Dag, Sinterklaasje

Jacques Vriens/Dagmar Stam

Dag, Sinterklaasje

Van Holkema & Warendorf

Voor Froukje en Willem

***

***

***

***

***

***

ISBN 978 90 475 2083 2

NUR 281

© 1989, 2012 Van Holkema & Warendorf

Uitgeverij Unieboek | Het Spectrum bv,

Postbus 97, 3990 DB Houten

***

Tekst: Jacques Vriens

Illustraties: Dagmar Stam

Vormgeving omslag: Toine Post

E-book: Mat-Zet bv, Soest

***

www.jacquesvriens.nl

www.unieboekspectrum.nl

www.facebook.com/jeugdboeken

twitter: @UitgeverijUBHS

***

Deze digitale editie is gemaakt naar de vierentwintigste druk van de bewerkte uitgave, 2006

Wouter en Mieke

Wouter en Mieke zitten samen op de bank en kijken naar de televisie. Er is een film over de boerderij.

‘Vark!’ roept Wouter. ‘Ik zie een vark.’

‘Dat is een varkentje,’ zegt Mieke. Wouter knikt. ‘Ja, een vark!’

Dan zien ze een heel grote vogel.

‘Een kip met een slabber,’ zegt Wouter.

‘Nee, dat is een kalkoen,’ zegt Mieke.

Wouter knikt weer en roept: ‘Een kale koen.’

Mieke lacht. ‘Jij kan nog niet goed praten.’

‘Welles!’ zegt Wouter.

‘Nietes!’

‘Welles!’

‘Nietes!’

Wouter springt van de bank en rent de kamer uit. In de keuken is mamma met het eten bezig.

‘Mamma! Mieke zegt dat ik niet kan praten.’ Mamma lacht. ‘Je kan heel goed praten, hoor Wouter. Je kletst me de oren van het hoofd.’ Wouter racet terug naar de kamer en roept:

‘Mieke, mamma heeft geen oren meer.’

Dat moet Mieke zien. Ze loopt naar de keuken, maar de oren van mamma zitten nog gewoon aan haar hoofd.

‘Zie je wel,’ zegt Mieke als Wouter ook de keuken binnen dribbelt. ‘Jij zegt allemaal verkeerde dingen.’

‘Nietes!’

‘Welles!’ Wouter geeft Mieke een klap. Mieke geeft een stomp terug.

‘Ophouden!’ roept mamma.

Dan begint Wouter te huilen. ‘Ik kan wel praten,’ snikt hij.

Mamma gaat op haar hurken zitten. ‘Komen jullie nou eens even bij me.’

De kinderen gaan met een boos hoofd bij mamma staan.

‘Natuurlijk kun je al goed praten, Wouter,’ zegt ze. ‘Maar soms zeg je nog een woordje verkeerd en dat is helemaal niet erg. Dat is juist leuk. Je bent ook pas net drie geworden en Mieke is bijna vijf. Die zit al in de kleutergroep.’

‘Ik zit op Olleke Bolleke,’ zegt Wouter.

‘Maar dat is de peuterspeelzaal,’ zegt Mieke. Mamma knikt. ‘Over een tijdje ga jij ook naar de school van Mieke,’ zegt ze tegen Wouter. ‘Dan word je een echte kleuter.’

‘Wat is een tijdje?’ vraagt Wouter.

‘Eerst moet het nog winter worden,’ vertelt mamma. ‘En dan komen Sinterklaas en Kerstmis. Daarna wordt het lente en Pasen. En als alle bomen weer groen zijn, is het zomer. Dan ga je naar de kleutergroep.’

‘Jaaa!’ juicht Wouter. ‘Klaas komt en kersumus en de lenter en de zomer. En dan is Wouter groot!’

‘Maar nú ben je nog een peuter,’ zegt Mieke. Wouter denkt even na en zegt: ‘Ik ben wel een ouwe peuter.’

‘Zo is dat,’ zegt mamma.

En dan moeten ze allemaal heel hard lachen.

Nog één nachtje slapen

Het is midden in de nacht en iedereen slaapt. Pappa, mamma, Mieke en kleine Wouter.

Overal in huis is het donker, behalve bij Mieke op de kamer, want daar schijnt de maan naar binnen. Precies door een kiertje van het gordijn. Mieke wordt er wakker van en met grote ogen kijkt ze haar kamertje rond. Dan stapt ze uit haar bed en loopt naar het raam. Voorzichtig schuift ze het gordijn een stukje open. ‘Dag, maan,’ zegt ze zacht, ‘morgen komt hij aan met

de stoomboot!’

Mieke loopt terug naar haar bed en kruipt weer onder de warme dekens. Maar slapen kan ze niet meer, want ze moet steeds aan morgen denken. Morgen komt Sinterklaas bij het water aan met de boot.

Het hele dorp viert al feest. Overal in de winkels zie je Sinterklaas en Zwarte Piet. Niet de echte natuurlijk! Het zijn tekeningen en poppen van Sinterklaas en Zwarte Piet. Bij de bakker staat zelfs een Sinterklaas van koek.

Daar kun je alleen maar in bijten, denkt Mieke, die Sinterklaas kun je geen hand geven.

Want dat wil Mieke graag: Sinterklaas een hand geven.

Vanuit haar bed kijkt ze naar de maan en zacht zingt ze:

‘Zie, de maan schijnt door de bomen, makkers, staakt uw wild geraas.

’t Heerlijk avondje is gekomen,

’t avondje van Sinterklaas.

Vol verwachting klopt ons hart, wie de koek krijgt, wie de gard. Vol verwachting klopt ons hart, wie de koek krijgt, wie de gard.’

Mieke zucht, trekt de dekens over haar hoofd en probeert te slapen. Maar ze moet nog steeds aan morgen denken. Zou kleine Wouter wakker zijn? denkt ze. Misschien wel. Of niet? Mieke stapt weer uit bed en loopt naar de gang. Heel zachtjes loopt ze de kamer van Wouter binnen. Boven zijn bed hangt een lampje en dat doet Mieke aan. Wouter slaapt met zijn duim in zijn mond.

‘Psst, Wouter,’ fluistert Mieke, ‘morgen komt Sinterklaas.’

Wouter hoort niks.

Mieke schudt hem voorzichtig heen en weer.

‘Psst, Wouter, morgen komt Sinterklaas en hij brengt cadeautjes.’

Wouter doet zijn ogen open en kijkt Mieke verbaasd aan.

‘Morgen komt Sinterklaas,’ zegt Mieke weer. Wouter gaat rechtop zitten en gaapt.

‘Klaas!’ zegt hij hard. ‘Klaas komt!’

‘Sst, stil. Doe zacht, anders worden pappa en mamma wakker,’ fluistert Mieke.

‘Klaas!’ roept Wouter weer. ‘Klaas brengt een trein.’

‘Stil nou, ze horen ons…’

Wouter stapt uit bed, want hij denkt dat het al dag is.

‘Trein,’ zegt hij lachend.

Mieke wordt boos en duwt Wouter terug in bed.

