De vlegeljaren van Pietje Bell

DOOR

CHR. VAN ABKOUDE

GEHEEL OPNIEUW BEWERKT DOOR

W. N. VAN DER SLUYS

Geïllustreerd door G. VAN STRAATEN

UITGEVERIJ KLUITMAN ALKMAAR

DE COMPLETE PIETJE BELL SERIE VAN

CHR. VAN ABKOUDE

PIETJE BELL *

PIETJE BELL'S GOOCHELTOEREN *

NIEUWE AVONTUREN VAN PIETJE BELL *

PIETJE BELL IS WEER AAN DE GANG *

PIETJE BELL GAAT VLIEGEN *

DE VLEGELJAREN VAN PIETJE BELL *

PIETJE BELL IN AMERIKA *

DE ZONEN VAN PIETJE BELL

HOOFDSTUK I

Het begint met een bijzonder vrolijke boel — Lang zal-ie leven! — Pietje Bell's eerste kennismaking met het zakenleven — De ,heren' Booneman en Zoon, en hun spuugbak...

Nou jongens, nog één keertje, en dan allemaal tegelijk, en van onder uit je voetzolen... daar gaat-ie: „Lang zal-ie leven... lang zal-ie leven... in de gloria... hiep... hiep... hoera! "Béng, zei een bloemenvaasje... De vloeren dreunden en de ruiten rinkelden. Jongen, jongen, wat een feest was het in de nieuwe woning van vader Bell, de overbekende, vrolijke schoenmaker uit de Breestraat in Rotterdam. Als je vader Bell daar zo glunder zag zitten, had je er eigenlijk geen besef van hoe ontzaglijk hàrd deze eenvoudige man wel had moeten zwoegen om zich op te werken van een bescheiden schoenmakertje tot eigenaar van een moderne schoenenzaak! Een lust voor het oog al die boordevol gevulde rekken met hagelwitte schoenendozen met fleurige etiketten, keurige banken en gezellige stoelen, mooie etalages, en alles prachtig helder verlicht. En wat voor etalages... „om te zoenen! " zoals vader Bell, die zelden of nooit pochte, het uitdrukte. Geen wonder, dat er in de woning boven de zaak eventjes dénderend feest gevierd werd. „Pieter Bell! " riep een van de vele bezoekers, die op het feest verschenen, „kerel, op je gezondheid hoor en dat je kassa maar mag rinkelen als een carillon op Koninginnedag! Van harte hoor! " „Bedankt, bedankt," lachte vader Bell zielsgelukkig. En dan voegde hij eraan toe: „Ik sta nog maar aan het begin, jongens. Binnen de vijf jaren wil ik nóg een grotere zaak openen! Met zelfbediening... je weet wel onder 't motto van: „Wie de schoen past, trekke hem aan. En als je aan de kassa niet betaalt, wordt-ie prompt weer van je voet gehaald! " „Bij jou was Vondel nog maar een kleine jongen, Pieter," zei een buurman langs zijn neus weg. „Man, man, wees toch eens tevréden met wat je bereikt hebt! " vermaande zijn vrouw, die onder ons gezegd, met een verschrikkelijk bezorgd gezicht keek hoe iemand een glaasje met een nat voetje op haar splinternieuwe dressoir zette. Vader Bell keek tevreden de grote kring rond. Hij gaf een knipoogje naar zijn dochter Martha, die nu al weer een paar jaar gelukkig getrouwd was met Paul Velinga in Den Haag. Oh ja, Martha, die nu in een deftig en erg mooi huis woonde, ergerde zich nog wel eens aan haar vader, die steeds een eenvoudige, eerlijke Rotterdammer was gebleven. In haar hart hoopte ze dat de verandering en verbetering in de winkel ook een verandering en verbetering van vader Bell betekende en dat hij zich eens wat beter zou gaan gedragen. Want vader Bell kón uit de hoek komen! Héél verschrikkelijk! ... Toch was er één die niets aan vader Bell zou willen veranderen en dat was zoon Pietje Bell. Wàt zeg ik, Pietje Bell? Laat ik maar drommels gauw ,Piet', of misschien zelfs wel .meneer Piet' zeggen, want het jongetje met de ravenzwarte haren en de bijzonder ondeugende ogen, die altijd nét een apestreek had uitgehaald, of nét op 't punt stond een nieuwe uit te broeden, was intussen opgegroeid tot een flink uit de kluiten gewassen jongmens van zestien jaar. Wat je noemt een heertje in de dop.Maar die open, gulle lach om zijn mond en die ondeugende tinteling in zijn ogen, die zijn gelukkig (! ) nog steeds dezelfde gebleven. Wàt een verschil met die lange, bleke slungel met zijn perkamenten gezicht, en eigenwijze gouden brilletje naast hem. Kijk eens even wie dat is? Ja hoor, precies geraden! Daar staat Jozef Geelman, de oerbrave zoon van drogist Geelman uit de Breestraat. Hij zag al even geel als de kruiden, die zijn vader verkocht! Dat komt ervan als je altijd maar tussen potjes zalf en pillen zit, en lange beredeneersommen maakt van een fietser, die om 6 uur uit A vertrekt met een snelheid van 15 km per uur, en die dan een andere droogstoppel ergens moet tegenkomen, die al om half vijf van B naar A is vertrokken met een slakkegangetje van 5 km per uur... weet ik veel! Toen Pietje Bell nog op de lagere school zat, wist hij wel raad met dat soort sommen! Meester Long had hem eens gevraagd: „Pietje Bell, luister eens goed naar me en houdt je hersens erbij (en dàt was op dat moment namelijk bijzonder moeilijk, want er reed net een brandweerauto met een loeiende sirene langs de school)... Meneer A vertrekt uit Rotterdam met zijn auto, en rijdt 100 km per uur. Op dat zelfde moment vertrekt meneer B uit Den Haag, en rijdt 120 km per uur. De afstand tussen Den Haag en Rotterdam is 25 km. Waar ontmoeten zij elkaar? " „In het ziekenhuis waarschijnlijk, meester, als de weg glad is," had Pietje prompt geantwoord. Maar dat was allemaal al- weer lang geleden. Piet had de mulo-school doorlopen en had daarna ijverig Engels, Duits, Frans, typen en stenografie gestudeerd op een instituut en had nu voor alle vakken zijn diploma's in de zak. Dat was net een paar dagen geleden gebeurd en morgen zou hij dan voor 't eerst de grote stap in 't werkelijke leven wagen. Hij zou als jongste bediende in dienst treden bij de firma Booneman en Zoon, handelaren in koffie! „In de koffie? Op de koffie! ", had zijn vriend Flip Buitenhuis gehoord. Flip was de veelbelovende opvolger in de sigarenzaak van zijn vader. Piet had daar eens ernstig over nagedacht. Helemaal ideaal vond hij deze nieuwe baan eigenlijk niet. Maar je moest toch eens érgens beginnen, nietwaar? Nu zie ik verschillende jongelui, die ook andere boeken over ,Pietje Bell' hebben gelezen, het hoofd schudden en ik hoor ze zeggen: „Waar moet dat nu allemaal heen? Het lijkt wel of ,onze' Pietje Bell, helemaal de échte Pietje Bell niet meer is. Dat joch kon geen twee minuten rustig op zijn stoel zitten, of er gebeurde alweer wat. Altijd was hij er op uit om andere mensen te helpen en op te vrolijken, en dan altijd ging het opnieuw van de wal in de sloot..." Heus, jongelui, 't is onze échte Pietje Bell, die daar staat! Maar ja, hij is natuurlijk wat ouder geworden> enne... laat ik eerlijk zijn... ook een beetje wijzer in die tijd. De kleine Pietje Bell was altijd min of meer de plezierige lastpost van de hele Breestraat geweest. De naam ,Pietje Bell' had nogal eens in de ,Morgenpost' gestaan als de grootste en onverbeterlijke deugniet van heel Rotterdam. En nu is onze Piet zestien jaar. Sterk, gezond, sportief, met een grote liefhebberij voor boksen, judo, jiu-jitsu en meer van die sporten, waarbij het aankomt op kracht en behendigheid. En vrienden... vrienden... bij de vleet! Pietje Bell was zijn hele leven lang nog nooit om een antwoord verlegen geweest, maar nu was hij nog beter bespraakt dan vroeger. Een spraakwaterval was er niets bij, als hij goed los kwam. Jullie gaan nu kennismaken met een nieuwe Pietje Bell, neem me niet kwalijk, ik moet natuurlijk ,Piet' zeggen. We zullen de feestvierende familie nu maar eens onder elkaar laten, en we gaan zien wat Piet de volgende dag ging doen.

Vijf dikke boterhammen, en drie stevige koppen thee waren vlug genoeg naar binnen gewerkt. En dan stapte Piet voor de eerste maal naar zijn eerste betrekking... Het kantoor van de koffiehandelaren Booneman en Zoon, was gevestigd in een van de nieuwe, enorme kantoorgebouwen, waar je zonder plattegrond, een kompas en een walkie-talkie nooit meer uitkomt. Hij stapte naar een indrukwekkende portier, en vroeg op welke verdieping de firma Booneman en Zoon haar tenten had opgeslagen. De man wees zwijgend naar een groot bord tegen de muur. Hij bleek geen groot redenaar te zijn. „Zeker pas een vals gebit gekregen, dat-ie niet durft te praten," dacht Piet.Op het grote wandbord vond hij inderdaad de naam van de firma Booneman en Zoon, die op de 7de verdieping gevestigd bleek te zijn. Even later zoefde hij met de lift naar boven. Hij behoefde op de uitgebreide 7de verdieping niet lang te zoeken naar de Boonemannetjes, want een doordringende geur van vers-gebrande koffie wees zijn neus zonder veel omhaal de juiste weg. Een deur met het opschrift ,Booneman en Zoon', stond op een kier. Piet voldeed correct aan de uitnodiging boven een deurknopje: ,Hier bellen'. Maar niemand verscheen. Nog maar eens proberen. Toen er nóg niets kwam, drukte Piet zo hard en zo lang op de bel, dat zijn wijsvinger er wit van werd. Toen klonk ergens gestommel.

„Hé, wat mot dat? " vroeg een slungelachtige jongen, die zijn slaperig gezicht verborgen hield achter een bos vet haar en met een ruk de deur opengooide. „Denk je soms, dat ik doof ben? Wat mot je hier? " Hé, dacht Piet, dat knaapje loopt niet direct over van beleefdheid, en hij komt me ook wel een beetje nieuwsgierig voor. „Verblijdt u, jongeling," zei hij met iets plechtigs in zijn stem, „een grote dag is aangebroken voor alle Boonemannen voor zover het oog reikt. Ik, Pieter Bell, zal de gelederen der inktkoelies van de goede Booneman, en diens roemruchte zoon gaan versterken. Als ge op de Rotterdamse Beurs vanmiddag opstootjes ziet, en ernstige mannen met verwilderde blikken in hun ogen ziet vluchten, weet dan, dat dit de totaal verbijsterde concurrenten van Booneman en zijn zoon zullen zijn. De kreet gaat door de gehele koffiebranche: Pieter Bell heeft zijn diensten aangeboden aan Booneman en Zoon. Nu zijn we pas goed op de koffie!" Bij het aanhoren van deze onverwachte spraakwaterval, bleef de mond van de slungel op een kier staan, hetgeen onze Piet natuurlijk niet ontging. „Zou je die laadbak even willen sluiten? Het tocht hier zo! " vroeg hij beleefd. „Opschepper! " was alles, wat de slungel hierop wist te antwoorden. „Hola, jonge vrind, met dat oerdomme gezicht van je! Wat durf jij je te permitteren, driedubbelovergehaalde juke-box! Als de stommiteit bekroond zou worden, man, dan had je een pakhuis nodig om al je medailles op te bergen. Kerel, kerel, wat heb jij een stom gezicht. Heb je wel eens de euvele moed gehad om, zonder waarschuwing vooraf, zomaar pardoes in de spiegel te kijken? Je zou schrikken van je eigen onnozele kop, jongen. Geloof me, een schele big is nog een wonder van pure intelligentie vergeleken met die knop, die het uiteinde van je ruggegraat vormt. Foei, foei, doe dat gordijn dicht, want die tanden van jou lijken wel een verroest fietsenrek." „Ik zal je..." begon de jongen. „Wat zou je, vent? " vroeg Piet poesvriendelijk, alsof hij tegen een dreumes van een jaar of drie sprak. Maar meteen stond hij in de bokshouding. Goed gedekt, en klaar voor de eerste klap, die geen daalder, maar voor de politierechter meestal vijftig gulden, of vijf dagen brommen waard is. „Verhip! " schold de jongen en droop meteen af. Piet liep op zijn eigen houtje de gang in, en zag een aantal net opgeruimde kantoren, die van elkaar gescheiden waren door wanden met grote glasruiten, waarvoor gordijntjes hingen. Voor één der wanden hingen heel dikke gordijnen. Dat zou dan wel 't privé-kantoor zijn, vanwaar Booneman in samenwerking en vereniging met zijn zoon Booneman, hetzij ieder afzonderlijk, maar daarom niet minder succesvol, vele kof-fieleuten in den lande het leven trachtten te veraangenamen. „Zo, ben jij de nieuwe? " vroeg een stem achter hem. Piet draaide zich om en zag een jongeman van een jaar of vijfendertig. „Bell," stelde Piet zich voor. De ander stak een hand uit. „Arends, ik ben de buitenlandse correspondent hier. Loop maar even mee, dan zal ik je je hok wijzen." „Hók, ik ben geen waakhond of zoiets! Ik ben een denkend mens met een eigen ziel! " protesteerde Piet. „Jongste bedienden worden geacht niet zoiets als een ziel te bezitten. Dat zal je wel duidelijk worden, als je de oude Booneman gezien hebt. Trouwens, zoonlief houdt er precies zulke opvattingen op na. Zo en hier is het ,hok'. Daar wordt de jongste bediende geacht zich zo verdienstelijk mogelijk te maken, tot heil en glorie van de firma Booneman en Zoon." Het ,hok' bleek te bestaan uit een vrij donker vertrekje, dat betere dagen als keuken scheen te hebben beleefd. Er was tenminste een granieten aanrecht in overgebleven met een gootsteentje. Tegen de wand stond een machine met allemaal busjes op een as gemonteerd, en dat hele geval werd door een elektrisch motortje aangedreven. Een soort braadspit. Het bleek een elektrische koffiebrandmachine te zijn om ruwe koffiemonsters te ,branden'. Ook stonden er hele rijen aardewerk kommetjes, waarin nog plasjes koude koffie stonden. En als Piet zich tenminste niet sterk vergiste was dat een stenen spuugbak. „Lekker fris! " dacht Piet, „waar ben ik nou beland? "„Hé, jij, op kantoor komen bij de baas," kwam een van Piets nieuwe collega's vertellen. „Ik zou maar meteen gaan," raadde Arends gemoedelijk, en hij voegde eraan toe: „Je moet de ouwe niet laten wachten.'Hij is al zo tureluurs..." Piet zette maar meteen koers naar de kamer met de dikke gordijnen en klopte aan. „Binnen... binnen! " klonk 't driftig. En dan stond Piet van aangezicht tot aangezicht met de man, die zijn toekomst bij de firma Booneman en Zoon, handelaren in koffie sedert 1820, in handen had. „Goedemorgen, meneer," begon Piet meteen vriendelijk, en maakte daarbij een keurige buiging. Hij deed dan enige stappen naar voren in de richting van het schrijfbureau, waarachter een oud kereltje met een kort wit sikje zat, compleet met een vervaarlijke ,vadermoorder'. Je weet wel zo'n ouderwetse, hoge boord met omgeslagen puntjes, die echter schuil gingen achter het venijnige witte puntsikje. Zijn vaal zwarte pak vertoonde groezelige vlekken, en Piet bedacht, dat het wellicht nog het pak was van de een of andere verre voorvader van deze Booneman senior, die het wellicht gekocht had in een dolle bui om de bloemetjes eens lekker buiten te zetten na de nederlaag van Napoleon Bonaparte bij Waterloo. Jonger kón dat pak beslist niet geweest zijn, meende Piet. „Blijf daar staan... blijf daar stáán! " grauwde het viezige oude mannetje, met een afwerend gebaar, alsof Piet een of andere kolossale verkoudheidsbacil was, in plaats van een goed gewassen en gekamd, kraakhelder jongmens. Piet stónd. „Ga terug naar de deur! Als ik je bij mijn bureau wil hebben, zal ik je dat zélf wel zeggen," zei de geitesik nijdig. „Een lollige broek met warm eten," dacht Piet. „Ik zal jou eens wat zeggen! " begon Booneman senior, „als je hier niet precies doet, wat je gezegd wordt, vlieg je eruit! " „Vliegen is goedkoper dan je denkt," zei Piet, die dat zinnetje weleens in een advertentie van de KLM had gelezen. „Wat zei je? " vroeg 't mannetje achterdochtig, zijn hand aan het oor brengend. „Oh, hij is dovig, dat is gemakkelijk," dacht Piet. „Wat zei je? " herhaalde het kereltje driftig. „Oh, 't is niets, meneer, gaat u maar verder. U zei net, dat ik eruit zou vliegen." „Hm... zo, zei ik dat? " „Als ik me tenminste niet heel sterk vergis," zei Piet hoffelijk. Het oude baasje richtte zich in zijn volle lengte op. En dat was niet veel. „Voor een jongste bediende heb je aardig wat praatjes, vind ik. Maar dat zullen we je hier drommels gauw afleren! " voegde hij er kennelijk met voldoening aan toe. „Ga je melden bij meneer Zwart, de procuratiehouder, die zal je wel vertellen wat je te doen hebt. En laat ik géén klachten over je krijgen, want anders..." „Vlieg je eruit! " vulde Pietje zelf maar aan. „Zei je wat? " informeerde Booneman senior. „Ik zou het niet durven, meneer," zei Piet gedwee.

Meneer Zwart bleek een procuratiehouder van de oude stempel te zijn. Een man van een jaar of zestig met een lang, knorrig gezicht. Precies een paard, dat ergens over piekert, maar 't fijne ervan niet kan begrijpen. Hij had de lagere school met goed gevolg doorlopen en had vier verschillende diplomaatjes 35 jaar geleden behaald en had toen bij de heren Booneman een baantje gekregen. Zijn enige, werkelijke verdienste was, dat hij was blijven plakken, en door steeds maar ouder te worden niet alleen automatisch meer te gaan verdienen, maar bovendien langzaam en onweerstaanbaar op te schuiven naar de hoogste baan. die de ondergeschikten van de heren Booneman en Zoon konden bereiken, namelijk die van procuratiehouder. Hoger kón meneer Zwart niet, want dan zou hij zijn bol stoten. De mensen, die op deze manier zijn opgeklommen, weten dat ze iets te kort komen en dat proberen zij dan vaak goed te maken door tegen hun ondergeschikten grof en onaangenaam te doen. Het grauwen en snauwen had hij van zijn geliefde bazen geleerd. Daarin had hij zo'n kleine 35 jaar privéles gehad. En de rest fantaseerde hij er, met volledig succes overigens, zelf wel bij. Meneer Zwart keek Pietje Bell aan over zijn wiebelende lorgnet, alsof Piet iets was, dat de poes op de vloermat had gelegd, en vroeg dan kortaf: „Bell? " „Zeg dat wèl! '' rijmde Piet vlug. „Hè? " schrok de procuratiehouder, die zo'n brutaliteit niet meer had meegemaakt sedert 1918, toen een bediende uit pure vreugde over het uitbreken van de vrede na de Eerste Wereldoorlog, om een vrije dag had gevraagd. Piet glunderde meneer Zwart bemoedigend toe. „Weet je wel wie ik ben? " zei meneer Zwart gewichtig oprijzend van achter zijn lessenaar. „Jawel," zei Piet, „u bent geloof ik, zoiets als de chef hier, is 't niet? " „Zeg eens eventjes, jongen... zoiets als... zoiets als... ik ben procuratiehouder" spelde meneer Zwart, en zijn borst zwol op van trots. „Alsjeblieft! " schrok Piet eerlijk. „En ik geef je de goede raad niet tegen te spreken en prompt mijn orders uit te voeren, want anders..." „Vlieg je eruit! Ja, dat weet ik al, meneer, 't Is hier echt gezellig. Voortdurend 't spelletje van alle vogels vliegen, nietwaar? " Meneer Zwart probeerde iets weg te slikken. Maar 't scheen hem bijzonder veel moeite te kosten. „Ga de nieuwe monsters branden, jongen," gebood hij dan. „Wáblief? " vroeg Piet stomverwonderd. „Ga de nieuwe monsters branden, zei ik. Hé, Jansen! " „Ja, meneer," riep de slungel, die Piet als eerste prachtexemplaar van het personeel van de ,heren' Booneman had leren kennen. „Kom hier! " De jongen kwam, en sneller dan Piet had verwacht van dat geleipudding-geval, dat zich op twee benen voortbewoog. „Leer die jongen koffiemonsters branden." „Ja meneer," En dan tegen Piet: „Hierheen! " Beiden verdwenen ze in de richting van de hoek. Nu viel dat hok uiteindelijk nogal mee. Nergens zo veilig voor 't spiedend, alziend oog van de bazen, als in 't hok. Uitgezochte plaats voor 't uithalen van allerlei kattekwaad. Het koffiebranden bleek overigens een heel eenvoudige bezigheid te zijn. Je stak het gas onder de spitjes aan, en dan liet een elektrisch motortje die spitjes draaien. De eerst geel-groene ruwe koffie kleurde zich dan langzamerhand bruin, en dan moest je wel even precies afmikken wanneer je het spitje moest legen in een houten bakje, dat je dan weer leegschudde op de koude aanrecht, om de koffie niet door eigen warmte te laten dóór-branden. In een kwartier tijds had Piet de zaak al goed door. Wel moest je dan opletten, dat de gebrande koffie weer precies in dezelfde zakjes terecht kwam, als waaruit ze als ruwe koffie was gekomen. Die gebrande koffiemonsters werden vervolgens gemalen, en dan werd er in miniatuur trekpotjes koffie van gezet. Dat was geen ongezellig werkje. Het rook allemaal heerlijk, en je kon er zo verrukkelijk mee kliederen. Waren alle koffiepotjes klaar, dan ging 't in optocht naar de monsterkamer, en werden kleine koffièkommetjes volgeschonken. Netjes met het bijbehorende monsterzakje achter elk kommetje. De heren kwamen dan zelf proeven. Ze namen een klein slokje, lieten dat flink door hun mond spoelen en spuwden de koffie dan weer uit in een aardewerk spuugbak. Die mocht Piet dan later leeggooien.Twee dagen lang had Piet nu al potjes koffie gezet, koffiemon-sters afgewogen, ingepakt, postzegels gelikt, kortom al die uiterst belangwekkende bezigheden verricht, die tot taak van een jongste bediende op een kantoor behoren. Hij had zich voornamelijk gedrukt in het hok. Veilig en ver weg van de kamer met de dikke gordijnen, waar de hersens van de zaak zetelden, en veilig buiten het bereik van het venijnige mannetje Zwart, dat de procuratie torste...

HOOFDSTUK II

Vermakelijke bestraffing van een dikdoenerig heerschap S. O.S... poes in nood, met alle gevolgen van dien — Tot slot: van ,De Zwarte Hand' tot ,De Vrolijke Bende'

