Het geheime weekboek van groep acht

Jacques Vriens

Het geheime weekboek van groep acht

Van Holkema & Warendorf

Eerste druk maart 2010

Vierde druk november 2010

eBook ISBN 978 90 00 30217 8

NUR 283

Dit boek is een bewerkte versie van een serie vervolgverhalen die eerder zijn verschenen in het tijdschrift Tina.

© 2010 Van Holkema & Warendorf

Uitgeverij Unieboek | Het Spectrum bv, Postbus 97, 3990 DB Houten

www.unieboekspectrum.nl

www.jacquesvriens.nl

Tekst: Jacques Vriens

Illustraties: Annet Schaap

Omslagontwerp: Petra Gerritsen

Zetwerk binnenwerk: ZetSpiegelJeam, Best

Vrijdag 24 augustus

Rachelle en ik hebben een spannend plan bedacht. Eigenlijk kwam Rachelle ermee. Die heeft altijd van die gekke ideeën. We gaan een weekboek bijhouden over onze klas. Elke week schrijven we op wat er is gebeurd. Leuke, stomme en verdrietige dingen. We vertellen alles eerlijk. Ook over de juf en de meester (we hebben drie dagen meester Alex en twee dagen mevrouw Van Wansum). Op de afscheidsavond geven we alle kinderen van onze klas een kopie.

Toen zei Rachelle: ‘Als ik eerlijk over Katja moet schrijven, ga ik natuurlijk wel ontzettend roddelen over die trol, want wat kan die zich aanstellen!’

Dat was ik met haar eens. Ik bedoel niet alleen dat aanstellen, maar ook dat je alles moet kunnen opschrijven, anders wordt zo’n geheim weekboek natuurlijk niks. Maar kun je het dan nog wel aan iedereen laten lezen, aan het eind van dit schooljaar? We beginnen gewoon en dan zien we wel.

Ik stelde voor om Sven en Thomas erbij te vragen, zodat we om de beurt kunnen schrijven.

Rachelle begon meteen te gillen. Ze is mijn beste vriendin, maar af en toe kan ze zich óók flink aanstellen.

‘Ik wil geen jongens erbij,’ riep ze, ‘dat zijn nog van die baby’s.’ Dat is waar, maar Sven en Thomas vallen best mee.

Ten slotte zag ze het met Sven wel zitten, maar over Thomas begon ze weer moeilijk te doen. ‘Die vlo zit geen minuut stil.’ (Rachelle bedoelt dat Thomas ADHD heeft.)

Ik zei dat Thomas altijd erg grappig schrijft. Dat was Rachelle met me eens. Sven is wat serieuzer en praat vaak een beetje deftig.

We hebben ze gevraagd en ze doen mee.

De eerste week op school was rommelig. Spullen uitdelen, groepjes maken en dat soort gedoe.

Er was meteen ruzie tussen Katja, Jamila en Daphne. Katja en Jamila zijn al jaren vriendinnen. Vorig jaar kwam Daphne in onze klas en zij werd ook een vriendin van Katja. Toen werd Jamila natuurlijk jaloers. Katja zat hartstikke klem tussen Jamila en Daphne en probeerde met alle twee bevriend te blijven. Maar nu, in groep acht, dacht Daphne: dit is mijn kans! Ze wilde niet dat Jamila bij haar en Katja in het groepje kwam zitten. Jamila begon te huilen en Katja bleef maar roepen: ‘Ik wil geen ruzie, ik wil geen ruzie!’

Is dit nog te volgen? Een hoop gezeur dus.

Meester Alex werd er gek van en zette ze alle drie maar bij elkaar. Dat wordt natuurlijk niks, maar daar komt hij vanzelf achter.

Ik ben trouwens blij dat we eindelijk een meester hebben. Meester Alex is aardig en heeft de klas (meestal) goed in de hand. Hij doet ook zijn best om vrolijk te zijn, maar je ziet aan hem dat hij vanbinnen een beetje huilt. Volgens Rachelle is in de vakantie zijn verkering uitgegaan. (Ze zei: ‘Zijn verkering is ontploft’).

Donderdag en vrijdag hadden we mevrouw Van Wansum. Dat is een ouwe taart en ze is best streng. Maar ze heeft wel veel geduld en legt goed uit. Je mag haar ook alles tachtig keer vragen. Meester Alex is ongeduldiger, maar dat komt vast door die ontplofte verkering.

Volgende week schrijft Sven!

Janneke

Vrijdag 31 augustus

Janneke noteerde vorige week dat ik een beetje deftig praat en dat Rachelle jongens nog baby’s vond. Mijn vader is advocaat, dus daarom zeg ik af en toe iets deftigs. Daar moet Rachelle maar aan wennen, want zo ben ik nou eenmaal.

En dat jongens baby’s zijn, slaat ook nergens op. Als ik zie hoe Daphne, Jamila en Katja al de hele week ruzie zitten te maken dan moet ik vomeren (dat is nou een deftig woord voor ‘kotsen’). Dat geruzie is zóóóóóó kinderachtig. En iedere keer dat gejank erbij. Ik snap best dat onze meester flink geïrriteerd raakt.

En wat het ergste is: dan moeten we in de kring om het ‘uit te praten’. Terwijl iedereen allang weet hoe het zit: Katja kan niet kiezen met wie ze écht vriendin wil zijn. Met Daphne of Jamila.

Ik snap er geheel en al niets van (zegt mijn vader altijd). Ik ben vrienden met wel vier jongens en wij huilen nooit als iemand met een ander speelt. Wat zijn meiden toch opgefokte wezens.

Nou ja, niet allemaal. Ik vind Janneke redelijk normaal en Rachelle ook, maar niet altijd… (Ik hoor haar alweer gillen als ze dit leest.)

O ja, ik moet nog over deze week schrijven.

Het was best gezellig in de klas (als je die drie ruziemeiden niet meetelt). Meester Alex kan goed vertellen en hij geeft gelukkig niet zo veel huiswerk. Wat wel vervelend is: hij pakt je mobieltje af als je zit te sms’en in de klas. Maar anderzijds vond ik het dapper dat hij in de kring vertelde dat het uit was met zijn vriendin. We wisten het al, maar hij was er zelf nog niet over begonnen. We hadden het over ‘teleurstellingen’ (naar aanleiding van dat meidengedoe) en toen kwam Alex met het verhaal over zijn vriendin op de proppen. Of eigenlijk met zijn Niet-Meer-Vriendin.

De hele klas wilde onmiddellijk alle details weten: ‘Hoe lang hadden jullie verkering? Hadden jullie trouwplannen?

Wie heeft het uitgemaakt?’ Het leek wel een verhoor.

En Thomas vroeg: ‘Was het een mooie meid?’

Onmiddellijk ging iedereen ‘Ooooh’ roepen en: ‘Zoiets vraag je niet aan de meester!’

Maar meester Alex reageerde heel kalm. Hij vertelde dat ze bijna twee jaar een relatie hadden en dat ze samen hadden besloten om te stoppen met de liefde. En dat Bente (zo heette ze) best knap was.

Toen riep Jamila: ‘Jij bent ook een hunk!’

Bij mevrouw Van Wansum, die er altijd op donderdag en vrijdag is, hebben we nog erg gelachen. Iemand had het woord ‘condoom’ op het bord gezet.

De hele klas was in rep en roer en toen de juf binnenkwam, waren we natuurlijk zeer benieuwd naar haar reactie. Het was eigenlijk best gemeen, want Van Wansum is al bijna zestig en nogal ouderwets.

Maar ze liet zich niet gek maken. Ze veegde het bord schoon en zei droog: ‘Jullie meester en ik hebben de lesstof verdeeld. Meester Alex zal dit onderwerp behandelen.’ Dat vond ik wel een goeie! We gaan het volgende week meteen aan Alex vragen.

Dan schrijft Rachelle in dit weekboek. Die weet vast wel raad met dit ‘onderwerp’…

Sven

Vrijdag 7 september

Hé hé, eindelijk ben ik aan de beurt. Sven moet niet van die achterlijke dingen schrijven over condooms. Dat slaat echt nergens op. Ik weet daar net zoveel van als hij. Trouwens, meester Alex ook niet (tot nog toe), want toen we vertelden dat mevrouw Van Wansum had gezegd dat hij het zou uitleggen, zei hij: ‘Dat zal ik doen, maar niet nu.’

Nou ja, zo belangrijk was het ook helemaal niet, want deze week is er iets raars gebeurd.

Het was vrijdagmiddag. Meester Alex viel deze middag in voor de juf. Het was bijna tijd en meester las nog een kwartiertje voor. Ineens stond er een vrouw op het grasveldje vlak voor onze klas. Ze keek met van die enge priemogen naar binnen en stond heel maf te springen voor ons raam. Thomas was natuurlijk de eerste die haar zag. ‘Daar staat een rare vrouw,’ riep hij. Nou, ze zag er ook wel gek uit. Het leek net een zwerfster.

Toen ging ze ook nog op het raam bonzen en roepen. We verstonden er niks van.

Er was meteen paniek in de tent! De drie heksen (ja ik bedoel Daphne, Katja en Jamila) werden gelijk hysterisch. De meeste jongens vonden het juist spannend. Ik vond het eng en ben toch maar mee gaan gillen met de heksen.

En toen gebeurde er weer iets raars. Merel rende huilend de klas uit. We snapten er niks van. Wat had Merel met die vrouw te maken?

Meester Alex bleef heel rustig (wel knap, als er een halvegare voor het raam staat te springen). Hij stuurde Janneke achter Merel aan. Daarna maakte hij het raam open en vroeg aan de vrouw wat ze wilde.

‘Mijn dochter!’ gilde ze, ‘ik wil Merel zien.’

Hoe kon ze nou de moeder van Merel zijn? Merels moeder ziet er heel anders uit. Dit mens was zo gek als een ui. (Dat zegt mijn moeder nou altijd, Sven!)

Meester Alex praatte even met de vrouw en vroeg haar te wachten. Wij moesten in ons bibliotheekboek gaan lezen, terwijl hij de directeur ging waarschuwen. Gelukkig had de meester wel het raam weer dichtgedaan. Die vrouw was ondertussen in het gras gaan zitten. Al gauw stond de halve klas voor het raam naar haar te gluren. Ze keerde boos haar rug naar ons toe.

Stefan zei dat ze Merel wilde ontvoeren en losgeld ging eisen. En volgens Thomas was ze ontsnapt uit een of andere inrichting. We vonden het best griezelig, vooral omdat ze Merels naam wist.

Gelukkig kwam Alex vlug terug en hij joeg ons terug naar onze plaatsen. Buiten zagen we directeur Hans naar de vrouw lopen. Hij nam haar mee.

Toen ging de bel en mochten we naar huis. We liepen gauw de gang in, want we wilden natuurlijk dat mens zien. Maar ze was al in het kamertje van directeur Hans.

Janneke en Merel kwamen we wel tegen. Merel had rode ogen van het huilen. Ze gingen samen onze klas in. Ik wilde mee, maar dat mocht niet van Alex.

Ik knal bijna uit elkaar van nieuwsgierigheid, want ik wil gewoon weten hoe het zit met Merel en die vrouw. Ik ga het in het weekend aan Janneke vragen.

Rachelle

Vrijdag 14 september

Yes, yes, yes! Cool weekje, dat was het.

De moeder van Merel niet meer gezien. Want ze was het echt.

Maandag heeft meester Alex verteld hoe het zat. Samen met Merel. Dapper hoor, niet van Alex, maar van Merel. Die is zóóó verlegen en dan staat ineens je gekke moeder voor het raam.

Zielig hoor, want ik vind Merel leuk. Die heeft zulke lieve ogen.

Hé Rachelle, niet verder vertellen. Anders ga ik tegen Katja, Jamila en Daphne zeggen dat jij ze ‘de drie heksen’ noemt. Je bent gewaarschuwd, kleine schreeuwlelijk, oeps sorry, kleine grappige spontane meid. (Ai lof joe, nou ja, heel af en toe. Omdat je zo eerlijk bent, echt waar).

Merel woont bij pleegouders. Dat wist ik niet. Haar echte moeder was niet helemaal normaal en die wilde niks van haar weten. Of toch een klein beetje, maar dat mocht niet van haar pleegouders. Merel haat haar echte moeder. Nou ja, niet helemaal, geloof ik. Ik snap er eigenlijk niks van. Sorry, even niet opgelet. We zaten wel een halfuur in de kring over dat moedergedoe. Ik wilde goed luisteren, want het ging toch om Mereltje. Maar zo lang luisteren kan ik echt niet, ik vloog na twintig minuten zowat tegen het dak. Toen moest ik naar de gang.

Janneke moet volgende week maar opschrijven hoe het allemaal zit. Ik vind het wel heel zielig voor Merel, hoor! Rachelle schreef dat ik een ADHD’er ben. Yes, dat ben ik. Yes, yes, yes!

Ik ben er trots op. Ik moet wel. Mijn zus wordt gek van mij, maar mijn ouders zeggen: ‘Onze Thomas is tenminste altijd vrolijk en een bezig baasje!’

Deze week op school was verder nogal braafjes. Ik ben drie keer naar de gang gestuurd door de meester. Dat viel nog mee, want vorige week was het veel vaker. Ik ga vooruit! Meester Alex zei de laatste keer wel: ‘Kom maar terug als je weer rustig bent.’ Hij begint me eindelijk te snappen. Best lekker om even rond te wandelen door de school. Ik doe ook meestal een rondje over het plein, daar word ik nou rustig van. Ik kwam langs de kleuters. Naar binnen gegluurd. Daar hebben ze een nieuwe juf, een schatje, echt waar. Net een grote kleuter. Twee staartjes en een jurk met bloemetjes. Misschien iets voor meester Alex.

Ik was weer net op tijd terug in de klas. We hadden toneel.

Ik zat in het groepje bij Daphne, Niels, Larissa en Farida. We moesten een stukje bedenken over weglopen of zoiets. Maar dat kwam er niet van, want Daphne zat te zeuren dat ze niet op het slaapfeestje van Larissa mocht komen. Larissa mocht zes vriendinnen vragen en daar hoorde Daphne niet bij. Daphne gaat nooit om met Larissa, maar nu loopt ze ineens te slijmen. Ze ging ook nog roepen dat Farida wel was gevraagd, terwijl die ook geen echte vriendin is van Larissa.

Toen ben ik ook maar gaan zeuren, we hadden toch toneel. Ik deed net of ik huilde en ook in Larissa’s bedje wilde slapen. Zij kon er wel om lachen. Daphne niet, die ging een deur verder zeuren. Bij onze meester, over mij. De meester wilde weer in de kring om het uit te praten, want onder de meiden wordt al dagen gemekkerd over dat slaapfeestje. Dit keer hebben we dat weten te voorkomen. We wilden gewoon toneelspelen en niks anders.

Het laatste nieuws: Renske en Wouter hebben verkering. Ze willen er zelf niks over zeggen, maar volgens mij is het vet-vet-vet aan.

Janneke weet daar volgende week vast meer over. Meiden hebben een speciale antenne voor dat soort dingen. En ook voor hoe het zit met die rare moeder van Merel.

Thomas

Vrijdag 21 september

Ik zal eerst maar over Merel vertellen, want Thomas gooit alles door elkaar. Merel woont al vanaf haar derde bij haar pleegouders. Haar echte moeder en vader heeft ze al jaren niet gezien. Haar moeder is een tijdje opgenomen geweest in een soort tehuis omdat ze in de war was. Van haar vader weet ze helemaal niks, die is weggegaan toen ze nog een baby was.

Sinds een paar maanden mailt Merel af en toe met haar moeder. Haar pleegouders vinden dat goed, want ze willen ook dat Merel weer contact krijgt met haar moeder. Niet om bij haar te gaan wonen, maar ze snappen dat Merel nieuwsgierig is.

Merel wilde wél mailen, maar ze wilde haar moeder nog niet zien, omdat ze dat moeilijk vond. Daar werd haar moeder ineens boos over en daarom kwam ze naar school. Terwijl directeur Hans haar aan de praat hield, zijn Merel en ik ontsnapt door het raam van onze klas. De directeur heeft ook nog Merels pleegvader gebeld en die is gekomen. Haar moeder heeft hem beloofd Merel voorlopig met rust te laten. Ze gaat wel weer met haar moeder mailen, dus dat komt vast goed.