‘Stomme Wouter, doe nou zacht en ga slapen.’ Wouter begrijpt er niets van. Met grote ogen kijkt hij Mieke aan. ‘Trein?’

Mieke gaat op de rand van zijn bed zitten en zucht.

‘Morgen krijg je nog geen trein,’ zegt ze. ‘Morgen komt Sinterklaas naar Nederland met de stoomboot en mogen we ’s avonds onze schoen zetten.’

‘Goen…’ zegt Wouter.

Mieke knikt. ‘Sinterklaas stopt daar wat in.’ Wouter begint helemaal te stralen en roept:

‘Trein!’

‘Nee,’ moppert Mieke, ‘hij stopt kleine dingen in je schoen. Een chocoladeletter of een beest van marsepein.’

‘Geen trein?’ vraagt Wouter en hij begint te huilen.

‘Stil nou maar,’ zegt Mieke. Ze heeft allang spijt dat ze haar broertje wakker heeft gemaakt.

‘Geen trein?’ vraagt Wouter weer met een zielig stemmetje.

‘Je krijgt je trein heus wel,’ zegt Mieke, ‘maar pas over een tijdje. Als Sinterklaas jarig is. Op vijf december.’

‘Klaas jarig?’ vraagt Wouter.

‘Ja,’ antwoordt Mieke. ‘Hij komt eerst naar Nederland. Dan blijft hij een tijdje en dan is hij jarig en dan krijg jij je trein.’

Tevreden kruipt Wouter onder de dekens en stopt zijn duim in zijn mond. Hij doet zijn ogen dicht en mompelt: ‘Morgen komt Klaas met de trein.’

‘Nee, suffie,’ zegt Mieke en ze moet ervan zuchten. Wat zijn kleine broertjes soms lastig, denkt ze. ‘Hij komt niet met de trein. Hij komt met de stoomboot uit Spanje. Sinterklaas woont in Spanje. Eén keer per jaar komt hij naar Nederland. Snap je?’

Maar kleine Wouter hoort het niet meer. Hij slaapt als een roos.

Mieke doet het lampje uit en sluipt naar haar kamer terug.

Net op tijd ligt ze in bed, want ze hoort haar vader op de gang.

Hij kijkt om de hoek van de deur.

Mieke knijpt haar ogen dicht en denkt: Ik slaap, ik slaap, ik slaap.

‘Ben je wakker?’ vraagt pappa. Ze doet haar ogen open.

‘Was je uit bed?’ Mieke knikt.

‘Waarom?’ Pappa’s stem klinkt een beetje boos.

‘Ik keek naar de maan.’

Pappa strijkt door Miekes haar. ‘Maar het is midden in de nacht!’ Dan stopt hij de dekens in en zegt: ‘Zo, nu ga je weer gauw slapen en kom je niet meer uit bed.’ Hij loopt naar het raam en schuift het gordijn dicht. Weg maan.

‘Welterusten, Mieke,’ zegt pappa en hij gaat zachtjes de kamer uit.

Als alles weer stil is, zucht Mieke diep. Gelukkig heeft pappa niet gemerkt dat ze bij Wouter is geweest. En wat ze zei van de maan, is waar. Ze heeft naar de maan gekeken.

Als Mieke heel goed kijkt, kan ze het licht van de maan door de gordijnen zien schijnen.

Ze denkt weer aan morgen. Eindelijk zal ze Sinterklaas een hand kunnen geven.

Ze zal tegen hem zeggen: ‘Dag, Sinterklaas, ik vind je lief.’ Misschien vraagt hij wel wat Mieke wil hebben op vijf december. Dan zal ze zeggen:

‘Een serviesje, Sinterklaas, en een grote hijskraan.’ En voor Wouter zal ze om de trein vragen, want dat durft hij natuurlijk zelf niet. Sinterklaas zegt dan vast: ‘Het komt in orde, Mieke.’ Ze kan bijna niet meer wachten op morgen. Werd het maar licht. Mieke begint weer zacht te zingen:

‘Zie, de maan schijnt door de bomen, makkers, staakt uw wild geraas.

’t Heerlijk avondje is gekomen,

’t avondje van Sinterklaas. Vol verwachting klopt…’

Verder komt ze niet, want eindelijk valt ze in slaap…

Hij komt, hij komt

Bij het water staan wel honderd kinderen. Iedereen is gekomen om de aankomst van Sinterklaas te zien. Zelfs opa Bos is er met zijn hondje Flip. En buurvrouw Nel.

Mieke staat helemaal vooraan, samen met Wouter en haar vader en moeder. Vlak bij hen speelt de fanfare. Kleine Wouter kijkt vol verbazing naar de trompetten.

‘Toeter!’ roept hij.

Pappa lacht en zegt: ‘Trompet.’

Wouter schudt zijn hoofd en roept weer: ‘Toeter!’ Ineens ziet Mieke de boot.

‘Daar, daar!’ roept ze. ‘De stoomboot van Sinterklaas!’

Alle kinderen beginnen te juichen en te zingen en de fanfare speelt extra hard:

‘Zie ginds komt de stoomboot uit Spanje weer aan.

Hij brengt ons Sint-Nicolaas, ik zie hem al staan.

Hoe huppelt zijn paardje het dek op en neer,

hoe waaien de wimpels al heen en al weer.’

Mieke kijkt en kijkt, maar ze ziet Sinterklaas nog niet. Wat gaat die boot toch langzaam!

En ineens… daar ziet ze iets roods: dáár staat Sinterklaas!

Mieke pakt de hand van haar moeder en roept:

‘Hij komt! Hij komt!’ Ze pakt ook de hand van Wouter.

‘Dáár, Wouter, dáár is Sinterklaas.’

‘Klaas?’ vraagt Wouter.

Maar hij kijkt helemaal niet naar de boot. Hij kijkt naar de trompetten, want die vindt hij veel mooier.

‘Toeter!’ roept hij.

‘Nee: Sinterklaas,’ zegt Mieke.

‘Toeter!’ roept hij weer.

De boot komt steeds dichterbij en Mieke ziet nu ook overal Zwarte Pieten. De rode mantel van Sinterklaas wappert heen en weer in de wind. Zijn baard zit zelfs een beetje in de war.

‘Zou hij het koud hebben?’ vraagt Mieke.

Pappa knikt: ‘Misschien wel. Hij komt uit Spanje en daar is het altijd warm.’

‘Wat zielig,’ zegt Mieke.

Pappa aait Mieke over haar bol.

‘Sinterklaas is vast gewend aan de kou. Hij komt nu al honderden jaren naar Nederland. Dat het hier nu koud is, weet hij best.’

Mieke denkt even diep na en zegt dan: ‘Ik weet het al. Sinterklaas heeft natuurlijk een maillot aan onder zijn jurk. Net als ik.’

De boot ligt nu bijna aan de kant. Alle kinderen staan te springen van blijdschap.

Wouter ziet de Sint ook en hij kijkt heel verbaasd.

‘Klaas?’ vraagt hij.

