HOOFDSTUK 1

Hoe het begon

[1] Kapitein James Bigglesworth, R.F.C., die voor een tiendaags verlof uit Frankrijk was overgekomen, bleef op de hoek van Lower Regent Street staan en keek op zijn horloge. ‘Tien minuten voor een; ik geloof dat het tijd wordt voor een lunch,’ mompelde hij, terwijl hij zich omkeerde en in de richting liep van Restaurant Caprice, het beroemde rendez-vous in oorlogstijd van de luchtmachtofficieren in Londen. Bij de deur aarzelde hij omdat hem een gedachte inviel en een beetje weifelend bekeek hij het pak dat hij aanhad, want in een ‘legerterm’ uitgedrukt, was hij ‘onbehoorlijk gekleed’, en dat betekende dat hij niet in uniform was maar in burger. En de reden hiervoor was heel logisch.

Zijn uniform dat er in Vlaanderen heel goed mee door ging, omdat modder en olie daar tot de doodeenvoudigste zaken behoorden, zag er in Londen in het heldere voorjaarszonnetje bepaald schunnig uit en zijn eerste daad na aan komst was geweest een bezoek aan zijn kleermaker met de bedoeling dat het schoongemaakt zou worden en opgeperst. Maar men vertelde hem dat dit een kwestie was van een paar uren en liever dan al die tijd binnenshuis te moeten blij ven, had hij een heel eenvoudig confectiepakje gekocht - om te dragen zolang zijn uniform onder handen genomen werd, zoals hij dat uitdrukte. Van zijn gezichtspunt bekeken, was het een duidelijk en gemakkelijk te aanvaarden excuus, maar of dat nu geaccepteerd zou worden door de militaire politie, als die hem in de gaten kreeg, was nog een open vraag. Toen hij dus dit bekende en druk bezochte restaurant bereikt had, bleef hij aarzelend staan; aan de ene kant verlangde hij naar een samenzijn met iemand met wie hij ‘zaken’ kon bespreken en aan de andere kant was hij een beetje benauwd om een lid van de militaire politie tegen het lijf te lopen. Hij wist heel goed dat de deuren van Caprice in de gaten gehouden werden.

‘Maar wat komt het er ook eigenlijk op aan? In het ergste geval kan het me mijn verlof kosten en dat kan me nog niet eens veel schelen,’ peinsde hij en hij ging de draaideur binnen. Bij het buffet stonden een paar officieren en enige burgers, maar een vlugge onderzoekende blik overtuigde hem dat het allen onbekenden waren. Hij koos een klein tafeltje in een rustig hoekje en greep naar de spijskaart. Hij was nog verdiept in de prettige taak van het uitzoeken van een lunch, toen hij vanuit een van zijn ooghoeken iemand naar zich toe zag komen en denkend dat het een kelner was, besteedde hij daar nog niet direct aandacht aan; maar toen hij zich bewust werd van het feit dat iemand het plan had zich neer te zetten op een stoel vlak tegenover hem, keek hij verwonderd en enigszins geërgerd op, want er waren tafeltjes genoeg vrij.

‘Morgen, kapitein Brunow,’ zei de nieuw aangekomene volkomen op zijn gemak en zonder enige aarzeling.

“t Spijt me, maar u vergist zich,’ antwoordde Biggles kort en hij keek weer op de spijskaart.

‘Dat geloof ik niet,’ vervolgde de ander koeltjes. ‘Mag ik je iets aanbieden om te drinken?’

Biggles keek de man gebelgd aan. ‘Dank u,’ antwoordde hij kort. ‘Ik heb u al gezegd dat u zich vergist. Mijn naam is niet Brunow,’ vervolgde hij op een toon die duidelijk liet merken dat hij het gesprek als afgedaan beschouwde.

‘Nee, nee, natuurlijk niet. Ha, ha. Ik begrijp je volkomen. Onder de gegeven omstandigheden is het maar het beste om die naam zo gauw mogelijk te vergeten, nietwaar?’

Biggles legde de spijskaart neer, riep een kelner, bestelde een maaltijd en pas daarna keek hij zijn vis-á-vis recht in het gezicht. ‘Wilt u me suggereren dat ik mijn eigen naam niet meer ken?’ informeerde hij ijzig.

De ander haalde met een ongeduldig gebaar verveeld zijn schouders op. ‘Laten we geen tijd verliezen met kibbelen om zo’n kleinigheid,’ merkte hij op. ‘Mijn enig doel is jou te helpen. Tussen twee haakjes, ik heet Broglace. Ik . .

Ze zwegen even toen de kelner het eten bracht.

‘Een ogenblik, meneer Broglace,’ zei Biggles toen de kelner weg was. ‘U schijnt een man te zijn die moeilijk te overtuigen is. Ik heb u duidelijk proberen te maken dat ik niet Brunow heet. U zegt dat uw naam Broglace is en ik geloof u, maar ik vind dat helemaal geen reden om me over op te winden. Wat mij betreft mag u net zo goed Dogface heten of Hogface of zelfs Frogface. Ik veronderstel dat u er alleen maar op uit bent om me een waterproof-horloge te verkopen of een Kogelvrij vest of een ander nietswaardig prul en dan kan ik u alleen maar zeggen dat u uw tijd zit te verknoeien. En wat nog belangrijker is, u verknoeit mijn tijd ook. Ik heb totaal niets nodig, en al had ik wat nodig, dan zou ik het toch niet van u kopen. Ik geloof dat ik me nu duidelijk genoeg heb uitgedrukt. Ik heb de eer u te groeten.’

Broglace gooide zijn hoofd in zijn nek en lachte smakelijk.

Stomverbaasd sloeg Biggles hem gade.

‘Ik weet het niet,’ mompelde Biggles toen de ander nog steeds geen aanstalten maakte om weg te gaan. ‘Maar ik geloof dat je een huid hebt waarbij die van een olifant nog maar van vloeipapier is. Ben je nou van plan om een ander tafeltje te zoeken - of moet ik het doen?

Plotseling leunde Broglace naar voren en zijn manier van optreden werd heel anders. ‘Nou moet je eens goed luisteren, Brunow,’ zei hij rustig maar met grote nadruk. ‘Ik weet wie je bent en waarom je in burger bent. Ik ken de hele geschiedenis. Ik spreek in dodelijke ernst. De dienst heeft je eruit gegooid en er blijft je weinig anders over dan te proberen als gewoon soldaat dienst te nemen. Je kunt dan naar Frankrijk gaan en wachten tot je doodgeschoten wordt. Wat zou je ervan zeggen om op een makkelijke manier geld te verdienen - door voor mensen te werken, die wat je doet, weten te appreciëren?’

Biggles stond net op het punt om met een paar heftige woorden een eind aan het gesprek te maken toen iets in het gezicht van de man tegenover hem, hem op zijn hoede deed zijn, hij voorvoelde iets lugubers, hij speurde iets van gevaar, het was meer intuïtie dan zekerheid en de woorden die hij had willen zeggen, bleven onuitgesproken. In plaats van iets te antwoorden keek hij de ander een paar tellen zwijgend aan, en wat hij zag overtuigde hem ervan dat zijn veronderstelling juist was en dat er een sinistere bedoeling lag achter de woorden van de man tegenover hem.

Het uiterlijk van de onbekende vertoonde niets buitengewoons. Hij was van middelmatige lengte en hij had best een goed gesitueerde zakenman kunnen zijn, net even te oud om in militaire dienst te gaan en misschien wel een oorlogsprofiteur. Zijn haar was blond, kort geknipt en was ver ingeplant. Hij had een dikke nek, zijn gezicht was breed en plat, maar hij had een krachtige kin, die een vaste wil aanduidde. Maar het waren de ogen die Biggles gevangen hielden en die hem een akelig prikkelende gewaarwording langs zijn ruggegraat bezorgden. Ze waren fletsblauw en alhoewel ze verborgen zaten achter dikke brilleglazen die in een donker montuur gevat waren, hadden ze toch iets dreigends, vertoonden ze een uitdrukking van grimmige vastberadenheid die een mogelijke tegenstander weinig goeds voorspelde. Biggles voelde een zekere vrees, iets heel ongewoons voor hem en plotseling wendde hij zijn blik af. ‘Ik - ik geloof dat ik het begrijp,’ zei hij langzaam.

Bij de deur steeg een gelach op en een paar luchtmachtofficieren kwamen het restaurant binnen, ze waren goed gemutst en hadden al aardig wat op; een stuk of drie liepen naar het buffet, anderen zochten een tafeltje op. Biggles kende enigen van hen en ze verschaften hem het excuus dat hij nodig had, alhoewel hij meer uit intuïtie handelde dan als gevolg van enig nadenken.

‘Luister,’ zei hij vlug, ‘ik ken een paar van deze jongens; misschien doe ik beter …’

‘Precies. Daar ben ik het volkomen mee eens,’ antwoordde de ander en hij stond vlug op. ‘Ik kom hier terug nog voor het eten - laten we zeggen tegen half zeven. Het zal hier dan niet druk zijn.’ Met een knikje ten afscheid liep hij vlug weg en was spoedig tussen de menigte die naar de uitgang liep, verloren.

Nadat hij weg was, bleef Biggles wel een paar minuten onbeweeglijk zitten en hij overpeinsde het voorgevallene. Daarna at hij vlug zijn bord leeg en voegde zich bij de jongemannen aan het buffet. Hij wisselde een groet met Ludgate van het 287e escadrille, hij kende hem goed en trok hem een eindje opzij. ‘Luister, Lud,’ zei hij. ‘Ik moet je wat vragen. Heb je ooit van een zekere Brunow gehoord?’

‘Goeie genade! En of! Hij is juist uit de dienst gegooid en het werd meer dan tijd ook. Hij maakte het wel een beetje al te kras.’

‘Wat heeft ie dan gedaan?’

‘O, ik weet het niet precies, maar gisteravond in Alhambra heb ik erover horen praten. Ik geloof dat hij zich niet “als officier en als gentleman” heeft gedragen, maar ik heb zo het idee dat er nog wel meer achter stak. In elk geval heeft ie de bons gekregen en dat is het voornaamste.’

‘Heb je hem persoonlijk gekend?’

‘Helaas wel. Ik was bij hem op de opleiding.’

‘Had ie iets - eh - leek ie een beetje op mij?’

Ludgate wist niet hoe hij het had. ‘Ja, nou je het me zo vraagt, inderdaad, hij had wel iets van je, niet zo veel; ik bedoel iemand die je kent, zou zich niet vergissen.’

‘Gesnapt, bedankt, ouwe jongen - ik zie je nog wel.’

‘Waar ga je naar toe?’

‘O, zo maar een eindje om,’ antwoordde Biggles luchtig. Maar hij had wel degelijk een doel, want hij keek links noch rechts toen hij vlug langs Coventry Street liep en St. Martin’s Lane af naar de Strand. Daar trad hij Hotel Cecil binnen, het hoofdkwartier van de luchtraad.

Na de gewone periode van wachten en na het beantwoorden van een groot aantal vragen stond hij eindelijk voor een deur waarop een kaart prijkte met het duidelijke opschrift: Inlichtingendienst van de luchtmachtstaf majoor L. Bryndale

Hij klopte aan en toen hij het verzoek kreeg binnen te komen, duwde hij de deur open, liep het vertrek binnen en bevond zich tegenover een officier die er vermoeid en zorgelijk uitzag en die aan een lessenaar zat, welke bezaaid was met papieren en memorandumblaadjes.

‘Kapitein Bigglesworth van het 266e escadrille, met verlof in Engeland,’ meldde Biggles zich.

‘Waarom ben je niet in uniform?’

‘Dat is een van de dingen, die ik zal moeten uitleggen, maar ik heb u nog iets anders te vertellen, majoor, dat u beslist moet weten.’

Heel kort, maar zonder iets dat van belang kon zijn, te vergeten, vertelde hij van zijn ontmoeting in het restaurant.

De officier van de inlichtingendienst Keek hem lang en onderzoekend aan toen hij uitgesproken was en daarna met een kort: ‘Ga zitten en loop niet weg,’ ging hij het vertrek uit en kwam een paar minuten later terug met een officier met grijze haren, wiens rode epauletten hem bestempelden tot een van de hoogste stafofficieren.

Biggles stond op en nam de houding aan.

‘Mooi, mooi, ga maar weer zitten,’ zei de hoge stafofficier kort. ‘Heb je de man, die je vanmiddag aansprak, al eens eerder gezien?’

‘Nooit, generaal.’

‘Geef een beschrijving van hem.’

Biggles deed dat zo goed hij maar enigszins kon.

‘Ik veronderstel dat je iets afweet van die Brunow-affaire?’ vroeg de ander toen hij uitgesproken was.

‘Maar heel weinig, generaal. Na mijn gesprek met Broglace hoorde ik na vluchtige informatie dat hij Kort geleden uit de dienst ontslagen was.’

‘Precies.’ De generaal trommelde met zijn vingers op tafel. ‘Ja,’ zei hij, misschien kan dit tot iets leiden, misschien ook niet, maar ik geloof dat we het moeten proberen. Van dit moment af heb je geen verlof meer en ben je bij mij in dienst voor speciale opdrachten. Dat verlof kun je later wel inhalen. Intussen moet je proberen het vertrouwen van die kerel te winnen; probeer uit te vissen wat ie in zijn schild voert en kom morgen hier verslag uitbrengen. Ga op zijn voorstel in en ontmoet hem vanavond op de vastgestelde tijd.’

‘In orde, generaal.’

‘En het lijkt me een verstandige voorzorgsmaatregel als je je de eerstkomende paar uur eens gaat verdiepen in de zaak Brunow. Als je daar meer van weet, kun je zo nodig gemakkelijker zijn identiteit aannemen. Ik zal je het dossier laten geven.’ De hoge officier verliet het vertrek en Biggles bleef met majoor Bryndale alleen.

[2] De volgende ochtend om half elf werd Biggles door majoor Bryndale binnengelaten in het ruime bureau van brigadegeneraal sir Malcolm Pendersby, dezelfde hoge officier met wie hij de vorige dag al gesproken had; zijn gezicht had nu een zorgelijke uitdrukking, want alhoewel hij niet bepaald zenuwachtig was, stond de loop van de gebeurtenissen zoals die zich nu aan het ontwikkelen was, hem helemaal niet aan.

De generaal keek op toen hij binnentrad. ‘En, Bigglesworth - ga zitten, man - wat is er allemaal gebeurd sinds je gisteren van ons bent weggegaan? Is de kerel nog komen opdagen?’

‘Ja, generaal,’ antwoordde Biggles, ‘en het lijkt er heel veel op dat…’

‘Vertel me nou eens precies wat er gebeurd is.’

Biggles trok zijn voorhoofd in rimpels. ‘Dat valt niet mee, generaal, om u de waarheid te zeggen. Iets definitiefs is er eigenlijk helemaal niet gezegd en er werd geen bepaald voorstel gedaan. Het was net of Broglace wel iets in zijn hoofd had, maar dat ie erg voorzichtig was.’

‘En dat dient ie dan ook wel te zijn als hij zich met spionage inlaat,’ merkte de generaal droogjes op.

‘Daar hebt u gelijk in, generaal. Maar zoals ik u al zei, het was alles even onzeker; zijn gesprek bestond eigenlijk uit niets anders dan wenken en suggesties, maar als ik eerlijk mijn mening mag zeggen, dan geloof ik dat de zaak zo in mekaar zit. Broglace denkt dat ik Brunow ben; hij weet dat Brunow de laan uitgestuurd is en op de een of andere manier is hij precies op de hoogte van de feiten. Om u een voorbeeld te noemen - hij weet en daar ben ik zelf pas gisteren achtergekomen nadat ik het dossier van Brunow voor me had - dat hij van Australische afkomst is en dat hij in Argentinië was toen de oorlog uitbrak. Hij weet ook dat hij financiële belangen heeft - of had - in Engeland, maar dat zijn sympa thieën, misschien als gevolg van zijn afkomst, wel eens aan de kant van Duitsland en diens bondgenoten konden staan. Hij gaat van de veronderstelling uit dat door zijn ontslag Brunow een haat heeft gekregen tegen Engeland - een veronderstelling die ik hem rustig verder liet koesteren - en dat er daardoor misschien wel een verrader uit hem kon groeien.’

‘Maar je zei net dat hij met geen bepaald voorstel kwam.’

‘Dat is volkomen waar, generaal, maar het viel me op dat hij me dit plan eerder suggereerde dan dat hij het met ronde woorden uitsprak. Misschien had hij hoop dat ik de volgende zet zou doen. Hij durfde niet al te ver te gaan uit angst dat hij een vergissing zou begaan.’

‘Hoe zijn jullie uit elkaar gegaan?’

‘Ik liet hem zo half en half merken dat ik op het moment niets om handen had en ik probeerde de indruk te wekken dat ik misschien wel kon worden overgehaald als hij het de moeite waard maakte.’

‘Prachtig! Vertel verder.’

‘Dat is eigenlijk alles, generaal. Ik wou hem natuurlijk niet zo zonder meer laten gaan voor het geval dat u hem zou willen laten arresteren en daarom heb ik een voorlopige afspraak met hem gemaakt …’

‘Hem laten arresteren!’ De generaal zette grote ogen op net of hij meer dan verbaasd was.

‘Ja, natuurlijk, generaal,’ zei Biggles aarzelend. ‘Ik dacht dat als er maar de geringste aanwijzing was dat hij een spion zou zijn, u hem natuurlijk zou laten arres …’

De generaal maakte een gebaar met zijn hand. ‘Maar, Bigglesworth,’ zei hij, ‘dat is niet de manier waarop wij werken. Als de man inderdaad een spion is, hebben we meer nut van hem als hij in vrijheid is dan als ie in de Tower zit opgesloten. Als we eenmaal de regels kennen van het spel dat hij denkt te spelen, dan kunnen we de kerel tot ons eigen voordeel uitbuiten.’

‘Ik ben bang dat ik u niet begrijp, generaal,’ bekende Biggles, ‘maar ik heb gedaan wat ik kon en voor wat mij betreft, is hiermee de kous af. Mag ik me nu weer beschouwen als op verlof zijnd?’

‘Niet zo vlug - niet zo vlug!’ antwoordde de generaal haastig. ‘Wie heeft je gezegd dat de zaak hiermee voor jou afgedaan was? Dit is misschien nog maar het begin. Het toeval schijnt ons een kaart in handen te hebben gespeeld, die we zonder jouw hulp niet kunnen gebruiken en ik zou de zaak liever nog eens rustig van alle kanten willen bekijken voor ik tot een bepaalde beslissing kom. Neem een sigaret; ik zal je niet lang meer ophouden.’ Hij pakte een paar papieren, waarop hij aantekeningen had gemaakt, op en ging de kamer uit.

Maar het duurde haast een uur voor hij terugkwam en in die tijd had Biggles ruimschoots gelegenheid de positie te overwegen, waarin hij geplaatst was - en hij kon er niet enthousiast over zijn.

Toen de generaal terugkwam en achter zijn bureau plaatsnam, stond zijn gezicht heel ernstig en hij keek Biggles nadenkend aan. ‘Bigglesworth,’ begon hij, ‘ik moet een zeer ernstig gesprek met je voeren en ik hoop dat je heel aandachtig zult luisteren. Al de tijd dat jij hier alleen bent geweest, heb ik de zaak eens van alle kanten bekeken. Ik heb zo het idee dat bij de eerstvolgende gelegenheid Broglace met een definitief voorstel zal komen, aangenomen natuurlijk dat jij hem geen reden tot achterdocht geeft. Als jouw veronderstelling juist is, dan zal hij heel voorzichtig voorstellen dat jij voor hem zult gaan werken en daar bedoelt hij natuurlijk mee voor Duitsland; ik wil dat je op zijn voorstel ingaat.’

‘Erop ingaan?’ riep Biggles ongelovig.

De generaal knikte langzaam met zijn hoofd. ‘In dat geval krijgen we een kans om achter veel dingen te komen, waar we anders nooit gelegenheid voor hebben.’

Biggles dacht vlug na. ‘U bedoelt dus, generaal, dat ik een Duitse spion moet worden, maar zodoende voor Engeland moet bezig zijn?’

De generaal knikte en het scheen alsof hij niet helemaal op zijn gemak was. ‘Om de zaak nou maar ineens heel eerlijk te stellen, ja, dat is precies wat ik bedoel,’ zei hij ernstig. ‘Natuurlijk kan ik je niet dwingen, maar ik hoef je nauwelijks voor te houden dat het de plicht is van iedere Engelsman om zijn vaderland te dienen ongeacht de offers die dat van hem vergt. Dat is dan ook de reden waarom ik jou vraag deze moeilijke en gevaarlijke taak vrijwillig op je te nemen. Ik heb je conduite-staat eens nauwkeurig bestudeerd en je lijkt me uitermate voor deze taak geschikt, anders zou ik het plan nog geen tweede gedachte waardig gekeurd hebben. Majoor Raymond, de officier van de inlichtingendienst, die aan jouw onderdeel is toegevoegd, heeft de meeste bewondering voor je scherpzinnigheid; je weet zelf dat je hem meer dan eens hebt kunnen helpen. Lang niet iedereen is in staat een dergelijk gevaarlijk en moeilijk karwei op te knappen. Maar de uiteindelijke beslissing ligt tenslotte bij jou, en ik zou in mijn plicht tegenover jou tekortschieten als ik je niet de vele gevaren die deze taak met zich medebrengt, zou voorhouden. Een vergissing, een kleine onvoorzichtigheid - maar ik heb zoveel vertrouwen in jouw capaciteiten, dat ik daar niet lang bij hoef te blijven stilstaan. Wat denk je ervan?’

Biggles dacht een paar seconden na. ‘Het zou louter huichelarij zijn als ik beweerde dat ik dit werk met verschrikkelijk veel plezier op me zal nemen,’ verklaarde hij somber, ‘maar daar u me zo nadrukkelijk mijn plichten hebt voorgehouden, kan ik niet goed weigeren, generaal.’

De generaal kreeg een lichte kleur. ‘Ik begrijp heel goed hoe jij je voelt,’ zei hij op een vriendelijke toon, ‘maar ik wist van tevoren dat je niet zou weigeren. Laten we nu alle mogelijkheden die zich kunnen voordoen, eens onder de loep nemen, dan komen ze tenminste niet onvoorbereid …’

HOOFDSTUK 2

Algy krijgt een schok

[1] Luitenant Algernon Lacey van het 2,66e escadrille dat gelegerd was in Maranique in Frankrijk en die tijdens de afwezigheid van Biggles, zijn vriend en vliegkameraad, het commando had, landde met meer dan gewone voorzichtigheid met zijn Sopwith Camel. Hij taxiede langzaam naar de hangars en terwijl hij dat deed, keek hij onderzoekend naar een onderdeel dat bezig was. Toen hij de landingsbaan bereikt had, zette hij de motor af, klom stijf uit zijn machine en liep naar het bureau van het escadrille om zijn oorlogsverslag uit te brengen. Hij was zeer over zichzelf voldaan, want hij had juist zijn derde overwinning sinds Biggles met verlof was gegaan, binnengehaald.

Hij duwde de deur van het uit dunne wanden bestaande houten gebouwtje open, maar daar hij zijn chef, majoor Muilen, in ernstig gesprek zag met de administrateur ‘Wat’ Tyler, zou hij zich teruggetrokken hebben als niet de ander hem gewenkt had.

‘Kom er maar in, Lacey,’ zei hij, ‘ik wachtte al op de gelegenheid een woordje met je te wisselen, alhoewel ik vrees at het slecht nieuws is.’

Algy hield op midden in zijn pogingen zijn handschoenen uit te trekken en keek de majoor wenkbrauwfronsend aan. ‘Slecht nieuws?’ herhaalde hij, en toen plotseling een afschuwelijke gedachte bij hem opkwam, liet hij er haastig op volgen: ‘Als u me maar niet wilt zeggen dat Biggles neergeschoten is.’

‘O welnee. Je wordt overgeplaatst!’

‘Overgeplaatst!’

‘Naar het hoofdkwartier in het Midden-Oosten - Kaïro.’

Niet begrijpend staarde Algy zijn chef aan. ‘Overgeplaatst naar het Midden-Oosten,’ herhaalde hij nog eens onnozel. ‘Maar wat heb ik dan gedaan?’

‘Niets, voor zover ik weet. Ik kan je alleen maar zeggen dat dit bevel niet van ons hoofdkwartier afkomstig is, zelfs niet van het algemeen hoofdkwartier in Frankrijk, maar het kwam direct van het luchtvaartdepartement.’

‘Maar waarom?’

‘Het spijt me, Lacey, dat ik je dit moet zeggen. Ik vind het jammer dat ik een zo goed officier als jij bent, moet af staan, maar je dient nu te weten dat de hoogste legerleiding niet gewend is om verklaringen af te leggen over wat ze meent dat gebeuren moet. Je bent vanaf dit moment van je taak hier ontslagen en je neemt de avond trein van tien minuten over zeven naar Parijs. Van het station ga je met een taxi naar het Gare de Lyon en pakt daar de trein van tien minuten over elf naar Marseille. Daar meld je je bij de officier die met de verschepingen belast is op kade 17. Je reis papieren zijn al in orde. Voor je vertrekt zie ik je nog wel.’

Algy viel plotseling op een stoel neer en hij keek zijn meerdere aan net als een man die droomde. Maar toen de waarheid eindelijk tot zijn versufte hersens doordrong, wendde hij zich razend van woede tot Wat. ‘Dus dat is nou de dank …’ begon hij, maar de ander weerde hem af.

‘Woedend worden geeft je allemaal niets,’ zei hij kort.

‘Wacht maar tot Biggles terugkomt en hoor dan maar eens wat die er wel van zal zeggen.’

‘Biggles komt niet terug.’

Algy knipte met zijn ogen. ‘Komt ie niet terug! Zijn jullie nou allemaal! Wat is er dan gebeurd? Zijn ze op het hoofdkwartier dan allemaal gek geworden?’

‘Misschien. Ik kan je alleen maar zeggen dat Biggles bij de binnendienst geplaatst is.’

‘Bij de binnendienst,’ smaalde Algy. ‘Nou weet ik meer dan genoeg. Stel je voor, een kerel als Biggles en dan bij de binnendienst! Daar zal ie wel op zijn plaats zijn. Denken ze nou op het departement dat je kerels als Biggles net zo veelvuldig kunt plukken als bramen aan een struik? En het kan me ook allemaal niks meer schelen,’ mopperde hij woedend, ‘voor mij is die hele rotoorlog afgelopen. Ik heb er niks geen belangstelling meer voor.’

Wat keek hem medelijdend aan. ‘Al dat gemopper geeft je geen steek, kerel,’ zei hij bedaard. ‘Je schiet er niks mee op. Je hebt je werk te doen en goed ook, en mischien lukt het je dan later om nog eens naar het 266e terug te komen. We zullen je missen, en Biggles - nou ja, dat hoef ik je niet eens te vertellen. O, tussen twee haakjes, ik zal je nog wat vertellen, alhoewel je verondersteld wordt er niets van te weten.’

‘Vertel op; je kunt het toch niet nog beroerder maken.’

‘Je krijgt een reisgezel en wel iemand die je kent.’

‘Wie dan?’

‘Majoor Raymond van het hoofdkwartier van de luchtmacht. Hij is ook naar het Midden-Oosten overgeplaatst.’

‘Mooi! Dan kan ik hem meteen eens vertellen wat ik van de hele legerleiding denk!’

‘En dan is het slot dat je onder arrest gesteld wordt. Maak je niet onmogelijk, Algy. We zijn in oorlog en de heren weten heus wel wat ze doen.’

‘Nou ja, misschien heb je wel gelijk,’ gaf Algy sarcastisch toe en na zijn handschoenen opgepakt te hebben, verliet hij het bureau.

[2] Tien dagen later stapte Algy, moe en verreisd, in Palestina uit het vliegtuig, hij was nu op het vliegveld in Kantara, waar hij dadelijk na aankomst in Egypte naartoe gestuurd was. Hij had niet gevraagd waarom hij helemaal naar Kantara was gestuurd, men had hem ook niets verteld; hij had zijn instructies aanvaard, somber en zonder enige interesse. Kantara, Almaza, Heliopolis, Ismailia, Chartoem of Aden, wat hem betreft was het allemaal precies hetzelfde - tenminste in die geest had hij zich uitgelaten tegenover majoor Raymond toen ze in Kaïro afscheid van elkaar namen. Algy wist niet waar de majoor naartoe gegaan was, want hij had hem sindsdien niet meer gezien.

‘Neem mijn bagage mee naar de mess tot ik kwartier gevonden heb, zei hij tot een van de dienstdoende soldaten en toen werd hij plotseling bij de naam genoemd en hij keerde zich op zijn hielen om. Majoor Raymond in kaki-uniform kwam vlug naar hem toe.

‘Hallo, Lacey,’ riep hij vrolijk, ‘hier vinden we elkaar dus weer terug.’

‘Hallo, majoor,’ antwoordde Lacey verwonderd. ‘Ik wist niet dat u ook naar Palestina moest. Ik heb geweldig veel last van heimwee, dus vind ik het heerlijk dat ik een bekende tref. Maar ik zou wel eens willen weten waarom ze ons niet de hele afstand samen hebben laten reizen.’

‘Je moet je in de dienst nooit ergens over verwonderen, Lacey,’ glimlachte de majoor. ‘Je moet nooit vergeten dat er in de grootste dwaasheid meestal een grote wijsheid verborgen ligt. Nadat ik in Kaïro afscheid van je genomen had, moest ik naar een belangrijke conferentie. Ik ben nog pas kort geleden hierheen gevlogen, of liever, ik heb me laten vliegen. Ben je erg moe?’

‘Niet bijzonder, majoor. Waarom?’

‘Omdat ik een vertrouwelijk praatje met je wil hebben zonder verdere toehoorders behalve dan een die je beslist moet ontmoeten; het is tamelijk dringend, het is het beste als we maar dadelijk gaan.’

‘Goed, majoor,’ antwoordde Algy kort.

De majoor ging voor naar een grote vierkante tent die een eindje van de andere af stond. ‘Dit is mijn hoofdkwartier,’ vertelde hij en met een eigenaardige uitdrukking op zijn gezicht sloeg hij het voorhang van de tent een stuk opzij.

De tent was net gemeubeld als een kantoor, met een grote lessenaar, een telefoon en ladenkasten, maar Algy zag van dit alles niets. Hij staarde naar een man in overall, die uit een rieten stoel opstond en vlug op hem afliep, terwijl hij lachte om de verwonderde uitdrukking op het gezicht van de binnenkomende.

‘Ik denk niet dat ik moet voorstellen,’ zei majoor Raymond met een lachje.

Algy’s kaak zakte naar beneden en zijn lippen bewogen toen hij probeerde te spreken, maar er kwamen geen woorden. ‘Biggles,’ kon hij er eindelijk met grote moeite uitstoten. ‘Wat ter - ben je nou - allemensen, dat is me te veel.’

‘Laten we er eerst eens bij gaan zitten; het is veel te warm om zolang te blijven staan,’ stelde de majoor voor. ‘En laten we er nou eens achter zien te komen wat er allemaal gebeurd is en waarom we hier zijn,’ vervolgde hij toen ze allemaal op hun gemak gezeten waren. ‘Mij is het nog lang niet duidelijk en hoe eerder we alle bijzonderheden weten, des te beter voor ons. Jij weet misschien meer dan een van ons, Bigglesworth, en daarom moet jij maar beginnen.’

Biggles lachte een beetje flauwtjes toen hij in zijn stoel ging achterover leunen. Onder zijn overall droeg hij zijn militaire uniform. ‘Als u wilt luisteren, zal ik alles vertellen wat ik zelf weet,’ zei hij bedaard.

In het kort vertelde hij van zijn ontmoeting met Broglace en zijn veelvuldige bezoeken bij de inlichtingendienst. ‘Ik begreep onmiddellijk,’ vervolgde hij, ‘dat de generaal volkomen gelijk had toen hij beweerde dat iedereen zijn uiterste best moest doen. Ik haatte en verafschuwde het idee, maar wat kon ik anders? Tenslotte zei ik hem dat ik op het voorstel inging onder voorwaarde dat niemand iets van de zaak te weten zou komen als hij en nog twee mannen die als verbindingsofficieren zouden moeten dienst doen. Anders leek het me onmogelijk. Ik heb tenslotte maar één leven te verliezen en ik wil mijn dood graag zo lang mogelijk uitstellen. Ik vertelde dat ik er niets voor voelde om mijn rapporten door middel van onbekenden door te geven, zelfs al waren die onbekenden officieren van de inlichtingendienst. Het zou best kunnen dat vroeg of laat de een of andere kerel van de contra-spionagedienst er de lucht van zou krijgen en dan was wat mij betreft, het eind in zicht. Je moet goed weten dat er toen nog geen sprake was van mijn gaan naar Palesti na; we hadden er nog met geen woord over gespoken, dat kwam pas later aan de orde. In elk geval, ik stemde met het voorstel in op voorwaarde dat ik moest kunnen samenwerken met twee mannen die ik kende en die ik onvoorwaardelijk vertrouwde. De generaal ging ermee akkoord en toen ik uw beider namen noemde, was hij daar erg mee ingenomen. Apart van het feit dat jij, Algy, volkomen te vertrouwen was, vond hij het ook nog van belang dat je een vliegmachine kunt besturen en hij was blij met u, majoor, omdat u van de inlichtingendienst bent. En nu weet u beiden waarom u naar hier bent overgeplaatst.

Er kwam verder voortgang in de zaak toen ik diezelfde avond Broglace ontmoette. Toen het tot hem doordrong dat ik wilde praten, legde hij zijn kaarten op tafel. Hij beloofde mij een hoog salaris als ik bij de Duitse inlichtingendienst wilde komen en toen werd alles me volkomen duidelijk. Ik zei dat ik er nog eens over moest denken, ik ging terug naar de generaal en vroeg hem wat ik moest antwoorden. Hij zei me dat ik op het voorstel moest ingaan, maar als het enigszins mogelijk was, moest ik zorgen ergens hier in dit deel van de wereld terecht te komen. We staan er hier beroerd voor, want de omgeving is verpest door Duitse spionnen - dat danken we voornamelijk aan de activiteiten van een “mof” die El Sjerief heet. Onze mensen kennen hem alleen bij zijn Arabische naam. Ze willen hem dolgraag te pakken zien te krijgen en daarom ben ik nou eigenlijk hier. Ze stelden voor dat als ik hier aangekomen zou zijn - verondersteld natuurlijk dat alles goed liep en ik hier veilig aankwam -, ik in aanraking zou zien te komen met onze eerste agent van de inlichtingendienst, majoor Sterne. Hij is een vrijbuiter en voor zover ik weet doorkruist hij de woestijn op de rug van een kameel of te paard. Hij schijnt zo’n beetje achter de schennen aan de touwtjes te trekken en staat op goede voet met de Arabieren. El Sjerief en Sterne zijn zo enigszins de grote machten hier en ze zijn al maanden bezig elkaar bij de nek te grijpen.

Ik heb gezegd dat ik zou proberen hier terecht te komen, maar ik vertelde tevens dat ik het liefst op mijn eigen houtje zou willen handelen; ik vind het geen prettig idee om onder een ander te werken, zelfs al is die ander majoor Sterne, hoewel beweerd wordt dat het een’ reuze kerel is. Kort en goed, ik ontmoette Broglace opnieuw en ik zei hem dat ik met hem wilde samenwerken. Hij wou dat ik naar België zou gaan, maar ik antwoordde dat ik daar goed bekend was en dat het niet lang zou duren of de een of ander zou me herkennen. Hij zag de wijsheid van mijn woorden in en vroeg me welk deel van het strijdtoneel ik begeerde. Ik zei Palestina en nou weten jullie alles.’

‘Maar hoe ben je dan hier kunnen komen?’ vroeg Algy nieuwsgierig.

‘O, dat is een verhaal op zichzelf,’ antwoordde Biggles geheimzinnig. ‘Broglace gaf me een ring, een zegelring met een flap die weggeschoven kan worden, en onder die flap staat een devies. Hij zei me dat deze ring wonderen kan uitwerken. En hij had gelijk. Dat kan ie. Jullie weet dat ik voor mijn verlof naar Engeland ben gevlogen, ik ging dus naar het vliegveld terug en haalde mijn machine, maar in plaats van naar Frankrijk terug te gaan, koerste ik regelrecht naar Brussel. Broglace dacht dat ik de machine gestolen had en ik liet hem maar in die waan - maar dat heeft er niks mee te maken. Het was een gevaarlijk karwei, neem dat gerust van me aan, overal moffen die me heel de afstand probeerden omlaag te halen, maar ik kwam er. Zo gauw ik landde, werd ik gevangen genomen, maar ik liet mijn ring zien en het werkte als een tovermiddel. Jullie hadden die moffen eens om me heen moeten zien springen en zien buigen als knipmessen. Ik werd in een trein naar Berlijn gezet en daar moest ik een heel kruisverhoor ondergaan bij een soort tribunaal. Ik kreeg het danig benauwd en daar kom ik gerust voor uit. Toen werd ik naar Jeruzalem gezonden, ik moest me bij de inlichtingendienst melden en die zond me weer verder naar Zabala waar graaf Faubourg het bevel voert. Twee dagen geleden ben ik daar aangekomen en vanmorgen werd ik op een oriëntatie vlucht uitgestuurd om de zaak eens te verkennen.’

‘Maar hoe lukte het je dan om hier aan deze kant van de linies met een Duitse machine te landen?’ vroeg Algy hoogst verwonderd.

‘Ik heb toch niet over een Duitse machine gesproken. Ik vlieg in een Engelse machine, een Bristol-gevechtsmachine. De moffen hebben een paar van onze machines, een tweepersoons - de Bristol - en een Sopwith “Pup”. Die zijn zeker eens aan de verkeerde kant terecht gekomen en daar gerepareerd. In elk geval, ik stapte in en probeerde van het eerste moment af met jullie in contact te komen zodat we een plan de campagne kunnen opmaken. We moeten een rendez-vous vaststellen waar we elkaar kunnen treffen als ik iets te melden heb. Ik veronderstel dat de moffen van me verlangen dat ik hier ergens land en informaties tracht in te winnen. Daarom draag ik nog steeds het Engelse uniform, alhoewel ik ook een Duits bezit.

Ik durf niet lang te blijven, ze mochten zich eens afvragen wat ik aan het uitspoken ben. Terwijl ik op jullie zat te wachten, heb ik het een en ander op een stuk papier gezet; ik wil graag dat jullie het lezen, het goed in je geheugen prenten en het dan vernietigen. Algy, ik veronderstel dat je van alle verdere dienst bent vrijgesteld; en als het niet zo is, kan de majoor er wel voor zorgen. Voorlopig heb ik de oase van Abba Sud uitgekozen als ontmoetingsplaats voor noodgevallen. Het is een heel eind in de woestijn, op een grote afstand van de Engelse zowel als van de Duitse strijdkrachten, dus lijkt het me nogal safe. Hier ligt ie.’

Hij liep naar een grote landkaart die aan de ene zijde van de tent was opgehangen en legde zijn vinger op een klein cirkeltje dat de naam Abba Sud droeg. ‘Ik had graag dat je hier zo dikwijls je kunt, omhangt en op de uitkijk staat naar mij,’ vervolgde hij. ‘Misschien vlieg ik in een Engelse machine, misschien bestuur ik ook wel een Duits toestel, maar in beide gevallen zal ik een rode licht kogel proberen af te vuren om je te laten weten dat ik het ben. Dan kan ik landen, we kunnen het een en ander bespreken en daarna kun je majoor Raymond verslag uitbrengen. Nou moet ik weg. We hebben contact met mekaar en dat is me een pak van het hart. We kunnen later nog wel enige kleinigheden in orde maken, maar dat hangt van omstandigheden af; het is allemaal zo vlug gegaan dat ik nog geen tijd gehad heb om het een en ander rustig te overwegen.’

Hij kwam uit zijn stoel overeind, maakte zijn overall vast en stak zijn hand uit. ‘Tot ziens voor het moment, majoor. Cheerio, Algy.’

Met een schok van ontzetting veerde Algy op. ‘Maar je gaat toch niet terug - om achter de linies van de moffen te landen?’ gilde hij dodelijk verschrikt.

‘Ja, natuurlijk.’

Algy werd bleek en schudde zijn hoofd. ‘Wees in Godsnaam voorzichtig,’ fluisterde hij indringend. ‘Ze schieten je neer als een hond als ze achter je ware identiteit komen.’

‘Dat weet ik,’ antwoordde Biggles kalm, ‘het is dus zaak ervoor te zorgen dat ze me niet te pakken krijgen. Jij bent verantwoordelijk voor je eigen taak en je zult zien dat alles fijn voor elkaar komt. Maar bedenk alsjeblieft één ding goed. Vertrouw niemand. Het spionage systeem van de moffen is het beste van de hele wereld, en als er ook maar een enkel woord over me gefluisterd wordt bijvoorbeeld in de officiersmess, dan ben ik verloren. Cheerio!’ Met nog een laatste zwaai van zijn hand verliet hij de tent.

Terwijl hij vlug naar het veld liep waar hij zijn machine had laten staan, hield hij een ogenblik stil om een Arabier te bewonderen die op een prachtig paard hem voorbij galoppeerde in de richting van het kamp. De Arabier keek niet eens zijn richting uit en Biggles meende dat hij nog nooit een dergelijk schouwspel gezien had, zo volkomen èèn was de man met zijn paard.

‘Wie is dat?’ vroeg hij aan een sergeant-vlieger die ook de kant van de hangers uitliep.

De man keek op. ‘Dat lijkt net majoor Sterne die van de een of andere onderzoekingstocht terugkomt,’ antwoordde hij luchtig. ‘Die komt altijd opdagen als je hem het minst verwacht.’

‘Bedankt voor de inlichtingen,’ antwoordde Biggles en met hernieuwde belangstelling keek hij naar de ruiter. Maar die was al bijna uit het gezicht verdwenen.

Diep in gedachten liep hij op zijn machine toe en klom in de cockpit. De motor ronkte. Een tweehonderd meter schoot hij als een pijl over het zand en schoot toen de blauwe lucht in. In een wijde cirkel koerste hij naar de Duitse linies.

HOOFDSTUK 3

Biggles krijgt een schok

Gedurende de korte tocht naar Zabala dat niet alleen het hoofdkwartier was van de Duitse inlichtingendienst, maar ook de legerplaats van twee Duitse escadrilles, waarvan het ene bestond uit eenpersoons Pfalz-verkenningsvliegtuigen en het andere uit tweepersoons Halberstadts, peinsde hij na over de verbazingwekkende loop die de gebeurtenissen genomen hadden. Nog voor hij vertrok, was hij er zich volkomen van bewust geweest dat de taak die hij ging ondernemen, hem verre van aangenaam was, maar hoe gek het ook was, nu hij er eenmaal aan begonnen was, bemerkte hij dat hij zijn rol met meer plezier speelde dan hij voor mogelijk had gehouden. Eerst had hij een natuurlijke afkeer bij zichzelf bespeurd toen hij al dat veldgrauw om zich heen zag en hij had zich heel erg eenzaam gevoeld temidden van al die vijanden, meer dan eens had hem de lust bekropen er stilletjes tussenuit te glippen; maar toen de gevaren die hij eerst gemeend had dat ze bij elke hoek op hem lagen te wachten, zich niet manifesteerden, verdwenen al deze gevoelens vlug, zijn zelfvertrouwen groeide en hij maakte het vaste voornemen zijn taak tot het bittere einde te vervullen.

Als kapitein von Stalhein er niet geweest was, had hij zich bijna volkomen op zijn gemak gevoeld. Voor geen van de Duitsers die hij gedurende zijn tocht dwars door Europa ontmoet had en voor geen van zijn vijanden in Zabala voelde hij zo’n ondefinieerbare angst als voor von Stalhein, die de naaste medewerker was van graaf von Faubourg. De graaf zelf was een tamelijk ruwe ouwe man, een echte Duitse militair, een bruut van nature en snauwend tegen eenieder die onder hem stond. Hij had zijn rang eerder verkregen door kruipen en vleierijen dan door geestelijke kwaliteiten.

De andere Duitse vliegers die hij ontmoet had, waren tamelijk normaal en hadden eigenlijk veel overeenkomst met de Engelse vliegofficieren, met uitzondering dan van Karl Leffens, aan wie hij van het eerste moment af een hekel gehad had omdat hij zo zelfingenomen was - en het scheen wel dat die antipathie wederkerig was.

Erich von Stalhein echter was een heel ander type. Hij was lang en mager en zelfs een beetje fatterig. Hij was al jaren bij de luchtmacht en hij had iets over zich waardoor

Biggles zich al onmiddellijk op zijn hoede deed zijn. Hij was ervan overtuigd dat je voor deze man moest oppassen. In het begin van de oorlog was hij gewond geraakt, hij was kreupel en liep permanent met twee stokken en deze lichte verminking droeg er ook al het hare toe bij dat hij iets lugubers had. In tegenstelling tot de meesten van zijn landgenoten was hij donker, had koude sluwe ogen die een ander nooit recht aankeken en iets berekenends hadden, dat de monocle die hij gewoonlijk droeg, niet kon verbergen. Dat was kapitein von Stalhein, de officier bij wie Biggles zich bij aankomst in Zabala had moeten melden en die hem naar het bureau van graaf von Faubourg had gebracht voor een onderhoud.

Biggles had van het eerste ogenblik af dat hij kennis met hem gemaakt had, een zekere sluimerende vijandigheid bespeurd en dat gevoel had hij tijdens het hele onderhoud behouden. Het was net of de man hem ervan verdacht een indringer te zijn, maar niet voor zijn mening durfde uitkomen uit ontzag voor zijn meerderen, die de nieuweling hadden aangesteld. Of von Stalhein al dan niet wist dat hij als kapitein Brunow vroeger bij de Engelse luchtmacht had gediend, wist hij niet, maar hij vond het niet verstandig daarnaar te informeren. Maar van één ding was hij volkomen zeker: de Duitser zou op hem loeren als een kat op een muis en bij de eerste onvoorzichtigheid die hij beging, zou hij hem grijpen.

Wat hij nog meer opmerkte was dat alle Duitsers die bij de inlichtingendienst werkten, net zo’n zegelring droegen als Broglace hem gegeven had; het leek een soort onderscheidings- of herkenningsteken. De graaf droeg er een, ook von Stalhein en Leffens; nog een paar andere officieren had hij ermee gezien. Als hij van zijn ring het flapje wegschoof, kwam een klein dolkje tevoorschijn waarboven een adelaar met een dubbele kop gegraveerd was en met heel klein eronder het getal 117. Maar hij moest nog leren welke belangrijke rol zo’n ring speelde in de Duitse spionagedienst.

Als hij al om een speciale reden naar Zabala gestuurd was, had men hem daar nog niets van verteld. De graaf, die zijn chef was, had alleen gezegd dat men bij de allereerste gelegenheid van zijn diensten gebruik zou maken en in die tussentijd moest hij zich op de hoogte stellen van de positie aan de verschillende fronten. Maar voor zichzelf was hij er vast van overtuigd dat zijn voornaamste taak daaruit zou bestaan achter de Engelse linies te landen om daar zoveel mogelijk te weten zien te komen of om reeds vermoede feiten te bevestigen. En hierin vergiste hij zich niet.

Van El Sjerief had hij nog niets gezien - en dat verwachtte hij ook niet. De naam was bijna een legende, er werd meer op gezinspeeld dan dat men er met duidelijke woorden op doelde. Maar toch bestond er geen twijfel aan of de man bestond: generaal Pendersby had het hem beslist verzekerd. Hij kon alleen zijn ogen en oren wijd open houden en wachten op de een of andere aanwijzing die kon leiden tot de identificatie van de Duitse superspion.

In deze periode van de oorlog werkte de Duitse spionagedienst buitengewoon goed en efficiënt, vooral in Palestina en daar zou Biggles spoedig een staaltje van ondervinden. Zich daar totaal niet van bewust zijnde bereikte hij zonder ongelukken Zabala en nadat hij een keurige landing gemaakt had, taxiede hij naar de hangar die voor de Engelse toestellen gereserveerd was. Hij ging zich niet onmiddellijk op het bureau melden, maar liep eerst naar zijn kwartier om zijn Duitse uniform aan te trekken. Het Engelse uniform was natuurlijk niet erg geliefd en als hij het moest dragen, trok hij er meestal een overall over aan. Nadat hij zich verkleed had, liep hij langzaam naar de officiersmess met de bedoeling in een rustig hoekje een Duitse grammatica die hij pas gekocht had, te bestuderen. Zijn weinige kennis van de Duitse taal was een ernstige handicap en van het moment af dat hij op Duits gebied geland was, trachtte hij meer van de taal te leren.

Hij zat pas een paar minuten toen een ordonnans naar hem toekwam en hem een briefje van de graaf overhandigde, dat het bevel bevatte zich onmiddellijk bij het hoofdkwartier te melden. Zich van niets gevaarlijks bewust zijnde, stak hij de grammatica in zijn zak en liep de startbaan over naar het oude Turkse fort dat diende als hoofdkwartier van zijn chef en als nachtverblijf voor de oudere officieren. De binnenplaats en de stallen waren met prikkeldraad afgezet en dienden als gevangenis voor krijgsgevangenen.

Hij klopte aan en ging het bureau binnen. De graaf zat achterover geleund in zijn stoel, hij had zijn kraag opengemaakt en was in druk gesprek met von Stalhein die half zat en half tegen de lessenaar leunde. Een dun rookwolkje kronkelde lui omhoog van zijn in een lang barnstenen pijpje gestoken sigaret die hij rustig oprookte. En dit gevoegd bij de monocle in zijn oog droeg er ook nog het nodige toe bij om hem iets verwijfds te geven. Terwijl hij dit alles opmerkte, meende Biggles in de ogen een boosaardige uitdrukking te zien en hij voelde een zekere onrust in zich opkomen. Hij voelde meer dan dat hij het zag dat er een valse glimlach om de dunne lippen speelde toen hij, Biggles, de hakken tegen elkaar sloeg en zich present meldde, terwijl hij wachtte tot de graaf zou spreken.

‘Zo, ben je daar, Brunow,’ begon von Faubourg gemoedelijk. ‘Je bent vanmorgen opgestegen, is ‘t niet?’ Hij stelde de vraag heel luchtig, maar er was toch wel iets in van op-de-man-af-manier waarop hij zich over zijn lessenaar naar voren boog.

Biggles speurde onraad in de lucht, maar hij verried niets, hij knipperde zelfs niet eens met zijn oogleden. ‘Inderdaad, ik handelde daarmee volgens uw instructies.’

‘Waarom ben je achter de Engelse linies geland?’ Nu was de gemoedelijke toon geheel verdwenen; zijn stem klonk scherp als een speer.

Biggles werd ijskoud; hij voelde de twee paar ogen doordringend op zich gevestigd en hij wist dat hij verloren zou zijn als hij maar even aarzelde. ‘Omdat ik meende dat het niet kwaad was als ik eens ging onderzoeken of ik zonder gevaar daar kon landen,’ antwoordde hij onbewogen. ‘De noodzakelijkheid om op vijandelijk terrein te moeten neerkomen, kan zich elke dag voordoen en het leek me dienstig om eens een kijkje te gaan nemen als voorzorgsmaatregel.

De graaf knikte langzaam. ‘En waarom bezocht je de fent van het hoofdkwartier van de Engelse inlichtingendienst?’

Biggles voelde dat de spieren in zijn gezicht verstijfden, maar hij speelde zijn volgende kaart met een kalmte die hem zelf inwendig verbaasde. Zijn lippen plooiden zich tot een lachje en hij antwoordde argeloos en zonder aarzeling: ‘Ik moest wel, ik had geen keus. Men ontbood me - het was werkelijk amusant.’

‘Hoe bedoel je?’

‘Wel, dat ik zo maar binnengeroepen werd op de plaats waar het me onmogelijk leek om binnen te dringen. Ik ben bang dat ik nog niet lang genoeg met dit soort werk bezig ben om mijn gevoel voor humor te verliezen.’

‘Ja, dat schijnt wel. Waarom liet men je roepen?’

‘Omdat ik in de officiersmess gezegd had dat ik tot taak had gereviseerde toestellen weer naar hun basis terug te brengen en hij - ik bedoel de officier die me liet roepen - wilde alleen maar weten of ik naar Heliopolis ging. Hij had een speciale boodschap voor iemand die daar gestationeerd was.’

‘En wat heb je gezegd?’

Ik zei dat het me erg speet, maar dat ik niet de richting van Heliopolis uitging.’

‘Niets meer?’

‘Nee, majoor. Daar was de zaak mee afgedaan en ik kwam naar hier terug.’

‘Wie was die andere officier die bij majoor Raymond was?’

Die woorden waren voor Biggles als een elektrische schok; de Duitsers schenen alles te weten wat er achter de Engelse linies voorviel. ‘Geen wonder dat we er hier zo slecht voor staan,’ was de gedachte die door zijn geest flitste, maar hij antwoordde zo onverstoorbaar mogelijk: ‘Ik heb er geen idee van, majoor. Ik heb wel een tweede officier gezien, een nog jonge vent, maar ik heb geen bepaalde aandacht aan hem besteed. Als ik iets zou moeten denken, zou ik zeggen dat het misschien de een of andere adjudant geweest is.’

‘Je wist dat die hogere officier majoor Raymond was en dat die pas uit Frankrijk in Palestina is gekomen?’

‘Dat weet ik nu, majoor. Men vertelde me dat ik me bij majoor Raymond moest melden en daardoor kwam ik zijn naam te weten. Ik wist niet dat hij pas hier gekomen was. Als u het me niet zelf verteld had, was ik er niet achtergekomen.’

‘Heb je hem al eens meer ontmoet?’

‘Niet dat ik weet, majoor.’

‘Heeft hij je niet herkend?’

‘Welnee, majoor - tenminste, ik heb geen idee waarom hij dat wel zou doen. Hij was heel vriendelijk.’

Dit antwoord scheen de graaf te bevredigen, want hij keek von Stalhein aan met een gezicht waarop even duidelijk geschreven stond als had hij het gezegd: ‘Zie je nou wel. Ik heb het je wel gezegd. Het een was gewoon het gevolg van het ander.’ Maar von Stalhein stond nog steeds Biggles aan te kijken met een geheimzinnig lachje en dat bleef hij doen nog nadat de graaf hem gezegd had dat hij naar zijn kwartier terug kon gaan, maar dat hij in de buurt moest blijven voor het geval men hem nog nodig had.

Biggles haalde diep adem toen hij naar buiten trad in het felle zonlicht. Het was net of zijn knieën het onder hem beg aven en zijn handen, hoewel ze niet beefden, waren ijskoud. ‘Mijn hemel! Ik zal voorzichtig moeten zijn, deze kerels hebben ogen van achteren net zo goed als van voren,’

peinsde hij verbitterd en met een zekere bezorgdheid liep hij naar zijn kwartier.

HOOFDSTUK 4

Een ontmoeting en een duel.

De volgende ochtend was hij juist klaar met aankleden toen hij opnieuw bij graaf von Faubourg ontboden werd. In gedachten doorliep hij vlug de gebeurtenissen sinds zijn laatste onderhoud en alhoewel hij niets gedaan had dat ook maar in de verste verte verdacht kon lijken, was het toch met een gevoel van onzekerheid dat hij het fort naderde. ‘Het is juist die altijd sluimerende vrees en die onzekerheid, die deze hele zaak zo afgrijselijk zenuwslopend doet zijn,’ mompelde hij terwijl hij aanklopte.

Toen hij het bureau binnentrad, zochten zijn ogen onwillekeurig de gestalte van von Stalhein, maar tot zijn grote opluchting was die er niet. De graaf scheen in een buitengewoon goed humeur.

‘Morgen, Brunow,’ begon hij vriendelijk. ‘Nou heb ik eindelijk een opdracht voor je.’

‘Prettig, majoor,’ antwoordde Biggles met een enthousiasme dat hij niet voelde. ‘Ik ben blij dat ik nu eindelijk iets bepaalds te doen krijg.’

‘Dat meende ik ook,’ was het bescheid van de graaf. ‘Nu moet je goed luisteren. We hebben bericht gekregen dat een groot aantal Britse troepen, hoofdzakelijk Australische cavalerie, kortgeleden uit Egypte is weggetrokken. Er bestaat altijd de kans dat ze naar Saloniki zijn gegaan, maar dat geloven we niet. Het is veel waarschijnlijker dat ze hier ergens in de buurt zijn ontscheept en in gereedheid worden gebracht voor de grote aanval, die naar we weten bij hen in voorbereiding is. Het komt je misschien ongeloofwaardig voor dat een twintigduizend man vervoerd kan worden en ergens ondergebracht zonder dat wij hun doel kennen, maar helaas is dit wel het geval. De Britten hebben een lelijke les gehad en ze zijn nu zeer voorzichtig. Ik wil dat jij deze troepen zult opsporen. Als ze in Palestina zijn, moeten ze hoogstwaarschijnlijk hier ergens in de heuvels verborgen zitten.’