Merel vertelde ook in de kring dat haar pleegouders voor haar gevoel haar echte ouders zijn. Ze is al zo lang bij hen. Maar ze wilde best meer weten over haar echte moeder en vader. Alleen ging het allemaal een beetje te snel. Dat snap ik best. Zo is Merel nou eenmaal. Maar het is wel heftig voor haar. Ik kan me bijna niet voorstellen hoe het is om bij pleegouders te wonen. Ik heb aan mijn moeder gevraagd: zijn jullie wel mijn échte ouders? Toen moest mam erg lachen.

Iets totaal anders: ik maak me een beetje zorgen over ons geheime weekboek. Het gaat eigenlijk heel goed, iedereen schrijft prima stukjes, maar is ook wel érg eerlijk. Ik bedoel: we kunnen dit aan het einde van het jaar níét aan de rest van de klas laten lezen. Echt niet! Wat Rachelle allemaal zegt over Daphne, Jamila en Katja! Als die dat lezen, dan moeten we minstens een héle dag in de kring van meester Alex.

Hij wil echt álles uitpraten. Niet normaal. Als we mevrouw Van Wansum hebben op donderdag en vrijdag, hoeft dat niet. Die zegt gewoon: ‘En nu is het afgelopen!’ Dan kijkt ze je heel streng aan vanachter haar grote bril en dan durf je echt niks meer.

Natuurlijk is het hartstikke goed om ruzies op te lossen met praten in plaats van te slaan. Stefan begint bijvoorbeeld altijd meteen te stompen als iets hem niet bevalt, zo stom! Maar volgens mij moet je af en toe ook gewoon zeggen: ‘En nu is het afgelopen!’

Meester Alex probeerde deze week écht kwaad te worden, maar we geloofden er niks van. Hij ging ineens ook heel raar piepen met zijn stem. Ik kreeg de slappe lach, de andere meiden trouwens ook. Hij werd boos omdat we bleven zeuren over de kinderboekenweek. Die is over veertien dagen. Op de andere school bij ons het dorp komt een bekende schrijver op bezoek. Dat had Sven van zijn nichtje gehoord. Maar bij ons doen we nooit iets aan de kinderboekenweek. Farida zei dat ze dat maar stom vond. Wij gingen met z’n allen klappen voor Farida. Toen riep de meester (of nee, hij piepte): ‘En nu houden we erover op!’

Later kwam hij er wel op terug. Hij heeft beloofd van nu af aan veel meer voor te lezen.

Schattig dat Thomas eerlijk schreef dat hij de ogen van Merel zo lief vindt. Natuurlijk zeggen we dat niet in de klas. Dit weekboek is en blijft voorlopig geheim.

O ja, nog even over de verkering van Wouter en Renske. Het is 100% aan! Ze schijnen zelfs al te hebben gezoend, maar daarover moet Sven volgende week maar schrijven :).

Janneke

Vrijdag 28 september

Ik heb getracht informatie in te winnen over de geruchten dat Renske en Wouter hebben gezoend.

Eerst heb ik de drie heksen ondervraagd. Die houden namelijk alle verkeringen in de gaten. Waarschijnlijk omdat ze zelf geen verkering kunnen krijgen. Dat is niet helemaal waar: ik heb Katja altijd wel grappig gevonden. Ze is een heel pittig meisje. Ze woont bij mij in de straat. Vroeger speelden we altijd samen in de zandbak op het pleintje. Maar sinds ze zo close is met Daphne en Jamila, ziet ze me niet meer staan. Ik zei tegen de meiden: ‘Dames, ik stel een onderzoek in naar de relatie van Wouter en Renske.’

Daphne begon meteen te zeuren: ‘Wat praat ons advocatenzoontje weer deftig.’

En Katja riep: ‘Relatie! Man, doe normaal!’

Toen vroeg ik: ‘Kussen ze nou of niet?’

Die meiden gingen onmiddellijk gillen en ‘ieeeeeek’ roepen, maar ik zag aan hun gezichten dat ze net zo nieuwsgierig waren als ik.

Nou ja, ik hoef het niet echt te weten, maar het gaat er in ons weekboek nou al een paar weken over en dan heb ik zoiets: dit zoeken we tot op de bodem uit en dan kunnen we erover ophouden. Dat heb ik ook van mijn vader.

Toen hoorde ik via via dat Farida en Veerle iets meer wisten. En inderdaad, volgens hen hebben Wouter en Renske gezoend achter het fietsenhok. Dat hadden ze van een paar kleuters gehoord, maar ze wilden geen namen noemen, zodat ik die kleuters niet kon verhoren als getuigen.

Ik ben daarna naar Wouter zélf gegaan. Die kreeg meteen een rooie kop, maar vertelde niets.

Achteraf had ik beter geen onderzoek kunnen doen, want langzamerhand ging iedereen zich ermee bemoeien. Wouter en Renske werden steeds vaker gepest en ‘het echtpaar’ genoemd. En Thomas maakte een liedje: ‘Tok-tok-tok, wie zoent er achter het fietsenhok?’

En ja hoor, we moesten weer in de kring. Nu voor de verandering bij mevrouw Van Wansum. Maar dit keer was het écht nodig. Ze zei dat we blij moesten zijn dat sommige kinderen verliefd op elkaar waren. De heksen riepen weer ‘iek’ en Renske begon vreselijk te huilen. Maar… heel onverwacht stond die dappere Wouter op, ging bij Renske zitten en sloeg een arm om haar heen om haar te troosten.

We werden er eerst allemaal stil van en daarna begon iedereen te klappen. Ineens vonden we het wel stoer van die twee.

Verder was het een saai weekje. We kregen dinsdag een overhoring van de landen en hoofdsteden van Afrika. Meester Alex hing de kaart voor het bord en wees plaatsen aan. Niels werd betrapt met zijn atlas op schoot. Of eigenlijk viel die op de grond en toen was hij er natuurlijk bij. Niet handig van Niels en hij kreeg een vette één. Ik zag dat Thomas van alles op zijn hand had geschreven, maar daar heeft de meester gelukkig niks van gemerkt.

O ja, meester Alex houdt zijn belofte en leest heel vaak voor. Dat is wel prettig.

Nu ik dit overlees: nu weten we nog steeds niet of die twee al écht hebben gezoend. Dit vraagt toch nog om nader onderzoek…

Sven

Vrijdag 5 oktober

Het was weer een spannende week.

Het was dinsdagmiddag tegen halfvier. We waren bijna verlost van meester Alex, want hij was al de hele middag knorrig. Plotseling schreeuwde Cato: ‘Die rare vrouw staat er weer!’ We schrokken ons kapot. Cato heeft toch al een stem als een echoput. Het was de moeder van Merel. Het lijkt wel of dat mens het erom doet!

Toen ik een paar weken geleden in ons weekboek schreef, stond ze er ook. Daarna hebben we haar nooit meer gezien. Maar nu dacht ze natuurlijk: Rachelletje schrijft, laat ik maar weer eens langswippen.

Eerst renden wij allemaal naar het raam. Merel barstte weer in tranen uit en Cato riep: ‘Ze komt de school in!’ Meteen brak de gekte uit.

Meester Alex commandeerde: ‘Zitten!’ Dat was niet nodig, want we vlogen naar onze stoelen. Larissa riep: ‘Ze staat al in de gang!’ En Thomas gilde: ‘Waar is mijn kanon?’ Wij allemaal lachen, maar ondertussen waren we echt wel bang.

Ineens stond die vrouw in onze klas en riep: ‘Ik wil mijn dochter zien!’ Wij zaten te bibberen. Merel had zich inmiddels verstopt in de leeshoek, samen met Janneke.

Meester Alex probeerde Merels moeder te kalmeren, maar ze duwde onze meester gewoon opzij. (Merels moeder is niet zo groot, maar wel vrij breed, een soort blokje beton.) Gelukkig kwam directeur Hans en die is ook vrij breed. Hij vroeg aan Merels moeder of ze mee wilde gaan. Directeur Hans blijft altijd heel rustig. Zo kalm als een herkauwende koe, zegt mijn moeder altijd.

Op dat moment begon Merels moeder zomaar te huilen, ze was echt heel verdrietig.

Het werd heel stil in de klas. We hadden allemaal medelijden met haar. Maar het was natuurlijk nog zieliger voor Merel. Je zult maar zo’n rare moeder hebben!

Toen gebeurde er iets bijzonders. Merel kwam uit de leeshoek en liep naar haar moeder toe. Ze pakte haar hand vast en zei heel lief: ‘Kom maar.’

Samen liepen ze de gang in en directeur Hans ging erachteraan.

Die rare Thomas zei later dat er op dat moment violen hadden moeten klinken, net als in een film. Nou, ik had de zenuwen.

Onze meester zei dat het vast goed zou komen en stuurde ons naar huis, want het was tijd.

Janneke en ik zijn nog blijven wachten in de gang. Even later kwamen Merels pleegouders en die verdwenen in het kamertje. Al snel kwam Alex de zeurmuts naar buiten en zei dat we moesten ophoepelen.

De volgende dag vertelde Merel in de kring dat ze van nu af aan e’e’n keer in de maand na schooltijd een uurtje gaat kletsen met haar moeder. Voorlopig op school. Ze legde ook uit dat het eigenlijk haar eigen schuld was dat haar moeder zo raar deed. Die was wanhopig geweest. Haar moeder vond het stom dat Merel haar we’l brieven schreef, maar haar nog niet wilde zien. Maar Merel zag daar gewoon erg tegen op. Nu vond ze het wel fijn. Toch goed dat die vrouw bij ons voor het raam stond te loeren.

Merel maakt veel mee, zeg! (Mijn moeder zegt altijd: ‘Andermans verdriet, vergeet dat niet!’)

Merel vertelt er wel over in de kring. Alex helpt haar daarbij. Dat doet hij wel goed.

Volgende week is het herfstvakantie. Dan schrijven we niet. Daarna mag Thomas weer.

Rachelle

Herfstvakantie

Vrijdag 19 oktober

Deze week begon de meester met wat nieuws: weektaken. We krijgen voor de hele week een papier. Daarop staat wat we moeten doen. Alles voor rekenen, taal, aardrijkskunde en dat soort gedoe. Elke dag krijgen we twee taakuren. We moeten zelf onze tijd indelen en ook zelf uitmaken wat we eerst doen en wat daarna.

Meester Alex zei dat we zelfstandig moeten leren werken. Dat moet, om alvast te oefenen voor de brugklas. Ik vind het ECHT HELEMAAL NIKS!!!

Ik werd helemaal gek van dat stomme taakpapier. Het staat hartstikke vol, echt waar. Ik dacht: moet ik dat allemááááál doen deze week?! Ik snap de helft niet. Als ik iets niet afheb, moet het in het weekend mee naar huis. Dat wil ik niet. Ik ben samen met mijn buurjongen een heel leger aan het opzetten bij ons op zolder. We hebben van technisch lego kanonnen gemaakt. Die kunnen echt schieten. In het weekend voeren we oorlog. Stomme stomme stomme weektaak. Janneke zag gelukkig dat ik er knettergek van werd. Van die taak dus. Meester Alex ook, van mij dan. Hij riep steeds: ‘Thomas, rustig aan je werk! Thomas zit stil!’

Janneke heeft me geholpen. Ze zei steeds wat ik moest doen. Ze was wel streng. Ik vind rekenen moeilijk, maar dat moest eerst. Zucht! Maar ik heb mijn taak af! Yes. Janneke is lief.

Rachelle begon in de kring ineens weer over het condoom. Een tijdje geleden heeft iemand het woord op het bord gezet. Meester Alex beloofde toen dat hij het zou uitleggen. Nu zei hij deftig: ‘Oké, morgen begin ik met seksuele voorlichting.’ De halve klas lag in een deuk. Maar de volgende dag was hij ineens ziek. Kregen we mevrouw Van Wansum. Toen konden we het vergeten. Die praat daar niet over. De rest van de week hadden we ook Van Wansum, maar dat is normaal. Volgens Rachelle was meester Alex schoolziek. Hij durft natuurlijk niet te praten over seks. Net als mijn moeder.

O ja, de meiden hebben na de herfstvakantie gezegd dat ze ook willen voetballen in de pauze. Dat slaat echt nergens op. Al eeuwenlang voetballen alleen de jongens op het veldje. Nu willen die stomme grieten ook. Dat komt door Larissa, die zit op meidenvoetbal. Ze wil op school ook een elftal beginnen, om te kunnen voetballen tegen de andere school in het dorp.

De meiden gingen in het midden van het veldje zitten protesteren. Ze willen twee keer in de week het veldje hebben in de pauze. Dat pikken we dus mooi niet! De meiden willen oorlog. Ze kunnen het krijgen!

Thomas

Vrijdag 26 oktober

Meester Alex begon deze week eindelijk met seksuele voorlichting. Volgens mij heeft hij er nog nooit over verteld in een klas, want hij stond enorm te stuntelen. Het rare was ook dat hij een boekje in zijn hand hield en daar steeds in keek. Alsof hij het zelf niet wist.

Eerst begon hij over veranderingen van je lichaam. Hij vroeg naar voorbeelden. Ik zal proberen op te schrijven hoe het verderging.

Meester: ‘Wie weet voorbeelden van veranderingen?’

Thomas: ‘Meiden krijgen tieten.’

Meester: ‘Ik vind dat een beetje grof woord.’

Daphne (roept): ‘Dat vind ik ook!’

Thomas: ‘Omdat je ze nog niet hebt!’

(Halve klas in een deuk, Daphne woedend.)

Meester: ‘Thomas, eruit!’ (Thomas naar de gang.)

Daphne (snikkend): ‘Wat een rotjong!’

Meester: ‘Trek het je niet aan, Daphne. Jij kunt er ook niks aan doen dat je nog geen tie… borsten hebt.’

(Nu brult de hele groep van het lachen, behalve Daphne, die begint nog harder te huilen. Maar we lachen niet om haar, maar om het geklungel van Alex.)

Meester: ‘Stilte! (Slaat met het boekje op het bord.) Als jullie zo doorgaan, stop ik met de voorlichting.’ (Het wordt meteen stil, want het is veel te leuk.)

Daphne: ‘Snik, snik, snik…’

Meester: ‘Sorry, Daphne, ik zei het erg onhandig. Ik wilde zeggen dat we niet allemaal hetzelfde zijn. We gaan door. Wat is een beter woord voor ‘tieten’?’ (Meester Alex wordt een beetje rood.)

Niels: ‘Borsten, meester.’

Meester: ‘Goed geantwoord, Niels. En sommige meisjes krijgen die eerder dan andere.’

(De jongens beginnen ontzettend stom te lachen en iedereen gaat naar mij en nog een paar andere meiden zitten kijken, omdat je bij ons al wat kunt zien. Bij mij niet zoveel, maar Larissa en Cato hebben al best grote. Ik krijg net zo’n rooie kop als de meester.)

Meester (plechtig): ‘Maar ook bij jongens treden veranderingen op. Wie weet een voorbeeld?’

Wouter: ‘Jongens krijgen haren op hun gezicht en hun borst.’

Rachelle: ‘En op hun piemel!’

(Het is meteen weer een puinhoop. Iedereen lacht, zelfs Daphne.)

Meester: ‘Stilte!’

(Thomas sluipt de klas weer in, dit wil hij niet missen. Meester Alex heeft niks in de gaten, klapt woedend het boekje dicht en smijt dat op zijn tafel. Dan kalkt hij een stel staartdelingen op het bord. Iedereen is onmiddellijk stil, want dit wordt strafwerk voor wie nog iets durft te zeggen.)

Meester: ‘Ik wil nu absolute stilte! Pak je bibliotheekboek.’ Einde seksuele voorlichting. Voorlopig tenminste, want later zei hij dat hij ‘erop terug zou komen’. Ik ben benieuwd. Volgens mij vindt hij het moeilijk om over seks te praten. Net als mijn ouders trouwens. Maar ik vind het wel dapper van Alex dat hij het probeert.

Janneke

Vrijdag 2 november

Na de afgang van vorige week van meester Alex over die mislukte seksuele voorlichting, heeft hij zich deze week aardig gerevancheerd. (Ik hoor Rachelle alweer mopperen: ‘Daar is ons advocatenzoontje weer met zijn dure woorden!’) Ga maar lekker mopperen, Rachelle! Jij hebt een moeder die gekke uitdrukkingen verzint. (Ik vind ze trouwens wel geestig, hoor.)