's Middags als de heren gingen lunchen, en meneer Zwart, de procuratiehouder, „een luchtje ging scheppen", verzamelden de personeelsleden van de firma Booneman en Zoon zich vaak in de grote monsterkamer. Dan werd het twaalfuurtje naar binnen gewerkt, en zette men meestal een boom met elkaar op. Dat was altijd erg gezellig, behalve als die kwast van een vertegenwoordiger, Leefmans, erbij was. Leefmans bezocht de grote koffiebranderijen in het land voor de firma Booneman en Zoon, en kwam steevast met allerlei opgesmukte reisverhalen. En je moest eens horen hoe hij die verkeersagenten bijvoorbeeld aanpakte, als ze meenden, dat hij, Leefmans, iets verkeerd had gedaan met zijn autootje! Nou, dat was niet zo zuinig, hoor! ,,lk zei laatst nog tegen zo'n verkeersagent, die de brutaliteit had om mij aan te houden, zeg man, weet je wat jij moest doen? Je moet je boekje met verkeersregels op een regenachtige zondagmiddag eens helemaal dóórlezen. En er dan niet boven gaan zitten suffen, zoals je nou doet, maar lézen, snap je wel? Nou, je begrijpt, hè, ik had dat mannetje zó klein! " En hier hield Leefmans zijn hand ongeveer een halve meter boven de vloer. „Hebben ze dan dwergen bij de verkeerspolitie in Deventer? " vroeg Piet doodleuk. Geërgerd draaide Leefmans zich om: „En wie ben jij wel? " vroeg Leefmans met opgetrokken wenkbrauwen. „Oh, heb ik me nog niet voorgesteld? Mijn naam is Pieter Bell en ik vervul hier de glansrol van duvelstoejager, of om 't eens zeer wetenschappelijk uit te drukken: ik ben de jongste bediende," zei Piet, niet zonder trots. ,,ln mijn tijd hadden zulke snotneuzen heel wat minder praatjes," zei Leefmans vuil. „Maar dan moet u nog in het Stenen Tijdperk hebben geleefd. meneer Leefmans." En aangezien die gedachte hem blijkbaar inspireerde, ging Pietje voort: „Hoe deed u dat nu eigenlijk als iemand u vroeg om het debiteurenboek aan te geven? Want zo'n stapel stenen platen zal wel een héél vrachtje zijn geweest. Maar u was natuurlijk ontzaglijk sterk, nietwaar, meneer Leefmans? " „Als je mij probeert in de veiling te nemen, aap van een jongen, dan zal ik wel eens eventjes met meneer Booneman over je spreken," dreigde Leefmans nu spinnijdig. (Leefmans was een dik vrindje van de oude Booneman! ) „Toe maar, vooruit maar, jongens! Klikken bij de baas! Niet van dat benauwde! Dat noem ik nog eens een flinke vent! " smaalde Pietje. „Je zult nog van me horen! " schreeuwde Leefmans, met van woede overslaande stem. „Graag! " zei Piet en hij voegde er beleefd aan toe: „Ik kan de tijd nauwelijks afwachten, wilt u dat nu wel geloven..." „Zeg Elsje," vroeg Piet aan de telefoniste, „heb jij een stukje zwart garen voor me? Jullie meisjes hebben altijd van alles bij je." „Wat moet je met zwart garen doen? " „Dat heb ik destijds uitgevonden, heb je dat nog nooit gehoord? " „Doe niet zo flauw, wat ga je ermee doen? " „Leefmans moet een lesje hebben," zei Piet. „Oh, dan is 't wel goed! " meende Elsje, die ook een verschrikkelijke hekel aan 't vervelende, opgeblazen vertegenwoordigertje had. En ze voegde er nieuwsgierig aan toe: „Wat ga je met hem doen. Piet? " „Ik ga niets doen met onze beste vriend Leefmans, maar met zijn paraplu. Elsje." „Paraplu? " „Luister," zei Piet vaderlijk, „anders verteer je toch maar van nieuwsgierigheid." En hij fluisterde Elsje iets in 't welgevormde oortje, waarop het meisje meteen gierde van 't lachen. „Enig Piet, hoe kóm je erop? " „Een natuurlijke gave," antwoordde Piet eenvoudig. Om nu te begrijpen wat Piet in zijn schild voerde, moet ik nog vermelden, dat die Leefmans, behalve een eigenwijze, vervelende opschepper, bovendien nog een echte fat was. Ja, hij was zo verschrikkelijk erg op zijn kleding gesteld, dat hij altijd een grote paraplu met zich mee zeulde als 't maar even naar regen dreigde. Die stak hij dan gauw op als hij van zijn auto naar het kantoor moest lopen. En aangezien hij zijn auto meestal vlak om de hoek kon parkeren, was dat een kippe-eindje van nog geen 100 meter. Maar de paraplu ging steevast mee... Piet pikte de paraplu uit de gang weg, en begon in Elsjes telefoon kamertje, keurig netjes, en met veel zorg aan elk uitstekend baleintje een ruw, groen koffieboontje te bevestigen. Dat was een heel karwei, maar 't was méér dan de moeite waard! Want, toen Leefmans, nadat hij voldoende stoom had afgeblazen, en tot eigen tevredenheid had opgeschept, een half uur later in een flinke plensbui het kantoor verliet, gebeurde er iets wonderlijks... Hij stak fluks zijn paraplu op, en toen bleek dit nuttige voorwerp plotseling veranderd te zijn in een soort kermisdraaimolen. Vrolijk dansten en bengelden de jolige groene koffieboontjes aan hun draadjes rondom zijn hoofd. De voorbijgangers wisten niet wat ze zagen en gierden van het lachen en Leefmans werd zo ontzaglijk nijdig, dat hij niet uitkeek waar hij liep, en met zijn kokkerd tegen een lantaarnpaal opbotste. Die lantaarnpaal protesteerde tegen die onbeleefdheid met een verontwaardigd en luid: Bèngggg! Maar sloeg op hetzelfde ogenblik hard en venijnig terug. Want lantaarnpalen hebben een lelijk karakter, en weten niet van een lolletje, als je tegen ze aanloopt. „Au," piepte Piet op dat zelfde moment, want Elsje, die naast hem uit het raam hing om maar niets te missen van de triomfantelijke tocht van Leefmans, kneep Piet hard in zijn bovenarm, omdat ze niet hardop dorst te lachen en haar plezier moest ze toch op de een of andere manier ,uitschreeuwen'. Hij had een welbestede pauze gehad, en ondervond de voldoening van iemand, die daadwerkelijk heeft meegewerkt om het doffe leven van anderen wat op te vrolijken. Een eigenschap, die hij van zijn prilste jeugd reeds had bezeten en die tevens de reden was, dat er zoveel boeken over Pietje Bell zijn geschreven. Prompt ging Piet weer aan het koffie branden. Alle spitjes waren vol, en de hele zaak draaide lustig rond. Toen hoorde Piet opeens een klaaglijk miauwen. Piet keek uit het kleine raampje en zag een poes, die ergens op een griezelig smalle richel zat, en blijkbaar geen moed meer had om terug te tippelen. Nu was Piet een groot dierenvriend. Dat was overbekend. Hij liet de spitjes rustig de spitjes, liep het hok uit, de gang door, en spoedde zich naar de 8ste verdieping, vanwaar hij, via een gang, precies het poezebeest in haar nekvelletje zou kunnen pakken. Dat plan was heel goed overlegd, en aan Piet zou 't dus zeker niet liggen, dat de krijgsverrichtingen een ietwat ander verloop kregen. Maar daaraan was alleen dat puur eigenwijs poezebeest schuldig! Toen die even later boven haar veelgeplaagde kattekop een raam zag openen, en een hand zag verschijnen, die blijkbaar naar iets graaide, was 't de poes welletjes. Ze dribbelde nuftig als een prima-ballerina een paar pasjes opzij. Net lekker buiten het bereik van die graaiende vingers. Dat scheen die hand te verbazen, want die zocht plotseling links en rechts... dus dribbelde de poes maar weer een paar stapjes verderop, en de hand graaide in de lege ruimte. En die poes gemeen lachen... Maar die hand was ook niet van gisteren. Ze verdween een ogenblik, en dan verscheen plotseling een puffend, hijgend hoofd over de rand. „Ha," zei 't hoofd tevreden, „daar zit je dus." De poes keek met grote minachting omhoog, alsof zij zich afvroeg wie het toch in zijn hoofd durfde te halen haar daar lastig te vallen. Dan verscheen de hand weer over de rand, gevolgd door een blijkbaar steeds langer wordende arm, die wanhopig graaide in de richting van de benarde poes, die kort tevoren nog een klaaglijk SOS gemiauwd had. De poes zat op 't uiterste randje van de richel, met haar natte poezeneus vlak boven de gapende afgrond. De hand zag blijkbaar het hopeloze van de toestand in, en verdween weer. Waarop het hoofd met weerbarstig zwart haar opnieuw over de rand verscheen. „Kom nou, malle poes! Ik wil je toch zeker helpen... kom maar, zoete poes..." vleide het hoofd. De poes verwaardigde zich nog één enkele blik, waarin zij alle minachting probeerde te leggen, waarover haar verdorven katte-hart beschikte, en tippelde toen doodgemoedereerd ten overstaan van het angstig toekijkend hoofd, via de smalle richel in de richting van een open raampje, en wipte vervolgens behendig naar binnen. Op dat moment beroerde een doordringende stank van verbrande koffie de neusvleugels van het rode, hijgende hoofd. „Sappeljèl, grote griotten..." sprak het hoofd geschrokken... „Een schande... uche, uche... een formidabele schande... waar zit dat uilskuiken, uche, uche... hoe heet die nieuwe jongste bediende..., die ezel... die sufferd, uche, uche,..." „Als u mij misschien zoekt, ben ik hier, meneer! " zei Pieter Bell rustig. Met een ruk draaide de heer Booneman junior zich om, en Piet keek in een bolbleek snuitwerk van een tot in de grond verwend zoontje van een jaar of 25. „Kaffer, uilskuiken! " schold Booneman junior vuil. „Aangenaam kennis te maken. Pietje Bell," stelde Piet zich voor. Hij wist toch al, dat-ie de zaak verloren had, en wilde nu alleen nog maar de aftocht eervol dekken. Als hij dan tóch vertrekken moest, dan als een koning alsjeblieft! „Je bent nog te stom om voor de duvel te dansen!"  „Daarom werk ik ook voor de firma Booneman, meneer, koffiehandelaren sedert 1820, en wét voor koffie! " zei Piet fijntjes.„Wat wil jij, wat durf jij..." stiet het verwende firmantenzoontje uit, en alsof hij een enorme inval kreeg, schreeuwde hij er meteen achter aan: „Jij kunt op staande voet..." „Vliegen, meneer, eruit vliegen. Dat bedoelt u toch, nietwaar, meneer. Maar dan zal ik nét even een neuslengte voorblijven... ik heb de eer, en het genoegen u hierbij om mijn onmiddéllijk ontslag te verzoeken. Het spijt mij oprecht voor uw firma, want het zal ontzettend moeilijk voor u zijn in de eerste tijd, maar u zult 't tóch buiten mijn gewaardeerde diensten moeten stellen. Ik geloof overigens, dat ik de door mij verworven kennis beter kan besteden dan aan het branden van koffieboontjes. Wees een man. Booneman junior, en neem je verlies als een kérel! " En zonder dat de blauw-paars van nijd aanlopende Booneman junior de kans kreeg om nog maar één enkel woord in 't midden te brengen, had Piet zich al omgedraaid en was verdwenen. In de gang passeerde hij de ex-jongste bediende, die juist drie dagen geleden tot de hoge rang van ,aankomend bediende' was bevorderd. „Sufferd, oliebol," schold de slungel. Piet bleef staan, deed een bliksemsnelle greep naar de stropdas van de slungel, trok de jongen naar zich toe, en sprak dan vlak in diens domme gezicht de merkwaardige woorden: „Zeg, ongemanierd knaapje! Ik heb erg veel zin om jou eens haarfijn te vertellen hoe ik over jou en je beste bazen, de ,heren' Booneman en Zoon, denk, maar het ruikt hier niet lekker, weet je. Onthoudt dit maar bijzonder goed, kereltje, als ik je ooit weer eens ergens zou ontmoeten, dan zal ik je een model-roffel op je lelijke facie trommelen, die een tamboer van de marinekapel jaloers zou maken. Zo'n ontzaglijk uitgebreide roffel, dat zowel de grote Booneman als diens lieve zoontje je voor een lekke poffertjeskraam zullen verslijten. Bonjour, klein patsertje! " Hij kwakte de slungel tegen de muur, veegde zijn handen schoon, en stapte bedaard de deur uit. Teleurgesteld, maar zonder enige spijt... Piet kwam thuis, liep de winkel in, waar zijn vader de dozen afstofte. „Hé, wat is dat nou, heb je vakantie of ben je ziek? " „Geen van beide, hooggeëerde papa, ik vrees, dat ik paniek op de Rotterdamse koffiebeurs veroorzaakt heb... „Allemachies, jongen, heb je nou alweer kattekwaad uitgehaald? Word je dan nooit wijzer..." Piet glimlachte en zei toen rustig: „Nee vader, ik heb mijn ontslag genomen. Booneman en zijn brave zoon moeten maar zien, dat ze 't zonder mij rooien. Hard voor ze, maar het moet beslist." En dan vertelde hij in geuren en kleuren wat er precies gebeurd was. Vader Bell schaterde het uit van de pret. „Die Piet, die Piet, wat bén je toch een type, jongen! " Maar Pietje Bell zei niet veel. Hij trok een oud jasje aan, en ging zijn vader maar helpen. Tenslotte werkt niets zo nuttig op het menselijke brein, als 't er om gaat nieuwe toekomstplannen te smeden, als 't afstoffen van schoenendozen. Als de vader van de oude Pythagoras een sandalenwinkel had gehad in het oude Griekenland, mensen berg je, dan had je nog wat kunnen beleven op de wiskundeles, jò...

Natuurlijk hebben jullie al meer boeken over Pietje Bell gelezen, en als dat niet het geval zou zijn, dan zou ik maar drommels gauw zien de hele serie te pakken te krijgen, want jongen, jongen (of misschien wel: meisje, meisje! ), dat knaapje heeft al wat kattekwaad uitgehaald in zijn leven! Zo herinner je je misschien nog wel, dat Pietje Bell en zijn kornuiten een eigen rovershol hadden, de roemruchte bende van ,De Zwarte Hand', die het brave Rotterdam al zoveel keren in opschudding hadden gebracht. En die reclamestunt met de ,Top'-rijwielen, waarbij heel Rotterdam in één nacht tijds met ,zwarte handen' versierd werd! Maar toen de jongens ouder werden, bleek de vervaarlijke rovershoed met de dappere rode pluim voor de aanvoerder Pietje Bell toch niet meer zo'n aantrekkingskracht te bezitten als vroeger het geval was. Ook Sproet, Peentje en Engeltje, en hoe ze allemaal mochten heten, waren zo geestdriftig niet meer. Toch lieten de jongens elkaar niet meer los. Ze hadden de meest uiteenlopende baantjes op de kop getikt. Anderen waren nog aan de studie. Maar ze zochten elkaar geregeld en trouw op. Totdat Pieter Bell op zekere avond de gedenkwaardige woorden sprak: „Hoor eens jongens. We worden nu werkelijk te oud om hier in dit kwasi-rovershol bij elkaar te komen. We zitten hier nog altijd met twee kaarsen in een lege fles gestoken en we gedragen ons, alsof we nog 9 of 10 jaar zijn. Wat drommel man, ik moet me al zo ongeveer scheren! Als we nu eens ophielden met de hele trammelant van ,De Zwarte Hand', en we maken gewoonweg een gezellig clubje onder elkaar! " „Helemaal geen gek idee! " vond Peentje, „maar" voegde hij er bedachtzaam aan toe... „wat zullen we eigenlijk gaan doen met die club? " „Pret maken, ons gezellig amuseren, van alles en nog wat! " riep Pietje Bell. „Dat zal me dan een mooie bende worden! " „Geen mooie, maar een vrolijke bende! Jongens, allemaal even de koppen dichthouden... Ik heb een reuzenaam voor de nieuwe club: ,De Vrolijke Bende'! " „Ja, jó, prima zeg... een prachtnaam! Niks meer aan veranderen... Leve ,De Vrolijke Bende'! " riepen er een paar. „We zullen Statuten en een Huishoudelijk Reglement moeten hebben," zei Jacob Mantel, die rechten ging studeren in Leiden, en daarvan te pas en vooral te onpas blijk gaf. „Statuten op je ogen! " riep Pietje Bell, die een oprechte en kerngezonde hekel had aan elke papierwinkel. „Bovendien, die Statuten zouden maar één enkele regel bevatten: Doel der Vereniging: het maken van de meest mogelijke pret! " „Met alle wèttelijke middelen," werd er door de aanstaande advocaat nog lekker gauw even aan toegevoegd. „Ze mogen voor mijn part, nog onwettelijk zijn ook," riep Peentje, „als we maar leut hebben! " En zo werd de club ,De Vrolijke Bende' binnen drie minuten opgericht. Zonder deftige Statuten en zónder strak Huishoudelijk Reglement, maar wèl met een laaiend enthousiasme. „Dat pakhuis zullen we nu maar eens vaarwel zeggen," stelde Harry de Graaf voor, die in zijn vrije tijd een veelbelovende boekhouder was. „Ik vind dat in strijd met onze waardigheid als clubleden." „Het bovenzaaltje van ,De Kroon' is lollig," riep Flip Buitenhuis. „Heeft iemand iets tegen het bovenzaaltje van ,De Kroon'? " vroeg Pietje Bell. „Eenmaal, andermaal..." En zo werd het bovenzaaltje van ,De Kroon' uitverkoren tot officiële zetel van ,De Vrolijke Bende'. De eerste de beste avond was 't al goed mis! Flip Buitenhuis was jarig geweest en was zo onverstandig hiervan mededeling te doen. Dat kostte hem een rondje van de beste Cola, die er maar in huis was, en Jacob Mantel beukte op de gammele piano van , Lang zal die leven'. De piano kreunde, dat 't niet eerlijk was om op zijn hoge leeftijd nog zo mishandeld te worden, maar Jacob Mantel kende wel Recht maar geen Genade. Hij sloeg met vernieuwde kracht op de vergeelde toetsen, waarvan er al drie met een verschrikt huppeltje door 't zaaltje waren gevlogen. „Polonaise! " riep Peentje, en dan stampten ze achter elkaar, met de handen op de schouders van hun voorman, door het zaaltje. „Over de stoelen! " commandeerde Peentje, die de leiding op zich had genomen. „Napoleon, die goeie vent, heilo..." gilde de piano in doodsangst. „Hoofd der colonne... rèks...! " bulderde Peentje, helemaal in zijn rol van commandant. „Eerst over de tafels, dan in de hurk-sprong, en dan óver de piano... maarrs! " En dan er achteraan: ..Laat horen die voeten, jullie zijn geen juffrouwen met eksterogen! " Het werd een hèlse bende. De eigenaar van ,De Kroon', die aan zijn vrouw en kinderen dacht, en die rekening hield met de leeftijd van ,De Kroon', rende naar boven en deelde ,De Vrolijke Bende' mee, dat dit zaaltje een vergader- of ten hoogste een feestzaaltje was voor ordentelijke burgers, en géén exercitieterrein. Hé, daar keek ,De Vrolijke Bende' toch eerlijk van op. ,,'t Is een schandaal! " ging de verbolgen kastelein op versterkte zender voort, „de kalk valt van het plafond af! ." „Dat moet dan wel een bijzonder goedkoop plafonnetje zijn," meende Flip Buitenhuis, „een goed plafond, gemaakt door een werkelijk goede vakman, zou dat kleine beetje beweging toch best kunnen verdragen." „Een klein beetje beweging, zei je toch, hè? " zei de baas kwaad. „Jongen, je raaskalt! En laat je dat voor gezegd houden: Het is de laatste maal, dat ik jullie waarschuw. Je denkt zeker dat ik van Lotje getikt ben, hè? " „Dat willen we zéker niet ontkennen en u op dit punt allerminst tegenspreken," riep de advocaat in de dop. Dat nam de eigenaar van ,De Kroon' blijkbaar als een compliment op. De werkelijke betekenis van dit beleefde antwoord en de constructie van deze fraaie volzin, drong blijkbaar niet best tot de kastelein door. „Nou goed dan," zei hij knorrig, „maar 't is nu beslist de laatste keer geweest." Goedgelovige, brave kastelein... er zou nog héél wat water door de Maas naar zee stromen, alvorens hij ,De Vrolijke Bende' kwijt was...

HOOFDSTUK III

Pietje Bell doet een grote vondst en komt in aanvaring met een verwaand personage — Nog een aanvaring (een beetje hardhandig) in de cafetaria — Jozef Geelman koopt zijn eigen bezit terug...

Alleen in wild-westfilms leer je de held van 't verhaal al bij de eerste meters celluloid kennen. Zo'n ,held' is namelijk altijd gemakkelijk te herkennen. Zodra je iemand ziet verschijnen met een mooie, witte cowboy-hoed, keurige rijlaarzen, een helder, schoongewassen overhemd, met een energiek gezicht en een vierkante kin er bovenuit, dan kun je er zeker van zijn: dàt is de held! Komt er daarentegen een knaap met een zwarte hoed, een viezig overhemd en een gemene druipsnor met loerende ogen er bovenuit, dan is dat wis en waarachtig natuurlijk de schurk! In een boek is dat niet zo eenvoudig. Daar moet je een beetje aan karakterbeschrijving gaan doen. Maar aangezien je dit boek leest voor ontspanning, waarschijnlijk na een gewichtige uiteenzetting over de Grootste Gemene Deler of andere zaken, die je in je hele leven zeker nooit meer nodig zult hebben, zal ik je mijn karakterbeschrijvingen maar besparen. Oh, niet te danken, hoor! Ik ben namelijk ook blij, dat ik er zo gemakkelijk af kom! Laat ik dus volstaan met te zeggen, dat Pieter Bell nog héél wat van zijn vroegere zonnige, karakter had behouden. In zijn hart was hij nog altijd Pietje Bell, de drommelse rakker uit de Breestraat in Rotterdam. Al zijn vrienden hielden van hem, omdat iedereen plezier had in zijn oprechtheid, zijn vrijwel onuitputtelijke humor en zijn ontembare levenslust. Altijd wist hij, op de een of andere manier, de vrolijke kant van de dingen op te sporen en menigeen had hij door zijn rake opmerkingen en zijn gezonde kwinkslagen van een neerslachtige bui afgeholpen. Daarbij bezat Piet vastheid van karakter, een eigen wil en een goede mate van zelfrespect. Dat alles bracht hem nogal eens in botsing met mensen, die hem probeerden te kleineren of in een hoek te drukken. Om 't kort te maken was 't dus zo, dat onze Piet voor de duvel nog niet bang was, als hij zijn eigen mening wilde zeggen. En kwam iemand in zijn vaarwater, dan spoot er plotseling een rijke stroom van welgekozen woorden omhoog. En op een gegeven morgen, toen Piet na een ontbijt van zes flinke boterhammen en drie kloeke koppen thee, net een sollicitatiebrief op de bus had gedaan, vond Piet een mooie gouden broche, met een grote flonkerende diamant erin, op straat. Fantastisch wat een prachtig sieraad. Hij stak 't ding rustig in zijn zak en wachtte af tot het avondblad werd bezorgd. Als eerste pakte hij de krant en zocht in de advertentiekolommen. Ja hoor, alsjeblieft, daar stond precies, wat hij zocht:

Verloren

Gouden broche met diamant, gaande van Beursstation, langs Noordblaak naar Schiedamse Singel. Tegen beloning terug te bezorgen, Westersingel 936.

„Mooi zo," zei Piet tegen zichzelf. „Dat zullen we hebben. Vanavond is 't natuurlijk te laat, maar morgenochtend meteen erop af..." Westersingel 936 bleek een enorm groot herenhuis te zijn. Bedeesd was Pieter Bell zeker niet, maar hij moest toch wel even diep ademhalen, voordat hij de moed had op de bel te drukken. Een prachtige gongtoon weerklonk in de gang. De deur werd geopend en op de drempel verscheen een huisknecht in een fraai livrei, zó voornaam, zó verwaand als een hond met zeven staarten. De goede man scheen, behalve aan een ongeneeslijke verwaandheid, ook nog te lijden aan een chronische stijve nek, want hij liep tenminste met zijn neus in de hoogte en keek vanuit een, blijkbaar ontstellende hoogte, op het mensdom neer. En dat mensdom viel blijkbaar helemaal niet bij hem in de smaak, want hij trok tenminste een erg vies gezicht alsof hij voortdurend een bijzonder onaangenaam luchtje opsnoof. „Wèl... jongeman?" zei de huisknecht, sprekende op een toon, alsof hij huizehoog boven Pietje Bell verheven was. „Ik zou graag mevrouw even willen spreken. Mijn naam is Pieter Bell," zei Piet zo beleefd mogelijk. „En wàt zoudt u met mevrouw te bespreken hebben, jongeman?" zei de huisknecht op verachtelijke toon. „Iets, dat van groot belang is." „Iets, dat van groot belang is," bauwde de livreiknecht Piet na en dan voegde hij er aan toe: „zo... zo, wel... laat ik u dan meteen maar zeggen, dat mevrouw wel iets anders te doen heeft dan naar jongelui van uw slag te luisteren! Wij verwachten namelijk gasten en mevrouw heeft absoluut geen tijd om naar u te luisteren..." „Ik vermoed zo," zei Pietje geduldig, „dat uw mevrouw de kwestie, waarover ik kom spreken, minstens zo belangrijk zal vinden als de voornaamste gast." „Wij zijn al voorzien van stofzuiger en koelkast... maar goed, als 't dan zó verschrikkelijk belangrijk is, vertelt u 't dan eerst maar eens aan mij." „Als u mevrouw héél wat last en ongerustheid wilt besparen, zegt u dan even, dat ik er ben." „Bent u misschien van plan zenuwtabletjes of slaappilletjes te verkopen? Laat u dan gezegd zijn: wij kopen hier nooit iets aan de deur. En van uw verdere praatjes zijn wij hier niet gediend." Nu verloor Piet toch zo langzamerhand zijn gemoedsrust! „Praatjes..." zei hij driftig, „allemaal praatjes! Als u wist, waarvoor ik hier kom, zoudt u zoiets niet tegen mij zeggen." „Welnu, jongmèns, ik herhaal 't nog één enkele keer: vertel 't dan maar tegen mij! " „Ik wil mevrouw spreken! " „Waarover, jongmèns? " zei de livreiknecht treiterig. „Dat is mijn zaak en niet de uwe! " Nijdig wilde de ingebeelde huisknecht de deur dichtsmijten, maar Pietje was nèt even vlugger met zijn voet. „Kwajongen," schold de huisknecht, zijn deftigheid plotseling helemaal vergetend, „maak, dat je van die deur wegkomt, of ik bel de politie... vort! " „Laat ik jou eens even wat zeggen, meneer Neus-in-de-Wind," zei Piet, de grote voordeur weer netjes opendraaiend met zijn voet, „jij bent hier helemaal niet op je plaats als huisknecht. Weet je wel, wat je moest worden? Cipier in een gevangenis voor héél gemene boeven. Voor Veenhuizen heb je nog niet eens genoeg beleefdheid geleerd. Bel de politie maar even. Wie weet, hoe blij die lui zijn nog een ouwe kennis te ontmoeten! En, als je uitgekeken bent naar de sterren met je houten facie, ga dan aan je mevrouw zeggen, dat ik die gouden broche met de grote diamant gevonden heb. En, om je nieuwsgierigheid helemaal te bevredigen, wil ik je alleen nog maar even zeggen, dat mijn adres is: Pieter Bell, Herenstraat 134. Je mag die broche ook zelf komen halen, hoor. Maar dan verwacht ik allereerst, dat je me excuus vraagt voor je onhebbelijk gedrag, tegenover een fatsoenlijk bezoeker. Wil je dat even in die duffe schede! van je prenten... Herenstraat 134, en verder veel heil en zegen, jicht en kiespijn. Bonjour! " De kerel bleek na dit verhaal wel even verbijsterd. Hij keek met open mond naar Piet, alsof die zojuist een baby-atoombommetje onder zijn eigenwijze neus had laten ontploffen. Piet huppelde meteen de stoep af. „Och, eh... jongeman... jongehéér... wilt u even wachten? " riep de huisknecht hem achterna. Maar Piet deed precies alsof hij helemaal niets hoorde... Dan kreeg hij het gevoel, alsof er een soort astmatische stoomtram achter hem aan kwam. „Jongehéér..." klonk het hijgend, „...alstublieft, jongeheer... Mevrouw zal u zeker héél graag ontvangen... jongeheer! " Maar Piet riep alleen maar achteloos over zijn schouder: „Herenstraat 134, onthoudt 't maar goed, sterrenkijker, en vooral goed uitkijken bij het oversteken. Altijd eerst naar rechts, en dan nog een keer naar links, als je snapt wat ik bedoel! " Dan maakte Piet zich snel uit de voeten... Nog diezelfde middag kwam niet de knecht, maar de mevrouw zelf de broche in de Herenstraat afhalen. Zij maakte verscheidene keren excuus, nadat Piet een zeer uitvoerige demonstratie had gegeven van het optreden van de huisknecht. Hij stopte daarmee maar, omdat vader Bell blauw-paars dreigde aan te lopen van de ingehouden lachkrampen. De mevrouw beloofde de huisknecht op staande voet te zullen ontslaan, maar dat vond Piet nu weer helemaal niet nodig. „U moet hem een week of zes bij de mariniers zien onder te brengen, mevrouw," adviseerde hij, „daar leren ze hem die fratsen af en u krijgt hem als nieuw terug! " De mevrouw zei, dat ze dit plan wilde overdenken, maar ze liet wel doorschemeren, dat de kans ook groot was, dat binnen zes weken alle Rotterdamse mariniers dan met hun neus in de wind zouden lopen. Het kon wel eens overerfelijk zijn, weet je! Maar iets heel anders... Piet moest en zou een beloning aannemen. Voor de moeite en de narigheid, die hij had ondervonden. Maar Piet wilde daar helemaal niets van weten. Hij had alleen zijn plicht als eerlijke vinder gedaan, en daarmee basta. Punt uit! Pieter Bell had echter nog nooit aan den lijve kennis gemaakt met vrouwelijke hardnekkigheid! En zodoende had hij tóch een bankbiljet van ƒ 25,— in zijn zak, toen de mevrouw met vele dankbetuigingen vertrok...

