De Vijf en het circusmysterie

Als Julian, Dick, George, Annie en Tim met hun vriend Prutser en diens aapje Deugniet kamperen, slaat een rondreizend circus bij hen in de buurt zijn tenten op.

Er gebeuren mysterieuze dingen in het circus, waar de Vijf ook bij betrokken raken.

Het mysterie wordt op verrassende wijze opgelost na een bezoek aan Kirrineiland in de maneschijn...

Hoofdstuk 1

VACANTIE!

„George, blijf alsjeblieft eens even stil zitten! ” zei Julian. „Het is al erg genoeg dat de trein zo slingert; moet jij nu ook nog voortdurend over mijn benen vallen, terwijl je eerst naar het ene raampje holt en dan weer naar het andere! ”

„We zijn bijna in Kirrin! Bijna thuis! ” zei George. „Ik kan er niets aan doen, ik ben nu eenmaal verschrikkelijk opgewonden. Ik heb die goeie ouwe Timmy de laatste maanden zo gemist! Ik kan eenvoudig niet wachten tot ik hem zie! Het is zo heerlijk om uit het raampje te kijken en te zien of we al dicht bij Kirrin zijn. Zou Timmy aan het station op ons staan te wachten? Wat zal hij blaffen! ”

„Doe niet zo dwaas! ” zei Dick. „Timmy mag dan een heel schrandere hond zijn, hij is toch niet zo knap dat hij een spoorboekje kan lezen. ”

„Dat hoeft ook niet, ” zei George. „Hij weet altijd precies wanneer ik thuis kom! ”

„Ja, dat geloof ik echt, ” zei Annie met een ernstig gezicht. „Je moeder heeft dikwijls verteld dat hij altijd zo opgewonden is op de dag dat jij van school thuiskomt. Dan kan hij gejvoon niet stilzitten; dan loopt hij telkens weer naar het hek en kijkt de weg af. ”

„Ja, die goeie Timmy, ” zei George en weer viel ze over Julians benen, toen ze naar het raampje wilde lopen. „We zijn er bijna! Daar is het seinhuis en het sein staat op veilig. Hoera! ”

De anderen keken lachend naar haar. Zo was George altijd, als ze vacantie had en naar huis ging. Dan dacht ze alleen nog maar aan Timmy en op weg naar huis kon ze nergens anders over praten. Julian, die ook naar haar zat te kijken, vond dat ze net een wilde jongen leek, met haar korte krullen en haar vastberaden gezichtje. George had altijd graag een jongen willen zijn, maar omdat ze nu eenmaal een meisje was, gedroeg ze zich en praatte ze als een echte jongen. Ze heette eigenlijk Georgina, maar als je haar Georgina noemde, luisterde ze eenvoudig niet.

„We rijden station Kirrin binnen! ” juichte George en ze viel van opwinding bijna uit het raam. „Ik zie onze kruier al. Hallo, Peters! We zijn er weer! We zijn er weer! ”

De trein stopte bij station Kirrin. Peters wuifde en lachte. Hij kende George al sinds ze een klein meisje was. George opende de deur en sprong uit de trein.

„We zijn er weer! We zijn weer in Kirrin! O, nu hoop ik maar dat Timmy aan het station is! ” zei ze.

Maar Timmy was er niet. „Hij heeft er zeker niet aan gedacht dat je zou komen, ” zei Dick lachend en kreeg onmiddellijk een nijdige blik van George. Peters kwam breed lachend naar hen toe en begroette hen even vriendelijk als altijd. In Kirrin kende iedereen de Vijf... Timmy meegerekend natuurlijk.

Peters haalde de bagage van de kinderen uit de trein en bracht die met zijn wagentje naar het eind van het perron. „Straks, als de vrachtwagen komt, zal ik alles naar huize Kirrin laten brengen, ” zei hij. „Hoe was het op school? ”

„Fijn, ” zei Dick. „Maar het leek wel alsof er geen eind aan kwam! Pasen valt zo laat dit jaar. Kijk eens; er bloeien al sleutelbloemen langs de spoordijk! ”

Maar George had nu nergens belangstelling voor. Ze stond nog steeds uit te kijken naar Timmy. Waar bleef hij toch? Waarom was hij hen niet van het station komen halen? Dat had hij de vorige keer gedaan en de keer daarvoor ook! Met een beteuterd gezichtje keek ze Dick aan.

„Zou hij ziek zijn, denk je? ” vroeg ze. „Of zou hij me vergeten zijn? Of..

„Doe niet zo raar, George, ” zei Dick. „Misschien zit hij ergens in huis en kan er niet uit. Pas op! Het scheelde niet veel of je zat onder die wagen! ”

George, met een boos gezicht, sprong op het laatste nippertje opzij. Waar was Timmy? Volgens haar moest hij ziek zijn... of een ongeluk gehad hebben... of vastgebonden zitten en niet weg kunnen. Misschien had Joanna, het keukenmeisje, vergeten hem uit te laten.

„Ik ga met een taxi naar huis, als ik genoeg geld bij me heb, ” zei ze, haar portemonnaie uit haar tas halend. „Gaan jullie maar lopen. Ik móet weten of er iets met Timmy gebeurd is. Dat is nog nooit gebeurd, dat hij me niet van de trein kwam halen! ”

„Maar George! Het is zo’n heerlijke wandeling naar Huize Kirrin! ” zei Annie. „Je zegt altijd dat je zo graag je eiland zou willen zien, Kirrin Eiland... en de baai... en dat je zo graag de golven weef tegen de rotsen zou willen horen slaan. Dat kun je allemaal zien en horen als je meeloopt. ”

„Ik neem een taxi naar huis, ” zei George koppig, onderwijl haar geld tellend. „Wie zin heeft met me mee te gaan, mag dat doen. Ik wil Timmy zien, geen eilanden en golven en zo! O, hij heeft vast en zeker een ongeluk gehad. Of hij is ziek of zoiets! ”

„Goed, George, doe maar wat je wilt! ” zei Julian. „Ik hoop dat je Timmy zo gezond als een vis zult aantreffen; dat hij alleen maar vergeten was wanneer de trein aankwam! Tot straks! ”

De twee broers en hun zusje Annie gingen op weg. Ze wilden liever te voet naar Huize Kirrin gaan. Het moest heerlijk zijn om de Kirrin Baai weer te zien en Georges eiland!

„Wat een boffer is ze toch, dat ze een echt eiland helemaal voor zichzelf heeft, ” zei Annie. „Stel je voor, het behoorde al jaren en jaren aan haar familie en toen op een dag heeft haar moeder het zomaar aan George gegeven! Ze heeft tante Fanny natuurlijk net zolang aan het hoofd gezeurd, tot ze eindelijk toegaf en George het eiland kreeg. Ik hoop toch echt dat er met Timmy niets gebeurd is. We zouden helemaal geen leuke vacantie hebben bij de moeder van George, als er met Timmy iets niet in orde was. ”

„O, wie weet - misschien gaat George wel bij Timmy in zijn hok zitten, ” zei Dick lachend. „Zeg, kijk eens! De zee... en de Kirrin Baai... en daar is het eiland! Het is nog even mooi en opwindend als altijd! ”

„Met z’n meeuwen die al maar rondvliegen en een geluid maken als miauwende katten, ” zei Julian. „En kijk eens: de ruïne van het oude kasteel is nog precies als vroeger! Als je het mij vraagt, dan is er zelfs geen steen van afgebrokkeld. ” „Dat kun je van hieraf onmogelijk precies zien, ” zei Annie en ze kneep haar ogen half dicht om beter te kunnen kijken. „O, wat is de eerste dag van de vacantie toch altijd geweldig fijn, hè? Dan lijkt het net, alsof je alle tijd nog voor je hebt. ” „Ja, maar na een paar dagen, dan merk je ineens dat de vacantie voorbij vliegt, ” zei Julian. „Zou George al thuis zijn, denk je? ”

„Haar taxi reed, toen hij ons passeerde, enorm hard! ” zei Dick. „George had natuurlijk tegen de chauffeur gezegd, dat hij hard moest rijden. ”

„Kijk, daar is Huize Kirrin; ik kan de schoorstenen al zien in de verte, ” zei Dick. „Uit één ervan komt rook. ”

„Dat is vreemd; waarom maar uit één? ” zei Julian. „Meestal brandt het fornuis in de keuken en ook nog een kachel in de kamer van oom Quentin. Hij heeft het altijd koud, als hij al die wonderbaarlijke berekeningen maakt voor een van zijn uitvindingen. ”

„Misschien is hij weg, ” zei Annie hoopvol. Ze was eigenlijk een beetje bang voor Georges kortaangebonden vader. „Oom Quentin mag ook wel eens vacantie hebben, zou ik zeggen; hij zit altijd tot over zijn oren in het werk. ”

„Laten we hopen dat hij niet te veel last van ons zal hebben, ” zei Julian. „Het is zo moeilijk voor tante Fanny, als hij tegen iedereen loopt te schreeuwen. We moeten proberen zoveel mogelijk buitenshuis te blijven. ”

Ze waren nu bijna bij Huize Kirrin. Toen ze naar het hek liepen, zagen ze George over het tuinpad naar hen toe hollen. Tot grote schrik van Julian huilde ze tranen met tuiten.

„Zeg, ik geloof dat er toch echt iets met Timmy gebeurd is, ” zei hij verschrikt. „Het is niets voor George om zo tekeer te gaan; ze huilt nooit! Wat zou er in vredesnaam gebeurd zijn? ”

Ze zetten het op een lopen en intussen riep Annie: „George, wat is er gebeurd? Is er iets met Timmy? Wat is er aan de hand? ”

„We kunnen hier niet blijven, ” huilde George. „We moeten ergens anders heen. Er is iets verschrikkelijks gebeurd! ” „Wat is er dan? Vertel gauw! ” zei Dick geschrokken. „Wat is er dan in vredesnaam aan de hand? Is Timmy overreden of zoiets? ”

„Nee, nee, het is Timmy niet, ” zei George en veegde haar tranen weg met haar hand, want zoals gewoonlijk had ze geen zakdoek bij zich. „Het is Joanna... ons dienstmeisje! ” „Wat is er met haar gebeurd? ” vroeg Julian, die zich allerlei afschuwelijke gedachten in zijn hoofd haalde. „Toe George... vertel het ons nu alsjeblieft eindelijk! ”

„Joanna heeft roodvonk, ” zei George nog een beetje nasnikkend. „En dus kunnen we niet in Huize Kirrin blijven. ” „Waarom niet? ” vroeg Dick. „Joanna zal naar een barak moeten en wij blijven allemaal in Huize Kirrin en helpen je moeder. O, die arme Joanna! Kom, George, kijk niet zo verdrietig. Roodvonk is tegenwoordig niet zo ernstig meer. Kom, we gaan naar binnen en kijken of we je moeder een beetje kunnen helpen. Tante Fanny weet zich natuurlijk geen raad, met een zieke en vier logés. Enfin, we zullen wel... ” „Klets niet, Dick, ” viel George hem nijdig in de rede. „We kunnen niet in Huize Kirrin blijven. Moeder wilde me niet eens door de voordeur binnen laten! Ze duwde me weg en zei dat ik in de tuin moest wachten, tot de dokter geweest is. Hij kan ieder ogenblik komen. ”

Ze hoorden iemand roepen uit een van de ramen van Huize Kirrin.

„Zijn jullie daar, kinderen? Julian, kom eens even hier! ” Ze gingen allemaal naar de tuin en zagen tante Fanny, Georges moeder, uit een van de slaapkamerramen leunen.

„Jongens, ” zei ze, „Joanna heeft roodvonk. Straks komt er een ziekenauto om haar naar het ziekenhuis te brengen en... ”

„Tante Fanny, maakt u zich maar geen zorgen, ” riep Julian opgewekt. „We zullen allemaal aanpakken en u flink helpen. ” „Julian, jongen, je begrijpt het nog steeds niet, ” zei tante Fanny. „Je oom en ik hebben geen van beiden ooit roodvonk gehad; we zijn dus in quarantaine en er mag niemand bij ons komen. Want het is mogelijk dat wij het ook hebben en dan zouden jullie alle vier ook roodvonk krijgen, begrijp je. ” „Kan Timmy het ook krijgen? ” vroeg George, nog steeds snikkend.

„Nee, natuurlijk niet. Doe niet zo gek, George, ” zei haar moeder. „Heb je ooit gehoord van een hond, die de mazelen kreeg, of kinkhoest of een andere mensenziekte? Nee, Timmy is niet in quarantaine. Hij is in zijn hok; ga hem maar halen, als je wilt. ”

Het gezicht van George klaarde onmiddellijk op en Timmy’s naam roepend holde ze weg naar de achterkant van het huis. De anderen hoorden even later een luid geblaf.

„Tante Fanny, wat moeten wij nu doen? ” vroeg Julian. „We kunnen niet naar ons huis gaan, want mijn ouders zijn nog in Duitsland. Moeten we naar een hotel? ”

„Nee, jongen, ik zal wel iets bedenken, waar jullie naartoe kunnen gaan, ” zei zijn tante. „Goeie help, wat maakt Timmy een herrie! Arme Joanna, ze heeft barstende hoofdpijn. ”

„Daar komt de ziekenauto! ” riep Annie. Een grote ambulancewagen stopte voor het hek. Mevrouw Kirrin trok onmiddellijk haar hoofd naar binnen en waarschuwde Joanna. Er stapten twee mannen uit de auto; ze liepen naar de voordeur. Een van hen droeg een brancard. De kinderen bleven kijken. „Ze gaan die arme Joanna halen, ” zei Julian. En ja hoor, even later kwamen de mannen met Joanna op de brancard naar buiten. Ze lag tot aan haar neus onder de dekens, toen de mannen haar naar de auto droegen.

„Ik kom gauw terug! ” riep ze met een beverig stemmetje. „Help mevrouw Kirrin zoveel jullie kunnen. Het spijt me dat het zo gegaan is. ”

„Arme Joanna, ” zei Annie met tranen in haar ogen. „Word maar gauw weer beter, Joanna! We zullen je missen! ”

De deuren van de ziekenauto gingen dicht en langzaam en zonder schokken zette de wagen zich in beweging.

„Wat moeten we nu doen? ” zei Dick en keek Julian aan. „Naar huis gaan kunnen we niet - hier blijven evenmin! O, daar hebben we Timmy! Hoe is het met jou, ouwe jongen? Wat een bof, dat jij geen roodvonk kunt krijgen. Ho, je gooit me haast ondersteboven. Af! Goeie help, wat ben je toch een likkerige hond! ”

Timmy was de enige met een goed humeur. De anderen zaten echt een beetje in de put. Tja, wat moesten ze nu beginnen? Waar moesten ze heen? Wat een naar begin van de vacantie! Af, Timmy, af! Wat een hond! Je zou zeggen dat hij nooit van roodvonk gehoord had! Timmy, af, versta je me?

Hoofdstuk 2

PLANNEN VOOR DE VIJF

George keek nog steeds verdrietig. Eerst had ze in angst gezeten dat er iets met Timmy zou zijn en nu was ze van streek omdat ze Joanna naar het ziekenhuis had zien brengen. Nee, veel hulp hadden de anderen niet van haar.

„Houd nu eens op met dat gegrien, George, ” zei Annie. „We moeten verstandig zijn en een oplossing bedenken voor de moeilijkheden. ”

„Ik ga naar moeder, ” zei George. „Het kan me niet schelen of ze in quarantaine is of niet. ”

„O nee, dat doe je niet, ” zei Julian en pakte haar stevig bij de arm. „Je weet drommels goed wat quarantaine betekent. Toen jij kinkhoest had, mochten we ook niet bij jou in de buurt komen, omdat we het anders ook zouden krijgen. Je was besmettelijk en dat betekende dat je een paar weken lang met niemand contact mocht hebben. Ik geloof dat het bij roodvonk maar twee weken is, dus daar is wel doorheen te komen. ”

George probeerde zich los te rukken en bleef snikken. Julian gaf Dick een knipoogje en zei iets wat George onmiddellijk deed veranderen.

„George, ” zei hij, „ik moet eerlijk zeggen dat je echt een meisje bent, met je gegrien. Arme Georgina! Jongens, hebben jullie geen medelijden met onze arme Georgina! ”

George hield onmiddellijk op met huilen en ze wierp Julian een woedende blik toe. Als er iets was waaraan ze een hekel had dan was het wel te horen, dat ze zich gedroeg als een dwaas meisje! O, die nare Julian - om haar bij haar ware naam Georgina te noemen! Ze gaf Julian een stevige opstopper, die hij lachend afweerde.

„Zo is het beter, ” zei hij. „Kop op! Kijk eens, hoe verbaasd Timmy je zit aan te staren. Hij heeft je vast en zeker nog nooit eerder zien huilen. ”

„Ik huil helemaal niet! ” zei George. „Ik... enfin, ik ben van streek door Joanna. En het is verschrikkelijk dat we niet weten waar we naartoe moeten. ”

„Ik hoor tante Fanny telefoneren, ” zei Annie, die scherpe oren had. Ze streelde Timmy over zijn kop en de hond likte haar hand. Hij had hen al allemaal uitbundig welkom geheten door te janken van blijdschap en te likken waar hij hen maar raken kon. Hij was buiten zichzelf geweest van vreugde, toen hij George terugzag maar nu hij haar zo verdrietig zag, was hij verbaasd en bedroefd. Die goeie Timmy! Hij hoorde toch wel echt bij de Vijf!

„Kom, we gaan erbij zitten, ” zei Julian en ging op het gras zitten. „We moeten op tante Fanny wachten. Het moet wel erg raar lijken, dat we hier zo naar Huize Kirrin staan te kijken. Tante Fanny zal zo meteen wel weer naar het raam komen. Wie weet, misschien heeft ze al een of ander plannetje voor ons uitgedacht. Timmy! Hoe kan ik nu blijven zitten, als je voortdurend in mijn nek likt. Ga liever een handdoek halen, dan kan ik me afdrogen! ”

Dat grapje brak de spanning en ze voelden zich allemaal beter. Ze gingen in het gras zitten en Timmy dribbelde van de een naar de ander en geen van allen ontkwamen ze aan zijn liefkozingen. De hele club weer bij elkaar; voor Timmy was het te mooi om waar te zijn! Maar eindelijk ging hij er ook bij liggen en legde zijn kop op Georges knie. George streelde zijn oren.

„Tante Fanny heeft de hoorn op de haak gelegd, ” zei Annie. „Nu zal ze wel naar het raam komen. ”

„Je hebt net zulke scherpe oren als een hond; je lijkt Timmy wel, ” zei Dick. „Ik heb niets gehoord. ”

„Daar is moeder, ” riep George en sprong op. Mevrouw Kirrin kwam naar het raam en stak haar hoofd naar buiten.

„Het is in orde, jongens! ” riep ze. „Ik heb iets voor jullie kunnen regelen. Ik heb de geleerde opgebeld, met wie vader samengewerkt heeft, George: professor Hayling. Hij zou een paar dagen komen logeren en toen ik hem vertelde dat hij niet kon komen, omdat we in quarantaine zijn, zei hij onmiddellijk dat jullie dan maar allemaal daar moesten komen; dat Prutser, zijn zoon - jullie herinneren je hem nog wel - het heerlijk zou vinden als jullie kwamen. ”

„Prutser! Lieve help, ja; hem zal ik nooit vergeten... en zijn aapje evenmin! ” zei Julian. „Hij is toch die jongen met die oude vuurtoren op de Duivelsrotsen, nietwaar? We hebben met hem een paar weken in die toren gekampeerd. Tjonge, wat hebben we toen een heerlijke tijd gehad! ” „Jullie gaan deze keer niet in de vuurtoren kamperen, vrees ik, ” zei zijn tante, nog steeds uit het raam gebogen. „Blijkbaar is de toren laatst in een zware storm beschadigd. Het is nu niet veilig meer om erin te kamperen. ”

Natuurlijk ontlokte dit uitroepen van teleurstelling van alle Vijf, Timmy inbegrepen! „Waar moeten we dan naartoe? Naar Prutsers huis? ” vroeg Dick.

„Ja. Je kunt de bus nemen in Little Hollow en die brengt je bijna tot Big Hollow, waar professor Hayling woont, ” zei tante Fanny. „Jullie moeten vandaag nog gaan. Het spijt me verschrikkelijk, jongens, maar er zijn nu eenmaal van die dingen die niet te verhelpen zijn. Ik weet zeker dat jullie het leuk zullen hebben bij Prutser en zijn aap. Hoe heette dat beest ook al weer? ”

„Deugniet, ” riepen ze allemaal tegelijk en Annie glimlachte bij de gedachte, dat ze het ondeugende diertje weer terug zouden zien, dat altijd zulke kwajongensstreken uithaalde.

,, De bus komt over tien minuten, ” zei haar tante. „Julian, als je geen kans ziet jullie spullen op de bus te laden, vraag de tuinman van de overkant dan of hij jullie wil helpen. Ik hoop dat jullie veel plezier zult hebben, jongens en stuur me af en toe eens een briefkaartje. Ik zal jullie laten horen hoe het hier gaat; maar ik geloof heus niet dat oom of ik roodvonk zullen krijgen, dus maak je maar geen zorgen. Ik zal jullie nog wat geld sturen. Maak nu maar gauw dat je bij de bushalte komt. ”

„Goed, tante Fanny en dank u wel, ” riep Julian. „Ik zal op allemaal passen, vooral op George. Weest u maar niet ongerust; en ik hoop dat oom Quentin en u geen roodvonk krijgen. Dag! ”

Ze gingen terug naar het tuinhek, waar hun bagage nog stond. „Annie, ga bij de bushalte staan en steek je hand omhoog, als de bus eraan komt, ” zei Julian. „Dick en ik zullen onze bagage op de bus laden. Ik ben benieuwd hoe het bij Prutser in Big Hollow zal zijn, jongens. Ik heb zo’n gevoel dat het best leuk zal zijn. ”

„Dat gevoel heb ik helemaal niet, ” zei George en schudde met een triest gezicht haar hoofd. „Ik vind Prutser een aardige jongen - hij is heel geschikt - en dat aapje van hem is een schat. Hij is altijd zo ondeugend! Maar lieve help, weten jullie nog hoe het was toen Prutsers vader bij ons kwam logeren? Dat was afschuwelijk! Hij vergat steeds op tijd aan tafel te komen en hij was altijd zijn jas of zijn zakdoek of zijn portemonnaie kwijt... om over zijn humeur nog maar niet te spreken. Ik had meer dan genoeg van hem. ”

„Tja, misschien had hij ook wel meer dan genoeg van ons! ” zei Julian. „Hij zal het heus niet zo prettig vinden dat hem vier kinderen op zijn dak geschoven worden, als hij tot over zijn oren in moeilijk werk zit. En dan praat ik nog niet eens over een grote, likkende hond, die ook nog door het huis komt springen! ”

„O, wees maar niet bang dat Timmy hem zal likken, ” zei George onmiddellijk, met een van haar beroemde nijdige blikken. „Ik vond Prutsers vader helemaal niet aardig. ”

„Trek alsjeblieft niet een gezicht als een onweerswolk, ” zei Julian. „Ik denk niet dat hij een van ons aardig zal vinden. Maar het is geschikt van hem dat hij ons uitgenodigd heeft om in Big Hollow te komen logeren en dus zullen we ons best doen om hem zo weinig mogelijk last te bezorgen, begrepen? Denk eraan, George: geen gemopper van jou... zelfs niet als hij iets over Timmy zou zeggen! ”

„Laat hij dat niet wagen, ” zei George. „Om je de waarheid te zeggen: ik denk er hard over om niet te gaan. Ik kan best zolang in het tuinhuis gaan kamperen, met Timmy. ”

„Geen sprake van! ” zei Julian en greep haar bij de arm. „Je bent geen spelbreker, je gaat met ons mee en je gedraagt je behoorlijk! Stil, daar komt de bus! Vooruit, allemaal de hand omhoog. Ik hoop dat we kunnen zitten. ”

Annie had de bus al aangehouden; ze liep er omheen en vroeg de chauffeur of hij hen wilde helpen met het opladen van de bagage. Hij kende de kinderen goed en sprong dadelijk uit de bus.

„Jullie gaan ook al weer gauw naar school terug! ” zei hij. „Ik dacht dat de vacantie net begonnen was. ”

„Dat is ook zo, ” zei Julian. „We gaan in Big Hollow logeren. Daar komt de bus toch langs? ”

„Ja. We gaan midden door het dorp Big Hollow, ” zei de chauffeur en droeg drie koffers tegelijk, iets wat Julian heel jaloers maakte. „Waar moeten jullie precies zijn? ”

„Bij professor Hayling, ” zei Julian. „Ik geloof dat het huis ook Big Hollow heet, net als het dorp. ”

„Ja, daar komen we voorbij, ” zei de chauffeur. „Ik zal bij het huis stoppen en jullie met je bagage helpen. Tussen twee haakjes: wees voorzichtig met wat je zegt en doet daar ... de oude professor is een beetje eigenaardig, weet je. Als iets hem niet naar de zin gaat, kan hij behoorlijk uit zijn slof schieten! Op een keer raakte een paard verdwaald en kwam per ongeluk in zijn tuin terecht. Hij zat het beest twee kilometer ver achterna, al maar schreeuwend. En je kunt het geloven of niet, toen hij buiten adem thuiskwam, liep dat paard weer rustig in zijn voortuin te grazen. Dat paard was slim geweest: hij was langs een kortere weg teruggelopen. Ja, in Big Hollow moet je altijd voorzichtig zijn met wat je zegt en doet. De ouwe baas zou je in zijn woede best eens in een van die vreemde machines van hem kunnen stoppen en dan zou je er zo fijn als gemalen koffie weer uitkomen! ”

De vier kinderen lachten. „O, de oude professor is zo kwaad nog niet, ” zei Julian. „Een beetje vergeetachtig, zoals veel mensen die veel hersenwerk moeten doen. Mijn hersens werken tamelijk langzaam... maar die van mijn oom Quentin gaan met een snelheid van honderd kilometer per uur en ik wed die van de professor ook! Ik twijfel er niet aan of we zullen het best naar ons zin hebben! ”

Daar ging de bus, hortend en stotend over de weg van Kirrin naar Little Hollow en vervolgens naar Big Hollow. De kinderen keken uit de ramen, terwijl ze langs de kust reden. De zee was zo blauw als korenbloemen en in de verte konden ze Kirrin Eiland weer zien liggen.

„O, gingen we daar maar heen! ” zuchtte George. „We moeten er eens een dagje naar toe gaan en brood meenemen, dat zou leuk zijn. Prutser zal mijn eiland vast en zeker ook wel eens willen zien. Hij mag dan een eigen vuurtoren hebben... een eigen eiland is toch veel fijner! ”

„Ja, dat ben ik met je eens, ” zei Julian. „Prutsers vuurtoren is erg mooi en als je er bovenin staat heb je een prachtig uitzicht, maar Kirrin Eiland heeft iets waar ik van houd. Er is niets wat bij een eiland haalt! ”

„Dat vind ik ook, ” knikte Annie. „Ik zou er ook best een willen hebben. Een kleintje, zodat ik het met een blik zou kunnen overzien. Maar ik zou er een kleine grot op willen hebben om in te kunnen slapen... net groot genoeg voor mij alleen. ”

„Je zou je heel gauw eenzaam gaan voelen, Annie, ” zei Dick en gaf zijn zuster een vriendschappelijk klopje. „Je hebt graag mensen om je heen, je houdt van gezelligheid. ”

„Timmy ook! ” zei Julian, die zag dat Timmy opgestaan was van zijn plaatsje bij Georges knie en aan het boodschappennet van een oude man ging snuffelen. De man streelde de grote hond en haalde een koekje uit een papieren zak. „Het kan Timmy niet schelen of de bus vol mensen zit, als er maar een paar bij zijn die koekjes of een kluif weggeven. ”

„Hier, Timmy, ” zei George. „Je mag niet bedelen, de mensen zullen wel denken dat je half uitgehongerd bent. Volgens mij krijg je meer te eten dan enige andere hond in Kirrin! Wie eet het eten van de kat op als hij de kans krijgt? Nu, zeg eens eerlijk? ”

Timmy gaf George een likje en ging naast haar liggen, met zijn kop op haar schoenen. Telkens als er iemand de bus in of uit ging, stond hij beleefd op. De chauffeur was diep onder de indruk.

„Ik wou dat alle honden, die ik in mijn bus krijg, zo braaf waren als die van jou, ” zei hij tegen George. „Jullie zijn er bijna. De volgende halte is een eindje voorbij Big Hollow, maar ik zal de bus voor het huis laten stoppen. Jullie moeten dan wel vlug uitstappen. ”

„Dank u vriendelijk, ” zei Julian dankbaar en toen de bus even later stopte, stonden de Vijf al klaar om eruit te springen.

De bus reed verder; ze stonden voor een groot houten hek. Het pad achter het hek liep steil omlaag en tussen bomen, in een holte, was een groot huis net even zichtbaar.

„Big Hollow! ” zei Julian. „Zo, we zijn er! Wat een vreemd huis. Het heeft iets geheimzinnigs, iets dreigends. Kom, we gaan Prutser opzoeken! Hij zal het vast en zeker leuk vinden, ons te zien... vooral Timmy! Help me eens even met die koffers, Dick! ”

Hoofdstuk 3

BIG HOLLOW... EN PRUTSER EN DEUGNIET!

De vier kinderen en Timmy gingen het grote zware hek door, dat luid piepte, toen ze het openmaakten. Timmy schrok van het gepiep en begon luid te blaffen.

„St! ” zei George. „Je krijgt moeilijkheden met de professor, Timmy, als je zo hard blaft. We zullen voortaan moeten fluisteren, als we de professor niet willen storen... en ik zou je dus aanraden om ook maar te leren fluisteren. ”

Timmy jankte. Hij wist heel goed dat hij niet kon fluisteren. Hij dribbelde achter George aan, toen ze allemaal langs de weg liepen die naar het huis leidde. Het was een eigenaardig huis, het stond met de zijkant naar de weg en had opvallend weinig ramen.

„Ik denk, dat professor Hayling bang is dat de mensen naar binnen zullen kijken en hem aan het werk zien, ” zei Annie. „Wat hij doet is heel, heel erg geheim, nietwaar? ”

„Ik weet dat hij kilometers en kilometers getallen gebruikt, ” zei Dick. „Prutser heeft mij eens verteld dat zijn aapje, toen het nog klein was, een papier met getallen opgekauwd had. De professor zat hem wel een uur lang achterna in de hoop nog een paar snippers papier uit zijn bekje te kunnen halen en zo althans een klein deel van zijn kostbare becijfering te kunnen redden. Maar Deugniet vluchtte in een konijnehol en liet zich twee dagen lang niet zien. De professor kon hem dus niet krijgen. ”

Ze lachten allemaal bij de gedachte, dat Deugniet zich in een konijnehol had moeten verstoppen. „Dat kun jij niet doen, Timmy, ouwe jongen! ” zei Julian. „Pas dus maar op dat jij geen papieren van de professor opeet. ”

„Zo dom zou hij beslist niet zijn! ” zei George onmiddellijk. „Hij weet drommels goed, wat eetbaar is en wat niet. ” „O, weet hij dat zo goed? ” zei Annie. „Dan begrijp ik niet waarom hij laatst mijn blauwe pantoffels helemaal kapot gebeten heeft. Hij dacht zeker dat die ook eetbaar waren. ” „Kom, je mag niet voor klikspaan spelen, ” zei George. „Hij heeft ze alleen maar kapotgebeten omdat iemand hem opgesloten had in jouw kamer en hij niets te doen had. ” „Woef! ” blafte Timmy, die het daar volkomen mee eens was. Hij likte Annies hand alsof hij wilde zeggen: „Het spijt me erg dat het gebeurd is, Annie, maar ik verveelde me ook zo verschrikkelijk! ”

„Lieve Timmy! ” zei Annie. „Al had je mijn pantoffels helemaal opgegeten dan had het me nog niets kunnen schelen. Maar ik zou het wel zo prettig vinden, als je voortaan een paar oude sloffen van me nam. ”

Timmy bleef eensklaps staan en keek in de struiken. Hij liet een luid gegrom horen. George greep onmiddellijk zijn halsband vast. Ze was in het voorjaar altijd bang voor slangen.

„Misschien een adder! ” zei ze. „De hond van de buren trapte vorig jaar op een, hij kreeg een heel dikke poot en het deed erg veel pijn. Kom, Timmy, het is een adder en die heeft vergif in zijn tanden. ”

Maar Timmy bleef grommen. Toen begon hij ineens hevig te snuffelen. Hij rukte zich los, jankte verheugd en verdween met een grote sprong in het struikgewas. Even later kwam er niet een slang te voorschijn, maar Deugniet, het aapje met de schitteroogjes van Prutser!

Het diertje sprong onmiddellijk op de brede honderug, greep Timmy’s halsband en kwetterde opgewonden. Timmy verdraaide zijn nek bijna in zijn pogingen om zijn kop om te draaien en het aapje te likken!