‘Ja!’ roept Mieke opgewonden.

‘Klaas heeft een muts,’ zegt Wouter.

‘Dat is een mijter, joh,’ zegt Mieke. Wouter knikt. ‘Smijter.’

‘Nee, Wouter, Sinterklaas heeft een mijter en een baard.’

Kleine Wouter wijst naar Sinterklaas en zegt:

‘Een smijter en een staart.’

Pappa en mamma lachen om Wouter, maar Mieke vindt het niet leuk. Ze vindt dat Wouter rare dingen zegt over de Sint.

De boot ligt nu aan de kant. Alle Zwarte Pieten springen ervanaf.

Nog héél even wachten en Sinterklaas komt van de boot.

Nog héél even wachten en Mieke kan hem eindelijk een hand geven.

Die bange Mieke

Iedereen staat te zingen en te juichen voor Sinterklaas.

Een heel grote Piet geeft Sinterklaas een hand en helpt hem van de boot af te stappen.

Mieke wijst naar de grote Piet. ‘Dat is de HoofdPiet. Hij is de baas van alle Pieten.’

De andere Pieten delen snoep uit. Iedereen krijgt een handvol pepernoten. Sinterklaas komt op de kinderen af. Je kunt wel zien dat hij oud is, want hij loopt heel langzaam. Mieke steekt haar hand vast uit.

Sinterklaas is nu vlakbij en hij kijkt Mieke aan met zijn lieve ogen. Hij lacht vriendelijk.

Maar ineens wordt Mieke bang.

Sinterklaas is zo eng en zo groot. De koek-Sinterklaas bij de bakker was veel kleiner. De echte Sinterklaas lijkt wel een reus met een heleboel haar en een grote rode neus.

Mieke bijt op haar lip en krijgt tranen in haar ogen.

De Sint steekt zijn hand uit, maar Mieke durft niet. Ze draait zich om en verstopt zich onder de jas van haar moeder.

De kleine Wouter is helemaal niet bang. Hij wijst naar Sinterklaas en roept: ‘Smijter, smijter!’ Sinterklaas lacht en geeft Wouter een hand. Zwarte Piet geeft Wouter ook een hand: een hand vol snoepjes en pepernoten.

Wouter stopt alles in zijn mond.

Dan loopt Sinterklaas verder, want er zijn nog een heleboel andere kinderen die ook een hand willen en pepernoten.

De fanfare speelt nu:

‘Sinterklaas kapoentje,

gooi wat in mijn schoentje,

gooi wat in mijn laarsje,

dank u, Sinterklaasje.’

Alle kinderen zingen vrolijk mee, behalve Mieke. Ze had Sinterklaas zo graag een hand gegeven, maar ze durfde niet.

Als ze naar huis lopen, is Mieke stil en verdrietig.

Wouter niet, want hij roept almaar: ‘Klaas is lief, Klaas is lief!’

Mieke begint heel hard te huilen.

Pappa tilt haar op en zegt: ‘Stil maar. Sinterklaas blijft nog een hele tijd in ons land. Je krijgt vast nog wel een keer een hand van hem.’

‘Echt waar?’ vraagt Mieke met tranen in haar ogen.

‘Echt waar! En vanavond mag je je schoen zetten.’

Wouter gaat op de stoep zitten en trekt zijn schoen uit. ‘Goen!’ roept hij.

Mamma lacht. ‘Vanavond pas, Wouter. Vanavond mag jij je schoen zetten en dan stopt Sinterklaas er vannacht wat in.’

De kleine Wouter klapt blij in zijn handen. ‘Klaas goen, Klaas smijter, Klaas staart!’

Nu lachen ze allemaal, ook Mieke.

Mamma pakt Wouter op en vrolijk gaan ze naar huis.

Gooi wat in mijn schoentje

Het is avond. Buiten is het koud en de wind waait door de straten.

Alle mensen blijven binnen, net als Wouter en Mieke. Ze mogen hun schoen zetten onder het raam bij de verwarming.

‘Sinterklaas stopt wat in je schoen,’ zegt Mieke tegen haar broertje, ‘vannacht, als we slapen.’ Wouter kijkt even naar zijn schoen bij de verwarming en staat dan op. Hij loopt naar de gang en komt even later met nóg een schoen en een laars en een klomp.

‘Ik denk dat één schoen genoeg is,’ zegt mamma, ‘maar je weet nooit.’

Ze geeft Wouter een stuk brood. ‘Dat is voor het paard van Sinterklaas. Stop maar in de schoen.’ Wouter gaat op de grond zitten bij de schoenen, de laars en de klomp. Hij denkt na: waar zal hij het brood in stoppen?

Mieke kruipt bij haar vader op schoot en vraagt:

‘Hoe komt Sinterklaas nou binnen?’

‘Door het raam,’ antwoordt pappa, ‘of door de schoorsteen. Zwarte Piet komt meestal door de schoorsteen.’

Mieke knikt en zegt: ‘Daarom is Zwarte Piet natuurlijk zo zwart. Wast hij zich dan nooit?’

‘Jawel, maar het gaat er niet meer af. Hij kruipt zo vaak door de schoorsteen.’

‘Vindt Sinterklaas dat niet erg?’ vraagt Mieke.

‘Nee, hoor! Sinterklaas houdt van zwarte mensen.’

‘En van witte?’ vraagt Mieke.

‘En van witte mensen.’

‘En van gele mensen?’

‘Natuurlijk,’ zegt pappa, ‘hij houdt van alle mensen.’

Mieke knikt heel tevreden: dat had ze altijd al gedacht, maar nu weet ze het zeker.

‘Waard,’ zegt Wouter ineens.

Niemand begrijpt wat hij zegt, want hij heeft zijn mond vol brood.

Het brood uit zijn schoen is weg.

Als alles op is, zegt hij: ‘Wouter is een paard.’

Iedereen lacht om Wouter.

Mamma haalt een nieuw stuk brood en Wouter wil het weer opeten. Maar nu is het echt voor het paard van Sinterklaas.

Dan gaan ze een lied zingen. Voor Sint en Piet, en natuurlijk ook voor het paard.

‘Hoor de wind waait door de bomen,

hier in huis zelfs waait de wind.

Zou de goede Sint wel komen,

nu hij het weer zo lelijk vindt?

Nu hij het weer zo lelijk vindt.

Ja, hij komt in donkere nachten,

op zijn paardje, o zo snel,

als hij wist hoezeer wij wachten,

ja gewis, dan kwam hij wel,

ja gewis, dan kwam hij wel.’

Wouter luistert heel goed en af en toe zingt hij een klein beetje mee. Als het lied uit is, roept hij:

‘Nou van de bonne!’ Want dat lied kent hij al.

‘Sinterklaasje bonne, bonne, bonne,

gooi wat in mijn regen-, regentonne,

gooi wat in mijn laarsje,

dank u, Sinterklaasje.’

Mieke pakt een stuk papier en een potlood en geeft dat aan pappa: ‘Je moet een brief schrijven aan Sinterklaas.’