,De Vrolijke Bende' was een avondje gezamenlijk naar de bios geweest. De film was een flop. Nog nooit waren er per meter film zoveel doden gevallen als bij deze film. Zelfs voor een wildwest waren het er nogal wat. Zij waren gelukkig bij de prijs inbegrepen. Overigens gaven de leden van ,De Vrolijke Bende' openlijk hun mening te kennen over de onzin, die hun werd opgedist, hetgeen natuurlijk bij de bioscoopbezoekers, die er, wat je noemt helemaal in waren, de nodige ,sssshs' en ,foeis' ontlokte. Dat ,De Vrolijke Bende' zich daar nu bijzonder veel van aantrok, kan ik niet direct beweren. Maar de grote deining ontstond pas toen op het ogenblik, waarop de ,held' in de film, en de knaap met een koevoetskaak, op zijn ranch aankwam en zag, dat de schurken zijn hele boerderij hadden afgebrand, al zijn vee hadden gestolen en zijn vrouw en dochter hadden geroofd. Hij zwoer een dure eed, dat hij de schurken zou achtervolgen tot aan de vier uiteinden der aarde en dan stuk voor stuk met zijn pennemes te pakken zou nemen. „Maar eerst..." riep de held uit, „eerst zal ik dit lied nog voor u zingen! " Waarop de man uitbrak in zo'n bekend jengelliedje over de prairie en de maan, de heldere sterren en zijn trouwe viervoeter. Toen bulderde de heldere lach van Pietje Bell door de zaal en hij kon prompt van iedereen een dreun op zijn hoofd krijgen. Aangezien de herrie niet tot bedaren scheen te komen en de lichten in de zaal werden ontstoken, bij wijze van voorzorgsmaatregel, koos ,De Vrolijke Bende' maar de wijste weg en ging warme croquetjes eten in de cafetaria mèt bediening, compleet met ingeblikte muziek. 't Was er eivol en Pieter Bell had al driemaal een juffrouw aangeklampt en getracht de fel begeerde croquetjes te bestellen. Steeds had de juffrouw poeslief gelispeld: „Eèn ogenblikje, meneer." Die ,ogenblikjes' waren intussen echter uitgegroeid tot ruim 20 minuten en nog steeds hongerde, ,De Vrolijke Bende' naar lekkere, warme croquetjes... „Dat is toch bij de woestwilde varkens af..." mopperde Peentje. „Wat wil je eraan veranderen? " informeerde de Sproet. „Roep eens heel hard: Croquetjeèes! Misschien helpt dat," opperde een ander. „Och wat, dat geeft immers niemendal," zei Piet. „Nee jochie, je durft niet! " lokte Harry van Zwieten uit. „Wàt durf ik niet," zei Pietje Bell meteen, zo fel als een kemphaan. „Héél hard croquetjes schreeuwen, dat durf je niet! " „Oh nee, daar gaat-ie dan. Houd je vast! " „Croooooooquetjéééééééés! ! ! ! " Kopjes en schoteltjes rinkelden ervan. Zelfs de leden van ,De Vrolijke Bende' werden er stil van. En dat wilde wat zeggen! Iemand in de zaal schreeuwde: „Hellup! " Toen holde de portier-uitsmijter naar binnen, wrong zich tussen de tafeltjes en stoelen heen en stuurde rechtstreeks op ,De Vrolijke Bende' aan. „Wie heeft hier geschreeuwd? " zei de poteling uitdagend. „Ik," zei Piet meteen, „en wat wil je daar nou van? " „D'r uit! " zei de portier. Kennelijk meer een man van daden dan van veel woorden. „Waarom, ik heb niets anders gedaan dan om croquetjes geroepen, waarop ik al een half uur zit te wachten." „D'r uit," herhaalde de portier en begon meteen zijn mouwen op te stropen. „Aha, waait de wind uit die hoek! " riep Piet en stond toen langzaam op. „Piet, schei uit, laten we weggaan, die vent is veel te zwaar voor je," drong de Sproet aan. „Vooruit, kom maar op, melkmuil! " sarde de portier. Dat werd zijn Waterloo. Op dat ,melkmuil' reageerde Piet bliksemsnel. Ze zagen hem plotseling opvliegen, dan rolde er een kluwen vechtende lieden over de grond, en dan hoorden ze opeens de potige portier piepen: „Hou op, schei uit, je breekt mijn arrrr, au...! " En toen de stof een beetje optrok, zagen ze Pieter Bell triomfantelijk boven op de model gevloerde portier zitten, wiens arm hij in een doelmatige en voor dit doel geknipte jioe-jitsoe greep gekneld hield. „Laat me los! " hijgde de portier, „ai, au, je breekt mijn arm! " „Ik zal je loslaten, waarde heer," zei Piet genadiglijk, en hij voegde er bedaard aan toe: „En géén konkelefoesies meer, of je ligt binnen 10 seconden weer op de vloer. Maar dan is er hoogstwaarschijnlijk wel 't een en ander defect bij je. Sta nu maar op en ga je mooie apepakkie afschuieren, 't Is géén gezicht, man. Foei! " Mopperend trok de portier zich terug. „Laten we gaan, jongens, mijn pret is d'r allang af," zei Flip Buitenhuis. Ze kozen de wijste partij en verdwenen. Maar het verlangen naar een lekker, warm croquetje bleef bestaan. „Jò, laten we dan even naar de automatiek gaan. Daar zijn ze altijd heerlijk vers." Een uitstekend idee, vonden de anderen. Toen kwam het probleem losse kwartjes zoeken. Gelukkig was er een luikje, waar je kon wisselen en binnen de vijf minuten genoot ,De Vrolijke Bende' dan ook met grote happen van de inderdaad voortreffelijke croquetjes. Voor zover hun volle monden dat toelieten, kletsten ze onophoudelijk met elkaar. „Pieter! " klonk opeens een zeurderige stem achter hem. Pietje Bell keerde zich half om en keek in de geelachtige tronie van de oerbrave Jozef Geelman, de degelijke zoon van de knorrige drogist Geelman uit de Breestraat. „Ha, die buurman! " groette Piet opgewekt. „Wat zijn de moeilijkheden makker? " „Zou je me een kwartje kunnen lenen tot morgen? Ik zal 't voor de middag weer terug brengen, daar kan je van op aan! " „Een kwartje... waarvoor? " zei Piet, die meteen in zijn zakken begon te zoeken. „Ik heb mijn portemonnee vergeten en ik wilde juist een croquetje of een nierbroodje kopen, want ik heb geen tijd gehad om te eten. Ik moest les geven op de avondschool." „Dat komt ervan als je zo hard werkt. Jozef. Dat kan eenvoudig niet goed voor een mens zijn," zei Piet olijk. „Morgen heb je 't terug," hield Jozef lijzig aan. „Maar Jozef, jij kunt toch geen croquetjes eten, die blijven plakken aan je valse gebit en dan zit je met de brokken." „Oh nee, dat gaat best, hoor. Ik eet er alles mee. Mag ik nou een kwartje van je? Morgen krijg je 't terug! " En, terwijl Piet naar het kwartje zocht, kwam er opeens een gedachte bij hem op. Jozef Geelman was bekend om zijn gruwelijke en grenzeloze gierigheid. Zou het wel waar zijn, dat Jozef inderdaad zijn portemonnee had vergeten? Zou dit niet een slinks bedenkseltje zijn om op een bijzonder goedkope manier croquetjes te eten? „Hé, wacht effe...! " dacht Piet. Dan vond hij een kwartje en gaf dat aan Jozef. „Alsjeblieft, Jozef, en eet je buik maar vol, mijn jongen! " „Dank je wel, Pieter, dat is aardig van je." „Och, zo ben ik nu eenmaal, hè." Gretig pakte Jozef het kwartje aan en wurmde het meteen in de gleuf van een glazen automatiekhokje, waarin hij met zijn lodderogen even gauw de grootste croquet van de hele collectie had ontdekt. Met een grijns van voldoening wipte hij het glazen deurtje open en griste de kolossale croquet weg... Maar op 't zelfde ogenblik gaf Piet de nietsvermoedende Jozef zo'n ferme klap op zijn schouder, dat diens valse bovengebit uit zijn mond vloog en met een fraaie boog in het helderverlichte automatiekkastje belandde. Met een bliksemsnelle greep kwakte Piet het deurtje dicht. Een goochelaar had 't niet kunnen verbeteren. En daar lagen die tanden en kiezen in volle glorie, aan alle kanten belicht, ten toon. 't Leek wel, alsof ze Jozef uitlachten! ,De Vrolijke Bende' lag intussen dubbel van de slappe lach. Ze hikten en stikten en sloegen zich op de knieën van dolle pret en ze konden geen woord meer uitbrengen. Ook Jozef niet! Die danste met zijn lange spillebenen een soort horlepijp, zoals die gebruikelijk was bij oude, Engelse zeelieden. En, met de hand voor de mond, stootte hij allerlei onverstaanbare klanken uit. „Helikke hooier, hat he hebt! Heef me hande herug... Heef me hande herug...! " „Is er hier misschien een tolk in de buurt, die Hottentots verstaat? " vroeg Flip Buitenhuis. „Me hande... me hande...! " schreeuwde Jozef, die met zijn tandeloze mond de letter ,t' niet meer kon uitspreken. Hij was zo wild als een dolle stier. Een dolle stier zonder bovengebit wel te verstaan. „Me hande... me hande..." gilde Jozef in paniek. „Wat kletst die vent toch over zijn ,handen'? " vroeg Peentje. „Hij bedoelt natuurlijk zijn tanden, maar hij kan de ,t' niet meer zeggen, omdat zijn boventanden eruit zijn," legde Piet uit, en toen riep hij Jozef toe: „Nou Jozef, als je je tanden terug wilt hebben, dan kan je ze voor een kwartje terugkopen, jongen. Je zult een kwartje moeten opdokken. D'r zit niks anders voor je op." „Kwarje... 'n kwarje..." schreeuwde Jozef, het thema veranderend. Maar Pieter Bell gaf zijn clubgenoten een wenk en ze vertrokken met de stille trom, die tierende Jozef achterlatend. De tanden in het verlichte automatiekhokje schenen zich een ongeluk te lachen. „Kom mee, jongens, naar de hoek! " zei Pieter geheimzinnig. Maar op de hoek aangekomen, zei hij: „Stil jongens, ik wil die gulzige gierigaard eens even in de gaten houden...! " Hij loerde heel voorzichtig om de hoek... Hij zag hoe Jozef Geelman enkele omstanders probeerde aan te klampen. Maar deze hadden 't óf te druk om elkaar op de grijnzende tanden in het verlichte hokje te wijzen en 't uit te gieren van de pret, óf ze verstonden Jozefs zinneloos gewauwel niet eens. En toen gebeurde het wonder. Want minder kun je 't onmogelijk noemen! Jozef tastte in zijn broekzak en haalde er een portemonnee uit te vooschijn. Schutterig zocht hij naar een kwartje, stopte dat in het gleufje, opende het luikje, griste zijn gebit weg en zette 't op een lopen... „Ziezo," zei Pietje Bell dik tevreden, „die heeft tenminste zijn eigen tanden terug kunnen kopen. Ik voelde, dat die vrek me voor de gek hield met zijn praatjes over een vergeten portemonnee. Nèt goed voor hem...! " ,De Vrolijke Bende' was van mening, dat ze, bij elkaar genomen, toch een wèlbestede avond hadden gehad.

HOOFDSTUK IV

,De Vrolijke Bende' krijgt een mascotte... en wat voor eentje! — We maken kennis met ,Eetje' — Een ietwat rumoerig einde van een toneelrepetitie en Drogist Geelman gaat letterlijk en figuurlijk ,op de kast' — Een brèf beest!

Ik heb je nog niet voorgesteld aan Eduard Pijpers. Eduard, bij al zijn kennissen beter bekend onder de naam van ,Eetje' was een bijzonder type! Hij kleedde zich altijd zeer zorgvuldig en verzorgde zijn haren met buitengewone zorgvuldigheid. Kortom, hij was een fatje van zijn voetzolen tot zijn hevig gebrillantineerde kruintje. Die naam ,Eetje' hoorde, op de een of andere manier, écht bij hem. Hoe zorgvuldig hij was, bleek wel uit het feit, dat hij de eerste klas van de h.b.s. beslist driemaal achter elkaar wilde meemaken, om toch maar vooral niets over te slaan. Toen hij ook voor de derde keer zakte als een baksteen, moest hij wel van de h.b.s. af en kwam toen, op een volkomen onverklaarbare wijze, plotseling in de fruithandel terecht. Maar aangezien hij méér vruchten zelf opat dan verkocht, besloot zijn papa hem bij zich in de kleermakerszaak te nemen. Per slot van rekening zijn jassen en broeken niet te verorberen. Behalve voor eigenwijze motten natuurlijk. Eetje was de enige onder Piets kennissen, die rookte. Amerikaanse sigaretten, of zelfs een uiterst licht sigaartje. Zodoende was hij klant van Flip Buitenhuis geworden, die immers de sigarenzaak van zijn vader met succes had overgenomen. Eduard Pijpers deed altijd voornaam. Hij had een bijzondere hoge dunk van zichzelf en sprak een beetje ,gemaakt'. Dat was overigens alleen maar een gek aanwendsel, want verder was het tóch een aardige knul. Eetje stapte net de sigarenwinkel van Flip Buitenhuis binnen. „Ha, die Eetje! " zei Flip opgewekt. „Een bijzonder goeien évend, zég. Flip, hab jij nog van die verrukkelijke kleine Hèvènnètjes veur me, die ik verleden week had? Wérkelijk voortráffelijk, zág Flip." „Oh kerel, nog genoeg voor je hele leven, hoor! Hoeveel moet ik er voor je inpakken? Tien, twintig, honderd, of meteen maar een paar duizend? Je zegt 't maar, hoor! " „Neen, neen, zag, merci... geef me er mèr vèf! " Op dat moment kwam er een man de sigarenwinkel binnen met een kolossaal grote hond. Een soort Engelse buldog, door een vergrootglas gezien. Het ding stond zowat een meter hoog op zijn poten. Een borstkast als een stoomketel, en zo echt op elke hoek een poot. Daarbij had die buldog een kop als een tijger. Een buldog kijkt in het algemeen met zo'n snoet van alle dagen regen en wind, maar dit prachtexemplaar hield er bovendien nog een gemeen-loerende blik op na, die je door merg en been ging. Nu kan je van Eduard Pijpers zeggen, wat je maar wilt, hij is en blijft een groot dierenvriend. En dat vind ik altijd een mooi trekje in een mens. Iets anders was, dat Eetje meende, héél veel verstand van honden te bezitten. De eigenaar van de hond kocht wat sigaren en intussen bestudeerde Eduard de kolossale hond met échte kennersblik. Hij deed tenminste een stapje achteruit, hield zijn hoofd een beetje schuin, tuitte de lippen, zei eens ,hum', en ,zo, zo'... en dan sprak hij pardoes de eigenaar van de hond aan. ,,'n Prèchtdier, meneer! " „Tja, zégt u dat wel, meneer," zei de man, een sigaar aanstekend. ,,'t Is echt iets voor liefhebbers. U hebt zeker kijk op honden, dat u dat er direct van af ziet. 't Spijt me, dat ik er afstand van moet doen! " „Afstènd? " informeerde Eetje verbaasd, „hoe dèt zo? " „Kijkt u eens hier, de zaak zit zó: zélf ben ik erg aan die hond gehecht, maar mijn ouwelui zijn niet bijster op honden gesteld. Nu ben ik wel genoodzaakt hem te verkopen." „Hum," zei Eetje, „en hoeveel vrègt u voor 'm? " „Oh, ik kan direct 75 gulden voor hem krijgen van iemand. Maar die vent behandelt zijn dieren niet goed en daarom verkoop ik hem liever voor wat minder geld aan een dierenvriend. Het is een alleraardigst beest, en heel vertrouwd met kinderen." „Nou, meneer, hij ziet er niet direct vertrouwenwekkend uit. Als u 't mij vrègt is-ie zo bloeddorstig, dat-ie zijn eigen zieke grootmoeder nog zou opeten." „Dat is alleen maar zijn grimmige kop. Hij ziet er veel kwader uit dan hij in werkelijkheid is. Nero is braaf, hè. Nero? " Nero hief zijn bloeddorstige kop op en 't gromde ergens diep in zijn ingewanden, alsof er een zware donder in de verte rolde, en hij keek zijn baas met een paar ogen aan die wilden zeggen: „Nou geen woord meer, of ik vreet je op! " „Inderdèd... inderdèd, 'n alleraardigst diertje," zei Eetje vertederd, „geef me eens een pootje, Nero...! " „Gggggggg rrrrrrhh..." gromde de hond dreigend en toonde zijn geweldige scheurkiezen. „Kèlm mèr, kèlm mèr, menneke! " deinsde Eetje een beetje terug. „Weet u misschien een goed tehuis voor hem? " informeerde de eigenaar, die plotseling bijzonder veel haast scheen te krijgen om van het dier af te komen. „Als hij maar een goed tehuis krijgt, anders verkoop ik hem beslist niet..." zei de man nog eens met grote nadruk. „Och, ik ben zelf een goed hondenkenner," zei- Eetje, niet zonder trots, „hij zal het bij mij prima krijgen. Hoeveel moet ik voor die hond geven? " „Vijftig gulden, omdat u het bent." „Jae, dèt kan ik niet betèlen, wèrde heer! " „Wat had u dan gedacht? " „Ik zal u een tientje geven." De man scheen heel even diep na te denken en zei dan snel: „Tien gulden is natuurlijk een spotkoopje voor zo'n préchthond. Maar, als u mij belooft, goed voor hem te zorgen, zal ik u hem voor een tientje geven. Alleen omdat u een dierenvriend bent..." „Dèt is verduveld èrdig van u. Hier hebt u een tientje." Het scheen bij Nero's vroegere baas niet zo heel diep te zitten, want hij nam zich niet eens de moeite om even afscheid van het dier te nemen. Ook de hond zelf leek niet zoveel spijt Van het plotselinge vertrek te zullen hebben. De baas spoedde zich de deur uit, tien gulden zwaarder dan hij was binnengekomen, en Eetje voelde zich opeens de trotse eigenaar van de meest bloeddorstig uitziende hond van heel Rotterdam. „Nou," zei Flip Buitenhuis, „wel gefeliciteerd met 't koopje, en wat ga je nu met die leeuw uitvoeren? " Maar Eetje had 't veel te druk om zich de vriendschap van zijn nieuwe huisdier te verwerven. En 't zag er naar uit, dat hij hiervoor wel enige tijd nodig zou hebben. „Is 't geen prèchtexemplèr? " zei hij, verheugd naar de gemene kop van Nero kijkend. „Gè je mee. Nero, brève hond... kom! " „Gggggrrrhhhh..." gromde Nero onheilspellend...

De drogist Geelman gunde zichzelf maar heel weinig pleziertjes. Daar was hij veel te gierig voor. Maar eens in de week ging hij toch al sedert jaren met eriige winkeliers uit de Breestraat kaarten in het café ,De Kroon'. Het is waar, dat als 't op afrekenen met de kelner aankwam. Geelman heel wat moeite had om zijn portemonnee te vinden. Dan keek hij een beetje hulpeloos rond, in de stille hoop, dat een van zijn kaartvrienden wel de gulheid zou hebben om voor zijn vertering op te draaien. Een trucje, dat nogal eens succes had. Zo was de brave Geelman op die donderdagavond weer present op de wekelijkse kaartavond in de benedenzaal van café ,De Kroon'. Meestal was 't er vrij rustig. Ze zaten achter in de zaal, in een voor hen gereserveerd hoekje. Alleen tegen elf uur als de schouwburg en de bioscopen uitgingen, wilden er nog wel wat bezoekers komen. Dan nam Geelman echter snel de benen. Maar op deze bijzondere donderdagavond scheen 't allemaal een beetje anders te lopen. „Wat is dat toch voor een kabaal boven ons hoofd? " had Geelman aan de kelner gevraagd. „Och meneer, 't is niets. Een clubje jongelui. U weet wel hoe dat gaat met die jonge spring-in-'t-velds! Zo lang ze de boel niet afbreken, is er nog geen man overboord, zeg ik maar..." Geelman had nijdig iets gemompeld over ongemanierde, verwende jeugd', en had toen een verkeerde kaart gespeeld, hetgeen hem een dubbeltje aan de pot kostte. Twee minuten later werd Geelman ongeveer bedolven door een kalkregen. „Gossiemoppie," schrok hij, en dook met zijn kale knikker onder de tafel. Een paar elektrische peertjes lieten het afweten, zodat de kaartclub meteen in 't halfdonker zat. „Nu wordt 't toch wel een beetje al te gortig," meende de kelner, die overigens een redelijk man was. „Wattisser, wattisser, wattisser? " kreet Geelman met de vasthoudendheid van een koekoeksklok, die persé 12 wil slaan. „Die jongelui boven, meneer. Ze worden een beetje onstuimig," zei de kelner vergoelijkend. ,,'t Is een schande, een schande, wie zijn die vandalen? " zei Geelman kordaat onder de tafel vandaan kruipend. Nu er blijkbaar toch geen bombardement of vulkanische uitbarsting aan de gang bleek te zijn, bracht hij de moed op, weer boven de tafel uit te komen. „Och," zei de kelner, „ze noemen zich ,De Vrolijke Bende' en ze doen hun naam alle eer aan. Een zekere Pieter Bell schijnt de voorzitter te zijn." „Pieter Bell! " kreet Geelman, alsof hij door een wesp werd gestoken. „Pietje Bell, ik had 't kunnen weten. Alleen die nietsnut, die raddraaier kan ergens zo'n tumult teweeg brengen. Wacht, ik zal die kwaje aap mores leren...." En de daad bij het woord voegend, smeet hij zijn spel kaarten op tafel (hij had niets te verliezen, want hij had tóch een slechte kaart) en liep dan met grote, kordate stappen naar de slecht verlichte trap, die naar de bovenverdieping leidde...

Pietje Bell had een plan. Een fantastisch plan zelfs! Hij wilde met de leden van ,De Vrolijke Bende' een cabaretgroepje vormen. Ze zouden leuke liedjes en een paar vrolijke, korte toneelstukjes instuderen en ze wilden dan gratis opvoeringen geven in enkele ziekenhuizen, sanatoria, in tehuizen voor ouden van dagen, enz. In Rotterdam en omgeving. Inderdaad, helemaal geen gek plan, want er waren heel wat talenten onder de ijverige clubleden. Piet kon bijvoorbeeld aardig voordragen en wist zoveel grappen te bedenken, dat hij een uitstekend ,conferencier' was. Zoals je misschien weet, is een conferencier een meneer, die de verschillende artiesten en nummers aankondigt en de voorstelling opent en sluit. Hij spreekt ook de zogenaamde verbindende teksten tussen de verschillende nummers. Kortom hij moet een welbespraakt iemand zijn, die ook allerlei onverwachte situaties weet te redden als er iets mis gaat. Het toneelgordijn kan bijvoorbeeld weigeren open of dicht te gaan. Er kan plotseling kortsluiting optreden of een artiest kan te laat zijn of zelfs helemaal wegblijven. Dat alles moet een goede conferencier met een paar leuke en goedgeplaatste grapjes weten op te vangen, zodat het publiek niet kwaad wordt, en zo. Dat Pietje Bell goed van de tongriem was gesneden, wie twijfelde daar nog aan? Peentje en Sproet maakten een prachtig acrobatennummer. Een levende ,piramide' zouden ze vormen, als ze maar een derde man konden vinden. Een stérke, want die moest twee man kunnen houden... Op die donderdagavond vond de eerste repetitie plaats. En, 't ging alles volkomen naar wens. Ze hadden zich blauw gelachen over de inleiding die Pietje Bell had gegeven en er was heel wat plezier geweest om een kort schetsje, dat Flip Buitenhuis had gegeven samen met Jacob Mantel en Harry de Groot, getiteld ,De Vlieg'. Veel decor was er niet voor nodig geweest. Twee tafeltjes en twee stoeltjes, en het toneel moest een restaurant voorstellen. Aan het ene tafeltje had Harry de Groot gezeten, geheel schuil gaande achter een opengeslagen krant. Het andere tafeltje was aanvankelijk nog niet bezet Dan was opeens Jacob Mantel met grote stappen binnengekomen. Vreselijk gehaast en drukdoenerig. Hij ging aan het vrije tafeltje zitten, gooide zijn hoed in een hoek en begon met zijn vuisten op het tafeltje te trommelen en bevelen te roepen: „Ober... Ober... Ober..,! " Flip Buitenhuis, met een servet over de arm, was haastig toegeschoten en had gevraagd: „Meneer, wat mag ik u brengen? Een heerlijke kalfskotelet met verse spinazie en pudding na? Of eh..." „Hum, hoeveel kost dat? " „Kotelet met verse spinazie, even kijken meneer, dat is 5 gulden en 75 cent" „Och neen, ik heb niet zo'n grote honger." „Wat denkt u dan van een heerlijke, malse biefstuk van de haas met doperwtjes, en vanille-ijs na? " „Hoeveel kost dat? " „Dat is 4 gulden en 25 cent, meneer." „Och neen, die hoeveelheid is me veel te groot. Ik ben een kleine eter..." „Uitstekend meneer, mag ik u dan onze Omelette Spéciale aanbevelen, meneer. Heel erg lekker. Prijs 2 gulden en 25 cent" „Och neen, heb je niet wat kleiners, een bord soep of zo? " „Zeker meneer, met alle plezier: kippesoep, groentesoep, erwtensoep, tomatensoep, vermicellisoep, koninginnesoep..." „Wat kost dat? " „Kippesoep ƒ 1,35, groentesoep ƒ 1,25, erwtensoep ƒ 1,10, tomatensoep ƒ1,— en vermicellisoep ƒ 0,80 per portie." „Goed, eh... breng me dan maar een bord vermicellisoep. Maar niet helemaal vol, en dan zal ik je daarvoor ƒ 0,50 betalen." „Eh... ah... uitstekend meneer," had de kelner gezegd en was hoofdschuddend over zoveel krenterigheid en dikdoenerij verdwenen om even later terug te komen met een bord. „Alstublieft, meneer, één bord vermicellisoep a 50 cent." „Dat kun je zo weer meenemen, ober, want die soep is me veel te koud! " „Maar meneer, hoe komt u daar nu bij? De soep komt zó van 't vuur... enne... meneer... neemt u me niet kwalijk, maar hoe weet u nu, dat die soep te koud is. U hebt er nog helemaal niet van geproefd! " „Ik zie, dat je je duim erin kunt houden. Dan is die soep dus niet warm genoeg. Terug met die soep..." „Pardon meneer, jawel meneer! " En, de kelner weer af met zijn soep, om enkele tellen later terug te komen met hetzelfde bord natuurlijk. „Alstublieft meneer, eet u smakelijk meneer! " „Dat kost toch 50 cent, nietwaar ober? " „Jawel meneer, twee kwartjes, eet u smakelijk." „Mooi zo, en verdwijn nu maar! " „Zeker meneer, dank u wel, meneer! " Een minuut lang zat de meneer gretig de denkbeeldige soep op te lepelen en dan gooide hij plotseling, met een spinnijdig gezicht, zijn lepel met een harde klap op de tafel en schreeuwde met een van woede overslaande stem: „Ober... ober! ! ! " De kelner kwam ontsteld aanhollen op die herrie en informeerde bezorgd: „Is er iets meneer, is er iets niet in orde? " „Iets niet in orde, iets niet in orde... wat een vraag aan iemand, die op het punt staat vergiftigd te worden! " „Vergiftigd te worden, meneer? " „Jawel, vergiftigd te worden! Hier, kijkt u zelf, wat ik in mijn soep vind, een vieze, dikke bromvlieg, tot aan zijn kruin geladen met levensgevaarlijke bacteriën natuurlijk...! " „Pardon meneer!"  „Pardon, wàt pardon, wat koop ik voor pardon? Ik wens de directeur van dit restaurant te spreken, en dirèct! Ik zal vanavond nog een ingezonden stuk in de krant zetten om de mensen te waarschuwen hier niet te gaan eten, omdat ze meer dooie bromvliegen in hun soep vinden dan balletjes, 't Is een regelrecht schandaal...! Vooruit, ga de directeur halen, en gauw een beet-je! " „Zeker meneer, pardon meneer, ik ben al weg, meneer! " De meneer aan 't tafeltje speelde zijn rol prima, want hij zat tenminste te mopperen en vies naar die denkbeeldige, dikke bromvlieg te kijken, dat je 't ding gewoonweg vóór je zag. Zó echt! De kelner kwam zo snel mogelijk terug. ,,'t Spijt me verschrikkelijk meneer, maar meneer de directeur kan onmogelijk zelf komen..." „Wel alle drommels, ga die vent halen, direct, versta je..." „Maar meneer, de directeur heeft gezegd..." „Wat heeft meneer de directeur gezegd, voor den dag ermee, man! " „Meneer de directeur heeft gezegd, dat u gratis alles mag eten wat u maar wilt. Alles gratis, meneer! " „Gratis, zei je, nietwaar? " „Ja zeker meneer, helemaal gratis, voor niks niemendal! " „Ik kan uitzoeken, wat ik maar wil, nietwaar? " „Wat u maar wilt, meneer. Hier is de spijskaart, meneer. Mag ik u aanbevelen..." „Jij hebt niets aan te bevelen. Ik zal zelf wel uitzoeken, wat ik eten zal, begrijp je goed? " „Zeker meneer." „En pak nou maar een ongemakkelijk groot potlood, en een flink stuk papier, en noteer... Om te beginnen, eens even kijken... aha, ja, daar heb ik al wat... om te beginnen, een huzaren-slaatje, en dan een toostje met gerookte zalm, en..." „Ik zal 't direct voor u halen, meneer, ogenblikje, meneer! " „Man, sta alsjeblieft niet zo zenuwachtig op je tenen te wippen! Blijf rustig staan. Ik zei: om te.... beginnen, nietwaar? " „Jazeker, meneer! " „Goed, dan gaan we weer rustig verder met een portie ganzelever. En, niet zo'n kleine portie ook! Je zei toch, dat alles gratis was, nietwaar? " „Zeker, meneer, alles gratis, alles wét u maar wenst! " „Goed, goed, ober. Breng me dan na een dubbele portie ganzelever nog een behoorlijk soepje..." „Na die ganzelever nog soep, meneer? " „Natuurlijk ober. Soep wil ik, goeie stevige soep! Niet van dat kinderachtige. Wat heb je? Kippesoep, tomatensoep, erwtensoep, enfin breng ze me alle drie maar..." „Dus, dat is, meneer, een huzarenslaatje, een sneetje gerookte zalm, een dubbele portie ganzelever, een bord kippesoep, een bord tomatensoep, en een bord erwtensoep. Zeker meneer, komt in orde meneer, ik ga 't onmiddellijk halen, meneer... ogenblikje, meneer! " „Ho, ho, man, waar hol je nu weer naar toe? Ik ben nog làng niet klaar. Ik ben nog maar met de voorspijzen bezig. Hierzo, na die soep wil ik eerst nog een stukje vis. Geef maar een gebakken tongetje a la meunière. En, niet zo'n stukje platgeslagen voorn, maar een behoorlijke tong van een pond of zo. En, doe er wat verse sla en gebakken aardappelen bij, en dan, eens even rustig studeren... juist, hier heb ik 't al: iets van gevogelte. Patrijs met compote van rode bessen, dat lijkt me zo gek nog niet. En breng me dan dat piepkuiken met ananas ook meteen maar, dat gaat in één moeite door! " „Zeker meneer, patrijs, piepkuiken... ik zal 't allemaal onmiddellijk serveren..." „Ho nou man, sta stil in vredesnaam. Je maakt me ziek met dat heen en weer gewiebel, ik begin pas! Sta stil kerel, je maakt me tureluurs! " „Ja meneer, ik sta alweer stil." „En houdt je mond dicht! " „Ja meneer, ik houd mijn mond dicht." „Dat doe je niet, want je kletst nog. Enfin, laat ik me niet laten afleiden... Na 't piepkuiken iets van vlees. Aaha, blinde vinken, dat lijkt me wel wat. Breng er maar vier, en dan nog iets hartigs na. Gebakken lever met spek en uien." „Juist meneer! " „En dan gaan we zo langzamerhand aan 't dessert beginnen, ober. Wat hebben we in huis? Chocolade-ijs met slagroom, zie ik. Dat is natuurlijk zo'n beroerd klein portie ijs, met een likje slagroom er bovenop. Breng me daar maar meteen een stuk of drie tegelijk van. En dan vruchtensalade met likeur, véél vruchten, véél likeur natuurlijk! En dan, om de zaak een beetje af te ronden, een portie gember met dunne room, en een kop koffie. Of neen, breng me maar een hele pot koffie en een flinke schaal suikerklontjes. Niet van dat benauwde gedoe, ober... en smeer 'm nou maar, en breng de boel op tafel. Mocht ik nog wat hebben vergeten, dan zeg ik je dat nog wel even...! Man, gaap me niet zo aan, en verdwijn. Ik rammel van de honger! " De kelner hoofdschuddend af. Dan ging de krant, die de eerste klant steeds voor zijn gezicht gehouden had, langzaam naar beneden, en dan klonk een stem: „Meneer, mag ik u eens wat vragen? " , „Eh, watte... nou ja, vooruit dan maar! " „Wat ik u vragen wilde, meneer, eh... is die vlieg vrij? " Béng, doek naar beneden. Ze lachten zich slap om de scène. Hetgeen natuurlijk met het nodige voetgetrappel gepaard ging. Met het gevolg, dat de kalk van het plafond van de benedenzaal als een fijne stofsneeuw naar beneden dwarrelde... Maar 't hoogtepunt was toch bereikt toen Peentje en Sproet hun levende piramide wilden demonstreren! Bij gebrek aan een derde, sterke man, die zich nog maar steeds niet vrijwillig had aangemeld, besloten ze de piano maar als steun te gebruiken. Dan stonden ze tenminste lekker hoog, zeiden ze, want dat maakte op de toeschouwers altijd de grootste indruk. Peentje klom op de piano, die tijdens die bestijging hartverscheurend kraakte. „Pas op. Peentje, dat gammele ding houdt 't niet! " riep Flip Buitenhuis waarschuwend. „Och jò, dat ding is van oerdegelijke, ouderwetse makelij, allemaal echt handwerk. Die houdt nog wel een volwassen olifant! " lachte Peentje onbezorgd. Dan maakte Peentje een handstandje als een volleerde acrobaat. En toen moest Sproet naar boven. Weer kraakte de piano onheilspellend, maar die ouwe pianomakers verstonden blijkbaar hun vak, want al waren de voorspellingen van Flip Buitenhuis niet zo erg rooskleurig, de piano deed zijn uiterste best en was zeker van plan tot de laatste noot stand te houden... Toen pakte Sproet Peentjes voeten vast, trok zich omhoog en stond dan op zijn handen op de voetzolen van Peentje. Dat viel niet mee en Sproet had het daarboven zwaar te verduren om zijn evenwicht te bewaren. Zijn lange benen aaiden langs het plafond. En, toen plotseling gebeurde 't... Of dat Sproet te veel uitboog, óf dat Peentje een beetje doorzakte op zijn handen, óf dat het blokje hout onder de vjerde gelijmde poot van de piano verschoof. Dit alles is niet meer na te gaan... want plotseling werd de levende piramide springlevend... Sproet, Peentje èn de piano kapseisden en daverden met een slag tegen de vloer... De piano was meteen grondig aan diggelen. Peen en Sproet stonden hun armen en benen met pijnlijke gezichten te wrijven. Maar gebroken hadden ze gelukkig niets. „Gossiemikkie," schrok de hele ,Vrolijke Bende'. „Daar komt bonje van, jongens," voorspelde Flip Buitenhuis somber. En, ditmaal kreeg hij gelijk... en hoe!