„Deugniet! ” riepen ze allemaal tegelijk verheugd uit. „Wat leuk, dat jij ons tegemoet gekomen bent! ”

Het aapje, nog steeds opgewonden kwetterend in zijn apetaaltje, sprong eerst op de schouder van George en vervolgens op die van Julian. Hij trok Julian aan zijn haar, draaide zijn oor om en sprong naar Dick en tenslotte naar Annie. Hij nestelde zich tevreden grommend in haar hals en zijn bruine oogjes schitterden van tevredenheid.

„O, hij is verschrikkelijk blij ons weer te zien! ” juichte Annie., Deugniet, waar is Prutser? ”

Deugniet sprong van Annies schouder af en holde weg langs de oprijlaan, alsof hij verstaan en begrepen had wat Annie gezegd had. De kinderen holden hem achterna, maar eensklaps hoorden ze een machtig stemgeluid.

„Wat doen jullie hier? ” schreeuwde de stem. „Maak dat je wegkomt. Dit is particulier terrein. Ik zal de politie halen. Hoepel op! ”

De Vijf bleven verschrikt staan en toen zag Julian van wie die stem was: van professor Hayling. Hij deed een stap naar voren. „Dag professor Hayling, ” zei hij. „Ik hoop dat we u niet gestoord hebben. U hebt tegen mijn tante gezegd dat we mochten komen. ”

„Je tante? Wie is je tante? Ik ken geen tante, ” schreeuwde de professor. „Jullie zijn natuurlijk nieuwsgierige toeristen en jullie willen me bespioneren omdat de een of andere gekke krant een stukje over mij geschreven heeft. Jullie zijn de eersten niet vandaag! Maak dat je wegkomt, zeg ik je en neem die hond mee! Hoe durven jullie! ”

„Maar meneer, weet u dan werkelijk niet wie we zijn? ” vroeg Julian verwonderd. „U hebt laatst bij ons gelogeerd en..

„Praat geen onzin. Ik ben in jaren niet weggeweest! ” riep de professor. Deugniet, het aapje, was van zijn geschreeuw zo geschrokken dat het haastig de vlucht nam in het struikgewas. De kinderen hoorden het diertje kwetterend de vlucht nemen.

„Ik hoop dat hij Prutser gaat halen, ” zei Julian zacht tegen Dick. „De professor schijnt werkelijk niet meer te weten wie we zijn en wat we komen doen. Laten we een eindje terugggaan. ”

Maar toen ze voorzichtig terugliepen langs het steile pad, op de voet gevolgd door de woedende professor, hoorden ze ineens een soort Indianenkreet. Prutser kwam met Deugniet op zijn schouder langs het pad naar hen toe hollen. „Hoera, daar is hij, ” dacht Julian tevreden.

„Vader! U moet niet zo tegen mijn vrienden schreeuwen! ” riep Prutser en danste voor zijn vader heen en weer. „U hebt hen zelf uitgenodigd om te komen, dat weet u toch zeker nog wel! ”

„Geen sprake van! ” zei de professor. „Wie zijn ze? ”

„George, dat meisje, is een dochter van mijnheer Kirrin en de anderen zijn haar nichtje en twee neven. De hond heet Timmy en is van George. Mijnheer en mevrouw Kirrin mogen hun huis niet uit, omdat het dienstmeisje roodvonk heeft en daarom hebt u hun allemaal gevraagd hier te komen logeren. ” Prutser danste nog steeds voor de voeten van zijn vader heen en weer.

„Sta niet zo te trappelen, ” zei de professor nijdig. „Ik kan me niet herinneren dat ik hen uitgenodigd heb. Ik zou het dan toch zeker tegen Jennnie, het dienstmeisje, gezegd hebben. ”

„Maar dat hebt u ook gedaan! ” riep Prutser uit en ondanks het verbod van zijn vader bleef hij van het ene been op het andere dansen. Van opwinding deed het aapje al zijn bewegingen na. „Ze heeft de bedden al opgemaakt. Ik heb haar geholpen. En ik moest u vragen, of u geen trek in uw ontbijt had. U hebt het laten staan en het is nu al bij zessen. Ze heeft de boel maar afgeruimd. ”

„Lieve help! Daarom heb ik natuurlijk zo’n honger en ben ik zo uit mijn humeur! ” zei de professor en hij begon te lachen. Hij kon verschrikkelijk hard lachen en de kinderen moesten meelachen, of ze wilden of niet. Wat een eigenaardige man! Hij was zo schrander, hij was zo’n buitengewoon geleerde en zijn hoofd zat boordevol kennis. Toch kon hij zich de meest gewone dingen, zoals ontbijt, visite en telefoongesprekken niet herinneren!

„Het was alleen maar een misverstand, mijnheer, ” zei Julian beleefd. „Het was heel, heel vriendelijk van u ons uit te nodigen om hier te komen logeren nu we door de roodvonk niet thuis kunnen zijn. We zullen proberen niet lastig te zijn; en als er iets is, waarmee we u kunnen helpen, wilt u het dan alstublieft zeggen. We zullen zo weinig mogelijk herrie maken en we zullen natuurlijk niet in de weg lopen. ”

„Hoor je dat, Prutser? ” zei de professor en hij draaide zich zo plotseling om naar de arme Prutser, dat die ervan schrok. „Waarom kan jij dat ook niet doen: zo weinig mogelijk lawaai maken en me niet in de weg lopen? Je weet dat ik het verschrikkelijk druk heb en dat ik aan een héél belangrijk project bezig ben. ” Hij wendde zich weer tot Julian. „Ik zal je erg dankbaar zijn, als je zorgt dat Prutser me niet tot last is. En niemand, absoluut niemand mag in die toren komen! Begrepen? ”

Ze keken allemaal omhoog in de richting, waarin hij wees. Ze zagen een slanke toren tussen de bomen oprijzen. Boven aan de toren staken eigenaardige tentakelachtige sprieten naar buiten, die zacht heen en weer bewogen in de wind.

„En val me niet lastig met vragen erover, ” ging de professor verder, met een dreigende blik naar George. „Jouw vader is de enige andere man die weet waar het om gaat en hij is wel zo verstandig om zijn mond erover dicht te houden. ”

„We zullen er natuurlijk geen van allen aan denken, onze neuzen in uw zaken te steken, mijnheer, ” zei Julian. „Het is heel vriendelijk van u dat we bij u mogen logeren en u kunt ervan verzekerd zijn dat we alles zullen doen om u niet tot last te zijn. Integendeel, we zullen u helpen als u ons dat toestaat. ”

„Hm, je lijkt me een verstandige jongen! ” zei de professor, die een beetje gekalmeerd was en nu heel vriendelijk keek. „Dan neem ik nu afscheid van jullie om te gaan ontbijten. Ik hoop dat er nog wat gebakken eieren met spek over zijn. Ik heb honger als een paard! ”

„Maar vader... Jennie heeft de ontbijttafel afgeruimd. Dat heb ik toch al gezegd! ” riep Prutser wanhopig uit. „Het is nu bijna etenstijd. ”

„O mooi... mooi! ” zei de professor. „Ik zal onmiddellijk komen. Ik zou het erg op prijs stellen, als Jennie zou wachten met afruimen van de tafel, tot ik ontbeten heb! ”

De vijf kinderen, Timmy en Deugniet volgden hem naar binnen. Ze keken allemaal een beetje beteuterd. Je wist met de professor nooit wat hij het volgende ogenblik zou zeggen of doen!

Maar Jennie had gelukkig een heerlijke maaltijd klaargemaakt en er was ook op de Vijf gerekend. Ze aten allemaal naar hartelust en Deugniet, die dol op erwten was, pikte er af en toe een paar van Prutsers bord als deze even niet keek. Zijn kleine hand ging heel voorzichtig naar het bord en bliksemsnel griste hij de erwten uit de jus.

De meisjes gingen naar de keuken om Jennie te helpen en het dessert binnen te brengen: een heerlijke pudding met veel rozijnen erin. Deugniet begon te dansen van pret, want hij was ook dol op rozijnen. Hij sprong op tafel en kreeg prompt een fikse tik van de professor. Maar ongelukkigerwijs schoot zijn hand uit en raakte de schaal met pudding; de pudding wipte omhoog en het scheelde niet veel of hij was op de grond beland.

„Lieve help, vader! ” riep Prutser uit. „We hadden bijna geen pudding meer gehad! En deze vind ik juist zo lekker! O, geef ons alsjeblieft niet zo’n klein beetje! Deugniet, ga van tafel af! Je bent toch zeker niet van plan je hand in de puddingsaus te steken. ”

Deugniet verdween onder tafel, waar hij heel wat rozijntjes kreeg, die hem door diverse vriendelijke handen toebedeeld werden, echter zonder dat de professor het merkte. Timmy voelde zich een beetje achteruit gezet. Hij zat ook onder de tafel want hij was geschrokken van het boze geschreeuw van de professor, maar aangezien hij niet bijzonder van rozijnen hield, was hij niet zo gelukkig als Deugniet.

„Zo, dat heeft goed gesmaakt! ” zei de professor, toen hij zijn bord helemaal leeggegeten had. „Er gaat niets boven een stevig ontbijt. ”

„Maar we hebben warm gegeten, vader! ” zei Prutser. „Aan het ontbijt krijgt u toch geen pudding! ”

„O ja, natuurlijk... dat was pudding! ” zei de professor en de kamer dreunde van zijn gelach. „Zo, doen jullie nu maar wat je wilt, als je maar niet in mijn studeerkamer komt, niet in mijn werkkamer en niet in de toren. En kom vooral nergens aan! Deugniet, ga van de karaf af, anders valt hij om. Waarom leer je die aap geen tafelmanieren, Prutser? ”

Hij stond op, liep de kamer uit en verdween in een geheimzinnig gangetje, dat kennelijk naar zijn studeerkamer of zijn laboratorium leidde. Ze slaakten allemaal een zucht van verlichting.

„Eerst even de tafel afruimen; daarna zal ik jullie naar je kamers brengen, ” zei Prutser. „Ik hoop dat jullie het hier niet al te saai zullen hebben. ”

Saai, Prutser? Maak je maar geen zorgen! Er staat de Vijf een heel groot avontuur te wachten... en jou ook! Wacht maar af!

Hoofdstuk 4

JENNIE HEEFT EEN GOED IDEE

Prutser holde naar de keuken om een paar dienbladen te halen. Hij maakte daarbij een heel eigenaardig geluid, zo zelfs dat Timmy hem verwonderd nakeek.

„O lieve help! Zeg alsjeblieft niet dat Prutser nog steeds die afschuwelijke gewoonte heeft om te doen alsof hij een of ander soort auto is, ” kreunde Julian. „Hoe houdt zijn vader dat in vredesnaam uit? Wat zou hij nu denken dat hij is? Een motorfiets, naar het geluid te oordelen. ”

Eensklaps klonk een slag en daarna een luide gil. De Vijf holden naar de keuken om te kijken wat er gebeurd was, Timmy voorop.

„Een ongeluk! ” schreeuwde Prutser en krabbelde overeind. „Ik nam de bocht te snel, mijn voorwiel slipte en ik botste tegen de muur! Een verbogen spatbord! ”

„Prutser, je wil me toch niet vertellen dat je echt nog steeds zo kinderachtig ben om te doen alsof je een auto of een motorfiets bent, een vrachtwagen of een heftruck! ” riep Julian uit. „Toen je bij ons logeerde maakte je ons allemaal bijna dol met de manier waarop je door het huis reed. Moet je nu heus altijd voor auto spelen? ”

„Ja, ” zei Prutser, over zijn arm wrijvend. „Het komt zomaar ineens in me op en daar ga ik dan. Je had eens moeten horen toen ik een vrachtwagen was, helemaal vol nieuwe auto’s. Dat was gisteren. Vader dacht dat er echt een grote vrachtwagen naar het huis kwam en hij rende naar buiten. Ik toeterde ook... zo! ”

Een geluid als van een zware autotoeter klonk door de gang. Julian duwde Prutser de keuken in en deed de deur dicht.

„Volgens mij is het een wonder dat je vader nog niet radeloos geworden is door jou! ” zei hij. „Houd nu alsjeblieft op. Wanneer word je eindelijk eens een beetje verstandig? ”

„Nooit, ” zei Prutser nors. „Ik wil niet groot worden. Dan word ik misschien net als mijn vader, vergeet te eten en ga de straat op met één sok aan. Ik moet er niet aan denken dat ik zou vergeten te eten! Afschuwelijk! Ik zou altijd honger hebben! ”

Julian moest lachen. „Neem dat blad op en help de tafel afruimen, ” zei hij. „En als je dan werkelijk af en toe voor auto moet spelen, ga dan alsjeblieft naar buiten. In huis maak je veel te veel herrie. Ik heb nog nooit een jongen meegemaakt, die zo’n herrie kon maken als jij. ”

„O, dus ik kan het erg goed? ” vroeg Prutser, stralend van trots. „Je wilt zeker niet horen hoe ik voor vliegtuig speel? Ik kan precies die nieuwe vliegtuigen nadoen, die hier soms overvliegen en dan zo’n eigenaardig, diepdreunend geluid maken. ”

„Nee, nee, alsjeblieft niet! ” zei Julian streng. „Kom, pak nu dat blad en ga mee af ruimen. En zeg tegen Deugniet dat hij van mijn rechtervoet af moet gaan. Hij schijnt te denken dat het een soort stoel is. ”

Maar Deugniet klemde zich vast aan Julians enkel en weigerde los te laten. „O, vooruit dan maar, ” zei Julian. „Dan moet ik de hele dag maar rondlopen met jou op mijn voet. ”

„Als je met je voet stampt, terwijl je loopt, gaat hij er wel af, ” zei Prutser.

„Waarom heb je dat niet eerder gezegd? ” vroeg Julian. Hij liep met zijn voet stampend een paar keer de kamer op en neer. Deugniet sprong direct van zijn voet af en ging, boze geluidjes makend, op de tafel zitten.

„Hij zit soms urenlang op vaders voet, zelfs als hij heen en weer loopt, ” vertelde Prutser. „Maar vader merkt dat niet eens! Op een keer zat hij op vaders hoofd. Vader dacht dat hij zijn hoed opgehouden had en probeerde hem af te zetten. Maar dat ging niet, want het was Deugniet, die op zijn hoofd zat. ”

Daar moesten ze allemaal om lachen, „Vooruit, jongens, ” zei Julian. „Het wordt hoog tijd dat we de tafel afruimen. Wij zullen alles naar de keuken brengen, de meisjes wassen af. En denk eraan, Prutser mag geen theepotten of melkkannen naar de keuken dragen. ”

Jennie was dankbaar voor hun hulp. Ze was klein en dik en ze waggelde meer dan ze liep, maar toch wist ze opmerkelijk snel haar werk te doen.

„Ik zal de gasten hun slaapkamers wijzen als alles opgeruimd is, ” zei ze. „Dat is waar ook, Prutser: we hebben de matrassen naar de beddenmaker gestuurd om ze te laten herstellen en ze zijn nog niet terug. Ik heb wel tien keer tegen je vader gezegd, dat hij erover moest opbellen, maar hij zal er niet aan gedacht hebben. ”

„O, Jennie, ” riep Prutser verschrikt uit. „Dat betekent dat twee logeerbedden niet gebruikt kunnen worden. Wat moeten we nu doen? ”

„Je vader moet opbellen en zeggen dat er vandaag nog een paar nieuwe matrassen bezorgd moeten worden, ” zei Jennie. „Misschien kunnen ze met een vrachtwagen gebracht worden. ”

Prutser deed onmiddellijk alsof hij een vrachtwagen was. Met veel lawaai rende hij de gang door naar de eetkamer en terug. Deugniet sprong opgewonden achter hem aan. Ook hij bootste het geluid van een vrachtautootje na. De kinderen moesten om hem lachen.

De deur van de studeerkamer vloog open en de professor stoof met de handen tegen zijn oren gedrukt de gang op. „Prutser! Kom hier! ”

„Nee, liever niet, ” zei Prutser voorzichtig. „Het spijt me, vader. Ik deed alsof ik de vrachtwagen was, die de matrassen moet brengen, die u vergeten hebt te bestellen voor de bedden van de logeergasten. ”

Maar de professor luisterde blijkbaar niet naar hem. Hij stevende recht op Prutser af, die met Deugniet ijlings de vlucht nam, de trap op. Professor Hayling wendde zich tot Jennie.

„Kun je die kinderen niet onder de duim houden? Wat moet je anders doen? ”

„De boel schoonhouden, wassen en koken, ” antwoordde Jennie opgewekt. „Maar ik ben geen kindermeisje, mijnheer. Prutser zou wel een half dozijn kindermeisjes nodig hebben en dan nog zou u last van hem hebben zolang hij in huis is. Waarom laat u hem niet zijn tent pakken? Hij kan met zijn vrienden ergens gaan kamperen. Het weer is best, de nieuwe matrassen zijn niet bezorgd en de kinderen zouden het heerlijk vinden. Eten koken kan ik voor hen doen: ik kan hun het eten brengen of ze kunnen het bij mij halen. ”

De professor keek, alsof hij Jennie met plezier omhelsd zou hebben. De kinderen wachtten vol spanning op wat hij zou zeggen. Kamperen! Dat zou heerlijk zijn met dit weer. En eerlijk gezegd leek hun het vooruitzicht om met de professor onder één dak te wonen niet zo aanlokkelijk. Timmy liet een gejank horen, alsof hij wilde zeggen: „Een goed idee! Laten we meteen maar gaan! ”

„Dat is een goed plan, Jennie! Een heel goed plan! ” zei professor Hayling. „Maar die aap moet ook naar het kamp. Misschien dat hij dan niet meer naar binnen springt door het raam van mijn werkkamer. Hij heeft de vervelende gewoonte om aan mijn modellen te zitten. ”

Hij beende terug naar zijn studeerkamer en sloeg de deur zo hard achter zich dicht, dat het hele huis ervan dreunde. Timmy schrok en blafte onderdrukt. Deugniet, het aapje, vluchtte met een kreet van ontsteltenis de trap op. Prutser begon juichend een rondedans te maken, maar Jennie greep hem stevig in de kraag en duwde hem haar grote schone keuken binnen.

„Wacht even, Jennie, er schiet me iets te binnen. We hebben maar één tent, die van mij en die is erg klein. Ik zal vader vragen of we twee grote kunnen krijgen! ” Voor iemand hem had kunnen tegenhouden, bonsde hij op de deur van de werkkamer. Hij rukte de deur open.

„We hebben nog twee grote tenten nodig, vader! ” schreeuwde hij. „Mag ik die kopen? ”

„Prutser, maak alsjeblieft dat je wegkomt en laat me met rust! ” riep zijn vader. „Koop voor mijn part zes tenten, maar hoepel op! ”

„O, dank u wel vader! ” zei Prutser, maar juist toen hij de deur uit wilde glippen, schreeuwde zijn vader weer.

„Waar heb je in vredesnaam tenten voor nodig? ”

Prutser sloeg de deur achter zich dicht en keek de anderen lachend aan. „Ik geloof dat ik maar beter een nieuw geheugen voor mijn vader kan gaan kopen, ” zei hij. „Hij heeft ons net te verstaan gegeven dat we moeten gaan kamperen en hij weet dat ik maar een kleine tent heb; eigenlijk meer een speelgoedtentje. ”

„Ik ben blij dat we naar buiten kunnen gaan, ” zei Annie. „Ik weet hoe vervelend het altijd voor Georges vader is, als wij er zijn en in huis spelen. Het is veel beter dat wij ons hier niet laten zien. ”

„Hoera, we gaan kamperen! ” zei George en ze wreef zich in haar handen. „Laten we de bus naar huis nemen en onze eigen tenten halen. Ze liggen in de schuur. We kunnen Jim de vrachtrijder vragen ze hierheen te brengen, als we ze uit de schuur gehaald hebben. ”

„Hij komt vandaag; ik kan hem de boodschap meegeven, als jullie willen, ” zei Jennie. „Hoe eerder jullie de tenten hebben, hoe beter het is. Het was erg vriendelijk van mijnheer om jullie uit te nodigen hier te komen logeren, maar ik dacht wel dat het niet goed zou gaan! Als jullie een plekje zoeken in het veld achter het huis, zullen jullie het echt naar je zin hebben; daar mogen jullie gerust schreeuwen zo hard je kunt, hij zal je niet horen. Haal de tenten dus maar en zet ze op; ik zal zien of we hier nog een paar grondzeilen en dekens hebben. ”

„Doe geen moeite, Jennie, ” zei Julian. „Die dingen hebben we allemaal; het is niet de eerste keer dat we kamperen. ”

„Ik hoop alleen maar dat er geen koeien zijn in dat veld, ” zei Annie. „Toen we laatst ergens kampeerden, stak een koe zijn kop in mijn tent en loeide. Ik schrok wakker en ik was zo bang dat ik me niet durfde verroeren. ”

„Ik geloof niet dat hier koeien zijn, ” zei Jennie lachend. „Maar nu moet ik heus aan het werk. Brengen jullie de vuile boel nog even naar de keuken? Maar laat de aap alsjeblieft niet iets dragen, wat breekbaar is! Vorige week probeerde hij met de theepot op zijn kop te lopen. We hebben een nieuwe theepot moeten kopen. ”

Ze hielpen allemaal mee, de boel naar de keuken te brengen en de twee meisjes hielpen Jennie met de afwas.

„Ik verheug me erop te gaan kamperen, ” zei Annie. „Ik zou echt niet hier in huis durven blijven. Professor Hayling is precies als oom Quentin: hij is vergeetachtig, opvliegend en als hij kwaad wordt, gaat hij tekeer als een dolleman. ”

„O, je behoeft heus niet bang voor hem te zijn, ” zei Jennie en ze gaf Annie een theedoek. „Hij mag wel eens tekeer gaan als hij boos is, maar hij is een aardige man. Toen mijn moeder ziek was, zorgde hij dat ze naar een goed rusthuis kon gaan en je kunt het geloven of niet: hij gaf me zelfs geld om bloemen en fruit voor haar te kopen! ”

„O, dat is waar ook! We moeten niet vergeten bloemen aan Joanna, ons dienstmeisje te sturen, ” zei George. „Ze heeft roodvonk, weet je. Daarom zijn wij hier. ”

„Ga de bloemist dan maar opbellen, ” zei Jennie. „Ik zal het werk wel afmaken. ”

Maar George was een beetje benauwd, dat professor Hayling de gang op zou komen stormen om te kijken wie aan het telefoneren was! „O, we kunnen wel bloemen kopen in Kirrin, ” zei ze. „Dan laten we ze van daaruit bezorgen. We moeten er toch heen om alles klaar te zetten voor de vrachtrijder. Ik had gedacht: we moesten maar op de fiets terugkomen. We zullen onze fietsen hier goed kunnen gebruiken. ”

„Dan zou ik nu maar gaan, ” zei Jennie, „anders zijn jullie voor theetijd niet terug. En reken maar dat er dan wat zou zwaaien! ”

„Ik zal Annies fiets meebrengen, ” zei Julian. „Ik kan gemakkelijk met twee fietsen rijden. ”

Daar gingen ze: Julian, Dick en George. Prutser en Annie bleven achter om Jennie te helpen. Maar het duurde niet lang of Jennie stuurde Prutser naar buiten; ze was bang dat hij het een of ander zou breken.

„Kom, ga jij maar achter in de tuin Rolls Royce spelen, ” zei ze. „Maar denk eraan: zachtjes! Als je een kilometer of vijftig gereden hebt, kun je terugkomen om te tanken. ”

„Met limonade zeker, ” zei Prutser lachend. „Goed. Het is lang geleden dat ik een Rolls Royce geweest ben. Achter in de tuin zal vader me niet kunnen horen! ”

Weg was hij; Jennie en Annie deden samen de afwas verder. Deugniet was een deugniet; hij ging er met theelepeltjes vandoor. Hij sprong boven op een kast en legde ze daar neer.

Eensklaps stak Prutser zijn hoofd door het keukenraam naar binnen.

„Kom eens kijken, waar we de tenten gaan neerzetten, ” riep hij naar Annie. „We zullen een mooi beschut plekje uitzoeken. Schiet op! Je hebt nu lang genoeg geholpen met de afwas. Ik heb er genoeg van om Rolls Royce te spelen. ”

De kinderen Hepen de tuin door. Via een hek achter in de tuin kon men in een groot weiland komen.

Prutser bleef staan. „Allemensen! ” zei hij. „Zie je al die grote wagens die door het hek het veld opkomen! Dit is ons weiland! Ik zal ze eens even vertellen dat ze weg moeten gaan. ” Met grote stappen liep hij in de richting van het hek.

„Kom terug, Prutser! ” schreeuwde Annie. „Je krijgt moeilijkheden, als je je ermee bemoeit. Kom hier! ”

Maar Prutser liep verder, met zijn neus in de wind. Wacht maar, hij zou die lui van die woonwagens wel eens even zeggen, dat dit zijn veld was!

Hoofdstuk 5

HET REIZENDE CIRCUS

Prutser liep dwars over het veld naar het hek en Annie keek hem bezorgd na. Vier woonwagens waren het veld op gereden en er volgden er nog meer. Langs de laan die naar het hek leidde, reden vrachtwagens, grote vrachtwagens, alle voorzien van grote opschriften: „Tappers Reizende Circus. ”

„Wacht maar! Ik zal die meneer Tapper wel eens even vertellen, wat ik van hem denk! Stel je voor, op mijn weiland kamperen! ” zei Prutser bij zichzelf. Deugniet zat op zijn schouder. Hij deinde op en neer terwijl Prutser liep en kwetterde zachtjes.

Een paar kinderen die bij de woonwagens hoorden, keken nieuwsgierig naar Prutser, die op hen afstevende. Een van de kinderen holde hem tegemoet. Hij had het aapje gezien.

„Een aapje, kijk eens, een aapje! ” riep hij uit. „Veel kleiner dan onze aap! Hoe heet hij, jongen? ”

„Bemoei je met je eigen zaken, ” zei Prutser. „Waar is mijnheer Tapper? ”

„Mijnheer Tapper? O, je bedoelt grootvader, ” zei de jongen. „Hij is daarginds; kijk, bij die grote wagen. Maar je moet hem nu niet lastig vallen, want hij heeft het druk! ” Prutser liep naar de wagen en sprak de man aan. Hij had een paar vurige ogen en een lange, warrige baard. Borstelige wenkbrauwen hingen over zijn ogen. Hij had een kleine neus en slechts één oor. Hij keek Prutser vragend aan en stak zijn hand uit naar Deugniet.

„Pas op dat mijn aapje u niet bijt, ” zei Prutser onmiddellijk „Hij heeft een hekel aan vreemden. ”

„Ik ben voor geen enkele aap een vreemde, ” zei de man met een diepe stem. „Er is geen aap in de wereld, geen chimpansee, geen gorilla die niet zou komen als ik hem riep. ” „Mijn aap zou beslist niet bij u komen, ” zei Prutser boos. „Maar wat ik u kwam vertellen, is... ”

Voor hij uitgesproken was maakte de man een eigenaardig geluid, diep in zijn keel: ongeveer zoals Deugniet placht te maken, als hij over het een of ander erg in zijn schik was. Deugniet keek de man verbaasd en verheugd aan... en sprong toen eensklaps van Prutsers schouder op die van de man. Hij vlijde zich tegen hem aan en maakte zachte piepgeluidjes. Prutser was zo beduusd, dat hij ernaar stond te kijken zonder iets te zeggen.

„Zie je wel? ” zei de man. „We zijn al vrienden. Sta me niet zo aan te gapen, jongeman. Ik heb mijn hele leven apen gedresseerd. Als je me dit knaapje een paar dagen ter leen geeft, zal ik hem leren op een fietsje te rijden! ”

„Kom hier, Deugniet! ” zei Prutser, die stomverbaasd was en zich ergerde aan het gedrag van zijn aap. Maar Deugniet nestelde zich nog dichter tegen de hals van de man. De man pakte hem beet en gaf hem aan Prutser terug.

„Alsjeblieft, ” zei hij. „Het is een aardig diertje. Maar wat wilde je me vertellen? ”

„Ik kwam u vertellen dat dit land van mijn vader is, van professor Hayling, ” zei Prutser. „U hebt het recht niet uw woonwagens hier neer te zetten. Breng ze dus alstublieft weer weg. Mijn vrienden en ik zijn van plan hier te kamperen. ” „Wel, daar heb ik helemaal niets op tegen, ” zei de man kalmpjes. „Kies maar een hoekje uit, jongeman. Als jullie ons niet in de weg lopen, zullen jullie van ons ook geen last hebben. ”

Een jongen van Prutsers leeftijd kwam erbij staan; hij keek vol belangstelling naar Prutser en zijn aap. „Wil hij u die aap verkopen, grootvader? ” vroeg hij.

„Ik denk er niet aan! ” riep Prutser uit en zijn stem sloeg bijna over. „Ik kwam zeggen dat jullie met je woonwagens moeten verdwijnen. Dit veld is van ons. ”

„O, maar wij hebben een oud recht om hier iedere tien jaar te komen en ons circus neer te zetten, ” zei de man met de baard. „Je kunt het geloven of niet, maar circus Tapper komt hier al iedere tien jaar in dit veld sinds 1648. Kom, jongetje, ga nu maar naar huis en maak geen drukte. ”

„U bent een leugenaar! ” schreeuwde Prutser, die hoe langer hoe bozer werd. „Ik zal het tegen de politie zeggen! Ik zal het mijn vader vertellen. Ik zal... ”

„Hoe durf je zo tegen mijn grootvader te spreken! ” riep de jongen uit, die naast de oude man stond. „Als je het nog eens doet, geef ik je een klap. ”

„Ik zal zeggen wat ik wil! ” schreeuwde Prutser, die nu helemaal van de kook was. „En jij moet je mond houden! ” Maar voor hij wist wat er gebeurde, lag Prutser plat op zijn rug in het gras. De jongen had hem een stomp gegeven en hem precies tegen zijn borst geraakt. Met een kleur van woede en verontwaardiging krabbelde Prutser overeind.

De oude man hield hem tegen. „Kom, jongen, nu geen dwaasheden, ” zei hij. „Dat joch is een Tapper, net als ik en hij zal vechten tot hij niet meer kan. Wees verstandig en ga naar huis. We schenken geen aandacht aan een kleine heethoofd als jij. We zetten ons circus neer op dit veld, zoals dat al jaren en jaren gebeurd is! ”

Hij draaide zich om en liep naar een van de woonwagens. Er stonden paarden voor de wagen gespannen. Hij klakte met zijn tong en de dieren begonnen te trekken. De andere wagens volgden. De circusjongen stak zijn tong uit naar Prutser. „Stommerd! ” zei hij. „Niemand kan het tegen mijn grootvader opnemen; ik niet en jij ook niet! Hoewel... het was dapper van je, dat je het probeerde. Ik vond het geweldig. ”

„Houd je mond! ” zei Prutser, die tot zijn grote schrik merkte dat het huilen hem nader stond dan het lachen. „Wacht maar tot mijn vader de politie gewaarschuwd heeft! Dan zullen jullie sneller moeten vertrekken dan je gekomen bent... en als ik de kans krijg, sla ik jou vandaag of morgen ook tegen de grond. ”

Hij draaide zich om en holde terug naar het hek. Hij wist werkelijk niet wat hij moest doen. Hij had zijn vader zo dikwijls horen vertellen, dat het veld achter het huis van hen was en dat hij aan deze of gene boer het recht verleend had, zijn koeien of zijn paard op het weiland te laten grazen. Hoe durfde dat reizende circus zomaar op het veld van zijn vader te kamperen?

„Ik zal het aan vader zeggen, ” zei hij tegen Annie, die bij het hek stond te wachten. „Hij zal wel weten hoe hij hen hier vandaan moet krijgen! Het is ons veld en ik vind het juist nu zo mooi, nu het zo groen is en de meidoornstruiken in bloei staan. Ik zal ook aan vader zeggen dat die jongen me tegen de grond geslagen heeft. Zomaar ineens schoot zijn vuist uit! En daar lag ik! Maar als ik de kans krijg, lever ik hem hetzelfde! ”

Gevolgd door Annie, die er niets van begreep, liep hij terug naar huis. Hij keek in de zitkamer naar binnen en zag George daar zitten.

„Prutser! Die jongen sloeg je neer! ” zei Annie verontwaardigd. „Waarom deed hij dat? ”

„O, omdat ik tegen zijn grootvader gezegd had dat hij moest ophoepelen met zijn woonwagens, ” zei Prutser en trok een gewichtig gezicht. „Maar hij heeft me geen pijn gedaan ... hij gaf me alleen maar een stomp tegen m’n borst. Maar ik heb toch lekker gezegd wat ik wilde. ”

„En trekken ze nu weg met hun woonwagens? ” vroeg Annie.