‘Goed,’ zegt hij, ‘zeg maar wat ik schrijven moet.’

Mieke denkt even na en zegt: ‘Lieve Sinterklaas, ik wil je graag een hand geven. Dag, een kusje van Mieke.’

Haar vader schrijft alles precies op zoals Mieke het wil.

Wouter pakt ook een papier en een potlood. Hij tekent dit:

‘Wat is dat?’ vraagt mamma.

‘Paard,’ zegt Wouter.

Dan gaan Wouter en Mieke naar bed.

Mieke droomt over Sinterklaas en Wouter droomt over het paard.

Wouter in de zak?

De volgende morgen is Mieke al heel vroeg wakker. Ze gaat gauw naar Wouter toe. Dit zit in zijn bed en speelt met zijn beer.

‘Kom,’ zegt Mieke, ‘Sinterklaas is geweest vannacht.’

Samen gaan ze naar beneden.

In Wouters laars zit een rood autootje. In zijn klomp zit een suikerbeest.

‘Paard!’ roept Wouter als hij het suikerbeest ziet. Hij begint zijn paard meteen op te eten.

In de schoen van Mieke zit ook een suikerbeest. En een mooi dik potlood. Ze is er heel blij mee en gaat meteen een tekening maken.

Ineens hoort ze geknars en ze kijkt naar Wouter. Hij heeft het suikerbeest van Mieke en bijt de kop eraf.

‘Dat is míjn suikerbeest!’ roept Mieke. ‘Geef hier!’

Wouter bijt een poot van het beest af.

Nu wordt Mieke heel boos. Ze springt op en geeft

Wouter met haar potlood een tik op zijn hoofd.

‘Bèèèèh!’ brult Wouter en hij neemt nog een hap van het suikerbeest.

Mieke geeft hem weer een tik.

Dan komt pappa binnen en vraagt: ‘Wat is hier aan de hand?’

Mieke vertelt hem alles, maar Wouter zegt niks. Die heeft zijn mond vol suikerbeest.

Mieke stampt met haar voet op de grond en roept: ‘Wouter is hartstikke stout. Hij moet mee in de zak van Sinterklaas. Wouter moet voor straf mee naar Spanje!’

Pappa schudt zijn hoofd. ‘Wouter is wel hartstikke stout, maar hij hoeft niet in de zak,’ zegt hij.

‘Wel waar!’ roept Mieke boos. ‘Als je stout bent, ga je in de zak.’

‘Wie zegt dat?’ vraagt pappa.

‘De kinderen op school.’

Pappa schudt weer zijn hoofd. ‘Dat is allemaal kletskoek. Je gaat niet voor straf in de zak als je stout bent. Dat hebben grote mensen bedacht.’

‘Waarom?’ vraagt Mieke.

‘Om kinderen bang te maken. Dat vindt Sinterklaas helemaal niet leuk, want hij wil niet dat je bang voor hem bent. Hij stopt geen kinderen in de zak.’

‘Echt waar?’ vraagt Mieke.

‘Echt waar!’

Dan gaat pappa naar Wouter.

In zijn ene hand heeft Wouter nog de staart van het suikerbeest en in zijn andere hand het lijf. In zijn mond zit de rest.

Pappa pakt het van hem af en zegt boos: ‘Zo, dat is voor Mieke.’

Wouter knikt: dat vindt hij ook. Hij heeft al genoeg gehad.

Pappa moet nu wel een beetje om hem lachen.

‘We zullen Sinterklaas bedanken,’ zegt hij. Samen zingen ze:

‘O, kom er eens kijken

wat ik in mijn schoentje vind.

Alles gekregen van die beste Sint.

Een pop met vlechtjes in het haar,

een snoezig jurkje kant en klaar,

drie kaatseballen in een net,

een letter van banket.

O, kom er eens kijken,

wat ik in mijn schoentje vind.

Alles gekregen van die beste Sint.’

Als ze klaar zijn met zingen, ziet Mieke nog iets in haar schoen liggen. Het is een brief van Sinterklaas. Pappa leest hem voor:

Mieke danst door de kamer. ‘Hij komt hier! Sinterklaas komt bij ons op bezoek!’ Ze rent naar boven om het aan haar moeder te vertellen. Wouter loopt naar het raam en zegt: ‘Klaas komt.’

Hij kijkt naar buiten, maar hij ziet nog niks.

‘Waar is Klaas?’ vraagt hij.

Pappa lacht. ‘Nog één nachtje slapen, Wouter. Dan komt hij echt.’

Sinterklaasje, kom maar binnen

Ze staan met zijn allen voor het raam: pappa, mamma, Mieke en kleine Wouter.

Ze kijken de straat in, maar ze zien nog niets aankomen.

‘Waar is Sinterklaas nu?’ vraagt Mieke.

‘In een hotel,’ zegt mamma, ‘want daar woont hij zolang hij in Nederland is.’

‘En in Spanje?’ vraagt Mieke.

‘Daar heeft hij een eigen paleis.’

Ineens begint Wouter tegen het raam te slaan en hij roept: ‘Klaas! Klaas!’

In de straat loopt een mevrouw met een rood mutsje op.

Pappa zoent Wouter op zijn hoofd en zegt: ‘Nee, mallerd, dat is buurvrouw Nel.’

Ze kijken allemaal naar het einde van de straat, maar er is niets te zien.

‘Klaas!’ roept Wouter weer. Er loopt een dikke rode poes voorbij. Dan komt er een oude meneer aan met een hondje. Wouter bonst weer op het raam. ‘Klaas!’

Mieke lacht. ‘Dat is opa Bos, gekkie. Met Flip.’ Opa Bos kijkt even en loopt weer door.

Eindelijk zien ze aan het einde van de straat een grote witte auto de bocht om komen.

‘Ja!’ roept pappa. ‘Daar is hij!’

Wouter kijkt heel teleurgesteld en vraagt: ‘Waar is het paard?’

‘Het paard slaapt,’ antwoordt pappa, ‘hij heeft de hele nacht over de daken gelopen om pakjes rond te brengen. Daarom mag hij overdag slapen en komt de Sint met de auto.’

De grote witte auto is nu vlakbij en stopt voor het huis van Mieke en Wouter.

Zwarte Piet springt eruit en maakt de deur van de auto open voor Sinterklaas.

Voorzichtig stapt de Sint uit. Zwarte Piet geeft hem zijn staf.

‘Sint heeft een stok,’ zegt Wouter, ‘hij is een opa.’ Mieke zucht heel diep en zegt zacht: ‘Daar is hij.’ Sinterklaas loopt langzaam naar de voordeur. Pappa gaat opendoen.

Even later gaat de deur van de huiskamer open en komt Zwarte Piet binnen. Onder zijn arm draagt hij een groot boek. Hij zwaait vrolijk naar Mieke en Wouter en roept: ‘Hallo, allemaal, hier zijn we dan!’

Mieke kruipt bij haar moeder op schoot, want ze is eigenlijk toch weer een beetje bang geworden. Kleine Wouter staat midden in de kamer en kijkt met grote ogen naar Zwarte Piet.