De meester zette ons in de kring en zei: ‘Ik zal eerlijk zijn. Ik vind het hartstikke moeilijk om seksuele voorlichting te geven. Ik heb dat nog nooit gedaan.’

De hele groep vond het wel sterk van Alex dat hij het gewoon toegaf.

Toen begon hij opnieuw over veranderingen van je lichaam en dit keer werd er in elk geval veel minder gelachen. Renske vertelde dat meisjes ongesteld worden. Sommige jongens riepen meteen: ‘Bah’ en dat soort dingen. Ik niet, want mijn moeder heeft het al een keer uitgelegd.

Veerle had er trouwens een grappig verhaal over. Ze zei dat ongesteld worden eigenlijk net zoiets is als een bed opmaken. (Eerst was er natuurlijk toch nog gelach van iedereen, maar meester Alex deed nu gelukkig ook mee en de sfeer werd ineens veel meer ontspannen.) Veerle legde uit dat vrouwen een speciale plek in hun buik hebben, waar een baby kan groeien. Dat heet baarmoeder, maar dat wist ik al van mijn moeder. Elke maand wordt daarin een soort bed opgemaakt voor als er misschien een kindje in wil liggen. Als de maand om is en er is niemand in gekomen, dan wordt het bed verschoond. De vuile was (bloederig spul) komt dan via de vagina naar buiten. (Aha, weer een deftig woord, Rachelle, maar dat klinkt veel aangenamer dan ‘kut’, dat vond de meester ook.)

Daarna vroeg Jelle met een grote grijns op zijn gezicht: ‘Ja, maar meester, hóé komt die baby dan in die baarmoeder?’ Meteen zat iedereen met gespitste oren, want laten we eerlijk zijn: de meeste kinderen weten natuurlijk best iets over vrijen en seksuele gemeenschap, maar niet de details. Daarom is het is het zo interessant om er met de hele klas over te praten.

Maar we hadden pech, want de bel ging. Het was tijd.

Onmiddellijk geroep: ‘Ah meester, ga nou door!’ Maar volgens mij was Alex blij dat hij zijn tweede les voorlichting goed had doorstaan en hij beloofde er snel op terug te komen.

Deze week hebben we ook weer met een taak gewerkt. Ik vind het wel leerzaam dat je voor een aantal dagen zelf je werk moet indelen. Volgend jaar wil ik naar het vwo. In februari hebben we eerst nog de Citotoets. Sommige kinderen raken al half in coma bij het woord ‘Cito’, maar daar heb ik geen last van. Het lukt mij wel.

O ja, na een hoop geruzie mogen de meiden nu op dinsdag en vrijdag voetballen op het veldje bij de school. Sommige jongens zijn daardoor flink gefrustreerd (‘Belachelijk, dat stomme meidenvoetbal!’ roepen ze dan), maar mij kan het niet schelen. Ik heb een hartgrondige hekel aan deze achterlijke sport.

Sven

Vrijdag 9 november

Wat een rotweek! Gisteren is er slaande ruzie geweest over het veldje. De meiden mogen er op vrijdag altijd voetballen. De jongens op donderdag, maar omdat we toen vrij hadden (studiedag van de juffen en meesters), eisten die rotjochies vrijdag het veldje op. Wij pikten dat niet en het werd knokken.

Het begon zo: Stefan trok Daphne het veld af, die gaf hem een stomp. Dat pikte Stefan niet en hij schopte keihard terug. Daphne gilde van de pijn. Het was eigenlijk meer loeien. Ik haat dat kind, maar gisteren haatte ik Stefan nog meer. Die jongen doet altijd lomp. Ik riep: ‘Dat moet je mij eens flikken, hufter!’

Stefan begon te meppen, maar ik sloeg net zo hard terug. Het werd dus vechten en mevrouw Van Wansum moest ons uit elkaar halen. Maar daarna ging ze vooral tegen mij tekeer: ‘Foei, je moet je schamen. Een meisje dat vecht!’ Nou ja, belachelijk!

Stefan had een krab over zijn wang en ik een bloedneus.

We moesten mee naar binnen. Ik was helemaal opgefokt, maar alle meiden riepen dat ik een supergirl was en dat hielp wel om af te koelen.

Gelukkig had mevrouw Van Wansum geen zin om zich er verder druk over te maken. Stefan en ik moesten wel dertig strafregels schrijven: ‘Ik mag niet vechten op school’. (Een straf uit de vorige eeuw, maar ja, Van Wansum is ook al bijna honderd.) Verder zou ze het tegen meester Alex zeggen.

Bij meester Alex was het deze week trouwens rommelig.

Dat komt door die stomme weektaken waar we mee begonnen zijn na de herfstvakantie. We moeten dan rustig werken en ondertussen helpt meester Alex kinderen. Maar veel kinderen zitten te kletsen, sturen elkaar briefjes of voeren niks uit. Ik doe ook weinig. Een weektaak is keimoeilijk, dat schreef Thomas ook al. Janneke helpt me en zegt waarmee ik moet beginnen om alles op tijd af te krijgen. Ondertussen probeert ze ook nog Thomas aan het werk te houden. Ze kan wel een club oprichten voor kinderen die gek worden van hun taak. Mijn moeder zegt dat ik moet wennen (‘Alles went, behalve een vent,’ zei ze).

Onze meester wordt er ook steeds gekker van. Aan het begin van elk taakuur houdt hij een preek (‘Goed je best doen, in februari komt de Cito-toets bla bla bla…). Daarna gaat het een kwartiertje goed, maar algauw begint het gerommel weer. Ik snap niet dat Sven zo gewoon doet over de Cito-toets. Volgens mij allemaal stoerdoenerij van ons advocatenzoontje.

Ik word hartstikke zenuwachtig van die stomme toets. Ik wil met Janneke mee naar de havo, maar vorig jaar zei de juf van groep zeven al dat havo te moeilijk zou zijn voor mij. Maar ik wil Janneke niet kwijt! Ik kan wel janken.

Rachelle

Vrijdag 16 november

Het gaat beter met mijn weektaak. De moeder van Rachelle heeft gelijk: het is gewoon even wennen. Het is nu veel rustiger tijdens het taakuur.

We mochten deze week in de kring vertellen wat we willen worden. Ik wil later piloot worden. Daarvoor moet je vwo hebben. Die domme Stefan lachte me uit. Volgens hem kun je geen piloot worden als je ADHD hebt. Rachelle zat gewoon mee te lachen. Vorige week heeft ze nog gevochten met Stefan en nu doet ze zo! Zij wil juf worden. Arme kinderen, zo’n gillende keukenmeid voor de klas.

Na schooltijd heb ik het aan aan meester gevraagd: ‘Ik wil écht piloot worden, kan dat met ADHD?’

Alex zat eromheen te draaien. ‘Je bent heel slim, maar je hebt moeite om je te concentreren.’ Alsof ik dat niet weet! ‘Als je echt wilt, lukt het misschien wel op het vwo. Zeker als je wat rustiger wordt.’

Toen ik buiten kwam, voelde ik me rot. Wouter stond me op te wachten. We lopen vaak samen naar huis. Ik zei: ‘Ik word géén piloot, want ik ben een neuroot.’ (Mijn vader zegt dat vaak over mij. Hij bedoelt het grappig, maar ondertussen…)

Wouter riep: ‘Natuurlijk wel, man! Je wordt stuntpiloot. Dan maak je allemaal capriolen in de lucht. Ben je een neuroloot.’

Wouter is echt aardig. Stom dat ik hem een tijdje geleden heb gepest met zijn verkering. Het is nog steeds aan tussen hem en Renske. Wouter is heel trouw. Hij heeft ook van die trouwe hondenogen.

En Merel heeft nog altijd lieve ogen. Ze wil verpleegster worden. Dan ga ik meteen het ziekenhuis in. Ze heeft voor het eerst een uurtje met haar moeder gepraat. Ze vertelde de volgende dag dat het fijn was geweest. Dat lijkt me wel gek. Eerst jarenlang je moeder niet zien en dan ineens zit je met haar in een kamertje op school.

Weet je wat deze week echt gek was? Dat Farida ineens met een hoofddoekje op school kwam. Ik snapte er niks van. Trouwens, de meeste kinderen niet. Farida zit al vanaf de kleuterklas bij ons. Ze is eigenlijk Marokkaanse, maar dat was ik vergeten. En nou heeft ze plotseling die lap op d’r kop. Iedereen zat haar aan te gapen. De drie heksen gilden: ‘Ieieieiek, een Turk!’

Farida rende huilend naar de gang. Een paar andere meiden gingen erachteraan. Meester Alex legde uit dat ze dat moet van haar geloof. Ze is moslim. Zodra meisjes groter worden, gaan ze zo’n doekje dragen. Het ligt wel aan je vader en moeder: van sommige ouders hoeft het niet. Jamila vertelde dat zij het niet hoeft. Farida dus wel.

Stefan riep: ‘Farida is vast ongesteld.’ De halve klas begon te gillen.

Toen stak Larissa haar vinger op en zei: ‘Dat ben ik ook!’ Dat vind ik nou gaaf. Ik hoef het allemaal niet te weten, van dat bloederige gedoe en zo. Maar Larissa wilde Farida helpen. En ineens staken Janneke en Cato ook hun vinger op en zeiden: ‘Ik ook al.’ Werd het nog bloediger.

Even later kwam Farida terug van de gang. Iedereen deed verder normaal tegen haar. Goed hè!

Thomas

Vrijdag 23 november

Je merkt dat onze klas verandert. Zelfs de jongens worden (een beetje) minder kinderachtig.

Het viel me op toen Farida vorige week met die hoofddoek kwam aanzetten en ik en nog een paar andere meisjes vertelden dat we ook al ongesteld zijn geworden. Dat maakte best indruk op de jongens. Later maakten ze er nog wel wat flauwe opmerkingen over. Toen zijn we in de pauze met alle meiden op de jongens afgestapt. Veerle deed het woord. Zo van: we zitten voor het laatste jaar op school, we gaan op schoolkamp en we hebben ook nog onze afscheidsmusical, dus laten we het gezellig houden. Veerle zei het een beetje plechtig, maar het werkte wel. Zelfs de grootste lomperiken beloofden normaal te doen.

Met lootjes trekken voor surprises liep het ook anders dan vorig jaar. In groep zeven werd er flauw gedaan als iemand een kind trok dat hij eigenlijk niet wilde. Je weet wel, met een hoop gezucht en ‘getverderrie’-geroep.

We hadden al de hele week bij onze meester gezeurd dat we lootjes wilden trekken. Het ging op z’n meester Alex’: ‘Ja ja, dat doen we zeker nog!’ Maar hij vergat het steeds. Gelukkig hebben we donderdag en vrijdag nog steeds mevrouw Van Wansum en die beloofde dat zij het zou doen. (Ik zeg ‘nog steeds’, want er is een gerucht dat ze een tijdje naar het ziekenhuis moet voor een of andere enge operatie, maar ze zegt zelf van niet.) Als zij iets belooft, doet ze het ook. Ze weet langzamerhand wel dat we haar ouderwets vinden en ze zei meteen: ‘Dat is nou ook ouderwets, gewoon je belofte nakomen.’

Toen we lootjes gingen trekken, riep ze: ‘Ik heb altijd bewondering voor kinderen die een surprise weten te verzinnen voor iemand die ze niet zo goed kennen.’

Ze zei deze week trouwens ook nog iets heel goeds over de Cito-toets. Ze vroeg eerst: ‘Wanneer is die Cito-toets ook alweer?’

Wij (in koor): ‘In februari!’

Ineens begon Rachelle te huilen en snikte: ‘Die rot-Cito!’

Mevrouw Van Wansum probeerde haar gerust te stellen en zei: ‘De Citotoets is slechts een foto, wij hebben hier op school acht jaar lang jullie hele film gezien. Het advies dat je krijgt, hangt niet alleen van de Cito-toets af.’

Ze legde uit dat zij, meester Alex en directeur Hans samen overleggen en dat je al vóór de Cito-toets te horen krijgt wat je advies is. En als de uitslag van de toets lager is dan je advies, gaat de directeur praten op de school waar je naartoe wilt.

‘Waarom doet onze meester dan zo zenuwachtig over de toets?’ vroeg Jelle.

‘Hij geeft voor het eerst les in groep acht,’ vertelde Van Wansum. ‘En natuurlijk wil hij dat jullie hem goed maken.’

Dat snapten we. Maar het was fijn dat ze het zo goed uitlegde. Mevrouw Van Wansum is een engel. Een ouderwetse engel.

Janneke

Vrijdag 30 november

Janneke noteerde vorige week dat onze klas is veranderd. Ze bedoelde dat we aardiger voor elkaar worden en zo. Nou, deze week was de sfeer wel even anders. Ook bij mij thuis, maar dat vertel ik straks.

We begonnen eigenlijk heel ontspannen. Door wat mevrouw Van Wansum over de Cito-toets zei, leek iedereen zich ineens minder aan te trekken van het gezeur van meester Alex.

Die probeerde trouwens minder te zaniken (mevrouw van Wansum heeft vast met hem gepraat), want hij roept nog maar één keer per dag: ‘Cito!’

Dinsdag gingen we met Alex naar een fototentoonstelling in het gemeentehuis over beroepen van vroeger. Dat was boeiend om te zien. Het meest bijzondere beroep vond ik ‘bestuurder van de boldootwagen’. In de negentiende eeuw hadden veel mensen in de stad nog geen wc. Ze deden hun behoefte op een soort kist met een gat erin, waaronder een grote emmer stond. Eén keer in de week reed er een kar door de straat met een grote bak erop. Daarin werd je emmer dan geleegd. Die kar noemden ze ‘boldootwagen’. Boldoot is een soort eau-de-cologne, water met een lekker geurtje. Ik vind het wel geestig om die kar zo te noemen.

Toen we na de tentoonstelling weer naar school liepen, begon Rachelle toch weer te mekkeren over de Cito-toets. We liepen in een groepje van een stuk of acht kinderen. Ik zei dat we erover op moesten houden, omdat die toets helemaal niks voorstelt.

‘Voor jou, ja!’ riep Rachelle.

En ik riep terug: ‘Je bent een echt zeikmeisje!’

Ze was woest en snauwde: ‘Als jij zó doet, wil ik niet langer met jou in ons…’

Janneke riep meteen: ‘Hou je mond, Rachelle!’ Want die snapte ook meteen dat ze wilde zeggen: ‘…in ons geheime weekboek schrijven.’

Rachelle had ons bijna verraden!

De kinderen die met ons meeliepen, wilden natuurlijk onmiddellijk weten wát ze dan niet meer met me wilde. Ineens dachten ze dat Rachelle en ik stiekem verkering hadden. Ik heb alles ontkend, maar het was al te laat, want Daphne liep er ook bij. Nou, dan kun je het wel vergeten. Binnen een mum van tijd wist de hele klas het.

Ik zei nog een keer dat het volkomen onzin was, maar het hielp niks. Zelfs niet dat Rachelle en ik de rest van de week bij elkaar uit de buurt bleven. En als ik langs haar liep, schold ze me regelmatig uit om maar te laten merken dat er niks tussen ons is. Ongelooflijk wat een repertoire aan scheldwoorden die meid heeft.

De rest van de klas snapte er geen hout van, behalve dan Thomas en Janneke.

Aan het eind van de week geloofde iedereen langzamerhand wel dat we geen verkering hebben. Maar eigenlijk kan het me niet zoveel schelen, want het is bij mij thuis helemaal mis. Niemand weet het nog, maar ik schrijf het hier nu wel op. Mijn ouders gaan scheiden. Ze hebben het me deze week verteld. Volgens mij was er al een tijdje van alles aan de hand, maar probeerden ze het voor mij verborgen te houden. Maar ik had allang in de gaten dat er iets niet klopte.

Janneke, Thomas en jij ook Rachelle, jullie houden je mond er voorlopig over dicht. Ik zal het zelf wel een keer zeggen in de klas. Maar nu nog niet, grote shit.

Sven

Vrijdag 7 december

Sven en ik hebben het goedgemaakt. Toen ik vorige week las over die scheiding van Svens ouders, heb ik hem een sms’je gestuurd: ‘Sorry en stom van je ouders’.

Dat is wel erg gaaf van dit weekboek. Dat iedereen zo eerlijk is.

Ik moet er niet aan denken dat mijn ouders gaan scheiden.