„Ik heb hen gewaarschuwd dat ik de politie erbij zou halen, ” zei Prutser. „Ze zullen dus wel eieren voor hun geld kiezen, denk ik. Ze hebben helemaal geen recht om daar te zijn. Het veld is van ons! ”

„Ga je werkelijk naar de politie? ” vroeg George ongelovig. „Ik begrijp eigenlijk niet, waarom je daar zo’n drukte over moet maken, Prutser. Straks maken ze het ons nog onmogelijk om daar te kamperen. ”

„Maar ik zeg je toch dat het mijn veld is... dat heeft vader me altijd verteld! ” zei Prutser. „Hij zei dat hij er niets aan had en dat ik kon doen alsof het van mij was. En dat doe ik ook. En dus gaan wij daar kamperen, onverschillig wat een ander ervan te zeggen heeft! Ze gaan daar een circus opzetten, heeft die oude man me verteld. ”

„O Prutser! Stel je voor, een reizend circus vlak achter de tuin! Wat enig! ” zei George en haar ogen begonnen te schitteren. Annie knikte. Prutser keek hen verontwaardigd aan.

„Net iets voor een meisje om dat te zeggen, ” zei hij. „Wat zouden jullie zeggen als dat jullie veld was en iemand kwam er zomaar een circus opzetten, met hinnikende paarden, brullende leeuwen en tijgers, grommende beren, apen die van alles weggappen... en vervelende kleine circusjongens, die niet weten hoe ze zich moeten gedragen en die de mensen zomaar ondersteboven smijten! ”

„O, Prutser! Zoals jij het vertelt is het juist zo geweldig opwindend! ” zei George. „Zouden er heus leeuwen en tijgers bij zijn, denk je? Stel je voor dat er een losbreekt! Om te rillen, zo heerlijk! ”

„Hm, dat zou mij nu niet zo geweldig lijken, ” zei Annie onmiddellijk. „Ik kan me niet voorstellen dat het zo leuk is als er ineens een leeuw bij je naar binnen kijkt of een beer door je slaapkamer stommelt! ”

„Nee, dat lijkt mij ook niet, ” zei Prutser op heel besliste toon. „En daarom ga ik het aan vader vertellen. Hij heeft de oude documenten waarin onze rechten op dat veld vastgelegd zijn. Hij heeft ze me laatst laten zien. Ik zal hem ernaar vragen en als hij ze wil geven, zal ik er meteen mee naar de politie stappen. De politie zal dan wel zorgen dat die vervelende oude man met zijn circus weggejaagd wordt. ” „Waarom heb je zo’n hekel aan dat circus? ” vroeg George. „Misschien is het wel geweldig goed. Ze zullen er vast niets op tegen hebben dat wij in het hoekje van het veld bij de tuin kamperen en we zouden prachtig kunnen zien wat er allemaal bij dat circus gebeurt. Kijk, je vader loopt buiten zijn pijp te roken. Dat doet hij vast niet, als hij het druk heeft. Misschien is dit een goed moment om naar hem toe te gaan en hem om dat document te vragen. Er bestaat een grote kans dat hij nu tijd heeft om het voor ons op te zoeken. ”

„Goed, ” zei Prutser aarzelend. „Maar je zult zien dat ik gelijk heb. Kom mee! ”

Maar Prutser bleek het helemaal bij het verkeerde eind te hebben! Zijn vader ging het oude, vergeelde document onmiddellijk halen. „Ja, hier heb ik het! ” zei hij. „Het is nog veel waard ook, omdat het zo oud is. Het is eeuwen geleden opgemaakt. ”

Hij maakte het verschoten lint dat er omheen zat los en rolde het perkament open. Prutser noch de meisjes konden het oude handschrift ontcijferen.

„Wat staat er allemaal in? ” vroeg Annie belangstellend. „Er staat dat het veld, bekend onder de naam Cromwells Hoek, voor altijd eigendom zal zijn van de familie Hayling, ” zei de professor. „Het werd hun door Cromwell gegeven omdat onze familie zijn soldaten toestond op dat veld hun tenten op te slaan, toen ze slag geleverd hadden en dringend behoefte hadden aan rust. Sindsdien is het altijd van ons geweest. ” „En dus is het niemand anders toegestaan daar te kamperen of het veld te gebruiken om er vee op te laten grazen, tenzij wij het goedvinden, ” zei Prutser triomfantelijk.

„Juist, ” zei zijn vader. „Maar wacht eens even, ik meen me te herinneren dat er een of andere bepaling in staat over een reizend circus... een circus dat al sinds 1066 het recht heeft om op dat veld te kamperen! Zelfs Cromwell kon daaraan niets veranderen: het stond in de oorspronkelijke eigendomsbewijzen, lang voordat Cromwell in deze streek slag leverde. Laat eens kijken: dat zal wel ergens aan het eind staan, denk ik. ”

De twee meisjes en Prutser wachtten, terwijl de professor het oude document bestudeerde. Hij plantte zijn vinger op drie regels, onder aan het stuk.

„Ja, hier staat het. Ik zal het voorlezen. Luister maar: ‘... en hierbij wordt bekend gemaakt dat het Reizende Circus, bekend onder de naam Tappers Reizend Circus, dat altijd het recht gehad heeft daar te kamperen, dit recht zal behouden en eenmaal in de tien jaar op het bedoelde veld zal mogen kamperen zolang het circus door het land blijft reizen. Aldus gegeven onder mijn hand... ‘ En dan volgt de gebruikelijke tirade. Wel, het lijkt me niet waarschijnlijk dat Tappers Reizend Circus nog steeds bestaat, zoveel jaren nadat dit document werd opgemaakt en getekend. Want dat was in 1648. Kijk, hier staat het jaartal, als je die oude cijfers tenminste lezen kunt. ”

De kinderen keken naar het jaartal en toen naar Prutser. Hij keek boos en had een kleur als vuur. „Dat had u me allemaal wel eens eerder mogen vertellen, vader, ” zei hij.

„Waarom? ” vroeg zijn vader verbaasd. „Wat zouden jullie, kinderen, daar in vredesnaam aan gehad hebben? ”

„Omdat op dit moment een reizend circus, Tappers Reizend Circus, bezig is zijn tenten op te slaan op dat veld, ” zei Annie. „Een oude man met een baard, die Tapper heet, is de baas ervan. Hij zei dat hij het recht had daar te kamperen en..

„En hij deed heel onaardig tegen me en ik wil dat u dat circus vandaag nog van dat veld afjaagt! ” zei Prutser. „Wij willen daar kamperen. ”

„O, mijnheer Tapper zal er vast niets op tegen hebben dat jullie daar kamperen, ” zei zijn vader. „Vind je zelf ook niet dat je een beetje kinderachtig doet, Prutser? Jij bent toch niet onbeleefd geweest tegen die circusmensen, hoop ik? ”

Prutsers gezicht werd nog roder; hij draaide zich om en liep de kamer uit. Deugniet was op zijn schouder gesprongen en klemde zich aan hem vast. „Wacht maar! ” fluisterde Prutser. „Vandaag of morgen geef ik jou een opstopper! ” en hij wreef langs de plek op zijn borst, waar de circusjongen hem geraakt had.

„Annie, als jij en de anderen op dat veld willen kamperen, dan zal ik wel even met mijnheer Tapper gaan praten, ” zei de professor. Hij begreep niet wat Prutser bezielde.

„O nee, dat is helemaal niet nodig, ” zei Annie snel., Hij heeft al gezegd, dat het helemaal niet erg was als we daar kampeerden. O, daar zijn de jongens weer. Ik ga kijken of ze onze fietsen meegebracht hebben. Dank u wel, dat u ons dat prachtige document hebt laten zien, professor! ” En weg was ze.

Hoofdstuk 6

VOORBEREIDINGEN VOOR HET KAMPEREN

Dick en Julian luisterden vol belangstelling, toen ze het verhaal te horen kregen over Prutser en het reizende circus... en over het oude document.

„Je hebt je heel dwaas aangesteld, jongen, ” zei Julian met een blik naar Prutser. „Maar er zijn blijkbaar geen brokken gemaakt. Ik stel voor, dat we gaan kijken waar we onze tenten kunnen neerzetten. Het lijkt me geweldig leuk om van zo dichtbij met echt circusleven te mogen kennismaken! Ik ben benieuwd hoe ze een voorstelling in elkaar zetten. Ze hebben alles, wat ze nodig hebben bij zich, denk ik. Ze zullen waarschijnlijk een tent opzetten met alles wat erbij hoort! ”

„Er zijn een heleboel grote vrachtwagens bij, ” zei Annie. „Ik ben een half uur geleden nog even gaan kijken. Het veld is nu al bijna vol, behalve een hoekje vlak achter onze heg. Ik denk dat ze dat voor ons opengelaten hebben. ”

„Toen we terugfietsten, zag ik de aanplakbiljetten van het circus, ” zei Dick. Hij begon op te sommen: „Dick de Scherpschutter... de Cricketspelende Chimpansee... de Man zonder Geraamte... Madelon en haar Prachtige Paarden... Monty en Winks, clowns... de Dansende Ezel... Mister Wooh, de grootste Tovenaar aller Tijden... Het moet echt wel een groot circus zijn, als je het mij vraagt. ” Hij lachte. „Ik ben blij dat we ook op dat terrein mogen kamperen; dan kunnen we een kijkje nemen achter de schermen van het circusleven. ”

„Je vergat Charlie de Chimpansee en de Bonzo Band te noemen, ” zei Julian. „Stel je voor dat die chimpansee weet los te breken en door het keukenraam naar binnen gluurt! ” „O nee, dat lijkt me helemaal niet leuk! ” zei Annie. „Jennie zou de schrik van haar leven krijgen! En Prutsers aapje ook, denk ik. ”

„Zullen we na de thee onze tenten opzetten? ” zei Dick. „De vrachtrijder heeft beloofd, dat hij ze vóór de thee zou bezorgen. Het is vandaag warmer dan ooit. Ik voel me nu te loom om veel te doen. Ik wil alleen maar luieren. ”

„Woef! ” blafte Timmy, die met zijn kop op zijn poten lag. „Zo denk jij er ook over, hè, ouwe jongen? ” en Julian gaf hem een duwtje met de neus van zijn schoen. „Je bent helemaal meegelopen naar Kirrin en terug, nietwaar? Nu ben je moe. ”

„De wegen waren zo stoffig! ” zei Dick. „Telkens als er een auto voorbij reed moest hij niezen, want dan kreeg hij stof in zijn neus. Arme Timmy. Ik kan me voorstellen dat je doodmoe bent van dat eind lopen! ”

„Waf! ” blafte Timmy. Hij ging eensklaps rechtop zitten en legde zijn poot op Georges knie. Iedereen lachte.

„Hij zegt, dat hij helemaal niet moe is en dat hij een wandeling wil gaan maken! ” zei Dick lachend.

„Misschien is hij niet moe, maar ik wel! ” zei Julian. „Het was geen licht karwei om in Kirrin alles uit te zoeken wat we nodig hebben en dat hele eind heen en terug te fietsen. Nee, Timmy, ik denk er niet aan met je te gaan wandelen! ” Timmy jankte en Deugniet sprong onmiddellijk van Prutsers schouders en vlijde zich tegen de grote hond aan, alsof hij hem wilde troosten. Hij sloeg zelfs zijn magere armpjes om Timmy’s nek!

„Je stelt je alleen maar aan, Deugniet! ” zei Prutser, maar Deugniet stoorde zich daar niet aan. Zijn grote vriend was verdrietig over het een of ander, anders zou hij niet gejankt hebben. Timmy likte het kleine dier met zijn grote rode tong heel voorachtig over de neus. Eensklaps zette hij zijn oren overeind en ging rechtop zitten. Hij had iets gehoord. De anderen hoorden het nu ook.

„Het is muziek, ” zei Annie. „O, ik geloof dat ik wel weet wat het is. ”

„Wat dan? ” vroegen de anderen.

„De band van Tappers Reizende Circus, die aan het oefenen is voor de première, ” zei Annie.

„Wel, dat is morgen, ” gaapte George. „Ja, ik geloof ook dat het de band is. Misschien zien we het orkest vanmiddag, als we onze tenten opzetten. Ik zou die Man zonder Geraamte wel eens willen zien, jullie niet? ”

„O nee! ” zei Annie. „Hij is natuurlijk helemaal slap en eng... net een worm of een weekdier! Nee, ik ga beslist niet naar hem kijken. Maar de paarden zou ik wel graag willen zien en de Dansende Ezel ook! Zou hij dansen op de maat van de muziek? ”

„Dat zullen we wel zien, als we ernaar toe gaan, ” zei Dick. „Morgen is de première. Als mijnheer Tapper niet meer boos is omdat Prutser geprobeerd heeft hen van het veld af te jagen, mogen we misschien een beetje rondkijken. ”

„Ik ga niet mee, ik heb geen zin, ” zei Prutser. „Die mijnheer Tapper was heel onaardig tegen me en dat joch heeft me op de grond gegooid. ”

„Ja, misschien zou ik dat ook gedaan hebben, als ik vond dat je onbeleefd was tegen mijn grootvader, ” zei Julian lui. „Dat is dus afgesproken: na de thee gaan we met onze kampeerspullen naar het veld. We zoeken een beschut plekje op voor onze tenten. ”

„Ja! ” zeiden ze allemaal. Dick kriebelde Deugniet met een grassprietje tegen zijn neus. Het aapje begon te niezen. Hij streek met zijn pootje langs zijn neus en keek verwijtend naar Dick. Toen niesde hij weer.

„Leen een zakdoek, jongen, ” zei Julian. Tot groot vermaak van allemaal sprong het aapje onmiddellijk naar Dick en haalde handig zijn zakdoek uit zijn zak. Daarna deed hij alsof hij zijn neus snoot. Ze schaterden allemaal van het lachen en Deugniet was opgetogen. „Als je zo doet, kapen ze je vandaag of morgen om je in het circus te laten optreden, ” zei Dick en nam de aap zijn zakdoek af. „De Zakkenrollende Aap! ”

„Hij zou een heel goed figuur slaan in een circus, ” zei Julian.

„Ik zal hem nooit in een circus laten optreden, ” zei Prutser onmiddellijk. „Hij zou er een heel naar leven hebben. ”

„Nee, dat geloof ik niet, ” zei Julian. „Circusmensen houden van hun dieren en ze zijn er trots op. Trouwens, als ze de dieren slecht behandelden zouden ze het niet naar hun zin hebben en wegkwijnen en dan zouden ze hun nummers niet goed kunnen doen. De meeste circusmensen behandelen hun dieren alsof ze tot de familie behoren. ”

„Wat? Zelfs een chimpansee? ” riep Annie ontsteld uit.

„O, maar dat zijn hele lieve beesten... en heel verstandig, ” zei Julian. „Deugniet, wil je alsjeblieft van mijn zakdoek afblijven. Een keer is het leuk, maar een tweede keer is het vervelend. Kijk eens wat hij nu doet: hij probeert Timmy’s halsband los te maken. ”

„Kom rustig bij me zitten, Deugniet, ” beval Prutser. Het aapje gehoorzaamde onmiddellijk, nestelde zich tegen zijn knie aan en maakte zachte, tevreden geluidjes.

„Je bent een dwaas beest, ” zei Prutser, het diertje strelend. „Pas maar op, dat ik je niet bij die circusmensen ruil voor een olifant! ”

„Idioot! ” zei Dick en ze lachten allemaal. Stel je voor, Prutser met een olifant! Wat zou hij ermee moeten doen?

„Prutser! ” riep een stem uit de richting van het huis. „De vrachtrijder heeft jullie kampeerspullen gebracht. Hij heeft ze in de gang gezet, precies op een plaats waar je vader erover zou kunnen vallen. Kom ze alsjeblieft weghalen. ”

„Ja, ik kom zo, Jennie! ” riep Prutser terug. „We hebben het druk. ”

„Wat ben je toch een jokkebrok, Prutser, ” zei Dick. „Je hebt het helemaal niet druk. Waarom ga je niet even kijken waar die spullen staan en of alles er is? Het is een heleboel. ” „Over een kwartiertje zullen we gaan kijken, ” zei Annie gapend. „Het is zo warm, Prutsers vader zit vast te slapen. Ik geloof niet dat hij uit zijn studeerkamer zal komen. ”

Maar ze hadden zich vergist. Professor Hayling was wakker en toen hij klaar was met zijn werk, had hij trek in een glas koud water. Hij wierp de deur van zijn studeerkamer open en liep naar de keuken... en struikelde over een grote berg kampeerspullen. Met luid geraas rolde alles door de gang.

Jennie, die het lawaai hoorde, kwam met een gil van schrik de keuken uitstormen en de professor brulde van woede, terwijl hij probeerde onder een grondzeil uit te kruipen en een tentstok van zijn rug te schudden. „Wat is dit allemaal! Ik wil dit niet in mijn gang hebben! Jennie! Jennie! Breng die rommel naar de mesthoop! Verbrand het hele spul! ”

„Onze kampeerspullen! ” riep George uit, verstijfd van schrik. „Vlug! We moeten ze redden. O, ik hoop maar dat Prutsers vader zich niet pijn gedaan heeft! ”

Terwijl Julian en Dick handig alles verwijderden, wat boven op de boze professor gevallen was en de spullen naar de tuin brachten, probeerden Annie en George hem te troosten. Ze maakten zo’n drukte over hem dat hij zich beslist minder boos begon te voelen. Hij ging op een stoel zitten en veegde het zweet van zijn voorhoofd. „Ik hoop dat jullie alles achter in de tuin gebracht hebben? ” vroeg hij na een poosje.

„Ja, ” zei Prutser waarheidsgetrouw. „We hebben er een grote brandstapel van gemaakt, maar hij is nog niet aangestoken. ”

„Ik zal hem zelf morgen aansteken, ” zei zijn vader en Prutser slaakte een zucht van verlichting. Dat zou zijn vader natuurlijk wel weer vergeten. Trouwens, na de thee zouden ze alle spullen naar het veld achter de tuin brengen.

„Hier is een kopje thee voor u, mijnheer, ” zei Jennie, die met een theeblad de hal inkwam. „Gaat u even zitten en drink het lekker warm op. Ik heb het net gezet. Als een mens gevallen of geschrokken is, gaat er niets boven een kopje thee. ”

Ze draaide zich om en fluisterde boos tegen Prutser: „Ik heb je toch geroepen en gezegd, dat de professor over die rommel zou vallen, de arme man? Gaan jullie nu maar theedrinken in de keuken. Ik zal de professor naar de eetkamer brengen; ik heb nog een paar verse koekjes voor hem, daar zal hij wel zin in hebben bij de thee. ”

„Ik zal voor onze thee zorgen, ” zei Annie. „En daarna gaan we fijn de tenten opzetten. En denk eraan, Prutser, geen ruzie maken met de mensen van het circus. ”

„Ik zal wel zorgen dat hij dat niet doet, ” zei George streng. „Kom, jongens, laten we vast naar het veld gaan, Annie waarschuwt wel als de thee klaar is. Ik heb honger gekregen van al dat gedoe. Een paar broodjes zullen me best smaken! ”

Dick en Julian hadden samen de bagage al achter in de tuin gebracht, twee tenten, grondzeilen, dekens, tentpennen en wat er nog meer bij hoorde. Timmy holde opgewonden met hen mee, dolnieuwsgierig naar wat er ging gebeuren. Natuurlijk sprong Deugniet boven op wat ze aan het dragen waren en kwetterde dan opgewonden. Ondeugend als hij was, ging hij er met een tentpen vandoor, maar Timmy slaagde erin hem te pakken te krijgen en te dwingen de haring te laten vallen.

Trots als een pauw kwam Timmy met de tentharing in zijn bek bij Julian.

„Brave hond! ” zei Julian. „Houd die ondeugende aap een beetje in de gaten, Timmy. Er liggen hier allerlei dingen, die hij zou kunnen wegkapen. ”

Timmy hield een wakend oogje op de aap en telkens als Deugniet iets wilde wegkapen wat hij niet hebben mocht, duwde Timmy hem met zijn snuit weg. Deugniet kreeg er tenslotte genoeg van en sprong op Timmy’s rug. Hij hield zich aan de halsband vast en deed net alsof hij een ruiter was. „Hij is alleen een ruiter te hond en niet te paard, ” zei Annie lachend.

„Ze zouden samen in een circus een goed figuur slaan, ” zei Dick. „Ik wed dat Deugniet zich aan de teugels zou vasthouden, als Timmy een toom aanhad. ”

„Geen sprake van dat Timmy een toom aankrijgt, ” zei George. „Stel je voor: straks wil je die aap ook nog een zweep geven! Allemensen, wat hebben we een boel spullen! Is dit het laatste? ”

Ja, gelukkig was dat het laatste. Op dat moment klonk in het huis een bel; allemaal zuchtten ze opgelucht.

„Eindelijk thee! ” zei Dick. „Ik zou in mijn eentje een pot vol kunnen leegdrinken. Kom... we hebben alles opgestapeld. Na de thee gaan we verder; ik ben op dit moment niet in staat nog iets te doen. Ben je het met me eens, Timmy? ”

„Woef! ” blafte Timmy en als een pijl uit de boog ging hij er vandoor langs het tuinpad. Deugniet holde achter hem aan.

„Van een circus gesproken! ” zei Dick. „We hebben er één kant en klaar hier! Ja, Annie, we komen! We komen! ”

Hoofdstuk 7

OP HET CIRCUSVELD

Geen van allen voelden ze ervoor om lang thee te drinken. Ze wilden allemaal zo gauw mogelijk naar het veld en de tenten opzetten.

„We zullen fijn een kijkje kunnen nemen bij alles wat er in een circuskamp gebeurt, ” zei Dick. „Want de circusmensen zullen onze buren zijn. Ik hoop maar dat Deugniet geen al te goede maatjes wordt met die mensen. Ze zouden hem wel eens kunnen meenemen, als ze verder trekken. ”

„Stel je voor! ” riep Prutser uit. „Hoe kom je op de gedachte! Alsof Deugniet met hen mee zou gaan! Ik geloof niet dat hij zich met die circusmensen zal bemoeien. ”

„Wacht maar af! ” zei Dick lachend. „Schiet een beetje op met de thee. Ik popel van verlangen om naar het veld te gaan en onze tenten op te zetten. Ik ben benieuwd, wat daar allemaal gebeurt. ”

Het duurde niet lang of ze waren klaar. Ze liepen naar de afrastering van het veld en keken er verwonderd overheen. Grote wagens stonden op het veld, allemaal voorzien van mijnheer Tappers naam en allemaal in frisse kleuren geschilderd. Er waren ook woonwagens bij, veel kleiner dan de grote vrachtwagens en die hadden ramen met keurige kanten gordijntjes ervoor. De circusmensen woonden natuurlijk in de woonwagens en bij George kwam de wens op, dat ze ook in zo’n wagen zou kunnen wonen en niet in een huis, waarmee je nergens heen kon gaan!

„Kijk eens, daar zijn de paarden! ” riep Dick. Ze zagen een troepje paarden; de dieren wierpen de hoofden omhoog en zwaaiden met hun prachtige staarten. De jongen, die Prutser ondersteboven gegooid had, was erbij; hij floot de paarden. Ze kwamen allemaal uit een van de grote wagens en hinnikten blij omdat ze in het veld met het heerlijke lange gras mochten grazen.

„Is het hek goed dicht? ” hoorden de kinderen iemand roepen en de jongen schreeuwde terug: „Ja, grootvader. Ik heb het dicht gedaan. De paarden kunnen er niet uit. Reken maar dat ze van dit gras zullen smullen! ”

Hij zag Julian en de anderen achter de afrastering staan en zwaaide naar hen. „Zien jullie onze paarden? Zijn ze niet prachtig? ”

Om een beetje op te scheppen, sprong hij op de rug van een van de paarden en reed het hele veld rond. George keek afgunstig naar hem. O, had zij maar zo’n prachtig paard!

„Kom, laten we onze kampeerspullen op het veld brengen! ” zei Prutser. „Hoe dichter we bij het circus zijn, hoe beter. Dit kan leuk worden. ”

Hij klom over de afrastering en Dick volgde zijn voorbeeld. „Ik zal alles aangeven, ” zei Julian. „George kan me helpen; ze is net zo handig en sterk als een jongen. ”

George lachte. Zoiets hoorde ze graag! Sommige dingen waren zo zwaar, dat ze die bijna niet over de afrastering kon tillen. De tenten bijvoorbeeld waren weliswaar keurig opgevouwen, maar moeilijk te hanteren. Maar eindelijk was alles er overheen getild. Daarna klommen Julian, Annie en George ook over het hek. Ze keken om zich heen, zoekend naar een geschikt plekje om de tenten op te zetten.

„Wat denken jullie van dat plekje daar, bij die struiken? ” zei Julian. „Daar staat nog een grote boom om ons tegen de wind te beschutten. En we zitten daar niet al te dicht bij de circusmensen; ze zouden het misschien niet prettig vinden als we vlak naast hen kampeerden. Toch zullen we dicht genoeg bij het circus zijn om alles goed te kunnen zien! ”

„O, het zal enig worden! ” zei Annie en haar ogen straalden.

„Het lijkt me beter dat ik eerst maar even naar grootvader Tapper ga, ” zei Julian, „om hem te vertellen dat we hier kamperen. Hij zou eens mogen denken dat we indringers zijn en dat we hier niets te maken hebben. ”

„Je behoeft hem geen toestemming te vragen om op dit veld te kamperen! ” zei Prutser onmiddellijk.

„Maak je niet dik, Prutser, ” zei Julian. „Dit is alleen maar een kwestie van beleefdheid... maar daar schijn jij niet veel begrip voor te hebben! Hoe kunnen we van tevoren weten dat de circusmensen niet boos zullen worden als we zo dicht bij hen onze tenten opslaan? Het is veel beter van het begin af aan vriendelijk tegen hen te zijn. ”

„Goed, goed, ” zei Prutser gemelijk. „Maar het is toch altijd nog mijn veld! Straks ga je me nog vertellen, dat ik met dat vervelende circusjoch vriendschap moet sluiten ook! ”

„Dat zou geen gek idee zijn... anders slaat hij je misschien nog eens ondersteboven, ” zei George. „Wees in ieder geval verstandig, Prutser. Het gebeurt niet iedere dag dat je een circus vlak achter je tuin krijgt; dat je maar over de heg behoeft te kijken om het te zien en dat je zo gemakkelijk circusmensen kunt leren kennen. ”

Julian liep naar een van de woonwagens. Die was leeg en toen hij klopte werd er niet opengedaan.

„Wat wilt u, mijnheer, ” riep een hoog stemmetje en een meisje met slordige, ongekamde haren kwam naar hem toe.

„Waar is mijnheer Tapper? ” vroeg Julian en hij glimlachte vriendelijk naar het kleine ding met de heldere ogen.

„Hij is bij een van de paarden, ” zei het meisje. „Wie bent u? ”

„We zijn jullie buren, ” zei Julian. „Wil je ons naar mijnheer Tapper brengen? ”

„Grootvader is deze kant uit, ” zei het meisje en legde haar groezelige hand in die van Julian. „Ik zal u de weg wijzen. Ik vind u aardig, mijnheer. ”

Ze bracht de kinderen naar het midden van het kamp. Ergens achter hen klonk eensklaps een klagelijk gehuil. George bleef staan. „Dat is Timmy! Hij is tot de ontdekking gekomen dat wij uit de tuin gegaan zijn. Ik ga hem halen. ”

„Niet doen, ” zei Julian. „Hij mocht het eens met de chimpansee aan de stok krijgen. De grote aap zou gehakt van hem maken! ”

„Wat denk je wel? Geen sprake van, ” zei George maar ze ging toch maar niet terug om Timmy te halen. Julian hoopte dat de hond hen niet zou gaan zoeken en niet over de afrastering zou springen.

„Daar zit grootvader Tapper, ” zei het meisje en keek glimlachend naar Julian op. Ze hield nog steeds zijn hand vast. „Ik vind u aardig, mijnheer. Uw handen ruiken zo lekker. ”

„Dat komt omdat ik ze een keer of vier, vijf per dag met water en zeep was, ” zei Julian. „De jouwe zouden ook lekker ruiken, als je dat deed. ”

Het meisje rook aan Julians hand. Toen schreeuwde ze naar de oude man, die op het trapje van een van de woonwagens zat: „Grootvader! Er is volk voor u. ”

Grootvader keek naar een prachtig kastanjebruin paard, dat vlakbij hem vastgebonden was. Hij nam een van de hoeven van het paard in zijn hand. De kinderen bleven even naar hem staan kijken; hij had een zwarte baard en een paar zware donkere wenkbrauwen. Maar, dacht Annie, de arme man heeft maar één oor. Wat zou er met het andere oor gebeurd zijn?

„Grootvader! ” riep het meisje nog eens. „Er is volk voor u! ”

Mijnheer Tapper keek om. Hij had een paar doordringende ogen. Hij liet de paardehoef zakken en gaf het mooie paard een klapje. „Jij behoeft niet meer kreupel te lopen, m’n beste, ” zei hij. „Je had een steentje in je hoef en ik heb het eruit gehaald. Nu kun je weer dansen! ”

Het paard hief zijn prachtige hoofd op en hinnikte, alsof het dank-je-wel wilde zeggen. Prutser schrok ervan en Deugniet liet zich van zijn schouder glijden en verstopte zich onder een arm van zijn baasje.

„Kom, kom, kleine aap, je kent de stem van een paard toch zeker wel? ” zei grootvader en Deugniet stak zijn kopje van onder Prutsers arm vandaan om te luisteren.

„Kan dat paard echt dansen? ” vroeg Annie. Dolgraag zou ze even de fluweelzachte neus van het dier gestreeld hebben.

„Dansen! Het is een van de beste dansende paarden ter wereld! ” zei grootvader en hij begon een vrolijk wijsje te fluiten. Het paard spitste de oren, keek naar grootvader en begon te dansen. De kinderen keken er heel verbaasd naar.

Het prachtige dier wendde en keerde zich, knikte met zijn hoofd op de maat van de muziek en bewoog zijn benen op en neer in volmaakte harmonie met het deuntje, dat grootvader floot.

„O, wat is dat prachtig! ” zei George. „Kunnen al uw paarden zo prachtig dansen als dit? ”

„Ja, sommige zelfs nog veel beter, ” zei de oude man. „Dit paard heeft gevoel voor muziek, maar ik heb andere paarden die nog meer aanleg hebben. Wacht maar tot je ze helemaal opgetuigd ziet, met blauwe en rode pluimen op hun hoofden. Paarden! Er is in de hele wereld niets zo mooi als een goed paard! ”

„Mijnheer Tapper, we zijn van het huis aan de andere kant van de heg, ” zei Julian, die vond dat het tijd werd het doel van hun bezoek te verklaren. „Zoals u waarschijnlijk wel weet is Prutsers vader eigenaar van dit veld en... ”

„Ja, ja, maar wij hebben een oud recht om hier af en toe te komen, ” zei de oude man met stemverheffing. „En begin nu alsjeblieft niet weer te redetwisten..

„Ik ben niet gekomen om ruzie met u te maken, ” zei Julian beleefd. „Ik kwam alleen maar even zeggen dat we, dat wil zeggen mijn vrienden en ik, graag op dit veld zouden willen kamperen, maar dat we u beslist niet zullen lastig vallen en... ”

„O, als het dat alleen maar is, dan zijn jullie van harte welkom! ” zei de oude man. „Van harte welkom! Ik dacht dat je misschien van plan was ons weg te jagen... zoals die jongeman daar wilde doen! ” Hij maakte met zijn hoofd een beweging in Prutsers richting.

Prutser kreeg een kleur als vuur, maar zei niets. De oude man lachte. „Ja, maar mijn kleinzoon wilde daar niets van horen, nietwaar, jongeman? Eén fikse stomp en daar lag je op de grond te spartelen! Hij is kortaangebonden, die Jeremie. Maar bij een volgende gelegenheid zal hij misschien in het gras bijten, nietwaar? ”

„Ja, dat zal hij zeker, ” zei Prutser onmiddellijk.

„Goed. Dan zullen jullie quitte zijn en kunnen jullie elkaar als goede vrienden de hand schudden, ” zei grootvader met een ondeugende schittering in zijn ogen. „Kom, haal jullie spullen en zet de tenten op. Ik zal Charlie de chimpansee zeggen dat hij jullie moet helpen. Hij is zo sterk als tien mannen! ”

„De chimpansee! Is hij dan zo tam, dat hij ons kan helpen de tenten op te zetten? ” zei Annie ongelovig.

„Charlie is zo schrander als jullie allemaal bij elkaar en net zo tam als jullie, ” zei de oude man., ,En met cricket kan hij het gemakkelijk tegen jullie opnemen, jongens! Breng morgen maar eens een bat mee, dan kun je hem in actie zien. Ik zal hem roepen en zeggen dat hij jullie helpen moet. Charlie! Charlie! Waar zit je? Je ligt weer te dutten zeker. Charlie! ”

Maar Charlie kwam niet. „Ga hem halen, ” zei de oude man en wees naar een hoek van het veld, waar een grote sterke kooi stond. De bovenkant ervan was afgedekt met een zeil. „Hij zal alles doen wat je van hem verlangt, als je hem af en toe maar een beetje prijst. ”

„Kom, Julian, dan gaan we hem halen! ” zei Dick opgewonden. „Boffen we even! Een chimpansee gaat ons helpen! ” Met z’n allen gingen ze naar de grote kooi. Charlie! Word wakker, ze hebben je hulp nodig. Charlie! ”

Hoofdstuk 8

CHARLIE DE CHIMPANSEE IS EEN GOEDE HULP!