Dan komt Sinterklaas samen met pappa de huiskamer binnen.

‘Zullen we zingen?’ vraagt pappa.

Pappa en mamma beginnen hard te zingen. Mieke zingt heel zacht mee, terwijl zij haar gezicht wegstopt.

Wouter zingt steeds hetzelfde, want die weet het nog niet zo goed. Hij zingt almaar: ‘Klaasje, Klaasje, Klaasje.’

Zwarte Piet danst vrolijk door de kamer en de

Sint luistert naar het welkomstlied:

‘Sinterklaasje, kom maar binnen met je knecht,

want we zitten allemaal even recht.

Misschien heeft u wel even tijd,

voordat u weer naar Spanje rijdt.

Sinterklaasje, kom maar even bij ons aan,

en laat uw paardje maar buiten staan.

En we zingen en we springen en we zijn zo blij,

want er zijn geen stoute kinderen bij.

En we zingen en we springen en we zijn zo blij,

want er zijn geen stoute kinderen bij.’

Een hand van Sinterklaas

Sinterklaas gaat in een grote stoel zitten. Zwarte Piet staat naast hem en legt het grote boek op zijn schoot.

Pappa geeft de Sint een hand. ‘Lieve Sinterklaas en Zwarte Piet,’ zegt hij. ‘We zijn heel blij dat u nog even tijd heeft om bij ons aan te komen.’ Kleine Wouter stapt nu op Sinterklaas af en geeft ook een hand.

‘Dag, Klaas,’ zegt hij.

Sinterklaas lacht tegen Wouter. ‘Dag, Wouter, wat wil jij hebben van Sinterklaas?’

‘Een trein!’

De Sint knikt en vraagt: ‘Wil jij een liedje voor mij zingen?’

Wouter denkt even na en zegt dan: ‘Nee, ik wil een trein.’

Sinterklaas moet lachen om Wouter en Zwarte Piet ook.

Piet zoekt onder in de zak en haalt er een groot pak uit. ‘Dat is voor jou,’ zegt hij en hij geeft het aan Wouter.

Die trekt het papier eraf en roept: ‘Een trein!’ In het pak zit een grote houten trein.

Wouter zet de trein op de grond en gaat vlak voor Sinterklaas staan. Hij kijkt de Sint even aan en zegt:

‘Klaas is lief. Jij krijgt een kusje van Wouter.’ Dan geeft hij de Sint een zoen midden in zijn baard.

‘Jij prikt,’ zegt Wouter en hij gaat op de grond zitten. Hij rijdt met zijn trein door de hele kamer. Als hij weer bij de grote stoel van Sinterklaas komt, rijdt hij onder de stoel door en zegt: ‘Klaas is de tunnel.’

Daarna rijdt hij weer de kamer door en zingt heel hard: ‘Klaasje, Klaasje, Klaasje!’

Sinterklaas kijkt naar Mieke, die nog steeds bij haar moeder op schoot zit.

‘Ben jij een beetje bang?’ vraagt hij.

Mieke knikt en duwt haar gezicht weer tegen mamma aan.

‘Ik weet wat!’ roept Zwarte Piet. ‘Ik ga een kunst doen voor jou.’

Zwarte Piet maakt een rare sprong en ineens staat hij op zijn handen midden in de kamer. Hij trekt een gek gezicht en valt dan met een plof op de grond.

Mieke moet er hard om lachen en Wouter ook.

‘Piet is gek,’ zegt Wouter.

‘Zo,’ zegt de Sint, ‘en nu een cadeautje voor Mieke. Wat wil je hebben?’

Zachtjes antwoordt Mieke: ‘Een serviesje!’

‘Dat kan!’ roept Zwarte Piet en uit de zak haalt hij nog een pak.

‘Hier,’ zegt de Sint, ‘voor jou.’

Voorzichtig loopt Mieke naar Sinterklaas.

‘Ik heb nóg iets voor jou,’ zegt Sinterklaas, ‘een hand van Sinterklaas.’

Mieke kijkt de Sint aan. Hij lacht heel vriendelijk.

Ineens is Mieke niet bang meer en ze denkt: Het is net een lieve opa met een grote baard. Sinterklaas steekt zijn hand uit en Mieke pakt hem vast. Heel eventjes, dan trekt zij haar hand weer terug.

‘Maak je nu jouw pak open?’ vraagt de Sint. Gauw haalt Mieke het papier eraf. ‘Ooo, een serviesje!’ roept ze blij.

‘Ik heb nog meer pakjes voor jullie,’ zegt Sinterklaas. ‘Maar die krijgen jullie pas als ik jarig ben op vijf december.’

‘Op pakjesavond,’ zegt Mieke, ‘wanneer is dat?’ Sinterklaas denkt even na en kijkt in zijn grote boek: ‘Nog elf nachtjes slapen. Is er nog iets dat je dan heel graag wilt hebben?’

‘Een hijskraan,’ antwoordt Mieke.

Sinterklaas knikt en zegt tegen Piet: ‘Zul je dat onthouden?’

‘Natuurlijk,’ zegt Zwarte Piet, ‘ik zal een knoop in mijn grote teen leggen. Dan kan ik het niet vergeten.’ Daar moeten ze allemaal hard om lachen, behalve Wouter, want die heeft het te druk met zijn trein.

‘Zo,’ zegt Sinterklaas, ‘nu moet ik echt opstappen, want ik moet nog meer kinderen bezoeken.’ Zwarte Piet geeft Sint zijn staf en dan lopen ze langzaam de kamer uit.

Met zijn allen zingen ze:

‘Dag, Sinterklaasje,

daag, daag, daag, daag, Zwarte Piet.

Dag, Sinterklaasje,

daag, daag, luister naar ons afscheidslied.’

Bij de deur geven Sinterklaas en Zwarte Piet iedereen nog een hand. Pappa, mamma, kleine Wouter en Mieke. Ze vindt het helemaal niet meer zo eng.

Dan rijden Sint en Piet in de grote witte auto de straat uit. Mieke en Wouter zwaaien net zo lang totdat ze om de bocht zijn verdwenen.

Hoe oud is Sinterklaas?

Wouter en Mieke stappen samen door de straat. Ze voelen zich al heel groot, want ze mogen een boodschap doen voor mamma.

‘Vandaag is het nog maar tien nachtjes slapen,’

zegt Mieke, ‘dan is het pakjesavond.’

‘Hoeveel is nog tien nachtjes?’ vraagt Wouter. Mieke denkt heel lang na. ‘Dat is best moeilijk,’ zegt ze. ‘We moeten het aan mamma vragen.’

Ze komen nu langs het huisje van opa Bos.

‘Daar woont Flip,’ zegt Wouter.

‘En opa Bos,’ zegt Mieke.

Opa staat achter het raam. De kinderen zwaaien naar hem, maar hij zwaait niet terug.

‘Is opa Bos boos?’ vraagt Wouter.

