storm naar de rotsen getrokken. Je snapt wel wat er dan gebeurde: ze kwamen op de Duivelsrotsen terecht! En dat was het einde. Geen schip heeft ooit aan de scherpe tanden van die rotsen kunnen ontsnappen, als de stroom het eenmaal te pakken had. Om te voorkomen dat schepen op die rotsen geworpen werden, woei er in die tijd overdag een vlag op de rotsen — en ’s nachts brandde er een lamp. Die waarschuwing was voor alle schippers duidelijk genoeg: Pas op! Blijf uit de buurt! Gevaar! Natuurlijk kenden alle schippers de vlag en de lamp en als ze die zagen, zorgden ze dat ze een flink eind uit de buurt van de Duivelsrotsen bleven! Maar dat was niet naar de zin van Bill met het Ene Oor! Hij wilde juist dat de schepen op de rotsen zouden lopen. Want als dat gebeurde, ging hij naar het strand en nam alles mee wat door de golven op het strand geworpen werd. En Bill zorgde wel dat er van het ongelukkige schip geen overlevenden waren. De Duivelsrotsen waren gevaarlijk; maar nog gevaarlijker was Bill, zeiden de mensen, want hij was de duivel zelf! ” „Wat een gemene oude man! ” zei Annie huiverend.

„Ja, precies zoals u zegt, juffrouw, ” zei de oude man. „Maar het gebeurde niet vaak genoeg naar de zin van Bill, Neus en Bart dat er een schip op de rotsen liep. Daarom verzonnen ze een plan — zo gemeen als een mens maar kan bedenken! ” „Wat voor een plan? ” fluisterde Prutser en hij keek de oude zeeman met een paar grote ogen aan.

„Op een nacht doofde hij de lamp, die stond te branden op gindse rots en hij en Neus liepen ermee naar een andere rotS — die daar, zien jullie wel? ” en de oude man wees naar een vooruitstekende rotspunt, veel dichter bij. „En jullie weten wel wat er vlak bij die rotspunt is - van dat punt af helemaal tot aan de plaats waar nu de oude vuurtoren staat! ”

„Ja. Rotsen, gevaarlijke rotsen - scherp als messen. De Duivelsrotsen, ” zei George vol afschuw.

„Wilt u zeggen, dat Bill met het Ene Oor en die andere mannen opzettelijk daar een licht plaatsten als het stormde, in de hoop dat schepen op de Duivelsrotsen zouden stranden? ” vroeg Julian.

„Ja, precies, ” zei Jeremiah Boogle. „Ik zal het jullie nog sterker vertellen: op een donkere nacht toen het stormde kwam ik Bill met het Ene Oor tegen — en raad eens wat hij en de Neus droegen? Het stormbaken! Ze hadden de lamp natuurlijk gedoofd, maar ik had zelf een kleine lantaarn bij me en ik heb de lamp heel duidelijk gezien. Ja, zo waar als ik hier zit. Toen ze me zagen, stuurden ze Bart op me af; hij moest me van de rotsen gooien, opdat ik nooit zou kunnen vertellen wat ik gezien had! Maar ik slaagde erin te ontkomen en ik vertelde wat ik gezien had! Ja, natuurlijk vertelde ik het aan de politie. Bill met het Ene Oor ging de gevangenis in; net goed voor hem, want hij was een slecht mens! Maar het kon hem niet veel schelen - waarom zou het hem kunnen schelen? Hij was rijk! Heel rijk! ”

„Hoe was hij dan rijk geworden? ” vroeg Dick.

„Kijk, jongeheer, dat zat zo. De schepen die in die dagen hier langs kwamen, brachten ladingen mee uit verre landen, ” zei Jeremiah, „niet zelden goud en zilver. Bill met het Ene Oor stal zoveel goud en zilver, parels en andere kostbaarheden uit de wrakken van de gestrande schepen, dat hij z’n leven lang niet meer zou behoeven te werken als hij uit de gevangenis kwam. Hij zou een rijk man zijn - een heel rijk man. Hij zou zelfs geen schepen meer behoeven te beroven. ”

„Maar werden hem al die gestolen goederen dan niet afgenomen? ” vroeg Julian.

„Hij had al zijn schatten verstopt, ” zei de oude man. „Ja, hij had ze goed verstopt. Zelfs Neus, zijn zoon, en Bart, zijn neef, wisten niet waar hij ze verstopt had. Ze wisten alleen maar dat hij alles goed verborgen had in een van de grotten langs de kust — maar hoe ze ook zochten, ze vonden de schat nooit! Ook zij gingen naar de gevangenis, maar hun straf was niet zo zwaar als die van Bill met het Ene Oor. Toen ze weer vrij waren, gingen ze op zoek naar het goud en het zilver, dat Bill verborgen had - maar ze vonden het niet! ”

„Bill heeft zijn schat dus tevoorschijn gehaald, toen hij uit de gevangenis kwam? ” vroeg Dick, die dit een veel opwindender verhaal vond dan hij ooit in een boek gelezen had - vooral ook omdat het echt gebeurd was!

„Nee. Nee, hij kreeg geen kans zijn schat nog ooit tevoorschijn te halen, ” zei Jeremiah, tevreden aan zijn pijp trekkend. „Het geeft me voldoening, je dat te kunnen zeggen. De oude, verdorven man stierf in de gevangenis. ”

„Maar wat gebeurde er dan met die schat — het goud en zilver, dat van de schepen geroofd werd? ” vroeg George. „Wie vond het tenslotte? ”

,, Niemand, ” zei de oude man. „Helemaal niemand. Het goud en de rest van de kostbaarheden moeten er nog steeds liggen - op de plaats waar de oude Bill ze verstopt heeft. Hij nam zijn geheim mee de dood in. Bart heeft ernaar gezocht, Neus heeft ernaar gezocht... ha, dag in dag uit heb ik hen zien zoeken in de grotten; ze trokken er zelfs in donker op uit met een lamp. Maar nooit hebben ze ook maar voor de waarde van een rooie cent gevonden! Ze zijn nu allebei gestorven - maar er wonen nog steeds nakomelingen van hen in dit dorp. Ze zouden die schat best willen hebben, want ze zijn arm als kerkratten. ”

„Maar heeft niemand er enig idee van, waar die schat verborgen ligt? ” vroeg Julian. „Zou hij niet in de grot kunnen zijn, waarover we al zoveel gehoord hebben - de strandjuttersgrot? ”

„Ja, we hebben een strandjuttersgrot, dat klopt, ” zei de oude man, zijn pijp uitkloppend. „Er zijn misschien wel vijfduizend mensen in aan het zoeken geweest; ze hebben in alle hoeken en gaten gekeken in de hoop te vinden, wat Bart en Neus nooit gevonden hebben. Of misschien waren het er wel tienduizend. Ik durf gerust te bekennen: ik ben er zelf ook geweest - maar wat ik gevonden heb: geen goud! Ik zal jullie eens meenemen naar die grot, als je wilt. Maar laat ik erbij zeggen — je hoeft niet te hopen dat je er iets zult vinden! Als je het mij vraagt, dan heeft Bill zijn goud daar niet begraven — dat heeft hij alleen maar gezegd om Bart en Neus op een dwaalspoor te brengen! ”

„Ja, we zouden die grot graag eens willen zien, ” zei Dick en George knikte ijverig. „Niet om naar die schat te zoeken, natuurlijk - men mag wel aannemen dat die daar niet te vinden is. Maar misschien heeft iemand die kostbaarheden allang gevonden en is er stilletjes mee vandoor gegaan. ”

„Misschien, ” zei Jeremiah. „Afgesproken, jongeheer — ik hoor het wel, als jullie erheen willen. Je kunt me hier meestal vinden. En als jullie soms nog een beetje tabak hebben, waar je toch geen raad mee weet — misschien dat jullie dan aan mij willen denken. ”

„We zullen meteen een pakje tabak voor u gaan kopen, ” zei Julian lachend. „Welk merk rookt u? ”

„O, zeg maar tegen Tom van de tabakswinkel dat het voor Jeremiah Boogle is — dan weet hij het wel, ” zei de oude man. „En voor ik het vergeet — niet in die oude grotten gaan zoeken, zonder dat ik erbij ben. Dat zou gevaarlijk zijn, want je kunt er gemakkelijk verdwalen. ”

Julian beloofde de oude man, dat ze voorzichtig zouden zijn; ze zouden er niet op eigen houtje opuit trekken.

De Vijf liepen door; Timmy was blij, dat hij niet meer behoefde stil te zitten. Van het verhaal van de oude zeeman had hij natuurlijk niets begrepen; Timmy vroeg zich af waarom George niet een eind mét hem was gaan wandelen na het ontbijt, zoals ze anders altijd deed. Hij jankte zacht. George streelde hem.

„Stil maar, Timmy! ” zei ze. „Het verhaal dat die oude man vertelde was zo spannend, dat ik er helemaal niet aan gedacht heb, dat jij graag een eind wilde gaan wandelen. Maar we gaan nog niet naar huis, hoor; je krijgt je wandeling nog wel. ”

„Laten we even langs de tabakswinkel lopen, ” zei Julian. „Die oude man heeft een extra pakje tabak voor zijn verhaal wel verdiend. Ik vraag me af of het allemaal echt gebeurd is, wat hij ons verteld heeft — maar dat neemt niet weg dat ik het een spannend verhaal vond! "

„Natuurlijk was het allemaal waar, ” zei George. „Waarom zou hij ons iets op de mouw spelden? "

„O - misschien om een pakje tabak te krijgen! ” zei Julian lachend. „Ik neem het hem niet kwalijk! Het was een heel mooi verhaal — maar denk nu niet, dat er nog steeds een schat verborgen ligt in een van die grotten, George! Het is dwaas om dat te geloven! ”

„Dat kan best zijn - maar toch geloof ik het! ” zei George uitdagend. „Volgens mij vertelde die oude man ons de waarheid, tabak of geen tabak. Wat zeg jij ervan, Prutser? "

„O, natuurlijk, ” zei Prutser. „Wacht maar, tot je de grotten gezien hebt, die hier in de buurt zijn. Dan zal je met me eens zijn, dat daar best een schat verborgen kan liggen — en dat het helemaal niet gek is, dat niemand die ooit gevonden heeft! Ik ben er zelf een paar keer in geweest — maar die grotten zijn griezelig. Op een keer, toen ik hoestte, hoorde ik wel honderd echo’s hoesten - ik werd zo bang, dat ik er gauw uit gelopen ben! Ik had zo’n haast dat ik niet uitkeek en languit in een plas viel. ”

De anderen lachten. „Laten we een beetje opschieten want we moeten ook nog inkopen doen, ” zei Dick. „Als we daarmee klaar zijn - gaan we dan een flink eind wandelen? ”

„Ik voel er weinig voor om een paar uur met eieren, brood en melk te sjouwen, ” zei George. „Eerst een wandeling - als we terug komen, nemen we een ijsje en gaan we inkopen doen. Intussen zal het wel tijd geworden zijn, om terug te gaan naar de vuurtoren. ”

„Goed, ” zei Julian, „dat doen we! Kom, Timmy, we gaan wandelen - wandelen, versta je? Ha, als je dat woord hoort, ga je kwispelen, nietwaar? Ja, kijk maar eens goed naar Timmy, Deugniet. Zou jij niet willen dat je een staart had, waarmee je zo goed kon kwispelen? ”

Hoofdstuk 13

EEN PRETTIGE OCHTEND - EN EEN VERRASSING!

„Waar zullen we naartoe wandelen? ” vroeg George, toen ze door het dorp liepen. „O kijk - daar is het winkeltje van Tom, de tabakshandelaar. Zijn naam staat boven de deur. Laten we maar even tabak gaan kopen voor Jeremiah, voor we het vergeten. ”

Ze gingen naar binnen en Julian roffelde op de toonbank. Een klein mannetje verscheen eensklaps als een duiveltje uit een doosje.

„Ik wil graag een pakje tabak hebben voor JeremiaH Boogle, ” zei Julian. „U weet wel, welk merk hij rookt. ”

„En of ik dat weet! ” zei Tom en zocht achter zich, op een plank. „De hoeveelheid die Jeremiah gerookt heeft, sinds ik hier een winkel heb, zou voldoende zijn voor een flink paasvuur. Alsjeblieft, jongeman - dat is een gulden! "

„Hij heeft ons een spannend verhaal verteld, ” zei Julian en legde het geld op de toonbank.

Tom lachte. „Zeker over Bart, Neus en al die anderen, ” zei hij. „Hij is een vreemde vogel, die Jeremiah. Vergeten doet hij nooit iets, al is het tachtig jaar geleden gebeurd! Vergeven evenmin! Er zijn twee mensen in dit dorp, aan wie hij een geweldige hekel heeft en dat steekt hij niet onder stoelen of banken. Hij is een deugniet, die Jeremiah! ”

„Wat hebben ze dan gedaan, dat hij een hekel aan hen heeft? ” vroeg Dick verwonderd.

„Wel, ze zijn nakomelingen van zijn oude vijand, Bill met het Ene Oor, ” zei Tom. „Hij heeft jullie zeker alles over hem verteld? ”

„Ja, ” zei Julian. „Maar die strandjutterij en het beroven van die scheepswrakken - dat is allemaal jaren en jaren geleden gebeurd! Jeremiah koelt zijn woede toch zeker niet op de nakomelingen van die slechte Bill met het Ene Oor? ”

„Ja, hoor - dat doet hij wel, ” verzekerde Tom hem. „De beide mannen, die. hij niet kan uitstaan, hebben tot taak bezoekers rond te leiden door de grotten — vooral de strandjuttersgrot. Ik geloof, dat Jeremiah nog steeds droomt van de schat van de oude Bill en misschien is hij wel bang dat die twee anderen de kostbaarheden zullen vinden! Alsof hij daar bang voor behoeft te zijn! Het is bijna zestig jaar geleden dat die schat verborgen is. De kleine vuurtoren werd zestig jaar geleden gebouwd — om een eind te maken aan die strandjutterij. Nee, ik geloof niet dat iemand nu ooit nog een schat zal vinden in die grotten! ”

„Maar dat is toch niet uitgesloten, ” meende George. „Het hangt er maar van af, waar die schat verborgen ligt. Als de kostbaarheden op een droge plaats liggen, moeten ze nu nog net zo goed zijn als toen ze verborgen werden. Trouwens: goud en zilver roesten niet! Als die schat daar inderdaad verborgen werd, dan moet hij er nu nog steeds liggen. ”

„Ja, dat zeggen jullie - toeristen - allemaal! ” lachte Tom. „Dat zeggen Ebenezer en Jacob ook - zo heten de twee mannen, die bezoekers rondleiden. Maar dat zeggen ze alleen maar om de grotten interessant te maken voor bezoekers. Net als Jeremiah. Zelf geloven ze er niet aan. Enfin, jullie moeten zelf maar weten wat je ervan denkt — de schat zullen jullie zeker niet vinden! Dag, kinderen. Ik zal Jeremiah de tabak geven als hij komt! ”

„Zo, ” zei Dick, toen ze weer buiten stonden, „dat was heel interessant. Misschien heeft die oude Tom wel gelijk. Er kan nog een andere reden zijn, dat de schat nooit gevonden is: in zeventig jaar kan er veel veranderen. Misschien spoelen de golven nu over de plaats, waar de oude Bill indertijd zijn kostbaarheden verborg. ”

„En toch kun je mij niet uit mijn hoofd praten, dat die schat nog steeds ergens veilig en wel verborgen ligt, ” hield George vol. „Prutser denkt er net zo over als ik. ”

„O... misschien denkt Timmy er ook zo over, ” zei Dick lachend. „Hij heeft ook niet veel verstand! ” Hij sprong meteen opzij want hij wist wel dat hij een por van George te verwachten had. „Goed, goed, ” zei hij lachend, „we zullen je een kans geven om naar de schat te zoeken. Nietwaar, Julian? Zo spoedig mogelijk zullen we een bezoek aan de strandjuttersgrot gaan brengen. Laten we nu een wandeling gaan maken over de rotsen en de plaats opzoeken, waar vroeger de lamp stond, die schepen moest waarschuwen voor de gevaarlijke Duivelsrotsen. ”

Het was een heerlijke wandeling, over de rotsen. Hier en daar bloeiden speenkruid en wilde viooltjes en primula’s zag men er in overvloed. Er stond een stevige bries en Deugniet hield zich aan Prutsers rechteroor vast, bang dat hij van zijn schouder zou afwaaien. Timmy genoot het meest van allemaal; hij kon naar hartelust draven en springen.

Eindelijk, na een lange wandeling, bereikten ze een vlaggemast, die op het hoogste punt van de rotsen stond. Een rode vlag klapperde in de wind. Naast de vlaggemast stond een bordje en George las wat erop stond:

„Overdag waarschuwt deze vlag de schepen voor de Duivelsrotsen. ’s Nachts is het de vuurtoren op de Hoge Klippen, een eind verder langs de kust, die voor een waarschuwing zorgt. Vroeger scheen op deze plaats een lamp ten behoeve van de scheepvaart en later werd een kleine vuurtoren gebouwd op de Duivelsrotsen. Die toren bestaat nog, maar wordt niet meer gebruikt. ”

„Ha — dat is een vergissing, ” zei Prutser en wees naar de laatste zin. „De toren wordt nog wel gebruikt - door ons! Ik zal dat even veranderen. ” Hij haalde een potlood tevoorschijn en maakte aanstalten de laatste zin door te schrappen.

