Thea Beckman

De verloren schat

Lemniscaat

Rotterdam

2001

WOLTERS-NOORDHOFF

GRONINGEN

Inhoud

1 Het prachtstuk

2 Een vreemde advertentie

3 Baron Harry

4 De geleerden

5 Een echte schrijfster

6 Baron Harry maakt een wandeling

7 Ongewenste bezoekers

8 De achtervolging

9 Op de koffie

10 De inbraak

11 De samenzwering

12 De verloren schat

1 Het prachtstuk

De grote schok kwam aan het begin van de paasvakantie.

Mickey liep op het schoolplein met haar tas te zwaaien, blij met tien dagen geen huiswerk of overhoringen, toen ze hem naar buiten zag komen,

HEM!

Hij was zeker een kop groter dan zijzelf, hij had blonde krullen, stevige lange benen en een heel mooi gezicht, als van een Griekse god. Nee maar, dat zoiets gewoon los rondliep in Koekeloren. En waar was hij zo opeens vandaan gekomen? Koekeloren was geen grote plaats en in de oude binnenstad kende Mickey vrijwel elk meisje en elke jongen van haar leeftijd. Maar dit prachtstuk had ze nooit eerder opgemerkt.

Wat doe je als dertienjarig meisje wanneer zoiets moois je pad kruist? Dan ga je erachteraan. Mickey was heel goed in het volgen van mensen zonder dat het opviel. Ze had er dikwijls over gedacht om later detective te worden. Dan moest je uitstekend kunnen schaduwen — althans volgens de boeken. Dus draaide ze zich om en begon onopvallend achter de mooie jongen aan te lopen. Over de Hoogstraat, door het Zakkendragerssteegje, langs de Oude Haven... Toen stond de jongen stil, wipte een hoge stoep op en belde aan. Mickey stond als versteend tussen een paar met zeildoek overdekte kisten en liet haar mond openhangen. Die beeldschone jongeling woonde in het huis van mevrouw Eygelshoven! Of ging hij er alleen maar op bezoek? Nee. De deur zwaaide open, het dienstmeisje — mevrouw Eygelshoven was de enige dame in heel Koekeloren die er nog een dienstmeisje op na kon houden, zó rijk was ze — het dienstmeisje lachte vriendelijk tegen de jongen, allicht, en zei: ‘Dag Arnold.’ Toen sloot ze de deur achter hem.

Onthutst schudde Mickey het hoofd.

‘Arnold Eygelshoven?’ mompelde ze voor zich uit. ‘Hoe kan dat? Eygeltje is al minstens zeventig, dan heb je toch geen zoon van een jaar of vijftien meer? Waarom heb ik hem dan nooit eerder gezien? Ik kom zeker twee keer in de week langs de Oude Haven.’

Een kleinzoon dan misschien? Stel je voor, Mickey de Graaf die viel voor een jonge Eygelshoven - dat was te maf voor woorden. En toch...

Natuurlijk was ze al minstens drie keer eerder verliefd geweest. Eerst op Peter Berkhof maar dat was een doetje en ze maakte het gauw af. Toen verloor ze haar hart aan Menno Fillikers, die een klas hoger zat, maar nadat ze hem met een ander meisje had zien lopen was het plotseling over. De laatste weken had ze een beetje lacherig gedaan met Koos de Zanger; ze vond hem wel aardig. Maar vergeleken met deze Arnold was Koos maar een grauwe muis.

Mickey glimlachte hemels. Het was fijn om over een jongen te dromen met wie je wilde avonturen kon beleven, zo’n jongen die je uit allerlei noodtoestanden zou redden en die de wereld aan je voeten wilde leggen. Ze zag dat Koos nog niet doen. Arnold Eygelshoven wel?

Mevrouw Eygelshoven was een bekende figuur in het stadje. Schatrijk was ze, zeer deftig, onnoemelijk ouderwets en voorzitster van allerlei comités en besturen. Ze bemoeide zich met alles en iedereen en probeerde zelfs de burgemeester te intimideren, wat haar menigmaal nog lukte ook. Zolang ze zich kon herinneren had Mickey mevrouw Eygelshoven gekend, stilletjes om haar gelachen, haar soms dwarsgezeten maar nooit, nooit eerder had ze het beeldschone prachtstuk gezien dat nu het statige herenhuis aan de Oude Haven was binnengestapt alsof hij er thuishoorde.

Een logé?

Vast niet. Net als Mickey was hij uit de school gekomen, mét tas. Mickey ging op een zeildoeken pak zitten en bleef staren naar het herenhuis. Ik zou een heel goede detective zijn, mijmerde ze. Ik zie iemand, vind hem bijzonder en tien minuten later weet ik al een heleboel over hem. Hoe hij heet, waar hij woont, waar hij op school gaat. Dat is toch erg knap van mij. Tevreden over zichzelf stond ze op en wandelde langzaam naar huis.

‘Lekker, paasvakantie,’ zei ze terwijl ze haar tas op de keukenvloer liet vallen. ‘Tien hele dagen... als het nu maar niet gaat regenen.’

Haar moeder bleek in een stralend humeur te zijn. Zingend als een merel stond ze slagroom te kloppen. Mickey had haar moeder in geen jaren zo blij gezien. ‘Wat is er, mams?’ vroeg ze wantrouwend. Ze kon zich niet voorstellen dat haar moeder zo zielsgelukkig was omdat haar dochter tien dagen vakantie had gekregen.

Mevrouw De Graaf hield op met zingen en keek lachend naar Mickey om.

‘De Bilt voorspelt storm en dat zal wel kloppen want Kobus loopt al de hele dag door het huis te rennen. Dat doet hij altijd als er storm dreigt. Dus zet je maar schrap, Mickey.’

En daarbij lachte ze alsof de paashaas haar zojuist een gouden ei had gebracht. Mickey, stom van verbazing over zoveel vrolijkheid, ging bij de keukentafel zitten. Kobus sprong op haar schoot en ze aaide het dier verstrooid over de rug. Een mooie kat was hij toch: lichtrood, bijna goudkleurig. Een soort Arnold onder de katers. En die Arnold — de echte dan - woonde in het huis van mevrouw Eygelshoven, hoe kon dat toch?

‘Heb je je rapport gekregen?’ vroeg haar moeder.

Mickey, helemaal weggedroomd, schrok op.

‘Watte? O, dat! Ja, allicht.’ Ze rommelde even in haar tas en viste het boekje er uit. Moeder bekeek de cijfers, leek niet ontevreden en staarde toen haar dochter aan, die dromend aan de tafel zat en niet meer van deze wereld scheen te zijn.

‘Hoe komt het dat je maar een zes voor Duits hebt? Hé Mickey, zeg eens wat. Je kijkt zo schaapachtig.’

‘Wie, ik?’

‘Je moet Kobus niet steeds ondersteboven houden, dat vindt hij niet leuk.’ Mickey zweeg, kneep afwezig in Kobus’ staart die daarop reageerde met een fikse uithaal, maar zelfs dat scheen ze niet te merken.

‘Je moet een paar boodschappen voor me doen,’ vervolgde haar moeder. ‘De aardappelen zijn op en ik wil ook een bos verse worteltjes hebben. Neem de bruine boodschappentas maar. En koop bintjes, geen eigenheimers.’

Dat deed Mickey onvermijdelijk weer aan Eygelshoven denken. Ze knikte, sprong op en liep weg.

‘Hé, wacht nou even,’ gilde haar moeder, ‘neem geld mee. De tijd dat de groenteman op krediet leverde is al lang voorbij. Hier. En kijk eens of er al aardbeien zijn. Je vader is er dol op. Maar niet van die Spaanse die naar rauwe knollen smaken.’

Meestal had Mickey een hekel aan boodschappen doen, maar ditmaal niet want ze besloot een flinke omweg te maken, weer langs de Oude Haven om te zien of het huis van Eygelshoven er nog stond en of niet toevallig, heel toevallig de deur zou opengaan om de jonge Griekse god door te laten. Als hij Mickey dan zag sjouwen met een zware tas zou hij natuurlijk uiterst hoffelijk te hulp schieten, de tas van haar overnemen, die voor haar naar huis dragen, dat dan net toevallig in brand was gevlogen. Geen nood. Amold zou het vlammende pand binnenstormen om Kobus te redden. Dan kon Mickey hem snikkend om de hals vallen en in één adem door zou hij haar zijn liefde verklaren, of misschien zij aan hem... en dan... Toen ze zover had gefantaseerd stond ze voor de groentewinkel, met tranen in de ogen, want het valt niet mee om je kamertje waaraan je zo bent gehecht en waar zo vele geheimen, posters en boeken te vinden zijn, in vlammen te zien opgaan. Wat zou ze die kamer missen!

‘Ja?’ vroeg de groentevrouw. En toen Mickey dromerig naar de groene kolen bleef staren: ‘Waarmee kan ik u van dienst zijn?’

‘O, neem me niet kwalijk, ben ik aan de beurt? Een bos worteltjes en twee kilo Eygelshoven en een kilo aardbeien.’

‘Een kilo?’ vroeg de groentevrouw verbaasd.

‘Nee twee...’

‘Twéé kilo aardbeien?’ Twijfelend wees de vrouw op de kartonnen doosjes onder de glasruit. In elk doosje lagen misschien tien vruchtjes. Er lag een kaartje bij: DE EERSTE HOLLANDSE AARDBEIEN VAN HET SEIZOEN. Slechts ƒ 3,50 per doos.

Het duurde even eer alle misverstanden waren opgehelderd en Mickey haar bestelling had teruggebracht tot twee doosjes aardbeien in plaats van twee kilo. Met de volle tas verliet ze de winkel, hoofdschuddend nagekeken door de groentevrouw. Tegen een andere klant zei de vrouw: ‘Treurig hè, die jeugd van tegenwoordig. Zo jong nog en al helemaal onder de invloed.’

‘Van wat?’

‘Weet ik het. Van hasjiesj of alcohol en misschien wel cocaïne. Daar beginnen ze tegenwoordig op school al mee, heb ik gehoord. Waar moet het met de wereld naar toe?’

Met Mickey moest het naar de Oude Haven toe. En kijk, het geluk is altijd met de verstrooiden, want nog voor ze Eygelshovens mooie huis had bereikt ging daar de deur open. Arnold stapte naar buiten en daalde snel de vijf stenen treden af. Mickey was op slag klaarwakker. Ze stortte zich naar voren, wierp haar tas voor zijn voeten, rolde er zelf overheen en natuurlijk verloor de jonge god daardoor zijn evenwicht en smakte boven op haar.

Ze krabbelden overeind. Arnold was woedend.

‘Stomme meid, kon je niet uitkijken.’ Heftig beklopte hij zijn broekspijpen ter hoogte van zijn knieën. ‘Je lijkt wel gek.’

Mickey keek naar hem op en glimlachte vriendelijk.

‘Ik ben Mickey de Graaf.’

‘Ik had warempel mijn nek wel kunnen breken. Loop je altijd als een idioot tegen mensen aan zodat ze tegen de straat kwakken?’ tierde Arnold.

‘Nee hoor. Waarom help je me niet om die aardappels op te rapen?’

‘Het is mijn schuld niet dat ze in het rond vlogen. Jij...’

‘Natuurlijk wel,’ zei Mickey zonnig. ‘Jij kwam als een gek die treden afstormen en je keek helemaal niet waar je liep. Nou liggen mijn boodschappen op straat en je scheldt me nog uit ook. Help me liever.’

‘Het was wel jouw schuld...’ begon de jongen weer.

‘...en ik heb me pijn gedaan ook,’ voer Mickey voort, ‘minstens mijn knieschijf gebroken.’

Een paar voorbijgangers waren stil blijven staan. Een jongetje wierp zich verlekkerd op een weggerolde aardbei.

‘Afblijven jij! Die aardbeien zijn voor mijn vader. Toe Arnold, help nou even.’

‘Laat dat kind toch niet alleen tobben, druiloor,’ riep een vrouw die stond te kijken. De blonde god bukte zich, vond een paar halfverpletterde aardbeien terwijl Mickey de losgeraakte bos wortelen bijeen veegde en over de straat kroop op zoek naar verspreide eigenheimers. Eindelijk was de tas weer vol.

‘Wat moet ik thuis nou zeggen?’ klaagde Mickey terwijl ze Arnold aankeek alsof hij haar groot leed had toegebracht. ‘Als mijn vader straks vraagt waarom ik jam heb gemaakt van zijn aardbeien, kan ik hem alleen maar vertellen dat ik dat niet deed maar een jonge woesteling, die denkt dat iedereen voor hem opzij moet gaan.’

Arnold staarde het meisje aan alsof hij het in Amsterdam hoorde hagelen. ‘Ik... het was echt niet mijn schuld,’ stamelde hij.

‘O nee? Nou, draag jij die tas dan maar voor me. Mijn been doet te veel pijn.’ Overdreven hinkend reikte ze hem de boodschappentas aan. ‘Ik woon in de Schapenlaan, nummer 16.’

‘Ik heb geen tijd.’

‘Nee, dat zal wel. Bijna twee weken schoolvakantie maar meneer heeft geen tijd om een gewond meisje even thuis te brengen. Wel onbesuisd de deur uitvliegen maar geen tijd om de gevolgen van dat woeste gedrag goed te maken.’

‘Ik moet naar tennisles. Ik ben al laat.’

Hij liet haar staan, schoot het poortje naast het huis in en kwam even later te voorschijn met een racefiets en twee rackets. Mickey stond er nog steeds, met tas en al vastgenageld aan het trottoir.

‘Ga maar tennissen, meneer Eygelshoven,’ riep ze boos. ‘Ik kan nauwelijks meer lopen maar dat zal jou een zorg zijn.’

‘Een schande is het,’ riep dezelfde vrouw van zoeven die er ook nog steeds stond. ‘Die opgeschoten jongens van tegenwoordig trekken zich van niemand meer iets aan. Ze doen maar. Telefooncellen vernielen, mensen aftuigen, oude vrouwtjes van hun tasje beroven en hen nog uitlachen op de koop toe. En nooit een politieagent te zien.’ Arnold begon schichtig te kijken.

De hele stad scheen tégen hem. En dat felle meisje met haar geschaafde knie was de ergste van allemaal. Hij zou haar haar zin maar geven, dan was hij van het gezeur af.

Boos rukte hij Mickeys tas uit haar handen, pootte hem op het zadel van zijn fiets en gromde: ‘Kom mee, ik breng je wel even.’ Mickey onderdrukte een triomfantelijke grijns en trekkend met haar been waaraan niets mankeerde, hinkte ze naast hem voort. Ook de andere voetgangers liepen door.

‘Waarom deed je dat nou?’ vroeg Arnold. ‘Ik bedoel, je zo aanstellen en zielig doen. Het was allemaal je eigen schuld. Je wierp je gewoon aan mijn voeten. Je liet me expres over je struikelen.’ Hij duwde de fiets voort met een ongelukkig gezicht en dat maakte hem nog mooier en interessanter.

‘Ach, wat maakt het uit wie het eerst viel?’ meende Mickey. ‘Het was een ongelukje. Ik vind je toch wel aardig, hoor. Woon je al lang bij mevrouw Eygelshoven? Ze kan je moeder toch niet zijn.’

‘Mijn grootmoeder.’

‘O, dat dacht ik al. Heb je zelf geen ouders meer?’

‘Jawel, die zijn voor een hele tijd naar Zuid-Afrika.’

‘Wat doen ze daar?’

‘Mijn vader is projectontwikkelaar. Hij bouwt in Kaapstad een nieuwe woonwijk.’

‘Waarom ben jij dan niet meegegaan? Of ben je tégen apartheid?’

‘Daar gaat het niet om. Papa wil dat ik eerst de school afmaak.’

‘Dus nu woon je zolang bij mevr... bij je grootmoeder. Al lang?’

‘Ruim een week.’

‘Leuk?‘

‘Och, het gaat wel.’

‘Ik ben een keer binnen geweest bij je grootmoeder,’ vertelde Mickey. ‘Ik zag alleen zware meubels en donkere gordijnen en tierelantijntjes en palmen in grote potten en glimmend koper... heel treurig allemaal.’

‘Ja, de inrichting is nogal ouderwets. Wat geeft dat?’ ‘Niks. Maar als ik zoveel geld had, dan kocht ik een wit leren bankstel en gordijnen waardoor de zon kan schijnen en eetkamerstoelen met ranke pootjes. Ik zou die potten met palmen op de mesthoop gooien en het hele huis volzetten met verse bloemen.’ Arnold grinnikte.

‘Dan moet je maar zorgen dat je gauw zoveel geld krijgt.’ Mickey had intussen snel nagedacht. Als hij pas een week in Koekeloren woonde kon hij nog niet veel vrienden gemaakt hebben. En nu was het vakantie. Wist hij eigenlijk wel hoe hij die moest doorbrengen?

‘Ho, hier woon ik. Bedankt voor het brengen,’ zei ze hartelijk.

‘Zie ik je morgen weer?’

Arnold trok een verbluft gezicht.

‘Morgen? Waarom?’

‘Nou, we hebben toch vakantie. Kunnen we samen iets leuks gaan doen.’

‘Samen?’

‘Tuurlijk. Mijn vader heeft een winkel dus kunnen we niet de stad uitgaan. Ik moet zelf iets verzinnen om een opwindende paasvakantie te hebben. Nou, daar ben ik goed in, hoor. En jij mag meedoen anders verveel je je toch maar.’ ‘Verroest, je lijkt mijn oma wel. Die wil ook over iedereen de baas spelen,’ gromde Arnold.

‘Ik ben héél anders,’ verzekerde Mickey hem terwijl ze de boodschappentas van zijn zadel tilde. ‘Ik verzin alleen leuke dingen. Demonstraties en stampei maken en zo, heel geinig. Jouw oma wil alleen de baas spelen op vergaderingen. Wat is daar nou aan?’

‘Joost mag het weten. Zij schijnt het leuk te vinden.’

Maar Mickey had gelijk. Hij kende nog nauwelijks iemand in Koekeloren. De meeste jongens en meisjes uit zijn klas gingen met Pasen ergens anders heen. In een plaats als Koekeloren viel weinig te beleven. En tien dagen lang alleen naar zijn grootmoeder te moeten luisteren met al haar besturen en comités was geen opwekkend vooruitzicht. Met dit gekke kind kon je misschien nog lachen...

Mickey las de aarzeling van zijn gezicht. Dus hakte ze de knoop snel door.

‘Tot morgen dan. Kom me om tien uur halen.’

‘Maar je kunt nauwelijks lopen!’

‘O, dat is morgen weer over.’

Amold grijnsde.

‘Nou goed dan, morgen zie je me wel.’

Hij slingerde zich op zijn fiets en trapte snel weg. Mickey keek hem hongerig na, zuchtte en sjouwde haar tas naar binnen. Moeder stond nog steeds in de keuken en zong: ‘O heerlijke meimaand,’ terwijl het pas april was.

‘En hoe,’ vroeg ze nadat ze de tas had uitgepakt, ‘komen die aardbeien zo platgedrukt en geblutst?’

‘Gevallen,’ verklaarde Mickey en ze wees op het gat in haar spijkerbroek. ‘Daardoor heb ik nu een nieuwe vriend, Arnold heet hij. Hij is blond en lang en heel sterk, hij heeft een racefiets, hij is vijftien jaar oud en de kleinzoon van mevrouw Eygelshoven. Zijn vader is een vreselijke vent, Peter Eygelshoven, weet u nog? De projectontwikkelaar waarmee de hele stad vorig jaar in de clinch lag. En mevrouw Eygelshoven kan mij niet uitstaan, dus is het maar goed dat ik vriendschap heb gesloten met haar kleinzoon, want anders wordt die jongen helemaal verkeerd opgevoed en wordt hij later wapenhandelaar of zoiets.’

Nieuwsgierig keek Mickey haar moeder aan, verwachtend dat die onmiddellijk zou protesteren en vertellen dat zij, Mickey, niet zo moest doordraven. Maar er was beslist iets aan de hand met mevrouw De Graaf, want in plaats van te zeggen: ‘Kind, overdrijf niet zo,’ klopte ze haar dochter op het hoofd en riep vrolijk: ‘Je doet je best maar, hoor meid.’ Toen liep ze zingend de keuken uit.

2 Een vreemde advertentie

Precies om vijf minuten over tien de volgende ochtend stapte Mickey de deur uit en keek de laan af om te zien of Arnold er aankwam. De takken van de bomen sloegen tegen elkaar, de stammen schudden, de wind mishandelde de tulpen in de voortuintjes. Van een huis aan de overkant waren vier dakpannen afgerukt die gebroken op straat lagen. Als Arnold op zijn racefiets kwam, liep hij kans eraf geblazen te worden zodra hij de hoek omsloeg.

Hij kwam niet.

Mocht met dit weer zeker de deur niet uit van oma Eygelshoven. Of vond hij een meisje dat in een gewoon rijtjeshuis woonde beneden zijn stand?

Mickey zuchtte, keek nog eens langs de zwiepende bomen, voelde de wind aan haar jack rukken, ergerde zich omdat haar haar in haar gezicht bleef kriebelen en draaide zich toen om, met haar neus in de wind. Nu vloog haar haar naar achteren, en bolde haar jack op haar rug op, wat een lekker gevoel gaf. Echt koud was het niet. Deze aprilstorm kwam uit het zuidwesten over de warme golfstroom en rook zoutig.

Boos omdat Arnold zijn belofte niet was nagekomen besloot Mickey om opa De Graaf te gaan opzoeken. Ze kon hem dan vertellen over haar paasrapport en samen met hem wellicht iets uitdenken om de vakantie mee te vullen. Mickeys vader had een ijzerwinkel in de Hoogstraat, dus van met zijn allen uitgaan kon niets komen.

Optornend tegen de wind die fel terugduwde sjokte Mickey de Schapenlaan uit. Ze stak het Ramplein over en dook het Wilgensteegje in. Dat kwam uit in de Hoogstraat die voetgangersgebied was geworden en waar mensen druk aan het winkelen waren. Anders stonden er voor die winkels altijd rekken vol met kleding, linkerschoenen, posters en grammofoonplaathoezen, maar vanwege de storm waren die binnengehaald. Op het terras van Het Wapen van Koekeloren stonden de plastic tuinstoelen met kettingen aan elkaar gebonden, opdat ze niet zouden wegwaaien. De wind gierde en bulderde. Mickey vond het heerlijk. Even bleef ze staan voor een paasetalage en keek hongerig naar de versierde chocolade-eieren, met linten en strikken en vooral keek ze naar de prijskaartjes die haar deden verbleken. Ze had graag zo’n versierd ei voor haar moeder gekocht, maar die dingen kostten een kapitaal en ze had juist twee dagen geleden haar zakgeld besteed aan een cassette met tophits.

Ze stak de Hoogstraat over en schoof het Zakkendragerssteegje in dat uitkwam bij de Oude Haven. De plezierbootjes in het water stootten tegen elkaar, de bomen op de kade kreunden, het woelige water klotste donker en dreigend. Mickey keek op naar de voorbijjagende wolken. Straks ging het misschien ook nog regenen. Wat een weer op de vrijdag voor Pasen!

Tegenover het Eygelshovenhuis, aan de andere zijde van de Oude Haven, gaf een fraai smeedijzeren hek toegang tot het Kasteelpark. In dat park stond Huize Avondrood waar opa woonde. Het hek stond altijd open, want park en kasteeltje waren eigendom van de gemeente. Eens had hier een adellijke familie gewoond, maar de laatste nazaat, baron Harry d’Autrebève, was doodarm geworden en had het allemaal moeten verkopen. Het kasteeltje was toen verbouwd tot bejaardenoord en het park was wandelgebied voor iedereen geworden.

Mickey hield ervan. Niet alleen omdat opa er woonde, maar omdat er zulke mooie beuken, eiken en berken groeiden en dikke bossen rododendrons en perken vol met narcissen en tulpen die ’s zomers werden vervangen door begonia’s en afrikaantjes. Achter het kasteeltje lag nog een rozentuin, maar voor rozen was het te vroeg in het jaar.

Mickey, kind aan huis in Huize Avondrood, liep naar de achterzijde om via de grote keuken binnen te gaan. De kok kwam pas om elf uur, maar Willy, het keukenmeisje, was er wel. Ze stond bij het fornuis waar een reusachtige pan kokend water stond te stomen en ze liet er één voor één de witte eieren in glijden. Op de geschuurde tafel lagen zakjes verf en penselen.

‘Ha, kom je me helpen, Mickey?’ vroeg het meisje hoopvol. ‘Ik moet tweehonderd eieren verven. Mevrouw Hopsteker wil dat zo. Het is traditie, zegt ze. Maar ik vond het verstandiger die eieren eerst te koken. Als dan mijn penseel uitschiet breken ze niet zo gauw.’

‘Zo meteen,’ beloofde Mickey. ‘Ik ga eerst even bij opa kijken. Hij is toch thuis?’

‘Allicht. Met deze storm...’

‘Het is nou juist leuk om buiten te zijn. Ik hou van veel wind.’

‘Ik ook,’ knikte Willy, ‘maar mevrouw Hopsteker heeft de bejaarden aangeraden geen voet buiten de deur te zetten. Ze is bang dat haar “lieve oudjes” van de been worden geblazen.’

Mickey grinnikte.

‘Opa houdt er anders niet van om betutteld te worden.’

‘Wie wel? Dus je komt me straks echt helpen?’

‘Ja hoor.’

Kan best, dacht Mickey, nu Amold niet is komen opdagen.

Ze liep door naar de grote hal, besteeg de brede trap en stond toen voor opa’s kamerdeur. Ze klopte.

Binnen hoestte iemand, riep toen schor: ‘Ja?’

‘Ik ben het,’ riep Mickey terwijl ze de deur wijd openwierp. ‘Hoe gaat het, opa? Nog verkouden?’

‘Dat was mijn rokershoestje. Ga zitten, kind. Het stormt buiten, niet? De bomen gaan te keer. Mevrouw Hopsteker wil niet dat we vandaag uitgaan, te gevaarlijk, zegt ze. We zouden een afgerukte tak op onze kale hoofdjes kunnen krijgen. Maar zondag zal ze me niet binnen kunnen houden, dan kom ik naar de Schapenlaan, weer of geen weer.’

‘Zondag is het Pasen, dan schijnt de zon en zingen de vogeltjes,’ beloofde Mickey. ‘Gisterenmiddag heb ik vakantie gekregen en een paasrapport.’

‘Goed?’

‘ Ja hoor. Ik had een acht voor Engels, een negen voor wiskunde, alleen voor Duits had ik een zes... nou ja.’

‘Nou ja,’ grijnsde opa.

‘En moeder,’ ging Mickey voort met enige bezorgdheid, ‘loopt de hele dag te zingen en te fluiten alsof ze haar geluk niet op kan. Ze zal toch niet verliefd zijn? Ik bedoel, op iemand anders?’

‘Vast niet. Ze is gewoon blij.’

Mickey keek naar de Koekelorense Nieuwsbode waarin opa had zitten lezen.

‘Heeft u de strips al uit?’

‘Allicht. Maar ik zag iets merkwaardigs dat mijn aandacht trok. Lees dat eens Mickey. Nee, hier op de advertentiepagina.’

‘Ik lees nooit advertenties.’

‘Deze is wel interessant.’