Als een aanvoerder aan het hoofd van een woeste bende, daverde de drogist Geelman het bovenzaaltje binnen, gevolgd door een paar gasten, de eigenaar en een stuk of wat zéér geschrokken kelners. „Ha," riep Geelman triomfantelijk en er blonk iets als moordlust in zijn anders zo flets-blauwe ogen. „Als ik 't niet gedacht had! Natuurlijk, meneer Pietje Bell weer aan 't werk! Raddraaier, dat je daar staat, natuurlijk allemaal jouw schuld! " „Wat is er gebeurd... wat is er gebeurd? " wilden de ontstelde cafébezoekers allemaal tegelijk weten, toen zij de ravage hadden bekeken. „Hij... hij... Pietje Bell...! " Dreigend liep de anders zo sullige drogist Geelman op Pietje Bell af, die zelf, heus wel een beetje geschrokken, zich zoveel mogelijk op de achtergrond trachtte te houden. „Hij heeft 't... oeioeioei.! Hellup... hellup! " gilde Geelman opeens. Hij maakte een luchtsprong en klom met aapachtige behendigheid, die men de stramme, uitgedroogde drogist niet zou hebben aangezien, in een gordijn, en net op 't moment, dat dit met koperen roede en al naar beneden dreigde te vallen, sprong Geelman op een ouderwetse buffetkast, die daar nog als een herinnering aan vroegere tijden in 't zaaltje was achtergebleven. Die buffetkast was wel 150 jaren oud, maar lang niet gék! Die kast bedankte er feestelijk voor om het gewicht van een levensgrote drogist te dragen op zijn oude dag. Krak, zei het dekblad beledigd, en Geelman zakte langzaam maar zeker door de dekplank en stond tot aan zijn middel in de kast. Muurvast... als een enorme Jan Klaassen in de poppenkast. „Grr... Grr... Grr..." klonk 't als een donder in de diepste ingewanden der aarde. Met zijn vier sterke poten breed uit op de grond geplant, de dikke lippen teruggetrokken en zijn korte oren in de nek, sprong daar plotseling Nero, de formidabele buldog van ,Eetje', op Geelman af. De hele avond had het reusachtige dier rustig onder Eetjes tafel liggen maffen en zelfs toen de ,levende piramide', plus de aftandse piano met een daverende klap en een laatste muzikale doodskreet tegen de grond sloegen, had dit geen gevolgen gehad voor de stemming van Nero. Daar waren nog heel andere dingen voor nodig, blijkbaar! Hij had even één lodderoog opengedaan, gekeken of zijn baas er nog zat, en was toen prompt weer ingemaft. Om de een of andere reden had de buldog echter blijkbaar, sympathie voor Pietje Bell opgevat. Hoe zoiets precies gaat, is bij dieren niet gemakkelijk vast te stellen. Bij de een gaat dat door middel van snoepjes, die het dier van iemand krijgt, maar soms is 't alleen maar de stem, of misschien ook de reuk. Misschien rook Piet wel aantrekkelijk voor een buldog! In elk geval, toen Geelman zijn lange, benige wijsvinger naar Pietje Bell uitstak, liep ergens in Nero's dikke, vette hondekop een alarmschei af, en onmiddellijk kwam hij in actie. Floep, overeind, één reusachtige sprong in de richting van Geelman. En even bliksemsnel zat de drogist boven op de kast en even later er half in weggezakt. Geelman had meteen al schoon genoeg van zijn heldenmoed. Hij zou niets liever hebben gedaan dan zo vlug mogelijk weer naar beneden te snellen. Maar voorlopig stond daar, vierkant op de grond, de krachtpatser Nero, en Geelman kon diens vervaarlijke tanden zien blikkeren. Geelman probeerde zich even te bewegen, want zijn dubbelgevouwen benen begonnen te krampen. Maar daar moest Nero niets van hebben... „Grrr... Grrr...," klonk 't dreigend. Geelman schoof zijn pijnlijke been maar weer gauw op de oude plaats. Dan kwam er een klacht over zijn lippen... „Help me dan toch, doet niemand dan iets... haal die hond weg! " Nero keek de kring even rond met een snoet van: „Jongens, zonder onzin, hè, je wilt met je vingers wel van mijn lijf blijven, nietwaar? Ik ben altijd in stemming voor een grapje, maar die Geelman is mijn buit, knoop dat goed in je oren." Eetje was als baas toch verplicht een poging te doen. „Nero hier... kom hier Nero! " riep hij met zijn piepstemmetje. De buldog keek hem even van terzijde aan en 't was, alsof zijn loerende ogen wilden zeggen: „Hé, zeg, melkmuil, bemoei jij je d'r nou helemaal niet mee, hè, jongetje? " „Kom bij de baas, Nero! " Bij het horen van dat woord baas, trok er iets als een scheve glimlach over Nero's in-valse snoetwerk. ,Baas', 't was alsof hij een goede mop hoorde... ,baas'! Hij zou wel eens eventjes demonstreren wie hier wérkelijk de baas was! „Haal de politie! Haal de brandweer! " gilde Geelman. „Doorhalen wat niet verlangd wordt," lachte Pietje Bell, nu voor de eerste keer. Geelman probeerde hem met een vuile blik te doorboren. Maar zoiets lukte nooit zo erg bij Pietje Bell. Toen begon de eigenaar van ,De Kroon' uit te varen: „Mijn mooie piano..', helemaal kapot! 't Is zonde... maar jullie zullen 'm betalen. Helemaal en tot de laatste cent... 400 gulden! " „Ha, ha," lachte Flip Buitenhuis, „laat me niet lachen man, ik heb een scheurtje in mijn lip. Vierhonderd gulden voor die afgerammelde tingeltangel. Man, laat naar je kijken! Die paar toetsen, die er uitgevallen zijn, zaten allang los. We zetten dat ding even overeind, en klaar is Kees." „En klaar is Kees," bauwde de woedende eigenaar van het café Flip Buitenhuis na, „en klaar is Kees... betalen zullen jullie, betalen. En, nou direct! " tierde de verbolgen caféhouder. „Ik heb 35 centen in m'n zak! " riep Sproet, „helpt dat al wat?" „Vierhonderd gulden! " schreeuwde de caféhouder. „Gr... gr..." Nero draaide zich met een ruk om, en viel, woedend blaffend, de caféhouder aan. Deze koos meteen eieren voor zijn geld, en vloog de trap af. De hevig geschrokken kelners dachten aan hun vrouwen en kinderen en aan hun pensioen, en renden achter hun baas aan. Geelman zag kans zich los te wurmen, schoot als een snelle aal van de buffetkast af, en vloog naar de reddende trap. „Jongens, zullen we? " inviteerde Pietje Bell, die wees op 't opengeschoven raam, waardoor je je gemakkelijk op een afdakje kon laten zakken en vandaar op de keien van het straatje ernaast. Dat was nog geen twee meter hoog. Dat zou dus altijd wel snor zitten. „Waar wachten we eigenlijk op? " vroeg Pietje Bell. Stuk voor stuk klommen ze over de vensterbank. Ze hoorden Nero de trap weer ophollen, en even later stond die snuivend achter Eetje. In zijn bek een stuk pantalon van de caféhouder. Eetje keek even gauw: geen vel, alleen textiel gelukkig! „Vooruit, Nero, springen mèr, brèf beest, brèf dier..." „Een pond worst voor Nero, jongens! " riep Pietje Bell van beneden, „die bullebak heeft ons vierhonderd gulden bespaard... om met Eetje te spreken, een brèf beest, een zéér brèf beest! "

HOOFDSTUK V

Piet heeft een enorm plan — Hoe wordt men journalist? Een onaangenaam mens in de trein, en hoe voorzichtig je moet zijn met kleine, schriele mannetjes...

Intussen had Piet nog steeds geen betrekking gevonden. Na de teleurstellende ervaringen met de heren Booneman en de onsympathieke zoon had Piet in een kantoorbaantje niet Zoveel interesse meer. Inderdaad, diep in zijn hart twijfelde hij er heel hard aan, of hij eigenlijk wel geschikt was voor een geregeld leven tussen vier muren. Acht uur per dag op een schrijfmachine te hameren of op een rekenmachine zitten tokkelen, of cijfertjes op kaarten zitten pennen, of brieven opbergen... Piet wist 't niet... of eigenlijk wist hij 't wèl: Hij zou 't nooit van z'n leven kunnen opbrengen! Maar wat dan? Kijk, en dat wist Piet nu ook weer niet. Totdat op een avond zijn oog plotseling viel op deze advertentie:

Aankomend verslaggever gevraagd

Op de redactie van ,De Morgenpost' kan een jonge kracht worden geplaatst, teneinde als verslaggever te worden opgeleid. Br. met voll. inl. te richten a. d. hoofdredacteur.

Piet sprong op, gooide pardoes zijn stoel om, sleepte in zijn vaart een kopje van de tafel, en rende naar zijn vader, die nog in de winkel bezig was.Tot nu toe had Piet er absoluut geen flauwe notie van gehad wat hij eigenlijk zou moeten worden in deze wereld. Elke avond had hij plichtsgetrouw de advertentiekolommen doorgekeken, zonder ergens bijzonder warm voor te lopen. Maar nu was 't alsof hij een elektrische schok had gevoeld, toen hij deze advertentie las. „Dat is 't. Piet. Dàt is 't, jongen! " ging 't door hem heen. „Schrijven, verslagen maken, de wereld zien, óveral met je snufferd erbij, altijd op de eerste rij, als er iets aan de hand was... Dàt is 't... journalist worden! " 't Stond al vast voor hem, nog voordat hij zijn vader had geraadpleegd. „Durf je 't aan, Piet? " vroeg zijn vader. „Natuurlijk durf ik 't aan, 't is een baan, die geknipt voor mij is, vader. Dat voel ik. Ik ga er morgen meteen heen! " „D'r staat anders in die advertentie, dat je per brief moet solliciteren! " „Jawel vader, dat kennen we. Er komen een paar honderd brieven, en die sturen ze naar zo'n kantoortje, waar een vent met uilebril zit te kijken naar krullen en halen in je handschrift, en daaruit kan zo'n knappe jongen dan precies afleiden, of je de waterpokken hebt gehad, of van Brusselse spruitjes houdt, en of je een goeie verslaggever zult worden. Nee, briefjes schrijven is waardeloos. Ik ga er zélf heen..." „Ik geef je geen schijn van kans, maar neen heb je in elk geval. Probeer 't dan maar, jongen." En Pieter Bell probeerde 't, en hoe! Bij de portier van ,De Morgenpost' begon 't lieve leven al. „Ik wilde de hoofdredacteur spreken," zei Piet kort en zakelijk. „Tja," zei de portier, niet minder zakelijk, „dàt willen er wel meer..." „Maar ik kom voor een dringende zaak." „Dat zeggen die anderen ook allemaal." „Goed dan, geven die anderen ook van deze schriftelijke bewijzen? " Piet frommelde de portier snel een rijksdaalder in de hand, die de portier snel in zijn zak liet verdwijnen en hij begreep wel wat daarmee bedoeld werd. „Ogenblik," zei de portier. Hij verdween in de gang om even later weer op te duiken, en geheimzinnig te fluisteren: „Ssttt.. kom maar meel " Ze beklommen een trap en kwamen op een brede gang, waarop vele deuren uitkwamen. Op een van die deuren prijkte het indrukwekkende woord , Hoofdredactie'. Daarachter moest dus de ,Veelgevreesde' kamperen. Maar die portier was natuurlijk ook niet van gisteren en bracht Piet eerst bij de redactie-secretaresse, een nogal vinnige juffrouw, die door glad achterovergekamde haren en een pinnig knotje probeerde te bewijzen bijzonder intelligent te zijn. Daarbij droeg ze een vervaarlijke uilebril, ofschoon ze heel goede ogen had. „Wat wenst die meneer? " vroeg ze, vanuit een duizelingwekkende hoogte. Piet greep onmiddellijk zelf in, zette een uiterst gewichtig gezicht en sprak toen, zo mogelijk nóg gewichtiger: „Wilt u zo goed zijn mij direct aan te dienen bij uw hoofdredacteur? Ik heb een zeer dringende zaak te bespreken." De juffrouw scheen niet bar onder de indruk te komen van Piets speech, maar in elk geval informeerde ze toch: „Kan ik die boodschap niet aannemen?"  „Dàt zal helaas niet gaan, juffrouw! " En Piet vervolgde op min of meer verontschuldigende toon: „Neemt u me niet kwalijk hoor, maar daarvoor is deze kwestie tóch te belangrijk." „Iets over de Verenigde Naties misschien?" vroeg de juffrouw, die nu toch écht wel een beetje onder de indruk kwam van Piets voornaam en gewichtig gedoe. „Nóg erger! " zei Piet op geheimzinnige toon. Aangezien er, volgens de secretaresse dan althans, niets erger en belangrijker kon bestaan dan de Verenigde Naties, ging de juffrouw op een holletje naar de deur, waarop een bordje .Hoofdredacteur' was aangebracht en tikte een beetje nerveus aan. Nadat een zware mannenstem .binnen' gebruld had, wipte de juffrouw naar binnen, struikelde over een matje en lag even later zo plat als een scholletje voor het grote schrijfbureau van haar heer en gebieder. „Juffrouw Geitebreyer... wat heeft dit te betekenen? " bulderde de hoofdredacteur. „Ik zou, ik wou..." Piet wilde dit niet langer aanhoren en deed beleefd de deur dicht. Een ogenblik later kwam de juffrouw terug. Een beetje behuild gezicht, het knotje haar losgeraakt en met een pijnlijk gezicht haar knie wrijvend. „De hoofdredacteur heeft geen tijd! " zei ze bits. „En ik evenmin," zei Piet, snel de deur van het indrukwekkende kantoor openend en naar binnen wippend. Piet bevond zich in een ruim, hoog vertrek, dat met zware tapijten belegd was. Achter een enorm schrijfbureau maakte een verwaande heer aanstalten op te staan. Hij kon zijn ogen nauwelijks geloven. „Menéér! Wat wilt u? " bulderde de getergde hoofdredacteur, toen hij zag hoe Piet vriendelijk glimlachend, breed uit voor zijn schrijfbureau ging staan. „Ik wil niets," zei Pieter rustig, „maar u wilt wèl! " „Ik wil, ik wil, ik wil? Wat wil ik dan?" raasde de purper-blauw aangelopen alleen-heerser van ,De Morgenpost'. „Wel, als ik me niet zwaar vergis, dan wilt u per se een jongeman opleiden tot verslaggever. U hebt natuurlijk lang gezocht naar een uitstekende kracht. Welnu, ik breng u goed nieuws! U behoeft niets meer te zoeken, u kunt weer rustig gaan slapen. U mag weer alles eten van de dokter, want die uitstekende kracht hebt u thans gevonden. Dat ben ik namelijk! " „Wat verbeeldt u zich, wat permitteert u zich? Ik heb duidelijk in de advertentie laten zetten, dat sollicitaties uitsluitend schriftelijk dienen te geschieden. Maakt u, dat u wegkomt, meneer eh...! " „Bell, meneer Pietje Bell, of zoals uw redacteuren altijd zo fijntjes wisten te zeggen in ,De Morgenpost', de roemruchte Pietje Bell...! " „Pietje Bell, Pietje Bell... grote genade, dat had ik kunnen verwachten. Alleen die belhamel is in staat tot een dergelijke brutaliteit..." „Ik heb dus in zekere zin reeds belangloos aan uw krant meegewerkt, meneer! " „Meegewerkt? Wat bedoel je in vredesnaam? " „Och, zowat om de andere dag stond er een stukje in uw krant over mij, en u hebt me daarvoor nooit één cent vergoeding gegeven en zelfs niet eens gevraagd, of ik dat wel prettig vond altijd maar voor de grootste kwajongen van Rotterdam te worden uitgemaakt. Duizenden abonnees van ,De Morgenpost' hebben zich waarschijnlijk vermaakt met de verhalen, die uw mensen over mij schreven... En, kunt u 't me nu kwalijk nemen, dat ik als aanstaande journalist mij maar niet met een kluitje in het riet laat sturen, maar zorg, dat ik de man te spreken krijg, die voor mij belangrijk is? Enfin, u moet 't natuurlijk zelf weten. Ik heb mijn doel al bereikt. Ik wilde u spreken, en ik hèb u gesproken. Als u geen prijs stelt op mijn diensten, zal ik nu maar direct naar het dagblad ,De Avondbode' wandelen, en hun vertellen, dat de hoofdredacteur van ,De Morgenpost' niet heeft kunnen verhinderen, dat ik hem een interview afnam. Dat zal de redactie van ,De Avondbode' beslist interesseren! Goedemorgen, meneer en bedankt voor de inlichtingen. Ik zal er overvloedig gebruik van maken voor 't goede doel. Dat kan ik u wel verzekeren! " Pietje draaide zich om en wilde vertrekken. Hij had de knop van de deur al in de hand, toen de hoofdredacteur plotseling riep: „Hé... eh... meneer... eh... Bell... één ogenblikje! " „U zei, meneer?" vroeg Piet, die deed alsof hij nauwelijks geïnteresseerd was. „Ik wilde u zeggen, eh... U hebt nog geen enkele ervaring enne..." „Dat staat nog te bezien! " zei Piet, een beetje uit de hoogte. Eén beetje te veel uit de hoogte, want de hoofdredacteur van ,De Morgenpost' spuwde opeens weer vuur. „Zó, staat dat nog te bezien? Dan zal ik je eens een vraag stellen, jongeman." „Vragen staat vrij, meneer, en neen hebt u altijd al..." Zonder zich door Piet verder van de wijs te laten brengen, zei de hoofdredacteur, terwijl hij Piet doordringend aankeek: „Als ze jou zouden opdragen iets te schrijven waarvan je helemaal geen verstand hebt en waarvan je zelfs nog nooit gehóórd hebt... hoe zou je dan beginnen? " Zonder ook maar een tiende seconde te aarzelen, zei Piet: „Naar wij uit zeer betrouwbare bron vernemen..." „Goed, goed, in alle geval niet slecht! En als je nu drie kolommen hebt volgepend, en je weet, met de beste wil van de wereld niets meer uit je duim te zuigen..." „Nauwelijks denkbaar, meneer," zei Piet geruststellend glimlachend. „Goed, goed, maar veronderstel, dat je dan ook helemaal niets meer weet te verzinnen, hoe zou je dan eindigen...? " „Dat is eenvoudig genoeg, meneer! Ik zou het artikel besluiten met de woorden: Over dit hoogst interessante onderwerp zouden wij nog vele kolommen kunnen schrijven. Gebrek aan plaatsruimte gebiedt ons echter het voorlopig hierbij te laten, maar in het volgende nummer..." „Goed, goed..." onderbrak de hoofdredacteur snel, en in zichzelf mompelde hij: ,,'t Lijkt wel een spraakwaterval! " En, zich tot Piet wendend: „Je lijkt me niet op je mondje gevallen, jongmens! " „Zoudt u dat dan verlangen van een aanstaand journalist? " informeerde Piet rustig. „H'm, ja, ik kan je nog niets beloven, maar meld je morgenochtend om half negen bij de stadsredacteur." „Vriendelijk dank, meneer. Ik zal er zijn, en voor uw krant werken, dat de stukken eraf vliegen..." En, wèg was Piet. Bang, dat die hoofdredacteur er nog spijt van zou krijgen...

„Wel? " vroeg zijn vader, die met moeder in het kantoortje achter de winkel zat. „Mag ik u voorstellen, dierbaar ouderpaar, hier voor u staat Pieter Bell, jongste verslaggever van ,De Morgenpost'! " „Asjemenou! " was alles, wat vader Bell kon uitbrengen. Dat was toch wel het klinkklare bewijs, dat hij van zijn stuk gebracht was, want de heer Bell senior was meestal evenmin om een woordje verlegen als zijn veelbesproken en veelomstreden telg, de heer Bell junior. Zeker, de ,héér' Bell junior, want als je jongste verslaggever van een toonaangevend Rotterdams blad als ,De Morgenpost' bent, dan hèb je toch zeker dubbel en dwars recht op de titel van ,héér'!