‘Soms,’ antwoordt Mieke. ‘Soms doet hij knorrig.’

‘Waarom doet hij knor?’ vraagt Wouter.

‘Omdat hij oud is en een beetje alleen, zegt mamma.’

Ze lopen door naar de winkel van de bakker.

‘Klaas!’ roept Wouter.

In de etalage staat een grote Sinterklaas van koek. Er liggen een heleboel letters van chocola omheen.

De kinderen stappen de winkel binnen.

‘Een half bruin,’ zegt Mieke tegen het meisje achter de toonbank.

Het meisje doet het brood in een zak en geeft het aan Mieke. De kinderen krijgen ook nog een paar pepernoten en een kleine chocoladeletter. De W van Wouter en de M van Mieke.

‘Van Sinterklaas,’ zegt het meisje. ‘Die heeft hij hier in de winkel gebracht om uit te delen.’

Even later komen Wouter en Mieke weer langs het huisje van opa Bos. Opa stapt net de deur uit met Flip.

‘Dag opa Bos,’ zegt Mieke.

‘Ben jij knor?’ vraagt Wouter.

‘Wat zeg je?’ bromt opa Bos.

‘Wil je een pepernoot?’ vraagt Mieke gauw.

‘Ik niet,’ zegt opa Bos, ‘maar Flip wel.’

‘Klaas was bij ons,’ zegt Wouter.

Opa Bos knikt. ‘Ja, dat heb ik gisteren gezien.’

‘Komt Klaas ook bij jou?’ vraagt Wouter.

Opa schudt zijn hoofd. ‘Daar ben ik te oud voor.’ Ineens heeft Mieke een idee. Ze geeft haar chocladeletter aan opa. ‘Hier, van Sinterklaas.’

‘Wat is dat?’

‘De M van Mieke.’

‘Maar ik heet Bos met een B.’

Mieke denkt even na en dan zegt ze: ‘Dan heet je nu héél eventjes opa Mos.’

Opa lacht. ‘Dat vind ik lief van je.’

‘En Flip?’ vraagt Wouter. ‘Die moet ook een letter.’ Hij legt zijn letter voor Flip op de grond. Die snuffelt er even aan.

‘Maar dat is een W,’ zegt opa.

Mieke begint te giechelen en roept: ‘Dan heet hij nu héél eventjes Wip.’

‘Doe maar niet,’ zegt opa. ‘Flip mag geen chocola. Dan wordt hij te dik.’

‘Hij is al dik,’ zegt Wouter.

‘Niet waar,’ roept opa boos.

‘Flip is lief,’ zegt Wouter. ‘Lief en dik.’

‘Dan is het goed,’ zegt opa.

‘Ben jij knor en oud?’ vraagt Wouter.

Opa kijkt hem verbaasd aan. ‘Ik weet niet wat knor is, maar oud ben ik wel.’

‘Net als Klaas?’

‘Nee, zo oud ben ik niet.’

‘Hoe oud is Sinterklaas dan?’ vraagt Mieke.

‘Sinterklaas moet al heel oud zijn,’ zegt opa,

‘want het verhaal over hem is al heel oud.’

‘Welk verhaal opa?’

Opa Bos denkt even na en dan begint hij te vertellen.

‘Heel lang geleden, toen hij nog een heel jonge Sinterklaas was, liep hij op een nacht langs een huisje. Hij hoorde mensen huilen en gluurde stiekem naar binnen. Daar zag Sinterklaas drie heel verdrietige meisjes. Dat kwam omdat ze arm waren. Ze hadden geen eten en droegen oude kleren. “Daar moet ik wat aan doen,” zei Sinterklaas bij zichzelf.

Hij ging naar huis en haalde een zak vol met cadeautjes. Die gooide hij door het raam naar binnen.

De meisjes waren natuurlijk heel blij. Ze dansten door de kamer.

En toen dacht Sinterklaas: Dat is leuk. Ik ga dat vaker doen. En vanaf die dag brengt hij cadeautjes bij alle mensen. Al honderden jaren lang.’

‘Dus hij is al hónderden jaren oud,’ zegt Mieke. Opa Bos knikt.

‘Dat was een mooi verhaaltje,’ roept Wouter.

‘Zo,’ zegt opa, ‘nu moet ik Flip uitlaten.’

‘Loop je met ons mee?’ vraagt Mieke.

‘Vandaag niet,’ zegt opa. Hij draait zich om en wandelt de andere kant uit.

‘Dag opa,’ roept Mieke.

‘Dag Flip,’ roept Wouter.

Maar opa zegt niks terug. Hij loopt gewoon door.

‘Nou is hij weer knor,’ zegt Wouter.

Mieke knikt. ‘Maar hij heeft mooi verteld. Kom Wouter, dan gaan we het ook aan mamma en pappa vertellen.’ Samen rennen ze naar huis.

Nog tien nachtjes slapen

Als Wouter en Mieke thuiskomen vertellen ze alles aan mamma. Van de chocoladeletters en het verhaal over Sinterklaas van opa Bos. Dan vraagt Mieke: ‘Mamma, hoeveel is tien nachtjes?’

‘Ja,’ roept Wouter, ‘Klaas gaat gooien met de pakjes.’

Dan bedenkt mamma iets, waardoor ze kunnen zien wanneer de tien nachtjes om zijn. Aan de muur hangt ze een groot papier met tien mijters erop getekend. Iedere dag mogen de kinderen er één rood kleuren.

Mieke is elke morgen als eerste wakker en kleurt telkens een mijter netjes rood.

Na drie nachtjes slapen ziet het er zo uit:

Als Mieke wakker wordt, gaat ze meteen naar beneden om een mijter te kleuren.

Vanochtend mag Mieke de vierde mijter rood maken. Ze stapt uit haar bed en loopt naar de kamer van Wouter. Maar Wouter is er niet.

Hij is vast al beneden, denkt Mieke en ze rent de trap af.

Als ze in de kamer komt, schrikt ze heel erg. Wouter staat met een groene viltstift bij het papier en roept: ‘Klaas kleurenmuts!’

En dit heeft hij gedaan:

Mieke is heel boos. Ze rent op hem af en slaat de viltstift uit zijn handen.

Wouter begint te huilen en gilt: ‘Klaas kleurenmuts!’

‘Stomme Wouter!’ schreeuwt Mieke en ze geeft hem een klap.

Wouter geeft Mieke een harde schop tegen haar been.

Dan huilt Mieke ook.

Pappa en mamma komen de trap af.

‘Wat is hier aan de hand?’ roepen ze verbaasd als ze in de kamer zijn.

‘Klaas kleurenmuts,’ zegt Wouter snikkend.

‘Hij heeft alles vies gemaakt,’ zegt Mieke huilend, ‘ik heb hem een klap gegeven en hij mij een schop.’

Pappa neemt Mieke op schoot en zegt: ‘Jullie moeten elkaar niet slaan! Wouter wilde ook graag een mijter kleuren, maar hij weet nog niet zo goed hoe dat gaat.’

Mamma neemt Wouter op schoot en zegt: ‘Jij mag ook best een mijter kleuren.’