Opa wees en Mickey las:

Dr. W. de Vries en dr. F. Burger, bezig met een onderhoek naar de geschiedenis van Koekeloren, vragen ieder die iets weet over de verloren gegane schat van de d’Autrebèves, zich te vervoegen bij het Wapen van Koekeloren om hierover inlichtingen te verstrekken.

Mickey las de advertentie drie keer en schudde verbijsterd het hoofd.

‘Waar gaat dat over? Ik weet niks van een schat.’

Opa De Graaf trok een geheimzinnig gezicht en zweeg. ‘Zou baron Harry er iets van weten?’ vroeg Mickey. ‘Misschien.’

‘Stel je voor,’ mijmerde ze hardop, ‘dat in de kelders van Avondrood een geheime bergplaats is waarin een schat verborgen ligt. Of hier in het park, onder de bloembedden...’

‘Nee,’ antwoordde opa. ‘Toen de gemeente dit huis overnam van baron Harry werd het eerst grondig opgeknapt en verbouwd om het geschikt te maken voor een bejaardenoord. Als er toen een geheime kamer of dubbele muur was geweest, zouden de werklui die gevonden hebben.’

‘En de kelders?’

‘Vooral die kregen een goede beurt, ze werden uitgeboend en vochtvrij gemaakt. Maar niemand stuitte op een geheime gang of bergplaats.’

‘Dus niet in het kasteel. Waar dan? In het park?’

‘Ach,’ zei opa, ‘het is gewoon een legende. Die twee heren hebben er iets over gehoord en komen daar op af.’

‘Een legende?’

‘Je weet toch dat er over de d’Autrebèves allerlei fantastische verhalen de ronde doen? Eentje zou er watergeus zijn geweest, een ander generaal onder stadhouder Willem III, weer een ander zou een oosterse prinses hebben geschaakt. Wie baron Harry kent zou het niet denken, maar die d’Autrebèves moeten vroeger avontuurlijke lui zijn geweest.’

‘Maar als er nou toch eens...’ begon Mickey hoopvol. Opa schudde resoluut het hoofd. ‘Vergeet het maar, Mickey. Begraven schatten kom je alleen in boeken tegen. Niet in het echt.’

‘En vorig jaar dan? Toen vond een boer in Zeeland veertig gouden en zilveren munten onder het gras van zijn weiland en die stamden uit de zestiende eeuw. De man was op slag rijk.’ Opa’s ogen fonkelden ondeugend achter zijn brillenglazen. Hij trok hard aan zijn pijp en plotseling zei hij: ‘Je kunt er beter je moeder naar vragen.’

‘Moeder?’ Daar begreep Mickey niets van. Haar moeder was altijd thuis, waar ze kookte, de was deed, de kater verwende, de rammen lapte. Wat wisten moeders van verloren gegane schatten?

Ze stond op.

‘Ik ga maar naar de keuken. Ik heb Willy beloofd haar te helpen met het verven van de eieren. Ze moet er tweehonderd doen.’

‘O hemeltje, is het weer zo?’ kreunde opa. ‘Krijgen wij op paasmorgen prachtig beschilderde eieren bij het ontbijt, keihard gekookt, steenkoud en dat allemaal omdat mevrouw Hopsteker aan traditie wil doen. Nu ja, ik zal het ook dit jaar wel overleven. Ga jij Willy maar helpen, kind.’

‘Ja opa. Enne... kunt u mij een tientje lenen?’

‘Een tientje?’

‘Ik wou een chocolade-ei voor moeder kopen.’

‘Je krijgt toch zakgeld?’

‘Dat is op,’ bekende Mickey beschaamd.

Opa grijnsde en stopte haar een briefje van vijfentwintig in de hand. ‘Hier, koop jij maar iets moois voor je moeder, ze verdient het. En je hebt een goed rapport, dus je hoeft het niet terug te betalen.’

‘O, dank u wel! U bent de liefste opa ter wereld.’

‘Weet ik toch,’ grinnikte de oude heer.

In de keuken van Avondrood zat Willy aan de grote tafel met voor zich een mand gekookte eieren en daarnaast een groot aantal potjes met kleurstof, penselen en viltstiften. Teikens pakte ze een ei uit de volle mand, begon er met de tong tussen de lippen figuren op te tekenen, in drie, vier kleuren en als het klaar was legde ze het ei in een tweede mand die nog bijna leeg was. De kok was inmiddels gearriveerd en bezig met het middagmaal. Hij was een knorrige man van een jaar of vijftig, die blijkbaar voor elk woord dat hij sprak een rijksdaalder moest betalen want hij zei bijna nooit iets. Mickey groette hem en kreeg alleen een soort gebrom ten antwoord.

Ze trok een stoel bij en ging Willy helpen. Het leukst vond ze om op de hardgekookte eieren gezichten te schilderen van mensen die ze kende, terwijl het keukenmeisje zich uitleefde in bloemen en Griekse randen.

‘Kijk,’ zei Mickey een ei omhoog houdend, dat is mevrouw Hopsteker, als kasteeldame.’

Mevrouw Hopsteker, de directrice van Avondrood , kwam op dat moment juist de keuken binnen en hoorde het. Ze glimlachte gevleid, trok toen echter weer haar strenge gezicht.

‘Aardig van je, Mickey, om te komen helpen,’ sprak ze. ‘O, ik ben altijd aardig,’ antwoordde Mickey. ‘Dit moet baron Harry voorstellen, lijkt hij een beetje?’

‘De kin in elk geval wel,’ grijnsde Willy. Mevrouw Hopsteker keek haar bestraffend aan want al was de baron straatarm, hij was van adel en over een edelman maak je geen grapjes. Tot Mickeys opluchting schreed de dame spoedig daarna weg. Mevrouw Hopsteker liep nooit, zij schrééd.

Nauwelijks was ze vertrokken of Mickey vroeg: ‘Willy, heb jij hier in huis ooit iemand horen praten over de verloren schat van de d’Autrebèves?’

Het keukenmeisje schudde het hoofd.

‘Zou baron Harry er iets van afweten?’ boorde Mickey verder. Willy bloosde en sloeg de ogen neer. ‘Ik weet het niet,’ zei ze zacht.

Verrast ging Mickey rechtop zitten. Willy die verlegen werd! Dat was iets nieuws. Anders was ze altijd even vrolijk en lacherig en opgewekt en liet ze zich zelfs niet door Hopsteker intimideren. ‘Ja, als iemand er iets over weet moet dat baron Harry zijn,’ dacht Mickey hardop.

‘Vraag het hem dan,’ zei Willy, diep gebogen over een ei.

‘Zal ik doen. Hij zal het wel niet vervelend vinden, denk ik. Baron Harry is hartstikke aardig.’

‘Ja,’ fluisterde Willy.

De baron had, nadat hij zijn grote huis en kasteelpark aan de gemeente had verkocht en alle schulden had afbetaald die door zijn overleden vader waren gemaakt, een zolder gehuurd aan de Oude Haven en zich gevestigd als beeldhouwer. Maar hij was geen kunstenaar en er kwam niets van terecht. Daarna had hij een paar tekencursussen gevolgd en dat lag hem beter. Nu had hij op de hoek van het Zakkendragerssteegje en de Oude Haven een winkeltje. Hij noemde zich ‘reclameadviseur’. Uit medelijden en omdat de mensen uit Koekeloren het wel aardig vonden, kreeg baron Harry vaak opdrachten van de plaatselijke winkeliers, die een ontwerp voor een reclamefolder bij hem bestelden.

Voor de slager tekende hij dan biggetjes met een rookworst in de bek, voor de poelier een paar ganzen of een mollig konijntje, voor de videoman een schietgrage bankrover, voor de bakker een taart met zeven kaarsjes. Hij verdiende er net genoeg mee om zichzelf in leven te houden. Niemand nam de baron ernstig, maar ook had niemand een hekel aan hem. Baron Harry was niet verwaand en ondanks zijn armoede ook niet ongelukkig. Hij was meer een groot kind: de laatste telg uit wat ooit een roemrijk geslacht was geweest.

Maar dat Willy, het keukenmeisje, begon te blozen zodra iemand zijn naam noemde was voor Mickey een volslagen verrassing. Daar wilde ze meer van weten. ‘Vind je het niet vreemd dat baron Harry nooit getrouwd is?’

‘Daar heeft hij toch geen geld voor,’ zuchtte Willy. Mickey grinnikte.

‘Hij zou natuurlijk een vrouw met een baan moeten hebben.’

‘Kijk eens, een roos,’ zei Willy haastig terwijl ze het ei toonde. Ja mooi.’ Mickey vroeg zich af wat ze verder nog kon doen om die twee bij elkaar te brengen. Toen kreeg ze een prachtige ingeving.

‘Eerste paasdag,’ zei ze, ‘komt opa bij ons koffiedrinken. En ik ga baron Harry ook uitnodigen. Moeder heeft vast een lekkere taart besteld, dat doet ze altijd met Pasen. Kom jij dan ook?’

‘Ik? Waarom zou ik...’

‘Gewoon, voor de gezelligheid.’

‘Vindt je moeder dat goed?’

‘O, vast wel. Je hebt toch zeker vrij zondag?’

‘Jawel. Maar alleen de eerste paasdag, dan komt Fiona invallen. De tweede paasdag moet ik werken.’

‘Ik reken op je,’ knikte Mickey. ‘Zondag halfelf. Maar nu moet ik weg, want ik moet nog naar baron Harry en ik wil ook iets voor mijn moeder gaan kopen.’ Ze voelde even in de zak van haar spijkerbroek of ze het geld nog had. Het bankbiljet van opa kraakte geruststellend.

‘Zal ik de baron de groeten van je doen?’ Tot haar vreugde zag ze Willy blozen.

Fluitend verliet Mickey de keuken, fluitend liep ze door het park, fluitend knipoogde ze tegen de tulpen en narcissen, fluitend stapte ze langs het openstaande smeedijzeren hek, dat onder monumentenzorg viel. Die Willy toch! Zo’n levendige, zorgeloze meid en dan verliefd op die dwaze baron Harry! De wonderen waren Koekeloren nog niet uit.

3 Baron Harry

Peinzend liep Mickey langs de Oude Haven toen ze zich opeens op de schouder getikt voelde. Ze draaide zich om en meteen woei haar lange haar voor haar ogen, zodat ze niets zag.

‘Jij bent ook een mooie,’ zei Arnold, ‘spreken we af vandaag samen iets leuks te doen, maar als ik bij je huis kom zegt je moeder dat je al een kwartier weg bent.’

Snel veegde Mickey de haren uit haar gezicht.

‘Je was er helemaal niet,’ zei ze verwijtend, ‘ik heb tot bijna tien over tien gewacht en je kwam maar niet opdagen.’

‘Ik was nog geen halfuur te laat, je had best even kunnen wachten.’

Wachten op iemand die misschien helemaal niet kwam? Mickey snoof.

‘Ik wacht nooit op jongens die zich niet behoorlijk aan een afspraak weten te houden,’ zei ze nuffig. Arnold haalde de schouders op. Zijn haar was kortgeknipt en werd door de wind rechtovereind geblazen, waardoor hij nog langer leek dan hij al was.

‘Wat doen we nou?’ vroeg hij.

Hij mocht dan een mooie jongen zijn en rijk bovendien, kennelijk verveelde hij zich stierlijk nu het geen weer was om te gaan tennissen. Mickey, die zich nooit verveelde, grinnikte even.

‘Ik was juist op weg naar baron Harry. Als je wilt kun je meegaan.’

Waarschijnlijk had hij zijn grootmoeder al over de baron horen praten, want hij vroeg niet: Wie is dat? maar liep gewoon met haar mee.

Voor het smalle winkeltje op de hoek van de Zakkendragerssteeg bleef Mickey staan. Op de etalageruit was met sierlijke letters geschilderd:

RECLAMEBUREAU D’AUTREBÈVE

Eronder, in kleinere letters: adviezen en ontwerpen.

"t Lijkt heel wat,’ zei Arnold minachtend, ‘maar de man kan alleen een beetje tekenen en geboortekaartjes ontwerpen. Mijn oma zegt...’

Mickey luisterde niet. Ze probeerde de deur. Omdat het Goede Vrijdag was waren het postkantoor, het gemeentehuis en de bibliotheek gesloten, maar de meeste winkels bleven open. Ja, die zouden zo vlak voor Pasen hun deuren sluiten! Hoe baron Harry erover dacht wist Mickey niet.

Maar de winkeldeur was niet op slot en ze traden binnen. Wat eens een winkel was geweest was nu Harry’s ‘kantoor’, dat ruimte bood aan een tekenbord, een bureautje en twee stoelen. Er was niemand. Mickey deed de deur nog eens open en dicht, in de hoop dat het winkelbellede de baron te voorschijn zou toveren, maar niets roerde zich.

‘Is er niet,’ meende Arnold. ‘Ik zou trouwens niet weten wat we hier moeten doen.’

‘Ik wel,’ bitste Mickey en liep door. Ze opende een binnendeur en toen stonden ze in een kleine kamer met wat oude meubelen en een opklapbed langs de muur.

‘Ik zei toch al, niemand thuis.’ Reeds wilde Arnold zich omdraaien om weg te gaan toen achter in de kamer een deur openging en baron Harry zich vertoonde. Mickey kon nog juist een glimp opvangen van een rommelig keukentje.

‘O, dag Mickey, dag meneer. Kan ik jullie ergens mee van dienst zijn?’

Baron Harry was een jaar of vijfendertig, heel mager en hij begon al een beetje kaal te worden. Hij had weinig kin en fletse blauwe ogen, maar die ogen keken vriendelijk en hij had een goed gebit.

‘Baron Harry,’ zei Mickey, ‘dit is mijn vriend Arnold Eygelshoven. Hij is een poosje bij zijn grootmoeder komen wonen omdat zijn vader in Zuid-Afrika zit. Wat ik vragen wil, heeft u gisteravond de Koekelorense Nieuwsbode gelezen?’

De baron schudde het hoofd.

‘Willen jullie iets drinken? Koffie?’

‘Graag,’ zei Arnold.

‘Ik lust geen koffie,’ zei Mickey.

‘Melk dan?’

‘Graag,’ zei Mickey.

‘Ik lust geen melk,’ zei Arnold.

Baron Harry wilde teruggaan naar zijn keuken maar Mickey pakte de krant die op tafel lag en zwaaide ermee.

‘Leest u die advertentie eens, baron.’

‘Wat voor advertentie?’ vroeg Arnold.

‘Welke advertentie?’ vroeg baron Harry.

‘Hier, deze over de verloren schat.’

Baron Harry las het en barstte in een soort gehinnik uit. ‘Weet u er iets van?’ vroeg Mickey opgewonden.

‘Ach kind, als die lui iets willen weten over Koekeloren en het verleden van de stad dan moeten ze bij het gemeentearchief aankloppen. Niet bij de gewone burgers. Wat weten die nou van hun eigen stad? Ze kunnen je hooguit de weg naar het postkantoor wijzen en daarmee houdt het op.’

‘Ja maar, het gaat over uw voorouders.’

Baron Harry schudde het hoofd, ging het keukentje binnen en kwam even later terug met een dienblaadje waarop twee koppen koffie en een glas melk stonden. Arnold had zich intussen van de krant meester gemaakt en bestudeerde de advertentie.

‘Vreemd,’ mompelde hij.

‘Ik zal je vertellen wat ik ervan weet,’ zei baron Harry toen ze met zijn drieën om de tafel zaten. ‘In mijn familie ging het verhaal dat in 1672, ten tijde van de Franse inval, soldaten het kasteel d’Autrebève belegerden, innamen en verwoestten. Het was toentertijd nog een soort middeleeuwse burcht, maar erg vervallen en moeilijk te verdedigen. Veel later liet mijn bet-betovergrootvader op de fundamenten van het oude kasteel een nieuw kasteeltje bouwen in renaissancestijl. Het staat er nu nog en er wonen bejaarden in.’

‘Ja, mijn opa.’

‘Precies. Welnu, toen ik nog een jongetje was en op het kasteel woonde, hoorde ik dat voor de Fransen kwamen mijn voorvader, baron Frederik, blijkbaar iets kostbaars had weten te verbergen. Later werd die Frederik generaal in het leger van stadhouder Willem III en sneuvelde bij Breukelen. Daar werd hij ook begraven. Niemand wist zeker of baron Frederik werkelijk iets had verborgen of niet. In elk geval werd er nooit iets gevonden, ook niet tien jaar geleden toen het kasteeltje door de gemeente werd opgekocht en grondig verbouwd. Ik denk dat er nooit een begraven schat is geweest.’

‘Maar er kan toch nog ergens in de grond van het park een schat liggen?’ riep Mickey.

‘Tussen de wortels van de stokoude bomen misschien,’ meende Arnold.

‘Ach, ik weet het niet,’ zei baron Harry zacht. ‘In de zeventiende eeuw moet het landgoed van de d’Autrebèves veel groter zijn geweest. Mijn voorouders bezaten landerijen, boerderijen met pachters, vier dorpen met alles erop en eraan en een heel bos. Het restant van dat bos is nu het kasteelpark. Als Frederik ooit iets heeft verstopt of begraven - ik zeg als - dan kan dat in de wijde omtrek van Koekeloren geweest zijn. Heel vroeger was er ook op enige afstand van het kasteel een kapel, een soort boskapel waar in de Middeleeuwen een kluizenaar moet hebben gewoond. Maar dat ding is honderden jaren geleden al verdwenen, je kunt er niets meer van terugvinden. Dat kapelletje schijnt midden in het bos gestaan te hebben.’

‘En daaronder lag natuurlijk de verloren schat,’ jubelde Mickey.

‘Ja,’ riep Arnold, die er opeens plezier in kreeg. ‘Dat is niet zo dom bedacht. De Fransen die in 1672 ons land binnenvielen waren katholiek, die plunderden of verwoestten geen kerken en kapellen. Ze stalen alleen het zilverwerk eruit. En die ouwe Frederik moet gedacht hebben: ik zal de heilige Dinges vragen goed op mijn schatten te passen. Aan welke heilige was die kapel gewijd?’ Baron Harry keek schaapachtig.

‘Geen idee. Generaal Frederik d’Autrebève was natuurlijk gereformeerd.’

‘O.’

‘Ik bedoel: in zijn tijd was het calvinisme staatsgodsdienst en hij had nooit generaal kunnen worden in het leger van stadhouder Willem III als hij katholiek zou zijn geweest. Daarom was dat kapelletje ook zo vervallen, er kwam nooit meer iemand. Toen Frederiks kleinzoon later het nieuwe kasteeltje bouwde, schijnt hij de resten van het bouwvallige kapelletje grondig te hebben opgeruimd. Waar het ding precies stond weet niemand meer.’

‘Toch,’ vond Arnold, ‘lijkt het mij een goed idee om ervan uit te gaan dat uw voorouder zijn kostbaarheden onder de kapel begroef, of hij nou katholiek was of niet. We zullen in het gemeentearchief moeten zoeken naar de plaats waar die kapel heeft gestaan. Misschien kunnen we ook uitzoeken tot hoever de bezittingen van de vroegere d’Autrebèves zich uitstrekten en of daar soms een geschikte plek was om iets te verstoppen. In een dorpskerk bijvoorbeeld. Jammer dat het archief vandaag gesloten is.’

‘Dat klinkt als een hoop werk,’ zuchtte Mickey. Op zoek gaan naar een schat die al meer dan drie eeuwen spoorloos was klonk spannend genoeg, maar als je daarvoor dagenlang in stoffige papieren moest snuffelen, begon het meer op taai huiswerk te lijken.

Baron Harry zat nog steeds zijn hoofd te schudden.

‘Kinderen,’ zei hij, ‘wind je niet op. Dat hele verhaal over een verloren schat berust nergens op. Het is een soort legende, eigenlijk een misverstand.’

‘Maar waar woonden de d’Autrebèves toen hun kasteel verwoest was?’ vroeg Mickey.

‘In Amsterdam. Daar bezaten ze een mooi grachtenhuis dat later door de kleinzoon van baron Frederik werd verkocht omdat hij geld nodig had voor de herbouw van het kasteel. En je kunt ervan verzekerd zijn dat de familie, toen ze naar Amsterdam vluchtten bij de nadering van de Franse troepen, hun geld en juwelen meenamen. Die hoefden ze niet te begraven.’

Arnold gaf het, tot opluchting van Mickey, nog niet op.

‘Maar nu zijn er twee wetenschappers die een onderzoek instellen. Dat doen ze niet zomaar! Dus moet er wel iets waar zijn van die verloren schat.’

‘Ja,’ juichte Mickey. ‘Alleen begrijp ik niet,’ vervolgde de jongen, ‘dat die geleerde heren niet zelf zijn gaan speuren in het gemeentearchief maar gewoon een advertentie zetten in een plaatselijk krantje. Een echte historicus weet toch waar hij moet zoeken.’

‘Je zei zelf dat het archief gesloten is,’ protesteerde Mickey, ‘en morgen is het zaterdag en dan is het twee dagen Pasen. Ze zullen daar niet terechtkunnen voor dinsdag. Baron Harry, gaat u naar die heren toe om te vertellen wat u weet?’

‘Waarom? Laten ze maar naar mij toe komen. Ik heb het druk.’ De baron zag er niet uit alsof hij het druk had. Nu wilde Mickey hem ook wel eens zien blozen.

‘Ik kom net bij opa vandaan. U moet de groeten hebben van Willy.’

‘Willy?’

‘U weet wel, het keukenmeisje van Avondrood. Ik heb haar vanmorgen gehojpen met eieren versieren en toen hadden we het over u.’

Ja hoor. Hij kleurde! Mickey begon het een leuk gesprek te vinden.

‘Eigenlijk zou u moeten trouwen, baron Harry.’

‘Ach nee.’ Hij verkreukelde de krant die hij nog altijd in de hand hield.

‘Waarom niet? Mijn ouders zijn ook getrouwd en die zijn daar best tevreden mee.’

Baron Harry stond snel op.

‘Je moet nu maar gaan, Mickey. Zoals ik al zei: ik heb het druk.’ Arnold plukte aan haar mouw.

‘Ja. Kom mee, meid, je ziet dat de baron genoeg van je heeft.’

Mickey kon zich niet voorstellen dat iemand ooit genoeg van haar kon krijgen en bleef koppig zitten.

‘Wat die schat betreft....’ begon ze weer, maar baron Harry legde haar het zwijgen op.

‘Praat daar maar met je moeder over. Die weet er meer van dan ik,’ zei hij kortaf. Hij ging naar de binnendeur en trok die open. ‘Tot ziens, Mickey. Dag Arnold.’

En zo stonden ze een halve minuut later weer buiten, in de gierende wind en snijdende regenvlagen. Arnold zette de kraag van zijn parka hoog op en grijnsde. ‘Je bent toch een raar nummer, Mickey. Jij wilt een echte baron laten trouwen met een keukenmeisje.’

‘Nou en? Willy is een schatje. Altijd vrolijk en heel pienter.’

Lachend schudde Arnold het hoofd.

Intussen tobde Mickey ergens over. Waarom zei iedereen zodra ze over de schat begon: vraag maar aan je moeder? Moeder werkte niet op het archief: Moeder zat thuis, deed het huishouden en als ze een paar uurtjes over had tikte ze voor Mickeys vader rekeningen of bestellingen uit. Mickey had vaak genoeg ’s avonds als ze in bed lag en de tv toch niets leuks gaf de schrijfmachine in het zijkamertje horen ratelen.

‘Wat doen we nu?’ vroeg Arnold.

‘We gaan naar Het Wapen van Koekeloren om die twee geleerde heren eens van dichtbij te bekijken,’ besliste Mickey.

‘Maar het is al over halftwaalf.’

‘Nou en? Het archief is gesloten omdat het Goede Vrijdag is, dus ze zullen wel op hun kamer zijn in afwachting van mensen die iets over de geschiedenis van hun stad kunnen vertellen.’ Arnold aarzelde.

‘Mijn oma...’ begon hij. Toen lachte hij ofschoon de wind hen bijna in de haven blies.

‘Goed, laten we dat maar doen. Je hebt trouwens gelijk, Mickey, bij jou verveelt een mens zich niet.’

4 De geleerden

Om beter tegen de wind te kunnen optornen grepen ze elkaar bij de hand. Mickey gloeide van trots. Hier liep ze dan, hand in hand met een jonge Griekse god. O, als ze nu maar iemand uit haar klas tegenkwam!

Maar er waren opvallend weinig mensen op straat. Afgerukte bloesem vloog hen om de oren, de regen zwiepte hun in het gezicht, de oude bomen langs de kade kreunden en de takken deden hun uiterste best het prille groen van hun blaadjes vast te houden. In het Zakkendragerssteegje loeide de wind en de Hoogstraat maakte een schoongeveegde indruk. Bij de etalage van de banketbakker bleef Mickey met een ruk staan.

‘Dat is waar ook. Ik moet nog een ei kopen voor mijn moeder.’

‘Nu?’

‘Jawel. Morgen is het zaterdag en natuurlijk hartstikke druk. Kom mee.’

Ze kocht een groot zilveren ei met een vogelnestje en een paar donzige kuikentjes erbovenop, het geheel versierd met een roze lint. Haar moeder hield helemaal niet van chocolade, maar ze zou het toch leuk vinden om zoiets moois te krijgen. Mickey kon het dan wel voor haar opeten.

Het ei ging in een kartonnen draagtasje, buitenop bedrukt met paashaasjes, lentebloesems en een tulpenmotief, als het behang in een kinderkamer.

‘Koop er ook een voor je oma,’ spoorde ze Arnold aan.

Maar die schudde vastbesloten het hoofd. Hij wilde voor geen goud met zoiets in zijn handen op straat gezien worden.

Mickey daarentegen droeg het kartonnen tasje met trots. Arnold keek er met een schuine blik naar.

‘Moeten we dat gekke ding helemaal meesjouwen naar het hotel?’

‘Wat geeft dat nou.’ In stilte vond Mickey dat de beide geleerden best mochten zien wat een ideale dochter mevrouw De Graaf had.

‘Pas op!’ schreeuwde Arnold opeens en trok haar hard aan de arm een portiek in. Vlak voor hun voeten kletterde een dakpan in stukken. De weinige voorbijgangers stoven geschrokken uiteen.

‘Die had je bijna op je hoofd gekregen,’ zei Arnold.

Zie je wel! Hij zag er niet alleen uit als een Griekse god, hij redde haar ook nog het leven. Mickey was zo ontroerd dat de tranen in haar ogen sprongen. Maar dat zag niemand want de wind maakte toch al dat je ogen nat werden en je neus ging lopen.

‘Wil je niet liever naar huis gaan? Het wordt gevaarlijk op straat,’ mompelde Arnold.

En de schat dan?’

‘Ach wat, die bestaat niet eens volgens baron Harry.’ Maar Mickey meende dat ze de mensen van de advertentie echt moest spreken. Die geloofden wél in het bestaan van een verloren schat en schenen er zelfs naar op zoek te zijn. Welnu, dan zouden ze haar hulp goed kunnen gebruiken. En bestond er een leukere manier om de paasvakantie door te brengen dan met het zoeken naar een verloren schat?