Ze hebben wel eens ruzie, maar dan maken ze het snel weer goed. Ze doen dan een beetje overdreven: ze gaan elkaar knuffelen waar mijn zus en ik bij zijn. Ik schaam me dan altijd te pletter, maar eigenlijk ben ik ook best blij. Mijn moeder zegt altijd na een ruzie: ‘Ook in de beste families kookt de melk wel eens over.’

We vierden deze week Sinterklaas op school, met surprises.

Eerst moesten we met z’n allen in de schoolzaal zingen, want daar kwam Sinterklaas voor de hele school. Schattig, die zingende kleuters. Wij moesten ook meedoen van meester Alex. Een paar jongens zongen ‘Sinterklaas is jarig, zet hem op de pot.’

Directeur Hans hoorde het (die heeft uilenoren, hij hoort altijd alles) en Jelle, Niels, Thomas en Stefan werden zowat naar de gang gesleurd. Toen ze even later terugkwamen, zongen ze heel uitsloverig mee. Zo braaf heb ik ze nog nooit gezien. Thomas vertelde later dat de directeur ontploft was. Dat had ik best mee willen maken, want hij blijft altijd zo kalm als een kameel (zegt mijn moeder).

De jongens mochten weer de zaal in, maar als de directeur nog e’e’n verkeerd woord zou horen, zou hij hen vermoorden (volgens Thomas dan).

Na het zingen in de schoolzaal gingen we terug naar onze klas, waar een berg pakjes lag.

Mevrouw Van Wansum was er ook. Ze ging meteen de baas spelen en meester Alex vond het prima. Maar het was heel goed dat mevrouw Van Wansum een beetje streng deed. Bij de eerste gedichtjes luistert iedereen nog wel, maar na een uurtje heb je het wel gehad. Lullig voor de kinderen die dan nog aan de beurt zijn. Mevrouw Van Wansum zorgde ervoor dat het rustig bleef.

Er waren gave surprises bij. Ik kreeg een haarband van Farida met een grappig gedicht.

‘Je haar staat alle kanten op,

dus daarom een band voor op je kop.

Zo zie je er netjes uit,

al helpt dat bij jou toch geen fluit.’

En Larissa kreeg van Jelle een voetbal met een gek gedichtje over de ruzie die er steeds is over het meidenvoetbal.

‘Dit zal je wel bevallen,

want je bent een meid met ballen.’

Veerle had pech, want Stefan had voor haar een stomme surprise gemaakt. Een bak vol peperkoekpoep en verder niks, niet eens een gedichtje. We hadden afgesproken dat we een cadeautje zouden kopen voor drie euro. Komt Stefan aan met een pennetje dat je cadeau krijgt bij de supermarkt en een zakje drop van een euro. De rest van het geld heeft hij natuurlijk zelf ingepikt. Triest!

Ik heb voorgesteld om met de meiden de ASC op te richten: de Anti-Stefanclub. De drie heksen willen ook meedoen, maar of ik daar nou zin in heb... Die vind ik nog steeds veel stommer dan Stefan.

O ja, nog e’e’n ding: ik vind het vervelend dat Thomas af en toe van die duffe opmerkingen maakt over mij in ons weekboek. Hij noemde mij de laatste keer een gillende keukenmeid. Misschien kun je je voortaan een beetje inhouden, Thomas?

Rachelle

Vrijdag 21 december

Stom, stom, stom. Vorige week ons weekboek mee naar huis genomen. Het was mijn beurt. Maar gewoon vergeten er iets in te zetten. Rachelle ging ineens heel belangrijk doen: ‘Je moest je schamen, Thomas! Je verpest zo ons weekboek.’ Alsof zij er de directeur van is.

Gelukkig zei Janneke: ‘Dan schrijft hij maar een week later.

Dat is voor één keer niet zo erg.’ Toen vond directeur Rachelle het ook goed. En Sven ook.

Die heeft trouwens in de kring verteld over zijn ouders. Dat ze gaan scheiden. Daarna begon hij te huilen. Echt janken. Dat heb ik hem nog nooit zien doen.

Zijn vader is thuis al weg. Sven vertelde dat hij misschien de ene week bij zijn moeder blijft en de andere week naar zijn vader gaat. Dat lijkt me helemaal niks. Dan ben je net een pakje van de post.

Ik vind grote mensen vaak nóg dommer dan sommige kinderen.

O ja, ik zal Rachelle geen gillende keukenmeid meer noemen.

Maar ze deed deze week wel ontzettend knorrig. Volgens Stefan was ze ook ongesteld. Het gaat de laatste tijd vaker over dat meidengedoe.

Nou ja, het is gek dat jongens niet zoiets hebben. Ik zei dat tegen Rachelle. Ik bedoelde het niet eens flauw. Het lijkt me best vervelend voor meiden. Ging ze roepen: ‘Jullie zijn nog baby’s!’

De ASC (Anti-Stefanclub) is niks geworden. Veerle was fel tegen. Die wil dat het gezellig is in de klas. Als Veerle ‘gezellig’ zegt, klinkt het als slappe thee.

De drie heksen wilden wel bij de ASC. Ze kregen meteen ruzie met Rachelle over wie de baas was.

Verder: groot nieuws! Over Alex en de nieuwe kleuterjuf met de staartjes en de bloemetjesjurk. Ze heet juf Lieneke. Vorige week zondag moest ik met mijn ouders mee naar de bioscoop. We gingen naar een melige film: The Sound of Music. Volgens mijn vader móest je die gezien hebben. Dat hoort bij mijn opvoeding (bèèèèèh…).

Ik vond het eerst megasloom met die zingende non en kon dus niet stilzitten. Mijn ouders hielden me koest met chips en drop. Maar later werd het wel grappig met al die kinderen. Die non moest op ze passen, want ze hadden geen moeder meer. Na wat geslijm over liefde ging de non zoenen met de vader. Ze hield meteen op als non. Maar toen kwam er een heftig stuk. De hele familie moest vluchten voor de Duitsers.

Maar wat nog heftiger was: meester Alex zat in de bioscoop met juf Lieneke! Hij zat een paar rijen voor ons. Hij had mij niet in de gaten. Ik heb nog zitten kijken of ze zoenden. Niet dus. Ik heb het maandag tegen Janneke gezegd. Die zei dat ik niks moest vertellen in de klas. Als ze nog niet gezoend hebben, is de liefde nog priel. Of prit of pril of zoiets. Ik weet niet meer precies wat Janneke zei. Maar in ons geheime weekboek schrijf ik er natuurlijk wel over!

We hebben vrijdagmiddag nog Kerstmis gevierd. Alex had voor drinken en snoep gezorgd. We deden toneelstukjes en Jelle heeft gegoocheld. Best knap. En nu lekker kerstvakantie! Rachelle krijgt nu het schrift. Zij vindt het een goed idee om er ook in de vakantie iets in te zetten. Net als laatst mijn kaart van Terschelling.

Thomas

Kerstvakantie

Gedicht over de liefde, door Rachelle

Alex zat heel diep in de put.

Zijn vriendin Bente werd niet de bruid,

want die grote grote tut,

die maakte hun verkering uit!

Maar er is een nieuwe liefde gekomen.

Wordt zij nu het meisje van zijn dromen?

En wordt meester Alex de hartendief

van juf Lieneke, o zo lief?

Ook tussen Wouter en Renske

Is het nog steeds aan.

Hoe zal dit verdergaan?

Liefde kan pijn doen

of je hart laten zingen.

Ja, mijn moeder

zegt altijd van die dingen.

Vrijdag 11 januari

Gaaf gedicht, Rachelle!

Mijn vakantie was leuk. Ik heb een paar dagen bij mijn opa en oma gelogeerd.

Opa is een heel grappige, lieve man. Hij vertelt altijd gekke verhalen en neemt me vaak mee naar het water. Oma en opa wonen vlak bij de Maas. Opa heeft gevaren over kanalen en rivieren. Dan moest hij bijvoorbeeld met zijn schip zand brengen van Maastricht naar Utrecht. Hij heeft altijd gehoopt dat mijn vader (zijn zoon) ook schipper zou worden, maar die wilde niet. Jammer, want dan was ik nu een schipperskind geweest. Lijkt me wel gaaf.

Mijn oma is trouwens ook superlief. Ze is gek op spelletjes en ik ook. We hebben een hele dag gemonopolied.

De eerste dag op school begon meester Alex onmiddellijk te preken. Dat het er nu op aankwam, want volgende maand is de Cito-toets. De halve klas was weer in de stress, natuurlijk. Op woensdagmiddag ben ik met Rachelle en haar moeder naar de stad geweest.

Het was de schuld van Daphne. Nou ja ‘schuld’, uiteindelijk liep het allemaal goed af. Het begon zo: woensdagochtend voor schooltijd was er weer eens knallende ruzie tussen haar en Rachelle. Ik weet niet eens meer waarover. Ze waren wel weer flink aan het schelden. Rachelle riep tegen Daphne: ‘Vieze, dikke kwal!’ Daphne schreeuwde dat Rachelle er altijd stom uitziet omdat ze bij haar thuis geen geld hebben voor hippe kleren. En dat haar moeder oude spullen van haar zus voor haar vermaakt.

Rachelle heeft dat ooit verteld tegen Daphne toen ze nog vriendinnen waren. Dat was in groep vier. En nu gebruikte Daphne dat om haar terug te pakken.

Rachelle riep eerst nog dat het niet waar was, maar daarna rende ze huilend het plein af, naar huis.

We moesten van meester Alex meteen in de kring. De jongens vonden het maar gezeur, maar toen ze hoorden dat Rachelle weg was, wilden ze wel meepraten.

Ik heb gezegd dat ik het gemeen vond van Daphne.

Thomas riep: ‘Ik vind dat Rachelle er helemaal niet stom uitziet.’ (Hij heeft natuurlijk nog wat goed te maken bij Rachelle.)

Meester Alex zei dat je iemand niet op zijn of haar uiterlijk mag beoordelen. Niet echt handig van hem om dat te zeggen, want nou lijkt het net of Rachelle er tóch verkeerd uitziet.

Directeur Hans kwam ook nog langs, omdat de vader van Rachelle had gebeld. Rachelle zat huilend thuis. Toen heb ik voorgesteld dat een paar kinderen haar zouden ophalen.

Ik mocht dat doen, samen met Merel.

Bij Rachelle was het eigenlijk best gezellig. We kregen cola met een koek en haar vader (die niet meer kan werken vanwege zijn rug) tapte moppen.

‘Ik schaam me er niet voor,’ riep Rachelles moeder, ‘dat mijn dochter kleren draagt van haar zussen. Ik kijk altijd in de Tina wat in de mode is en dan pas ik de kleren aan.’

Ineens haalde Rachelles vader honderd euro uit zijn broekzak en riep: ‘Hier, meidje van me, jij gaat vanmiddag échte nieuwe kleren kopen.’

Later hoorde ik dat hij geld gewonnen had met zijn duiven (als je duif het eerst terug is uit Frankrijk of zo, kun je iets winnen).

Toen we weer naar school gingen, zei hij nog: ‘Rachelle, je gaat met opgeheven hoofd de klas in.’

En haar moeder zei: ‘Het gaat niet om de veren die een vogel draagt, maar wat erónder zit.’

We kwamen eigenlijk heel vrolijk op school. Daphne liep gelukkig meteen naar Rachelle om ‘sorry’ te zeggen. En op donderdag zag Rachelle er keivet uit in haar nieuwe kleren. Daphne was meteen weer jaloers. Het is ook nooit goed bij dat kind.

O ja, we zijn er nog niet achter of onze meester écht iets heeft met juf Lieneke. Op school merken we helemaal niks. Maar we houden ze in de gaten!

Janneke

Vrijdag 18 januari

Deze week liep ik naar huis en ik haalde Rachelle in. Ze was alleen. Ik zei: ‘Sorry dat ik je een tijdje geleden ‘zeikmeisje’ heb genoemd, toen je steeds zeurde over de Cito-toets.’

Ik meende wat ik zei, maar Rachelle riep meteen: ‘Rot toch op, slijmbal! Neem een ander in de maling!’

Wat zijn meiden af en toe toch onberekenbaar. Voor de vakantie stuurde Rachelle me nog een sms’je om te zeggen dat ze het stom vond dat mijn ouders gingen scheiden en nu reageert ze zo. Ik ging voor haar staan, keek haar diep in de ogen en zei: ‘Ik méén het, Rachelle, want ik maak me sinds enige tijd ook nerveus over de Cito-toets.’

Ik heb haar nog nooit zo verbaasd zien kijken. Ze plofte neer op een muurtje voor de school en riep: ‘Sven het advocatenzoontje, de grootste opschepper van groep acht, krijgt ineens de zenuwen. Dat is wereldnieuws!’

‘Als je je mond er maar over houdt,’ zei ik.

Dat beloofde Rachelle en daarna zei ze: ‘Dat komt door die gekke ouders van je. Van al dat gescheid word je onzeker.’

Toen liep ze door, omdat de drie heksen eraan kwamen. Ze wilde niet gezien worden met mij. ‘Want dan gaan die trollen weer roddelen.’

Ineens bedacht ik dat Rachelle gelijk heeft. Ik ben nerveus door mijn ouders. Ik blijf voorlopig bij mijn moeder wonen, maar in de kerstvakantie heb ik bij mijn vader gelogeerd in zijn nieuwe flat. Hij zei: ‘Nu je moeder en ik er zo’n puinhoop van hebben gemaakt, moet jij de trots van de familie hooghouden met een mooie Cito-score.’

Hij zei deze keer gelukkig wel ‘je moeder’, want meestal heeft hij het over ‘dat mens’. Mijn moeder kan trouwens ook niet meer normaal doen over mijn vader. Als ik bij haar ben, zit ze te schelden op mijn vader. Dan vind ik ze alle twee behoorlijk stom!

Ze doen het voorkomen (als ze niet schelden op elkaar) alsof mijn Cito-toets hun relatie nog kan redden. Niet dus! Meester Alex heeft ons deze week een paar keer een oude Cito-toets laten maken. We bespraken hem gezamenlijk na. De meeste kinderen vonden dat het meeviel.

We hebben wel gelachen omdat er een som was met komma’s die de meester ook niet snapte. Hij probeerde hem uit te leggen, maar draaide zichzelf helemaal vast. Meester Alex wilde het eerst niet toegeven, maar daarna verzuchtte hij: ‘Ik weet het ook niet meer.’

Om zijn eer te redden (we waren allemaal melig geworden), begon hij over ons schoolkamp in mei. Ineens hing iedereen aan zijn lippen. Hij vertelde over de boerderij waar we vijf dagen zullen verblijven ergens in Limburg.

Toen liep Rachelle ineens de klas uit en ging in de gang staan huilen. We snapten er niks van. Janneke zei dat ze heel veel last van heimwee had. En dat ze daar echt niks aan kan doen. Er waren gelukkig nog meer kinderen die zeiden daar wel eens last van te hebben.

Alex ving het mooi op. Hij vertelde dat hij het vroeger ook had, maar dat daar best iets aan te doen is. Hij zou in elk geval met Rachelle gaan praten en hij liet de hele klas beloven dat ze haar er niet mee zouden pesten.

Ineens zei Thomas dat hij misschien ook niet meeging. Hij wilde niet zeggen waarom. In elk geval niet vanwege heimwee. Ik ben benieuwd of hij het wel in ons weekboek durft te zetten.

Sven

Vrijdag 25 januari

Sven en ik zijn dus toch gezien door de drie heksen, toen we vorige week op het muurtje zaten te kletsen over zijn ouders. En ja hoor, daarna meteen rondbazuinen dat Sven en ik verkering hebben, net als voor de kerstvakantie.

Ik vond het zo stom dat Daphne zei: ‘Jij wilt zeker een advocatenzoontje aan de haak slaan.’ Ik sla dat kind nog eens op haar dikke neus. Gelukkig heeft ze niks meer gezegd over mijn heimwee. Niemand pest me er trouwens mee. Meester Alex zei dat hij er nog met mij over zou praten. En dat het echt goed zou komen.

Voor Thomas is het nu veel erger, want op de een of andere manier is Stefan erachter gekomen waarom Thomas misschien niet meegaat op kamp. Thomas plast soms nog in bed. We denken dat zijn zus het heeft doorgekwekt aan de zus van Stefan.