Maar Julian nam hem het potlood af. „Doe niet zo idioot. Je mag aan een officiële mededeling niets veranderen. Je wilt me toch niet vertellen, dat je een van die domme mensen bent, die overal op moeten krabbelen en tekenen! ”

Prutser strekte zijn hand uit naar zijn potlood. „Goed, ” zei hij. „Ik vond, dat er een verandering in aangebracht moest worden. Maar ik hoor niet bij de gekken en dwazen, die hun namen schrijven op deuren en glazen. ”

„Mooi, ” zei Julian. „Prutser, kunnen we de Duivelsrotsen zien — ik bedoel de rotsen zelf, waarop onze vuurtoren staat. ” „Nee, ” zei Prutser, „de rotsen maken hier een bocht naar links, kijk maar. De Duivelsrotsen liggen dus meer naar rechts, achter die vooruitstekende punt, begrijp je - een schip mag hier dus beslist niet de kustlijn volgen, anders loopt het op de rotsen. Je kunt hier heel duidelijk zien, wat er gebeurde als de strandjutters de lamp hier weghaalden en hem een eind verder in de richting van de Duivelsrotsen plaatsten - dan kwamen de schepen veel te ver landinwaarts en leden schipbreuk. ”

„Ik geloof, dat ik Bill met het Ene Oor net zo gehaat zou hebben als Jeremiah doet, ” zei George, die in haar verbeelding zag hoe de prachtige schepen door de enorme golven tot wrakhout gebeukt werden — enkel en alleen omdat een begerig man ze wilde plunderen!

„Laten we teruggaan, jongens, ” zei Julian op zijn horloge kijkend. „We moeten nog een paar boodschappen doen, vergeet dat niet! En ik geloof dat we verstandig doen met een beetje door te lopen, want het ziet ernaar uit dat het zal gaan regenen! ”

Hij had gelijk. Nog voor ze het dorp bereikt hadden, regende het al. Ze vluchtten een klein café binnen en bestelden koffie met een broodje. De broodjes warén zo heerlijk, dat ze er nog een paar kochten om mee naar de vuurtoren te nemen. Annie moest ineens aan de briefkaarten denken.

„Laten we ze nu kopen, ” zei ze, „en er vandaag meteen een wegsturen. Als we het nu niet doen, vergeten we het weer. ” Dick ging er op uit kwam even later terug met een stapeltje fel gekleurde prentbriefkaarten. Op enkele ervan stond de vuurtoren afgebeeld. „Daar zullen we er een van sturen, ” zei hij. „Jij moet ook een kaart aan je vader sturen, Prutser. ” „Zou jammer zijn van de postzegel, ” zei Prutser. „Hij zou hem niet eens lezen. ”

„Stuur er dan een naar je moeder, ” zei Annie.

„Die heb ik niet, ” zei Prutser. „Ze is dood. Ze stierf bij mijn geboorte. Daarom zijn mijn vader en ik altijd samen. ”

„O, dat spijt me - dat spijt me heel erg voor je, Prutser, ” zei Annie. De anderen vonden het ook erg voor Prutser. Geen wonder, dat hij zich niet zo goed wist te gedragen en altijd maar alleen was. Geen moeder, die hem ooit iets geleerd had. Arme Prutser! Annie zou alle broodjes, die in de winkel waren, wel voor hem hebben willen kopen!

„Neem nog een broodje, Prutser, ” zei ze. „Of een ijsje. Ik zal wel betalen. Deugniet mag er ook een hebben. ”

„We nemen allemaal nog een broodje — en ook een ijsje, ” zei Julian. „Timmy en Deugniet mogen meedoen. Daarna gaan we boodschappen doen en dan naar huis - naar de vuurtoren bedoel ik. Die toren is nu ons thuis! ”

Ze schreven drie prentbriefkaarten — een aan mijnheer en mevrouw Kirrin, een aan Joanna en een aan de professor. „Nu weten ze dat het goed met ons gaat, ” zei Annie, de postzegels erop plakkend.

Het had opgehouden met regenen en dus gingen ze hun boodschappen doen: brood, boter, eieren, melk, fruit en nog een paar andere dingen. Toen dat gebeurd was aanvaardden ze de terugweg naar de aanlegsteiger.

„Het zal niet lang meer duren of de vloed komt op, ” zei Julian toen ze van de steiger op het kleine strand sprongen. „Kom — we hebben nog net tijd om over de rotsen naar de toren te lopen. Laat die eieren alsjeblieft niet vallen, Prutser! ” Achter elkaar liepen ze over de rotsen. Nu en dan moesten ze over waterplassen springen, waar het zeewater hier en daar tussen de rotsen was blijven staan. Het was niet gemakkelijk om over de rotsen te lopen, want hier en daar waren ze met een gladde, slijmerige laag zeewier bedekt. De vuurtoren stak scherp af tegen de blauwe lucht.

„Hij is maar klein vergeleken bij de toren die ze op de Hoge Klippen gebouwd hebben, ” zei Prutser. „Je moet eens naar die toren gaan kijken. Prachtig, die roterende lamp, die ze er boven in gemaakt hebben. Het licht ervan is zo sterk, dat het kilometers ver op zee te zien is. ”

„O, ik ben met deze kleine vuurtoren best tevreden, ” zei Dick. Hij liep langs de stenen trap naar boven. „Jongens, er staan twee flessen melk bij de deur — het ziet er naar uit, dat de melkboer geweest is! ”

„Hij kwam vroeger iedere dag, toen mijn vader en ik hier waren, ” zei Prutser. „Hij had geen boot en hij kwam dus ’s morgens als het eb was of anders ’s middags. Hij heeft zeker gehoord, dat wij hier waren en kwam kijken of we iets nodig hadden. Toen hij ons niet thuis trof het hij voor alle zekerheid maar twee flessen melk achter. Misschien heeft hij door de brievenbus geroepen en de flessen neergezet toen hij geen antwoord kreeg. ”

„Heel verstandig van hem, ” zei Dick. „Kom op met je sleutel, Prutser en maak de deur open. ”

„Ik kan me niet herinneren dat ik die op slot gedaan heb, toen we vanmorgen weggingen, ” zei Prutser. Hij voelde in al zijn zakken. „Ik denk dat ik hem aan de binnenkant van de deur in het slot heb laten zitten. Wacht eens even - we hebben de deur gisteravond op slot gedraaid en de sleutel erin laten zitten. Ik moet de deur dus wel opengemaakt hebben, vanmorgen — anders konden we er niet uit. ”

„Precies - maar toen je hem opengemaakt had rende je met George de trap af naar de boot. Wij kwamen achter je aan, ” zei Julian. „Annie was de laatste. Heb jij de deur op slot gedaan, Annie? ”

„Nee. Daar heb ik helemaal niet aan gedacht, ” zei Annie. „Ik trok de deur achter me dicht en ging vlug jullie achterna! De sleutel moet dus nog steeds aan de binnenkant van de deur in het slot zitten! ”

„Dan moeten we de deur dus open kunnen duwen, ” zei Julian met een lach. „We zullen eens kijken of de sleutel werkelijk aan de binnenkant zit. Laten we naar binnen gaan. ”

Hij duwde hard want de deur klemde een beetje — en inderdaad ging de deur open. Julian stak zijn hand er om heen en voelde aan de binnenkant.

De sleutel was er niet! Julian fronste zijn voorhoofd en keek de anderen aan.

„Er is hier iemand geweest — hij vond de deur open en nam de sleutel mee — wie weet wat hij nog meer meegenomen heeft, ” zei Julian. „Laten we vlug gaan kijken. Kom, jongens! ”

„Wacht even - er ligt iets op de grond, ” zei Dick en raapte een brief op. „De post is zeker hier geweest - dit is een brief, die van Kirrin uit is doorgezonden. Er moeten hier dus minstens twee mensen geweest zijn, terwijl wij weg waren. Maar ik kan me niet voorstellen dat een van hen de sleutel meegenomen heeft — of iets anders. ”

„Kom — we zullen het gauw genoeg weten! ” zei Julian grimmig en rende zo snel hij kon langs de wenteltrap naar boven.

Hoofdstuk 14

EEN HEEL OUDE KAART

Julian en Dick gingen ieder een kamer binnen. O, waarom hadden ze er niet op gelet dat Prutser de deur achter zich op slot deed en de sleutel meenam!

Ja — ze misten inderdaad een paar dingen!

„Mijn deken! ” riep George. „Mijn deken is weg! ”

„En mijn portemonnaie! ” zei Annie. „Ik weet zeker dat ik hem op de tafel heb laten liggen. Hij is ook weg. ”

„O - en mijn reiswekkertje, ” riep Julian spijtig uit. „Wat jammer, dat ik het meegenomen had! Ik had me best met mijn horloge kunnen redden. ”

Er werden nog meer dingen vermist - kleinigheden. „Wat een gemene kerel, om stiekem naar binnen te sluipen terwijl wij er niet waren en onze spullen mee te nemen! ” riep Annie uit en ze huilde bijna. „Maar wie kan het gedaan hebben - hij liep kans van de kade af gezien te worden, nietwaar? ”

„Ja — daar zeg je zoiets, ” zei Julian. „Maar misschien is de dief naar binnen geslopen toen het hard regende en er niemand op de kade was! Ik vind dat we dit aan de politie moeten melden. Laten we eerst gaan eten; daarna zal ik met de boot naar de overkant gaan. Het zal intussen vloed geworden zijn, zodat ik niet meer over de rotsen kan lopen. Wat een nare dief! Ik had gedacht, dat ik vanmiddag eens fijn een paar uur kon gaan zitten lezen! ”

Na het eten nam Julian de boot en roeide naar de aanlegsteiger. Hij ging regelrecht naar het politiebureau waar een onverstoorbare politieman alles aanhoorde en in een boek schreef.

„Hebt u er enig idee van, wie de dief zou kunnen zijn? ” vroeg de agent, toen hij klaar was met schrijven. „Is er iemand bij de vuurtoren geweest, terwijl u er niet was? ”

„Ja voor zover we kunnen nagaan zijn er twee mensen geweest, ” zei Julian. „De melkboer — want toen we thuis kwamen vonden we twee flessen melk voor de deur. En de postbode. Er lag een brief op de grond. Ik ken hen geen van beiden. ” „Voor zover mij bekend is, zijn Willie de melkboer en Postie allebei zo eerlijk als goud, ” zei de politieman en krabde met zijn potlood langs zijn kin. „Misschien is er nog een derde bezoeker geweest - een die geen melk en geen brief achterliet! Ik zal nagaan of er vanmorgen iemand op de kade was, die de dief over de Duivelsrotsen zag lopen. U verdenkt zeker niemand? ” „O nee, werkelijk niet! ” zei Julian. „Ik ken hier niemand - behalve misschien Tom van de tabakswinkel en Jeremiah Boogie. ”

„Nee. Nee, hen kunnen we wel buiten beschouwing laten, ” zei de agent met een glimlach. „Ik zal doen wat ik kan en u laten weten als ik iets wijzer geworden ben. Goedenmiddag - O, voor ik het vergeet: u kunt de deur van de toren nu niet meer op slot doen, aangezien u geen sleutel meer hebt; maar aangezien er kennelijk een dief in de buurt is, zou ik u aanraden de toren niet onbeheerd achter te laten. ”

„Nee. Daar had ik aan gedacht, ” zei Julian. „Ik zie wel kans de deur te barricaderen als we in de toren zijn — maar dat kan ik niet doen als we uitgaan. ”

„Enfin — het ziet er naar uit, dat we voorlopig regen krijgen, ” zei de politieman. „Misschien is het niet zo erg als jullie een poosje binnen moeten blijven. Ik hoop, dat u het kunt uithouden in die vuurtoren - het lijkt me een prettige plaats om te bivakkeren. ”

„O, we kunnen het er best uithouden, agent, ” zei Julian. Hij lachte. „Als u het niet gelooft, moet u ons maar eens komen opzoeken. ”

„Ja, dat zal ik doen, ” beloofde de agent. Hij liet Julian uit.

De agent had gelijk gehad toen hij zei dat er regen op komst was. Het regende de hele middag en het groepje kinderen in de vuurtoren kortte de tijd met spelletjes. Julian en Dick hadden in de voorraadkamer een stevige balk gevonden. Daarmee barricadeerden ze de voordeur. Toen dat klaar was, voelden ze zich pas weer veilig! Nu kon niemand meer naar binnen komen of hij moest de deur forceren!

„Ik ben stijf van het wandelen! ” zei George. „Ik wou, dat ik mijn benen kon strekken. Zou het helpen als ik een keer of tien die trap op en neer rende? ”

„Ga je gang - probeer het, ” zei Dick lachend. „Niemand zal je tegenhouden! ”

„Hoe diep zit die vuurtoren eigenlijk in de rotsen, Prutser? ” vroeg George. „Als we binnenkomen, lopen we altijd dadelijk naar boven; niemand denkt eraan dat de fundamenten van de toren diep in de rotsen moeten zitten. Hoe diep, vraag ik me af? ”

„O, heel diep, ” zei Prutser, van zijn boek opkijkend. „Mijn vader heeft me verteld dat ze een heel diepe schacht in de rotsen geboord hebben, toen ze de toren bouwden. Hij zei dat er onder deze rotsen allerlei holten en gangen zitten — dat is bij het boren voor de dag gekomen. ”

„Is het heus waar? ” vroeg Dick belangstellend. „Ik heb er eigenlijk nooit over nagedacht, wat er allemaal gebeuren moet als je een vuurtoren zo stevig wilt bouwen, dat hij zelfs de zwaarste stormen kan doorstaan. Maar nu je het zegt: natuurlijk moet hij op een hechte fundering staan. ”

„Mijn vader heeft eens een oude kaart gevonden, ” zei Prutser. „Een soort ontwerp, dat gemaakt werd toen de vuurtoren gebouwd werd. ”

„Zoals architecten maken, wanneer ze een huis bouwen? ” zei Annie.

„Ja, zoiets moet het geweest zijn, ” zei Prutser. „Ik kan het me niet precies meer herinneren. Ik weet nog wel, dat alle kamers van de toren erop stonden en de grote wenteltrap en de lichtkamer, die helemaal boven in de toren is. Ik geloof, dat de fundatieschacht er ook op getekend was. ”

„Kun je afdalen in die schacht? ” vroeg Dick. „Is er een ladder in of zoiets? ”

„Dat weet ik niet, ” zei Prutser. „Ik ben er nooit in geweest. Ik ben nooit op de gedachte gekomen erin te kruipen. ” „Weet je, waar die oude kaart is - de kaart, die door de architect gemaakt werd voor de man, die de toren bouwde? ” zei Julian. „Waar heeft je vader die kaart gelaten? ”

„O, ik denk dat hij hem weggegooid heeft, ” zei Prutser. „Of wacht eens - misschien ligt hij nog in de lichtkamer! Ik herinner me, dat hij ermee naar boven gegaan is, omdat erop stond hoe de lamp werkte. ”

„Ik voel er veel voor om te gaan kijken of die kaart er nog is, " zei Julian. „Ga je mee naar boven, Prutser? Wat een bof, dat je geen autootje meer speelt - je begint echt een grote jongen te worden! ”

Achter elkaar liepen ze de wenteltrap op naar de lichtkamer, helemaal boven in de toren. Julian werd weer getroffen door het prachtige uitzicht, dat men in deze kamer had. Het regende op dat moment vrijwel niet meer en onder de straffe wind kookte en kolkte het water, dat nu helemaal vaalgroen leek.

Prutser zocht in een donker hoekje onder de lamp. Na een poosje zwaaide hij triomfantelijk met een grote witte rol naar Julian. „Hier is de kaart. Ik wist wel dat hij hier nog moest liggen. ”

Julian ging ermee naar de anderen en ze spreidden hem uit op de tafel. Het was een ontwerptekening van een vuurtoren, bijzonder mooi en duidelijk getekend.

„Wat kunnen die architecten toch prachtig tekenen, ” zei George bewonderend. „Zijn ze architecten omdat ze dit soort werk ze goed en zo mooi kunnen doen — of tekenen ze zo mooi omdat ze architecten zijn? ”

„Een beetje van allebei, denk ik, ” zei Julian glimlachend en boog zich over de kaart. „O, kijk - dit zijn de fundamenten van de toren — allemensen, wat zitten die diep in de rotsen! ’

„Hoge gebouwen zoals een vuurtoren moeten altijd heel sterke fundamenten hebben, ” zei Dick. „Op een keer hebben we op school uitgerekend hoe... ”

„Laten we nu niet over school praten, ” zei Annie. „Gauw genoeg moeten we er weer heen! Prutser — kun je afdalen in die funderingen? ”

„Dat zei ik toch al ik weet het niet, ” zei Prutser. „En als je het mij vraagt: het lijkt me daar beneden verre van prettig. Het is er natuurlijk donker, het ruikt er vies, misschien kun je er nauwelijks in... "

„Laten we gaan kijken, ” zei George en stond op. „Ik verveel me en als ik niet gauw iets ga doen, val ik in slaap en word de eerste honderd jaar niet meer wakker. ”

„Gekkie! ” zei Dick. „Maar dat is geen kwaad idee. Als jij slaapt hebben wij tenminste eindelijk eens rust. Au — George, niet zo hard stompen! ”

„Kom, " zei George. „We gaan kijken of we in die schacht kunnen komen. ”

Annie voelde er eigenlijk niets voor om naar de schacht van de toren te gaan kijken; maar de anderen renden de trap af — Timmy ook - en stonden spoedig beneden in de toren.