Halverwege de Hoogstraat lag een pleintje en daar stond de oude herberg die de trotse naam Het Wapen van Koekeloren droeg. Het wapenschild hing boven de ingang en vertoonde een felgekleurde rode haan met een gouden kam op de kop waarop drie zilveren sterren waren geprikt. Heel toepasselijk om deze tijd van het jaar.

Bertus, de receptionist, zat achter de balie de krant te lezen. Mickey stapte onvervaard op hem af.

‘Ja?’ vroeg Bertus opkijkend. Mickey kende hem goed, hij woonde twee huizen verder in de Schapenlaan en was dus eigenlijk een buurman. ‘Wat wil je?’

‘Hallo Bertus, ik kom voor de advertentie.’

‘Welke advertentie?’

Mickey wees op de krant.

‘Staat daarin. Twee heren die alles willen weten over de schat van Koekeloren.’

‘O die.’ Bertus keek naar het rijtje sleutels dat achter hem hing. Ja, de heren zijn thuis. Eerste verdieping kamer 14. Denk erom, beleefd zijn.’

Mickey snoof verontwaardigd en stormde de trap op. Arnold kon haar maar net bijhouden.

Met het eikoffertje nog altijd in de hand bonkte Mickey op de deur van kamer 14. De deur werd geopend door een man in een flodderig grijs pak. Hij had een dikke bos bruin haar, een bruine snor, een breed gezicht en bruine ogen. Enigszins verwonderd keek hij neer op Mickey en het kleurige pakje dat ze stevig vasthield.

‘Fred,’ riep hij toen naar achteren, ‘kijk nou es. Komt een aardig meissie ons een paasei brengen.’

Onmiddellijk verstevigde Mickey haar greep op het kartonnen koffertje.

‘Dag,’ zei ze, enigszins verlegen. ‘Bent u... eh...? Ik kom vanwege de advertentie.’

‘Aha.’

‘Laat binnenkomen,’ klonk een harde stem op de achtergrond. ‘Kom erin,’ zei de man in het grijs. Hij deed een paar stappen terug zodat Mickey en Arnold de hotelkamer in konden. Het was maar een eenvoudig ingerichte kamer, met twee losse bedden, twee stoelen, een tafeltje en een wasbak.

‘Ik ben dr. Burger en dat is dr. De Vries,’ kondigde de man aan. ‘En wie zijn jullie?’

‘Mickey de Graaf en Arnold Eygelshoven. U wilde iets weten over de verloren schat van de d’Autrebèves?’

‘Juist ja. Weten jullie daar van?’

‘Ja. Maar het ei is voor mijn moeder,’ riep Mickey die daarover geen enkel misverstand wilde laten bestaan.

Dr. De Vries stond bij het raam naar wegwaaiende mensen te kijken. Hij was een lange man met een scherp gezicht en gekleed in een spijkerbroek en tweedjasje. Die kledingstukken pasten niet erg bij elkaar, vond Mickey. Nu draaide hij zich om en keek naar de bezoekers.

‘Kinderen?’ gromde hij minachtend.

‘Wij zijn geen kinderen, wij zijn tieners en heel goede vrienden van baron d’Autrebève,’ antwoordde Mickey verontwaardigd. ‘En hij hier is de kleinzoon van de rijkste vrouw van Koekeloren. Wij kunnen u een heleboel vertellen over de verloren schat.’

‘Nou, het is aardig om ons dat te komen vertellen. Brand maar los.

‘Ziet u, baron Frederik, die generaal was, begroef zijn schatten in 1672 omdat Franse soldaten in het land kwamen. Ze belegerden zijn kasteel, namen het in en maakten het met de grond gelijk. Maar een schat vonden ze niet. En later werd Frederik generaal in het leger van Willem III en sneuvelde, maar hij had niemand verteld waar hij de schat had verstopt.’

‘Dat wisten we al,’ gromde dr. De Vries.

‘Toe nou, Fred, laat het meissie uitspreken,’ zei dr. Burger.

‘Wel eh... dat was het,’ stamelde Mickey, opeens beseffend dat ze eigenlijk niets wist. Maar om niet al te dom te

lijken vervolgde ze snel: ‘Baron Harry d’Autrebève gelooft niet dat zijn voorouder werkelijk een schat heeft begraven. Maar ik wel!’

‘Over welke baron heeft dat kind het toch?’ vroeg dr. De Vries. ‘Over de achter-achter-achter-achterkleinzoon van die generaal,’ riep Mickey.

‘Verroest, leeft er dan nog een baron d’Autrebève?’ vroeg dr. Burger geschrokken. ‘Ik dacht dat de familie al lang was uitgestorven.’

‘Ziet u wel dat u er niets van weet,’ zei Mickey trots. ‘Natuurlijk is er nog een baron en als Willy haar zin krijgt sterft de familie in nog geen honderd jaar uit.’

De beide geleerden keken elkaar eens aan.

‘Die baron, woont die hier in Koekeloren?’ vroeg dr. De Vries.

‘Reken maar. Hij heeft een reclamebureau op de hoek van het Zakkendragerssteegje en de Oude Haven.’

‘Een baron met een reclamebureau. Neem je ons in de maling?’

Arnold deed een stap naar voren en vroeg liefjes: ‘Mag ik vragen in welke hoedanigheid u beiden een onderzoek instelt naar het verleden van Koekeloren?’

De man in het grijze pak rechtte de rug.

‘Ik ben doctor Willem Burger en mijn vriend hier is doctor Frederik de Vries.’

‘Aan welke universiteit bent u beiden verbonden? ’ informeerde Arnold verder, met nog altijd een zeer onschuldig gezicht.

‘Leiden,’ gromde De Vries.

‘Utrecht,’ zei Burger.

Ze zeiden het gelijktijdig en keken elkaar toen verstoord aan.

De Vries, bijna onwillig, herstelde zich. ‘Ja, Utrecht,’ bromde hij.

‘O, dan is het zeker voor een proefschrift?’ boorde Arnold verder met datzelfde jonge godengezicht.

‘Precies,’ riep De Vries.

Jazeker,’ zei Burger snel.

Toen greep Amold Mickey bij de arm en riep: ‘We moeten gaan, het is al vreselijk laat. Er zal wat voor ons zwaaien, Mickey. Goedemiddag.’

‘Ja maar...’ begon Mickey.

Arnold sleurde haar bijna de kamer uit, ondanks haar protesten. Hij trok haar naar de trap, langs de wantrouwig kijkende Bertus naar buiten, waar de wind fel tegen hen aan stompte.

‘Hé zeg, wat betekent dat? Moet je zo trekken? Wat heb je nou opeens?’ jammerde Mickey en rukte zich los.

‘Die twee kerels,’ zei Arnold blazend tegen de wind in, ‘zijn gewone bedriegers.’

‘Hoe weet je dat?’

‘Omdat ze liegen dat ze geel zien. Moeten dat geleerden voorstellen? Laat me niet lachen.’

‘Ze zagen er niet deftig uit, maar mijn vader zegt dat de professoren tegenwoordig ook in spijkerbroek en met lange haren rondlopen.’

Arnold schudde het hoofd.

‘Ik weet niet wat die twee van plan zijn en waarom ze die advertentie hebben gezet, maar als dat wetenschappers zijn ben ik de paashaas.’

‘Maar ze zeiden...’

‘Ten eerste weten die lui zelf niet aan welke universiteit ze zijn verbonden. Ten tweede noemen ze zich doctor en dat is een lachertje. Weet je wat doctor betekent?’

‘Een arts?’

‘Nee, dat is een dokter. Een doctor is iemand die eerst jarenlang heeft gestudeerd aan een universiteit, doet er niet

toe wat en een heel rijtje examens heeft afgelegd. Dan is-ie doctorandus. Drs. Als-ie dan nog een hele tijd studeert en een moeilijk wetenschappelijk boek schrijft dat proefschrift heet, kan hij zich doctor noemen. Nou, die kerels noemen zich allebei doctor, maar toen ik vroeg of hun onderzoek voor een proefschrift was, zeiden ze onmiddellijk ja. Alsof ze er geen flauw benul van hebben wat een proefschrift eigenlijk is.’

Mickey was helemaal verbluft.

‘Hoe... hoe weet je dat allemaal?’ vroeg ze, diep onder de indruk.

‘Kind, bij mij thuis wordt nooit over iets anders gepraat, als ze het over mijn toekomst hebben.’

‘Bedoel je dat jouw vader wil dat jij een... een doctor wordt met een proefschrift?’

‘Juist.’

Maar toen hij Mickeys onthutste gezicht zag: ‘Stelt echt niet zo veel voor, hoor. Ieder mens kan, als-ie er maar tijd en moeite en geld genoeg aan besteedt, tenslotte doctor worden. Een béétje hersens moet je er natuurlijk wel voor hebben, maar vooral tijd. Véél tijd.’

‘Dus nu denk jij dat die twee kerels in Het Wapen van Koekeloren niet echt zijn.’

‘Ze zijn echt genoeg, maar geen doctor. In de verste verte niet.’

‘Wat zijn ze dan?’

‘ Weet ik niet. Oplichters, leugenaars, schatgravers, zoiets.’

‘Spannend,’ vond Mickey. ‘Weet je, ik word later detective, dus ik kan nu vast op die lui gaan oefenen. We moeten erachter zien te komen wat voor boze plannen ze hebben, wie zij proberen op te lichten en waarom. Zeg, ik sterf langzamerhand van de honger. Ga je mee naar mijn huis? Vraag ik moeder of ze pannenkoeken voor ons bakt. Pannenkoeken met appelstroop, da’s het lekkerste wat er bestaat.’

Arnold aarzelde.

‘Ik moet vanmiddag naar tennisles en...’

‘Met deze storm? Die ballen vliegen de zee in of komen minstens in de Oude Haven terecht.’

‘Kan ik bij jou thuis opbellen?’

‘Jawel.’

‘Goed dan.’

Ze liepen weer in de Hoogstraat en Mickey keek goed rond om te zien of er echt geen enkel meisje uit haar klas aankwam. Maar de enige die zij ontmoetten was Koos de Zanger en die keek inderdaad verbaasd naar Mickey en haar begeleider. Van alle mensen had Mickey nu juist Koos niet willen tegenkomen. Ze had hem liever een tijdje in reserve gehouden.

Enfin, niets aan te doen.

5 Een echte schrijfster

Toen Mickey met Amold thuiskwam deed ze haar best het kleurige draagkarton met het paasei voor haar moeder verborgen te houden. Tegelijkertijd moest ze Amold voorstellen, pannenkoeken met appelstroop bestellen, vertellen waarom ze zo laat was en naar haar kamer glippen om het ei te verstoppen. Erg ingewikkeld allemaal. Gelukkig was haar moeder nog steeds verstrooid en opgetogen en lette er niet op wat Mickey achter haar mg hield.

Even later zaten ze aan de keukentafel terwijl Mickeys moeder bij het aanrecht beslag stond te slaan. Zingend. Nu hield Mickey het niet langer uit en trommelde met twee vuisten op het tafelblad.

‘Mams, als je me nou niet vertelt waarom je zo vrolijk bent ga ik gillen. Heb je de toto gewonnen?’

Mevrouw De Graaf haalde diep adem en draaide zich om. ‘Ik wilde het als een verrassing bewaren maar dat lukt me toch niet meer. Ik heb zulk fantastisch nieuws. Gisterenochtend kreeg ik een brief met een contract van uitgeverij De Schakel. Ze némen het!’

‘Wat nemen ze?’

‘Het boek. Mijn boek.’

‘Boek?’

Moeder lachte en kwakte geestdriftig een klodder beslag in de koekenpan. ‘Ja,’ juichte ze, ‘ik heb een boek geschreven. Een jeugdboek en dat naar De Schakel gestuurd. En nu gaan ze het uitgeven. Vind je het niet geweldig?’ Mickey zat paf.

‘Jij hebt...jij hebt een boek geschreven? Gossie, daar wist ik niks van. Wanneer dan?’

‘Gewoon overdag, als je vader naar de zaak was en jij op school zat. Dan had ik tijd genoeg.’

‘Waarom heb je daar zo geheimzinnig mee gedaan?’

Moeder keerde de pannenkoek en grinnikte.

‘Ik wist toch niet of ik het kon. Ik dacht dat het heel moeilijk zou zijn en eigenlijk was het dat ook wel, maar ik had er zo genoeg van om alleen maar huisvrouw te zijn, ’s avonds voor je vader rekeningen te tikken en verder niks. Ik wilde ook iets voor mijzelf doen, iets waaraan ik plezier beleefde. Nou, en toen besloot ik een boek te gaan schrijven. Elke dag werkte ik er een poosje aan en toen het klaar was wist ik eerst niet wat ik ermee moest doen. Ik ging er eens met opa over praten en die zei: “Gewoon opsturen. Probeer De Schakel maar, dat is een goede uitgeverij.” Zodoende. Een paar weken geleden kreeg ik een brief van de uitgeverij, of ik eens kwam praten. Dat heb ik gedaan. Ze vonden het daar een leuk en spannend boek en gisteren stuurden ze me een contract. Dus nu is het echt en helemaal officieel. En ze hopen dat ik nog veel meer boeken voor hen ga schrijven.’

‘Tjonge... mams, je zit vol verrassingen. Hoe heet dat boek?’

‘De Schat van Koekeloren.’

‘Wat!!’

Praat er maar eens met je moeder over, had opa gezegd. En ook baron Harry had zoiets gemompeld van: vraag maar aan je moeder. Dus allebei wisten ze er van. En zij, Mickey, had niet het flauwste idee gehad...

Amold sloeg geestdriftig op tafel, de melkbekers rinkelden er van. ‘Wat goed van u,’ riep hij.

Mickey besloot nog even te blijven mokken.

‘Waarom heb je mij niet in vertrouwen genomen en wel een paar wildvreemden?’

‘Jij zou je er voortdurend mee bemoeid hebben,’ lachte haar moeder. ‘En ik wilde rustig kunnen werken. Overigens is opa geen vreemde en baron Harry kennen we al jaren.’

‘Weet papa er van?’

‘Natuurlijk. Ik heb geen geheimen voor mijn man.’

‘Wel voor mij!’

Moeder grijnsde. ‘Alsof jij geen geheimen voor mij hebt.’

‘Bestaat er dan echt een verloren schat?’ vroeg Arnold.

‘O, dat weet ik niet, hoor,’ antwoordde mevrouw De Graaf. ‘Ik wilde gewoon een historische roman schrijven omdat ik die zelf altijd zo leuk vind. Dus ging ik in het gemeentearchief van Koekeloren neuzen en met de archivaris, meneer Kinderdijk, praten. Die heeft me geweldig geholpen en zo kwam ik op het spoor van Frederik d’Autrebève die na de inval van de Fransen zijn oude kasteel zag verwoesten, maar die voor die tijd iets kostbaars schijnt te hebben begraven. Dus verzon ik een slimme staljongen die de schat later vindt. Meer vertel ik er niet over. Je moet het maar lezen, later als het gedrukt is.’

Ze zette een bord vol pannenkoeken voor de kinderen neer. ‘Hier, eet maar. Voor mij is het ook een beetje feest.’

Al etend kon Mickey geen oog van haar moeder afhouden. Ze zag er zo stralend uit! Arnolds vader was naar Zuid-Afrika gegaan om geld te verdienen. Maar haar moeder schreef zomaar eventjes een boek. Plotseling was ze waanzinnig trots op haar moeder.

‘Komt er ook een meisje voor in het verhaal?’ vroeg ze met volle mond.

‘Allicht. Die staljongen doet het heus niet allemaal alleen. Hij is wel slim, maar zijn vriendinnetje is nog veel slimmer en dapperder ook.’

‘Precies zoals het hoort,’ knikte Mickey voldaan. ‘Hoe heet die staljongen?’

‘Dat is nu juist zo grappig. Ik heb hem Arnold genoemd.’ ‘Toch niet Arnold Eygelshoven?’

‘Gewoon Arnold Janszoon.’

‘En het meisje?’

‘Die heb ik een mooie naam gegeven: Elisabeth.’

‘Arnold en Elisabeth... Gaan ze trouwen?’

‘Ik vertel er lekker niets meer over. Je moet het maar lezen.’

‘Mevrouw De Graaf, heeft u de advertentie gezien die door twee zogenaamde geleerden in de Koekelorense Nieuwsbode van gisteravond werd geplaatst?’ vroeg Arnold.

‘Nee. Hoezo?’

‘Heeft u die krant nog?’

‘In de krantenbak.’

Mickey rende naar de woonkamer en kwam even later met de krant terug.

‘Hier, dit,’ zei ze.

Moeder las en keek verbaasd.

‘We zijn erop afgegaan,’ vertelde Mickey opgewonden, ‘daardoor kwam ik zo laat thuis. Arnold hier ging mee. We gingen eerst naar baron Harry maar die gelooft niet dat er een verloren schat is. Toen zijn we naar die twee heren gegaan en Arnold zegt dat het oplichters zijn.’

‘Oplichters?’

‘Fortuinjagers,’ viel Arnold in. ‘Lui die op de een of andere manier iets hebben gehoord over een schat en nu hopen dat iemand ze er heen zal brengen. Ik vond hen nogal dom.’

‘Spannend hè?’ riep Mickey. ‘Mams, jij zegt dat je in het archief hebt gesnuffeld en dat je toen het verhaal over baron Frederik tegenkwam. Hééft die dan iets kostbaars verborgen zodat de Fransen het niet te pakken konden krijgen?’

‘Dat weet ik niet, Mickey. Volgens meneer Kinderdijk is

het gewoon een soort legende. Toen de Fransen ons land binnentrokken en nogal huishielden, stuurde baron Frederik zijn vrouw en kinderen naar Amsterdam. Daar bezat hij een mooi grachtenpand en hij meende dat ze er wel veilig zouden zijn. Zelf trad hij in dienst van het Staatse leger, dat werd gecommandeerd door stadhouder Willem III. Maar bij de herovering van Breukelen raakte generaal Frederik zwaar gewond. Omdat hij zijn einde voelde naderen schreef hij een brief aan zijn vrouw, een soort testament. En ergens in die brief staat een geheimzinnig zinnetje: Vier stammen wijden naar de hemel; het zuur bijt diep en daaruit rijst rijkdom op.

Welnu, zijn familie in Amsterdam snapte daar niets van. De generaal stierf de volgende dag aan zijn verwondingen zodat niemand hem kon vragen wat hij daarmee had bedoeld. Zijn zoon Henry d’Autrebève meende dat zijn vader, toen hij die brief dicteerde, aan het ijlen was geslagen. Het was de kleinzoon van baron Frederik die, toen hij volwassen was geworden, terugkeerde naar Koekeloren om het kasteel te herbouwen. Deze kleinzoon hoopte dat de onbegrijpelijke zin in baron Frederiks brief betekende dat zijn grootvader iets kostbaars had verborgen, en hij zocht er lang naar, want voor de wederopbouw van het kasteel had hij natuurlijk veel geld nodig. Wat het was, wist hij niet. Het moest iets te maken hebben met bijtend zuur. Hij zocht in de puinhopen en in het kasteelpark, maar nergens vond hij een spoor van begraven goudstukken of juwelen.’

‘Ik begrijp het niet,’ zei Mickey. ‘Bijtend zuur, dat is toch niet kostbaar?’

‘De d’Autrebèves hebben lange tijd gedacht dat het ging om een begraven schat die werd beschermd door bijtend zuur om eventuele dieven af te schrikken. De zinsnede in de brief van baron Frederik zou dan als waarschuwing voor zijn erfgenamen zijn bedoeld, zodat ze bij het opgraven dikke handschoenen zouden dragen of zoiets. Maar uit latere brieven van baron Henry aan zijn familie werd duidelijk dat zij bij hun vlucht naar Amsterdam hun geld, juwelen en kostbaar vaatwerk gewoon hadden meegenomen.

Bovendien, generaal Frederik was zwaargewond toen hij die afscheidsbrief schreef. Het ligt voor de hand te veronderstellen dat hij die aan een secretaris dicteerde. Die schreef letterlijk op wat de stervende man mompelde. Dus zijn er twee mogelijkheden: óf hij zinspeelde werkelijk op iets wat hij verborgen had, óf de goede man had hoge koorts en was aan het ijlen.’

‘Stond er in die brief nog meer wartaal?’ vroeg Arnold.

‘Nou nee, hij geeft instructies over de herbouw van het kasteel en die zijn niet al te duidelijk, verder geeft hij aanwijzingen over de manier waarop de pachters en boeren in Koekeloren moeten worden behandeld. Daarom juist is dat zinnetje over het zuur dat diep bijt zo onbegrijpelijk. Na een tijdje gaven de nazaten van baron Frederik het zoeken op en gingen ervan uit dat de man aan het einde van zijn brief toch was gaan ijlen en de zaken door elkaar had gegooid.’

‘En toen jij dat allemaal wist heb je een slimme stalknecht verzonnen die het raadsel oplost met behulp van zijn vriendinnetje Elisabeth,’ grinnikte Mickey. ‘Mams, wat goed van je! Waar vinden zij de schat, en hoe?’

‘Dat vertel ik je nog niet. Het is natuurlijk allemaal fantasie.’

‘Hè, toe nou.’

‘Nee. Als ik je dat vertel is de spanning van het boek af. En ik wil dat mijn bloedeigen dochter dat verhaal met rode koontjes en kloppend hart gaat zitten lezen.’

‘En nu wordt wat jij hebt verzonnen werkelijkheid, want Arnold en ik gaan die verloren schat opsporen,’ juichte Mickey.

‘Je doet maar,’ lachte haar moeder, ‘maar wat ik nu erg vreemd vind is dat op de dag dat de uitgever mij een contract stuurt voor een boek dat handelt over de schat van Koekeloren, hier twee mannen opduiken die er meer over willen weten. Terwijl de enige mensen die wisten dat ik met dat boek bezig was opa, baron Harry en je vader waren.’

‘En ik wist van niks,’ pruilde Mickey.

‘Nee. Voor jou wilde ik het als een verrassing bewaren.’

Woedend sloeg Mickey op de keukentafel.

‘Ik bemoei me altijd met alles en iedereen en ik weet de dolste dingen. En nu had mijn eigen moeder geheimen voor me! Maar er was nóg iemand die ervanaf wist: die archivaris, meneer Kinderklas.’

‘Kinderdijk. Ja, die heeft me geweldig geholpen want al die oude brieven en kronieken kon ik niet lezen. De brieven waren in het Frans geschreven zoals adellijke mensen dat vroeger altijd deden en in de kronieken was een taaltje gebruikt waar ik soms geen touw aan vast kon knopen. Maar meneer Kinderdijk vond het leuk dat een niet-geleerde vrouw in zijn archief kwam snuffelen om een jeugdboek te gaan schrijven. Het is trouwens een bijzonder aardige man.’

‘Ik weet wat,’ riep Mickey die haar woede alweer was vergeten.

‘Breng hem een mooi paasei om hem te bedanken. Zo eentje van chocolade met een vogelnestje van suiker en een roze lint eromheen.’

‘Ja doen,’ schreeuwde Arnold. ‘Mickey heeft...’

‘Kop houden,’ gilde Mickey.

‘Mickey heeft heel mooie paaseieren gezien in de etalage van Van Angeren,’ zei Arnold onverstoorbaar. Aan tegenwoordigheid van geest ontbrak het hem niet.

Mevrouw De Graaf stapelde de borden op elkaar en knikte verheugd.

‘Dat is een goed idee. Ik doe het meteen. Ik heb zijn huisadres.’

‘Het stormt, mams, de dakpannen vliegen je om de oren,’ zei Mickey opeens bezorgd. Haar moeder rekte zich uit en hief de handen boven het hoofd.

‘Nou en? Mij kan niets gebeuren. Ik ga beroemd worden, Mickey. Over een jaar of zoiets staan alle kranten vol over het meesterwerk van Sanne den Hartog.’

En toen ze Mickeys verblufte gezicht zag vervolgde ze lachend: ‘Dat is mijn schrijfstersnaam, suffie.’

Daarop holde ze naar de gang om haar jas aan te trekken.

6 Baron Harry maakt een wandeling

Baron Harry d’Autrebève vroeg zich af waarom hij eigenlijk zijn winkeltje zou openhouden op Goede Vrijdag. In de weken ervoor had hij het tamelijk druk gehad met het ontwerpen van paasadvertenties. De Koekelorense Nieuwsbode stond er vol mee. Nu echter was de drukte voorbij en hij rekende deze middag niet meer op klanten. Daarom besloot hij een wandeling te gaan maken in het kasteelpark. Daar kon hij heerlijk wegdromen in fantasieën over zijn roemruchte voorvaderen: ruwe gewelddadige kerels — of zaten er ook beschaafde edelen bij? Hij hoopte het maar, want zelf was hij een vredelievend mens, bij wie de spierballen en vechtlust ontbraken.

De storm woedde nog altijd. Baron Harry liet de rolluiken voor zijn etalage zakken, opende de deur, sloot die achter zich en draaide de sleutel om. Toen hij die in zijn zak stak voelde hij hoe iemand hem op de schouder tikte.

‘Meneer, weet u in deze buurt een zekere baron Harry te wonen?’ vroeg een stem. Hij draaide zich om en zag twee mannen voor zich staan, in niet al te schone regenjassen.

‘Zeker weet ik die te wonen. Hier.’ Hij wees op zijn gesloten deur. ‘O, denkt u dat de baron thuis is?’

‘Ik weet wel zeker van niet.’

‘Is-ie met vakantie of zo?’

‘Nou nee, vakantie kun je het niet noemen,’ zei baron Harry nadat hij even had nagedacht.

‘De baron is dus nog in de stad?’

‘Jazeker.’

‘Maar wel uitgegaan.?’

‘De baron,’ zei Harry die zich kostelijk amuseerde, ‘is uitgegaan om een wandeling te maken in het kasteelpark.’

‘Weet u hoe hij eruitziet?’

‘Jazeker.’

De twee mannen wachtten tot Harry uitleg zou geven, maar die zei niets en slenterde weg. Onmiddellijk gingen de beide mannen naast hem lopen.

‘Hoe ziet-ie er dan uit? Waaraan kennen wij hem herkennen? We motten hem dringend spreken.’

‘Nu? Het is Goede Vrijdag.’

‘Is de baron op zo’n dag dan niet te spreken?’

Ook daar moest Harry weer even over nadenken. ‘Ik geloof het wel.’

De twee mannen wisselden een blik. Wat een rare vent, schenen ze te denken.

‘Als hij in het park is, wat heeft-ie dan aan?’

‘Hij draagt een groen jagershoedje, een geruite jas en hij heeft een terugwijkende kin,’ deelde Harry mee.

‘Vertel me nou niet dat ü die baron bent,’ barstte de oudste van de twee mannen los.

‘Goed, dat zal ik dan niet doen,’ beloofde Harry die het altijd iedereen naar de zin probeerde te maken.

De twee mannen liepen terug en baron Harry vervolgde zijn wandeling.

Willem Burger en Fred de Vries stonden weer voor het reclamewinkeltje van Harry d’Autrebève. Ze klopten, belden, rammelden aan de gesloten deur maar achter de rolluiken roerde zich niets.

‘Niemand,’ constateerde Burger vrij overbodig.

‘Maar die gekke vent met dat groene hoedje kwam juist naar buiten. Zou die dan toch...’ begon De Vries.