‘Weet je wat?’ zegt hun vader. ‘Mieke, jij tekent tien nieuwe mijters en dan mogen jullie ze om de beurt inkleuren.’

Dat vindt Mieke een goed plan.

Even later hangt er een nieuwe tekening aan de muur. Wouter mag twee mijters rood kleuren en Mieke twee, want er zijn al vier nachtjes om.

Sinterklaas komt op school

Er zijn al zeven nachtjes voorbij en Mieke heeft vanochtend weer een mijter rood gekleurd.

Het is een bijzondere dag voor haar. Vandaag komt Sinterklaas op school. De hele klas hangt vol slingers en er staat een mooie versierde stoel. De kinderen hebben Sinterklaasjes en Zwarte Pietjes van karton gemaakt.

Nu zitten alle kinderen in een kring en wachten op de Sint.

De meesten kijken heel blij, die zijn niet bang voor Sinterklaas en Zwarte Piet.

Een paar kinderen vinden het wel een beetje eng. Eén jongetje is zelfs onder de tafel van de juf gekropen. Juf probeert hem eronderuit te krijgen en zegt: ‘Je hoeft niet bang te zijn, Frankje. Sinterklaas is heel aardig.’

Maar Frankje komt niet onder de tafel uit.

De kinderen moeten er wel een beetje om lachen. Anders is Frankje een opschepper die graag met andere kinderen vecht. Hij zegt altijd dat hij de sterkste is. Misschien is hij daarom wel bang, omdat hij vaak andere kinderen plaagt.

Mieke zit ook in de kring en kijkt naar Frankje. Ze is niet echt heel blij, maar ook niet echt heel bang. Ze is er een beetje tussenin. Toen Sinterklaas bij haar thuis was, vond ze hem heel aardig. Ze hoopt maar dat hij nu weer zo aardig is. Dan wordt er op de deur gebonsd.

‘Zingen!’ roept de juf en met zijn allen zingen ze:

‘Sinterklaasje, kom maar binnen met je knecht,

want we zitten allemaal even recht.

Misschien heeft u wel even tijd,

voordat u weer naar Spanje rijdt.

Sinterklaasje, kom maar even bij ons aan,

en laat uw paardje maar buiten staan.

En we zingen en we springen en we zijn zo blij,

want er zijn geen stoute kinderen bij.

En we zingen en we springen en we zijn zo blij,

want er zijn geen stoute kinderen bij.’

Sinterklaas loopt langzaam de klas binnen, naar de versierde stoel en zegt: ‘Wat een prachtige stoel.’

Sinterklaas is niet alleen. Hij heeft wel vijf Zwarte Pieten bij zich.

Als de kinderen uitgezongen zijn, slaat de Sint het grote boek open en kijkt de kring rond. Dan zegt hij: ‘Lieve kinderen, ik ben heel blij…’

Maar verder komt Sinterklaas niet, want van onder de tafel van de juf klinkt: ‘Bèèèèèèèèèh!’ Het is Frankje die zit te huilen.

Sint draait zich om en kijkt naar de tafel van de juf. Hij knikt even naar een Zwarte Piet en zegt:

‘Piet, doe daar eens wat aan.’ Het is heel stil in de klas.

Zwarte Piet loopt met de zak in zijn hand naar de tafel van de juf.

De kinderen kijken elkaar verschrikt aan: zou Frankje misschien in de zak moeten? Ze kruipen allemaal een beetje dichter bij elkaar.

Mieke is ook een beetje bang. Ze vindt Frankje ook niet zo aardig, maar in de zak hoeft hij niet. Dat vindt ze een beetje te erg.

Zwarte Piet staat nu vlak bij de tafel van de juf.

‘Bèèèèèèèèèh!’ brult Frankje weer.

Zwarte Piet maakt de zak open en gaat er met zijn hand in. Hij haalt er een grote hand pepernoten uit en strooit die onder de tafel.

Met bange ogen kijkt Frankje naar Zwarte Piet. Die zwaait vriendelijk naar Frankje en loopt terug naar Sinterklaas. Frankje begint van de pepernoten te eten. Ze horen geen gehuil meer van onder de tafel, alleen een zacht geknabbel en geknaag.

‘Zo,’ zegt Sinterklaas, ‘die is rustig.’

Alle kinderen moeten nu wel een beetje lachen om Frankje.

‘Sinterklaas,’ zegt juffie, ‘we kennen een heel mooi lied.’

En ze zingen allemaal:

‘Rommel-de-bommel, wat een gestommel,

hoor ik me daar op zolder.

Rinkel-de-kinkel, wat een gerinkel,

wat een geholder-de-bolder.

Dat is Sinterklaas met zijn knecht Pieterbaas,

die zijn weer uit Spanje gekomen.

Ze hebben weer zakken en manden en

pakken vol lekkers en moois meegenomen.

Ze gaan met gemak, op het paard over het dak.

Geen regen of wind kan hen hinderen.

Ze vragen meteen door de schoorsteen heen:

Zijn hier nog stoute kinderen?’

Als het lied uit is, klappen Sint en de Pieten heel hard in hun handen.

‘Prachtig,’ zegt de Sint, ‘jullie hebben prachtig gezongen.’

Dan delen de Pieten voor iedereen een pakje uit. Mieke krijgt een doosje met viltstiften.

‘Wie wil de Sint een hand geven?’ vraagt de juf. Bijna alle kinderen springen op en lopen naar de Sint. Alleen Mieke blijft zitten: ze weet niet of ze nog wel durft.

Ze kijkt om zich heen. Er is nog een meisje blijven zitten. Het is Rakia. Die is pas op school. De juf heeft verteld dat ze uit een ver land komt: uit Marokko. Daar komt Sinterklaas niet.

Daarom is ze natuurlijk bang, denkt Mieke. Ze weet niet wie Sinterklaas is.

Ze loopt naar Rakia toe en geeft haar een hand.

‘Ga je mee,’ zegt ze, ‘Sinterklaas is heel lief. Hij houdt van alle kinderen. Van zwarte, van gele, van witte en van bruine. Echt waar.’

Samen lopen ze naar de Sint en geven hem een hand. Nu is niemand meer bang voor Sinterklaas en Zwarte Piet. Zelfs Frankje is onder de tafel uitgekomen en zit weer in de kring.

Als Sinterklaas weggaat, zingen ze allemaal even hard mee:

‘Dag, Sinterklaasje,

daag, daag, daag, daag, Zwarte Piet.

Dag, Sinterklaasje,

daag, daag, luister naar ons afscheidslied.’

’t Heerlijk avondje is gekomen

Eindelijk is het zover. Alle mijters zijn rood gekleurd.

De tien nachtjes zijn om: het is vijf december. Het is pakjesavond.

Pappa, mamma, Mieke en kleine Wouter zitten in de kamer.

‘Pakjes,’ zegt Wouter.

Pappa neemt Wouter bij zich op schoot en zegt:

‘De pakjes zijn er nog niet. Daar moeten we nog even op wachten.’