Eetje had een idee! Een fantastisch idee. In Amsterdam zou in het R.A.I.-gebouw een grote hondententoonstelling worden gehouden, en daar wilde hij proberen met ,Nero', de reuzenbuldog, een prijs te behalen. „Als je hem tot leverworst laat vermalen, maak je nog een beste kans, dat je een dubbeltje per pond voor hem krijgt tussen licht en donker, maar een medaille voor zo'n ontzaglijk mormel, volkomen uitgesloten," had Pietje Bell gezegd. Maar ,Eetje' was niet te temmen. Nero moest en zou mee naar de hondententoonstelling in Amsterdam. En nóg erger, de hele .Vrolijke Bende' moest mee... „Oké," zei Piet, „misschien zit er nog kopij voor me in voor de krant, maar op één voorwaarde, beste Eetje! Jij fuift de hele club op een etentje onderweg. Alleen dén gaan we mee om je geestelijke bijstand te verlenen, want die zal je nodig hebben, beste jongen! Is 't niet zo, jongens? Eetje betaalt dat dineetje! Dat is van mij, en niet van Vondel, wil je dat even noteren? " „Ja, Eetje, zo is 't, weet je! " riepen de anderen.„Mij bast, zég," zei Eetje, en hij rekende een beetje beduusd uit, dat dit uitstapje wel een lieve duit zou gaan kosten, maar vooruit. Hij was dan wel een fatje, maar een krént was hij zeker niet! 't Was die zaterdagmorgen buitengewoon lekker voorjaarsweer, en de hele .Vrolijke Bende', inclusief de formidabele buldog Nero, was present aan 't Centraal Station in Rotterdam, ledereen zag er op zijn paasbest uit, en zelfs Nero, met 'n tronie bloeddorstiger en gemener dan ooit tevoren, blonk van 't oppoetsen. „Je had een scheiding in z'n haar moeten kammen," vond Flip Buitenhuis, maar Nero keek hem meteen zo ontzaglijk vuil aan met een snoet van ,als er hier iets gescheiden moet worden, dan zal ik je broek even van je zitvlak trekken, manneke," dat Flip zijn verdere grapjes maar voor zich hield. Maar overigens was de stemming voortreffelijk. Piet ging met Jacob Mantel samen de kaartjes halen. „Negen retours Amsterdam-Centraal, vier vooruit en vijf achteruit rijden! En oh ja, ook nog een hondekaartje," bestelde Piet. De ambtenaar achter het loket scheen, om de een of andere duistere reden, de bokkepruik op te hebben, want hij zei tenminste bits: „Denk je soms, dat ik hier voor mal sta? " „Man, man, wat kan jij goed gedachten lezenl Daar kan je geld mee verdienen, zeg. Maar over geld gesproken," ging hij rustig voort, terwijl hij naarstig het teruggeschoven geld natelde, „jullie mogen dan Vlug en Veilig zijn, maar .Voordelig', nee, dat zie ik er écht niet in, broer! " Grinnikend schoof de hele troep langs de controle en nestelde zich dan in een van de coupé's van de onvolprezen N.S. Jacob Mantel hing uit het raam. „Krimmeneel, jongens, kijk me daar eens een optocht aankomen. Actie, mannen! Die hele keet moeten we hier niet binnen krijgen. Allemaal uit het raam komen hangen, net doen alsof 't hier al propvol is! " „Hierheen, Lewie, Jèn, Harry, Henkie... Merie..." pufte een roodgloeiende, dol-zenuwachtige juffrouw, een kolossaal valies sjouwende, dat zoete beloften scheen in te houden van vele en goed belegde broodjes, chocolade-flikken en scheepsladingen zuurtjes en andere zaken, waartegen tandartsen altijd zo te keer gaan. „Jèn, Lewie, Piet, Arie, Kees, Frits, Merie, Annieeeeeee! Hieró, hier is nog plaats! " „Waar moet u heen, dame? " vroeg Flip Buitenhuis, poesvriendelijk. „We motte naar Mokum," verried de, als een heimachine puffende dame. „Dan moet u de wagen hiernaést hebben, hoor! Deze gaat naar Vlissingen! " „Och jeetje, dankie hoor, goed, dat u 't effe vroeg! D'r binne gelukkig nog galante minse..." „Niet te danken, dame, eet u maar lekker! " zei Flip, één en al beleefdheid. Maar terwijl de karavaan vrolijke Amsterdammers verder trok naar het volgende rijtuig, kwam er een Haagse meneer binnen. Een bijzonder .Haegse' meneer. Hij keek afkeurend naar de vrolijke jongelui, die flink kabaal schopten. Deze meneer keek, in principe, naar alles en iedereen afkeurend. Dat was zo zijn gewoonte. Bovendien vond hij, dat 't interessant en buitengewoon deftig stond. Hij had er urenlang voor de spiegel voor staan oefenen. „Jongens, we gaan! " riep Jacob Mantel, die zag, hoe de stationsopzichter zijn spiegelei omhoog hief, en meteen zeulde de trein met snel toenemende vaart het station uit. De wielen klikklakten opgewekt over de vele wissels op het stationsemplacement. „Sapperdekriek! " riep Sproet, „zie je die nieuwe schuit op de helling liggen? Die moet volgende week van stapel lopen. Een kanjer zeg! " Sproet kon 't weten, want die werkte op de tekenkamer van een scheepswerf. „Dat zou me lijken, zeg, om daar eens een reisje mee te maken! " meende Jacob Mantel. „Ik mag misschien wel eens mee met een proefvaart, heeft mijn baas gezegd," zei Sproet, zo trots als een hond met zeven staarten. „Dat is me tenminste nog eens wat! " 't Zou mij niets lijken hoor, zo'n nieuw schip. Moet er een fout in zitten, dan ga je nog eens naar de kelder ook," zei een ander. „Och jò, laat naar je kijken! Alles wordt nog eens extra gecontroleerd voordat zo'n proefvaart begint. Kan je toch wel begrijpen! Het schip is dan nog niet door de rederij overgenomen, en zou 't niet aan de eisen voldoen op zo'n proefvaart, dan gaat de koop eenvoudig niet door. Of ze dat nakijken! Verleden maand ging er een nieuw schip op proefvaart, en daar hebben ze wat mee beleefd, dat ze heugen zal! " „Wat dan, wat dan, ging het ding soms koppie-onder? " „Neen, dat nog nèt niet, maar één dag voordat de proefvaart begon, kreeg de kapitein van de werf, die tijdens de proefvaart 't commando op de nieuwe schuit zou voeren, bericht, dat de vrouw van de reder de proefvaart zou meemaken. Nou je begrijpt, dat was meteen groot alarm geblazen! " „Waarom, alleen omdat die ene dame meeging? " vroeg Pieter Bell. „Jong, begrijp je dàt nou niet eens? Als een man ergens een vlekje op ziet, nou ja, dan gelooft-ie dat wel. Dat poetsen ze wel weer weg, denkt-ie dan. Maar een vrouw wil 't hoe en waarom van zo'n vlekje weten. En waaróm zit dat vlekje er nu op? En waaróm hebben ze 't niet weggehaald? En waarméé gaan ze 't nu weghalen? En die gordijntjes in de hut. Moesten die eigenlijk niet blauw zijn, in plaats van bruin, en, oh kapiteintje... daar klappert ergens een luik, en die kastdeur sluit niet helemaal. En zo ga je maar door... Je begrijpt, dat die kapitein, nadat hij bericht had ontvangen, dat de redersvrouw ook mee buitengaats zou gaan, geen rustig ogenblik meer beleefde. Het hele schip werd nog eens van de kiel tot het topje van de mast geïnspecteerd. Elk boutje werd nog even nagetrokken en elk slot op deur of kast kreeg nog een extra druppeltje olie. „Al krijgt nou die schuit de bibberatie, kapitein," zei de eerste machinist vol overtuiging, „dan hoor je nóg helemaal niks niemendal. Dat garandeer ik u, kapitein! " zei de meester nog ter verduidelijking en tot volledige geruststelling van zijn baas. Tijdens de proefvaart was het overheerlijk weer. Een stralend blauwe hemel, een rimpelloze zee, en 's avonds een tevreden lachend maantje. De kapitein was dus volkomen overtuigd, toen hij de redersvrouw zei, terwijl hij haar persoonlijk naar haar luxehut begeleidde: „Ik ben ervan overtuigd, mevrouw, dat u heerlijk zult slapen. Welterusten! " „Laten we 't hopen, kapitein," antwoordde de redersvrouw voorzichtig. De volgende morgen om kwart over zes kwam die mevrouw de ontbijtzaal binnen met een gezicht als een uitgeknepen citroen, en de kapitein schoot onmiddellijk op haar af. Hoffelijk, zoals alle zeelieden nu eenmaal zijn. „Moge, mevrouwtje, en... hebt u niet heerlijk geslapen? " kirde de kapitein, voor zover zijn stembanden, die tien zware sigaren plus de nodige whisky per dag te verstouwen hadden, dat tenminste toelieten. „Geslapen, kapitein? Ik heb geen oog dichtgedaan! "„Maar mevrouwtje, dat bestaat eenvoudig niet. We hebben vannacht halve kracht gevaren en de zee was gewoon rimpelloos. Er zat praktisch geen beweging in het schip," riep de ouwe stomverwonderd uit. „Dat is 't helemaal niet, kapitein! Ik heb al zoveel proefvaarten meegemaakt, dat ik heus wel een beetje zeegang verdragen kan. Neen, die verschrikkelijke herrie in mijn hut, dat is de reden, dat ik geen oog heb dichtgedaan. Het is gewoonweg verschrikkelijk! " De kapitein was perplex! „Maar... maar... mevrouw! " stamelde hij ontdaan, „uw hut is gisteren, tijdens de vaart, nog van A tot Z gecontroleerd op trillingen en ongewenste geluiden. Alle sloten zijn extra geolied. De patrijspoorten met zware tampen vastgezet. Ik snap er niets van...! " „En tóch davert 't van de herrie in mijn hut, en zó is 't " hield de redersvrouw stokstijf vol, draaide zich om, en liep weg, zo kriegelig als een gewonde tijgerin. De kapitein hield onmiddellijk scheepsraad. „Daar moeten we wat aan doen, jongens," zei de ouwe, met een bezorgd gezicht. „Als die tante scheef wil, dan nemen ze dat hele schip morgen niet over, wat ik je brom." De eerste machinist wist een oplossing. „Ik zeg u, kapitein, dat die tante niet wijs is, maar laten we haar in elk geval vannacht de statie-hut op 't sloependek geven. Dan ga ik vannacht in de hut van die mevrouw slapen. Ik zal en wil weten, waar die herrie vandaan komt! " Zo gezegd, zo gedaan. De machinist strekte 's avonds zijn vermoeide leden uit in het fantastisch mooie bed, dat de redersvrouw in de afgelopen nacht had beslapen. De machinist lag nog even een detectiveromannetje te lezen en knipte tegen half één 't leeslampje uit. Overal heerste volkomen rust. Het schip voer halve kracht. De zee was rimpelloos en het zicht was prima. Geen geluidje, geen kraakje, geen piepje! „Zie je nou wel! " bromde de meester tevreden, „allemaal nonsens van dat vrouwmens! " Maar nèt toen hij zich eens lekker wilde omdraaien, hoorde hij plotseling iets... Warempel, daar had je 't weer... tip, tip, tip, tip... ft, ft, ft, ft... tip... tip... tip... tip... ft... ft... ft... ft... Onmiddellijk greep de kordate meester zijn zaklantaarn, die hij, om op alles voorbereid te zijn, naast zich op een nachtkastje had neergelegd, en begon de hele hut te belichten. Tip... tip... tip... tip... ft... ft... ft... ft... wel alle bramzeilen en handspaken... daar had je 't wéér! En toen zag de meester een bijzonder grappig, klein muisje over een zware stoomleiding tippelen. Tip... tip... tip... tip... en, dan gauw zijn warme pootjes koel blazend... ft... ft... ft... ft... dan weer gauw verder lopen... tip... tip... tip... tip... ft... ft... ft... ft...! " Allemaal lachten ze hartelijk om het grapje, behalve de Haegse meneer, die nóg afkeurender keek en geërgerd aan zijn krant frommelde. Dat ontging Pietje Bell natuurlijk niet. „Vindt u dat geen verdraaid leuk verhaal, meneer? " vroeg hij vriendelijk, en hij voegde er uitnodigend aan toe: Weet u geen aardige geschiedenis voor ons? Dat kort de reis zo gezellig." „Ik heb wel wat beters te doen dan grapjes te vertellen, jongmens! De jongelui van tegenwoordig schijnen te denken, dat 't hele leven uit lolletjes bestaat. U moest zich eens met ernstige zaken bezighouden, jongmens. Dat zou beter voor u zijn! " „Ernstiger zaken, daar zegt u zoiets! De inkomstenbelasting bijvoorbeeld, of is dat nóg niet ernstig genoeg? " vroeg Piet met een dood-serieus snoetwerk. De meneer antwoordde niet, maar Peentje riep geestdriftig: „De inkomstenbelasting, jongens, daar weet ik een reuzemop over te vertellen... Willen jullie die eens horen? ..." „Vertellen, Peentje! Vertellen, man! " juichte de schare en bij de plotseling oplaaiende herrie, zég je de knorrige Haegse meneer eenvoudig in elkaar krimpen. Dit was de zwaarste proef die de trommelvliezen van de heer ooit hadden moeten doorstaan. „Moet je horen," begon Peentje, „in een treincoupé zat een kampioen-worstelaar zwaargewicht. Zo'n vent van 150 kg of daaromtrent, met een paar spierballen als Edammerkazen, en op een gegeven ogenblik haalt die krachtpatser een citroen uit zijn zak, snijdt die door en knijpt de inhoud in zijn mond. De man perste zo hard op die citroen, dat hij (de man en niet de citroen natuurlijk! ) blauw-paars aanliep van inspanning. De overige reizigers keken in spanning toe hoe de worstelaar blijkbaar het allerlaatste druppeltje citroensap wist uit te persen. De krachtpatser keek eens onverschillig naar de passagiers, die allemaal vol ontzag naar hem keken, en zei toen nogal zeker van zichzelf: ,,'k Geef een tientje aan iedereen, die kans ziet om nog maar één druppeltje uit die citroen te persen, ha, ha, ha! " Voldaan keek de zware man de kring rond, aangezien niemand blijkbaar de kans wilde lopen voor gek te staan met een volkomen leeggeknepen citroen in de hand. De worstelaar lachte tevreden, totdat opeens een miezerig, klein mannetje, met een uigedroogd gezicht en magere kaken, met een kraakstemmetje zei: „Mag ik 't eens proberen, meneer? " „Wat jij? " lachte de krachtpatser. Ook de andere passagiers grinnikten geamuseerd. „Ja, meneer, ik, als u er niets op tegen hebt! " drong het miezerige mannetje aan en keek daarbij bijzonder slim over zijn brilletje. „Hier, probeer dan maar! " zei de worstelaar goedig. „U zei toch, een tientje, nietwaar? " vroeg het mannetje. „Wat één tientje, heb ik gezegd? Voor jou maak ik er twéé van. Nou, dan kan niemand tenminste beweren, dat ik gierig ben," zei de worstelaar met een bulderlach, die de elektrische peertjes deed rinkelen. Dan kneep 't tengere mannetje, wijs glimlachend, in de uitgeknepen citroen... wat was dat? Een kletterende straal citroensap spoot de worstelaar midden in 't gezicht. Een straal als een waterfontein op Koninginnedag, die ze voor dat heuglijke feit eens lekker extra wijd hebben opengedraaid. „Br... prr... prrr..." schrok de worstelaar, en hij wreef zich het bijtende citroensap uit de ogen. De citroenstraal spoot maar door... „Meneer, meneer," hijgde de worstelaar dan, „houd op, houd op... wie bent u, meneer? Bent u misschien wereldkampioen zwaargewicht of zoiets? " „Ik meneer? Welnee, hoe komt u daarbij! Ik ben alleen maar bij de belastingen, ziet u, en mag ik nu even die twee tientjes met u afrekenen? Dank u meneer, dat is precies gepast zo! " De Haagse meneer kon 't niet meer uithouden. Hij stond op, pakte zijn hoed en liep naar een andere coupé. Hij had een gezicht als een zwaar verkouden oorwurm, met hevige kiespijn. „Wil ik je eens wat vertellen! " zei Piet geheimzinnig. „Welja, beste jongen, laat je aangenaam stemgeluid nog maar eens horen. Je bent al zó lang stil geweest," merkte Jacob Mantel vriendelijk op. „Die vent van zoëven, hè, met die norse, ontevreden kop... dat is een kerel van de belasting, jongens, wat ik je smoes. Direct allemaal je geld natellen... je kunt niet weten. Die kerels zijn zo glad als een aal in een emmer slaolie, en zo gewiekst als een mand vol apen..."

HOOFDSTUK VI

Nero doed zijn entree op de hondententoonstelling, en er valt een stilte... — Een voorzitter slaat het wereldrecord hardlopen en paalklimmen — Ruzie in de keuken, en ,Eetje' maar betalen! — Nero is een hond met ,kèrèkter'!

„Woef, woef, woef, kèf, kèf, kèf... woef, woef..." horen en zien verging je als je die grote internationale hóndententoonstelling in het Amsterdamse RAI-gebouw binnenstapte. In allerlei toonaarden en dialecten werd er geblaft, gepiept, gejankt en gekermd. Ruim drieduizend honden, die door elkaar blèrden! Nero, die door Eetje stevig en kort aan de reim werd gehouden, was even stokstijf blijven staan en had rondgekeken, met een snoet, alsof hij zijn eigen óren niet geloofde. Dan hief hij de zware kop omhoog en stootte een blaf uit, zó zwaar, en zó dreigend, dat alle 3000 honden of daaromtrent even de adem inhielden en zich blijkbaar afvroegen: grote griotten, wat is dat in vredesnaam? En het duurde werkelijk even voordat een brutale pincher, die nog geen 20 cm van kop tot staart groot was, voorzichtig kèf dorst te zeggen. Nero scheen die korte pauze wel te kunnen waarderen. Hij hield er wel van dat men hem naar waarde behandelde. Hij sjokte tenminste braafjes mee en bekeek de honden, die allemaal netjes in hokjes zaten, een beetje loens van terzijde. Het kleine grut, zoals dwergpoedels, pinchers, terriërs, Maltezer leeuwtjes en meer van dat ondermaatse spul, ging hij zonder opkijken voorbij. Bij een bijzonder grote, sterke bouvier, die fier stond te kijken achter de veilige tralies, gromde hij even, waarop de bouvier zich prompt herinnerde, dat in de verste en donkerste hoek van zijn hok nog zoiets als een afgeknabbeld bot moest liggen. Dat bot zou beslist niet terugbijten en het leek hem zo dat Nero dit wel zou doen. De Duitse herders, toch al bijzonder nerveus van aard, kregen 't finaal op hun heupen, toen Eetje de kolossale buldog voorbij-zeulde. Maar neen hoor, écht waar, je zou een échte kniesoor moeten zijn om te beweren, dat Nero zich niet voortreffelijk gedroeg temidden van zoveel opgedirkte en opgedofte soortgenoten. Opmerkelijk hoe gemakkelijk het groepje jongelui zich overigens door de dichte menigte toeschouwers kon bewegen. Voorop liep Eetje met Nero. En die scheen zo'n beetje als ijsbreker te werken. Soms hoorde je een ontstellend „Oh-gus-sie", of soms zag je heel sterke mannen met stalen zenuwen plotseling alleen maar wit om de neus worden. Maar steeds maakte men ruim baan voor de vervaarlijke hond en zijn begeleider. Nero nam daar niet veel notitie van. Hij voelde zich blijkbaar helemaal niet gevleid. Hij nam het respect van de menigte in ontvangst alsof het voor hem dagelijkse kost was en het hem elke dag een paar keer te beurt viel. Als een vorst sjokte hij voort. Nero was niet anders gewend en hij verwachtte eenvoudig ook niet anders. Zo was dit bescheiden dier nu eenmaal... „Dames en heren, de jury zal nu de prijzen gaan uitreiken voor de beste hond in elke klasse. We beginnen met de grote rassen en als eerste verzoek ik de eigenaren van de Engelse buldoggen in de ring te willen komen..." „Sapperjèl! " zei Eetje, „ik had Nero tóch moeten laten inschrijven voor de keuring. Wat ik hier gezien heb is maar brandhout, vergeleken bij mijn Nero! " Nero, dat bescheiden dier, scheen er precies zo over te denken als zijn baas. Hij loerde tenminste zo loens en gemeen, als een volleerde Parijse apache, naar enkele buldoggen die naar de ring werden geleid.Daar liepen ze dan een beetje sullig achter elkaar, begeleid door hun respectieve .baasjes en vrouwtjes', die hun uiterste best deden hun dieren zo voordelig mogelijk te ,showen'. Vijf stuks achter elkaar. De jongelui stonden vooraan bij de ring. Nero stond, een beetje ongeïnteresseerd, te kijken naar zijn voortsjokkende, opgedirkte soortgenoten. Toen klonk er een fluitje en de keurmeesters verzochten de eigenaren van de buldoggen zich even met hun dieren naast elkaar op te stellen. En op dat moment gebeurde het! De buldog Lizzy, een dame van 4 jaar en waarschijnlijk voorbestemd voor de tweede prijs, zei zachtjes tegen de buldog ,Jackie' 3 jaar, waarschijnlijk te bekronen met de prijs Uitmuntend: „Zeg, hé, zie je die proleet daar staan? " „Waar? " vroeg Jackie gretig. „Daar tussen die blauwe en die grijze broek in, vlak voor je, kaffer! " „Gussie! " schrok Jackie, en hij bewoog zijn oren onrustig. „Durf jij Schoffie te blaffen? " vroeg Lizzy, met een lief piepstemmetje. „Zeg, dat ik 't niet durf! " gromde Jackie, die voor een dame geen bakzeil wilde halen. „Je durft 't niet! " piepte Lizzy, een beetje verachtelijk. ,,Schoffie! " blafte Jackie op dat ogenblik, keihard, en vreselijk schel. Wat er toen gebeurde, kon niemand later eigenlijk precies meer navertellen. 't Voltrok zich als een flits. Eetje herinnerde zich alleen maar, dat hij een verschrikkelijke ruk voelde, en dat hij de riem, waaraan Nero stevig had vastgezeten, met een kreet had laten glippen. Omstanders beweerden een wit-bruin-zwarte flits te hebben gezien, die zich met het geluid van een inslaande donderslag losmaakte uit de kring van toeschouwers. Toen het beeld iets duidelijker werd, zag men vier dames en heren in de ring staan, als bleekgezichten door Indianen vastgebonden door hun buldoggen, die als gekken om hen heen draaiden en hun longen kapot blaften. De buldog Jackie had wel eens prettiger ogenblikken meegemaakt dan nu. De enorme kaken van een hond als Nero, waren nou niet direct leuk gezelschap te noemen. „Help... help! " gilde Jackie in hondedoodsnood. Dat scheen Nero toch werkelijk te amuseren. „Hèlpen... wie zou je durven hèlpen, als ik je tussen mijn kakement heb! Kom jongetje, zeg nu maar eens netjes, dat je 't nooit meer zult doen... Vooruit, vlug een beetje, anders bijt ik door..." „Ik zal... ik zal..." jankte Jackie. „Grrr..." gromde Nero plotseling. Hij liet Jackie uit zijn bek vallen, die 'm meteen als de bliksem smeerde en Nero stond toen tegenover twee zeer moedige mannen, ieder met een stok gewapend, die zo te zien maar twee dingen van plan waren: a. de buldog Jackie voor de ondergang te behoeden, hem te redden uit de poten en kaken van Nero; b. Nero met de grootst mogelijke snelheid uit de ring te krijgen en hem vervolgens uit het gebouw te verwijderen.

„Hé, viezerik, straathond, bastaard, ga je weg! " riep de voorzitter, die in zijn ene hand een stok en in zijn andere hand de kaarten met de prijzen vasthield. „Vooruit straatkreng, laat je los! " Dat werd meteen zijn ondergang. Nero vond, dat de belediging, die de jonge, onervaren Jackie naar zijn hoofd had geblaft, eenvoudig niets was, vergeleken bij deze serie scheldwoorden die hem naar de fraaie hondekop geslingerd werden door dat stelletje mensen! Jackie was tenslotte nog maar een buldog-kwajongen. Maar dit was een mensen-voorzitter van een hondententoonstelling! Onmiddellijk had Nero de gillende Jackie laten vallen en sprong nu met volle kracht tegen de onthutste voorzitter op. Deze tuimelde achterover, was als een haas weer op de benen en rende, gevolgd door een triomfantelijk blaffende hond, de ring in het rond. Nu was Nero een hond van blaffen en laten blaffen. Goed, toegegeven, hij had soms nurkse buien, maar diep in zijn honde-hart was hij toch altijd wel voor een grapje te vinden. De op twee hondeneuslengten voor hem uit rennende voorzitter werkte op zijn gevoel voor humor en zelfs verscheen er zoiets als een grijns op zijn moordlustige tronie. „Goed zo, voorzittertje... móói zo, haal op... lopen mannetje! Kan dat nou niet een beetje harder? Wat is dat nou, en je had zo'n grote mond tegen me! " Die voorzitter was ook geen achttien meer, en hij voelde, dat hij de race niet al te lang meer zou kunnen volhouden. Daarom verzon hij een list... Vlak bij de ring was een soort houten mast opgericht, en betaald door een bekende fabrikant van hondebrood. Met een formidabele sprong vloog de voorzitter op het latwerk, dat zich ongeveer anderhalve meter boven de begane grond bevond. Daar bleef hij hijgend en naar adem snakkend staan, terwijl Nero uitgelaten tegen hem opsprong en probeerde in zijn schoenen te bijten. En, toen Nero, met een soort versnelde snoeksprong, op een gegeven moment zowat vlak voor zijn onthutste ogen zweefde, sloeg de voorzitter met de hand, waarin hij de prijskaarten vasthield, naar de woedend blaffende hond terug... De hond deed bliksemsnel een uitval naar die dreigende hand en griste er een kaart uit. Dan rende hij met grote bokkesprongen de zaal door naar de uitgang. Een kaart, waarop met grote letters prijkte: „EERSTE PRIJS, met lof van de jury", triomfantelijk tussen zijn tanden houdend. De voorzitter werd, nu Nero op veilige afstand was, plotseling door vele gedienstige helpers uit zijn benarde positie bevrijd. Hj kamde zijn haren en trok zijn das recht en moest tegelijkertijd vele handen drukken van mensen, die hem met zijn wonderbaarlijke redding kwamen gelukwensen. Je zag dat geschrokken voorzittertje zienderogen gewoonweg opknappen! Dan opeens scheen hij een idee te krijgen... „Een ogenblik," zei hij gewichtig, en dan liep hij met grote stappen naar het hokje, waar de aankondiger zat met de microfoon van de geluidsinstallatie. Even later klonk een kordate stem door de luidsprekers: „Wil de eigenaar van de buldog, die zoéven op een ongehoorde wijze de goede gang van zaken heeft verstoord, direct in de ring komen? Ik herhaal..." „Eetje, jongen, we moeten wegwezen..." drong Pietje Bell aan. „Ik geloof dat je gelijk hebt. Piet," meende ook Jacob Mantel. ,,'t Beste knijpen we er onopvallend stuk voor stuk tussenuit, en dan met een grote bocht naar de uitgang. Dat valt 't minste op! " „Waar zou Nero zitten? " vroeg Eetje, een beetje bezorgd. „Daar zou ik me nu maar echt geen zorgen over maken, ouwe jongen. Die redt zich wel! Ik zou mijn snor maar drukken, want anders draai je nog op voor een nieuwe broek voor de voorzitter. Daar zit namelijk een flinke winkelhaak in, heb ik in de gauwigheid gezien. Tjonge, wat liep die vent. Als een afgelopen wekker! Alsof de duvel op zijn hielen zat! " „Niet de duvel, maar Nero, en dat lijkt me wèl zo'n dringende reden om haast te maken," meende Pietje Bell nog. Zij verspreidden zich snel en liepen langs verschillende wegen naar de uitgang. Direct werd hun oog getroffen door een opstootje voor een wagen, waar ze warme worstjes verkochten. Toen ze dichterbij kwamen, werd Eetje bleek om de neus. Naast een grote pot met warme worstjes zat, prinsheerlijk, de buldog Nero smakelijk zijn lippen af te likken. De baas van het karretje stond tegen hem te schelden, maar durfde geen vinger naar hem uit te steken. Nero zelf zat een beetje meesmuilend naar de foeterende worstjesbaas te loensen en pikte dan prompt een warm worstje uit de pot. „Zestien! " telde de menigte hardop. Nauwelijks ontwaarde Nero zijn baas en zijn vrienden of hij greep een verfomfaaide kaart van de wagen, drong zich door de menigte en vleide zich aan de voeten van Eetje, de kaart „Eerste Prijs met lof van de jury" als een kostbare trofee tussen zijn kolossale tanden geklemd. Maar lang duurde dat vreedzaam samenzijn tussen baas en hond niet, want luid tierend en scheldend kwam de eigenaar van het worstkarretje op Eetje af. „Een schande om die mensenmoordenaar los te laten lopen... Twintig worssies, heeft dat loeder opgevreten! " „Zestien! " riep de menigte, die de worstjes tenslotte geteld had en eerlijker bleek dan de verkoper. „Goed, goed, zullen 't d'r zestien geweest zijn! " En dan weer opstuivend: „Maar jullie zullen betalen... betélen... zullen jullie, tot de laatste cent! " De worstman kwam blijkbaar nèt even te dicht met zijn dreigende wijsvinger in de buurt van Eetje, want onmiddellijk stond de kolossale buldog weer op zijn vier stevige poten en liet een luid gegrom horen. De worstjeskoning deed een sprong terug, precies op een pijnlijk eksteroog van een nieuwsgierige oude juffrouw. „Au, serpent! " schold het wijfje venijnig. De worstjesbaas scheen geen recht meer in de wereld te kunnen verwachten, want hij hief nu een klaaglijk gehuil aan van: „Daar sta je nou 14 uren per dag voor in de kou en in de regen... om je verdienste te laten opvreten door zo'n doerak! " „Grrr...! " deed Nero, en hief de zware kop op, zodat de worstenmagnaat overduidelijk het trotse opschrift „Eerste Prijs met lof van de jury" kon lezen. Nero was namelijk uiterst gevoelig op dit punt. „Ik zou maar betalen, Eetje," fluisterde Pietje Bell, „zestien worstjes zijn niets, vergeleken met een nieuwe broek voor de voorzitter! " Zuchtend trok Eetje dan maar weer de portemonnee. „Probeer 't van de belasting af te trekken," probeerde Jacob Mantel nog te troosten.

De verdere middag verliep zonder ongelukken. Als je tenminste niet meerekend, dat in de keuken van dat kleine, gezellige restaurantje, waar ze met z'n allen gingen eten, plotseling een paniek uitbrak. Nero had volkomen rustig onder de tafel gelegen en had zich overigens geheel als een welopgevoede hond, die een reputatie te verliezen heeft, gedragen. Maar opeens was daar een verrukkelijk geurtje komen aandrijven. „Hum," zei Nero, en snoof eens diep. „Verdraaid, alle halsbanden en vette kluiven bij elkaar! Dat ruikt lang niet slecht! " En toen was Nero rustig opgestaan en weggeslenterd in de richting waarvan dat lekkere geurtje kwam aanzweven. Zo belandde hij in de keuken. Even met zijn poten tegen een fornuis opstaan en met één ruk een biefstuk van een half pond uit de pan grissen, was voor vrind Nero werkelijk minder dan niets! „Gauwdief! " schold de chef-kok, „geef op! Kom je hier! " Nu heb je al gemerkt in dit verhaal, dat Nero op 't punt van zijn persoonlijke eer bijzonder gevoelig was. „Grr..." gromde hij, „zei je iets, waarde vriend? " „Geef op die biefstuk! " schreeuwde de chef-kok. „Dat is vers twee, daar kunnen we 't straks altijd nog even over hebben," gromde Nero, „ik wilde alleen weten, of ik je zoëven goed heb verstaan." De chef-kok wilde een greep naar de biefstuk doen, die de hond uitdagend uit zijn vervaarlijke bek liet hangen. Maar 't was al niet meer nodig. Nero sprong even luchtig tegen de chef-kok op, die languit op de vloer terechtkwam. Nu kan een restaurateur namelijk niet op alle slakken zout leggen, maar de eigenaar van dit etablissement scheen een overgevoelig manneke te zijn en zette de biefstuk ijskoud op de rekening van Eetje. Er ontstond een korte woordenwisseling, waarbij Eetje betoogde, dat hij de onderhavige biefstuk niet had besteld. Dat wist hij zeker! De eigenaar van het restaurant daarentegen betoogde even logisch, dat zijn chef-kok in de keuken stond om kipperagoût, biefstuk of een gebakken tongetje toe te bereiden, maar niet om zich door levensgevaarlijke, bloeddorstige buldoggen te laten verslinden. Dàt wist de restaurateur, op zijn beurt, weer zeker! Het debat golfde nogal heen en weer en zou nog talrijke interessante gezichtspunten hebben opgeleverd voor een doorgewinterde rechtsgeleerde, ware 't niet, dat de restaurateur blijkbaar weer nèt even te dicht in de buurt van .Eetje kwam, volgens de opvattingen van Nero, die steeds meer om zijn baas ging geven en hem dan ook wilde beschermen. „Grrr..." klonk 't dreigend. En het was hartverwarmend te zien, hoe snel die restaurateur nu plotseling tot een definitief besluit kwam. „Betaalt u mij maar f 2,50, dan praten wij er niet meer over," stelde hij en hij bedacht achteraf., dat deze half aangevreten biefstuk nog zou kunnen dienen als ,biefstuk-tartaar', als de nood aan de man kwam!

Verdere incidenten deden zich niet voor. ,De Vrolijke Bende' bereikte Rotterdam 's avonds, weliswaar vermoeid doch zeer voldaan. Eetje zat kleingeld na te tellen. Daar was een flinke deuk in gekomen. Onwillekeurig keek hij even naar Nero, die vermoeid, na een wèlbestede dag in een zoete slaap gesukkeld was. Eetje bekeek de slapende hond eens goed. Warempel, als je Nero zo in 't halfdonker zoet zag slapen, had het dier beslist iets vredigs over zijn snoet. Tussen de machtige poten lag een verfrommeld, half opgegeten kaart:,,Eerste prijs, met lóf van de jury! " Eetje glimlachte en streelde de kolossale kop van het dier. Eén lodderoog ging langzaam open... maar sloot zich vrijwel ogenblikkelijk. Nero had 't al gezien. De baas, die mócht aaien... per slot van rekening had hij er vandaag genoeg voor betaald. Want die Nero, weet je, dat was een hond met ,kèrèkter'.

HOOFDSTUK VII

,De Vrolijke Bende' aan de fuif - Nieuwe richting in de schilderkunst: verven met chocoladeijs — Een vervelende gifkikker probeert de zaak te verzuren — Pietje Bell ontpopt zich als redenaar — Nero als,blikvanger' en de juridische gevolgen daarvan...