Hij wees op de grote landkaart naar een bepaalde plek. ‘Zoek eerst maar eens hier,’ vervolgde hij. ‘Het feit dat onze waarnemingsvliegtuigen telkens beschoten worden als ze in de buurt van deze plek komen, doet ons vermoeden dat onze veronderstelling juist is; als je een van de Engelse toestellen neemt, zullen ze je wel met rust laten. Als je het verzamel kamp niet vanuit de lucht kunt ontdekken, zul je misschien ergens moeten landen en voorzichtig op onderzoek uitgaan.’

‘Komt voor elkaar, majoor,’ antwoordde Biggles. Hij salueerde, keerde naar zijn tent terug, trok zijn Engelse uniform aan en zijn overall en ging toen naar de hangar waar de Engelse toestellen opgesteld stonden.

Hij beval de mecaniciens de Sopwith Pup in gereedheid te brengen en keek toen de startbaan af waar juist een vliegtuig tot leven kwam. Een blauw met zilver verkenningsvliegtuig van het Pfalz-type maakte aanstalten om op te stijgen en met belangstelling zag hij toe hoe de zilveren staart langzaam van de grond loskwam en in de flauwe nevel die boven het vliegveld hing, verdween.

‘Dat is de machine van Leffens; ik zou wel eens willen weten waar die op uit is,’ mompelde hij terwijl hij in de cockpit klom, de motor aanzette en wachtte tot die warm was. Maar zijn belangstelling in de andere machine verdween vlug toen hij zich de moeilijke taak die voor hem lag, herinnerde. Dit was een van de taken waar hij het meest bang voor was. Hij kon toch onmogelijk de positie van de Australische troepen aan de Duitsers bekend maken, zelfs al kwam hij erachter; maar om een falen te bekennen of wat nog erger was, een verkeerde positie op te geven - en daar zou de vijand onmiddellijk achterkomen - was even ondoenlijk.

‘Ik kan beter proberen om met Raymond in contact te komen en hem om raad vragen; deze karweitjes zullen wel meer voorkomen; misschien weet hij me wel een verstandige raad te geven,’ bedacht hij terwijl hij vol gas gaf en de richting insloeg van de Britse stellingen. Zolang hij nog vanaf het vliegveld te zien was, volgde hij de koers die von Faubourg hem had aangegeven, maar toen het veld achter de horizon verdween, wendde hij zijn toestel naar het noorden in de richting van Abba Sud.

Een paar doffe knallen van het Duitse luchtdoelgeschut hadden weinig of niets te betekenen, maar hij vuurde een groene licht kogel af, het ‘kameraadschappelijke’ teken dat het hoofdkwartier voor hem had uitgedacht en aan het luchtdoelgeschut had doorgegeven. De schoten stierven weg en hij had geen gevaar meer te duchten.

Hij hield een waakzaam oogje open voor mogelijke op onderzoeking uit zijnde Duitse verkenningsvliegtuigen, die hem natuurlijk zouden proberen neer te schieten als ze de witte band die voor aan de vleugel als herkenningsteken was aangebracht, niet zouden zien, maar hij ontdekte niets, alhoewel hij niet duidelijk kon kijken omdat de tropische zon in alle kracht aan de hemel stond te stralen. ‘Ik hoop in ‘s hemelsnaam dat Algy in de buurt is,’ dacht hij bezorgd een twintig minuten later terwijl hij scherp in de richting van de oase tuurde.

Hij doorzocht de hemel aan alle kanten, maar hij ontdekte geen spoor van een Engelse machine en hij wilde juist omkeren toen iets op de grond zijn aandacht trok. Het was een licht kogel die in een wijde boog naar boven krinkelde en toen hij naar beneden tuurde, ontdekte hij een vliegmachine, die het bekende rood-wit-blauwe kenteken droeg en die in de schaduw van de palmen in de oase stond opgesteld.

‘Goddank hij is er,’ mompelde hij opgelucht, terwijl hij de motor afzette en de richting uitgleed van de op de grond staande vliegmachine. Hij twijfelde wel even of het zachte zand een veilige landingsplaats bood, maar toen het tot hem doordrong dat de R.E.8 - want als zodanig herkende hij het vliegtuig, ook een veilige landing gemaakt moest hebben, was hij gerust en zette het toestel zo dicht mogelijk bij de bomen neer. Tot zijn verbazing zag hij twee gedaanten zich uit de schaduw van de palmen losmaken en vlug naar hem toelopen, maar toen hij in hen majoor Raymond en Algy herkende, glimlachte hij van opluchting en voldoening. ‘Dat is meer geluk dan waarop ik had durven hopen,’ riep hij toen hij uit het toestel kroop en zich naar hen toe haastte.

‘Ik had zo het idee dat je vandaag wel eens hier kon komen en daarom bracht ik Lacey maar met me mee,’ antwoordde de majoor terwijl hij zijn hand uitstak. ‘En, hoe gaan de zaken?’

‘Voor zover ik het kan beoordelen gaan ze helemaal niet,’ zei Biggles weifelend. ‘Ik ben op de uitkijk naar die kerel El Sjerief, maar een eigenlijk begin heb ik nog niet gemaakt en dat komt alleen omdat ik niet weet hoe ik het moet aanpakken; ik heb niet de flauwste notie, ik kan net zo goed naar een zandkorrel gaan zoeken in de woestijn. Ik ben doodsbenauwd dat ik een onvoorzichtigheid bega en daar kom ik rond voor uit. Weet u dat toen ik gisteren terugkwam, die moffen al wisten dat ik u gesproken had?’

‘Dat is onmogelijk!’ riep de majoor geschrokken.

‘Dat zou ik ook gezegd hebben als ik het niet zelf meegemaakt had, maar u had me eens op het matje moeten zien staan vlak voor de graaf en dat zwijn van een von Stalhein,’ mopperde Biggles met geen greintje respect. ‘Ik kan u gerust vertellen dat ik in mijn geest de kerels van het vuurpeloton al hoorde aan marcheren toen de ouwe man me die beschuldiging in het gezicht slingerde. Ik schrok me halfdood, maar ik loog er op los en ik wist hem te overtuigen. Daaróm haat ik al dat spionagegedoe: het is niks anders als leugens; voor zover ik het tot nu toe kan bekijken, is er niemand die de waarheid spreekt.’

‘Het spijt me, maar dat is een voorwaarde van het spel, Bigglesworth,’ viel de majoor hem vlug in de rede. ‘Wat voor een excuus had je om vandaag weg te komen?’

‘Ik had helemaal geen excuus nodig; ik ben op een karweitje uitgestuurd en daarom ben ik juist zo blij dat ik u hier tref. In een paar woorden vertelde hij van zijn opdracht.

De majoor keek ernstig. ‘Da’s moeilijk en ik begrijp niet hoe die moffen achter die troepenverplaatsingen zijn gekomen,’ merkte hij op met een bezorgde uitdrukking op zijn gezicht. ‘Maar wacht, ik zie een mogelijkheid!’ liet hij er plotseling op volgen.

‘Daar ben ik blij om,’ mompelde Biggles dankbaar.

‘De Australische troepen liggen verborgen in de palmbosjes rondom Sidi Arish, maar vanavond trekken ze weg om hun plaatsen te gaan innemen in de loopgraven. Je kunt hun positie in Sidi Arish rustig rapporteren zo gauw je terugkomt en dat kan totaal geen kwaad; von Faubourg zal ten koste van alles proberen een paar foto’s van het kamp te maken en dan zal hij zien dat je de waarheid hebt gesproken. Er is natuurlijk kans dat hij midden in de nacht een bomaanval zal inzetten, maar dan zijn de Australiërs al weg. Op deze manier sla je twee vliegen in één klap. Je houdt het vertrouwen van von Faubourg en daarmee stel je je positie veiliger en de moffen zullen een paar ton bommen verknoeien.’

‘Schitterend. Het kan niet mooier,’ verklaarde Biggles enthousiast. ‘Nou moet jij ook eens luisteren, Algy. Ik heb zitten bedenken hoe je me een boodschap kunt doen toekomen als de noodzakelijkheid daartoe blijkt. En ik weet maar één oplossing, als het tenminste niet te vaak voorkomt. In Zabala is achter ons vliegveld een groot olijvenbos. Je kunt daar in de nacht laag overheen vliegen en dan kun je een nietszeggend boodschapje laten vallen en dan twee keer je motor even afzetten als een teken dat je het gedaan hebt.’

‘Het klinkt nogal vertwijfeld,’ merkte Algy weifelend op.

‘Dat is ook zo, maar het hoeft ook alleen maar als het erg hard nodig is.’

‘Daar heb je gelijk in en ik vind het niet zo’n slecht idee,’ mengde de majoor zich in het gesprek. ‘Nu heb ik nog één ding te zeggen. Ik ben bang dat je het niet prettig zult vinden, maar het is me ingegeven door het hoofdkwartier hoe wel ze daar natuurlijk niet het middel konden aangeven om je die boodschap door te geven. Je weet misschien dat de Duitsers over een grote uitgestrektheid hun water, dat ze nodig hebben, betrekken door middel van een waterleiding die gevoed wordt door het reservoir juist ten noorden van jouw vliegveld.’

‘Vanuit de lucht heb ik dat reservoir gezien, maar ik wist niet dat de troepen daaruit hun water betrokken. En wat wilt u daarmee zeggen, majoor?’

‘Kun je je voorstellen wat een enorme hulp het voor ons zou zijn bij het uitwerken van de plannen voor de komende grote aanval als we wisten dat de watertoevoer haperde?’

‘Ik hoop toch niet dat u me zult voorstellen om het reservoir leeg te scheppen?’ vroeg Biggles met een lachje.

‘Nee, ik wou je vragen om het op te blazen.’

Als bij toverkracht verdween de glimlach van Biggles’ gezicht en hij wankelde achteruit. ‘Grote goden!’ mompelde hij, ‘u spreekt toch niet in ernst, majoor?

‘Vind je dit een moment om grappen te maken?’

‘Maar u kunt troepen toch niet laten omkomen van dorst?’

De wenkbrauwen van de majoor trokken zich samen. ‘Mijn beste Bigglesworth,’ zei hij beslist, ‘hoe dikwijls moet ik je eraan herinneren dat we in oorlog zijn? Óf wij gaan er onderdoor óf Duitsland. Er is geen sprake van dat de Duitsers van dorst zullen sterven, het betekent alleen maar een grote handicap.’

‘Maar loop ik al niet risico genoeg zonder dat ik nou een waterleiding in de lucht laat vliegen?’ klaagde Biggles bitter. ‘Het lijkt me nogal een hele opgaaf.’

‘Als je er eens goed over nadenkt, kan het nog genoeg meevallen en is het misschien lang niet zo moeilijk als je denkt. Ik kan je het middel daartoe verschaffen, een kleine, maar zeer krachtige bom - om je de waarheid te zeggen heb ik hem maar meegebracht op hoop van zegen. Je kunt die wel ergens in je vliegmachine verbergen en als je terugkomt, stop je die maar hier of daar weg; geef hem een veilig plaatsje in afwachting van het tijdstip dat je hem gebruiken kunt. Dan heb je alleen maar de ontsteking in te stellen, laten we zeggen op een half uur en naar je basis terug te keren. Dat is alles.’

‘Alles! Maar dat is meer dan genoeg!’ smaalde Biggles. ‘Goed, majoor,’ liet hij erop volgen en nu klonk zijn stem vastberaden en kalm. ‘Geef mij het ding en ik zal het een plaatsje in mijn machine geven. Ik zal zien wat ik kan doen.’

Een klein maar zwaar vierkant kistje werd vlug van de achterbank van de R.E.8 overgebracht naar een plekje onder een zitplaats in de Pup en Biggles maakte aanstalten om afscheid te nemen. ‘Het wordt er niet prettiger op als de moffen doorgaan met me op verkenning uit te sturen, en je zult zien dat ze dat van plan zijn,’ mopperde hij nadenkend. ‘Ik wou dat u zomaar nog een paar schijn kampementen en zelfs een paar vliegvelden kon inrichten, zodat ik die kon vermelden …’ Plotseling zweeg hij en keek naar boven.

De anderen, die de richting van zijn blik volgden, zagen een klein vliegtuigje dat veel weg had van een blauw met zilveren vogel, onder het zwenken flikkerde het in de zon en kwam toen met de neus naar voren op hen af.

Biggles herkende de machine onmiddellijk en begreep dadelijk wat er gebeurd was. ‘Het is Leffens,’ riep hij, ‘die valse duivel is me achterna gegaan. Hij heeft gezien dat ik hier stond te praten. Draai de propeller, Algy - vlug.’

Hij sprong in de cockpit op hetzelfde moment waarop de blauwe Pfalz over hem heen gierde en de piloot die zijn hoofd naar buiten had gestoken, hem aankeek.

In antwoord op Biggles’ schrille kreet van schrik was Algy naar de propeller gesneld en bij het woord ‘contact’ draaide hij hem rond met de behendigheid die op jarenlange praktijk wees. De motor was nog warm en haast nog voor hij zich in veiligheid kon stellen, raasde de machine al voort over het zand en liet een wolk van stof achter.

Biggles, die diep over zijn stuurstang zat gebogen, werd slechts beheerst door één enkele gedachte: hij moest de piloot van de Pfalz verhinderen Zabala te bereiken, omdat die hem daar zeer zeker zou verraden. Hij weigerde aan te nemen dat Leffens bij puur toeval zich op deze afgelegen plek bevond, hij wist als bij intuïtie dat hij gevolgd was, misschien wel op bevel van von Stalhein - maar dat kwam er minder op aan. Het feit waar het op aan kwam was dat Leffens hem gezien had en haast wel moest veronderstellen dat het renez-vous van te voren beraamd was, dat hij dus in contact stond met Engelse officieren en hij wist maar al te goed wat het resultaat van die achtervolging voor hem zou zijn. Hij begreep dat als hij met zijn werk wilde doorgaan - en misschien hing het welslagen van de Britse veldtocht in Palestina van zijn pogingen af - Leffens niet naar Zabala mocht terugkeren.

Maar toch leek het erop dat hij erin zou slagen terug te gaan en hij had ook alle voordelen aan zijn kant. De tijd die hij, Biggles, nodig gehad had om op te stijgen, had de ander een voorsprong van een paar kilometer gegeven. Maar plot seling deed de piloot van het vijandelijke toestel een gek ding: hij maakte een wijde boog en keerde terug naar de oase. Misschien was hij niet bang voor een achtervolging; misschien zag hij Biggles er niet toe in staat om zo vlug te reageren; of misschien wilde hij nog een paar details op de grond in zich opnemen. Maar laat het zijn zoals het is, het feit bleef dat hij omkeerde en hij was al bezig om voor de tweede maal een duikvlucht te maken toen hij plotseling de Pup als een wrekende engel op zich af zag komen. Met een plotselinge zwaai wilde hij weer in zijn oorspronkelijke ‘ oers terugkomen om zodoende te ontsnappen, maar hij was al te laat, want de Pup was een tikje sneller dan de Pfalz. Biggles trok aan de oliedrukhendel van zijn Constantinesco synchroon versnelling en gaf een kort salvo om zijn kanonnen alvast op temperatuur te brengen. Hij had zijn lippen vastberaden op elkaar geklemd en met zijn ogen strak op de andere machine gericht zag hij de afstand steeds kleiner worden. Hij had niet de minste gewetenswroeging over het feit dat hij Leffens tot een gevecht dwong. Afgezien nog van het bewustzijn dat de Duitser een hekel aan hem had en mogelijk hem ook verdacht en daardoor een doorlopende bron van gevaar betekende, wist hij nu ook te veel. Maar hij was geen vijand wiens vecht capaciteiten te licht geteld mochten worden, want hij had al meer dan zes overwinningen op zijn lijstje staan.

Biggles’ hand omklemde vaster de hefboom en hij zond een stroom van kogels naar het spoor van de vluchtende machine. Hij wist dat de draagwijdte van zijn wapens niet groot genoeg was, maar toch had de uitbarsting van de kogels het verlangde effect en zijn lippen plooiden zich tot een vreugdeloos lachje toen hij zag dat de Pfalz dwars begon af te glijden.

‘Hij is zenuwachtig,’ was zijn onuitgesproken gedachte terwijl hij steeg om zijn gevechtspositie in te nemen.

Maar Leffens keek over zijn schouder achterom en deed wanhopige pogingen om zijn achtervolger van zijn spoor af te brengen. Maar het gaf hem allemaal niets; tenslotte bracht al zijn moeite hem nog verder achterop, want door zijn pogingen verloor hij snelheid en met de Pup aan zijn staart was hij wel gedwongen om te keren en gevecht te leveren.

Met de koele vastberadenheid geboren uit een lange ervaring wachtte Biggles tot hij de vuurtongen uit de PfalzSpandau zag komen en toen duwde hij de stuurknuppel met beide handen naar voren. Recht naar beneden langs de neus van de machine met het zwarte kruis ronkte hij als een meteoor en toen trok hij kaarsrecht op. Het was een prachtig staaltje van vliegtechniek en voor Leffens kon begrijpen wat er gebeurd was, bevond de Pup zich al aan zijn staart en raakte de romp aan alle kanten met lood.

Maar de piloot van de Pfalz was nog bij lange na niet verslagen. Hij zwenkte om en zond een regen van kogels in de richting van de Pup. Biggles hoorde hoe die zijn machine raakten en hij kromp even in elkaar toen hij zich de aanwezigheid van de gevaarlijke bom onder zijn zitplaats herinnerde, maar hij keerde niet om.

De Duitser, die wist dat de dodelijke hagel van lood zijn machine in stukken schoot, handelde met een snelheid die de wanhoop hem ingaf en hij koos de enige weg die hem nog openstond: hij gooide stuurstok en roer om en dook naar de aarde. Maar als hij hoopte hierdoor Biggles van zijn staart af te krijgen, werd hij al heel erg teleurgesteld: niet voor niets had zijn tegenstander meer dan vijftig gevechten op zijn naam staan. Biggles had zijn bedoeling onmiddellijk door en reageerde prompt. Hij kon de spiraal die Leffens’ vliegmachine maakte, gemakkelijk volgen en de manoeuvre van de Duitser had nu wel iets van een poging tot zelfmoord.

Leffens, die zijn machine nog steeds in een spiraal liet ronddraaien, keek achterom en zag de Pup achter zich aankomen. Hij wist dat hij niet kon doorgaan met om zijn as heen te draaien. Vroeg of laat zou hij zijn machine weer recht moeten trekken of hij zou op de harde zondoorstoofde grond in de wildernis terechtkomen.

Dat wist Biggles ook en hij wachtte met het berekenende geduld van de ervaren strijder. Hij zag de grond, warrelende strepen van bruin met geel, die naar hem toe scheen te komen en hij zag de pogingen van de Duitser om het toestel weer recht te krijgen. Het gelukte hem zijn eigen toestel op gelijke hoogte te brengen en hij vuurde. Hij was zo dichtbij dat de schoten geen doel konden missen. De getroffen Pfalz schoot plotseling hoog in de lucht net als een getroffen vogel toen de piloot de stuurknuppel in zijn maag kreeg omdat hij naar voren viel; het toestel helde naar een kant en plonsde met de neus naar beneden naar de aarde. Boven het geronk van zijn machine uit hoorde Biggles de slag en hij hield zijn adem in toen een wolk van stof naar boven warrelde.

Hij streek met de hand over zijn gezicht, plotseling voelde hij zich flauw worden en met grote snelheid cirkelde hij om het wrak. De wildernis strekte zich naar alle richtingen uit, vlak, eentonig en afschrikwekkend, hier en daar stonden slechts een paar dorre struiken. De gedachte kwam bij hem op dat de Duitse piloot misschien niet dadelijk gedood was en de gedachte een zwaargewonde man in een van water verstoken woestijn alleen aan zijn lot over te moeten laten, vervulde hem met afschuw.

‘Ik zal naar beneden moeten,’ mompelde hij kwaad. ‘Ik heb er niks geen zin in, maar er zit niets anders op; ik kan hem niet zo laten liggen.’

Hij koos een open plek niet ver van de plaats waar het vijandelijke toestel was neergekomen, kwam veilig op de grond en haastte zich naar de verspreid liggende resten van het vliegtuig. Een enkele blik was voldoende. Karl Leffens had een schot in zijn hoofd en was morsdood. Hij lag in het wrak met een hand recht vooruit. Hij had zijn handschoen verloren en Biggles zag de glans van geel metaal. Hij kwam dichterbij en zag de zegelring die glansde in het zonlicht. Automatisch bukte hij zich, trok de ring van de vinger en stak die in zijn zak met een gemompel: ‘Je kunt nooit weten - misschien kan ik er nog iets mee doen.’

Toen groette hij zijn gevallen tegenstander. ‘Het spijt me, Leffens,’ zei hij zachtjes, ‘maar ik had slechts te kiezen, óf jij óf ik. Jullie, Duitsers, zijn begonnen, dus blijven de consequenties niet uit.’ Hij nam zich voor Algy te vragen een paar mannen te sturen om de dode te begraven, stapte weer in zijn toestel en keerde naar de oase terug. Maar er was geen spoor van de R.E.8 te zien, daarom wendde hij zijn toestel weer en sloeg de richting in van Zabala.

Intussen vouwde hij zijn kaart open en zocht de positie van Sidi Arish. Hij lachte grimmig toen hij zag dat het in de onmiddellijke omgeving lag van het terrein dat von Faubourg hem had aangewezen. ‘Ik hoop dat de ouwe heer zal vinden dat ik vanmorgen een behoorlijk stuk werk volbracht heb,’ mompelde hij terwijl hij meer gas gaf en de neus van zijn toestel iets naar beneden drukte om meer snelheid te verkrijgen.

HOOFDSTUK 5

De nieuwe kogel

Het was een geluk voor Biggles dat er tegen de tijd waar op hij Zabala naderde, een licht windje was opgestoken, waardoor wolken zand over de vlakte die als landingsplaats diende, heen dwarrelden. Deze windrichting was oorzaak dat hij laag over de loodsen heen moest vliegen om te kunnen landen. Maar het was geen toeval dat hem voorzichtig alle kanten deed uitkijken om te zien of er iemand in de buurt was. Hij ontdekte von Stalhein die in zijn eentje in de luwte van een hangar stond. Daar stak niets bijzonders in, maar Biggles vond het verre van prettig, gezien de omstandigheden. We moeten niet vergeten dat er bij hem in de cockpit een voorwerp lag dat zeer zeker de belangstelling van von Stal hein zou hebben, mocht hij het ontdekken. Het was de bom, die hij van majoor Raymond gekregen had.

Het pakje was niet erg groot, het had in de zak van zijn tuniek geborgen kunnen worden; maar de bobbel had argwaan kunnen opwekken, want piloten maakten er geen gewoonte van hun zakken vol te proppen als er in hun toestellen vakken en gleuven genoeg waren om zulke kleinigheden als pistolen, kaarten en notitieboeken in op te bergen.

Als logisch gevolg van de aanwezigheid van von Stalhein taxiede Biggles naar het verste eind van de startbaan. Hij boog zich ver over de cockpit en liet toen vol vertrouwen de bom zachtjes in het zand neer want hij wist dat er haast nooit iemand deze kant van het vliegveld uitkwam en het kleine voorwerp kon onmogelijk door een laag vliegende piloot opgemerkt worden - en zelfs al zou die het zien, dan nog zou et geen argwaan wekken.

Het was heel verstandig van hem geweest dat hij deze voorzorgsmaatregel genomen had, want toen hij naar de hangar taxiede, wachtte von Stalhein hem buiten op. Biggles knikte vluchtig terwijl hij het contact afzette en zonder zich tijd te gunnen zijn vliegersuitrusting uit te trekken, sloeg hij de richting in van het hoofdkwartier.

‘Wacht even; waar ben je geweest?’ riep von Stalhein hem achterna.

‘Ik heb een verkenningsvlucht gemaakt in de buurt van Jebel-Tel - waarom?’ antwoordde Biggles schijnbaar onbekommerd.

‘Heb je Leffens gezien? Ik meende dat hij diezelfde richting uitging?’

Ik heb wel een blauw met zilver toestel gezien - waren dat zijn kleuren niet?’

De ogen van de Duitser lieten geen moment het gezicht van Biggles los.

‘Ach zo, je hebt hem dus gezien?’ riep hij.

‘Dat heb ik toch al gezegd, is niet?’ antwoordde Biggles kort. ‘Is het zo gek dat hij in dezelfde omgeving vloog? Door de hitte was het zicht niet bijzonder scherp, maar ik geloof wel dat het zijn machine was. Ik had het wel zo prettig gevonden als hij een beetje uit mijn buurt gebleven was; als de Engelsen hem zo vlak bij me gezien hadden zonder dat hij pogingen gedaan had me neer te schieten, had dat hun verwondering wel kunnen opwekken.’

‘Heb je nog moeilijkheden gehad?’

‘Niet noemenswaard. Maar ik moet een belangrijk verslag uitbrengen, ik kan dus niet langer blijven praten.’ Met deze woorden draaide Biggles zich op zijn hakken om en liep vlug in de richting van het fort.

Er lag een eigenaardige uitdrukking op het gezicht van de graaf toen hij van zijn lessenaar opkeek en zag wie zijn bezoeker was. ‘Wat heb je?’ vroeg hij geprikkeld.

‘De Australische troepen liggen verborgen tussen de palmen rond Sidi Arish, majoor, rapporteerde Biggles met de deur in huis vallend. Een uitdrukking van verwondering verspreidde zich over het gezicht van de graaf, maar maakte weer even plotseling plaats voor een zekere twijfel, voor achterdocht zelfs. ‘Zo! zei hij en hij knikte langzaam met zijn hoofd. ‘Zo! Waar is kapitein von Stalhein?’

‘Op de startbaan, majoor - tenminste een minuut geleden heb ik hem daar gezien.’

‘Vraag hem dan onmiddellijk hier te komen.’

Biggles verliet het vertrek met het gevoel dat er iets niet in orde was, hoewel hij er niet het minste idee van had wat het wel kon zijn. Was de majoor in zijn schik met de mededeling die hij hem gedaan had of niet? Hij wist het niet en hoe meer hij erover nadacht, hoe onzekerder hij werd. Hij haastte zich in de richting van de loods op zoek naar von Stalhein, maar deed plotseling een stap terug toen hij hem ontdekte. Hij bleef even staan kijken en vroeg zich af wat de man aan het doen was. Het leek net of hij iets aan het peuteren was aan de motor van de Pup.

Biggles hoorde voetstappen naderbij komen en liever dan ervan verdacht te worden dat hij zijn meerdere stond te bespioneren, deed hij een paar stappen naar voren en liep op von Stalhein toe. De kapitein keek nu naar iets dat hij in zijn hand hield, iets dat hij vlug in zijn zak stak toen hij iemand hoorde naderen.

‘Of u onmiddellijk naar de majoor wilt gaan,’ verzocht Biggles met een gemoedsrust die hij zeer zeker niet voelde.

‘Graag,’ antwoordde de ander. ‘Ik zal maar al te blij zijn hem te kunnen spreken,’ vervolgde hij en het was net of er een zekere spot in zijn stem doorklonk en met zijn kreupele been liep hij zonder er nog iets aan toe te voegen naar het fort.

Met gemengde gevoelens zag Biggles hem gaan. ‘Wat heeft ie uitgespookt?’ mompelde hij weifelend toen hij de Duitser de poort door zag gaan. Vlug deed hij een paar passen haar de plek waar von Stalhein gestaan had. Een enkele blik was voldoende om te weten wat er gebeurd was, want daar duidelijk afgetekend in de motorkap was een klein gaatje, dat maar door een ding gemaakt kon zijn - een kogel. Zijn hart sloeg een keer over toen het tot hem doordrong wat dit betekende en zijn tanden kwamen met een klap op elkaar. ‘Die slimme donder ziet ook alles,’ gromde hij kwaadaardig. Toen sloeg hij met een plotselinge schrik de motorkap op. ‘De vent begrijpt natuurlijk dat ik onder vuur genomen ben.’ Hij keek en zijn vrees werd bewaarheid. In een directe lijn met de inslag in de motorkap was een ander gaatje in het houten schot dat de motor van de cockpit scheidde. Maar het gat was niet helemaal door. De kogel moest ergens zijn blijven steken en dat kon niet anders dan in het dashboard; maar dat was niet het geval.

‘Hij heeft ‘m gevonden en met zijn zakmes eruit gepeuterd,’ dacht Biggles en hij bevochtigde zijn lippen. ‘Hij ziet onmiddellijk dat het een Duitse kogel is,’ vervolgde hij en zijn hersens werkten pijnlijk snel om de mogelijke consequenties te overwegen. Het gevaar was dodelijk, maar ineens zag hij een mogelijke uitweg. ‘Het is best mogelijk dat dit schot een tijd geleden afgevuurd is; als ie iets zegt, kan ik altijd volhouden dat het er altijd geweest is - misschien was het wel een van de kogels die de moffen gebruikt hebben toen ze de machine omlaag haalden,’ besloot hij en hij wendde zich om en liep naar de hangars, want hij wilde niet dat von Stalhein bij terugkomst hem in de buurt van de machine zou aantreffen.

Maar even nog had hij een aanvechting om in de machine te klimmen en de vlucht te nemen naar de Engelse linies nu hij er de kans nog voor had. Hij bedwong echter die opwelling en schrok plotseling toen hij twee soldaten zag die om de hoek van een van de hangars tevoorschijn kwamen. Het viel hem op dat ze geweren droegen. Ze bleven staan toen ze hem zagen en leunden schijnbaar achteloos tegen de muur van een loods. ‘Op mij staan loeren, hé? Jullie zouden me neergeschoten hebben ook vermoed ik, als ik geprobeerd had om in de machine te klauteren,’ dacht hij giftig. ‘Nou ja, in elk geval weten we nou precies waar we aan toe zijn, ik kan dus net zo goed een stukje gaan eten; het heeft er veel van dat het mijn laatste lunch zal zijn.’

Zonder zich te haasten ging hij naar zijn kamertje, trok een ander uniform aan en liep toen naar de mess waar een troepje officieren al bij elkaar zaten te wachten op hun lunch. Terwijl hij dichterbij kwam ving hij een paar flarden op van een gesprek en een koude rilling liep hem langs de rug toen hij staan bleef om beter te kunnen luisteren. ‘Leffens … laat … nieuwe kogels . . dat waren de woorden die hij hoorde.

Meestal namen de officieren weinig of geen notitie van hem, waarschijnlijk omdat ze wisten dat hij een spion was en zijn eigen vaderland ontrouw was geworden. Maar het hinderde hem weinig of niets. Dit keer echter maakte een zekere Otto Brandt zich los van het groepje en kwam naar hem toe.

‘Heb je Leffens gezien?’ vroeg hij bezorgd in tamelijk goed Engels.

Biggles voelde alle ogen op zich rusten toen hij antwoordde: ‘Ja, vanmorgen heb ik hem gezien, in de buurt van Jebel-Tel, maar ik ben natuurlijk niet absoluut zeker. Waarom?’

‘Hij is niet teruggekomen. Het is tragisch - heel erg,’ antwoordde de Duitser somber.

‘Heel erg?’ informeerde Biggles en hij trok zijn wenkbrauwen hoog op.

‘Ja, heel erg - als hem iets overkomen is. Gisteren hebben we een nieuw soort kogels gekregen - en die was hij aan het proberen. Als hij in de Engelse linies terechtgekomen is, komen die onmiddellijk achter onze nieuwe kogels en dat is voor ons niet zo mooi.’

‘Ja,’ beaamde Biggles gesmoord en hij vroeg zich af hoe het mogelijk was dat hij nog geluid kon geven, want het was net of zijn hart opgehouden had te kloppen. Hij liep naar het raam en keek naar het stoffige vliegveld.

‘Dus Leffens had een nieuw soort kogel,’ mompelde hij, ‘en von Stalhein heeft een van die kogels in mijn machine gevonden. Dat vraagt wel een zekere opheldering. Als ze me nou nog maar tot vanavond de tijd laten, kan ik hun vervloekte reservoir opblazen en daarna mogen ze me doodschieten als ze er zin in hebben.’

Met deze alarmerende gedachten in zijn geest liep hij verder, at zijn lunch en liep toen naar het vliegveld, terwijl het hem opnieuw opviel dat de twee soldaten hem op discrete afstand volgden. Hij kwam nog juist op tijd om een tweepersoons Halberstadt te zien opstijgen. Het toestel koerste naar de vijandelijke linies en werd geëscorteerd door een stuk of zes Pfalz-verkenningsvliegtuigen die boven en onder hem gingen vliegen.

‘Daar gaat het toestel dat foto’s moet nemen met zijn geleide,’ dacht hij ongeïnteresseerd toen ze in de nevel verdwenen. Vaag vroeg hij zich af wat von Stalhein aan het doen zou zijn en hoe lang het nog zou duren voor hij geconfronteerd zou worden met de kogel van Leffens om vervolgens van verraad beschuldigd te worden; maar al gauw wam hij tot de conclusie dat het geen nut had zich van te voren al zorgen te maken. Op zijn gemak liep hij naar de kaarten kamer en bestudeerde de juiste ligging van het reservoir, dat met een kruisje was aangegeven. Het was een heel bekend punt. Voldaan over de zekerheid dat hij het in het donker zou kunnen vinden, ging hij naar zijn kwartier terug om daar eens rustig te overdenken hoe hij zijn bom weer in handen zou kunnen krijgen en dan verder af te wachten wat hem boven het hoofd zou hangen.

Hij hoefde niet lang te wachten. Zware voetstappen vergezeld door het tikken van een stok op de grond, weerklonken in de gang. Voor de deur hielden ze stil en de deur werd opengegooid. De graaf en von Stalhein stonden op de drempel.

‘Mogen we binnenkomen?’ vroeg von Stalhein tamelijk overbodig en hij tikte met zijn voorvinger tegen zijn sigaret om de as af te slaan, een eigenaardige gewoonte die Biggles al dikwijls bij de man had opgemerkt.

‘Natuurlijk,’ antwoordde hij onmiddellijk. ‘Er is wel niet veel plaats, maar . .

‘Het is in orde,’ ging von Stalhein kalm verder. ‘De majoor zou je graag een paar dingen willen vragen.’

‘Ik zal mijn best doen die zo goed mogelijk te beantwoorden,’ antwoordde Biggles. Met een half schuinse blik zag hij uit het raam de Halberstadt met zijn escorte binnenglijden, maar zijn belangstelling duurde niet lang, want de graaf had het woord genomen.

‘Brunow, vanmorgen heb je me verteld dat je een divisie

Australische cavalerie in de buurt van Sidi Arish hebt waargenomen.’ Het was een bevestiging zowel als een vraag.

‘Inderdaad, majoor.’

‘Waarom?’

Biggles was eerlijk verbaasd. ‘Ik ben bang dat ik u niet goed begrijp,’ verklaarde hij onomwonden en hij keek vragend van de een naar de ander.

‘Dan zal ik je de toestand uitleggen,’ vervolgde de graaf koeltjes. ‘Het verhaal dat ik je deed van Australische troepenbewegingen was louter fantasie. Ik wilde alleen maar - je ijver op de proef stellen, ik wilde weten hoe je in dergelijke omstandigheden zou handelen. En vertel nu op, welke bedoeling had je ons een rapport uit te brengen waarvan je heel goed wist dat het vals was?’

‘Twijfelt u aan mijn woorden, majoor?’ vroeg Biggles verontwaardigd. ‘Ik begrijp niet welke aanleiding ik daarvoor gegeven heb. Mag ik u dan heel bescheiden verzoeken, majoor, om als u aan mijn eerlijkheid twijfelt, me naar een ander commando over te plaatsen, waar mijn diensten misschien meer welkom zijn dan hier?’ Hij keek von Stalhein aan en zijn blik bewees duidelijk wie van de twee hij verantwoordelijk hield voor de hem aangedane belediging.

De majoor was kennelijk geschrokken van deze uitbarsting. ‘Houd je dan nog steeds vol dat je bewering op waarheid berust? Dan zou dat zeer zeker een wonderbaarlijke samenloop van omstandigheden …’

Er klonk een kort klopje op de deur en Mayer, de Staffel-Leider van het Halberstadt-eskader kwam vlug binnen. ‘Het spijt me dat ik u moet storen, majoor,’ zei hij, ‘maar men vertelde me dat u hier was en ik meende dat u dit zo gauw mogelijk moest zien.’ Hij overhandigde de majoor een foto, die nog nat was van het ontwikkelingsbad.

De graaf hield het stuk papier op de palm van zijn hand en von Stalhein keek over zijn schouder.

‘Himmel!’ De mond van von Faubourg hing open van pure verwondering, terwijl von Stalhein met een eigenaardige blik in de richting van Biggles keek.

‘Brunow, kijk eens,’ riep de majoor. ‘Maar natuurlijk, nog niet lang geleden heb je net zelf gezien.’

Biggles deed een stap dichterbij en keek neer op de foto. Die vertoonde een groepje witte huizen met platte daken, waar een aantal sporen op één punt samenkwamen. Tussen de huizen waren hier en daar kleine meertjes of waterputten en daarachter bevonden zich een groot aantal palmbomen. Maar het waren niet deze voorwerpen die de aandacht gevangen hielden van de mannen die met geoefende ogen de foto stonden te bekijken. Tussen de palmen bevonden zich lange rijen paarden en groeperingen van kleine figuurtjes, het leek wel een hoop wriemelende mieren, maar het konden niet anders zijn dan mensen.

De majoor sprong overeind. ‘Schitterend, Brunow,’ verklaarde hij, ‘en jij hebt het ook uitstekend geleverd, Mayer. Ga mee, von Stalhein, we moeten hier maatregelen tegen nemen.’

‘Maar …’ begon von Stalhein, doch de majoor viel hem in de rede.

‘Ga mee, kerel,’ snauwde hij. ‘We hebben nu geen tijd voor iets anders.’ Met een knikje voor Biggles als afscheid verliet hij de kamer op de voet door de ander gevolgd. Bij de deur keek von Stalhein om en op zijn stok geleund, wierp hij Biggles een blik toe, die van alles kon betekenen. Even dacht Biggles dat hij iets zou zeggen, maar dat deed hij niet en toen de voetstappen in de gang wegstierven, liet hij zich achterover in zijn stoel vallen en haalde diep adem, terwijl hij langzaam zijn hoofd schudde.

‘Deze hele geschiedenis geeft me de kriebel,’ mompelde hij zwakjes; ‘daar komt veel te veel hersenwerk bij te pas. Nou ja, hoe eerder ik het reservoir opblaas, hoe beter. Ik weet nou al dat mijn zenuwen het niet lang meer uithouden.’

HOOFDSTUK 6

Nieuwe schokken

Hij bleef in zijn kwartier tot de zon vuurrood en goud onderging en de zacht purperen schemering van de woestijn het vliegveld in een geheimzinnige omhelzing omarmde. Rustig en zonder haast deed hij zijn Duitse uniform aan en bekeek zichzelf een ogenblik kritisch in de spiegel er zich zeer wel van bewust zijnde dat hij op het punt stond een daad te bedrijven die tot zijn totale ondergang kon leiden; toen liep hij naar het open raam en keek naar buiten.

Alles was rustig. Een zacht onderdrukt gemompel kwam vanuit de richting van de twinkelende lichtjes die de ligging van het dorp Zabala aangaven; dichterbij speelde een grammofoon een populaire wals. Er waren geen andere geluiden. Hij liep de kamer door naar de deur en deed die open, er was geen sterveling te zien. Zich afvragend of de bewaking waaronder hij zich bevond, weer was ingetrokken, deed hij de deur weer geruisloos dicht en keerde terug naar het raam. Een paar minuten bleef hij onbeweeglijk staan, hij zag het flauwe licht overgaan in duisternis, en toen voelend dat de stilte te veel op zijn zenuwen begon te werken, sloeg hij zijn been over de vensterbank en liet zich zachtjes op het zand zakken.

Hij wist dat hij zich van de bom moest ontdoen voor de maan opkwam; gelukkig was het pas eerste kwartier, maar toch zou het hele vliegveld voldoende verlicht zijn om een toevallige kijker duidelijk opmerkzaam te maken op iemand die zich op dat veld voortbewoog. Hij hoopte dat het licht van de sterren voldoende zou zijn om het ‘kistje dat de bom bevatte, te vinden.

Resoluut maar zonder overhaasting bereikte hij de startbaan en liep naar het uiterste puntje om er zeker van te zijn dat niemand hem volgde. Eerst toen maakte hij een draai en verhaastte zijn passen, hoewel hij toch nog telkens bleef staan om te luisteren; slechts de gewone bekende geluiden bereikten zijn oor en nu begon hij in volle ernst te zoeken.

Ondanks het feit dat hij zich de plek duidelijk had ingeprent, duurde het een kwartier voor hij de bom gevonden had en juist had hij hem opgeraapt, toen zijn oor een geluid opving dat zijn hart tot barstens toe benauwde en hem voorover op de zanderige grond deed neertuimelen. Het was het zachte klikken van een steen tegen een andere.

Dat stenen, zelfs in de woestijn, niet tegen elkaar aanbotsen zonder dat iemand ze in beweging brengt, wist hij zeer wel en ook wist hij best dat geen dier de oorzaak kon zijn, want op een vliegveld bevinden zich geen dieren. Hij durfde nauwelijks adem te halen, hij lag onbeweeglijk als de dood en wachtte. Even later klonk het geluid weer, ditmaal dichterbij en toen het zachte geklik van voetstappen. Wanhopig keek hij om zich heen op zoek naar een schuilplaats. Een paar meter bij hem vandaan was een klein bosje struiken, een van de weinige die zich nog met moeite op het vliegveld in leven wist te houden. Als schuilplaats was het zielig genoeg en in daglicht zou het volkomen onbruikbaar zijn geweest, doch in het flauwe licht van de sterren was het beter dan niets. Als een slang gleed hij ernaar toe. Terwijl hij erachter kroop met zijn gezicht in de richting van de naderende voetstappen, vertoonde zich in de schemering een gedaante. Het was niet meer dan een silhouet, maar hij slaakte een zucht van verademing toen hij zag dat het een Arabier was in een wijde boernoes en met een tulband op. Maar wat had een Arabier te maken op een vliegveld, dat in een voor de. inboorlingen verboden wijk lag? De man, wie hij dan ook mocht zijn, bewoog zich beslist met een vooropgezet doel, hij liep met een vlugge pas, keek naar rechts noch links en verdween spoedig in de duisternis.

Biggles bleef nog een volle vijf minuten liggen en hij was verwonderd over de ongewone gebeurtenis. Had zijn verbeelding hem parten gespeeld of had de verschijning iets bekends gehad. Speelde hem plotseling iets half vergetens voor de geest of speelden zijn zenuwen hem parten? Maar met de bom in zijn zak had hij geen tijd om uitgebreid over het vreemde voorval na te denken, hij stond op en liep voorzichtig, maar vlug in de richting van de lichtjes in de verte.

Bijna had hij die bereikt toen met een oorverscheurend geknal een vliegtuigmotor aansloeg aan het verste einde van net vliegveld, bijna op dezelfde plek waar hij zojuist gelegen had; het geluid nam nog in volume toe naarmate de machine dichter bij hem kwam, klaarblijkelijk wilde het toestel opstijgen. Hij was doodsbenauwd dat hij geraakt zou worden en snelde in paniek naar het eind van de startbaan. Naar boven kijkend zag hij nog net de wijde vleugels van een vliegmachine, die in de met sterren bezaaide lucht verdween. Een paar seconden bleef hij het toestel nakijken, meer dan verwonderd, want het had er veel van dat de Arabier die hij kort tevoren gezien had, ermee vandoor was gegaan. Toen bedacht hij dat hij de zaak beter tot een rustiger gelegenheid kon laten wachten om te overpeinzen en hij keek om zich heen. Er was niemand te zien, hij drukte de bom stijf tegen zich aan en haastte zich terug naar zijn kamer. ‘Ik kan beter gaan bestuderen hoe het ding werkt dan er hier in het donker mee te blijven rondlopen, anders ga ik er nog eerder de lucht mee in dan de waterwerken waarvoor het bedoeld is,’ mompelde hij grimmig voor zich heen.

Zonder ongelukken bereikte hij zijn kamer en voor zover hij kon zien, had ook niemand hem in de gaten. Hij plaatste de bom in de enige makkelijke stoel die de kamer rijk was en stond juist het zand van zijn tuniek af te borstelen toen een zachte voetstap hem deed omkeren. Graaf von Faubourg stond in zijn pyjama en op pantoffels op de drempel.

Biggles vertrok geen spier van zijn gezicht en hij keek nog met geen enkele oogopslag in de richting van de bom op de stoel. ‘Majoor,’ vroeg hij heel beleefd, ‘kan ik u met iets van dienst zijn?’

‘Ach nee, dat niet bepaald,’ antwoordde de graaf terwijl hij een paar passen de kamer in deed. ‘Ik zag een licht bij je branden en het leek me wel aardig je nog eens te komen vertellen dat je vanochtend zulk uitstekend werk gedaan hebt. Ik kon er vanmiddag weinig van zeggen, omdat von Stalhein - ach, het is een beste kerel, maar af en toe kan hij wel eens een beetje moeilijk zijn.’

‘Het komt er niets op aan, majoor, ik begrijp het allemaal wel,’ glimlachte Biggles, terwijl hij een paar kussens opnam en die luchtig weg over het kistje heen gooide. Hij schoof de stoel met rechte leuning een stukje dichter naar zijn chef. ‘Wilt u niet gaan zitten, majoor?’ vroeg hij.

‘Graag,’ antwoordde de graaf, maar tot grote ontsteltenis van Biggles nam hij niet de stoel welke zijn gastheer hem had aangeschoven, maar hij liet zich zwaar in de leunstoel neer. ‘Wat voel ik daar?’ vervolgde hij vlug toen hij de knobbel onder het kussen voelde.

‘Neemt u me niet kwalijk, majoor,’ haastte de arme Biggles zich te zeggen, ‘dat is zeker mijn sigaretten kistje.’ Hij haalde het kistje tevoorschijn en legde het op de kast. Ondanks het voorzichtige gebaar, waarmee hij dat gedaan had, kromp hij onmerkbaar ineen toen het met een slag op het harde hout neerkwam.

‘Wat scheelt eraan?’ vroeg de graaf, die hem gadesloeg. ‘Je ziet zo wit.’

‘Ik heb last van de hitte, majoor,’ bekende Biggles, ‘dat valt niet mee in het begin. Mag ik u iets inschenken?’

‘Dank je wel, ik moet naar mijn kamer. Maar ik wil je alleen nog maar even zeggen dat je werk van hedenmorgen niet onopgemerkt zal blijven; blijf je best doen en ik zal zorgen dat de beloning niet uitblijft.’

‘Dank u zeer, majoor,’ antwoordde Biggles beleefd, maar inwendig dacht hij: ‘Ik zie het je al doen, ouwe schurk,’ want hij kende de reputatie van de majoor. Hij had er een handje van alle eer aan zich te trekken ondanks de verdiensten van anderen. Hij stond op het punt iets te vragen over het toestel dat hij pas had zien opstijgen, maar bij nader inzien leek het hem beter er zijn mond maar over te houden. Hij moest niet te nieuwsgierig schijnen.

‘Ik moet inderdaad weg,’ zei de majoor, terwijl hij opstond. ‘Maar ik zou wel graag een sigaret van je willen hebben.’ Hij reikte naar het kistje.

‘Neemt u liever een sigaret uit mijn koker, die zijn beter,’ sprak Biggles en hij haalde zijn koker voor de dag. Tot zijn grote opluchting ging de graat op zijn voorstel in, hij koos er eentje uit. stak die aan en liep ermee naar de deur.

‘Tot straks aan tafel,’ zei hij en hij wenkte ten afscheid.

Biggles maakte een buiging en groette als een echte Duitser toen zijn chef vertrok, maar nog had de deur zich niet achter de majoor gesloten of hij liet zich slap als een doek in een stoel neervallen en veegde het zweet van zijn voorhoofd. ‘Deze schokken bezorgen me nog eens een beroerte,’ mompelde hij beverig en hij keek op zijn horloge. Hij sprong overeind en bewoog zich met haastige bewegingen, want hij zag dat hij nog maar een uur en tien minuten had om zijn taak te volvoeren en terug te gaan naar de mess voor de bel zou luiden voor het diner. Daar zou hij present moeten zijn, wilde zijn afwezigheid niet opvallen.

Hij pakte het kistje, deed het open, haalde de metalen cilinder eruit en bekeek die met de grootste aandacht. Aan de ene kant was onderaan een klokje aangebracht dat minuten aangaf en dat bediend werd door een gekarteld schroefje. Aan de bovenkant was een veiligheidspal gemonteerd, waarop de waarschuwing te lezen stond dat de bom in werking zou treden vanaf het moment dat deze pal ingedrukt werd.

Met een zekere angst zette hij de wijzers op de uiterste grens, dertig minuten, plaatste de bom weer in het kistje en stopte het in zijn zak. Toen greep hij zijn pet, liet het licht in de kamer branden en begon zijn gevaarlijke taak.

De afstand naar het reservoir was niet meer dan driekwart kilometer in rechte lijn, maar met opzet maakte hij een kleine omweg om een treffen met soldaten die vanuit het dorp naar het kamp konden terugkeren, te ontlopen. Hij was er al zo aan gewend onverwachte moeilijkheden en gevaren het hoofd te moeten bieden, dat hij zowel opgelucht als verbaasd was toen hij de heuvel waarop het reservoir stond, bereikte zonder enige hindernis te hebben ondervonden; hij ontdekte een smal spoor dat naar de top van de heuvel voerde en dat volgde hij in alle kalmte. Ongestoord bereikte hij het reservoir. Dat was een bouwsel opgesteld uit een aantal zware gramiet blokken, dat reikte tot misschien wel anderhalve meter boven de eigenlijke top van de heuvel. Het leek ongeveer voor driekwart gevuld met water. Dat kon hij gemakkelijk zien door even over de rand te kijken. Hij onderzocht de voet van het bouwsel en ontdekte een plek waar de buitenste graniet blokken ruwweg naast elkaar waren geplaatst en waar een opening tussen was net groot genoeg om de bom tussen te plaatsen. De maan kwam juist boven de horizon, maar een wolk was vlak in de nabijheid. Zonder veel omhaal nam hij de bom uit het kistje, drukte de veiligheidspal in en smeet het gevaarlijke ding in een hoek van de tank. Een ogenblik aarzelde hij nog en vroeg zich af waar hij het best het kistje kon achterlaten; tenslotte duwde hij het achter de bom aan, zodat hij zeker kon zijn dat het gelijk met het reservoir vernietigd zou worden. Juist toen de wolk de maan bedekte, liep hij de heuvel af.

Hij had misschien een paar passen gedaan toen hij tegengehouden werd door wat een versperring van prikkeldraad scheen te zijn; eerst kon hij het niet duidelijk onderscheiden, maar al heel gauw zag hij dat hij zich niet vergist had, het was inderdaad een stevig ineengevlochten draadversperring. Het was net of een ijzeren vuist zijn hart omklemde toen hij erachter kwam dat ze niet te ontwaren was en dat hij in de val zat op een paar pas afstand van een bom die, als er geen fout in de constructie zat, spoedig zou ontploffen.

Angstig keek hij naar rechts en naar links in de hoop de opening te ontdekken waar tussendoor het pad liep, maar in het flauwe licht en op de schuine helling begreep hij heel goed dat het onmogelijk zou zijn dit terug te vinden.

De volgende vijf minuten waren de langste die hij ooit had meegemaakt. Hij strompelde vooruit, vond tenslotte de opening, maar zijn zenuwen waren geschokt en hij snelde als in een nachtmerrie het pad af, doodsbenauwd dat de bom zou ontploffen voor hij het kamp bereikt had.

‘Maar dat doe ik nooit meer, dat is niks voor mij,’ hijgde hij, terwijl hij over scherpe cactussen en door doornige struiken zich langs een omweg terug haastte naar het eind van de startbaan. Hij was vandaar juist op weg naar zijn kamer toen hij een geluid hoorde dat hem verwonderd deed opkijken. Het was een vliegmachine die aanstalten maakte om te landen. Die raakte de grond juist toen hij op de plek was waar hij een hoek moest omslaan om naar zijn kamer te gaan en ondanks zijn haast en met de herinnering aan de Arabier nog fris in zijn geheugen, bleef hij staan om te zien wie nu nog onder deze vreemde condities zou landen. Eigenlijk was hij een beetje teleurgesteld toen hij Mayer uit de machine zag komen, het was een Halberstadt. De man liep om de machine heen en ging naar het staartgedeelte alsof hij wilde kijken of het roer wel goed werkte. Er scheen geen passagier in het toestel te zitten en dus zonder verder tijd te verliezen vervolgde Biggles zijn weg naar zijn kamer, daar waste hij zich, borstelde zijn kleren af en ging toen naar de mess. Terwijl hij binnenstapte keek hij onwillekeurig naar de klok. Het was vijf minuten voor acht. Over vijf minuten zou het eten worden opgedaan en als de tijdmeter goed werkte, zou de bom over precies vijf minuten springen en zou het reservoir de lucht in vliegen.

Een paar van de piloten knikten hem toe en daaruit maakte hij op dat zijn succes die ochtend bekend was geworden. Sommigen hadden al een paar stukken van hun vlieguitrusting aan en uit gespreksflarden die hij hier en daar opving, begreep hij dat ze kort voor middernacht zouden opstijgen voor een bombardement op vijandelijk gebied.

‘Ze gaan zeker naar de palmbomen in Sidi Arish,’ dacht hij. ‘Nou, ik.plotseling werd die vrolijke gedachtegang verbroken, onwillekeurig rechtte hij zijn rug toen een geluid door de open ramen naar binnen drong. In Zabala waren vliegtuigen een genoeg bekend verschijnsel, maar wat hij nu hoorde was een Rolls-Royce-motor. Biggles herkende het diepe gebrom en hij begreep dat een Engelse machine naar het kamp kwam, waarschijnlijk een F.E.2 D. Ook de Duitse piloten hadden het gebrom gehoord en er was een algemeen gedrang naar de deur.

‘Doe de lichten uit,’ schreeuwde von Faubourg, die zonder zijn uniform aan als het ware uit het niets tevoorschijn scheen te zijn gekomen.

‘Nou krijgen we de lol,’ zei Brandt die vlak naast Biggles stond. ‘Wacht maar op het vuurwerk.’

Biggles schrok, want ook hij verwachtte een vuurwerk - op grote schaal vanuit de richting van het reservoir - maar hij begreep niet wat Brandt bedoelde. ‘Vuurwerk?’ herhaalde hij terwijl ze uitkeken in de duisternis.

‘De nieuwe batterij op de heuvel is een van de grootste - komt direct van het westfront en daar maakt ie veel opgang. Kijk maar eens naar de Engelsman midden in het vuurwerk - ha, hal’

Plotseling doemde een zoeklicht vanachter een van de hangars op en priemde zijn stralen in de lucht; onmiddellijk volgde een tweede stralenbundel vanuit een gunstig punt dicht bij de top van de heuvel.

Alsof de Engelse piloot het dodelijk gevaar voorvoelde, drukte hij de neus van zijn toestel naar beneden om meer snelheid te krijgen - de toeschouwers op de grond begrepen deze beweging omdat plotseling het geluid toenam. Nog steeds onzichtbaar maar met de zoeklichten vlak in de buurt scheen het laag over de achterkant van het fort heen te razen en toen trok het weer op. Er viel een stilte onder de kijkers toen de motor uitviel, weer aantrok, uitviel en opnieuw aantrok.

Biggles voelde het bloed uit zijn gezicht wegtrekken toen hij het signaal herkende. ‘Grote goden, het is Algy,’ dacht hij en hij hunkerde ernaar hem te kunnen toeschreeuwen dat hij moest zien weg te-komen voor de zoeklichten hem zouden vinden; maar hij kon alleen maar hulpeloos toezien en afwachten.

De Duitse stemmen klonken opgewonden toen het dichtstbijzijnde zoeklicht de machine een tel in de stralen gevangen had, ze weer moest laten schieten, ze terugvond en gevangen hield. Een F.E.2 D stond in lijnen van wit vuur in het midden van de lichtbundel. De andere lichtstralen zwenkten heen en weer en verlevendigden het schouwspel. De lucht was vol flikkerende vlammetjes en pijnlijk aanvoelende stukjes metaal van het luchtdoelgeschut op de heuvel, dat met de sluwheid van lange ervaring tot nu toe gezwegen had.