Prutser bereikte de grote kooi het eerst. Hij gluurde erin. Ja hoor, daar was Charlie. Hij zat helemaal achterin zijn kooi en met zijn bruine ogen keek hij de kinderen nieuwsgierig aan. Hij stond op en ging naar de plaats waar Prutser naar binnen gluurde; hij drukte zijn neus tegen het sterke gaas, bijna tegen die van Prutser. Eensklaps blies hij hard en Prutser week verschrikt achteruit.

„Hij heeft tegen me geblazen! ” zei hij tegen de anderen, die moesten lachen om zijn verontwaardiging. De aap maakte een eigenaardig geluid, dat Deugniet onmiddellijk probeerde na te bootsen. De chimpansee keek naar Deugniet en werd heel opgewonden. Hij rukte aan het gaas, sprong op en neer en maakte de allervreemdste geluiden.

Een jongen kwam er onmiddellijk naartoe rennen. Het was de jongen, die Prutser ondersteboven gegooid had. „Zeg, wat doen jullie met de chimpansee? ” riep hij. „O, ben jij niet de jongen die zo tegen mijn grootvader schreeuwde en die ik tegen de grond gegooid heb? ”

„Ja en waag het niet om het nog eens te proberen want daar zou je spijt van krijgen! ” zei Prutser onmiddellijk op heftige toon.

„Houd je mond, Prutser, ” zei Julian. Hij wendde zich tot de jongen. „Jij heet Jeremie, nietwaar? ” zei hij. „We hebben net daarginds een gesprek gehad met je grootvader en hij zei dat we de aap konden halen; hij mocht ons helpen met onze kampeerspullen. Hij mag toch wel uit de kooi? ”

„O ja; ik laat hem een keer of drie per dag uit, ” zei Jeremie. „Hij verveelt zich in zijn kooi. Hij zal het heerlijk vinden als hij jullie mag helpen de tenten op te zetten; hij helpt ons, circusmensen, ook altijd met zulke karweitjes. Hij is zo sterk als een beer. ”

„Is hij... is hij wel te vertrouwen? ” vroeg Dick en keek wantrouwend naar het grote dier.

„Te vertrouwen? Hoorde ik dat goed, vroeg je of hij te vertrouwen is? ” vroeg Jeremie verwonderd. „Hij is zo betrouwbaar als het maar kan! Charlie, kom er eens uit! Vooruit, je kunt best zelf je kooi openmaken. Je weet heel goed, dat je dat kunt! ”

De chimpansee maakte een eigenaardig klakkend geluid, stak zijn hand door het gaas, trok de grendel terug, haalde zijn hand weg en opende de deur van de kooi.

„Zie je wel? Gemakkelijk, hè? ” zei Jeremie lachend. „Kom, Charlie. Ze hebben je hulp nodig. ”

Charlie klom uit zijn kooi en liep met de kinderen mee naar de plaats waar ze hun tenten, grondzeilen en de rest hadden laten liggen. Hij liep met zijn vuisten op de grond, op een heel onelegante manier en daarbij maakte hij voortdurend rare kreunende geluidjes. Deugniet bleef bij hem uit de buurt; hij was een beetje bang voor hem. Maar de chimpansee draaide zich plotseling om, greep het andere aapje en zette het op zijn schouders. Deugniet klemde zich vast, niet wetend of hij blij 'moest zijn of bang!

„Jammer dat ik mijn fototoestel niet bij me heb, ” zei Annie tegen George. „Kijk eens! Deugniet amuseert zich kostelijk! ”

Ze kwamen bij de berg kampeerspullen. „Hier, neem dit, Charlie en ga met ons mee! ” beval Jeremie. De grote aap pakte een paar dingen bij elkaar tot hij zijn grote armen vol had en volgde de kinderen naar de plek, waar ze hun tenten wilden opslaan: achter de hoge heg, die hen tegen de wind zou beschermen.

„Laat die spullen maar vallen, Charlie, ” zei Jeremie. „Ga de rest halen! Schiet op. Sta daar niet te kijken! Er moet gewerkt worden! ”

Maar Charlie bleef staan en staarde strak naar Deugniet. „O, hij wil dat Deugniet met hem meegaat! ” riep George uit. „Vooruit, Deugniet, klim weer op zijn rug! ”

Deugniet sprong op de schouders van de grote aap. Charlie bracht een van zijn lange armen omhoog om zijn kleine vriend vast te houden en hobbelde weg om de rest van de spullen te halen. Een van de grondzeilen raakte los en gleed over zijn kop, zodat hij niet meer kon zien waar hij liep. In een uitbarsting van woede sprong hij er bovenop en begon erop te dansen, waarbij hij een angstwekkend geknor liet horen. De kinderen schrokken ervan!

„Charlie, stel je niet zo aan! ” zei Prutser en nam de aap het grondzeil af. Hij rolde het snel op. Toen kon de chimpansee het dragen en onmiddellijk was hij weer in een goed humeur.

Weldra lagen alle spullen bij elkaar en Julian en Dick begonnen de tenten op te zetten. Charlie sloeg hen met grote belangstelling gade en hielp hen waar hij kon op een heel verstandige manier.

„Hij is een beste jongen, nietwaar? ” zei Jeremie, die er trots op was dat hij zo met zijn chimpansee kon pronken. „Heb je gezien dat hij die tentstok precies op de goede plaats zette? Je moet hem eens zien, als hij emmers water haalt voor de paarden. Hij kan twee emmers water tegelijk dragen! ”

„Hij zou een beloning moeten hebben! ” zei Prutser.

„Ja, die krijgt hij ook! ” zei Jeremie. „Hij krijgt acht bananen per dag en zoveel sinaasappels als hij hebben wil. En hij is dol op zuurtjes. ”

„O, ik geloof dat ik er nog een paar heb, ” zei Prutser. Hij dook in zijn zakken. Er kwam een mengselmoes van de meest vreemdsoortige zaken tevoorschijn, waaronder een verfrommeld zakje half gesmolten zuurtjes.

„Ja, maar die kun je hem niet geven! ” beweerde Annie. Maar Charlie dacht er anders over. Hij griste Prutser het zakje uit de hand, rook eraan... en stak de zuurtjes met papier en al in zijn grote mond!

„Hij zal erin stikken! ” zei Julian.

„O nee, hoor; Charlie niet! ” zei Jeremie. „Laat hem maar. Hij zal regelrecht naar zijn kooi gaan, de deur achter zich sluiten, in een hoekje gaan zitten en van de zuurtjes genieten. Hij zal als een kind zo tevreden zijn. ”

„Nu, hij had wel een beloning verdiend, ” zei George. „Hij heeft al het zware werk gedaan. Kom, laten we de rest nog even in orde maken. Zeg jongens, leuk dat we vanavond in tenten zullen slapen. Maar we moeten eerst nog eten. ” „Jullie mogen wel bij ons komen eten, als je wilt, ” zei Jeremie. „We hebben geen deftig eten, zoals jullie gewend zijn, maar het is goed en gezond eten. Grootmoeder kookt het in haar pot. Ze is tweehonderd jaar oud. ”

De kinderen lachten ongelovig. „Tweehonderd jaar! Zo lang kan niemand leven! ” zei George.

„Ze zegt het zelf, ” beweerde Jeremie. „En ze ziet er wel naar uit! Maar haar ogen zijn nog zo scherp als die van een valk. Zal ik haar gaan zeggen, dat jullie met ons meeëten? ” „Ja maar... zal er dan wel genoeg zijn, als er onverwachts zoveel gasten komen? ” zei Julian. „We waren van plan ons eigen eten mee te brengen. Zullen we dat maar doen en alles met jullie delen? We hebben meer dan genoeg. Jennie, het keukenmeisje, heeft beloofd dat ze alles voor ons zou klaarmaken en dat we het zo zouden kunnen meenemen: een vleespudding, koude worstjes en appels en bananen. ”

„St! ” zei Jeremie snel. „Praat niet over bananen waar Charlie bij is! Want dan gunt hij je geen rust meer. Goed, breng jullie eten maar mee, dan delen we alles aan het kampvuur. Ik zal grootmoeder inlichten. We gaan vanavond met elkaar zingen en Fred de Violist zal op zijn viool spelen. O, die viool van hem! Als hij een deuntje speelt, voel je je voeten kriebelen. ”

Dat klonk allemaal veelbelovend. Julian vond dat ze naar huis moesten gaan omdat de professor zich misschien over hun afwezigheid ongerust zou maken; bovendien moesten ze het eten halen bij Jennie.

„We komen zo spoedig mogelijk terug, ” beloofde hij. „En dank je wel voor je hulp! Kom, Deugniet. Neem voorlopig maar afscheid van Charlie en kijk niet zo somber. We komen hier straks weer terug! ”

Ze klommen allemaal weer over de afrastering. Ze waren nu wel een beetje moe, maar vol van de plannen voor die avond. „Het is bijna alsof we óók bij het circus behoren! Stel je voor, we mogen aan het kampvuur zitten en meeëten uit die oude zware pot, die boven het vuur hangt, ” zei Prutser. „O, ik twijfel er niet aan of dat zal heerlijk smaken. Zeg, ik hoop dat vader er niets op tegen zal hebben dat we in dat circuskamp op bezoek gaan. ”

„O, hij zal niet eens merken dat we weg zijn, denk ik, ” zei George. „Mijn vader let nooit op zulke dingen. Soms merkt hij niet eens dat er iemand is, al zit die persoon vlak voor zijn neus! ”

„Dat kan wel eens gemakkelijk zijn, als er mensen op bezoek komen die hij niet graag mag, ” zei Prutser. „Kom, laten we gaan kijken wat Jennie klaargemaakt heeft en wat we kunnen meenemen. ”

Jenme luisterde met grote ogen naar alles wat ze haar te vertellen hadden. „Wel heb ik ooit! ” zei ze. „Kamperen met circusmensen! Ik vraag me af, wat je ouders daarvan zouden zeggen, jongeheer Julian! ”

„We zullen het hun vragen, zodra we hen zien, ” zei Julian lachend. „Beste Jennie, wat krijgen we te eten vanavond? We nemen het allemaal mee naar ons kamp. ”

„Ik dacht wel dat jullie dat van plan waren, ” zei Jennie. „Het is allemaal koud. Pudding, koude worstjes, sla met komkommer en tomaten, pannekoeken en appels en bananen. Zou dat genoeg zijn? ”

„Dat zou ik wel denken, ja, ” juichte Prutser. „Is er ook iets te drinken bij? ”

„Jullie kunnen een paar flessen limonade meenemen, als je wilt, ” zei Jennie. „Maar één ding: je mag niet bij je vader binnenstormen. Hij heeft de hele dag hard gewerkt en hij is moe. ”

„En uit zijn humeur zeker, ” zei Prutser. „De mensen zijn altijd uit hun humeur als ze moe zijn. Behalve jij dan natuurlijk, lieve Jennie. ”

„O! Je wilt zeker nog iets anders uit mijn provisiekast hebben, anders noem je me niet lieve Jennie, ” zei Jennie en haar ogen schitterden.

„Mogen we een paar klontjes suiker hebben? ” vroeg Prutser. „O, Jennie, ze hebben bij dat circus de mooiste paarden die ik ooit gezien heb. Ik wil ze allemaal een suikerklontje geven. ”

„En ik moet er voor jou zeker ook een paar bij doen, ” zei Jennie. „Goed. Ik zal alles voor jullie inpakken en jullie ook emaille borden, bekers en bestek meegeven. En hoe is het met Timmy? Moet hij niet eten? ”

„Waf! ” blafte Timmy, blij dat er eindelijk iemand aan hem dacht. Jennie streelde hem. „Voor jou staat ook alles klaar, ” zei ze. „George ga jij het maar halen. Hij zal wel honger hebben. ”

George haalde een schaal met vlees en hondebrood uit de provisiekast en Timmy sprong blaffend van vreugde om haar heen. Ja, hij had honger... en niet zo’n klein beetje!

Eindelijk was alles ingepakt. De kinderen konden het bijna niet dragen. Wat was er veel! Ze hadden voldoende om met hun circusvrienden te kunnen delen! Ze namen afscheid van Jennie en gingen de tuin weer door. Het leek hun beter professor Hayling niet te storen.

„Veronderstel dat hij boos is en ons verbiedt om bij de circusmensen te gaan eten, ” zei Prutser. „Deugniet, ga van die mand af! Of dacht je dat ik niet gezien had dat je stiekem een banaan wilde pakken? En gedraag je vanavond aan het eten alsjeblieft als een heer, anders zal Charlie zich voor je schamen! ”

Welgemoed liepen ze de tuin weer door en klommen over het hek. De zon stond laag aan de hemel en het zou spoedig donker worden. Het moest heerlijk zijn om met de circusmensen rond een kampvuur te zitten eten en misschien bekende liedjes met hen te zingen. En had Jeremie niet gezegd dat Fred de Violist op zijn viool zou kunnen spelen? En dan aan het eind van de avond in je tent kruipen en slapen bij het geluid van nachtuilen en door de opening van de tent kijken naar de sterren!

Ze hielpen elkaar bij het klimmen over de afrastering. Blijf met je handen uit die mand, Deugniet. Goed zo, Timmy, trek hem maar aan zijn oren als hij zo ondeugend is. Hij heet blijkbaar niet voor niets Deugniet! Wat zal het een heerlijk avondje worden!

Hoofdstuk 9

EEN FIJNE AVOND

Toen Jeremie de kinderen over het hek zag klimmen, holde hij erheen om hen te helpen. Hij vond het leuk gasten te krijgen. Eerst nam hij hen mee naar zijn grootvader, die de kinderen welkom heette.

„Ik denk dat je vrienden wel graag een beetje willen rondkijken, ” zei de oude grootvader.,, Nemen jullie Charlie maar mee. Er wordt vanavond gerepeteerd, de piste is al in elkaar gezet. Jullie kunnen dus een deel van de voorstelling zien. ”

Dat was geweldig nieuws. De kinderen zagen dat stukken gebogen, geschilderd hout aan elkaar gezet waren tot een grote ring en toen ze er over het gras naartoe liepen, draafde net een troep paarden de ring in. Het voorste paard werd bereden door Madelon, een knap meisje in een prachtig glinsterend pakje.

De Bonzo Band begon te spelen en onmiddellijk begonnen de paarden te lopen op de maat van de muziek. De band zag er een beetje eigenaardig uit, want de muzikanten hadden hun mooie uniformen niet aangetrokken. Die bewaarden ze voor de première.

De paarden dansten de ring uit na twee of drie ronden, Madelon op haar paard voorop. Vervolgens kwam Fred de Violist en speelde een paar minuten op zijn viool. Eerst was de muziek langzaam en ernstig, maar toen begon Fred ineens sneller te spelen en de kinderen konden hun voeten niet stil houden. „Ik kan er niet mee ophouden! ” hijgde Annie. „Die muziek gaat je gewoonweg in je benen zitten! ”

Charlie de chimpansee kwam er ook bij. Hij liep op zijn achterpoten en nu konden de kinderen pas goed zien hoe groot hij was. Meestal liep hij op handen en voèten. Hij begon ook te dansen en dat was heel grappig om te zien. Hij holde de ring in en sloeg zijn armen om Freds benen. „Hij is erg op Fred gesteld, ” zei Jeremie. „Nu gaat hij zijn cricketnummer repeteren. Ik moet erbij zijn om de bal voor hem op te gooien. ”

Jeremie sprong in de piste. De aap hobbelde onmiddellijk naar hem toe en sloeg zijn armen om Jeremies hals. Iemand wierp een bat in de ring en Charlie raapte het op. Hij zwaaide er een paar keer mee heen en weer en daarbij maakte hij opgewonden, tevreden geluidjes. Jeremie kreeg een bal toegeworpen, die hij handig opving. Een meisje zette drie stokken in de grond bij wijze van wicket. „Ik kan de dwarshoutjes niet vinden, Jeremie! ” riep ze. „Heb je ze in je zak? ”

„Nee, ” zei Jeremie. „Laat maar, ik zal de stokken ondersteboven gooien! ”

Maar dat was gemakkelijker gezegd dan gedaan, met Charlie aan het wicket! Hij gaf een ontzagwekkende mep tegen de bal, die hoog over Jeremies hoofd heen ging... te hoog om hem te kunnen vangen. De aap verloor zijn evenwicht en ging op het wicket zitten, waardoor de stokjes uit de grond vlogen.

„Out! ” schreeuwde Jeremie, maar de chimpansee dacht er anders over. Hij zette de stokjes met zorg weer overeind en ging er met het slaghout in de handen voorstaan.

Nog nooit hadden de kinderen zo grappig cricket zien spelen. De aap was buitengewoon handig met het slaghout en de arme Jeremie moest van de ene kant van de piste naar de andere hollen. Tenslotte zat de chimpansee de jongen door de hele piste met het slaghout achterna. Hij maakte daarbij de allergekste diepe keelgeluiden. De kinderen wisten werkelijk niet meer of hij werkelijk boos was of alleen maar deed alsof! Eindelijk wierp hij het slaghout naar Jeremie en liep, zich onder zijn armen krabbend, de piste uit.

De kinderen schaterden van het lachen. „Hij is een geboren clown! ” zei Dick. „Jeremie, speelt hij iedere avond als er een voorstelling is op die manier cricket? ”

„Ja en soms slaat hij de bal tussen de toeschouwers, ” zei Jeremie. „Dat geeft veel gelach, dat begrijp je. Nu en dan laten we een van de jongens uit het publiek in de piste komen en voor Charlie bowlen. Op een keer slaagde er een in, hem te verslaan en Charlie werd zo boos dat hij hem drie keer de piste rond joeg... net zoals hij mij nu opgejaagd heeft. Ik kan je de verzekering geven dat die jongen het helemaal niet leuk vond! ”

Charlie kwam naar Jeremie toe, sloeg zijn grote armen om hem heen en probeerde hem van de grond te tillen. „Laat dat, Charlie, ” zei Jeremie en probeerde zich uit de greep van de aap te bevrijden. „Pas op! Daar komt de dansende ezel. Laten we maken dat we de piste uit komen; wie weet wat voor vreemde capriolen die gaat uithalen! ”

De ezel was donkergrijs en heftig knikkend met zijn hoofd kwam hij de piste in galopperen. Hij bleef staan en keek iedereen aan. Toen ging hij zitten, bracht een poot omhoog en krabde aan zijn neus. De kinderen keken heel verbaasd. Nog nooit eerder hadden ze een ezel dat zien doen! Toen het orkest eensklaps begon te spelen, stond de ezel op, luisterde en klapperde met zijn oren. Daarna bewoog hij zijn kop op en neer op de maat van de muziek.

Het orkest zette een mars in. De ezel luisterde weer en begon precies op de maat de piste rond te marcheren... klip-klop, klip-klop. Toen deed hij alsof hij doodmoe was en ging met een zucht op zijn achterpoten zitten. De kinderen moesten er om lachen. De ezel wilde opstaan maar op een of andere manier raakten zijn achterbenen in de knoop met zijn voorbenen en hij zakte weer op de grond. In een potsierlijke houding bleef hij zitten.

„Heeft hij zich pijn gedaan? ” vroeg Annie bezorgd. „O, lieve help... hij zal een been breken als hij niet oppast. Kijk, hij kan ze niet meer uit elkaar krijgen, Jeremie. ”

De ezel liet een klaaglijk gebalk horen, probeerde op te staan en zakte weer op de grond. Het orkest zette een andere melodie in en onmiddellijk sprong de ezel op en begon een soort tapdans uit te voeren: klik-klik, klik-klik. Het was geweldig!

„Hoe is het mogelijk, dat ze een ezel dit hebben kunnen leren! ” zei George.

Het duurde niet lang of de ezel deed weer alsof hij moe was. Hij hield op met dansen maar het orkest speelde verder. De ezel holde naar de band en stampte met zijn poot.

„Te snel! Veel te snel! ” klonk eensklaps een spookachtige stem uit het inwendige van de ezel. Maar de band schonk er geen aandacht aan en speelde verder. De ezel boog zich voorover, kronkelde zich... en eensklaps viel zijn kop eraf in het gras. Annie gaf een gil van schrik.

„Doe niet zo dwaas, Annie, ” zei Dick. „Dacht je heus dat het een echte ezel was? ”

„Is het dan geen echte? ” zei Annie opgelucht. „Hij lijkt precies op de ezel, die raadsels opgeeft aan de kinderen, op het strand van Kirrin. ”

Het lijf van de ezel deelde zich nu in tweeën en uit elk van beide helften stapte een slanke man; voorzichtig stroopten ze de ezelshuid van hun benen.

„Ik wou dat ik zo’n ezelshuid had, ” zei Prutser. „Ik heb op school een vriend, die voor het achterlijf zou kunnen spelen. Ik zou in het voorste deel kruipen. O, wat zouden we een plezier hebben! ”

„Nu, ik moet zeggen, je zou een eersteklas ezel zijn, ” zei George. „Zoals jij je af en toe gedraagt... beslist ezelachtig! Kijk, dat moet Dick de Scherpschutter zijn! ”

Maar voor Dick de Scherpschutter één van zijn kunsten had kunnen vertonen, waren de twee mannen van de ezel gaan ruziemaken met het orkest.

„Waarom spelen jullie zo snel? Jullie weten drommels goed dat we zo snel niet kunnen werken. Wat is de bedoeling: ons nummer bederven? ”

De leider van het orkest schreeuwde iets terug; het moest iets grofs geweest zijn, want een van de ezelmannen balde zijn vuist en kwam dreigend op de orkestleider af.

Een luide stem mengde zich eensklaps in de woordenwisseling. Het was mijnheer Tapper, de baas van het circus.

„Ophouden! Pat en Jim, jullie maken dat je de piste uit komt! Ik heb het hier voor het zeggen, niet jullie! Genoeg, zeg ik! ”

De twee ezel mannen wierpen hem een boze blik toe, maar ze durfden niets meer te zeggen. De ezelshuid meenemend, liepen ze met boze stappen de piste uit.

Dick de Scherpschutter zag er heel gewoon uit, met zijn versleten katoenen pak. „Hij zal niet zijn hele nummer doornemen, ” zei Jeremie. „Jullie zullen hem nog wel eens te zien krijgen, als er een opvoering is voor het publiek. Hij schiet op van alles en nog wat: hij kan zelfs een cent raken, die aan een draadje opgehangen is. Hij mist nooit! En hij heeft een prachtig circuspak, van onder tot boven bestikt met zilver. En zijn paard is een wonder; het rijdt al maar de piste rond en het schieten van Dick de Scherpschutter doet hem niets! Kijk, daar staat het; het kijkt of Dick hem komt halen. ”

Een klein wit paard stond aan de rand van de piste, de ogen strak op Dick de Scherpschutter gevestigd. Het krabde in het gras, alsof het zeggen wilde: „Schiet op, ik wacht op je! Kom je me nu halen, ja of nee? ”

„Vooruit, Dick - ga je gang maar! ” schreeuwde grootvader. „Ik heb gehoord, dat je paard een voet bezeerd heeft. Laat het dier vanavond rust houden. We hebben het morgen nodig! ”

„In orde, mijnheer! ” zei Dick de Scherpschutter, salueerde keurig en snelde naar zijn kleine paard.

„Wat krijgen we nu, Jeremie? ” vroeg George, die het allemaal even geweldig vond.

„Weet ik niet. Laat eens kijken: we hebben nog acrobaten, maar de trapeze-schommel is niet opgesteld en dus zullen ze vanavond niet repeteren. Dan hebben we verder nog de Man zonder Geraamte. Kijk, daar komt hij. Ik mag hem erg graag. Ik krijg wel eens geld van hem; hij is niet zo gierig als sommigen van de anderen! ”

De Man zonder Geraamte zag er heel vreemd uit. Hij was opvallend mager en lang. Maar toen hij de piste inliep, leek hij heel gewoon. „Ik geloof er niets van dat hij geen geraamte heeft! ” zei Dick. „Dan zou hij immers niet kunnen lopen! ”

Maar de Man zonder Geraamte leek even later inderdaad geen geraamte te hebben. Zijn benen werden helemaal slap en zijn enkels knikten dubbel, zodat hij op de grond zonk en niet meer kon lopen. Hij kon zijn armen op allerlei manieren buigen en zij hoofd bijna helemaal ronddraaien op zijn nek. Hij haalde een paar vreemde capriolen uit met zijn ogenschijnlijk geraamteloze lichaam en tenslotte kroop hij als een slang over de grond.

'„Als hij optreedt, draagt hij altijd een soort slangepak, ” vertelde Jeremie. „Raar hè? ”

„Hoe krijgt hij het in vredesnaam voor elkaar? ” vroeg Ju-lian verbaasd. „Hij kan zijn armen en benen allemaal de verkeerde kant op buigen! De mijne zouden breken als ik dat deed! ”

„O, voor hem is het gemakkelijk! ” beweerde Jeremie. „Dat komt omdat hij dubbele gewrichten heeft... hij kan zijn armen in beide richtingen buigen en zijn benen ook en ze zo slap houden dat het lijkt alsof hij werkelijk geen geraamte heeft. Hij is een aardige kerel. Jullie zullen hem vast graag mogen. ”

Annie betwijfelde dit. Wat had je in een circus toch vreemde mensen! Het was een wereldje op zichzelf! Ze sprong eensklaps op toen trompetgeschal weerklonk.

„Dat betekent etenstijd! ” juichte Jeremie. „Kom mee, naar grootmoeders pot! Vooruit, opschieten jongens! ”

Hoofdstuk 10

AAN HET KAMPVUUR

Met Jeremie voorop verlieten ze de circuspiste. Die werd door sterke lampen verlicht en buiten de piste leek de nacht heel erg donker. Ze staken het veld over naar de plek, waar een groot vuur brandde. Een grote kookpot hing erboven en uit die pot stegen heerlijke geuren op.

Grootmoeder was daar natuurlijk ook te vinden; ze roerde juist in de pot toen de kinderen naar het vuur kwamen. „Jullie zijn lang in de piste geweest, ” zei ze tegen grootvader. „Is er iets niet goed? ”

„Nee, ” zei grootvader en snoof de lucht op. „Ik heb honger. Dat ruikt goed. Jeremie, help je grootmoeder. ”

„Ja, grootvader, ” zei Jeremie en bracht de oude vrouw een stapel borden. Op elk bord schepte ze een grote portie vlees, aardappelen en groente uit de dampende pot. Grootvader wendde zich tot Julian.

„Hebben jullie genoten van onze kleine repetitie? ” vroeg hij.

„Jazeker! ” zei Julian. „Het speet ons wel dat u niet alle nummers gerepeteerd hebt. Ik had zo graag de acrobaten en de clowns willen zien. Zijn ze hier? Ik zie hen niet. ”

„O ja, daar zit een van de clowns; naast Madelon, die met de paarden oefende, ” zei grootvader.

De kinderen keken... en waren teleurgesteld. „Is dat een clown? ” vroeg Dick ongelovig. „Hij ziet er helemaal niet grappig uit. Eerder een beetje verdrietig. ”

„Dat is heus Monty, ” zei grootvader. „Zo ziet hij er altijd uit, als hij niet optreedt. Maar tijdens de voorstelling kan hij de mensen doen schateren van het lachen. Hij is een geboren clown, maar veel clowns zijn precies zoals Monty als ze niet werken; ze zien er triest uit en houden zich een beetje op de achtergrond. Winks is veel levendiger; kijk, hij trekt Madelon aan haar haren. Let op, ze zal hem een klap geven; hij plaagt haar altijd. Alsjeblieft, ik wist wel dat hij een draai om zijn oren zou krijgen. ”

Winks kwam huilend naar de kinderen; hij griende heel natuurgetrouw. „Ze heeft me geslagen! ” zei hij. „En ze heeft zulk m-m-m-ooi haar! ”

De kinderen moesten lachen. Deugniet holde naar de clown, sprong op zijn schouder en kwetterde troostende apewoordjes in zijn oor. Charlie kwam uit zijn kooi en stopte zijn grote hand in die van Winks. Ze dachten allebei dat Winks echt verdriet had.

„Zo is het genoeg, Winks, ” zei grootvader. „Straks komen de paarden je ook nog troosten! Doe dat morgenavond op de première in de piste en de mensen breken de tent af! Ga zitten en eet je bord leeg.! ’

„Mijnheer Tapper, ” zei Julian, „één lid van de circusfamilie hebben we niet bij de repetitie gezien; ik bedoel mijnheer Wooh, de tovenaar. Waarom was hij er niet? ”

„O, hij repeteert nooit, ” zei mijnheer Tapper. „Hij bemoeit zich met niemand, die mijnheer Wooh. Soms komt hij met ons eten, soms niet. Aangezien we morgenavond première hebben, zal hij vanavond misschien wel komen. Ik ben een beetje bang voor hem, om je de waarheid te zeggen. ”

„Maar hij is toch geen echte tovenaar? ” vroeg Prutser.

„Altijd als ik met mijnheer Wooh praat, heb ik het gevoel dat hij dat wel is, ” zei mijnheer Tapper. „Hij weet alles af van cijfers en hij kan er de gekste dingen mee doen. Vraag hem een getal van weet ik niet hoeveel cijfers te vermenigvuldigen met een ander getal, desnoods van acht cijfers en hij zal je binnen drie tellen het antwoord geven! Hij hoort eigenlijk niet in een circus thuis. Hij zou uitvinder of zoiets moeten zijn; een uitvinder die voor zijn uitvindingen bladzijden vol getallen nodig heeft. Dan zou hij pas gelukkig zijn. ”

„Dan is hij dus net als mijn vader, ” zei Prutser. „Hij is uitvinder en soms ga ik wel eens stiekem in zijn studeerkamer kijken. Dan zie ik vellen vol ontelbare becijferingen, tekeningen en ingewikkelde voorstellingen. ”

„Heel interessant, ” zei grootvader. „Je vader en mijnheer Wooh zouden eens moeten kennismaken. Ze zouden waarschijnlijk de hele dag over getallen praten! Waar tracteer je ons op, jongedame? ”

„Dat is het eten dat wij hebben meegebracht, ” zei Annie. „Neemt u een paar worstjes, mijnheer Tapper... en misschien een pannekoek of een paar tomaten uit Prutsers tuin? ”

„Ja, graag, ” zei mijnheer Tapper glunderend. „Dat is aardig van jullie. Ik vind het bijzonder leuk, dat ik jullie heb leren kennen. Misschien kan Jeremie van jullie nog wat manieren leren! ”

„Grootvader, daar komt mijnheer Wooh! ” zei Jeremie eensklaps en stond op. Allemaal keken ze om. Dus dat was mijnheer Wooh, de tovenaar. Hij zag er inderdaad tovenaarachtig uit.

Met een vaag lachje op zijn gezicht bleef hij bij het kampvuur staan; hij was een knappe man en zijn houding had iets dominerends. Zijn ogen en zijn haren waren gitzwart, zijn ogen glinsterden in het licht van het vuur en hij had een kleine puntbaard.

„Hebben we visite vanavond? ” vroeg hij. Hij had een diepe stem en sprak met een eigenaardig accent. Hij lachte en liet daarbij al zijn tanden zien. „Mag ik erbij komen zitten? ”

„Ja, graag, mijnheer Wooh, ” zei Annie, wie het heerlijk leek om met een echte tovenaar te praten. „We hebben een heleboel lekkere dingen meegebracht. Houdt u van koude worstjes... of hebt u liever een pannekoek en een tomaat? ” „Heerlijk! ” zei de tovenaar en ging met gekruiste benen tussen de anderen zitten.

„Het was een teleurstelling voor ons, dat we u niet bij de repetities gezien hebben, ” zei Dick. „Ik heb gehoord dat u allerlei moeilijke sommen bliksemsnel uit het hoofd kunt uitrekenen. Wat zou ik dat graag hebben meegemaakt! ”

„Dat kan mijn vader ook, ” zei Prutser trots. „Hij is een kraan, waar het getallen betreft. Mijn vader is uitvinder. ” „Zo! Een uitvinder! En wat vindt hij uit? ” vroeg mijnheer Wooh, terwijl hij een hap van een broodje nam.