‘Welnee, die zag er veel te sjofel uit. Heb je zijn schoenen gezien? Zo koop je ze voor drie kwartjes op de rommelmarkt. Dat was geen baron. Een baron is deftig!’

Ze keken om. Een eind verder, langs de kade van de Oude Haven liep de man met het jagershoedje, de geruite jas en de terugwijkende kin.

Burger zette zijn kraag op.

"t Gaat weer regenen,’ gromde hij. ‘Laten we maar teruggaan naar het hotel. Die baron vinden we morgen wel.’

De Vries knikte opgelucht en samen doken ze het Zakkendragerssteegje in.

Baron Harry liep intussen rustig de Haven rond en ging door het wijd openstaande smeedijzeren hek het park in. Even aaide hij langs de krullen in het verguldsel van het hek. Dat had zijn overgrootvader aan het begin van de vorige eeuw laten aanbrengen. Toen was het meestal gesloten om stropers en ongewenst volk buiten het park te houden. Nu stond het altijd open. ‘Dag opa,’ fluisterde hij.

De wind gierde door de boomtoppen, een aantal tulpen lag platgestormd in de bloemperken. Geen mens liet zich zien. Het grindpad lag bezaaid met afgerukte dorre takjes. De bejaarden waagden zich met de storm niet buiten. Zou het keukenmeisje Willy nog steeds bezig zijn met eieren verven?

Diep in gedachten, de handen op de rug gevouwen, vervolgde baron Harry zijn weg. Mickey had gezegd: u moet de groeten hebben van Willy, en dat had hem machtig veel plezier gedaan. Aan de andere kant: wat Mickey de Graaf zei moest je niet al te ernstig nemen. Dat kind zat altijd vol streken...

Niettemin dwaalde de baron met een wijde boog om het kasteeltje heen, hopend dat niemand toevallig naar buiten zou kijken. Daarna naderde hij het gebouw aan de achterzijde. De ramen van de grote keuken waren dicht, de deur ook. Misschien had Willy deze middag wel vrij gekregen.

Baron Harry haalde diep adem, drukte zijn hoedje stevig op zijn hoofd en klopte op de achterdeur. Hij klopte nog eens en wachtte met roffelend hart. Hoorde hij voetstappen? Nee. Nog maar eens kloppen dan, een beetje harder.

De deur vloog open en daar stond de directrice, mevrouw Hopsteker, die hem verbaasd aankeek.

‘O, baron Harry! Wat leuk dat u langskomt.’

Aan haar stem kon hij horen hoe verwonderd ze was hem aan de achterdeur te zien. Die was voor leveranciers en personeel, niet voor de bewoners of bezoekers. En al wist mevrouw Hopsteker heel goed hoe arm de baron was geworden, hij blééf een edelman.

‘Ik eh...’ stamelde Harry, ‘ik... eh... kwam toevallig voorbij en toen dacht ik... eh...’ Smoesjes verzinnen was zijn sterkste zijde niet.

Verlegen nam hij zijn groene hoedje af en prompt gingen zijn haren rechtovereind staan. Hij gluurde langs de directrice heen, maar Willy zag hij niet.

‘Wilt u niet binnenkomen?’ vroeg mevrouw Hopsteker statig, nog niet over haar verbazing heen.

‘Eh... nee... dank u wel. Ik... eh... goedemiddag.’

Snel drukte baron Harry zijn jagershoedje weer op zijn kruin en maakte dat hij wegkwam.

Hoofdschuddend keek mevrouw Hopsteker hem na.

‘Die heeft ze ook niet meer allemaal bij elkaar,’ prevelde ze. ‘Treurig toch, dat de nazaat van zo’n roemrijk geslacht zo diep moest zinken.’ Ze sloot de deur en schreed naar de grote eetzaal gelijkvloers, die aan de keuken grensde en waar Willy bezig was de tafel te dekken voor de avondboterham.

7 Ongewenste bezoekers

Arnold Eygelshoven had zich op Goede Vrijdag niet verveeld. Toen de paasvakantie begon was hij bang geweest dat het een eentonige vakantie zou worden, met niets anders te doen dan een beetje tennissen en verder luisteren naar zijn oma als ze vertelde over de vele comités waarin zij zitting had. Koekeloren telde één bioscoop maar je kunt niet je hele vakantie doorbrengen in een donkere zaal en zeven maal dezelfde film zien. Mevrouw Eygelshoven was te ouderwets om zich een videorecorder aan te schaffen, de televisie ging zelden aan (niet geschikt voor jonge mensen, meende zij) en de boeken die in huize Eygelshoven aanwezig waren gingen Arnold óf te hoog, óf ze waren niet modern genoeg. Kortom: zonder school en huiswerk zou hij zich hebben doodverveeld, ware het niet dat Mickey de Graaf hem een tas voor de voeten had gegooid en hem daarna haar vriendschap had opgedrongen.

Toen hij die zaterdagochtend aan het ontbijt verscheen zat zijn grootmoeder al achter een bordje met daarop één schriel gesmeerd beschuitje en een stukje toost met helemaal niets.

Arnold zei plichtmatig: ‘Goedemorgen, oma,’ kuste haar op de wang — dat moest — en begon een boterham te smeren om die dik met kaas te beleggen.

‘Je moet goed eten,’ zei mevrouw Eygelshoven.

‘Doe ik toch,’ gromde Arnold. Oma knikte en begon toen uitgebreid te vertellen over een nieuw comité dat zij wenste op te richten.

‘Het zal moeten heten Comité voor het Welzijn van Ouderen,’ sprak zij. ‘In huize Avondrood alleen al wonen dertig bejaarden die weliswaar goed verzorgd worden door mijn goede vriendin Wilhelmina Hopsteker, lichamelijk dan, maar aan hun geestelijk welzijn wordt geen enkele aandacht geschonken. Die arme oude mensjes hebben meer afleiding nodig. Iemand moet diavertoningen voor hen organiseren, hen ochtendgymnastiek laten doen en hun vertellen welke boeken geschikt zijn voor oudere mensen om te lezen. Iemand zou hen ook wat verkeersregels moeten bijbrengen want de vorige maand nog is er een oude heer op het kruispunt Bethelemweg-Herenlaan door een bromfietser aangereden omdat hij overstak zonder uit te kijken en...’

Arnold geeuwde hartgrondig.

‘Heb je slecht geslapen?’ vroeg zijn oma bezorgd.

‘Ja,’ antwoordde Arnold en hij nam een tweede boterham. ‘Ik lag te denken. Wat doet mijn vader eigenlijk in Zuid-Afrika?’

Mevrouw Eygelshoven fronste de wenkbrauwen.

‘Wat een domme vraag. Natuurlijk doet hij wat hij al twintig jaar lang doet: een hele nieuwe woonwijk opzetten.’

‘Voor de blanken of voor de zwarten?’

‘Hoe kan ik dat weten?’

‘En waarom juist mijn vader? Hebben ze in dat land geen projectontwikkelaars, speculanten en bouwverenigingen?’

‘Arnold! Bespeur ik in jouw woorden kritiek op je vader?’ Mevrouw Eygelshovens stem klonk opeens zeer scherp.

‘Ach nee. Ik bedacht opeens dat ik zo weinig van mijn vader en zijn werk weet.’

‘Jouw vader,’ zei mevrouw Eygelshoven trots, ‘doet uitstekend werk. Hij heeft internationale bekendheid en zakenvrienden over de gehele wereld. Ik begrijp niet dat jij je daarover zorgen moet maken en er slapeloze nachten van moet krijgen. En wat dat nieuwe comité betreft: ik denk dat ik daarover eens met Hopsteker moet gaan praten, al zal ik beslist niet toestaan dat zij zich tot voorzitster opwerpt.’

Arnold propte zijn derde boterham naar binnen en stond op. ‘Nou, dan ga ik maar.’

‘Waar ga je heen? Gisteren was je ook al de hele dag weg. Je kwam zelfs niet thuis om te lunchen. Je moet niet denken, Arnold...’

‘Ik heb een afspraak. En gisteren heb ik bij mijn vriendin pannenkoeken gegeten. We doen een heel interessant onderzoek.’

Mevrouw Eygelshoven keek opgelucht.

‘Heb je werkelijk al een vriendin in de stad? Wie dan wel?’

‘U kent haar toch niet. Ze heet Mickey de Graaf.’

‘Mickey?’ De stem van mevrouw Eygelshoven sloeg over. ‘En of ik die ken! Een akelig bazig kind is dat. Haar grootvader woont ook op Avondrood. Hij was vroeger winkelier.’

‘Nou en? Mickey is een geinige meid.’

‘Wat is dat voor taal? Dat kind zal een slechte invloed op je hebben. Arnold, ik verbied je met zulke meisjes om te gaan.’

Ook een mooie jongen kan een lelijk gezicht trekken.

‘Ten eerste is Mickey geen kind meer,’ zei hij woedend, ‘ten tweede vind ik haar aardig, ten derde heb ik maling aan wat u “onze stand” noemt, ten vierde schrijft haar moeder boeken in plaats van zich bezig te houden met allerlei overbodige comités en ten vijfde, oma, ben ik erg blij dat ik een jaartje hier mag wonen, maar ik geloof niet dat u het recht hebt mijn vrienden voor mij uit te zoeken. Dat kan ik heel goed zelf.’

Mevrouw Eygelshoven staarde hem sprakeloos aan. Arnold knikte tegen haar en ging de kamer uit.

Thuis, in de Schapenlaan zat Mickey de Graaf aan de keukentafel haar moeder uit te horen.

‘Vertel nou eens wat meer over dat boek. Wat is die Arnold voor een jongen?’

‘Dat zei ik al: een staljongen.’

‘Op <>Avondrood zijn geen paarden meer en de stallen zijn afgebroken.’

‘Nou en? Mijn verhaal speelt zich af in het begin van de vorige eeuw.’

‘Toen de baronnen nog op het kasteeltje woonden? Wat leuk. En waar komt die Elisabeth vandaan?’

‘Zij is de dochter van de hoefsmid.’

‘En waar vinden ze de schat?’

‘Dat zeg ik niet.’

‘En wat is het? Goud, juwelen?’

‘Dat lees je wel.’

‘Hè, wat flauw. Over een halfjaar zeker.’ Van woede gooide Mickey bijna haar beker met karnemelk om. ‘Het is niet eerlijk. Opa en baron Harry hebben je met dat boek geholpen en ook die meneer Kinderjurk.’

‘Kinderdijk.’

‘Nou ja, die hielp je dus ook, maar nu ik de verloren schat wil gaan opsporen helpt niemand me.’

‘Ik zei toch dat mijn hele verhaal op fantasie berust. Volgens baron Harry is er nooit een begraven schat geweest en meneer Kinderdijk gelooft er evenmin in. Toen ik hem gisteren dat paasei bracht om hem te bedanken voor zijn hulp heb ik hem en zijn vrouw op de koffie genodigd op de eerste paasdag. Kan hij meteen kennismaken met opa.’

‘En ik heb Willy uitgenodigd, je weet wel, het keukenmeisje van Avondrood. En ik zal baron Harry vragen om ook te komen. En Arnold natuurlijk...’

‘Dat wordt dan een huis vol,’ lachte haar moeder. ‘Is er nog iemand in Koekeloren die je niet hebt uitgenodigd?’

‘Ja, Eygeltje,’ giechelde Mickey.

‘Mevrouw Eygelshoven zou niet eens komen al vroeg je haar tien keer. Ze vindt zichzelf veel te deftig voor ons.’

De bel ging.

‘Dat zal Arnold zijn,’ riep Mickey en stormde weg.

De storm was uitgeraasd maar het was nog altijd guur en vochtig weer.

‘Wat gaan we doen?’ vroeg Arnold.

‘Laten we naar Het Wapen van Koekeloren gaan. Ik wil die twee bedriegers gaan schaduwen, daar ben ik heel goed in. Misschien weten die kerels iets wat wij niet weten.’ Arnold zette de kraag van zijn parka op.

‘Hoe kunnen we erachter komen of die twee nog in het hotel zijn?’

‘Dat vragen we gewoon aan Bertus.’

Maar toen ze bij Het Wapen van Koekeloren kwamen vertelde de receptionist hun dat de beide ‘heren’ waren uitgegaan.

‘Dan gaan we naar baron Harry,’ besliste Mickey. ‘Ik ga hem uitnodigen om morgenochtend bij ons op de koffie te komen.’

Het begon te regenen en Arnold huiverde.

‘Hollands paasweer,’ gromde hij. ‘En dan te bedenken dat mijn ouders lekker in de zon zitten in een mooi land.’

Mickey wilde iets zeggen over dat ‘mooie land’ maar hield zich bijtijds in.

Ze liepen door het Zakkendragerssteegje en opeens greep de jongen Mickey bij de arm.

‘Hé, zijn ze dat niet?’

‘Wie?’

‘Die twee nepgeleerden.’

Inderdaad stonden er twee mannen gehuld in natte regenjassen voor het reclamewinkeltje van baron Harry. Ze probeerden de deur die op slot was en begonnen toen te bonken. Arnold en Mickey bleven op enige afstand staan.

‘Ze zijn te vroeg,’ zei Mickey zacht. ‘Mijn vader opent ’s morgens om halfnegen zijn winkel, maar baron Harry begint nooit voor tien uur. Wat zouden ze komen doen? Een advertentie opgeven?’

‘Jij hebt ze zelf gisteren op het spoor van de baron gezet,’ antwoordde Arnold.

‘Nu willen ze hem natuurlijk uithoren over de schat.’

‘Maar baron Harry gelooft er niet in.’

‘Dat weten die kerels toch niet.’

De deur van het winkeltje ging langzaam open en baron Harry stak zijn hoofd naar buiten. Zijn haar zat nog een beetje in de war; zijn das, overhaast geknoopt, zat scheef. Zo vroeg op de ochtend rekende hij niet op klanten.

‘Wij willen de baron spreken. Is hij thuis?’ baste De Vries.

‘Hij is thuis,’ knikte Harry, ‘maar de zaak is nog niet open. Om tien uur.’

‘We komen niet voor de zaak maar voor de baron,’ viel Burger uit. ‘We motten hem dringend spreken. Laat ons erin.’

‘Waarom?’ vroeg baron Harry verwonderd.

‘Omdat we hem wat te vragen hebben.’

‘Om tien uur.’ Baron Harry maakte aanstalten de deur te sluiten, maar De Vries zette er snel zijn voet voor. ‘Breng ons bij de baron,’ gebood hij.

‘Dat kan ik niet,’ antwoordde Harry.

‘Natuurlijk wel. Je hebt zelf gezegd dat hij thuis is.’

‘Ja, maar ik kan u niet bij hem brengen.’

Zonder er verder woorden aan te verspillen duwden Burger en De Vries de baron opzij en drongen het kantoortje binnen. Ze keken rond en zagen niemand.

‘Waar is-ie?’

‘Wie?’ vroeg baron Harry.

‘De baron. Die d’Autrebève.’

‘O, die is hier.’

‘Waar hier? Ik zie niemand.’

‘U ziet mij toch.’

‘Ja. En roep nu gauw je baas.’

Baron Harry dacht daar even over na.

‘Kan niet,’ herhaalde hij.

‘Zo, en waarom niet? Meneer de baron slaapt zeker uit op zaterdagochtend.’

‘Nee hoor.’

‘Vertel hem dan dat er twee heren zijn die hem dringend motten spreken.’

Baron Harry glimlachte vriendelijk en knikte hen toe. ‘Spreekt u maar.’

‘Man, schei nou eens uit met die geintjes. Waarom zouiwen we de baron niks mogen vragen?’

‘U kunt hem alles vragen wat u maar wilt.’

‘Mooi. Roep hem dan.’

‘Ik kan mezelf toch niet gaan roepen.’

Burger en De Vries staarden hem boos aan.

‘Wilt u zeggen dat u die baron bent? Die d’Autrebève?’ Harry knikte aanmoedigend.

‘Geloof ik niet,’ zei Burger.

‘Weet je het zeker?’ vroeg De Vries terwijl het wantrouwen van zijn gezicht droop. Baron Harry dreigde door dit hele gesprek in de war te raken en vroeg daarom maar gauw: ‘Willen de heren een advertentie opgeven?’

‘Ach vent...’ Ze keken beiden naar de tussendeur. De Vries, de brutaalste van de twee, deed drie lange passen, greep de klink en smeet de deur open. Hij zag een kleine kamer met een onopgemaakt opklapbed. Op de tafel stond een bord waarop een paar boterhammen met jam en ernaast een koffiekop, half leeggedronken.

‘Ik zat nog aan het ontbijt,’ verklaarde Harry.

De mannen keken rond, gluurden zelfs even in het keukentje en door de ramen naar de piepkleine achtertuin. Nee, niemand. Die rare snoeshaan met zijn terugwijkende kin was dus blijkbaar toch de baron.

‘Nou, als u baron Harry bent kunt u ons alles vertellen over de verloren schat,’ begon De Vries. Burger ritselde intussen met een stuk papier.

‘Welke schat?’ vroeg baron Harry en hij geeuwde hartgrondig. ‘Neem me niet kwalijk, heren, maar kunt u om een uur of tien terugkomen? Ik moet me nog scheren en mijn bed opmaken en de ontbijtboel afwassen. De zaak gaat om tien uur open en geen minuut eerder.’

Maar ze gingen niet weg. Nu ze eenmaal binnen waren, wilden ze het hete ijzer smeden.

‘Wij zijn geleerden en doen onderzoek naar het verleden van Koekeloren,’ zei De Vries bars. ‘We willen van alles weten over de vroegere baronnen en over wat ze lang geleden in de grond hebben gestopt toen het oorlog was. Snapt u?’

‘O, ik begrijp heel goed wat de heren bedoelen,’ zei baron Harry. ‘Alleen...’ en hij grinnikte vol leedvermaak, ‘er is geen schat. Is er ook nooit geweest.’

Mickey porde Arnold in zijn zij.

‘Kom mee. We moeten baron Harry helpen. Tegen twee schurken is hij beslist niet opgewassen.’

‘We weten niet zeker of het boeven zijn,’ protesteerde Arnold maar Mickey trok hem mee en stapte vastbesloten op baron Harry’s reclamebureau af: Ze duwde de deur open; in het kantoortje was niemand. Uit de achterkamer klonken stemmen. ‘Heren, gelooft u mij,’ hoorden ze baron Harry zeggen, ‘u vergist zich. Er is nooit sprake geweest van een verloren schat. Ik begrijp trouwens niet wat u daarmee te maken heeft.’

‘We doen aan opgravingen in het verleden,’ gromde De Vries.

‘Voor de regering,’ vulde Burger aan.

Arnold stootte Mickey aan.

‘Wat een taalgebruik!’ siste hij verontwaardigd. ‘En ze liegen ook nog.’

‘Ssst.’

Ze hoorden baron Harry zacht lachen.

‘Dat kan wel zijn, maar over het kasteeltje en het omringende park heb ik niets te zeggen. Als u opgravingen wilt doen moet u toestemming aan de gemeenteraad vragen. Ik heb een reclamebureau en houd me alleen bezig met moderne zaken. Het verleden is geweest en morsdood. Over wat mijn voorouders deden of niet deden kan ik me niet meer druk maken. En ga nu weg want ik wil opschieten.’

Mickey knikte Arnold voldaan toe. Dit was de manier om ongewenste bezoekers toe te spreken, meende zij. Arnold keek wonderlijk genoeg een beetje beschaamd.

Hij fluisterde: ‘Gesprekken afluisteren is heel lelijk.’

Blijkbaar dacht hij aan zijn oma die deze handelwijze ten zeerste zou afkeuren. ‘Kunnen wij het helpen dat die lui zo schreeuwen,’ fluisterde Mickey terug. Zij had niet zo gauw last van haar geweten. ‘Stil nou.’

Burger had zijn stem weer verheven en er was een dreigende klank in gekomen. ‘O nee, vader, zo makkelijk kom je niet van ons af. Wij wéten dat er een schat moet zijn. Hier... hier heb ik het bewijs.’ Hij ritselde met een stuk papier en begon hardop iets te lezen: ‘Ik kan u verzekeren dat dit verhaal op ware gebeurtenissen berust. Weliswaar is de verloren schat nooit gevonden en heb ik de oplossing van het raadsel verzonnen, maar dat Frederik d’Autrebève in het rampjaar 1672 iets kostbaars in de grond heeft verborgen staat wel vast. Ik vond het een aardig uitgangspunt voor een spannend boek.’

‘Verroest,’ siste Mickey, ‘dat moet iets zijn wat mijn moeder heeft geschreven. Hoe komen die boeven aan een brief van mijn moeder? ‘

‘Gestolen,’ meende Arnold.

‘Ja maar, hoe... en wanneer?’

Mickey kreeg opeens genoeg van het afluisteren. Ze duwde de deur naar de achterkamer open en riep vrolijk: ‘Dag baron Harry. Mijn vader vraagt of u tijd heeft een advertentie voor hem te ontwerpen. Volgende week heeft hij mooie nijptangen in de aanbieding. O sorry, ik wist niet dat u bezoek had.’

Baron Harry zat op een van zijn oude stoelen. De Vries stond dreigend over hem heen gebogen en hield de reclameitekenaar bij de revers van zijn jasje alsof hij hem door elkaar wilde schudden. Burger stond vlak naast hen, met een papier in de hand en keek al even donker.

Snel deden de beide mannen een stap terug en wierpen een woeste blik op de twee tieners die opeens de achterkamer waren binnengevallen.

‘ We komen nog wel eens terug, meneer baron,’ zei Burger haastig. ‘Ik zie dat u het druk hebt.’

Hij gaf De Vries een wenk en ze maakten vlug dat ze weg kwamen. Bezorgd trad Mickey op de baron toe.

‘Alles in orde met u?’

‘Ja hoor... ik... ik denk het wel,’ stamelde de edelman terwijl hij zijn das recht trok en met zijn vingers door zijn dunne haardos veegde. ‘Ik begrijp het alleen niet zo goed. Wat wilden die mannen nu toch van me?’

‘Ze zijn op zoek naar de verloren schat van de d’Autrebèves en ze denken dat u er meer van weet,’ legde Mickey uit. ‘Die ene vent stond iets voor te lezen van een papiertje. Wat was dat?’

‘Ik weet het niet. Gewoon een velletje papier, het leek een fotokopie.’

‘Het klonk als iets dat mijn moeder had geschreven.’ De baron schudde het hoofd.

‘Hoe kan dat? Jouw moeder zal heus geen brieven schrijven aan een stel verdachte figuren. Jouw moeder is een hele lieve, eerlijke vrouw, Mickey en...’

‘Maar zij heeft een boek geschreven over de schat van Koekeloren. Dat heeft ze me zelf verteld. En wat die kerel voorlas ging daarover.’

‘Ja, veel begrijp ik er ook niet van,’ gaf de baron toe. ‘Die lui noemen zich geleerden en gedragen zich als... als...’

‘Als de boeven die ze zijn,’ viel Mickey in. ‘U moet naar de politie gaan, meneer de baron.’

‘Wat kan de politie doen tegen een paar mannen die mij om inlichtingen vragen?’

‘Ze wilden u slaan,’ zei Arnold.

‘Welnee, ze duwden me in deze stoel maar ze deden niet echt iets verkeerds. Elke politieman zou mij hartelijk uitlachen als ik als een bange wezel kom klagen dat twee heren te luid tegen me gepraat hebben.’

‘Ze dreigden nog eens terug te komen.’

‘Nou en? Dan doe ik gewoon niet open. Wat zei je over nijptangen, kind?’

‘Niets. O ja, ik weet het weer. Dat was gewoon een smoesje; we kwamen u redden, dat is alles.’

‘Ik ben heel goed in het tekenen van nijptangen,’ zei baron Harry.

‘Mooi, dat zal ik dan mijn vader vertellen. Wat gaat u nu doen, baron Harry?’

‘Wat zou ik moeten doen? Mijn ontbijt opeten, de boel opruimen, om tien uur mijn reclamebureau openen en op klanten wachten.’

‘En als dat boeventuig terugkomt?’

‘O, ik sta mijn mannetje,’ antwoordde de baron trots. Erg overtuigend klonk het echter niet. Hij zag er ook niet uit als een geweldenaar met zijn smalle schouders en fijne handen. Mickey schudde meewarig het hoofd.

‘Volgens mij bent u geen moment veilig meer. Die boeven kunnen wel proberen u te ontvoeren en u dan martelen om u te laten vertellen wat u niet weet. Het zijn vast heel erge schurken.’

‘Wat overdrijf je toch weer, Mickey,’ prevelde Harry.

‘Ik weet wat,’ riep Mickey, ‘komt u morgenochtend bij ons koffiedrinken? Moeder heeft vast een geweldige taart. Opa komt ook, en meneer Kinderziel en... en... Willy. En daarna, als het tenminste niet regent gaan we allemaal naar het kasteelpark en zoeken naar de schat. Niemand zal het vreemd vinden als we tussen de struiken en onder de bomen gluren want iedereen zal denken dat we eieren zoeken en...’

‘Mickey, je draaft weer verschrikkelijk door’, zuchtte Harry.

‘Nou, dat is de beste manier om te komen waar je wezen wilt. Maar u komt morgen?’

‘Eh... ja, ik denk het wel.’

‘Willy zou dat erg leuk vinden.’

Haha, hij bloosde alweer! Mickey haalde diep adem van verrukking.

‘Zo, en nu ga ik mijn ontbijt opeten en mijn toilet maken en als je vader een advertentie wil laten ontwerpen, kom dan om tien uur terug. Goed?’

Mickey grijnsde en knikte.

‘Dag baron Harry. Sterkte. En de groeten van Willy.’

Ze wachtte niet om hem weer een kleur te zien krijgen en trok Arnold snel mee naar buiten. Het regende niet meer en de lucht begon op te klaren. Arnold keek omhoog.

‘Ik moet naar tennisles.’

‘Op een natte baan?’ vroeg Mickey die opeens bang werd dat het een saaie zaterdag zou worden zonder de jonge Griekse god.

‘O, die baan is zo weer droog. En ik heb oma moeten beloven...’

‘Nou ga dan maar. Zie ik je vanmiddag nog?’

‘Morgenochtend, op de koffie,’ beloofde Arnold.

Dat beviel Mickey niet. Ze voelde zich in de steek gelaten. ‘Maar we zouden samen...’ begon ze hoopvol.

‘We zouden niks. Hoor eens, Mickey, ik kan niet de hele dag steeds maar met jou optrekken. Ik heb nog andere interesses.’

‘Hoepel dan maar op,’ snauwde Mickey. Kwaad draaide ze hem de rug toe en schoot het Zakkendragerssteegje in. Arnold haalde de schouders op en liep de kade langs de Oude Haven op.

8 De achtervolging

Willem Burger en Fred de Vries stonden op enige afstand van baron Harry’s reclamebureau te kijken. Ze zagen hoe Mickey en Arnold uit het winkeltje kwamen.

‘Dat zijn die tienertjes die gisteren bij ons in het hotel kwamen,’ siste Burger, ‘ik herkende dat meissie meteen.’

‘D ie knul is er ook weer bij. Zullen we ze volgen? Volgens mij weten ze meer dan ze ons gisteren wilden vertellen.’

‘Hé, kijk nou es. Ze gaan uit elkaar.’