Prutser wees naar een groot rond luik in de vloer. „Als we dat open maken, kunnen wc in de funderingsschacht kijken, denk ik, ” zei hij.

Met vereende krachten trokken ze het grote houten luik omhoog en staarden in het gat, dat vrijgekomen was. Eerst zagen ze helemaal niets, want het was stikdonker in de schacht. „Waar is mijn lantaarn? ” zei Julian. „Even gaan halen! ”

In recordtijd kwam hij weer beneden en toen hij zijn lantaarn aangeknipt had, zagen ze dat er een ijzeren ladder in de schacht hing. Julian daalde een paar treden de ladder af en bekeek de wanden van de schacht.

„Ze zijn van beton, ” riep hij. „Ze moeten geweldig dik zijn, dunkt me. Ik ga nog verder naar beneden. ”

Voorzichtig daalde hij de ladder af, terwijl hij het licht van zijn lantaarn op de stevige betonnen wanden van de schacht liet spelen. Hij vroeg zich af, waarom de bouwers van de toren de schacht niet opgevuld hadden. Misschien was een holle schacht sterker dan een massieve kolom? Julian wist het niet.

Hij was bijna beneden. Maar de laatste treden van de ladder daalde hij niet af! Hij hoorde een eigenaardig geluid onder zich. Een gorgelend en klotsend geluid. Wat kon dat zijn?

Hij richtte het licht van zijn lantaarn naar beneden - en kreeg een schok van verbazing. Er stond water onder in de schacht; water, dat voortdurend in beweging was! Met een vreemd, gorgelend en zuigend geluid rees en daalde het. Waar kwam dat water vandaan?

Terwijl hij ernaar keek, verdween het eensklaps - en kwam even later terug! Hij richtte het licht van zijn lantaarn naar alle kanten, om erachter te komen hoe het water in de schacht drong.

„Er moet een tunnel zijn of een ondergrondse pijp waardoor het water naar binnen komt, ” dacht hij. „Het is nu vloed - dus komt het water in de schacht. Ik vraag me af - ja, ik vraag me af of de schacht droog is, als het eb is. En als dat zo is, waar voert die tunnel dan heen? Of staat hij altijd onder water? Ik ga terug om het de anderen te vertellen — we moeten samen die kaart nog eens bekijken. ”

Hij klom weer naar boven en hij was blij dat hij uit de muffe, donkere schacht was. De anderen stonden hem aan de rand van het gat vol spanning op te wachten.

„Daar is hij! ” riep George. „Heb je iets ontdekt, Julian? ”

„Ja, ” zei Julian, „ik geloof het wel, ” en hij zwaaide zijn benen over de rand van de schacht. „Hebben jullie die oude kaart hier? Laat eens kijken - ik ben benieuwd of die kaart me wijzer zal maken. "

„Kom mee naar boven, ” zei Dick. „Daar kunnen we het beter zien. Wat heb je beneden gevonden, Julian? ”

„Wacht tot we boven zijn, in de kamer, ” zei Julian. Hij nam de kaart, die Prutser hem aangaf toen ze boven waren en bekeek hem goed. Hij liet zijn vinger langs de schacht glijden tot beneden aan toe en wees naar een kring, die helemaal onder aan de tekening stond.

„Alsjeblieft, ” riep hij uit. „Er is een gat in de schacht, waar het zeewater door naar binnen kan komen. Het is nu vloed en dus staat er water onder in de schacht — maar het staat niet meer dan een halve meter hoog. Ik geloof stellig dat er bij eb helemaal geen water in de schacht zal staan. O, wat zou ik graag weten waar die tunnel naartoe leidt — zou hij ergens tussen de rotsen uitkomen? Misschien een heel eind hier vandaan? Wie weet! ”

„Een onderzeese tunnel, " riep George uit en haar ogen schitterden van opwinding. „Jongens, die moeten we gaan verkennen, als het eb is! ”

„Ja, ” zei Julian, „maar dan moeten we er wel heel zeker van zijn dat we geen kans lopen te verdrinken. ” Hij rolde de kaart op. „Interessant, vinden jullie niet? Ik denk, dat dat gat in de schacht gemaakt is om te voorkomen dat de fundering van de toren onder de druk van het water zou bezwijken. ”

„Wat ik niet begrijp... ” begon Annie - en hield eensklaps verschrikt haar mond. Beneden in de toren klonk een luide stem. De kinderen sprongen allemaal verschrikt op.

„Is er iemand thuis? Hé - is er iemand thuis? ”

Hoofdstuk 15

JACOB IN MOEILIJKHEDEN

„Wie schreeuwt daar zo? ” vroeg Annie angstig. „Het zal toch die rover niet zijn? ”

„Natuurlijk niet, ” zei Julian en liep naar de deur van de woonkamer. „Wie is daar? ” schreeuwde hij naar beneden.

„Wat wilt u? ”

„De politie! ” klonk het luid van beneden.

„O, komt u maar boven, ” zei Julian opgelucht. Even later klonken voetstappen op de trap en de kinderen konden de dikke politieman horen zuchten en steunen. Eerst zagen ze een pet, toen het hoofd en de schouders van de agent. Even later stond hij in de woonkamer en keek om zich heen. Het duurde even voor hij zover op adem gekomen was, dat hij iets kon zeggen.

„Hoe bent u binnen gekomen? ” vroeg George. „We hadden een dikke balk voor de buitendeur gezet. ”

„Ik heb kans gezien die opzij te schuiven, juffrouw, ” zei de agent, streek met zijn zakdoek over zijn voorhoofd en glimlachte. „Dat was geen afdoende bescherming. U moet een nieuwe sleutel laten maken. ”

„Hoe bent u bij de toren gekomen - het is vloed, ” zei Julian. „U kunt niet over de rotsen gekomen zijn. ”

„Nee, ik heb de boot van Jim Hardy geleend, ” zei de agent. „Tussen haakjes, ik heet Scherp - agent Scherp. ”

„Een heel mooie naam voor een politieman, ” zei Julian glimlachend. „Hebt u de dief al te pakken, die onze sleutel en onze spullen meegenomen heeft? ”

„Nee, nog niet, maar ik heb wel een sterk vermoeden wie het is, ” zei Scherp. „Ik kon niemand vinden die op de kade geweest was gedurende de tijd dat jullie niet in de vuurtoren waren — maar toevallig hoorde ik van een dame, die niet ver van de aanlegsteiger woont, dat ze iemand bij die steiger gezien heeft. Ze zei, dat die man over de rotsen naar de vuurtoren liep. ”

„Wie was dat? De melkboer - de postbode? ” vroeg Dick.

„Nee, nee - ik heb al gezegd dat die volkomen betrouwbaar zijn, ” zei de agent. „Het was - een man die geen al te beste naam heeft. ”

„Wie bedoelt u? ” vroeg Julian. Hij moest eensklaps aan de oude Jeremiah denken. Zou de agent hem bedoelen? Julian kon het zich moeilijk indenken — Jeremiah leek zo’n aardige oude baas!

„Jullie kennen hem niet, denk ik, ” zei de agent. „Het is iemand uit een gezin dat een heel slechte naam heeft — hij heet Jacob: Jacob Loomer. Hij stamt uit een familie, die zich vroeger bezig hield met... ”

„Strandjutterij! ” vulde Julian aan. „Jeremiah heeft ons een en ander verteld over de strandjutters van vroeger! Er was een zekere Neus bij - en een andere man die Bart heette. Ze waren familie van een van de beruchtste strandjutters van de streek: Bill... hoe heette hij ook weer..

„Bill, ” zei Scherp. „Bill met het Ene Oor. Hij leefde een hele tijd geleden, toen Jeremiah nog een jonge man was. Die Jacob, die ik ervan verdenk dat hij de vuurtoren binnengedrongen is, moet zijn achter-achterkleinzoon zijn. Volgens Jeremiah lijkt hij als twee druppels water op de oude Bill. Er loopt een rode draad door die familie — die schijnen ze maar niet kwijt te kunnen raken. ”

„U denkt, dat het Jacob was die bij ons binnendrong? Maar kunt u hem dan niet arresteren? ” zei Julian. „We willen wel graag de sleutel van de toren terug hebben - en onze andere eigendommen ook! ”

„Ja, als u met me meegaat en uw eigendommen herkent, kan ik misschien iets doen, ” zei de agent. „Maar misschien heeft hij zijn buit intussen goed verborgen. Hoewel - het zou me ook niet verbazen als hij enkele dingen zomaar weggegeven had. Die Jacob mag slecht zijn - helemaal goed bij zijn hoofd is hij volgens mij ook niet. Ja, gestrande schepen plunderen zou net iets voor hem geweest zijn - daar ben ik van overtuigd! ”

„Ik ga met u mee, ” zei Julian. „Het is zeker niet nodig, daT de anderen ook meegaan? ”

„O nee — aan u heb ik genoeg, ” zei de agent. Julian en hij daalden de wenteltrap af. De anderen hoorden de buitendeur dichtslaan en keken elkaar aan.

„Stel je voor, ” riep Dick uit, „er woont dus nog steeds een achter-achterkleinzoon van die beruchte strandjutter in dit dorp! Die agent zal wel gelijk hebben als hij zegt, dat Jacob familie is van Bill met het Ene Oor. En die Jacob, is ook een boef. De geschiedenis herhaalt zich! ”

„We moeten morgen een bezoek aan de strandjuttersgrot gaan brengen, ” zei George. „Jeremiah Boogie heeft beloofd, dat hij ons zou rondleiden. ”

„Ik hoop maar dat zich daar geen strandjutters meer verborgen houden! ” zei Annie met een glimlach. „Hoewel: dan zouden ze even oud of misschien nog ouder moeten zijn dan Jeremiah - met een baard tot op hun knieën. ”

„Houd op, Annie, ” riep George uit. „Je maakt me bang met je fantasieën! ”

„Zou Julian al succes hebben? ” vroeg Dick zich af. „Deugniet, wil je alsjeblieft ophouden met dat gespring — ik word er al moe van als ik ernaar kijk! ”

Julian was intussen bij het huisje van Jacob aangeland en daar vonden de agent en hij inderdaad de dingen, die vermist werden — de deken, de reiswekker, Annies portemonnaie!

„En waar is de sleutel? ” vroeg de agent. „Vooruit - we weten dat je de sleutel uit de buitendeur van de vuurtoren gehaald hebt. Geef hem terug, Jacob. "

„Die heb ik niet, ” zei Jacob nors.

„Ik zal je moeten arresteren, Jacob, ” zei Scherp. „Op het bureau zullen we je fouilleren. Daarom is het beter dat je de sleutel nu geeft. ”

„Fouilleer me maar, als je wilt! ” zei Jacob. „Je zult die sleutel bij mij niet vinden. Ik zeg je toch, dat ik hem niet meegenomen heb. Wat moet ik met een sleutel? ”

„Dat is een vraag, waar je zelf het antwoord wel op kunt geven, ” zei de agent. „Het zou niet de eerste keer zijn dat je ergens een sleutel wegnam om er later mee in te breken. Maar goed, Jacob — als je de sleutel niet wilt geven, zal ik je op het bureau laten fouilleren. Ga maar met me mee. ”

Maar ook op het bureau werd geen sleutel in Jacobs zakken gevonden. Scherp haalde zijn schouders op en keek Julian aan.

„Als ik u een goede raad mag geven, ” zei hij tegen Julian, „Iaat u dan een ander slot op die deur maken. Jacob heeft uw sleutel ergens verstopt. Hij zal op de loer liggen en als hij ziet dat jullie allemaal weg zijn, sluipt hij weer naar binnen. ” „Loop rond, ” zei Jacob ruw. „Jij met je sleutel. Ik zeg je toch, dat ik die niet heb. Er zat geen sleutel in die deur toen ik... ”

„Ga maar met me mee, Jacob, ” viel de agent hem in de rede. Hij wendde zich tot Julian. „Dat is alles, voor zover het u aangaat. We zullen huiszoeking bij hem doen. Er is een kans dat hij de sleutel ergens verstopt heeft. Jacob is een listig man. ”

Bezorgd ging Julian terug naar de vuurtoren. Misschien zou het in zo’n klein dorp een paar dagen vergen om een nieuw slot in de deur te laten zetten. Zolang dat niet gebeurd was, zouden ze binnen moeten blijven — of ze moesten het risico nemen, als ze uitgingen, dat tijdens hun afwezigheid iedereen naar binnen kon gaan.

De anderen luisterden gespannen naar Julians verhaal toen hij terug was! Ze waren blij dat ze hun eigendommen terug hadden - hoewel Annie tot haar grote teleurstelling moest constateren dat haar portemonnaie leeg was!

„We moeten een nieuw slot in de deur laten zetten, ” zei Julian. „We mogen niet vergeten dat deze toren niet van ons is, dat we hem alleen maar zolang mogen gebruiken en dat we er verantwoordelijk voor zijn. Ik ben blij, dat er alleen maar dingen van ons weggenomen werden - geen eigendommen van professor Hayling. ”

„Het is intussen laat geworden, ” zei Annie en stond op. „We hebben nog helemaal niet gegeten. Ik zal iets klaarmaken. Heeft iemand trek in brood met boter en jam? ”

Allemaal natuurlijk; even later kwam Annie met een grote schaal boterhammen binnen. Ze dronken er een kop thee bij en terwijl ze zaten te eten, bespraken ze het gebeurde nog eens.

„Het lijkt me het beste dat we morgen weer naar Jeremiah gaan en hem vragen of hij iets van de diefstal gehoord heeft. Misschien kan hij ons nog iets belangwekkends vertellen, ” zei George.

„Ja - dan kunnen we hem meteen vragen of hij ons de Strandjuttersgrot wil laten zien, " knikte Julian. „Tussen haakjes, hoe heetten die twee mannen ook weer die aangewezeN zijn om bezoekers rond te leiden? Ik meen me te herinneren dat een van hen Jacob heet. ”

„Ja, je hebt gelijk - en de andere heette Ebenezer! ” zei Dick. „Laten we hopen dat Jacob achter slot en grendel zit, dan hebben we van hem alvast geen last als we de grot gaan bekijken. Hij zou vast niet vriendelijk kijken, als we hem tegenkwamen! ”

„O, wat dat betreft: zouden we wel vriendelijk naar hem kijken? ” riep George uit. Ze trok zo’n dreigend en boos gezicht, dat Timmy ervan ging janken. Ze streelde hem. „Nee, Timmy — wees maar niet bang: dat boze gezicht was niet voor jou bestemd. ”

„We kunnen beter morgenochtend naar de grotten gaan, als het aflopend getij is, ” zei Julian. „Ik moet nu zorgen dat ik een smid vind, die een nieuw slot in de buitendeur maakt. ”

„Zullen we dan maar meteen naar het dorp gaan? ” stelde Dick voor. „Ik ga graag met je mee; een beetje frisse lucht zal me welkom zijn. Gaan jullie ook mee, meisjes? ”

„Nee, ik wil graag mijn boek uitlezen, ” zei Annie en George had ook geen zin om mee te gaan. Prutser zat te spelen met het aapje; hij bleef liever thuis.

„Er kan jullie hier in de vuurtoren niets overkomen met Timmy en Deugniet om op jullie te passen! ” zei Julian. Dick cn hij daalden de wenteltrap af.

De smid in het dorp beloofde dat hij zo spoedig mogelijk naar de deur zou komen kijken. „Ik kan nu niet uit mijn winkel weg, ” zei hij. „Ik heb niemand om mijn plaats in te nemen. Ik denk, dat het wel een paar dagen zal duren voor dat slot gemaakt is, jongeman! ”

„Wat vervelend! ” zei Julian. „Er is al een dief in de vuurtoren geweest. Daarom willen we de toren liever niet onbewaakt achterlaten. ”

Ze roeiden terug naar de vuurtoren, sloten de buitendeuR en barricadeerden die zo goed mogelijk en gingen naar boven naar de meisjes. Timmy deed, alsof hij hen in jaren niet gezien had en Deugniet, die op de leuning van een stoel zat, nam een sprong van een paar meter en belandde op Dicks schouder.

„Voorlopig geen slot en geen sleutel, ” zei Dick en ging zitten. „Ik wilde graag morgen die grotten gaan bekijken - vooral de Strandjuttersgrot - maar dat kan niet doorgaan want we kunnen de toren niet onbewaakt achterlaten. ”

„Waf! ” blafte Timmy eensklaps.

„Hij zegt: waarom laat je hem niet achter, dan kan hij de toren bewaken, ” zei George en Timmy blafte weer, alsof hij wilde zeggen dat hij het er helemaal mee eens was.