Dat was voldoende om Prutser aan een uitvoerige beschrijving te doen beginnen, hoe geweldig zijn vader wel was. „ Hij kan alles uitvinden, wat hem maar gevraagd wordt, ” zei de jongen trots. „Hij heeft een geweldig iets uitgevonden, waarmee men vliegtuigen precies in de juiste koers kan houden; zoiets was nog nooit eerder uitgevonden. Hij heeft het skowiel uitgevonden, als u weet wat dat is; en het electrische trysomon, als u daar ooit van gehoord hebt. Maar daar zult u wel nooit van gehoord hebben. Ze zijn te... ”

„Wacht eens even, m’n jongen! ” viel mijnheer Wooh hem in de rede. Hij was nu een en al belangstelling. „Van die dingen heb ik wel eens gehoord, ja. Ik weet niet wat het zijn, maar ik heb er toch wel eens van gehoord. Je vader moet een heel, heel knap man zijn, met een heel bijzonder stel hersens. ” Prutser kreeg een kleur van trots. „Een poosje geleden heeft er over zijn uitvindingen iets in de krant gestaan, ” zei hij, „en vader kreeg bezoek van verslaggevers en zijn naam kwam in de krant... maar vader was er verschrikkelijk kwaad om. Want weet u, hij zit midden in de grootste uitvinding, die hij ooit gedaan heeft en het hindert hem in zijn werk als de mensen hem steeds komen interviewen. Sommigen gluurden zelfs door het raam van zijn kamer naar binnen en gingen naar zijn prachtige toren kijken, die..

„Een toren? Heeft hij een toren? ” vroeg mijnheer WooL heel verwonderd. Voor Prutser had kunnen antwoorden kreeg hij een fikse por van Julian. Hij draaide zich nijdig om en zag dat Julian kwaad naar hem keek. George ook. Hij kreeg eensklaps een kleur als vuur. Natuurlijk; hem was op het hart gedrukt, nooit over vaders werk te praten. Het was allemaal geheim werk, heel geheim werk.

Hij deed alsof hij zich verslikte in een stukje vlees en hoopte intussen dat Julian de kans zou aangrijpen om van onderwerp te veranderen. En dat deed Julian natuurlijk!

„Mijnheer Wooh, wilt u ons eens wat toverij met getallen demonstreren? ” vroeg hij. „Ik heb gehoord dat u iedere som bliksemsnel uit het hoofd kunt uitrekenen. ”

„Dat is waar, ” zei mijnheer Wooh. „Met getallen kan ik letterlijk alles doen. Vraag maar wat je wilt, ik zal je onmiddellijk het antwoord geven. ”

„Goed, mijnheer Wooh, daar gaat ie dan! ” riep Prutser. „Vermenigvuldig eens 63. 342 met 80. 953! Dat zult u niet zo snel kunnen! ”

„Het antwoord is 5. 127. 724. 926, ” zei mijnheer Wooh onmiddellijk en hij maakte een buiging. „Dat was een gemakkelijke vraag, jongeman. ”

„Hallo! ” zei Prutser. Hij keek Julian aan. „Klopt dat, Julian? ”

Julian rekende het op een papiertje uit. „Ja, volkomen juist. Oei! ” zei hij. „Dat ging werkelijk bliksemsnel! ”

„Nu zal ik u eens een som opgeven, ” zei George. „Hoeveel is 602. 491 vermenigvuldigd met 352, mijnheer de tovenaar? ”

„De uitkomst is 212. 076. 832, ” zei mijnheer Wooh onmiddellijk. Julian rekende het snel na op papier. Hij hief zijn hoofd op en lachte. „Ja. Klopt! ” zei hij. „Hoe kunt u dat zo snel doen? ”

„Tovenarij... een klein beetje elementaire tovenarij! ” antwoordde mijnheer Wooh. „Probeer het zelf maar eens. Ik weet zeker dat de vader van deze jongen het net zo snel zou kunnen als ik. ” Hij keek Prutser aan „Ik zou die knappe vader van jou graag eens willen ontmoeten, jongen, ” zei hij. „We zouden samen veel, heel veel te bespreken hebben. Ik heb wel eens van die wonderbaarlijke toren van hem gehoord. Een monument van zijn genie! Hoewel ik een vreemdeling ben, ben ik toch van het grote werk van je vader op de hoogte, zoals je merkt. Hij is zeker bang dat zijn geheimen gestolen zullen worden? ”

„O, dat geloof ik niet, ” zei Prutser. „De toren is een heel veilige bergplaats en... ” Hij hield eensklaps op en weer kreeg hij een kleur als vuur. Nu kreeg hij een nog hardere stomp van Julian. Hoe kon hij zo ezelachtig zijn om te verraden, dat zijn vader zijn plannen en modellen in de toren verborgen had?

Julian vond het hoog tijd worden om Prutser bij mijnheer Wooh weg te halen en een gesprek onder vier ogen met hem te hebben. Die jongen moest duidelijk gemaakt worden dat hij zijn mond dicht moest houden. Hij keek op zijn horloge en deed alsof hij schrok. „Goeie help, weten jullie wel hoe laat het al is? Jennie zal de politie opbellen, als we niet onmiddellijk maken dat we thuis komen. Kom Prutser... jongens, we moeten gaan! Dank u wel, grootvader, dat we bij u hebben mogen eten. ”

„Maar we zijn nog niet klaar, ” zei grootvader. „Jullie hebben vast niet genoeg gegeten. ”

„We hebben werkelijk geen trek meer! ” zei Dick, Julian steunend. „Tot morgen, grootvader. Goedenavond, grootmoeder. Heel hartelijk bedankt. ”

„We moeten onze bananen en appels nog opeten, ” zei Prutser koppig.

„O, die hebben we voor Charlie de chimpansee meegebracht, ” zei Julian, wat niet helemaal waar was. Hij zou Prutser met plezier een draai om de oren gegeven hebben! Wat een domkop! Begreep dat jong dan niet dat hij hem bij die sluwe mijnheer Wooh wilde weghalen. Wacht maar tot hij Prutser even alleen had!

Prutser voelde zich van alle kanten in het nauw gedreven en werd er zenuwachtig van. Julian deed zo boos, vond hij. De oude grootvader was heel verbaasd dat zijn gasten zo plotseling opstapten... maar Charlie de chimpansee vond het niet erg. De gasten hadden een flinke voorraad fruit voor hem achtergelaten.

Ze klommen weer over de afrastering. Julian dreef Prutser voor zich uit. Toen ze eenmaal aan de andere kant van het hek waren, buiten gehoorsafstand van mijnheer Wooh, wendden Julian en George zich woedend tot Prutser.

„Ben je dol geworden, Prutser? ” zei Julian. „Merkte je dan niet dat die vreemde snoeshaan bezig was je uit te horen over het geheime werk van je vader? ”

„Dat is niet waar! ” zei Prutser, bijna in tranen. „Je overdrijft! ”

„Ik hoop niet, ” zei George, „dat ik ooit zal proberen het geheime werk van mijn vader te verraden! ” en ze keek daarbij zo minachtend dat Prutser wel had kunnen brullen.

„Dat hèb ik helemaal niet geprobeerd, ” zei hij. „Mijnheer Wooh is een beste man. Waarom denk je dat hij dat niet is? ”

„Ik mag hem niet en ik vertrouw hem niet, ” zei Julian. „Maar jij slikte alles wat hij zei en het kostte hem niet de minste moeite om van jou te weten te komen wat hij graag wilde weten. Als je vader je gehoord had, zou hij je een stevig pak slaag gegeven hebben! Ik hoop maar dat je hem niet te veel verteld hebt. Je weet hoe woedend je vader was toen er een stukje over zijn werk in de kranten verscheen en allerlei nieuwsgierige mensen hem thuis kwamen lastig vallen..

Prutser kon het niet langer uithouden. Hij stootte een verdrietig gehuil uit, dat Deugniet deed schrikken, en nam de benen. Hij vluchtte langs het tuinpad in de richting van het huis. Het aapje holde hem zo snel het kon achterna. Het wilde Prutser troosten. Wat was er aan de hand? Deugniet begreep er niets van; hij deed zijn uiterste best om Prutser in te halen. Eindelijk had hij hem ingehaald. Hij sprong op de schouder van de jongen en sloeg zijn harige pootjes om zijn hals. Daarbij maakte hij grappige geluidjes.

„O, Deugniet, ” zei Prutser, „ik ben blij dat jij tenminste nog mijn vriend bent! De anderen zijn dat niet meer, dat weet ik! Maar ik gedroeg me ook als een idioot, hè Deugniet? Ik deed het alleen maar omdat ik zo trots op mijn vader ben! ”

Deugniet, die er nog steeds niets van begreep, klemde zich aan Prutser vast. De jongen bleef onder aan de toren staan. Er brandde licht boven in de toren. Zijn vader was daar blijkbaar nog aan het werk. Prutser hoorde een zwak, gonzend geluid en hij vroeg zich af of het de sprieten waren, boven aan de toren, die dat vreemde geluid maakten. Eensklaps ging het licht boven in de toren uit.

„Vader is klaar met zijn werk, ” dacht Prutser. „Nu zal hij naar beneden komen. Ik moet maken dat ik weg kom, want hij zal me misschien vragen waarom ik gehuild heb. Oef, ik heb Julian nog nooit zo boos gezien. Hij praatte alsof hij een hekel aan me had! ”

Hij sloop langs het pad naar het huis en ging door de tuindeur naar binnen. Het leek hem beter om niet naar Jennie te gaan. Ze wist precies, hoe ze hem zover moest krijgen dat hij haar zijn geheimen vertelde en als ze hoorde wat hij gedaan had, zou ze net zo boos op hem zijn als Julian. En ze zou hem natuurlijk vragen, waarom hij niet op de weide kampeerde, net als zijn vrienden. Maar Prutser had zich voorgenomen naar zijn kamer te gaan en in zijn eigen bed te slapen.

„Kom, Deugniet! ” zei hij op verdrietige toon. „We gaan naar bed, je mag vannacht bij me slapen. Jij zou nooit gemeen tegen me zijn, hè? Je bent mijn vriend en je blijft mijn vriend. ”

Deugniet kwetterde maar wat, maar toch schonk het onverstaanbare apetaaltje Prutser een beetje troost, terwijl hij zich uitkleedde. Hij kroop in bed en Deugniet ging aan het voeteneind liggen. „Ik zal vast niet kunnen slapen vannacht, ” dacht Prutser. „Vast niet! ”

Maar hij viel dadelijk in slaap... en dat was eigenlijk heel jammer. Hij zou een heel opwindend avontuur beleefd hebben, als hij niet geslapen had. Arme Prutser!

Hoofdstuk 11

IN HET HOLST VAN DE NACHT

Julian en de anderen dachten er niet aan Prutser achterna te gaan. „Laat die kleine dwaas maar gaan! ” zei Julian. „Kom, dan kruipen we in onze tenten, babbelen nog een poosje en gaan daarna slapen. ”

„Ik vind het toch jammer dat Prutser de eerste nacht dat we buiten kamperen, er niet bij is, ” zei Annie. „Ik geloof niet dat hij met opzet zijn mond voorbij gepraat heeft. ”

„Dat is geen excuus, Annie, ” zei George. „Af en toe kan hij zo dom zijn als een varkentje en hij moet maar eens leren dat hij dat niet moet zijn! Kom, we kruipen in onze tent. Ik ben doodmoe. Ga je mee, Timmy? ”

Ze gaapte en Dick volgde haar voorbeeld. Toen moest Julian ook gapen. „Dat werkt aanstekelijk, ” zei hij. „Het is gelukkig een prachtige avond met goed weer: warm en droog. We hebben zelfs een maantje om naar te kijken: Welterusten, meisjes! En denk eraan, niet gillen als je door een spin gewekt wordt, want ik waarschuw je van te voren dat ik niet van plan ben m’n bed uit te komen voor een onschuldig spinnetje. ” „Wacht maar tot er een over jouw gezicht kruipt, ” zei Annie, „en een web gaat maken tussen je neus en je kin om er vliegen in te vangen! ”

„Laat dat, Annie, ” zei George. „Ik ben niet bang voor een spin maar wat jij zegt, doet me rillen! Timmy, jij kijkt uit naar spinnen en je waarschuwt ons als er een naar binnen komt! ”

Ze lachten allemaal. „Slaap lekker, meisjes, ” zei Dick. „Jammer, dat Prutser er niet is. Maar ja, hij moet nog een heleboel dingen leren... en een van die dingen is dat hij zijn mond niet voorbij mag praten. ”

Ze waren allemaal moe en het duurde niet lang of in beide tenten werden de lichten gedoofd. Rust daalde over het kleine kamp. In het circuskamp, dat een eind verder stond, was ook alles rustig, hoewel er hier en daar in de wagens en de tenten nog lichten brandden. Een van de muzikanten tokkelde op een banjo; het geluid was prettig om naar te luisteren...

Een paar wolken dreven langs de maan. De lichten in de circuswagens en tenten werden gedoofd, het ene na het andere. De wind streek door de bomen en een uil schreeuwde.

Annie was nog wakker. Ze luisterde naar het fluisteren van de wind en het geschreeuw van de uil en eindelijk viel ook zij in slaap. Niemand zag dat er een man door het circuskamp liep. Hij sloop het kamp uit, toen de maan achter een wolk verdwenen was. Het was laat, heel laat, en iedereen lag te slapen.

Timmy sliep ook... maar in zijn slaap hoorde hij een zacht geluid en onmiddellijk was hij wakker. Hij bewoog alleen maar zijn oren, draaide ze naar alle kanten. Hij gromde zacht, maar niet zo luid dat George er wakker van werd. Zolang de man, die uit het circuskamp naar buiten geslopen was, niet in de buurt van Georges tent kwam of bij de tent van de jongens, zag Timmy geen reden om te gaan blaffen. Hij hoorde een geluid van een dier en hij herkende dat geluid onmiddellijk. Charlie, de chimpansee! O, maar dan was alles in orde, dacht Timmy en ging weer slapen.

Prutser, in zijn bed in huis, was in diepe slaap verzonken; Deugniet lag aan het voeteneinde van zijn bed. Hij had gedacht dat hij niet in slaap zou kunnen komen, omdat hij zich zo ellendig voelde, maar het duurde niet lang of hij lag te dromen. Hij hoorde het zachte gerucht niet dat buiten klonk ... het was ook maar een heel zacht geluid: alsof iemand tegen een steen geschopt had. Even later klonken nog meer zachte geluiden: gefluister en geritsel.

Niemand hoorde iets... totdat Jennie wakker werd omdat ze dorst had en naar het glas water greep dat op het tafeltje naast haar bed stond. Ze draaide het licht niet aan. Ze wilde juist weer gaan slapen, toen ze met haar scherpe oren een geluid opving.

Ze ging rechtop zitten: „Dat kunnen de kinderen niet zijn, ” dacht ze. „Die kamperen in het veld. O lieve help, ik hoop niet dat het een inbreker is die het op de geheimen van de professor gemunt heeft. Hij heeft overal geheime papieren liggen. Gelukkig bewaart hij de meeste in die toren van hem! ”

Ze luisterde en ging weer liggen. Maar het duurde niet lang of ze hoorde weer iets en verschrikt ging ze overeind zitten. „Het komt uit de richting van de toren, als ik me niet vergis, ” dacht ze. Ze stapte uit bed. Nee, er brandde geen licht in de toren; ze kon nergens licht ontdekken. De maan ging schuil achter een wolkenbank. Ze zou even wachten, tot hij tevoorschijn kwam, dan kon ze de toren en de tuin beter zien. Ja, daar klonk weer een geluid! Was dat de wind? Nee, de wind was het niet volgens Jennie. En wat was dat? Het klonk alsof er beneden in de tuin iemand stond te fluisteren. Jennie begon te beven van angst. Ze moest de professor wakker maken! Stel je voor dat iemand het op zijn kostbare papièren gemunt had! Of op zijn prachtige nieuwe uitvinding!

De maan kwam achter de wolken vandaan en Jennie tuurde gespannen door het venster naar beneden. Met een luide gil deinsde ze achteruit. „Een man! Help! Help! Er klimt iemand tegen de toren op! Professor! Professor Hayling! Kom eens gauw! Dieven, rovers, help! Haal de politie! ”

Er klonk een langdurig, gierend geluid en voor Jennie weer had durven kijken was de maan achter de wolken verdwenen.

Er heerste nu een diepe stilte. Jennie hield het niet meer uit. Luid schreeuwend liep ze haar slaapkamer uit, de gang op. „Dieven! Rovers! Mijnheer, kom vlug! ”

De professor werd met een schok wakker, sprong uit zijn bed en rende de gang op. Hij botste bijna tegen Jennie op. Hij hield haar vast, want hij dacht dat zij de dief was. Jennie begon weer te gillen want zij dacht dat een van de indringers haar te pakken had. Ze rukten allebei om los te komen, totdat de professor in de gaten kreeg dat het Jennie was, die hij te pakken had!

„Jennie! ” riep hij uit. „Wat heeft dit te betekenen? Je schreeuwt iedereen wakker! ” Hij draaide het licht aan. „Heb je soms gedroomd? ”

„Nee, mijnheer, nee! ” hijgde Jennie, die nog niet van de schrik bekomen was. „Mijnheer, er zijn rovers in de tuin. Ik heb er een gezien, hij klom tegen de toren op. En er moeten er nog meer zijn, want ik hoorde ze fluisteren. O, ik ben zo bang! Wat moeten we doen? De politie bellen? ”

„Tja, ” zei de professor weifelend, „weet je heel zeker dat je niet akelig gedroomd hebt, Jennie? Ik bedoel, al? er echt dieven zijn, bel ik natuurlijk de politie... maar het is voor de politie een heel eind om hier naartoe te komen en... ” „O, mijnheer... wilt u dan een lantaarn nemen en even rondkijken? ” smeekte Jennie. „U hebt kostbare papieren in die toren, nietwaar! En hebt u daar ook die nieuwe uitvinding? O, ik weet dat ik daar eigenlijk niets van weten mag, maar ik moet immers altijd uw kamers schoonmaken, mijnheer en ik zie een heleboel, ook al praat ik er niet over... ” „Ja, Jennie, ja, dat weet ik, ” zei professor Hayling en hij probeerde Jennies woordenstroom te stuiten. „Maar om je de waarheid te zeggen: ik geloof dat alles nu rustig is. Ik heb naar buiten gekeken. Er is niemand te zien. Je weet even goed als ik, dat niemand in de toren kan komen. Je hebt er drie verschillende sleutels voor nodig: een voor de benedendeur, een voor de deur van de eerste verdieping en een voor die van de bovenste verdieping. Jennie, wees verstandig. Niemand kan mijn drie sleutels gebruikt hebben. Kijk, ze liggen hier op tafel. ”

Jennie was intussen een beetje gekalmeerd, maar tevreden was ze nog niet.

„Ik heb iemand horen fluisteren, mijnheer en ik heb iemand langs de muur van de toren naar boven zien klimmen. Gaat u alstubieft even met me mee, mijnheer, dan gaan we kijken of alles in orde is. Ik durf niet alleen te gaan. Ik zal geen oog dicht doen vannacht, als ik niet zeker weet, dat de deur van uw toren niet opengebroken is en dat er niemand met een ladder langs de buitenkant naar boven geklommen is. ”

„Goed, Jennie, ” zei de professor met een zucht. „Trek een jas aan; ik zal m’n ochtendjas aantrekken. We zullen de deuren controleren en kijken of er geen ladder is. Maar je moet wel bedenken dat het een verschrikkelijk lange ladder zou moeten zijn, als je er de top van de toren mee zou willen bereiken. Een ladder van die lengte zou niemand bij ons tussen het huis en de toren kunnen neerzetten. Maar goed, goed, we zullen gaan. ”

Zo gingen Jennie en de professor een paar minuten later naar buiten. Er was géén ladder; er was niemand te zien en de benedendeur van de toren was veilig op slot!

„U moet de deur openmaken, mijnheer en naar boven gaan om te kijken of daar alles in orde is, ” verzocht Jennie.

„Ik vind dat je nu toch een beetje overdrijft, Jennie, ” zei de professor ongeduldig. „Hier, neem zelf de sleutels. Deze deur is natuurlijk op slot... en als de middelste deur ook afgesloten is, dan is dat een bewijs dat er niemand in mijn kamer geweest kan zijn. ”

Jennie, nog steeds bevend als een rietje, deed de sleutel in het onderste slot, opende de deur en begon de lange wenteltrap te beklimmen. Halverwege was ook weer een deur, ook gesloten. Ze maakte hem open. Ze begon zich nu zelf ook een beetje dwaas te voelen. Niemand kon door gesloten deuren naar binnen gedrongen zijn. En alsjeblieft... ook de bovenste deur was hermetisch dicht! Jennie slaakte een zucht van verlichting en snelde de wenteltrap af; ze deed de middelste deur weer op slot en tenslotte de onderste. Ze gaf de sleutels terug aan de professor, die het intussen tamelijk koud gekregen had!

„Allemaal op slot, mijnheer, ” zei Jennie. „Maar toch weet ik zeker dat er iemand geweest is. Ik zou er een eed op durven doen dat ik iemand tegen die toren omhoog zag klimmen en in de tuin iemand heb horen fluisteren. ”

„Je was natuurlijk zo bang dat je je van alles verbeeldde, Jennie, ” zei de professor geeuwend. „Je zult me toch moeten toegeven dat niemand tegen die steile torenmuur op kan klimmen... en ik weet zeker dat ik het gehoord zou hebben als iemand een ladder door onze tuin gesleept zou hebben. ” „Het spijt me heus heel erg, mijnheer, ” zei Jennie. „Het is maar goed dat we Prutser niet wakker gemaakt hebben... hoewel het me verwondert dat Deugniet niets gehoord heeft. Ik had gedacht dat hij wel naar beneden zou komen rennen. ” „Maar Deugniet is natuurlijk bij Prutser; ze kamperen toch, ” zei de professor.

„Nee, Deugniet en Prutser zijn weer terug, mijnheer. Ik heb ze slapend in bed gevonden... maar de anderen zijn er niet. Misschien heeft Prutser ruzie met hen gehad. Gek, dat Deugniet niet naar beneden gekomen is om te kijken wat er aan de hand was; hij moet ons gehoord hebben! ”

„Deugniet is een schrander dier... maar hij kan niet alleen de deur van Prutsers slaapkamer openmaken, ” zei de professor en weer gaapte hij. „Welterusten, Jennie. Maak je geen zorgen. Morgen, als het licht is, zal je alles vergeten zijn. ”

De professor ging slaperig naar zijn kamer. Hij keek uit het raam naar beneden en vervolgens naar de toren. Hij glimlachte. Die Jennie! Ze had het zich natuurlijk allemaal maar verbeeld! Alsof iemand kans zou zien zonder ladder in die toren te komen! En hoe zou iemand zo’n lange ladder tegen de toren hebben kunnen zetten, zonder gehoord te worden? De professor gaapte en kroop weer onder de dekens.

Maar er was wel degelijk iemand in de torenkamer geweest. Iemand die heel schrander was en heel handig! Wat kreeg professor Hayling de volgende morgen een schok, toen hij nadat hij de wenteltrap had beklommen, de deur van zijn werkkamer opende. Hij bleef staan en zijn ogen werden groot van ontzetting. Alles was overhoop gehaald! Overal lagen papieren. Hij ging onmiddellijk op zijn hurken zitten om te kijken of er iets weg was. Ja, hoor... er was een heleboel weg! Maar ze hadden blijkbaar in het wilde weg wat meegenomen... een paar bladzijden uit zijn aantekeningenboek, een paar vellen hiervan en een paar stukken daarvan; een paar brieven die hij op zijn bureau had laten liggen om te posten en... goeie help, een inktpot was omgegooid. En het klokje, dat op de schoorsteenmantel gestaan had, was ook weg. Jennie had gelijk gehad: er was de vorige avond wel degelijk een dief geweest. Een dief die blijkbaar ondanks drie gesloten deuren boven had weten te komen... of die ongezien een lange ladder tegen de toren gezet had en naar boven geklommen was.

„Ik zal de politie moeten bellen, ” dacht de professor. „Maar ik moet zeggen: het is me een raadsel! Zou Prutser iets gehoord hebben? Nee, natuurlijk niet, anders zou hij vlug uit zijn bed gekomen zijn om me te waarschuwen. Het is een raadsel... een heel groot raadsel! ”

Hoofdstuk 12

PRUTSER KRIJGT EEN SCHOK

Prutser schrok geweldig, toen Jennie hem de volgende morgen vertelde wat er gebeurd was. „Je vader is in alle staten, ” zei ze. „Hij was vanmorgen vroeg omdat hij wat werk wilde afmaken in de toren... en toen hij de bovenste deur in de toren geopend had, zag hij dat de hele boel overhoop gehaald was en een groot gedeelte van zijn kostbare papieren verdwenen was..

„Jennie! O, wat verschrikkelijk! ” zei Prutser. „Vader bewaarde daar zijn kostbaarste papieren... met alle berekeningen voor dat nieuwe electrische ding, dat hij aan het uitvinden is. Het is een prachtig ding, eenvoudig geweldig. Weet je waar het voor is? Het is voor... ”

„Pas op dat je de plannen van je vader niet verraadt, zelfs niet aan mij, ” zei Jennie.

Prutser kreeg eensklaps een naar gevoel. Was het gebeurd door iets wat hij in zijn onnadenkendheid eruit geflapt had? In de bus? Of misschien in het circuskamp? Wat zouden de anderen zeggen, vooral Julian, als ze hoorden dat iemand in de nacht de toren binnengedrongen was en kostbare papieren gestolen had, vol met berekeningen en tekeningen die betrekking hadden op de uitvinding van zijn vader? Julian zou natuurlijk zeggen dat het zijn schuld was omdat hij zijn mond niet had kunnen houden! O, lieve help! Zou dit óók in de krant komen en zouden er dan weer hordes mensen naar het huis komen kijken? Zouden ze weer fluisterend en vol verbazing naar de toren met de eigenaardige antennes kijken?

Hij kleedde zich snel aan en rende naar beneden. Jennie had hem verteld er zeker van te zijn dat ze de afgelopen nacht in de tuin had horen fluisteren en iemand naar boven had zien klimmen.

„Je vader beweert dat niemand een lange ladder naar de toren gesleept kan hebben, ” zei ze „Dat wil zeggen, niet zonder dat iemand het gehoord of gezien heeft. Maar het kan best een inschuifbare ladder geweest zijn, nietwaar? Zo’n ding is niet zo groot. Je kent ze wel: met touwen eraan om een deel ervan uit te trekken. ”

„Ja. Zoals glazenwassers gebruiken, ” zei Prutser. „Zeg... zou het de glazenwasser geweest zijn, Jennie? ”

„Nee, dat kan niet, ” zei Jennie. „Ik ken hem al twintig jaar. Zet dat dus maar uit je hoofd. Maar de ladder die gebruikt is, kan best van het soort geweest zijn zoals glazenwassers gebruiken. Als ik met de afwas klaar ben, zullen we naar de tuin gaan en kijken of we sporen kunnen vinden, waar de ladder door de tuin gesleept is. Hoewel ik moet toegeven dat ik niet gehóórd heb dat iemand met een ladder sleepte. Ik heb wel iemand horen fluisteren... en een soort glijdend geluid, meer niet. ”

„Dat glijdend geluid is misschien veroorzaakt, toen iemand een ladder door de tuin sleepte, ” zei Prutser. „Zeg, kijk eens naar Deugniet. Hij kijkt, alsof hij alles verstaat wat we zeggen. Deugniet, waarom heb je me de afgelopen nacht, toen dit gebeurde, niet wakker gemaakt? Jij wordt meestal wakker als er iets ongewoons gebeurt of als je een vreemd geluid hoort. ”

Deugniet sprong in Prutsers armen en vlijde zich tegen hem aan. Hij vond het niet prettig, als Prutser ergens over in zat; hij hoorde aan de stem van de jongen dat er iets niet in orde was. Hij maakte bij wijze van troost grappige geluidjes en wreef met zijn apepootjes langs de kin van de jongen.

„Ga nu maar naar je vader, ” zei Jennie. „Misschien kun je hem een beetje opvrolijken. Hij is helemaal van streek. Hij is boven in de toren, waar hij probeert zijn papieren te sorteren. Zoals het er daar uitzag! Alles was door elkaar gehaald! ”

Prutser stond op en merkte tot zijn verbazing dat zijn benen trilden. Zou zijn vader hem vragen of hij met iemand gesproken had over het werk dat hij deed? O, nog geen dag geleden had hij erover opgeschept; hij had over het rad gesproken dat zijn vader uitgevonden had en over die wonderbaarlijke nieuwe machine, het electrische trysomon! Prutsers benen begonnen nog sterker te trillen.

Maar gelukkig had zijn vader het zo druk met de rommel in zijn kamer en de zoekgeraakte papieren, dat hij geen tijd had om zich af te vragen wat Prutser gezegd of gedaan had. Hij was in de torenkamer, waar hij probeerde uit te zoeken welke papieren gestolen waren.

„Zo, Prutser, ” zei hij toen de jongen binnenkwam. „Help me eens even, wil je? De dief die hier vannacht binnengedrongen is, stootte blijkbaar de hele stapel papieren van de tafel, zodat ze op de grond vielen; gelukkig schijnt hij niet gemerkt te hebben dat er ook wat onder de tafel terechtkwamen. Ik betwijfel sterk of hij met de papieren, die hij meegenomen heeft, iets zal kunnen beginnen. Hij moet wel een echte geleerde zijn, om er iets van te kunnen begrijpen, zonder de papieren die hij achtergelaten heeft! ”

„Zou hij terugkomen om de andere te halen, denkt u? ” vroeg Prutser.

„Waarschijnlijk wel, ” zei zijn vader. '„Maar ik zal ze ergens verstoppen. Weet jij een goede plaats om ze te verstoppen, Prutser? ”

„O, vader, u moet ze niet verstoppen, ” smeekte Prutser. „Of u moet mij vertellen, waar u ze verstopt hebt! U weet dat u altijd alles vergeet! Stel je voor dat u vergeet waar u die papieren verborgen hebt, dan zou u de uitvinding niet kunnen afmaken. Hebt u duplicaten van die gestolen papieren? ”

„Nee, maar ik heb alles in mijn hoofd zitten, ” zei zijn vader. „Het zal tijd vergen om alles weer uit te werken, maar het is te doen. Het is vervelend, vooral omdat ik aan een bepaalde datum gebonden ben, waarop alles gereed moet zijn. Kom, Prutser, ga nu maar; ik heb nog een heleboel te doen. ”

Prutser daalde de wenteltrap af. Hij zou moeten zorgen dat zijn vader de rest van zijn papieren verstopte... op een heel veilige plaats. „Maar ik hoop dat hij niet doet, wat hij laatst met een stelletje papieren die hij wilde verstoppen, deed, ” dacht hij. „Hij verstopte ze in de schoorsteen... en het scheelde niet veel of ze waren allemaal verbrand toen Jennie het op een avond koud kreeg en de kachel wilde aanmaken. Gelukkig vielen ze uit de schoorsteen, toen ze de haard aanmaakte. Ze kon ze nog tijdig redden! Waarom zijn knappe mensen zoals vader altijd zo dom in de gewoonste dingen! Ik wed dat hij vergeet waar hij ze verborgen heeft ... of hij verstopt ze op een plaats, waar iedereen ze gemakkelijk kan vinden! ”

Hij ging er met Jennie over spreken. „Jennie, vader vertelde me dat de dief slechts een deel van zijn kostbare papieren meegenomen heeft... en dat hij met die papieren niet veel zal kunnen beginnen, zolang hij de rest er niet bij heeft. Daarom denkt vader dat de dief zal proberen de rest ook te stelen! ”

„Laat hem dat maar eens proberen! ” zei Jennie. „Ik zou ze kunnen verbergen op een plaats, waar geen dief ze zou vinden, als je vader ze aan mij zou willen geven. Ik zou zelfs jou niet vertellen waar! ”

„Ik ben bang dat hij ze weer in de schoorsteen zal stoppen of op een andere gekke plaats verbergen, ” zei Prutser en hij keek zo bezorgd dat Jennie zich ook ongerust begon te voelen. „Ze moeten ergens verstopt worden, waar niemand ze zou zoeken. En als vader zo’n plekje zou weten, dan zou hij het prompt vergeten als hij de papieren er neergelegd had. En dan zou hij zijn papieren voorgoed kwijt zijn! Maar een dief zou ze toch nog kunnen vinden... want die zou net zo lang zoeken tot hij ze had. ”

,,Kom, we gaan naar boven, naar de torenkamer ” zei Jennie. „Ik moet de knoeiboel opruimen, die door het omvallen van de inktpot veroorzaakt is en we zullen meteen kijken of je vader zijn kostbare papieren al ergens verstopt heeft! Het zou net iets voor hem zijn om ze weer in de kamer te verstoppen, waarin de dief de afgelopen nacht is binnengedrongen! Ik zie voor me hoe het gebeurd is: de rover ging de ladder op, klom door het raam naar binnen... dat natuurlijk wagenwijd openstond... griste alle papieren bij elkaar, die hij te pakken kon krijgen! Daarna liet de boef zich langs de ladder weer naar beneden glijden! ”

„Kom, we gaan naar boven, ” zei Prutser. „Ik hoop maar dat vader er niet is! ”

„Hij komt net de tuin door, kijk maar, ” zei Jennie, die zich uit het raam gebogen had. „Kijk, daar gaat hij; hij heeft iets onder zijn arm. ”

„De krant van vanmorgen, ” zei Prutser. „Het ziet ernaar uit, dat hij van plan is zijn krant te gaan lezen. O, ik hoop maar dat wat er gebeurd is, niet in de krant staat! We zouden weer overstroomd worden door nieuwsgierigen. Weet je nog hoe verschrikkelijk het de vorige keer was, Jennie? De mensen liepen gewoonweg dwars door de bloemperken. ”

„Ja, er zijn nu eenmaal mensen, die zich altijd willen bemoeien met dingen die hun niet aangaan, ” zei Jennie. „Onder ons gezegd en gezwegen: ik heb een teil water leeggegooid, toen er een paar onder mijn raam door liepen! Zogenaamd per ongeluk natuurlijk! Ik kon immers niet weten dat ze daar naar boven stonden te kijken? ”

Prutser barstte in lachen uit. „O, Jennie, wat jammer dat ik dat niet gezien heb, ” zei hij. „Zeg, Jennie! Als er weer van die vervelende mensen komen, die hun neus in de zaken van mijn vader willen steken, dan gieten we weer teilen water over hen heen! Kom, Jennie, laten we nu vlug naar boven gaan, vader is er niet. Snel! ”

Even later liepen ze de tuin door in de richting van de toren. Jennie bleef eensklaps staan en staarde naar de grond.