'De Vrolijke Bende' had nu de smaak van het ,fuiven' te pakken gekregenI Sproet had promotie gemaakt en was van aankomend bediende bevorderd tot iets, dat nu toch wel op een volwassen en volwaardige kantoorkracht begon te gelijken. „Dat kost je een fuif, onvolprezen, doch zwaar-onderbetaalde Sproet! " meende Pietje Bell. Sproet had even bijzonder zuur gekeken, want het hogere salaris zou pas aan het eind van de volgende maand worden uitbetaald, maar tenslotte voelde hij wel, „dat er iets van hem verwacht werd" en daarom fuifde hij de hele .Vrolijke Bende' de volgende zaterdagmiddag op een bioscoopje met een hartig hapje na. De film was zo bijzonder spannend, dat de jongelui werkelijk zo aandachtig en geboeid zaten te kijken en te luisteren, dat feitelijk niemand op het idee kwam om kattekwaad uit te halen. Maar nu weet je maar él te goed, dat als je enkele uren muisstil bent geweest en eigenlijk ook wel een beetje onder de indruk van iets, dat je dan opeens een soort kriebeling in je bloed voelt om iets héél geks te gaan uithalen. Let maar op als de school uitgaat, dan rent de hele bende als een stel uitgelaten jonge honden naar buiten. En dat gebeurt heus niet alleen bij kleuterscholen, maar laat de jongelui van h.b.s. en gymnasium ook maar gaan! Zo ging 't ook met ,De Vrolijke Bende'. De eerste, die zo'n vreemdsoortige tinteling in zijn aderen voelde, was Eetje. „En wèr gèn we eten, jongelui? " vroeg hij ondernemend. Sproet, als welopgevoede gastheer, stelde een bekend Rotterdams cafetaria voor. „Splendid, magnifiek, voortraffelijk, zag! Eén ogenblikje alsjeblieft! " En opeens nam Eetje de rennert. „Waar gaat Eetje met zo'n straaljagergang heen? " informeerde Piet. „Geen idee! " Maar enkele minuten later verscheen Eetje weer aan de kim. Een grote papieren zak vol serpentines, confetti en rotjes torsend. „Voor 't feestelijke kèrèkter! " kondigde hij geestdriftig aan. In de beste stemming kwam ,De Vrolijke Bende' de cafetaria binnen. Prompt deelde Eetje de serpentines en de confetti uit en de stemming was er meteen in. Pietje Bell zag een viertal kleuters parmantig op hoge krukken aan de speciale ijsbar zitten en als groot kindervriend wipte hij er meteen even heen. „Zo jongens! " zei hij opgeruimd. De kleuters keken hem een beetje onthutst aan en gingen zwijgend verder hun chocoladeijsjes te verorberen. De moeders van de kleuters zaten, met hun rug naar de kleintjes toegekeerd, tegen en door elkaar te praten over allerlei dingen die het bepraten niet waard waren. Ze hadden geen oog meer voor haar kroost, dat zich blijkbaar heerlijk amuseerde met de ijsjes. „Weet je, dat je met chocoladeijs zo mooi kan schilderen? " zei Pieter Bell vriendelijk. De kleuters keken stomverbaasd, maar verborgen hun ontroering met stalen snuiten. „Als je nou je vingertje in 't chocoladeijs stopt en je smeert dat op de wang van je vrindje naast je, dan kan je hem in een echte Indiaan veranderen." De blik van één der kleuters, kennelijk de oudste en meest intelligente, werd iets minder strak. Er scheen zelfs een klein twinkellichtje in zijn ogen te komen. Van Jantje een échte Indiaan maken, warempel, daar zét iets in, als je er even diep over nadacht. „Je moet natuurlijk een flinke vinger vol nemen, anders helpt 't niet," moedigde Piet nog eens extra aan. Dát klonk toch wel volkomen logisch, meende de oudste. Je moest niet te weinig nemen, anders helpt 't niet. Dat zei zijn mammie ook altijd als hij een lepel levertraan moest slikken. Dus doopte hij zijn wijsvingertje flink en kordaat en zonder enige aarzeling in zijn chocoladeijsje en tekende een flinke bruine cirkel op de wang van zijn linkerbuurman. Die vond dat wel grappig en liet hem dan ook maar zijn gang gaan. Dat de oudste kleuter geen tegenstand ondervond verraste hem nogal. Verrassen is eigenlijk te zwak uitgedrukt. Hij werd er door aangemoedigd en hij plakte prompt een flinke klodder op 't voorhoofd van zijn buurmannetje. Deze begon héél langzaam te beseffen, dat er iets bijzonders gaande was. En 't scheen ook bijzonder grappig te zijn, want zijn oudere buurman liet tenminste een klaterende lach horen. De nu hevig besmeurde kleuter begreep er 't fijne wel niet van, maar hij vond dat gesmeer zo leuk dat hij besloot het te gaan nadoen. Hij stak daarom ook zijn vingertje diep in zijn ijsbeker en kwakte zijn hele portie chocoladeijs pardoes in de snoet van de kleinste kleuter naast hem. Die kleine jongen bleek echter niet het geringste gevoel voor humor te hebben en zette een keel op van jewelste. Daardoor werd kleuter nummer vier op het leuke spelletje opmerkzaam gemaakt. Hij wilde óók meedoen en, zonder er een seconde bij na te denken, keerde hij, in royaal gebaar, zijn hele portie ijs om op de haardos van de oudste. Het gekrijs, dat nu opsteeg, was zó hartverscheurend, dat de beide moeders elkaar niet meer konden verstaan. Ze zwegen toen noodgedwongen even en keken naar hun kinderen. Van het toneeltje, dat zij toen zagen, schrokken zij zo, dat zij als hazewindhonden op hun kleuters afrenden. Pieter Bell was intussen ongemerkt naar zijn vrienden teruggekeerd. „Waar heb jij gezeten? " vroeg Sproet, die als gastheer graag een oogje in het zeil hield. „Ik heb de jeugd de eerste beginselen der schone kunsten bijgebracht," zei Piet bescheiden, en hij voegde eraan toe: „Gos-siemoppie, wat gaan die kinderen bij die ijstent toch te kéérl " De kleuters hadden natuurlijk wel reden om zo'n kabaal te maken. Zeg nou zelf, als je beroofd wordt van je chocoladeijsje, een harde draai om je oren krijgt en daarna met een natgemaakte zakdoek hardhandig wordt schoongeschrobd... nou, wees eens eerlijk, dan is er toch wel enige reden om je keel op te zetten. En toen de oudste kleuter snikkend uitbracht: „...huh... huh... huh, een man heeft gezegd, dat ik 't doen moest," toen sprak de moeder bestraffend: „En nog jókken ook, hè? Dat zal ik eens tegen de juffrouw op school vertellen! "

„Nou, dèr gèt-ie dan, lieden," kondigde Eetje plechtig aan, en hij slingerde met kracht een serpentine door de cafetaria. „Inderdaad, daat gaat-ie dan," viel Pietje Bell bij, en gooide er zo'n kleurig papierlint achteraan. ,De Vrolijke Bende' kwam nu op temperatuur en het hele stel begon te smijten met serpentines en confetti. Weldra hingen de slingers over stoelen, tafels en lampen en vooral het buffet werd extra goed bedacht. Over 't algemeen namen de bezoekers en het personeel van de cafetaria de zaak nogal van de vrolijke kant op. De Rotterdammers houden nu eenmaal van een lolletje op zijn tijd, en zelfs al moeten ze er een half uur voor stofzuigen, want vooral die confetti kleefde zich hardnekkig aan alles en iedereen vast. De andere bezoekers amuseerden zich best met de grappen die ,De Vrolijke Bende' in een soort adembenemende, non-stop voorstelling ten beste gaf. Maar ik heb 't al eens meer gezegd... óveral vind je nu eenmaal Zwartkijkers. Echte nare, vervelende keréltjes. Meestal klikken ze als kleine jongetjes, vouwen netjes hun kleren op voor ze gaan slapen, maken graag vormsommen die allemaal op nul moeten uitkomen, en dat nog wel na schooltijd. En ze trekken stiekem vliegen de vleugeltjes uit en knijpen kleine hondjes, als niemand ze ziet. Nare mannetjes, zoals Jozef Geelman bijvoorbeeld. Ook in dit cafetaria ontbrak zo'n mens niet. Het was een zwaarlijvig, purperkleurig, blazend en puffend heerschap, dat 't blijkbaar zo warm had, dat hij 't nodig had gevonden zijn colbertjasje over een stoelleuning te hangen en die er in zijn overhemd, met gillend kleurige bretels, nu niet direct aantrekkelijk uitzag. Bij puur toeval natuurlijk, kreeg deze opgeblazen meneer een serpentine over zich heen. En meteen was de boot aan... „Een schande, daar moet de politie direct een eind aan maken. Je zou hier niet eens rustig je glaasje bier kunnen drinken! " „Och kom, meneer," zei een stevige Rotterdammer, die met grote happen een broodje half-om zat te verorberen. „Mmmm... hap... Laat die jongelui toch... mmm... hap... Laat ze toch plezier hebben...! " „Wie kan er nu lachen om zo'n schandalig optreden? " riep de dikzak. „Als 't nu maar uit is! "  Die wens zou echter niet in vervulling gaan, want Piet, die zich een hoedje ergerde aan die dikke mopperaar, had een rotje aangestoken en wierp dat behendig onder diens tafel. „Pèng... pèng...! " zei 't rotje met gróte nadruk. „Blikskaters nog an toe! " schold de vent en vloog met zo'n vaart van zijn stoel, dat deze met een harde klets tegen de vloer sloeg. De hele cafetaria keek met belangstelling toe hoe dat zou aflopen en dat maakte de man, die toch al overliep van boosheid, nóg nijdiger. De bloeddruk van de dikke bierbuik moest intussen wel een hoogte hebben bereikt, die iedere medicus bedenkelijk en bezorgd het wijze hoofd had doen schudden. „Pèng! " Eetje meende 't zijne tot de algemene feestvreugde te moeten bijdragen en had drie rotjes tegelijk aangestoken. In dergelijke dingen moest je niet kinderachtig zijn en niet op een paar centen kijken, meende Eetje terecht. „Moet ik mij dit alles zo maar laten welgevallen? " riep de man verontwaardigd. „Ik zal me beklagen bij de directie! Mensen, wat vinden jullie daar nou van? " „Nou," zei Eetje een beetje lijzig, „als u nu belooft zich fatsoenlijk te gedrègen, dan mag u van mij toch bij ons blijven zitten, hoor! Wij zijn niet zo kieskeurig. Maar er zijn hier dèmes aanwezig, en dan gèt men toch niet in een overhemd zitten, zégt u nu zelf! Zoiets doet men eenvoudig niet! " „Waar bemoei jij je mee, vlegel? " „Mèr, 't is niet zo erg brandschoon meer, enne... 't is toch niet gentleman-like! " hield Eetje vol. „Zal mij 'n zorg zijn! " zei de vent vinnig. „Foei, foei, foei, wat doet u toch onverschillig!." kwam Pietje Bell nu tussenbeide. „Waarom maakt u zich toch zo boos? We doen toch niemand kwaad? U moet gewoon een beetje meedoen, dat is toch veel gezelliger? Kijk zo... jongens... allemaal tegelijk... legt aén... vuuurrrr...! "     Rrrrt... negen serpentines suisden tegelijk door het cafetaria. De confetti dwarrelde als sneeuw op de hoofden van de bezoekers neer. De meesten waren toch een zaterdagmiddagje uit en amuseerden zich kostelijk. „Ik zal 'n ingezonden stuk in de krant schrijven," brieste nu de verontwaardigde bierdrinker. „Moet u doen, moet u beslist doen! " raadde Pietje Bell, „dan kunnen de lezers tenminste nog eens lachen, en zet er dan vooral bij, dat we hier in Rotterdam gelukkig nog van een lolletje houden op zijn tijd." Arm in arm ging ,De Vrolijke Bende' in de beste stemming de cafetaria weer uit. Op de hoek van een zijstraat zag Piet een lege kist staan, die daar blijkbaar door een kruidenier was neergezet. Met één sprong stond-ie er al op. „Wat heb ik nou aan mijn bromfiets hangen? " informeerde Jacob Mantel. „Ga je een rede houden, Pietje? Dat zou ik wel eens willen zien," riep Peentje. „Durf ik dat soms niet? " „Nee, dat durf je niet," zei Peentje uitdagend. „Zeg maar, waarover ik moet spreken, en dan draai ik op staande voet een rede in elkaar, die een Tweede Kamerlid zou doen watertanden." „Best, begin maar vast... als je 't doet, ben ik een rondje beste croquetten aan je kwijt! " „Top, aangenomen! " zei Piet kordaat. De hele club schaarde zich nu om het spreekgestoelte en zoiets doe je in een stad als Rotterdam natuurlijk niet onopgemerkt. Binnen enkele ogenblikken stonden er al tientallen nieuwsgierigen om hen heen geschaard. En juist wilde Pietje Bell beginnen met een hoop klinkklare onversneden onzin uit zijn mouw te schudden, toen Peentje opeens riep: „Juut... een politieagent! " Als een haas sprong Piet van de kist en verdween snel tussen de toeschouwers. Even later liepen ze langs het huis van Eetje. „Heb jij Nero ergens gezien? " vroeg Eetje opeens. Nee, dat hadden ze geen van allen. Nero was ze nagelopen tot aan de bioscoop en hem was toen door Eetje opgedragen naar huis te gaan. Deze verwachtte niet anders, of de formidabele buldog zou wel op de stoep of in het voortuintje in slaap gesukkeld zijn. Maar géén Nero te bekennen, en die buldog was nu echt niet een peuleschilletje, dat je zo maar over 't hoofd zag. „Verdrèid! " zei Eetje, „wèr zou die hond zitten? " „Och, maak je daar maar geen zorgen over, Eetje," zei Pieter Bell opgewekt. „Die Nero loopt in geen zeven sloten tegelijk en niemand zal hem te na komen, voor zover ik hem ken." Vooral van dit laatste was Eetje wel overtuigd, maar helemaal gerust was hij toch niet. 't Beste hield je een hond, als Nero, zo kort mogelijk aan de lijn, meende Eetje. Ze sloegen de hoek om en zagen opeens een grote mensenmenigte, die zich verdrong voor een van de grote etalages van een bekende meubelzaak. Er was blijkbaar iets bijzonder grappigs te zien in die etalage, want de mensen gierden van het lachen en trapten elkander ijverig op de eksterogen om toch maar vooral niets van het gebeurde te missen. Nieuwsgierig kwam ook ,De Vrolijke Bende' naderbij... En toen zagen ze 't... „Gossiemoppie! " schrok Eetje. De meubelhandelaar etaleerde een nieuw soort opklapbed, dat behalve als bed tevens als bankstel of zoiets zou kunnen dienen.Om nu maar goed te laten zien hoe comfortabel dat opklapbed was, had de ondernemende winkelier een lieflachende etalagepop in het bed gelegd en de wassen juffrouw lag in een bijzonder fraai nachtjaponnetje gehuld, met haar blonde lokken boven de dekens uit. Er stond een groot kartonnen bord bij met de woorden:

„Ik lig heerlijk in mijn Klip-Klap Opklapbed! "

De reclame was wel leuk, maar nog leuker waren de slapers in het opklapbed. Naast de beeldschone wassen juffrouw lag de enorme kop van een kolossale buldog en deze combinatie viel bij de kijkers beslist in de smaak. De buldog was in een diepe slaap verzonken en drukte zich met een verzaligde grijns op zijn moordlustige kop tegen het blonde hoofd van de juffrouw aan. Het publiek gierde! Maar Eetje was aanzienlijk minder geestdriftig. Hij zag, dat de fijne kant van het ragfijne nachtjaponnetje van de etalagepop verfomfaaid was en dat er een flinke scheur in zat. Dat wordt weer betalen, Eetjel Die Nero ging, per pond berekend, zo bij elkaar een aardig sommetje kosten! En toen beging Eetje een onvoorzichtigheid. Hij floot, en onmiddellijk opende Nero één lodderoog. Maar dat oog kon dan lodderig zijn, het zag intussen heel goed, dat voor de etalageruit zijn baasje, plus de complete club ,De Vrolijke Bende' stond. Enthousiast sprong hij op, raakte met zijn machtige achterpoten in de lakens en dekens verward, schopte in zijn drift om weg te komen de wassen juffrouw uit het opklapbed, zodat die naast het bed wegzakte. Maar Nero probeerde ten koste van alles weg te komen. Nero wilde zo vlug mogelijk naar zijn baas en dat zou zijn in rechte lijn. Woest blaffend sprong hij tegen de dikke etalageruit. De eigenaar van de meubelzaak had tot dusverre geen erg gehad in hetgeen zich in zijn etalage afspeelde en was druk bezig geweest met de verkoop van een eetkamerameublement aan een trouwlustig paartje. Op het horen van het woedend geblaf in zijn etalage, rende de man echter naar voren en werd op 't zelfde ogenblik, dat hij de etalage wilde binnenstappen, omvergeworpen door de wild-woeste Nero, die eindelijk beseft had, dat de etalageruit minstens zo hardnekkig was als zijn eigen dikke schedel en nu blij was eindelijk een uitgang te hebben gevonden. Met een paar enorme sprongen was Nero de winkel doorgehold en lag nu met vier poten in de lucht van puur jolijt voor de voeten van ziin baas te rollen. „Weg wezen, Eetje! " waarschuwde Sproet. Maar 't was al te laat... Met verwilderde haren kwam, schuimbekkend, de eigenaar van de meubelzaak aanhollen. „Is die hond van u? " riep hij Eetje toe. Ontkennen was natuurlijk uitgesloten, want Nero was opgestaan en sprong nu, met alle kentekenen van aanhankelijkheid, tegen Eetje op. Hij gaf dus maar ruiterlijk toe, dat hij Nero's baas was. „Dan wilt u wel zo goed zijn en mij vijftig gulden schadevergoeding geven, want uw hond heeft die nachtjapon gescheurd en de lakens bedorven. En ik raad u aan onmiddellijk te betalen, anders maak ik er politiewerk van! " Eetje was te beteuterd om ook maar iets in te brengen. „Vijftig gulden en direct! " riep de verbolgen winkelier nog eens luidkeels ter verduidelijking van zijn standpunt. „Eén ogenblikje, meneer! " sprak Jacob Mantel, dat advocaat-je-in-de-dop, rustig. „Laten we die zaak eens even van rechtskundig standpunt bekijken." „Rechtskundig standpunt! Wat wilt u? De zaak is zo klaar als een klontje! Die hond heeft voor vijftig gulden schade veroorzaakt. De eigenaar van de hond is aansprakelijk voor de schade, en dus moet hij betalen. Daar kan geen speld tussen! " zei de winkelier, die middenstandsexamen had gedaan, en dus zijn weetje en zijn wetje kende. „Tóch wel," zei Jacob Mantel kalm. „De zaak is namelijk zo, dat ik van mening ben, dat niet mijn vriend, maar dat u vijftig gulden schuldig bent! En wel aan deze meneer hier." Jacob Mantel wees op de beteuterde Eetje. „Wat zullen we nou hebben? " vroeg de winkelier, die meende 't in Keulen te horen donderen. „Zeker meneer," ging Jacob Mantel voort, met de zelfverzekerdheid van een groot strafpleiter. „Gaat u zelf maar even na. U hebt inderdaad een schade geleden van f 50,—, zoals u zegt. Hoewel dit bedrag door een expert in alle geval nog bevestigd zal moeten worden voor de rechtbank. Maar, daarentegen hebt u voor minstens f 100,— gratis reclame gehad! Ziet u al die honderden mensen dan niet, die vol aandacht uw reclame voor Klip-Klap Opklapbedden hebben gezien en gelezen? Rekent u daarbij, dat al die honderden mensen dit vanavond en morgen aan weer enkele duizenden andere mensen zullen vertellen en dat u een beste kans hebt, dat de kranten er een stuk over zullen schrijven, dan is f 100,— reclamewaarde beslist aan de zéér lage kant! Ik zou 't er zeker niet op wagen een uitspraak van het Hof hiervoor uit te lokken, anders moet u waarschijnlijk nog dieper in de portemonnee tasten! Als u de zaak nu eens zó beziet! " „Maar... maar..." protesteerde de winkelier. „Ik herhaal," zei Jacob Mantel, bezwerend een hand opheffend, „als u de zaak nu eens zó beziet, en ik verzéker u, dat dit de enige manier is om de zaak te bezien. Mijn vriend en ik zullen 't hierbij laten, maar u moet er écht niet op rekenen, dat u er een volgend keer met zo'n koopje van afkomt. Goedemiddag, meneer. Ga je mee, jongens? " En als een waardig rechter, draaide Jacob Mantel zich om, bewust van de indruk die hij had gemaakt door zijn zo eerlijke en rechtvaardige rechtspraak. De winkelier liet zijn gordijnen zakken en begon de rommel in zijn etalage op te ruimen. Hij moest telkens iets wegslikken. Ergens klopte de, schijnbaar zo volkomen waterdichte redenering van Jacob Mantel niet. Maar waar, wáár?

HOOFDSTUK VIII

Piet begint een veelbewogen leven als verslaggever — Hij maakt zijn eerste reportage, maar vindt er niet veel van terug... - De gevolgen van ernstige plichtsverzaking — Piet krijgt een lesje voor zijn hele leven!

Het anders zo kalme en vredige huishoudentje van de familie Bell stond er min of meer van overeind, dat Piet ,aan de krant' was gegaan. Moeder Bell was 't er eigenlijk niet helemaal mee eens. 't Was allemaal een beetje griezelig, vond ze, en hoe moeilijk zou 't wel niet zijn om elke dag maar weer die krant vol te pennen. De goede vrouw wist natuurlijk niet, dat 't bij een krant veel moeilijker is om uit te zoeken wat allemaal niet in de krant komt dan wèl. Er blijven dagelijks hopen berichten over, waar eenvoudig geen plaats meer voor is. Als een krant werkelijk alles zou opnemen wat via de telex komt binnenrollen, dan zou die krant wel dubbel zo dik moeten zijn! En, wéér zou die jongen als verslaggever niet overal verzeild raken? Of dat niet gevaarlijk was? Vader Bell daarentegen vond 't eigenlijk maar wat prachtig, dat Piet bij ,De Morgenpost' zou gaan werken. Tjonge, daar kon hij tenminste eens fijn over opscheppen bij zijn vrienden! „Mijn zoon Piet, weet je wel, nou, die werkt tegenwoordig bij de pers! " Klonk dat, of klonk dat niet? Oh zo... Daar zou die uitgedroogde drogist Geelman toch maar eventjes van opkijken! Hoofdredacteur van ,De Morgenpost' (vader Bell begon maar meteen bij de bovenste plank, zoals je ziet), of onderwijzertje op een lagere school, zoals de brave Jozef Geelman. Je zou nog eens zien hoe vèr die Piet 't in 't leven zou schoppen! 't Was overheerlijk nazomerweer toen Piet om kwart over acht de ouderlijke woning verliet en tien minuten later had hij al de kantoren van ,De Morgenpost' bereikt. Jongen, jongen, wat voelde Pietje Bell zich opeens gewichtig! Ja, ja, hij wist maar al te goed, dat zijn nieuwe betrekking heel wat grotere verantwoordelijkheid met zich zou brengen dan wanneer hij, bijvoorbeeld, naar een gewoon handelskantoor zou zijn gegaan. Pietje Bell werd een persoon van betekenis, daaraan viel niet meer te twijfelen. Stel je voor, al die mensen, die hij hier op straat tegenkwam, stuk voor stuk kon hij ze in de krant zetten met naam en toenaam, als hij dat verkoos. Hij zou grote artikelen schrijven, reportages van gewichtige gebeurtenissen maken, vooraanstaande personen interviewen, misschien wel ministers, grote artiesten... En, als de mensen Piet op straat tegenkwamen, zouden ze zeggen: „Kijk, daar heb je 'm nou! Pieter Bell, die journalist van ,De Morgenpost'. Een fantastisch schrijver! " Zo, daar was-ie dan. Piet stapte het hoge bordes op en liep door de vestibule met een houding alsof hij al jarenlang aan ,De Morgenpost' verbonden was. „Wèl," vroeg de portier, die meende, dat Piet maar zo'n doodgewone bezoeker was. „Zéér wel, dank u beleefd, en hoe maakt u het? " informeerde Piet en wilde meteen verder lopen. „Hela, waar gaat dat heen? " „Naar boven, zoals u ziet! " „Ja, maar er is hier geen vrije toegang! " Dat scheen Piet toch te verbazen. „Sinds wanneer moet het personeel hier entreegeld betalen om naar kantoor te gaan? Dat is wel héél erg nieuw voor mij! " „Nee, 't personeel heeft hier natuurlijk vrije toegang. Maar u behoort niet tot het personeel en daarom..." „Zo, zo, durf je daar honderd gulden om te verwedden? " „Maar verleden week kwam je nog hier om de hoofdredacteur te spreken..." zei de portier stomverbaasd. „Heel juist, zéér goed onthouden," prees Piet, „maar... die hoofdredacteur is een man met een bijzonder fijne neus voor een groot talent, zoals ik, en zodoende heeft hij mij onmiddellijk als journalist geëngageerd. Vat u wel? " „Ik heb hier in huis al heel wat opscheppers meegemaakt, maar jij spant de kroon! Waar moet je wezen? " „Bij de stadsredactie." „Oh, dat dacht ik wel... de afdeling ,Schaar en Lijmpot...' dat is kamer 15. Tweede trap op..." Afdeling ,Schaar en Lijmpot', dacht Piet, toen hij de trap beklom. Hum... dat klonk niet erg indrukwekkend. Afijn, maar eens kijken...

De heer Van Dalen, de stadsredacteur van ,De Morgenpost', was een zeer beminnelijk mens. Een harde werker, die zichzelf niet spaarde, maar ook van zijn medewerkers veel eiste. Van veel praten en omhaal hield hij helemaal niet en wie op zijn afdeling kwam om te werken, werd verondersteld dat werk te kénnen. „Zo, jonge vriend," sprak hij tot Piet, „d'r is hier werk van 's morgens vroeg tot diep in de nacht als 't moet, en zelfs de kleinste man moet hier leren gróót werk te verrichten. Dat is nu eenmaal zo in 't krantenvak, en daar zal je drommels gauw aan moeten wennen ook! De verslaggever van de rechtbank is ziek geworden en ik denk erover om jou maar eens naar de rechtbank te sturen voor de strafzitting. Maak, dat je er om tien uur bent. Je kunt toch stenograferen, nietwaar? " „Natuurlijk, meneer! " „Mooi zo, je neemt de tram maar, en dan kun je in het blad van gisteren lezen hoe je voorganger 't deed. Tijdens de lunchpauze telefoneer je je verslag naar de krant en als je meent, dat 't nog lang zal duren, dan zeg je dat meteen maar, dan stuur ik om drie uur een jongen om kopij te halen. Na de zitting kom je hier meteen terug, dan ligt er ander werk op je te wachten. Je had toch niet gedacht vanavond voor elf uur thuis te zijn, nietwaar? Prachtig, dat is dan in orde! " Die orders waren tenminste duidelijk, kort en krachtig. „Begrepen, meneer," zei Piet, die van aanpakken hield. „Het is nu half negen, ik heb een half uurtje tijd voordat ik naar het gerechtsgebouw moet. Wat kan ik intussen doen? " „Ik zal een perskaart voor je klaarmaken," zei de heer Van Dalen. „Hoe is je naam ook al weer? " „Bell, meneer... Pieter Bell. Ze noemen me meestal Pietje Bell! " „Pietje Bell... Pietje Bell... Wáár heb ik die naam toch méér gehoord? Dïe komt me zo bekend voor... Nèt, alsof ik die jaren geleden... wacht eens eventjes. Ik ben er! Ja, dat is 't! Voor jaren geleden stuurde iemand mij geregeld berichten over een zekere Pietje Bell, een kwaaie aap van een jongen, die steeds de hele buurt op stelten zette... Verhip... ben jij dat misschien? " „Was 't een zekere Pietje Bell uit de Breestraat? " „Juist, die wés 't. Pietje Bell uit de Breestraat! " „Klopt, meneer, dat ben ik. Maar... als ik u eens vragen mag: wie stuurde u toch altijd die berichtjes over mij? " „Laat ik eens even nadenken. Als ik me goed herinner was dat een jongmens, genaamd Geelman, of zoiets. Hij schreef die berichtjes in een soort schoonschrift, je weet wel, dun op, dik neer, op een blaadje, gescheurd uit een schoolschrift." „Jozef Geelman, de zoon van de drogist Geelman! Dat lieve jongetje, zo, zo, was dat de klikspaan. Uit die hoek waaide de wind dus. Dat heb ik nooit geweten, zo, zo! " „Tja, Bell, we hebben nu al genoeg gebabbeld en we zitten hier, zoals gewoonlijk, tot over onze oren in het werk. Je kunt hier, wat mij betreft, de boel opvrolijken, zoveel je maar wilt. Maar denk er vooral aan: praatjes vullen geen gaatjes, en we zitten hier echt niet om duimen te draaien! Hier is je bureau en duik maar eens in de laden om te kijken of er wat van je gading is."