Ze lachten allemaal. Dick streelde de hond. „Goeie, beste Timmy — ja, je mag de vuurtoren bewaken — en we zullen je naderhand belonen met een extra lekkere kluif. ”

„Goed, dat is afgesproken. We zullen Timmy hier op wacht zetten en met zijn allen die grotten gaan bekijken, ” zei Julian. „Een van de broers, die de bezoekers moeten rondleiden, zal morgen op het appèl ontbreken, vrees ik — Jacob zal er niet zijn! ”

„Dan zal zijn broer wel een hekel aan ons hebben — hoe heet hij ook weer: Ebenezer, ” zei Annie. „We moeten oppassen dat hij geen kans krijgt, ons in een diepe plas te duwen. ”

' „Lieve help, nee, ” zei Julian. „Je hebt gelijk: je kunt nooit weten waar je aan toe bent met zulke mensen. We zullen op onze hoede zijn! ”

Hoofdstuk 16

IN DE GROTTEN

De volgende morgen werd George met een schok wakker. Timmy stootte haar aan met zijn neus. „Wat is er, Timmy? ” zei George. Timmy blafte en liep naar de wenteltrap.

„Ga naar beneden en zeg maar tegen de jongens wat je wilt, ” zei George slaperig. Timmy liep gehoorzaam de trap af en ging de kamer van de jongens binnen. Hij liep naar Julian en stootte hem aan. Maar Julian sliep zo vast, dat hij er niets van merkte. Timmy trok zijn dekens weg en toen werd Julian wakker. Hij ging verschrikt rechtop zitten. „O, ben jij het, Timmy — wat kom je eigenlijk doen? Is er iets aan de hand met de meisjes? ”

„Waf, ” blafte Timmy en weef liep hij naar de wenteltrap. Hij liep er een eindje af en begon te blaffen.

„O, heb je iemand gehoord, ” zei Julian en gaapte. „Als het Ebenezer is of Jacob — o nee, Jacob kan natuurlijk niet — dan zal ik hem eens even vertellen hoe ik denk over mensen die stelen! ”

Hij ging naar beneden, nam de balk weg die voor de buitendeur stond en opende de deur. Op de stoep stonden twee flessen melk! „Die Timmy, ” lachte Julian. „Hij heeft me voor de melkboer wakker gemaakt! ” Julian zette de flessen binnen. „We hebben een trouwe melkboer - hij vergeet ons niet! Zou hij met een boot gekomen zijn — de zee is nogal ruw vanmorgen! Of nee - ik geloof dat het water net niet zo hoog is of hij kan er nog doorheen waden als hij over de rotsen loopt. ”

Terwijl ze zaten te ontbijten herinnerden de Vijf zich, dat ze die morgen naar de grotten wilden gaan. Ze hadden lekker gegeten: eieren en gebakken spek en allemaal een paar boterhammen met jam erbij. Deugniet was weer eens ondeugenD geweest: hij had zijn handje in de pot met jam gestoken! Dick, die het zag, probeerde hem een tik te geven, met als gevolg dat de aap met zijn poot vol jam de vlucht nam en overal kleverige jamvlekken achterliet!

„We moeten even met een nat doekje de kamer rond gaan, ” zei Annie boos. „Hij heeft over de tafel gelopen, over de kist, overal. Stoute Deugniet! Als ik ergens een hekel aan heb dan zijn het klevende stoelen. ”

Deugniet kon niet verdragen dat iemand boos op hem was; hij sprong op Prutsers schouder en legde zijn kleverige pootje om de hals van de jongen. „Nu nog mooier! ” riep Prutser uit. „Moet je nu dat kleverige spul aan mij afvegen, kleine aap! ”

„Jongens, ruimen jullie de kamers even op, dan zullen George en ik intussen de afwas doen, ” zei Annie. „Als we klaar zijn gaan we allemaal uit. Het is prachtig weer vandaag. ”

„Ik geloof dat er storm in de lucht zit, ” zei Dick. „Wat denk jij ervan, Tim? ”

Timmy was het met hem eens. Hij sloeg met zijn staart krachtig op de grond, zodat Deugniet danste van vreugde. Annie zette kopjes en borden in elkaar en ging ermee naar de gootsteen.

Een uurtje later waren ze allemaal klaar.

„Eerst, nog even een kaartje schrijven aan tante Fanny, voor we weggaan, ” zei Annie. „Dan is dat ook vast gebeurd. We schrijven natuurlijk niet dat er bij ons gestolen is. Ze zou zich maar ongerust maken — en ons misschien terug laten komen! En wat zouden oom Quentin en professor Hayling daar wel van zeggen? ”

„Ik denk, dat die het geweldig naar hun zin hebben; de hele dag kunnen ze ongestoord zitten rekenen en prakkizeren! ” zei Julian. „Natuurlijk moet tante Fanny hen wel twintig keer roepen, voor ze aan tafel komen! ”

Annie schreef een briefkaart en deed er een postzegel op.

„Ziezo, ” zei ze, „nu ben ik klaar. ” Timmy liep alvast naar de trap, blij dat er eindelijk schot in kwam. Hij wilde graag een eind gaan wandelen.

„Timmy, ” zei George, „het spijt me voor jou maar je zult moeten achterblijven om op de vuurtoren te passen. We hebben geen sleutel, begrijp je — en we zien geen kans de deur aan de buitenkant te barricaderen. En dus, Timmy — wees lief en blijf hier — houd goed de wacht! Je weet toch wat dat betekent? Niemand mag naar binnen, zolang wij er niet zijn! ”

Timmy liet zijn staart hangen. Hij jankte. Hij wilde niet graag alleen achterblijven - vooral niet als de anderen gingen wandelen. Hij stootte George aan, alsof hij wilde zeggen: „Alsjeblieft — kan dat nu niet anders? ”

„Nee, Timmy, ” zei George, „er is niets aan te doen. Jij moet de wacht houden. We vertrouwen op je. Laat niemand binnen. Ga maar op de mat liggen, vlak achter de deur. ”

Timmy liep langzaam achter Julian en de anderen aan de trap af. „Zo - ga hier maar liggen, ” zei George en klopte hem op zijn rug. „We zullen heus niet lang wegblijven en als we terug zijn, mag jij een eindje gaan wandelen - maar nu moet jij op de toren passen! ”

Timmy ging op de mat liggen en legde zijn kop op zijn voorpoten. Met zijn grote bruine ogen keek hij George aan. „Goeie, trouwe makker, ” zei George en streelde hem over zijn kop. „Heus — we komen gauw terug. ”

Ze deden de deur achter zich dicht en gingen de stoep af.

Het water was nog steeds zo laag, dat ze gemakkelijk over de rotsen konden lopen. „We moeten zorgen terug te zijn, voor het hoog water is, ” zei Julian. „Of we zullen aan land moeten blijven tot het weer eb is. Vergeet niet, dat onze boot bij de vuurtoren ligt! ”

Ze liepen langs de kade en zagen Jeremiah Boogle, zijn pijP in zijn mond, op zijn vaste plaatsje zitten. De oude man staarde uit over het water.

„Goeiemorgen, Jeremiah, ” zei Dick beleefd. „Ik hoop, dat we bij Tom de goede tabak voor u gekocht hebben. ”

„Ja, dank jullie wel, ” zei Jeremiah een grote rookwolk uit* blazend. „O, daar is het aapje ook weer — kom je weer op mijn schouder zitten, kleine Deugniet? En vertel me eens: is er nog nieuws in het apenland? ”

De anderen lachten want Deugniet begon onmiddellijk te kwetteren tegen de oude man. „We wilden vandaag graag de grotten zien, ” zei Julian. „Vooral de grot van de strandjutters. "

„Laat je niet door Ebenezer rondleiden! ” riep de oude man onmiddellijk. „Jacob is er niet — ik weet wat er met hem gebeurd is. Net goed voor hem. Die man heeft nooit met zijn handen van andermans spullen kunnen afblijven! Ebenezer is geen haar beter. Hij is in staat de knopen van je jas te stelen, zonder dat je er iets van merkt. Wat zouden jullie ervan zeggen, als ik jullie de grotten liet zien? Ik ken er heel goed de weg en ik kan jullie dingen laten zien, waarvan die domme Ebenezer geen flauw benul heeft! ”

„Om u de waarheid te zeggen — we willen liever dat u ons rondleidt dan Ebenezer, " zei Julian. „We zijn bang dat Ebenezer boos op ons is, omdat we zijn broer bij de politie aangegeven hebben. We wilden u graag nog een pakje tabak geven, als u ons de grotten laat zien. ”

„Laten we dan maar gaan, ” zei Jeremiah, opstaand. „Deze kant uit! ”

Daar gingen ze. Natuurlijk ging Deugniet ook mee en de oude zeeman vond het prachtig, dat het aapje op zijn schouder bleef zitten. Vol trots liep de oude man met de aap op zijn schouder door de dorpsstraat en het kon hem niet schelen, dat iedereen om hem lachte.

Ze liepen om een hoge rotspartij heen. Aan de andere kanT begon een stuk strand dat bezaaid was met kleine stukken rots. „Daar is de ingang, ” zei de oude man en wees naar een groot, gapend gat in de rotswand. „Dat is de ingang van de grotten. Hebben jullie een lantaarn? ”

„Ja - we hebben er allemaal een meegenomen, ” zei Julian. „Moeten we toegang betalen? ”

„Nee. De mensen geven Ebenezer een fooitje - een paar kwartjes - als hij hen rondleidt. Als Jacob er is krijgt hij het geld, ” zei Jeremiah., Maar laat Ebby maar aan mij over! Het zou jammer zijn, je geld aan die schurk te geven! ”

Toen ze door het gat naar binnen gegaan waren, kwamen ze al spoedig in de eerste grot, die heel groot was. Hier en daar hingen brandende lantaarns, maar ze gaven niet veel licht.

„Kijk goed uit, waar je loopt, ” waarschuwde Jeremiah. „Het is op sommige plaatsen erg glibberig. We gaan deze kant uit — onder deze boog door. ”

Het was koud en vochtig in de grot en de kinderen moesten voorzichtig lopen. Op sommige plaatsen stonden grote plassen water. Eensklaps sloeg Jeremiah een hoek om en vervolgde de tocht in een heel andere richting. Steeds dieper en dieper gingen ze de rotsen in.

„Ik geloof dat we nu in de richting van de zee lopen, ” zei Julian. „Strekken de grotten zich dan uit tot onder de zeebodem? ” vroeg hij verbaasd. „Ik dacht, dat je alleen maar landinwaarts in de rotsen kon doordringen. "

„Nee, ” zei Jeremiah, „de onderaardse gangen strekken zich uit tot onder de bodem van de zee. De kust is hier bijzonder rotsachtig en we lopen nu door een tunnel, die helemaal doorloopt tot onder de zee. Kijk eens naar boven — als je heel goed luistert, kun je de zee horen ruisen. Het plafond van de tunnel is de bodem van de zee! ”

Dat was een vreemde gewaarwording — en de kinderen vonden het een beetje griezelig. Annie keek angstig naar het dak van de tunnel en richtte het licht van haar lantaarn erop; ze scheen te verwachten dat ze een paar scheuren zou zien, waar het zeewater doorheen lekte. Maar nee hoor; er hingen alleen maar een paar waterdruppels aan het plafond, dat was alles.

„Is het nog ver naar de grot van de strandjutters? ” vroeg George. „Deugniet, maak niet zo’n leven! Je hoeft helemaal niet bang te zijn. ”

De wandeling door de donkere, koude gangen was helemaal niet naar de zin van Deugniet; eerst begon hij te kwetteren en toen gaf hij eensklaps een doordringende luide schreeuw.

„Laat dat! Je doet me schrikken! " riep Annie uit. „Lieve help - horen jullie de schreeuw van de aap weergalmen in de tunnel? Het leek wel, alsof er honderd apen schreeuwden in plaats van een! Onze stemmen weerkaatsen ook! ”

Deugniet schrok geweldig van het gekrijs dat nu eensklaps van alle kanten door de tunnel klonk. Hij begon te huilen als een klein kindje en klemde zich krampachtig aan Prutser vast.

„Hij denkt geloof ik, dat het hier vol schreeuwende en krijsende apen zit, ” zei Annie, die medelijden kreeg met het arme dier. „Dat is alleen maar de echo van je eigen schreeuw, Deugniet! ”

„Hij zal er wel aan wennen, ” zei Prutser en drukte het aapje tegen zich aan.

„Wacht maar, tot je de echo hoort om de bocht van de tunnel, ” zei Jeremiah, het aapje strelend en zonder erbij na te denken gaf hij eensklaps een geweldige schreeuw.

Het resultaat was boven verwachting: de kreet werd tienvoudig versterkt van alle kanten teruggekaatst en de tunnel was eensklaps gevuld met een oorverdovende herrie, die Annie verschrikt de handen tegen haar oren deed drukken. Ze schrokken trouwens allemaal van het lawaai en de arme Deugniet sprong een meter omhoog. Hij liet zich van Prutsers schouder glijden en ging er zo snel hij lopen kon vandoor. Zijn angstgeschreeuw maakte de herrie alleen nog maar groter. Met zijn staart in de lucht rende hij door de tunnel en verdween om een hoek.

Prutser wist zich geen raad.

„Deugniet! ” schreeuwde hij. „Kom terug! Je zult verdwalen! ”

„Verdwalen - verdwalen — verdwalen! ” kwam de echo.

„Maak je geen zorgen over je aapje, ” zei Jeremiah troostend. Ik heb er in de loop der jaren al een heleboel gehad, die ook wel eens weggelopen zijn - maar ze kwamen altijd weer terug. ”

„Ik blijf in ieder geval hier beneden tot Deugniet teruggekomen is, ” zei Prutser en zijn stem beefde van emotie.

Even later kwamen ze weer in een grot. Ook deze grot was door lantaarns slecht verlicht. Ze hadden allemaal stemmen-gemompel gehoord, toen ze de grot binnenkwamen en vroegen zich nieuwsgierig af wat dit te betekenen had.

Er waren nog drie andere bezoekers in de grot. Een eindje bij hen vandaan stond een zware kerel met gitzwart haar en diepliggende, donkere ogen. Hij leek zo sterk op jacob, dat Julian onmiddellijk begreep met zijn broer Ebenezer te doen te hebben.

Zodra Ebenezer Jeremiah zag, begon hij woedend te schreeuwen: „Maak dat je wegkomt! Dit is mijn werk — maak dat je wegkomt! Ik zal de grotten aan deze kinderen laten zien! ”

Er volgde een heftig twistgesprek tussen de twee mannen, waarvan de kinderen maar een deel konden verstaan, omdat de echo telkens de woorden herhaalde en wat er daarna gezegd werd onverstaanbaar maakte! Annie greep Julians arm; ze was bang.

Ebenezer kwam schreeuwend naar Jeremiah toe. „Ik heb je wel honderd keer gezegd, dat je in deze grotten niets te maken hebt! ” riep hij. „Ik ben het, die de mensen hier rondleidt - ik, of mijn broer Jacob! ”

„Letten jullie maar niet op hem, ” zei Jeremiah en draaide de woedende man de rug toe. „Hij heeft alleen maar een grote mond, net als zijn broer Jacob! ”

„Pas op! ” schreeuwde Julian toen Ebenezer met opgeheven vuist naar de oude man toe kwam rennen. „Pas op, Jeremiah! "

Hoofdstuk 17

DEUGNIET KOMT TERUG -EN ZORGT VOOR EEN VERRASSING!

Op het laatste moment zag Jeremiah de woedende man op zich afkomen; hij kon nog net op tijd opzij springen. Ebenezer kon zijn vaart niet meer inhouden, stapte op een glad stuk steen - en viel languit voorover!

„Goed zo! ” lachte Jeremiah. „Goed gedaan, Ebby! Sta op en probeer het nog eens! "

„Dat kan hij beter niet doen! " zei Julian met een grotemannen-stem. „Ik zal hem aangeven bij de politie als hij het doet - en dan kan hij zijn broer gezelschap houden achter de tralies. Gisteren ging Jacob de cel in - vandaag zijn broer Ebenezer! "

Ebenezer krabbelde met een woedend gezicht overeind. Jeremiah lachte hem uit. „Wil je nog eens proberen om me een klap te geven, Ebby! ” riep hij. „Een held ben je — om een oude man te lijf te gaan! ”

Maar Ebenezer was bang dat Julian zijn dreigementen waar zou maken en hem aangeven bij de politie. Hij stond met een pijnlijk gezicht over zijn schouder te wrijven en wist blijkbaar niet goed wat hij doen moest.

„Kom, ” zei Jeremiah tegen de kinderen. „Ik zal jullie dE grot van de strandjutters laten zien. Ebby mag ook meegaan, als hij belooft dat hij zich kalm zal houden. Of misschien wil hij liever naar huis gaan, om zijn schouder te laten verzorgen. ”

Dat was genoeg voor Ebby! Hij besloot het groepje kinderen te volgen. Nu en dan riep hij scheldwoorden naar de oude man. Het speet de vijf kinderen dat ze Timmy nu niet bij zich hadden! Hij zou met die nare Ebenezer korte metten gemaakt hebben!

„Let maar niet op hem, jongens, ” zei Julian. „Vooruit, Jeremiah, wijs ons de weg. Wat is het verschrikkelijk donker in deze tunnel. Ik ben blij, dat we allemaal lantaarns meegenomen hebben! ”

Een paar minuten later kwamen ze aan het eind van de tunnel, die uitmondde in een bijzonder grote grot. De zoldering van de grot was zo hoog, dat ze die bijna niet konden zien en de wanden waren bezet met uitstekende randen, die aan planken deden denken. Op enkele richels stonden oude kisten, een paar zakken en bussen.

„Wat zijn dat? ” vroeg Dick en scheen er met zijn lantaarn op.