Beng - woe … beng - woe … beng - woe … donderden de kanonnen toen de Engelse piloot, zich nu volkomen van het gevaar bewust, als een slang zijn toestel deed wentelen en keren om uit de stille wijde armen te ontkomen, die hem omklemden als de vangarmen van een octopus.

Vlak onder de neus van de F.E. ontplofte een granaat en een kreet van vreugde ontsnapte de Duitsers. ‘Ik heb je toch wel gezegd dat je goed op het vuurwerk moest letten,’ glimlachte Brandt welbewust met een vrolijke blik op Biggles, maar toen klemde hij zich angstig aan de ander vast om niet te vallen, toen de aarde onder zijn voeten wankelde. Het was of de heuvel veranderd was in een razende vulkaan. Verblindende vlammen stegen op en een diepe donder deed de oorvliezen bijna scheuren.

Gelijktijdig gingen de beide zoeklichten uit en een spookachtige stilte viel in, een stilte die alleen verbroken werd door het plotselinge plop-plop-plop van vallende voorwerpen. Toen klonk opeens een mengeling van geluiden: gillen, commando’s op schelle toon gegeven en het neerstorten van metselwerk; maar boven dat alles uit steeg een ander geluid op en de geschrokken Duitsers staarden elkaar doodsbenauwd aan. Het was het geruis van water.

Biggles die in de opwinding van de gebeurtenissen zijn hele bom vergeten was, schrok bijna zo erg als de anderen, hoewel hij de enige was die precies wist wat er gebeurd was.

Een paar officieren vlogen weg om de schade te gaan opnemen, terwijl anderen levendig de explosie aan het bespreken waren en gelijktijdig de weg naar de mess insloegen voor hun avondeten. Biggles die zelf geen woord sprak, maar zijn best deed zoveel mogelijk van het gesprek te horen, volgde. Enigen helden over naar de mening dat de explosie veroorzaakt was door een bom uit het vliegtuig, terwijl anderen volhielden dat dit onmogelijk was. Terwijl de zoeklichten het toestel in hun stralen gevangen hielden, was het niet over de heuvel gevlogen. En als het er al overheen gevlogen was voor ze zich van de aanwezigheid van het toestel bewust waren, dan was de tijd tussen toen en de explosie te lang om aanvaardbaar te zijn. Van von Stalhein was geen teken te bespeuren en toen de andere officieren de een na de ander binnendruppelden, vroeg Biggles zich af waar de man gebleven kon zijn.

Er was een eenvoudig, maar levendig verhaal te vertellen. Een kant van het reservoir was totaal weggeblazen en het water, dat het reservoir voor het grootste gedeelte gevuld had, was langs de heuvel afgegleden en had in zijn vaart alles wat het op zijn weg tegenkwam, meegesleept. Het was op het afweergeschut neergekomen nog voor de bedienaars daarvan zich ervan bewust geweest waren. De stellage was in het dorp terechtgekomen, waar ze huizen en winkels had verwoest. De grond was onder de kanonnen gespleten, ook deze wapens waren de helling afgesleurd en lagen nu bedekt onder tonnen zand, rots en afval. De graaf was met een aantal mannen op de plek van de ontploffing. Ze deden hun uiterste best in lege blikken nog zoveel mogelijk water op te vangen. Zelfs zakken van geitevellen gemaakt, werden gebruikt.

Onbewogen hoorde Biggles het verhaal aan. Zijn vermetele daad had schitterende gevolgen gehad en hij hoopte alleen maar dat Algy het gezien had en rapport aan majoor Raymond zou hebt >en uitgebracht. Op zijn beurt zou die het voorgevallene weer melden aan het grote hoofdkwartier en daar zou men uit het gebeurde het nodige profijt weten te trekken. Maar bij de gedachte aan Algy herinnerde hij zich het signaal en wat de betekenis daarvan was, maar om in de duisternis naar een mogelijke boodschap te gaan zoeken was totaal uitgesloten. Daar zou hij mee moeten wachten tot de volgende ochtend.

Hij zat in de mess druk bezig met zijn Duitse spraakkunst toen het aanzetten van de motoren hem vertelde dat de nachtbommenwerpers zich startklaar maakten. Hij ging naar buiten om de voorbereidselen gade te slaan.

Toen hij het heen-en-weer-geloop en de drukte, die het opstijgen altijd met zich meebrengt, gadesloeg, kwam een gevoel van onwerkelijkheid over hem. Hoe vaak had hij vanuit Frankrijk, maar dan in zijn eigen linies, een dergelijk schouwspel gadegeslagen. Een afschuwelijk gevoel van eenzaamheid kwam over hem en dit keer met dubbele kracht en in zijn hart wist hij dat hij nog meer dan anders een afschuw had van de taak waarvoor hij gesteld stond; hij zou veel liever zelf in de cockpit van een bommenwerper hebben gezeten, wachtend op het warm worden van de motoren; om de eerlijke waarheid te zeggen zou hij er niet tegen opgezien hebben om in een van de Halberstadts zijn plaats in te nemen, als piloot of als waarnemer om daarbij het gevaar te lopen door zijn eigen mensen neergeschoten te worden. ‘Het is gewoonweg verschrikkelijk,’ mompelde hij neerslachtig toen de bommenwerpers de een na de ander verdwenen. De lichten gingen uit en er heerste opnieuw stilte op het vliegveld; de enige geluiden kwamen vanuit de richting van de heuvel, waar de arbeid van redden wat nog te redden viel en het opruimen van de rommel druk aan de gang was. Hij had plotseling meer dan genoeg van alles. Diep in gedachten ging hij terug naar zijn kamer en zonder het licht aan te knippen, liet hij zich op zijn bed vallen.

Hij meende dat hij een tijdje gedommeld had toen hij plotseling met een schok opsprong en aandachtig luisterde. Had hij een vliegtuig gehoord of had hij het gedroomd? Ja, hij hoorde nu duidelijk gelijkmatig brommen en hij wist uit het geluid dat een vliegtuig aan het landen was. Met een paar vlugge passen liep hij naar het raam, terwijl hij zijn voorhoofd in diepe rimpels trok. ‘Wat duivels is er nou aan de hand,’ mompelde hij. ‘Ik heb in heel mijn leven nooit zoveel motorgeronk achter mekaar gehoord.’ De gedachte kwam bij hem op dat een van de bommenwerpers met moterstoring terugkwam en hij wachtte tot het toestel zou komen aan taxiën, maar toen dat niet kwam, groeide zijn eerst vage belangstelling uit tot verbazing.

Voor zover hij kon begrijpen moest het toestel hier of daar aan de andere kant van het vliegveld gedaald zijn in de buurt van de plek waar hij eerder op de dag zijn bom gedeponeerd had en vanwaar de geheimzinnige vliegmachine in het begin van de avond was opgestegen. ‘Dat is dan vast en zeker datzelfde toestel,’ peinsde hij met steeds toenemende nieuwsgierigheid. Hij leunde met beide ellebogen op de vensterbank en staarde uit in de door de stille maan verlichte wildernis. Maar hij ontdekte geen spoor van een vliegmachine en juist wilde hij zich omkeren, toen een gedaante vlug kwam aanlopen. Eerst was het niet meer dan een flauwe schim, maar toen hij naderbij kwam, zag hij dat het een Arabier was in boernoes en met een tulband op. Was het dezelfde man …?

Ademloos zag hij hem naderbij komen. Hij wilde het liefst onmiddellijk naar buiten snellen om de man duidelijk te kunnen zien, maar hij durfde de man geen seconde uit het oog te verliezen voor het geval hij zou verdwijnen; dus bleef hij als het ware gefascineerd uit het raam turen, terwijl zijn vingers tintelden van opwinding. Hij had de grootste moeite zich te beheersen. Het was een vreemd schouwspel. De stille door de maan verlichte woestijn en de voortschrijdende Arabier in zijn wijde kleren net zoals zijn voorouders gelopen hadden in het bijbels verleden.

Het bleek al spoedig dat hij in de richting van het fort liep. Biggles zag hem door de ingang verdwijnen en een paar seconden later verscheen er een licht achter een van de vensters aan het eind van een gang. Hij begreep dat langer wachten geen enkel nut had. ‘Ik moet zien wat er achter dat raam is,’ mompelde hij, terwijl hij zijn schoenen uittrok en de gang insloop.

Met de behoedzaamheid van een Indiaan kroop hij langs de achterkant van de hangars tot het grote donkere gebouw vlak voor hem opdoemde. Het licht straalde nog steeds achter het venster, dat ongeveer twee meter boven de grond was aangebracht, juist te hoog voor hem om erbij te kunnen zonder dat hij ergens op stond. Met wanhopige haast keek hij om zich heen, bang dat het licht voortijdig zou uitgaan ‘en in zijn bezorgdheid viel hij bijna over een oud olieblik dat half in het zand begraven lag. Met de kracht die de wanhoop hem verleende, trok hij het tevoorschijn, hij hield het in zijn armen geklemd en kroop terug naar de muur van het fort en naar het raam waar het licht gelukkig nog steeds doorheen schemerde. Een voorzichtige blik om zich heen en daar stond het blik op de juiste plaats.

Zijn hart bonkte als razend; langzaam begon hij zich op te trekken tot de hoogte van het raam. Langzaam en met de uiterste voorzorgen bracht hij zijn ogen tot op de hoogte van de vensterbank en gluurde rond.

Op hetzelfde moment was hij ook weer beneden en hij deed zijn uiterste best om te gaan begrijpen wat hij gezien had. Hij was bijna bang dat de man in het vertrek het bonzen van zijn hart zou horen, zo vol spanning en zo geladen was de atmosfeer. Aan een groot bureau zat von Stalhein in zijn hemdsmouwen te schrijven. De onafscheidelijke sigaret smeulde tussen zijn lippen en een monocle had hij voor zijn ene oog. Zijn stokken leunden tegen een kant van het bureau.

Biggles’ eerste reactie was schrik, gevolgd door een gevoel van bittere teleurstelling, want het scheen dat hij alleen maar het particuliere vertrek van von Stalhein ontdekt had. Het was in deze geest dat hij het blik opraapte, de sporen van de rand uit het zand gladstreek en het terugzette op de plek waar hij het gevonden had. Toen haastte hij zich terug naar zijn kamer. Toen hij daar kwam, liep hij naar het raam en keek naar buiten. Het licht was weg.

Langzaam en diep in gedachten die elkaar verdrongen, trok hij zijn uniform uit en maakte aanstalten om naar bed te gaan. ‘Ik zou wel eens willen weten,’ fluisterde hij zachtjes voor zich heen, ‘ik zou wel eens willen weten …

Wat hij zou willen weten toen hij langzaam in een diepe slaap wegzonk, was of een tengere, verwijfde dandy met een mank been zijn identiteit zo volkomen zou kunnen veranderen dat hij tevoorschijn zou kunnen komen als een schitterende, atletische, hard rijdende Arabier, die aan beide zijden van de linies bekend stond als El Sjerief, de knapste spion van de Duitse inlichtingendienst.

HOOFDSTUK 7

Nog meer schokken

Doodmoe lag hij de vólgende ochtend nog in bed toen hij schrok van een korte klop op de deur die dadelijk daarop opengeduwd werd en de graaf, op de hielen gevolgd door von Stalhein, kwam het vertrek binnen. Als er nog een verdere aanduiding nodig was om te tonen dat er iets heel ernstigs aan de hand was, dan voorzagen een vijftal soldaten met de bajonet op het geweer in deze leemte.

Biggles sprong met meer haast dan waardigheid zijn bed uit en keek de indringers aan met een verbazing die niet geheel geveinsd was.

‘Blijf staan waar je staat,’ beval de graaf kort. ‘Waar ben je gisteravond geweest?’

‘In mijn kamer, majoor, daar hebt u zichzelf van kunnen overtuigen,’ antwoordde Biggles onmiddellijk. ‘Na het avondeten …’

‘Dat kan me niet schelen. Waar was je in de tijd tussen mijn vertrek uit je kamer en het diner?’

Nadat u weggegaan was, bleef ik hier nog een tijdje en omdat de hitte zo beklemmend was - u herinnert zich dat ik hierover klaagde - ging ik naar de startbaan voor een beetje frisse lucht.’

‘Was je daar nog met iemand?’

‘Nee, majoor, ik was alleen.’

‘In dat geval heb je dus geen enkel bewijs dat je de waarheid zegt?’

‘Dat ben ik niet met u eens, ik kan het wel degelijk bewijzen, majoor.’

‘Hoe dan?’

‘Toen ik daar zat, zag ik Mayer in een Halberstadt landen. U kunt daar navraag naar doen dat hij inderdaad op die tijd naar beneden kwam. Als ik er niet geweest was, had ik het onmogelijk kunnen zien.’

‘Dat is geen bewijs. Alle officieren in de mess wisten dat hij in de lucht was,’ mengde zich nu von Stalhein in het gesprek.

Biggles keek hem vierkant in het gezicht. ‘Ik kan u precies beschrijven wat hij allemaal deed toen hij landde,’ vervolgde hij rustig. ‘Dat kon ik in de mess niet te weten komen.’

‘Laat Mayer komen,’ beval de graaf kort.

Er heerste een paar minuten stilte tot de geroepene kwam.

‘Herinner je je nog precies het eerste ding dat je deed nadat je geland was?’ vroeg de graaf met grote nadruk.

Mayer keek een beetje onzeker.

‘Mag ik dan zijn geheugen was opfrissen, majoor?’ vroeg Biggles. En toen met zijn blik strak op het gezicht van Mayer vervolgde hij: ‘Je sprong uit het toestel zo gauw dat de grond raakte en toen liep je terug en keek naar de bedrading van de machine en probeerde het roer.’

Mayer knikte. ‘Daar heb je gelijk in; ik weet bet ineens weer. Dat deed ik inderdaad.’

‘In orde, je kunt weer gaan,’ snauwde de graaf en toen wendde hij zich tot Biggles. ‘Goed dan, we zullen maar aannemen dat je inderdaad op de startbaan was,’ vervolgde hij grimmig, ‘maar in dat geval zul je toch moeite hebben met ons te verklaren hoe dit op de heuvel gekomen is in de nabijheid van het reservoir.’ Hij legde een klein gouden voorwerp op de tafel.

Biggles herkende het onmiddellijk; het was zijn zegelring. Die paste hem niet erg goed en moest van zijn vinger gegleden zijn toen hij naar het gat in de prikkeldraadversperring aan het zoeken WAS. Het gekste was dat hij het ding helemaal niet gemist had. De bewering dat hij schrok toen hij dof naar de tafel staarde, was veel te flauw. Hij was als het ware verlamd door zo’n overtuigend bewijs. Een paar tellen bleef hij als aan de grond genageld staan, inwendig trillend van angst en zenuwen.

In de dodelijke stilte die op de woorden van von Faubourg gevolgd was, klonk het aanstrijken van een lucifer door von Stalhein als een donderslag.

Biggles’ hersens, die een paar tellen volkomen uitgeschakeld waren, begonnen nu ineens weer koortsachtig te werken. Hij keek weg van het onweerlegbare bewijs van zijn schuld en staarde de graaf aan met een eigenaardige uitdrukking op zijn gezicht. Hij was er zich volkomen van bewust dat von Stalhein de minste beweging van hem nauwlettend in het oog hield.

‘Ik geloof dat ik er een verklaring voor kan geven, majoor, hoewel u moeite zult hebben met deze te aanvaarden.’

‘Vertel, we luisteren.’

‘Leffens moet die daar hebben laten vallen.’

‘Leffens?’

‘Ja, majoor, hij had mijn ring.’

‘Had hij jouw ring?’ De hersens van de graaf werkten traag en zelfs von Stalhein had moeite met dit te verwerken.

‘Ja, majoor; ik heb hem gisterochtend mijn ring geleend. Ik trof hem op de startbaan juist toen hij wilde opstijgen. Hij vertelde me dat hij zijn ring vergeten was en dat het een slecht voorteken was als hij terugging om hem te halen. Hij leek me nogal bijgelovig. Hij had haast en daarom leende ik hem de mijne.

‘Maar ik heb gisteravond nog gezien dat je wel een ring aan je vinger had,’ snauwde von Stalhein die zich niet langer kon stilhouden.

‘Die was niet van mij, het was de ring van Leffens,’ antwoordde Biggles bedaard. ‘Hij stelde zelf voor dat ik gedurende zijn afwezigheid zijn ring zou dragen, hij vertelde me zelfs dat hij die op zijn wastafel had laten liggen. Ik haalde hem daar weg en heb hem sindsdien gedragen. Het heeft altijd in mijn bedoeling gelegen dit te melden.’

‘Waarom draag je hem dan nu niet?’

‘Ik doe hem altijd af als ik mijn handen was voor ik naar bed ga,’ verklaarde Biggles schijnbaar doodrustig.

Hij haalde de ring van Leffens uit het laadje van zijn tafel, waar hij hem had opgeborgen nadat hij teruggekomen was van zijn vlucht tijdens welke hij de eigenaar van de ring had neergeschoten. Hij legde het kleine gouden voorwerp naast het andere.

Opnieuw viel een dodelijke stilte, waarin hij duidelijk zijn armbandhorloge hoorde tikken. Ondanks de spanning waarin hij verkeerde, werkten zijn hersens volmaakt rustig, met de kalmte uit doodsnood geboren en hij keek zijn ondervragers aan, die nu op hun beurt naar de tafel staarden met een uitdrukking van beledigde waardigheid.

Eigenaardig genoeg was het de majoor die zich het eerst herstelde. Half verontschuldigend en half verontrust keek hij Biggles aan. ‘Maar jouw ring werd bij de heuvel gevonden,’ verklaarde hij bijna fluisterend. ‘Je wilt toch niet beweren dat Leffens medeplichtig was aan de opblazing van het reservoir?’

Biggles haalde zijn schouders op. Hij zag dat von Stalhein de hand in zijn zak stak en hij begreep dat de kapitein de beschuldigende kogel zocht en dus vervolgde hij vlug: ‘Ik beweer helemaal niets, majoor, ook kan ik er geen verklaring voor geven dat de ring daar gevonden werd. Ik weet alleen dat om de een of andere reden Leffens een hekel aan me had; om u de waarheid te zeggen heeft hij zelfs geprobeerd om me te vermoorden.’

‘Te vermoorden?’ De graaf kon nauwelijks uit zijn woorden komen.

‘Ja, majoor; hij kwam plotseling uit het felle zonlicht naar me toe vliegen en hij probeerde me naar beneden te schieten. Het was een knappe aanval; bovendien totaal onverwacht; een paar kogels hebben inderdaad mijn machine geraakt. Hij trok onmiddellijk daarna zijn toestel weer de hoogte in en verdween, maar niet voordat ik hem herkend had. Het is natuurlijk altijd mogelijk dat hij mijn toestel voor een vijandelijk hield.’ Biggles zag dat zelfs von Stalhein onder de indruk gekomen was.

‘Maar waarom heb je dat dan niet onmiddellijk gemeld?’ vroeg de graaf geschrokken.

‘Dat zou ik zeer zeker gedaan hebben, majoor, als Leffens teruggekomen was. Nadat ik u verslag had uitgebracht, ging ik terug naar de startbaan om eerst zijn verklaring te horen. Maar hij kwam niet terug en omdat ik moest aannemen dat hij neergeschoten was, besloot ik - en of ik daar goed aan gedaan heb of niet moet u maar beoordelen - om de zaak te laten rusten liever dan als hij zich niet meer kon verdedigen, zo’n onaangenaam voorval ruchtbaar te maken. Hebt u erop tegen dat ik rook, majoor?’

‘Steek gerust een sigaret op, Brunow,’ antwoordde de graaf met een totaal andere stem.

Biggles stak inderdaad een sigaret op. Met een half oog zag hij hoe von Stalhein de kogel weer in zijn zak stak en hij begreep dat hij nog juist op tijd gesproken had. ‘Mag ik me nu gaan kleden, majoor?’ vroeg hij bedaard. ‘En als u even tijd hebt, zou ik graag een klein gesprekje met u willen hebben.’

‘Natuurlijk, natuurlijk. Maar waarom doe je dat niet nu? Voor de rest van de dag ben ik heel druk bezet; dat vervloekte reservoir kost me een hoop hoofdbrekens.’

‘Goed dan, majoor.’ Biggles keek op en zijn kaken klemde hij grimmig op elkaar. ‘Ik heb u een verzoek te doen, maar voor ik daartoe overga, zou ik u er heel eerbiedig aan willen herinneren dat ik hier met open vizier binnenkwam, niet op eigen instigatie of op eigen verzoek, maar op uitnodiging - als u het liever hebt, op bevel - van de Duitse regering. Maar het schijnt wel dat ik reeds vanaf het allereerste moment door een paar leden van uw staf gewantrouwd word. Ik vind dat een afschuwelijke toestand en daarom zou ik u willen verzoeken mij over te plaatsen of me toestemming te geven voortaan weer mijn eigen weg te gaan.’

Dit was een stout stukje, dat hij nu uithaalde, zijn meerdere proberen te overbluffen en gedurende één ondeelbaar ogenblik vreesde Biggles dat hij te ver gegaan was. Het laatste dat hij wilde was wel een overplaatsing op dit moment.

Maar de graaf reageerde juist zoals hij gehoopt had. ‘Daar komt niets van in, Brunow,’ antwoordde hij vaderlijk. ‘Het spijt me dat er in het verleden misvattingen zijn geweest, maar ik denk dat we elkaar voortaan beter zullen begrijpen.’ Bij deze woorden keek hij von Stalhein veelbetekenend aan. ‘Ga jij je nu maar aankleden en drink daarna een sterke kop koffie,’ vervolgde hij. ‘Voor zover ik nu kan overzien, heb ik je vanmorgen niet meer nodig, maar blijf in de buurt voor het geval zich wel iets voordoet. Ga mee, Erich.’

Ze gingen en deden de deur achter zich dicht.

Biggles schonk zich een glas water in met een hand die lichtelijk trilde, de krachtproef waaraan hij zojuist onderworpen was geweest, had hem slap en bevend achtergelaten. Toen liet hij zich in een stoel vallen en verborg zijn gezicht in beide handen. ‘Pff!’ mompelde hij, ‘dat was op het nippertje - naar mijn smaak zelfs te veel op het nippertje.’

HOOFDSTUK 8

Gedwongen om te dalen

‘Nou ik moet zeggen: dit was een goed begin voor een mooie dag,’ mompelde hij, terwijl hij zich probeerde te beheersen. Hij kleedde zich aan en liep naar de mess om te ontbijten. ‘Dit keer is het me nog gelukt om me schoon te praten, maar een tweede keer lukt me dat niet; nog een zo’n akkefietje en ik ben erbij!’

In deze sombere gedachten verdiept sloeg hij de weg in naar het olijvenbosje, nadat hij er zich eerst zo goed mogelijk van had overtuigd dat hij niet bespied werd. Daarna begon hij een systematisch onderzoek naar de boodschap, die Algy ergens had neergelaten. Het duurde lang, maar eindelijk vond hij ze, vastgehaakt in de takken van een van die grijze, knoestige bomen, die al oud geweest moesten zijn toen de kruisvaarders naar Jeruzalem optrokken. Het was een klein vodje kaki, met twee kogels verzwaard en daaraan was een smal wit vod bevestigd dat haast een el lang was. Honderden mensen hadden het kunnen zien en zouden het alleen gehouden hebben voor een lor dat door de wind daarheen verzeild was geraakt zonder verder enige achterdocht op te vatten en zonder te weten welke boodschap het bevatte.

Na een voorzichtige blik om zich heen raakte hij het vast, vouwde het kaki vod open en haalde er het stukje papier uit, dat hij daar zeker wist te zullen vinden; het geïmproviseerde lint en de kogels verstopte hij in een holte van de boom. Een enkele blik was al voldoende om hem de inhoud voorgoed in het geheugen te prenten. In hoofdletters stond geschreven:

BELANGRIJK NIEUWS. KOM ZO SPOEDIG MOGELIJK OP DE PLAATS VAN SAMENKOMST.

Meer niet. Hij rolde het stuk papier tot een bal, stopte het in zijn mond, kauwde het fijn en gooide het daarna weg.

‘Wat mankeert eraan?’ vroeg hij zich verwonderd af terwijl hij de weg naar de startbaan insloeg. ‘Waarom heeft hij de boodschap niet duidelijker achtergelaten? Maar natuurlijk, dat durfde hij niet: dat zou te gevaarlijk geweest zijn; en zelfs al was het niet gevaarlijk, dan zou hij nooit geweten hebben of ik hem wel gekregen had.’

Nog steeds de boodschap in zijn geest overdenkend en een excuus proberend te verzinnen om te kunnen opstijgen bereikte hij het vliegveld. Er waren een paar mecaniciens aan het werk, doch de meest geschikte machines waren alle in de lucht. Van de graaf was geen spoor te ontdekken; evenmin van von Stalhein. Denkend aan von Stalhein herinnerde hij zich zijn nachtelijk avontuur en de geheimzinnige Arabier; hij had wel weinig tijd om rustig na te denken, maar toch voelde hij als bij instinct dat hij iets zeer belangrijks op het spoor was. Dat von Stalhein en El Sjerief een en dezelfde persoon zouden zijn, was nog niet eerder bij hem opgekomen en zelfs nu nog beschouwde hij dat als een zeer vage mogelijkheid, want de beide karakters waren alleen al door de gestalten zo totaal verschillend, dat hoe meer hij erover nadacht hoe meer hij tot de conclusie kwam dat deze dubbele persoonlijkheid iets onmogelijks was. Maar toch leek het hem niet ondienstig een waakzaam oogje op von Stalhein te houden en na het donker goed op te letten of hij de Arabier nergens zag, de man scheen toegang te hebben tot het hoofdkwartier; doch op het moment was het zaak zo gauw mogelijk naar Abba Sud te kunnen vertrekken.

Om zonder permissie op te stijgen nadat de graaf hem nadrukkelijk verzocht had in de buurt te blijven, zou vragen zijn naar moeilijkheden, dus ging hij brutaalweg naar het fort en vroeg de graaf of hij een verkenningsvlucht mocht maken. Als excuus voerde hij aan dat het nietsdoen hem verveelde. Tot zijn grote opluchting maakte de graaf geen enkel bezwaar en vrolijk gestemd liep hij naar de hangar. Het speet hem half en half dat hij een Duits uniform aanhad, want dat betekende dat hij een Duits toestel moest nemen, maar voor het geval dat hij gedwongen zou zijn om te landen ongeacht aan welke kant van de linies, en men hem dan zou aantreffen als Duits officier in een Brits toestel, ja, dat zou wel enige opheldering vragen. En met het idee zich beter vertrouwd te maken met het toestel koos hij een Halberstadt liever dan een Pfalz en al spoedig was hij in de lucht.

Hij koerste direct naar de linies, maar zo gauw hij uit het zicht van het vliegveld was, boog hij naar het oosten waar de oase zich bevond. Twee keer werd hij opgemerkt en door een Brits toestel achterna gezeten en liever dan het gevaar te lopen aangevallen te worden door piloten wier schoten hij om begrijpelijke redenen niet kon beantwoorden, trok hij de Halberstadt bijna tot aan zijn plafond, terwijl hij een scherp oogje in het zeil hield.

Hij vloog ongeveer tien minuten in zijn nieuwe koers en hij feliciteerde zich al omdat hij nu buiten de zone van vijandelijke operaties was, toen zijn spiedende ogen een klein bewegend vlekje op grote afstand in het zuidoosten ontwaarden. Eerst dacht hij dat het een arend was, want in deze oosterse streken kwamen deze vergissingen meer voor, doch toen hij ontdekte dat het op zijn eigen hoogte was, moest hij wel aannemen dat het een vliegmachine was. Hij week onmiddellijk een stukje naar het zuiden met de bedoeling zich te plaatsen tussen de zon en het andere toestel en hij drukte de neus van zijn machine naar beneden om meer snelheid te verkrijgen. Vlug haalde hij de onbekende in. Toen hij nog een kilometer of drie van de ander verwijderd was, zag hij dat het toestel een Halberstadt was net als het zijne en zijn voorhoofd rimpelde zich toen hij ontdekte dat het koers zette naar de open vlakte. ‘Waar denkt die vent dat ie eigenlijk op weg naartoe is?’ mompelde hij, want voor zover hij wist was er de eerste honderd kilometer in die richting niets als wildernis met daarachter kale heuvels. In elk geval nergens troepen of militaire doelen.

‘ik zal wel een oogje op je houden, mijn duifje,’ dacht hij achterdochtig. ‘Het is misschien wel interessant om achter je plannen te komen.’ Even kwam de gedachte bij hem op dat de piloot misschien verdwaald was, maar de directe lijn die de machine volgde, logenstrafte deze mening onmiddellijk; een piloot die de weg kwijt was zou zeker van de rechte lijn afwijken op zoek naar een herkenningsteken.

‘Pffl Wat is het heet, zelfs hier op deze hoogte,’ vervolgde hij met een onderzoekende blik naar de zon, die plotseling een eigenaardige rode kleur had aangenomen. Later leerde hij de betekenis daarvan begrijpen, maar hij was nu nog te kort in het oosten om deze voortekenen te kennen. Hij zette de gedachte aan dit natuurverschijnsel van zich af toen de andere machine hoogte begon te verliezen en op halve kracht ging vliegen; hij volgde, doch zorgde er wel voor zijn strategische positie in de zon niet te verliezen. En toen gebeurde er iets merkwaardigs; het was zo gek dat hij met een ruk zijn vliegbril van zijn voorhoofd trok en met een uitdrukking van de grootste verbazing om zijn windscherm heenkeek. De machine voor hem was plotseling verdwenen. Zolang hij vlieger was, had hij zoiets nog nooit meegemaakt. Hij had machines in de wolken zien verdwijnen of in grondmist, maar hier waren geen wolken; evenmin was er grondmist. Maar wacht even! Hij was er toch niet zo zeker van. De grond leek plotseling eigenaardig wazig, verwrongen. ‘Ze leer een nevel veroorzaakt door de hitte,’ dacht hij, maar plotseling greep hij de stuurknuppel toen de Halberstadt begon te dansen en met de neus naar beneden dook. Voor hij het toestel weer horizontaal kon krijgen, scheen hij er alle macht over te verliezen. Hij klemde zijn tanden op elkaar terwijl zijn maag binnenstebuiten keerde bij de verschrikkelijkste schok die hij ooit had meegemaakt. De machine was op een stabiele luchtlaag gestoten en wel met zo’n klap dat elke draad en stang, zoals hij vermoedde, tot het uiterste gespannen was. Het was bijna net of hij op een wateroppervlak neer gebonkt was.

Het eerste moment was hij te geschrokken om zich af te vragen wat er precies gebeurd was; als hij in dat eerste afschuwelijke ogenblik er al een gedachte op na hield was het deze, dat zijn machine zijn vleugels had afgeschud, want het toestel was als een baksteen meer dan zeshonderd meter naar beneden gevallen zoals zijn hoogtemeter duidelijk aangaf; maar toen de eerste zand spatten zijn gezicht raakten en de horizon vervaagde, wist hij dat hij in een zandstorm was terechtgekomen, het oppervlak van de woestijn scheurde en wolken zand en stof dwarrelden in de lucht.

Hij gunde zich geen tijd om in ijdele overweging deze ramp te overdenken. Hij had nog nooit eerder een zandstorm meegemaakt, maar hij had er andere piloten die het geluk gehad hadden er een te overleven, over horen spreken. Het verstikkende zand drong in zijn neusgaten en schrijnde langs zijn wangen, hij dacht niet langer na over de machine die hij zo juist gezien had en was er alleen maar op bedacht het dreigende gevaar van de zandstorm te ontkomen. Hij gaf zoveel mogelijk gas, greep de stuurknuppel met beide handen en racete dwars door de weg die de storm nam. Toen hij de volle kracht ervan ontmoette, werd het zicht vlug slechter en de Halberstadt dwarrelde als een dood blad in een herfststorm, maar even later werd het gebonk minder en de grond doemde weer voor hem op, weliswaar mistig en net of hij hem zag door een bruin haast ondoorzichtig stuk glas. Voor zover hij zien kon, strekte de door de wind opgezwiepte woestijn zich voor hem uit, de wolken zand rolden als de golven van de zee en een nevel van fijn grind vergezelde het ombuigen van de golven. Maar op een plek steeg een lang smal lint van palmbomen als een eiland in een stormachtige oceaan op en hij koerste in die richting. Door het heftige zwiepen van de bomen wist hij dat de wind de kracht had van een tornado en het zou wel eens moeilijk kunnen zijn om te landen. Hij wist echter absoluut zeker dat het zand hetwelk hem nu al verblinde, binnen niet al te lange tijd zijn verderfelijk werk in de motor zou verrichten en die voorgoed onklaar zou maken. Hij had dus geen keus en moest zien zo spoedig mogelijk zijn toestel aan de grond te zetten, ongeacht de gevaren die dit met zich meebracht; hij drukte dus de neus van zijn machine naar beneden met het doel van de wind af de grond te bereiken.

De landing bleek eenvoudiger dan hij gedacht had; door de dikke laag van door de wind opgejaagd zand kon hij de vaste oppervlakte van de bodem weliswaar niet voelen, maar hij wist toch waar ze was. Hij voelde zijn wielen de grond raken, het toestel schokte, schokte nog eens en hij schopte tegen zijn voeten stuur om een groep bomen die een beetje terzijde stonden, te ontwijken. De landing was goed berekend en hij hoefde zijn gas niet weer open te trekken, want zijn uitloop had hem tussen de buitenste palmen van de oase gebracht. Hij was in een wip uit het toestel en had twee van de zandzakken bij zich waarmee elk toestel dat voor de woestijn wordt ingezet, wordt uitgerust. Hij viel op zijn knieën, vulde met beide handen de zakken en bond die met de koorden die er ook bij waren, aan de vleugelsteunen. Hij was nog maar juist op tijd, want zelfs met deze ankers begon de machine neiging te vertonen verder te glijden naarmate de wind meer kracht ontplooide. Hij haalde nog twee zakken, vulde die eveneens en maakte die aan de staart steun vast.

‘Als je nou ondersteboven wil waaien, moet je dat maar doen; ik weet er verder geen raad meer op,’ mompelde hij, toen hij half stikkend en verblind door het bijtende zand naar de oase rende en zich daar in het eerste kuiltje dat hij ontdekte, liet neervallen. Het zand sneed nog ongenadig in zijn gezicht, daarom trok hij zijn uniformjas uit, sloeg die om zijn hoofd en bleef toen geduldig wachten tot de storm zou bedaren.

Hij wist niet hoe lang hij al gelegen had. Het kon een uur geweest zijn; misschien wel twee uur; het leek een eeuwigheid. Onder de beschutting van zijn jasje leek hij te stikken en ondanks alle pogingen die hij aanwendde, drong het zand er toch nog door; het kroop in zijn neus, zijn mond en oren. Met een hart vol dankbaarheid hoorde hij eindelijk dat de wind in kracht afnam en hij begreep dat het ergste nu voorbij was. Tenslotte was het ineens windstil, hij sloeg zijn jasje terug en keek met belangstelling om zich heen. Zijn eerste gedachten gingen uit naar zijn toestel en hij was dankbaar te ontdekken dat het geen schade had opgelopen, eerst daarna besteedde hij aandacht aan zijn onmiddellijke omgeving.

De oase was precies zoals hij zich die had voorgesteld; eigenlijk waren alle oases zoals hij zich die indacht. Sommige dingen zijn niet in het minst zoals schrijvers en schilders ons willen doen geloven; een heleboel stellen ons verschrikkelijk teleur; slechts heel weinige beantwoorden aan de glans en de gloed van onze dromen, maar hieronder behoort zeer zeker een oase in de woestijn.

Hij bevond zich op een karpet van zand, waarover bladen waren gestrooid van de lange kaarsrechte palmbomen die zich als waaiers hoog boven zijn hoofd uitstrekten. Meer naar het midden van de oase doken grassprietjes op en wekten de verwachting dat er nog meer groen tevoorschijn zou komen, misschien was er wel water. ‘In elk geval is het water niet diep onder de oppervlakte,’ dacht hij, toen hij zich voort haastte in de hoop spoedig zijn dorst te kunnen lessen. Hij klom over een kleine helling en zag daarachter weer een nieuw heuveltje. Bijna zonder te denken liep hij over het stukje grond tussen de beide heuveltjes in en beklom de tweede helling. Toen zijn ogen op dezelfde hoogte waren als de top bleef hij staan, niet plotseling, maar langzaam minderde hij vaart net of zijn spieren hun verdere dienst weigerden. Toen liet hij zich voorzichtig op de grond zakken en wist een bosje leerachtige struiken te bereiken, die op deze plek bij de palmbomen stonden. Een paar seconden bleef hij onbeweeglijk liggen, terwijl hij zijn uiterste best deed zien te herstellen van de schok die hij zo pas had ondervonden. ‘Ik ben aan het dromen. Ik zie spookgestalten. Het moet een hersenschim zijn,’ fluisterde hij toen hij weer een beetje bijkwam en naar een open plek kroop vanwaar hij de omgeving beter kon overzien. Maar het geluid van stemmen bereikte zijn oor en hij wist dat hij zich niet vergist had.

Vlak voor hem op een afstand van misschien vijftig meter bevond zich een kuil, op de bodem daarvan was misschien een put. Om die kuil bevonden zich een twaalftal Arabieren, sommigen lagen op de grond, anderen zaten, maar ze hadden het zich allemaal gemakkelijk gemaakt. Doch ze keken allen een richting uit; en ze luisterden allen - ze luisterden naar een man die aan de andere kant van de kuil stond en met de handen tegen de borstwering geleund, ernstig aan het praten was. Het was kapitein Erich von Stalhein.

Voor Biggles was het schouwspel zo volkomen onverwacht en tegelijk zo totaal onbegrijpelijk en onzinnig dat hij niets anders kon doen dan in stomme verbazing blijven liggen en toekijken. En hoe langer hij keek, hoe onverklaarbaarder het hele geval hem werd. Hoe was von Stalhein in ‘s hemelsnaam hier gekomen, nadat hij pas twee uur geleden hem, Biggles, in zijn kamer in Zabala had ondervraagd? En die afstand was honderd kilometer op zijn minst. Wat voerde hij hier uit? Waarom sprak hij die Arabieren zo ernstig toe?

Zijn verbazing ging over in nieuwsgierigheid en naarmate hij het schouwspel voor hem langer bekeek, groeide ook zijn belangstelling. Uit zijn gebaren te oordelen scheen von Stalhein de Arabieren te willen overhalen iets te doen waar ze geen zin in hadden, of waaromtrent hun meningen verdeeld waren. Maar na korte tijd scheen het wel dat de dominerende persoonlijkheid van de blanke man zich deed gevoelen en er klonk een instemmend gemompel. Toen het debat ten einde was, begon het gezelschap op te breken, een paar van de Arabieren liepen naar hun paarden die aan de bomen stonden vastgebonden; de anderen met von Stalhein liepen naar een klein vierkant gebouwtje dat zich op kleine afstand van de bron bevond. Het was weinig meer dan een primitieve hut, vervaardigd van in de zon gedroogde stenen en met een dak van palmbladeren.

De Arabieren die naar hun paarden gegaan waren, bestegen hun dieren en reden weg tussen de bomen door; even later kwamen ook de anderen, die in de hut geweest waren, weer tevoorschijn en verdwenen eveneens op hun paarden. Een stilte viel in, de door de brandende zon gedrenkte stilte van de woestijn.

Biggles bleef onbeweeglijk liggen, geen seconde liet hij zijn ogen af van de hut en hij wachtte tot von Stalhein weer tevoorschijn zou komen. Een uur ging voorbij en nog kwam hij niet. Nog een uur kroop voort. De zon bereikte zijn hoogtepunt en begon naar het westen te dalen, maar nog kwam hij niet. Biggles had een dorst die hem steeds meer begon te kwellen, ‘ik moet iets drinken of ik ga dood,’ zei hij rustig in zichzelf, terwijl hij opstond en naar de bron liep. ‘Als hij me ziet, kan ik alleen maar de waarheid vertellen, namelijk dat ik door de zandstorm overvallen werd en dat is een feit dat hij niet kan loochenen,’ liet hij er nadenkend op volgen.

Hij bereikte de bron, haalde een emmer op en dronk diep van het levenbrengend vocht; wat hij niet meer op kon, gooide hij over zijn pijnlijk gezicht en gloeiende handen. ‘En, Erich, laat me nou eens kijken wat je zult doen als ik je een schok bezorg,’ mompelde hij goed gemutst, want het water had hem opgefrist. Brutaalweg liep hij naar de deur van de hut, die op een kier stond. Hij duwde die verder open en trad binnen. Een enkele blik liet hem zien dat het gebouwtje slechts uit één vertrek bestond, maar dat was niet de oorzaak van het feit dat hij achteruit wankelde om daarna stokstijf met open mond doodstil te blijven staan. Het vertrek was leeg. Eerst weigerde zijn brein dit eenvoudige feit in zich op te nemen en hij keek van de grond naar de zoldering alsof hij verwachtte dat zich daar een luik zou openen waardoor de Duitser als een duveltje uit een doosje tevoorschijn zou springen. Hij keek ook langs de muren of er daar misschien geen deur was die naar een ander vertrek toegang gaf, maar hij ontdekte niets.

‘Ik heb wel meer gekke dingen in mijn leven beleefd, maar zo iets idioots heb ik nog nooit meegemaakt,’ mompelde hij. Er bestond geen twijfel aan of von Stalhein was wel degelijk de hut binnengegaan; en er waren alleen maar Arabieren uit tevoorschijn gekomen. Waar was von Stalhein gebleven? Hij verliet de hut en liep naar de plek waar de paarden waren vastgebonden geweest, hij zag de sporen die voerden naar het einde van de oase. Die sporen leidden verder in een zigzaglijn naar het zuidwesten en verloren zich in de mistige horizon; verder naar het zuiden ontdekte hij een eenzame ruiter op een witte kameel, het dier liep met zijn langzame woestijn passen en ontwikkelde een snelheid die geen paard kon evenaren. ‘Aha, je hebt dus nog eens van huidskleur gewisseld, meneer von Stalhein?’ dacht Biggles toen hij tot de enig mogelijke oplossing van het raadsel kwam. ‘Goed, nou weten we tenminste waar we aan toe zijn. Ik geloof dat ik zo langzamerhand je spelletje begin te doorzien - El Sjerief.’

Terwijl hij zich omdraaide voelde hij toch een zekere bewondering voor de Duitser. ‘Het is een slimme donder, dat moet ik eerlijk toegeven,’ peinsde hij. ‘Maar hoe is ie in ‘s hemelsnaam hier gekomen? Hij moet zijn komen vliegen, alle andere manieren zouden veel te lang geduurd hebben. Maar nou weet ik het al. Hij zat in het toestel dat ik gezien heb. De een of andere vent heeft hem overgevlogen en hem bij de oase afgezet, daarna is ie weer teruggegaan. Door het geloei van de storm hebben ze mij niet horen aankomen, want ik was juist aan de goede kant. De Arabieren hebben hier op hem gewacht en nou is ie op een of ander karweitje uit. Zou deze plek meer als rendez-vous gebruikt worden?’

Het woord rendez-vous bracht hem de gedachte aan Algy weer te binnen en hij wist dat hij veel te laat was. ‘Hij zal denken dat ik niet meer kom,’ mompelde hij, terwijl hij het op een lopen zette en in een minimum van tijd was hij weer over de top van de heuvel waarachter hij zijn Halberstadt had neergezet. Toen hij weer afdaalde, gaf hij een kreet en keerde zich plotseling om; maar het was te laat. Hij zag een zee van donkere, dreigende gezichten voor hem. Hij sprong achteruit, maar het gaf hem niets. Slagen regenden op hem neer en hij werd met grote kracht tegen de grond geworpen. Half stikkend van het zand dat in zijn mond drong en van de ziekmakende stank werd hij tegengehouden tot zijn handen stevig achter zijn rug vastgebonden waren.

Hij was woedend op zichzelf dat hij zonder enige dekking zo onvoorzichtig naar zijn toestel was toegelopen en ook was hij razend omdat hij zijn revolver in de cockpit had achtergelaten. Hij ging overeind zitten en keek zijn aanvallers somber aan. Er waren er ongeveer vijftien, typische bedoeïenen van de woestijn, gewapend met ouderwestse geweren. Er was een gekakel van stemmen met een scherpe keelklank, hij begreep niet waar het over ging, maar uit de manier waarop ze hun lange, gevaarlijk uitziende messen zwaaiden kon hij het wel opmaken. Het verlangen van een paar om toe te stoten scheen alleen verhinderd te worden door anderen die opgewonden naar het westen stonden te wijzen. Deze laatsten schenen het overwicht te krijgen, want hij werd overeind gehesen en met gebaren en stoten werd hij gedwongen een paard te bestijgen, dat uit een rij naar voren was gebracht en stilgehouden werd bij zijn vliegmachine. De Arabieren bestegen ook allemaal hun dieren en zonder verder talmen gingen ze in galop de woestijn in met Biggles in hun midden.

HOOFDSTUK 9

Een gevecht en een ontsnapping

Deze tocht zou Biggles nog jaren heugen. De hitte, de dorst, het stof, de vliegen die de Arabieren in een wolk omhulden, dit alles bij elkaar maakte het leven bijna ondraaglijk en toen de zon vlugger in het westen begon te dalen, bad hij om het einde van de tocht onverschillig wat het slot zou zijn.

Dat einde kwam tenslotte, maar niet op de manier die hij verwacht had; evenmin op de wijze zoals de bedoeïenen zich dat hadden voorgesteld. Het zand had geleidelijk aan plaats gemaakt voor de harde met stenen bedekte grond van leem met hier en daar een bosje doornstruiken, dat in Palestina dikwijls het begin van de eigenlijke woestijn aanduidt en lage rotsachtige heuvels kwamen in zicht. Ze kwamen bij de eerste van die rij heuvels aan toen zonder enige waarschuwing een rij van mannen al schietend te paard in volle galop kwam aanrijden, ze scheerden om de heuvel heen en kwamen op hen af.

Hun verschijning veroorzaakte bij de bedoeïenen een algehele paniek. Zonder vaart in te houden, maakten ze een scherpe zwenking en zochten hun heil in een snelle vlucht; een paar gelukte het inderdaad om te ontkomen, maar de anderen, die door hun achtervolgers ingehaald werden, konden zich alleen naar hun vijanden toekeren en een hevig gevecht leveren. Ze dachten niet meer aan hun gevangene en Biggles bleef alleen op zijn paard achter tot dit door een terug ketsende kogel getroffen werd, begon te steigeren en hem afwierp. Doordat zijn handen nog steeds geboeid waren, kwam hij hard op de grond neer en zijn adem stokte. Hij bleef een paar tellen onbeweeglijk liggen en vroeg zich af hoe lang het nog zou duren voor een van de kogels hem zou raken. Hij stelde niet het minste belang in het gevecht, het leek hem niets anders dan een schermutseling tussen twee vijandige stammen; als de mannen die hem gevangen genomen hadden, wonnen, bleef alles zoals het geweest was; als de nieuw aangekomenen de overhand kregen, dan kon zijn lot niet erger zijn. Op dat moment leek het hem toe dat de dood barmhartiger was dan een verder gesleep door de woestijn.

Korte tijd later hield het schieten op en het geluid van paarde hoeven deed hem opkijken. Van zijn oorspronkelijke vijanden was niemand meer over; degenen die gevecht hadden moeten leveren, lagen of dood of zwaargewond, een gruwzaam feit, dat hem echter tamelijk onberoerd liet. De nieuwaangekomenen, ongeveer een vijftig in getal, kwamen naderbij, vrolijk gestemd na hun succes.

Tot zijn verwondering hielpen ze hem overeind, maakten zijn boeien los en beduidden hem dat hij geen angst hoefde te hebben. Ze deden hun uiterste best hem iets duidelijk te maken, maar hij begreep hun bedoeling niet en na nog een korte pauze werd hem te verstaan gegeven dat hij zijn paard weer moest bestijgen en het hele gezelschap sloeg in vliegende galop de richting in van de heuvels. De schemering viel in en ze waren dus wel genoodzaakt hun stap wat te vertragen, maar toch reden ze door.

Biggles kon zich niet overeind houden, hij was zich alleen bewust van een dodelijke vermoeidheid, plotseling schrok hij op toen ze door een Britse schildwacht werden aangeroepen.

‘Halt! Wie zijn jullie?’

Een aantal stemmen antwoordde in een taal die Biggles maar voor Arabisch hield. Er volgde een algemene verwarring, Biggles moest afstijgen en werd naar een omheining van prikkeldraad gebracht, die hij in de toenemende duisternis ternauwernood kon onderscheiden. Achter deze beveiliging stond een aantal tenten van zeildoek, gecamoufleerd door grote lichte en donkere plekken. Dichterbij stond een grotere tent die een vierkante vorm had en waarvoor een aantal Britse Tommies stond in kaki-uniformen met korte broeken en zonnehelmen. Een jonge officier met een gelaatskleur donkerbruin verbrand door de zon, deed een paar passen naar de Arabieren toe en er volgde opnieuw een gesprek, waarvan Biggles slechts een enkel woord verstond - baksjiesj. Daarop ging de officier naar de grootste tent en kwam even later terug met een korporaal en nog twee soldaten die bajonetten op hun geweren gestoken hadden; de officier had een papier in zijn hand dat hij aan de man gaf die klaarblijkelijk de leider van de Arabieren was en die daarop zonder nog iets te zeggen, zijn paard wendde en gevolgd door de anderen in de nacht verdween.

Biggles bleef achter en stond vlak voor de officier die geëscorteerd was door de beide soldaten. Op een enkel bevel gingen ze naar een opening in het prikkeldraad en bleven opnieuw staan op een afstand van een paar meter van de grootste tent waarin nu licht brandde.

Toen zag Biggles iets heel eigenaardigs. Een vertekende schaduw van een man, die klaarblijkelijk in de tent tussen het zeildoek en het licht stond, boog zich naar voren; met een zeer natuurlijk gebaar van de arm werd een hand opgeheven en de as van de sigaret die hij tussen de vingers hield, werd afgetikt. Biggles had ditzelfde gebaar al zo dikwijls gezien dat hij geen ogenblik twijfelde aan de identiteit van de man. Hij kende maar een mens uit zijn omgeving die met dit eigenaardige gebaar de as aftikte, hij deed dit met zijn wijsvinger: Erich von Stalhein. Terwijl hij nog stomverbaasd die schaduw gadesloeg en zich afvroeg of zijn vermoeide ogen hem soms parten speelden, verdween die en de officier sprak hem aan.

‘Spreekt u Engels?’ vroeg hij kort.

‘Een beetje - jawel,’ antwoordde Biggles in zijn mooiste Duits.

‘Wilt u mij uw erewoord geven?’

‘Mijn erewoord?’

‘Wilt u mij uw woord geven dat u niet zult ontvluchten?’

Biggles schudde zijn hoofd. ‘Nein,’ zei hij kort.

‘Zoals u wilt. Als u die belofte wel gegeven had, zouden de zaken makkelijker voor u geweest zijn. Maar ik hoop dat u me zo weinig mogelijk moeite zult veroorzaken; ik kan u net zo goed al onmiddellijk vertellen dat ik een aardig bedrag in goed Engels geld heb moeten neertellen om die nutteloze huid van je te redden.’

‘Geld?’

‘Ja, die stinkende Arabieren vroegen vijftig pond, anders zouden ze op hetzelfde moment je keel afsnijden. Dat zou ik onmogelijk hebben kunnen aanzien zelfs al ben je een Duitser, dus gaf ik hun een chèque van vijftig pond die ze op elk Brits betaal kantoor kunnen inwisselen. Ik deel je dit alleen mee in de hoop dat je dankbaar zult zijn en me niet meer moeite zult geven dan je kunt helpen voor ik me van je ontdoe; ik heb er nou al meer dan genoeg van. Hoe heet je?’

‘Leopold Brunow.’

‘Je bent officier bij de luchtmacht?’

Biggles knikte.

‘Waar is je machine?’

‘Ergens in de woestijn.’

‘Wat is het nummer van je escadrille?’

‘Het spijt me, maar ik kan deze vraag niet beantwoorden.’

‘Misschien heb je gelijk,’ merkte de officier luchtig op. ‘Maar het hindert niet; op het hoofdkwartier zullen ze je nog vragen genoeg stellen, dus zal ik je nou maar niet langer plagen. Ik zal het je voor de nacht zo gemakkelijk mogelijk maken, morgenochtend word je doorgestuurd. Ik hoef je nauwelijks te zeggen dat je bij de eerste poging tot ontsnappen onmiddellijk zult worden doodgeschoten. Welterusten.’ Hij wendde zich tot de korporaal. Dat is alles, korporaal, let op hem.’

Biggles maakte een stijve buiging en door twee Tommies begeleid volgde hij de korporaal naar een tent die een beetje apart van de andere stond.

‘Daar sta je nou, Jerry. En geen grappen alsjeblieft. Er overkomt je niks tenzij …’ De korporaal maakte een gebaar dat duidelijker was dan woorden.

Biggles knikte en wierp zich uitgeput op het kamp bed dat in de tent stond opgesteld. Hij was bekaf, geestelijk zowel als lichamelijk, maar toch kon hij een glimlach niet onderdrukken toen hij zijn positie overdacht. Om door je eigen mensen gevangen genomen te worden was een gebeurtenis, die niet van humor ontbloot was. Maar als hij herkend werd betekende dit een ernstige handicap voor zijn verder werk. Bovendien kon het uitstel heel ernstig blijken zowel door het feit dat hij niet op tijd Abba Sud zou bereiken waar Algy op hem stond te wachten als wel gezien in het licht van wat hij zojuist ontdekt had. Hij kon onmogelijk zijn ware identiteit aan de officier van de wacht bekend maken - en dat niet omdat men hem toch niet zou geloven - en een poging tot ontvluchten zou ernstige gevolgen voor hem hebben. Niet alleen liep hij het gevaar neergeschoten te worden, maar hij had de gevaren van een tocht door de wildernis onder ogen te zien.

Hij herinnerde zich de schaduw in de tent en hij was niet alleen geschrokken, maar ook angstig. Kon hij de gedachte dat het von Stalhein geweest was, eigenlijk wel volhouden? Maar toch, afgezien nog van die eigenaardigheid van hem om op een zo bijzondere manier de as van zijn sigaret af te tikken, scheen toch elke omstandigheid erop te wijzen. Er bestond geen twijfel aan of de Duitser was ergens in de buurt. Maar toch lag er een groot verschil tussen het in de vermomming van een Arabier rondsluipen en het zich rustig bevinden in een tent in een Engelse post, overwoog hij.

Met deze verwarrende gedachten in zijn hoofd viel hij in een onrustige slaap, waaruit hij gewekt werd door de korporaal die hem in termen, welke geen spoor van onduidelijkheid overlieten, meedeelde dat het tijd was om op te staan. Het zou niet lang meer duren of hij zou weggevoerd worden, alhoewel de man niet zei waar naartoe. Het was nog donker, maar geluiden buiten de tent wezen reeds uit dat het kamp ontwaakt was en hij veronderstelde dat het tegen het aanbre ken van de dag liep. Hij had niets anders te doen dan zich aan te kleden en de kop thee uit te drinken en de paar sneedjes brood op te eten, die de korporaal zonder veel ceremonieel bij de ingang van de tent had neergezet. Hij hield zijn oogvoor een kier in de hoop iets naders te kunnen ontdekken. Maar hij werd hierin hevig teleurgesteld, want de enige levende wezens waren een paar Tommies en een stel Arabieren, die allen aan het werk waren. Hij ging dus weer op zijn bed zitten en hij pijnigde zijn hersens om een gedragslijn uit te stippelen voor het geval hij zichzelf met nog een stel krijgsgevangenen achter het prikkeldraad zou bevinden. Want dat het daar op uit zou draaien, daaraan twijfelde hij geen seconde.

Tijdens de overdenking van dit sombere en tamelijk moeilijke probleem schrok hij op door het geluid van paardehoeven en hij haastte zich naar de lap, die voor de ingang van de tent hing; doch voor hij die bereikte, werd hij weggeschoven en de jonge officier met wie hij de avond tevoren gesproken had, stond bij de ingang; achter hem bevonden zich zes Arabieren met ieder hun paard aan de teugel en zwaar bewapend. Een van hen voerde nog een extra paard mee.

‘Kun je rijden, Brunow?’ vroeg de luitenant.

‘Ja,’ antwoordde Biggles somber in het Duits.