Inderdaad zagen ze de lange blonde jongen langs de Oude Haven lopen en even later een hoge stoep opwippen om achter een brede deur te verdwijnen. Het meisje was de steeg ingeslagen.

Snel noteeerde Burger het adres van de jongen, daarna gingen ze achter Mickey aan.

‘We hebben de verkeerde tijd uitgezocht om naar de schat te speuren,’ gromde Burger terwijl hij de nodige afstand hield zodat Mickey niet zou merken dat ze werd gevolgd. ‘Zo rond Pasen is alles dicht, ook dat archief waar die knul het gisteren over had. En de baron wil ook al niks loslaten, zo gesloten als een pot is-ie.’

‘Wat nou, verkeerde tijd,’ bromde De Vries. ‘Wanneer motten we het anders doen? We hadden nou net die vier dagen vrij.’

‘Ja en de rest van de wereld ook.’

‘Dat meissie krijgen we wel aan het praten,’ meende De Vries. ‘Dat is nog maar een kind en gauw bang te maken.

Jammer dat ze gisteren die knul bij zich had, die allemaal van die gekke vragen ging stellen. Ik geloof dat-ie ons doorhad.’ ‘Je zoek uitvluchten,’ gromde Burger. ‘Het kan toch best wezen dat die mensen ons een stuk informatie geven waaruit wij, omdat we zo slim zijn, kennen opmaken waar we motten zoeken. Dat is het proberen waard, zou ik denken. Of wil jij je verdere leven met pakken papier lopen sjouwen?’

‘Liever niet.’

‘Nou dan.’

Mickey liep door de drukke Hoogstraat, knipoogde naar het gesloten gemeentehuis, herinnerde zich plotseling dat ze nog bijna drie gulden over had van het briefje van vijfentwintig dat ze van opa had gekregen en vroeg zich af of ze daarvoor een nieuw stripboek zou kunnen kopen. Maar ze was de boekhandel al voorbij. Ze keerde zich om, zo snel dat De Vries en Burger niet de kans kregen weg te duiken. Mickey zag hen meteen.

Daar zijn ze weer, die twee kerels, dacht ze, toch een beetje geschrokken. Lopen ze mij nu na of gaan ze naar Het Wapen? Ze bleef voor een etalage staan en keek naar de uitgestalde grasmaaimachines, gereedschapskisten, plastic doosjes voor schroeven en moeren en kwam toen grinnikend tot de ontdekking dat ze voor haar vaders winkel-in-ijzerwaren stond. Even overwoog ze de mogelijkheid om naar binnen te gaan, maar ze zag er toch van af. Op zaterdag had pa het altijd druk en de winkelbediende had griep. Haar vader stond er dus alleen voor.

De Bilt had voor de paasdagen beter weer beloofd; menigeen zou de vrije tijd willen gebruiken om wat aan zijn tuin te doen, gras te maaien, de schutting te repareren. Het idee voor de nijptangreclame dat ze in haar hoofd had kon best nog even wachten.

Ze gluurde in de weerspiegeling van de winkelruit. Aan de overzijde bij de banketbakker stonden De Vries en Burger en bestudeerden ook een etalage. Of liever... haar spiegelbeeld.

Verroest, ze houden toch mij in het oog, dacht ze. Wat willen ze van me? Een goede detective weet een schaduw altijd af te schudden. Pa’s winkel had in het magazijn een achteruitgang, daardoor kwam je in een nauw steegje dat weer uitliep op de Sint Jansstraat. Mickey aarzelde nu niet meer, stootte de winkeldeur open en trad binnen. Net wat ze had kunnen verwachten: haar vader was in druk gesprek met een man die een grasmaaimachine wilde kopen. Hij keek even op en zei, half verbaasd:

‘Hallo Mickey, zocht je mij?’ En tegen de klant: ‘Dat is mijn dochter.’

‘Ik moet even naar achteren, ik zal niet storen,’ zei Mickey snel en liep meteen door. Achter in de winkel was een deur waar ‘privé’ op stond, daardoor kwam je in het magazijn. Net toen Mickey die deur achter zich wilde dichttrekken hoorde ze opnieuw de winkelbel gaan. Ze gluurde door een kiertje en er gebeurde wat ze al had verwacht. De Vries en Burger waren binnengekomen. Ze grinnikte, sloot zacht de deur en keek rond. Nu ze toch hier was kon ze wel even naar het toilet gaan.

Teruggekomen in het magazijn dacht ze: nee, ik ga niet weg door de achterdeur. Ik wil weten wat die kerels in pa’s winkel komen doen.

Opnieuw opende ze voorzichtig de deur op een kier. De Vries en Burger stonden rond te kijken, gluurden achter de rekken. Vaders klant vertrok met zijn nieuwe grasmaaimachine en pa wendde zich tot de beide nepgeleerden.

‘En heren, wat kan ik voor u doen? Zoekt u iets?’

Ja, mij, dacht Mickey vermaakt.

‘We... eh... we zoeken... een... een... nijptang!’ stamelde Burger. Meneer De Graaf wees op een rek waaraan nijptangen hingen in negen verschillende formaten. Hij prees ze luidruchtig aan. Burger deed alsof hij belangstellend luisterde, hij nam één voor één de gereedschappen in de hand, woog ze nadenkend, terwijl De Vries weer door de winkel begon te dwalen, achter de rekken keek, tot hij zijn blik richtte op de deur met ‘privé’ er op. Snel trok Mickey zich terug. Zo stil als ze maar kon haastte ze zich naar de achterdeur, draaide die van het slot en glipte de steeg in. Zou die kerel werkelijk de brutaliteit hebben de privé-deur open te rukken en een kijkje in het magazijn te nemen?

In de steeg stonden vuilnisbakken en een paar vuilcontainers. Mickey verborg zich achter zo’n container en gluurde voorzichtig over de rand. Warempel! Vaders achterdeur ging open, De Vries stak zijn hoofd naar buiten, keek links en rechts de steeg af; zag niemand en verdween.

Ze zijn me kwijt, dacht Mickey. Tjee, wat ben ik goed!

Het tochtte in de steeg en Mickey kreeg het koud. Iedereen zat lekker warm binnen: Amold bij zijn grootmoeder, mams thuis bij haar schrijfmachine, die ze niet alleen gebruikte om rekeningen voor vader te tikken, baron Harry in zijn winkeltje, opa in zijn knusse kamer in Avondrood. Alleen zij, Mickey de detective, zat in een vuil en nat steegje achter een stinkende container te rillen, omdat ze werd achtervolgd door een stel schurken. Ze kreeg geweldig veel medelijden met zichzelf. Zou De Vries nog steeds in het magazijn naar haar zoeken? Zou Burger die nijptang nog gekocht hebben? Of hadden de beide domoren de achtervolging van Mickey de Graaf opgegeven omdat ze hen toch te slim af was?

Ze richtte zich op, verliet haar schuilplaats en sloop terug naar vaders achterdeur. Ik doe de hele dag niets anders dan door deurkiertjes gluren, dacht ze terwijl ze de deur een heel klein eindje opende.

‘Hé daar, wat doet u in mijn magazijn?’ hoorde ze haar vaders stem brullen.

De deur vloog open, Mickey kreeg hem tegen haar hoofd. Ze sloeg achterover tegen de natte straatstenen, twee benen in een lange broek sprongen over haar heen en eer ze overeind kon krabbelen was de indringer de steeg al uit. Vader boog zich verschrikt over zijn dochter heen.

‘Wat is er? Waarom lig je daar? Er was een dief in het magazijn...’ Mickey stond op, bracht de hand naar haar gezicht, dat flink pijn deed.

‘Je neus bloedt,’ zei vader geschrokken. ‘Kom gauw binnen.’

Terwijl de tranen van pijn over haar wangen liepen, volgde ze hem naar binnen.

‘Ik heb klanten in de winkel. Was je gezicht, ik kom zo bij je,’ zei haar vader.

Mickey knikte woordeloos. Terwijl haar vader de achterdeur weer op slot draaide verdween ze in het toilet. Bij het fonteintje hing een witte handdoek. Mickey maakte hem nat, drukte hem tegen haar pijnlijke gezicht. Brrr... koud! ook haar kin schrijnde. Even later hoorde ze haar vader weer in het magazijn komen. Ze kwam te voorschijn, de handdoek nog altijd tegen haar neus gedrukt.

‘Zo, laat nu eens kijken. Je hebt hoop ik niet je neus gebroken. Even voelen...’

‘Au!’

‘Loopt wel los, geloof ik. Zou je niet even bij de dokter langsgaan? Ik zal moeder bellen dat ze je komt halen en je meeneemt naar dokter Winsel. Ik...’

‘Bel liever de politie. Er zat een dief in je magazijn,’ zei Mickey gesmoord.

‘Ja. Terwijl de ene vent deed of-ie een nijptang wilde kopen en mijn aandacht afleidde, ging de ander naar achteren om daar iets te stelen. Maar wat kan ik de politie vertellen? Ik ken die kerels niet.’

‘Ik wel,’ zei Mickey van achter de handdoek. ‘Ze noemen zich dr. De Vries en dr. Burger en ze logeren in Het Wapen van Koekeloren, kamer 14.’

‘Hoe weet jij dat?’

‘Het zijn trouwens geen echte doctoren, al noemen ze zich zo. Het zijn boeven. Ze zaten achter mij aan.’

‘Mickey, wat is dat voor onzin? Die klap van de deur heeft je hersens door elkaar geschud, geloof ik. Je moet...’

De winkelbel. Vader ging terug naar voren. Mickey keek in de spiegel boven het fonteintje en liet de handdoek zakken. Wat zag ze eruit! Haar kin geschaafd, haar neus rood en dik. Haar natte haren plakten piekerig tegen haar voorhoofd. Als Arnold, die mooie jongen, haar zo zag zou hij gillend op de vlucht slaan en nooit meer naar haar omkijken. Zelfs Koos de Zanger zou nu niets van haar willen weten.

Ze maakte opnieuw de handdoek nat. Die was nu niet wit meer. Ze drukte hem tegen haar gezicht. Hoe minder mensen dat hoofd te zien kregen, hoe beter.

In het magazijn ging ze op een kist zitten en wachtte. Toen haar vader weer bij haar kwam was ze over de schrik heen en kon ze weer denken.

‘Ik heb de politie gebeld,’ zei vader, ‘en ze het adres opgegeven dat jij noemde, maar de brigadier wilde me niet geloven. Het is ook wel vreemd. Waarvan ken jij die kerels en wat wilden ze eigenlijk?’

‘Ze wilden mij,’ zei Mickey zacht. ‘Het zijn geen dieven en geen geleerden, het zijn schatgravers. Ze maken jacht op de verloren schat van de d’Autrebèves.’

‘Daar weet jij toch niets van.’

‘Tuurlijk wel. Moeder heeft er een boek over geschreven.’ ‘Jawel, maar dat is fantasie.’

‘Voor de helft. Die kerels denken dat het echt is.’

‘En moeten ze daarvoor mijn magazijn doorzoeken? Ik snap er niets van.’

‘Het is ook zo ingewikkeld geworden,’ zuchtte Mickey. ‘En het is mijn eigen schuld dat ik voortaan met een mismaakt gezicht door het leven moet gaan. Ik wilde twee dingen tegelijk doen. Mijn achtervolgers afschudden en weten wat ze uitvoerden.’

‘Had jij dan die achterdeur van het slot gedaan?’

Mickey knikte.

‘Domme meid. Dat is de dieven uitnodigen. Ik zou maar gauw naar huis gaan en moeder naar je gezicht laten kijken. Ze is heel handig in eerste hulp. Heb je veel pijn?’

‘Gaat wel.’

‘Ik kan de zaak nu niet in de steek laten, het is zaterdag en ik ben alleen. Zal ik moeder vragen je te komen halen?’ ‘Alsjeblieft,’ zei Mickey kleintjes. Gebeurt dat met je als je pijn hebt, dacht ze verward. Durf je dan opeens niet meer in je eentje over straat?

Vader knikte en liep naar de telefoon. Mickey wachtte. Een kwartier later was moeder er en bekeek kritisch het opgezette gezicht van haar dochter.

‘Een bloedneus, een geschaafde kin... daar ben je de hele Pasen mooi mee,’ constateerde ze nuchter. ‘Eigen schuld, Mickey, je bent ook altijd zo wild.’

‘Ik was niet wild, De Vries smeet de deur tegen mijn hoofd.’

‘Je moet ook niet achter deuren gaan staan met de bedoeling mensen af te luisteren,’ meende moeder. Zelfs moeders die boeken schrijven kunnen het opvoeden niet laten.

Mickey zuchtte diep, smeet de vuile handdoek in een hoek en liep achter haar moeder aan de winkel uit. Pa was al weer met een paar klanten bezig en knikte haar kort toe. Troosten en vertroetelen kon hij beter aan zijn vrouw overlaten, meende hij. Buiten gekomen gaf moeder haar dochter een stevige arm. Van tijd tot tijd keek ze bezorgd opzij.

‘Je bent toch niet duizelig of misselijk?’

‘Nee.’

Haar neus bloedde niet meer en haar lange natte haren trok ze zo ver mogelijk over de buil op haar voorhoofd.

‘Je hele jack zit onder de modder,’ prevelde haar moeder. ‘Kind toch, jij hebt ook altijd wat.’

‘Het was echt niet mijn schuld,’ stamelde Mickey. ‘Die kerels zaten achter me aan en...’ Ze stond opeens met een ruk stil en staarde voor zich uit. ‘Daar... daar gaan ze. Allebei. Die vent met die grijze regenjas, dat is De Vries, die de deur tegen me aan knalde. En die andere vent is Burger. Ze mogen me niet zien, mams.’

Ook mevrouw De Graaf was blijven staan en staarde naar de twee mannen die een eindje voor hen uit liepen. Ze spraken met elkaar en toen ze hun gezichten naar elkaar toewendden gaf Mickeys moeder een zachte kreet.

‘Hé, die ene ken ik.’

Mickey vergat op slag alle pijn.

‘Wie... welke?’

‘De man in de blauwe regenjas. Die heb ik meer gezien.’ ‘Waar dan? Wanneer?’

‘Even nadenken. Hier in Koekeloren? Nee. O, nu weet ik het weer. Ik kwam hem tegen in de gang van de uitgeverij toen ik daar een paar weken geleden over mijn boek kwam praten. Uitgeverij De Schakel in Amsterdam.’

‘En daar... daar heb je Burger gezien?’

‘Op de gang, ja. Hij kwam uit een van de kantoortjes.’ ‘Dan is-ie misschien ook een schrijver,’ meende Mickey.

‘Dat geloof ik niet. Hij droeg toen een gele stofjas en hij sjouwde met een doos vol kleurenfolders. Volgens mij is-ie daar magazijnbediende of zoiets.’

‘Dus zó is hij aan jouw brief gekomen!’ riep Mickey uit.

‘Welke brief?’

‘Die nepdoctor liet aan baron Harry een soortement van brief zien, of liever, hij las er een stukje uit voor en dat ging over de verloren schat.’

Burger en De Vries verdwenen in het hotel.

‘Pa heeft de politie gebeld omdat die ene, die De Vries in zijn magazijn rondscharrelde en toen-ie werd betrapt, nam hij de vlucht en gooide daarbij de deur tegen mijn hoofd. Maar de dienstdoende brigadier vond het een gek verhaal en geloofde niet dat iemand die in Het Wapen logeert en zich doctor noemt zoiets zou doen.’

‘Het klinkt ook onwaarschijnlijk.’

‘Nu snap ik hoe het in elkaar zit. Die Burger heeft een kopie gemaakt van jouw brief aan de uitgever waarin je vertelt over de schat en daar is hij met zijn maatje De Vries op af gekomen.’

‘Maar er is helemaal geen schat,’ zei haar moeder. ‘Dat hele idee is altijd niets anders geweest dan een wilde veronderstelling.’

‘Dat weet die Burger toch niet.’

‘Het stond in mijn brief.’

‘Letterlijk?’

‘Dat weet ik niet precies meer. Gaat het nu een beetje met je neus?’

‘Hij doet al minder pijn.’

Zodra ze thuis waren vulde moeder een waterzak met gestampte ijsblokjes, dwong Mickey op de bank te gaan liggen en legde de zak op haar gezicht.

‘Dat zal de zwellingen wel doen slinken,’ zei ze. ‘Moet ik de dokter nog bellen?’

‘Alsjeblieft niet,’ mompelde Mickey. ‘Br, wat is dat koud!’ Moeder legde een deken over haar heen. Nu werd Mickey heerlijk warm. Soezend onder de ijskoude waterzak probeerde ze alle gebeurtenissen van de afgelopen dagen op een rijtje te zetten. Toen viel ze in slaap, ondanks de ijszak.

9 Op de koffie

Bij hoge uitzondering kreeg het KNMI gelijk: paasmorgen brak stralend aan, met veel zonneschijn, klokgelui, vogelgezang en nieuwe lichtgroene blaadjes aan de bomen.

Aan de ontbijttafel in huize Eygelshoven zat Arnold achter een groot bord met gebakken eieren, mager spek en toost. Zijn grootmoeder at yoghurt met aardbeien. Die aardbeien herinnerden Arnold ergens aan.

‘Ik heb om halfelf een afspraak,’ deelde hij mee. Oma fronste de wenkbrauwen.

‘Met een vriend? Een tennisvriend?’

‘Met Mickey de Graaf.’

‘Ik wil niet...’ begon mevrouw Eygelshoven maar Arnold viel haar in de rede.

‘Ik wel.’ Hij stak zijn kin in de lucht.

Zuchtend keek mevrouw Eygelshoven naar de jongen tegenover haar.

‘In elk geval,’ zei ze, met afkeer wijzend op zijn trui en spijkerbroek, ‘neem ik je zo niet mee naar de kerk. Je zult je eerst behoorlijk aankleden. Doe ook een stropdas om.’

‘Een stropdas?’ Arnold raakte zowaar in paniek.

‘Allicht. Mijn kleinzoon zal behoorlijk gekleed naar de kerk gaan.’

‘Als ik straks met stropdas en colbertje bij mijn vriendinnetje aankom, slaat ze dubbel van het lachen.’

Mevrouw Eygelshoven snoof minachtend.

‘Wat wil je... Het kind van een winkelier.’

‘Ja, en een heel grappig kind,’ snauwde Arnold. ‘Haar moeder schrijft boeken.’

‘Zo?’

‘Er wordt een heel spannend boek van haar uitgegeven over de schat van de d’Autrebèves.’

‘Wat voor schat?’

Arnold begon te vertellen over de legende van baron Frederik en over wat hij en Mickey daarover te weten waren gekomen.

‘Die schat is nooit gevonden,’ besloot hij. Tot zijn genoegen merkte hij dat zijn grootmoeder stil en vol belangstelling luisterde.

‘En dinsdagochtend, als het archief weer open is, gaan Mickey en ik erheen om te zien of we toch niet iets kunnen vinden,’ zei Arnold, aangemoedigd door zijn grootmoeders belangstelling. ‘Een of andere aanwijzing over de plaats waar ooit die oude kapel in het bos heeft gestaan. Want als er ooit een schat verborgen is geworden, moet het daar zijn. En...’

‘Een schat,’ mompelde mevrouw Eygelshoven en ze vergat in haar yoghurt te roeren. ‘Iets heel kostbaars? Juwelen, gouden munten... Als het gouden rijders uit de zeventiende eeuw zijn moeten die nu een fortuin waard zijn. Verzamelaars zijn er verzot op.’ Haar ogen schitterden, haar anders zo bleke wangen hadden blosjes gekregen.

‘Hoe dan ook, Mickey heeft zich in het hoofd gehaald die schat te gaan opsporen en ik heb beloofd haar erbij te helpen. We hebben toch niets anders te doen in deze vakantie. En ik vind het wel spannend.’

‘...of juwelen,’ mijmerde oma hardop, ‘antieke juwelen in renaissancezetting. Pure museumstukken!’

Verwonderd keek Arnold haar aan. Wat had zij opeens?

‘Maar stel nou eens,’ zei hij, ‘dat Mickey en ik die schat

vinden. De kans is klein, maar stel! Van wie is die dan? Van de gemeente, van baron Harry of van de vinder?’

Oma ging daar niet op in. Ze schoof haar kom yoghurt van zich af en stond op.

‘Vooruit, ga je behoorlijk aankleden en schiet een beetje op. De dienst begint over een halfuur.’

Ja, ja-

Arnold had er niet veel zin in, hij hield niet van preken. Maar hij wist dat er niet aan viel te ontkomen.

In de kerk keek hij nieuwsgierig rond, maar Mickey zag hij niet. Wel zag hij, en dat onthutste hem nogal, de twee zogenaamde geleerden. Ook die zaten rond te kijken alsof ze hoopten een bekende te zien.

Toen ze na de dienst buiten kwamen, zag hij hoe zijn grootmoeder een heer van middelbare leeftijd aanschoot en hem statig groette. Nieuwsgierig kwam hij dichterbij.

‘Goedemorgen, meneer Kinderdijk, een vrolijk Pasen gewenst,’ zei mevrouw Eygelshoven. ‘O, dag mevrouw Kinderdijk. Wat een heerlijk weer is het plotseling geworden, vindt u niet? Wat heeft u een beeldige japon aan! Meneer Kinderdijk, ik heb u iets te vragen.’

Dus dat was Kinderdijk, de archivaris van Koekeloren! Arnold bekeek de man nieuwsgierig.

Mevrouw Eygelshoven straalde niets dan vriendelijkheid uit.

‘Zo leuk om u beiden hier te ontmoeten. Zoudt u er iets voor voelen met mij mee te gaan naar de Oude Haven en een kopje koffie bij mij te komen drinken?’

Mevrouw Kinderdijk schudde van nee en haar man legde uit: ‘Dat is heel aardig van u, mevrouw Eygelshoven, maar we hebben al een afspraak. U kent mevrouw De Graaf toch wel. Die heeft ons voor deze ochtend uitgenodigd en het is zo’n sympathieke vrouw, zo vol belangstelling voor het verleden van onze stad. Gisteren nog bracht ze ons een prachtig paasei. Ik kon haar hartelijke uitnodiging onmogelijk afslaan.’

‘Ach, wat jammer,’ fleemde mevrouw Eygelshoven, ‘ik had u zo graag gesproken over bepaalde aspecten van ons glorierijk verleden.’

Amold kreeg een boosaardige inval. Die nare stropdas moest gewroken worden, vond hij.

‘Oma,’ zei hij, ‘waarom gaat u niet mee naar de familie De Graaf? Dat vindt Mickeys moeder vast wel leuk.’

Dat doet ze natuurlijk nooit, dacht hij. Maar hij vergiste zich.

‘Ja, dat zou ik kunnen doen.’

Meneer Kinderdijk glimlachte welwillend.

‘Ik ben ervan overtuigd dat mevrouw De Graaf het een eer zal vinden u te ontvangen. Op weg naar de Schapenlaan kunt u mij vragen wat u op het hart heeft, mevrouw Eygelshoven.’

‘Baron Harry zou ook komen heb ik gehoord,’ vulde zijn vrouw aan.

Mevrouw Eygelshoven straalde. Al was de baron een arme drommel, hij was van adel. Van zeer oude adel nog wel. Het had mevrouw Eygelshoven altijd gespeten dat zij alleen zoons had en geen dochters. Een baron als schoonzoon zou toch zo aardig zijn geweest. En het had haar nog meer gehinderd dat baron Harry haar zo veel mogelijk ontliep. Alsof een Eygelshoven niet goed genoeg was voor een d’Autrebève!

‘Goed dan.’

Ze knikte de archivaris en zijn vrouw toe en begon al lopend honderduit te vragen over het verleden van de d’Autrebèves en hun verloren schat. Meneer Kinderdijk, verrukt over zoveel belangstelling voor het verleden, vertelde vrijuit alles wat hij wist en ook sprak hij met warmte over Mickeys moeder die hij had geholpen met het ontcijferen van oude brieven en kronieken. Arnold liep vlak achter hen en vroeg zich af waar zijn oma het op aan stuurde. Voorlopig begreep hij er niets van.

Toen stonden ze voor de huisdeur van Mickeys woning. Arnold belde.

Mickey deed zelf open en keek stomverbaasd toen niet alleen de Kinderdijks en Arnold op de stoep stonden maar ook mevrouw Eygelshoven. Ze schrok. Wat kwam de oude dame doen? Haar verbieden nog langer vriendjes te zijn met Arnold?

‘Na u, mevrouw,’ zei meneer Kinderdijk galant.

Mevrouw Eygelshoven schoof zonder haar aan te kijken langs Mickey heen en trok in de gang haar dure mantel uit, drukte die het meisje in de hand en bestudeerde de kapstok.Ja, daar hing het groene jagershoedje van baron Harry dat ze onmiddellijk herkende. Ze glimlachte verheugd. Mickeys moeder kwam uit de huiskamer om haar gasten te begroeten.

‘Dag meneer Kinderdijk, dag mevrouw... o, mevrouw Eygelshoven! Wat leuk dat u er ook bent. Komt u gauw binnen. We hebben nog meer visite. Baron Harry is er, en Willy Droogappel, dat is een vriendin van Mickey. U wilt zeker allemaal wel een kopje koffie?’

De volwassenen dromden de kamer in en werden aan elkaar voorgesteld voorzover ze elkaar nog niet kenden. Arnold bleef even achter in de gang en staarde verbijsterd naar Mickeys gezicht.

‘Wat heb jij nou aan je kin hangen? Verroest, heb je gevochten?’

‘Ja,’ snoof Mickey, ‘met die twee boeven, Burger en De Vries, nadat jij me gisteren in de steek had gelaten.’

In plaats van zich te schamen stond Arnold hardop te grinniken.

‘Je ziet eruit als een verkeersongeluk. Hoe kwam dat zo?’

Mickey had die ochtend veel moeite gedaan om met haar moeders make-upspullen de schade enigszins onzichtbaar te maken, en dat was maar half gelukt. Ze pruilde.

‘Het is niet leuk. Het deed gemeen pijn.’

‘Maar hoe kwam het dan?’

‘Vertel ik later wel. Ik ga naar binnen. Mams heeft een heerlijke taart.’

Het was vol in de woonkamer van de familie De Graaf. Opa zat op een rechte stoel naast een bijzettafeltje, Mickeys vader op zijn eigen plekje bij het raam. Op de bank zaten baron Harry en Willy dicht naast elkaar, in druk gesprek gewikkeld. De heer en mevrouw Kinderdijk hadden net als mevrouw Eygelshoven rond de tafel plaats genomen. Mickey ging haar moeder helpen met het ronddelen van de koffiekopjes en gebakschoteltjes.

‘Mijn kleinzoon drong erop aan dat ik met hem mee zou komen nadat u zo vriendelijk was geweest hem uit te nodigen,’ verklaarde mevrouw Eygelshoven haar komst.

‘O, ik vind het geweldig,’ antwoordde Mickeys moeder beleefd. Ze was nog niet over haar verbazing heen. Op straat liep de rijke oude dame haar altijd met opgeheven hoofd voorbij alsof ze niet bestond. En het was bekend dat ze aan Mickey een uitgesproken hekel had.

Moeder ging naar de keuken om de taart te halen en haar dochter liep met haar mee.