„Waar kijk je naar? ” vroeg Prutser.

„Ik kijk of ik sporen zie die gemaakt zouden kunnen zijn door iemand die een ladder door de tuin sleepte, ” zei Jennie. „Ik hoorde een eigenaardig glijdend geluid... maar het klonk niet alsof iemand een ladder voortsleepte. ”

Ze bekeken allebei heel nauwkeurig de grond, maar nergens zagen ze sporen die door een ladder gemaakt zouden kunnen zijn.

„Ik snap er niets van, ” zei Jennie. „Dat glijdend geluid ... dat zit me dwars. ” Ze keek langs de muur van de toren omhoog. De muur was gemetseld van keien van allerlei vorm en grootte, zoals er in overvloed in de omgeving van Kirrin en Big Hollow te vinden waren.

„Ja, een kat zou misschien kans zien naar boven te klimmen, ” zei Jennie met een bedenkelijk gezicht. „Maar een man beslist niet. Hij zou beslist naar beneden vallen. Het zou veel te gevaarlijk zijn. Ik geloof zelfs niet dat een kat ver zou komen. ”

„En toch heb je gezegd dat je iemand tegen de muur van de toren op zag klimmen! ” zei Prutser. „Kom, Jennie... je moet de schaduw van een overdrijvende wolk gezien hebben! Kijk eens goed naar die muur; kun je je indenken dat iemand kans zou zien daar in het donker tegenop te klimmen? ”

Jennie keek naar boven. „Nee, je hebt gelijk. Wie dat zou proberen, zou een echte waaghals zijn. Ik moet het me dus wel verbeeld hebben, toen ik gisteravond naar buiten keek ... maar ik dacht werkelijk dat ik een donkere schim langs de torenmuur naar boven zag klimmen. Tja, ’s nachts kun je je gemakkelijk vergissen. Dat er een ladder gebruikt is, geloof ik nu ook niet meer! Dan zouden er immers sporen van de stijlen van de ladder in de grond te zien moeten zijn! Enfin, laten we nu maar gauw naar boven gaan, voordat je vader terugkomt! ”

Ze beklommen de wenteltrap. De deuren waren allemaal open; de professor was blijkbaar alleen maar even weggegaan om zijn krant te lezen.

„En toch moet hij die deuren niet zomaar open laten staan! ” zei Jennie. „Zelfs niet voor een paar minuten. Hè, gelukkig... we zijn er! Kijk eens wat een inktvlekken overal! En het mooie klokje, dat altijd precies gelijk liep, is verdwenen. Wat moet die dief nu met dat klokje doen, dat zou ik wel eens willen weten! ”

„Het is klein en hij kon het gemakkelijk in zijn zak steken, ” zei Prutser. „Hij was gemeen genoeg om vaders papieren te stelen en daarom is het zo gek niet dat hij de verleiding niet kon weerstaan om dat klokje mee te nemen. Wie weet wat hij nog meer meegenomen heeft! ”

Ze gingen de kamer binnen en Jennie slaakte dadelijk een kreet van verontwaardiging. „Kijk eens, zijn dat niet de papieren, waar je vader mee bezig was... daar op tafel? Met al die getallen erop? ”

Prutser bekeek ze nauwkeurig. „Ja, dat zijn zijn nieuwste berekeningen! Hij heeft ze me laatst laten zien. Ik herinner me nog heel goed die tekening. Jennie, hoe kan hij die zomaar op tafel laten liggen, terwijl de deur niet op slot is; en dat terwijl hier de afgelopen nacht ingebroken is! Hoe kan hij nu zóiets doen? Hij zei dat hij ze heel secuur zou verstoppen, want als de dief ze vond, zou hij ze kunnen gebruiken mèt de andere papieren, die hij gestolen heeft. Maar zolang de dief maar een deel van de papieren heeft, zal hij er niet veel mee kunnen beginnen. En nu heeft mijn vader zelfs vergeten ze op te bergen! ”

„Zeg, Prutser... laten wij ze voor hem verstoppen, ” zei Jennie. „En we vertellen hem niet waar ze zijn. De dieven zullen vast een tweede poging wagen. We moeten een plaats bedenken, waar ze volkomen veilig zijn. ”

„Ik weet het, ” zei Prutser. „We zouden ze op Kirrin Eiland kunnen verstoppen! Ergens in de ruïne van het oude kasteel! Niemand zal op de gedachte komen om ze daar te zoeken! ”

„Ja, dat is een uitstekend idee! ” zei Jennie. „Ik zal blij zijn als die kostbare papieren het huis uit zijn! ” Snel verzamelde ze de papieren. „Hier, bespreek het met Julian en de anderen. Ga zo snel je kunt met de papieren naar het eiland. O, ik zou me geen raad weten als er iets mee gebeurde. Als ze weg zijn, kan ik tenminste ’s nachts weer rustig slapen! ”

Prutser stak de kostbare documenten onder zijn jas en hij en Jennie daalden zo snel ze konden de wenteltrap af. Ze zagen de professor bij het huis. Hij riep hen. „Prutser! Jennie! Ik weet wat jullie me willen vragen! Jullie willen weten, waar ik m’n papieren verstopt heb. Kom hier, dan zal ik het je in je oor fluisteren. ”

Niet goed wetend wat ze zeggen moesten, gingen ze naar Prutsers vader. „Ik heb ze ingepakt, ” fluisterde hij hardop, „en ze onder de kolen verstopt, helemaal achter in het kolenhok. ”

„Kijk eens hoe uw broek eruit ziet, mijnheer, ” zei Jennie verontwaardigd. „Ik geloof dat u tot aan uw nek in de kolen gezeten hebt. U ziet er vreselijk uit! Kom, dan zal ik u afborstelen. Nee, niet binnen, want dan komt alles onder het kolenstof! ”

„Wat zeg je ervan, Jennie? Is dat een goede plaats of niet? ” vroeg de professor trots. „Ja, jullie dachten natuurlijk, dat ik alweer vergeten was waar ik ze verstopt had, hè? ”

Tevreden lachend liep hij weg. Jennie lachte. „Arme professor! Hij heeft een stapeltje kranten onder de kolen verstopt; niet één van zijn papieren is erbij! En wat moeten we nu zeggen, als hij om zijn kranten vraagt? Prutser, ga als de wind op de fiets naar het dorp en haal nieuwe kranten. Goeie help, het is me toch wat om een geleerde in huis te hebben! Wat staat ons nog meer te wachten? ”

Hoofdstuk 13

ALLERLEI PLANNEN!

Nadat Prutser een nieuwe voorraad kranten gehaald had, besloot hij naar het veld te gaan en de anderen alles wat er die morgen gebeurd was, te vertellen. Hij was er nog steeds boos over, dat Julian hem de vorige avond op z’n nummer gezet had, maar hij popelde van verlangen om de anderen het grote nieuws van de inbraak te vertellen. En natuurlijk ook dat hij, Prutser, op de slimme gedachte gekomen was de rest van de papieren op Kirrin Eiland te verstoppen.

Dus ging hij op weg met Deugniet op zijn schouder, die zich stevig vastklemde aan zijn haren. De anderen waren allemaal bij de tenten. Ze waren net terug van een inkoop-expeditie en Prutsers ogen begonnen te glinsteren, toen hij zag wat ze allemaal gekocht hadden: vlees in blik, blikjes vruchten, verse broodjes, tomaten, appels, bananen... het leek wel alsof ze de winkels van Big Hollow leeggekocht hadden.

Het deed Julian genoegen te zien, dat Prutser zo opgewekt en vrolijk was. Stel je voor dat de jongen met de bokkepruik op was blijven lopen; dat zou het voor hen allemaal bedorven hebben!

„Hallo! ” zei Prutser. „Ik heb groot nieuws! ” Hij vertelde in geuren en kleuren wat er de afgelopen nacht gebeurd was en hoe zijn vader doodleuk al zijn ochtendbladen onder de kolen verstopt had in de veronderstelling dat hij een goede schuilplaats voor zijn kostbare papieren bedacht had.

„Maar waarom heb je hem niet verteld, dat hij zijn kostbare papieren had laten liggen en een stelletje waardeloze kranten verstopt? ” vroeg George.

„Als we hem dat verteld hadden, dan zou hij zijn kostbare papieren ergens anders verstops hebben en naderhand zou hij natuurlijk niet meer geweten hebben waar hij ze gelaten had ... en dan zouden ze misschien nooit meer teruggevonden worden! ” zei Prutser.

„Maar wat ben jij nu van plan ermee te doen? ” vroeg Dick.

„Ik heb een reuze-idee, ” zei Prutser en trok een zo bescheiden gezicht als hij maar kon. „Ik... ik dacht, wij moesten ze maar voor hem verstoppen... op een plekje waar niemand ze zou kunnen vinden. ”

„En waar zou die prachtige schuilplaats dan wel moeten zijn? ” vroeg Dick.

„Op Kirrin Eiland! ” zei Prutser triomfantelijk. „Wie zou op de gedachte komen daar te zoeken? En dat we die plek zouden vergeten, lijkt me niet mogelijk. De papieren zouden daar volkomen veilig zijn. Vader kan rustig doorwerken aan zijn uitvinding, zonder dat hij zich over iets bezorgd hoeft te maken. ”

„Heb je hem dat allemaal verteld? ” vroeg Julian.

„Eerlijk gezegd: nee, ” zei Prutser. „Jennie vond dat we het maar beter voor ons konden houden. Ze gelooft dat de dieven zullen proberen de rest van de papieren te pakken te krijgen. ”

„Ha! Ik stel voor, dat wij zelf een stapeltje geheimzinnige papieren maken, ” zei Dick. „Compleet met fraaie tekeningen en allemaal geheimzinnige tekentjes en berekeningen. Ik geloof dat ik dat best voor elkaar zou kunnen krijgen. Die zouden we dan boven in de toren moeten leggen als lokaas voor de dieven... Zij zouden natuurlijk denken dat dat de papieren waren, die ze zochten. ”

Ze lachten allemaal. „Idioot! ” zei Julian. „Hoewel... het is misschien zo gek nog niet om iets neer te leggen voor de dieven, wat de moeite van het bekijken nauwelijks waard is ... en de echte papieren te verstoppen op een plek waar de dieven ze nooit zouden zoeken: Kirrin Eiland! ”

„Wanneer gaan we? ” vroeg George. „Het is eeuwen geleden dat ik op mijn eiland geweest ben! Je kunt het geloven of niet, de laatste keer dat ik erheen geroeid ben, waren er toeristen geweest die overal een verschrikkelijke bende achtergelaten hadden! Papieren zakken, gebroken glas, sinaasappelschillen... bah! ”

„Waarom doen de mensen dat toch? ” zei Annie. „Ze zouden het zelf ook niet prettig vinden om in de rommel van andere mensen te moeten zitten; waarom ruimen ze hun eigen rommel dan niet op? ”

„O, misschien zijn ze thuis precies zo, ” zei Dick. „Misschien is het bij hen thuis ook een verschrikkelijke bende. En er is maar zo weinig tijd voor nodig om de rommel van een picknick op te ruimen en de boel netjes achter te laten voor volgende bezoekers. ”

„Wat heb je met de rommel gedaan, die ze op Kirrin Eiland hadden laten liggen? ” vroeg Julian.

„Begraven, diep in het zand, op een afgelegen plekje van het strand, ” zei George. „Ik heb wel gezorgd, dat de golven de boel niet weer tevoorschijn kunnen spoelen. En telkens als ik mijn schop in de grond stak, zei ik: ‘Vervelende toeristen zonder manieren... ga alsjeblieft een volgende keer ergens anders heen, misschien vind je daar vuile rommel van een ander; misschien worden jullie dan eindelijk eens verstandig'. ”

George keek zo woedend en sprak zo heftig, dat ze allemaal moesten lachen. Timmy zat erbij met zijn tong uit de bek en het was net alsof hij meelachte. Deugniet maakte een grappig geluidje, dat gegiechel zou hebben kunnen voorstellen.

„Die George! Ze zegt altijd precies wat ze denkt! ” lachte Julian.

Ze praatten nog een poosje over hun plannen. „Ik vind dat Julian en Dick die valse papieren moeten maken, ” zei George. „Ze kunnen dat beter doen dan wij. Prutser moet ze dan maar ergens in de torenkamer van zijn vader leggen; natuurlijk moet hij zorgen dat de dief ze zal kunnen vinden als hij weer inbreekt. En ik geloof vast dat hij dat doen zal! Het is hem blijkbaar vannacht gemakkelijk genoeg gevallen! ” „George zou de echte papieren van Prutsers vader, met de kostbare becijferingen, naar Kirrin Eiland kunnen brengen, ” zei Annie.

„Ja, maar ze moet wachten tot het donker is, ” zei Dick. „Stel je voor dat er iemand op de uitkijk staat en dat ze George naar haar eiland zien roeien; dan zouden ze misschien vermoeden dat ze iets belangrijks te verbergen heeft. Het is ook niet onmogelijk, dat haar vader bespioneerd wordt. Tussen haakjes, waar heb je die kostbare papieren gelaten? Je hebt ze toch niet thuis laten liggen, Prutser? ”

„Nee, dat durfde ik niet, ” zei Prutser. „Ik had een gevoel alsof er iemand naar me keek, alsof ik voortdurend in de gaten gehouden werd; ik was bang dat ze hoopten dat ik zou uitgaan en die papieren laten liggen. Hier, ik heb ze onder mijn trui gestopt! ” Hij klopte op zijn borst.

„O, daarom zie je eruit alsof je vanmorgen teveel gegeten hebt, ” zei George. „Nu... wat gaan we doen? ”

„In de eerste plaats moeten we valse tekeningen en papieren met berekeningen maken, ” zei Julian. „We moeten rekening houden met de mogelijkheid dat die dieven eerder terugkomen dan we denken. Prutser, het lijkt me het beste dat we dit bij jou thuis doen. Bij George zou haar vader ons misschien in de gaten krijgen en hij zou zich beslist afvragen, wat we uitvoerden. Trouwens, vanwege de roodvonkgeschiedenis zouden we misschien niet eens binnengelaten worden! ”

„Ja, maar mijn vader dan? ” zei Prutser. „Stel je voor dat hij ons aan het werk ziet. Trouwens, hij heeft liever niet dat we binnen zijn, want hij heeft het verschrikkelijk druk met zijn uitvinding. O, het wordt iets geweldigs en... ”

„Prutser! Praat je mond nu niet weer voorbij! ” waarschuwde Julian. „Ik vind dat we het beste naar jouw huis kunnen gaan. ”

„En als ik nu eens naar binnen ga en vaders grote tekenbord haal, papier, potloden en alles wat we verder nodig hebben, ” zei Prutser. „We zouden de diagrammen en zo hier in de tent kunnen maken. Ik weet nooit van tevoren wanneer vader komt binnenvallen in mijn kamer. Hij zou natuurlijk willen weten wat we daar aan het doen waren, als hij ons zo bezig zag! We zouden hier de papieren, die ik onder mijn trui heb, goed kunnen bekijken en de valse zoveel mogelijk in dezelfde stijl maken; niet met dezelfde getallen, natuurlijk. We zouden er een paar ingewikkelde tekeningen bij kunnen maken. ”

„Goed, ” zei Julian, die begreep dat Prutser bang was dat zijn vader hen zou zien als ze bezig waren de valse papieren te maken. „Ga het tekenbord en de rest dan maar halen. Ga jij met hem mee, George? ”

„Goed, ” zei George en Prutser en zij liepen door de tuin naar het huis. Prutser ging op verkenning uit om te zien of zijn vader in de buurt was, maar hij kon hem nergens vinden. Hij vond een grote tekenplank, een paar vellen papier van de soort die zijn vader gebruikte om er berekeningen op te maken en een boek met tekeningen, die gemakkelijk na te maken waren. Hij nam tekenpennen mee, Oostindische inkt en vloeipapier en zelfs de punaises waarmee het papier op het tekenbord vastgeprikt moest worden. George hielp hem dragen en ze lette op of ze Prutsers vader niet zag aankomen.

„Alles is in orde. Hij ligt ergens te slapen — hoor je dat geluid niet? ” zei Prutser. Ja, nu hoorde George het ook... een zacht gesnurk, dat uit een van de kamers klonk.

Ze liepen de tuin weer door en klommen over het hek; daarbij hielpen ze elkaar de spullen over het hek te dragen. „Mooi! ” zei Julian. „We zullen een paar prachtige vellen met berekeningen en tekeningen maken, die absoluut niets te betekenen hebben! ”

„Kom in de tent, ” zei George. „Als iemand van het circuskamp toevallig voorbij kwam, zou hij zich misschien afvragen wat we aan het doen waren. ”

Ze gingen allemaal in de grote tent van de jongens, Deugniet en Timmy ook. Het aapje vond het heerlijk, dat hij bij de grote hond mocht zijn. Julian ging aan het werk, hoewel hij liever een beetje meer ruimte gehad zou hebben. De anderen zaten vol bewondering te kijken, terwijl Julian lange rijen mooie maar volmaakt zinloze getallen opschreef. Eensklaps gromde Timmy diep in zijn keel en zijn nekharen gingen overeind staan.

Julian draaide onmiddelijk het tekenbord om en ging erop zitten. Het tentdoek werd opzij geschoven en het grijnzende gezicht van Charlie de aap keek naar binnen.

„O, ben jij het, Charlie! ” zei Julian. „Zo, zo, hoe gaat het met je vandaag? ”

De aap grijnsde nog breder en stak zijn hand uit. Julian drukte die plechtig en de aap ging de hele kring rond en gaf iedereen een hand.

„Ga zitten, Charlie, ” zei Dick. „Je bent zeker zelf uit je kooi gekomen, zoals gewoonlijk en nu kom je eens kijken wat we vandaag te eten hebben. Het zal je een genoegen doen te horen, dat we genoeg hebben voor jou zowel als voor ons. ”

Charlie ging tussen Prutser en Timmy inzitten en keek vol belangstelling naar Julian, die verder ging met zijn werk. „Ik wed, dat die aap zou kunnen tekenen, als je hem papier en potlood gaf, ” zei Annie.

Om hem rustig te houden gaven ze hem een potlood en een blocnote en hij begon er onmiddellijk met een ernstig gezicht op te krabbelen.

„Lieve help! Kijk eens, hij maakt allemaal grappige cijfertjes, ” zei Annie. „Ik geloof dat hij jou nadoet, Julian! ”

„Als hij niet oppast, laat ik hem het werk verder afmaken! ” zei Julian lachend. „George, laten we jouw plannen voor vanavond eens bespreken. Ik vind dat je Timmy moet meenemen, als je naar Kirrin Eiland gaat om de papieren te verstoppen! ”

„O, dat zal ik zeker doen, ” zei George. „Niet, dat er een sterveling op het eiland zal zijn, maar ik vind het gezellig Timmy bij me te hebben. Ik zal met de papieren regelrecht naar het eiland gaan, een geschikte plaats zoeken en ze verstoppen. ”

„Waar? ” vroeg Julian.

„O, dat zal ik wel zien, ” zei George. „Op een heel slimme plaats natuurlijk! Ik ken mijn kleine eiland door en door. En daar zullen die papieren blijven, tot alle gevaar geweken is! We zullen professor Hayling in de waan laten, dat hij ze zelf verstopt heeft en niet meer weet waar! O, wat zal het leuk zijn om in het donker naar mijn eiland te roeien, Timmy. ”

„De dieven moeten het dan maar doen met mijn becijferingen en tekeningen, ” zei Julian. „Zien ze er niet net echt uit? ”

Dat zagen ze inderdaad! Allemaal keken ze vol bewondering naar de keurig geschreven getallen en met zorg getekende figuren.

Timmy ging eensklaps rechtop zitten en begon weer te grommen. Charlie de aap klopte hem op de rug, alsof hij zeggen wilde: „Wat valt er nu te grommen, ouwe jongen? ” maar Timmy schonk er geen aandacht aan en bleef grommen. Eensklaps schoot hij naar buiten. „Maak dat je wegkomt! ” schreeuwde iemand buiten. „Af! Af, zeg ik je! ”

George sloeg het tentzeil terug. Daar stond mijnheer Wooh; hij keek verschrikkelijk angstig en Timmy draaide grommend om hem heen. Charlie de aap hobbelde op handen en voeten naar hem toe en omdat Timmy gromde tegen zijn vriend, toonde hij de grote hond eensklaps dreigend zijn tanden. George wist zich geen raad. „O, laten ze niet gaan vechten! ” riep ze uit want ze was bang dat Timmy het onderspit zou delven. Charlie danste op een dreigende manier op en neer.

„Charlie! ” zei mijnheer Wooh met zijn diepe stem. „Charlie! ”

Charlie hield direct op met springen en dreigende geluiden maken. Hij slingerde zich op mijnheer Woohs rug en sloeg zijn armen om zijn hals.

Mijnheer Wooh maakte een hoffelijke buiging. „Ik hoop dat ik jullie niet gestoord heb, mijn vrienden, ” zei hij met zijn vreemde accent. „Ik ga nu een wandeling maken met mijn vriend Charlie. Komen jullie nog eens naar onze voorstelling kijken? Ja? ”

„Misschien, ” zei Dick, die gezien had dat de tovenaar snel een nieuwsgierige blik op Julians getallen en figuren geworpen had. Julian legde er gauw een vel papier overheen, alsof hij niet wilde dat mijnheer Wooh ze zou zien. Hij had in de ogen van dé man een blik gezien, die hem verbaasde. Zou mijnheer Wooh misschien iets te maken hebben met de diefstal van professor Haylings papieren? Het was bekend, dat hij van alles kon doen met getallen; misschien kon hij de berekeningen en tekeningen van de professor heel goed begrijpen. Enfin, van Julians werk zou hij niet veel wijzer worden; dat was totaal zinloos en het moest alleen maar dienen om iemand, die belangstelling had voor de echte papieren, op een dwaalspoor te brengen.

„Heb ik jullie gestoord? Neem mij niet kwalijk! ” zei mijnheer Wooh en met een beleefde buiging nam hij afscheid van het groepje in de tent. Charlie de aap volgde hem, hopend dat Deugniet ook zou meegaan, want hij wilde graag met het aapje spelen. Maar Deugniet voelde er niets voor. Hij was niet erg op mijnheer Wooh gesteld.

„Tja, ik had niet gedacht dat iemand van het circus ongemerkt naar onze tent zou kunnen sluipen en wat we bespraken zou kunnen horen, ” zei Julian. Hij fronste bezorgd zijn voorhoofd. „De blik in zijn ogen beviel me niet. Hij zal toch niet gehoord hebben, wat we aan het bespreken waren, Dick? ”

„Doet het ertoe? ” vroeg Dick.

„Misschien, ” zei Julian. „Zou hij gehoord hebben dat George van plan is met de andere papieren naar Kirrin Eiland te gaan; ik bedoel de papieren, die de dief de afgelopen nacht in de toren heeft laten liggen? Ik zou George niet laten gaan, als er een kans bestond dat hij het gehoord heeft. Om je de waarheid te zeggen: ik geloof dat ze beter niet kan gaan. Ze zou gevaar kunnen lopen. ”

„Doe niet zo dwaas, Julian! ” zei George. „Ik ga wèl! En Timmy gaat met me mee! ”

„Je hebt gehoord wat ik zei, George. Je mag niet gaan! ” zei Julian. „Ik zal zelf de papieren op het eiland gaan verstoppen. Ik zal gaan als het donker is, zo laat mogelijk. Ik zal met de fiets naar Kirrin gaan, de boot losmaken die je daar hebt liggen en naar het eiland roeien. ”

„Goed, Julian, ” zei George verrassend gedwee. „Zullen we dan nu maar gaan eten? We behoeven alleen maar de sla met tomaten klaar te maken en een paar blikjes te openen. Ik heb een paar flessen limonade in de schaduw gezet. ”

„Goed, ” zei Julian, die blij was dat George zo gemakkelijk toegegeven had. Hij zou met de boot van George naar het eiland gaan en een veilig plaatsje voor de kostbare papieren zoeken. Als er gevaar verbonden was aan die expeditie, dan was hij daar beter tegen opgewassen dan George. Tenslotte was en bleef ze een meisje!

Ja, Julian, dat was ze... maar zoals je zelf al vaak gezegd hebt: ze is even flink als een jongen! Je zult nog wel eens zien wat er vanavond gaat gebeuren!

Hoofdstuk 14

LADDERS EN EEN HELEBOEL PLEZIER!

De kinderen keken mijnheer Wooh en de aap na. Ze zagen Charlie twee lege emmers pakken, in elke hand een, en ermee vandoor gaan.

„Waar gaat hij naartoe? ” zei Annie. Ze had de aap nog nooit zo hard zien lopen.

„Ik denk, dat hij met die emmers water uit de beek gaat halen en dat naar de man brengen, die de paarden moet wassen, ” zei George. Ze had gelijk. Charlie kwam weldra terug. Nu liep hij niet hard meer, want hij droeg twee zware emmers water.

„Ik moet zeggen: die aap weet zich wel nuttig te maken! ” zei Dick. „Kijk, daar is Madelon; gisteravond hebben we haar met haar prachtige paarden in de piste gezien. Nu draagt ze een oude broek en ze ziet er heel anders uit. Alsjeblieft, Charlie zet de emmers water bij haar neer. Let maar op, als ze nog meer water nodig heeft, gaat hij het voor haar halen. ” „Ik mag Charlie wel, ” zei Annie. „Eerst niet zo erg. maar nu wel. Ik wou dat hij niet van mijnheer Wooh was. ” Julian stond op en keek naar het grote vel papier, dat hij met zoveel zorg volgekrabbeld had met ingewikkeld uitziende berekeningen en vreemde figuren en tekeningen. „Ik heb zo’n gevoel dat we hier niets meer aan hebben, ” zei hij. „Ik geloof dat mijnheer Wooh, dadelijk toen hij dit zag, vermoedde dat het namaak was. En toch heeft hij zich een beetje verraden, want ik zag hem naar dit papier kijken op een manier, alsof hij kort geleden iets soortgelijks gezien had. ” „Dat had hij inderdaad, de struikrover, als hij iemand naar de toren gestuurd had om de papieren van mijn vader uit de torenkamer te halen! ” zei Prutser. „Jongens, laten we eens door het circus lopen, misschien zien we ergens een lange ladder staan... een die lang genoeg is om de torenkamer mee te kunnen bereiken! ”

„Geen gek idee! ” zei Dick. „Kom, we gaan meteen. Kiep het tekenbord en het papier maar over de heg, Julian. Ik geloof niet dat het nog de moeite waard is om die zaak verder af te maken! ”

Met Prutser en Deugniet slenterden de Vijf het veld over in de richting van het circuskamp. Dick zag een ladder in het gras liggen en stootte Julian aan.

„Julian! Zie je dat? Zou je daarmee de torenkamer kunnen bereiken? ” Julian liep erheen. Het was wel een erg lange ladder... maar was hij lang genoeg? Nee, Julian geloofde van niet. Maar het kon geen kwaad uit te zoeken wie de eigenaar ervan was. De Man zonder Geraamte kwam naar hen toe en hij liep nu heel gewoon. Hij lachte vriendelijk naar de kinderen... en eensklaps kwamen zijn dubbele gewrichten in werking: zijn knieën bogen opzij, zijn hoofd draaide om zodat hij over zijn eigen rug keek en hij boog zijn armen de verkeerde kant uit. Het was een heel dwaas gezicht!

„Niet doen! O, ik vind het zo griezelig! ” zei Annie. „U ziet er zo vreemd en eng uit! Waarom noemen ze u de Man zonder Geraamte? U bent niet zonder geraamte, u doet alleen maar alsof, met al die vreemde dubbele gewrichten van u! ”

Nu leek het wel alsof de man helemaal geen beenderen meer in zijn lichaam had; als een hoop vodden lag hij op het gras. De kinderen moesten lachen, of ze wilden of niet. Ja, nu moesten ze wel erkennen, dat hij echt een Man zonder Geraamte was!

„Mijnheer, kunt u ook een ladder beklimmen, met uw dubbele gewrichten? ” vroeg Julian eensklaps.

„Ja, natuurlijk, ” zei de Man zonder Geraamte. „Achterstevoren, gewoon, opzij... op alle mogelijke manieren. ”

„Is die ladder dan van u? ” vroeg Dick en hij knikte naar de ladder, die in het gras lag.

„O, ik gebruik hem wel eens, maar dat doet iedereen, ” zei de Man zonder Geraamte en hij draaide weer zijn hoofd de verkeerde kant uit; precies alsof het achterstevoren op zijn romp stond. Het was een vreemde gewaarwording om te praten tegen iemand, wiens hoofd achterstevoren stond; het ene ogenblik praatte je tegen zijn gezicht, het volgende moment tegen zijn achterhoofd!

„O, doet u dat alstublieft niet meer, ” zei Annie. „Ik word er duizelig van. ”

„Wordt die ladder gebruikt om de vlag boven op de circustent te zetten? ” vroeg Dick. „Hij lijkt me daarvoor niet lang genoeg. ”

„Dat is hij ook niet, ” zei de Man zonder Geraamte en tot grote opluchting van Annie draaide hij zijn hoofd weer in de normale stand. „Daar ginds ligt een langere; hij is zo zwaar dat er drie mannen nodig zijn om hem te dragen. Maar de middelste paal van het circus is ook heel lang, zoals je ziet. Nee, één man zou die ladder onmogelijk kunnen dragen. ”

De kinderen keken elkaar eens aan. Daarmee was die ladder dus ook van de baan. Als er drie mannen nodig waren om hem te versjouwen, zou Jennie de afgelopen nacht beslist veel meer herrie gehoord hebben!

„Zijn er nog meer ladders in het circuskamp? ”

„Nee; alleen maar die twee. Waarom? Wilde je er een kopen? ” zei de Man zonder Geraamte. „Ik moet weg. De baas roept me. ” Hij maakte een paar heel gekke passen toen hij wegliep.

„Wat denken jullie van de acrobaten? ” zei Julian. „Die moeten gewend zijn om overal tegen op te klauteren. Zou een van hen misschien langs de toren naar boven geklommen zijn? ”

„Nee, dat geloof ik niet, ” zei Prutser. „Ik heb die toren vanmorgen eens goed bekeken; weliswaar groeit er een klimplant tegenaan, maar alleen maar tegen het onderste gedeelte; het bovenste deel bestaat uit een kale muur. Zelfs een acrobaat zou zonder hulp daar niet tegen op kunnen klimmen. ”

„Misschien hebben de clowns er iets op gevonden, ” zei George. „Nee, volgens mij kunnen ze lang zo goed niet klimmen als de acrobaten. Nee, ik geloof toch eigenlijk niet dat de dief iemand van het circus geweest is. Zeg, wat ligt daar op de grond... Daar bij die tent? ”

Ze ging erheen om te kijken. Het leek een berg donkergrijs bont. George schopte ertegen met de punt van haar schoen. „O, ik weet wat het is: de ezelshuid! ”

„Ja, warempel! ” zei Prutser. Hij nam de huid op; dat wil zeggen: hij probeerde dit te doen. Maar hij kon hem alleen niet baas.

Binnen drie tellen waren Dick en George in de ezelshuid gekropen. Dick had het kop-gedeelte genomen en hij kwam tot de ontdekking dat hij uitstekend kon zien waar hij liep, want er zaten kijkgaten in de hals van de ezel. De kop zelf was met papier volgestopt. George had de achterpoten. Ze gooide haar benen omhoog. De anderen schaterden van het lachen.

„Zeg eens! ” schreeuwde iemand luid. „Blijf van die ezelshuid af! ”

Het was Jeremie. Woedend kwam hij naar hen toe hollen. Hij had een stok in de hand en begon daarmee op het achterlijf van de ezel te slaan. De arme George gaf een schreeuw van schrik en pijn.