„Jongeman, dat zijn precies wat je denkt - doodgewone zakken en kisten, ” zei Jeremiah. „Ebby en Jacob hebben ze neergezet om de mensen voor de gek te houden! Ze beweren dat dat kisten en zakken zijn, die door de strandjutters tientallen jaren geleden uit scheepswrakken geroofd zijn! Ha! Wie zulke leugens gelooft, verdient niet beter dan dat hij voor de gek gehouden wordt! De kisten komen uit Ebby’s achtertuin. Ik heb ze daar zelf zien liggen! ”

Zijn lach weerkaatste door de grot. Ebenezer liet een gegrom horen als van een kwaadaardige hond.

„Ik ben niet van plan deze kinderen voor de mal te houden, ” riep Jeremiah. „Jij met de verhaaltjes over zakken en kisten! Ik weet waar de buit van vroeger gebleven is; de echte buit!

Ja, dat weet ik! ”

„Die was niet veel beter dan deze zakken en kisten! ” gromde Ebby nijdig. „Trouwens, je liegt, Jeremiah - je weet helemaal niets! ”

„Laten we verder gaan, ” zei Dick. „Er moeten nog meer grotten zijn. Ik vind deze tocht geweldig interessant. Is dit heus de plaats waar de strandjutters de buit verstopten, die ze uit de schepen gehaald hadden - of is dat maar een fabeltje? ” „Nee, dit is inderdaad de grot die ze gebruikten, dat is geen fabeltje, ” zei Jeremiah. „Die grotten, die hier achter liggen, ken ik alleen maar — Ebby niet. Hij durft niet verder te gaan, want hij is bang dat op een dag het dak van de grotten zal instorten en het zeewater naar binnen stromen. Is het niet zo, Ebby? ”

Ebby antwoordde met een scheldwoord. Julian wendde zich tot Jeremiah. „O, mogen we alsjeblieft nog een eindje verder gaan - als het niet gevaarlijk is? ”

„Ik ga in ieder geval nog verder, ” zei Prutser eensklaps. „Deugniet is nog niet teruggekomen - hij moet verdwaald zijn. Ik ga hem zoeken! ”

Julian zag aan Prutsers gezicht dat hij het meende. „Goed, ” zei hij, „we gaan met je mee. Jeremiah, wijs ons de weg! U weet toch heel zeker, dat het niet gevaarlijk is? Ik bedoel: het zou een heel onaangename verrassing zijn, als eensklaps het zeewater door deze tunnels naar binnen kwam stromen! ” „Het is nog steeds eb, ” antwoordde Jeremiah. „We behoeven ons nog geen zorgen te maken. Het water komt inderdaad naar binnen als het vloed is — maar het komt niet verder dan de grot van de strandjutters. Die ligt te hoog, begrijp je? De tunnel loopt helemaal door tot onder jullie vuurtoren. Hebben jullie hem niet gezien, op de bodem van de schacht? ”

„Ja, dat is waar ook, ” riep Julian uit. „Ik ben afgedaald in de schacht - ik zag het zeewater in en uit stromen door eeN opening onder in de schacht. Bedoelt u dat het zeewater, dat stijgt in de schacht als het vloed wordt, ook door deze tunnels naar binnen stroomt? ”

„Ja, zo is het, ” zei Jeremiah. „Men kan hier vandaan onder de zee door naar de funderingsschacht van de vuurtoren lopen. Maar niemand durft het te doen! Met water komt zo snel op, dat men er door overvallen zou kunnen worden en verdrinken! ”

Ebby schreeuwde weer iets; Julian meende te verstaan dat hij schreeuwde dat Jeremiah ook maar moest verdrinken.

„Laten we verder gaan, ” zei Dick. „Kom, jongens! ”

Jeremiah ging voorop; de kinderen liepen achter hem aan door de nauwe tunnel. Onafgebroken ruiste het zeewater boven hun hoofden; het was een angstaanjagend geluid. Bij het licht van hun lantaarn zagen ze vochtige rotswanden, vol uitsteeksels en gaten.

„Dit zou een prachtige plaats geweest zijn om een schat te verstoppen, " zei Julian terwijl hij het licht van zijn lantaarn in een donker gat in de zoldering van de tunnel het spelen. „Hoewel het een onbegonnen werk zou zijn om ernaar te zoeken: er zijn hier honderden hoekjes en gaatjes. Wat is het koud in deze tunnel! ”

„Geen wonder, ” zei Dick. „Er komt hier nooit een straaltje zonneschijn! ” Hij hief zijn hand op. „Horen jullie wel, hoe luid het geraas van de zee nu klinkt. ”

„Ik wou, dat we Deugniet zagen, ” zei Annie tegen George. „Kijk eens naar het gezicht van die arme Prutser. Het huilen staat hem nader dan het lachen. Hij houdt zich flink maar toen zojuist het licht van mijn lamp op zijn gezicht viel, zag ik een paar tranen langs zijn wangen rollen. "

Ze bleven even staan om iets te bekijken: een vreemd gelatineachtig ding, dat eruit zag als een heel grote zeeanemoon.

Ebby haalde hen in en botste tegen Dick op. Dick draaide zich onmiddellijk naar hem om.

„Blijf uit de buurt! Dat u ons volgt, kan me niet schelen maar blijf een eind van ons vandaan! ”

Ebby gaf geen antwoord, maar bleef zo dicht als hij maar kon achter hen lopen; Dick besefte dat de man bang was. Toen de tunnel weer een bocht maakte en uitmondde in weer een grot, gaf Prutser eensklaps een schreeuw.

„Deugniet! Kijk daar zit hij! Deugniet! ”

Hij had gelijk: het aapje zat in elkaar gedoken op een rotsuitsteeksel en rilde van angst. Hij bleef stil zitten en kwam zelfs niet naar Prutser toe. De jongen liep naar hem toe en nam het aapje op zijn arm.

„Deugniet, arme Deugniet, ” zei hij. „Was je zo bang? Je beeft helemaal! Waarom ben je dan ook weggelopen? Ik ben blij, dat we je teruggevonden hebben! ”

Deugniet hield iets in zijn kleine handje. Kwetterend tegen Prutser legde hij zijn harige armpje om diens hals. Terwijl hij dat deed opende hij zijn handje - en het voorwerp viel en rolde rinkelend over de grond.

„Wat heb je laten vallen, Deugniet? ” vroeg Dick en richtte het licht van zijn lantaarn naar beneden. Hij zag iets glinsteren - iets ronds! Ze keken er allemaal sprakeloos van verbazing naar. Julian bukte zich. „Het is een gouden munt! ” riep hij uit, het voorwerp bekijkend. „Hij is nog net zo mooi glanzend als toen hij geslagen werd! Deugniet, waar heb je die gevonden? Dick, George, kijk eens - hij is heus van goud! ”

Ze verdrongen zich om Julian in de nauwe gang — en ze hadden allemaal dezelfde gedachte in hun hoofden!

De schat... Deugniet had de schat gevonden! Het was een oude munt — een heel oude munt! Waar had Deugniet die gevonden?

„O, laten we verder gaan - laten we gaan zoeken, ” riep DicK uit. „Jeremiah, dat moet een goudstuk zijn van de schat! Deugniet zal ons erheen brengen! ”

Maar daar voelde Deugniet niets voor. Hij dacht er niet aan om nog eens die donkere koude gangen in te gaan. Hij bleef op Prutsers schouder zitten en klemde zich angstig aan de jongen vast. Voor geen goud wilde hij riskeren dat hij nog eens in die stikdonkere gangen verdwaalde!

Jeremiah was er ook niet voor te vinden om nog verder te gaan. Hij schudde zijn hoofd. „Nee, vandaag niet, kinderen, " zei hij. „Het zal niet lang meer duren of het water stroomt deze tunnels binnen - en dat gaat zo snel, dat je er niet tegen lopen kunt. We moeten teruggaan, als we niet door de zee verrast willen worden. Het is vaak gebeurd dat iemand die in deze gangen doorgedrongen was, voor zijn leven moest rennen als het zeewater eensklaps naar binnen stroomde. ”

George had scherpe oren; ze verbeeldde zich dat ze water hoorde klotsen. Stel je voor, dat het water al in aantocht is, dacht ze. „Kom, ” riep ze. „We moeten doen wat Jeremiah zegt! Straks zal er niet alleen water boven de tunnel staan maar ook erin. En vergeet niet dat ook de uitgangen van de grotten niet meer te gebruiken zullen zijn want het zeewater zal tot aan de rotsen stijgen en het strand helemaal overspoelen. Wie weet, hoelang we in die koude grotten opgesloten zouden zitten! ”

„Maakt u zich maar niet bezorgd, juffrouw, ” zei Jeremiah. „Het duurt nog wel een poosje, voor het vloed is. Maar - waar is Ebenezer gebleven? ”

„O verdraaid - hij heeft ons natuurlijk horen zeggen dat Deugniet een goudstuk gevonden heeft, ” zei George. „Ik had helemaal niet meer aan die man gedacht! Nu hij weet dat Deugniet een goudstuk gevonden heeft, denkt hij natuurlijk dat de schat hier ergens in de buurt moet zijn. Hij zal er zo vlug mogelijk naar gaan zoeken! O, wat jammer dat we het hem verraden hebben! ”

„Ik heb er ook niet aan gedacht, dat hij zo dicht bij ons stond, ” zei Dick spijtig. „Straks weet het hele dorp, dat het aapje de schat gevonden heeft — en wat zal er dan gebeuren? Bij honderden zullen de mensen komen zoeken! Tussen twee haakjes: die gouden munt was kurkdroog, dus moet de schat op een droge plaats verborgen liggen. "

„Vooruit, jongens - laten we maken dat we hier weg komen, ” zei Julian. „Kijk eens naar Jeremiah — hij staat te popelen van ongeduld. Hij is vast en zeker van plan zo gauw mogelijk naar de schat te gaan zoeken! ”

„Om je de waarheid te zeggen, ” zei Dick met een lach en hij kon niet voorkomen dat zijn stem trilde van opwinding, „ik stel voor dat wij morgen ook een poging wagen! Die goeie Deugniet! Je bent een prima speuraap! ”

Ze volgden de tunnel, nu echter in omgekeerde richting en onderweg spraken ze natuurlijk voortdurend over de opwindende vondst van Deugniet. Een nieuw avontuur was begonnen!

Hoofdstuk 18

TERUG IN DE VUURTOREN - PLANNEN SMEDEN!

De oude Jeremiah was net zo opgewonden als de anderen, maar hij sprak niet veel. Het zat hem dwars dat Ebenezer erbij geweest was, toen het goudstuk gevonden werd. Hij vertrouwde Ebby niet verder dan hij hem zag - en zijn broer Jacob nog minder! Zodra ze de kans schoon zagen, zouden die twee op zoek gaan naar de schat; dat stond voor de oude zeerob als een paal boven water! O, wat zouden die twee schurken de schat graag vinden! Al piekerend liep de oude Jeremiah in een flink tempo door de oude onderaardse gangen, totdat hij en de kinderen eindelijk het daglicht weer zagen.

„Hier, Jeremiah - om nog een pakje tabak te kopen, ” zei Julian en gaf de oude man een paar gulden. „En reken maar niet teveel op die schat! Ik denk, dat Deugniet in een droog hoekje een lang vergeten munt gevonden heeft! ”

„Dank je wel, jongeheer, ” zei de oude man. „Het gaat me er helemaal niet om, de schat zelf te vinden - ik hoop alleen maar dat Ebby en Jacob hem niet zullen vinden, want hun gun ik het niet. O, ik weet heel goed dat ze nu geen rust meer zullen hebben voor ze de schat van Bill met het Ene Oor gevonden hebben. "

De kinderen waren blij, weer buiten te zijn. De zon was verdwenen en de wind opgestoken. - Het regende hard.

„Jongens, we moeten voortmaken, anders kunnen we niet meer over de rotsen teruglopen naar de vuurtoren, ” zei Julian bezorgd. Maar door de sterke wind kwam de vloed gelukkig niet zo snel opzetten; ze hadden nog net tijd om terug te lopen naar hun toren.

„Kijk ons kleine bootje eens liggen dansen! ” zei Prutser.

„En ik hoor Timmy blaffen. Hij heeft ons blijkbaar al gehoord. ”

Timmy had hen inderdaad gehoord. Hij had onafgebroken naar de kier onder de buitendeur van de vuurtoren liggen kijken, de oren gespitst. Timmy wist wat het betekende om de wacht te houden! Maar er was niemand bij de vuurtoren gekomen en Timmy had alleen maar de wind en de golven gehoord en af en toe een schreeuw van een zeemeeuw.

„Timmy, we zijn terug! ” riep George en duwde de deur open. Timmy sprong op en hij was zo blij dat hij George bijna omver gooide. Deugniet sprong op de rug van de hond en kwetterde tegen hem, alsof hij bezig was alles te vertellen wat ze die dag beleefd hadden.

„Hij vertelt aan Timmy, dat hij een goudstuk gevonden heeft, ” zei Prutser lachend. „O, ik wou dat je erbij geweest was, Timmy! Het was geweldig, die wandeling door de grotten en gangen. ”

„Het lijkt wel alsof we jaren weggeweest zijn, ” zei George. „Maar het is nog helemaal niet zo laat - of mijn horloge moet achter zijn. Ik heb honger. Wat zeggen jullie ervan, jongens: zullen we gaan eten? Daarna moeten we overleggen wat we gaan doen! "

Er werd gegeten met beschuit, brood en koffie en onderwijl kwamen de tongen los. „We moeten zo gauw mogelijk terug naar die grotten, ” meende George. „Ik twijfel er niet aan of Jacob en Ebby zullen naar de schat gaan zoeken. Ze zullen slechts wachten tot het eb geworden is. ”

„Vandaag kunnen we in geen geval nog iets ondernemen, dat staat vast, ” zei Dick. „Om te beginnen is het nu hoog water — en bovendien wakkert de wind hoe langer hoe meer aan. Hoor eens, hoe de wind om de toren giert! ”

Timmy zat zo dicht mogelijk tegen George aan. Hij had het helemaal niet prettig gevonden, dat ze zonder hem weggegaaN was. George had haar arm om Timmy’s nek geslagen en gaf hem nu en dan een stuk van haar beschuit. Prutser verwende zijn aapje.

Er werd lang en breed gesproken over wat er die dag gebeurd was. Waar zou Deugniet dat goudstuk gevonden hebben? Had iemand het verloren - was het door de zee naar binnen gespoeld — of was het er een van een heleboel goudstukken? Had het in een met ijzer beslagen kist gezeten en was het er misschien uit gerold doordat de houten zijkanten van de kist verrot en opengebarsten waren? De een kwam met die veronderstelling, de ander met deze en intussen ging het geheimzinnige goudstuk van hand tot hand.

„Het zal zeker schatvinding zijn als wij het goud vinden? ” zei Dick. „Ik bedoel: die schat heeft daar zo lang gelegen, dat hij nu eigendom is van de staat en niet van iemand in het bijzonder. ”

„We zullen er toch zeker wel een paar goudstukken van mogen houden, als we de schat vinden, ” meende George. „Het liefst zou ik nu onmiddellijk teruggaan naar die tunnel en gaan zoeken. Ik kan mijn ongeduld bijna niet bedwingen. ”

„Waf! ” viel Timmy haar bij, hoewel hij eigenlijk niet wist waar ze het over hadden.

„Jongens, horen jullie de golven met geweld tegen de rotsen beuken! ” riep Julian uit. Hij maakte een beweging van schrik toen een bijzonder hoge golf met dreunend geweld tegen de voet van de toren sloeg. „Ik geloof dat we storm krijgen. ”

„Ja, er is een paar dagen geleden al slecht weer voorspeld, ” zei Dick. „Jongens, het lijkt me nu geen pretje om met Dobbertje naar de aanlegsteiger te roeien! Ik vraag me af of we over de rotsen naar de wal zullen kunnen lopen, ook al zou het eb zijn. ”

„Kom, kom - niet zo somber, ” zei Annie.

„Zou jij het zo prettig vinden als we een paar dagen gevangen zouden zitten in deze vuurtoren? ” vroeg Dick.

„O, dat zou niet erg zijn, ” zei Annie. „Eten is er genoeg. ” „Dat denk je maar! Vergeet niet dat we met ons vijven zijn - Timmy en Deugniet niet meegerekend, ” zei Dick.

„Houd op, Dick, ” zei Julian. „Je maakt Annie en Prutser bang. De storm zal niet zo lang duren — als de wind een beetje gaat liggen, kunnen we boodschappen doen. ” Hij haalde de schouders. „Als het vandaag niet kan, dan maar morgen. Tot zolang houden we het wel uit. ”

Maar het begon steeds harder te waaien en het werd zo donker dat Annie de lamp aanstak. Regenvlagen geselden de toren en de wind maakte zo’n herrie, dat Timmy ervan begon te grommen.

Annie ging naar buiten kijken. Ze werd een beetje bang, toen ze enorme golven over de rotsen zag slaan. Af en toe sloeg er een tegen de rotsen uiteen en dan spatte het schuim zo hoog op dat het tegen het raam vloog, waar Annie doorheen keek. Ze ging verschrikt een paar passen achteruit.