‘Wat komt dat nare mens hier doen?’ siste ze. ‘Haar had ik beslist niet uitgenodigd. Ze vindt ons veel te min.’

‘Ze wil misschien weten met wie haar kostbare kleinzoon omgaat,’ meende moeder. ‘Je moet al die vooroordelen maar eens opzij zetten, Mickey. Mevrouw Eygelshoven is al

oud, ze wordt misschien een beetje eenzaam en zoekt gezelschap.’

‘Zij eenzaam? Ze zit in minstens dertien besturen en comités.’ Toen ze terugkwamen in de kamer bleek het gesprek zeer levendig te zijn en uitsluitend over de verloren schat te gaan. ‘Als generaal Frederik d’Autrebève werkelijk iets kostbaars heeft begraven,’ zei meneer Kinderdijk, ‘dan zal hij dat wel gedaan hebben in de fundamenten van de kapel die ergens in het bos gestaan moet hebben. Het gebouwtje was volkomen vervallen en werd kort na de herbouw van het kasteel afgebroken. Waar het precies stond is niet bekend.’ ‘Een kapel?’ vroeg mevrouw Eygelshoven gespannen. Meneer Kinderdijk knikte ernstig.

‘Een middeleeuws kapelletje gewijd aan Sint Aegidius, ergens in het bos van de d’Autrebèves. Het werd in de zeventiende eeuw al in geen tijden meer gebruikt want de baronnen waren calvinisten. Anders had baron Frederik nooit generaal kunnen worden in het leger van stadhouder Willem III. Het calvinisme was in die tijd staatsgodsdienst.’

Mickey vond het tijd worden zich ermee te gaan bemoeien.

‘Meneer Kinderdijk,’ vroeg ze, ‘is in het archief ook niet meer te ontdekken waar dat kapelletje ooit heeft gestaan?’ ‘Nee, er zijn geen oorkonden van en er is geen spoor meer van terug te vinden.’

Willy had koffie gemorst op haar zondagse jurk en baron Harry was druk bezig de vlek met zijn zakdoek weg te poetsen. Willy liet hem stilletjes begaan, ze bloosde erbij. Daarom schrokken ze toen mevrouw Eygelshoven opeens vrij scherp zei: ‘Baron Harry, in oude familiepapieren moet toch iets te vinden zijn over die kapel, waar hij stond en wie haar had gebouwd...’

Met een schuldig gezicht keek Harry op.

‘Nee mevrouw. Ik bezit die papieren niet meer. Toen ik het kasteeltje aan de gemeente had verkocht heb ik het hele familiearchief erbij cadeau gedaan. Wat moest ik met al die oude documenten. Ik had er toch geen ruimte voor, en meneer Kinderdijk was er blij mee.’

‘Juist,’ riep de archivaris, ‘ik heb twee jaar nodig gehad om ze te ordenen. De hele geschiedenis van Koekeloren wordt erin weerspiegeld.’

‘Schrijf er een boek over,’ raadde mevrouw Eygelshoven hem aan.

‘Ach, daarvoor heb ik geen tijd. Trouwens, dat heeft mevrouw De Graaf al gedaan.’

Mevrouw Eygelshoven keek intussen misprijzend naar de twee mensen op de bank. Baron Harry veegde weer over Willy’s jurk en het keukenmeisje scheen dat heel prettig te vinden.

‘Ik zou toch wel eens willen weten...’ begon mevrouw Eygelshoven weer maar nu keek Harry fel op en viel uit: ‘Waarom zeurt iedereen sinds een paar dagen over de verloren schat? Ik woon al meer dan dertig jaar in Koekeloren, mijn hele leven dus en nooit werd er met een woord op gezinspeeld. Maar nu opeens, sinds vrijdag, praat iedereen erover en wil van alles weten. Ik begrijp het niet.’

‘Dat komt door moeders boek,’ riep Mickey.

‘Nee, het komt door die advertentie, die twee nepgeleerden donderdagavond in de Nieuwsbode hadden geplaatst,’ zei Arnold.

‘Advertentie?’

‘Nepgeleerden?’

Iedereen begon door elkaar te praten, zodat Mickeys moeder maar snel meer koffie inschonk en koekjes presenteerde. De taart was op.

Terwijl Mickey omstandig uitlegde wie de beide nepgeleerden waren, schoof baron Harry nog iets dichter naar Willy toe.

‘Het is allemaal onzin, hoor,’ zei hij. ‘Als er ooit een begraven schat is geweest zouden mijn voorouders die allang hebben gevonden. Ze hadden best een paar honderd gouden munten uit de zeventiende eeuw kunnen gebruiken, denk ik.’

Mevrouw Eygelshoven huiverde zichtbaar.

‘Een paar hónderd goudstukken, uit de zeventiende eeuw?’ riep ze schril.

‘Ja, of iets anders. Ik weet het niet en het kan me ook niets schelen.’

Mevrouw Eygelshoven zat zowaar te beven. Verroest, dacht Mickey, Eygeltje is ook al aangestoken door de goudkoorts. Heeft ze nog geen geld genoeg? Willy, met rode wangen en stralende ogen, zette haar koffiekopje weg.

‘Het zou best leuk zijn als mevrouw Hopsteker, onze directrice, opeens een schat vond in de kelders van Avondrood. Wat zou ze daar trots op zijn.’

Mevrouw Eygelshoven werd groen van kwaadheid. Zo’n triomf gunde ze Hopsteker beslist niet!

‘Lieve kind,’ zei baron Harry tegen Willy, ‘geloof er toch niets van. Die zogenaamde schat bestaat niet.’

Hij zei het heel zacht, maar omdat er juist een stilte was gevallen omdat iedereen diep zat na te denken, hoorden ze het allemaal. ‘Och,’ zei Willy verlegen.

Meneer Kinderdijk hief beide handen op.

‘Mijn waarde mevrouw Eygelshoven,’ zei hij, ‘u vergeet dat het landgoed van de d’Autrebèves in de zeventiende eeuw veel groter was dan tien jaar geleden toen baron Harry zijn erfgoed aan de gemeente verkocht. Toentertijd bevatten de bezittingen van de baronnen minstens vijf dorpen, een kreek, een groot bos, landerijen en minstens twaalf boerenhoeven. In de loop der eeuwen brokkelde dat bezit steeds

meer af. Pachters werden eigenaars. Het bos werd verkocht om het hout. De stad groeide en dat ging vooral ten koste van het bezit van de heren d’Autrebève, die zoals wij allemaal weten nogal verkwistend waren en steeds in geldnood verkeerden, waardoor zij wéér een paar hoeven en percelen verkochten. Neem mij niet kwalijk, baron Harry, maar zo ging het nu eenmaal.’

‘Vertel mij wat,’ mompelde de baron.

‘Een kreek?’ vroeg Mickey.

‘Inderdaad. De Oude Haven was er nog niet in die tijd. Op die plaats bevond zich een diepe kreek. Toen Koekeloren stad was geworden en zich in de achttiende eeuw verder uitbreidde kwam ook die kreek in het bezit van de gemeente en het toenmalige bestuur liet er een haven van maken, met kademuren en ligplaatsen. Rondom die haven verrezen koopmanshuizen en pakhuizen. Anderhalve eeuw later werd ten noorden van de stad een nog grotere haven aangelegd bij het industrieterrein, dat is de Nieuwe Haven. Eens was dat allemaal bos.’

‘Een bos langs de rivier?’ mompelde opa, die zich tot nu toe nauwelijks in het gesprek had gemengd. ‘Wat moet dat mooi zijn geweest.’

Meneer Kinderdijk zuchtte.

‘Ja,’ zei hij weemoedig, ‘die kreek schijnt een heerlijk plekje geweest te zijn, met mooie bomen langs de oevers en helder water. De baronnen d’Autrebève bezaten de visrechten. Het water ervan voedde de slotgracht van het middeleeuwse kasteel.’

‘Dan moet er wel ontzaglijk veel veranderd zijn in al die eeuwen,’ merkte Mickeys moeder op. ‘En het werd er niet mooier op.’

Mickey kreeg er opeens genoeg van. Nu mevrouw Eygelshoven zich ermee was gaan bemoeien en deed alsof het vinden van de verloren schat haar taak was, was voor Mickey de pret eraf. Het had zo gezellig kunnen zijn deze ochtend, met baron Harry en Willy samen op de bank, met opa en haar vader die sigaren rookten, met Arnold, die toch echt haar vriend was. Maar daar kwam die opgeblazen dame met haar poeha en bazigheid en maakte van een vrolijke koffievisite een formele vergadering. Mickey kon haar wel verscheuren.

Ik geloof dat ik die twee boeven uit Het Wapen van Koekeloren maar eens op Eygeltje afstuur, dacht ze wraakzuchtig. Kunnen ze haar lastig vallen met hun gedram, en een deur tegen haar hoofd bonken.

Die gedachte vrolijkte haar weer iets op.

Willy sloeg de kruimeltjes van haar rok en kwam voorzichtig overeind.

‘Ik moet weer eens gaan,’ zei ze. ‘Mevrouw De Graaf, bedankt voor de koffie en het heerlijke gebak. Ik vond het heel gezellig. Maar ik heb mijn moeder beloofd om vóór twaalf uur thuis te zijn. Neem me niet kwalijk...’

‘Ik breng je thuis,’ kondigde baron Harry aan en ook hij stond op.

Willy kleurde dieprood. Mickey stootte Arnold aan. ‘Zie je dat?’

Natuurlijk had mevrouw Eygelshoven het ook gezien. Aan haar ogen ontging niets. Ze perste de lippen op elkaar. Het idee! Een baron en een keukenmeisje!

Toen het tweetal was vertrokken prevelde ze, maar luid genoeg om verstaan te worden: ‘Die jongeman vergeet helemaal wat hij aan zijn stand verplicht is.’ Niemand ging daar echter op in.

10 De inbraak

Nadat Willy en baron Harry waren weggegaan brak ook de overige visite op. Mevrouw Eygelshoven vertrok tegelijk met de Kinderdijken; blijkbaar had ze nog veel meer te vragen. Opa bleef bij de familie in de Schapenlaan, want hij zou meeeten. Arnold was met zijn grootmoeder meegegaan.

Mickey was bezig met een stuurs gezicht de tafel te dekken.

‘Nu Eygeltje zich ermee is gaan bemoeien vind ik er niks meer aan,’ klaagde ze tegen haar moeder. ‘Het was mijn idee om naar de verloren schat te gaan zoeken, niet het hare. Zij heeft geld genoeg. Ik krijg maar vijf gulden zakgeld in de week en ben dus straatarm. Ik heb veel meer recht op die schat dan wie dan ook.’

‘Jouw logica deugt van geen kanten,’ grinnikte mevrouw De Graaf, ‘vooral omdat er helemaal geen schat is. En als jij zo arm bent, hoe kon je dan zo’n groot duur paasei voor me kopen?’ Het zilveren ei met het roze lint stond op het buffet te pronken. Moeder was er heel blij mee geweest toen Mickey het haar die ochtend had gegeven. En tot Mickeys grote voldoening had mevrouw Eygelshoven er een paar keer jaloers naar zitten kijken. Zij had natuurlijk niets gekregen van haar kleinzoon. Net goed!

‘O... dat is een geheim waarover ik niet mag praten,’ zei Mickey luchtig. ‘Ik heb het heus eerlijk gekocht van eerlijk verdiend geld, geloof dat maar. Ik heb echt niet eerst een vijfentwintigje uit jouw portemonnee gehaald.’

Mevrouw De Graaf woelde even door Mickeys haren. ‘Dat weet ik wel, lastpost,’ zei ze hartelijk.

‘Au, mijn buil!’

Maar later die middag vergat Mickey haar voornemen om niet langer naar de verloren schat te zoeken. Het was tijd om eieren te gaan zoeken in het kasteelpark.

Zoals te verwachten was hadden de bejaarden van Avondrood al die koude, hardgekookte beschilderde eieren niet op gekund. Daarom had mevrouw Hopsteker al jaren geleden een soort traditie in het leven geroepen. Na de lunch werden de overgebleven eieren door haar eigenhandig in het park verstopt en na twee uur ’s middags mocht de jeugd van Koekeloren daar eieren komen zoeken.

‘Moeten wij ook doen,’ had Mickey tegen Arnold gezegd, ‘dan hebben we mooi de gelegenheid om buiten de paden te lopen, tussen de struiken te woelen en overal te komen waar ik anders word weggejaagd. Misschien vinden we wel de overblijfselen van de zoekgeraakte kapel.’

‘Dat gebouwtje is niet zoekgeraakt, het is afgebroken,’ antwoordde Arnold die soms net zo precies kon zijn als zijn grootmoeder. Niettemin had hij beloofd Mickey precies om twee uur te treffen bij het smeedijzeren hek.

Zoals gewoonlijk was hij ruim een kwartier te laat en Mickey stond te trappelen van ongeduld toen hij eindelijk kwam opdagen. Ze droeg de tuinhandschoenen van haar moeder.

‘Heb je geen mandje of zoiets om de eieren in te doen?’ vroeg Arnold.

‘O, die eieren interesseren me niet. Ik wil de fundamenten van de verloren kapel zoeken,’ antwoordde Mickey. Samen met haar vriendje rende ze naar het achterste gedeelte van het park, waar oude hoge bomen stonden en warrig struikgewas groeide. Maar ze was niet de enige. Allerlei kinderen, van groot tot klein kropen er rond, doken onder de struiken door, haalden hun paasbeste kleren open aan doorns en scherpe takken, schreeuwden lachend als ze een beschilderd ei vonden en vergeleken hun buit met elkaar. Mickey woelde met haar handen in de grond tussen de wortels van de bomen.

Ze gaf een kreet toen haar vingers op weerstand stuitten. ‘Arnold, hierheen,’ gilde ze. ‘Ik heb iets...’

Arnold die niet veel zin had zijn handen vuil te maken (aan tuinhandschoenen had hij niet gedacht) en geen trek had in hardgekookte eieren (hij had net gegeten) kwam aanslenteren en keek een beetje misprijzend op Mickey neer:

‘Ik voel iets... hier, tussen de wortels,’ hijgde het meisje terwijl ze als een razende met haar handen groef. ‘Het voelt aan als een kistje... Toe, help eens.’

Arnold knielde alleen maar naast haar neer.

‘Iets metaligs,’ siste Mickey opgewonden. Ze woelde en woelde, kreeg een hoogrode kleur, haar ogen schitterden woest. Arnold zei niets, hij keek alleen maar toe.

Na veel gekrabbel en gepeuter wist Mickey eindelijk datgene wat ze had ontdekt tussen de wortels van de oude beuk los te trekken en naar boven te halen.

‘Alsjeblieft,’ zei ze triomfantelijk. ‘Wat heb ik je gezegd. Niks kapel. Met die vier stammen die naar de hemel wijzen werden echte bomen bedoeld, geen zuilen in een kerkje. Kijk maar, hier heb je de verloren schat van de d’Autrebèves!’ Arnold begon te lachen.

‘Domme meid. Dat is een verroest boterhamtrommeltje. Moet ooit een keertje door een tuinman verloren zijn.’ Beteuterd keek Mickey neer op haar vondst. Arnold had gelijk. Ze wrong het ding met enige moeite open (want het rammelde wel) en keek neer op iets dat jaren geleden een lunch moest zijn geweest en nu niets anders was dan halfversteende viezigheid. Met opgetrokken neus wierp ze het trommeltje van zich af en stond op.

‘Het had toch best een juwelenkistje kunnen zijn,’ mompelde ze want een nederlaag toegeven valt niet mee.

Ze bleven nog een tijdje zoeken, overal in het park maar eigenlijk zonder veel geestdrift.

Burger en De Vries waren er beiden van overtuigd dat ze vóór alles met baron Harry moesten praten. De baron zou hun veel kunnen vertellen over zijn voorvaderen, hoopten zij, als hij tenminste niet werd gestoord door die twee eigenwijze kinderen. Het plan om Mickey uit te horen hadden ze maar opgegeven. Nee, baron Harry, dat minne mannetje met zijn smalle schouders en armoedige kamertje, moest hun bondgenoot worden. Die konden ze bang maken, bedreigen en onder druk zetten. En dan moest hij hen helpen, of hij wilde of niet.

Daarom hielden ze de hele middag het reclamebureau in het oog. Kloppen, bellen en rammelen aan de deur hadden geen enkel resultaat gehad; baron Harry was heel duidelijk niet thuis. Ze besloten te wachten tot hij zou komen, maar hij kwam niet...

Willy had de edelman mee naar haar moeder genomen en die zover weten te krijgen dat zij baron Harry voor de lunch uitnodigde. Wat hij maar al te graag aannam. Daarna gingen ze een spelletje doen en het werd heel gezellig, want Willy’s vader, beide broers en zusjes waren ook thuis. Ze speelden monopoly en baron Harry werd schatrijk. Jammer genoeg was het alleen maar namaakgeld dat hij voor zich opstapelde. Daarna damde hij met Willy’s vader - en verloor — terwijl Willy en haar moeder in de keuken een uitgebreide maaltijd klaarmaakten.

‘Ik hoop dat u ook het avondeten met ons wilt gebruiken,’ zei Willy’s moeder enigszins verlegen, want een baron op visite had ze nooit eerder gehad.

‘O ja, graag,’ zei baron Harry. Verstrooid als altijd had hij de vorige dag vergeten boodschappen te doen, zijn provisiekast bevatte niets anders dan een stukje kaas en twee stokoude broodjes.

Zo kwam het dat baron Harry pas laat die avond terugkwam in zijn winkeltje en toen hadden Burger en De Vries het wachten al opgegeven.

Die hele eerste paasdag was het stralend weer geweest, maar ’s avonds trok de lucht weer dicht en begon het te regenen. Mickey, die van woede, teleurstelling en opwinding niet kon slapen, lag in haar bed te luisteren naar het tikken van de druppels op het dak en het gorgelen van de regenpijpen. Moest het nu altijd regenen als zij vakantie had?

Ze soesde langzaam weg en droomde op een gegeven moment over mevrouw Eygelshoven die een comité had opgericht met de naam Historische Kring, waarvan zij — natuurlijk—de voorzitster was geworden. Het enige doel van dat comité was: de verloren schat opgraven. Iedereen beneden de twintig jaar werd van het comité uitgesloten. Dus moest Mickey machteloos toezien hoe de leden van het comité het hele kasteelpark omspitten en van alles naar boven haalden: verloren broodtrommeltjes, een vergeten draaimolen, twee ploegijzers, een houten altaartje, een spoorboekje, en toen zelfs een hele trein... Met een schok werd ze wakker. Had ze het zich verbeeld of hoorde ze werkelijk de telefoon in de woonkamer overgaan?

Gespannen lag ze te luisteren. De regen tikte, de regenpijp gorgelde, het was heel donker om haar heen want de maan zat verstopt achter de wolken.Ja, nu hoorde ze het duidelijk. Het was de telefoon!

Ze wreef haar ogen uit, schudde haar hoofd, maar het gerinkel bleef doorgaan. Hoorden haar ouders niets? In huis bleef verder alles stil. Alleen Kobus die op haar voeten lag te slapen hief zijn kop op, geeuwde, ze zag zijn groene ogen glinsteren. Verward trok ze aan het touwtje boven haar bed en het licht sprong aan. Kobus keek naar haar, vragend meende ze. Een blik op haar wekkertje vertelde haar dat het nog geen één uur was.

Wie zou er bellen, midden in de nacht?

Opa! schoot het door haar heen. Er is iets met opa. Misschien is hij plotseling vreselijk ziek geworden en belt mevrouw Hopsteker ons op. Ze vloog haar bed uit, stormde op blote voeten de trap af, barstte de woonkamer binnen en wierp zich op de telefoon.

‘Hallo?’ riep ze angstig.

‘Ben jij het, Mickey,’ klonk het zacht tegen haar oor.

‘Ja, ja, u spreekt met Mickey de Graaf. Wie... wat...’

‘Ik ben het, Arnold.’

Van opluchting liet Mickey de hoorn bijna uit haar handen vallen. Ze stond met haar blote voeten op de plavuizen vloer en plotseling voelde ze hoe koud dat was. Ze rilde in haar dunne nachtpon. Daarom kroop ze met telefoon en al op de bank, waar die ochtend baron Harry en Willy elkaar in de ogen hadden zitten kijken. Ze vouwde haar benen onder zich en siste: ‘Idioot! Waarom bel je me midden in de nacht op? Ik kreeg bijna een hartverlamming van schrik.’

Intussen luisterde ze met een scheef hoofd of ze boven beweging hoorde. Waren haar ouders niet wakker geworden? Haar vader snurkte nogal en moeder had geleerd daar rustig doorheen te slapen.

Er viel wat licht van een straatlantaarn in de kamer. Huiverend trok Mickey een kussen in haar rug. ‘Weet je wel hoe laat hetis?’ fluisterde ze verontwaardigd. ‘Of ga jij nooit naar bed?’

‘Ik kon niet slapen,’ begon Arnold nog altijd op die geheimzinnige fluistertoon.

‘Nou, ik wel,’ siste Mickey kwaad. ‘Dus als jij niet kan slapen bel je willekeurige mensen uit bed? Je lijkt wel gek.’ ‘Luister nou even,’ antwoordde Arnold ongeduldig. ‘Dit is een noodgeval. Er wordt ingebroken bij baron Harry.’ ‘Hè? Hoe weet jij...’

‘Ik kan het zien vanuit mijn raam. Ik slaap aan de voorkant op de eerste verdieping en ik heb een eigen telefoon. Ik kon niet slapen en ging van verveling eens naar buiten kijken en toen zag ik twee kerels bij baron Harry voor de deur staan... die twee kerels.’

‘Welke... Verroest, bedoel je Burger en De Vries?’

Ja-

‘Waarom bel je mij dan? Dan moet je de politie waarschuwen.’

‘Heb ik gedaan. Ik ben toch niet stom.’

‘Hoe kon je dat zien in het donker?’

‘Er staat een lantaarn op de hoek van het Zakkendragerssteegje, weet je wel? Verder is er geen kip op straat. Het regent.’

‘Ja maar, wat doen ze dan?’

‘Ze hebben de deur van baron Harry’s winkeltje open gekregen — geforceerd, denk ik, en ze gaan naar binnen. Maar in het winkeltje blijft alles donker. Blijf aan de lijn, ik kan van hieruit alles zien.’

‘Is je oma niet wakker geworden?’

‘Die slaapt aan de tuinkant.’

‘Komt de politie nog niet?’

‘Het is nog altijd doodstil buiten. Maar die twee kerels zijn binnen bij baron Harry.’

Met bonzend hart wachtte Mickey op het vervolg van de telefoonreportage. ‘Wat gebeurt er?’ fluisterde ze.

‘Niets...’

‘Ik... ik moet even iets warms aantrekken,’ stamelde ze.

Voorzichtig legde ze de hoorn tussen de kussens op de bank en sloop naar boven. Eén, twee trappen op. Het lawaai van de regen op het dak leek plotseling oorverdovend. Snel trok ze haar sloffen aan, liet een dikke trui over haar hoofd glijden en schoot in haar spijkerbroek. Ze had niet de moeite genomen haar nachtpon uit te trekken. Zo moest het maar. Weer naar beneden. Nog altijd was het rustig in de slaapkamer van haar ouders. Ze luisterde even aan de deur en hoorde haar vader snurken.

Terug in de woonkamer leek het of de bank zelf aan het praten was. Ze hoorde vreemde sissende geluiden uit de kussens opstijgen. Vlug dook ze erop af en drukte de hoorn tegen haar oor... nog altijd niet te voorschijn gekomen,’ hoorde ze. ‘Zal ik je afbreken en nog eens de politie bellen? Blijkbaar geloofden ze me de eerste keer niet.’

‘Doe maar,’ zei Mickey, ‘en bel mij dan terug.’

Klik. Voorzichtig plaatste Mickey de hoorn op het toestel en wachtte. Wat moesten die twee nepgeleerden bij baron Harry, midden in de nacht? En waren het Burger en De Vries wel of een paar gewone inbrekers? Iedereen in Koekeloren wist toch dat er bij de baron niets te stelen viel.

En zo, wachtend op Arnolds volgende telefoontje, viel Mickey in slaap.

Baron Harry droomde van de grote keuken in Avondrood. Niet zoals die keuken er nu uitzag, met een reusachtig fornuis, roestvrijstalen pannen, een kok en een keukenmeisje, maar zoals hij die kende toen hij nog een kleine jongen was, met een kolenfornuis, een handkoffiemolen, geëmailleerde pannen en houten slabakken. Toentertijd had hij er veel tijd doorgebracht omdat het er altijd warm was en de beide keukenmeiden nooit huilden in tegenstelling tot zijn eeuwig verdrietige moeder. Zijn vader kwam er niet, wat ook plezierig was. Als kleine jongen was hij bang geweest voor zijn vader, die altijd op hem mopperde omdat hij, de enige zoon, niet ‘flink’ genoeg was.

Toen iemand hem dus tamelijk hardhandig wakker schudde en hij de ogen opendeed, meende hij eerst even zijn vader te zien staan en dat verbaasde hem, want dat was dan voor het eerst dat die zich in de kasteelkeuken vertoonde. Onwillekeurig kromp hij ineen. Toen, eindelijk, werd hij echt wakker en hij onderscheidde vaag dat er twee mannen voor zijn bed stonden. Twee schimmen die hij niet herkende.

‘Zo, meneer de baron, neem ons niet kwalijk dat we u storen in uw nachtrust, maar we moeten nodig eens met elkaar praten. En niet telkens gestoord worden door een stel bemoeizuchtige tieners.’

‘Ga weg,’ zei baron Harry, ‘het is nacht en ik wens te slapen.’

Boos draaide hij zich om, met zijn rug naar de indringers en sloot opnieuw de ogen. Maar de keuken in het voormalige kasteeltje kwam niet terug. Opnieuw porde iemand hem in de rug.

‘Komaan, meneer baron. Dat is niet beleefd. U zoekt toch geen moeilijkheden, wel?’

Baron Harry trok de dekens tot aan zijn kin op.

‘Nee,’ zei hij gesmoord, ‘moeilijkheden hoef ik niet te zoeken, die vinden mij altijd vanzelf al.’

De Vries had een lichtknopje gevonden en drukte erop.

‘Toe meneer, word es wakker. We doen niemand kwaad, we willen alleen even praten. U zult ons nu eens alles vertellen wat u weet over die beruchte verloren schat.’

‘Voor verloren voorwerpen moet u op het politiebureau zijn,’ gaapte baron Harry.

‘Geen geintjes, meester. Word wakker en praat.’

Onderwijl vroeg de baron zich af of hij nog altijd droomde of dat dit echt was. N ee, echt kon het niet zijn, want zijn voordeur had hij zelf op slot gedaan en de verloren schat was maar een legende. Hij had gewoon een nachtmerrie. Hij gluurde even tussen zijn oogharen door en herkende de nachtelijke bezoekers. Dus geen droom, maar echt. Zuchtend ging hij rechtovereind zitten.

‘Wat willen jullie toch?’ vroeg hij boos.

‘Praten. Samenwerken. Als je met ons meedoet, baron, krijg je ook je deel van de opbrengst,’ bood Burger aan.

‘Da’s toch aardig van ons, niet?’ meende De Vries.