Dat nou ne’t Stefan erachter moest komen. Die stomme mafkees ging het onmiddellijk rondtetteren en natuurlijk ook Thomas pesten.

Gelukkig hadden we mevrouw Van Wansum. Die vertelde dat ze al jaren mee op schoolkamp gaat en dat het heel normaal is dat er kinderen zijn die problemen hebben. Bedplassen, heimwee, moeilijke eters, niet kunnen slapen ergens anders, nog steeds je knuffels in je bed nodig hebben en dat soort dingen. Dat hoort erbij.

Van Wansum heeft ervaring!

Het was wel even schrikken om te horen dat zij ook meegaat. Maar misschien is het juist wel goed. Meester Alex is af en toe nog iets te slap om alleen met ons op kamp te gaan. Ik zie er heel erg tegenop door die stomme heimwee. En ik kan helemaal niet slapen zonder mijn oude rafelige aap. Ik hoor de drie heksen al gillen als ze daar achter komen. Ik hoop maar dat zij ook een knuffel meenemen. Dat zullen wel trollen zijn of ratten.

Nu ik dit opschrijf kan ik wel janken. Je denkt al die jaren: ha fijn, in groep acht op kamp! Is het eindelijk zover, durf je niet meer. Cato zei dat ze vroeger ook veel last van heimwee had, maar dat het nu wel ging.

Mevrouw Van Wansum zei dat we gerust bij haar mogen komen om erover te praten. Misschien doe ik dat wel, want ik heb geen zin om er met meester Alex over te praten.

Die is deze week weer eens flink kwaad geworden. We moesten de hele klas goed opruimen, maar iedereen deed heel sloom.

Alex begon meteen te donderen. Het speeksel kwam uit zijn mond en sprietste alle kanten op. Ook in het gezicht van Cato. Die gilde: ‘Getverderrie!’

Alex heeft ons nog een hele tijd laten nablijven. We mochten pas weg nadat alles was opgeruimd. Nou ja, eigenlijk had hij wel gelijk. Mijn moeder zegt altijd: ‘Iedereen ruimt zijn eigen rommel op achter zijn eigen kont.’

Toen we eindelijk konden vertrekken, kwam de moeder van Benno nog even zeuren. Dat hij om halfvier naar vioolles moest, maar dat hij nu te laat was. Echt iets voor Benno. Die is zelf een halfgare viool.

O ja, tegen Sven heb ik gezegd dat hij zijn ouders moet dreigen lekker de Cito te verprutsen als ze niet ophouden met hun gescheld op elkaar.

Rachelle

Vrijdag 1 februari

Wat ben ik toch een oliebol. Dat zegt mijn vader vaak: ‘Jij bent een neurotische oliebol!’

Ik had het natuurlijk nooit moeten zeggen. Dat ik misschien niet mee ga op schoolkamp. Iedereen werd natuurlijk keinieuwsgierig. En dan verraadt mijn stomme zus het ook nog aan die van Stefan. Erger had niet gekund! Echt niet. Nu pesten Stefan en de heksen mij. En nog een paar andere kinderen. Na schooltijd wachten ze me op en roepen: ‘Thomas, Thomas, doet een plas.’

Nou ja, Rachelle gaat misschien ook niet mee op schoolkamp. Maar ik wíl wel. En zij ook, dat weet ik zeker (ja toch, Rachelletje?).

Het was deze week weer eens onrustig in onze klas. Ik heb mijn taak niet af door het gerommel. We moesten om de beurt naar de schoolarts. Er kwamen steeds ouders hun kind ophalen. Je ging dan mee naar de GPV of GGD of hoe dat heet. Daar moest je bijna in je blote kont gaan staan. En ook nog voor een vrouw. Dat was de dokter. De meeste kinderen vonden het maar eng, zo’n vreemd mens die aan je zat. Ze onderzocht of je ogen en oren goed zijn.

En of je recht staat en zo. Bij de jongens keek ze in je onderbroek of je al balletjes hebt. Meester Alex legde uit dat zoiets normaal is (hij geeft tegenwoordig seksuele voorlichting zonder rooie kop, knap hè). Die ballen zijn eigenlijk fabriekjes waarin zaadjes worden gemaakt. Als je later vrijt met een meisje dan zwemmen die zaadjes door je piemel. Hup, op weg naar de eitjes van de meisjes. Zoiets. Toen vertelde hij dat die balletjes vanzelf naar beneden zakken. Meteen weer keten. Jelle vroeg: ‘Voel je dan ineens plok-plok en vallen ze dan in dat zakje onder je piemel?’ Wij lachen.

Plotseling hoorden we geschreeuw in de gang. De ouders van Sven waren ruzie aan het maken, terwijl Sven nog gewoon bij ons in de klas zat. Ze wilden alle twee met Sven naar de schoolarts, maar niet samen. De dombo’s. De hele klas vloog naar het raam aan de gangkant. Dat zit een beetje hoger. Wij klommen gauw op stoelen en tafels.

Meester Alex ging roepen: ‘Zitten! Zitten allemaal!’ Het hielp niks.

Hij liep de klas uit en nam Svens ouders vlug mee naar het kamertje. Even later kwam hij terug en zei dat alleen Svens moeder mee zou gaan. Sven weigerde.

‘Ga nou,’ zei Alex.

‘Alleen als ze alle twee meegaan,’ zei Sven.

De meester ging weer naar de gang. Het was best zielig. Je zag aan zijn verwilderde ogen dat hij niet goed wist hoe het verder moest.

Ineens was onze klas heel erg samen of hoe zeg je dat. We waren allemaal voor Sven. Toen kwam de meester weer terug (het leek wel een postduif) en hij zei: ‘Ze gaan alle twee met je mee.’

Wij allemaal juichen!

Sven had gewonnen. Nou ja, meester Alex ook. Die had het toch maar mooi voor elkaar gekregen.

Thomas

Vrijdag 8 februari

Weer een drukke week. Na de schoolarts en de ruziënde ouders van Sven hadden we het deze week over onze schoolkeuze. Bijna elke dag na schooltijd kwamen kinderen met hun ouders bij meester Alex en directeur Hans in het kamertje.

Ik was blij dat directeur Hans erbij zat, want Alex heeft voor het eerst groep acht. Ik zou het een raar idee hebben gevonden als hij in zijn eentje over ons had mogen beslissen. Dat vond hij trouwens zelf ook. Dat vind ik altijd wel tof van hem: hij is hartstikke eerlijk als het erop aankomt.

Het was heel grotemensenachtig in het kantoor van directeur Hans, zo met z’n allen om een grote tafel. Mijn ouders kregen koffie en ik sap.

Ik ga naar havo/vwo, maar dat wist ik eigenlijk al. Katja en Jamila hebben hetzelfde advies gekregen. Maar Daphne heeft vmbo-advies. Thomas riep meteen: ‘Gelukkig, het einde van de drie heksen!’ Daarmee verraadde hij dat we ze altijd zo noemen.

Ik snap wel dat Thomas zo doet. Daphne, Stefan en een paar andere kinderen pesten hem nog steeds met zijn bedplassen. Meestal treiteren ze na schooltijd. Meester Alex heeft er al een keer over gepraat in de kring, maar ze ontkenden gewoon.

Gisteren heeft Daphne zichzelf verraden. We hadden het bij mevrouw Van Wansum over de schoolkeuze. Thomas vertelde dat hij het misschien toch mag proberen op havo/vwo omdat hij zo graag piloot wil worden. Daphne was natuurlijk stikjaloers en zei: ‘Bedplassers kunnen geen piloot worden, die pissen het hele vliegtuig onder.’

Mevrouw Van Wansum was echt kwaad en riep dat wie zoiets zegt, zélf niet mee mag op schoolkamp.

Daphne snauwde: ‘Daar hebt u niks mee te maken. Alex is de baas in onze klas.’ Ik heb mevrouw Van Wansum nog nooit zo boos zien kijken met die grote ogen van haar. De hele groep hield de adem in.

Daphne keek eerst nog brutaal terug, maar toen Van Wansum haar bleef aanstaren zonder iets te zeggen, rende ze huilend de klas uit. Mevrouw Van Wansum erachteraan. Wij vonden het wel spannend en wachtten af. Het duurde zeker tien minuten voor ze terugkwamen. Gelukkig hield iedereen zich rustig. Volgens Thomas ging Van Wansum Daphne nu net zo lang knijpen tot ze haar excuses zou aanbieden. Maar ze kwamen samen terug en ze hadden het goedgemaakt.

Die aardige Wouter zei dat hij niet begreep waarom sommige kinderen niet naar het vmbo wilden. Hij en Renske gaan er ook naartoe. Die twee zijn nog steeds een echtpaar. Renske vertelde dat Wouter en zij op het vmbo waren wezen kijken en dat ze het er heel leuk vonden. Je kunt er allerlei kanten uit. Hij gaat iets met elektriciteit en computers doen en Renske wil kok worden. Rachelle is ook naar die school geweest en die ziet het daar nu ook wel (een beetje) zitten. En we blijven gewoon vriendinnen na groep acht, dat hebben we afgesproken.

Nu iedereen langzamerhand weet wat hij volgend jaar gaat doen, moeten we natuurlijk nog een school kiezen. Ik ga denk ik naar het Willem Drees-college. Daar gaan Merel, Larissa, Jelle en Sven ook naartoe. Als Sven tenminste zijn Citotoets niet expres verknalt. Zijn ouders doen nog steeds heel vervelend over elkaar.

Janneke

Vrijdag 15 februari

Dit wordt langzamerhand een weekboek van vier kinderen in plaats van over onze héle groep. Het gaat best vaak over onszelf en niet over de klas. Het verbaast mij trouwens dat ons weekboek nog steeds geheim is en dat niemand uit onze klas het in de gaten heeft. Zelfs die ene keer dat Rachelle het dreigde te verraden, heeft ze het niet verpest. (Stil maar, Rachelletje, ik zei ‘dreigde’, je hebt het niet echt gedaan. Ik hoor je alweer grommen.)

Daarom schrijf ik nu alleen over onze klas. Ik heb trouwens geen zin meer om over mijn ouders te schrijven. Ik wil thans de liefdes in onze groep bespreken, te beginnen met meester Alex. Die heeft nu echt verkering met die grappige kleuterjuf. Je gelooft het niet: ik heb ze betrapt in het kopieerhok. Ik moest iets kopiëren van mevrouw Van Wansum. Toen ik het hok betrad, stonden ze te… zoenen! Juf Lieneke stond met twee handen om de nek van meester Alex en hij met een hand om haar schouder en de andere op haar rechterbil.

Ze schrokken zich wezenloos. Ik trok mij bescheiden terug, maar Alex kwam achter mij aan. ‘Wil je hier alsjeblieft niet over praten met onze klas?’ vroeg hij. ‘Ik vertel het zelf wel een keer.’

Ik vond het wel komisch. ‘Natuurlijk, meester,’ antwoordde ik en ik had de neiging om te zeggen: ‘Als jij me matst met de Cito-toets.’ Een dus. Maar ik dacht meteen: ik wil niet gematst worden.

Meester Alex zei dat ik er niet over mocht práten. Dus schrijven mag wel, daarom staat het hier. Dat is nog eens een geheim, vrienden! Meester Alex en juf Lieneke innig omstrengeld met elkaar in het kopieerhok!

Ander nieuws: Wouter en Renske zijn níét meer innig. Wouter heeft het uitgemaakt. Hij wil niet zeggen waarom. Renske is nu in crisis, net als de helft van de meiden in onze klas. Ze zijn boos op Wouter. De meiden keren zich als een roedel wolven tegen hem.

Er gaan geruchten dat Woutje jaloers is op Benno. Die slome zit (met zijn viool) in een kinderorkest en Renske doet daar sinds kort ook aan mee met haar dwarsfluit. Tja, als er een ander in het spel is, kan het behoorlijk fout gaan. Net als bij mijn ouders: volgens mijn moeder heeft mijn vader al een hele tijd een vriendin. ‘Zo’n opgetutte tut van zijn kantoor’ (citaat van mijn moeder).

Nu heb ik het toch weer over ze, shit. Nou ja, vooruit dan maar. Ik heb echt gedreigd met het verpesten van mijn Cito-toets. Ik ga straks gewoon een beetje gokken. Wat kan mij het schelen!

Ze hebben onmiddellijk in paniek Alex gebeld (gniffel): eerst mijn moeder en daarna mijn vader. Meester Alex heeft ernstig met mij gesproken. Allemaal geblabla over mijn intelligentie, mijn toekomst, mijn kansen. Ze kunnen allemaal barsten. Mijn ouders denken alleen maar aan zichzelf. Als ze niet snel normaal doen, haal ik mín vijfhonderd voor mijn Cito-toets. Dat is nog eens echt chantage!

Sven

Vrijdag 22 februari

Deze week hadden we de Cito. Ik heb hem verpest. Al die stomme lange teksten. En van die duffe sommen over kilometers en auto’s die alsmaar benzine moeten tanken. Ik werd er helemaal gek van. Dadelijk kan ik nog niet eens naar het vmbo.

Ik vond het toch al vreselijk dat ik niet met Janneke mee mag naar de havo. Zag ik het eindelijk zitten op het vmbo, verpest ik het weer.

Alex zag dat ik zat te stressen. Toen hij op mijn blaadje keek waarop ik vakjes zat in te kleuren (ik voelde me net een kleuter) trok hij meteen een rampengezicht. Hij zei wel gauw: ‘Het gaat goed hoor’, maar ik ben niet achterlijk. Zoals hij naar mijn blaadje keek! Alsof ik dáár rustig van werd!

We hadden gelukkig ook nog een dag mevrouw Van Wansum als oppas. Ineens ging het beter met mij, echt waar.

Ze kwam even bij me zitten en we deden samen de eerste twee sommen. Volgens mij mag dat niet, maar ze trok zich daar niks van aan. En in de pauze ging ze cola en appelsap voor ons inschenken en kregen we allemaal een spekkie. Ineens was de Cito-toets heel gezellig. Ik wou dat we de hele tijd mevrouw Van Wansum hadden.

Na afloop heb ik dat tegen haar gezegd. En ook dat ik het volgens mij heb verknald.

‘Je hebt toch vmbo-advies,’ zei ze.

‘Ja, juf.’

‘Maak je maar geen zorgen. Volgens mij haal je punten genoeg voor het vmbo.’

Mevrouw Van Wansum is echt aardig!

Trouwens, er zijn veel meer kinderen die opgefokt zijn over de uitslag. Thomas zat na de laatste dag te huilen, maar mevrouw Van Wansum heeft hem getroost.

Nu wat leukers dan die achterlijke Cito-toets: er zijn nieuwe liefdes in de klas. En ook een beetje oude, want Wouter en Renske hebben het weer goedgemaakt.

Jelle schijnt ineens verliefd te zijn op Farida. Maar zij doet net alsof ze het niet in de gaten heeft. Zou wel leuk zijn: verkering tussen de leuke bruine Farida en de grappige, blonde bleekscheet Jelle.

Wat heeft Farida trouwens veel hoofddoekjes. De een nog vrolijker dan de andere.

Larissa en Niels hebben ook verkering. En hoe!

Sven heeft onze meester betrapt met zijn kleuterjuffie, maar ik heb Larissa en Niels betrapt. Ik moest iets halen in het magazijn van Alex. De deur was op slot, dus ging ik naar het kantoor van directeur Hans voor de sleutel, maar die hing daar niet.

Ik ging terug naar het magazijn om toch nog eens te kijken of de deur open was en wie komen daar naar buiten: yes, Larissa en Niels! Larissa had een rooie kop en Niels riep tegen mij: ‘Kijk voor je!’

Ik keek niet eens. Ik heb het wel per ongeluk (nou ja, per ongeluk…) tegen de rest van de klas gezegd. Toen ging Stefan roepen dat Niels en Larissa getongd hebben in het magazijn. Hij haat Larissa nog steeds door die ruzie over het voetballen. Stefan kijkt te veel soapseries. Ik moet er niet aan denken, zo’n tong van een jongen in je mond. Voor mij hoeft dat niet.

Ik word soms gestoord van al dat geleuter over zoenen. Volgens mij heeft nog niemand uit onze klas e’cht gezoend. Echt niet!

Mijn moeder zegt dat het vanzelf wel komt, als je eraan toe bent, over een paar jaar of zo. Je moet het helemaal ze’lf willen. Als ik sommige kinderen hoor, denk ik soms dat ik zwaar achterloop. Allemaal opschepperij, volgens mijn moeder. Laat je niet gek maken!