„Jongens, zien jullie dat — die druppels op de ramen? Zo hoog spat het schuim van de golven tegen de toren op. ” „Oei! ” zei Julian en kwam naast Annie staan. Wat een prachtig gezicht! De zee was nu helemaal grauw, in plaats van blauw of groen en de golven rolden in sneltreinvaart de een na de ander naar het strand. Ze tuimelden over elkaar heen in hun haast om de kust te bereiken en dicht bij het strand gekomen krulden ze om en vormden prachtige witte schuimkoppen. Grote vlokken ervan werden door de wind meegevoerd, als de golven tegen de rotsen uit elkaar spatten. Er waren nu nog maar weinig vogels boven het water. Ze lieten zich met hun grote vleugels op de wind drijven. Hun geschreeuw ging verloren in het geraas van de wind en de golven.

„Vandaag zou ik best een zeemeeuw willen zijn, ” zei Dick lachend. „Wat een heerlijk gevoel moet het zijn om je zo op dE wind te laten drijven! Geen wonder dat die vogels schreeuwen van plezier! ”

„Ie-oe! Ie-oe! ” riepen de meeuwen en hun geschreeuw klonk als het miauwen van hongerige katten.

„Liever een meeuw dan een schip met dit weer, ” zei Julian. „Lieve help — denk eens aan de zeilschepen van vroeger. Als ze met dit weer op deze rotsachtige kust terecht kwamen... Er waait een orkaan! ”

„Ja en die gemene oude Bill met het Ene Oor stond te grijnzen van plezier, als een schip steeds dichter en dichter bij de rotsen kwam, ” zei George. „Hij zag er zelfs niet tegen op om de waarschuwingslamp van de rotsen weg te halen en ergens anders neer te zetten, zodat de schepen regelrecht op de rotsen liepen... Boem! ”

„O, alsjeblieft, ” zei Annie smekend. „Ik denk niet graag aan zulke dingen! ”

„Laten we een spelletje gaan doen, ” zei Julian. „Waar zijn de kaarten? Zet die lamp eens een beetje dichter bij de tafel, Dick. Er wordt niet meer over strandjutters gesproken. Laten we aan iets prettigers denken; aan de schat bijvoorbeeld... ”

„Ja, ik geloof dat het helemaal niet zo moeilijk zal zijn om die schat te vinden, ” zei Dick terwijl hij de lamp midden op de tafel zette. „Deugniet is een verstandig beest. Hij weet vast nog wel waar hij die munt gevonden heeft; hij zou ons erheen kunnen brengen. ”

„Het kan een munt zijn die de man, die de schat verstopte, verloren heeft, ” zei Annie.

„Ja, dat kan - maar in ieder geval moet de schat dan toch dicht in de buurt van de plek liggen, waar Deugniet dat goudstuk gevonden heeft, ” beweerde Dick.

„Wel, als we op zoek gaan, dan moeten we in ieder geval wachten tot het eb geworden is, ” zei Julian. „Ik voel er niet veel voor om door die tunnels en grotten onder de bodem vaN de zee te scharrelen als ik weet dat ieder moment het water naar binnen kan stromen. ”

Dick zat met een frons op zijn voorhoofd over iets te piekeren. „Julian, ” zei hij eindelijk, „herinner jij je nog in welke richting we gegaan zijn, toen we die grotten waren binnengegaan? Ik dacht: steeds meer naar links - is het niet zo? ”

„Ja, dat klopt, ” zei Prutser onverwachts. „Ik had een kompas bij me - kijk, het is aan mijn polshorloge bevestigd. We zijn voortdurend pal naar het westen gelopen. "

„Dat betekent dus: in de richting van de vuurtoren, ” zei Julian en begon een schetsje te maken. „Kijk, laten we zeggen dat hier de vuurtoren staat - en hier zijn we de grotten in gegaan — dit is de weg die we volgden: eerst onder het strand door en toen onder de zee. Hier is een grot, hier weer een stuk tunnel, hier weer een grot... we liepen steeds in westelijke richting. ”

„En dat betekent dus dat we tenslotte bijna onder de vuurtoren waren, ” riep Dick opgewonden uit.

„Precies, " zei Julian. „Misschien was er vroeger, voor de vuurtoren gebouwd werd, toen schepen nog vergingen op deze rotsen - misschien was er toen een tunnel tussen de rotsen waarop nu de vuurtoren staat en de grotten die we vanmorgen gezien hebben. Misschien hebben de strandjutters van die tunnel gebruikt gemaakt om zich snel met hun buit uit de voeten te maken als ze een schip beroofd hadden om met hun gestolen goederen ongezien hun schuilplaats te bereiken. "

„Wel verdraaid! Je bedoelt dat ze wachtten tot het schip uit elkaar geslagen was, over de rotsen er naartoe waadden, net zoals wij nu doen, namen wat van hun gading was en door een tunnel naar hun schuilplaats vluchtten! ”

„En dan kwamen ze op een heel andere plaats weer voor de dag! ” zei Annie.

George staarde Julian aan; haar ogen schitterden. „Misschien is die tunnel er nog steeds! ” zei ze. „Hij moet ergens uitmonden onder aan de rotsen want we weten dat het zeewater erin loopt als de vloed opkomt. Julian - morgen gaan we ernaar zoeken. Ik geloof dat je gelijk hebt: er moet hier in de buurt een gat zijn waar doorheen men in de tunnel kan komen die we vanmorgen gezien hebben. ”

Geen van allen hadden ze nog zin in een spelletje. Ze waren veel te opgewonden. Ze bestudeerden de schets, die Julian gemaakt had en waren blij dat Prutser die morgen een kompas bij zich gehad had want nu wisten ze zeker dat de gangen onder de zeebodem in westelijke richting leidden - in de richting van de oude vuurtoren.

„Zou men die toegang tot de oude tunnel vergeten hebben - zou niemand er meer aan denken? ” zei Dick. „Niemand heeft er met ons over gesproken - zelfs Jeremiah niet. Of zou het gat in de loop der jaren verstopt geraakt zijn? ”

„Ja, ” zei Julian peinzend, „daar is wel kans op. Het is vreemd dat Jeremiah er helemaal niet over gesproken heeft. Enfin, morgen hebben we tenminste iets te doen: zoeken naar de ingang van de tunnel. ”

„En als we die gevonden hebben, gaan we naar beneden en zoeken naar de schat, ” riep Prutser opgewonden uit. „Wat zullen Ebenezer en Jacob op hun neus kijken als wij het eerst de schat vinden! ”

Hoofdstuk 19

EEN ONAANGENAME VERRASSING!

De volgende morgen was de storm uitgewoed en de zee veel kalmer. De hemel was weliswaar nog zwaar bewolkt en af en toe viel er een buitje regen, maar het was tenminste mogelijk de vuurtoren te verlaten en de stenen trap af te gaan naar de boot.

„Wat zullen we doen - inkopen doen of naar de ingang van de tunnel zoeken? ” vroeg Julian.

„Naar het gat zoeken, ” zei Dick onmiddellijk. „De wind is nog tamelijk sterk en het kan best zijn dat de storm weer opsteekt — kijk maar naar de lucht. Als de zee weer ruw is, krijgen we geen kans naar het gat te zoeken. ”

Ze verspreidden zich en gingen voorzichtig aan het zoeken tussen de grote rotsblokken, waarop de vuurtoren gebouwd was. Bij eb vielen de rotsen vrijwel helemaal droog. De vuurtoren was op het hoogste punt van de rotsen gebouwd.

„Hier is een gat! ” riep Annie eensklaps. Onmiddellijk kwamen ze allemaal naar haar toe, Timmy ook. Julian onderzocht de plek, die Annie aanwees. „Ja, je hebt gelijk, ” zei hij, „dat lijkt een gat. Groot genoeg om erin te kunnen kruipen. Geef me een hand - ik ga erin kruipen! ”

Hij het zich in het gat zakken, waarbij hij zich aan de rotsen stevig vasthield. De anderen keken met ingehouden adem. Timmy begon te blaffen. Hij vond het maar raar dat Julian eensklaps verdwenen was!

Maar voor Julian goed en wel verdwenen was, gaf hij een schreeuw. „Ik geloof niet dat we succes hebben! ” riep hij. „Het is een doodlopende gang. Ik sta op de rotsen en hoewel ik met mijn voet overal gevoeld heb, kan ik nergens een opening vinden. Het is een doodlopende gang! ”

Wat een teleurstelling! „Jammer, ” zei Dick, ging op zijn buik liggen en stak zijn arm in het gat om zijn broer er weer uit te helpen. „Ik dacht al dat we het gevonden hadden! Julian - geef me een hand! Kun je eruit komen? ”

„Ja, dank je - het gaat een beetje moeilijk, ” zei Julian. Na een paar vergeefse pogingen zag hij kans uit het gat te klimmen. „Ik zal daar niet graag klem zitten als het vloed wordt, ” zei hij.

„Het is weer gaan regenen, ” zei Annie. „Gaan we nu boodschappen doen of wachten we nog een poosje? ”

„O, laten we nog een poosje wachten, ” zei George. „Ik heb het koud en ik ben doornat. Laten we naar binnen gaan en een kop koffie maken. Wat jammer! Enfin, tenslotte kunnen we ook nog teruggaan naar de tunnel, waarin we gisteren geweest zijn en daar zoeken — misschien zal Deugniet ons de plek wijzen waar hij de gouden munt gevonden heeft! ”

Ze gingen de vuurtoren binnen en Julian barricadeerde de deur weer. „Ik wou dat die smid eindelijk eens kwam, ” zei hij. „Als we met z’n allen naar de grotten gaan, zullen we Timmy weer moeten achterlaten om de toren te bewaken — en dat is jammer! ”

„Waf! ” blafte Timmy, alsof hij wilde zeggen dat hij het volkomen met hem eens was. Ze gingen naar boven en Annie ging koffie zetten. Terwijl ze van een lekkere kop koffie zaten te genieten, sprong Timmy eensklaps met een vervaarlijk gegrom overeind. Ze schrokken er allemaal van en Annie liet van schrik bijna de koffiepot vallen.

„Timmy, wat is er? ” riep George uit. Timmy stond met zijn neus in de richting van de gesloten kamerdeur en hij bleef grommen. Zijn nekharen stonden steil overeind.

„Wat is er toch aan de hand, Timmy? ” zei Julian en liep naar de deur. „Er kan niemand op de trap zijn - we hebben de buitendeur gebarricadeerd. ”

Nauwelijks had Julian de deur geopend of Timmy stormde de trappen af; in zijn haast struikelde hij en rolde de laatste paar treden naar beneden. George gaf een schreeuw van schrik. „Timmy! Heb je je pijn gedaan? ”

Maar Timmy was alweer opgesprongen; met grote sprongen rende hij naar de buitendeur en hij blafte zo vervaarlijk dat Annie er kippevel van kreeg. Julian liep ook snel naar beneden. Hij zag met een oogopslag dat de balk nog precies zo voor de buitendeur stond, als hij hem ervoor gezet had.

„O, Timmy! ” zei hij lachend. „Je hebt natuurlijk de melkboer gehoord, die een paar flessen melk voor de deur gezet heeft. ” Hij haalde de balk weg. Toen greep hij de kruk van de deur en probeerde de deur open te trekken.

Maar dat ging niet! Julian rukte en trok, maar het hielp niets. De deur was en bleef dicht!

Intussen waren ook de anderen naar beneden gekomen. „Laat mij het eens proberen, ” zei Dick. „De deur klemt een beetje, denk ik. ”

Nee - Dick zag ook geen kans de deur te open te krijgen. Julian keek de anderen ernstig aan. „Ik vrees - ja, ik weet het bijna zeker - dat iemand ons opgesloten heeft, ” zei hij.

Even werd het doodstil. Toen riep George verontwaardigd: „Iemand heeft ons opgesloten! Maar dat is toch al te gek! Wie heeft dat gedaan? ”

„Ik geloof dat het niet moeilijk te raden is, ” zei Julian. „Het moet de man geweest zijn, die laatst onze sleutel gestolen heeft! "

„Ebenezer - nee, Jacob! " zei Dick. „Een van hen beiden. Hoe durven ze! Maar wat moeten we nu doen? We kunnen er niet uit. Waarom zouden ze zoiets gemeens gedaan hebben? "

„O, ik kan je wel vertellen waarom, ” zei Julian langzaam. „Ze denken natuurlijk dat we naar de schat zullen gaan zoeken - en ze zijn bang dat we die zullen vinden. Je hebt zelf gezegd, dat Deugniet waarschijnlijk wel de plaats terug zal kunnen vinden waar hij de gouden munt gevonden heeft. Daar hebben die twee mannen natuurlijk ook aan gedacht. Nu hebben ze ervoor gezorgd dat wij geen kans krijgen de schat eerder te vinden dan zij! ”

„Maar dat is gemeen! ” schreeuwde George. Ze rukte zo hard ze kon aan de deur. „We zijn gevangen. ”

„Pas op, je trekt de kruk eraf, ” zei Julian. „We zullen naar boven gaan en de situatie bespreken. ”

In een sombere stemming liepen ze achter elkaar naar boven naar de zitkamer. „Wat moeten we nu doen? ” zei Dick en keek Julian aan. „We zitten lelijk in de knel. ”

Julian knikte. „De vraag is: hoe kunnen we hulp krijgen? ” zei hij. „Telefoon hebben we niet; schreeuwen zal niet helpen; onze boot kunnen we niet bereiken. ”

„Maar als niemand ons komt helpen, zullen we van honger omkomen, ” riep Annie uit.

„O nee, ” zei Dick, „we vinden er wel wat op. Maak je maar niet ongerust, Annie. ”

„En ik heb juist zo’n honger, ” klaagde George. „Het lijkt wel, alsof ik hier nooit genoeg kan eten. ”

„Heb ik het je niet gezegd, ” riep Prutser triomfantelijk uit. „Als je in een vuurtoren woont, heb je altijd honger - de hele dag door. Dat komt van de zeelucht. ”

„We zullen proberen morgenochtend contact te krijgen met de melkboer, ” zei Julian eensklaps. „We zullen een briefje maken met 'Help - we zitten opgesloten’ erop en dat onder de deur door schuiven. ”

„Het briefje zou wegwaaien, ” zei George somber. „Dat weet je ook wel. ”

„We kunnen een lange strook maken en die onder de deur door schuiven; de ene helft prikken we dan aan de binnenkant vast, ” stelde Annie voor.

„Ja, het is de moeite waard om het te proberen, ” zei Dick en hij ging onmiddellijk aan het werk met een flink stuk papier. Toen hij hun S. O. S. erop geschreven had ging hij ermee naar beneden om het papier onder de deur door te schuiven, zoals Annie voorgesteld had.

„Het lijkt me niet waarschijnlijk dat de melkboer met dit slechte weer over de rotsen zal komen, ” zei hij toen hij weer boven kwam. „We zullen er het beste maar van hopen. ”

Die avond deden ze spelletjes en probeerden elkaar niet te laten merken, hoe ongerust ze allemaal waren. Stel je voor dat het bleef stormen, dat niemand merkte dat ze opgesloten zaten in de vuurtoren, dat de melkboer niet kwam om melk te brengen en dus het briefje niet zag — dat al hun eten opraakte en...

„Jongens, jullie zitten er allemaal bij met gezichten alsof er ik weet niet wat gebeurd is, ” zei Julian en keek de tafel rond. „Kom, we hebben wel voor heter vuren gestaan! ”

„Als je het mij vraagt: nee, zo lelijk hebben we nog nooit in de knel gezeten, ” zei Annie. „Ik zou werkelijk niet weten wat we nu moeten beginnen! ”

Het bleef even stil en duidelijk klonk een zucht van Timmy, alsof hij hun zorgen deelde. Deugniet was de enige, die zich nergens iets van aan trok. Hij ging kopje-duikelen door de hele kamer en toen hij bij de deur gekomen was, keek hij vol verwachting of er niet om hem gelachen werd. Maar niemand lachte.

„Ik heb al een hele tijd over een plannetje zitten piekeren, ” zei Julian tenslotte. „Misschien zit er iets in. We zouden het morgenochtend kunnen proberen als er geen hulp komt. ”

„Wat is het? ” vroegen ze allemaal tegelijk.

„Weten jullie nog dat ik afgedaald ben in de funderingsschacht? ” zei Julian. „Ik heb erover zitten denken - misschien is die schacht aangebracht in een natuurlijk gat - een gat dat er al was voor de vuurtoren gebouwd werd. ”

Julian hield even op en keek de anderen aan. Het duurde een paar minuten voor ze allemaal begrepen wat hij bedoelde. Eensklaps sloeg Dick met zijn vuist op de tafeL

„Julian — dat is het! ” riep hij uit. „De schacht is gemaakt in een natuurlijk gat - en dat moet het gat zijn, waarnaar we gezocht hebben! Het gat, dat in verbinding staat met de tunnel, die Jeremiah ons heeft laten zien. Geen wonder, dat we overal tussen de rotsen vergeefs naar dat gat gezocht hebben. De mannen, die de schacht maakten, hadden het gebruikt. ” Weer werd het even stil. Ze dachten er allemaal over na, zelfs Prutser. Julian keek met een glimlach de tafel rond. „Begrijpen jullie, wat ik van plan ben, jongens? ” zei hij. „Als dat het gat is dat we gezocht hebben - waarom zou dan niet een van ons erin afdalen - en kijken of het in verbinding staat met de tunnel, waar we vanmorgen in geweest zijn? ”

„Maar — maar dan zouden we dus langs die weg uit de toren kunnen ontsnappen! ” riep George opgewonden uit. „O, Julian! Wat ben jij knap! Wat zullen Ebby en Jacob op hun neus kijken. We gaan het doen - jongens, we gaan het doen! ”

Hoofdstuk 20

DOOR DE SCHACHT NAAR DE TUNNEL

Ze waren er allemaal vol van! Zou je langs de ijzeren ladder en door de betonnen schacht werkelijk in de tunnel kunnen komen, die ze die morgen bezocht hadden? Julian had water in de schacht zien staan, maar toen was het vloed; misschien viel de schacht droog, als het eb was!