Baron Harry zweeg. Met domoren die op zoek gingen naar iets wat niet bestond wilde hij niets te maken hebben. Geërgerd schudde hij het hoofd.

‘Ik ken jullie,’ zei hij eindelijk, ‘en ik heb jullie eergisteren al verteld dat er helemaal geen verloren schat is. Mijn voorouders waren niet gek. Ze vonden het veel te fijn om met geld te smijten. Zij lieten niets verloren gaan. En zeker geen schatten die ze konden verkwisten. Ga dus maar weg en laat mij slapen.’

‘Nee meneer, dat doen we niet. Drie weten altijd meer dan één. U gaat ons vertellen, alles wat u weet over uw voorouders en vooral over die baron Frederik die het spul begraven heeft en...’ ‘... en dan vogelen wij wel uit waar. Dan gaan we de buit opgraven en u krijgt eerlijk ook een deel. Da’s toch mooi aangeboden? We zijn geen boeven, hoor, we willen heus wel delen.’

‘Hoe zijn jullie binnengekomen? De deur was op slot.’

‘Nou, horen we nog iets?’ vroeg De Vries dreigend.

Baron Harry schudde het hoofd.

‘Ik had een beroerde jeugd,’ zei hij, ‘met een moeder die te veel huilde en een vader die nooit thuis was en overal schulden maakte. Alleen de keukenmeiden waren aardig voor me. Ik wens dus niet voortdurend aan mijn jeugd herinnerd te worden en zogenaamde begraven schatten laten mij koud. Als jullie willen zoeken moeten jullie dat maar doen. Ik hoef niet.’ ‘Kom nou, baron, niet tegenstribbelen. Je bent ook maar een arme drommel, net als wij. Met zijn drieën...’

Op dat moment stopte een auto voor het huis en werd er op de voordeur geklopt. De Vries en Burger keken elkaar verschrikt aan.

‘Nog meer bezoek?’ mompelde de baron en snel knoopte hij zijn pyjama tot bovenaan dicht. ‘Hoe laat is het eigenlijk?’ Voetstappen in het voorhuis, toen werd er op de kamerdeur geklopt.

‘Binnen,’ riep Harry nieuwsgierig en hij keek verbaasd toen twee politieagenten zijn kamer binnenkwamen.

‘Goeiemorgen... of is het nog nacht? Waarom komt iedereen me storen op zo’n onzalig uur? Ik sliep net zo lekker,’ klaagde hij.

‘Meneer de baron,’ zei de oudste agent terwijl hij streng naar de twee nepgeleerden keek, ‘we kregen een telefoontje dat hier werd ingebroken. Zijn dit de boeven?’

‘Ik weet van geen boeven,’ zei baron Harry ongelukkig, ‘ik weet alleen dat deze twee heren me kwamen wekken omdat ze iets wilden weten. Ze willen weten wat ik niet weet.’ ‘Het slot van uw voordeur is geforceerd,’ deelde de tweede agent mee.

‘Werkelijk? Dan was ik dus niet vergeten de deur op slot te doen. Valt me weer mee.’

‘Wilt u een aanklacht indienen?’

‘Voor wat, tegen wie?’

‘Tegen deze twee mannen hier, die zich kennelijk wederrechtelijk toegang hebben verschaft tot het door u bewoonde pand.’

‘Da’s een mondvol,’ prevelde Harry bewonderend. ‘Eh... hebben jullie dat?’ vroeg hij aan De Vries en Burger. Die schudden heftig het hoofd. ‘De deur was open,’ zei De Vries ten overvloede.

‘Nee toch...’ Baron Harry zuchtte. ‘Was ik het dan toch vergeten?’

‘Uw voordeur is geforceerd en wij kregen een telefoontje dat hier werd ingebroken,’ herhaalde de agent streng. ‘Het is duidelijk dat deze mannen bij u zijn binnengedrongen met kennelijk kwade bedoelingen door zich met geweld toegang te verschaffen tot het door u bewoonde pand.’

‘Ja, dat zei u al. Tjonge. Zo heb ik het nog niet bekeken. Kwamen jullie echt inbreken, bij mij?’ vroeg hij verbaasd aan de twee mannen. ‘Bij mij?’ herhaalde hij en hij schudde verwonderd het hoofd. ‘Wat vreemd... ik bezit toch niets van waarde.’

‘We zijn geen inbrekers,’ haastte Burger zich te verklaren. ‘We kwamen de baron alleen maar iets vragen. Nietwaar De Vries?’

‘Ja. We wilden de baron ergens over spreken. Maar hij was steeds maar niet thuis.’

‘Midden in de nacht, nadat jullie de deur hadden opengebroken?’ gromde de oudste agent.

‘Dat slot... dat was al kapot,’ riep De Vries snel.

‘We kwamen niet om iets te stelen,’ zei Burger bezwerend.

‘Nee, we wilden alleen maar praten,’ vulde De Vries aan.

‘Is dat waar, meneer de baron?’

‘Ze maakten me wakker,’ klaagde Harry, ‘en ik sliep juist zo lekker. Ik droomde... Maar toen ik zei dat ze weg moesten gaan omdat ik verder wilde dromen, weigerden ze te vertrekken.’

‘Juist. Huisvredebreuk dus.’

‘Heet het zo?’ vroeg de edelman. ‘Ik zou het liever droombreuk noemen.’

‘We kwamen alleen maar praten,’ hield Burger vol.

‘Da’s waar,’ knikte de baron, ‘ze hebben alleen maar tegen me gepraat. Heel vervelend overigens.’

‘Maar praten is geen misdaad,’ riep De Vries.

‘Juist,’ knikte baron Harry. ‘En wil nu iedereen weggaan? Ik was nog niet uitgeslapen.’

‘Dus u wilt geen aanklacht indienen tegen deze twee... eh... heren?’ vroeg de eerste agent verbaasd.

‘Waarvoor? De heren zeurden een beetje maar ze hebben me geen kwaad gedaan of iets gestolen.’

‘Nee,’ riep Burger, ‘dat hebben we beslist niet. Niks niemendal.’

‘En wilt u het licht uitdoen als u weggaat?’ verzocht baron Harry. Hij dook weer onder de dekens.

De beide agenten keken elkaar eens aan, haalden de schouders op en duwden de twee indringers naar het voorhuis en de deur uit. Op straat wilden ze nog wel even weten hoe de beide mannen heetten, waar ze woonden en wat ze in Koekeloren kwamen doen.

‘Praten met de baron,’ antwoordde Burger, ‘meer niet. Maar we kregen steeds maar de kans niet omdat andere mensen zich er voortdurend mee bemoeiden. Dus besloten we hem deze nacht aan de tand... deze nacht op te zoeken om rustig met hem te kunnen overleggen.’

‘Het is verboden om vreedzame burgers midden in de nacht te storen,’ baste de oudste agent.

‘O ja? Waar staat dat?’ vroeg De Vries agressief.

‘De baron vond het helemaal niet erg,’ zei Burger goedmoedig. ‘Hij stond ons heel beleefd te woord. Het was een... eh... goed gesprek.’

‘Nou, voor deze keer zullen we het door de vingers zien,’ sprak de eerste agent, ‘maar als we nog meer klachten over jullie krijgen komen jullie er niet zo gemakkelijk af. Onthoud dat!’

‘Ja, meneer de agent.’

‘Zeker, meneer de agent. U zult van ons geen last meer hebben.’ De twee politiemannen stapten in hun auto maar reden niet meteen weg. Burger en De Vries schoten snel het Zakkendragerssteegje in en haalden opgelucht adem.

‘Wie zou de politie op ons dak hebben gestuurd, Fred?’ ‘Geen idee. Een of andere buurman misschien.’

Vlak naast Mickeys oor rinkelde de telefoon. Ze vloog overeind, wist eerst niet waar ze was, greep instinctief naar het toestel, liet de hoorn uit haar hand vallen, viel toen zelf bijna van de bank bij haar poging het ding op te rapen.

‘Ja,’ hijgde, siste, gilde ze bijna.

‘De politie,’ hoorde ze Amold zachtjes rapporteren. ‘Ze zijn bij baron Harry naar binnen gegaan. En het regent niet meer.’

‘Ja, ja, en wat gebeurt er nu?’

‘Niks. Twee agenten zijn naar binnen gegaan.’

‘Twee maar? Kwamen ze niet met een overvalwagen?’

‘Twee agenten zijn genoeg om twee inbrekers te arresteren.’

‘Brandt er licht?’

‘Niet in de winkel.’

‘Kun je je raam openzetten om te horen of er soms wordt geschoten?’

‘Meid, overdrijf niet zo.’

Mickey zuchtte. Ze geeuwde hartgrondig en verzette haar been dat nog sliep.

‘Hé, wat doe jij hier?’

Het licht in de woonkamer floepte aan en op de drempel stond haar moeder, gehuld in een ochtendjas. ‘Mickey, ben je gek geworden? Je kan toch niet om halftwee in de nacht mensen uit hun bed bellen?’

‘Stil,’ zei Mickey, scherp luisterend, ‘het is juist zo spannend.’

‘Zeg eens...’

Op dat moment begon Arnold weer te praten en Mickey lette niet meer op haar moeder, die verbaasd en boos de kamer verder binnenkwam.

‘... daar zijn ze! Die twee agenten en twee mannen. Ze staan stil en praten.’

‘Zijn ze geboeid?’

‘Zo goed kan ik dat niet zien.’

‘Mickey,’ dat was haar moeder weer, ‘leg onmiddellijk die telefoon neer. Wat is dit voor waanzin. Met wie bel jij midden in de...’

‘Ze gaan weg!’ schreeuwde Arnold, ‘ze laten ze gaan.’ ‘Wie, wat?’

‘Mickey, ik zei je iets.’

Moeder was nu bij de bank, trok de hoorn uit Mickeys hand en smeet hem op het toestel. ‘En nu wil ik wel eens weten...’

‘O, toe nou,’ kermde Mickey, ‘het was juist zo spannend. Net een film. Inbrekers en politie...’

‘Waar? Hier?’ Geschrokken keek haar moeder rond. ‘Nee, bij baron Harry. Arnold kon het allemaal zien vanuit zijn raam op de Oude Haven. Hij waarschuwde de politie en die kwam juist de twee boeven inrekenen en... o, nou moet ik hem terugbellen en ik weet zijn nummer niet. Hij heeft een eigen telefoon op zijn kamer, zegt hij.’

Ring!!!

‘Dat is-ie,’ gilde Mickey geestdriftig maar haar moeder was sneller en had de hoorn al opgepakt. Arnold tetterde in haar oor: ‘Ze hebben ze niet meegenomen. Ze hebben ze gewoon laten lopen. Snap jij dat nou, Mickey?’

‘Nee,’ zei moeder kwaad, ‘en als je niet gauw gaat slapen en mijn dochter met rust laat stuur ik de politie op jou af. Wat is dat voor gekkigheid om hier in het holst van de nacht...’ Klik. Arnold had snel opgehangen.

‘Ik kan het uitleggen,’ zei Mickey kleintjes.

‘Dat doe je dan morgen maar. Nu ga je naar bed en gauw ook. En waag het niet er nog eens uit te komen voor acht uur morgenochtend. Begrepen?’

‘Ja mams.’

Mickey sloop naar boven. De regen tikte niet langer op het dak.

Ze trok haar trui en broek uit, kroop rillend onder de dekens en sloot gehoorzaam haar ogen.

‘Raadsels,’ prevelde ze slaperig, ‘niets dan raadsels.’

Maar toen sliep ze alweer.

11 De samenzwering

Tweede paasdag brak droog en met een belofte van zon aan. Om negen uur die ochtend zaten Burger en De Vries in hun hotelkamer en kibbelden.

‘We moeten hier voor twaalf uur weg, anders kost het ons nog een dag logies,’ gromde De Vries, ‘en wat hebben we nou helemaal bereikt? Niks en niemendal. Jij ook met je domme idee om een schat te gaan zoeken in een plaats waar helemaal geen schat te vinden is.’

‘Die is er wel,’ hield Burger vol. ‘Alleen willen die lui hier er niets over zeggen.’

‘Het was tijd en geld weggooien, dat zei ik gisteren al,’ mopperde De Vries, ‘je hebt je gek laten maken door een brief van zo’n mal schrijfstertje.’

‘In die brief stond duidelijk dat er een schat moet zijn, al weet niemand waar.’

‘Ja, en daarom moest jij op stel en sprong naar dit stomme Koekeloren en je zette zo’n idiote advertentie in dat krantje ook nog. Maar die heeft niks opgebracht.’

‘Jawel. Die knul en dat meissie kwamen er op af.’

‘En holden weer net zo hard weg. En daarna hebben we de kans niet meer gekregen om die kinderen nog eens flink aan de tand te voelen.’

‘Ach wat, die kinderen weten ook niet veel. De baron, die kan wat weten. Maar die wilde niks zeggen.’

‘Omdat-ie het ook niet weet.’

Burger hief kalmerend een hand op.

‘Nou ja, we hebben het geprobeerd, nietwaar? Zeg, zouden we hier zonder de rekening te betalen weg kunnen glippen?’

‘En onze bagage achterlaten? Als we met die koffers langs de receptie komen, zwaait de kerel die achter de balie zit subiet met de rekening. En ik moet nou geen politie meer achter me aan. Vannacht was het al kantje boord of we waren op het bureau terechtgekomen. Als die baron niet zo goedmoedig was geweest en ons had beschuldigd van inbraak en... en ... huisvredebreuk, waren we er bij geweest, wat ik je brom. Nee Fred, we zullen motten betalen, of we dat nou leuk vinden of niet.’

‘Ik zei toch van begin af aan al dat we hier niks zouden vinden.’

‘Dat zei je niet! Je wilde wat graag meedoen.’

De Vries en Burger keken elkaar vuil aan en verzonnen ijverig hoe ze elkaar de schuld van de mislukking konden geven, toen er op de deur van hun kamer werd geklopt.

‘Daar heb je die vent al, met de rekening,’ voorspelde De Vries somber.

Burger stond op en opende de deur. Verwonderd keek hij naar de oude dame, die gehuld in een chique bontjas en met een keurig hoedje op voor hen stond.

‘Ben ik hier terecht bij de heren Burger en De Vries?’ vroeg ze statig.

‘Eh... jazeker dame.’

‘Mooi.’ Zonder dat het haar werd gevraagd liep ze langs Burger heen naar binnen. Streng keek ze de twee mannen aan.

‘Mijn naam is Eygelshoven,’ sprak ze minzaam. ‘Kan ik gaan zitten?’

‘O ja... natuurlijk dame.’ Gedienstig schoof Burger haar een stoel toe en ging toen zelf op het randje van het bed zitten, dat nog niet was opgemaakt. ‘Eh... komt u voor de advertentie?’

Mevrouw Eygelshoven schudde het hoofd en keek naar De Vries. ‘U bent?’ vroeg ze hooghartig.

‘O ja, neem me niet kwalijk. Ik ben dr. Burger en dat is mijn studievriend dr. Fred de Vries.’

‘Laat dat doctor er maar af,’ meende de dame en stak haar kin in de lucht.

‘Maar...’

‘U bent geen doctor en meneer De Vries evenmin. Maar dat interesseert me niet. Ik heb begrepen dat één van u beiden, of misschien u alletwee, werkt bij uitgeverij De Schakel te Amsterdam. En daar kreeg u een brief onder ogen van een schrijfster hier uit Koekeloren. Een brief die u beiden deed geloven dat in deze stad een verloren schat begraven ligt.’

‘Verroest, hoe weet u...?’ begon De Vries verbaasd, maar Burger viel hem in de rede.

‘Dat zijn alleen maar wilde veronderstellingen van u, dame,’ zei hij snel.

‘O nee. Ik ben zeer goed ingelicht.’

‘Bent u... bent u van de politie?’ stamelde Burger.

Mevrouw Eygelshoven snoof minachtend.

‘De politie heeft hier niets mee te maken. En laat mij uitspreken, alstublieft. U plaatste een advertentie in de Koekelorense Nieuwsbode waarin u om inlichtingen vroeg. Mijn kleinzoon wilde daar meer van weten en bezocht u op vrijdagmorgen.’

‘Uw kleinzoon?’

‘Arnold Eygelshoven. Hij is op deze kamer geweest afgelopen vrijdag, heeft met u beiden gesproken en u meteen ontmaskerd.’

‘Die... die jongen die hier kwam met dat meissie en een paasei? Verhip, was dat uw kleinzoon? En wat dan nog? We hebben niks verkeerds gedaan.’

‘Nee, behalve dat u zich beiden uitgeeft voor geleerden terwijl u, noch de heer De Vries op die titel aanspraak kunt maken.’

‘Nou ja...’ prevelde Burger. ‘Een geintje, ziet u. Gewoon een geintje.’

‘Ook daar kom ik echter niet voor,’ vervolgde mevrouw Eygelshoven en de strenge uitdrukking op haar gezicht joeg de mannen meer angst aan dan ze wilden bekennen.

‘O nee?’

‘Nee. Ik kom u beiden een voorstel doen.’

‘Nou, laat maar horen dan,’ zei Burger. En hij draaide zenuwachtig op zijn zitplaats.

‘Ja, dat willen we wel horen,’ beaamde De Vries. Mevrouw Eygelshoven glimlachte ijzig, vouwde de handen in haar schoot en sprak langzaam: ‘Sedert gisteren weet ik, waar die verloren schat begraven ligt.’

‘U weet...?’

‘U heeft...?’

‘Inderdaad,’ knikte mevrouw Eygelshoven. ‘Ik kan met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid de plaats aanwijzen waar in 1672 baron Frederik d’Autrebève iets zeer kostbaars begroef om het niet in handen te laten vallen van plunderende Franse soldaten.’

‘Mens, gebruik niet zulke dure woorden,’ mompelde De Vries ongeduldig, maar mevrouw Eygelshoven deed alsof ze dat niet had gehoord. Ze vervolgde op dezelfde afgemeten toon: ‘Daarom wil ik de heren verzoeken deze schat voor mij op te graven. Natuurlijk zult u voor uw moeite ruimschoots beloond worden.’

‘En u weet waar...?’ gaapte Burger.

‘Jazeker. Die schat moet in mijn eigen achtertuin te vinden zijn.’

‘Verroest... Weet u het zeker?’

‘Bijna. Ja, bijna zeker.’

‘Maar hoe...’

Mevrouw Eygelshoven hief gebiedend een hand op en Burger zweeg meteen.

‘Gisteren,’ zei mevrouw Eygelshoven rustig, ‘heb ik, na een lang gesprek met de heer Kinderdijk, de archivaris van Koekeloren, ontdekt dat het park dat oorspronkelijk bij het kasteel hoorde veel groter is geweest dan wat wij nu kennen als het kasteelpark. De heg en het smeedijzeren hek dateren uit de vorige eeuw. Een groot deel van de bezittingen van de d’Autrebèves was toen al overgegaan in handen van de gemeente. Waar eerst een kreek was, is een haven gegraven, en daaromheen verrezen huizen. Ook mijn huis.’

‘En nou denkt u...’ begon De Vries.

‘Ik dénk niet, ik weet. Algemeen wordt aangenomen dat baron Frederik zijn kostbaarheden begroef onder of bij een vervallen kapel die zich op zijn grondgebied bevond en die kort na zijn dood geheel werd afgebroken. Baron Frederik nam als vanzelfsprekend aan dat de Franse soldaten een godshuis, ook al was dat verwaarloosd en vervallen, wel zouden ontzien. Na het vertrek van de Fransen, toen baron Frederik niet meer leefde, lieten zijn erfgenamen het kapelletje geheel afbreken, wellicht omdat ze de stenen en zuilen konden gebruiken bij de herbouw van het verwoeste kasteel. Pas veel later rees het vermoeden dat baron Frederik iets onder of in de kapel had verborgen. Maar toen wist niemand meer precies de plaats aan te wijzen waar dat kapelletje had gestaan.’

‘Ik geloof dat ik het begin te begrijpen,’ gromde De Vries.

Burger knikte geestdriftig.

‘Maar hoe weet u,’ vroeg hij, ‘dat nu juist in uw achtertuin de plek is waar...’

‘Laat mij toch uitspreken,’ zei mevrouw Eygelshoven geprikkeld. ‘Enkele jaren geleden liet ik mijn tuin opnieuw beplanten. De tuinlieden die de grond omspitten klaagden dat ze zoveel grote stenen tegenkwamen. Heel oude stenen zelfs en ook een paar brokken marmer. Restanten van een gebouw uit vroeger eeuwen, dachten ze. Ik schonk er niet veel aandacht aan, maar liet een container komen om de ongerechtigheden weg te brengen. In mijn tuin werd een nieuwe laag plantaarde gestort, er werden struiken geplant en bloembedden aangelegd en dat was dat. Pas gisteren drong het tot mij door dat de door de tuinlieden gevonden stenen waarschijnlijk de resten van de verloren kapel waren.’ ‘Juist ja. Maar,’ mopperde De Vries, ‘wat hebben wij eraan om te weten dat de verloren schat in uw achtertuintje moet liggen?’

‘Heel veel, hoop ik. U beiden bent op zoek naar die schat. Daarvoor kwam u naar Koekeloren en plaatste u een advertentie waarin u vroeg om inlichtingen. Mijn kleinzoon was zo dom om u die inlichtingen te geven, maar ontdekte tegelijkertijd dat u niet degenen was voor wie u zich uitgaf. Maar, zoals gezegd, dat interesseert mij niet. Het ligt niet in mijn bedoeling het u moeilijk te maken. Integendeel, ik wil met u samenwerken.’

‘Aha.’

‘De schat bevindt zich op een terrein dat mijn eigendom is.’ Plotseling verscheen er een felle blos op haar anders zo bleke wangen. Haar ogen schitterden. ‘Mijn voorstel is nu, dat u beiden vandaag nog begint met graven. Als tegenprestatie betaal ik uw verblijfkosten hier in Koekeloren.’

‘Alles?’ vroeg Burger gretig. ‘Van donderdagavond af?’ Mevrouw Eygelshoven knikte.

‘Enne... als wij die schat echt vinden?’ vroeg De Vries hebberig.

‘Dan krijgt u uw deel daarvan.’

‘Welk deel? Hoeveel?’

‘Een kwart.’'

‘O nee, wij eisen minstens de helft.’

‘Geen sprake van! Het is mijn schat,’ zei mevrouw Eygelshoven kortaf. ‘Op mijn grond. Ik betaal uw hotelrekening en u krijgt een vierde deel van alles wat u in mijn tuin opgraaft. En dat is mijn laatste woord. Als u daarmede geen genoegen neemt, vind ik wel iemand anders die minder hebzuchtig is.’

Ze kneep de lippen op elkaar en keek hen onbevreesd aan. Zowel De Vries als Burger was onder de indruk. Om dat niet te laten merken vroeg De Vries brutaal: ‘Waarom graaft u zelf niet?’

Vernietigend keek mevrouw Eygelshoven hem aan.

‘Op mijn leeftijd?’ snoof ze.

‘Ja maar, als wij het zware werk motten doen, willen we een flinke portie van alles wat we vinden,’ viel Burger in.

‘Een vierde deel,’ herhaalde de dame. ‘Graag of niet.’ De mannen keken elkaar aan.

‘Eigenlijk motten we morgenochtend weer op ons werk zijn,’ mompelde Burger.

‘Ach wat, u kunt zich toch een paar dagen ziek melden? Zolang de graafwerkzaamheden duren, kunt u in mijn huis logeren. Dat is groot genoeg.’

Burger wenkte De Vries en nam hem mee naar een hoekje van de kamer.

‘Dat mens heeft het helemaal uitgedacht,’ fluisterde hij zijn vriend in het oor.

‘Ja, en ze is zo hard als een spijker. Wat doen we?’

‘Ik vind dat we haar haar zin moeten geven. Als we niks vinden heeft zij in elk geval onze hotelrekening betaald. Zijn we daar mooi vanaf.’

De Vries knikte.

‘Da’s waar. En als we wél iets belangrijks vinden, kennen we altijd nog zien wat we doen. Delen of alles zelf houden.’ ‘Hoe wou je dat klaarspelen?’

‘Gewoon. Het is een oud mens. We binden haar vast, sluiten haar op in haar eigen huis en gaan er met de buit vandoor.’ ‘Dan krijgen we toch de politie op ons dak.’

‘Welnee. We zijn hier onder een valse naam. Niemand kent ons adres in Amsterdam. En misschien zijn we met één klap rijk genoeg om de wijk te nemen naar Zuid-Amerika of Australië.’

‘Tja...’

Ze wendden zich weer tot mevrouw Eygelshoven die niet naar hun gefluister had geluisterd — hoopten ze.

‘Het is goed, dame. We doen het. Wanneer beginnen we?’ ‘Binnen een halfuur,’ zei mevrouw Eygelshoven beslist. Ze stond op. ‘Het adres is Oude Haven 12. Ik zal nu beneden uw rekening gaan voldoen en ik verwacht u voor tien uur bij mij thuis. Spaden en houwelen zult u in het schuurtje achter in de tuin vinden. Tot straks.’

Met opgericht hoofd zeilde zij de kamer uit, nagestaard door de twee mannen.

‘Nou, nou, die weet wat ze wil,’ mompelde Burger. ‘Een formidabel mens. Laten we maar gauw onze koffers pakken.’

12 De verloren schat

Ze hadden geen vaste afspraak gemaakt voor tweede paasdag, toch verwachtte Mickey wel dat Arnold zou komen opdagen, of haar in elk geval zou opbellen. Ze brandde van nieuwsgierigheid om te horen hoe het was afgelopen met de inbraak bij baron Harry en popelde om zelf op onderzoek uit te gaan. Maar ze durfde het huis niet te verlaten uit angst dan juist Arnold mis te lopen. Het was een moeilijke keuze. Wachten, of er zelf op uit trekken en naar baron Harry gaan? Teikens keek ze verlangend naar de telefoon.

De zon brak door de wolken en het zag ernaar uit dat het weer een stralende dag zou worden. Mickey stond voor het raam, keek naar de Schapenlaan waar niets gebeurde en zuchtte diep. ‘Als hij om elf uur nog niets van zich heeft laten horen, ga ik naar buiten,’ nam ze zichzelf voor. Maar toen het elf uur was geworden verroerde ze zich nog steeds niet.

Ik kan mevrouw Eygelshovens huis opbellen, ze staat in het telefoonboek, dacht Mickey. Maar Arnold zei dat hij een eigen telefoon had, en daarvan weet ik het nummer niet. Als Eygeltje opneemt en mijn stem hoort, legt ze subiet de hoorn op de haak - ze heeft een hekel aan me. o, wat moet ik doen?

Haar moeder was bezig de plantjes water te geven, haar vader zat rustig te lezen. Mickey vond het zo saai in huis dat ze bijna uit elkaar klapte.

Arnold is vast gaan tennissen, dacht ze. Hij denkt helemaal niet aan me. Dat maakte haar zo verdrietig dat ze de tranen in haar ogen voelde springen. Ik had nooit vriendjes met hem moeten worden, dacht ze verward. Een Eygelshoven! Dat betekent narigheid en vernedering. Nou, hij kan me wat. Na de lunch ga ik naar buiten en als-ie dan nog komt, komt hij lekker voor niets. O zo!