Het schrift gaat nu met Thomas mee, in de voorjaarsvakantie.

Rachelle

Voorjaarsvakantie

Gedicht voor Merel, van Thomas

Zware strijd

Moeder kwijt

Pleeggezin

Erg naar je zin.

Ineens

voor het raam

zie je haar staan.

Je schrikt je een hoed

verliest alle moed.

Moeder in de school.

Je schrikt je een halve zool.

Dan komen tranen met tuiten

samen met je moeder naar buiten.

Nu is alles oké

Iedereen tevree.

Moeder krijgt nieuwe kans

In het kamertje van directeur Hans.

Vrijdag 7 maart

Ik heb in de vakantie mijn zus teruggepakt over dat bedplassen. Ik heb een beker water rechtop in haar bed gezet. Aan het voeteneind. Ik heb haar nog nooit zo hard horen gillen toen hij omviel.

Na de vakantie was meester Alex ziek. Sven fluisterde stiekem: ‘Hij is natuurlijk uitgeput door zijn nieuwe relatie met juf Lieneke.’

Maar we kregen een superleuke juf als invalster! WAUW! Ze heette Astrid. Ze rook naar honing. Bijna alle jongens werden een beetje verliefd op haar.

Ik kon niet meer stilzitten. Ik ben wel tien keer van mijn stoel gedonderd. Die stomme Stefan riep tegen de juf: ‘Let maar niet op Thomas, die heeft ADHD!’

De meeste meiden vonden juf Astrid een aanstelster.

Ze stinkt, zei Rachelle. Veerle vond haar rokje veel te kort.

En volgens Larissa had ze kwijlogen. Maar Farida en Janneke vonden haar wel cool. Kortom, de meningen waren verdeeld. Jammer genoeg kon Astridje maar een dagje blijven.

De volgende dag kregen we als invaller meester Geluk. Dat was geen geluk (in het begin). De meningen over hem waren níét verdeeld. We vonden het allemaal een griezel. Het leek zo’n enge meester uit een boek van Paul van Loon. Het was een grote brede man met een dikke bril. Hij kon net door de deur. Zijn stem klonk als een trompet. We durfden niks bij hem. Het is nog nooit zo stil geweest in de klas. Vergeleken bij meneer Geluk is onze eigen Van Wansumpje een poezelig lief juffrouwtje.

Maar aan het einde van de dag ging Geluk ineens vertellen. Wel een halfuur lang. Eerst werden we er melig van. Zijn verhaal begon kinderachtig. Het ging over Tom en Tineke, die thuis wegliepen. Maar het werd steeds spannender. De kinderen klommen stiekem aan boord van een schip. Het schip zonk en Tom en Tineke belandden op een onbewoond eiland. Daar gebeurden allemaal enge dingen.

Op woensdag was meneer Geluk voor het laatst. Toen heeft hij het verhaal afgemaakt. Hij vertelde ook nog dat hij al met pensioen is. Hij was zevenenzestig. Af en toe valt hij nog in als een school echt niemand kan vinden. We vonden het eigenlijk best jammer dat die ouwe knar niet meer terugkwam. Vooral om zijn verhalen.

Daarna hadden we mevrouw Van Wansum weer. Die vertelt nooit verhalen. Ze kan wel mooi voorlezen, gelukkig.

O ja, het is nog steeds aan tussen Larissa en Niels. Ik snap er niks van. Larissa is een grote snatereend, terwijl Niels eigenlijk heel rustig is. Was ik maar zo.

Ik ben nog steeds op Merel. Ik zou best met haar het magazijn in willen. Ik weet alleen niet hoe ik dat moet aanpakken. Ik vond wel goed wat Rachelle schreef over al dat gezoen. Of nee: al dat niet-gezoen.

Thomas

Vrijdag 14 maart

Deze week kregen we de uitslag van de Cito-toets. Van tevoren was iedereen heel zenuwachtig. Dat was de schuld van meester Alex. Die zei ’s ochtends dat onze directeur ’s middags om twee uur met de uitslag zou komen.

Thomas hield het niet meer uit. Die heeft de halve ochtend om de school gerend. Rachelle zat samen met Cato de hele tijd keihard te lachen en Daphne kreeg een huilbui. Zelfs Veerle, die altijd zo rustig is, kon niet werken. We leken wel zo’n tv-programma van mensen die samen opgesloten zitten in een huis.

’s Middags was het eindelijk zover. De meeste kinderen waren wel tevreden over de uitslag. Zelfs Rachelle had een aardige score, terwijl ze dacht dat ze het verknald had. In elk geval genoeg voor het vmbo.

Sven had een hartstikke hoge uitslag (heeft het dus niet verpest). Maar Thomas had te weinig punten voor de havo. Ik heb hem nog nooit zo verdrietig gezien. Maar directeur Hans zei dat hij zijn best zou doen voor Thomas.

De Cito van Stefan viel ook tegen. Die had havo-advies, maar had daarvoor te weinig punten. Stefan ging ineens heel onverschillig doen en riep: ‘Het interesseert me geen zak.’ Directeur Hans antwoordde: ‘Nou, dat is dan fijn. Hoef ik voor jou mijn best níet te doen.’

Stefan riep: ‘Je doet maar!’ En toen begon hij te janken. Ineens was hij heel zielig. Van de vervelende pestkop was niks meer over.

Nog wat nieuwtjes:

Het is uit tussen Larissa en Niels. En ze hebben niet gezoend in het magazijn (volgens Niels dan, want Larissa doet er nog steeds heel geheimzinnig over).

Meester Alex heeft nu officieel verklaard dat hij verkering heeft met kleuterjuf Lieneke. Hij werd knalrood toen hij het vertelde, heel schattig. Maar wij hebben voor hem gejuicht. En dankzij de liefde is de meester de laatste tijd ook best vrolijk. Hij bracht woensdag ineens zijn gitaar mee naar school. We wisten helemaal niet dat hij gitaar kon spelen. Hij leert ons nu liedjes voor op kamp. De leukste vinden we tot nog toe het lied over Olga (‘Ai ai, Olga, als jij niet van me houdt, dan spring ik in de Wolga en o, die is zo koud!’). We vullen steeds andere namen in: ‘Ai ai, Wouter’ en ‘Ai ai, Larissa.’ Die kunnen er wel om lachen.

Eigenlijk was het alles bij elkaar een gezellige week. Rachelle heeft met Van Wansum over haar heimwee gepraat. In de kring begon de juf er daarna ook over. Niet over Rachelle hoor, maar gewoon over heimwee in het algemeen. Ze gaf een paar goede tips, zoals: spreek met je ouders af dat ze je komen ophalen als het niet gaat, dat geeft een gerust gevoel. Het is maar een dik uur rijden van hier naar de kampboerderij. En laat je mobiel thuis, want als je steeds opbelt, krijg je vanzelf heimwee. Als je het echt niet meer uithoudt, mogen we het mobieltje van mevrouw Van Wansum gebruiken. En verder hebben we afgesproken dat we allemaal een knuffel meenemen. Grappig hè?

Janneke

Vrijdag 21 maart

Meester Alex moet van alles verzinnen om ervoor te zorgen dat we nog wat uitvoeren.

Iedereen heeft zoiets van: na de Cito-toets zitten we onze tijd te verdoen hier op school. De stemming is nogal slapjes. Maar nu heeft hij een ingenieus plan bedacht. Ons meestertje blijkt onvermoede talenten te hebben. Hij bleek al gitaar te kunnen spelen en hij kan ook nog goed filmen.

We gaan met z’n allen een film maken voor onze afscheidsavond. We hebben deze week een keer proefgefilmd. In groepjes mochten we een toneelstukje verzinnen en dat spelen.

Ik zat in het groepje met Benno, Daphne en Wouter. Ik dacht eerst: oooooooh nééééé! Niet om Woutje, maar om de andere twee deelnemers van ons groepje. Maar wat blijkt: wij hadden uiteindelijk het leukste filmpje.

Benno en Wouter speelden arme sloebers die langs de huizen moesten om geld op te halen bij rijke mensen. We hebben echt op straat gefilmd. Wouter zong en Benno speelde op zijn viool. Niet om aan te horen, maar wel lachen. Daphne en ik waren het deftige echtpaar: mevrouw en meneer Chipolata. We zagen er prachtig uit (oude kleren van mijn ouders) en vonden de zwervers maar vies. Zwerver Benno bleek een toverviool te hebben: als hij op de viool speelde, draaide alles om. Daphne en ik werden arme sloebers en Wouter en Benno werden deftig en lachten ons uit. Ik vond het eerst een kinderachtig idee, maar onze meester had het omtoveren heel spannend gefilmd. Daphne had een paar jutezakken meegenomen van huis en daarmee zagen we er heel armoedig uit.

Trouwens, Daphne kan heel goed toneelspelen.

De komende week gaan we verhalen verzinnen voor de echte film.

Mevrouw Van Wansum heeft ook iets slims bedacht om ons nog een tijdje bezig te houden. We moeten voor haar een ‘spetterend eindwerkstuk’ maken, zo noemde ze dat. Ze zei: ‘Dit moet het beste werkstuk zijn dat je ooit hebt gemaakt. Kies een pittig onderwerp, want je krijgt van mij de komende maanden volop de tijd om eraan te werken. En niet gauw even wat van internet plukken.’

Iedereen is nu druk aan het nadenken, want volgende week wil ze weten welk onderwerp je kiest. Ik twijfel tussen de Tweede Wereldoorlog en Columbus.

Mevrouw Van Wansum is best kritisch. Rachelle zei tegen haar dat ze het over mode wilde doen. Dat mocht wel, maar dan moet ze ook de geschiedenis van de mode erbij halen. Dat zag Rachelle niet zitten, dus ze was meteen weer één bonk zenuwen. Ik heb voor haar een informatief boek van mijn moeder meegenomen over mode van vroeger tot nu. Ik kreeg zomaar een zoen van Rachelle, midden in de klas. Iedereen ging weer van alles roepen, maar het kon me niks schelen en Rachelle ook niet. Daarna zei niemand er nog wat over.

Merkwaardig, nu onze laatste jaar op de basisschool bijna om is, lijkt het wel of we steeds aardiger voor elkaar worden.

Sven

Vrijdag 28 maart

Dit was een superheftige week! Merel is ontvoerd door haar moeder. Haar echte dan! Merel had woensdagmiddag met haar afgesproken. Ze kletst e’e’n keer in de maand met haar moeder in het kamertje. Het ging al een hele tijd goed. Merel zei laatst zelfs dat er kans was dat ze binnenkort bij haar moeder zou gaan logeren. Maar later vertelde ze dat haar pleegouders dat liever nog niet wilden en dat ze daar nog even mee moest wachten. Dat snapte Merel wel. En wat gebeurt er: haar eigen moeder verpest alles. Nou ja, bijna!

Na het uurtje in het kamertje (directeur Hans houdt ze dan een beetje in de gaten), zei Merels moeder: ‘Ik breng mijn dochter wel even naar haar pleegouders.’ Normaal loopt Merel gewoon naar huis.

Onze directeur zei dat hij liever niet had dat ze Merel naar huis bracht. Dat was zo afgesproken met haar pleegouders. Maar Merel wilde het zelf wel graag.

Het lijkt me ook best moeilijk om dan te zeggen: ‘Nee mam, ik kijk wel mooi uit, ik ga niet bij jou in de auto!’ Na wat gezeur vond directeur Hans het goed.

En wat doet die halvegare moeder: ze rijdt gewoon het dorp uit. Merel was dus ineens spoorloos verdwenen. Ontvoerd!

We hoorden het donderdagochtend van mevrouw Van Wansum. Iedereen was verontwaardigd en Thomas flipte helemaal. Hij is nog steeds verliefd op Merel. En zij op hem, volgens mij, maar ze is te verlegen om het te zeggen.

Ik had het ook niet meer. Ik was bang dat die moeder Merel zou vermoorden. Je hoort soms van die rare dingen. Jelle en Stefan hadden wel een rode auto zien wegrijden, omdat ze toevallig op het veldje aan het voetballen waren, maar wisten verder niks.

Mevrouw Van Wansum liet zich niet gek maken (zoals gewoonlijk). Ze zei: ‘Die vrouw houdt gewoon van haar dochter en het ging heel goed tussen haar en Merel. Ik denk niet dat we bang hoeven te zijn.’

Al snel kwam ‘het verlossende woord’ (zoals Sven dat zo mooi zei). Merel belde zelf op naar school. Directeur Hans kwam het vertellen. Ze was weer thuis bij haar pleegouders, samen met haar moeder.

Toen ze ’s middags op school kwam, wilden we natuurlijk alles weten. Ze vertelde dat haar moeder eigenlijk niet van plan was haar mee te nemen. Ze wilde Merel echt naar haar pleegouders brengen. Maar ze had zich ineens bedacht. Ze vond het stom dat ze haar dochter niet eens haar eigen huis mocht laten zien en had haar gevraagd of ze meeging, en Merel wilde wel. Dus eigenlijk heeft ze zichzelf ontvoerd.

Ze heeft haar pleegouders gebeld om te vertellen waar ze was. Die waren eerst hartstikke boos, maar ze mocht toch een nachtje blijven logeren. Merels pleegouders waren alleen vergeten het aan school door te geven. Daarom kwamen wij er pas later achter. Maar het was gezellig bij haar moeder, vertelde Merel, al vond ze het daar wel een puinhoop.

Haar moeder zei eerlijk dat ze blij was dat Merel pleegouders heeft. Ze woont al bij hen vanaf dat ze drie was. Haar moeder weet heel goed van zichzelf dat ze af en toe nog in de war is. Het gaat wel beter dan vroeger, maar ze kan echt niet altijd voor Merel zorgen.

Dat vertelde Merel gewoon in de klas. Wel gek hoor, dat ze al over van die grotemensendingen moet praten. Maar volgens mij vindt ze het zelf niet zo erg. Misschien komt dat omdat ze een pleegkind is.

Toch blijf ik vinden dat grote mensen soms rare kwibussen zijn.

Rachelle

Vrijdag 4 april

Niet te geloven: Rachelle en Daphne hebben afgelopen woensdag als tijgers gevochten met elkaar. Ze zitten nu nog onder de krassen: Rachelles armen zitten er vol mee en Daphne heeft er een paar op haar grote neus en haar wang.

Het begon tijdens de werkstukmiddag bij mevrouw Van Wansum. We waren allemaal heel rustig bezig.

Rachelle doet haar werkstuk over mode. En Daphne over roofvogels.

Zegt Rachelle ineens tegen Daphne: ‘Dat doe je zeker omdat je zélf een valse roofvogel bent.’

Antwoordt Daphne woedend: ‘Jij doet het zeker over mode omdat je altijd van die vodden aan je lijf hebt. Jouw ouders kunnen niks beters betalen.’

Toen vloog Rachelle haar aan. Het leek wel een jongensgevecht: de twee meiden rolden over de grond. Ze trapten en sloegen elkaar waar ze maar konden.

Jelle probeerde er nog tussen te komen. Keidapper van hem, maar levensgevaarlijk. Die meiden waren echt helemaal gestoord. En sterk dat ze waren! Jelle kreeg een flinke trap. Hij hield meteen op met vredestichten.

Mevrouw Van Wansum was net naar het documentatiecentrum gelopen met Merel en Farida. Wouter rende naar de gang en brulde: ‘Mevrouw Van Wansum, kom gauw! Daphne en Rachelle maken elkaar af!’

Groep zeven kwam net terug van gym. Ze drongen met z’n allen ons lokaal binnen.

Maar Mevrouw Van Wansum stormde als een neushoorn tussen de kinderen door. Ze greep de twee meiden en trok ze uit elkaar. Die oude dame is nog keisterk. Daarna joeg ze groep zeven de deur uit. Wij moesten allemaal op onze plaats gaan zitten.

Daphne en Rachelle stonden als twee zielige kleuters naast elkaar, met de plukken haar nog in hun handen.

We dachten: nu moeten we natuurlijk weer in de kring. Maar mevrouw Van Wansum riep woedend: ‘Uit mijn ogen, alle twee. Jullie komen er niet meer in voordat jullie het goedgemaakt hebben. En jullie gaan zo niet mee op schoolkamp, afgelopen uit. Ik heb genoeg van dat geruzie.’