‘Stijg dan op; deze mannen brengen je naar de linies en hoe eerder je daar bent hoe beter het voor je is, want als het nog even duurt, wordt het brandend heet. En ik moet je nog eens waarschuwen dat de mannen bevel hebben om te schieten zo gauw je een poging doet te ontvluchten.’

Biggles vond het eigenaardig dat een blanke onder de hoede gesteld werd van inboorlingen, maar hij verkeerde niet in een positie om te kunnen argumenteren, dus met een knikje om aan te duiden dat hij het begrepen had, steeg hij op zijn paard en reed spoedig temidden van zijn escorte door de flauw verlichte wildernis

Een paar kilometer reden ze recht naar het westen, maar toen de zon in een vuurrode schittering opging, bogen ze naar het zuiden af en toen naar het oosten, tot ze in een richting voortgingen bijna tegengesteld aan die waarin ze begonnen waren. Biggles merkte dit op zonder erbij stil te staan met het instinct van de vlieger, die steeds zijn koers scherp in de gaten moet houden, maar het verwonderde hem niet al te zeer. ‘Misschien is er wel de een of andere hindernis die we moeten ontwijken,’ dacht hij zonder meer, maar toen ze in dezelfde richting bleven voortgaan, overviel hem een gevoel van paniek, want óf zijn gevoel voor oriëntering had hem verlaten óf hij had een valse voorstelling van de plaats waar ze zich bevonden, want waar ze ook heengingen, zeer zeker niet naar de Britse linies. Hij zei het tegen zijn bewakers, maar ze verstonden hem niet of ze wilden hem niet verstaan, want ze gingen niet op zijn woorden in.

De zon was al helemaal op toen ze eindelijk een vallei bereikten, waar de bewakers afstapten en hem een teken gaven hetzelfde te doen. Een paar minuten bleven ze rusten, ze dronken een beetje water en aten een paar dadels; toen overhandigde een van de mannen die de leider scheen te zijn, hem een klein pakje en hem een teken gevend dat hij op dezelfde plek moest blijven staan, voerde hij de anderen om een hoek van een in de buurt staande rots. Biggles vond dit wel gek, maar hij bleef er toch niet bij stilstaan. Zijn eerste gedachte was te ontvluchten en als hij in het bezit gebleven was van zijn paard, had hij zeker een poging gewaagd; maar de Arabieren hadden het dier met zich meegenomen en hij wist dat hij als hij te voet was, gegrepen zou worden voor hij nog een paar honderd meter had afgelegd. En de gedachte om zonder rijdier door een woestijn zonder een spoor van water heen te trekken op zoek naar een menselijke nederzetting, had weinig aantrekkelijks. Hij bleef dus in de schaduw van de rots zitten en wachtte op het terugkomen van zijn geleide. Hij was ervan overtuigd dat de mannen voor ze hem verlieten, heel goed geweten hadden in welke moeilijke positie hij zich bevond.

‘Die kerels hebben anders een tijd nodig,’ dacht hij een tijdje later en uit louter nieuwsgierigheid liep hij naar de plek waarachter zij verdwenen waren. Tot zijn grote verwondering was er niemand te zien; evenmin ontdekte hij een plek waar ze zich mogelijk hadden kunnen verbergen. Hij rende naar de kant van de vallei en daar staande aan de rand van de woestijn keek hij vlug naar alle richtingen van het kompas, doch het enige teken van leven dat hij ontwaarde was een jakhals die tussen de rotsen voortsloop. Hij riep zelfs, maar er kwam geen enkel geluid.

Tobbend over dit nieuwe probleem keerde hij naar de vallei terug. Plotseling viel het hem in dat het pakje hetwelk hij van een der mannen gekregen had, misschien wel de sleutel tot het raadsel kon bevatten. Haastig maakte hij het open. Het pakje bevatte een ‘noodrantsoen’ bestaande uit een paar biscuits en een plak chocolade benevens een flesje water. Met behulp van een elastiekje was aan de hals van de fles een stukje papier bevestigd waarop in blok letters drie woorden stonden geschreven. De boodschap bevatte slechts een enkel woord: ‘Wacht’. Ze was getekend: ‘Een vriend’.

Hij hield het stukje papier tegen het licht en een zacht gesis ontsnapte zijn lippen toen hij het bekende ‘kroon’-water-merk ontdekte. ‘Dus ik, een Duitse officier, heb een vriend in een Engelse post, is ‘t niet?’ dacht hij. ‘Zeer interessant.’

Hij vouwde het stukje papier zorgvuldig op, stak het in zijn zak en stond juist op het punt een stukje van de chocola in zijn mond te steken toen hij tot zijn grote verbazing het geluid van een vliegmachine in de lucht hoorde. Maar zijn verbazing ging over in verwondering toen hij zag dat het een Halberstadt was, die naar de kop van de vallei gleed klaarblijkelijk met het doel te landen. Met groeiende nieuwsgierigheid sloeg hij de pogingen gade. ‘Als dit soort dingen nog langer voortgaan,’ mompelde hij, ‘zal ik niet meer weten wie nou vriend is of vijand. Ik vraag me af wie de piloot is. Het zou me niks verwonderen als het de Kaiser was.’

Maar het was de Kaiser niet, doch Mayer die met zijn wielen de harde onsympathieke oppervlakte van de woestijn raakte en toen met de staart naar boven naar de plek taxiede waar Biggles op hem stond te wachten. Zo gauw de machine stilstond, stak hij zijn arm in de hoogte en wenkte.

Biggles liep naar hem toe. ‘Hallo, Mayer,’ zei hij. ‘Waar kom jij in ‘s hemelsnaam vandaan?’

Mayer gaf hem een kort knikje. ‘Stap in,’ beval hij en hij wees naar de achterste cockpit.

‘Waar gaan we heen?’ riep Biggles boven het geluid van de motoren uit, terwijl hij op zijn plaats klom.

‘Naar huis; waar voor de duivel, denk je anders?’ snauwde Mayer terwijl hij vol gas gaf en over de troosteloze verlatenheid heen vloog.

HOOFDSTUK 10

Neergeschoten

Biggles zat in de cockpit en zag de vallei onder zich kleiner en kleiner worden naarmate Mayer zijn toestel hoger optrok. Hij had geen vlieg kap en ook geen vliegbril, want hij had die in zijn hand gehad toen de Arabieren hem bij de oase aanvielen en in het gevecht had hij ze laten vallen; eigenlijk had hij ze nu ook niet nodig, want de lucht was betrokken.

Hij stond rechtop en leunde met zijn armen over de rand van de cockpit. Hij bekeek het landschap in de hoop een bekend herkenningsteken te bespeuren en tegelijkertijd overpeinsde hij de eigenaardige manier waarop hij gered was. Wie was die vriend in de Britse post? Hij kon niemand anders bedenken dan von Stalhein, maar als hij die schaduw in de tent niet herkend had, zou deze gedachte nooit bij hem zijn opgekomen. Maar hoe had hij de Arabieren kunnen overhalen om zijn redding oogluikend toe te laten? Het leek er wel op dat de Arabieren die openlijk dienst deden onder Britse troepen, in werkelijkheid onder Duitse leiding stonden. ‘Hoe meer ik van dit hele gedoe zie, hoe duidelijker het me wordt waarom al onze Engelse plannen in duigen moesten vallen. Het heeft er veel van of de hele streek door spionnen verpest wordt,’ peinsde hij. Zelfs aangenomen dat von Stalhein verantwoordelijk was voor zijn ontsnapping, hoe kon dan Mayer weten waar hij zich bevond? Hij was natuurlijk niet bij toeval op zo’n eenzame plek terechtgekomen.

Maar geleidelijk aan werd het gordijn minder dik. Von Stalhein werkte als Arabier vermomd achter de Engelse linies. Hoe langer hoe meer begon hij dit als een vaststaand feit aan te nemen en nu meende hij ook meer te gaan begrijpen. Misschien was hij er ook wel verantwoordelijk voor dat de sjeiks uit de streek zich tegen de Britten gekeerd hadden ondanks de moedige en schitterende pogingen van majoor Sterne om dit te verhinderen, alhoewel majoor Sterne hun trouw ook wel weer eens had kunnen terugkopen met goud, munitie en geweren, de enige artikelen waar de Arabieren nog een beetje respect of gevoel voor hebben. Terwijl het Halberstadt-escadrille in Zabala de gewone routine vluchten uitvoerde, werkte het ook voor von Stalhein, het vloog hem over de linies en pikte hem weer op bij van te voren afgesproken plaatsen - geen moeilijke opgave als je de uitgestrektheid en het wezen van de streek in aanmerking nam. De vorige dag was hier een goed voorbeeld van, toen was von Stalhein ook overgevlogen om de invloed van de Arabieren in de streek van de oase te testen. Later moest hij erachter zijn gekomen dat Brunow in Engelse handen gevallen was en op de een of andere manier was het hem gelukt ervoor te zorgen dat de gevangene naar de linies overgebracht werd door een stel Arabieren die door hem betaald werden. Zo had hij zijn redding kunnen bewerkstelligen, niet om persoonlijke redenen, maar omdat hij Brunow liever achter de Duitse linies had dan achter de Britse.

Hoe meer hij over deze veronderstelling nadacht, hoe meer Biggles ervan overtuigd raakte dat hij gelijk had en hij voelde dat hij nu op het spoor was van de oorzaak van de vele Engelse mislukkingen in het Midden-Oosten. Bij de gedachte aan de oase herinnerde hij zich dat hij daar niet ver meer vanaf kon zijn; voor zover hij zich kon indenken bij het zich voorstellen van de landkaart meende hij dat zowel Abba Sud en de oase waar hij von Stalhein gezien had, beide ongeveer vijftien tot dertig kilometer ten zuiden of zuidoosten moesten liggen. Hij wendde zich om en zijn Parabellummitrailleur een stukje opzij schuivend keek hij uit over de andere zijde van de cockpit heen.

Ver weg bij de horizon ontdekte hij nog net een flauwe schaduw die een oase kon zijn, maar hij was lang niet zeker van zijn positie, dus wist hij niet of het wel een van de twee was en zo ja, welke dan. Misschien had Mayer een kaart en mogelijk kon hij die wel even lenen. Hij boog zich naar voren en tikte de Duitser op zijn schouder, maar toen deinsde hij geschrokken achteruit toen het schrille geknetter van een machinegeweer ergens vlakbij de lucht doorstriemde. Een hagel van lood trof de Halberstadt als een dorsvlegel. Daar klonk de scherpe klank van metaal tegen metaal, gevolgd door een spookachtig scheurend geluid van versplinterd houtwerk. De getroffen machine zwaaide dronken heen en weer toen de motor uitviel en een lange sliert olie zwarte rook ontwikkelde zich bij de staart.

Instinctief greep Biggles zijn wapen en om zijn ogen tegen de zon te beschermen tuurde hij door de vingers van zijn ene hand in de richting van waaruit de aanval gekomen was. Het verblindende licht deed zijn ogen pijn, maar hij ving een glimp op van een vluchtende grijze schaduw, die in een diepe duik terugkwam om de aanval te hernieuwen. Hij keerde zich om en wilde Mayer waarschuwen en een kreet van afschuw ontsnapte zijn lippen toen hij de ander slap in zijn veiligheidsgordel zag hangen; een straaltje bloed liep onder zijn ene oor langs zijn helm af.

Als in een afschuwelijke nachtmerrie hoorde Biggles het staccato gekletter van de mitrailleurs opnieuw en hij voelde hoe de machine onder hem trilde terwijl de bedieningsorganen onbruikbaar raakten. De neus schoot plotseling naar beneden, een van de vleugels sloeg weg en het volgende moment dwarrelde het toestel in een vrille naar de grond.

Biggles, koud van angst, handelde met de behendigheid gebaseerd op een lange ervaring. Hij wist dat de machine uitgerust was met dubbele besturing, maar de stuurknuppel op de achterste zitplaats was niet aangebracht, omdat men bang was dat als de waarnemer getroffen zou worden, hij tegen de bedieningsorganen zou kunnen vallen. De knuppel was aan de zijkant van de cockpit in een klem opgehangen. Hij trok hem eruit, schroefde hem in de daarvoor bestemde opening; zonder zelfs maar naar buiten te kijken trok hij de stuurknuppel naar zich toe. De machine reageerde onmiddellijk; maar zou hij nog op tijd uit de vrille komen? Hij viel neer op zijn kruk en met een vlugge blik op de grond die angstig dichtbij kwam, begreep hij dat het een dubbeltje op zijn kant zou zijn. Langzaam kwam de neus van de machine weer op toen het toestel zich uit de vrille herstelde.

Nog een paar meter meer hoogte en de Halberstadt zou het gehaald hebben; in feite had hij moeite genoeg om in evenwicht te blijven, hij verloor nog steeds hoogte door de snelheid van de vrille. Biggles haalde de stuurstok over en hield zijn adem in; hij had geen motor om hem te helpen en het gunstigste waar hij nog op hopen kon, was een ‘pannekoek’-landing. Maar het geluk was niet met hem, want op die plek was de grond vol oneffenheden, sommige groter, andere weer kleiner en een van die grotere moest de as van zijn onderstel geraakt hebben. Het onderste gedeelte van de machine leek stil te staan, terwijl het net was of het bovenste gedeelte vanwege zijn moment verder schoof; toen gebeurde er plotseling van alles tegelijk. Biggles werd met een smak tegen het instrumentenpaneel aangegooid; de knop van de propeller boorde zich in de grond, houtsplinters en stukjes rots vlogen in alle richtingen in het rond; de staart sprong op en beschreef een halve cirkel toen de machine in een laatste onstuimige vaart een tuimeling maakte, een scheurend geluid. Toen stilte.

Biggles was half verblind door de uit de tank wegstromende benzine, als een krankzinnige zocht hij zijn weg uit het wrak, hij lette niet op nog meer builen en schrammen.

De angst voor brand joeg hem voort, een angst die hij deelde met iedere piloot die in dezelfde omstandigheden verkeerde, maar toch was zijn eerste gedachte nog voor zijn metgezel. ‘Mayer,’ riep hij hees, ‘waar ben je?’ Omdat er geen antwoord kwam, trok hij de overblijfselen van het toestel uit elkaar tot hij de Duitser vond, nog steeds de veiligheidsgordel om zich heen en begraven onder de verwarde resten van het vliegtuig. Op de een of andere manier - en later kon hij zich niet meer herinneren hoe hij het gedaan had - kreeg hij hem uit de cockpit en sleepte hem een stuk van het wrak weg op veiliger afstand waar de vlammen hem niet zouden kunnen bereiken. Toen viel hij op de grond neer en begroef zijn hoofd in beide handen, terwijl hij krankzinnige moeite moest doen om niet in kinderachtige tranen uit te barsten. Hij had mannen gezien die sterker waren dan hij, die in minder gevaarlijke omstandigheden in elkaar geklapt waren. Hij wist dat hij aan het einde van zijn uithoudingsvermogen gekomen was.

Toen kwam hij op wankele voeten overeind, veegde een streep bloed door een snee in zijn lip veroorzaakt, weg en keek naar zijn metgezel in het ongeluk. De oorzaak van de ramp was al niets meer dan een klein stipje in de verte. Zo vlug en prachtig getimed was de aanval geweest, dat hij zelfs geen tijd gehad had om het type van de machine die hem aangevallen had, te herkennen.

Hij nam de helm van Mayers hoofd en een lange rode snee langs de zijde van het hoofd vertelde zijn eigen droevig verhaal. Voor zover hij kon zien had de kogel niet de hersenpan doorboord, maar had hem een flinke slag gegeven die het slachtoffer van het bewustzijn had ontroofd en die misschien wel fataal kon blijken te zijn. Alhoewel de kleren van de man lelijk gescheurd waren en zijn gezicht geschramd was, kon hij toch geen verdere ernstige verwondingen ontdekken, dus legde hij hem zo gemakkelijk mogelijk neer in de schaduw van de rots en ging weg om te zien of hij niet een beetje water kon krijgen uit de lekkende radiator. Het was warm en vettig, maar het was altijd beter dan niets, dus maakte hij zijn zakdoek nat en keerde naar Mayer terug. Als het mogelijk geweest was, zou hij zelfs geprobeerd hebben een beetje van het kostelijke vocht dat snel in de dorstige grond verdween, te redden, maar hij had niets om het in op te vangen, dus ging hij terug naar de ongelukkige Duitser en maakte zo goed mogelijk de wond schoon. Zijn pogingen werden beloond, want na een paar minuten sloeg Mayer zijn ogen op en staarde hem verwonderd aan. Maar deze verwondering maakte al spoedig plaats voor volledig begrip toen de situatie tot hem doorgedrongen was en hij glimlachte flauwtjes.

‘Wat is er gebeurd?’ vroeg hij en met moeite bewoog hij zijn gewonde lippen.

‘Een Engelsman kwam uit de volle zon naar beneden gevallen en heeft ons met een volle lading geraakt,’ vertelde Biggles. ‘Een kogel heeft je aan je hoofd gewond en de machine sloeg naar beneden voor ik mijn mitrailleur kon grijpen. Ik slaagde erin het toestel met de achterste stuurknuppel uit de vrille te trekken nog voor het grond raakte, maar de motor was weg en we moesten dus wel landen - en dat is niet zo erg goed gelukt zoals je duidelijk kunt zien,’ liet hij er droogjes op volgen. ‘Er zijn hier te veel oneffenheden op de grond voor een veilige landing; maar we hebben nog het geluk gehad dat we niet in brand zijn gevlogen.’

Mayer probeerde zich te bewegen, maar een gekreun ontsnapte aan zijn lippen.

Ik zou maar stil blijven liggen als ik jou was,’ raadde Biggles hem aan. ‘Straks zul je je wel beter voelen.’

‘Je kunt er maar beter vandoor gaan,’ zei de Duitser flegmatiek.

‘Er vandoor gaan? En jou hier achterlaten? Geen kwestie van. Ik blijf op je wachten.’

‘Weet je wel waar we zijn?’ vroeg Mayer verbitterd.

‘Niet precies.’

‘We zijn een tachtig kilometer van onze linies en van die tachtig kilometer zijn er tachtig woestijn grond zonder een druppel water, dus is het veel verstandiger als jij maar gaat.’

‘Ik heb niks geen haast. Ik wacht op je.’

‘Het helpt je niets om op me te wachten.’

‘Waarom niet?’

‘Omdat ik niet mee kan gaan.’

‘Waarom niet?’

‘Omdat mijn been gebroken is.’

Biggles voelde hoe het bloed uit zijn gezicht wegtrok toen hij begreep wat de woorden van Mayer inhielden. ‘Grote hemel,’ kreunde hij.

De Duitser glimlachte. ‘Dat is het risico van de oorlog,’ merkte hij kalm op. ‘Maar ik had graag dat je voor je wegging, nog iets voor me deed.’

‘Wat is dat dan?’

‘Ga naar de cockpit en zie of je mijn pistool nog kunt vinden. Ik zal het nodig hebben.’

‘Nee, dat heb je niet,’ verzekerde Biggles hem met grote nadruk, want hij begreep heel goed de bedoeling van de ander.

‘Maar je zult me hier toch niet van dorst laten omkomen - in gezelschap van hyena’s?’ protesteerde Mayer flauwtjes.

Wie heeft het er nou over om jou alleen te laten,’ gromde Biggles. ‘Blijf doodstil liggen en wacht tot ik erover nagedacht heb.’

‘Als jé enig gezond verstand bezit, ga je er alleen vandoor. Het heeft geen enkel nut om samen te sterven,’ zei Mayer met een moed die Biggles alleen maar kon bewonderen.

‘Ik denk helemaal niet aan doodgaan,’ verklaarde hij. ‘We zullen best een uitweg vinden; laat me alleen maar even nadenken.’ Toen lachte hij ineens hardop. De gedachte dat een Engelsman en een Duitser ieder op hun beurt probeerden om het leven van de ander te redden, trof hem als iets heel komieks.

‘Wat valt er te lachen?’ vroeg Mayer achterdochtig.

‘Ach, eigenlijk niets - maar huilen haalt ook niets uit,’ antwoordde Biggles gemaakt vrolijk. Hij liep naar de machine en bekeek de resten nauwkeurig. Er waren nog een paar druppels water in de tank, maar het was vergiftigd spul en zonder spijt zag hij het in de grond wegzakken. Hij zocht net zolang in het wrak tot hij de kaarten van Mayer vond. Hij nam die mee, ging op de grond zitten en probeerde zo nauwkeurig mogelijk hun positie uit te vissen. Het was precies zoals Mayer gezegd had, ze waren een tachtig kilometer van de Duitse linies en nog verder weg van de Britse, maar naar het zuiden en het oosten bevonden zich drie oases, ze droegen geen naam, ze leken niet groot en hij vermoedde dat ze tussen de twintig en dertig kilometer van de plek waar ze nu zaten, lagen. Twintig kilometer! Zou hij die kunnen afleggen op het warmste deel van de dag? Alleen misschien wel maar in geen geval met een gewonde kameraad. Als hij nu Mayer eens achterliet en probeerde de oase te vinden waar hij von Stalhein gezien had; zou hij dan in de Halberstadt kunnen terugvliegen, aangenomen natuurlijk dat hij die terug zou vinden zoals hij hem achtergelaten had? Nee, besliste hij, in die tijd zou de Duitser zeer zeker van dorst zijn omgekomen.

De gedachte om Mayer aan zijn lot over te laten kwam geen seconde bij hem op. In de wanhopige situatie waarin ze zich bevonden, beschouwde hij hem niet langer als een vijand, maar als een medepiloot die geholpen moest worden zolang er nog een greintje hoop bestond. Hij bekeek met een kritisch oog het wrak van de machine en lachte zwakjes toen een mogelijkheid in zijn geest opdoemde. Vlak bij hem lag een van de wielen van het landingsgestel met nog een stuk van de verbogen as eraan vast; de band was gesprongen, maar verder was ie onbeschadigd. Het andere wiel lag een stuk verder weg op de grond, voor het toestel de bodem raakte was het er al afgeslagen. Hij haalde het naar zich toe en ging aan het werk, terwijl Mayer zonder belangstelling toekeek.

Na een uur was hij erin geslaagd een tamelijk bruikbare tweewielige oplegger te fabriceren uit het landingsgestel en de overblijfselen van de vleugels. Hij had materiaal genoeg gevonden om mee te werken; eigenlijk veel meer dan hij nodig had. Tenslotte haalde hij uit het wrak nog een paar kussentjes, terwijl hij glimlachte toen hij zijn bebloed ongeschoren gezicht in de reflector van de piloot ontdekte. Hij gooide de kussens op het bespottelijke Voertuig, pakte nog een paar spanen en canvas van de grond op en naderde daarmee de Duitser.

Mayer keek hem twijfelend aan. ‘Je hebt een hoop tijd verknoeid,’ mompelde hij geïrriteerd.

‘Misschien wel,’ gaf Biggles onverstoorbaar toe. ‘Nou moet je me zoveel mogelijk helpen terwijl ik dat been van je probeer te spalken.’

‘Wat ga je doen?’ vroeg Mayer. ‘Mijn been spalken?’

‘Ja natuurlijk, met behulp van deze spanen, dan doe ik je tenminste zo weinig mogelijk pijn als ik je op die kinderwagen leg.’

‘Wees niet idioot . .

‘Als je nou niet stil ligt, sla ik met die stok de andere kant van je hersens in,’ dreigde Biggles. ‘Denk je dat ik van plan ben de hele dag hier te blijven omhangen? Help me - dan doe je veel verstandiger.’

Niet bijzonder moeite lukte het hem het been van Mayer te spalken en toen tilde hij hem zo lang als hij was op de oplegger. Hij gaf hem een lap die als zonnescherm kon dienen en zonder nog een enkel woord sloeg hij de richting in van de oase, die hij op de kaart had menen te vinden.

Gelukkig was de bodem tamelijk effen en tamelijk open, maar de lekke band sleepte zwaar door het losse zand dat steeds ruller werd naarmate hij verder kwam. De zon bereikte zijn hoogtepunt en witte stralen hitte vielen met genadeloze kracht op hem neer.

Nergens kon hij rust vinden voor zijn ogen; in alle richtingen strekte de wildernis zich voor hem uit, zonder kleur en zonder grenzen, een grote golvende uitgestrektheid van bruin en grijs dat overging in een wazige horizon. Het land had geen bepaalde vorm, maar was een eindeloze eenvormigheid van zand en rots met hier en daar een klein bosje doornstruiken. Er schenen zelfs geen dieren te huizen - hij kon er tenminste geen spoor van ontdekken. Eens strekte hij zijn rug en keek om zich heen, maar de verpletterende stilte deed hem sidderen en hij ging door met zijn taak, terwijl hij zijn best deed niet toe te geven aan het neerdrukkende gevoel dat over hem gekomen was.

Toen begon de demon van de dorst hem te kwellen. Nog een uur ging voorbij en nog steeds strompelde hij voort. Zijn lippen waren droog en zwart en een ring van zand zat er omheen gekleefd. Hij transpireerde niet meer, want elke druppel vocht verdween zo gauw die tevoorschijn kwam. Mayer had meer geluk, want hij had het bewustzijn verloren. Eerst had Biggles nog geprobeerd de lap stof over zijn gezicht te houden, maar hij werd moe van die telkens weer op te rapen en eindelijk gaf hij dit ook maar op. Hij had een gevoel of hij zijn hele leven niets anders gedaan had dan die oplegger voort te trekken; al het andere dat ooit was voorgevallen was niets meer dan een flauwe herinnering; alleen het zand en de rotsen waren grauwe werkelijkheid.

Nog een paar minuten later en hij begon voor zich heen te mompelen, kwaadaardig staarde hij naar de zon. ‘Als ik een geweer bij me had, zou ik je wel naar beneden halen,’ siste ij tussen opeengeklemde kaken. Maar geen seconde kwam de gedachte bij hem op zijn kameraad in de steek te laten; zijn vasthouden aan een eens gemaakt voornemen dat hem in Frankrijk al beroemd gemaakt had, deed hem ook nu volhouden en de hulpeloze Duitser bleef zijn gedachten beheersen. ‘Arme kerel,’ mompelde hij. ‘Een strop voor de vent dat hij nou juist een been moest breken. Waarom is Algy nou niet hier; een schandaal dat hij de patrouille in de steek gelaten heeft.’

Mayer begon in het Duits te mompelen, lange zinnen zonder samenhang, maar waar het woord Rijn vaak in doorklonk.

‘Als we de wacht aan de Rijn betrekken,’ kakelde Biggles, ‘maar voor jou is de wacht haast voorbij, ouwe jongen, en hij lachte opnieuw. Hij struikelde over een stuk rots en zich razend van woede omkerend schopte hij ertegen met zijn voet, heftig en zonder enig resultaat. Hij klom over een heuveltje heen en staarde voor zich uit met een paar ogen, die niets meer schenen te zien dan een paar vuurballen die zijn brein verzengden. Tegen de horizon tekende zích duidelijk een groep frisse groene palmbomen af. ‘Ha, ha, maar mij krijgen jullie niet te pakken,’ grinnikte hij. ‘Een luchtspiegeling; ik heb meer over je horen praten. Je denkt dat je mij de baas kunt worden. Ha, hal’

Een grote vogel kwam niet ver van hem vandaan op de grond neer en keek hem met koude ogen aan. Hij liet het handvat van de oplegger los, greep een steen op en wierp die met al zijn kracht weg. De vogel vloog een paar meter op en zette zich toen weer neer. ‘Mof,’ schold hij. ‘Jij lelijke gemene Mof. Ik zie je wel zitten; maar voor ik met je klaar ben zal ik eerst de bodem van je romp wegschieten.’ Hij greep het handvat weer op en strompelde verder.

Nu begon hij onder het lopen heen en weer te zwaaien. Opeens viel hij en bleef een volle minuut liggen voor hij zich zijn vracht weer herinnerde. Toen kroop hij overeind en met nieuwe energie strompelde hij weer vooruit. Hij beklom een nieuwe heuvel en zag toen tegen de blauwe lucht afgetekend een grote groep groene palmen. Eerst bekeek hij ze met een spottend lachje, maar langzaam drong het tot zijn benevelde hersens door dat ze echt waren, heel dichtbij stonden en lokten. Hij zette het zo goed en zo kwaad als het ging op een lopen, terwijl hij nog steeds de oplegger met zich meetrok, zijn adem kwam in lange gierende halen; de palmbomen schenen naar hem toe te komen en even later was hij midden tussen ze in, terwijl hij de stammen met zijn handen streelde. De plek kwam hem vaag bekend voor en hij scheen precies te weten waar hij heen moest, hij liet de oplegger los en wankelde naar het midden van de oase, dolgelukkig toen hij zag dat hij zich niet vergist had. Voor hem was de bron en de hut waar hij de middag tevoren von Stalhein gezien had. Hij was op zijn uitgangspunt teruggekeerd. Hij strompelde naar de put, greep met bevende handen het touw, trok de emmer die eraan bevestigd was, op en dronk zoals hij nog nooit tevoren gedronken had. Toen vulde hij de emmer opnieuw en rende terug naar de plek waar hij Mayer had achtergelaten. Hij rolde hem van de oplegger af en met veel moeite lukte het hem een paar druppels tussen de uitgedroogde lippen te krijgen, daarna waste hij het gezicht en de hals. Hij ging nog enige tijd door met water tussen de lippen te gieten, waarbij hij telkens ook grote slokken dronk; maar toen hij begreep dat hij op het moment niets meer voor de zieke doen kon, ging hij naar de put terug en begroef zijn gezicht en armen in het koele vocht.

Hij had nog steeds de rest van het plak chocola in zijn zak, dus beet hij er een stukje af en voelde zich daarna veel beter. Daarna wandelde hij naar de hut, maar die was verlaten, dus ‘keerde hij naar Mayer terug met het idee het de gewonde zo makkelijk mogelijk te maken voor hij naar de plek ging waar hij de Halberstadt had achtergelaten om een onderzoek te gaan instellen of die er nog wel onbeschadigd was. Maar plotseling voelde hij zich doodmoe en hij viel naast de oplegger neer om uit te rusten. De zon ging nu snel onder, na de vreselijke hitte was de schaduw een weldaad en als in extase sloot hij zijn ogen. Zijn hoofd viel naar voren en hij gleed op zijn zij neer op het koele zand, vast in slaap.

HOOFDSTUK 11

Een nachtvlucht

[1] Hij werd wakker en ging met een schok overeind zitten, terwijl hij verwilderd om zich heen keek, het was nu nacht en in het eerste moment wist hij zich niet te herinneren wat er gebeurd was. De maan was opgekomen; hij hing als een sikkel laag over de woestijn en wierp een bleek blauw schijnsel over een toneel van onuitsprekelijke verlatenheid. Toen in de harde, zwarte, op latten lijkende schaduwen van de palmen zag hij Mayer en hij herinnerde zich alles weer. In het vreemde licht was het gezicht van de Duitser spookachtig bleek en hij meende dat hij dood was, doch toen hij op handen en voeten dichterbij kroop hoorde hij tot zijn opluchting een zwakke maar regelmatige ademhaling.

Opeens sprong hij op toen een vreemd geluid zijn oren bereikte en als bij intuïtie begreep hij dat dit hetzelfde geluid was dat hem gewekt had; het deed hem denken aan het scherpe gemurmel van golven tegen een steenachtige kust, heel ver weg, rijzend en dalend in de stille nacht. Nog even bleef hij zitten luisteren en hij probeerde het geluid te onderkennen, maar het gelukte hem niet; het scheen van de andere kant van de oase te komen, dus zocht hij zich voorzichtig een weg door de palmen heen naar een kleine hoogte van waaraf hij de woestijn daarachter kon overzien. Toen hij die plek bereikt had, hield hij plotseling scherp zijn adem in en vlug liet hij zich in de schaduw van een palm die in zijn groei was blijven steken, neervallen. Met wijd open ogen staarde hij voor zich uit.

Hij wist niet wat hij eigenlijk verwacht had te zullen zien, maar zeker niet wat zich nu voor zijn ogen vertoonde. In aaneengesloten rijen was daar een heel leger van Arabieren; ruw geschat meende hij dat het er wel een vierduizend waren, nog steeds kwamen er uit de woestijn meer aanrijden en ze schenen zich te verzamelen voor een raid zo groot als nog nooit was voorgekomen - hij maakte zich geen enkele illusie voor wat hun doel betrof. Wat waren ze van plan? Waren ze door von Stalhein aangemonsterd om de Britse flank aan te vallen of had majoor Sterne hen overgehaald om een dodelijke slag toe te brengen aan de Duitse communicatiewegen? Dat waren vragen die hij niet kon beantwoorden, maar door hen nauwkeurig gade te slaan hoopte hij erachter te komen. Hij was blij dat degene die de leiding had, niet het plan gehad had om de oase zelf als plaats van ontmoeting te kiezen, want dan zou hij dadelijk gevonden zijn. Een seconde later zag hij zelf het ongerijmde van deze gedachte in, een zo grote mensenmenigte kon alleen maar in het vrije veld opereren.

Een half uur lang bleef hij naar hen liggen kijken en na verloop van die tijd begonnen ze weg te trekken, niet in een bepaalde volgorde, maar ze kronkelden zich net als een lange, lenige slang in de richting van de woestijn; hij hoefde hen nu niet langer gade te slaan om hun doel te kennen, want de richting die ze namen zou hen binnen een paar uur naar de meest naar het oosten liggende buitenposten van het Engelse leger brengen.

‘Als die troep zonder enige waarschuwing op de rechtervleugel van onze communicatielijnen stoot, gaat ie er doorheen als een mes door boter en onze troepen in de loopgraven zullen van dat moment verstoken zijn van voedsel en van wat ze verder nog nodig hebben,’ mompelde hij bezorgd. Ik zal het onze mensen op de een of andere manier moeten laten weten.’ Toen de staart van de optocht in het geheimzinnige blauw was opgelost, keek hij naar de maan en maakte een vlugge berekening. ‘Het moet een uur of elf zijn - vast niet later,’ peinsde hij. ‘Met een gemiddelde snelheid van een tien kilometer per uur en dat kunnen ze makkelijk halen, zijn ze na zeven uur, dus juist bij het aanbreken van de dag bij onze flank en dat is vermoedelijk het tijdstip dat ze voor de aanval hebben uitgekozen.’

Hij stond op en liep vlug naar de plek waar hij Mayer had achtergelaten. Die was nog steeds bewusteloos en dus haastte hij zich om de oase heen naar de plaats waar hij de dag tevoren de Halberstadt had neergezet. ‘Als die er niet meer is, ben ik verloren,’ mompelde hij en toen uitte hij een zachte kreet van plezier toen zijn oog op het toestel viel. Het stond nog op precies dezelfde plek waar hij het had achtergelaten. ‘En wat kan ik nou het beste doen?’ peinsde hij koortsachtig vlug. ‘Zal ik Mayer hier achterlaten en naar Kantara vliegen in de hoop Algy daar te treffen? Als ik daarheen ga, durf ik toch niet te landen, want als ik dat deed, zou iedere officier op het station weten dat een Duitse machine op het vliegveld geland was en dat betekent dat de Duitsers er ook achter zouden komen. Dus daar heb ik niets aan. Het enige dat ik kan doen, is een boodschap opschrijven, die laten vallen en dan een signaal geven aan Algy en majoor Raymond op de manier die we hebben afgesproken. Dat is verreweg de veiligste manier; ze zullen het vast en stellig op het vliegveld weten te vinden. Maar hoe moet het nou met Mayer? Ik kan hem niet hier laten liggen en dan een landing in de nacht riskeren om hem op te pikken; ik kon ook wel eens tekort aan benzine krijgen en ik heb er geen zin in om nog eens alleen in de woestijn achter te blijven. Ik zal hem met me mee dienen te nemen. Maar laat ik eerst de machine eens goed bekijken.’

Hij vond het toestel nog precies zoals hij het bad achtergelaten en hij dankte zijn goed gesternte dat hem de machine op een weinig gebruikt punt van de oase had doen neerzetten, waar bovendien nog een groep bomen stond, die belette dat het vliegtuig vanuit de woestijn te zien was. Nadat hij de zandzakken-ankers had verwijderd, maakte hij de remketting bij de staart los en trok de Halberstadt naar het open veld, een taak die weinig moeilijkheden opleverde, want het terrein glooide, zachtjes. Hij klom in de cockpit, draaide de benzinekraan open en keerde toen naar de kop van zijn machine terug, daar draaide hij de propeller een aantal keren rond. Het toestel was niet met een zelf starter uitgerust, dus draaide hij de contactsleutel om en keerde weer naar de propeller terug. Maar voor hij die nog eens draaide, nam hij een blaadje uit zijn notitieboekje, schreef daar een boodschap op en adresseerde dat aan Algy. Toen hij ermee klaar was, scheurde hij een strook van zijn tuniek bij wijze van wimpel, vouwde daar het stukje papier in dat hij nog met een steen verzwaarde, stopte het in zijn zak en keerde naar de motor terug.

Deze startte onmiddellijk in de warme lucht en veroorzaakte in de stilte van de woestijn zoveel lawaai dat hij vol schrik achteruit deinsde. ‘Lieve hemel, wat een kabaal,’ mompelde hij toen hij onmiddellijk daarna in de cockpit klom en voorzichtig naar de plek begon te taxiën waar ‘hij de Duitser had achtergelaten. Mayer was nog steeds bewusteloos en lag nog in dezelfde houding, dus zette hij zich aan de zware taak hem het toestel in te slepen. Met een enorme inspanning lukte het hem eindelijk de Duitser in de ‘brandweergreep’ te nemen en hem over de kant van het vliegtuig te krijgen; de ongelukkige kerel viel als een zoutzak in elkaar; maar daar was niets aan te doen en zoals Biggles bij zichzelf opmerkte toen hij in de cockpit klom en zijn veiligheidsgordel vastmaakte; ‘Hij is bewusteloos en voelt er toch niets van.’

Voor hij op zijn gemak ging zitten, keek hij eerst nog eens lang en kritisch de weg over, die als startbaan moest dienen.

‘Als ik een steen raak, is het met me gedaan,’ was zijn stille gedachte, terwijl hij het gas opentrok en de stuurknuppel iets van zich afhield. Maar de angst die hij gevoeld had bij de mogelijkheid dat hij met een wiel tegen een stuk rots aan zou stoten - met alle noodlottige gevolgen van dien - verdween toen de machine zich sierlijk in de lucht verhief en met een zucht van opluchting en voldoening zette hij zich aan zijn taak.

Het was een eigenaardige gewaarwording deze tocht boven een door de maan verlichte woestijn die in de eerste tijden van de geschiedenis vaak het toneel geweest was van heftige strijd en verdelging en voor zijn geest doemden de namen van bijbelse figuren op. Meer dan twintig eeuwen geleden had op de plek onder hem Joseph gewandeld in zijn veelkleurige mantel en de Verloren Zoon had in een losbandig leven daar zijn geld verspeeld. ‘Ik ben bang dat er heden ten dage weinig is overgebleven om geld aan te verspillen, het is alles even verlaten, dacht Biggles een beetje spottend terwijl hij naar de dorre streek keek die eens overgevloeid had van melk en honing. ‘Maar misschien komt het hier toch nog wel eens tot een zekere welvaart als de mensen eerst maar eens geleerd hebben om in vrede met elkaar te leven,’ peinsde hij terwijl hij de neus van het toestel een beetje naar et noorden richtte ten einde het gevaar te ontlopen om door de bende Arabieren gehoord te worden. Hij had er ook niet de minste zin in om door von Stalhein opgemerkt te worden; hij verdacht er de man van de leider te zijn van de troep en ongetwijfeld zou die onmiddellijk het geronk van de Mercedes-motor herkennen.

Een wit flakkerend licht doorboorde plotseling op kleine afstand voor hem uit de lucht en hij begreep dat hij de Britse linies naderde. Even later steeg een bloedrode straal vlak voor hem op en hij wist dat het luchtdoelgeschut in werking was gekomen. Hij schrok niet al te erg, want hij vloog vrij hoog en hij wist dat de kansen om getroffen te worden, tamelijk klein waren; doch toen het schieten steeds toenam, zette hij zijn motor af en gleed naar het vliegveld van Kantara. Een aantal zoeklichten kamden de lucht voor hem uit, maar hij wist ze gemakkelijk allemaal te ontwijken en hij lachte toen de lichten van het vliegveld voor hem opdoemden. ‘Als ik een lading bommen bij me had in plaats van een gewonde Duitser zouden die kerels krijgen waar ze om vragen,’ gromde hij en dook kaarsrecht naar zijn doel. De lichtspoorkogels veroorzaakten witte lijnen, die naar boven stegen, maar in het donker was het raken hoofdzakelijk een kwestie van geluk en geen van de kogels kwam bij hem in de buurt, alhoewel hij heel goed begreep dat de zaken er totaal anders voor hem zouden gaan uitzien als de motor weer aanzette.

Met een hand aan de gashendel en met het stukje papier waar hij zijn boodschap op geschreven had, op zijn knieën, racete hij laag over het vliegveld; toen hij in het midden ervan gekomen was, gooide hij het stukje papier overboord, daarop minderde hij even gas om direct weer vol gas te geven en vervolgens herhaalde hij dit nog een keer. Daarna trok hij zijn toestel op en zigzagde net als een verschrikte vogel uit de omgeving weg, toen de zoeklichten met verdubbelde hevigheid hem in hun stralen probeerden te vangen. Maar hij was al spoedig buiten hun bereik en snelde met de neus van het toestel naar beneden in de richting van de Duitse linies. Met een enkele blik achterom overtuigde hij er zich van dat Mayer nog steeds bewusteloos was. ‘Als hij in die tussentijd bijgekomen was,’ mompelde hij, ‘zou hij zich wel afgevraagd hebben wat er allemaal aan de hand was,’ dacht hij, ‘en als we straks landen, zou hij me een paar allemachtig onplezierige vragen kunnen stellen - of hij zou ze de graaf laten stellen. Maar als hij nou straks wakker wordt, zal hij zich wel afvragen hoe hij zo ineens in Zabala teruggekomen is.’

De rest van de tocht was alleen maar een vechten tegen de moeheid die iedere piloot overvalt als hij een tijd gevlogen heeft en als die vlucht geen moeilijkheden oplevert. Door de nabijheid van de motor is het behaaglijk warm in de cockpit en dat veroorzaakt slaap, het regelmatig zoemen van de wind in de bedrading fungeert gemakkelijk als een wiegeliedje. Hij merkte meer dan eens dat zijn hoofd voorover zakte en telkens schrok hij weer op en sloeg met zijn handen tegen de wanden van de cockpit en hield zijn hoofd buiten het windscherm, dit alles om zijn ogen maar open te houden.

Eindelijk zag hij de lichten van Zabala en hij gleed naar beneden zonder te wachten op een teken van de grond dat alles veilig was. Er was geen wind, dus kon hij vlak bij de hangars neerkomen en zijn toestel hield op korte afstand stil. Hij zette de motor af en bleef onbeweeglijk zitten. Nu hij zich geestelijk en lichamelijk niet meer op hoefde houden, liet hij zich gaan en zijn pijnlijke zenuwen klapten in elkaar net als een stuk elastiek dat te veel is uitgerekt.

Als in een droom hoorde hij stemmen en het roepen van een bevel; maar de geluiden leken heel ver weg en schenen nauwelijks tot zijn steeds meer beneveld brein door te dringen, hij sloeg er geen acht op. Hij knipperde net als een uil met zijn ogen toen het licht van een zaklantaren op zijn gezicht gericht werd en hij voelde nog hoe armen hem optilden. ‘Mayer … haal Mayer … voorzichtig voor zijn been,’ mompelde hij zwakjes. Toen slokte de duisternis hem op en hij viel van uitputting in een diepe slaap.

[2] Toen hij wakker werd vielen schuine stralen geel zonlicht tussen de kieren van de half dichtgetrokken gordijnen van zijn kamer. Even keek hij ernaar zonder te weten wat het was, maar toen de laatste sporen van zijn diepe slaap verdwenen, ging hij met een geeuw rechtop zitten en strekte zijn armen voor zich uit.

‘Daar zijn we dus weer,’ dacht hij, terwijl hij om zich heen keek en er zich van overtuigde dat alles er nog net zo scheen te staan als de vorige dag. Zijn hand kwam in aanraking met zijn kin en hij schrok, maar toen glimlachte hij breed, terwijl die langs de vele stoppels gleed. Hij sprong zijn bed uit, trok de blinden op en bekeek zich in de spiegel. ‘Dat ziet er wel aardig uit,’ mompelde hij, ‘lieve hemel, wat een vogelverschrikker. Ik ben nou wel” nooit een schoonheid, maar dit is toch wat al te erg!’

Misschien beoordeelde hij zichzelf een beetje al te hard, maar erg aantrekkelijk zag hij er in ieder geval niet uit. Baardstoppels op zijn kin van twee dagen oud vormden een geschikte achtergrond voor een lelijke snee in zijn onderlip, ie erg gezwollen was, terwijl zijn rechteroog alle kleuren van de regenboog vertoonde, hetgeen zijn uiterlijk schoon niet bepaald vergrootte. Op zijn voorhoofd had hij een grote schram waarvan het bloed was opgedroogd en dit voltooide het geheel. Al met al was het een droevig beeld. ‘Ik mag me wel eens een beetje gaan opknappen,’ dacht hij en hij greep naar zijn scheer apparaat.

Terwijl hij in zijn bad zat, verscheen een oppasser in zijn kamer en toen die zag dat hij opgestaan was, kwam hij vlug terug met het ontbijt op een blad en met een brede glimlach op de lippen, die duidelijk deed uitkomen dat Biggles goed bij hem stond aangeschreven.

Terwijl hij zich nog aan het kleden was, verscheen ook de graaf, stralend en wel, en nadat hij hem gelukgewenst had met de redding van Mayer deed hij hem bijna achterover tuimelen door de mededeling dat hij hem had voorgedragen voor het IJzeren Kruis.

‘Maar deze eer heb ik helemaal niet verdiend,’ protesteerde Biggles weinig op zijn gemak, want het denkbeeld om door zijn vijanden gedecoreerd te worden lokte hem niet bijster aan. ‘Hoe gaat het met Mayer?’

‘De omstandigheden in aanmerking genomen, zo goed als het maar enigszins kan. De wond in zijn hoofd heeft weinig te betekenen, maar zijn been zal wel een tijdje duren. Hij is een paar uren geleden al bij bewustzijn gekomen en ik heb een tijdje bij hem gezeten; hij moest wachten op de ambulance die hem mee zou nemen naar Jeruzalem. Onder het wachten vertelde hij me wat er gebeurd is, tenminste wat hij er zich van wist te herinneren. Maar op de eerste plaats, hoe kwam het dat jij gevangen genomen werd?’

‘Ik kwam in een zandstorm terecht en moest dus wel landen,’ antwoordde Biggles naar waarheid. ‘Ik wachtte op de grond tot de storm zou bedaren en ik wilde juist weer in mijn machine gaan zitten toen er een troep van die dood gevaarlijke Arabieren aankwam. Ze brachten me naar de dichtstbijzijnde Engelse post waar ze me tegen borgstelling vrijlieten - misschien hebben ze me ook wel verkocht.’

De graaf fronste de wenkbrauwen. ‘Het zijn onbetrouwbare kerels - die Arabieren,’ zei hij. ‘Ik vertrouw ze voor geen haar. Ze bedriegen mekaar voor een paar piasters en als ze konden of de moed ervoor konden opbrengen zouden ze iedere blanke de hals afsnijden. Von Stalhein denkt echter heel anders over hen, misschien omdat hij weet hoe hij met ze moet omgaan. Lang voor de oorlog was hij al in deze streken en hij kent hun taal en hun gewoonten. Dat is ook de reden dat hij nu hier is. Maar laat dit tussen ons beiden blijven, op het moment is ie met een enorm plan bezig dat - dat…’ Plotseling hield hij op alsof het ineens tot hem doordrong dat hij te veel zei. ‘Kom naar de mess zogauw je klaar bent,’ vervolgde hij. ‘Ik wil je aan Kurt Hess voorstellen.’

‘Kurt Hess? Het is net of ik die naam al eens meer gehoord heb. Wat is het voor iemand?’

‘Hij is een van onze beste piloten hier in het Oosten. Hij heeft al vijfentwintig overwinningen in de lucht achter de rug en daar is ie geweldig trots op en dat is ook best te begrijpen. Hij is vanmorgen hier aangekomen; hij blijft maar een paar dagen en tussen ons tweetjes …’ - de graaf liet zijn stem tot een vertrouwelijk fluisteren dalen - ‘hij kan het maar slecht hebben dat iedereen zijn mond vol heeft over jou en over wat je voor Mayer gedaan hebt. Hij had veel liever, en dat is ook alweer te verklaren, dat ze het over hem zouden hebben.’

‘Ik begrijp het heel goed,’ antwoordde Biggles terwijl hij zijn jasje afborstelde en hij kon nu al zeggen dat hij van wat hij van het Duitse karakter afwist, een grote vijand zou heb ben in deze lucht kampioen. ‘Ik zal er een eer instellen hem te ontmoeten,’ vervolgde hij langzaam en hij vroeg zich af wat de graaf wel zou zeggen als hij hem eens zou vertellen dat zijn overwinningen in de lucht veel talrijker waren dan die van de Duitser.

‘Dan zie ik je straks dus wel,’ besloot de graaf, terwijl hij naar de deur ging en die achter zich sloot.

‘Dus von Stalhein is de aanvoerder van de Arabieren,’ peinsde Biggles, ‘en hij is nog niet terug. Ik wou dat ie maar een kogel in zijn nek kreeg, dat zou mij een hoop moeilijkheden sparen.’ Maar nog voor hij met mompelen ophield, hoorde hij een geronk in de lucht en een Halberstadt voerde een knappe landing uit en racete met zijn staart in de hoogte naar de hangar. Nog voor de machine stilhield, kwam von Stalhein in het uniform van een Duits officier al van de achterste plaats en liep met zijn kreupele been vlug de richting van net hoofdkwartier uit.

‘Het schijnt me toe dat we binnenkort interessant nieuws te horen zullen krijgen,’ peinsde Biggles en hij voelde een zekere spanning toen hij naar buiten liep naar de mess.

HOOFDSTUK 12

Een nieuwe piloot - en een boodschap

[1] Hij hoefde zich niet af te vragen wie van de bij elkaar staande officieren Hess was. In het midden van een troepje bewonderaars stond een lange, magere man van middelbare leeftijd om wiens hals het door iedereen zo vurig begeerde Pour le Mérite hing, de hoogste Duitse onderscheiding voor dapperheid. Zijn toon en zijn manier van optreden waren zo uit de hoogte - zo arrogant zelfs - dat Biggles, alhoewel hij zich iets dergelijks had voorgesteld, zich als bij intuïtie terugtrok. ‘Wat zijn die moffen toch onmogelijke kerels,’ dacht hij terwijl hij de aanstellerige supervechter gadesloeg. ‘Stel je voor dat een van onze jongens zich zo idioot aanstelde. Ze zouden het hem wel gauw afleren en daar hadden ze dan ook schoon gelijk in. Wat een onmogelijke geurlat en dan moet je al die snoeshanen om hem heen zien draaien alleen omdat ie het geluk gehad heeft een paar Engelse toestellen naar beneden te halen. Ik zou wel eens willen weten of ie wel eens te doen gehad heeft met een gelijkwaardige partner; werd ie maar eens naar Frankrijk gestuurd, dan kneep ie ‘ m als een ouwe dief, wat ik je garandeer.’

Hij deed een paar passen naar voren en bleef even buiten de kring staan, hij luisterde met het nodige respect, maar daar het gesprek in het Duits gevoerd werd, kon hij niet alles verstaan. Hier en daar echter ving hij een woord op, genoeg echter om te weten te komen dat de Duitser het een lauw kunstje vond om een Engelsman neer te schieten als je er eenmaal de slag van te pakken had, want ze waren niet alleen dom, maar ook laf.

Ondanks zichzelf had Biggles plezier in de verwaande beweringen van de Duitser en iets van die gevoelens weerspiegelde zich zeker op zijn gezicht, want de mof hield midden in een zin op en fronste zo kinderachtig en aanstellerig zijn voorhoofd dat Biggles zich niet langer kon inhouden en het uitschaterde van het lachen.

Met het air van een koning die de huldeblijken van zijn onderdanen in ontvangst neemt, maakte de mof zich uit de kring van zijn bewonderaars los en liep langzaam uit het troepje weg tot hij zich bevond van aangezicht tot aangezicht tegenover het voorwerp van zijn afkeuring; smalend trok hij zijn lip op en zei iets in het Duits dat Biggles niet verstond. Maar uit de verlegen houding van de omstaanders begreep hij wel dat het iets erg onplezierigs was.

Biggles keek rustig om zich neen. ‘Wil een van de heren me vertellen wat ik niet begrepen heb?’ vroeg hij kalm in het Engels.

Maar een tolk was niet nodig. ‘Ach zo!’ zei de kranige vent met geveinsde verbazing eveneens in het Engels. ‘Wie hebben we nou hier - een Engelsman?’

‘Hij is van de inlichtingendienst,’ mengde zich nu Schmidt in het gesprek. Hij was de waarnemer van Mayer en misschien werd hij wel gedreven door een gevoel van dankbaarheid voor wat Biggles voor zijn piloot gedaan had. ‘Hij is de officier die gisteravond Mayer teruggebracht heeft.’

‘Ach zo!’ spotte Hess met een gebaar zo beledigend dat Biggles hem het liefst een klap midden in zijn gezicht gegeven zou hebben. ‘Wij, leden van de Hess Jagdstaffel, wij weten hoe we tegenover de Engelsen moeten optreden. Misschien wil je wel eens horen hoe ik ze laat sissen op hun eigen zitplaatsen,’ vervolgde hij en nu wendde hij zich direct tot Biggles. ‘Ik heb er eigenhandig zesentwintig - zesentwintig …- hij noemde het aantal nog eens, zeker om er maar

Goed van overtuigd te zijn dat iedereen het goed gehoord had - ‘naar beneden gehaald, kijk zo.’ En hij deed of hij midden in een luchtgevecht gewikkeld was, maar Biggles vond het alleen maar lachwekkend. ‘Zesentwintig,’ herhaalde Hess opnieuw, ‘en vannacht zullen het er zevenentwintig zijn,’ het hij erop volgen, ‘want ik ben jarig vandaag en ik heb gezworen dat ik niet zal gaan slapen voor ik er weer een in zijn eigen vet heb laten smoren.’

Biggles vond het uitermate moeilijk om zijn kalmte te bewaren, maar hij wist ook dat het grote moeilijkheden zou geven als hij het met de afgod van de anderen aan de stok kreeg. ‘Dat is prachtig, mein Hauptmann,’ zei hij, ‘maar zorg ervoor dat je niet iemand ontmoet die van je eigen “kist” een doodkist maakt, want wat zou het Vaterland zonder jou moeten beginnen?’ Het sarcasme dat hij niet uit zijn toon had weten te houden, ging totaal voor de Duitser verloren, maar een paar anderen merkten het wel op en die bewogen zich onrustig heen en weer.

De kraan van een vent hief zich in zijn volle lengte op en nam een houding aan die in een Engelse mess rondweg belachelijk genoemd zou worden. ‘Durf je te veronderstellen, dat een Englander mij zou kunnen neerschieten?’ vroeg hij uit de hoogte.

‘Die kans loop je toch altijd,’ antwoordde Biggles rustig, maar die rust was slechts schijnbaar, want hij balde zijn vuisten in zijn zakken. ‘In Frankrijk hebben de Engelsen getoond dat ze goed kunnen vechten en misschien komen ze ook nog wel eens deze kant uit. Immelmann en Boelcke zijn toch ook …’

‘Ach wat, dat waren sufferds,’ viel de kraan in de rede met een gebaar van zijn arm dat spijt moest uitdrukken, maar veeleer een uitdrukking van verachting was. Deze twee mannen hadden zich niet kunnen meten met een Kurt Hess.

Het valt niet te zeggen waarop deze geschiedenis geëindigd zou zijn, maar gelukkig kwam op dat moment de graaf binnen, op de hielen gevolgd door von Stalhein. Een blik op hun gezichten was al voldoende voor Biggles om te weten dat hun aanval met de Arabieren mislukt was. De graaf zag er bezorgd uit en von Stalhein was bleek onder zijn bruine huid en hij had een verband om zijn linkerhand.

De graaf sprak Hess aan terwijl von Stalhein Biggles naar zich toe wenkte, waarop deze zich onmiddellijk bij de kapitein voegde.

‘Graaf von Faubourg heeft me zojuist alles omtrent Mayer verteld,’ begon von Stalhein kort. ‘Voor zover ik het kan beoordelen moet ik aannemen dat je je bijzonder dapper hebt gedragen. Weet je precies de plek waar Mayers machine is neergekomen?’