Wouter springt van zijn schoot en loopt naar de muur. Hij pakt de tekening met de mijters en geeft die aan zijn vader. ‘Tien kleurenmutsen,’ zegt hij boos, ‘ik wil pakjes.’

‘Hoe komen de pakjes hier?’ vraagt Mieke. Mamma haalt haar schouders op. ‘Dat weten we nog niet. Ze worden, denk ik, door Zwarte Piet gebracht.’

‘Laten we zingen,’ stelt pappa voor, ‘dat helpt vast wel.’

Dan zingen ze:

‘Sinterklaas is jarig,

ik zet mijn schoentje klaar,

’licht dat hij het vol doet,

met – ja, wist ik het maar.

Hier zet ik wat water,

daar wat hooi voor het paard,

want dat trouwe beestje,

is dat heus wel waard.’

Als ze klaar zijn met zingen, blijft het stil. Er gebeurt niets: geen Zwarte Piet, geen Sinterklaas en geen pakjes. Ze kijken elkaar aan.

‘Misschien moeten we nog meer zingen,’ zegt Mieke, ‘misschien hoort Sinterklaas ons niet.’ Heel hard zingen ze:

‘Sinterklaas kapoentje,

gooi wat in mijn schoentje,

gooi wat in mijn laarsje,

dank u, Sinterklaasje.’

Weer is het stil in de kamer. Ze luisteren naar de geluiden van buiten. Ze horen de wind en een auto die voorbijrijdt, maar Sinterklaas horen ze niet.

Pappa en mamma kijken elkaar aan.

Mieke ziet het en begint zachtjes te huilen. ‘Sinterklaas is ons vergeten,’ snikt ze. ‘Hij komt niet.’ Pappa slaat een arm om haar heen. ‘Stil maar, hij komt heus wel. Laten we nog harder zingen.’ Wouter gaat midden in de kamer staan en zingt zo hard als hij kan: ‘Klaasje, Klaasje, Klaasje!’ En dan… Dan gaat de bel.

Ze rennen allemaal naar de gang. Mamma doet de deur open en op de stoep staat een grote zak.

‘Pakjes!’ roept Wouter. ‘Pakjes van Klaas!’ Verder is er niets meer te zien.

Pappa kijkt even naar buiten en zegt: ‘Daar in de verte zag ik Zwarte Piet. Die moet natuurlijk nog veel meer pakjes rondbrengen. Hij heeft geen tijd om te blijven.’

Samen brengen ze de grote zak naar binnen. Midden in de kamer schudden ze hem leeg. Er zijn voor iedereen een heleboel pakjes.

Voor Mieke is er een chocoladeletter, een prentenboek, een nieuw lampje voor op haar kamer, een bal, een ganzenbordspel en een hijskraan. Voor Wouter is er ook van alles. Zelfs een suikerbeest.

In een groot pak zit zijn allermooiste cadeau: een paard. Een heel lief, zacht paard van stof. Wouter slaat twee armen om het paard en geeft het een zoen.

‘Hoe heet jouw paard?’ vraagt Mieke. Wouter denkt even na en zegt dan: ‘Klaas.’

Hij pakt zijn paard op, zet hem in de trein en roept: ‘Klaas zit in de trein!’

Mieke speelt met de hijskraan en eet van haar chocoladeletter.

Nadat ze een tijdje gespeeld hebben, gaan ze naar bed.

Mieke zet alle cadeautjes naast haar bed.

Pappa stopt de dekens in en vraagt: ‘Ben je blij?’ Mieke lacht. ‘Ik heb hele mooie cadeautjes gehad. Jammer dat Sinterklaas weer weggaat.’

‘Maar volgend jaar komt hij terug,’ zegt pappa.

Mieke knikt: ‘Ja, en dan geef ik hem weer een hand.’

Pappa geeft haar een zoen en mamma ook. Mieke valt snel in slaap en droomt over Sinterklaas die bij haar thee komt drinken. Hij drinkt uit het serviesje en Zwarte Piet speelt met de hijskraan.

Als pappa en mamma bij Wouter komen om hem welterusten te zeggen, slaapt hij al. Naast zijn bed staat de trein en in zijn armen houdt hij het paard. Heel voorzichtig geven ze Wouter een zoen.

Zachtjes gaan ze de kamer uit.

De volgende morgen is Wouter al heel vroeg wakker. Hij gaat naar Mieke toe en zegt: ‘Kom, Klaas kijken.’

Mieke wordt wakker. ‘Sinterklaas is weer naar Spanje,’ zegt ze. ‘Hij komt volgend jaar terug.’ Kleine Wouter snapt er niks van en roept: ‘Klaas moet komen!’

‘Dat kan niet,’ zegt Mieke. ‘Sinterklaas zit in Spanje. Hij komt volgend jaar weer naar Nederland.’

‘Wanneer is dat dan?’

Mieke denkt even heel diep na en zegt: ‘Je moet wel meer dan honderd nachtjes slapen. Dan komt hij weer.’

Wouter loopt de slaapkamer uit en gaat naar beneden. Even later komt hij terug met een stuk papier en een viltstift. Hij tekent een heleboel mijters op het papier en kleurt ze allemaal rood.

‘Nu komt Klaas weer,’ roept Wouter. ‘Honderd kleurenmutsen!’

Mieke moet wel een beetje lachen. ‘Gekke Wouter. Jij maakt alle mijters nu al rood. We moeten toch eerst honderd nachtjes slapen.’

Wouter knikt: dat snapt hij wel.

Hij maakt een nieuwe tekening en kleurt één mijter rood.

‘Zo goed?’ vraagt hij.

Mieke kijkt naar de tekening en knikt.

Blij huppelt Wouter naar zijn kamer en gaat met zijn paard spelen.

Iedere keer als hij een nachtje geslapen heeft, kleurt hij een mijter rood.

En pas na een hele tijd, als de winter voorbij is en het buiten weer warm wordt, vergeet hij op een dag een mijter te kleuren.

Want dan pas is Wouter Sinterklaas en Zwarte Piet echt vergeten.

***

Table of Contents

Cover Page

Franse titelpagina

Titelpagina

Colofon

Wouter en Mieke

Nog één nachtje slapen

Hij komt, hij komt

Die bange Mieke

Gooi wat in mijn schoentje

Wouter in de zak?

Sinterklaasje, kom maar binnen

Een hand van Sinterklaas

Hoe oud is Sinterklaas?

Nog tien nachtjes slapen

Sinterklaas komt op school

’t Heerlijk avondje is gekomen

Table of Contents

Franse titelpagina

Titelpagina

Colofon

Wouter en Mieke

Nog één nachtje slapen

Hij komt, hij komt

Die bange Mieke

Gooi wat in mijn schoentje

Wouter in de zak?

Sinterklaasje, kom maar binnen

Een hand van Sinterklaas

Hoe oud is Sinterklaas?

Nog tien nachtjes slapen

Sinterklaas komt op school

’t Heerlijk avondje is gekomen

Cover Page