Rachelle en Daphne vertrokken naar de gang. Iedereen verwachtte dat we na een minuut weer een hels kabaal zouden horen. Maar het bleef muisstil op de gang. We luisterden met ingehouden adem.

‘Doorwerken,’ gromde mevrouw Van Wansum.

We deden net alsof. Niemand kon zijn aandacht erbij houden.

Na tien lange minuten kwamen de meiden weer binnen. Huilend en met de armen om elkaars schouders. Ik snap echt niks van meiden, echt niet!

Thomas

Vrijdag 11 april

Mijn opa ligt in het ziekenhuis. Het gaat helemaal niet goed met hem. We zijn deze week elke dag naar hem toe geweest, samen met oma. Ik ben bang dat hij doodgaat.

Ik kan me niet voostellen dat opa er niet meer zou zijn.

Ik heb al een paar keer op mijn kamer zitten huilen. Ik wil niet dat mijn moeder dat ziet, want dan begint die ook weer. Pap huilt (nog) niet. Opa is zijn vader, maar hij houdt zich groot.

Raar eigenlijk, dat mannen niet zo gauw huilen. Jongens wel. Na de uitslag van de heb ik een paar jongens uit onze klas flink tekeer zien gaan. En waarom ook eigenlijk niet? Je hoeft je verdriet toch niet te verstoppen?

Mijn opa is een superlieve man. Ik heb vaak bij hem en oma gelogeerd, maar dat heb ik al een keer opgeschreven in ons weekboek.

Ik vertelde in de kring over mijn opa. Toen zei die stomme Stefan: ‘Ja, oude mensen gaan nu eenmaal dood!’

Rachelle zat naast me en gromde: ‘Ik ga die jongen nu meteen in elkaar trimmen.’ Ik kon haar nog net tegenhouden.

Meester Alex werd ook boos. Hij vond die opmerking van Stefan hartstikke grof en zei dat hij zijn excuses moest aanbieden. Je had dat hoofd van dat joch moeten zien! Hij keek ontzettend pissig. Rachelle fluisterde: ‘Hij heeft een azijnkop.’

Met een verkrampt bekkie zei hij zacht: ‘Sorry!’, maar hij meende er niks van.

Wat is dat toch met die jongen? Waarom doet hij zo?

Er was trouwens deze week nog meer aan de hand. Vorige week leek het of Rachelle en Daphne hun ruzie hadden bijgelegd. Maar niet heus, want deze week was na gym ineens het mobieltje van Daphne verdwenen. Die riep meteen: ‘Gestolen!’ En ze keek daarbij nadrukkelijk naar Rachelle.

Die werd woedend en riep: ‘Je hoeft niet zo te kijken! Ik heb dat stomme ding niet.’

Ze waren elkaar weer aangevlogen als meester Alex er niet was tussengekomen.

Nu is er ‘gewapende vrede’ (volgens Sven), maar dat mobieltje is nog steeds weg.

Janneke

Vrijdag 18 april

Ik kon Rachelle nog net tegenhouden.

Dat achterlijke gestolen mobieltje heeft bijna de hele week verpest. En wat het allerstomste was: Janneke had het ondertussen ontzettend moeilijk omdat haar opa op sterven ligt. Maar het ging in de klas alleen maar over het mobieltje van Daphne.

Ik krijg sterk de indruk dat Daphne het eigenlijk heerlijk vindt dat dat ding weg is. Ze geniet van alle aandacht.

Elke morgen staan al die meiden op het plein om haar heen als een stel treurende weduwen. ‘Weet je al iets van je mobieltje? Ben je al naar de politie geweest? Wat zei je vader?’

Onder leiding van inspecteur Alex hebben we de hele klas overhoop gehaald en de school afgezocht. Hij moest wel iets doen, want de drie heksen (onder leiding van opperheks Daphne) bleven maar roddels rondstrooien over dat Rachelle de dader was.

Alex probeerde nog iets van: ‘Laten we nou niet zomaar iemand beschuldigen en dit rustig uitzoeken. Misschien ben je het wel verloren.’

De dag daarna belde Daphnes vader naar onze directeur.

Het was een heel duur mobieltje met allemaal toeters en bellen. Volgens mij kon je er zelfs iemand mee transporteren naar een andere wereld (maar niet heus, want dan was Rachelle allang weggetoverd door Daphne).

Toen de meester weer vroeg: ‘Weet je zeker dat je het op school bent kwijtgeraakt?’ antwoordde ze: ‘Ja, heel zeker.

Voor gym had ik het nog, maar na gym was het verdwenen uit mijn tas.’ Ze kwam ook met twee onbetrouwbare getuigen (de andere twee heksen) op de proppen die het mobieltje vlak voor gym nog gezien hadden.

We werden gestoord van dat gezeur over dat ding en steeds meer kinderen gingen raar kijken naar Rachelle. Wat zo’n onterechte beschuldiging toch teweeg kan brengen!

Gisteren fietste ik naar school en kwam Rachelle achter me aan. Ze vroeg me te stoppen en met tranen in haar ogen zei ze: ‘Geloof jij dat ik jat?’

Ik zei: ‘Nee, natuurlijk niet.’

Ze begon zomaar te huilen. Gelukkig kwam Janneke er ook net aan, zodat die haar kon gaan troosten. Ik ben gauw doorgefietst.

Maar op school in de kring begon Daphne er weer over. Volgens mij had meester Alex ook de neiging om te roepen: ‘Hou toch op over dat rotmobieltje!’ Hij zag bijna groen van wanhoop. Toen heb ik het woord gevraagd en gezegd dat volgens je mijn vader niet zomaar iemand vals mag beschuldigen. Er moeten keiharde bewijzen zijn. En dat het daarom strafbaar is om Rachelle zwart te maken.

Heks Katja riep meteen dat ik ‘op Rachelle ben’.

Ik heb mijn schouders opgehaald en een heel lelijk gebaar naar haar gemaakt.

Gelukkig gebeuren er ook nog leuke dingen. We gaan een klassenavond houden om de verjaardagen van meester Alex en mevrouw Van Wansum te vieren. ’s Avonds van acht tot elf uur, in de schoolzaal. Ik mag samen met Jelle voor de muziek zorgen. We zijn al druk bezig met cd’s uit te zoeken.

Sven

Vrijdag 25 april

Ik ga Daphne vermoorden. Wat blijkt: ze heeft haar mobieltje gewoon in haar gymtas laten zitten. Toen we deze week weer gym hadden, maakte ze haar vieze stinkende tas open (mijn moeder wast elke week mijn spullen, haar moeder dus niet) en ze riep met dat irritante stemmetje van haar: ‘Ach kijk, mijn mobieltje!’

Dat ding zat helemaal onderin en dat kind had niks gemerkt.

Ik kon haar wel op haar dikke neus slaan met haar mobiel. Ik dacht: ik zal blij zijn als ik van haar af ben. Ik zei tegen mijn moeder: ‘Straks op het vmbo wil ik dus mooi niet bij die Daphne in de klas, want ik ga haar dan tijdens de kookles langzaam laten gaar sudderen in de bakboter.’

Maar tijdens de klassenavond kwam het toch nog (een beetje) goed tussen ons. Die avond was echt te gek. Het begon een beetje sloom. We zaten elkaar aan te gapen. Aan de ene kant van de zaal zaten de jongens en aan de andere kant de meiden.

De versierploeg had allemaal rood en groen cre‘ pepapier om de lampen gedaan en de hapjesgroep had een tafel vol met lekkere dingen gemaakt. Meester Alex stond achter een soort bar waar we drinken konden halen. Mevrouw Van Wansum was er ook bij. Die wist me toch een stel leuke spelletjes! Echt heel melig. Eerst dachten we nog: wat kinderachtig, maar we hadden al snel de grootste lol. We moesten met elkaar dansen (jongens met meisjes, dat was eerst wel eng) en dan floot Van Wansum en moest je uit drie houdingen kiezen: handstand (met je handen tegen elkaar), rugstand (met je rug tegen elkaar) of kniestand (meisje bij jongen op knie).

Van Wansum keek niet en riep zomaar een stand. Als je die had, was je samen af. Ze deed dat heel slim, want ze riep heel vaak ‘handstand’ of ‘rugstand’ en bijna nooit kniestand. Steeds vaker gingen de meiden bij de jongens op de knie zitten. Ruig, dat wel. Mevrouw liet ons ook met een aardappel tussen onze voorhoofden dansen. Als je hem liet vallen, was je af.

Ik danste met Sven en we hielden het heel lang vol. Je bent met je gezicht heel dicht bij elkaar, alleen die aardappel ertussen. Sven heeft best mooie ogen (als je dit leest, Sven: ik bedoel alleen tijdens de klassenavond).

Er vielen steeds meer aardappelen. Daphne was samen met Jelle. Ten slotte moesten we tegen elkaar: Sven en ik tegen Daphne en Jelle. Die waren echt fanatiek, maar wij ook. En wij wonnen. Ik verwachtte dat Daphne weer flauwe opmerkingen zou maken over Sven en mij. Maar ze zei alleen maar: ‘Keigoed, Rachelle en Sven, proficiat!’

Ik vond het geslijm, maar Janneke zei dat ze echt spijt heeft.

Nu lekker vakantie. Ik ga met mijn ouders naar zo’n park met vakantiehuisjes. Mijn moeder heeft dat gewonnen met een prijsvraag. Ze moest een slagzin bedenken voor soep. Dat kan ze goed. Het werd: ‘Voor de soep van Van Deutekom, loop je graag een straatje om.’ Melig hoor, maar ze heeft wel gewonnen!

Janneke zou eigenlijk ook meegaan, maar het gaat steeds slechter met haar opa.

Ze wilde daarom liever thuisblijven. Dat snap ik heel goed. Zou ik ook gedaan hebben.

Rachelle

Meivakantie

Vrijdag 16 mei

We hebben deze week heel hard aan onze werkstukken gewerkt. En aan de film die we gaan maken voor onze afscheidsavond.

Het verhaal is nu af. Het gaat over twee groepen in onze klas die altijd ruzie hebben (zogenaamd dan). De ene groep heet De Ruige Razers en de andere De Wilde Woestelingen. Ze pesten elkaar de hele tijd. Elkaars spullen pikken, vechten in de gang, elkaar opwachten na schooltijd enzovoort.

In het begin is nog niet iedereen lid van een groep, maar alle kinderen worden overgehaald om mee te doen.

Het verzinnen van de pestdingen was niet zo moeilijk. Daar zijn we goed in. Meester Alex wil dat best filmen, maar hij wil ook dat het verhaal goed afloopt. Toen heb ik bedacht dat een meisje van de Ruige Razers (RR) verliefd wordt op een jongen van de Wilde Woestelingen (WW). Maar dat willen de twee groepen natuurlijk niet.

De meiden vonden het meteen een fantastisch idee, maar de meeste jongens niet. Die wilden wel pesten, maar niet dat stomme liefdesgedoe erbij. Gelukkig vond onze meester het wel een goed plan. Hij stelde voor dat er tijdens het schoolkamp een spannende ontknoping plaatsvindt. Dat het verliefde stelletje wegloopt en ontvoerd wordt door een enge man of zo. Dan gaan RR en WW samenwerken om ze te redden. Dat zagen de jongens wel zitten. Stefan dacht mij te pakken door voor te stellen dat ik de jongen speel. En Rachelle riep: ‘Dan speelt Merel het meisje.’

Eerst wilde ik Rachelle een stomp geven, maar Merel zei: ‘Dat wil ik best.’

Yes! Ik kon wel zingen: ‘Rachelle, bedankt, Rachelle, bedankt, Rachelle, Rachelle, Rachelle, bedankt!’

Dat heb ik niet gedaan, maar ik doe het nu wel in ons geheime weekboek.

Volgende week gaan we filmen. En Merel en ik spelen de hoofdrol. Wat een supereinde van mijn basisschooltijd!

O ja, het is niet zeker dat Farida mee mag op kamp. Farida wil er niet over praten. Ze schaamt zich natuurlijk. Andere kinderen uit onze klas mogen gewoon mee. Ik bedoel bijvoorbeeld kinderen als Jamila en Rachid. Die hebben ook Marokkaanse ouders (of Turkse of iets anders).

Volgens Veerle mag Farida niet omdat haar vader bang is dat de jongens bij de meiden op de slaapzaal komen. En dat ze zijn dochter dan zonder hoofddoek zien of zoiets. Maar Daphne vertelde dat Farida’s moeder het wel goed zou vinden. Nou ja, volgens Daphne dan...

Jelle stelde voor om te beloven niet naar de meiden te gaan. (hij is nog steeds op Farida.) Niet alle jongens waren het daarmee eens. ’s Nachts naar de meiden gaan hoort er gewoon bij.

‘Dan mag Farida dus niet mee,’ riep Rachelle, ‘door jullie.’ Nu hebben we écht twee groepen in de klas. Een groep die alles wil doen om Farida mee te laten gaan. En een groep die vindt dat ze maar thuis moet blijven.

Ik wil dat ze meegaat! We zetten ons geheime wapen maar weer in: Van Wansumpie!

Thomas

PS: Het laatste nieuws: Jelle wil een brief schrijven naar Farida’s ouders.

Vrijdag 23 mei

In de kring begon meester Alex over mijn opa. Hij had van tevoren gevraagd of ik dat wel wilde. Hartstikke lief van hem. Maar hij zei dat het goed was om er met de andere kinderen over te praten. Het is de laatste tijd vooral over dat gestolen mobieltje gegaan. ‘Er zijn belangrijkere dingen,’ zei de meester.

Mijn opa gaat erg achteruit. Ik ben deze week bijna elke dag bij hem geweest. Eerst herkende hij me niet meer. Hij lag alleen maar in zichzelf te mompelen. ‘Ik ga van boord,’ zei hij steeds. Maar oma riep: ‘Kijk nou, Arend, je kleindochter!’

Ineens wist hij het weer. Hij zei zelfs: ‘Janneke tanneke toverheks.’ Daar plaagde hij me vroeger altijd mee.

Ik heb de klas verteld hoe het met hem gaat. En dat hij een heel lieve opa is. Ze vonden het ook gaaf om te horen dat hij schipper is geweest en door heel Nederland heeft gevaren.

Gelukkig hoefde ik niet te huilen. Dat heb ik al een paar keer gedaan, maar Rachelle zei: ‘Je kunt niet aan de gang blijven. Bewaar je tranen maar voor als hij echt doodgaat.’

Cato hoorde dat toevallig en riep: ‘Doe niet zo grof, Rachelle!’ Maar ik weet dat Rachelle het niet zo bedoelt. Ze zegt het soms wat onhandig, maar ze blijft mijn vriendin.

Farida moest wel huilen. Dat gebeurde toen we liedjes gingen oefenen voor het schoolkamp en ze er natuurlijk weer aan dacht dat ze misschien niet mee mag van haar vader. Ze rende zelfs de klas uit. Mevrouw Van Wansum zal er binnenkort over praten met haar ouders. Alex gaat ook mee. Wel lief van die twee: ze doen er alles aan om Farida mee te laten gaan.

Daarna kwam Jelle met zijn brief op de proppen. Het was een heel aardige brief voor de ouders van Farida. Hij schreef dat we snappen dat het voor hen best moeilijk is als hun dochter meegaat op kamp, maar dat ze zich geen zorgen hoeven te maken. Dat de meisjes een eigen kamer hebben, waar geen jongens mogen komen. En mevrouw Van Wansum is er ook bij.

Die is ouderwets en zal dus goed opletten dat er geen ‘onverantwoorde dingen gebeuren’. (Die ‘onverantwoorde dingen’ heeft Sven bedacht. Hij heeft Jelle geholpen met de brief.)

De meeste kinderen hebben hun handtekening al onder de brief gezet. Een paar nog niet, want die vonden het nog steeds stom dat de jongens niet stiekem meer naar de meiden mogen als we op kamp zijn.

Stefan was een van die kinderen. Maar nadat Jelle de brief had voorgelezen, zei hij: ‘Geef maar hier, ik teken wel.’ En Harm en Niels deden nu ineens ook mee.

‘Yes!’ riep Jelle. ‘Nu heeft iedereen getekend.’

Als meester Alex en mevrouw Van Wansum met Farida’s ouders gaan praten, nemen ze natuurlijk de brief mee.