‘Ik denk dat ik het wel op een paar kilometer precies zal weten aan te geven, maar u moet niet vergeten dat Mayer en niet ik de piloot was, dus ik kan niet garanderen dat ik helemaal juist zal zijn,’ antwoordde Biggles die zich verwonderd afvroeg wat er nog meer zou komen.

‘Denk je dat je de plek van het ongeluk zult kunnen vinden?’

‘Dat zeer zeker.’

‘Goed! Dan had ik graag dat je erheen vloog en een bom op het wrak liet vallen. De resten van het vliegtuig moeten onmiddellijk vuur vatten, anders heeft je ernaartoe gaan niet het minste doel. De machine moet totaal verwoest worden. Denk je dat het je zou lukken?’

‘Daar ben ik van overtuigd,’ antwoordde Biggles vlug, waarbij hij uit het raam keek om de ander niet te laten zien dat hij erg in zijn schik was met deze opdracht. Dit toch verschafte hem een gelegenheid waar hij al zo vurig naar verlangd had.

‘In orde dan. Je moet maar onmiddellijk vertrekken; en neem je een fototoestel met je mee? Het zou een voldoening voor mezelf zijn als ik een foto zou zien van …’

‘Twijfelt u aan mijn woorden, kapitein?’ vroeg Biggles met het air van beledigde onschuld.

‘Nee, maar het gaat om een zeer belangrijke zaak en de enige manier om er zeker van te zijn is me er persoonlijk van te overtuigen.’

‘Dat ben ik met u eens,’ gaf Biggles toe. ‘Ik neem een Pfalz en ik zal dadelijk vertrekken.’ Hij maakte een buiging, verliet het vertrek en na zijn overall gepakt te hebben liep hij naar de startbaan. Terwijl hij naar de hangars ging waar zich de genoemde toestellen bevonden, bleef hij een ogenblik staan om naar een nieuw Pfalz D.III verkenningsvliegtuig te kijken. Het was rood-wit-wit geschilderd en een paar mecaniciens stonden er vol bewondering omheen, want het was het laatste produkt van de beroemde Pfalz-fabrieken en tot dusverre de beste machine die ze gefabriceerd hadden. Er was geen vliegtuig in het Midden-Oosten dat dit in snelheid en in klimvermogen kon evenaren en Biggles die wel zo het een en ander van vliegtuigen afwist en die heel goed de hoge kwaliteiten van dit toestel kon waarderen, begreep nu beter de goede resultaten van Hess’ vluchten - want hij kende nu wel de naam van de vlieger die dit toestel gebruikte.

Er lag een peinzende uitdrukking in zijn ogen toen hij naar de mecaniciens toeliep en vroeg of er een machine voor hem was, omdat hij een speciale opdracht had. Op het bevestigende antwoord beval hij dat er vier bommen ieder van twintig pond in neergelegd moesten worden en na een paar minuten taxiede hij al weg en sloeg de richting in van zijn avontuur van een dag tevoren.

[2] Terwijl hij behoedzaam koers zette naar de plek waar het wrak van de rampzalige Halberstadt zich moest bevinden, had hij genoeg om zijn geest mee bezig te houden. In de eerste plaats wilde hij wel eens weten waarom von Stalhein er zo op stond dat de overblijfselen van het toestel totaal vernietigd zouden worden en verder overwoog hij de mogelijkheid van een onderhoud met Algy.

Wat de neergehaalde machine betreft, Biggles was er zeker van dat het toestel iets belangrijks bevatte, iets dat von Stalhein niet zonder meer wilde laten liggen, misschien wel een belangrijk document. ‘Er zal wel niets anders opzitten of ik moet eerst een onderzoek instellen voor ik de hele zaak in de fik jaag,’ besliste hij. ‘Dat kan ik beter het allereerste doen en daarna koers ik naar Abba Sud om te zien of Algy daar nog ergens in de buurt rondhangt.’

Zonder moeite vond hij de plek waar de machine lag en nadat hij een paar minuten rondgecirkeld had om de beste landingsplaats uit te zoeken, koos hij eindelijk op een paar honderd meter afstand een stuk grond waar geen struiken groeiden en waar de bodem nogal effen leek. Terwijl hij de motor liet draaien, haastte hij zich naar de plek die hij zich nog zo goed herinnerde en begon een systematisch onderzoek van het wrak. Eerst bepaalde hij zich tot de cockpit, hij keek in alle tassen en gleuven; maar er kwam niets tevoorschijn. Bijna een half uur bleef hij bezig en juist toen hij de zaak wilde opgeven met de gedachte dat von Stalhein alleen maar bedoeld had dat de machine vernield moest worden, stootte hij op een ding aan welks bestaan op deze plaats hij nooit gedacht zou hebben, zodat hij stomverbaasd ernaar stond te turen. Hij vond het in wat blijkbaar een geheime schuilplaats tussen de beide cockpits geweest was. Door de schok was de wand opengereten en de inhoud lag nu voor zijn ogen. De veldmuts van een Engels officier. Hij kon niet ontdekken wie de eigenaar was, maar wel las hij de naam van een bekende kleermaker in Londen. .

‘Wel, heb je me nou - als ik dat nou ooit had kunnen denken,’ stotterde Biggles terwijl hij de muts in zijn handen heen en weer draaide. ‘Maar als ik me niet vergis is dit het voorwerp dat onze vriend von Stalhein zo graag liet verdwijnen; of is het alleen maar een souvenir? Het is zonde een kledingstuk waar niets aan mankeert, te verbranden, dus neem ik het rustig mee. En nou kan ik net zo goed de hele zaak maar van de grond af in de fik steken voor het geval de bommen eens niet tot ontploffing zouden komen,’ vervolgde hij, terwijl hij een doos lucifers uit zijn zak haalde, er een uithaalde en aanstak en bij de kurkdroge bekleding hield. Toen het goed brandde, rende hij terug naar zijn machine, steeg op en liet toen zijn bommen op de brandende massa vallen. Daarna nam hij twee foto’s met het toestel dat hij voor dat doel expres had meegenomen; nog niet helemaal tevreden wachtte hij nog een paar minuten tot zich op de grond een grote brand ontwikkeld had, hij nam vlug nog een derde foto en racete daarna in de richting van Abba Sud. Lang voordat hij de oase bereikte, ontdekte hij Algy al, een kleine vlek in de lucht, die om de bomen heen en weer cirkelde en zich even later ontplooide als een vliegtuig van geen alledaags type. Maar toch herkende Biggles het toestel dadelijk aan de stand van zijn vleugels als een Sopwith Camel. Biggles kon nauwelijks zijn ogen geloven toen het toestel naar hem toekwam en verwonderd bleef hij kijken. Hij vuurde een rode licht kogel af, het vooraf overeengekomen signaal, er kon dus geen misverstand heersen en zijn eerste woorden, toen hij uit de cockpit sprong en naar het andere toestel liep, dat vlak bij hem geland was, waren: ‘Algy, hoe ben je aan die kist gekomen?’

‘Dat komt er nou niks op aan; waar heb je in vredesnaam al die tijd gezeten?’ gromde Algy. ‘Gedurende de laatste paar dagen heb ik hier als een haring in de pan liggen bakken. Ik begon me juist voor te stellen dat de moffen je doodgeschoten hadden.’

‘Ik heb het druk gehad,’ vertelde Biggles. ‘Denk jij soms dat ik niks anders te doen heb dan op mijn gemak heen en weer te vliegen tussen Zabala en hier? Maar ik vraag je nog eens, waar heb je die Camel vandaan?’

‘O, dat is een heel bijzondere en hij is hier overgevlogen voor het hoofdkwartier om die te gebruiken. Ze beginnen bij ons te mopperen omdat een mof - ze zeggen dat ie Hess heet - net als de duvel met een van de Pfalz D.III’s langs de linies heen en weer vliegt en nou willen we wel eens zien of we hem met dit toestel niet te pakken kunnen krijgen.’

“Vanmorgen heb ik met die Hess kennis gemaakt. De moffen denken de hele wereld van hem, maar ik voor mij vind hem een reuze opschepper.’

‘Nou ja, ik heb nou een Camel van Heliopolis over gekregen en ik zal wel eens zien wat ik ermee doen kan,’ vervolgde Algy. ‘Tussen twee haakjes, gisteren heb ik een Halberstadt neergeschoten.’

Biggles schrok en hij trok zijn ogen tot spleetjes. ‘Waar?’ vroeg hij koel.

‘Ongeveer ten noordoosten van de plek waar we nu zijn. Ik raakte hem aan de onderkant en hij viel in stukken uit mekaar.’

‘Dat hoef je me niet te vertellen: ik zat er in,’ vertelde Biggles kwaad.

‘Jij zat … O grote hemel! Maar dat kon ik toch niet weten, waar of niet? Waarom heb je niet een rood licht afgeschoten?’

‘Daar gaf je me nogal de kans toe. Ik zag je niet voor je een hagel lood had afgegeven.’

‘Ja natuurlijk; daar heb ik geen seconde aan gedacht. Allemensen! Ik had je net zo goed kunnen doden.’

‘Kunnen! Het scheelde een haar of je had het gedaan!’

‘Nou ja, nog eens, ik wist het niet. Ik zag een mof en ging hem achterna. Het kwam geen moment in mijn hoofd op dat jij er wel eens in zou kunnen zitten, want ik dacht dat je ergens achter de Britse linies aan het werk was.’

Biggles keek verwonderd. ‘Hoe wist je dat?’ vroeg hij.

Omdat zo omstreeks middernacht een jonge vent, Fraser heet ie, de kerel die de leiding heeft over post vijf, het hoofdkwartier opbelde om te zeggen dat ie een Duitse gevangene die Brunow heette, van een stel Arabieren had vrijgekocht en hij wilde weten wat ie met de vent moest doen. Het hoofdkwartier deelde hem mee dat hij hem tot de volgende ochtend moest vasthouden en hem dan op transport moest stellen. Toen stuurden ze een boodschap naar de inlichtingendienst om te vragen of ze hem daar aan de tand wilden voelen. Die arme Raymond kreeg bijna een beroerte toen hij hoorde dat jij het was. Hij stuurde me een dringende boodschap en bij het eerste aanbreken van de dag ging ik al de lucht in met de speciale opdracht je naar Kantara over te vliegen, maar toen ik daar aankwam, hoorde ik dat je onder geleide van een stel Arabieren die tot de vertrouwelingen van majoor Sterne behoren, al weg was …’

‘Wat zijn dat voor Arabieren?’ De woorden van Biggles klonken scherp als een geweerschot.

‘Die van Sterne - maar waarom? Wat scheelt eraan?’

Biggles keek hem aan - op een eigenaardige manier. Toen je daar aankwam, was Sterne er toen ook?’ vroeg hij kalm.

‘Nee, hij was net weg; hij was de woestijn ingetrokken voor een van zijn tochten.’

Biggles keek strak en zei eerst niets. ‘Ga door,’ mompelde hij eindelijk.

‘Ik ging terug om te rapporteren wat er gebeurd was en in de namiddag kwamen die Arabieren met een heel verhaal hoe je ontsnapt was,’ vervolgde Algy.

‘Hoe was ik dan ontsnapt?’

‘Door toen jullie allemaal lagen te rusten op een van de beste paarden te springen en over een geweldige diepe kloof te springen en niemand kon je dat nadoen. Ze losten een paar schoten achter je aan, maar die troffen geen doel en toen verdween je achter een paar rotsen en ze konden je niet meer vinden.’

‘Dus dat hebben ze verteld! Het is mooi!’ mompelde Biggles. ‘Lieve hemel, wat een schitterend verzinsel. De verhalen uit de Duizend-en-een-nacht zijn er nog niks bij. Ik denk dat jullie er wel van opkeken.’

‘Maar ben je dan niet ontvlucht?’

‘Ontvlucht? Mijn grootmoeder. Maar ik heb nou geen tijd om je de hele geschiedenis te vertellen. Een van de Duitsers in Zabala, een zekere Mayer, pikte me op en we waren op de terugweg, toen jij een spaak in het wiel stak en ons naar beneden schoot. Mayer kreeg een van je kogels tegen zijn hersenpan, maar hij was nog niet dood, dus sleepte ik hem naar een oase en vond daar een heel stel Arabieren bij mekaar. Ik had daar in de buurt een toestel staan - vraag me nou maar niet waarom en waarvoor - maar ik vloog ermee naar Kantara om jou te laten weten wat er gebeurd was. Heb je mijn boodschap gekregen?’

‘En of. Ik kan je zeggen dat de telefoon een tijdje roodgloeiend was. Maar ook kan ik je vertellen dat een hele troep soldaten, hoofdzakelijk Australische cavalerie hun schoonheids slaap moesten laten schieten. Toen de sjeiks ten tonele verschenen, wachtten ze hen op en gaven hun een aframmeling die ze niet zo gauw meer zullen vergeten. Een paar werden er gedood en weer anderen wisten te ontkomen, maar een heel stel werd gevangen genomen en ze schreeuwen nu om het bloed van de blanke die hen in deze val heeft geleid, want ze bezweren dat dit het geval geweest is. Toen …’

‘Ik begrijp het al. Ik begin nou een heleboel dingen beter te snappen,’ viel Biggles in de rede. ‘Er komt nou zo langzamerhand een beetje licht. Maar tussen haakjes, heb je laatst gezien dat het waterreservoir in de lucht vloog?’

Algy lachte. ‘En of ik het gezien heb,’ riep hij. ‘Ondanks het luchtdoelgeschut wist ik vlak in de buurt te komen.’

‘Heb je het na je terugkomst gerapporteerd?’

Ja natuurlijk. Ónze mensen hadden het grootste plezier, maar tot op het moment weten ze nog niet wie het gedaan heeft of hoe het gedaan is. Wat dat betreft, Raymond kan zijn mond houden.’

‘Gelukkig,’ verklaarde Biggles. ‘En wat is nou het nieuws waar je in die boodschap van je op doelde?’

‘O ja, ik wachtte er al op om het je te kunnen vertellen. Raymond heeft een directe boodschap uit Londen ontvangen, in code. Het luchtvaartministerie verzocht om als het enigszins mogelijk was, je een waarschuwing te doen toekomen dat je op je hoede moest zijn voor Broglace.’

‘Broglace! Wat heeft die er nou mee te maken? Die vent zit in Londen.’

‘Nee, dat zit ie niet. Er moet daar in Londen iets gebeurd zijn en hoewel onze mensen op hem geloerd hebben zoals een kat op een muis, verdween hij plotseling net of de wind hem had meegevoerd en ze veronderstellen dat het iets met jou te maken heeft. Tot Hull hebben ze zijn spoor kunnen volgen, maar daarna verloren ze hem uit het oog. Ze denken dat ie via Holland regelrecht naar Duitsland gegaan is.

Toch vonden ze het verstandiger je een waarschuwing te doen toekomen voor het geval dat ie ineens hier zou opduiken.’

‘Waarom zou ie dat?’

‘Dat moet je mij niet vragen; ik weet het niet.’

‘Ik zal wel afwachten.’

‘Dan is er nog iets,’ vervolgde Algy. ‘Twintig kilometer ten zuidoosten van Kantara hebben we een vliegveld nagemaakt. Vanuit de lucht is het net echt. Als je nou de moffen een pleziertje wil doen en als je tegelijk wil meemaken dat ze een grote hoop bommen verknoeien, dan kun je hun zeggen waar het is. Het staat er gewoon op te wachten om gebombardeerd te worden,’ besloot hij met een brede grijns.

‘Da’s fijn!’ Biggles liep naar zijn vriend toe en overhandigde hem de veldmuts die hij in Mayers vliegtuig gevonden had. ‘Pak aan,’ zei hij. ‘Neem die mee naar Raymond en als je hem ziet, vraag hem dan dit ding goed te bewaren - als ie wil mag ie het begraven, als maar niemand het kan vinden. Verder mag ie ermee doen wat ie wil. Begrepen?’

‘Ja, het is nogal makkelijk.’

‘In orde. Leen me nou die Camel van je, het is maar voor een half uur; je krijgt hem terug.’

De mond van Algy viel open. ‘Jou mijn Camel lenen?’ hijgde hij.

‘Precies,’ gaf Biggles ten antwoord. ‘Waarom sta je me zo aan te gapen? Het is toch een doodgewone vraag.’

‘Hè - nee, toch niet. Waar heb je die voor nodig?’

‘Omdat ik ernaar snak een half uurtje mezelf te zijn.’

‘Jezelf zijn? Maar waar heb je het over? Heb je misschien een zonnesteek opgelopen?’

‘Goeie hemel, wat ben je suf vanmorgen. Ik heb het gevoel dat ik voor een half uur moet vergeten dat ik Brunow ben en ik wil weer even zijn wat ik in werkelijkheid ben - officier van de Engelse luchtmacht.’

‘Maar waarom?’

Biggles werd kwaad. ‘Nou ja, als je het dan beslist wil weten, zei hij langzaam en weloverwogen. ‘Er vliegt hier in de lucht een vent rond in een rood-met-witte Pfalz D.III en die denkt dat hij de baas is van het hele spul. Hij heeft beloofd dat ie vandaag zijn zevenentwintigste Engelsman zal smoren - de opgeblazen schurk - en toen ik jouw Camel zag, viel het me in dat het helemaal geen gek idee zou zijn als ik een handje hielp met die roosterpartij.’

‘Je bedoelt Hess?’

‘Ja, precies en Hess rijmt op mess en zo hoort het ook,’

merkte Biggles op, ‘want ik ga mijn best doen om die meneer Hess in een zo groot mogelijke mess te doen neerkomen. Nog nooit zal ie zoiets hebben meegemaakt. Is je geschut in orde?’

‘Volkomen.’

‘Slinger dan maar aan.’

Algy snelde naar de propeller. De motor kwam tot leven en de Camel schoot over de woestijn als een kogel met een stompe neus en de wind door de schroef veroorzaakt deed een wolk van zand hoog in de lucht opdwarrelen.

HOOFDSTUK 13

Een Vicker tegenover een Spandou

In zijn hart wist Biggles dat hij vanaf het eerste moment waarop hij met die geurlat van een Duitser kennis gemaakt had, het vurige verlangen had opgevat die kerel een lesje te geven, de les die hij toch absoluut zeker vroeg of laat van de een of ander zou krijgen en hij had zich voorgenomen die taak deze zelfde ochtend op zich te nemen. Hij had gemeend dat Algy in de Pup zou vliegen, maar nu hij een Sopwith Camel genomen had, was hem dit wel zo aangenaam, want hierdoor werd de zaak een beetje eenvoudiger.

Tot nu toe had Hess als hij in zijn Pfalz D.III gezeten was, zelf zijn strijdtoneel kunnen uitkiezen en voor het geval hij zich in het karakter van zijn tegenstander vergist zou hebben en hij een Tartaar in plaats van een gewone vijand voor zich zou nebben, kon hij altijd het gevecht afbreken en door middel van zijn snellere vliegtuig ontkomen. En het voordeel van een snellere machine was juist de oorzaak dat gedurende de jaren 1916 en 1917 de Duitsers in de lucht zoveel overwinningen konden behalen. Een betreurenswaardig feit waaraan een eind kwam door het verschijnen van de Camel en de S.E. 5. Aan het eind van 1917 was duidelijk te merken dat er van dat moment af veel meer Duitse toestellen omlaag gehaald werden.

Tot dan toe waren er wel Sopwith Camels in Frankrijk gestationeerd geweest, daar waren de gevechten veel feller, maar aan de verderaf gelegen fronten waren ze nog niet ingezet; vandaar dan ook dat een Duitser, die in het nieuwste type toestellen vloog, gemakkelijk de reputatie van heldhaftigheid kon verkrijgen, een reputatie die wel eens vals kon blijken te zijn als hij met een gelijkwaardige tegenstander te doen kreeg.

Maar dit waren niet de gedachten waarmee Biggles zich bezighield toen hij koers zette naar het Duitse gedeelte van het strijdtoneel; hij veronderstelde wel dat dit de plaats was van waaraf Hess op een Brits tweepersoons toestel zat te loeren; hij was buitengewoon in zijn schik dat hij weer eens in de cockpit van een Camel zat. En daarvoor bestonden twee redenen. In de eerste plaats voelde hij zich in zo’n toestel volkomen op zijn gemak en vervolgens kon hij de Duitser, aangenomen dat hij hem vond, tot een gevecht dwingen om de eenvoudige reden dat de ander er niet tussenuit kon knijpen, omdat beide toestellen even snel waren.

Hij had natuurlijk de Duitser vanuit zijn eigen Pfalz kunnen doodschieten, maar deze gedachte kwam geen ogenblik bij hem op, want dat was niet meer of minder dan moord; maar hij meende volkomen gerechtigd te zijn om Hess in een gewoon Engels toestel te bestrijden. Hij wilde een ogenblik vergeten dat er ooit een tijd geweest was waarin hij onder de naam Brunow was opgetreden, hij zou net handelen als een doodgewone officier van de Engelse luchtmacht die in het Midden-Oosten gestationeerd was. En onder deze omstandigheden zou het gevecht, als dat plaatsvond, volkomen gewettigd zijn.

Hij bereikte de linies, maar zag geen teken van luchtactiviteit, hij klom nog een stuk hoger en begon een systematisch onderzoek van de hele sector. Eens zag hij in de verte een Halberstadt, maar hij sloeg er niet verder acht op, omdat dit toestel hem niet interesseerde; hij vervolgde zijn weg en zijn ogen tuurden alle kanten uit op zoek naar de rood-en-witte romp van de Pfalz. Even later passeerde hij een ouderwetse B.E.2 C en wisselde een groet met de bemanning, terwijl hij in stilte de moed bewonderde waarmee ze in zo’n hopeloos verouderd model nog de lucht ingingen. ‘Dat zijn nou de kerels waar Hess hoopt de strijd mee te kunnen aanbinden; nog meer plezier zou ie hebben als hij ze zo maar een dodelijke laag lood in hun body zou kunnen schieten zonder dat ze er erg in hadden; hij zou dan hoogstwaarschijnlijk naar Zabala terugkeren om aan iedereen te vertellen hoe verschrikkelijk makkelijk het is om een Engelsman neer te schieten, peinsde hij. ‘Poeh! We zullen nog wel eens kijken.’

Hij was al een tijdje in de lucht en tuurde recht voor zich uit toen iets - misschien was het wel het instinct dat ervaren vliegers schijnen te ontwikkelen - hem zijn hoofd deed wenden en hij keek lang en ingespannen naar de B.E. die nu nog maar een stipje was in de lucht. Verbeeldde hij het zich of was er nog een stipje dat een stuk boven het eerste vloog? Een ogenblik kneep hij zijn ogen dicht en keek toen weer, hij dwong ze te blijven kijken ongeacht het felle zonlicht; toen hield hij even zijn adem in en liet zijn toestel scherp naar rechts zwenken. Het was een van de karakteristieke eigenschappen van het toestel dat het zo vlug gehoorzaamde. Hij had zich niet vergist. Een stuk boven de voort ploeterende B.E. had een ogenblikje een minutieus sprankje licht gefonkeld. Alleen een ouwe, ervaren rot zou zo iets opvallen en er de oorzaak van weten; doch Biggles begreep dat de zon even gevallen was op een in de bocht liggend vliegtuig.

Een paar minuten later zag hij het duidelijk toen het zijn. slachtoffer besloop vanachter de veilige beschutting van de verblindende glans van de zon; aan de vorm kon hij zien dat het een Pfalz was, maar het toestel was nog te ver weg om de kleuren te kunnen uitmaken. ‘Het komt er niet op aan, dacht hij, ‘in elk geval geef ik de twee jongens in het toestel een tip of het nou Hess is of niet. Ontdekken ze de vijand niet, dan kon het er wel eens heel lelijk voor hen uitzien.’

Hij vloog op een veel grotere hoogte dan het Duitse verkenningsvliegtuig dat op zijn beurt weer een eind boven de langzame twee zitter was en die grotere hoogte gaf hem het voordeel van meer snelheid, hij kon dus gemakkelijk gelijk met hen komen. Terwijl hij nog ongeveer een kilometer van hen verwijderd was, plooide hij zijn lippen tot een grimmige glimlach toen hij de kleuren van de Plaz onderscheidde. Rood-en-wit. Het toestel had een prachtige ligging voor de aanval uitgekozen en de neus ging al naar beneden om de stoot toe te dienen die het Britse toestel moest vellen.

Woedend duwde Biggles zijn stuurknuppel naar voren en de naald van de snelheidsmeter wees na korte tijd tweehonderdnegentig kilometer per uur; maar hij zag het niet, want zijn ogen haakten zich vast aan het nu duikende verkenningsvliegtuig. Vlug wierp hij een blik naar beneden en zag de schutter van de B.E. over de zijde van de cockpit hangen, hij tuurde naar de grond en maakte aantekeningen op een blocnote, onbewust van de hand des doods die vanuit de lucht op hem neerdaalde.

Biggles was al bang dat hij te laat zou komen, dus deed hij het enige dat hem nog overbleef; zijn hand greep naar de handgreep van zijn mitrailleur en hij vuurde in de richting van de mof, meer met de bedoeling de aandacht van de vijand op zichzelf te vestigen dan met de hoop dat het hem zou lukken de vijand te raken. Blijkbaar had Hess de schoten niet gehoord, want hij bleef dalen, maar de Britse piloot had het wel opgemerkt en hij handelde met een bewonderenswaardige tegenwoordigheid van geest. Hij keek naar boven, niet naar de Pfalz, maar naar de richting van waaruit de schoten gekomen waren en zag de Camel. Of hij nu veronderstelde dat de Engelse piloot hem voor een Duitser versleten had of dat hij een ongezien gevaar voorvoelde, dat zou Biggles nooit te weten komen, maar het toestel zwenkte zo plotseling en maakte zo’n scherpe bocht, dat de schutter geschrokken achterover viel.

Maar deze handelwijze was meer dan voldoende om de piloot van de Pfalz schrik aan te jagen, misschien vermoedde hij wel een valstrik, want hij gooide zijn machine in een wijde bocht en keek over zijn schouder om te zien wat de manoeuvre van de B.E.-piloot wel te betekenen had. Het was een dwaze beweging en daaruit bleek onmiddellijk de onbekwaamheid van de man, want Biggles liet zich als het ware bovenop hem vallen en zou als hij dat gewild had, met een paar schoten een eind aan het gevecht hebben kunnen maken. Maar dat was niet zijn bedoeling. Gedreven door een impuls die eigenlijk niets met zijn eigenlijke karakter gemeen had, raasde hij langs de Pfalz heen en passeerde het toestel zo rakelings dat de vleugeltoppen elkaar bijna raakten. Tijdens het passeren trok hij zijn helm en vliegbril af, smeet die op de vloer van de cockpit en staarde met bliksemende ogen de Duitser recht in het gezicht. Nu was er geen glimlach meer op zijn gelaat te lezen doch een grote afschuw en een brandende haat voor de man die toestellen van veel slechter kwaliteit naar beneden schoot en dan prat ging op zijn durf. Hij zag een flits van herkenning in de ogen van de Duitser, gevolgd door een uitdrukking van grote vrees. ‘Nou ben je niet zo zeker van jezelf, hè?’ smaalde Biggles. ‘Kom op, lafaard, vecht!’

Met een wilde opwinding die hij nog nooit eerder bij zich had bespeurd, draaide hij zijn toestel rond en botste haast tegen de B.E. die met de beste bedoelingen zich voorgenomen had een handje te helpen. Een ogenblik was hij buiten zichzelf van woede. ‘Maak dat je weg komt, idioot, raasde hij zonder dat zijn woorden enig effect opleverden en terwijl hij zijn toestel liet overhellen en op een afstand van slechts een paar centimeter langs de B.E. heenschoot, gaf hij de piloot de schrik van zijn leven.

Deze manoeuvre had hem twee seconden gekost en voor hij weer recht gekomen was, had de Pfalz al een voorsprong van een halve kilometer en racete nu met de neus naar beneden op huis aan. ‘Niet zo snel, mijn duifje,’ gromde Biggles, terwijl hij de stuurknuppel iets verder van zich afduwde. Hij wist niet hoe het verder met de B.E. afliep, want hij zag het toestel nooit meer terug. Hij vuurde een salvo lichtspoorkogels af op de rood-en-witte machine en lachte spottend toen de piloot die trachtte te ontwijken, terwijl hij zich niet realiseerde dat de kansen bij zo’n aanval duizend tegen een waren.

‘Jou lafbek, hoe staat het nou met dat smoren van je, waar je vanmorgen je mond zo vol van had?’ mompelde Biggles, terwijl hij de afstand tussen hem en zijn vijand verkleinde en een hagel van kogels door de rood-met-witte bespanning joeg. De Duitser wendde zich met de moed der wanhoop en begon op zijn beurt zijn vijand met kogels te bestoken; maar Biggles trapte zachtjes op zijn voetenstuur en glipte zijwaarts weg, waarop Hess die zijn meester voelde, zijn motor afzette en naar beneden begon te glijden.

‘Maar daar ben je nog niet mee klaar, valse rat,’ siste Biggles en hij was razend van woede om zo’n laffe handelwijze. ‘Als je naar de grond wil, dan zal ik je daarbij wel een handje helpen,’ vervolgde hij, terwijl hij naar beneden suisde op de staart van het vijandelijke toestel. Hij vuurde pas toen zijn propeller nog maar een paar meter van de staart met het zwarte kruis verwijderd was en toen haalde hij de haan over. Een dubbele rij oranje vlammen kwam onder zijn motorkap vandaan. Tot diepe verontwaardiging van Biggles deed de Duitser geen enkele poging om zich te verdedigen. Een ondeelbaar ogenblik keek hij over zijn schouder en las zijn vonnis in de vuurspuwende lopen van de beide Vickers; toen zakte hij plotseling voorover in de cockpit. Een klein vuurvlammetje krulde achter de benzinetank; het werd groter en groter tot het een alles verslindende oven was, die als een steen naar beneden viel.

Biggles liet zijn toestel niet verder zakken en hij wendde zich af, hij voelde zich opeens onpasselijk worden; hij had deze gewaarwording bijna altijd als hij een vijandelijk vliegtuig brandend naar beneden zag vallen. Toen hij weer keek zag hij een grote wolk zwarte rook, het overblijfsel van een brandstapel waar een man zijn dood gevonden had, een man die gezworen had dat hij voor zijn verjaardag een Engelsman zou smoren in diens eigen vet.

‘Ik kan nou net zo goed teruggaan,’ dacht hij en hij keek om zich heen. De B.E. was weg, er waren ook geen andere machines in de lucht, dus zette hij koers naar de oase en nu zijn woede bekoeld was, voelde hij zich moe en nerveus. Toen hij op Abba Sud geland was, vond hij daar Algy, die met beroepsbelangstelling de Halberstadt aan het bekijken was.

‘Geluk gehad?’ vroeg Algy nieuwsgierig toen zijn vriend op hem afkwam.

‘Je kunt het geluk noemen als je dat wilt,’ antwoordde Biggles zonder ophef, ‘maar die Hess zal voortaan onze mensen geen ‘kwaad meer kunnen doen. Als je terugbent moet je maar rapporteren dat je om 10.51 vier kilometer ten noorden van Jebel Tire een rood-en-witte Pfalz naar beneden hebt gejaagd, die in vlammen is opgegaan. Onze observatieposten in de voorste linies zullen het ook wel gezien hebben en die zullen het bevestigen.’

‘Ik denk er niet aan,’ barstte Algy verontwaardigd uit: ‘De eer komt jou toe.’

‘Maar ezel, snap je dan niet dat de moffen dit nooit mogen weten?’ antwoordde Biggles kwaad. ‘Je doet zoals ik je gezegd heb. En denk erom, je weet niet dat het Hess geweest is. Onze mensen zullen dat te gelegener tijd van de andere zijde wel te weten komen. Dat is alles, jongen,’ vervolgde hij met een heel andere klank in zijn stem. ‘Ik moet nu terug. Plotseling leek hij heel oud en moe.

‘O.K., kerel,’ antwoordde Algy, hij keek zijn vriend van onder zijn oogwimpers aan en merkte de symptomen van kapotte zenuwen. ‘Wanneer zie ik je weer?’

Ik weet het niet,’ mompelde Biggles, ‘maar ik hoop al heel gauw. Vertel Raymond dat ik geloof iets heel belangrijks op het spoor te zijn,’ vervolgde hij peinzend, ‘ik hoop aan het eind van de maand weer in het 266e escadrille terug te zijn - of anders …’

‘Of anders?’ informeerde Algy.

‘Niets,’ Biggles keek Algy recht in de ogen. ‘Ik dank God dat er spoedig een eind aan het geval komt, of het een of het ander,’ vervolgde hij rustig. ‘Dit is geen spel voor mij, daar ben ik niet voor in de wieg gelegd en ik heb er al meer dan genoeg van. Maar ik moet ermee doorgaan - tot het eind - dat grijp je toch ook wel, ouwe jongen?

‘Natuurlijk,’ zei Algy en hij kreeg een prop in zijn keel.

‘Dat wist ik wel. Nou, cheerio, kerel.’

‘Cheerio.’

Hun handen ontmoetten elkaar in een ferme greep en dit was de eerste keer en ook de enige in heel de oorlog waarop ze iets van hun innerlijk gevoelens lieten blijken.

Algy stond naast de Camel en keek hoe de Halberstadt opsteeg, daarna wachtte hij tot het toestel uit het gezicht verdwenen was. ‘Die ongevoelige honden op het luchtvaart departement moesten in kokende olie gebraden worden om een kerel als Biggles op zo’n gevaarlijk karwei uit te sturen,’ mompelde hij hees. ‘Maar nou ja, dat noemen ze nou oorlog,’ het hij erop volgen toen hij langzaam in zijn cockpit klom.

HOOFDSTUK 14

Biggles vliegt in een bommenwerper

Biggles kwam in Zabala terug juist toen de lunchpauze was aangebroken. Hij gaf zijn fototoestel aan een sergeant van de fototechnische dienst, waarbij hij bevel gaf zeer voorzichtig te zijn met de negatieven en hem zo spoedig mogelijk een afdruk te brengen. Hij liep juist naar het gebouw waar het hoofdkwartier was ondergebracht, toen hij de graaf en von Stalhein, die hem naar alle waarschijnlijkheid hadden zien landen, op hem vond wachten.

‘Is het voor elkaar gekomen?’ informeerde von Stalhein met zijn ogen strak op het gezicht van Biggles.

‘Ik heb de machine in brand laten vliegen en ik heb foto’s genomen, maar voor ik die gezien heb, weet ik natuurlijk niet wat daarvan terecht is gekomen.’

‘Ben je ook op de grond geweest?’ Von Stalhein stelde de vraag scherp, net of het zijn bedoeling was Biggles van zijn stuk te brengen.

‘Op de grond geweest?’ herhaalde Biggles met een verwonderd optrekken van zijn wenkbrauwen. ‘Waarom zou ik een landing in een woestijn riskeren als ik ontplofbare bommen bij me heb?’

‘O, ik vroeg het alleen maar - als blijk van belangstelling,’ gaf von Stalhein ten antwoord. ‘Je bent wel lang weggeweest, is ‘t niet?’

‘Ja, daar hebt u gelijk in,’ gaf Biggles toe. ‘Ik was van

Elan ernaartoe te gaan en dan onmiddellijk weer terug te eren, maar ik heb iets gezien dat me geweldig frappeerde en ik meende dat het de moeite waard was er even achteraan te gaan.’

‘En wat was dat dan?’ informeerde de graaf nieuwsgierig.

‘Een nieuw type Engelse machine, majoor,’ antwoordde Biggles. ‘Ik geloof niet dat ze al eerder op dit front zijn ingezet; misschien zijn ze wel pas aangekomen.’

‘Wat voor een machine was het dan wel?’

‘Een heel snelle machine, waarvan de vleugels anders zijn gemonteerd dan bij die van ons; ik geloof dat het toestel een Camel genoemd wordt en ik denk dat het een product is van de Sopwith fabriek.’

De graaf trok een lelijk gezicht. ‘Ik heb daar in Frankrijk al over gehoord,’ zei hij. ‘Wat heb je gedaan?’

‘Ik koos een dusdanige positie dat hij tegen de zon in moest kijken en observeerde toen rustig het toestel; ik dacht dat hij misschien wel naar het vliegveld van een nieuw escadrille koers zou zetten.’

‘Prachtig! En toen?’

‘De machine vloog over de Britse linies en begon toen te dalen, ik klom daarom zo hoog mogelijk en zag dat het toestel landde op wat me een gloednieuw vliegveld leek, ongeveer twintig Kilometer ten zuidoosten van Kantara. Ik weet niet zeker of het wel een nieuw vliegveld is, want ik heb nog geen tijd gehad om het op een kaart na te kijken; misschien is het er al lang geweest, maar ik heb het nog nooit eerder opgemerkt.’

‘Ik heb ook nog nooit van een vliegveld daar in die buurt gehoord,’ moest de graaf toegeven, terwijl von Stalhein niet goed wist hoe hij het had.

‘Een paar dagen geleden was het er nog niet,’ gaf hij langzaam toe.

Biggles vroeg zich verwonderd af hoe hij dat wist, maar hij zei niets.

‘Ga nou eerst maar wat eten,’ stelde de graaf voor. ‘Onze Brunow wordt nog onze rechterhand, wat jij Erich?’

Von Stalhein lachte een eigenaardig lachje dat Biggles de rillingen over zijn rug deed lopen, maar wat zijn gedachten ook mochten zijn, hij liet niets merken, dus groette Biggles beleefd en sloeg de richting in van de mess.

Hij was juist klaar met zijn lunch toen een soldaat hem kwam meedelen dat hij zich op het hoofdkwartier moest melden, hij legde dus zijn servet neer, dronk zijn laatste slok koffie en met een heel rustig geweten liep hij naar het bureau van de graaf.

‘Ha, Brunow, ben je daar,’ begon von Faubourg, die achter zijn bureau zat, terwijl von Stalhein in zijn gewone houding ertegenaan leunde, terwijl hij wolken sigarettenrook in de lucht blies. ‘We hebben het gehad over dat rapport van jou met betrekking tot dat nieuwe vliegveld,’ vervolgde de graaf, ‘en we menen-dat de Engelsen naar alle waarschijnlijkheid een nieuw escadrille hiernaartoe hebben gebracht. In dat geval zou het niet gek zijn hun alvast een voorproefje te geven van wat hun eventueel te wachten staat. Hij lijkt me niet gek om alvast een paar machines te vernietigen, wie weet hoeveel ‘kwaad ze ons anders nog kunnen doen. Ik veronderstel dat je al gehoord hebt dat Hess van zijn verkenningstocht van hedenmorgen niet is teruggekeerd? We maken ons nog wel niet ongerust, maar ik heb andere escadrilles opgebeld en die beweren allemaal dat ze hem niet gezien hebben. Het ziet er dus wel naar uit dat hij hier of daar een noodlanding heeft moeten maken.’

Biggles knikte. ‘Dat lijkt me ook de enige mogelijkheid, majoor. Je kunt je nauwelijks voorstellen dat hem iets zou kunnen overkomen,’ liet hij er ernstig op volgen.

‘Nee, die gedachte is inderdaad al te dwaas. Maar wat nu die raid van de bommenwerpers betreft. Je hebt toch de juiste positie van het vliegveld aangetekend?’

‘Inderdaad, majoor.’

‘Dat meende ik ook al begrepen te hebben. Ik heb al zes toestellen aangewezen, die er vanmiddag naartoe moeten, we moeten het ijzer smeden als het heet is om zo te zeggen en om ervoor te zorgen dat er geen fouten gemaakt worden, had ik graag dat jij de toestellen aanvoerde.’

Biggles schrok. Moet ik de bommenwerpers aanvoeren, majoor?’ vroeg hij.

‘Waarom niet? Het is misschien een beetje ongewoon, dat weet ik wel, en luitenant Kranz, die tijdens de afwezigheid van Mayer de Staffel aanvoert, kan zich gepasseerd voelen, maar daar jij precies de plaats van het vliegveld kent, kun je er regelrecht naartoe vliegen. Kranz kan nog wel het commando voeren, maar jij wijst de weg en tijdens het vliegen over de Engelse linies leid jij de operaties. Is dat duidelijk?’

‘Volkomen, majoor,’ antwoordde Biggles, wiens hoofd duizelde bij deze nieuwe complicatie. De gedachte dat hij in een bommenwerper zou moeten vliegen was nog niet bij hem opgekomen, laat staan dan dat hij de leiding zou moeten nemen.

‘Iedere machine zal twee zware bommen met zich meevoeren,’ vervolgde de graaf, ‘en elke machine heeft natuurlijk ook een camera, zodat we de ligging van het vliegveld goed kunnen bestuderen. Tevens zullen we in staat zijn de schade die de bommen veroorzaakt hebben, te bekijken.’

‘Dan zal ik de camera nemen, majoor,’ stelde Biggles voor, die van de gedachte uitging dat je van twee kwaden maar het minst erge moest kiezen.

‘Uitstekend. Ga dan nu naar Kranz om met hem de details te regelen. Veel succes.’

Biggles groette en trok zich terug met gemengde gevoelens. Het feit dat het schijn-vliegveld al zo de aandacht trok, werd wel een beetje overschaduwd door het aandeel dat hij in de vernietiging moest hebben en hij begreep heel goed dat hij in de eerstkomende twee uren veel kans liep om door zijn eigen landgenoten neergeschoten te worden; ook drong het heel goed tot hem door dat hij, voor geval zijn formatie aangevallen werd, toch wel op de een of andere manier moest doen of hij aan het gevecht deelnam, maar aan de andere kant voelde hij er niets voor de dood van een Engels piloot op zijn geweten te hebben.

‘Ik zal er maar het beste van hopen, meer kan ik toch ook niet doen,’ zuchtte hij toen hij naar de hangars liep. Daar heerste een boel drukte, een bewijs dat de nodige voorbereidingen voor de lucht raid al getroffen werden.

Een half uur later stegen zes machines in v-formatie van de grond op met Biggles aan de kop, steil klommen ze naar boven. Bijna een uur ronkten ze voort in een brede zigzaglijn voor ze recht op de linies afvlogen. Ze ontmoetten slechts een heel flauw luchtdoelgeschut en toen raceten ze vol gas naar het vliegveld dat nu duidelijk te zien was.

Biggles die het natuurlijk nog niet eerder gezien had, had plezier zo goed als het nagemaakt was. Tot in alle onderdelen was het compleet, er stonden zelfs een paar toestellen op de startbaan. Er was geen wind, dus hoefden ze niet eens om te keren alvorens de aanval te beginnen en de eerste zes bommen suisden naar omlaag. Maar tot Biggles’ verontwaardiging kwamen ze alle naast het doel terecht; een maar kwam op het eigenlijke vliegveld neer, doch geen van alle raakten ze de gebouwen. Hij had gehoopt een opwindende foto te kunnen maken om die aan de graaf te laten zien. Hij had erop gehoopt dat minstens één hangar verbrand zou zijn.

De zes machines draaiden langzaam in een wijde cirkel om niet uit de formatie los te raken, daarna kwamen ze vanuit de tegenovergestelde richting terug om de overgebleven eieren te laten vallen, behalve Biggles die van plan was een voltreffer te plaatsen, want nu hij daadwerkelijk betrokken was bij deze opdracht, amuseerde het hem een nagemaakt Engels vliegveld te bombarderen.

Ditmaal ging het beter. Twee bommen vielen op het vliegveld en een op de hangar achteraan, maar nog was hij niet voldaan, hij kwam uit de formatie los, verloor zo vlug als ie kon, hoogte, keerde zijn toestel in de richting van het vliegveld, koos precies het middelste gebouw uit en liet de bom vallen. Hoe lager de bom kwam, hoe kleiner hij scheen te worden en toen steeg een enorme vuurzuil hoog in de lucht op. Het was een voltreffer. Onmiddellijk had hij zijn camera over de rand, maar deze beweging had bijna een signaal kunnen zijn, want nauwelijks had hij twee foto’s genomen of er brak een tornado van luchtdoelgeschut om hem heen los, hij liet het fototoestel vlug op de bodem van de cockpit vallen en trok de neus van zijn machine op om zich weer bij zijn formatie te voegen.

De andere vijf machines waren er echter niet veel beter aan toe en toen hij door een zee van rook en vlammen heenracete, scheen het net of al het luchtdoelgeschut dat de Engelsen rijk waren, naar deze zijde van het front gestuurd was.

‘Ach ja, natuurlijk, logisch dat ér hier veel geschut staat opgesteld: ik ben een ezel,’ schold hij. ‘Raymond weet natuurlijk dat ik de moffen de positie van het vliegveld heb opgegeven en hij kon wel op zijn vingers natellen dat ze er een stel bommenwerpers naartoe zouden sturen. Hij kon zijn ‘luchtdoelgeschut best daar samentrekken zonder mij bloot te geven. Allemensen! Daar had ik aan moeten denken.’ Hij kromp even in elkaar toen een stuk metaal door zijn vleugel drong en het toestel van de kop tot de staart deed schudden. Een granaat sprang onder zijn staart uit elkaar en zijn waarnemer, een jonge kerel, Bronveld genaamd, maakte wanhopige tekens om hem maar te beduiden dat hij uit die gevaarlijke omgeving weg moest.

Hij had geen aansporing nodig. Hij had op dat moment ook nog maar een verlangen, zo gauw mogelijk wegkomen van het horzelnest, waarin hij zelf had zitten roeren en de hele tijd vroeg hij zich af wat de andere piloten zouden zeggen en wat nog belangrijker was, wat de graaf zou zeggen als ze terugkwamen - gesteld natuurlijk dat ze terugkwamen - want het hele wapenfeit had een verdachte gelijkenis met een goed beraamde hinderlaag. ‘Nee,’ redeneerde hij, terwijl hij zijdelings probeerde weg te komen uit een welgericht salvo dat vlak voor hem uitbarstte. ‘Ze kunnen mij toch slecht de schuld geven, tenslotte ben ik ook van de partij en niemand is zo gek om in de val te trappen, die hij zelf gezet heeft. Eigenlijk is het misschien wel goed dat ik zelf mee heb moeten gaan, anders …’

Hier werd hij in zijn alleenspraak gestoord door een explosie onder de punt van een van zijn vleugels, die hem bijna omver wierp. In koortsachtige spanning controleerde hij de stuurinrichting en slaakte een zucht van dankbaarheid toen hij merkte dat alles nog functioneerde, maar een lange sliert van de bekleding die van zijn onderste stuurboordvleugel afhing, maakte hem ongerust. Een van de andere machines dook plotseling met de neus naar beneden en begon omlaag te glijden; het viel hem op dat de motor stilstond, maar hij veronderstelde dat het toestel nog net intijds de Duitse linies die voor hem opdoemden, zou kunnen bereiken.

De formatie, die tijdens het spervuur lelijk uiteengejaagd was, begon zich nu opnieuw te formeren en hij had juist zijn plaats aan de kop weer ingenomen toen hij iets zag dat hem de kriebels bezorgde. Vlak voor hen in een koers die hen zeker van de Duitse linies zou afsnijden, vlogen twee escadrilles vliegmachines. Men hoefde geen tweede keer te kijken om die te kunnen identificeren. Het ene escadrille kwam uit het westen en bestond uit acht Sopwith Pups met een enkele Camel in de flank; het andere, dat uit oostelijke richting kwam, was samengesteld uit zes Bristol gevechtstoestellen.

Biggles bekeek de Camel met een eigenaardige uitdrukking op zijn gezicht, want de omstandigheden waren zo … hij wist niet precies hoe hij die zou omschrijven, nog nooit tevoren was een klucht en een dreigende tragedie tot één samenspel geworden. ‘Je zult zien dat Algy zal proberen mij het eerste te pakken te krijgen,’ mompelde hij, ‘hij probeert zijn krachten altijd het eerst op de leider en je zult zien dat ik gelijk krijg,’ vervolgde hij bitter toen de Camel steil optrok, zich half omgooide en toen razend snel naar beneden kwam voor de aanval recht op Biggles’ Halberstadt af.

Maar toch raakte Biggles niet in verlegenheid, duizend gedachten kwamen gelijktijdig in zijn brein op, alleen om dadelijk weer verworpen te worden als het nutteloze ervan tot hem doordrong. Hij keek over zijn schouder heen en zag Bronveld over zijn mitrailleur gebogen, wachtend tot de Camel weer in zicht zou komen. Het gezicht van de jongen stond grimmig en verbeten, maar zijn handen trilden niet en Biggles was bezorgd. ‘Die jongen vertoont durf en is van plan zijn huid duur te verkopen,’ dacht hij angstig. ‘En uit de manier waarop Algy die Camel bestuurt, heeft het er veel van dat die jonge dwaas een goede kans maakt een flink aantal Spandau-kogels in zijn toestel te jagen. Wat een krankzinnig idee om vlak boven ons te gaan vliegen recht boven ons achterste kanon.’

Toen overviel hem een zekere paniekstemming bij de voorstelling die hij zich maakte van de mogelijkheid dat zijn schutter Algy zou doden of van de kans die Algy had om zijn beste vriend - en dat was hij, Biggles - dood te schieten. Welke gevoelens zouden hem dan bezielen? Maar wat er ook zou gebeuren, dit moest ten koste van alles vermeden worden. Liever mijzelf blootgeven en door de moffen doodgeschoten worden dan dat te laten gebeuren. ‘In elk geval kan ik hem laten weten dat ik het ben,’ peinsde hij toen hij met een spierwit gezicht naar zijn signaalpistool greep, daar een rode patroon instopte en vlak voor de neus van de naar beneden duikende Camel een streep vuurrood licht schoot. Maar tot zijn ontsteltenis sloeg de piloot daar geen acht op, alhoewel als door één enkele gedachte gedreven, de vier overgebleven Halberstadts rechts in de bocht overhelden en hem insloten. Meer met de gedachte een botsing te vermijden, maakte hij een tamelijk scherpe bocht en de andere machines kwamen in een rechte lijn achter hem aan.

Deze beweging bracht de Engelse piloten enigszins van hun stuk. Ze zagen zich nu geplaatst tegenover een steeds wervelende ring van waaruit iedere keer als ze trachtten dichterbij te komen, geschoten werd. Terwijl ze al maar in het rond vlogen, schoot Biggles met een hoek uit de cirkel en racete met de neus naar beneden op huis aan. Tegen de tijd dat de Pups en de Bristols begrepen wat er gebeurd was, zaten de andere Halberstadts al achter zijn staart aan en hadden geen enkele vijand meer voor zich uit. Dit bleef zo tot ze eigen grondgebied onder zich hadden. Het gevaar was afgewend.

Biggles streek met de hand langs zijn voorhoofd. ‘Pff! Dat was bar!’ mompelde hij toen hij over zijn schouder heen achterom keek en bij wat hij toen zag, verstijfde hij van angst en afschuw. De Engelse machines waren teruggegaan met uitzondering van een, want de Camel, die immers een veel grotere snelheid kon ontwikkelen, had de jacht voortgezet en hem ingehaald. Maar wat nog erger was, de piloot had blijkbaar zijn plan nog niet opgegeven om de aanvoerder van de Duitse formatie te pakken te krijgen en hij ronkte nu omlaag voor een laatste poging. Toen Biggles’ machine binnen de draagwijdte van de mitrailleurs gekomen was, spuwden deze oranjekleurige vlammen naar de Halberstadt en op hetzelfde moment haalde Bronveld die het gevaar zag en die ineengedoken zat achter zijn machinegeweer de trekker over. Hij ad zuiver gericht. Biggles zag de lichtspoorkogels een recht spoor trekken tot in de draaiende motor van de Britse machine. Iets raakte zijn schouder, maar hij voelde het nauwelijks. Zijn ogen staarden vol ontzetting naar de Camel. De neus van dit toestel had zich bijna verticaal opgericht, een moment leek de machine in de ruimte te hangen, terwijl zijn propeller zonder enig effect in de lucht rondsloeg; daarna ging het toestel over de kop en stortte het naar beneden.

Verlamd van schrik zag Biggles hoe het door het luchtruim vloog. Hij kon niet denken. Hij kon alleen maar met een asgrauw gezicht naar de rondtollende machine kijken. Hij zag hoe er een vleugel afbrak en hoe de romp met zijn menselijke last als een kanonskogel naar beneden viel.

Hij wendde zijn blik naar Bronveld die geestdriftig in zijn handen klapte. Toen hun ogen elkaar ontmoetten, liet de Duitser in een brede grijns zijn tanden zien en om de overwinning te melden, stak hij triomfantelijk zijn duimen omhoog, een teken dat in heel de wereld hetzelfde is. In zijn hart kon Biggles het hem niet kwalijk nemen, want dit was de eerste overwinning van de jongen en lang, heel lang geleden had hij zich op dezelfde manier gedragen; alleen had die keer de neer tuimelende machine zwarte kruisen op zijn vleugels gehad en geen rood-wit-blauwe cirkels.

Hij keek weer voor zich uit met een gevoel of hij in een klomp ijs veranderd was. Het was net of er binnenin hem iets gestorven was en er bleef alleen maar een gevoel over van bittere haat om de oorlog en om alles wat daarmee samenhing. Hij knarste met zijn tanden onder de ontroering die hem als een espeblad deed trillen en in zijn geest hamerde slechts één gedachte: ‘Algy is naar de bliksem … Algy is naar de bliksem.’ De wind leek deze woorden in de bedrading te zingen en het zware geluid van de Mercedes-motor ronkte in een eentonige cadans dezelfde noodlottige woorden.

Door een schemerige sfeer van onwerkelijkheid doemde het vliegveld van Zabala voor hem op en automatisch maakte hij aanstalten om te landen. Hij handelde uit de macht der gewoonte terwijl hij het toestel liet uitglijden en langzaam naar de hangars taxiede. De graaf, von Stalhein en nog een paar officieren stonden op de startbaan te wachten, maar et kon hem allemaal niets meer schelen. Hij was niet langer bevreesd voor von Stalhein. Het kon hem geen snars meer schelen of hij verdacht werd of dat hij gearresteerd zou worden, misschien wel doodgeschoten.

Hij schakelde de motor uit, klom met stijve benen uit het toestel en liep langzaam naar de plek waar de anderen stonden saam gedromd. Hij hoorde een gekakel van stemmen, Duitse stemmen en hij werd woedend. Wat gebeurde er? Hij wist het nauwelijks. Hij werd er zich van bewust dat Bronveld hem op zijn schouder klopte, terwijl hij met rappe woorden iets aan von Faubourg aan het vertellen was. Ze lachten allemaal, ze spraken over het luchtgevecht en een eigenaardig gevoel kwam over Biggles, hij wist dat hij een dergelijk tafereel meer gezien had. Maar waar was dat dan geweest? Plotseling begreep hij het. Het toneel was precies zoals dit zich afspeelde op een Engels vliegveld na een lucht raid; alleen de uniformen en de toestellen met het sinistere Maltezer-kruis waren anders. Als in een droom hoorde hij de graaf spreken.

‘Prachtig,’ zei hij, ‘prachtig. Kranz is een en al bewondering voor de wijze waarop je een moeilijke situatie hebt weten te beheersen. Hij zegt dat jouw afvuren van het rode signaal om daardoor aan te geven dat de toestellen een kring moesten vormen, de hele formatie gered heeft. En die laatste bom van jou en de wijze, waarop je de formatie verliet om een voltreffer te plaatsen, was een meesterstuk. Vandaag nog gaat je aanbeveling voor het IJzeren Kruis weg. En Bronveld heeft een Camel neergeschoten. Dat wisten we al voor jullie landing; het toestel kwam achter onze linies terecht en de artillerie belde ons op om te zeggen dat ze het lijk hier naartoe zenden voor de begrafenis. Zoals altijd zullen we ook nu weer zorgen dat het keurig gebeurt, want de Engelsen doen hetzelfde voor onze mensen. Maar wat is dat? Kerel, je bent gewond!’ Hij wees naar Biggles’ schouder, waar een lelijk uitziende rode vlek zich langzaam vanuit een scheur in zijn overall verspreidde.

‘O, dat!’ Biggles lachte, een hard onaangenaam geluid. ‘Dat is niks. Ik heb het amper gemerkt. De Camel heeft dat schot afgevuurd,’ vervolgde hij, terwijl hij wenste dat het schot maar door zijn hoofd in plaats van door zijn schouder gegaan was.

‘Zeker toen jij je toestel in evenwicht hield opdat Bronveld een paar foto’s kon nemen,’ merkte de graaf op. ‘Dat is nou de moed die het Vaterland zal redden. Maar laat nu eerst naar je schouder kijken en daarna verwacht ik van jullie allen een rapport. Ik wil graag zo gauw mogelijk de foto’s zien.’