Het was onbestendig weer; af en toe stak de wind weer op en blies zo hard dat het leek alsof de vuurtoren omver geblazen zou worden. Die nacht vielen er zware regenbuien en tegen de morgen, toen het vloed werd, bruisten zulke hoge golven tegen de Duivelsrotsen, dat de schuimvlokken tot aan de top van de vuurtoren vlogen. Julian werd er wakker van en keek door het raam van de slaapkamer naar buiten.

„Ik hoop, dat er geen schip in de buurt is, ” zei hij. „Wat was dat — ik zag iets langs de hemel flitsen. ”

„Dat is het licht van de nieuwe vuurtoren op de Hoge Klippen, ” zei Dick. „Ik heb het gisteravond ook gezien. ”

Ze keken er een poosje naar, totdat Julian begon te gapen. „Laten we weer gaan slapen, " zei hij. „We dachten een rustige vacantie te hebben maar zoals altijd: boem, we zitten er weer middenin! ”

„Laten we hopen dat we er weer veilig uit komen, ” zei Dick lachend en kroop weer onder de dekens. „Ik moet toegeven: ik heb een gevoel alsof ik op een onbewoond eiland zit. Welterusten, Julian. ”

De volgende morgen hield de storm nog steeds aan. Julian ging naar beneden om te kijken of de melkboer geweest was - maar nee, het briefje lag er nog steeds. Het fladderde in de wind. Het weer was de melkboer blijkbaar te slecht geweest: hij had er van afgezien om naar de toren te komen.

Dick, die uit het raam gekeken had, zag tot zijn schrik en ontzetting dat de boot er niet meer was. Hij vertelde aan Prutser wat hij gezien had en Prutser was ontroostbaar. „Waar is mijn boot gebleven? Zou iemand hem gestolen hebben? ”

„Misschien — of anders is hij door de storm losgeslagen en op de rotsen versplinterd, ” zei Julian. „Het is jammer, Prutser, maar er is niets aan te doen! ”

Prutser ging in een hoekje zitten treuren; Deugniet probeerde hem op te vrolijken met zijn apestreken, maar Prutser wilde niet lachen.

Het ontbijt die morgen was niet zo overvloedig als anders en er werd weinig gesproken. Annie ruimde de tafel af en waste af en toen dat klaar was, hield Julian krijgsraad.

„We moeten over de afdaling in de schacht spreken, ” zei hij. „Ik ga naar beneden. ”

„Laten we erom loten, ” zei Dick onmiddellijk. „Ik zie niet in, waarom ik niet zou gaan. Of - nog beter - waarom we niet samen zouden gaan; als de een in moeilijkheden raakt, kan de ander hem helpen. ”

„Een goed voorstel, ” zei Julian, „maar dan is er niemand om op de meisjes en Prutser te passen. ”

„Waf! ” blafte Timmy onmiddellijk en stond op. Julian streelde hem lachend.

„Goed - ik wilde alleen maar even weten of jij op hen kunt passen, Timmy. Dick en ik gaan dus naar beneden. Hoe eerder hoe beter. We gaan dus zodra het eb is. Wat zeg je ervan Dick? ”

Zwijgend gingen ze allemaal naar beneden, waar het luik geopend werd. Julian knipte zijn lantaarn aan en liet het licht in de schacht vallen, maar hij kon de bodem ervan niet zien. „Kom - we gaan! ” zei hij en zette zijn voet op de ladder. „Houd je rustig, meisjes, terwijl we weg zijn. We zullen door de gangen en grotten naar de ingang van de onderaardse gangen aan het strand gaan. We komen zo snel mogelijk met hulp terug. ”

„Julian, wees alsjeblieft voorzichtig, ” zei Annie angstig. „Julian, beloof je me dat? ”

Julian knikte, nam zijn lantaarn tussen zijn tanden en begon de ladder af te dalen. Dick volgde hem. „We zijn beneden! ” riep Julian na een paar minuten. „Er staat geen water in de schacht. We gaan de tunnel in - tot straks! ” Toen werd het stil - de meisjes en Prutser bleven alleen achter in de toren. Timmy begon te janken. Hij begreep er niets van, dat Julian en Dick zomaar verdwenen waren.

De twee jongens kropen intussen door een nauwe tunnel, waarin maar net genoeg ruimte voor hen was. Benauwd was het er niet; er scheen van de andere kant voldoende frisse lucht in te stromen.

„Ik zal blij zijn als we de tunnel bereikt hebben die we kennen, ” zei Julian. „We kunnen er niet ver meer vandaan zijn. Wacht eens even — wat is dit? ”

Dick keek — en gaf een schreeuw van verbazing. „Een gouden munt — nog een! We moeten vlak bij de plaats zijn, waar Deugniet er gisteren vandoor ging. O, kijk eens - daar liggen er nog meer. Waar zijn ze vandaan gekomen? ”

De jongens schenen met hun lantaarns naar alle kanten; weldra zagen ze waar de munten vandaan gekomen waren. Vlak boven hun hoofden was een gat in de rotsen. Juist op dat ogenblik viel er een goudstuk uit het gat.

„Julian, ” riep Dick opgewonden, „er moet een kist of een zak in dat gat zitten; ik denk, dat hij van ouderdom kapot is, zodat de goudstukken eruit rollen. ”

„Wie zou daar gezocht hebben, ” zei Julian hoofdschuddend. „Er is niets van een kist of een zak te zien; er moet in het gat een soort nis zijn, waarin de kist weggestopt is door iemand, die wist dat dat een goede bergplaats was. ”

„Laat me eens even op de handen staan, dan kan ik mijn hand in het gat steken, ” zei Dick. „Schiet op - ik brand van nieuwsgierigheid. ”

Julian hield zijn handen gevouwen voor zijn buik, Dick ging erop staan en stak zijn hand in het gat. Hij tastte om zich heen - en voelde iets hards en kouds. Een kist? Hij gaf een ruk aan wat hij voelde - en hoorde Julian onder hem eensklaps schreeuwen.

„Hé - het regent goudstukken op mijn hoofd. Oei, ik heb nog nooit van mijn leven zoveel goud bij elkaar gezien! ”

„Julian, ik geloof dat er meer dan een kist in die bergplaats staat, ” zei Dick, omlaag springend. Hij keek naar de berg glanzende goudstukken aan zijn voeten. „Laten we er niet meer aankomen — wij zijn de enigen, die weten waar de schat verborgen is. Maar al het goud, dat op de grond ligt, nemen we mee; stel je voor dat Ebby het in zijn hoofd haalt, hier te gaan zoeken. ”

Ze vulden hun zakken met de goudstukken en liepen verder. Weldra herkenden ze de tunnel, waarin ze de vorige dag met Jeremiah geweest waren. „De rest is eenvoudig, ” zei Julian. „We gaan de smid halen; hij zal wel een manier weten om het slot van de vuurtorendeur open te maken. ”

„St! ” zei Julian eensklaps. „Ik dacht dat ik iets hoorde. ” Ze luisterden gespannen, maar het bleef doodstil, zodat Julian tot de conclusie moest komen dat hij zich vergist had.

Maar hij had zich niet vergist! Toen ze een hoek omsloegen en bijna bij de grot waren, sprong iemand boven op hen! Julian viel onmiddellijk en Dick volgde hem niet veel later. Terwijl hij viel, rolden er een paar goudstukken uit zijn zak.

Ebenezer - want hij was een van de beide aanvallers - gaf een schreeuw en bukte zich onmiddellijk. Julian wilde van de kans gebruik maken om weg te glippen maar de andere man pakte hem beet en duwde hem tegen de grond. „Waar heb je die goudstukken gevonden! ” schreeuwde Ebenezer. „Vertel op - of je zult er spijt van krijgen. ” De echo herhaalde: 'spijt van krijgen - van krijgen..

„Rennen, Dick! ” hijgde Julian. „Het is onze enige kans! ” Hij gaf Ebenezer een duw die hem achteruit deed tuimelen, tegen de andere man aan. Die andere man was natuurlijk Jacob. Julian en Dick gingen er vandoor zo snel als ze maar konden. „Hé, staan blijven! ” schreeuwde Ebenezer en de jongens hoorden dat hij hen achterna kwam.

„Lopen! ” hijgde Dick. „Als we de schacht weten te bereiken, zijn we veilig. ”

Maar in hun haast vergisten ze zich in de weg en kwamen in een tunnel terecht, die ze nog nooit gezien hadden. Ebenezer en Jacob hadden de jacht blijkbaar opgegeven want de jongens hoorden geen voetstappen meer achter hen.

„Als we verdwalen, zijn we verloren, ” zei Julian. „We moeten de weg terug vinden naar de schacht, want als de vloed opkomt... ” Hij maakte zijn zin niet af. „Houd je goed aan mij vast, Dick. We moeten tot iedere prijs bij elkaar blijven. ”

Ze strompelden voort door eindeloze gangen en gewelven. Eensklaps hoorden ze stemmen!

„Dat zijn Ebby en Jacob, ” fluisterde Julian. „Deze kant uit - we moeten ons verstoppen en heel stil zijn! ”

Ze bleven doodstil staan tot Ebby en Jacob langs hen heen gegaan waren. „De jongens moeten deze kant uit gegaan zijn, ” zei Ebby. „We zullen hier wachten en luisteren of we hen horen. "

„We moeten proberen langs hen heen te vluchten en het beste er maar van hopen, ” zei Julian heel zacht tegen zijn broer. „Kom! Als we niet voortmaken, worden we door het opkomende water verrast. ”

Ze namen een run en voor de verbaasde Ebby en Jacob in de gaten hadden wat er gebeurde, waren de beide jongens langs hen heen.

Ze renden voort zo hard als ze maar konden — en achter hen hoorden ze de zware voetstappen van Ebby en Jacob.

„O, dit lijkt wel een nachtmerrie! ” hijgde Dick buiten adem. „Julian, ik zie water in de tunnel komen! De vloed komt op! ”

„Doorlopen, ” zei Julian. „Ik heb het gevoel, dat we nu dicht bij de schacht zijn. Deze tunnel komt me bekend voor. Doorlopen, Dick, we hebben geen minuut te verliezen. We moeten tijdig die ladder bereiken. ”

„O, kijk — daar is de schacht! ” riep Dick eensklaps verheugd. „Vooruit, we kunnen nog net door het gat in de schacht komen. Vlug, Julian, we staan al tot onze enkels in het water. ”

Ze wurmden zich door de nauwe opening, die de verbinding vormde tussen tunnel en schacht. Onder aan de ladder bleven ze even staan om te luisteren of ze Ebby en Jacob nog hoorden.

„Ebby! ” hoorden ze Jacob schreeuwen. „Kom terug - de vloed komt op! ” Ebby antwoordde op boze toon: „Ja, ik kom! Laat die twee rakkers maar lopen — ze zullen het hier heel gauw niet zo prettig vinden. Ze zullen verdrinken! ”

Dick lachte. „Kom, Julian - we gaan naar boven. ”

Even later klommen de twee jongens over de rand van de schacht. Timmy blafte luid en likte hen in hun gezichten, toen hij hen zag; de meisjes en Prutser waren zo blij, dat ze bijna niets konden zeggen! Natuurlijk moesten Julian en Dick precies vertellen wat er gebeurd was. Toen dat gebeurd was en de meisjes bekomen waren van hun verbazing over het nieuws, dat de schat eindelijk gevonden was, zei Julian: „Wat is het voor weer? Beneden merk je natuurlijk niet of het stormt of dat het prachtig weer is. ”

„O, het is nog steeds verschrikkelijk slecht weer, Julian, ” riep Annie uit. „Ik geloof dat we de ene storm na de andere krijgen. ”

Ze gingen met zijn allen naar boven. De jongens hadden dorst en Annie beloofde limonade voor hen klaar te maken.

„Er is nog steeds geen denken aan om over te steken naar de vaste wal, ” zei Julian toen hij naar buiten gekeken had. „Ik vraag me zelfs af of je je neus buiten de deur zou kunnen steken, zonder dat hij eraf waait. ”

„Prutser heeft in een kast een draagbare radio van zijn vader gevonden, ” vertelde Annie. „Hij doet het nog goed en we hebben naar de weerberichten geluisterd. Alle schepen werden gewaarschuwd voor zware storm. ”

Julian staarde naar buiten. „Ik weet werkelijk niet wat we moeten doen, ” zei hij tenslotte. „Hoe moeten we de mensen in het dorp laten weten dat wij hier in de toren opgesloten zitten? En toch - we móeten iets bedenken! ”

Maar dat was gemakkelijker gezegd dan gedaan. Hoe moest je uit een vuurtoren ontsnappen als de deur op slot was en je had geen sleutel?

Hoofdstuk 21

EEN PRIMA IDEE

„Ik heb dórst, ” zei Prutser. „Ik ga een glas limonade drinken. ” „Doe zuinig aan, ” waarschuwde Dick. „We weten niet hoe lang we hier nog opgesloten zitten - en hoe lang we nog met de voorraad eten en drinken zullen moeten doen. ”

Prutser keek hem verschrikt aan. „Bedoel je dat we hier misschien weken en weken opgesloten zullen zitten? ”

„Misschien denken de mensen dat we vanwege het slechte weer naar huis gegaan zijn, ” zei Julian ernstig. „Niemand zal de moeite nemen ons te zoeken iedereen zal denken dat we veilig thuis zitten. ”

„Maar moeder zal zich bezorgd maken als niets van ons hoort, ” meende George. „We hebben haar beloofd dat we iedere dag een kaart zullen sturen als ze een paar dagen achter elkaar geen kaart ontvangen heeft, zal ze zich ongerust maken en iemand hierheen sturen. "

„Hoera voor moeders! ” zei Dick opgelucht. „Maar ik voel er niet voor, hier een paar dagen zonder eten of drinken te zitten. Gelukkig dat we voorlopig voldoende regenwater hebben. ”

Julian keek bezorgd. Het zag ernaar uit, dat de storm nog dagen zou aanhouden en de kleine hoeveelheid levensmiddelen die ze hadden zou spoedig op zijn.

„Moed houden, Julian, ” zei George. „Je kijkt zo somber. ” „Ik zie de toestand ook somber in, ” zei Julian. „Ik weet werkelijk geen enkele manier te bedenken om te ontsnappen of hulp in te roepen. Er is geen mogelijkheid om met een of ander sein de aandacht te trekken... ”

„Jammer dat de lamp niet meer in orde is, ” zei Prutser.

„Daarmee zouden we beslist de aandacht hebben kunnen trekken..

Tot grote verbazing van Prutser sprong Julian eensklaps op en gaf de jongen een klap op zijn schouder, die hem bijna van zijn stoel deed tuimelen.

„W-wat is er? ” stamelde Prutser en wreef over zijn schouder.

„Begrijp je het niet — misschien kunnen we de lamp aansteken - natuurlijk niet om schepen te waarschuwen - maar om de aandacht te trekken en de mensen duidelijk te maken dat we opgesloten zitten! ” jubelde Julian. „Prutser, wat denk je — is het mogelijk die lamp aan te steken? ”

„Ik denk van wel, ” zei Prutser. „Mijn vader heeft me verteld hoe hij werkt en ik geloof dat ik het nog weet. O - en er is ook nog een grote bel. ”

„Nog beter! ” riep Julian uit. „Waar is die bel? ”

„Hij is opgeborgen, ” zei Prutser. „Vroeger hing hij op de omloop, die helemaal om de lichtkamer heen loopt. Er is buiten een grote haak, waaraan de bel vroeger gehangen heeft. ”

„O - hing hij buiten op de omloop, ” zei Julian. „Dat betekent, dat een van ons met die storm naar buiten zal moeten gaan om de bel op te hangen; dat is niet zo best! Enfin, laten we eerst die bel eens gaan bekijken. ”

De grote klok stond in de bergkamer met een zeil erover. Hij was van brons en vroeger was de klepel bediend door een eenvoudig machientje, zodat hij met regelmatige tussenpozen een luide slag liet horen.