„Zeg! Houd op, je doet me pijn! ”

Prutser keerde zich woedend tegen Jeremie. „Hoe durf je? ” schreeuwde hij woedend. „Dick en George zitten in de ezelshuid. Gooi die stok weg! ”

Maar Jeremie gaf nog een klap op het achterdeel van de ezel en weer slaakte George een kreet. Prutser schreeuwde, wierp zich op Jeremie en probeerde hem de stok uit de handen te trekken. De jongen verzette zich en hield de stok vast, maar Prutser gaf hem een stomp tegen zijn borst en daar ging Jeremie!

„Alsjeblieft! Ik heb toch wel gezegd dat ik je tegen de grond zou slaan! Nu is het me gelukt! ” gilde Prutser. „Vooruit, sta op! Ik zal je leren een meisje te slaan! ”

„Houd op, Prutser, ” zei Julian. „Hij kon immers niet weten dat George erin zat? Kom eruit, voor grootvader jullie snapt! Ik geloof dat hij er al aankomt! ”

Jeremie was overeind gesprongen; met gebalde vuisten danste hij om Prutser heen. Maar voor de jongens elkaar in de haren hadden kunnen vliegen, klonk de krachtige stem van grootvader.

„Zo is het genoeg! Ophouden! ”

Jeremie liet zijn vuist uitschieten naar Prutser, die de slag ontweek en op zijn beurt een mep gaf in Jeremies richting, De jongen maakte een sprong achteruit... en belandde precies in de armen van grootvader, die hem vasthield.

George en Dick waren intussen uit de ezelshuid gekropen; ze stonden een beetje beschaamd te kijken. Grootvader lachte, maar hij hield de woedende Jeremie nog steeds stevig vast. „Er wordt niet meer gevochten, ” zei grootvader tegen Prutser en Jeremie. „Als jullie nog zin hebben om te vechten, neem het dan maar eens tegen mij op, niet tegen elkaar. ” Maar geen van beiden voelden ze ervoor om het tegen grootvader op te nemen. Hij mocht dan al oud zijn, hij kon nog steeds rake klappen uitdelen, dat wist Jeremie maar al te goed. Ze stonden elkaar een beetje schaapachtig aan te kijken.

„Vooruit, geef elkaar een hand en wees vrienden, ” zei grootvader. „Vooruit, schiet op, anders ga ik toch nog vechten! ”

Prutser stak zijn hand uit en Jeremie deed hetzelfde; ze keken elkaar lachend aan. „Goed zo! ” zei grootvader. „Niemand heeft er iets van overgehouden. Jullie zijn quitte en dus wordt er nu niet meer gekibbeld. ”

„Goed, grootvader, ” zei Jeremie en hij gaf de oude man een vriendschappelijke opstopper. De oude man wendde zich tot Dick en George. „Als jullie de ezelshuid willen lenen, dan is daar niets op tegen, ” zei hij., Maar het is wel zo beleefd om eerst toestemming te vragen! ”

„Ja, mijnheer. Het spijt me, mijnheer, ” zei Dick en hij lachte. Wat zouden professor Hayling en Jennie wel zeggen, dacht hij, als George en hij in de ezelshuid het huis binnen kwamen galopperen. Maar bij nader inzien leek het hem niet onmogelijk, dat Jennie zich een hoedje zou schrikken en onmiddellijk ontslag nemen en dat wilde hij natuurlijk niet riskeren. Ze zou er helemaal niet op gesteld zijn om door een ogenschijnlijk dol geworden ezel achterna gezeten te worden ... de professor trouwens evenmin.

Grootvader ging weg en Julian wendde zich tot Jeremie, die niet goed wist of hij moest blijven of weggaan. „We hebben gezien hoe Charlie water aandroeg voor de paarden, ” zei hij. „Verdraaid, zeg, wat is hij sterk! ”

Jeremie lachte; hij was blij dat ze weer vrienden waren en dat hij bij de Vijf en Prutser kon blijven. Ze dwaalden over het circusterrein, bekeken de prachtige paarden en stonden een poosje naar Dick de Scherpschutter te kijken, die aan het oefenen was. Een groepje acrobaten gaf een demonstratie van prachtige, gewaagde sprongen.

Deugniet, het aapje, voegde zich bij hen. Hij voelde zich volkomen thuis bij iedereen in het circus, of het nu mannen of vrouwen of dieren waren. Hij sprong op de ruggen van de paarden en ze lieten hem rustig begaan! Hij deed alsof hij Charlie hielp met waterdragen en hij ging er met de pet van Dick de Scherpschutter vandoor. Hij kroop bij de chimpansee in de kooi en zocht een warm plekje in het stro; hij gedroeg zich alsof de kooi van hem was. Ja, hij waagde zich zelfs in de tent van grootvader en kwam er met een flesje limonade weer uit! Hij kon de sluiting er niet af krijgen en ging ermee naar Charlie, die op enige afstand naar hem had zitten kijken. Charlie trok met zijn sterke handen de dop van de fles en zette tot grote verontwaardiging van Deugniet de fles aan zijn mond en dronk hem leeg!

Deugniet was er heel boos om. Hij holde naar de kooi van Charlie, die openstond en gooide al het stro eruit. Charlie zat er vrolijk lachend naar te kijken. Het scheen hem niets te kunnen schelen.

„Kom, Deugniet, ” zei Prutser. „Je bent de circusmensen tot last! ”

„Laat hem toch, ” zei een van de acrobaten, die er ook naar stond te kijken. „Charlie houdt er wel van dat iemand zich kwaad maakt... als het maar niet op hem is! Kijk hem daar zitten lachen! ”

Ze bleven nog even kijken, maar toen ze zeker wisten dat de grote chimpansee niet kwaad werd op Deugniet, gingen ze naar Monty en Winks, de clowns, kijken. Die hadden ruzie en het draaide er op uit dat Monty een emmer water over Winks gooide en Winks op zijn beurt een bak rommel leeg-kiepte boven het hoofd van Monty. Wat een stel!

Toen ze weer keken of Deugniet nog steeds bij Charlie was, zagen ze dat de kleine aap uit de kooi gesprongen was. Zo snel hij kon holde hij dwars over het veld. Hij klauterde over de afrastering en verdween.

Prutser keek op zijn horloge. „Hij denkt zeker dat het tijd . We eten warm vanmiddag! ” Daar gingen ze! Warm eten! Ze buitelden over de afrastering en holden door de tuin. Ze mochten het eten niet koud laten worden!

Hoofdstuk 15

EEN PRETTIGE DAG EN EEN VERRASSING VOOR JULIAN

Prutser en de Vijf kwamen twee minuten te laat aan tafel. Jennie bracht het eten juist naar binnen en ze keek een beetje stuurs want ze had de kinderen nergens kunnen vinden. „Zo, zijn jullie daar eindelijk! ” zei ze. „Ik heb in de tuin gekeken, maar ik zag jullie nergens. Het is maar goed, dat jullie er zijn... als je vijf minuten later gekomen was, had ik het eten weer naar de keuken gebracht! ”

„Lieve Jennie, je weet heel goed dat je dat niet gedaan zou hebben, ” zei Prutser en gaf haar een kneepje in de arm zodat ze een schreeuw gaf. „O, wat ruikt dat heerlijk! Mmm! ”

„Ja, jij met je mm! ” zei Jennie en duwde Prutser opzij. „En hoe vaak heb ik je niet gezegd, dat je me best eens een kus mag geven maar dat knijpen van je! Nee, Prutser, laat me alsjeblieft met rust! Ik voel me net een uitgeknepen citroen! ”

Ze lachten allemaal. Jennie kon af en toe van die leuke dingen zeggen. Het speet Annie dat ze vergeten had Jennie aan te bieden haar met het eten te helpen. Maar ja, als ze allemaal bij elkaar waren, vlóóg de tijd!

Aan tafel werd druk gebabbeld... en Deugniet bleef niet achter! Hij pikte van ieders bord wat en af en toe gaf hij ook een beetje aan Timmy, die zoals gewoonlijk onder de tafel lag. Timmy stelde die lekkere hapjes erg op prijs!

„Ik heb in het hele circuskamp niet één ladder gezien, die lang genoeg was om ermee bij de bovenste verdieping van de toren te kunnen komen, ” zei George.

„Nee, als ze zo’n ladder hebben, dan hebben ze die heel goed verstopt! ” zei Dick. „Wie wil me de mosterd even aangeven? ”

„Staat voor je neus, domoor, ” zei Julian. „Ik begin me af te vragen of mijnheer Wooh iets met de diefstal van die papieren te maken had. Hij lijkt me niet iemand, die lange ladders beklimt. Hij is zo... hoe moet ik het zeggen... ”

„Beleefd en keurig, ” zei Annie. „Ik zou trouwens niet weten, wie in het circus iets aan die papieren zou hebben of wie zo gemeen zou kunnen zijn om ze te stelen. Ze zijn allemaal even aardig. ”

„Toch gaat mijn verdenking in de eerste plaats uit naar mijnheer Wooh, ” zei Julian. „Hij heeft belangstelling voor ingewikkelde berekeningen en knappe uitvindingen. Hoewel ik moet toegeven: het is best mogelijk dat ik me vergis. Hij kan onmogelijk doorgedrongen zijn in de torenkamer, aangezien geen enkele ladder lang genoeg is; en ik vraag me af of hij een ladder door de tuin zou durven slepen en tegen de toren zetten. Hij zou een grote kans maken gesnapt te worden. ”

„Precies. We kunnen hem wel buiten beschouwing laten, ” zei Prutser. „Maar als niemand langs de trap naar boven gegaan is, omdat alle deuren op slot waren en als niemand een ladder gebruikt heeft, hoe kunnen die papieren dan verdwenen zijn? ”

„Misschien zijn ze uit het raam gewaaid? ” veronderstelde Annie. „Zou dat kunnen? ”

„Nee en wel om twee redenen, ” zei Julian. „In de eerste plaats omdat het raam niet zover openstond dat de papieren naar buiten konden waaien en in de tweede plaats omdat we dan toch minstens een deel van de papieren in de tuin teruggevonden moesten hebben. We hebben er geen snipper van teruggevonden. ”

„Maar als niemand door drie gesloten deuren kon komen en als niemand door het raam kon klimmen, hoe zijn die papieren dan gestolen? ” vroeg George. „Het zou een wonder geweest zijn als ze beentjes gekregen hadden en weggelopen waren; in zulke wonderen geloof ik niet. ”

Er volgde een lange stilte. Het was onbegrijpelijk! ”Zou Prutsers vader misschien in zijn slaap naar boven gegaan zijn en ze zelf meegenomen hebben? ” vroeg Annie.

„Ik vraag me af of een slaapwandelaar deuren kan openmaken en de goede sleutels vinden; of hij zijn eigen papieren kan stelen, waarbij hij er enkele op de grond laat liggen en dan zonder ongelukken langs een wenteltrap naar beneden kan lopen. Vergeet niet dat hij dat allemaal in zijn slaap gedaan zou moeten hebben. Hij zou de deuren weer netjes achter zich op slot hebben moeten doen, teruggaan naar zijn slaapkamer, in zijn bed kruipen en de volgende morgen wakker worden zonder zich van de hele gescheidenis ook maar iets te herinneren! ” zei Julian.

„Nee, dat is onmogelijk, ” zei Dick., Heb je ooit gemerkt dat je vader slaapwandelde, Prutser? ”

Prutser dacht na. „Nee, voor zover ik weet niet, ” zei hij. „Hij slaapt gewoonlijk heel licht. Nee, ik geloof niet dat vader dat allemaal in zijn slaap gedaan kan hebben. Het moet iemand anders geweest zijn. ”

„Dan moet het wel een wondermens geweest zijn, ” zei George. „Een gewoon mens heeft dit beslist niet kunnen doen. En de dader wilde die papieren wel bijzonder graag hebben, anders zou hij niet zoveel risico genomen hebben om ze te pakken te krijgen. ”

„Ja, maar als hij ze zo erg graag wilde hebben, zal hij zeker niet rusten voor hij de rest, die hij onder de tafel liet liggen, ook in handen heeft, ” zei Julian. „Het is maar goed, dat wij die nu hebben! Tien tegen een dat hij zal proberen op dezelfde manier de toren binnen te dringen als de eerste keer ... het is wel jammer dat we niet weten hoe hij het gedaan heeft. ”

„Enfin, de papieren zullen vanavond veilig opgeborgen worden, ” zei George. „Op mijn eiland! ”

„Ja, ” zei Julian. „Ik zal ze heel goed verstoppen... ergens in de ruïne van het kasteel, denk ik. Tussen haakjes, je hebt ze toch hoop ik niet meer onder je trui, Prutser? Nee, je buik is niet zo dik meer. Wat heb je ermee gedaan? ”

„George zei, dat ik ze beter aan haar kon geven; ze mochten eens onder mijn trui uit zakken, ” zei Prutser. „Je hebt ze toch nog wel, George? ”

„Ja, ” zei George. „Laten we er niet meer over praten. ” „Waarom niet? De dief is hier niet. Hij kan ons gesprek niet afluisteren! ” zei Prutser. „Ik geloof dat je boos bent, George, omdat Julian niet wil hebben dat jij de papieren wegbrengt! ”

„O, houd toch op, Prutser! ” zei George. „Als je Deugniet niet verbiedt je glas limonade om te gooien zodat mijn brood kletsnat wordt, zal ik beslist boos worden op jou! Wat doet die aap aan tafel! Zijn manieren gaan met de dag achteruit! ” „Dat is niet waar; maar jouw humeur wel! ” zei Prutser en kreeg prompt onder tafel een schop van Julian. Zijn eerste opwelling was terug te schoppen, maar hij bedacht zich. Julian kon veel harder schoppen dan hij, als hij wilde! Het leek hem beter Deugniet van de tafel te zetten en niet te riskeren dat George hem een klap gaf. Hij zette het aapje onder de tafel, bij Timmy. Deugniet sloeg onmiddellijk zijn harige armpjes om de hals van de hond en nestelde zich dicht tegen Timmy aan. Timmy besnuffelde hem en gaf hem een paar likjes. Hij hield erg veel van het ondeugende kleine aapje.

„Wat zullen we vanmiddag doen? ” vroeg Dick, nadat ze Jennie geholpen hadden met afruimen en afwassen. „Zullen we in zee gaan zwemmen? Zou het warm genoeg zijn? ” „Misschien niet. Maar laten we het toch maar doen, want als we eruit komen, drogen we ons stevig af en rennen een paar keer heen en weer langs het strand, dan zullen we het beslist niet koud krijgen, ” zei Annie. „Jennie, heb je zin om mee te gaan zwemmen? ”

„Ik dank je lekker! ” zei Jennie en ze huiverde al bij de gedachte. „Ik ben van nature een koukleum. Ik ril als ik aan koud zeewater denk. Jullie handdoeken hangen in de droogkamer. Zorgen jullie dat je met de thee weer thuis bent, ik heb vanmiddag nog een heleboel te strijken. ”

„Goed, ” zei Prutser; hij was van plan haar een ‘kneepje’ te geven, maar hij bedacht zich toen ze hem een waarschuwende blik toewierp. „Julian, mag ik vanavond mee naar Kirrin Eiland? Ik heb er echt zin in. ”

„Geen sprake van, ” zei Julian. „Zo leuk zal het trouwens niet zijn. ”

„O, toch wel, als mijnheer Wooh gehoord heeft dat George van plan was de papieren daar naartoe te brengen, ” zei Prutser. „Hij zal natuurlijk op het eiland op de loer liggen ... je zou misschien blij zijn dat ik bij je was! ”

„Ik zou niet blij zijn dat je bij me was, ” zei Julian. „Je zou me alleen maar in de weg lopen. Ik zal het veel gemakkelijker hebben als ik alleen maar op mezelf hoef te passen en niet steeds hoef op te letten wat jij uitvoert. Ik ga alleen. Kijk niet zo boos naar me, George. ”

Hij stond op van tafel en ging voor het raam staan. „De wind is een beetje gaan liggen, ” zei hij. „Ik zou zeggen: laten we een uurtje wachten en dan gaan zwemmen. Wie heeft er zin om mee te gaan? ”

Ze gingen allemaal mee naar het strand en namen een duik in de golven, behalve Deugniet; hij stak voorzichtig een pootje in het water, gaf een schreeuw en holde zo snel hij kon het strand weer op. Hij was bang dat Prutser hem zou pakken en in het water meenemen. Timmy ging er natuurlijk wel in. Hij kon geweldig goed zwemmen en nam zelfs Prutser op zijn rug. Maar toen de jongen hem te zwaar werd, dook hij onder zodat Prutser eensklaps in het water lag te spartelen!

„Dat is gemeen, Timmy! ” schreeuwde de jongen. „Ik heb water in mijn neus gekregen! Wacht maar, tot ik je te pakken krijg. Dan zal ik jou onder water duwen! ”

Maar Timmy, die zich kostelijk amuseerde, zorgde wel dat Prutser hem niet te pakken kreeg. De grote hond blafte uitgelaten en zwom naar George.

De rest van de dag ging snel voorbij. Jennie had voor heerlijke boterhammen gezorgd met ham en fruit erbij en toen ze gegeten hadden, deed ze een spelletje Scrabble met hen mee. Deugniet ging op de tafel zitten kijken.

„Dat je zit te kijken, vind ik best, ” zei Annie, „maar je mag niet meedoen met Scrabble. De vorige keer heb ik verloren, omdat je al mijn stenen over de grond gooide. ” Timmy had een plaatsje gezocht op een stoel naast George; ook hij zat ernstig naar het spel te kijken. Hij kon eenvoudig niet begrijpen waarom de kinderen zich met zulke spelletjes bezighielden, terwijl ze heerlijk een eind met hem konden gaan wandelen. Ze kregen medelijden met hem toen het spel uit was en namen hem mee, een eind langs het strand. Dat was naar de zin van Timmy!

„Ik ga op de fiets naar Kirrin Eiland zodra het donker geworden is, ” zei Julian. „Je boot ligt zeker op de gewone plaats, George? Het spijt me dat ik je niet kan meenemen, maar zoals ik al gezegd heb: het tochtje is misschien niet helemaal zonder gevaar. Dat neemt niet weg dat ik zo voorzichtig mogelijk zal zijn. Ik zal geen rust hebben, voordat die kostbare papieren veilig en wel opgeborgen zijn! Vergeet niet om ze aan me mee te geven, George! ”

Annie gaapte. „Ga niet te laat weg, anders val ik in slaap! ” zei ze. „Het begint al donker te worden. Ik ben moe geworden van het zwemmen! ”

Dick gaapte ook. „Ja, ik heb ook slaap! ” zei hij. „Zodra je weg bent, kruip ik onder de wol, Julian. Maar eerst wil ik je zien vertrekken, met papieren en al. Gaan jullie maar vast naar je tent, meisjes; jullie zien er moe. uit! ”

„Goed, ” zei Annie. „Ga je mee, George? ”

„We gaan allemaal naar bed, ” zei George. „Kom, Prutser. Wedden dat ik het eerst over het hek ben? Welterusten, Jennie! Een, twee, drie... daar gaan we! ”

Zij, Annie en Prutser verdwenen in de tuin; Timmy holde achter hen aan. Dick en Julian hielpen de boel opruimen en de gordijnen sluiten. „Welterusten, Jennie, ” zei Dick. „Het enige wat je nog te doen hebt, is de deur achter ons op slot draaien en in bed kruipen. We gaan nu naar onze tent! Slaap lekker! ”

„O, ik slaap altijd goed, ” zei Jennie. „Wees voorzichtig en zorg dat je niet in moeilijkheden komt. Verstop de papieren op een plaats waar niemand ze zal kunnen vinden! ”

Julian en Dick wachtten tot ze Jennie de buitendeur op slot hadden horen doen en liepen toen de tuin door. Prutser en de meisjes waren al over het hek geklommen. „Ik hoop maar dat Julian niets zal overkomen op zijn tocht naar Kirrin Eiland, ” zei Annie bezorgd. „Ik had liever gehad dat Dick meeging. ”

„Als hij iemand meegenomen had dan had ik het moeten zijn! ” zei George heftig. „Het is mijn eiland! ”

„O, doe niet zo gek, George! ” zei Annie. „In Julians handen zijn de papieren veel veiliger. Het zou een hele onderneming voor jou zijn om op de fiets naar Kirrin te gaan en in het donker naar het eiland te roeien! ”

„Helemaal niet! ” zei George. „Als Julian dat kan, kan ik het ook. Ga maar in de tent, Annie en kleed je alvast uit. Ik kom zo, ik laat Timmy nog even uit. ”

Ze wachtte tot Annie in de tent gekropen was. Toen verwijderde ze zich stilletjes. Timmy drentelde een beetje verwonderd achter haar aan.

Spoedig klonk het geluid van stemmen; Julian en Dick bereikten het hek en sprongen er over heen. Ze gingen naar hun tent en vonden Prutser daar, al gapende bezig zich uit te kleden.

Het duurde niet lang of de drie jongens lagen onder de wol. Deugniet lag dicht tegen Prutser aan. Na een poosje ging Julian rechtop zitten en keek op zijn horloge. Hij wierp een blik naar buiten. „Het is helemaal donker! ” zei hij. „Maar de maan komt op, zie ik. Ik geloof dat ik de papieren maar eens bij George ga halen en naar Kirrin fiets. Mijn fiets kan ik gemakkelijk uit de schuur halen. ”

„Je weet waar de boot van George ligt, ” zei Dick. „Je zult hem zonder moeite kunnen vinden. Heb je je zaklantaarn, Julian? ”

„Ja... met een nieuwe batterij, ” zei Julian. „Kijk! ”

Hij knipte de lantaarn aan; hij gaf goed, sterk licht. „Ik kan het eiland beslist niet missen, als ik die aandoe! ” zei hij. „Kom, dan ga ik nu maar! George, ik kom naar jullie tent om de papieren te halen! ”

Hij ging naar de tent van de meisjes. Annie was half wakker. Ze knipperde met haar ogen, toen Julian zijn lantaarn aandeed.

„George! ” zei Julian. „Geef me die papieren alsjeblieft... Zeg, Annie, waar is George? ”

Annie keek de tent rond; Georges dekens lagen op een hoop... maar van George was geen spoor te bekennen en van Timmy evenmin!

„O, Julian, weet je wat George gedaan heeft? Ze is er met de kostbare papieren tussenuit geknepen... en ze heeft Timmy meegenomen! Ik geloof vast dat ze haar fiets is gaan halen en naar Kirrin gereden; daar heeft ze haar boot genomen en is naar het eiland geroeid! O, Julian, wat zal er gebeuren als ze daar aankomt en iemand ligt op de loer om haar die kostbare papieren af te pakken! ” Annie was bijna in tranen.

„Ik zou haar met plezier door elkaar rammelen! ” zei Julian en hij was werkelijk heel boos. „Wat haalt ze in haar hoofd om er alleen in het donker tussenuit te trekken... op de fiets naar Kirrin... met de boot naar het eiland... en dat hele eind weer terug! Als mijnheer Wooh en zijn vrienden nu eens op de loer liggen! O, hoe kan George zo dom zijn! ”

„O, Julian, alsjeblieft! Dick en jij moeten de fiets pakken en proberen haar in te halen, ” smeekte Annie. „Wie weet, wat er met haar gebeurt! Gelukkig dat ze Timmy meegenomen heeft! ”

„Ja, dat is tenminste nog een geluk, ” zei Julian, maar hij was nog steeds boos. „Hij zal zijn best doen, op haar te passen. O, ik zou George ik weet niet wat willen doen! Het viel me op dat ze vanavond erg stil was. Toen zat ze zeker haar plannen uit te broeden! ”

Hij ging met Dick en Prutser naar het huis om Jennie te vertellen, wat George uitgehaald had; daarna gingen Dick en hij onmiddelijk hun fietsen uit de schuur halen. Wat er gebeurd was, vond Julian heel ernstig. George had het recht niet alleen door de donkere nacht te dwalen. Stel je voor, helemaal naar Kirrin Eiland was ze gegaan... en dat terwijl er een grote kans was dat iemand haar opwachtte!

Jennie was ook erg bezorgd. Ze keek de twee jongens na, toen ze in het donker wegfietsten. Prutser had gevraagd of hij ook mee mocht, maar dat wilde Jennie niet hebben. „Deugniet en jij zouden alleen maar tot last zijn, ” zei ze.

„Reken maar dat die dwaas van een George ervan langs zal krijgen, als ze thuiskomt. Wat een meisje! Eén geluk, dat Timmy bij haar is. Die hond is evenveel waard als een half dozijn politiemannen! ”

Hoofdstuk 16

NACHT OP KIRRIN EILAND

Het was erg donker, toen de maan schuilging achter de wolken. George was blij, dat ze een goede lantaarn op haar fiets had. De schaduwen langs de kant van de weg waren zwart en geheimzinnig. „Net mannen, die ons op de nek willen springen, ” zei ze tegen Timmy. „Maar jij zou iedereen die dat probeerde, onmiddellijk aanvliegen, hè Timmy? ”

Timmy was buiten adem van het harde lopen en kon niet blaffen. George reed flink door en Timmy was bang dat hij haar uit het gezicht zou verliezen als hij niet naast haar bleef draven. Timmy was van mening dat George in haar bed hoorde en niet buiten in de donkere nacht. Het was hem een raadsel waarom ze in haar hoofd gehaald had in het holst van de nacht een eind te gaan fietsen. Hijgend draafde hij naast haar voort.

Ze kwamen auto’s tegen met verblindende koplampen en George moest telkens dicht langs de berm van de weg rijden. Ze was verschrikkelijk bang dat Timmy door een auto overreden zou worden. „O, als er met hem iets gebeurt, zal ik het mezelf nooit vergeven, ” dacht ze. „Ik heb er nu al spijt van dat ik aan deze tocht begonnen ben. Maar ik wil nu eenmaal niet dat Julian iets verstopt op mijn eiland. Dat is mijn werk, niet het zijne. Timmy, jongen, blijf alsjeblieft vlak naast me lopen, daar ben je veilig. ”

Timmy, die zich nog steeds afvroeg waarom ze in donker zo’n eind van huis gingen, bleef aan haar zijde lopen. Eindelijk bereikten ze Kirrin, waar hier en daar nog licht brandde in de huizen. Ze reden het dorp door en kozen de weg naar de baai... ja, daar was de baai al. De maan kwam achter een wolk vandaan en George zag het licht van de maan weerkaatsen op de donkere zee.

„Kijk, Timmy... daar is mijn eiland, ” zei George met een klank van trots in haar stem en ze wees naar een donkere vlek in de golven, waarvan ze wist dat het haar eiland was. „Dat is mijn eiland... helemaal van mij alleen. Het ligt vanavond op me te wachten. ”

„Waf, ” zei Timmy, tamelijk zacht want hij had niet veel adem meer over. Wat was George in vredesnaam van plan? Waarom waren de anderen niet meegegaan op deze nachtelijke tocht, vroeg Timmy zich af.

Ze gingen naar een gedeelte van het strand, waar boten gemeerd lagen. George sprong van haar fiets en zette haar karretje tegen een badhuisje, in de schaduw. Niemand zou het daar zien staan. Ze tuurde over het water in de richting van haar eiland.

Ze had nog maar enkele minuten staan kijken of ze greep Timmy bij zijn halsband en liet een uitroep van verbazing horen.

„Timmy! Er brandt licht op mijn eiland. Kijk daar, helemaal rechts. Zie je dat? Timmy, daar is iemand aan het kamperen! Hoe durven ze? Het is mijn eiland en niemand mag daar komen, tenzij ik toestemming gegeven heb. ”

Timmy keek... en ja hoor, hij zag het licht ook. Was het een kampvuur of een lantaarn? Hij wist het niet. Hij wist alleen maar dat hij liever niet had dat George erheen ging. Misschien waren het zigeuners, die daar kampeerden. Ze zouden George bepaald niet vriendelijk ontvangen als ze hen kwam verjagen. Of misschien waren het een paar jongens, die niet de moeite genomen hadden om uit te zoeken of ze daar wel mochten komen. Ze zouden George misschien heel onvriendelijk behandelen. Hij stootte haar aan en probeerde haar duidelijk te maken dat hij wilde dat ze met hem naar huis zou gaan.

„Nee, Timmy, ” zei George, „ik denk er niet over terug te gaan, voor ik weet wie daar is. Het zou laf zijn om nu terug te gaan. En mocht er iemand wachten tot ik met de papieren kom opdagen, dan zal hij een verrassing beleven. Kijk, ik berg de papieren onder het zeil van deze boot. Het zou dwaasheid zijn te proberen ze op het eiland te verstoppen als daarginds iemand is die me alles zou kunnen afnemen. Misschien is daar een van de dieven, die de toren is binnengedrongen en een gedeelte van de papieren heeft laten liggén. Maar goed, als er iemand op me zit te wachten, dan zal hij van een koude kermis thuiskomen, want papieren zal hij bij mij niet vinden. ”

Al pratende had George de papieren onder het zeil van de boot gestopt.,, Het is de Zigeuner, de boot van visser Connell, ” zei ze en ze liet het licht van haar lantaarn op de naam van de boot vallen. „Hij zal er niets op tegen hebben dat ik iets in zijn boot verstop. ”

Ze trok het zeil van de boot over de papieren en keek toen weer naar het eiland. Ja, het licht was er nog steeds. Weer voelde George zich kwaad worden. Ze ging op zoek naar haar eigen boot, die daar ergens dichtbij moest liggen.

„Hier is hij, ” zei ze tegen Timmy. De hond sprong er direct in. Op bevel van George moest hij er weer uit want ze moest de boot eerst in het water trekken. Gelukkig was het maar een kleine, lichte boot en aangezien het vloed was, behoefde George de boot niet ver te slepen. Timmy nam het touw tussen zijn tanden en hielp óók, op zijn manier. Eindelijk lag de boot in het water; hij deinde bij het vage licht van de maan zachtjes op en neer. Timmy sprong er weer in en even later zat George ook in haar boot, zij het met natte voeten!

Ze greep de riemen en begon te roeien. „Het is bijna dood tij, ” zei ze tegen Timmy., Het is niet moeilijk om te roeien. We zullen die heren kampeerders eens opzoeken en hun zeggen, hoe we over hen denken. Je mag zo hard blaffen als je kunt, Timmy; maak hen maar flink bang. Voor mijn part zit je hen achterna, tot ze weer in hun boten gesprongen zijn! ”

Timmy blafte kort en zacht. Hij wist heel goed dat George niet wilde dat hij veel lawaai maakte. Hij vond het vreemd, dat ze op haar eentje in het donker naar het eiland roeide. Waarom had ze dé anderen niet meegenomen? Julian was vast erg boos!

„Nu niet meer blaffen of janken, Timmy, ” fluisterde George. „We zijn haast bij de steiger. Maar ik leg mijn boot onder de bomen vast, want ik wil hem verstoppen. ”

Ze stuurde de boot naar een paar bomen, waarvan de takken over een kleine kreek hingen. Ze sprong aan wal en bond de boot met een touw aan een van de bomen vast.

„Ziezo, bootje, ” zei ze, „daar lig je veilig. Niemand zal je zien. Kom, Timmy... op naar de kampeerders. ”

Maar ze deed een paar stappen en bleef weer staan. „Waar zouden zij hun boot hebben, vraag ik me af, ” zei ze. „Laten we eens op onderzoek uitgaan, Timmy. Hij moet toch ergens zijn. ”

Ze vond de boot op het strand, vastgebonden met een dik touw aan een grote steen. Het opkomende water had de boot bijna bereikt. George lachte zacht. „Timmy, ” fluisterde zij, „ik ga die boot losmaken; ik laat hem wegdrijven. Wat zullen die vervelende kampeerders een gezicht trekken, als ze merken dat hun boot weg is. ”

Tot grote verbazing van Timmy maakte ze het touw los, rolde het op en smeet het in de boot. Toen gaf ze de boot een duw... maar de kiel zat nog vast in het zand.

„Dat geeft niet, ” zei ze. „Binnen tien minuten zal het water zo hoog komen dat de golven hem meenemen. ”

Ze begon langs het strand te lopen, Timmy vlak achter haar aan. „Laten we nu eens kijken, wie die kampeerders zijn, ” zei ze. „Waar is dat licht van hen nu? Ik zie het niet meer. ”

Maar even later zag ze het weer. „Het licht komt niet van een kampvuur... het is van een zaklantaarn, ” fluisterde ze tegen de hond. „We moeten nu voorzichtig zijn. Proberen of we naar hen toe kunnen sluipen... ”

Samen slopen ze onhoorbaar naar het midden van het eiland. Daar stond de ruïne van het kasteel... en op de binnenplaats van het kasteel zaten twee mannen. Ze zaten zomaar in het gras. George greep Timmy’s halsband en gaf er een rukje aan; hij wist wat dat betekende. „Niet blaffen en niet grommen, Timmy. ” Met zijn nekharen overeind bleef Timmy doodstil staan.