Biggles nam zijn helm af en ook zijn vliegbril, daarna liep hij naar de tent van de officier van gezondheid. Hij voelde dat von Stalhein hem nakeek met dezelfde vragende uitdrukking op zijn gezicht, die er ook op te lezen was geweest na het wapenfeit met Mayer. ‘Hij weet niet wat hij van me moet denken,’ peinsde hij. ‘Het kan me ook geen donder schelen wat ie van me denkt. Morgen vlieg ik naar Raymond en zeg dat ik er genoeg van heb; voortaan vlieg ik in mijn eigen uniform in Frankrijk of anders helemaal niet. Ik heb nou meer dan genoeg van dit smerige baantje en ik wil mijn hele leven geen palm meer zien.’

De wond die weinig meer was dan een schampschot, werd gewassen en verbonden door een bejaarde, goedmoedige Duitse dokter; daarna ging hij naar zijn eigen kamer en liet zich op zijn bed vallen. De zon ging als een oranje bal onder in een lucht die van vuurrood naar purper overging en wierp een somber licht op de hangars en op de als schildwachten onbeweeglijk staande palmen. Het stroomde ook zijn kamer binnen en baadde zijn bed, zijn uniform en zijn vermoeid gezicht in een bloedrode glans.

Lange tijd lag hij onbeweeglijk stil, hij probeerde te denken, hij probeerde aan de nieuwe toestand te wennen, maar tevergeefs. De gedachte die hem het meeste stak, die hem boven alle andere uit kwelde, was het feit dat hij verantwoordelijk was voor de dood van Algy in de eerste plaats omdat op zijn verzoek zijn vriend van Frankrijk naar het land van de Israëlieten was overgeplaatst. Dat Algy ook in Frankrijk gedood had kunnen worden kwam niet bij hem op. ‘Maar nou ja, wat komt het erop aan? Wat komt er eigenlijk nou nog wel op aan? De jongen is nou van alle narigheid af en dat is het eind,’ dacht hij, terwijl hij doodmoe opstond. Hij waste zich en stond net zijn gezicht af te drogen toen een ongewoon geluid hem naar het raam deed lopen. Er had een vrachtauto stilgehouden en een stuk of zes soldaten in de grauwe uniformen van de Duitse veldartillerie laadden onder toezicht van een vlieg officier iets uit de wagen. Het was een lang, smal voorwerp in een donkere deken.

Met een uitdrukkingloos gezicht bleef hij toekijken, hij was er zo erg aan toe dat hij niet meer kon voelen. Het was allemaal een deel van het schema, het schudden van de meedogenloze vinger van het noodlot dat als een vloek voor bijna tweeduizend jaar over Palestina had gelegen en een spoor van dood en vernietiging had achtergelaten. Hij zag hoe de soldaten het lichaam in een tent droegen, die een stukje terzijde stond en blijkbaar meer voor dat doel gebruikt werd. Hij zag de mannen er weer uitkomen, het voorhang dichtslaan, salueren en teruglopen naar de auto, die eerst langzaam door het zand vooruitkwam en dan uit het gezicht verdween. Het was net of hij naar een toneelstuk stond te kijken.

Toen door een bepaalde impuls gedreven, nam hij zijn pet op, verliet de kamer en liep regelrecht naar de tent. ‘Ik kan net zo goed even afscheid van de jongen gaan nemen,’ dacht hij en zijn neusvleugels trilden. Hij wierp het voorhang opzij en stond in diepe wanhoop aan het voeteneind van net kamp bed waar de stille medelijden opwekkende gedaante op rustte. Langzaam en met een trillende hand lichtte hij de deken op - en keek.

Hoe lang hij daar zo gestaan had, zou hij later nooit meer kunnen zeggen. Het was net of de tijd stilstond. De diepe stilte, die bij het aanbreken van de schemering over de woestijn daalt, was ingevallen; ergens in de woestijn tsjirpte een zand krekel. Dat was alles. En nog staarde hij - en staarde.

Toen, met een gebaar dat bijna krampachtig was, trok hij de deken weer goed, deed een pas achteruit en leunde tegen de tent stok, terwijl hij zijn uiterste best deed een hysterische lachaanval te bedwingen - want het gezicht was niet dat van Algy geweest. Het was het lichaam van een man van middelbare leeftijd in infanterie-uniform, met een paar vleugels op zijn tuniek boven het wit-en-violette streepje van het Militaire Kruis. Het gezicht was heel rustig. Een klein blauw gaatje boven het linkeroog liet zien waar het leven was weg gevloden en een zwak lachje van verbazing was op het gelaat gekomen, zo plotseling was het eind geweest.

Met een bovenmenselijke inspanning wist Biggles zich te beheersen en in eerbiedige houding verliet hij de tegenwoordigheid van de Dood. Met opeengeklemde kaken haastte hij zich terug naar zijn kamer en gooide zich voorover op zijn bed, terwijl hij lachte en snikte tegelijk. Hij hoorde niet hoe de deur voorzichtig werd opengedaan om een oppasser met een dienblad te laten binnenkomen. De man schrok toen hij zijn meerdere zo zag liggen, haastig trok hij zich terug naar de kantine.

‘Karl,’ riep hij tot de kok, ‘Brunow is op - zijn zenuwen hebben hem in de steek gelaten. Typisch hoe al die vliegers dat op zijn tijd krijgen. Nou ja, mij kan het niet schelen zo lang ze mij maar met mijn voeten op de grond laten.’

HOOFDSTUK 15

Een ontzettende nachtelijk gebeurtenis

Hoewel de Duitse oppasser alle redenen had om aan te nemen dat Brunows’ zenuwen hem in de steek gelaten hadden,’ toch had hij het niet bij het rechte eind. Het zenuwgestel van Biggles was nog best in orde, hoewel toegegeven moet worden dat hij een flinke schok gehad had bij de gedachte dat Algy gesneuveld was, maar nadat de eerste reactie voorbij was, vond hij het zo’n opluchting dat alles niets meer geweest was als een boze droom, dat hij zich voornam zijn werk met nog meer vastberadenheid te volbrengen. Met het kussen in zijn rug gepropt overpeinsde hij nog eens de gebeurtenissen van de dag, die alles bij elkaar genomen veel ernstiger hadden kunnen zijn. Hess was uit de weg geruimd en hij had geen spijt van de rol die hij daarbij gespeeld had. ‘Ja, zo alles bij elkaar genomen heb ik vandaag geen slechte dag gehad,’ mompelde hij, ‘het geluk was nogal met me,’ maar dat was niet helemaal waar, want zulke successen als hij boekte, waren meer het gevolg van helder nadenken en behendigheid dan van goed geluk. Het enige dat als goed geluk aangemerkt kon worden, was het afvuren van het rode signaal dat de formatie had gered en waardoor zijn reputatie bij de Staffel was gestegen. Toen hij het had afgevuurd, had hij er niet de minste notie van gehad dat dit het Duitse signaal was voor ‘vorm een kring’. Dat had hij pas op de grond gehoord.

Tegen etenstijd had hij zich weer volkomen hersteld, maar hij verlangde nog steeds even sterk naar het aflopen van zijn speciale taak, waarna hij zich weer aan zijn gewone plichten zou kunnen wijden. Zo diep was dit verlangen dat hij geneigd was elk risico op zich te nemen ten einde zo vlug mogelijk deze affaire te kunnen beëindigen. Een paar belangrijke feiten had hij al ontdekt; van een paar andere werden zijn vermoedens steeds sterker en hij had alleen nog maar een bevestiging nodig om daarmee naar het Britse hoofdkwartier te gaan, waar ze dan maar moesten weten hoe ze met de verkregen inlichtingen het best konden handelen.

Met een vastberadenheid die een gevolg was van deze gedachten besloot hij onder het eten, dat hij zijn onderzoek zou voortzetten op een wijze die hem inwendig van ontzetting vervulde, maar die aan de andere kant, als het lukte, zeer zeker resultaten zou opleveren. Het idee kwam plotseling bij hem op toen hij een toestel hoorde weg taxiën. Zonder er zich eigenlijk rekenschap van te geven, wachtte hij, denkend dat hij het wel zou horen als het zich in de lucht zou verheffen, maar toen hij dat niet hoorde, wist hij - misschien is raden een beter woord - dat het aan het verste eind van de startbaan bleef wachten op een passagier aan wiens identiteit hij geen moment twijfelde. En toen na een paar minuten von Stalhein van zijn stoel opstond en na een gefluisterd gesprek met de graaf het vertrek verliet, meende hij wel dat hij wist wat er zou gaan gebeuren.

Het liefste was hij onmiddellijk achter von Stalhein aangegaan, maar dat was natuurlijk uitgesloten. Het was nu eenmaal een vorm van beleefdheid dat voor de graaf opstond en naar de voorkamer ging, niemand van zijn plaats opstond alvorens toestemming te hebben verzocht en zelfs dan zou er nog een zeer grondige reden voor moeten bestaan.

Zo bleef hij dus rustig zitten, hij dronk zijn koffie en luisterde naar het” geluid dat hem moest bewijzen dat von Stalhein naar de Engelse linies vertrok; en hij hoefde niet lang te wachten. Binnen een paar minuten klonk in de verte het geronk van een vliegtuigmotor; het zwol aan tot een diep crescendo en stierf toen in de verte weg. ‘Daar gaat ie,’ dacht Biggles, ‘als ik er nou maar eens bij was op de plek waar ie gaat landen, dan kwam ik allicht meer te weten.’

Nu hij eenmaal een zekere gedragslijn had opgesteld, wachtte hij ongeduldig op het eindigen van de maaltijd en toen eindelijk de graaf opstond en daardoor het teken gaf dat iedereen nu vrij was om weg te gaan, volgde hij de anderen naar de voorkamer met een luchthartigheid die niet zijn oorsprong vond in de taak die voor hem lag, maar veel meer in opluchting door het besef dat hij over korte tijd zou kunnen beginnen. Met opzet bleef hij nog een tijdje rondneuzen, bladerde in een tijdschrift en nadat hij er zich van overtuigd had dat iedereen zich instelde op een rustige avond thuis, verliet hij het vertrek en liep zonder zich te haasten naar zijn eigen kwartier. Daar verwisselde hij zijn gewone schoenen voor een paar van canvas zoals de meeste officieren droegen als ze geen dienst hadden en stak een elektrische lantaarn in zijn zak. Daarna slenterde hij naar de startbaan. Hij ging niet naar de voorkant van de hangars, maar sloeg links om naar de achterkant en liep vandaar de richting uit van het fort. Het gebouw was in duisternis gehuld, maar daar hij wist dat er een schildwacht op post stond, bleef hij aan de achterkant en werkte zich toen langzaam naar de zijkant tot hij voor het venster stond waarachter hij een paar avonden geleden von Stalhein had zien zitten, terwijl hij aan het schrijven was.

Ondanks zijn uiterlijke kalmte bonsde zijn hart hem in de keel, hij wierp een vlugge blik om zich heen om te kijken of men hem niet gadesloeg. Toen reikte hij naar de vensterbank en trok zich op tot hij zijn voet over het houtwerk kon schuiven. De tweede volgde en zachtjes glipte hij naar binnen.

Door het heldere licht van de sterren buiten kon hij eerst niets zien, maar nadat hij een paar minuten gewacht had, waren zijn ogen aan de duisternis gewend en hij zag de omtrekken van de meubels. Hij liep vlug naar de deur en probeerde de knop, maar net zoals hij gedacht had, was die gesloten. Hij ging naar het bureau waar een hoop papieren lagen, doch daar die natuurlijk in het Duits gesteld waren, raakte hij ze niet aan. Ze interesseerden hem ook niet bijzonder. Vlug maar kalm onderwierp hij de kamer aan een nauwkeurige inspectie en toen keerde hij zich naar de grote kleerkast die tegen een van de muren stond. Hij deed de deur open en het licht van zijn zaklantaarn met beide handen afschermend, keek hij naar binnen. Plotseling hoorde hij een geluid dat hem met een schok zich weer deed omdraaien. Hij was niet bovenmate geschrokken, want het was van de richting van het raam gekomen. Het leek een zacht schurend geluid, een ritselen, net of een grote vogel zich op het kozijn had gezet.

Hij boog zich naar voren en zag nog juist twee donkere voorwerpen die met een tastende beweging langs het ‘kozijn kropen. Eerst wist hij niet wat het was, maar toen begreep hij het. Het waren handen. Iemand maakte aanstalten om via het raam binnen te komen.

Hij had geen seconde de tijd, maar toch viel hem onmiddellijk in dat er twee wegen voor hem open stonden. Hij kon een stap naar voren doen en oog in oog met de indringer komen te staan die, zijn heimelijke manier van binnenkomen in aanmerking genomen, net zo weinig recht had zich daar te bevinden als hij, óf hij kon zich verbergen. Van deze twee mogelijkheden leek de laatste hem de verstandigste, want hij verlangde er helemaal niet naar heibel te veroorzaken en dat zou er zeker van komen als hij zich het zien. Dus deed hij weer een pas terug, wrong zich in de ‘kleerkast en trok de deur achter zich aan. Net was hij daarmee klaar toen het hoofd van een man zich in het venster vertoonde. Het door de sterren verlichte venster tekende zich duidelijk af tegen de donkere wanden. Zelfs in het onzekere licht was een enkele blik al voldoende om hem te laten zien dat de indringer geen blanke was, want het donkere met een baard omgeven gelaat had een tulband op. Zo stil als een schaduw zwaaide de Arabier eerst zijn benen en daarna zijn lichaam met de katachtige bewegingen van een tijger over de vensterbank en bleef toen in een gespannen houding luisteren, net zoals Biggles een paar minuten geleden gedaan had. Toen zonder een enkel geluid te maken, gleed hij verder het vertrek in.

Gedurende een angstaanjagend moment meende Biggles dat hij regelrecht naar de kleerkast kwam en hij maakte zich al gereed voor de schok van de ontmoeting toen de man een pas opzij deed en uit zijn beperkt gezichtsveld verdween. Een ogenblik vroeg hij zich af of de ander misschien naar het knopje van het elektrisch licht gegaan was, maar het half verwachte klikje kwam niet. Evenmin kwam de man terug. Er gebeurde niets. Alles was stil als het graf. Een minuut verstreek, nog een en nog steeds gebeurde er niets.

Toen begon er een periode van wachten, die Biggles, gespannen als hij was, een eeuwigheid leek; maar nog altijd gebeurde er niets. Waar was de kerel? Wat voerde hij uit? Was hij nog wel in de kamer? Kon het zijn dat hij weer stilletjes uit het raam geklommen was zonder dat hij het, gemerkt had? Nee, dat bestond niet. Had hij misschien op de een of andere manier de deur open weten te krijgen en was hij de gang in geglipt? Zeer zeker niet; in zo’n doodse stilte was het ondenkbaar dat het omdraaien van een deurknop, laat staan nog het omdraaien van een sleutel, niet gehoord zou worden. Maar wat gebeurde er dan?

Dat waren zo de gedachten die in het hoofd van Biggles omgingen terwijl hij in zijn stoffige schuilplaats alle moeite deed zijn hart tot bedaren te brengen. Nog tien minuten kropen voorbij en hij begon zich al af te vragen of de man er eigenlijk wel geweest was. Was het misschien een visioen geweest, hadden zijn overkropte zenuwen hem parten gespeeld? De spanning was als met elektriciteit geladen en hij wist dat hij het niet langer zou kunnen volhouden. Zou hij naar het raam kunnen lopen, er zichzelf doorheen gooien en de benen nemen voor de man in de kamer zich hersteld had van de schrik bij de ontdekking dat hij niet alleen was? Hij meende wel dat het mogelijk was, maar het was een wanhoopsdaad die hij veel liever niet wilde ondernemen voor het absoluut noodzakelijk was.

Toen eindelijk werd de stilte verbroken, verbroken door een geluid dat, toen het zijn oren bereikte, zijn bloed in zijn aderen deed stollen. Hij had het al meer dan eens gehoord en altijd had het hem met een vage angst vervuld, maar in zijn toestand van nu verlamde het hem letterlijk. Het was de langzame slepende tred van een kreupel mens en het kwam de gang door. Toen hield het op en er klonk een flauw tap tap en Biggles begreep dat von Stalhein zijn stokken tegen de muur zette terwijl hij naar zijn sleutels zocht. In zijn overspannen verbeelding zag hij hem voor zich, kon hij elke handeling volgen en het geknars van de sleutel in het slot klonk eerst als het moeizame bewegen van en slecht geolied machineonderdeel. Langzaam kraakte de deur om zijn hengsels. Er volgde een scherp klikje, een straal verblindend licht en von Stalhein stapte het vertrek binnen.

Op dat moment deed de Arabier een sprong. Biggles zag hem met een bruine arm opgeheven het vertrek doorlopen en toen ving hij een glimp op van staal. Maar als de Arabier al gehoopt dat de Duitser onvoorbereid te pakken te krijgen, moest dat op een teleurstelling uitlopen.

Nog nooit in zijn leven had Biggles in een kort ogenblik zoveel gezien gebeuren. Met een lenige ‘beweging die zelfs de bewondering van een vurig atleet zou hebben opgewekt, sprong von Stalhein naar voren; het bovenste gedeelte van zijn lichaam kronkelde zich en het gebogen lemmet dat op zijn keel gericht was, miste zijn schouder op wat je gerust zou kunnen noemen een haar breed. Zijn stok viel op de grond. De Arabier moest een enorme kracht achter die stoot gezet hebben, want door die uitval kwam hij achter de Duitser terecht, doch die draaide zich bliksemsnel om. Zijn hand tastte naar zijn heupzak, doch voor hij zijn wapen kon grijpen, had de Arabier zich op hem gestort en hij moest beide handen gebruiken om de aanval af te weren.

Opnieuw sprong de Arabier en terwijl zijn rechterarm uitschoot, greep von Stalhein die met zijn linker, terwijl zijn rechter tussen de vouwen van de in ruime plooien hangende boernoes voelde naar de bruine keel. Ze bleven zo lang in die positie dat Biggles wel van een tot tien kon tellen en de beide mannen waren eigenlijk een prachtig voorbeeld voor heel de wereld van een standbeeld van kracht en aanval in de strijd. Er werd geen woord gesproken; alleen de vlugge inhouding van de adem was een bewijs van de sidderende energie waarmee de een de ander van zich af probeerde te houden. Toen veranderde het tableau en maakte plaats voor een tafereel van geweldige actie.

Biggles kon niet precies zien wat er gebeurde. Het enige dat hij wist was dat het mes op de grond viel; op hetzelfde moment rukte de Arabier zich los en vloog naar het raam. Als een hazewind schoot hij erdoor, maar zo vlug als hij was, toch was de Duitser nog sneller. Zijn rechterhand schoot naar beneden en toen hij die weer ophief, had hij een klein automatisch pistool in de vuist. Op hetzelfde moment waarop de Arabier uit het gezicht verdween, streek een gele vlam door het vertrek. Nog voor de echo van het schot weggestorven was, stond von Stalhein al bij het venster; met de lenigheid van een aal gooide hij zijn benen over het kozijn en sprong uit het raam.

Biggles nam zijn kans waar; hij stapte uit de kast, deed de deur achter zich dicht, rende naar de kamerdeur en snelde de gang door. Toen hij bij de poort aangekomen was, zochten zijn ogen de schildwacht, maar er was niemand te zien, dus ging hij naar buiten en zocht een schuilplaats achter de dichtstbijzijnde hangar. In zijn hart zou hij het allerliefste onmiddellijk naar zijn kamer hebbent willen teruggaan, maar hij zag een paar gedaanten vanuit de mess naar het fort lopen, dus keerde hij zich om en snelde terug net of hij een schot had horen afgaan en weten wilde wie of wat de kogel geraakt had. In het gebouw werden deuren dicht geslagen en hij hoorde stemmen roepen; hij lette er niet bijzonder op, maar rende om het gebouw heen en hield toen plotseling met een schok stil toen hij bijna opbotste tegen von Stalhein en een van de schildwachten, die zich over een op de grond liggende gedaante bogen. Hij zag dat het de Arabier was.

‘Allemachtig, kapitein von Stalhein,’ riep hij uit, ‘wat is er gebeurd? Wat was dat voor een schot?’

‘Niets bijzonders,’ antwoordde de Duitser koel. ‘Een kerel die probeerde me een mes door het lijf te jagen, anders niets. Een van de sjeiks die verleden nacht aan de raid hebben deelgenomen; de arme kerels geven mij de schuld van het feit dat de zaak mislukt is. Maar tussen haakjes, waar kom jij zo ineens vandaan?’

Het lag op de punt van Biggles’ tong om te antwoorden: ‘Uit mijn kamer’, maar iets waarschuwde hem dat hij voorzichtig moest zijn. In plaats daarvan antwoordde hij dus: ‘Ik wilde van de mooie avond genieten en stond juist op de startbaan. Ik kan met dit mooie weer onmogelijk binnen blijven,’ liet hij er met een glimlachje op volgen. Waarom?’

‘Omdat ik nog juist in je kamer ben geweest om een woordje met je te wisselen en je was er niet, was het bedaarde antwoord.

Biggles hield zijn adem in bij de gedachte hoe hij op het punt gestaan had een lelijke blunder te begaan. ‘Waar had u me voor nodig?’ informeerde hij.

‘O, de graaf had een bepaald ding op het oog, maar tob daar nu niet over; morgenochtend zien we elkaar wel weer. Ik moet hier blijven tot deze ellendeling weggebracht is. Dat gedonder.’ Von Stalhein stootte met zijn voet tegen het lijk.

‘Voor mekaar. Dan ga ik maar naar bed,’ antwoordde Biggles, terwijl een paar officieren en enige mecaniciens bij het groepje waren komen staan.

Toen hij om een hoek van een hangar veilig uit het gezicht verdwenen was, veegde hij zijn voorhoofd af. ‘Mijn hemel,’ mopperde hij, ‘je rolt hier van de ene schok in de andere. “Waar kom jij zo ineens vandaan?” vroeg ie. Ik had er verschrikkelijk veel zin om te vragen: “En voor de duivel, hoe kom jij ineens op deze plek?” Hij kan toch ook niet in de machine gezeten hebben die wegging; ik geloof dat ik te veel dingen als vaststaande feiten aanneem waar ik toch nog veel te weinig van afweet. En wat zou de morgen voor een baantje voor me hebben? Dat zou ik wel eens willen weten. Nou ja, met een beetje geluk zal ik in dit deel van de wereld wel niet meer al te veel karweitjes op te knappen krijgen, hoop ik.’

HOOFDSTUK 16

Verslagen

De volgende ochtend werd hij gewekt door zijn oppasser die hem zijn thee kwam brengen. Hij kwam zijn bed uit, stak een sigaret op en ging bij het open raam zitten, terwijl hij nog eens nadacht over de resultaten van zijn naspeuringen. Hoe ver was hij gevorderd? Hoe veel was hij te weten gekomen over El Sjerief, de Duitse superspion? Was hij figuurlijk gesproken zover gekomen dat hij zijn kaarten op het bureau van majoor Raymond kon openleggen, om hem daarna te verzoeken weer naar zijn oude escadrille te worden overgeplaatst, terwijl de inlichtingendienst het karweitje dan maar verder alleen moest opknappen? Nee, moest hij tot zijn spijt erkennen, zover was hij nog niet. Hij was wel iets te weten gekomen, misschien wel genoeg om een eind te maken aan de activiteiten van von Stalhein, maar dat was nog niet voldoende. Misschien zou de leiding van de spionagedienst wel van mening zijn dat hij zijn taak had volbracht, maar iets in zijn binnenste vertelde hem dat die taak nog niet voltooid was; dat er toch nog iets te doen overbleef, en dat iets was de ontmaskering van een veel ernstiger komplot, waarvan noch hij, noch het Britse hoofdkwartier eerst iets vermoed had. Hij wist niet wat het precies was, maar hij had een vage argwaan en op dit moment had hij het gevoel dat hij op het punt stond een paar ontdekkingen te doen, die het aspect van de oorlog in deze streken wel eens totaal van aanzicht kon doen veranderen. Daar kwam nog bij dat het zeer onwaarschijnlijk was dat een andere Engelse spion in zo’n gunstige positie zou komen te verkeren om tot een oplossing te geraken; dus bleef hem weinig anders over dan vol te houden, wat de toekomst hem ook zou brengen.

Hij twijfelde er geen seconde aan of El Sjerief, de super- spion, en von Stalhein waren een en dezelfde persoon, want het was haast onmogelijk dat er twee Duitse spionnen waren, die als Arabier verkleed achter de Engelse linies opereerden en eveneens was het een feit dat von Stalhein de vermomming van een Arabier had aangenomen; het voorval bij de oase was daarvan een duidelijk ‘bewijs. En als er nog een verder bewijs nodig was, had je maar te denken aan die voorgewende kreupelheid; hij voelde dat dit een sluwe manier was om mogelijke speurders op een dwaalweg te leiden.

Hij liep zo uitgesproken mank en hij speelde de rol van een kreupel mens zo voortreffelijk, dat alleen al het feit van dit moeizame lopen op te geven en zich weer als een gewoon mens voort te bewegen, op zichzelf al een vermomming was. Je kon je von Stalhein onmogelijk als een man met twee gezonde benen voorstellen. En als hij geen gebrek had, waarom zou hij het dan doen voorkomen dat hij niet normaal was als dat niet was uit een oogpunt van spionage of van een noodzakelijke vermomming?

Hij wist nu dat von Stalhein net zo actief was als een normaal mens. De manier waarop hij gehandeld had toen hij de Arabier in zijn kamer aanviel, was daar een voldoende duidelijk bewijs voor, want hij had zijn stokken laten vallen en was naar het raam gesneld met een vaart die een hardloper van beroep eer aangedaan zou hebben. En als hij niet El Sjerief was, waarom dan deze pose? Als Erich von Stalhein had hij zijn hoofdkwartier in Zabala; ‘s nachts veranderde hij van wezen en onder het pseudoniem van El Sjerief opereerde hij achter de Engelse linies, hij landde daar en steeg ook weer op door gebruik te maken van een voor dat doel ingezet vliegtuig. En hoe meer Biggles hierover nadacht, hoe meer hij ervan overtuigd raakte dat hij gelijk had.

‘De piloot vliegt hem over de linies, zet hem daarachter veilig aan de grond - bijvoorbeeld bij de oase - en keert dan terug naar zijn eigen basis. Later komt hij weer terug op een van te voren bepaald tijdstip en op een afgesproken plek en pikt hem weer op,’ peinsde hij verder. ‘En dat was de taak van Mayer die dag dat hij me oppikte. Mayer was geland om von Stalhein weer mee terug te nemen, maar toen hij mij vond in plaats van von Stalhein, begreep ie wel dat hij mij mee terug moest nemen. Als ik von Stalhein nou maar eens kon betrappen als hij aan het landen was, dan zou ik al een eind gevorderd zijn, maar ik maak me sterk dat hij nooit meer de plek zal kiezen waar ik opgepikt ben; daar is ie veel te sluw voor; hij vertrouwt me voor geen haar ondanks het feit dat zijn wantrouwen op geen enkel definitief feit berust. Maar hij moet net als een kat een gevoel hébben voor naderend gevaar. De enig andere manier om hem te snappen, zou zijn erachter zien te komen welke Arabische naam hij aanneemt zo gauw hij onze linies gepasseerd is en bij onze troepen rondneust om inlichtingen op te vangen. Maar wat ik nog niet begrijp, is die schaduw op het tentdoek; ware het nou maar niet voor het feit dat hij daar ergens in de buurt heeft rondgehangen en toevallig gehoord heeft dat ik gevangen genomen was, waarop hij maatregelen trof om me te verlossen, dan zou ik nog geneigd zijn aan te nemen dat ik me vergiste. Maar het is wel gek dat hij er nooit met me over gesproken heeft, hij had toch dankbaarheid van me kunnen eisen omdat hij me uit de moeilijkheden gered had. Nee, misschien is het ook weer niet gek. Ach wat, wat kan het me ook schelen, ik weet het niet … tenzij . .

Nadenkend staarde hij een tijdje voor zich uit in de richting van de woestijn en hij trommelde met zijn vingers op het raamkozijn. ‘Nou ja, misschien doe ik er verstandiger aan maar eens te gaan kijken wat de graaf van me verlangt,’ besloot hij terwijl hij zich aankleedde om eerst in de mess te gaan ontbijten en daarna liep hij naar het fort. Hij trof von Stalhein op het bureau, maar de graaf was er nog niet.

‘Goedemorgen, Brunow,’ groette de Duitser beminnelijk. ‘Een uitstekende foto - kijk maar eens.’ Hij overhandigde de laatste foto die Biggles genomen had van Mayers brandende Halberstadt.

‘Goedemorgen, kapitein von Stalhein,’ antwoordde Biggles. Hij nam de foto aan, bekeek die aandachtig, terwijl hij er zich van bewust was dat de ogen van de Duitser op hem gevestigd waren. Hij tuurde nog eens aandachtig en gaf hem toen weer terug, zich verwonderd afvragend of von Stalhein iets over het hoofd had gezien dat hem onmiddellijk was opgevallen. De foto was van een zeer geringe hoogte genomen en vanuit een schuine hoek en vertoonde niet alleen het verkoolde nog smeulende wrak, maar ook de woestijn erachter. Over het rulle zand waarop hij gedaald was, liepen wielsporen; ze begonnen op een kleine afstand van het wrak en liepen naar de rechterbovenhoek van de foto. Hij keek op en zag von Stalhein hem aanstaren; zijn ogen hadd en een spottende uitdrukking, maar op zijn lippen was geen enkele aanduiding van een glimlach te zien.

‘Misschien vergis ik me, maar ik meende begrepen te hebben, dat je niet geland was,’ merkte de Duitser op; zijn stem klonk zorgeloos, maar toch was er een harde noot in te bespeuren.

Biggles trok zijn wenkbrauwen op. ‘Nee, u vergist u niet,’ antwoordde hij; ‘waarom zegt u dat?’

‘Ik vroeg me alleen maar af hoe die sporen van wielen daar op de foto komen, meer niet.’

Biggles lachte. ‘O, die,’ zei hij. ‘Dat zijn nog de sporen van mijn zelf gemaakte oplegger veronderstel ik - een sigaret?’

Hij deed zijn koker open net of zijn verklaring van zo’n onbeduidend feit meer dan genoeg was - en dat was het ook.

‘Natuurlijk,’ zei von Stalhein, langzaam - heel langzaam.

‘Gek dat ik daar zelf niet op gekomen ben.’

‘Een mens kan niet overal aan denken,’ antwoordde Biggles rustig. ‘Wat wil de graaf - weet u daar wat van?’

‘Daar is ie, hij zal het zelf wel vertellen,’ repliceerde von Stalhein kort.

Biggles sprong in de houding. ‘Goedemorgen, majoor,’ zei hij.

‘Morgen, Brunow - morgen, Erich. Het wordt weer warm vandaag,’ merkte de graaf op, terwijl hij zich achter zijn lessenaar in een stoel liet zakken. Toen keek hij Biggles recht in het gezicht en vroeg: ‘Heeft kapitein von Stalhein je al verteld wat we gisteravond bespraken hebben?’

‘Nee, majoor.’

‘O, juist.’ De graaf maakte zijn kraag los. ‘Dit is de zaak,’ vervolgde hij. ‘Je weet natuurlijk heel goed dat je hoofdzakelijk hier naartoe gestuurd bent omdat je op de hoogte bent van de gewoonten van de Engelsen en omdat je Engels spreekt. Men meende dat jij dingen kon doen, die onmogelijk zijn voor - voor iemand van ons eigen volk. Je bent in het bezit van een Engels luchtmachtuniform en wij hebben Engelse toestellen, maar die zijn nog niet ten volle uitgebuit. Eigenlijk ben je in korte tijd niets anders geworden dan een gewone officier van de luchtmacht die de gewone routinewerkjes opknapt en je hebt daarin uitstekend voldaan; een van de Staffels zal een verzoek indienen om je daar geplaatst te krijgen. We moesten daar maar het een en ander aan doen, vind je zelf ook niet?’

Zoals u wenst, majoor. Ik heb er ook al aan gedacht, maar durfde er niet over te beginnen omdat ik meende dat u me opdrachten zou geven voor speciale taken zo gauw u de plannen zou hebben uitgewerkt.’

‘Gelijk heb je. De graaf wendde zich tot von Stalhein. ‘We zullen een uitstekend Duits officier van hem maken, Erich,’ zei hij droogjes in het Duits.

‘Dank u, majoor,’ gaf Biggles ten antwoord en zonder het zich te realiseren bediende hij zich eveneens van het Duits.

‘Aha - je maakt ook al vorderingen met ons Duits,’ merkte de graaf op en hij fronste de wenkbrauwen.

Biggles kleurde flauwtjes, want de woorden had hij er zonder nadenken uit geflapt. ‘Ik doe mijn best, ik heb een paar leerboeken en in de mess vang ik natuurlijk ook wel het een en ander op,’ verklaarde hij.

‘Schitterend. Maar laten we nu tot de zaak terugkeren waarvoor we gekomen zijn,’ vervolgde de graaf. Hij stak een lange zwarte sigaar aan en bestudeerde de gloeiende punt lang en aandachtig voor hij verder ging. Gisteravond had ik zo het plan om je voor een dag of twee naar de Britse linies te sturen om een paar inlichtingen in te winnen die voor ons wel eens nuttig konden blijken te zijn, vooral in verband met de voorbereidingen die de Britten aan het treffen zijn voor een aanval in de buurt van Gaza - alles schijnt erop te wijzen dat daar ergens strijd geleverd zal worden. Maar sindsdien is er iets heel ergs gebeurd en de ernst daarvan kunnen we niet zwaar genoeg tellen. Het is eigenlijk de zwaarste slag die we sinds lang te incasseren hebben gekregen. Gelukkig gaat het ons wel niet persoonlijk aan, maar ik hoor dat het algemene hoofdkwartier in Jeruzalem in ‘koortsachtige opwinding verkeert; als terug konden ‘krijgen wat we verloren hebben, zou dat een veer in onze muts zijn.’

‘In jullie muts dan altijd,’ dacht Biggles, maar hij zei niets.

‘Vertel me eens, Brunow,’ de stem van de graaf daalde tot een gefluister - ‘heb je wel eens van een zekere El Sjerief gehoord?’

Als hij een revolver te voorschijn had gehaald en tezelfdertijd gevuurd zou hebben, zou hij hem geen groter schok hebben kunnen bezorgen. Hij wist later niet hoe hij het had aangelegd om geen spier van zijn gezicht te vertrekken, want deze vraag deed elke zenuw in zijn lichaam trillen. Hij deed net of hij een ogenblik nadacht voor hij antwoord gaf. ‘Ik meen me die naam wel te herinneren, majoor, maar ik weet niet in welk verband - jawel, nou weet ik het. Herinnert u zich nog, de eerste dag dat ik hier kwam, landde ik in Kantara. Ik hoorde een paar officieren die naam dikwijls noemen, maar ik besteedde er weinig aandacht aan.’

‘Dan zal ik het je zeggen. El Sjerief was e - een agent, een Duitse agent. Niet alleen was hij de handigste agent van Palestina, maar van heel de wereld.’

‘Was …?’

‘Hij is eindelijk gegrepen.’

Biggles zag de hele kamer voor zijn ogen draaien, maar hij bleef de graaf aanstaren, terwijl hij zijn uiterste best deed zijn gezicht in bedwang te houden om de anderen vooral niet te laten merken wat er in hem omging.

‘Wat jammer,’ zei hij eindelijk. Al kon hij er de hemel mee verdienen, dan nog zou hij geen ander antwoord hebben kunnen geven.

‘Jammer! Het is een tragedie - een onoverkomelijke slag. Hij is gisteren in de val gekomen die majoor Sterne, en je weet dat die een van de sluwste kerels is aan de overkant, voor hem uitgezet had.’

‘Majoor Sterne,’ herhaalde Biggles onnozel.

De graaf knikte. ‘Dat hebben we er tenminste uit opgemaakt. De Engelsen hebben er tot nog toe geen melding van gemaakt - en ik verwacht ook niet dat ze dit zullen doen - tenminste voorlopig nog niet. Maar gisteravond laat is het hoofdkwartier, door middelen die daar alleen bekend zijn, erachter gekomen.’

Von Stalhein stak een nieuwe sigaret op net of de zaak hem nauwelijks aanging.

Biggles probeerde na te denken, maar het was hem niet mogelijk. Het scheen een volkomen chaos geworden te zijn in zijn hoofd nu al zijn zogenaamde feiten, veronderstellingen en aanwijzingen op niets waren uitgedraaid. Hij kon alleen maar luisteren toen de graaf verder ging.

‘Het feit ligt er nu eenmaal. De Engelsen zullen hem natuurlijk aan een streng verhoor onderwerpen en daarna zullen we wel als vaststaand feit kunnen aannemen dat El Sjerief voor een vuurpeloton zal komen te staan. Als je iets doet, zal dat zo spoedig mogelijk dienen te gebeuren.’

‘Iets doen, majoor,’ riep Biggles uit. ‘Ik? Maar wat kan ik doen?’

‘Jij kunt achter de Engelse linies komen. Ik had gehoopt dat jij wel een poging zou willen doen om hem te laten ontsnappen.’

Biggles schaterde het bijna uit, want hij voelde dat hij op het punt stond krankzinnig te worden. Vroeg de graaf hem nu in alle ernst om El Sjerief te redden als … Maar dat was toch al te dol. Hij zag dat de graaf op zijn antwoord wachtte. ‘Ik zal doen wat ik kan, majoor,’ beloofde hij, ‘en ik zal u dankbaar zijn als u me enige inlichtingen zoudt willen verschaffen die me van nut zouden kunnen zijn.’

De graaf schudde het hoofd. ‘Het enige dat ik je kan zeggen is dat El Sjerief hoogstwaarschijnlijk onder speciaal escorte naar het hoofdkwartier gebracht zal worden om daar ondervraagd te worden.’

‘Dan lijkt het me het verstandigste als ik maar zo gauw mogelijk achter de Engelse linies probeer te komen om te zien wat ik kan bereiken,’ zei Biggles nadenkend; en toen liet hij er in een helder ogenblik op volgen: ‘Kunt u me een persoonsbeschrijving van hem geven zodat ik hem zal kunnen herkennen als ik hem soms te zien mocht krijgen?’

‘Ja, dat kan ik,’ antwoordde de graaf. ‘Hij is en je zult ook wel niet anders gedacht hebben, een echte Duitser, hoewel hij natuurlijk vermomd is als Arabier. Hij heeft zo lang onder de Arabieren geleefd dat hij er ook haast een geworden is - hij ziet eruit als een Arabier - hij denkt als een Arabier - hij spreekt Arabisch. Hij is lang, bruin - echt bruin, niet bijgeverfd - een grote neerhangende snor, ook donker. Eveneens donkere ogen, een tamelijk grote neus, als de snavel van een havik. Het is wel geen erg duidelijke beschrijving, maar een betere kan ik je niet geven. Als het je lukt bij hem in de buurt te komen, laat hem dan je ring zien en hij zal er alles van begrijpen. Als de Engelsen die bij het fouilleren niet van hem afgenomen hebben, zal hij zijn eigen ring ook wel ergens verstopt hebben.’

‘Uitstekend, majoor; dan ga ik nu maar dadelijk.’ Terwijl hij groette, verwaardigde Biggles von Stalhein nog met geen enkele blik, hij draaide zich op zijn hielen om en vertrok naar zijn eigen kamer.

Toen hij daar aangekomen was, ging hij doodmoe op zijn bed zitten en gaf uiting aan zijn teleurstelling en vernedering, want zijn gevoelens op dat moment konden het beste vergeleken worden met die van een man die doodmoe is en ontdekt, als hij zich op een stoel wil laten neervallen, dat die onder zijn benen is weggetrokken. Na een periode vol dodelijke gevaren en zenuwslopende emoties had hij gemeend dat hij de meeste feiten in handen had en dat hij alleen nog maar heel behendig zijn troefkaart hoefde uit te spelen om het spel te winnen. En de wetenschap dat zijn kaarten van geen nut waren, was een teleurstelling die niet makkelijk te overkomen was en nu kwam daar nog een alles overheersend gevoel van neerslachtigheid bij, want als het verhaal van de graaf waarheid bevatte, was hij voortdurend op vals spoor geweest. De enige troost bij de nieuwe ontwikkeling was daarin gelegen, dat als de Engelsen inderdaad El Sjerief te pakken hadden gekregen, zijn werk afgelopen was en dat er dan niet langer reden voor hem was om in Zabala te blijven. Officieel gesproken was zijn terugtrekken van het toneel vergeeflijk en toelaatbaar zelfs al had hij gefaald, maar hij voelde dat hij dit niet met een gerust geweten doen kon, want in zijn hart was hij er nog steeds van overtuigd dat von Stalhein in een gevaarlijk komplot gewikkeld was waar de Engelsen niet van op de hoogte waren. Stel je eens voor dat het verhaal niet op waarheid berustte? Stel je eens voor dat de hele geschiedenis een verdichtseltje was door de graaf en von Stalhein uitgedacht om de aandacht van de Britse agenten, die ze niet vertrouwden, af te leiden. Ze konden er toch van overtuigd zijn dat deze agenten achter de Duitse linies spioneerden, althans ze konden het vermoeden. Maar aan de andere kant, zou het geen reusachtig staaltje van overbluffen zijn van de Engelse inlichtingendienst om de Duitsers te misleiden of om hen te dwingen een stap te zetten om de man, waarvan ze juist vertelden dat die in hun macht was, inderdaad te grijpen? Beide theorieën waren mogelijk.

Bij het overdenken van de situatie voelde Biggles zich net als een man die een kluwen garen uit de knoop moet halen en die een aantal uiteinden ziet uitsteken, maar niet weet welk eindje het juiste is. ‘Ik heb al een paar flinke opdonders gehad sinds ik met dit karweitje bezig ben,’ mompelde hij, maar nou lijkt het wel of ik er met een raketwerper van langs gekregen heb. Ik zal er toch wel iets aan moeten doen en het lijkt me maar het beste eerst naar Kantara te vliegen om erachter te komen hoeveel waarheid er in het geval steekt.’

Hij trok zijn Engelse uniform aan, deed daar zijn overall over aan, ging naar de startplaats, liet een Bristol-bommen-werper klaar maken en precies vijfendertig minuten later landde hij in Kantara. Hij taxiede naar de hangars en vertelde de man die op wacht stond, dat hij de machine rustig moest laten staan voor het geval hij ze opnieuw nodig had. Daarop liep hij regelrecht naar de tent van majoor Raymond.

Hij vond zijn meerdere achter zijn bureau.

‘Goedemorgen, Bigglesworth …’

Maar Biggles was te ongeduldig om zich met beleefdheden op te houden. ‘Is het waar dat u El Sjerief gevangen genomen hebt, majoor?’ viel hij met de deur in huis.

‘Inderdaad waar.’

Biggles keek als door de bliksem getroffen. ‘Nou snap ik er een donder meer van,’ mompelde hij. ‘Weet u het heel zeer - ik bedoel, u probeert me toch niet een fabeltje op de mouw te spelden?

‘Ben je nou helemaal, hoe kom je daarbij? Maar hoe weet je het?’

‘Von Faubourg heeft het me vanmorgen verteld.’

‘Dan is die er al heel vlug achter gekomen.’

‘Dat schijnt wel. Hoe hebt u het voor elkaar gekregen?’

‘Sterne heeft het gedaan. Hij was hem al lang op het spoor en hij werkte op zijn eigen manier. Hij wist een sleutel in handen te krijgen en zette een val en hoe sluw El Sjerief ook is, nu trapte hij er toch in.’

‘Dat is wat de moffen me ook verteld hebben,’ gaf Biggles toe. ‘Het ziet ernaar uit dat het waar is.’

‘Natuurlijk is het waar - we hebben hem hier.’

‘Wat! in Kantara?’

‘In Jebel Zaloed, het dorpje hier vlak achter. Daar is het hoofdkwartier. Ze hebben El Sjerief daar naartoe gebracht om te zien of ze iets uit hem konden krijgen, maar nutteloos tot dusverre. Hij wil niets zeggen. Hij wil helemaal niets - zelfs niet eten of drinken. Je weet dat hij Aralbier is.’

‘Een Arabier? U bedoelt dat hij als Arabier vermomd is.’

‘Als het een vermomming is, dan is het een verduiveld goede vermomming.’

‘Ja, dat is best mogelijk. De vent heeft zijn halve leven onder de Arabieren gewoond. Of hij er nou eentje is of bijna, maakt weinig verschil. De graaf heeft het me zelf verteld.’

‘Daar weet ik niets van, maar nou verwonderd het me niets meer dat de zaken hier steeds verkeerd liepen. Hij is - of liever, was - een van onze meest vertrouwde sjeiks. Bovendien heeft hij een heleboel volgelingen.’

‘Hoe weet u dat hij inderdaad El Sjerief is?’

‘Voor hij hem bij zijn kraag greep, was Sterne er al zeker van. Toen we hem te pakken Kregen, droeg hij dezelfde ring die jij ook hebt - de ring van de Duitse inlichtingendienst. Ik heb hem hier; kijk maar. Hij had ook een paar zeer interessante documenten bij zich - de tekeningen van Engelse stellingen onder andere.’

Biggles pakte de ring die de majoor op tafel geworpen had, op en bekeek die met belangstelling. ‘Ik zou die vent best eens willen zien,’ zei hij rustig.

Dat zal wel kunnen maar ik zie er weinig heil in. Je zult je in elk geval moeten haasten’.

‘Waarom?’

‘Hij is vanmorgen door een speciaal gerechtshof veroordeeld en wordt straks ter dood gebracht.’

‘Lieve hemel, en weet u al hoe laat?’

‘In elk geval vandaag nog. Hij is te gevaarlijk om hem nog langer te laten omhangen. In elk geval wordt hij nog voor het invallen van de avond doodgeschoten.’

Biggles zette zijn kaken grimmig op elkaar. ‘Dat is lelijk,’ zei hij.

‘Waarom?’

‘Omdat ik hier naartoe gestuurd ben om hem te verlossen.’

Nu was het de beurt van de majoor om verwonderd te zijn. ‘Spreek je in ernst?’ vroeg hij ongelovig.

‘Helaas wel, al te ernstig.’

‘Wat ben je van plan te doen?’

‘Niets - tenminste op dit moment. Ik weet het niet meer. Als u de vent te pakken hebt, is dat het eind van de geschiedenis, tenminste wat mij betreft.’

‘Dat heb ik ook gedacht; en daarom heb ik Lacey naar je toe gestuurd om je dat te vertellen.’

‘Wat ‘hebt u gedaan?’

‘Ik heb Lacey over de linies gezonden. Minder kon ik toch niet doen. Het had nou toch geen enkel nut meer om je je leven te laten riskeren daar in Zabala.’

‘Waar is Algy nou?’

‘Hij is weg. Hij vertrok net even voor jij landde. Hij was van plan een boodschap te laten vallen in het olijven bosje. Het is jammer dat ie al weg is, maar ik kon natuurlijk niet vermoeden dat de moffen jou zouden vertellen dat wij El Sjerief gevangen genomen hadden.’

Biggels knikte wijs. ‘En naar mijn mening had u veilig kunnen aannemen dat ze het wel zouden doen,’ verklaarde hij. ‘Ik heb nu al de ervaring dat er in mijn baantje altijd dingen gebeuren, die je het minst verwacht had. Allemensen, een gevecht met een dolle hond is hiermee vergeleken nog maar kinderspel.’

En wat ben je van plan? Je begrijpt wel dat deze zaak me zeer ter harte gaat.’

‘Alleen uit een oogpunt van nieuwsgierigheid zou ik die nikker die zich El Sjerief noemt, graag eens willen zien.’

‘Uitstekend; na alles wat je al gedaan hebt, kunnen we je een dergelijk verzoek moeilijk weigeren. Ik zal kijken of het geregeld kan worden.’ De majoor greep naar de telefoon.

HOOFDSTUK 17

De snipperjacht

Twee uur later zat Biggles opnieuw in de tent van majoor Raymond met zijn gezicht in beide handen verborgen; de majoor was druk aan het schrijven. ‘Wat denk je hiervan?’ vroeg hij en hij overhandigde twee vellen papier. ‘Het ene is de officiële bekendmaking van de executie die vanavond in de vertrouwelijke legerorde zal verschijnen; het ander is het bericht zoals dat in de kranten moet verschijnen. We moeten er natuurlijk zoveel mogelijk tamtam van maken; het is een uitstekende propaganda en het geeft de mensen thuis een beetje meer moed als ze weten dat we net zo snugger zijn als de moffen.’

Biggles las. ‘Het lijkt me wel goed, majoor,’ zei hij terwijl hij het papier teruggaf. ‘Ik ga nu,’ liet hij erop volgen en hij greep naar zijn pet.

‘Je staat er nog steeds op om naar Zabala terug te gaan?’

‘U moet niet denken, majoor, dat ik het graag doe, maar ik geloof dat het op mijn weg ligt om het spel dat von Stalhein speelt, te achterhalen zolang ik nog ongestoord heen en terug kan vliegen. U weet dat ik al gezegd heb dat ik niet terug wilde, maar ik heb er nog eens over nagedacht. In elk geval blijf ik niet lang meer weg. Als ik merk dat de grond me daar te heet onder de voeten wordt, pak ik mijn boeltje en meld me hier.’

‘Zoals je wilt,’ gaf de majoor toe.

Biggles liep naar de deur. ‘Voor het moment dan cheerio, majoor,’ zei hij. ‘Doe mijn groeten aan Algy als die terugkomt.’

‘Misschien is ie er nou al; kun je niet nog even wachten om hem zelf goedendag te zeggen?’

‘Nee, ik heb nou geen tijd meer; bovendien heb ik niks bijzonders te vertellen,’ besliste Biggles. Diep in gedachten liep hij naar de plek waar hij zijn toestel had achtergelaten, hij klom in de cockpit en vertrok. Nog steeds in gepeins verzonken keek hij weinig of niet naar de lucht; terwijl hij nog boven Engels gebied vloog, had hij geen gevaar te duchten en eenmaal boven de Duitse linies zorgde de witte streep op zijn vleugels er wel voor dat hij veilig was door een aanval van Duitse machines.

Eens zag hij een grote formatie Pfalz-verkenningsvliegtuigen, maar hij besteedde er geen aandacht aan; hij keek ze niet eens na, maar koerste in een rechte lijn naar Zabala, terwijl hij nog maar voortdurend het moeilijke probleem waarvoor hij gesteld was, aan het overdenken was.

Daarom schrok hij des te meer toen hij door het verre geratel van een machinegeweer uit zijn, gepeins gehaald werd en hij keek nog achter zich om naar de oorzaak van het lawaai te zoeken toen hij plotseling tot daden geprikkeld werd door een staccato ontploffing waarvan hij uit ervaring wist dat zijn toestel binnen de gevaarlijke afstand lag. Hij schold op zichzelf dat hij zo nonchalant geweest was, hij draaide half op zijn kant, maar niet voor hij de venijnige slagen gehoord had van kogels die door zijn toestel heen schoten. ‘Wat voor de duivel zijn die kerels nu voor een spel aan het spelen?’ snauwde hij toen hij zijn machine weer in evenwicht bracht en ontdekte dat hij midden in de Pfalz machines terecht gekomen was. ‘Ze moeten geen ogen meer in hun hoofd hebben,’ vervolgde hij woedend, terwijl hij de Bristol in een scherpe bocht trok om de witte streep op zijn vleugels maar duidelijk te laten zien. Maar óf de Duitsers zagen die niet óf ze hadden het plan gemaakt er geen aandacht aan te schenken, want twee of drie toestellen schoten op hem af, terwijl hun mitrailleurs kogels spuwden, klaarblijkelijk met de bedoeling hem neer te halen.

Biggles wist dat er iets verkeerd gegaan was, maar het was nu niet de tijd om zich daarin te verdiepen. Als hij het gevaar wilde ontlopen dat hij anderen zo vaak had toegebracht, moest hij vlug handelen, maar opnieuw stond ‘hij voor een moeilijk probleem. In zijn achterhoofd huisde nog steeds de overtuiging dat de Duitsers vergeten waren wat de witte streep op zijn vleugels betekende en dat het hun misschien dadelijk wel te binnen zou schieten. Maar of dit nu het geval was of niet, het was een feit dat ze op dit moment vast van plan waren hem neer te schieten. En gezien hun grote overmacht zou hun dat niet moeilijk vallen ook. Als alles geweest was zoals vroeger en hij in een echt Engels toestel gevlogen zou hebben als een echte Engelse piloot, zou de zaak hem heel eenvoudig geleken hebben; hij zou, zolang zijn toestel het uithield, een zo goed mogelijk gevecht geleverd hebben en hij zou in de lucht gebleven zijn. Hij had wel eens meer tegen een grote overmacht gevochten en toch nog weten te ontkomen, doch toen had hij net zoveel kunnen teruggegeven als hij kreeg. ‘Maar als ik nou een van die kerels neerschiet, krijg ik nooit meer de kans om naar Zabala terug te gaan, zelfs als ik weet te ontkomen,’ dacht hij wanhopig, terwijl hij afwisselend met zijn linker en met zijn rechtervoet op het voetenstuur trapte teneinde de stroom van kogels die vanuit alle richtingen op hem afkwam, te ontgaan.

Hij wist dat er maar een middel was om te ontkomen, hij moest óf terugkeren naar de Engelse linies óf hij moest een duik doen naar Zabala dat dichterbij was. Hij had nu al wel naar beneden willen schieten, maar de plaats om te landen was volkomen ongeschikt, de bodem was niets anders dan stukken rots en doornstruiken. Maar toch gooide hij zijn Bristol in een tolvlucht met de bedoeling zo laag mogelijk bij de grond te komen en dan maar al huppend over struiken en rotsen zijn basis trachten te bereiken. Hij keek over zijn schouder en zag de Pfalz achter hem aankomen. Een dertig meter boven de grond trok hij zijn toestel weer recht, maar toch hield hij de stuurstok lichtelijk naar voren gedrukt tot zijn wielen de rotspunten bijna raakten en heen en weer zwenkend om de schutters een juist mikken onmogelijk te maken, racete hij naar Zabala. De Pfalz toestellen vlogen achter hem aan als een meute achter een haas.

Van tijd tot tijd drong het schieten tot hem door en ook hoorde hij zo nu en dan het ketsen van een kogel, maar hij liep de kans toch door een voltreffer geraakt te worden. Door laag te gaan vliegen had hij het de Duitse piloten moeilijk gemaakt om te schieten, deze toch durfden niet zo steil te duiken als ze zeer zeker gedaan zouden hebben en ook hadden kunnen doen als ze hoger geweest waren. Hun moeilijkheid was dezelfde als die van een duiker, die weet dat het water waar hij terecht komt, niet diep is; duiken zou betekenen op de bodem terecht komen. Ook de Duitse toestellen liepen het gevaar op de grond te pletter te vallen. Daar duiken dus onmogelijk was, bleven ze alleen maar aan zijn staart hangen en vuurden zo nu en dan een schot af. Hun taak werd er niet gemakkelijker op door het feit dat de Bristol nooit langer dan twee of drie seconden dezelfde koers vloog; hij draaide en wentelde net als een snip die de geweren van de jagers hoort.

Deze wijze van vliegen vereist een koel hoofd en sterke zenuwen en Biggles bezat die alle twee; zijn vele gevechten in Frankrijk hadden hem deze uitstekende kwaliteiten wel gegeven. Men zegt wel eens dat dit een moment was waarop een man ook ogen in zijn achterhoofd moet hebben, want het was niet alleen noodzakelijk dat hij scherp voor zich uitkeek om te zien of daar niet plotseling de een of andere hindernis opdoemde, doch tegelijkertijd moest hij ook letten op de moedigsten onder de piloten, die af en toe een kansje waagden en vlak bij hem kwamen, waarop hij dan weer onmiddellijk een scherpe bocht diende te maken om een treffen van hun kant te verijdelen.

Maar ondanks zijn hachelijke positie glimlachte hij nog toen hij over de hoofden van een cavalerie-escadron vloog en zag hoe de mannen hun paarden naar alle kanten uiteen deden stuiven. Bij een andere gelegenheid zag hij een auto van de generale staf die langs de weg stoof in de tegenovergestelde richting van zijn machine en die zo plotseling stopte dat hij het nooit te vergeten schouwspel meemaakte van een Duitse generaal in groot uniform die met zijn hoofd door het windscherm vloog.