Toen ging de telefoon. Haar moeder draaide zich om, haar vader keek op maar Mickey was er het eerste bij en stortte zich op het toestel.

‘Ja?’ hijgde ze.

‘Hallo Mickey,’ hoorde ze Arnold zeggen, zacht en gejaagd, ‘kom gauw! Oma heeft de verloren schat ontdekt.’

‘Wat! Waar? Hoe?’ gilde Mickey ontzet.

‘In onze eigen achtertuin. Die twee nepgeleerden zijn er al twee uur aan het graven en zojuist zijn ze op een soort ijzeren kist gestoten. Oma houdt er toezicht op. Ik moest ook meehelpen graven maar ik ben even weggegaan, zogenaamd omdat ik naar de wc moest. Ik bel je vanuit mijn kamer.’

‘Hoe wist jouw oma...’

‘Dat had ze uitgedacht nadat ze gisteren bij jullie thuis alles over de legende van meneer Kinderdijk had gehoord. Die bewuste kapel moet ongeveer hier gestaan hebben.’

‘Maar hoe komen die twee kerels dan...’

‘Oma heeft hen vanochtend uit Het Wapen van Koekeloren gehaald. Ik geloof dat ze van plan zijn om wat ze vinden samen te delen.’

‘Het is verraad!’ tierde Mickey. ‘Ik was de eerste die op het idee kwam naar de schat van de d’Autrebèves te gaan zoeken.’

Ze zag hoe haar ouders naar haar staarden, maar liet zich daardoor niet weerhouden. ‘Jouw oma heeft er geen enkel recht op.’

‘Jawel, het is haar tuin. Maar daarom waarschuw ik je juist. Kom snel hierheen en breng baron Harry mee.’

‘Doe ik.’

Mickey gooide de hoorn op het toestel en keek rood van kwaadheid naar haar ouders.

‘Hebben jullie het gehoord? Eygeltje is bezig onze schat te laten opgraven.’

‘Jullie schat?’ lachte haar moeder.

‘Ja, in haar eigen achtertuin. We moeten er heen, mams. En baron Harry ook. Het is eigenlijk zijn schat, zijn erfenis. En weet u wie er ook bij moet komen? Meneer Kinderstoel.’

‘Kinderdijk. Maar waarom hij?’

‘Omdat hij verstand heeft van dat soort dingen. O mams, ik wil niet dat Eygeltje zich meester maakt van de verloren schat!’

‘Ik denk niet dat we daar veel tegen kunnen beginnen.’

‘Waarom niet? Ik gun het haar niet. Ze is al rijk genoeg. En baron Harry is doodarm.’

Moeder schudde het hoofd.

‘Mickey, kind, je draaft weer verschrikkelijk door. Zoals gewoonlijk.’

‘Allicht. Weet je wat ze heeft gedaan? Ze heeft die twee bedriegers, die zogenaamde geleerden uit het hotel gehaald en aan het graven gezet. Twee boeven, mams! En hun blijkbaar een deel van de schat beloofd. Die deftige, rijke mevrouw Eygelshoven speelt onder één hoedje met een stel oplichters! Ik kan haar wel verscheuren.’

‘Kalm, meisje,’ zei haar vader. ‘Eigenlijk heb jij met de hele zaak niets te maken.’

‘Natuurlijk wel. Ik heb iedereen op het spoor gezet! O, ik wil erbij zijn als ze iets vinden.’ Van pure zenuwen stond ze te springen.

Vader zei bedachtzaam: ‘Je kunt niet zomaar bij mevrouw Eygelshoven komen binnenvallen en je ermee bemoeien, Mickey.’

‘O, nee? Maar zij kwam gisteren wel hier binnenvallen en zich overal mee bemoeien.’

‘Nou ja...’

‘Ik ga erheen.’

‘Beter van niet, Mickey,’ zei moeder ernstig.

‘Je moeder heeft gelijk. Je moet je erbuiten houden,’ knikte vader.

Maar Mickey was te opgewonden om te luisteren. Ze vloog de gang in, rukte haar jack van de kapstok en eer meneer De Graaf haar kon tegenhouden was ze al halverwege de Schapenlaan. ‘Ach, laat maar,’ zei moeder, ‘ze moet maar eens flink haar hoofd stoten. Ik wed dat Eygeltje haar niet eens binnen laat komen. Maar ik ga wel meneer Kinderdijk op de hoogte brengen. Wie weet zitten er bij die zogenaamde schat ook wel belangrijke papieren, akten of brieven. Als iemand weet hoe je die moet behandelen is hij het wel. Hij zal het zeker interessant vinden.’

‘Lisa,’ begon haar man, maar mevrouw De Graaf schudde het hoofd en liep vastbesloten naar de telefoon.

Twintig minuten later kwamen ze elkaar allemaal bij mevrouw Eygelshovens voordeur tegen. Mickey met baron Harry, haar moeder met meneer Kinderdijk. Even keken ze elkaar verbaasd aan. Toen gooide Mickey alle aarzeling van zich af en duwde op de bel. Toen er niets gebeurde belde ze nog eens en nog eens. Eindelijk ging de deur open en stond het aardige dienstmeisje voor hen. Verbaasd keek ze naar het viertal op de stoep. Mevrouw Eygelshoven ontving zelden meer dan één bezoeker, en die moest dan wel uitgenodigd zijn.

‘U wenst?’ vroeg ze aarzelend.

Dat kind heeft nog niet eens vrij gekregen op tweede paasdag, dacht Mickey boos. Maar voor ze tijd kreeg iets te zeggen duwde meneer Kinderdijk haar opzij en nam het woord.

‘Kan ik mevrouw Eygelshoven even spreken?’

Het meisje aarzelde.

‘Mevrouw is druk bezig in de tuin,’ zei ze zacht. ‘Ik geloof niet dat ik haar mag storen.’

‘Zegt u maar dat ik het ben, Kinderdijk van het stadsarchief.’

‘En ik,’ zei de reclameman dapper, ‘baron Harry d’Autrebève.’

‘En ik, de schrijfster Sanne den Hartog,’ zei Mickeys moeder. Mickey was toen zo verstandig om helemaal niets meer te zeggen.

Het meisje zwichtte voor zoveel indrukwekkende namen. Ze trad terug.

‘Als u even in de hal wilt wachten zal ik mevrouw roepen,’ zei ze. Zo kwamen ze binnen. Voorlopig nog niet verder dan pal achter de voordeur. Mickey stond te trappelen van ongeduld, maar het dienstmeisje liep weg, sloot een tussendeur achter zich en bleef een hele tijd afwezig.

‘Waarom kijk je zo benauwd, mams?’ vroeg Mickey, want haar moeder zag er helemaal niet opgewonden uit.

‘Als het waar is dat mevrouw Eygelshoven de verloren schat heeft gevonden, dan heeft mijn boek geen enkele zin meer,’ antwoordde mevrouw De Graaf zacht. ‘Want in dat verhaal wordt de schat al anderhalve eeuw eerder gevonden. Ik... ik... zal het helemaal opnieuw moeten schrijven en alle namen, plaatsen en zo veranderen...’

‘Oef.’

Daaraan had Mickey nog helemaal niet gedacht. Was dat de reden waarom haar moeder met meneer Kinderdijk was meegekomen? Ze keek naar baron Harry, die echter rustig stond te wachten en er eigenlijk heel gelukkig uitzag.

‘Bent u niet boos dat zij... dat zij met de schatten van uw voorouders gaat strijken?’ vroeg ze. Baron Harry glimlachte.

‘Ach,’ zei hij vaag. ‘Zonder een schat zullen Willy en ik het toch wel redden.’

‘Willy en u?’

‘Willy is een heel lief meisje,’ zei hij dromerig. ‘En zo handig...’

‘Bent u... zijn jullie verloofd?’ stamelde Mickey.

‘Nou nee, dat niet. Nog niet. Later misschien.’

De tussendeur ging open en mevrouw Eygelshoven verscheen. Er zat wat modder aan de zoom van haar japon en de wind had haar haar enigszins in de war gemaakt. Verder was ze even statig en deftig als altijd.

‘Dag meneer Kinderdijk,’ sprak ze, ‘wat aardig van u om mij een bezoek te brengen. Mag ik weten wat de reden is van uw komst?’ Ze deed alsof ze de drie anderen zelfs niet had gezien.

De archivaris schraapte de keel en zei een beetje onzeker: ‘Wel, mevrouw, ik vernam dat u erin bent geslaagd in uw tuin iets antieks op te graven, vermoedelijk de verloren schat van de d’Autrebèves. Nu dacht ik dat die vondst misschien ook papieren, documenten, oude akten en zo kon bevatten. Als iemand daar ondeskundig mee omgaat zouden ze wel eens onherstelbaar beschadigd kunnen worden. Daarom kom ik mijn diensten aanbieden, begrijpt u?’

Mevrouw Eygelshoven keek hem koeltjes aan.

‘Twee mannen, die in mijn tuin aan het graven zijn,’ sprak ze op afgemeten toon, ‘zijn inderdaad ruim een halfuur geleden op iets metaligs gestoten, blijkbaar een ijzeren kist. Op het ogenblik proberen zij het ding voorzichtig uit de grond te krijgen. Zo te zien — de tuin is na de regen van vannacht nogal modderig, zoals u zult begrijpen zo te zien, zei ik, is die oude kist sterk verroest en kennelijk van hangsloten voorzien. Zodra mijn personeel erin is geslaagd de kist zonder ongelukken omhoog te krijgen zal ik opdracht geven hem te openen. Het zal me een eer zijn als u daarbij aanwezig wilt zijn.’

Meneer Kinderdijk begon te stralen.

‘O, dat is zeer vriendelijk van u, mevrouw Eygelshoven.’

‘En de anderen,’ vervolgde de dame plotseling, ‘zijn daarbij ook van harte welkom. Ik begrijp hun nieuwsgierigheid. Wat ik echter niet begrijp is, dat u vieren op de hoogte blijkt te zijn van hetgeen in mijn achtertuin plaatsvindt.’

‘Wel eh... Mevrouw De Graaf belde mij erover op,’ zei meneer Kinderdijk verontschuldigend.

‘Ja, en ik hoorde het van mijn dochter Mickey,’ knikte moeder.

‘En Mickey kwam mij halen,’ verklaarde de baron.

Mickey, met een kleur alsof haar wangen in brand stonden hield haar mond.

‘En hoe?’ vroeg mevrouw Eygelshoven ijzig, ‘wist jij het, kind?’

‘Ik... ik hoorde het toevallig,’ stamelde Mickey. Ze wilde Arnold niet verraden.

‘Zo, zo, bij toeval dus. Heet dat toeval soms Arnold Eygelshoven, precies als mijn kleinzoon?’

‘Hij... hij belde me op,’ bekende Mickey met neergeslagen ogen. Mevrouw Eygelshoven snoof verontwaardigd.

‘Hij... Arnold bedoel ik, vond dat ik het recht had om het te weten omdat... omdat ik het eigenlijk ben geweest die iedereen op het spoor van de verloren schat zette.’

‘Wat een onzin,’ snoof mevrouw Eygelshoven met onverholen minachting. ‘Maar als mijn kleinzoon het leuk vindt dat jij mag toekijken hoe de kist wordt geopend en de inhoud na zovele eeuwen aan het daglicht wordt blootgesteld, dan vind ik het best. Wilt u mij volgen?’

Mickey liet de volwassenen voorgaan en stommelde er toen met wild kloppend hart achteraan. Ze gingen een lange gang door die eindigde bij een halfglazen deur. Mevrouw Eygelshoven opende de deur, daalde zes treetjes af van een houten trap en toen stonden ze allevijf in de achtertuin. Het was een grote tuin met een hoge heg eromheen. Mickey zag een paar jonge vruchtbomen links van haar, met sneeuwwitte bloesem, verder mooie bloemperken met tulpen, hyacinten en narcissen, grindpaadjes ertussen en helemaal aan het eind een groengeverfd schuurtje. Niet ver van dat schuurtje waren een paar brede geulen gegraven en een kuil, zo diep dat je van de twee mannen die erin bezig waren alleen de hoofden kon zien. Arnold zat er gehurkt naast.

‘Voorzichtig,’ hoorde Mickey hem roepen. ‘Stoot dat ding niet kapot. Er kan wel iets zeer breekbaars in zitten.’

Intussen hadden de bezoekers de kuil bereikt en keken nieuwsgierig naar beneden. Mickey zag dat Burger en De Vries bezig waren een roestig soort kist van de omringende klei te ontdoen. Ze waren er bijna mee klaar. Er zaten vegen modder op hun gezicht en blijkbaar hadden ze heel hard gewerkt want ze zagen er moe en bezweet uit. Ze leken echte werklui nu, en zeker geen ‘geleerden’.

‘Arnold, zoek wat touwen in de schuur waarmee we de kist kunnen ophijsen,’ gebood mevrouw Eygelshoven. Arnold gehoorzaamde. Burger keek op en veegde een paar zweetdruppels van zijn voorhoofd. De Vries fronste geërgerd de wenkbrauwen; het beviel hem niets dat er zoveel getuigen op zijn vingers keken. Nu keek ook hij omhoog en herkende Mickey. Dat maakte dat hij kwaad zijn mond vertrok.

Arnold kwam terug met de touwen. Die werden om de kist geslagen, daarna krabbelden de beide mannen uit de kuil.

‘En nu hijsen,’ commandeerde mevrouw Eygelshoven. ‘Voorzichtig, vooral niet te ruw. Er mag niets beschadigd worden. Er kan wel kostbaar vaatwerk in zitten.’

‘In mijn boek,’ zei Mickeys moeder opeens, ‘is het zilveren en gouden vaatwerk dat door baron Frederik was verborgen en dat door een latere staljongen werd teruggevonden.’

‘En door Elisabeth,’ riep Mickey snel. Ze zag Burger grijnzen, alsof hij wilde zeggen: maar jij zit ernaast, meissie.

Eindelijk stond de kist met de verloren schat voor hun voeten. Even viel er een diepe stilte. Zou er werkelijk een schat in zitten?

En wat dan?

‘Mag ik hem openmaken, oma?’ vroeg Arnold opgewonden. Hij knielde in de omgewoelde aarde en peuterde even aan de verroeste hangsloten.

Mevrouw Eygelshoven die er ondanks haar hebzucht niet van hield vuile handen te krijgen, knikte afgemeten.

‘Ga je gang, jongen. Maar voorzichtig, hoor.’

‘Ik zal je helpen,’ bood Mickey aan die van nieuwsgierigheid bijna uit elkaar klapte. Arnold schudde ongeduldig het hoofd. Dit wilde hij alléén doen. De kist was vierkant en tamelijk plat. Mickey schatte lengte en breedte op ongeveer een halve meter, de hoogte op niet meer dan twintig centimeter. Daar konden beslist geen antiek zilveren fruitschalen of grote gouden vazen in zitten.

Arnold peuterde een tijdje aan de sloten, stond toen op om uit het schuurtje wat gereedschap te halen. Hij kwam terug met een schroevendraaier, een kleine hamer, een nijptang, wat oude lappen. Behoedzaam toog hij aan het werk. Alle anderen stonden er in een kring omheen en keken gespannen toe. Terwijl haar kleinzoon bezig was wierp mevrouw Eygelshoven soms een triomfantelijke blik op haar bezoekers. Zij had, door logisch redeneren, immers ontdekt waar de verloren schat moest liggen? Ze was heel trots op zichzelf.

Plotseling riep Mickey: ‘Arnold, wees voorzichtig. Denk aan de waarschuwing van baron Frederik over het bijtende zuur.’

‘Je hebt gelijk.’ Hij onderbrak zijn werk even en ging in het schuurtje een paar dikke tuinhandschoenen halen. Dat werkte wel lastiger maar was in elk geval veiliger. Burger en De Vries staken geen hand meer uit, zij vonden blijkbaar dat ze genoeg hadden gedaan. Toch was ook hun spanning om te snijden. Wat die ijzeren kist ook mocht bevatten, een deel was voor hen!

De zwaar verroeste sloten forceren bleek niet al te moeilijk. Spoedig vielen ze uit elkaar. Daarna sloeg de jongen de scharnieren aan de achterzijde kapot. Nu probeerde hij de deksel op te lichten. Dat ging moeilijker want door de roest zat alles muurvast aan elkaar gekit. Meneer Kinderdijk, vergetend dat hij zijn zondagse pak aanhad, knielde bij hem neer, wond een paar lappen om zijn handen en hielp mee. Mickey stond er met haar neus bovenop maar mevrouw Eygelshoven trok haar weg.

‘Bemoei je er niet mee, kind,’ zei ze fel. Was ze bang dat Mickey zich op de inhoud van de kist zou storten om ermee vandoor te gaan?

Baron Harry stond er bij alsof het hem nauwelijks aanging. Misschien was dit de kist van zijn verre voorvader, misschien ook niet. Hoe dan ook, het ding lag in de tuin van mevrouw Eygelshoven en was dus van haar. Hij kon geen enkel recht meer doen gelden. Mickey was naast hem gaan staan en trok aan zijn mouw.

‘Gelooft u nu eindelijk in de schat van de d’Autrebèves?’ vroeg ze zacht.

‘Nee,’ zei baron Harry, ‘het zal wel iets anders zijn.’

Het kostte een hele tijd van tobben en wrikken. Toen, eindelijk, slaagden Arnold en meneer Kinderdijk erin de deksel te verwijderen. Acht hoofden bogen zich nieuwsgierig over de inhoud. Wat ze zagen was een soort zeildoek, vrijwel tot stof vergaan, een muffe geur steeg er uit op. Acht monden

bliezen tegelijk tegen het stof dat echter bleef liggen want het was vochtig.

‘Arnold, haal voor mij ook een paar handschoenen,’ gebood mevrouw Eygelshoven en toen Burger zich wat te ver vooroverboog en een hand uitstak, siste ze fel: ‘Afblijven!’

Burger kromp ineen. Mevrouw Eygelshoven trok de handschoenen aan die Arnold voor haar had gehaald en veegde voorzichtig de resten van het uiteengevallen zeildoek weg. Wat ze daarna zagen leek nog altijd een grauwe klomp rommel.

Bij nadere inspectie bleek de kist niets anders te bevatten dan de vergane resten van karton, papier, nog meer karton en papier. Geen goud, geen zilveren schalen, geen oude munten en al helemaal geen juwelen. Alleen maar iets dat leek op een kartonnen map, zwaar aangetast door het vocht en uiteenvallend bij de zorgvuldigste aanraking.

Ze zaten er alle acht gehurkt omheen, verbijsterd, teleurgesteld en vooral vol onbegrip. Het duurde even eer ze de klap van de ontgoocheling konden verwerken. Toen drong het opeens tot Mickey door dat het niets was. Geen schat.

Geen onverwachte rijkdommen voor een vrouw die toch al steenrijk was.

‘Vier stammen wijzen naar de hemel; het zuur bijt diep en daaruit rijst rijkdom op,’ citeerde moeder uit de brief van generaal Frederik. ‘Raar hoor, dat slaat toch nergens op.’

Meneer Kinderdijk keek op.

‘Ja,’ riep hij opgewonden, ‘nu begrijp ik wat dit moet zijn geweest. Een album vol met prachtige tekeningen en etsen.

Kijk hier eens!’ Voorzichtig vatte hij een bruin geworden snipper aan. ‘Zien jullie dit? Het is niet erg duidelijk maar je kunt het nog wel onderscheiden. De letter Rl Er is maar één man op de wereld geweest die zijn R zo tekende: Rembrandt

van Rijn! Dit moet ooit een ets van Rembrandt zijn geweest. O, goeie genade, dat die prenten het al die eeuwen onder de grond niet hebben overleefd, wat erg!’

Hij zuchtte diep en keek naar baron Harry.

‘Kunt u zich dat voorstellen, baron? Uw verre voorvader was een kunstverzamelaar. Hier... hier... nog een stukje waarop iets te onderscheiden valt. Een arm, een mouw. Niets meer, maar de lijnvoering toont de stijl van Lucas van Leyden. Ach, ach toch, etsen, tekeningen van een kwaliteit die niemand tegenwoordig meer kan evenaren. En dat alles vergaan, uiteengevallen, verschimmeld en door vocht bedorven... Wat zonde, wat eeuwig zonde en jammer!’

Mickey keek naar mevrouw Eygelshoven. De oude dame deed haar best zich te beheersen, maar de ontgoocheling was van haar gezicht af te lezen. Het was duidelijk hoezeer ze had gerekend op een echte schat en nu bleek het niets anders te zijn dan klef, vergaan papier, aan elkaar gekoekt, voorgoed bedorven. En daarvoor had ze een deel van haar tuin laten omspitten, ten koste van de bloembedden.

Leedvermaak is geen mooi gevoel, maar Mickey zwelgde erin.

‘Arnold, help me eens overeind,’ commandeerde mevrouw Eygelshoven. Ook de anderen kwamen langzaam overeind, neerkijkend op de vieze hoop drab. Alleen meneer Kinderdijk bleef geknield zitten, voorzichtig peuterend.

‘Etsen van Rembrandt, van Lucas van Leyden, van wie weet nog meer... o, wat een verlies, wat een onherstelbaar verlies!’ jammerde hij. ‘Vreselijk dat niemand dat eerder heeft opgegraven toen het moois nog te redden was geweest.’

Mevrouw Eygelshoven moest met haar woede en teleurstelling iemand treffen. ‘Neemt u me niet kwalijk, baron Harry,’ zei ze boos, ‘maar die voorvader van u was toch een grote domoor dat hij iets als dit meende te moeten begraven. Wie stopt er nu etsen in vochtige kleigrond.’

Meneer Kinderdijk nam het onmiddellijk voor de oude generaal op.

‘O, maar hij had het goed verpakt, mevrouw, naar ik aanneem in met was bestreken zeildoek tegen het vocht. Hij zal er wel op gerekend hebben dat hij het kistje na de oorlog weer snel kon opgraven. Hij had alleen de pech dat hij sneuvelde eer de Fransen uit ons land waren verdreven. Hij kreeg ook nauwelijks de kans zijn erfgenamen erover in te lichten, zoals we weten. Die cryptische zin in zijn laatste brief had een duidelijke aanwijzing voor hen moeten zijn, maar helaas begrepen zij dat niet.’

Mevrouw Eygelshoven snoof arrogant. ‘Zelfs adellijke mensen kunnen soms heel dom zijn,’ sprak ze hooghartig.

Mickey wierp snel een blik op baron Harry. De reclameman zei niets, maar hij glimlachte stilletjes voor zich heen.

Meneer Kinderdijk woelde nog steeds met zijn handen door de verkleefde massa, vond hier en daar nog een tamelijk gave snipper, maar zo vies en bruin dat er nauwelijks iets op viel te onderscheiden. Een paar lijntjes, een stukje van een boomtak, een half gezicht...

‘Het moeten er zeker veertig of misschien wel vijftig zijn geweest,’ kreunde hij verdrietig. ‘Stel het je voor: vier dozijn ongeëvenaarde kunstwerken, verwoest door de tijd en het vocht. Is het niet om te huilen?’

Hij zag er inderdaad uit alsof hij in tranen kon uitbarsten.

Cp dat ogenblik wierpen Burger en De Vries hun spaden met een zwaai in de kuil.

‘Nou, dat was het dan, dame,’ zei De Vries. ‘Wij gaan.’

‘Gaan?’ riep de oude dame verschrikt, ‘maar zouden jullie dan niet eerst al die gaten dichtgooien?’

‘ Waarom? We werden hierheen gehaald om iets op te graven. Dat hebben we gedaan. Dat het alleen maar rommel is kunnen wij niet helpen. We gaan naar huis.’

‘Ik eis dat jullie de tuin eerst weer in de oude staat terugbrengen,’ riep mevrouw Eygelshoven woedend.

‘U hebt niks te eisen, dame,’ grijnsde Burger. ‘Fred, ga je mee?’

‘Zeker weten,’ gromde Fred.

Ze sloegen de modder van hun broek en begonnen in de richting van het houten trapje te lopen.

‘Houd hen tegen!’ gilde mevrouw Eygelshoven, maar niemand verroerde zich.

Burger en De Vries zagen er veel te stevig uit. Machteloos moest mevrouw Eygelshoven aanzien hoe de twee mannen de achterdeur openden en zonder eerst hun voeten te vegen de gang in liepen. Baron Harry schraapte de keel.

‘Dan ga ik ook maar,’ zei hij zacht. ‘Ik heb deze middag nog iets te doen.’

Mickey, haar moeder en meneer Kinderdijk namen toen ook maar snel afscheid en volgden hem. Arnold liep even met hen mee tot aan de buitendeur.

‘Nu zal ik al die kuilen moeten dichtgooien,’ klaagde hij. ‘Mickey, heb je geen zin om me te helpen?’

‘Morgen,’ beloofde Mickey, ‘op feestdagen werk ik nooit.’

Meneer Kinderdijk stond voor huize Eygelshoven nog eens tegen Mickeys moeder te vertellen hoe vreselijk jammer het was van al die prachtige etsen die verloren waren gegaan. Baron Harry stond erbij, zei niets en glimlachte alleen maar.

‘Waarom staat u steeds maar te lachen?’ vroeg Mickey. ‘Vindt u het niet erg van die bedorven etsen?’

Langzaam schudde Harry het hoofd.

‘Dat was de verloren schat van mijn voorvader niet,’ zei hij. ‘Generaal baron Frederik d’Autrebève een kunstverzamelaar? Maak dat je zuster wijs. Die ouwe ijzervreter verzamelde misschien pistolen en musketten, maar prenten? Van zijn leven niet! Als hij ooit iets heeft begraven — ik zeg, als - dan waren het zeker geen mooie plaatjes. Ik weet niet wie zo dom is geweest om echte Rembrandts in de grond te stoppen, maar baron Frederik was het beslist niet'

‘U bedoelt,’ stamelde Mickey, ‘dat de schat van de d’Autrebèves nog altijd niet gevonden is?’

‘Precies. En nu ga ik naar huis. Ik kreeg gisteren van Willy’s moeder zes dahliaknollen en die ga ik in de grond stoppen. Kom je me helpen, Mickey?’

Mickey opende reeds de mond om te zeggen dat ze op feestdagen nooit werkte, maar bedacht zich toen. Misschien kon ze de baron intussen uithoren over zijn plannen met Willy, het keukenmeisje.

Amold was door zijn oma weer naar binnen geroepen. Moeder en meneer Kinderdijk liepen druk pratend langs de kade.

‘Goed,’ zei Mickey. ‘Ik ga met u mee.’

Baron Harry’s tuintje was een wildernis en Mickey moest diep spitten om al dat onkruid eruit te krijgen. Een uurtje later stootte ze met haar spade op iets hards. Het bleek een half vermolmd kistje te zijn, verstevigd met ijzeren banden. Ze riep baron Harry erbij en samen maakten ze het open. Verheugd keken ze neer op de inhoud. Tien zilveren daalders, twaalf gouden dukaten, achttien zilveren stuivers — en dat alles uit de zestiende en zeventiende eeuw. En daartussen een kapot flesje met uitgedroogde inhoud. Zuur?

‘Nu bent u rijk!’ juichte Mickey, ‘en kunt u gaan trouwen met Willy. Wat zal Eygeltje jaloers zijn! Maar... waar moet ik de rest van de vakantie nou nog naar zoeken?’