Pieter Bell zat even later achter zijn bureau met de gewichtigheid van een minister-president. Naar de rechtbank, een verslag maken van een geweldige strafzaak! Geen gek begin, Pietertje Bell! Straks zou hij plaats nemen aan de perstafel in de rechtszaal. Nu zou hij in aanraking komen met de zelfkant van de maatschappij, met misdadigers en hun duistere achtergronden. Hij zou 't leven leren kennen van de mensen, die op nachtelijke avonturen en rooftochten gingen. Ha, wat zou hij gepeperde verhalen kunnen schrijven over gemaskerde inbrekers, bankrovers, revolverschoten in de nacht... vluchten over de daken... Dan... de arrestatie... de rechtszaal... en hij. Pietje Bell, die eenmaal als kleine jongen om de haverklap door de politie werd nagezeten, zou daar nu zitten als Man van de Pers. Die machtige, allesziende, alleswetende Pers, die men wel eens eerbiedig ,de Koningin der Aarde' noemde... Pietjes diepe overpeinzingen werden gestoord door de directeur van de krant Die was altijd vroeg aanwezig, controleerde dan alle afdelingen in het gebouw van ,De Morgenpost' en had dan voor al zijn medewerkers, van de krantenbezorgers tot de hoofdredacteur, een vriendelijke groet of een bemoedigend woord. Toen hij Piet achter zijn lessenaar zag tronen, knipoogde de directeur eens tegen de heer Van Dalen. Piet stond meteen op en maakte een lichte buiging. „Zo, jongeman," sprak de directeur, „ik heb hier, om te beginnen, een prachtig mooi werkje voor je. Aan de Hoogstraat nummer 186 wordt een nieuwe fietsenwinkel geopend. Ga jij daar maar eens even heen en draai een behoorlijk stukje in elkaar." „En de rechtbank dan? " vroeg Piet. „De rechtbank? Gaat hij naar de rechtbank? " vroeg de directeur een beetje ongelovig. „Ik had hem er wel voor aangewezen," zei de heer Van Dalen, „omdat Konijn ziek is geworden." „Laat dan liever Willemsen vandaag naar de rechtbank gaan. Het lijkt me beter onze jonge vriend hier eerst eens een beetje aan zijn nieuwe omgeving te laten wennen! " „Zoals u wilt, meneer," zei de heer Van Dalen. „Mooi zo, Bell, hier is 't adres. Ga je gang! " Vijf minuten later was Piet al op weg naar zijn eerste .reportage'. De winkelier was natuurlijk verrukt en ontving Piet met de nodige strijkages. „U ziet wel meneer, dat we kosten noch moeite hebben gespaard. Die betimmering alleen heeft reeds f 10.000,— gekost! En u vindt hier alle bekende merken rijwielen en bromfietsen, een magazijn vol met reserve-onderdelen, zó bij de hand. Vijf volleerde monteurs, enfin, u ziet 't wel, 't is af! " zei de winkelier, blijkbaar nogal tevreden met zichzelf. , Piet zat ijverig aantekeningen te pennen en de winkelier deed alle mogelijke moeite om hem een sigaar, een sigaret, een glas portwijn, een glas sherry, of wat hij maar wilde, op te dringen. Maar Piet was als jong persman absoluut onomkoopbaar! Hij ging terug naar de redactie en zette zich meteen aan 't schrijven. Maar ja... dat moet je gewend zijn en vooral moet je daarin de nodige ervaring bezitten! En dat miste onze Piet natuurlijk volkomen. In de eerste plaats moet zo'n berichtje uiterst beknopt blijven en toch de noodzakelijkste informatie bevatten. Dáár komt 't op aan! Dat is het hele eieren eten... Wat Pietje van zijn eerste krantebericht maakte was eigenlijk maar een soort vervolgroman. En dan nog een heel slechte ver-volgroman ook. 't Geheel werd nogal hutspotachtig. Toen hij eenmaal klaar was, stond er op het papier:

Nieuw rijwielmagazijn in de Hoogstraat.

Hoe wonderlijk schoon is het toch, wanneer men 's zomers vroeg opstaat en zijn fonkelnieuwe fiets uit het rijwielmagazijn van de heer Wielerman aan de Hoogstraat nr. 186 pakt. Hoe heerlijk als men rustig voortsuizelt door Neerlands schone dreven... Men hoort 't lieflijk gezang der vogelkens en geniet van het frisse groen der eeuwig zingende bossen. Helaas... zo menigmaal wordt zulk een heerlijk natuurtafereel niet naar de volle waarde genoten, omdat men vaak rijdt op een hard zadel of op slechte banden... Doch wanneer men een rijwiel of bromfiets berijdt uit het, naar de hoogste eisen des tijds ingerichte, magazijn van de heer Wielerman aan de Hoogstraat nr. 186, dan pas kan men de schoonste panorama's ongestoord genieten, zonder het hinderlijk geplof van een slecht lopende motor of een ongemakkelijk zittend zadel. De winkel zelf reeds geeft u een voorproefje van al deze geneugten. Langs een der muren is namelijk een wandschildering aangebracht, voorstellend een gezelschap dames en heren op bromfietsen. Zij glijden als 't ware over een fraaie landweg, te midden van rijk natuurschoon. Zij rijden langs wèlvarende boerderijen op hun tocht, en men ziet aan de opgeruimde gezichten, hoe zij genieten van de heerlijke rit op de fonkelnieuwe bromfietsen uit het magazijn van de heer Wielerman aan de Hoogstraat 186, waar ook alle onderdelen voor bromfietsen en rijwielen verkrijgbaar zijn en deskundige monteurs altijd voor u klaar staan. Licht, lucht en ruimte schijnt het oogmerk van de heer Wielerman te zijn geweest bij de verbouwing. De winkel maakt dan ook een prettige, royale indruk. En des avonds, wanneer alle lichten zijn ontstoken en de blinkende rijwielen schitteren in een gouden lichtglans, is het dan een wonder, dat tienduizenden voorbijgangers zich verdringen voor die prachtige etalage? Ik wens de heer Wielerman van harte veel succes toe met zijn nieuwe zaak aan de Hoogstraat nr. 186 en ik hoop, dat hij tot in lengte van dagen aan onze stadsgenoten zeer vele rijwielen en bromfietsen moge verkopen, opdat steeds meer mensen de gelegenheid zullen hebben, voortsnellende op de stalen rossen, de schoonheid van onze vaderlandse dreven te leren kennen en waarderen en de heerlijke woorden zullen beseffen van de grote dichter Poot:

„Hoe genoeglijk rolt het leven Des genisten landmans heen Die zijn zalig lot... hoe kleen...Voor geen koningskroon zou geven! "

P.BELL

Niet zonder trots leverde Piet zijn eerste verslag bij de stadsredacteur in, die het meteen even vlug doorlas en weldra in een schaterlach uitbarstte. „Sapperdekriek, Piet! Dat is gewoonweg je reinste letterkunde! " „Is 't niet goed, meneer? " „Niet goed kerel, 't is in één woord machtig! " De heer Van Dalen sloeg bijna dubbel van het lachen. „Ha, ha, ha... zeg Piet, hoe wil je hebben, dat we dit stuk proza van je brengen? Als hoofdartikel, of direct maar als feuilleton? " „Tja," zei Piet, een beetje weifelend, „kijkt u maar eens. Het blijft mij 't zelfde. Doet u maar wat u 't beste vindt! " „Je laat het dus helemaal aan mij over? " „Ja, dat lijkt me wel 't beste." „Dank je voor het vertrouwen, Piet! " grinnikte de heer Van Dalen. Piet, die brave borst, had nog helemaal niet in de gaten, dat hij op een daverende manier voor 't lapje werd gehouden. Hij verkeerde in de steevaste overtuiging, dat zijn ingeleverd verslag volkomen in de haak was en dat het 's avonds als een der voornaamste artikelen in ,De Morgenpost' zou prijken. Maar wie schilderde zijn verbazing en... teleurstelling, toen hij die namiddag bij het verschijnen van de krant zijn epistel, ergens weggedrukt, in deze vorm terugvond:

Nieuw Rijwielmagazijn

Aan de Hoogstraat nr. 186 heeft de heer Wielerman een, geheel naar de eisen van de tegenwoordige tijd ingericht, rijwielmagazijn geopend. Alle bekende merken fietsen en bromfietsen zijn verkrijgbaar. Wij wensen de heer Wielerman veel succes met zijn nieuwe zaak.

Punt, uit! Piet zat een hele tijd over dit geval na te denken. Hij vond zijn eigen stuk natuurlijk veel mooier. Meneer Van Dalen had dat wel in de gaten en legde Piet rustig uit, dat berichten, die om de een of andere reden niet buitengewoon belangrijk waren, altijd in uiterst beknopte vorm, korten krachtig moesten worden gebracht. Wanneer iedere verslaggever zijn berichten zou inzenden op zo uitgebreide wijze als onze Piet had gedaan, zou ,De Morgenpost' wel uit tien pagina's en minstens 5 bijbladen moeten bestaan en zouden de abonnementsprijzen veel te hoog worden. Bovendien zou zo'n krant vrijwel onleesbaar worden! Wij hebben in Nederland weekbladen, die zo dik zijn, dat praktisch geen mens ze doorworstelt. Je krijgt op 't laatst een lamme duim van het omslaan. Piet was echter vlug van begrip! Elke dag leerde hij er weer wat bij en na een week of twee was de jongste verslaggever van ,De Morgenpost' al heel aardig bruikbaar geworden. Het was lang en hard werken. En als hij 's avonds om zes uur de redactie verliet, dan was hij heus niet altijd vrij tot de volgende morgen. Dan moest hij 's avonds nog vaak naar een of andere vereniging, die een vergadering hield of naar een uitvoering van een toneelclub of verslag maken van de een of andere droge vak bondsvergadering. Elke avond was er weer wat anders! In het begin vond Piet dat bijwonen van al die uitvoeringen en gezellige avondjes wel leuk. Maar daar ging de aardigheid al heel gauw af en over bleef de ,droeve plicht', zoals hij 't zelf wel eens uitdrukte, Maar Piet dééd die plicht altijd met grote nauwgezetheid en vaak zat hij lang na middernacht nog op zijn kamertje om verslagen te schrijven. Op één enkele keer na! Dat was op een zaterdagavond. 's Middags was het werk om vijf uur afgelopen. Juist wilde Piet naar huis gaan, toen Konijn, een der,andere jonge verslaggevers, hem op de schouder tikte. „Zeg Piet," sprak Konijn, „heb jij vanavond iets bijzonders? " „Nee," zei Piet, „ik ben vrij vanavond." „Geluksvogel," zuchtte Konijn. „Hoe zo? " „Och, ik moet vanavond verslag maken van die uitvoering van ,De Oranjevlag'. Ze hebben vanavond de een of andere feestelijke jaarvergadering en ik was juist van plan tot morgenavond naar Den Haag te gaan op familiebezoek. Enfin, niks aan te doen. Pech gehad! " „Heb je een programma en een entreekaart? " vroeg Piet. „Jawel, hoezo, waarom? " „Geef maar op. Ik zal dat verslagje wel even voor je waarnemen vanavond. Piep jij 'm maar! " „Bell, je bent een geschikte knul! Bedankt en steeds tot wederdienst bereid natuurlijk! " „Oké. Knaagdier, amuseer je!" Blij van 't kluifje af te zijn, gaf Konijn Pieter Bell een dankbare slag op de rug. Die Bell was een reuzekerel. Die dééd altijd iets voor een ander. Lollig type ook bovendien. Geen wonder, dat-ie vrienden bij de vleet maakte! Diezelfde avond begaf Piet zich op weg naar de feestelijke jaarvergadering van de vereniging ,De Oranjevlag'. Maar nauwelijks had hij enkele minuten gelopen, toen hij een tot in de puntjes gekleed jongmens ontmoette, dat hem plotseling beide handen toestak en hartelijk uitriep: „Pietje Bell! Wèl, heb je ooit van je leven! Ben je 't, of ben je 't niet? " „Ik ben 't," zei Piet verbaasd» maar nog zonder de hem zo gul toegestoken handen te grijpen, „maar... eh, wie bent u? " „Nou Pietje, da's ook wat... ken jij Frans Basters niet meer... Weet jij dan niet meer, hoe jij vroeger circusdirecteur speelde in 't straatje en je mij clown wilde maken met een oud karpet om mijn lichaam gebonden? Ik moest toen hard schreeuwen als je mij een imitatie-oorvijg gaf. Maar je gaf me zo'n oorverdovende oplawaai, dat ik vierkant tegen de muur kukelde en ik gilde als een mager varken!" „Ja... verdraaid! Ik weet 't weer! Frans... Frans... beste kerel. We hebben elkaar in eeuwen niet gezien! " Toen greep Piet de twee handen van zijn oude vriend en drukte die hartelijk. Zo hartelijk zelfs, dat Frans een klaaglijk „Au... au... Piet... dank je... au! " liet horen. „Wat ben jij een reus geworden! " vond Piet. „Och ja, we zijn allebei een beetje gegroeid hè, sinds die tijd. Wat doe jij nu voor de kost? " „Journalist," zei Piet, „en wat maak jij voor rommel? " „Prentjes," antwoordde Frans, „illustrator." „Zo, teken jij! Vaste baan? " „Nee, ik studeer nog. Mijn ouders zijn allebei overleden." „Maar..." begon Piet, maar hij maakte de zin niet af, omdat hij niet onbeleefd wilde zijn. Er was namelijk iets raadselachtigs in het geval. De ouders van Frans Basters waren eigenlijk maar arme stumperds geweest. Dat wist Piet nog maar al te goed. Nu waren ze beiden overleden, en hier was nu hun zoon, Nauwelijks zeventien jaar, keurig gekleed, en... hij werkte nog niét eens... Frans keek Piet even aan. „Vooruit jò, zeg 't maar," nodigde Frans lachend uit. „Je wou me zeker vragen hoe het nu we! mogelijk is, dat je mij hier ziet, zwaar als heer vermomd, ziet staan, na al die armoede van vroeger! Luister dan, want 't is gauw verteld. Mijn moeder was afkomstig van een rijke familie, maar trouwde tegen de wil van haar ouders, broers en zusters met mijn vader, die wel arm, maar een knap vakman was. Een ongeluk met zijn been maakte verder werken onmogelijk en van die tijd af ging het met ons snel bergafwaarts. De familie wilde niets meer met moeder te maken hebben, maar toen eerst zij en daarna mijn vader gestorven was, werd ik door mijn grootvader in huis opgenomen. Dat is een fijne vent en hij laat mij studeren. Dat is de reden van de verandering, Piet" „Nou, ik geloof, dat je uiteindelijk toch een geluksvogel bent," vond Piet „Je moet beslist met mij meekomen," inviteerde Frans. „Wij hebben een klein verjaringspartijtje aan huis en ik zal je wel eventjes aan die lui voorstellen." „Ja, zie je," zei Piet, „ik moet vanavond ook nog even naar de vereniging ,De Oranjevlag', die hebben een uitvoering waarvan ik een verslagje moet maken. Dat heb ik een collega beloofd. Maar och... ik kan daar later in de avond nog wel even langs gaan. Die avondjes komen, in grote lijnen toch allemaal op hetzelfde neer." „Oké dan," besloot Frans, „dan nemen we hier de tram."

Over dat fuifje bij Frans Basters kunnen we kort zijn. Het was er erg gezellig en Piet was al heel gauw vergeten, dat er ook nog zoiets als ,De Morgenpost' bestond, waar hij nog een verslag voor moest maken. Om kort te gaan, het was twaalf uur toen Piet in de vrolijkste stemming nog net de laatste tram kon pikken om naar huis te gaan. Maar nèt toen hij zijn jasje over de stoel wilde hangen viel daar het programma van de vereniging ,De Oranjevlag' uit! Hij raapte het op en schrok zich een hoedje! „Sapperjèl... die jaarvergadering... glad vergeten. Veel te laat om er nu nog heen te gaan, dat was toch allang afgelopen. Dat was me eventjes een mooie geschiedenis! Hoe moest-ie dat aan Konijn vertellen, die hem zo uitbundig had bedankt voor de moeite! Had hij die eventjes goed van de wal in de sloot geholpen? En toen schoot hem opeens een plannetje te binnen! Natuurlijk, dat was de oplossing van het hele probleem. Hij had immers het programma van de feestavond voor zich liggen? Koud kunstje om, aan de hand van dat programma, eventjes een verslag te fantaseren Als journalist moest je wel eens over een omvangrijke duim beschikken. Vooruit met de geit dus. Hij pakte zijn schrijfmachientje én hamerde er meteen vlot op los: Feestelijke Jaarvergadering van de Buurtvereniging ,De Oranjevlag'. Opening door de voorzitter... Natuurlijk, daar begon het geleuter altijd mee... Jaarverslag... overzicht van de financiën... de penningmeester werd bedankt voor de bewezen diensten... en dan, even kijken in het programma... oh, vioolsolo... zeer verdienstelijk gebracht... een talent, dat het beste deed verwachten voor de toekomst., een veel gebruikt zinnetje, maar kon nooit kwaad... toneelstukje... iedereen had zijn best gedaan, de kostuums zeer geslaagd... toneelkunst van de beste soort... een stuk of wat gevarieerde artiestennummers. Allemaal prima geslaagd natuurlijk... de goochelaar hield de zaal in ademloze spanning... Dankwoord van de voorzitter, en allemaal naar huis toe... ziezo, dat sloot allemaal als een bus. Met een in slaap gesust geweten ging Pietje Bell een half uur later onder zeil. 's Maandagsavonds lazen de lezers van ,De Morgenpost' dit verhaal en Piet glimlachte, toen hij zijn eigen fantasie nog eens in drukletters terugzag. „Dat is prima afgelopen," feliciteerde hij zichzelf. Maar dinsdagmorgen zag de situatie er toch wel een beetje anders uit. Pietje Bell werd opgetrommeld naar het privékantoor van de directeur. „Zeg eens eventjes, vriend Bell," begon de heer Peters meteen met de deur in huis vallend, „klopt het, dat Konijn je zaterdag heeft gevraagd voor hem naar de vereniging ,De Oranjevlag' te gaan? " „Inderdaad, meneer." „Dus jij hebt dat verslag geschreven? " „Inderdaad, meneer, op Konijns verzoek heb ik die avond bijgewoond." „Hm... bijgewoond, zei je toch? " „Zeker!" „En was 't een geslaagde feestavond, vond je? " „O, jawel, och u kent dat amateursgedoe natuurlijk wel, maar eh..." „Zijn er dan geen bloemen aan de dames gegeven, na afloop van de voorstelling?" „Niet dat ik weet..." „Nou, het is wel een grappige geschiedenis, dat moet ik zeggen! " „Hoe bedoelt u grappig?" „Ik bedoel, vriend Bell, dat je helemaal niet naar die avond bent geweest! Ik bedoel ook, dat die hele feestelijke jaarvergadering helemaal niet is doorgegaan! Er was een sterfgeval bij een der bestuursleden en daarom is het uitgesteld op het laatste moment. Het bestuur heeft mij vanmorgen natuurlijk opgebeld en geïnformeerd, wat die flauwe aardigheid allemaal te betekenen had Nou, wat heb je daarvoor als verontschuldiging aan te voeren? " Pietje Bell wenste zich ergens op de maan. Wat een figuur had hij geslagen. Hij deed 't enige, wat hij onder de omstandigheden kon doen... hij draaide er niet meer omheen, maar bekende alles ruiterlijk aan zijn directeur. De heer Peters hoorde die biecht met een ernstig gezicht aan, maar zat zich inwendig te verkneukelen. Dat liet hij natuurlijk niet blijken. „Jongeman," sprak de heer Peters, toen Piet zijn biecht beëindigd had, „een van de eerste vereisten van een verslaggever is nauwkeurigheid en eerlijkheid. Gelukkig is dit geval nu niet zo heel ernstig, hoewel onze krant door jouw schuld natuurlijk een krankzinnige flater heeft geslagen. Ik zal dat bestuur wel even opbellen en namens jou excuus maken. Maar ik wil er wat om verwedden, dat je zoiets in je hele verdere leven als krantenman niet meer zal overkomen." „Dáár kunt u van op aan, meneer Peters," zei Piet uit de grond van zijn hart.

HOOFDSTUK IX

Pietje Bell doet zijn best! - Dramatische gebeurtenissen in een juwelierswinkel, en Pietje Bell laat zijn moeder schrikken — Piet verdwijnt tijdelijk van het toneel... maar duikt weer op — Groot nieuws en een verrassing tot slot

Het ging steeds beter met de jonge verslaggever Pieter Bell van ,De Morgenpost'! Piet onderscheidde zich door zijn onversaagde ijver en een bepaalde scherpzinnigheid. Hij had een situatie meestal erg gauw door en dat is voor een jong journalist natuurlijk van enorm belang. Hij was altijd al vlug van begrip geweest. Hij had altijd goed geleerd, zonder nu direct een uitblinker te zijn. Ook dat is voor een journalist van belang. Een krantenman moet geen kamergeleerde zijn, maar met twee benen midden in de praktijk en... in de moeilijkheden staan. Toch voelde Piet wel, dat hij zijn kennis moest aanvullen. Er bevonden zich op de redactie lieden, die meester in de rechten waren, en economen. Hij begon,zich zo langzamerhand steeds meer boeken aan te schaffen. Dat is altijd de beste manier om je kennis te verrijken. Lees wat anderen, na vaak jarenlange studie, aan kennis hebben vergaard. Dat bespaart je een hoop tijd, moeite en... geld! Die boekenplank van Pietje Bell werd wel 'n vreemdsoortig mengelmoesje van allerlei studie- en leesboeken, maar dat hinderde niets. Hij wilde van alles wat oppikken en zijn algemene kennis zoveel mogelijk en... zo snel mogelijk uitbreiden. Toen hij achttien jaar was, kreeg hij van zijn vader een boekenkast cadeau en weldra prijkten daarin de meest uiteenlopende boeken over staatshuishoudkunde, letterkunde, elektriciteit, strafrecht, burgerlijk recht, aardrijkskunde. Avonturen van Sher-lock Holmes en Jules Verne stonden broederlijk naast boeken van Thomas Mann en de Theorieën van Darwin en van Einstein. Dat verdroeg elkander allemaal heel best op de boekenplank. Na enige tijd werd Piet meer en meer als verslaggever naar de rechtbank gezonden en hij volgde met een buitengewone belangstelling de rechtszittingen. Het leven van de misdadigers en de achtergronden daarvan, boeiden hem op de een of andere manier. Zo langzamerhand kwam hij heel aardig op de hoogte met de levensgewoonten van lieden, die roven en stelen heel wat aangenamer en eenvoudiger vinden, dan op een eerlijke wijze aan de kost te komen. Piet wilde graag nóg meer van hun gewoonten en levenswijze weten en hij bedacht geen ogenblik, dat die zucht naar kennis op dit wel zeer eigenaardige gebied voor hem persoonlijk niet geheel ongevaarlijk zou kunnen zijn. Hij bokste een aardig partijtje en jioe-jitsoe lag hem bijzonder goed. Dat zou hem allemaal nog wel eens heel goed te pas kunnen komen! Toen hij op zekere morgen aan de perstafel in het gerechtsgebouw zat, stond er een jonge man terecht wegens het stelen van diamanten en kostbare gouden sieraden. Eigenlijk waren er twee verdachten, want deze jongeman had een medeplichtige gehad, die hem bij de diefstal had geholpen. Maar ze hadden het allemaal heel slim aangelegd. Gerrit lijster — zo heette de eerste verdachte — was met Barend de Kort op een middag de juwelierswinkel van de firma Voorschoten & Zonen binnengestapt. Beide jongelui zagen er goed gekleed uit, spraken ook zeer beschaafd en maakten in het algemeen wel de indruk jongelui uit een goed milieu te zijn. Lijster deelde de bediende in de juwelierswinkel mee, dat zij een niet onbelangrijke bestelling wilden doen in verband met een feestelijke aangelegenheid in de familie, maar dat ze graag zelf even met de patroon wilden spreken. „Dat treft u dan helaas bijzonder slecht, heren, want mijn patroon is juist vandaag voor zaken naar Amsterdam, en ik ben hier alleen. Nou, dat wisten die twee bezoekers zelf maar al te goed, want dat hadden ze op de een of andere manier allang van te voren zo uitgekiend. „Maar kunnen we dan eigenlijk niet met u over deze zaak spreken? " vroeg Gerrit Lijster, op een toon, alsof hij op een geheel nieuw en beter idee kwam. „Maar natuurlijk wel, heren. Ik zit hier al een jaar of acht in de zaak en ik meen zeker, dat ik u uitstekend van dienst zal kunnen zijn!" „Prima, prima," zei Gerrit Lijster, „laten we dan liever even rustig in het kantoor achter de winkel gaan zitten. Stel eens voor, dat een van onze vrienden toevallig voorbij zou komen en ons bezig zag sieraden te kopen. Dan was de aardigheid er bij voorbaat al af! " „Natuurlijk, vanzelfsprekend! " gaf de winkelbediende glimlachend toe. „Deze kant graag, heren... Neen meneer, gaat u maar voor... ik ben hier thuis, ha, ha, ha! " Maar toen de heren eenmaal binnen in het kantoortje waren, veranderden ze opeens helemaal! Gerrit Lijster bond de bediende bliksemsnel een doek voor de mond en De Kort hield hem een geladen revolver voor de verbaasde neus. „Zo," zei Lijster, „nu zullen we je op deze stoel vastbinden en als je een kik durft te geven krijg je meteen een dreun op je kersepit. Dit is, geloof ik, een eerlijke afspraak, nietwaar? " Terwijl De Kort de machteloze bediende bewaakte, ging Lijster rustig naar de winkel, trok eerst de gordijnen dicht en begon daarna in alle gemoedsrust zijn zakken te vullen. Toen hij daarmee klaar was, pakte hij dozijnen gouden horloges, kostbare armbanden en hele collecties halskettingen en broches met briljanten en robijnen in een koffertje. Gerrit was een precieze en snelle werker, zoals bleek en binnen vijf minuten was de hele zaak aan kant. Beide kerels verlieten toen rustig de winkel en draaiden de winkeldeur secuur op slot. Maar de recherche was in Rotterdam ook niet direct op haar achterhoofd gevallen. Nog diezelfde avond werd het voortvluchtige tweetal gearresteerd bij de grensovergang te Groesbeek. Het bleken allebei goede bekenden van de politie en justitie te zijn. De kerels hadden ze wel, maar... waar zat al dat gestolen goud, zilver en die kostbare diamanten? Dat was voor de twee jonge dieven een weet, maar voor de justitie een vraag! Bij elkaar was de buit zo'n slordige 200.000 gulden. En de rechter ondervroeg de beide jonge dieven en de officier bulderde, dat als de buit niet op tafel kwam, hij ze voor 25 jaar achter de tralies zou stoppen. Het gaf allemaal niets. Beide beklaagden beweerden bij hoog en bij laag, dat ze helemaal vergeten waren, waar de buit was verstopt. Misschien hadden anderen die allang weggenomen. „We weten 't echt niet, edelachtbare! " Piet schreef een daverend stuk in ,De Morgenpost' over deze rechtszaak, dat 's avonds met grote belangstelling door de lezers verslonden werd. En onze Piet doet uitgesproken vreemd die avond... We vinden hem op zijn kamertje voor de spiegel, terwijl hij met grote nauwkeurigheid een klein zwart snorretje onder zijn neus plakt. Zijn meestal hoog opstaande kuif maakt hij nat en dan plakt hij zijn haren met veel brillantine plat op zijn hoofd met een aan 't uiteinde weggestreken draailok. Dan zet hij een platte pet een beetje nonchalant scheef op zijn hoofd en trekt een niet al te helder sporthemd met open kraag aan. Dan pakt hij een oud, versleten jasje van de haak. In een van de ellebogen zit een winkelhaak. Hij bekijkt zich nog eens terdege in de spiegel, probeert een zo gemeen mogelijke tronie te zetten en verlaat dan zijn kamertje geruisloos. In een sigarenwinkeltje, waar hij nooit kwam, kocht hij een pakje goedkope sigaretten, waarvan hij er eentje opstak. Daarna, met de handen in de zakken, de sigaret onverschillig tussen de lippen, liep hij weer terug en ging de schoenwinkel van zijn vader binnen. „Zeg, hé," begon Piet, die zijn vader met de nodige achterdocht naar de vreemde, ongemanierde slungel zag kijken, die daar zo maar zijn kraakheldere winkel binnenkwam en zich gedroeg, alsof hij daar hóórde, „ken je main niet es effe segge, waer Smiese waunt? " „Smiese... Smiese... ik ken geen Smiese, nooit van gehoord... wacht u eens even... zeg, vrouw, ken jij een zekere Smiese hier in de buurt? " Moeder kwam naar de winkel sloffen en keek ook niet al te vriendelijk naar de ruwe kerel. Echt 't type van een diefachtige leegloper, vond ze. „Smiese... neen, ik ken hier geen Smiese. Hier ben je bij Bell! " „Bell? Bell? Zeggeris juffrouw, ben je soms nog femilie van dat stukkie verslaggever an de rechtbank? " Moeder Bell verschoot van kleur. Daar hád je 't al! Altijd had ze wel gevoeld, dat Piet hoogst gevaarlijk werk deed bij die krant. Schrijven over dieven en moordenaars! Stel je eens voor dat die onverlaten wraak wilden nemen op háár jongen. Daar had je natuurlijk al zo'n kerel. Kijk maar eens, echt een kop om jaren achter de tralies te hebben gezeten. Maar moeder Bell was ook niet van gisteren! „Familie? Welneen man... die woont hier helemaal niet." „Nou, as je dat stukkie petret soms eens een keer tegekomp, seg 'm dan maar uit main noam, dat ik 'm goed in de link heb, haurie? " En met deze mysterieuze woorden verliet Piet de winkel. Buiten gekomen grinnikte hij tevreden. Zelfs zijn bloedeigen vader en moeder hadden hem niet eens herkend! Die vermomming was in elk geval in orde. Hij liep de Schiedamse dijk op en sloeg dan ergens een donker zijstraatje in. Piet had zich namelijk voorgenomen om zich eens te mengen onder dat gedeelte der maatschappij, dat men onderwereld pleegt te noemen. Maar het was werkelijk geen zucht naar sensatie, die hem hierheen dreef. Hij had wel degelijk een zeer bepaald doe! voor ogen. Piet slenterde — steeds in dezelfde, onverschillige houding — langs de zeemanscafés en danslokalen. Tenslotte bleef hij voor een van de grootste danstenten staan. Felle lichtreclames op de gevel deden haar uiterste best om de voorbijgangers er maar van te overtuigen hoe gezellig het in die tent wel moest wezen. Door de half openstaande deur dreef een walm van tabaksrook naar buiten. De geluisinstallatie stond blijkbaar voluit, want de jazzmuziek deed je trommelvliezen zowat scheuren. Goeie grutten, wat een herrie! Piet liep langzaam naar binnen en ging ergens in een hoek van de danszaal tegen een pilaar leunen. Het was me 't publiekje wel hoor! De dames hadden kleurige jurkjes aangetrokken en hadden hun haar in malle hoge torens opgemaakt, of juist plat tegen het domme gezicht geplakt. Anderen droegen het als een vogelnestje op hun hoofd. Onder de heren waren er, die ernstig geprobeerd hadden hun boeventronies met behulp van veel brillantine en pommade zo goed en zo kwaad mogelijk weg te werken. Op één vierkante meter dansvloer hopsten op zijn minst 20 jaar gevangenisstraf bij elkaar. Er waren nogal wat zeelui onder het publiek. Och, die jongens zoeken, als ze binnen zijn, een beetje vermaak en ongelukkigerwijze komen ze vaak in dergelijke tenten terecht, 't Kost ze een hoop geld, waar ze eigenlijk maar zo'n beetje schijnplezier voor terugkrijgen. Misschien had Piet daar een minuut of tien zo'n beetje lusteloos tegen een paal gehangen, toen een man, met een snuitwerk, dat je heus niet graag alleen in 't donker tegenkomt, hem aansprak: „Dans jij niet, maat? " „Nee," zei Piet zo plat mogelijk, „nou niet. Geen zin." „Waarom niet? " wilde de man weten. „Och jó, ik ken geen mens hier. Ik kom van Amsterdam..." „Amsterdam? Wat is dat... oh ja, ik weet 't alweer, dat is Rotterdam-Noord," grinnikte de vent en vertoonde een slecht onderhouden gebit, dat alle kleuren tussen koffiebruin en nachtelijk zwart vertoonde. „Wat doe je hier dan? " „Ik zoek een baantje, als je begrijpt wat ik bedoel! " De man floot even tussen de tanden, stootte Piet aan, maakte een snelle beweging met zijn hand en zei: „Van datteme misschien? " Piet zag, dat de man met zijn hand de bekende beweging had gemaakt, die internationaal bekend is als achteroverdrukken, gappen... „Hé, maat," antwoordde Piet grof, „jij bent helemaal niet nieuwsgierig, maar je weet blijkbaar alles graag." „Je kan mij vertrouwen," fluisterde de kerel met een knipoogje. „Ik ben Rooie Tinus, en je kan 't aan de jongens vragen... al jarenlang in dit vak en nog nooit één centje pijn met de prinse-merij gehad." „Weet jij wat voor me? " vroeg Piet gretig, die zijn rol van ,toffe jongen' prima speelde. „Kom op, dan gaan we naar de tent van Tante Mien. Hier kenne we niet praten. D'r loopt hier te veel dofgajes[1]) rond." Op datzelfde ogenblik ontstond er een geweldig tumult onder de dansparen. Een paar zeelui hadden ruzie gekregen met hun maats over de vertering. Ze wilden blijkbaar allemaal tegelijk trakteren en toen 2e de kwestie niet op een aangename manier konden regelen, hakten ze meteen maar op elkaar in met alles, wat hun maar voor handen en voeten kwam. Bierglazen, tafeltjes, stoelen, vloermatten, 't hele meubilair vloog door de dansruimte. De luidsprekers kraaiden boven alles uit en plotseling herinnerde zich blijkbaar iedereen, dat hij nog een ouwe vete had uit te vechten met iedereen. Je greep d'r maar eentje, dat zat blijkbaar altijd wel snor. „Kom opl " zei Rooie Tinus. Ze schoven voorzichtig langs de kluwen vechtende lieden heen en naderden op die manier, voetje voor voetje, de uitgang. Maar voor Piet die kon bereiken, rolde een troep vechtende lieden in zijn richting. En, voor Piet 't zag aankomen, of verhinderen kon, voelde hij, hoe iemand op zijn hoofd sloeg met een hard voorwerp. Bewusteloos zakte hij ineen. Een onbekende kerel nam Piet op en droeg hem door een paar in elkaar lopende gangen van het huis, daalde dan een trapje met de zware last op zijn rug af en legde de bewusteloze Piet neer op de vloer van de kelder. Maar de man aarzelde een ogenblik en scheen opeens van plan te willen veranderen. Hij nam Piet weer op, droeg hem opnieuw naar boven en verliet het huis door een zijdeur, verdwijnend in de duisternis van het oude krottenbuurtje. In de danstent loeiden de luidsprekers met verse moed. Men schaterde van de pret... het publiek danste weer...