De twee mannen speelden kaart bij het licht van een sterke lantaarn, die op een muur van de ruïne stond. Timmy kon niet nalaten een gegrom van verbazing te laten horen, toen hij een van de mannen herkende, maar George waarschuwde hem onmiddellijk dat hij stil moest zijn.

Mijnheer Wooh, de tovenaar van het circus, deelde de kaarten! De andere man kende George niet. Hij was goed gekleed en hij zat verveeld voor zich uit te kijken. Eensklaps zagen Timmy en George, die zich in een donker plekje van het oude kasteel verdekt hadden opgesteld, dat hij zijn kaarten op de grond gooide.

„Ik weet niet wie je hier met de rest van de papieren op dit eiland verwacht, ” zei hij met een klank van ergernis en ongeduld in zijn stem, „maar het begint er verdraaid veel op te lijken dat die persoon niet komt opdagen. De papieren die je me gegeven hebt zijn goed, heel goed zelfs, maar ik moet de rest ook hebben, anders heb ik er niets aan. De geleerde, van wie je ze gestolen hebt, is een genie. Als we alle papieren bij elkaar hebben, zullen ze enorm veel geld waard zijn, maar zonder de rest van de papieren krijg je geen cent! ”

„Ik heb u toch gezegd, dat iemand ze hier naartoe zal brengen. Ik heb het duidelijk gehoord, ” zei mijnheer Wooh op kalme, afgemeten toon.

„Wie heeft ze gestolen... jij? ” vroeg de andere man en hij begon de kaarten weer te schudden.

„Nee, ik heb ze niet gestolen, ” zei mijnheer Wooh. „Ik steel niet... ik maak mijn handen niet vuil. ”

De andere man lachte. „Nee, jij laat anderen de kastanjes uit het vuur halen, nietwaar? Mijnheer Wooh, de beroemdste tovenaar van de hele wereld, maakt zijn handen niet vuil. Hij gebruikt alleen maar de handen van anderen... en rekent enorme prijzen voor de goederen, die zij gestolen hebben! Je bent sluw, mijnheer Wooh. Ik zou je niet graag tot vijand hebben. Hoe heb je de papieren te pakken gekregen? ”

„Door mijn ogen, mijn oren en mijn verstand te gebruiken, ” antwoordde mijnheer Wooh. „Ze zijn beter dan die van de meeste mensen. Heel veel mensen zijn dom, m’n goede vriend. ”

„Ik ben je goede vriend niet, ” zei de andere man. „Ik ben gedwongen zaken met je te doen, mijnheer Wooh, maar ik zou je niet graag tot mijn vrienden willen rekenen. Nee, dan nog liever die chimpansee van je! Ik speel zelfs niet graag kaart met je! Ja, waar blijft die kerel nu toch? ”

George bracht haar mond nu vlak bij een van Timmy’s oren. „Timmy, ik ga hun vertellen, dat ze moeten ophoepelen, ” fluisterde ze heftig tegen de hond. „Stel je voor, hoe durven zulke kerels hier te komen! Boeven zijn ze... bandieten. Nee, wacht maar tot ik je roep. Maar als er gevaar voor me dreigt, moet je me te hulp komen, Timmy! ”

George stond eensklaps voor de twee mannen, die bij het licht van de lantaarn zaten te kaarten. Het was dat ze Timmy gezegd had dat hij moest blijven waar hij was, anders had hij dat beslist niet gedaan.

De mannen sprongen onmiddellijk overeind. „Het meisje is gekomen... ik had niet gedacht, dat de jongens haar zouden laten gaan, ” zei mijnheer Wooh verbaasd. „Ik ben... ”

„Wat doet u op mijn eiland! ” zei George op hoge toon. „Dit eiland is van mij. Ik zag uw licht branden en ik ben hier naartoe geroeid om te kijken wie u was. Pas maar op, ik heb mijn hond bij me; hij is groot en sterk en hij kan heel vals zijn. U moet onmiddellijk ophoepelen, anders haal ik de politie. ”

„Kom, kalm aan! ” zei mijnheer Wooh. Hij rekte zich uit en hij leek eensklaps geweldig groot. „De jongens hebben jou dus gestuurd om de papieren hier te verstoppen. Durfden ze zelf niet te komen? Wat een lafaards! Waar zijn de papieren? Geef op! ”

„Ik heb ze verstopt, ” zei George, „hier niet ver vandaan. Ik had een licht gezien op het eiland en ik wist dat er hier mensen waren; u dacht toch niet dat ik zo dom zou zijn om met de papieren in de hand hier naartoe te komen? Nee, ik heb ze ergens aan het strand verborgen... u zult ze nooit vinden! Maak dat u wegkomt, allebei! ”

„Je bent een heel dappere en heel vastberaden jongedame! ” zei mijnheer Wooh en hij maakte een plechtige buiging voor George.

„Je wilt me toch niet vertellen dat dat een meisje is, ” zei de andere man verbaasd. „Neemaar! Daar zit pit in, dat moet ik zeggen! Zeg eens jongen... of meisje, wat moet ik zeggen ... als je die papieren hebt, geef ze dan aan mij; ik zal je er een heleboel geld voor geven. Dat mag je aan de professor geven, met mijn hartelijke groeten. ”

„Kom ze maar halen, ” zei George en maakte aanstalten weg te lopen. De twee mannen keken elkaar met opgetrokken wenkbrauwen aan. Mijnheer Wooh knikte en knipoogde. Als George naar zijn gezicht gekeken had dan zou ze geweten hebben wat dat knipoogje betekende: „laten we dat malle kind haar zin maar geven; als ze ons naar de geheime bergplaats van de papieren gebracht heeft, pikken we ze in en gaan er vandoor zonder een cent te betalen. Maar pas op voor de hond! ”

George liep voorop; Timmy liep tussen haar en de twee mannen in. Hij liet af en toe een diep, dreigend gegrom horen, alsof hij zeggen wilde: „Als je het waagt één vinger naar George uit te steken, krijg je het met mij aan de stok! ” De mannen zorgden wel dat ze bij hem vandaan bleven. Ze schenen met hun lantaarn voortdurend op de hond, want ze wilden niet riskeren dat hij hen naar de keel vloog.

George liep naar het strand... naar de plaats waar de mannen hun boot achtergelaten hadden. „Waar is onze boot! ” riep mijnheer Wooh verbaasd. „Ik had hem vastgebonden aan een steen! ”

„Misschien hier, aan de andere kant van de rotsen? ” riep George. Ze was tegen een rotspartij op geklommen, die een eind over het water heen stak. Het water was op die plaats niet erg diep.

De mannen kwamen kijken... en op dat moment bezorgde George hun de verrassing van hun leven. Ze sprong op mijnheer Wooh af en gaf hem zo’n duw, dat hij achterover in het water viel. Hij gaf een gil van schrik. George schreeuwde een bevel tegen Timmy, die van opwinding luid blafte. De grote hond deed hetzelfde met de andere man: hij sprong tegen hem op en duwde hem in het water. Nu lagen beide mannen in zee te spartelen. Timmy stond er luid blaffend naar te kijken; hij vond het even prachtig als George.

„Als u wilt ontsnappen, zult u naar het vasteland moeten zwemmen! ” schreeuwde George. „De golven hebben uw boot weggespoeld... want ik had hem losgemaakt. Ik zou u niet aanraden weer op mijn eiland te klauteren, want Timmy blijft op de loer liggen. Hij zal u naar de keel vliegen, als u het waagt weer op het eiland te komen. ”

De beide mannen konden wel zwemmen, maar niet zo erg goed. Ze waren heel erg boos en heel erg bang. Ze wisten zeker dat ze niet naar het vasteland konden zwemmen, maar ze wisten ook niet hoe ze weer veilig op het eiland moesten komen. De grote gevaarlijke hond stond daar te blaffen, alsof hij hen wilde verscheuren! Hun boot waren ze kwijt, ontsnappen konden ze niet meer. Niet wetend wat ze moesten doen, bleven ze in een kringetje rondzwemmen.

„Ik ga terug naar het vasteland! ” schreeuwde George en ze klom in haar boot. „Ik zal aan de politie vragen u te komen redden, als het licht geworden is. U mag nu zolang op mijn eiland blijven wachten, maar u zult het vannacht wel erg koud krijgen! Heel veel genoegen! ”

Daar ging George met haar bootje; Timmy stond achterin om te zorgen dat de mannen er niet achteraan zwommen. Hij gaf George een lik om haar blijk te geven van zijn be wondering. Die George... Ze was toch nergens bang voor! Timmy zou geen andere bazin willen hebben dan George! Waf!

Hoofdstuk 17

EINDELIJK DE OPLOSSING VAN HET RAADSEL!

George kon er niets aan doen: ze moest luidkeels zingen toen ze terugroeide naar het strand. Timmy hielp af en toe mee door te blaffen. Hij was blij dat George zo vrolijk was. Hij stond nu op de boeg van de boot. Jammer, dacht hij, dat het niet licht was; dan kon hij tenminste zien waar ze naartoe gingen. De maan was schuilgegaan achter de wolken en de zee leek eindeloos in het donker. Om deze tijd van de nacht waren er nog maar heel weinig lichten te zien op het vasteland: slechts een of twee van huizen, waarin de mensen nog niet naar bed gegaan waren.

Maar wacht eens even... wat was dat voor licht, dat daar eensklaps aanflitste? Probeerde iemand een schijnwerper op de boot te richten? Het licht maakte Timmy aan het blaffen en George, die natuurlijk met haar rug naar het strand zat te roeien, trok de riemen in de boot en keek om.

„Er staat iemand op de wal, ” zei ze. „Misschien een visser, die nog niet naar bed gegaan is. Mooi! Hij zal me kunnen helpen mijn boot op het strand te trekken. ”

Maar een visser was het niet. Het waren Julian en Dick. Een minuut of vijf geleden waren ze gearriveerd en ze waren onmiddellijk naar Georges boot gaan zoeken. Die hadden ze natuurlijk niet kunnen vinden. „Dat is jammer! We zijn dus te laat om haar nog tegen te houden. Ze is al naar het eiland! ” zei Julian en hij begon de andere boten te bekijken die daar lagen, om te zien of er een bij was van iemand die hij kende. Ze moesten, hoe dan ook, naar Kirrin Eiland om George te redden en Julian hoopte dat hij een boot zou vinden, die hij zonder bezwaar kon lenen. Volgens hem stond het als een paal boven water, dat George in gevaar verkeerde.

Eensklaps hoorden de twee jongens het geluid van roeiriemen in het water. Als dat een visser was die naar de wal kwam, zou Julian hem misschien kunnen vragen of hij zijn boot mocht lenen en ermee naar Kirrin Eiland roeien. Hij zou kunnen uitleggen, dat zijn nichtje in gevaar verkeerde en hulp nodig had.

De maan kwam vanachter een grote wolk tevoorschijn en onmiddellijk herkende Timmy de twee jongens, die bij de aanlegsteiger stonden. Hij begon te blaffen. George, die niet goed kon zien of het werkelijk Julian en Dick waren, roeide wat ze kon. De boot liep op het strand, George sprong eruit en sjorde haar boot verder het strand op. De jongens kwamen haar onmiddellijk helpen en het duurde niet lang of de boot lag weer op zijn oude plekje. George maakte hem nog extra met een touw vast want in deze tijd van het jaar kwam de vloed soms heel hoog.

„George! ” riep Julian uit en hij was zo blij dat hij zijn nicht gezond en wel voor zich zag, dat hij haar spontaan tegen zich aandrukte. „Ondeugende meid! Je bent naar het eiland gegaan... en dat terwijl ik gezegd had dat je het niet mocht doen! Stel je voor dat je de dieven op het eiland ontmoet had! Dan zou Leiden in last geweest zijn! ”

„O, maar ik heb ze gevonden... en nu zitten zij met de gebakken peren, niet ik! ” lachte George. „Ik zag een lichtje branden op mijn eiland, ik nam de boot en ging erheen. En daar zaten ze: mijnheer Wooh en een andere man! Op mijn eiland! Heb je ooit zoiets brutaals meegemaakt? Ze vroegen me onmiddellijk naar de papieren! ”

„O George! Heb je ze aan die mannen gegeven? ” vroeg Dick.

„Nee, natuurlijk niet! Ik had ze al verstopt op een plekje, waar die mannen ze beslist niet zouden vinden. Ik was natuurlijk niet zo dom om ze mee te nemen en ze op het eiland te verstoppen, terwijl ik gezien had dat daar iemand was. Het kon toch zijn, dat ze op mij zaten te loeren... en op de papieren! ” zei George.

„Maar George... als je wist dat er iemand op het eiland was, waarom ben je er dan toch nog heen gegaan? ” vroeg Julian verbaasd. „Dat was immers heel gevaarlijk. ”

„Ik wilde die mensen natuurlijk wegjagen! ” zei George verontwaardigd. „Ik dacht dat het kampeerders waren. Je denkt toch zeker niet dat ik iemand op mijn eiland zou toelaten! Het eiland is van mij, helemaal van mij en ik laat er alleen maar mensen op, die ik aardig vind. Dat weet je. ”

„Bij jou sta je altijd weer voor een raadsel, George! ” zei Julian, Timmy strelend. „Hoe durfde je naar het eiland te gaan en die mannen weg te jagen? O, ik weet wel dat Timmy bij je was, maar toch... en waarom zijn die mannen je niet achterna gegaan? Ze hadden je boot wel kunnen rammen! ” „Nee, zie je... dat konden ze niet, ” zei George. „Ik had hun boot gevonden, losgemaakt en weg laten drijven. Die zal nu wel ergens midden op zee dobberen! ”

De jongens waren zo verbaasd, dat ze aanvankelijk zelfs vergaten te lachen. Maar toen ze aan die twee mannen dachten, die als schipbreukelingen op Kirrin Eiland zaten terwijl hun boot ergens op zee dobberde, lachten ze tot de tranen hen over de wangen liepen.

„George, hoe kwam je in vredesnaam op de gedachte! ” zei Julian. „Die kerels waren zeker verschrikkelijk kwaad? ”

„O, ik weet het niet, ” zei George. „Ik begon natuurlijk niet met hun te vertellen dat ik hun boot had laten wegdrijven. Ik deed alsof ik hen naar de plaats wilde brengen waar ik de papieren verstopt had en toen ze op een vooruitstekende rots stonden, waar ze bovenop geklommen waren om hun boot te zoeken, gaf ik mijnheer Wooh een flinke duw en Timmy sprong tegen de andere man op. Daar gingen ze... pardoes het water in! ”

Nu moest Julian erbij gaan zitten; hij kon bijna niet meer tot bedaren komen, zo hard moest hij lachen. George zag het grappige van de situatie eensklaps ook in en ze lachte even hartelijk als Julian. Dick deed ook mee en Timmy blafte als een bezetene. Hij genoot misschien nog wel het meest van allemaal.

„O, houd alsjeblieft op! ” zei Julian, slap van de lach. „Toen heb je zeker beleefd afscheid van hen genomen en hen aan hun lot overgelaten? ”

„Om je de waarheid te zeggen: ik heb gezegd dat ik de politie zou sturen zodra het licht geworden was, ” zei George. „Ik ben bang dat ze het vannacht niet erg prettig zullen hebben: ze waren allebei doornat! ”

„George, ik begin tot de conclusie te komen dat het maar goed is dat jij naar het eiland gegaan bent om die papieren weg te brengen en niet. ik, ” zei Julian. „Ik zou nooit op de gedachte gekomen zijn om al de dingen te doen die jij gedaan hebt. De kerels in het water duwen... hoe durfden Timmy en jij zoiets te doen? Hun boot weg laten drijven! Wat zal de politie er wel van zeggen, als we het allemaal vertellen? ” „Ik geloof dat we het maar beter niet kunnen vertellen, vind je niet? ” zei George. „Misschien vinden ze dat ik een beetje tè ver gegaan ben. Enfin, we kunnen die twee kerels rustig de hele nacht op het eiland laten zitten. Morgen zullen we wel zien wat we met. de politie zullen doen. Het is misschien gek, maar... ik ben eensklaps verschrikkelijk moe. ” „Dat kan ik me voorstellen! ” zei Dick. „Kom, laten we onze fietsen gaan halen. O, die kostbare papieren... waar heb je die gelaten? ”

„Onder het zeil van visser Connells boot, ” zei George met een enorme geeuw. „Daar heb ik ze verstopt. ”

„Ik zal ze halen, ” zei Julian. „En dan terug naar Big Hollow. De anderen zullen niet weten waar we blijven! ”

Hij vond de papieren in de boot van de visser. Met zijn drieën reden ze zo snel ze konden van Kirrin terug naar Big Hollow. Timmy holde hijgend achter hen aan. Julian schoot telkens weer in de lach. Ja, die George had beslist een jongen moeten zijn en geen meisje... wat zij allemaal uithaalde! Ze had zomaar die twee kerels aangevallen en hen in het water geduwd... en ze had hun boot laten wegdrijven. Julian wilde eerlijk bekennen dat hij er nooit aan gedacht zou hebben, zulke waaghalzerige dingen te doen!

Eindelijk waren ze terug bij de tenten en natuurlijk moest het verhaal van hun belevenissen in geuren en kleuren aan de anderen verteld worden. Annie zag een beetje bleek. Jennie was bij haar om haar te troosten. Ze was net van plan geweest om de politie op te bellen, vertelde ze. Ze was verschrikkelijk blij dat George terug was.

„De bijzonderheden vertellen we morgenochtend wel, ” zei Julian. „De kostbare papieren zitten veilig in mijn zak; mijnheer Wooh en een andere man waren waarschijnlijk de dieven. Ze zaten op het eiland op George te wachten. Ze hadden dus wel degelijk gehoord, wat ze in de tent zei. Maar George en Timmy gooiden de twee kerels in het water en lieten hun boot wegdrijven; we mogen dus niet mopperen! De heren zullen de nacht op het eiland moeten doorbrengen, koud en nat als ze zijn! ”

„Heeft George dat allemaal gedaan! ” riep Jennie verwonderd uit. „Lieve help, ik heb nooit geweten dat ze zo gevaarlijk kon zijn. Ik begin werkelijk een beetje bang voor haar te worden. Kruip in je tent en ga slapen, meisje... je ziet er heel moe uit! ”

George was blij dat ze tussen haar dekens kon kruipen. Nu de spanning achter de rug was, voelde ze zich zo moe als een hond. Ze viel onmiddellijk in slaap... maar Julian en Dick niet. Die lagen nog lang wakker en lachten om wat George gedaan had. Wat een rare snijboon van een nicht hadden ze toch!

Toen ze de volgende morgen in het huis zaten te ontbijten, zagen ze Jeremie de tuin door komen. Hij stak zijn hoofd door het raam naar binnen. „Hallo! ” zei hij.,. Mijnheer Wooh is vanmorgen nergens te vinden. Hij is verdwenen. Charlie, de arme chimpansee, weet zich geen raad van verdriet. ”

„O, maar wij kunnen je precies vertellen, waar mijnheer Wooh is, ” zei Julian. „Maar... zeg eens even, Prutser, waar ga je heen? Je hebt je ontbijt nog niet op... ”

Maar Prutser was er met Jeremie zo snel als hij kon vandoor gegaan. Hij was erg op Charlie gesteld. De chimpansee treurde om zijn meester; misschien weigerde hij wel te eten. Prutser riep Deugniet en samen holden ze Jeremie achterna naar het hek en klommen er overheen. Prutser ging regelrecht naar de kooi van Charlie. De aap zat met zijn hoofd in zijn handen gesteund en wiegde heen en weer, terwijl hij treurige geluidjes maakte, net alsof hij huilde.

„Kom, laten we bij hem in de kooi kruipen, ” zei Prutser. „Een beetje troost zal hem goed doen. Hij mist mijnheer Wooh blijkbaar heel, heel erg. ”

Ze kropen in de kooi en gingen in het stro zitten. Ze sloegen elk een arm om de bedroefde chimpansee heen. De oude grootvader keek heel verbaasd toen hij hen zo zag zitten.

„Ik begrijp niet wat er met mijnheer Wooh gebeurd is! ” zei hij. „Hij is gisteravond niet thuis gekomen. Kom, Jeremie, kom er eens uit. Je hebt geen tijd om de hele morgen bij Charlie te zitten. Hij komt er wel weer overheen. Jij mag wel bij hem blijven als je wilt; Prutser. ”

Jeremie kroop met een boos gezicht uit de kooi en liep weg. Prutser bleef met zijn arm om Charlies hals zitten. O, wat keek die aap bedroefd. En terwijl hij daar zat, hoorde Prutser eensklaps een eigenaardig geluid: tik-tak, tik-tak, tik-tak...

„Het lijkt wel een klok of zoiets, ” zei Prutser, en begon te zoeken in het stro. Misschien had mijnheer Wooh zijn grote gouden horloge in de kooi van Charlie verloren?

Hij voelde een klein, rond en glad voorwerp op de bodem van de kooi. Hij trok de laag stro weg en haalde het voorwerp eronder vandaan. Met een paar ogen, groot van verbazing, staarde hij ernaar. Charlie zag hem ernaar kijken, griste hem het voorwerp uit de hand en stopte het weer onder het stro. De aap gromde, alsof hij kwaad was.

„Charlie, waar heb je dat klokje vandaan gehaald? ” zei Prutser. „O, Charlie! Nu, omdat je vanmorgen zo verdrietig bent, mag je het houden. Zal je dan niet meer verdrietig kijken? Maar Charlie, dit had ik niet van je gedacht! ”

Hij kroop uit de kooi, stak het veld over en klom over het hek. Toen rende hij de tuin door en stormde de eetkamer binnen, waar de anderen nog zaten te ontbijten.

„Wat is er? ” vroeg Dick.

„Jongens, ik weet wie de dief was... wie door het raam van de torenkamer naar binnen geklommen is! ” riep Prutser en zijn stem sloeg bijna over van opwinding. „Ik weet, wie het was! ”

„Wie dan? ” vroegen ze allemaal tegelijk.

„Het was Charlie, de aap! ” zei Prutser. „O, waarom hebben we daar niet aan gedacht? Hij kan overal tegenop klimmen. Het is voor hem een peuleschilletje om langs de muur van de toren naar boven te klimmen; hij kan zich vasthouden aan de klimplanten en hogerop, waar geen klimplanten meer zijn, zou hij met zijn voeten steun zoeken op uitsteeksels van de stenen. Ja, zo moet het gebeurd zijn: hij moet door het raam van de torenkamer naar binnen gekropen zijn en alle papieren bij elkaar gegrabbeld hebben, die hij maar krijgen kon. Toen is hij weer naar beneden geklommen... of hij heeft zich naar beneden laten glijden... ”

„Dat moet het glijdende geluid geweest zijn, dat ik gehoord heb! ” riep Jennie uit. „Ik heb jullie toch verteld dat ik een eigenaardig glijdend geluid gehoord heb. ”

„En dat gefluister dat je gehoord hebt, dat moet mijnheer Wooh geweest zijn. Hij moet de aap opgedragen hebben om tegen de toren op te klimmen! ” zei Julian. „Mijnheer Wooh moet geweten hebben dat Prutsers vader daar boven in de toren aan zijn plannen werkte. ”

„Het moet voor Wooh niet moeilijk geweest zijn om Charlie te leren papieren te stelen, ” ging Julian verder. „Maar er waren in de torenkamer natuurlijk veel te veel papieren dan dat Charlie ze allemaal kon meenemen. Hij kon ze onmogelijk allemaal met zijn voorpoten vasthouden, want die had hij nodig om weer naar beneden te klauteren. Ik denk, dat hij ze met zijn tanden vastgehouden heeft, zoveel als hij maar kon ... en de rest onder de tafel laten vallen! Charlie de aap... Wie had gedacht, dat hij de dief zou kunnen zijn! ”

„Wacht eens even, hoe weet je eigenlijk dat het Charlie was? ” vroeg Dick. „Niemand heeft hem gezien. Het was donker. ”

„En toch weet ik, dat het Charlie was, ” zei Prutser. „Herinner je je nog dat er een klokje in de torenkamer stond? Dat verdween ook in de nacht dat de papieren gestolen werden... en ik heb het vanmorgen teruggevonden in het stro van Charlies kooi! Hij griste het me uit de handen en begon haast te huilen... en dus liet ik het hem maar houden. Het tikt tamelijk luid, dat klokje! Door het luide tikken hoorde ik dat het in de kooi verstopt was! ”

„Maar wie zou het dan ’s avonds opgewonden hebben, zodat het niet is blijven stilstaan? ” zei Julian onmiddellijk, heel verbaasd.

„Charlie, denk ik, ” zei Prutser. „Hij is heel handig. De klok lag daar heel veilig in zijn kooi. Het was niet waarschijnlijk dat iemand bij hem in de kooi zou kruipen en naast hem gaan zitten. Maar ik heb dat vanmorgen wel gedaan en zo heb ik het klokje gevonden. Ik hoorde het tikken, snap je. Ik wed dat Charlie wel zo slim was om het klokje gauw in zijn grote mond te stoppen, als hij een van de circusmensen naar zijn kooi zag komen! ”

„Wel heb je ooit! ” riep Jennie uit. „Maar mijnheer Wooh moet toch gezien hebben dat de aap het mee naar beneden genomen had, die avond dat hij de papieren gestolen had? ” „Zoals Prutser al zei: er bestaat een grote kans dat Charlie het klokje in zijn grote mond gestopt had, toen hij met de papieren naar beneden kwam, ” zei Dick. „Hij had zijn vier poten nodig om te klimmen of om zich naar beneden te laten glijden en bij heeft een heel grote mond. Je moet eens zien wat hij er allemaal instopt als hij eet! ”

„Ja. Mijnheer Wooh heeft hem natuurlijk de papieren afgenomen. Charlie zal ze uit zijn mond genomen hebben en aan hem gegeven... maar hij zal wel zo slim geweest zijn om zijn kostbare nieuwe speelgoed in zijn mond te houden. Arme Charlie! Ik zie hem al zitten met zijn klokje, zo gelukkig als een kind, ” zei George.

„Het leek vanmorgen net alsof hij zat te huilen, ” zei Prutser. „Ik kon het niet aanhoren. De arme Charlie! Hij begrijpt natuurlijk niet waarom mijnheer Wooh hem niet komt opzoeken vandaag. Hij was zo verdrietig! ”

„Ik vind dat we er nu de politie wel bij moeten halen, ” zei Julian. „Niet alleen om mijnheer Wooh en zijn vriend te arresteren, die nog steeds op het eiland van George gevangen zitten, maar ook omdat mijnheer Wooh ervan beschuldigd moet worden dat hij de kostbare papieren en tekeningen van je vader gestolen heeft, Prutser. Wie weet wat hij die arme Charlie nog meer heeft laten stelen. Het zou me niets verbazen, als hij de aap al vaker opgedragen had ergens naar binnen te klimmen en iets weg te nemen. ”

„Ja. Er is waarschijnlijk al vaker aangifte van diefstal gedaan, als het circus ergens gestaan had, ” zei Jennie. „Wie weet hoeveel onschuldige mensen er al verdacht zijn. ”

„Wat een schande! ” zei Annie. „Maar lieve help, als mijnheer Wooh naar de gevangenis gaat, wat zal er dan met Charlie gebeuren? ”

„Ik denk dat Jeremie wel voor hem zal willen zorgen, ” zei Prutser.,, Hij is erg op hem gesteld en Charlie is op zijn beurt dol op Jeremie. Hij zal het goed hebben bij Jeremie en zijn oude grootvader. ”

„Prutser, ik vind dat je dit nu allemaal maar aan je vader moet gaan vertellen, ” zei Jennie. „Ik weet wel dat hij het druk heeft - hij heeft het altijd druk - maar dit is iets wat hij zelf behandelen moet. Vraag hem of hij hier wil komen, dan kan George hem het hele verhaal vertellen. Vanzelfsprekend zal hij de politie opbellen... en die mijnheer Wooh zal nog een heleboel moeilijkheden krijgen. ”

Daar ging Prutser met Deugniet op zijn schouder. Hij ging de gang door en de trap op, op zoek naar zijn vader. Rrrrrt! Hij deed alsof hij een scooter was, die tegen een heuvel opreed. Toet, toet! Prutser, als je niet ophoudt, zal je vader zo boos worden dat hij niet naar je wil luisteren!

Maar de professor luisterde wel naar Prutser en even later hoorde Jennie hem de politie opbellen. De politie beloofde onmiddellijk te zullen komen en dat betekende dat mijnheer Wooh nog een heleboel onaangenaamheden te wachten stonden en dat zijn toverij hem helemaal niet meer zou kunnen helpen. Hij zou de papieren moeten teruggeven, die hij door Charlie had laten stelen... en nog een heleboel andere dingen ook. Daar zat mijnheer Wooh nu op het eiland en hij zag geen kans te ontsnappen; hij kon niets anders doen dan vol angst en beven de komst van de politie afwachten!

„Weer een avontuur voorbij! ” zei George met een zucht van spijt. „Opwindend en spannend was het wel! Ik ben blij dat jij het raadsel opgelost hebt, Prutser. Het was erg slim van je dat je het klokje uit de torenkamer hebt weten te vinden! O, die arme Charlie! ”

„Zou vader goedvinden dat ik Charlie hier houd, als mijnheer Wooh naar de gevangenis moet? ” begon Prutser, maar hij ging niet verder toen Jennie een kreet van ontzetting liet horen.

„Prutser! Als je er ook maar bij je vader op durft te zinspelen, loop ik het huis uit en kom nooit meer terug, ” zei Jennie. „Die aap zou de hele dag in mijn keuken zitten... of dacht je soms van niet? Om de haverklap zou ik iets missen uit mijn provisiekast, uit mijn kasten en uit mijn laden. En als ik de moed zou hebben er iets van te zeggen, zou hij voor me gaan staan dansen en schreeuwen en..

„Goed, goed, Jennie, ik zal niet om Charlie vragen, heus niet, ” beloofde Prutser haar snel. „Ik houd van jou nog een heel klein beetje meer dan van die aap... hoewel ik moet zeggen dat hij een geweldig goede speelkameraad voor Deugniet zou zijn! ”

„Ik moet er niet aan denken! ” zei Jennie. „Let maar liever eens een beetje beter op die aap van jou! Ik geloof dat hij de halve jampot heeft leeggesnoept! Kijk maar eens naar zijn kleverige snoet! O, wat hebben we een week achter de rug! Als ik bedenk wat er allemaal gebeurd is, met grote en kleine apen, dieven en kinderen en George die zomaar verdwenen was! ”

„O, die goeie Jennie! ” zei George lachend, toen Jennie naar de keuken gegaan was. „We hebben toch maar een heerlijk spannende week gehad, jongens! Ik heb er tenminste van genoten! ”

Dat hebben we allemaal, George! Zorg maar dat jullie gauw weer een avontuur beleven. We zijn erg benieuwd wat er nog meer met de Vijf zal gebeuren. We zouden wat graag met jullie meedoen! Tot ziens dus... en wees voorzichtig, Vijf! Veel succes!

De VIJF en het circusmysterie

Enid Blyton

zevende druk

H. J. W BECHT-AMSTERDAM

Oorspronkelijk verschenen bij Hodder & Stoughton Ltd., Londen onder de titel

FIVE ARE TOGETHER AGAIN Voor Nederland bewerkt door D. L. Uyt den Bogaard

Omslagontwerp en illustraties Jean Sidobre

© Enid Blyton © voor Nederland:

H. J. W. Becht’s Uitgeversmaatschappij B. V., Amsterdam

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever. No part of this book may be reproduced in any form by print, microfilm or any other means without written permission from the publisher.

ISBN 90 230 0243 1

Table of Contents

Hoofdstuk 1

VACANTIE!

Hoofdstuk 2

PLANNEN VOOR DE VIJF

Hoofdstuk 3

BIG HOLLOW... EN PRUTSER EN DEUGNIET!

Hoofdstuk 4

JENNIE HEEFT EEN GOED IDEE

Hoofdstuk 5

HET REIZENDE CIRCUS

Hoofdstuk 6

VOORBEREIDINGEN VOOR HET KAMPEREN

Hoofdstuk 7

OP HET CIRCUSVELD

Hoofdstuk 8

CHARLIE DE CHIMPANSEE IS EEN GOEDE HULP!

Hoofdstuk 9

EEN FIJNE AVOND

Hoofdstuk 10

AAN HET KAMPVUUR

Hoofdstuk 11

IN HET HOLST VAN DE NACHT

Hoofdstuk 12

PRUTSER KRIJGT EEN SCHOK

Hoofdstuk 13

ALLERLEI PLANNEN!

Hoofdstuk 14

LADDERS EN EEN HELEBOEL PLEZIER!

Hoofdstuk 15

EEN PRETTIGE DAG EN EEN VERRASSING VOOR JULIAN

Hoofdstuk 16

NACHT OP KIRRIN EILAND

Hoofdstuk 17

EINDELIJK DE OPLOSSING VAN HET RAADSEL!