„We brengen hem naar boven, ” zei Julian. „Dick, help eens een handje! ”

Samen sleepten de jongens de zware klok naar de woonkamer. Prutser nam de klepel mee naar boven. Julian en Dick hielden de zware klok met vereende krachten omhoog. „SlA er eens op, Prutser, ” Zei Julian. „Laat eens horen of hij luid genoeg klinkt. ”

Prutser gaf een flinke slag met de klepel op de bronzen bel - en het diepe, dreunende geluid dat het resultaat was, deed Timmy en Deugniet zo snel ze konden de kamer uit rennen. De hond en de aap rolden van schrik bijna van de wenteltrap af! De kinderen keken elkaar vol ontzag aan. Het geluid van de bel scheen door te dreunen tot helemaal binnen in je hoofd en klonk nog na in je oren, lang nadat het al weggestorven was. Prutser hief de klepel nog eens op, maar Dick hield hem tegen. „Nee — je hebt gezien hoe Timmy en Deugniet schrokken. We mogen niet riskeren dat ze van angst door een raam springen, als we de bel nog eens laten klinken. We zullen wachten tot de wind een beetje geluwd is en dan de bel ophangen, " zei Julian. „Laten we nu eerst eens naar de lamp gaan kijken. Moet er petroleum in, Prutser? ”

„Misschien — hoewel er voor zover ik weet nog petroleum in zat toen de vuurtoren gesloten werd, ” zei Prutser „Maar er is petroleum genoeg in de bergkamer. ”

„Mooi, ” zei Julian, die zijn neerslachtige stemming hele maal kwijt was. „Als de wind gaat liggen, hangen we de klok op. Die kunnen we onmiddellijk luiden; we hoeven er niet mee te wachten tot de lamp brandt. ”

Maar de storm werd heviger in plaats van minder en Julian vroeg zich af hoe de oude vuurtoren de enorme windstoten doorstond.

Ze gingen naar de lichtkamer en keken naar de grote oude lamp. Prutser legde de werking uit. „Vroeger deed een uurwerk hem draaien, ” zei hij. „Kijk, hier zijn schermen, die het licht met regelmatige tussenpozen afschermen. Voor de schepen op zee leek het alsof de lamp aan en uit flitste. ”

De schermen waren gebroken, maar verder scheen er niet veel aan de lamp te mankeren. Er was nog petroleum in maaR Julian deed er wat bij. Julian voelde in zijn zakken naar lucifers. Hij streek een lucifer aan, hield het vlammetje bij de pit van de lamp en... ja hoor, de lamp brandde!

Het was een heel grote lamp en als je er dicht bij stond was het licht zelfs verblindend. Dick juichte van plezier. „Het is voor elkaar! ” riep hij uit. „Goeie oude vuurtoren - vannacht brandt je licht weer! Je leeft weer! ”

„Nu de bel ophangen, ” zei Julian. Voorzichtig opende hij de deur van de omloop. Hij had een moment afgewacht dat de wind iets minder hevig was. Samen met Dick droeg hij de bel naar buiten en hing hem op. De grote klok zwaaide heen en weer in de wind. Julian hief de klepel op — maar op dat moment kreeg een enorme windvlaag hem te pakken en hij tuimelde achteruit tegen de railing.

Dick kon hem nog net bijtijds grijpen. Met Georges hulp sleepte hij zijn broer de lichtkamer weer binnen.

Ze waren allemaal bleek van schrik. „Dat scheelde maar weinig, ” zei George. Ze beefde over haar hele lichaam. „We moeten heel voorzichtig zijn, als we weer naar buiten gaan. Misschien is het verstandiger, voorlopig alleen op de lamp te vertrouwen. ”

„Laten we naar beneden gaan en een kop thee drinken, ” zei Julian die dankbaar was dat hij er zo goed was afgekomen. Zijn knieën trilden nog toen hij de wenteltrap af daalde. Hij was er zelf verwonderd over. Julian was zelden bang en het was voor hem een vreemde gewaarwording, zijn knieën te voelen knikken.

Maar met een kop warme thee en een paar biscuits was iedereen spoedig weer op verhaal gekomen. „Ik ben benieuwd of het licht goed te zien is, als het helemaal donker geworden is, ” zei Dick. „Ik denk dat het vandaag wel vroeg donker zal zijn, met die storm. ”

Hij kreeg gelijk! Het was spoedig zo donker, dat het lichT van de oude lamp in de top van de vuurtoren duidelijk te zien was. Een brede baan geel licht sneed door de duisternis van de avond. Geen van de kinderen twijfelde eraan of dit licht moest in het dorp heel duidelijk te zien zijn.

Boven het geraas van de zee uit klonk de dreunende galm van de klok toen Julian — die nu voor alle zekerheid door Dick om zijn middel vast gehouden werd - er met de zware klepel op sloeg.

„Luister! ” zei George terwijl ze Timmy bij zijn halsband vasthield. Haar ogen schitterden van opwinding. „Luister! Boem! Boe-oem! Timmy, wat zal die klok zich vanavond tevreden voelen — hij heeft zijn stem teruggekregen! ”

Boe-oem! Hoorde iemand de oude bel in die stormnacht? Zag iemand het licht van de oude vuurtoren?

Hoofdstuk 22

EINDE VAN HET AVONTUUR

In het dorpje aan de voet van de Duivelsrotsen trokken de mensen de gordijnen dicht op die stormachtige avond, porden hun kachels op en gingen in hun leunstoelen zitten. Ze waren blij dat ze in hun lekker warme en veilige huisjes waren en niet buiten in de wind en de regen.

Jeremiah Boogie stak net een verse pijp op, toen hij een geluid hoorde waardoor hij verbaasd het hoofd ophief en bijna vergat de brandende lucifer te doven. Hij ging er eens recht voor zitten in zijn stoel bij de warme kachel.

Boem! Boem!

„Een klok! Een klok die ik in bijna veertig jaar niet meer gehoord heb, ” mompelde de oude zeeman bij zichzelf en stond op, alsof hij zijn eigen oren niet vertrouwde. „Nee — dat kan toch de klok van de vuurtoren niet zijn! Die is er allang niet meer! ”

Boem! Boem!

Jeremiah liep naar het raam en trok het gordijn open. Hij keek naar buiten - en toen kon hij zijn eigen ogen niet geloven! Hij gaf een schreeuw. „Millie! Kom eens gauw hier. Het licht van de vuurtoren brandt weer. Millie! Waar is die kleindochter van me! Millie! ”

Een jonge vrouw kwam de kamer binnen. „Wat is er, grootvader? ” vroeg ze verbaasd.

„Kijk eens, Millie — zie ik dat goed — brandt het Echt van de oude vuurtoren? ” vroeg Jeremiah.

„Ja — ik zie een licht branden hoog boven de Duivelsrotsen, ” zei Millie. „Maar het licht van de oude vuurtoren heb ik nog nooit van mijn leven gezien. En wat is dat zware, dreunende geluid, grootvader — het lijkt wel een grote klok? ”

„Dat is de oude bel van de vuurtoren, ” zei Jeremiah. „Ik kan me niet vergissen. O, wat heb ik die klok vroeger vaak horen luiden om schepen te waarschuwen voor de gevaarlijke Duivelsrotsen. Maar Millie, dat kan toch niet! Die klok hangt er niet meer. En de vuurtoren werkt niet meer. Millie, wat is er aan de hand? ”

„Ik weet het niet, grootvader, ” zei Millie angstig. „Voor zover ik weet, is er geen levende ziel in die vuurtoren. ”

De oude Jeremiah sloeg met zijn vuist op de vensterbank. „Er zijn wel mensen in de toren — drie jongens, twee meisjes en een aap — en ook nog een hond, geloof ik. ”

„Wel heb ik van mijn leven! ” zei Millie ongelovig. „Wat doen die daar dan? Hebben zij die lamp aangestoken en luiden zij die bel? Boem - hoor nu toch eens! Dat lawaai zal alle kindertjes van ons dorp wekken! ”

Millie had gelijk. Alle kinderen werden wakker — maar niet alleen de kinderen: ook de mannen en vrouwen van het dorp. Ook Ebenezer en Jacob. Toen ze de bel hoorden, waren ze overeind gesprongen en naar het raam van hun huisje gesneld. Tot hun grote verbazing zagen ze de lamp van de oude vuurtoren branden.

Ze hoorden mensen voorbij rennen, op weg naar de aanlegsteiger. Ze hoorden Jeremiahs zware stem. „De kinderen in de vuurtoren luiden die bel; zij hebben de lamp aangestoken. Er is iets gebeurd. Ze hebben hulp nodig, mensen! Er is iets gebeurd! ”

Ebenezer en Jacob wisten heel goed wat er gebeurd was. De kinderen zaten opgesloten in de toren. Misschien was een van hen ziek; misschien gewond - misschien hadden ze honger. Maar ze konden geen hulp halen. Nu hadden ze het hele dorp wakker geschud en zodra het licht werd, zou er een boot naar de vuurtoren gaan en de mensen van het dorp zouden aan de kinderen vragen wat er gebeurd was.

Ebenezer en Jacob verdwenen die nacht! Niet dat ze bang waren voor agent Scherp - ze vreesden de mensen van het dorp. Daarom slopen ze stilletjes weg door de storm en de regen. Maar jullie zullen gepakt worden, Ebby en Jacob — jullie zullen je straf krijgen en niemand zal medelijden met je hebben!

Toen het licht geworden was vertrok een boot van de aanlegsteiger naar de oude vuurtoren. De zee was nog zo ruw, dat grote golven over de rotsen sloegen. In de boot zaten agent Scherp, Jeremiah Boogie, de dorpsdokter en een paar vrijwilligers. Gelukkig zagen zij kans zonder ongelukken de stenen trap van de toren te bereiken. Even later bonsden ze op de eikehouten buitendeur. Onmiddellijk klonk er binnen antwoord van Julian.

„U zult de deur moeten forceren, ” riep hij. „Ebby en Jacob hebben ons opgesloten en de sleutel meegenomen. We kunnen er niet uit en we hebben gebrek aan voedsel. "

„Goed. Ga een eind achteruit, ” schreeuwde Jeremiah, „de agent en ik zullen de deur forceren. ”

Jeremiah was oud, maar hij was nog sterk — en agent Scherp was nog sterker. Onder hun stormlopen bezweek het slot en de deur vloog open. Jeremiah en de agent rolden naar binnen, tot vlak voor de voeten van de kinderen. Timmy begon luid te blaffen en Deugniet vluchtte naar boven.

Even later zaten ze met zijn allen in de woonkamer; Julian vertelde zijn verhaal. Annie zorgde dat de visite thee kreeg. Jeremiah luisterde met open mond en de agent maakte ijverig aantekeningen.

„We wisten niet hoe we uit de toren moesten komen, ” zei Julian toen hij alles verteld had, „en daarom staken we ten einde raad de lamp aan en sloegen op de bel. Het was daar buiten zo koud en winderig, dat we elkaar moesten aflossen.

De lamp is vanmorgen vroeg uitgegaan - de petroleum was op, denk ik. ”

„De lamp en de bel hebben hun taak goed gedaan, jongen, ” zei Jeremiah, die door de opwinding wel twintig jaar jonger leek. „Ik dacht dat ik droomde, toen ik de oude bel weer hoorde dreunen en de lamp zag branden! ”

„We zullen Ebenezer en Jacob oppikken, ” zei de agent, zijn notitieboekje dichtklappend. „Ik vind, dat jullie nu maar naar huis moesten gaan, kinderen. De voorspelling is, dat dit weer nog wel een poosje zal aanhouden - en er is niets wat jullie nog hier houdt, nietwaar? ”

„Om u de waarheid te zeggen: eigenlijk wel, ” zei Julian. „Weet u nog, dat u ons dat verhaal verteld hebt over de schat van de strandjutters, Jeremiah? Wij hebben die schat gevonden! ”

Jeremiah was zo verbaasd, dat hij geen woord kon zeggen! Hij keek Julian met een paar ogen aan. Julian haalde een paar goudstukken uit zijn zak en liet die aan Jeremiah, de politieman en de dokter zien.

„Alstublieft! ” zei hij. „Wij hebben de plaats gevonden waar de schat verborgen is. We kunnen dus niet weggaan, voor we de schat in handen van de politie gesteld hebben. Hij behoort zeker aan de staat, nietwaar? ”

„Ja, inderdaad, ” zei agent Scherp, naar de blinkende goudstukken kijkend. „Maar jullie zullen een ruime beloning krijgen - daar kun je op rekenen! Waar is die schat? Laten we hem maar meteen gaan halen. ”

„Ja - maar dan moet u afdalen in de funderingsschacht van de vuurtoren, ” zei Julian met een ondeugende schittering in zijn ogen, „door een gat in de bodem van de schacht kruipen, u zult u vervolgens door een heel nauwe tunnel moeten wringen — en pas op dat de opkomende vloed u niet overvalt — om daarna..

De agent hield op met schrijven en keek Julian verschrikt aan. Julian lachte.

„Maakt u zich niet bezorgd - Dick en ik zullen de schat vandaag gaan halen en die tot op het laatste goudstuk aan u afdragen, ” zei hij. „Er is nog een andere weg om bij de schat te komen - de weg die u ons gewezen hebt, Jeremiah. En als de schat gevonden is, gaan we naar huis. Misschien wilt u voor ons opbellen naar Huize Kirrin en vragen een auto te sturen om ons te halen, agent? ”

„O, gelukkig, ” zei Annie. „Ik vind avonturen geweldig - maar voorlopig heb ik er weer genoeg van. Dit was een avontuur met slecht weer. O, pas op, agent - de aap heeft uw fluitje! ” Maar het was al te laat. Deugniet blies erop en Jeremiah schrok zo, dat hij bijna van zijn stoel viel. Maar Deugniet kreeg een tik van de oude man, die hèm bijna van zijn stoel deed tuimelen!

„Dag Jeremiah, ” zei Julian. „We vonden het erg fijn, u te leren kennen. En bedankt dat u ons bent komen redden. Gaat u mee, agent — we gaan de schat ophalen. ”

„Ik ga liever niet mee, ” zei Annie, die geen liefhebber was van donkere tunnels. „Ik zal intussen de koffers pakken. ”

„Timmy en ik zullen je helpen, ” zei George, die wist dat Annie niet graag alleen wilde blijven in de toren. De jongens gingen met Jeremiah, de dokter en de agent in de boot naar de aanlegsteiger. De dokter en Jeremiah namen afscheid aan de steiger; de drie jongens en Deugniet vergezelden de politieman om de schat te gaan halen. Op de kade stonden veel mensen, die wilden weten waarom het licht van de vuurtoren gebrand had en waarom de bel had geluid.

„Opzij, ” zei Scherp op een toon van gezag. „Er is niets aan de hand. De kinderen zaten opgesloten in de toren en konden er niet uit. Opzij, alstublieft. Er is geen reden voor ongerustheid of opwinding. ”

„Nee - nu niet meer, hè Julian? ” zei Dick. „Oei, af en toe was het wel een beetje te spannend. Ik zal blij zijn als we weer in Huize Kirrin zijn, waar het rustig is. ”

„Weet je dan niet meer dat oom Quentin en zijn vriend de professor daar nog steeds zijn? ” zei Julian lachend. „Ik ben bang dat zij niet zullen juichen als ze ons terug zien komen. ” „O ja, toch wel, Julian - vooral als ze horen wat jullie allemaal beleefd hebben. En wat zal het leuk zijn om hun de goudstukken te laten zien. Timmy krijgt er een aan zijn halsband, als beloning voor het feit, dat hij zo trouw op de vuurtoren gepast heeft. Wat zal hij trots zijn! ”

Tot zien, Julian - Dick; goede reis naar huis! Dag Annie en George — en Prutser en Deugniet, klein grappig aapje!

En natuurlijk ook jij gegroet, Timmy - trouwe vriend! Wie zou niet een hond willen hebben zoals jij er een bent! We hopen dat we jullie spoedig allemaal terug zullen zien!

DE VIJF en de schat van de strandjutter

Enid blyton

zevende druk

H. J. W BECHT-AMSTERDAM

Oorspronkelijk verschenen bij Hodder & Stoughton Ltd., Londen onder de titel

FIVE GO TO DEMON’S ROCKS Voor Nederland bewerkt door D. L. Uyt den Bogaard Omslagontwerp en illustraties Jean Sidobre

© Enid Blyton © voor Nederland:

H. J. W. Becht’s Uitgeversmaatschappij B. V., Amsterdam

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever. No part of this book may be reproduced in any form by print, microfilm or any other means without written permission from the publisher.

ISBN 90 230 0294 6

Table of Contents

Hoofdstuk 1

DRIE GASTEN

Hoofdstuk 2

HET BEGINT GEZELLIG TE WORDEN!

Hoofdstuk 3

DEUGNIET, PRUTSER EN TIMMY

Hoofdstuk 4

EEN PRACHTIG VOORSTEL VAN PRUTSER

Hoofdstuk 5

PRUTSERS VUURTOREN

Hoofdstuk 6

PLANNEN MAKEN

Hoofdstuk 7

EINDELIJK OP WEG!

Hoofdstuk 8

DE VUURTOREN

Hoofdstuk 9

IN DE VUURTOREN

Hoofdstuk 10

PRUTSER EN ZIJN VUURTOREN

Hoofdstuk 11

JEREMIAH BOOGLE

Hoofdstuk 12

HET VERHAAL VAN JEREMIAH BOOGLE

Hoofdstuk 13

EEN PRETTIGE OCHTEND - EN EEN VERRASSING!

Hoofdstuk 14

EEN HEEL OUDE KAART

Hoofdstuk 15

JACOB IN MOEILIJKHEDEN

Hoofdstuk 16

IN DE GROTTEN

Hoofdstuk 17

DEUGNIET KOMT TERUG -EN ZORGT VOOR EEN VERRASSING!

Hoofdstuk 18

TERUG IN DE VUURTOREN - PLANNEN SMEDEN!

Hoofdstuk 19

EEN ONAANGENAME VERRASSING!

Hoofdstuk 20

DOOR DE SCHACHT NAAR DE TUNNEL

Hoofdstuk 21

EEN PRIMA IDEE

Hoofdstuk 22

EINDE VAN HET AVONTUUR