Toen hij Zabala naderde, verdubbelden de Duitse toestellen hun pogingen om hem tegen te houden, blijkbaar verkeerden ze in de mening dat de Bristol plan had hun vliegveld te bombarderen en het gevolg was dat Biggles, die het, nu het zo ver gekomen was, niets meer kon schelen hoe of waar hij neerkwam, een landing forceerde die net zo spectaculair was als ongewoon. Hij zette de gas toevoer af, ging op zijn zijkant het laatste stukje naar beneden, kwam weer horizontaal te liggen en kwam onder de wind op het zondoorstoofde zand van het vliegveld terecht. Zijn wielen raakten de grond, maar hij hield niet stil. De hangars schenen op hem toe te snellen en hij wapende zich voor de botsing die onvermijdelijk scheen.

Hij leunde over de cockpit heen om rond zijn windscherm een duidelijk zicht te krijgen, hij zag Duitse mecaniciens met koortsachtige haast een Halberstadt uit zijn baan duwen; anderen zochten haastig, zonder zich te schamen, met grote sprongen een weg naar de veiligheid. Maar het toestel begon vaart te minderen en ongeveer vijftig meter van de startbaan waagde Biggles het op een ongelooflijke manier zijn machine plotseling tot stilstand te brengen, er ten volle van overtuigd zijnde dat het onderstel het onder de enorme spanning zou begeven. De Bristol liet als protest een knarsend geluid horen, maar de wielen hielden het en langzaam zwenkte de machine en sneed zich onder een wolk van stof door het rulle zand tot het vlak voor de hangar stilstond.

De graaf en von Stalhein die het gegil gehoord hadden en naar buiten gekomen waren om te zien wat er aan de hand was, hadden nog net de tijd om opzij te springen voor de Bristol onbeweeglijk stilstond in de buurt van het fort, terwijl hij een stoet van dodelijk verschrikte mecaniciens en een diep spoor achterliet, tekenen van zijn onstuimig handelen.

‘Wat voor de duivel ben je aan het uitvoeren?’ snauwde de graaf wit van woede.

Biggles klom uit zijn toestel en zette eerst zijn vliegbril af voor hij antwoord gaf. ‘Met alle respect, majoor,’ zei hij bitter, ‘maar dit is een vraag die u beter aan de piloten van de Pfalz Staffel kunt stellen.

‘Wat bedoel je?’ vroeg de graaf en hij keek naar de piloten van de verkenningsvliegtuigen, waarvan sommigen al geland waren, terwijl anderen in het rond cirkelden wachtend op hun beurt om te kunnen dalen.

Biggles staarde von Stalhein aan toen een nieuwe gedachte bij hem opkwam. ‘Ze hebben hun best gedaan om me neer te schieten, majoor,’ vertelde hij de graaf. ‘Kijk maar eens naar mijn toestel,’ liet hij erop volgen en hij stikte haast van woede toen hij ineens de oplossing meende te weten. Von Stalhein wantrouwde hem nog steeds en had de Duitse toestellen achter hem aan gezet als de eenvoudigste manier om zich van hem te ontdoen zonder pijnlijke vragen van legerautoriteiten.

Verwonderd keek de graaf naar de kogelgaten in de vleugels en in de staart van de Bristol. ‘Daar begrijp ik niets van,’ verklaarde hij met een verwonderde uitdrukking op zijn gezicht. ‘En jij?’ Hij wendde zich tot von Stalhein, die zijn hoofd schudde.

‘Daar zal natuurlijk wel een verklaring voor zijn te vinden,’ zei hij kalm.

‘Daar komen de piloten van de Pfalz toestellen: misschien kunnen die ons vertellen wat er gebeurd is.’

De piloten die kwamen aanlopen, bleven plotseling staan toen ze de piloot van de Bristol herkenden; ze schenen moeite te hebben de juiste woorden te vinden. Een paar ogenblikken zei niemand iets. De graaf keek van de een naar de ander. Von Stalhein wachtte met een ondoorgrondelijke glimlach om zijn lippen. Op zijn beurt staarde Biggles de mannen stuk voor stuk aan. ‘En,’ zei hij eindelijk, ‘wat had dat te beduiden?’

Een van de Duitse piloten zei iets tot de graaf, haastig en verontschuldigd; Biggles ving de woorden ‘kenteken’ en ‘vleugels’ op.

Von Faubourg schrok en keerde zich tot Biggles. ‘Hij beweert dat je geen bijzondere kentekenen op je vleugels had,’ riep hij.

‘Geen kentekenen?’ herhaalde Biggles ongelovig. ‘Dat is onmogelijk!’ Hij deed een sprong naar zijn toestel en bleef staan op een plek van waaraf hij een duidelijk zicht had op de hele machine. Van voor tot achteren had het de standaard sombere biscuit kleur; nergens was een enkel wit streepje te ontdekken. Hij keek alsof het een gloednieuw toestel was, dat hij nog nooit gezien had. Zijn hersens pijnigden zich af om achter de oplossing van dit wonder te komen, want een wonder leek het inderdaad. Hij keek op de staart naar het nummer van het toestel; en toen begreep hij het. Het was niet het nummer van zijn oorspronkelijke machine. Om de een of andere reden die net zo onbegrijpelijk was als ongeloofwaardig, was de machine waarmee hij die ochtend naar Kantara gevlogen was, verwisseld toen ze op de startbaan stond te wachten en een andere was ervoor in de plaats gezet. Dat moest gebeurd zijn tijdens de drie uur dat hij bij majoor Raymond geweest was en dus niet op het vliegveld.

Met moeite wist hij zich te beheersen en wendde zich tot de graaf. ‘Hij heeft volkomen gelijk,’ zei hij, ‘er is geen wit onderscheidingsteken. Maar vraag mij daar geen verklaring voor, want die kan ik niet geven. Ik kan alleen maar veronderstellen dat er een verwisseling van machines heeft plaatsgehad toen ik in Kantara was.’

Blijkbaar was de graaf nog niet overtuigd, maar daar hij ook geen betere verklaring wist te geven, zette hij de gebeurtenis met een gebaar van zijn hand opzij. ‘Ga met me mee naar mijn bureau, Brunow,’ zei hij, ‘ik heb je nodig,’ en met von Stalheim naast zich verdween hij door de poort van het fort.

Biggles keerde zich om en wilde volgen, maar voor hij naar binnen ging, sprak hij een van de piloten aan, waarvan hij wist dat die Engels verstond en vroeg: ‘Hoe kwam je zo toevallig in de buurt van waar ik was?’

‘We patrouilleren daar meestal ergens,’ antwoordde de Duitser, ‘maar toen we wilden opstijgen, deelde von Stalhein ons mee dat we vanmorgen waarschijnlijk een paar Engelse toestellen tegen zouden komen.’

‘Nou begrijp ik het,’ antwoordde Biggles, ‘dank je wel.’ Toen volgde hij zijn superieuren naar het bureau.

‘Wat is er gebeurd aan de andere kant van de linies?’ was de korte vraag die hem gesteld werd zo gauw hij het kantoor was binnengegaan.

‘Het spijt me, majoor, maar ik kwam te laat om nog iets te kunnen bereiken,’ antwoordde Biggles eenvoudig.

‘Te laat?’

‘Sjeik Haroen ibn Said, beter bekend onder de naam El Sjerief van de Duitse inlichtingendienst is vanochtend veroordeeld en zal wegens spionage ter dood gebracht worden,’ vertelde Biggles met zachte stem. ‘Het vonnis zou binnen het uur voltrokken worden, want men oordeelde het heel ongewenst om zo’n gevaarlijke man lang gevangen te houden. Ik weet het niet zeker, maar ik geloof dat de Engelsen vanavond een officiële bekendmaking zullen laten uitgaan.’

De graaf leunde achterover in zijn stoel en keek von Stalhein aan. Biggles keek ook naar hem en hij meende een triomfantelijk lachje op zijn gezicht te bespeuren. De oogleden knipperden echter niet. Een paar minuten heerste er stilte, alleen verstoord door het zenuwachtig tikken van het potlood van de graaf op het blad van zijn bureau. ‘Nou ja,’ zei hij tenslotte met een schouderophalen, ‘we hebben gefaald, maar we hebben ons best gedaan. Ben je nog iets anders te weten gekomen aan de andere kant?’

‘Alleen dat er veel activiteit scheen te zijn.’

‘Dat weten we al. Nog iets anders?’

‘Nee, majoor.’

‘Welk excuus voerde je aan voor je aanwezigheid in Kantara?’

‘Hetzelfde als eerst. Ik zei dat ik toestellen moest overvliegen; die gaan altijd over en weer en niemand heeft me verder iets gevraagd.’

‘Mooi. Dan heb ik niets meer voor het moment.’

Biggles salueerde en liep de kamer uit de brandende zon tegemoet, maar hij ging niet regelrecht naar zijn kamer en zoals later bleek, was dit maar heel gelukkig. Hij begaf zich naar de hangar waar de beide Engelse toestellen stonden opgesteld. Hij had het plan een theorie die hij tijdens zijn gesprek met de graaf had gevormd, te testen. Een paar mecaniciens waren bezig met het beschadigde toestel, ze bedekten de kogelgaatjes met kleine stukjes stof, doch hij liep langs de mannen heen naar de plek waar de Pup in een hoek stond. Hij legde zijn hand op de motor. Een aanraking was al voldoende om hem te vertellen wat hij wilde weten. De motor was nog warm.

‘Ik heb me dus niet vergist,’ mompelde hij. ‘Zo is het gebeurd.’

HOOFDSTUK 18

Een onwelkomen bezoeker

‘Ja, zo heeft ie het gedaan, de schooier,’ mompelde hij toen hij langzaam naar zijn kamer terugliep en zijn Duitse uniform aantrok. ‘Een fout van mijn kant en hij is er als de kippen bij om me - maar wat is daar gaande?’ Hij brak zijn alleenspraak af om zonder overmatige belangstelling een scène gade te slaan die werd opgevoerd bij de ingang van het kamp niet ver van zijn eigen kwartier en die hij juist kon zien door uit het raam te leunen. Hij hoorde stemmen en toen hij zich uit het raam boog om te kijken wat er precies aan de hand was, zag hij dat een vrachtauto stil hield om een enkele passagier te laten uitstappen en die man was in heftige discussie gewikkeld met een van de wachten.

Uit zijn gesticuleren was duidelijk op te maken dat de man verzocht binnen het fort gelaten te worden, maar hij was in burger en de schildwachten schenen niet gerust te zijn op zijn papieren. Het koffertje van de man was op de grond neergezet en toen Biggles automatisch de naam las, die op de zijkant geschilderd stond, hield hij zijn adem in, terwijl hij zijn vuisten zo vast op het kozijn drukte dat zijn knokkels wit werden. Het koffertje droeg de naam L. Brunow.

Een ogenblik dreigde hij in paniek te komen, met uiterste inspanning wist hij de impuls te onderdrukken om naar de startbaan te snellen, in het eerste het beste toestel te klimmen en zich zo spoedig mogelijk achter de Engelse linies in veiligheid te stellen. Hij wist dat hij in heel zijn leven nog nooit in zo’n gevaarlijke hoek had gezeten, maar hij verloor zijn hoofd niet. Hij stopte zijn Duitse Mauser-revolver in zijn zak en haastte zich naar de poort.

‘Wat is er aan de hand?’ vroeg hij in het Duits aan de wacht - het was een van de zinnen die hij uit zijn hoofd geleerd had.

De man salueerde en zei iets, maar zo vlug dat hij hem niet kon volgen, dus wendde hij zich tot de vriend die hem al meer in moeilijke ogenblikken had bijgestaan - namelijk bluf. Hij schoof de wacht terzijde en gaf met een gebaar te kennen dat hij de nieuw aangekomene kende en dat hij de verantwoordelijkheid voor hem op zich nam. Tegelijkertijd nam hij het koffertje op en hield het zo dicht tegen zich aangedrukt dat de letters niet zichtbaar waren.

De echte Brunow - want Biggles twijfelde geen seconde aan de ware identiteit van de nieuw aangekomene - veegde met zijn zakdoek het zweet van zijn gezicht. ‘Spreekt u misschien Engels?’ vroeg hij verontschuldigend. ‘Ik ben bang dat mijn Duits niet erg goed is.’

‘Een beetje,’ antwoordde Biggles aarzelend. ‘Ik begrijp het beter dan ik het spreek - en wat wilt u zeggen?’

‘Gelukkig. Wilt u me dan het bureau van graaf von Faubourg wijzen; ik heb een belangrijke mededeling voor hem.’

‘Ja, ik zal het u wijzen,’ antwoordde Biggles, maar de gedachte flitste door zijn brein: ‘Haal je de koekoek, natuurlijk zou je hem iets belangrijks kunnen vertellen.’ ‘De graaf is net weggegaan,’ vervolgde hij hardop. ‘Maar u zult wel dorst hebben na zo’n lange tocht in de brandende zon. Ik ga nu naar mijn kamer om iets te drinken - misschien gaat u mee - of niet?’

‘Graag,’ antwoordde Brunow levendig. ‘Ik kan niet tegen die hitte.’

‘Het is ook erg,’ gaf Biggles toe terwijl hij voorging naar zijn kamer en zich afvroeg wat hij met de man moest beginnen als hij eenmaal binnen was.

Brunow liet zich in een stoel neervallen, terwijl Biggles uit zijn kast twee glazen tevoorschijn haalde, een sifon en een fles whisky die hij alleen voor bezoekers bewaarde. De hoeveelheid whisky die hij in het glas van Brunow schonk, deed hem bijna blozen, maar Brunow scheen het niet op te merken, hij deed er een beetje sodawater bij en overhandigde het zijn bezoeker. Zelf nam hij alleen maar een beetje sodawater, terwijl hij zich spijtig verontschuldigde, hij had pas een aanval van dysenterie gehad en mocht van de dokter nog geen alcohol gebruiken. Hij glimlachte toen Brunow met grote slokken als een man die van dorst versmacht - en dit was waarschijnlijk ook het geval - zijn glas leegdronk en stiekem besliste hij dat hij Brunow niet zou toestaan de kamer te verlaten, want als hij ooit het bureau van de graaf binnendrong, waren zijn eigen uren geteld.

‘Hoe lang denk je dat de graaf zal wegblijven?’ informeerde Brunow en hij zette zijn lege glas neer, dat onmiddellijk door Biggles gevuld werd.

‘Dat kan nog wel even duren,’ antwoordde hij in zijn mooiste pseudo-Duitse tongval. ‘Maar waarom? Is het zo belangrijk?’

Brunow nam opnieuw een grote slok. ‘Dat zou ik zeggen,’ antwoordde hij en hij ging er wat gemakkelijker bij zitten. ‘Te belangrijk om erover in een brief te schrijven,’ het hij erop volgen en zijn toon was nogal opschepperig.

Biggles floot zachtjes tussen zijn tanden en hij kwam tot de conclusie dat hij alleen het vertrouwen van de man kon krijgen door te werken op zijn ijdelheid. ‘Zo, en daarom hebben ze jou gestuurd!’ riep hij uit.

‘Precies!’ gaf Brunow toe. ‘Ze hebben me helemaal van Berlijn hier naartoe gezonden liever dan wat ik te vertellen heb, toe te vertrouwen naar de telegraaf of aan een postzak.’ Vertrouwelijk leunde hij naar voren en keek Biggles in het gezicht. ‘Misschien behoorde ik het je niet te vertellen - en je moet het ook maar voor je houden - maar je zult eens wat beleven als ik de graaf spreek.’

Biggles lachte en vulde de glazen opnieuw. ‘Dat is niks bijzonders,’ zei hij. ‘Dat komt hier bij de staf zo dikwijls voor.’

‘Maar wat ik te vertellen heb, is misschien nog nooit voorgevallen,’ vertelde Brunow met een dronkemanslachje.

Biggles leek nogal sceptisch en dat scheen Brunow niet te bevallen.

‘Wat zou je ervan zeggen als ik je vertelde dat er hier een spion is - hier in Zabala?’ vroeg hij strijdlustig.

Biggles haalde de schouders op. ‘Ik zou wel eens een plaats willen weten waar af en toe niet het verhaaltje rondgaat dat er een spion in de buurt is,’ zei hij inconsequent.

Het gezamenlijk effect van de warmte en de whisky was nu merkbaar in Brunows manier van doen. Hij legde zijn benen op tafel en keek Biggles door half geopende oogleden aan .‘Wil je beweren dat ik niet weet waar ik het over heb?’ informeerde hij kwaad. ‘Straks ga je nog beweren dat ik dronken ben,’ liet hij erop volgen met de agressieve verontwaardiging van een man die al aardig op weg is om dronken te worden.

‘Dat hoop ik niet,’ antwoordde Biggles met goed geveinsde verwondering. ‘We zijn alle twee mannen die niet voor een enkel glas vervaard zijn. Wil je nog wat?’ Zonder antwoord af te wachten vulde hij de glazen opnieuw en in zijn hart verafschuwde hij de kerel die belast met een speciale opdracht, zich zo dwaas en onverantwoordelijk gedroeg. Nou ja,’ dacht hij, ‘óf hij óf ik, het is nou niet de tijd om me scrupules te maken.’

‘Het is wel gek, hè,’ vervolgde Brunow vertrouwelijk; ‘ik ben geen echte Duitser, maar toch ging ik naar Duitsland om mijn diensten aan te bieden. Toen ik daar kwam en hun mijn naam noemde, wat denk je toen dat ze gedaan hebben?’

Ik ben niet goed in raadsels oplossen,’ bekende Biggles.

‘Ze hebben me in het cachot gestopt.’

‘In het cachot?’

‘In de nor, weet je - in de gevangenis.’

‘Donner blitz’ mompelde Biggles en hij deed net of hij schrok.

‘Ja, dat hebben ze gedaan,’ vervolgde Brunow nadenkend en hij zonk een beetje dieper in zijn stoel. ‘Ze hadden de brutaliteit om te beweren dat ik al bij de inlichtingendienst te werk gesteld was. Wat zou jij zeggen als iemand dat tegen jou beweerde, hè?’

Biggles schudde het hoofd. ‘Dat is onmogelijk,’ verklaarde hij omdat hij niet wist wat hij anders moest zeggen.

‘Dat is wat ik ook gezegd heb,’ vervolgde Brunow en hij werd steeds welsprekender. ‘Maar het gekke is dat ze nog gelijk hebben ook. Daar heb je niet van terug, hè?’

‘Dat is toch niet mogelijk.’

‘Zo dacht ik er ook over. Ik zette een grote mond op en liet hun mijn papieren zien; toen ze die in hun handen hadden, roken ze vuiligheid en ze gingen aan de slag. Maar vlug ging het niet. En om het nou maar met een paar woorden te zeggen, ze kwamen erachter dat de een of andere schurk in mijn huid gekropen was en net deed of hij mij was - mij! Wat denk je daarvan?’

Biggles dacht er een heleboel van, maar hij kon niets zeggen. ‘Een schandaal,’ mompelde hij vol schijnbaar meegevoel.

‘Een schandaal!’ stoof Brunow op en hij vloog overeind. ‘Is dat alles wat je erover te zeggen hebt? Begrijp je dan niet dat die andere vent een spion is? Maar ik kan je veel meer van hem vertellen,’ mompelde hij giftig. ‘Ze zeggen dat het een zekere Bigglesworth is, hij is uit Frankrijk vertrokken hebben ze me verteld, maar ik zou wel eens willen weten hoe ze daar achter gekomen zijn. Maar hoe het ook is, hij is hier in Zabala.’

Biggles schonk nog meer whisky in met een hand die lichtelijk trilde, want Brunow had met verheffing van stem gesproken. De schemer viel over de woestijn en in de stilte droeg de klank van stemmen heel ver.

‘Dus ben je hier gekomen om een eind aan het spel te maken?’ vroeg hij rustig. ‘Prachtig! Maar sst! Je hoeft je er niet zo over op te winden.’

‘Wie ben jij dat je me komt vertellen dat ik me er niet over hoef op te winden?’ brieste Brunow. ‘Die vervloekte Engelsen hebben mij de bons …’ Hij hield plotseling op, want hij scheen te merken dat hij te veel zei. ‘Wat zou ik er graag bij willen zijn als ze die Bigglesworth doodschieten en ik wil zien hoe hij zich kronkelt als ze hem zijn lijf vol kogels schieten. Dat wil ik meemaken,’ siste hij.

‘Nou, misschien gebeurt dat ook wel,’ vertelde Biggles hem troostend.

‘Daarom ben ik hierheen gekomen. In Berlijn wilden ze een telegram sturen; toen hadden ze plan een expresbrief te sturen, maar tenslotte besloten ze een koerier te laten gaan. Ze hebben mij daarvoor gekozen en hier ben ik nu, besloot Brunow. ‘Niet onaardig, wat?’

‘Wat denk je van nog een glas?’ glimlachte Biggles en op het moment dat hij het gezegd had, begreep hij dat hij te ver was gegaan. Er kwam een achterdochtige uitdrukking in Brunows bloeddoorlopen ogen en zijn mondhoeken trokken dreigend omlaag. ‘Vertel op,’ gromde hij, ‘wat ben je van plan? Is het je bedoeling me onder de tafel te krijgen?’

‘Onder de tafel?’ herhaalde Biggles net of hij de ander niet begreep.

‘Ja… me stomdronken voeren als je dat beter begrijpt. Jij zit daar maar achter dat onnozele spuitwater en je giet mij vol met whisky en je laat mij maar het woord voeren. Ken jij misschien die schurk van een Bigglesworth. Als je hier gestationeerd bent, moet je hem ontmoet hebben. Dat kan niet anders. Als het een vriend van je is, dan …’

Biggles zag bijna hoe Brunows benevelde hersens met het probleem vochten. De half dronken kerel wist dat hij te veel gezegd had en probeerde zich nu te herinneren wat hij allemaal verteld had. Toen kwam er plotseling een andere uitdrukking in zijn ogen; het was net of een verschrikkelijke mogelijkheid in zijn brein opgekomen was. Terwijl hij Biggles in het gezicht keek, maakte de twijfel plaats voor zekerheid en met die zekerheid kwamen haat en angst. Hij sprong overeind en greep de hals van de whisky fles beet, zwaaide die boven zijn hoofd; de tafel viel met een smak om. ‘Vervloekte hond,’ schreeuwde hij. ‘Jij bent …’

Biggles ontweek de fles die als hij hem geraakt had, hem zeker de hersens had ingeslagen en greep de dronken kerel bij zijn keel. De aanval was zo volkomen onverwacht, dat hij heel even zijn bezinning verloor, maar op het moment dat het tot hem doordrong dat Brunow in een flits van helderziendheid hem in zijn dronkenschap herkend ‘had, handelde hij met de snelheid van de bliksem. Uit alle macht moest hij de ander beletten te schreeuwen. Eén kreet om hulp en hij was verloren.

Terwijl zijn rechterhand Brunows keel vond en de kreet die de ander op de lippen had, smoorde, greep zijn linkerhand de vuist die nog steeds de fles vast hield en een vlaag van razernij kwam over hem. Het was voor het eerst in zijn leven dat hij in lichamelijk contact kwam met een van zijn vijanden en zijn reactie daarop was zo intens dat die hem bijna in een ontredderde toestand achterliet; een sluimerend instinct werd in hem opgewekt en hij had nooit geweten dat hij zo kon zijn, maar de wetenschap dat de man niet alleen een vijand was, maar ook een verrader, deed hem haast in witgloeiende razernij losbarsten. ‘Ja,’ siste hij tussen zijn opeengeklemde tanden door. ‘ik ben Bigglesworth … smerige valse rat.’

Maar Brunow was geen zwakkeling. Hij was een beetje ouder dan Biggles en zwaarder gebouwd, maar wat hij hierdoor won, verloor hij weer door de toestand waarin hij verkeerde, alhoewel hij vocht met de moed der wanhoop. Hij wist dat het om zijn leven ging.

Ze hadden elkaar beet in een niet loslatende omhelzing, beiden verloren hun evenwicht en rolden op het bed. Een moment bleven ze hijgend liggen, maar toen wist Brunow zich met een plotselinge beweging los te rukken; doch Biggles hield hem bij zijn pols vast en beiden stortten op de grond. Door de schok liet Biggles echter los en ze vlogen gelijktijdig overeind. Brunow had geen adem meer over om te roepen; hij gooide de fles met een moorddadig geweld, maar hij was net een seconde te laat. Als een kat sprong Biggles opzij en vloog toen achter de andere arm om, terwijl hij onder het lopen zijn rechterhand het zakken, maar ogenblikkelijk weer ophief, doch toen had hij de Mauser in zijn vuist geklemd. De kracht waarmee Brunow zijn fles gegooid had, deed hem bijna het evenwicht verliezen en voor ij zich kon herstellen had Biggles de handgreep van het pistool op de achterkant van zijn hoofd laten neersuizen.

Met een uitdrukking van verbazing op zijn gezicht zwaaide Brunow nog even heen en weer en viel toen voorover op tafel.

Biggles stond kaarsrecht te luisteren, angstig vroeg hij zich af of men het lawaai van de worsteling gehoord zou kunnen hebben en zijn lippen sloten zich vast opeen toen zijn ergste vrees bewaarheid werd. Door de gang kwamen langzame slepende voetstappen, begeleid door het tap-tap van een paar stokken.

Hij smeet Brunow letterlijk onder het bed en schopte het koffertje achter hem aan. Hij zette de tafel weer overeind, plaatste de sifon en de fles die uit Brunows hand gevallen was, op zijn oorspronkelijke plek en zette een van de tumblers ernaast. De tweede was kapot en hij had geen tijd meer om de scherven op te rapen. Hij duwde zijn Mauser onder zijn kussen en gooide zichzelf neer op zijn bed waar hij net deed of hij sliep.

Met elke zenuw tot het uiterste gespannen hoorde hij de voetstappen stilhouden; de deur ging stilletjes open en hij wist dat von Stalhein op de drempel stond en de kamer inkeek.

Hij wist niet hoe lang de Duitser daar gestaan had. Hij hoorde hem niet weggaan en het duurde lang voor hij het durfde wagen zijn ogen open te doen; doch toen hij eindelijk een oogje waagde, was de deur weer dicht.

Maar nog durfde hij geen risico te lopen. Hij stond op als een man die uit een diepe slaap ontwaakt is, maar bemerkend dat de kamer inderdaad verlaten was, gleed hij naar het raam en keek naar buiten. In de schemering zag hij nog net von Stalhein die naar het fort strompelde. ‘Hij denkt natuurlijk dat ik aan het drinken geweest ben,’ peinsde Biggles terwijl hij het plan dat hij op zijn bed bedacht had, begon uit te werken.

Van het allergrootste belang was dat hij zich van Brunow ontdeed. Hij wist niet hoe lang het zou duren voor de heren in Berlijn zijn niet-aankomen zouden bemerken; maar het kon hem ook weinig schelen. Hij moest Brunow ergens heen brengen waar hij geen kwaad meer kon doen. Maar hoe - en waarheen? Het was ondenkbaar dat je een man in koelen bloede kon vermoorden; maar het was even onmogelijk om hem in je kamer verborgen te houden; elk moment dat hij langer bleef kon een dodelijk gevaar voor hemzelf betekenen. ‘Op de een of andere manier moet ik hem in de Bristol zien te Krijgen om hem naar de Engelse linies over te vliegen; dat is de enige oplossing,’ dacht hij vlug alhoewel hij nog niet bij benadering zou hebben kunnen zeggen hoe hij het zou moeten aanleggen om het lichaam van zijn kamer naar de vliegmachine over te brengen. ‘Als ik de machine uit de hangar krijg, zal ik het wel op de een of andere manier voor elkaar krijgen,’ peinsde hij, maar ik zal hem hier moeten achterlaten, terwijl ik ga kijken hoe het er buiten uitziet,’ dit waren zo de gedachten die in zijn hersens rond dwarrelden.

Het eerste wat hij deed, was zijn revolver van onder zijn kussen tevoorschijn halen en in zijn zak steken. Vervolgens trok hij de nog steeds bewusteloze man van onder het bed uit, bond zijn handen en voeten met een reep van zijn badhanddoek en duwde hem van hetzelfde materiaal een prop in zijn mond. Toen duwde hij hem zo ver mogelijk opnieuw onder het bed en haastte zich naar de startbaan in het bewustzijn dat elke seconde ‘kostbaar was. Het was nu bijna donker en alleen onder bescherming van de duisternis zou hij Brunow in het toestel kunnen krijgen. Hij wist niet wat de mecaniciens er wel van zouden denken als ze op dit uur een Bristol startklaar moesten maken, maar daar was nu eenmaal niets aan te doen. Ze mochten denken wat ze wilden, als ze maar geen tegenwerpingen maakten. Toen hij aankwam, wilden ze juist hun dagtaak beëindigen en de sergeant keek hem verwonderd aan toen hij vroeg om de tweezitter op de startbaan klaar te zetten voor een vlucht. ‘Ik geloof dat ik er vannacht nog op uit moet,’ vertelde Biggels luchtig, ‘en van te voren zou ik nog wel een beetje willen oefenen. Zet het toestel alleen maar klaar; je hoeft niet te wachten, het kan nog wel even duren voor ik opstijg. Ik kan me best alleen redden.’ Natuurlijk sprak hij in het Duits en hij hoopte maar dat de man begrepen had wat hij bedoelde, maar hij was er lang niet zeker van.

Hij slaakte een zucht van verademing toen hij merkte dat de mecaniciens zijn orders zonder nadere vragen stipt opvolgden en daarna hun kwartieren gingen opzoeken. ‘Het enige dat ik nu nog te doen heb, is de kerel hierheen slepen en een goed excuus verzinnen voor als ze me na terugkomst vragen gaan stellen - tenminste als ik besluit om terug te komen. Die vervloekte kerel; waarom koos hij nou juist dit moment uit om hier te komen,’ mopperde hij kwaad.

Hij wilde weer naar zijn kamer gaan, maar voor hij die bereikte zag hij von Stalhein zo vlug mogelijk naar de startbaan komen om hem de pas af te snijden. ‘Wat zou die nou weer van me moeten hebben?’ mompelde hij kwaadaardig toen de Duitser hem aanhield.

‘Ha, daar heb ik je,’ begon von Stalhein. ‘Ik heb al naar je gezocht. Ik kwam bij je op je kamer, maar je scheen een beetje - nou ja, het leek me beter om je maar niet te storen,’ besloot hij glimlachend.

Biggles knikte. ‘Ik had een paar glazen gedronken en ik ben zeker in slaap gevallen,’ gaf hij toe.

‘Dat is al in orde, maar ik heb een karweitje voor je als je wilt tenminste.’

‘Natuurlijk,’ antwoordde Biggles uiterlijk kalm, maar inwendig woedend.

‘Wat is het?’

‘We hebben juist een gevangene binnengekregen en hij is zo gesloten als een oester,’ antwoordde von Stalhein. ‘Hij wil geen woord zeggen - zit maar te mokken. We willen het oude kunstje uithalen om te achterhalen of ie wat bijzonders weet. Wil jij je Engelse uniform aantrekken, dan zullen we je bij hem brengen net of je ook een gevangene bent - je begrijpt het idee wel? Misschien komt ie wel los als jij met hem praat.’

‘Goed,’ antwoordde Biggles en hij vroeg zich af welke ongelukkige gevangene nu juist deze tijd gekozen had om in handen van de vijand te vallen. De list, waar von Stalhein op doelde, was eenvoudig genoeg. Als een gevangene weigerde te spreken - en daarmee volgde hij alleen zijn instructies - en zijn vijanden dachten dat hij iets belangrijks te vertellen had, was het de gewoonte om een zogenaamde medegevangene bij hem binnen te brengen, een man die hetzelfde uniform aanhad, in de hoop dat vertrouwelijkheden zouden worden uitgewisseld.

Deze onderbreking van zijn plan was voor Biggles zenuwslopend, maar hij kon niet weigeren, dus ging hij naar zijn kamer en na er zich van overtuigd te hebben dat Brunow er nog net zo lag, trok hij vlug zijn Engelse uniform aan en ging naar het fort waar hij von Stalhein geëscorteerd door twee soldaten met bajonetten op het geweer, op hem vond staan wachten.

‘Waar is ie?’ vroeg hij.

‘In het hok,’ antwoordde von Stalhein en hij wees naar een met prikkeldraad omgeven geïmproviseerde gevangenis, waar een paar houten hutten waren opgericht die als nachtverblijf dienst moesten doen.

Biggles nam zijn plaats in tussen het escorte, dat hem volgens de regels van het spel naar de ingang van het afgesloten gedeelte bracht, waar een andere schildwacht op post stond. Op een enkel bevel ging de poort open en Biggles werd binnengeleid. Hij werd naar een kamertje gebracht waar licht brandde. De deur was niet op slot; hij werd ruw naar binnen geduwd en de deur ging achter hem dicht. Maar hij bleef onbeweeglijk staan staren naar een Engelse officier, die terneergeslagen op een houten stoel zat aan het verste eind van het kamertje. Het was Algy.

HOOFDSTUK 19

Biggles krijgt het druk

[1] Het valt moeilijk te zeggen wie van de twee het meest geschokt was, Biggles of Algy. Tien tellen zeker bleven ze elkaar in de grootste verbazing aankijken en daarna kwamen ze tegelijk uit hun verstarring bij. Algy sprong op en deed zijn mond open om iets te zeggen, maar Biggles legde waarschuwend zijn vinger tegen zijn lippen en terzelfder tijd schudde hij heftig met zijn hoofd. Met een enkele pas overbrugde hij de afstand die hen scheidde. ‘Voorzichtig, misschien staat er wel een dictafoon opgesteld,’ siste hij. Toen hardop en met een gewone stem riep hij ten nutte van mogelijke luisteraars:

‘Hallo, het heeft er wel wat van dat we alle twee in hetzelfde schuitje zitten. Hoe lang ben je al hier?’

‘Ze hebben me vanmiddag te pakken gekregen,’ antwoordde Algy met een luide mopperende stem, maar hij knikte om aan te duiden dat hij de bedoeling van Biggles’ waarschuwing begrepen had.

‘Het ziet er wel naar uit dat de oorlog voor wat ons betreft, is afgelopen,’ vervolgde Biggles.

‘Ja, dat schijnt wel,’ gaf Algy toe.

Toen begon er een aller verwonderlijkste samenspraak, die van de ene kant op een normale wijze gevoerd werd en die bestond uit een aantal troostwoorden en uitleggingen zoals je die kunt verwachten van twee Engelse officieren die broeders zijn in het ongeluk. Het andere deel van het gesprek bestond uit een gefluisterde dialoog van waaroms en waarvoors en waaruit Biggles de lotgevallen van Algy wist op te maken. Zijn machine had een mankement gekregen en hij moest op vijandelijk gebied neerdalen terwijl hij boven Zabala vloog met de mededeling voor Biggles in zijn zak betreffende de gevangenneming van El Sjerief.

Dit ging zo een half uur door en in die tijd pijnigde Biggles zijn hersens om een middel te verzinnen ten einde de moeilijkheden en gevaren die aan alle kanten op hem af schenen te komen, te overwinnen. Met deze nieuwe verwikkeling vielen al zijn eerste plannen in duigen; nu was hij bezield met de eerste en enige noodzaak en daarvoor moest alles wijken, hij moest Algy zien te vrijwaren voor het lot om gedurende de rest van de oorlog in een gevangenkamp opgesloten te moeten blijven. Maar bet kan nauwelijks verwondering wekken dat bij ontzet was door de vreselijke feiten die voor hem lagen: Algy gevangen, Brunow geboeid onder zijn bed en von Stalhein achterdochtig en klaar om toe te springen. Maar één ding was zeker: als er een mogelijkheid tot ontvluchten besproken moest worden, diende hij zijn tijd zo goed mogelijk te gebruiken.

‘Ik kan het je nou niet allemaal uitleggen,’ fluisterde hij, ‘maar het ziet er hier niet mooi uit. Ik weet niet wat er in de allernaaste toekomst gaat gebeuren, maar voor ik aan iets anders begin, moet ik jou zo gauw mogelijk hier uit zien te krijgen; ik kan je nog niet zeggen hoe, want dat weet ik zelf nog niet, maar er zal me wel wat te binnen schieten. Als het zover is, zul je je door mij moeten laten leiden. Bega in ‘s hemelsnaam geen enkele onvoorzichtigheid en zeg niets - en doe niets - waardoor ze zouden kunnen merken dat wij elkaar kennen. Ik veronderstel dat ze me nou wel gauw zullen komen halen zodat ik een rapport zal kunnen opstellen over wat jij me verteld hebt. Het is natuurlijk ook mogelijk dat ze in steno al genoteerd hebben door middel van de dictafoon wat wij besproken hebben. Als ik weg ben, moet jij je in elk geval gereed houden. Van nu af kom jij het eerst aan de beurt; ik moet je op de een of andere manier weg zien te krijgen en voor me dat gelukt is, kan ik me niet bezighouden met die gemene plannen van von Stalhein en met de vent zelf. Ik geloof dat er zo langzamerhand een eind aan de hele geschiedenis komt en neem maar gerust van mij aan dat ik geen traan zal laten als het zover is. Ik heb er meer dan genoeg van. Voorzichtig, daar komen ze,’ vervolgde hij vlug toen zware stappen en een commando in de gang weerklonken. ‘Maak je niet ongerust; ik ga niet ver weg.’

Hij nam zijn rol weer op en keek over zijn schouder toen de deur openging en het escorte binnenkwam.

‘Mee - jij,’ zei de sergeant op de snauwerige manier van de Duitser. Hij wenkte Biggles.

Biggles stond gehoorzaam op. ‘Cheerio, kerel, misschien zie ik je nog wel, zei hij onverschillig tot Algy.

Zo gauw hij buiten was, hielden de voorwendselen op, de wacht kende hem en wist precies wat er gaande was. De sergeant salueerde en dat deed de schildwacht, die de toegang tot het Gefangenenlager bewaakte, eveneens. Hij liep vlug naar het fort en zijn gedachten waren scherp en helder. Deze wijze van denken treft men vaak aan bij mensen die lang gevlogen hebben.

Even voor hij de poort bereikte, hoorde hij een vliegtuigmotor aanslaan en een machine taxiede uit de hangar van de Halberstadts en gleed naar het verste eind van de startbaan. Even doorleefde hij een afschuwelijk moment, want eerst meende hij dat iemand de Bristol had aangezet, maar hij vatte weer moed toen hij het geronk van een Mercedes-motor herkende. Hij verlangzaamde zijn stap en een eigenaardige uitdrukking kwam in zijn ogen toen hij de duisternis in tuurde in de richting van het geluid. ‘Dat is weer dezelfde Halberstadt die nou naar dat uiterste plekje toegaat,’ dacht hij vlug, ‘en dat betekent dat onze vriend Erich weer een uitstapje gaat maken.’ Hij bleef nog een paar tellen staan, terwijl zijn hersens koortsachtig aan het werk waren, toen keerde hij zich om en liep brutaal de poort die toegang gaf tot het fort, binnen. Er scheen licht onder de kamerdeur van de graaf en onder die van von Stalhein, maar hij passeerde beide deuren en liep naar het eind van de gang naar wat oorspronkelijk de achterdeur van het gebouw geweest was. Hij draaide de knop om en merkte dat de deur niet op slot was, dus ging hij erdoor en sloot hem ook weer voorzichtig achter zich. Even bleef hij staan luisteren en toen liep hij vlug naar zijn eigen kamer. Na zich ervan overtuigd te hebben dat Brunow nog steeds bewusteloos was, trok hij zijn Duitse uniform aan en haastte zich toen terug naar het fort. Hij ging er weer in door dezelfde deur waar hij eerst door weggegaan was en dook weer op bij de poort aan de voorkant, dit ter wille van de soldaat die op wacht stond en die hem duidelijk herkende. Hij bleef niet staan, maar liep regelrecht naar het gevangenkamp. ‘Nou is het erop of eronder, peinsde hij, terwijl hij het hoofd van de wacht een teken af. ‘Haal de officier die vanmiddag gevangen genomen is,’ beval hij, ‘kapitein von Stalhein wil hem ondervragen.’ De man gehoorzaamde met de blinde gehoorzaamheid van de Duitse soldaat; hij riep het escorte, liep naar Algy’s kamer en beval hem tevoorschijn te komen. Terwijl hij terug liep naar de hoofdingang van het fort, keek Biggles nog met geen enkele blik naar de gevangene en diens geleide.

‘Wacht hier,’ beval hij de wacht kort en met een wenk aan Algy hem te volgen, ging hij vooruit de gang in. Maar hij bleef niet staan bij de kamerdeur van de graaf, evenmin bij die van von Stalhein, doch liep regelrecht naar de achterdeur van het gebouw. Zweetdruppeltjes parelden op zijn voorhoofd toen hij de deur opende en ze beiden naar buiten liepen. Hij wist dat als de graaf of von Stalhein gedurende de paar tellen dat ze in de gang liepen, uit hun kamer gekomen waren, alles verloren was.

Terwijl ze rustig naar buiten stapten, keek hij vlug naar links en naar rechts zover hij zien kon en dat was niet ver, want de maan was nog niet opgekomen. ‘Ga mee,’ fluisterde hij gespannen en met flinke pas liep hij naar zijn kamer, op de hielen gevolgd door Algy.

Hun voetstappen maakten geen geluid op het rulle zand terwijl ze vooruit snelden langs de achterkant van de hangars naar de zijkant van het gebouw waar Biggles’ kamer lag. ‘Ik durf je niet door de deur binnen te laten voor het geval er iemand langs komt,’ zei hij zachtjes en hij leidde hem naar het raam. ‘Ik moest je wel meenemen het fort door om je bewakers van me af te schudden,’ legde hij uit, ‘maar als von Stalhein of de graaf uit hun kamer komen en de soldaten in de gang zien staan, ruiken ze lont; we hebben daarom geen tijd te verliezen. Hier zijn we er; geef me een zetje.’ Een sprong en een duw en hij stond op het kozijn, reikte een hand naar Algy en een seconde later waren ze alle twee hijgend van de inspanning in de kamer.

‘Nou moet je goed luisteren,’ begon Biggles rustig. ‘Op de startbaan heb ik een Bristol staan. Jij vliegt daarmee terug; maar je moet een passagier meenemen.’

‘Je bedoelt - ben jij dat?’

‘Nee.’

‘Wie dan wel?’

‘Brunow, de echte Brunow. Hij is vandaag op het toneel verschenen.’

Algy sperde zijn ogen wijd open. ‘Allemensen!’ hijgde hij, ‘waar is ie nou?’

‘Hier.’ Biggles bukte zich en trok de nog steeds bewusteloze man onder zijn bed uit. ‘Ik ben bang dat ik hem tamelijk hard op zijn hersens heb geslagen,’ merkte hij op, ‘maar de vent vroeg er eenvoudig om. Breng hem maar zo gauw mogelijk naar de dokter als je aan de andere kant bent; maar laat hem in vredesnaam niet ontsnappen. En nou moet je precies doen wat ik je zeg,’ vervolgde hij terwijl hij zijn Duitse tuniek uittrok. ‘Schiet dit aan - vlug, maak je maar geen zorgen over je eigen jasje. Als we iemand tegenkomen, doe je maar je best er zo goed mogelijk uit te zien als een echte mof. Je mag geen woord zeggen. Ik trek mijn overall aan, maar ze kennen me hier overal, dus dat komt er niks op aan. Is het duidelijk?’

‘Volkomen.’

‘Schiet op dan, help me een handje; we moeten Brunow naar de Bristol dragen. Als we gezien worden, zal ik wel een grote mond opzetten en zeggen dat er een ongeluk gebeurd is, maar als er alarm gemaakt wordt, moet je me volgen. Dan zal ik Brunow moeten achterlaten en een sprong moeten doen naar het toestel. Ik zal dan de plaats van de piloot innemen; jij gaat naar de propeller en draait die rond. Als de motor aanslaat, spring je zo vlug mogelijk in het toestel; dat is dan onze enige kans. Klaar?’

‘Dan gaan we. Voorzichtig - laat de vent niet vallen, ik wil het niet op mijn geweten hebben, dat de kerel zijn nek breekt.’ Biggles keek naar buiten, maar alles was rustig. Met vereende kracht kregen ze Brunow uit het raam naar benedenen toen hepen ze met hun vracht behoedzaam naar de hangar waar de Engelse machine, indien thuis, stond opgesteld. Ze kwamen er aan zonder een levende ziel gezien te hebben en tot Biggles’ grote opluchting zag hij de machine nog net zo staan als hij ze had achtergelaten. ‘We zullen er nog een hele kluif aan hebben om de vent in de cockpit te krijgen,’ mopperde hij. ‘Een ogenblik - laat mij eerst gaan.’ Hij klom op de achterste plaats, reikte naar beneden en greep Brunow bij diens schouders. ‘Het is nog een geluk, dat je juist vandaag gepakt werd,’ hijgde hij. ‘Ik zou dit nooit in mijn eentje voor elkaar gekregen hebben. De vent is veel zwaarder dan ik dacht - help even duwen.’

Met hun tweeën slaagden ze erin de bewusteloze man op het achterbankje te krijgen en ze maakten de veiligheidsgordel stevig om zijn middel vast. ‘Zo is het goed,’ mompelde Biggles voldaan. ‘Als ie nou bijkomt terwijl jij nog in de lucht bent, denkt ie dat ie dood is en op weg naar de plaats waar ie behoort te zijn,’ grinnikte hij. ‘Verder - nou jij erin.’

Algy klom naar de plaats van de piloot terwijl Biggles naar de propeller snelde.

‘Hou op, wat ga je doen?’ vroeg Algy plotseling heftig geschrokken.

‘Het is in orde, maak dat je wegkomt.’

‘En jou alleen hier achterlaten? Ik denk er niet aan.’

‘Zit nou toch geen hele redenaties te houden, idioot, elk ogenblik kan hier iemand langskomen. Doe precies wat ik je gezegd heb.’

‘Ik denk er niet aan - tenzij je me verteld hoe je zelf teruggaat.’

‘Misschien kom ik je wel achterna in de Pup.’

‘Waar is die?’

‘In de hangar.’

‘Kun je die alleen op gang brengen?’

‘Ja, dat is makkelijk genoeg.’

‘Waarom sla je de motor niet aan terwijl ik nog hier ben?’

‘Ik sla je op je donder als je nou niet maakt dat je weg komt,’ snauwde Biggles. ‘Ik verzeker je dat me niets zal gebeuren.’

Nog steeds aarzelde Algy. ‘Ik vind er niks aan om je hier alleen achter te laten; waarom gooien we Brunow er niet uit en gaan we er samen vandoor?’ stelde hij voor.

‘Omdat ik een karweitje graag afmaak als ik er eenmaal aan begonnen ben,’ verklaarde Biggles kort.

‘Wat bedoel je?’

‘Von Stalhein - ga je nou of niet?’

‘Maar waarom …?’

‘Ik schiet je voor je kop als je die motor niet start,’ gromde Biggles.

Algy zag dat Biggles in een stemming verkeerde waar niet mee te spotten was. ‘Goed dan,’ zei hij kort. ‘Contact af!’

Biggles draaide de propeller een aantal keren rond. ‘Contact!’ riep hij.

‘Contact!’ Biggles balanceerde op de bal van zijn rechtervoet en rukte het blad van de propeller naar beneden. Met een gedreun als kondigde die het eind van de wereld aan, kwam de Rolls Royce-motor tot leven en met zijn krachtig geronk scheurde hij de stilte in stukken.

Een paar minuten bleef Algy nog wachten op het warm worden van de motor en keek toen rond om afscheid te nemen; maar Biggles was al weg. Langzaam gaf hij gas en de Bristol begon zich voort te bewegen over het donkere vliegveld, eerst langzaam, maar daarna met steeds groter wordende snelheid. De staart verhief zich van de grond en het toestel ronkte de nachtelijke duisternis tegemoet.

[2] Binnen in de hangar waar hij een toevlucht gezocht had toen de motor startte, sloeg Biggles het vertrek van de Bristol gade. Hij wist dat door Algy te bevelen de Bristol te nemen, hij zijn schepen achter zich verbrand had wat zijn verblijf in Zabala aangaat, want als de gevangene vermist zou worden en de sergeant van de wacht met zijn verhaal kwam - en dat moest hij wel doen - dat de Englander door luitenant ‘Brunow’ meegenomen was naar kapitein von Stalhein voor een verhoor, dan had je de poppen aan het dansen. Nee, met Zabala was ie klaar voor eens en voor al; hij moest nou maar zien dat hij zo gauw mogelijk achter de Bristol aanging om achter de Engelse linies in veiligheid te komen.

Twee wegen stonden hem open en de eerste was - of bleek dit te zijn - tamelijk eenvoudig. Hij moest niets anders doen dan de Pup naar buiten halen - het toestel stond in de hangar - de motor aanzetten en verdwijnen. Maar de andere methode stond hem meer aan, het was vermetel in zijn opzet en vereiste stalen zenuwen. En eigenaardig genoeg, terwijl hij zo het voor en tegen stond te overwegen, was er een andere macht die hem in een bepaalde richting dreef. Dat begon toen hij de hangar verder inliep en een lucifer aanstreek om te zien of de Pup op zijn gewone plaats stond. Dit was wel het geval, maar hij deinsde een stap terug toen hij tot de ontdekking kwam dat de motor eruit gehaald was, blijkbaar voor revisie, en terwijl hij nog niet eens tot een definitieve beslissing gekomen was of hij het toestel al dan niet zou gebruiken, gaf het hem toch wel een schok toen hij moest ontdekken dat de enige veilige uitweg uit Zabala afgesneden was. Hij had zichzelf kunnen slaan dat hij daar niet eerder achtergekomen was, want het zou heel goed mogelijk geweest kunnen zijn dat hij zijn plannen gebaseerd had op de wetenschap dat de Pup zonder meer zou kunnen opstijgen. ‘Maar als ik hem nou ineens nodig gehad zou hebben, zou ik er toch lelijk opgestaan hebben,’ peinsde hij en toen verborg hij zich achter het brede canvas voorhang omdat hij in het zand vlak bij hem in de buurt zachte voetstappen hoorde.

Hij gluurde om een hoekje en zag de Vize-Feldwebel van het vliegveld op de startbaan staan en met een verwonderd gezicht om zich heen kijken. Uit zijn manier van doen was duidelijk op te maken dat hij de Engelse machine had horen opstijgen en hij had zich naar de plek gehaast om te kijken wat er aan de hand was en Biggles maakte er zich een verwijt van dat hij zo lang getalmd had, want de komst van de Feldwebel was iets waar hij niet op gerekend had en hij had nog meer spijt van het oponthoud toen von Stalhein zich een paar tellen later bij de man voegde. Hij was niet gekleed, had alleen maar een kamerjas om zijn schouders geworpen; blijkbaar had ook hij het motorgeronk gehoord en kwam poolshoogte nemen. Hij zei iets tegen de Feldwebel dat Biggles niet verstond. De man ging onmiddellijk weg en kwam terug met de sergeant die belast was met het toezicht op de Engelse machines - dezelfde man aan wie Biggles opdracht gegeven had de Bristol startklaar te maken. Er ontspon zich een gesprek, maar het ging zo vlug dat Biggles het onmogelijk kon volgen, alhoewel hij door het horen van zijn naam en door het wijzen van de sergeant heel goed kon opmaken dat de man de redenen uitlegde waarom luitenant Brunow in de lucht was.

Tot grote ontsteltenis van Biggles kwamen ze allemaal in de hangar. Het licht werd aangeknipt, maar ze bleven niet lang. Nadat von Stalhein er zich van overtuigd had dat de Bristol inderdaad weg was, ging hij weer naar buiten en de anderen volgden hem.

Biggles draalde niet langer; de ontdekking dat de Pup onklaar was, liet hem geen keuze van handelen en hij wist dat hij nu een van de grootste gevaren waarvoor hij ooit in zijn leven geplaatst was, onder ogen moest zien - wat hij nu ging doen kon tot succes leiden, of - aan het andere alternatief wou hij maar liever niet denken.

Toen hij uit zijn schuilplaats tevoorschijn kwam, was hij vreemd kalm, met lange passen liep hij naar het verste eind van het vliegveld. Onder het lopen neuriede hij het Deutschland über alles, dat hij dikwijls in de mess had horen zingen, de woestijn was griezelig in zijn dodelijke stilte en de atmosfeer scheen bevolkt met geesten van een lang vergeten verleden. ‘Brrl deze plek geeft me de kriebels,’ mompelde hij toen hij even bleef staan om zich bij de verre lichtjes van Zabala te oriënteren. ‘Geef mij dan maar liever Frankrijk.’ Hij was veel te veel een realist om onder de indruk te komen van de historische associaties van de bodem waarop hij liep, het land dat eens betreden was door Xenophon aan het hoofd van zijn fiere tienduizend, door Alexander de Grote, door Romeinse generaals en door ‘kruisvaarders aan het hoofd van hun gewapende legerschaar, maar wel voelde hij een vage depressie die zo vaak het gevolg is van een contact met het verre verleden. ‘Het verwondert me niks dat mensen die in de woestijn verdwaald zijn, krankzinnig worden,’ zei hij rustig in zichzelf terwijl hij zijn passen verhaastte.

Hij kwam langs het kreupelbosje waarachter hij zich verstopt had op die bewuste avond toen hij voor het eerst von Stalhein als Arabier vermomd gezien had en hij slaakte een zachte kreet van opluchting toen hij een Halberstadt zag staan juist op de plek waar hij die verwacht had. De piloot had hem niet opgemerkt, want toen die zijn propeller ronddraaide om de motor te starten, had ‘hij zijn rug naar hem toe. Biggles wachtte tot de motor rustig liep en de piloot zijn plaats voor in de cockpit had ingenomen; toen kwam hij vlug naderbij, zette zijn voet in de stijgbeugel, trok zich op tot naast de piloot en gaf die een tikje op zijn schouder. ‘De graaf vraagt of je onmiddellijk naar hem toe gaat,’ zei hij in zijn beste Duits.

‘Hè?’ vroeg de piloot verbaasd.

‘De graaf wil dat je naar hem toe gaat,’ herhaalde Biggles.

‘De plannen zijn veranderd. Ik moet je aflossen. Schiet nou op.’

‘Maar ik ben . .

‘Ja, dat weet ik wel,’ viel Biggles hem wanhopig in de rede, want hij was bang dat von Stalhein elk ogenblik kon komen opdagen. ‘Je moet onmiddellijk komen. Ik moet vannacht dit toestel vliegen.’

Tot zijn onuitsprekelijke opluchting maakte de man, een tamelijk zure kerel, Greichbach genaamd, die hij een paar keer in de mess gesproken had, geen verdere tegenwerpingen, hij klom uit het toestel en stond naast de zichzelf als piloot opgeworpen Biggles.

‘Hoe is de route vannacht?’ vroeg Biggles schijnbaar onbekommerd. ‘Ze hebben het me wel verteld, maar ik had geen tijd om het op te schrijven; ik weet het nog wel, maar ik wou graag helemaal zeker zijn.’

‘Jebel Hind - Galada - Wadi Baroed - Pauta,’ antwoordde de ander zonder aarzeling.

‘Waar daal je meestal?’

‘Je hoeft misschien helemaal niet te landen, maar dat hoor je straks wel in de lucht.’

‘Bedankt. Je kunt nu maar beter maken dat je wegkomt. Loop niet recht over het vliegveld, ik kon je bij het opstijgen eens ondersteboven rijden; ga liever buitenom,’ zei Biggles nog en een brede glimlach speelde om zijn mond toen hij de Duitser inderdaad de door hem aangegeven richting zag inslaan. Op hetzelfde moment liet hij zijn Mauser-revolver los, want het waren angstige ogenblikken geweest. Het was een geluk voor Greïchbach dat hij niet naar de instructies had gevraagd, want Biggles was vastbesloten geweest de Halberstadt in handen te krijgen, zelfs al had hij geweld moeten gebruiken. Hij zag de figuur van de Duitser in de duisternis verdwijnen, nog steeds nam hij de weg die Biggles hem had aangeraden. Daar was hij blij om, want voor geen geld van de wereld had hij gezien dat von Stalhein en Greichbach elkaar tegen zouden komen.

Hij zette zijn helm op, trok zijn vliegbril diep over zijn gezicht, maakte de reserve stuurknuppel los bij de achterbank, nam zijn plaats voor in het toestel in en wachtte. De seconden tikten voorbij. Het duurde al minuten en hij begon onrustig te worden, hij was bang dat Greïchbach misschien het fort al bereikt zou hebben voor von Stalhein weg was; maar plotseling spanden zich al zijn spieren toen een lange gestalte in Arabische kledij ineens uit de duisternis opdook en zonder een woord te zeggen, in de cockpit plaatsnam.

Biggles voelde een licht tikje op zijn schouder; het woord ‘vertrekken’ klonk flauw boven het geronk van de motor uit. Met een eigenaardig lachje om zijn lippen gaf hij vol gas, terwijl hij de stuurknuppel van zich afhield. De Mercedes- motor ronkte; de Halberstadt scheerde luchtig over het zand en suisde toen bijna loodrecht naar boven.