Janneke

Vrijdag 30 mei

We hebben veel gefilmd de afgelopen dagen. De titel wordt voorlopig ‘RR/WW’. Het verhaal begint met een conflict op het plein. Een stel kinderen zit op het klimrek en anderen willen daar ook op. Er ontstaat een vechtpartij en mevrouw Van Wansum grijpt in. We hebben haar zo gek gekregen om ook mee te spelen, omdat meester Alex de cameraman is.

Stefan zorgt voor het geluid. Meester Alex heeft een microfoon aan een lange stok vastgemaakt en die houdt Stefan boven ons hoofd. Hij heeft ook een koptelefoon op en luistert of alles goed te verstaan is. Hij doet dat heel zorgvuldig. We moeten vaak dingen overdoen. Dan komt iemand nét niet in beeld of is het niet goed te horen. Maar het is wel erg boeiend om het allemaal mee te maken. Mevrouw Van Wansum speelt nu zo’n beetje voor regisseur en dat doet ze goed.

Eigenlijk is het maken van de film een heel slimme actie van meester Alex. ’s Ochtends werken we aan onze werkstukken en herhalen breuksommen, procenten, ontleden en spelling (‘voor in de brugklas,’ zegt de meester) en ’s middags maken we opnames. Als het ’s morgens rommelig is, dreigt meester Alex dat we niet gaan filmen. Dat is chantage, maar we weten dat hij het toch wel door laat gaan. Hij vindt het zélf veel te leuk.

Nu we samen zo hard aan de film werken, is het net alsof alle vervelende dingen van het afgelopen jaar vergeten zijn. Iedereen wil dat de film goed wordt en we hebben veel plezier.

In de klas hebben we ook al scènes opgenomen. Kinderen die spullen ontvreemden (nu wordt het mobieltje van Daphne echt gestolen), elkaar laten struikelen, briefjes doorgeven en elkaar nare sms’jes sturen.

In de gang hebben we het grote wc-rollengevecht gefilmd. Het idee kwam uit een Meester Jaap-verhaal. Omdat het nogal lawaaiig zou worden in de gang, hebben we op woensdagmiddag gefilmd. We bleven er allemaal voor op school.

We hebben weer erg gelachen. De meester had vijf grote pakken met wel vijftig wc-rollen aangeschaft en daarmee bekogelden we elkaar. Het moest vaak over, maar dat gaf niet. Mevrouw Van Wansum kwam op het laatst de gang in stormen. Eerst vlogen de rollen haar ook om de oren omdat niemand zogenaamd in de gaten had dat zij er stond. Toen vluchtte iedereen weg en stond ze daar te midden van de puinhoop.

Aan het eind van de middag bleven Merel en Thomas nog op school. Meester Alex ging apart met hen ‘de grote liefdesscène’ filmen, achter het fietsenhok van de kleuters. Hierin zeggen ze dat ze verliefd op elkaar zijn, terwijl Merel bij de Woestelingen zit en Thomas bij de Razers.

Eigenlijk wilden we allemaal bij de opname zijn, maar dat leek de meester niet verstandig. Alleen Stefan bleef voor het geluid. Volgende week laat meester Alex ons alle opnames zien die tot nog toe zijn gemaakt. Spannend!

Sven

Vrijdag 6 juni

We mochten vandaag de eerste opnames zien. De meester projecteerde ze met de beamer op het digibord. Het was kei- en keigaaf!!

Meester Alex had al ‘gemonteerd’, zoals hij dat deftig noemde. Hij voelt zich een echte filmer en doet er heel belangrijk over. Maar hij kan het ook wel goed.

We hebben Stefan een compliment gemaakt voor het geluid. Hij was trots. Ineens lijkt hij veel minder stom dan ik altijd dacht. Ik vond hem vorige week af en toe best bazig als hij riep: ‘Die sce‘ne moet over, ik versta er niks van.’ Maar het was dus juist goed dat hij zo zeurde.

Het stukje van Merel en Thomas achter het fietsenhok was heel lief. Ze praten erover dat de twee groepen ruzie hebben en spreken af dat ze niet laten merken dat ze verkering hebben. Volgens mij zijn die twee nu echt op elkaar, ze keken zo verliefd in de film. Meester Alex had er hier en daar al muziek bij gezet. Bij ‘de grote liefdessce‘ne’ (zoals Sven dat noemde) klonken romantische violen. Helemaal echt, zoals op televisie.

Thomas durfde Merel in de film zomaar een zoen te geven. Nou ja, alleen op haar wang, maar toch wel cool. De hele klas juichte. Thomas en Merel werden knalrood, maar iedereen vond het hartstikke dapper van Thomas. He’he’, eindelijk wordt er eens e’cht gezoend, want tot nog toe werd alleen maar over geklept.

Met de liefde van onze meester was het deze week even mis. Het ging zo: ik moest een briefje naar zijn vriendin juf Lieneke brengen, bij de kleuters. Het zat in een envelop en die heb ik stiekem opengemaakt. Ik schaam me nu rot, maar ik was zóóó nieuwsgierig. Er stond in: ‘Sorry van gisteravond, ik hou van je.’

Ik heb het gauw afgegeven. Later heb ik het aan Janneke verteld. Die vond het wel brutaal, maar ze was natuurlijk ook benieuwd wat er ‘gisteravond’ gebeurd zou kunnen zijn. We verzonnen van alles. Ik dacht dat Alex misschien meer wilde dan alleen maar zoenen. Maar volgens Janneke was dat onzin. Die twee hebben vast allang meer gedaan dan alleen een beetje knuffelen. Als je echt van elkaar houdt, dan doe je dat na een tijdje, zei Janneke.

Gelukkig is het weer goed tussen die twee. Thomas had zijn rugzak op school laten liggen en was donderdagmiddag tegen vijf uur teruggegaan naar school. Hij vertelde later dat hij door het raampje in de deur zag dat Lieneke onze meester samen zaten te praten en te lachen! Toen heeft hij zijn rugzak maar op school gelaten.

Vrijdagmiddag was niet zo leuk. Janneke werd opgehaald door haar ouders, want haar opa is overleden. Nu kan ze volgende week vast niet mee op schoolkamp. Ik weet niet of ik dan wel mee wil. Ik zie er nog steeds tegenop vanwege mijn heimwee. Zonder Janneke houd ik het nooit vol.

Rachelle

Vrijdag 13 juni

We zijn net terug van het schoolkamp. De hele week was cool, gaaf en ruig.

Farida en Janneke zijn toch meegegaan. Meester Alex en mevrouw Van Wansum hebben de ouders van Farida kunnen overhalen (en de brief van onze klas heeft goed geholpen).

Janneke werd halverwege de week door haar ouders opgehaald, voor de begrafenis van haar opa. Maar ’s avonds was ze weer terug.

We hebben haar nog geholpen met een gedichtje. Dat heeft ze op de begrafenis voorgelezen. De mooiste zin vond ik: ‘Liefste opa van de wereld, je bent nu van mij weggegaan en vaart met je boot voorgoed van mij vandaan.’ (Dat was omdat hij vroeger schipper was. Wel mooi gevonden, vind ik.)

We zaten in een kampeerboerderij in de bossen in Zuid-Limburg. Daar hebben we een paar keer levend stratego gedaan. Een paar kinderen vonden het eerst kinderachtig, maar toen we eenmaal bezig waren, was het spannend. Het was een heel dicht bos, waarin je lekker kon sluipen. We zijn ook een middag in de mergelgrotten geweest. Lekker eng. Alle meiden begonnen natuurlijk te gillen. Ik vond het trouwens ook best griezelig, af en toe. Vooral toen de gids net deed alsof we verdwaald waren. Hij speelde het helemaal echt en we trapten er nog in ook. Op woensdag hebben we de hele dag gefilmd. De drie heksen – sorry, ik zou ze niet meer zo noemen heb ik beloofd –, ik bedoel dus Daphne, Katja en Jamila, ontdekten zogenaamd dat Merel en ik verkering hadden (en hebben!!). De ruzie tussen de Ruige Razers en de Wilde Woestelingen werd daardoor nog erger. Ik was van de RR en Merel van de WW. Ze wilden dat Merel en ik zouden stoppen met de verkering. Dat wilden we natuurlijk niet en we vluchtten samen weg. We verstopten ons in een grot en daar werden we betrapt door een enge man. Die hield ons gevangen. Meester Alex had een oom van hem gestrikt voor die rol. Oom Karel woont in Limburg. Hij speelde heel goed. Hij zag er ook eng uit. We hadden hem een pruik opgezet en een baard aangeplakt. De twee groepen sloten vrede en gingen op zoek naar Merel en mij. Ze bestormden de grot onder leiding van generaal Van Wansum. Zo hebben ze ons gered. We hebben erg gelachen met Van Wansumpie. Ze deed heel stoer en brulde: ‘Ten aanval!’ Rachelle wilde de derde avond toch ineens naar huis. Alle meiden gingen haar troosten en moed inspreken. Dat hielp. Verder ging het goed met de heimwee. En met het bedplassen! De meester haalde me ’s nachts twee keer uit bed om te plassen. En weet je wat gaaf was? De laatste avond kwamen de meiden bij ons spoken op de slaapzaal, samen met mevrouw Van Wansum. We hadden net het licht uitgedaan en lagen nog wat

Thomas

Vrijdag 20 juni

Deze week hebben we de film afgemaakt, want volgende week is onze afscheidsavond al.

Na ons geweldige schoolkamp zijn er veel nieuwe liefdes in onze groep. Natuurlijk Renske en Wouter en Merel en Thomas, maar dat is oud nieuws. Niels heeft nu verkering met Katja. Larissa was eerst best jaloers (hoewel ze al een hele tijd niks meer met Niels heeft), maar nu heeft zij met Stefan. Iedereen was stomverbaasd. Dat had niemand een maand geleden kunnen verzinnen: verkering met Stefan. Eigenlijk is hij best aardig. Zeker nu hij met Larissa is, daar knapt hij nog meer van op. Ik kan me niet meer voorstellen dat we ooit een Anti-Stefanclub wilden oprichten.

Op het schoolkamp liepen Farida en Jelle de laatste dag hand in hand. En o ja, Benno gaat met Veerle. Rachelle zei meteen: ‘Die twee types passen goed bij elkaar. Die krijgen later allemaal slome duikelaartjes.’

Daphne en Jamila zeggen ook dat zij verkering hebben. Ze doen net of ze lesbisch zijn. (Ze zijn natuurlijk jaloers omdat hun vriendin Katja een vriendje heeft.) Toen mevrouw Van Wansum het hoorde, dachten we dat ze het niks zou vinden.

Maar ze zei: ‘Als je maar van elkaar houdt.’

Sven zei dat hij het wel goed vindt, als zoiets in onze klas echt zou voorkomen.

We hadden trouwens vandaag een vergadering met de geheime-weekboekschrijvers. Ons plan om dit weekboek aan het einde van het jaar aan alle kinderen te geven, gaat niet door. Sven zei: ‘Dat zou heel ontactisch zijn.’

Rachelle riep: ‘Daphne vermoordt me alsnog.’

En Thomas zei: ‘We zouden de hele afscheidsavond verpesten.’

Dat was ik met hem eens. Natuurlijk is iedereen in onze klas zo langzamerhand veel aardiger geworden en dat hebben we ook opgeschreven de laatste tijd. Maar er staan over sommige kinderen wel veel onaardige opmerkingen in. Rachelle stelde nog voor al die dingen door te strepen met een dikke, zwarte stift. Daar moesten we om lachen, sommige bladzijden zouden dan bijna helemaal zwart zijn.

We hebben dus besloten dit weekboek voor onszelf te houden. Maar Sven had een goed idee. Hij zei: ‘We leggen ons weekboek een tijdje weg. Mijn neef heeft pas een reünie gehad van zijn oude basisschool waar hij tien jaar geleden op zat. Misschien kunnen we afspreken dat we dat over een jaar of tien ook een soort reünie houden. Dan zouden we iedereen ons weekboek kunnen geven.’

Daar waren we het allemaal mee eens.

Rachelle zei ook nog iets goeds. ‘Ik heb alles nog eens gelezen. En weet je wat mij opviel? In het begin van het jaar vind je sommige kinderen stom, dom of sloom. Maar door wat we allemaal hebben meegemaakt in dit jaar, ga je op een andere manier naar de kinderen kijken. En dan valt iedereen best mee.’

‘En je gaat anders kijken naar meester Alex en mevrouw Van Wansum,’ zei Sven.

Ook daar waren we het allemaal mee eens.

Janneke

Vrijdag 27 juni

Ik ga als laatste in ons weekboek schrijven. We hebben een fantastische afscheidsavond gehad. Voor mij was het allermooiste dat mijn beide ouders aanwezig waren. Ze zaten zelfs de hele avond naast elkaar.

Meester Alex en mevrouw Van Wansum hebben een soort gala-avond georganiseerd. We moesten in onze mooiste kleren naar school komen en verzamelen in ons eigen lokaal. Meester Alex had een echt pak aan. Zijn stropdas zat verkeerd, maar mevrouw Van Wansum heeft dat ding in model gebracht. Zelf had ze een lange jurk aangetrokken. Iedereen zag er prachtig uit. Rachelle droeg een strak rokje met glitters en was mooi opgemaakt. Ik viel als een blok voor haar en ik heb meteen verkering gevraagd. Ze riep: ‘Daar kom je nou pas mee!’ Maar ik zei: ‘Beter laat dan nooit.’ En ze knalde zomaar een zoen boven op mijn mond. De hele klas juichte.

Alle ouders, opa’s, oma’s en andere familie moesten zich opstellen langs het pad bij de ingang van de school. De meester had tegen iedereen gezegd dat ze fototoestellen en videocamera’s mee moesten nemen. Er lag een rode loper en boven de ingang hing een groot spandoek met: HEDEN PREMIÈRE VAN DE FILM LIEFDE OVERWINT ALLES! We zouden de film eerst RR/WW noemen, maar op schoolkamp verzon Farida deze titel. Die vonden we allemaal veel beter.

Via de ingang van de kleuters liepen we om de school heen. Aan de voorkant van de school, bij de hoofdgang, begon iedereen voor ons te juichen en te klappen. Er flitsten tientallen camera’s en er klonk muziek. Wij schreden met z’n allen over de rode loper.

In de zaal mochten we vooraan zitten. En vervolgens begon de film. Meester Alex heeft het fantastisch gedaan. Het zag er allemaal heel echt uit, onze film kan zo op televisie. Heel vaak zat er ook muziek in: romantisch bij de scènes met Merel en Thomas, spannend bij de gevechten, zielig bij de pesterijen en feestelijk bij de redding van Merel en Thomas uit de klauwen van de enge man.

Na afloop kregen we een daverend applaus en mochten we allemaal op het toneel komen. Meester Alex zei over iedereen van ons nog iets aardigs en we kregen een getuigschrift dat we ‘met succes de basisschool hadden doorlopen’.

Maar het mooiste cadeau was natuurlijk de dvd van onze film, die we allemaal kregen. We gaven Meester Alex nieuwe snaren voor zijn gitaar (dat wilde hij graag) en mevrouw Van Wansum een boek over kunst.

En toen kwamen de tranen. Er is wat afgejankt op onze afscheidsavond. Zelfs ik heb een traantje gelaten.

Aan het eind wilde niemand weg. Ineens heb je in de gaten dat het nu voorbij is. Je kijkt ernaar uit en denkt: eindelijk ben ik van de basisschool af. Maar als het zover is, voel je je verdrietig.

Alle meiden hebben meester Alex een zoen gegeven en de jongens mevrouw Van Wansum. Daarna was het écht afgelopen. Nu ik dit opschrijf, heb ik nog steeds een beetje een treurig gevoel.

Gelukkig hebben Janneke, Rachelle, Thomas en ik met elkaar afgesproken dat we in de vakantie nog een keer bij elkaar komen. Ik verheug mij er zeer op!

Sven

Lees ook de andere boeken van Jacques Vriens over school:

Die rotschool met die fijne klas

Een stelletje mooie vrienden

Het achtste groepie tegen het soepie

Een bende in de bovenbouw

Ha/Bah naar school

Het raadsel van de regenboog

En de groeten van groep acht

Achtste-groepers huilen niet

De school is weg!

Groep zeven slaat terug

Groep acht aan de macht

Jacques Vriens heeft nog veel meer mooie boeken geschreven.

Als je meer wilt weten over Jacques en over zijn boeken, surf dan naar www.jacquesvriens.nl