Biggles zag de lichten van het kamp onder zich en hij wist wat er ook zou gebeuren, hij deze lichtjes voor de allerlaatste keer zag. Toen beschreef hij een wijde boog, klom nog hoger en koerste naar de linies.

HOOFDSTUK 20

De tocht in de nacht

[1] Twintig minuten ging hij in rechte lijn op Jebel Hind aan, de eerste plaats door Greïchbach aangegeven, hij zat diep voorover in de cockpit gebogen en zorgde er wel voor zijn hoofd niet naar links of rechts te wenden, want hierdoor zou von Stalhein zijn profiel kunnen zien. Eerst kon hij de angst niet van zich afzetten dat de Duitser iets tot hem zou zeggen of iets zou vragen dat uitlegging behoefde. In dat geval was een ontmaskering onvermijdelijk en vaag verwonderde hij er zich over wat von Stalhein dan zou doen.

Zoals gewoonlijk in een tweepersoons toestel zat ook nu de piloot vooraan en de waarnemer bezette de achterste plaats en de beide bankjes waren niet meer dan een meter van elkaar. Biggles zou zich meer op zijn gemak gevoeld hebben als de Duitser voor hem had gezeten, want dan zou hij hem in de gaten hebben kunnen houden; het was zenuwslopend het besef dat de vijand die hij niet kon zien, pal achter hem zat; maar aan de andere kant besefte hij heel goed dat als von Stalhein in de voorste stoel had gezeten en zich toevallig zou hebben omgedraaid, hij onmiddellijk gezien zou hebben dat er een verwisseling van piloten had plaatsgehad.

‘Stel je nou eens voor dat hij er achter komt dat ik het ben, wat kan ie dan nog doen?’ peinsde Biggles. ‘Niks, voor zover ik zien kan. Als hij me een slag op mijn achterhoofd geeft, valt de machine naar beneden en dan slaan we allebei te pletter, want hij kan onmogelijk naar mijn plaats overklimmen en het stuur in handen nemen voor hij me eruit geduwd heeft; en daar heeft ie geen tijd voor, want dan zijn we allang op de grond gesmakt. In elk geval zou ie krankzinnig zijn om in een vliegtuig een gevecht te beginnen. Maar een heel andere kwestie is, wat moet ik doen? Als hij me beveelt ergens te landen, kan ik de situatie wel in handen nemen aangenomen natuurlijk dat er niet een heel stel moffen of een paar Arabieren die op zijn hand zijn, staan te wachten. Maar stel je nou eens voor dat ie niks zegt over een landing? Hij zal graag willen weten wat er aan de hand is als ik op eigen houtje ga dalen. Het geeft natuurlijk niks het te laten voorkomen dat er iets aan de motor hapert, want zo gauw ik minder gas ga geven, bemerkt ie dat aan zijn eigen hefboom.

Als ik de motor uitschakel, schieten we vast en zeker naar beneden en in dat geval heb ik meer kans dan hij om gewond te worden. Nou ja, we zullen wel zien.’

De kale rotsachtige omgeving van Jebel Hind doemde voor hem op en de machine kreeg een paar flinke stoten toen de verandering van terrein de atmosfeer beïnvloedde. De rotsblokken die door de zon overdag tot kookhitte waren gebracht, waren nog niet afgekoeld en zonden kolommen hete lucht naar boven. Koelere lucht vanuit de woestijn kwam binnenvallen en vulde het gedeeltelijke vacuüm en het gevolg was een verticale stroming van aanzienlijke kracht.

Hij bedwong een bijna niet te weerstane impuls om achterom te kijken en te zien wat von Stalhein aan het uitvoeren was, hij corrigeerde het op en neer bonken van het toestel, dit werd namelijk steeds heviger naarmate de grond onder hem hobbeliger werd. Op een kleine afstand voor hem uit stak een eenzaam zoeklicht als een toorts een vinger van wit licht in de met sterren besprankelde lucht en hij wist dat hij de Engelse linies naderde. Puntige flitsen van oranje en karmozijnrode vlammen begonnen om hem heen op te doemen en waren een bewijs dat het luchtdoelgeschut zijn nadering had opgemerkt; de zoeklichten hadden hem nog niet gevonden en het schieten was pover, dus racete hij door de nacht tot hij het dorp Galada bereikt had, toen maakte hij een scherpe bocht naar rechts en sloeg een koers in, die hem naar Wadi Baroed moest brengen. Volgens de aanwijzingen van Greichbach was dit het volgende kenteken.

Opnieuw vlogen ze nu boven de woestijn, een wildernis van een grote uitgestrektheid, aan alle kanten omgeven door heuvels waarop de lichtjes twinkelden van de vele kampvuren, een groot aantal troepen had zich daar verzameld voor de komende grote aanval. ‘Net een plek waar hij me wel eens kon bevelen om te landen,’ dacht Biggles en hij trok zijn toestel recht na een diepe val. Het verwachte tikje op zijn schouder kwam echter niet en hij raasde verder in de met sterren bezaaide lucht.

Het scheen hem toe dat hij al een hele tijd gevlogen had; het was warm en behaaglijk in de cockpit en de vrees voor de man achter hem maakte plaats voor een zekere loomheid. ‘Het wordt nou zo langzamerhand tijd dat ie iets doet,’ dacht hij slaperig en hij vroeg zich verwonderd af waar de hele zaak op uit zou draaien. Vreemde gedachten begonnen door zijn hoofd te spoken. ‘Gevleugelde strijdwagens!’ Beneden hem had het een of andere schepsel een drieduizend jaar geleden iets gezegd over gevleugelde strijdwagens. Of was het later geweest? Hij kon het zich niet meer herinneren, dus zette hij de zaak als weinig belangrijk van zich af en toen ineens kwam hij met een schok weer tot zichzelf, hij besefte dat hij op het punt gestaan had in slaap te vallen.

De rand van de maan kroop juist boven de horizon; hij zag het omdat hij hoog was, maar hij wist dat men op de grond daar nog niets van kon ontdekken, daar bleef alles in een geheimzinnige duisternis gehuld, alleen verbroken door vage, nog donkerder schaduwen die de ligging aangaven van heuvels en dalen. Nog steeds vloog hij verder in de richting van Pauta, het volgend kenteken, maar dit lag nog een heel eind naar het westen.

Toen, ver voor zich uit iets voor zijn linkervleugel, ontdekte hij een aantal lichtjes vlak bij elkaar en hij begreep dat dit het vliegveld van Kantara was; hij dacht een ogenblik na en plaatste toen de neus van zijn toestel een klein stukje die kant uit. Zou von Stalhein die kleine koersverandering opmerken en hem er een aanmerking over maken? Nee, blijkbaar niet, want er gebeurde niets. Weer raakte hij voorzichtig zijn voetenstuur en bracht nu de neus van zijn toestel in een rechte lijn met het vliegveld en hij schrok haast toen een plotselinge gedachte hem inviel. ‘Wat kan ie doen als ik hier wil landen,’ peinsde hij en hij trilde bij de gedachte. ‘Eigenlijk niets. Ik zou niet weten wat ie zou kunnen doen; tenminste niet voor we op de grond staan. Dan zal ie waarschijnlijk proberen me een kogel door mijn hersens te jagen, daarna op de plaats van de piloot springen en zien dat ie wegkomt. Maar ik kan net zo vlug reageren als hij,’ dacht hij verder. Hoe meer hij met het plan speelde, hoe meer het hem aantrok. Dan kwam er tenminste een eind aan de hele affaire, hoe dan ook. Het zou een schitterende afsluiting zijn van al zijn avonturen als hij met de Duitser stevig in zijn knuisten bij majoor Raymond de tent in kon wandelen. Wat de plannen van von Stalhein dan ook konden zijn, hij zou ze onmogelijk meer kunnen uitvoeren. Maar wat hij van plan was te doen, zou hij vlug moeten doen. ‘Op hetzelfde moment dat ik begin te dalen zal hij begrijpen dat er iets mis gaat en hij zal in een mum van tijd overeind staan,’ dacht hij. En dan kan er van alles gebeuren. Nee! Als ik naar beneden ga, zal ik dat zo vlug doen dat hij niet in staat zal zijn om iets te zeggen, hij zal niks anders kunnen doen dan zich zo stevig mogelijk vastklemmen. Misschien denkt ie wel dat er iets kapot is en dat ik de controle over de machine heb verloren; als ie dat denkt, zoveel te beter voor mij.’

Trillend van opwinding hield hij zijn koers en hij zag de lichtjes van het vliegveld langzaam naderbij komen. Ze waren nu bijna onder de neus - nog dichter kropen ze - nog dichter. Plotseling verdwenen ze uit het gezicht en hij begreep dat hij boven het middelste gedeelte van het vliegveld was. Een blik op de verlichte hoogtemeter liet hem zien dat de naald vijftienhonderd meter wees. Het was nu of nooit. ‘Daar gaan we dan,’ mompelde hij en hij deed een heleboel dingen tegelijk. Met zijn linkerhand sloot hij het gas af; zijn linkervoet schopte tegen het voetenstuur, terwijl hij met zijn rechterhand de stuurstang naar links rukte en hem direct weer terugduwde naar rechts.

Voor ieder die op de achterbank zat - en of die iemand nu ervaring had of niet - moest het resultaat verschrikkelijk geweest zijn en dat was ook zijn bedoeling geweest. De machine zwaaide onder het afglijden dronken heen en weer; de neus flapte naar beneden en dook al wentelend en kerend naar de grond. Met zijn ogen strak op de rondwentelende lichten telde Biggles ongeïnteresseerd de omwentelingen. Toen hij bij vijf gekomen was, duwde hij de stuurknuppel van zich af en draaide het hele toestel in een andere richting. Toen hij op een hoogte van naar hij vermoedde driehonderd meter gekomen was, trok hij het toestel uit de vrille en drukte toen zijn linker vleugel in een verticale zijvlucht. Een windstoot sloeg hem in het gezicht, terwijl stutten en bedrading het uitbrulden in protest - maar nog steeds viel het toestel als een steen.

Pas op het allerlaatste moment trok hij het recht, maakte een korte s-bocht en gleed verder. Toen zijn wielen de grond raakten, draaide hij de contactschakelaar om met een vlugge beweging van zijn linkerhand, terwijl hij met zijn rechter zijn Mauser zocht. De staart zakte, sleepte nog een paar meter verder en het toestel stond stil. Razend vlug sprong Biggles uit de machine op de grond met de revolver in de vuist.

‘Handen in de hoogte, von Stalhein,’ beval hij.

Er kwam geen antwoord.

‘Schiet op, steek ze in de hoogte; ik heb je nu in mijn macht. Een verkeerde beweging en je bent er geweest - ik meen het.’

Nog geen antwoord.

Biggles bukte zich zo diep dat hij het silhouet van de cockpit duidelijk tegen de hemel zag afgetekend, maar de Duitser zag hij niet. ‘Schiet op, een beetje meer lef,’ snauwde hij. ‘Het helpt je niks al blijf je op de vloer liggen. Nog vijf seconden en ik begin te schieten.’

Nog steeds geen antwoord.

Biggles voelde een zekere twijfel in zijn hart opkomen. Was von Stalhein er ook uitgesprongen? Hij dook naar het uiterste eind van het toestel en keek om zich heen; hij kon een paar honderd meter alle kanten uitkijken, maar er was niemand te zien. Met zijn revolver in de hand, zette hij zijn voet in de stijgbeugel en ging zo staan dat hij in de cockpit kon zien. Een enkele blik was genoeg. Er zat niemand in.

Hij stak het wapen weer in zijn zak en leunde flauwtjes tegen de zijkant van de onderste vleugel. ‘Ik ben stapelgek,’ mompelde hij, ‘stapel - stapelgek. Ik heb een zonnesteek - daar ligt het m aan.’ Hij deed zijn ogen dicht, schudde heftig met zijn hoofd en deed toen zijn ogen weer wijd open. ‘Nee, het is geen droom,’ vervolgde hij toen hij een paar mecaniciens zag komen aanrennen. Een gevoel van onpasselijkheid kwam over hem. De reactie na de hevige spanning van het laatste uur toen iedere zenuw tot knappens toe gespannen was en deze terugslag was ontzettend. Deze onverwachte anticlimax deed hem geestelijk ineenstorten. Hij gooide zijn hoofd in de nek en schaterde het uit.

‘Handen omhoog, mof!’ schreeuwde een van de mecaniciens terwijl hij toesnelde.

‘Waar maak je je zo druk om?’ snauwde Biggles.

De schok die deze ijverige Engelsman kreeg toen hij in zijn moedertaal werd toegesproken, was bijna net zo groot als die welke Biggles een paar seconden geleden ontvangen had. Hij staarde naar de piloot, toen naar de machine en toen weer terug naar Biggles.

Een sergeant baande zich een weg naar voren door de groep toeschouwers heen. ‘Wat heeft dit allemaal te betekenen?’ gromde hij.

‘Het is allemaal in orde, sergeant, ik heb je een aardig souvenirtje meegebracht,’ grinnikte Biggles en met een knik je wees hij naar het toestel. ‘Je kunt het meenemen, je kunt het bewaren en wat mij betreft, mag je het ook op je revers steken. En ik hoop dat het je zal bijten,’ het hij er verbitterd op volgen toen hij plotseling besefte dat zijn weloverwogen plan, uitgevoerd met zo’n enorm risico, op niets was uitgelopen.

‘Is er nog iemand in het toestel?’ vroeg de sergeant achterdochtig.

‘Kijk zelf maar,’ inviteerde Biggles. ‘Hij moet er wel zijn, maar ik vind hem niet. Zie maar of jij beter kunt zoeken.’

De sergeant stelde een vluchtig onderzoek in. ‘Er is niemand,’ verklaarde hij.

‘Dat dacht ik ook,’ mompelde Biggles langzaam.

De sergeant staarde hem met een verbaasde blik aan en toen keek hij opgelucht, want hij zag een paar officieren die de machine hadden horen landen, naderbij komen en toen ze genaderd waren, verlosten ze hem van zijn verantwoordelijkheid. Ook majoor Raymond was erbij en Biggles greep hem zachtjes bij zijn arm. ‘Ik zou u aanraden het toestel in een hangar weg te bergen, dat niemand eraan kan komen,’ zei hij. ‘Als ze vragen beginnen te stellen zal ik zeggen dat ik een beschadigd toestel naar een vliegveld moest brengen om gerepareerd te worden, maar dat ik verdwaalde en een nachtelijke landing moest maken. Ik zal in uw tent op u wachten. Is Algy terug?’

‘Ja, hij was juist in de mess toen ik naar buiten ging. Hij zei zoiets als: dat hij zich niet door een verdwaalde mof bij zijn maaltijd liet storen.’

‘Daar heeft ie gelijk in,’ antwoordde Biggles scherp. ‘Heeft ie u verteld …’

‘Ja, hij heeft me alles meegedeeld.’

‘En Brunow?’

De majoor knikte. ‘Die hebben we ergens opgesloten waar hij geen kwaad meer kan doen. Ga jij nou maar eerst naar de mess om iets te eten en dan meld je je bij mij op mijn bureau.’

‘In orde, majoor,’ antwoordde Biggles en hij sloeg de richting in van de officiersmess.

[2] Een uur later lag hij op zijn gemak uitgestrekt in een rieten stoel in de tent van majoor Raymond. De majoor zelf zat achter zijn bureau met zijn kin rustend in de palmen van zijn handen; Algy zat aan de andere kant van hem te luisteren.

‘En zo is het gegaan,’ vertelde Biggles. ‘Ik geloof dat dit, zonder uitzondering, de grootste schok in mijn leven geweest is - en u weet dat ik er wel zo een stuk of wat te incasseren gehad heb. Het was tevens mijn allergrootste teleurstelling. Ik kan u eerlijk zeggen, majoor, dat ik in tranen had kunnen uitbarsten toen ik op de grond neerkwam en ontdekte dat hij er niet meer was. Ik kon het gewoonweg niet geloven. Als ik nog eens denk aan alle moeite die ik gehad heb en alle risico’s die ik heb gelopen - maar nou ja, wat geeft het of we er nog langer over praten? Ik hoop alleen maar dat ie toen hij de bodem raakte, zijn nek gebroken heeft op een uitstekend stuk rots.’

‘Wat bedoel je?’

‘Er bestaat toch geen twijfel aan wat ie deed. Toen hij boven de plek was waar ie wilde zijn, het hij zich doodgewoon met een parachute naar beneden vallen; er is geen andere oplossing te vinden, tenzij - nou ja, hij kan natuurlijk ineens genoeg van het leven gekregen hebben en met een sprong uit het toestel zijn gevlogen. Of hij kan zin gehad hebben in een wandelingetje, maar vergat dat ie in een vliegmachine zat. Maar ik ken von Stalhein en ik durf wel te beweren dat dit laatste uitgesloten is. Nee, de schurk is hem met behulp van een parachute gesmeerd en ik kan nou ook wel raden waar het precies gebeurde. Ik herinner me dat het toestel ineens een stuk naar beneden schoot. En ik maak me sterk dat ie al veel meer op dezelfde manier achter onze linies gedaald is. Tenslotte is neerkomen met een parachute niet gevaarlijker dan een gewone landing hier op deze rotsachtige bodem. Waar het nu alleen nog op aankomt is dat de kerel nog in leven is en rondhuppelt en hoe eerder hij zijn laatste wandelingetje maakt, hoe beter dat is. Hij is geen kerel, hij is een slang. Hij scharrelt hier ergens aan deze kant van de linies rond in zijn Ali Baba-pak. Hoe moeten we hem te pakken krijgen? - dat zou ik dolgraag willen weten. Tussen haakjes, Algy, hoe ben jij met Brunow gevaren?’

‘O, het ging piekfijn, niks geen moeite. Ik vloog regelrecht hierheen en kwam netjes op de grond. Ik sloot hem op in mijn kamer met een schildwacht om hem te bewaken, schoot een overjas over mijn Duitse uniform aan en bracht de majoor rapport uit. Brunow kwam juist bij toen ik terugkwam en mijn jas uittrok. Hij prevelde een dankgebedje toen hij mijn uniform zag en vertelde me in termen die niet misverstaan konden worden wat voor zwijnen de Engelsen waren en hij werd bijzonder welsprekend toen hij het over jou had. Hij vroeg me of je al gevangen genomen was en wanneer je doodgeschoten zou worden.

‘Ga door,’ verzocht Biggles vol belangstelling. ‘Wat heb je hem verteld?’

‘Ik heb hem heel voorzichtig voorbereid en ik zei hem dat hij het wel een beetje verkeerd zag. Eerst kon hij me niet geloven en ik moest hem uitleggen dat we voor zijn bijkomen een lange reis hadden afgelegd en dat hij nu netjes was overgeleverd aan de handen van de Engelse zwijnen.’

‘En wat zei ie daarop?’

‘Hij zei helemaal niks; hij klapte alleen maar volkomen in mekaar. Nou probeert ie het te doen voorkomen of ie er niks van gemeend heeft.’

‘Waar is ie nou?’

‘In het gevangenkamp in Kantara, alleen in een hok,’ antwoordde de majoor.

‘Wat gaat u met hem doen, majoor?’

‘Natuurlijk zal hij verhoord worden. Maar hoe moet het nou met die von Stalhein? Dat is veel belangrijker.’

‘Dat wou ik juist vertellen,’ antwoordde Biggles langzaam. ‘Ik geloof dat ik hem bij zijn staart kan krijgen, maar dan heb ik hulp nodig.’

‘Wat voor hulp?’

‘Persoonlijke assistentie van iemand die de streek hier heel goed kent - niet alleen de streek, maar ook de Arabieren; majoor Sterne bijvoorbeeld.’

Majoor Raymond keek heel ernstig. ‘Dat is een moeilijke kerel om de hand op te leggen,’ zei hij. ‘Hij zwerft overal rond, maar we weten nooit precies waar ie uithangt. Is een ander niet ook goed?’

‘Ik geef de voorkeur aan majoor Sterne. Het is niet meer dan billijk dat waar hij El Sjerief gevangen genomen heeft, hij ook verder een handje meehelpt. Als u een S.O.S. onder de inboorlingen uitzendt, weet ik zeker dat het hem zal bereiken en dat hij hier komt.’

‘Dat is mogelijk. Maar hij houdt er niet van gestoord te worden als hij met een bepaald ding bezig is. Doch als het iets heel ernstigs is, neemt ie het allicht goed op. Wat stel je voor?’

‘Ik stel voor dat er een boodschap uitgaat dat hij met spoed verzocht wordt naar het algemeen hoofdkwartier te komen in verband met plannen voor een Britse opmars en of hij alsjeblieft zo vlug mogelijk aan deze oproeping gevolg wil geven. U zult zien dat hij komt.’

‘Maar lieve hemel, man, daar geeft de generaal nooit toestemming voor.’

‘Waarom niet? Hij zal toch veel meer dan wie ook, dolblij zijn als we zo’n gevaarlijke schurk als von Stalhein bij de kladden hebben.’

‘En stel je nou eens voor dat ik het voor mekaar krijg: waar zou je Sterne dan willen ontmoeten?’

‘Als het mogelijk is op het algemeen hoofdkwartier; dat zou hem de moeite besparen nog naar hier te komen. Als u de boodschap verzonden hebt, ga ik met Lacey vooruit naar het hoofdkwartier en wacht daar op zijn aankomst. Misschien gaat u ook mee?’

‘De generaal zal het zeer zeker niet op prijs stellen als je zijn tijd verknoeit.’

‘Als het daarop aankomt, vind ik het ook niet prettig om mijn eigen tijd te verknoeien,’ merkte Biggles koeltjes op. ‘Ik heb mijn nek geriskeerd, dus kan hij er moeilijk bezwaar tegen hebben ons een paar minuten van zijn tijd af te staan. Kom, majoor, laten we op weg gaan.’

HOOFDSTUK 21

Sterne helpt een handje

De parelmoeren gloed van een nieuwe dag spreidde zich langzaam uit over de oostelijke hemel; wierp een koud grijs licht over de ongastvrije wildernis en beklemtoonde nog eens extra de bleke kleur van een huis dat aan de grens van het dorpje Jebel Zaloud stond. Het was een huis dat eens de residentie geweest was van de koopman Ali Ben Sadoum, maar nu dienst deed als het algemeen hoofdkwartier van de Engelse luchtmacht in Palestina.

Een zwakke lichtstraal ‘kroop tussen het venster zonder ruiten van een kamer op de begane grond en wekte twee officieren, die in een ongemakkelijke houding in dekstoelen lagen te slapen. Biggles schrok wakker, knipperde met zijn ogen en toen hij het daglicht ontwaarde, sprong hij overeind. ‘Het ziet ernaar uit dat ie niet komt, Algy,’ zei hij gedecideerd, ‘het wordt al licht.’

Algy wreef zijn ogen uit, geeuwde en kwam ook overeind, hij rekte zich. ‘Je hebt gelijk,’ zei hij. ‘In dat geval zullen we die doortrapte Erich op eigen houtje moeten opsporen, vermoed ik.’

‘Ja, jammer genoeg,’ mopperde Biggles terwijl hij nadenkend langs zijn kin streek. ‘Ik had gehoopt dat we ons veel moeite hadden kunnen besparen.’ Hij geeuwde. ‘Ik geloof dat we kort na middernacht in slaap gevallen zijn. Nou ja, er is niks aan te doen, maar ik denk dat de generaal wel kwaad zal zijn als hij de hele nacht voor niks is opgehouden.’

‘Hij zou toch niet naar bed gegaan zijn,’ vertelde Algy. ‘Ik hoorde de majoor-adjudant zeggen dat de generaal het grootste deel van de nacht aan belangrijke stukken zou blijven werken. Waar zou Raymond zijn, denk je?’

‘Ik denk boven in de kamer van de generaal - daar was ie gisteravond.’

‘Br! Hij zal woedend zijn als we de generaal voor niks hebben laten wachten.’

‘Ja, dat zal wel; maar zoals ik al gezegd heb, het is jammer, doch er is niets aan te doen. Ik heb gehandeld zoals ik meende dat het beste was.’

Er werd op de deur geklopt en er kwam een soldaat binnen. ‘De generaal vraagt of u onmiddellijk bij hem op zijn bureau wilt komen,’ zei hij.

Biggles maakte een grimas. ‘Nou krijgen we ervan langs,’ mompelde hij spijtig, terwijl hij de man volgde naar een groot vertrek op de eerste verdieping.

Toen ze binnenkwamen keek de generaal met een paar vermoeide ogen op van zijn lessenaar. Een aantal stafofficieren en ook majoor Raymond waren in het vertrek en allen keken de beide vliegofficieren aan met een afkeuring die duidelijk op hun gezicht te lezen stond.

‘Wie van u beiden is Bigglesworth?’ begon de generaal.

Biggles deed een stap naar voren. ‘Dat ben ik, generaal,’ antwoordde hij.

‘Wil je dan zo beleefd zijn om ons te vertellen wat dit allemaal te betekenen heeft? Majoor Raymond heeft me meegedeeld dat je vanaf het moment waarop je hier in Palestina gekomen bent, zulk uitstekend werk verricht hebt en in verband hiermee wil ik een breed standpunt innemen, maar ik ben doodmoe en dit wachten lijkt me nutteloos.’

Biggles leek weinig op zijn gemak. ‘Ik ben het volkomen met u eens, generaal,’ gaf hij toe: ‘maar ik had hoop dat mijn ongewone verzoek gerechtvaardigd was.’

‘Ik geloof dat het op uw instigatie was dat de terechtstelling van sjeik Haroen ibn Said, anders genaamd El Sjerief de spion, werd uitgesteld. Eerlijk gezegd, Bigglesworth, we zijn steeds van mening geweest dat we officieren van de Engelse luchtmacht die met een speciale opdracht hier naar Palestina komen, wat armslag moeten geven, maar er is een grens. Ze moeten zelf weten hoe ver ze kunnen gaan met zich te bemoeien met de dagelijkse routine.’

‘U hebt volkomen gelijk, generaal. Ik hoop dat ik u iets in ruil kan geven voor uw bereidwilligheid.’

‘Wat dan?’

‘Door u een innerlijke onbehaaglijkheid te besparen die u zeker gevoeld zou hebben als u ontdekt zou hebben dat u een onschuldig man had laten doodschieten.’

‘Een onschuldig man! Over wie heb je het?’

‘Sjeik Haroen ibn Said is niet de spion El Sjerief.’

Biggles sprak rustig , maar beslist.

‘Goeie hemel, man, wat bedoel je?’

‘Wat ik zeg, generaal. De hele zaak was gewoonweg een komplot. Sjeik Haroen is wat hij altijd beweerd heeft te zijn - een goede vriend van de Engelsen. Door hem te laten arresteren en hem - zoals ze hoopten - als een spion te laten doodschieten, verwachtte de Duitse agent die deze kwestie behandelde, dat hij twee vliegen in een klap zou kunnen slaan. Een machtige sjeik, die trouw was aan de Engelse zaak, uit de weg te ruimen en u tegelijkertijd een gevoel van zekere veiligheid te verschaffen door u in de veronderstelling te laten dat u eindelijk een eind gemaakt had aan de activiteiten van de beruchte spion El Sjerief. Het kostte weinig moeite om sjeik Haroen ibn Said, die niets weet van westerse methodes, ertoe over te halen een ring van de Duitse inlichtingendienst te dragen en beschuldigende papieren bij zich te hebben zonder er het minste vermoeden van te hebben wat de betekenis was. In korte woorden, hij werd ertoe genoopt de persoon van El Sjerief aan te nemen.’

Het gezicht van de generaal stond grimmig. ‘Door wie?’ snauwde hij.

‘Door El Sjerief zelf, generaal,’ antwoordde Biggles eenvoudig.

De generaal keek hem aan en er kwam een uitdrukking in zijn ogen alsof hij nu alles begreep. In de kamer viel een stilte. Wat Biggles hem verteld had, zou nooit bij hem zijn opgekomen, maar de ontzettende consequenties stonden hem ineens duidelijk voor de geest. ‘Grote God,’ mompelde hij, ‘ben je er zeker van?’

‘Ja, generaal.’

‘Dus El Sjerief is nog steeds in vrijheid?’

‘Ja, generaal.’

‘Wat is het voor een man die je gisteravond naar de Engelse linies overvloog - majoor Raymond heeft het me verteld - die kapitein Erich von Stalhein? Heeft die iets uit te staan met El Sjerief?’

‘Inderdaad, generaal.’

‘In welk opzicht?’

‘Hij en El Sjerief zijn een en dezelfde persoon, generaal.’

Weer viel er een stilte. De generaal keek als een man die onder hypnose verkeert en dat was ook het geval met nog een paar officieren, hoewel er ook een stuk of wat waren die ongelovig Biggles aanstaarden.

‘Waarom heb je dit niet eerder gezegd?’ vroeg de generaal bars. Er klonk net zo goed een zeker verwijt als verontwaardiging in zijn stem.

‘Omdat er een ding is, generaal, dat ik boven alles liefheb,’ antwoordde Biggles vastberaden. ‘En daarom vertelde ik niemand van mijn ontdekking.’

‘En wat is dat dan?’

‘Mijn leven, generaal. Ik wil helemaal niet oneerbiedig zijn, maar Duitse spionnen hebben oren tot zelfs in de hoogste plaatsen - zelfs in uw hoofdkwartier, generaal.’

De generaal fronste de wenkbrauwen. ‘Dat laatste kan ik moeilijk aannemen,’ verklaarde hij. ‘Maar toch stelt dit verhaal van u zeer veel dingen in een totaal ander licht. Von Stalhein, alias El Sjerief, is nog steeds op vrije voeten en als ik het goed begrijp wilt u zich van Sterne bedienen om hem te pakken te krijgen?’

‘Inderdaad, generaal.’

‘Nou begrijp ik het. Ik heb een verzoek naar hem doen uitgaan, maar het heeft er veel van dat hij niet komt. Als hij nog verschijnt, zal ik het u onmiddellijk laten weten.’

Ér werd stevig tegen de deur geklopt en de soldaat van de wacht kwam binnen. ‘Hier is majoor Sterne, generaal.’

‘Vraag hem onmiddellijk hier te komen,’ beval de generaal. ‘Ik wil hem eerst spreken en dan zal ik hem uw voorstel overbrengen,’ liet hij er vlug op volgen en hij keek Biggles aan.

‘Dank u, generaal.’ Biggles gaf Algy een wenk en trok zich toen terug in het verste hoekje van het vertrek.

Het volgende moment staarde hij met een gefascineerde belangstelling naar een man die de kamer was binnengekomen, want hij wist nu dat hij in gezelschap was van een van de meest besproken mensen in het Midden-Oosten, een man wiens kennis van de inheemse wetten spreekwoordelijk was en die zich zo kon vermommen dat hij zelfs een Arabier om de tuin kon leiden. Zelfs nu was hij in een wijd Arabisch gewaad gehuld, maar hij klikte zijn hakken tegen elkaar en bracht met de hand het militair saluut.

‘Ha, Sterne, gelukkig dat je er bent,’ begon de generaal, terwijl hij opstond en de binnen gekomene een hand gaf. ‘Mijn boodschap gekregen?’

‘Ja, generaal, antwoordde de ander vlug. ‘Ik was nieuwsgierig om te weten wat erachter zat.’

‘Het gaat om die vervloekte kerel, die El Sjerief,’ vervolgde de generaal. ‘Het schijnt dat er de een of andere vergissing gemaakt is; de kerel die u binnenbracht, is El Sjerief niet.’

Biggles kwam bedaard een stap naar voren.

‘Niet El Sjerief!’ riep Sterne. ‘Wat een onzin! Als hij El Sjerief niet is, wie is het dan wel?’

‘Jij, veronderstel ik,’ zei Biggles rustig. ‘Beweeg je niet von Stalhein.’

De man die bekend gestaan had onder de naam van majoor Sterne draaide zich op zijn hielen om en keek in de loop van Biggles’ revolver. Hij staarde met ogen die glinsterden van haat, Biggles in het gezicht. ‘O, zei hij zachtjes en toen nog eens, ‘O, ik had dus gelijk.’

‘Dat had je,’ antwoordde Biggles kort, ‘en ik ook.’

Von Stalhein stak langzaam zijn handen op. Maar toen die op hoogte van zijn schouders gekomen waren, trok hij met een vlugge beweging zijn boernoes af en wierp het kledingstuk Biggles in het gelaat. Tegelijkertijd snelde hij naar de deur. Algy versperde hem de weg, maar hij keerde zich als een haas om en sprong naar het raam met Algy op zijn hielen. Een seconde heerste er een waar pandemonium.

Biggles durfde niet te schieten uit angst dat hij Algy of een van de stafofficieren zou raken, die probeerden de Duitser tegen te houden; maar ze waren te laat. Biggles zag iets wits flikkeren toen von Stalhein als een vogel door het venster naar buiten schoot. Hij probeerde niet hem achterna te gaan, maar snelde naar de deur en gilde om de wacht. ‘Naar buiten, naar buiten,’ schreeuwde hij woest toen ze de trap kwamen opsnellen. Hij vloog langs de mannen heen, racete naar de deur en keek naar buiten. Een Arabier die dubbelgebogen op een prachtig paard zat, snelde door de dorpsstraat. Voor Biggles zijn wapen kon heffen, waren en paard en berijder verdwenen om de hoek van de weg die naar Kantara leidde.

‘Neem mijn auto, neem mijn auto,’ schreeuwde de generaal. ‘Baines! Baines! Waar ben je dan voor de duivel! Die kerel is er nooit als je hem nodig hebt!’

‘Hier ben ik, generaal.’ De chauffeur met een vuurrood hoofd, want hij had stiekem bij de kok een kop thee gedronken, startte de motor van de zware Crossley-wagen en nam zijn plaats in achter het stuur.

De generaal sprong naast hem en de anderen kropen bij elkaar op de achterbank. Voor Algy was geen plaats meer, maar hij had geen zin om achter te blijven en sprong op de treeplank.

‘Vlugger, kerel, vlugger,’ riep de generaal toe ze door het dorp scheerden, terwijl dodelijk verschrikte inboorlingen, straathonden, pikkend pluimvee en loslopende ezels op het laatste nippertje aan de dood ontsnapten. De auto zwenkte heen en weer onder de veel te zware belasting, ging met een scherpe bocht om de hoek, waar von Stalhein voor het laatst gezien was en de open weg lag voor hen.

Anderhalve kilometer verder lagen de tenten van Kantara roze en goud te glanzen in de stralen van de opkomende zon; honderd meter links van hen joeg von Stalhein zijn paard meedogenloos voort, terwijl hij diep voorover gebogen als een pijl op de hangars afschoot.

‘Hij is ons te vlug af,’ raasde de generaal. ‘Je zult zien dat hij een van die machines neemt en er de lucht mee ingaat.’

Het was duidelijk dat dit inderdaad de bedoeling was van von Stalhein. Er stonden een aantal toestellen van verschillend type op de startbaan; de propeller van een van de machines een Bristol bommenwerper, flikkerde in het zonlicht, de motor stond warm te draaien terwijl de piloot en de waarnemer buiten de mess op een afstand van een twintig, vijfentwintig meter hun sigaret oprookten.

Von Stalhein schoot als een hazewind op de machine toe. De piloot en de waarnemer sloegen verbaasd zijn manier van doen gade; ze deden echter geen moeite hem te weerhouden.

Op een afstand van nauwelijks tien meter hield von Stalhein zijn paard zo plotseling in dat het dier door de knieën zakte; in een oogwenk had hij de remblokken vanonder de wielen weggetrokken en kwam met een grote sprong in de cockpit terecht. De motor ronkte en de Bristol verhief zich van de grond.

‘We zijn hem kwijt,’ riep de generaal. Toen viel hem plotseling een gedachte in en hij liet erop volgen: ‘Houd bij het luchtdoelgeschut stil, Baines.’

Het luchtdoelgeschut waar gewoonlijk bewaking bij stond, was ongeveer honderd meter van de weg af, de lopen van de vier kanonnen staken als scheve schoorstenen de lucht in, terwijl de schutters slaperig van hun ochtendthee zaten te genieten. Maar toen de auto van de generaal aankwam, vlogen ze met een schok overeind. Een geschrokken luitenant kwam naar voren en salueerde.

‘Zie die machine te pakken te krijgen,’ snauwde de generaal en hij wees naar de Bristol, die nu al een hoogte van zeker driehonderd meter bereikt had en nog steeds klom in de richting van de Duitse linies. ‘Schiet hem neer en vandaag nog benoem ik je in mijn dagorder tot kapitein.’

De luitenant stelde geen verdere vragen; hij schreeuwde een bevel en snelde naar de afstandsmeter. De schutters wierpen onder het innemen van hun stelling hun kroezen op de grond en binnen de vijf seconden had het eerste kanon zijn met koper omgeven granaat naar de Engelse machine afgeschoten. Ze trof geen doel. De officier richtte en een tweede schot was dichterbij. Weer richten en een granaat barstte op een afstand van ongeveer dertig meter voor de neus van het toestel uiteen. Opnieuw een bevel en de vier kanonnnen begonnen hun salvo s te vuren zo vlug als de schutters de lopen konden voeden.

‘Kleine gele vonken, gevolgd door paddestoelachtige wol ken witte rook verschenen rondom de Bristol en de piloot, die het gevaar waarin hij verkeerde, inzag, begon van links naar rechts te zwenken en omgekeerd.

Biggles werd geslingerd tussen het verlangen de koortsachtige, doch methodische activiteit van de schutters te blijven gadeslaan - want hij had nog noodt zo dicht bij luchtdoelgeschut gestaan - en kijken naar het toestel, maar hij kon toch zijn ogen niet afhouden van de heen en weer zwenkende tweezitter; uit bittere ervaring wist hij wat er in von Stalhein moest omgaan, het deed hem bijna leed voor de man. Een granaat spatte haast onder de romp uiteen en het toestel schommelde.

‘Hij is geraakt,’ riep de generaal opgewonden.

‘Nee, generaal, het was alleen de schok van de explosie,’ verklaarde Biggles.

Een volgende granaat ontplofte bijna tussen de vleugels van de Bristol en de neus kwam krampachtig naar boven.

‘Nou is ie getroffen,’ riep Biggles zenuwachtig en hij greep zich vast aan de arm van Algy.

Er viel een stilte onder het groepje toeschouwers; het bulderen van de kanonnen en het verre woe-woe van de uiteen barstende granaten stierf weg toen de Bristol plotseling begon te slingeren, zich herstelde, weer slingerde en toen zijdelings in razende vaart naar beneden schoot. Twee keer kwam hij nog recht net of de piloot nog in leven was en wanhopige pogingen deed zijn toestel weer in bedwang te krijgen; toen verdween het achter een heuvel in de verte.

Er viel een stilte en iedereen hield de adem in en spitste de oren vol spanning in afwachting van het geluid dat komen moest.

En het kwam. Scherp door de stille ochtendlucht, ver weg de kant uit van de Duitse linies kwam een geluid of iets op een dunne houten kist was terechtgekomen en die in elkaar had gedrukt: het sinistere, maar niet mis te verstane geluid van een vliegmachine die de grond raakt.

Biggles haalde diep adem. ‘En dat is het slot,’ zei hij langzaam.

HOOFDSTUK 22

Biggles geeft de verklaring

Die avond zat een klein gezelschap rustig te eten in de mess van het hoofdkwartier; het bestond uit de generaal, zijn adjudant, majoor Raymond, Algy en Biggles, die bij de koffie op verzoek van de generaal de hele geschiedenis vertelde.

‘En zo ziet u dus, generaal, dat het ontrafelen van het komplot niet zo moeilijk was als je op het eerste gezicht zou denken.’

‘Maar wanneer begon je voor het eerst te vermoeden dat von Stalhein en El Sjerief een en dezelfde persoon waren?’ vroeg de generaal.

‘Dat is moeilijk te zeggen,’ antwoordde Biggles langzaam. ‘Ik geloof dat ik er al een vermoeden van had toen ik me daar nog niet eens van bewust was - als ik het zo mag uitdrukken,’ vervolgde hij. ‘Ik voelde van het allereerste moment af dat von Stalhein meer was dan aan de oppervlakte bleek.’

‘Waarom dacht je dat?’

‘Omdat ie zo verschrikkelijk achterdochtig was - niet alleen als het mij betrof - maar hij vertrouwde geen enkele onbekende die het kamp binnenkwam. “Waarom zou ie zo zijn,” vroeg ik mezelf af en het enige antwoord dat ik erop kon geven was: “omdat hij meer te verliezen had dan een ander.” Tenslotte, een mens is alleen maar achterdochtig als er iets is om achterdochtig om te zijn. Achter de schermen was iets gaande. Maar wat? Toen ik hem als Arabier vermomd zag - ik weet het niet, maar dat scheen een antwoord op mijn vraag.

Hij verscheen nooit in dat kostuum als het dag was, en ik ben overtuigd dat maar een paar mensen in Zabala op de hoogte waren van zijn doen en laten; hij scheen niet te willen dat anderen het wisten; daarom stuurde hij ook altijd zijn vliegtuig helemaal naar het eind van het vliegveld en steeg ‘s avonds pas op als er niemand in de buurt was. De graaf wist het allemaal natuurlijk wel; dat moest ie wel, maar als u het me eerlijk vraagt, geloof ik nooit dat hij het er helemaal mee eens was - vandaar zijn houding tegenover mij.’

Maar waarom zou hij daar zo tegenover gestaan hebben?’

‘Omdat ie in zijn hart jaloers was op von Stalhein. Hij wou alle eer. Von Faubourg is ijdel en presteert weinig - hij is een echte Pruis - en het beviel hem niet dat iemand die in rang lager stond, tienmaal meer hersens had dan hij; u kunt ervan overtuigd zijn dat ie zo snugger nog wel is. En von Stalhein wist dat ook. Hij wist dat niets de graaf zoveel plezier zou doen dan dat hij een toontje lager zou moeten gaan zingen. Ik durf zelfs zover te gaan met te beweren dat de graaf het wel aardig vond toen de plannen van von Stalhein mis gingen. Neem bijvoorbeeld maar eens die kwestie van de Australische troepen. Von Stalhein had dat plannetje uitgebroed om mij in de val te laten lopen, hij wou alleen maar zien wat ik in zo’n geval zou doen. Toen ik terug kwam en rapporteerde dat de Australiërs in Sidi Arish waren, vond de graaf dat helemaal niet onaardig omdat daaruit bleek dat von Stalheins plannetje op niets was uitgelopen; dat kon ik duidelijk aan zijn manier van doen merken. Hij was zelfs zo in zijn nopjes dat hij naar mijn kamer kwam om me te feliciteren. Daaruit begreep ik hoe de zaken tussen hen stonden en ik wist dat ik een vriend in de graaf had tot zolang ik hem op zijn tenen trapte; hoe meer ik von Stalhein - tot op zekere hoogte dan altijd - in de wielen reed, hoe lolliger hij dat vond.

Denk maar eens aan dat geval met mijn ring die ik in de buurt van het reservoir verloor. Dat was een stommiteit die me het leven had kunnen kosten; zelfs de graaf kon daar niet achteloos aan voorbijgaan, maar het deed hem veel plezier toen ik mezelf had schoon-gepraat om geen andere reden dan dat von Stalhein hem verzekerd -haddat hij me er nou vies bij had. Als de graaf die ontdekking gedaan had, zou ie heel anders gereageerd hebben. Von Stalhein stuurde Leffens erop uit om mij in de gaten te houden. Leffens was, geloof ik, de enige die hij volkomen vertrouwde; die vloog hem gewoonlijk over de linies tot ik hem doodde en daarna nam ie Mayer. Hij heeft nooit geweten hoe Leffens aan zijn eind gekomen is, maar hij dacht dat hij erachter was toen hij een van zijn kogels in mijn machine vond. Ik heb het idee dat ie Leffens iets beloofd had als die de kans kreeg mij naar beneden te schieten en daarom durfde hij ook niet al te veel drukte te maken toen hij die kogel vond.

Ik had al een hele tijd over die Sterne nagedacht, want voor zover ik eruit opmaakte, speelde die hetzelfde spelletje maar nu voor de Engelsen en toen waren er twee dingen die me op het spoor brachten. In de eerste plaats, die schaduw op het tentdoek en in de tweede plaats het feit dat iemand - klaarblijkelijk aan de kant van de Duitsers - mijn ontvluchting bewerkstelligde. Wie kon dat zijn? Wie had toegang tot de Engelse stellingen? U moet goed bedenken, generaal, dat toen ik pas zover was, het verband tussen deze feiten niets meer was dan een blote veronderstelling. Ik kon mezelf er nauwelijks van overtuigen dat er ook maar een flauwe mogelijkheid bestond, maar toch bleef die gedachte in mijn hersens voorthameren en ik was altijd op zoek naar een bewijs dat dit kon bevestigen. Daarom ging ik naar von Stalheins kamer. Ik durfde het me nauwelijks te bekennen, maar ik hoopte een Engels uniform te zullen vinden - of iets van dien aard. Natuurlijk zag ik een Sam Browne-koppel in de kleerkast, maar dat kon nauwelijks als bewijs gelden; die kon ook alleen een souvenir geweest zijn. Maar toen vond ik een Engelse pet in het toestel van Mayer! Nou lijkt het wel verschrikkelijk eenvoudig om twee en twee bij elkaar te tellen, maar zo makkelijk was het toen nog niet. Zou u me geloofd hebben, generaal, als ik u toen was komen vertellen dat Sterne en von Stalhein een en dezelfde persoon waren? Ik betwijfel het.

Het plan van von Stalhein voor de gevangenneming van El Sjerief was een knap stuk werk, dat valt niet te ontkennen; ik was er volkomen van ondersteboven. Ik geef eerlijk toe dat ik erin liep. Maar hij wilde al te slim zijn. Hij maakte één kleine fout - beter gezegd: hij nam één enkel risico - en dat verried de hele zaak. Toen zag ik hoe eenvoudig alles eigenlijk was.’

‘Was dat toen je sjeik Haroen ging opzoeken?’ vroeg de majoor.

‘Nee, uit hem kreeg ik niks,’ verklaarde Biggles. ‘Hij gedroeg zich precies zoals je van een echte Arabier mag verwachten in zulke omstandigheden. Hij werd zo gesloten als een pot bij de gedachte alleen al dat een Engelsman hem ervan verdacht een spion en verrader te zijn en als ik niet had ingegrepen zou hij gestorven zijn met zijn mond dicht. Nee, het was iets dat ik in uw tent zag, wat me de hele zaak duidelijk maakte.’

‘Wat was dat?’

‘De ring. Deze ringen zijn zeldzaam. De moffen durven er geen in reserve te hebben: dat zou te gevaarlijk zijn. Toch begrepen ze dat als een van die ringen bij de sjeik aangetroffen zou worden, dit voldoende bewijs zou zijn om hem te laten hangen. Er was maar één ring over; die van Leffens en ik herkende hem - ik had er ook alle reden toe. Dat bracht me aan het denken en ik reconstrueerde de misdaad - zoals de politie dat noemt. Maar toch moest ik omzichtig te werk gaan. Een onvoorzichtig woord en we zouden von Stalhein - El Sjerief, noem hem zoals u wil - niet klein gekregen hebben.

‘Maar hij stuurde je naar de overkant om te trachten El Sjerief te redden,’ riep de generaal uit. ‘Wat bedoelde hij daarmee?’

‘Dat was niets meer of minder dan nog eens een manier om me op de proef te stellen; hij wilde dat ik kwam bevestigen dat El Sjerief werkelijk gevangen genomen was en tegelijkertijd hoopte hij dat ik een stommiteit zou uithalen. Hij had niets te verliezen. Stel u nou eens voor dat het me gelukt was El Sjerief te “bevrijden”, El Sjerief - of liever, sjeik Haroen. De moffen hadden niets liever gewild dan hem in handen te krijgen.’

‘Ja, natuurlijk, dat is logisch. En door te melden dat hij al doodgeschoten was, liet je hen denken dat we erin getrapt waren.’

‘Precies, generaal. Ik ging verder met mijn eigen spelletje te spelen, en inderdaad, het lukte, hoewel hij een handige poging deed om me kwijt te raken. Hij heeft me nooit vertrouwd; hij was niet gek; hij was de enige van het hele stel die ontdekte dat de dingen verkeerd begonnen te lopen van het moment af dat ik op de proppen kwam. Het had wel een toevallige samenloop van omstandigheden kunnen zijn, maar dat dacht von Stalhein niet.’

‘Hoe bedoel je?’

‘Om te beginnen werd het reservoir opgeblazen; daarna kwam Leffens niet meer terug; daarna kwam er van de Arabische overval niets terecht; toen werd Hess gedood! Mayer valt neer en breekt zijn been - o nee, generaal, hij nam niet aan dat dit allemaal bloot toeval was. Ergens zat iets volkomen scheef en dat wist ie. Of dat nou iets met mij te maken had of niet, hij zou zich veel lekkerder voelen als ie mij uit de weg had geruimd. Daarom probeerde hij me onder de grond te krijgen.’

‘Wanneer?

‘De dag dat ik hier kwam om me ervan te overtuigen dat u El Sjerief te pakken had.’

‘Wat deed ie?’

‘Hij kwam in de Pup achter me aan - gekleed als majoor Sterne. Hij ging doodbedaard naar de startbaan, beval de sergeant van de wacht dat ie mijn machine in de hangar moest zetten en er een andere voor in de plaats moest zetten - een machine die natuurlijk geen bepaald kenteken droeg.’

‘En jij veronderstelt dat hij dat gedaan heeft?’

‘Toen veronderstelde ik het alleen nog maar; nu weet ik het zeker.’

‘Hoe dan?’

‘Ik heb het de sergeant van de wacht gevraagd en die heeft me precies verteld wat er gebeurd is; hij volgde de bevelen van de majoor stipt op zoals ook zijn plicht was. Toen kwam von Stalhein terug en stuurde een aantal Pfalz-verkenningsvliegtuigen de lucht in om mij te onderscheppen op de weg naar huis. Het was knap verzonnen, want als ik naar beneden gekomen was, was niemand er iets wijzer van geworden. Ik zou alleen maar voorgoed verdwenen zijn en meer verlangde hij niet. Maar ik begreep dat de dingen spoedig een climax moesten bereiken en daarom speelde ik hoog spel om er een eind aan te maken, hoe het ook zou uitvallen; maar toen ik hier landde en erachter kwam dat ie niet in de Halberstadt zat, meende ik toch dat ik de zaak lelijk door elkaar gehutseld had. Ik had er geen flauw vermoeden van dat ie er met een parachute vandoor gegaan was. Daarna hadden we nog maar één kans; als we plotseling een hoop kabaal waren gaan maken, zouden we hem nooit meer gezien hebben, neem dat gerust van me aan. Von Stalhein had zelf zoveel vallen gezet, dus meende ik dat het nou mijn beurt was om er voor hem eentje te zetten en met het u bekende resultaat.’

‘En wat ben je nu van plan te doen?’ vroeg de generaal.

‘Ik ga een verzoek tot u richten, generaal, om me weer naar mijn eigen onderdeel terug te sturen, het 266e escadrille in Frankrijk en ik hoop dat u aan mijn verzoek zult willen voldoen.’

De generaal keek een beetje op zijn neus. ‘Ik had gehoopt dat je hier had willen blijven,’ zei hij. ‘Ik heb een plaatsje voor je vrijgemaakt bij de staf van het algemeen hoofdkwartier - voor jullie bedden.’

‘Het spijt me, generaal, het is heel vriendelijk van u - maar - u moet me niet kwalijk nemen - ik voel me hier niet thuis. Als u er geen bezwaar tegen hebt, wil ik liever terug naar Frankrijk.

‘Dat moet dan maar. Ik kan het je niet weigeren, maar ik behoef je nauwelijks te zeggen hoe dankbaar ik je ben voor wat je tijdens je verblijf in het Midden-Oosten gedaan hebt. Het succes van het Engelse leger in Palestina kan misschien helemaal van jou afgehangen hebben. Natuurlijk zal ik een rapport sturen naar het ministerie van Luchtvaart en ze zullen jou wel vragen hetzelfde te doen. En nu moet ik terug naar mijn werk - bid, dat je nooit generaal zult worden, Bigglesworth.’

Ik geloof dat dit wel het laatste zou zijn dat ik ooit zou ambiëren, generaal,’ glimlachte Biggles. ‘Een Camel, een blauwe lucht en een hoop Duitsers, verder reikt mijn aspiratie niet en ik hoop dit alles in Frankrijk te kunnen vinden. Tot ziens, generaal.’

‘Tot ziens - en veel succes.’ De generaal zag de beide vrienden weggaan en hij wendde zich toen tot zijn adjudant. ‘Als we meer van zulke kerels hadden,’ merkte hij op, ‘dan hadden we de oorlog al lang gewonnen.’

Table of Contents

W. E. JOHNS

Biggles als spion

HOOFDSTUK 1

Hoe het begon

HOOFDSTUK 2

Algy krijgt een schok

HOOFDSTUK 3

Biggles krijgt een schok

HOOFDSTUK 4

Een ontmoeting en een duel.

HOOFDSTUK 5

De nieuwe kogel

HOOFDSTUK 6

Nieuwe schokken

HOOFDSTUK 7

Nog meer schokken

HOOFDSTUK 8

Gedwongen om te dalen

HOOFDSTUK 9

Een gevecht en een ontsnapping

HOOFDSTUK 10

Neergeschoten

HOOFDSTUK 11

Een nachtvlucht

HOOFDSTUK 12

Een nieuwe piloot - en een boodschap

HOOFDSTUK 13

Een Vicker tegenover een Spandou

HOOFDSTUK 14

Biggles vliegt in een bommenwerper

HOOFDSTUK 15

Een ontzettende nachtelijk gebeurtenis

HOOFDSTUK 16

Verslagen

HOOFDSTUK 17

De snipperjacht

HOOFDSTUK 18

Een onwelkomen bezoeker

HOOFDSTUK 19

Biggles krijgt het druk

HOOFDSTUK 20

De tocht in de nacht

HOOFDSTUK 21

Sterne helpt een handje

HOOFDSTUK 22

Biggles geeft de verklaring

Table of Contents

W. E. JOHNS

HOOFDSTUK 1

Hoe het begon

HOOFDSTUK 2

Algy krijgt een schok

HOOFDSTUK 3

Biggles krijgt een schok

HOOFDSTUK 4

Een ontmoeting en een duel.

HOOFDSTUK 5

De nieuwe kogel

HOOFDSTUK 6

Nieuwe schokken

HOOFDSTUK 7

Nog meer schokken

HOOFDSTUK 8

Gedwongen om te dalen

HOOFDSTUK 9

Een gevecht en een ontsnapping

HOOFDSTUK 10

Neergeschoten

HOOFDSTUK 11

Een nachtvlucht

HOOFDSTUK 12

Een nieuwe piloot - en een boodschap

HOOFDSTUK 13

Een Vicker tegenover een Spandou

HOOFDSTUK 14

Biggles vliegt in een bommenwerper

HOOFDSTUK 15

Een ontzettende nachtelijk gebeurtenis

HOOFDSTUK 16

Verslagen

HOOFDSTUK 17

De snipperjacht

HOOFDSTUK 18

Een onwelkomen bezoeker

HOOFDSTUK 19

Biggles krijgt het druk

HOOFDSTUK 20

De tocht in de nacht

HOOFDSTUK 21

Sterne helpt een handje

HOOFDSTUK 22

Biggles geeft de verklaring

Table of Contents

HOOFDSTUK 1

Hoe het begon

HOOFDSTUK 2

Algy krijgt een schok

HOOFDSTUK 3

Biggles krijgt een schok

HOOFDSTUK 4

Een ontmoeting en een duel.

HOOFDSTUK 5

De nieuwe kogel

HOOFDSTUK 6

Nieuwe schokken

HOOFDSTUK 7

Nog meer schokken

HOOFDSTUK 8

Gedwongen om te dalen

HOOFDSTUK 9

Een gevecht en een ontsnapping

HOOFDSTUK 10

Neergeschoten

HOOFDSTUK 11

Een nachtvlucht

HOOFDSTUK 12

Een nieuwe piloot - en een boodschap

HOOFDSTUK 13

Een Vicker tegenover een Spandou

HOOFDSTUK 14

Biggles vliegt in een bommenwerper

HOOFDSTUK 15

Een ontzettende nachtelijk gebeurtenis

HOOFDSTUK 16

Verslagen

HOOFDSTUK 17

De snipperjacht

HOOFDSTUK 18

Een onwelkomen bezoeker

HOOFDSTUK 19

Biggles krijgt het druk

HOOFDSTUK 20

De tocht in de nacht

HOOFDSTUK 21

Sterne helpt een handje

HOOFDSTUK 22

Biggles geeft de verklaring