Die avond kwam Pieter Bell niet thuis en zelfs de gehele nacht niet... Zijn ouders waren om elf uur naar bed gegaan. Er was voor hen niet de minste reden tot ongerustheid, want Piet kwam wel meer 's avonds laat thuis. Misschien de een of andere vergadering of toneelvoorstelling, die iaat afloopt, dachten ze, en ze draaiden zich nog eens om... Maar de volgende morgen, toen het alsmaar stil bleef op Piets kamer en hij ook niet om kwart over acht aan het ontbijt verscheen, vond moeder Bell 't toch maar beter de jongen even te gaan wekken. Ze tikte op de deur en riep: „Piet, langslaper... wakker worden! " Geen antwoord. „Hé," dacht moeder Bell, „zou die jongen nog zó vast slapen? " Ze opende de deur en zag een onbeslapen bed, alles nog keurig aan de kant. Geen kleren over stoelen en rommel op de tafel, zoals ze van haar Pietje gewend was! In een flits had ze de situatie door... Piet was die nacht niet thuis geweest! Angstig riep ze haar man, die haastig naar boven kwam lopen. „Vader... onze jongen... hij is er niet! " „Wat is dat nu, is-ie er niet? " Verstomd keken beiden de kamer rond. Er was niets bijzonders op te merken. Alles lag nog precies, zoals moeder het de vorige morgen had opgeruimd. Moeder opende een kastdeur. „En al zijn goed hangt hier! " riep ze opeens verbaasd uit. „Kijk maar, die twee daagse pakken en dat is zijn goeie pak! " „Och," zei vader Bell quasi-zorgeloos, „dan zit-ie natuurlijk in 't bad." „Maar 't bed is niet eens beslapen! " Op de badkamer was Piet al êvenmin. 't Was inmiddels al negen uur geworden en de onrust van Piets ouders steeg met elke tik van de klok. Dan rinkelde de telefoon In de winkel. Vader Bell rende naar het toestel. „Hallo? " „Bent u 't, meneer Bell? Uw zoon ziek? Hij is niet op kantoor gekomen vanmorgen! " klonk de stem van de stadsredacteur van ,De Morgenpost', de heer Van Dalen. „Onze Piet is niet thuis geweest sinds gisteravond... We hebben geen idee waar hij is..." Er klonk nu werkelijk angst in vader Bel Is stem. „Niet thuis geweest, wat zegt u me nu? Waar is hij dan heen gegaan? " „Dat heeft hij niet gezegd! " „Wanneer hebt u hem dan voor 't laatst gezien? " „Gisteravond, om half zeven bij het avondeten." „Hé, dat is vreemd. Dat is bijzonder vreemd..." „Zoudt u ons niet willen helpen om hem te zoeken, meneer? " „Natuurlijk, meneer Bell, dat spreekt toch vanzelf. Ik ga direct de politie waarschuwen. Heeft u ook een foto van hem? " „Jawel, ik heb een goed kiekje van hem." „Ik laat dat direct bij u afhalen..." Het bericht van Piets verdwijning vloog als een lopend vuurtje door het dagbladgebouw. Ze kenden Piet allemaal en ze hielden van hem. ledereen zat werkelijk in spanning, van directeur tot de kopijjongens toe. De heer Peters had persoonlijk opdracht gegeven de politie over het gehele land, via de eigen telexinstallatie, te waarschuwen. Maar anderhalf uur verliep en nog was er geen enkele melding binnengekomen. Vader Bell kon het thuis niet meer uithouden en zat nu in het privé-kantoor van de directeur, die hem op alle manieren trachtte gerust te stellen. Maar vader Bell was aardig overstuur. „Ik heb zo 't idee..." begon meneer Peters, die steeds maar nieuwe dingen verzon om de dodelijk ongeruste vader te kalmeren, „ik heb zo 't idee, dat de jongen misschien ergens wordt opgehouden. Misschien is hij iets op 't spoor. Ik kèn die jonge journalisten van 't slag van uw zoon. Als die eenmaal de lucht van iets heeft... hé, wat is dat? " Een auto was luid toeterend komen aanstuiven en stopte nu abrupt voor het dagbladgebouw. Een jongeman stapte uit, betaalde de chauffeur en sprong dan haastig de trappen op. Even later werd de deur van de directiekamer wijd opengeworpen en daar stond... Pietje Bell in hoogsteigen persoon... welvarend en blakend van gezondheid! „Jongen," riep vader Bell, en vloog Piet om zijn hals. „Ho, ho, vadertje, niet zo onstuimig. Ik ben nog buiten adem van die ren naar boven. Morgen meneer Peters, excuseert u, dat ik zo laat ben vanmorgen, maar ik ben vannacht op een karweitje uitgeweest, weet u! Excuseert u mijn toilet. Er was werk aan de winkel! " Dit zeggende zette hij een zwarte tas op de grond, bukte zich en opende de tas. Die tas bleek tot de nok gevuld te zijn met diamanten en met gouden voorwerpen... „Piet, jongen...! " riep vader Bell ontsteld, „je hebt... je hebt, dat toch niet ge... gestolen? " „Juist, hooggeachte pipa, precies. Dat hèb ik gestolen. Maar... ik heb 't gestolen van de dieven, met de bedoeling het weer aan de eigenaar terug te geven! " En, zich dan wendende tot de heer Peters, voegde hij er aan toe: Dit zijn de gestolen sieraden van de juwelierszaak Voorschoten & Zonen. Die zaak is juist gisteren voor de rechtbank geweest. Gerrit Lijster en Barend de Korte zullen 't helaas niet al te best kunnen waarderen, dat ik dat stukje kaas van hun zuurverdiende boterham heb gegeten. Maar zo is het leven nu eenmaal! " „Prachtig kerel, subliem... jongen, wat een stuk voor onze krant! Ik ben trots op je, jongen. Maar... hoe heb je 'm dat gelapt? " „Dat zal ik u dan even vertellen," zei Piet rustig. En toen deed Piet een getrouw verhaal van hetgeen ik allemaal al verteld heb... Tot aan het punt, waarop hij door iemand van achteren werd aangevallen en als een zoutzak op de grond kukelde. „In minder dan geen tijd," vervolgde Piet, „was het hele bataljon land- en zeerotten aan het snelvuren met bierglazen, colaflesjes en stoelen. Rooie Tinus en ik probeerden er dus zo snel mogelijk tussenuit te knijpen. Net was ik bij de deur, toen me daar opeens zo'n vechtende kleipeer achter me aan kwam en mij op hardhandige wijze aan het verstand trachtte te brengen, dat ik niet te veel was, maar alleen maar overschoot... Of hij me dat nu vertelde met een tafelpoot of een bierglas, dat weet ik echt niet precies, maar in elk geval heb ik nog een beste bult op mijn kersepit. Wat er daarna is gebeurd, kan ik mij niet herinneren. Maar toen ik weer tot bezinning kwam, lag ik ergens in een donkere ruimte. Ik heb me eerst even afgetast om te kijken, of ik nog helemaal compleet was. Dat viel aardig mee. Ik knipte mijn aansteker aan en zag, dat ik op een oude zolder lag. Feitelijk was 't een vliering, want de eigenlijke zolder lag daar weer onder. De vloerplanken, waarop ik lag, waren niet tegen elkaar getimmerd. Er was wel een handbreed tussenruimte. Aangezien ik er weinig voor voelde om voor de tweede maal mijn hoofd tegen iets hards te stoten, heb ik me, voorzichtigheidshalve, maar een uurtje koest gehouden. Intussen werkte ik een plannetje uit om op de een of andere manier weg te komen, zonder een van die hardhandige snaken tegen het lijf te lopen. En toen hoorde ik opeens voetstappen- Even later klauterden twee kerels de zoldertrap op en begonnen met een zaklantaarn de zolder onder mij te inspecteren. Ze schenen er niet 't flauwste idee van te hebben, dat ik vlak boven hun hoofd lag en precies kon bekijken wat ze deden. De ene droeg een zwarte tas — deze hier — en zei tegen zijn strijdmakker: „Ik heb toch zo'n idee, dat de poet hier aardig veilig ligt." „In alle geval voor een dag of wat. Hoe kwam je d'r bij, om juist dit krot uit te pikken? " „Opdracht van Gerrit Lijster," zei de eerste. „Overmorgen komt Franse Lewie uit Roosendaal de aap weghalen. Dit pakhuis, zei Gerrit, was 't veiligste..." „Nou, u begrijpt 't zeker wel, nietwaar? " zei Piet, „een verlaten pakhuis, dat knoopte ik goed in mijn oren. Ik begreep al gauw, dat de ,aap' niets meer of minder was dan de gestolen sieraden van Voorschoten & Zonen. Om u de waarheid te vertellen, beefde ik zo van pure opwinding, dat de zolder d'r van trilde. Toen die twee knapen met hun zaklantaarn weer naar beneden gingen, was het weer pikdonker. Ik heb toen weer een uur liggen wachten en heb de stoute stap maar gewaagd. Voetje voor voetje ben ik het trappetje afgelopen. Dat duurde, in mijn idee, wel honderd jaar! Ik had steeds de gedachte bij me, dat het huis wel eens bewaakt kon worden. Toen ik eenmaal op dat zoldertje liep, kreunde elke plank zo hartverscheurend, dat ik me haast niet meer dorst te bewegen. Stil... daar kwamen weer voetstappen 't straatje in... mijn hart deed pogingen om langs mijn voortanden naar buiten te springen. Maar gelukkig... de voetstappen stierven weg en 't was weer muisstil. Er stond een zolderluikje open en daar heb ik even door naar beneden gekeken. Aan de ene kant van het straatje hing een vent tegen een,lantaarnpaal aan, achteloos een sigaret te roken. Op de andere hoek een tweede. Ik had het wel op mijn ribben kunnen uittellen... 't zaakje werd grondig bewaakt. Héél erg benauwd ben ik niet uitgevallen, maar toen ik die twee knapen daar op post zag, misschien allebei wel met een geladen proppeschieter in hun zak, was ik toch écht niet in mijn knollentuin! Ik hield zo'n beetje scheepsraad met mezelf en terwijl ik al denkend heen en weer schuivel, schop ik plotseling tegen iets zwaars aan. Ik kon in het pikdonker natuurlijk niet onderscheiden, wat 't was. Maar op de tast bemerkte ik, dat het een loden pijp moest zijn. Hoe ik op 't idee kwam, weet ik zelf niet, maar ik nam dat zware stuk lood in de ene hand, de tas met de ,aap' in de andere en begon zachtjes de zoldertrap af te dalen... Ik had er werkelijk nog geen flauw idee van, wat ik mét die loden pijp zou moeten uitvoeren. Maar in elk geval stond ik niet meer met lege handen. Dat stuk lood was geen onaardig wapen. Toen ik beneden was aangeland, keek ik eerst voorzichtig naar de twee schildknapen en tegelijkertijd bemerkte ik een, openstaande deur in 't huis aan de overkant van het straatje. Op een moment, dat de beide bewakers niet in mijn richting keken, had ik in twee reuzensprongen het portaal van het huis aan de overkant bereikt. Hoe kreeg ik nu die twee gluurders van hun post weg? Maar dat viel mee. Ik zette eerst de tas neer en smeet toen die loden pijp door een van de ramen van het pakhuis... Sapperjèl, gaf me dat even een opschudding! 't Leek wel alsof 't hele straatje in elkaar daverde... U snapt dat die twee kerels, als de gesmeerde bliksem, op 't dènderende lawaai kwamen aanrennen en het pakhuis instormden. Ik verschool me natuurlijk achter de half openstaande deur en toen ik hoorde hoe de kerels de trap opstormden, holde ik met mijn tas het straatje uit. Op de Schiedamsedijk ben ik langzaam gaan lopen tot ik een taxi zag staan. Ik heb me toen naar de Geldersekade laten rijden en deed precies of ik in een hotelletje daar ging logeren. Maar nauwelijks was de taxi vertrokken, of ik wandelde verderop en nam een kamer in Hotel .Maaszicht'. De rest was natuurlijk eenvoudig. Ik heb de kamerdeur secuur op slot gedaan en heb toen geslapen als een marmot. Toen heb ik weer een taxi genomen en ben, compleet met de ,aap', in vrij goede welstand hier aangekomen. Nou enne... hier is de ,aap' dan! " „Piet, kerel," zei meneer Peters, „je verhaal voor de krant is goud waard en je avontuur niet minder. De lezers zullen werkelijk versteld staan. Het lijkt me evenwel veiliger je naam niet onder dat artikel te zetten, of mede te delen, dat je onze verslaggever bij de rechtbank bent. Dat zou wel eens minder prettige gevolgen voor je kunnen hebben, waarde vrind. Enfin, dat zaakje zal ik wel even voor je opknappen. Ga maar met je vader mee naar huis en kom om twee uur maar terug." In zijn hart was vader Bell natuurlijk enorm trots op zijn zoon Piet. „Maar moeder zit nog in doodsangst. Direct bellen! En dan in een taxi naar huis, want ik durf met jou niet zo over straat. Jongen, jongen wat zie je eruit! " Een kwartier later kon moeder Bell haar duvelse snaak weer in haar armen sluiten... Maar dat muisje zou nog een staartje hebben. Nou staartje, zeg maar gerust staart!

's Avonds wijdde ,De Morgenpost' een sensationeel artikel aan Piets avontuur, echter zonder zijn naam te vermelden. In plaats daarvan werd medegedeeld, dat een zekere detective de gehele zaak geleid en tot een succesvol einde had gebracht. De juweliersfirma Voorschoten & Zonen werd, via de rechterlijke macht, weer in het bezit gesteld van haar eigendom en bood Piet een schitterende beloning aan. Maar Pietje bedankte de heren beleefd en wilde geen geld aannemen. „Neem me niet kwalijk, meneer Bell," sprak de heer Voorschoten zeer verbaasd, „maar dat is toch feitelijk dwaasheid! U kunt dat geld, dat wij u aanbieden, naar de bank brengen en later, als u 't voor het een of ander nodig mocht hebben, toch weer gebruiken?" „Jawel," zei Piet eenvoudig, „maar ik heb geen recht op zo'n groot bedrag. En bovendien... ik heb geen geld nodig en ik geef er ook helemaal niets om." „Maar zo groot is die beloning toch werkelijk niet. Mij dunkt, u hebt ons bewaard voor een schade van 240.000 gulden en die vijfhonderd gulden beloning is daar maar een druppeltje van! " „Wel meneer," zei Piet lachend, „als ik geld nodig heb, dan werk ik ervoor en behoef ik tegen niemand dank u wel te zeggen. Ik vind het natuurlijk leuk, dat u allemaal van die prettige dingen tegen me gezegd hebt, maar daar is het heus mee afgelopen, hoor. Maar... mocht ik óóit uw hulp nog eens nodig hebben in mijn verdere leven, dan hoop ik, dat ik dén niet tevergeefs bij u zal aankloppen! " „Jongeman," sprak de heer Voorschoten, en hij drukte onze Piet met warmte de hand, „je bent echt wel een uitzondering hoor, in deze tijd. Je zult het ongetwijfeld héél ver brengen in de wereld. Een mens, dat niet steeds op geld loert, maar, integendeel, met liefde en toewijding zijn werk doet, is een gelukkig mens. Ik zou 't wel leuk vinden, als u eens een keertje bij ons komt eten..." „Dat doe ik met genoegen, meneer," zei Piet, en hij meende 't. Twee dagen later werd er op Piets kamer een kistje neergezet, dat bezorgd was door de juweliersfirma Voorschoten & Zonen. Moeder kon haar ongeduld nauwelijks bedwingen. Maar vader zei, dat Piet geen kleine jongen meer was en dat niemand dan Piet zelf het recht had dat pakje te openen. Nu, dat gebeurde toen Piet 's avonds thuiskwam, maar toen ook met enige plechtigheid!Keurig verpakt in fijn vloeipapier en watten kwam er een prachtige zilveren beker uit te voorschijn, waarin met fraaie letters gegraveerd stond:

Uit erkentelijkheid voor bewezen diensten aan Voorschoten & Zonen.

Vader en moeder Bell waren even sprakeloos van bewondering. „Wat een prachtstuk! " zei vader, „we zullen die beker een ereplaats geven in de voorkamer. Piet (en hier klopte hij zijn zoon stevig op de schouder), jongen, je bent een kraan! Ik zou misschien de 500 piek hebben aangepakt, maar..." „Dan zou 't daarmee ook afgelopen zijn geweest," onderbrak moeder hem. „Voor Piet begint het nu pas... ik zeg je, dat de jongen wijs gehandeld heeft." „Piet doet altijd wijs, kind," zei vader en hij voegde er niet zonder trots aan toe: „Dat heeft-ie natuurlijk van mij! "

HOOFDSTUK X

Piet naar de kapper en meteen naar een vijftigjarige bruiloftl — Vreemdsoortige opvattingen over feestvreugde — Doortastend optreden van een der ,Omes' — Piet vindt het nijlpaardenleer uit en vader Bell doet een reuzezaak!

Piet werkte hard bij de krant! Al spoedig bepaalde hij zich niet uitsluitend meer tot het maken van verslagen voor het stadsnieuws, maar hij begreep, daar hij veel contact met het Rotterdamse straatleven hadl, dat hij die stof uitstekend kon gebruiken voor aardige schetsjes. Vrolijke brokjes stadsleven en humoristische straattoneeltjes. Dat lag hem buitengewoon! En als er dan 's zaterdagsavonds zo'n vrolijk stukje straatleven, ondertekend met P. B., in de krant stond, dan glimlachten de lezers al bij vqprbaat en gingen er eens extra op hun gemak voor zitten. „Aha," zeiden ze dan, „daar heb je er weer eentje! " En toen volgde Piets eerste bezoek aan de kapper. Waarom? Wel, om zich te laten scheren natuurlijk! Wat had je dan gedacht? Piets bovenlip ging angstig-verdacht doen in de laatste tijd en Piet meende ernstig, dat hij zich niet beter van die hinderlijke ,haardos' — het waren precies zestien zwarte onnozele donsvezeltjes — kon ontdoen, dan er manmoedig het mes in te laten zetten. Al verscheidene keren had hij voor de spiegel getracht een puntje aan die dreigend-opkomende knevel te draaien, maar dat wilde nog niet lukken. Hij aarzelde wel even toen hij de kruk van de winkeldeur van de kapper in de hand nam. Hij bofte, want er was niemand in de winkel. Piet zette zich zo nonchalant mogelijk in de scheerstoel. Net alsof-ie dat al jarenlang achtereen zo gewend was geweest. De kapper stoof direct op hem af. „Haarknippen, meneer? " „Scheren! " commandeerde Piet. „Sche...? " De barbier keek naar de zestien onschuldige vlashaartjes. „Wat is er? " vroeg Piet. „Oh eh... niets meneer... absoluut niets... ik zal u direct scheren! " Piet werd stevig ingezeept en dan begon de barbier met zijn gebruikelijke praatje: „Mes goed, meneer? " „Merci, uitstekend! " „U zult een zware baard krijgen, meneer! Poeder, meneer? Haar even opmaken, meneer? " De barbier spoot een geurig watertje over Piets haardos. „Tjonge," zei Piet, „dat ruikt best." „Prima Franse haarlotion, meneer. Fleurs Sélectes. Vijf gulden een flesje. Eentje meenemen, meneer? " „Dank u. Ik ben geen jongejuffrouw! " ,,'t Is uitstekend voor het haar, meneer. Heerlijk van geur... en ik verkoop er heel veel van! " „Dat kan best wezen, maar ik houd niet van die rommel..." De barbier zweeg beledigd. Even later stapte Piet naar buiten... geschoren... voor de eerste maal van zijn leven geschoren! " En dat lekkere geurtje dwarrelde almaar om zijn hoofd... hij snoof 't af en toe op... lekker hoor. Weet je wat, zonde om direct naar huis te gaan. Even een straatje om en dan bij Flip Buitenhuis sigaretten kopen. „Ha, die Piet! " groette Flip Buitenhuis. „Nog nieuws? " „Niet dat ik weet." „Zeg, ik heb gelezen in de krant van die detective, die de gestolen buit van Voorschoten teruggebracht heeft. Was dat artikel van jou? " „Nee, van onze stadsredacteur, meneer Van Dalen," antwoordde Piet. „Handige vent, die detective. Daar moet je je petje voor afnemen." „Niets houd je tegen," zei Piet droogjes. „Niet soms? Ik vind het een prachtvak. Je ziet nog eens wat van je leven en je maakt nog eens wat mee ook! " meende Flip driftig. „Maar er is ook gevaar aan verbonden," zei Piet, die zijn avontuur zo veel mogelijk geheim wilde houden. „Daar zou ik geen snars om geven," beweerde Flip boud. „Ik zou best eens een tijdje onder die lui willen leven en hun doen en laten eens bekijken, weet je! " „Welke lui? " „Nou, die inbrekers en dieven natuurlijk en dat soort." ,,'t Zou je misschien tegenvallen, Flip. Geloof me, ik ken die heren, want ik zie ze elke week voor 't gerecht staan. Het zijn heus geen doetjes, hoor! " „Ik zou toch best willen! " „En ik verwed er een rijksdaalder om, dat je 't niet aandurft, om als schooier verkleed met mij de achterbuurten in te gaan." „Om een rijksdaalder? Top, ik doe mee! " „Reken erop, mannetje, dat ik je in de verschrikkelijkste stegen en sloppen breng. Daar kan je heus wel eens een fiks pak slaag oplopen. Vooral wanneer ze merken, dat je niet tot hun slag behoort! " „Ik ga toch met je mee... wanneer gaan we? " „Maandagavond dan maar meteen! " „Oké, na het sluiten van de winkel ben ik je man! " Piet verliet de sigarenwinkel en kuierde verder. Ha, ha, hij was toch benieuwd, hoe Flip zich zou houden! O ja, allemaal wilden ze wel iets meemaken, maar voordat het zover kwam, trokken ze zich meestal vlug terug. Dan hadden ze allerlei uitvluchten, zo maar voor het grijpen. Nou, hij zou Flip er eens van laten lusten! Flip was best een aardige vent, hoor. Een goeie vriend en een leuk type bovendien, 't Was alleen maar de vraag, of hij moed genoeg in zijn botten had voor wat Piet een liefhebberij noemde. Goed, maandag zou Piet hem op de proef stellen, en niet zo'n beetje ook...

Als jong verslaggevertje kreeg Piet natuurlijk allerlei karweitjes op te knappen. Daartoe behoorde ook het bezoeken van de oudste inwoners van de stad en altijd lag het zinnetje op de zetterij al klaar: Opa Jansen leest nog zonder bril en was op het feest de opgewektheid zelve! In werkelijkheid had Piet echter nooit anders gezien dan mummelende, slaperige oude mannetjes en vrouwtjes. Maar vooruit maar. De krantenlezers wilden het altijd zo hebben. Op zekere dag moest Piet een verslagje maken van een 50-jari-ge bruiloft, die ergens in een achterbuurt gevierd zou worden. Bij aankomst zag Piet al hoe vriendelijke buren het straatje hadden versierd met papieren slingers en lampions. Een groot draaiorgel dreunde aan één stuk door van ,Lang zullen ze leven'. Piet keek lachend naar de versierde woningen en vond het aardig, dat de buren zo meehielpen om de feestvierende oudjes een .onvergetelijke dag' te bezorgen, zoals dat in de krant altijd heet. Maar om de voertaal in die achterbuurt te verstaan, had je feitelijk een tolk nodig! „Hai, mot je hier weese, meister? " „Jongens, kaik d'er es effe, wat een faine knopehaak! " ,,'t Lijkent Peik en Clompenburreg zellevers wel! " „Mot je bai 't bruidspaar weese, meheir? " Piet zag zich al spoedig door de steegbewoners omstuwd. Het draaiorgel jengelde zonder ophouden, dat ze maar lang zouden leven. Piet kon zich haast niet verstaanbaar maken. Een dikke, schommelende dame, die haar eerlijke boterham verdiende met de verkoop van vis, was buitengewoon lollig: „Hai, kom je om een pierenverschrikkertje? Lussieook koekies, mauie kanebraaier? " Piet had altijd gevoel voor humor. Hij schoot in een lach. Hij keek naar de opgewekte spreekster, die haar tong naar hem uitstak en een lange neus tegen hem trok. „Nou, waar woont 't bruidspaar nu? " wilde Piet weten. „Linksom, en je neus achterna! " Piet wendde zich links en zag een versierde deur, waarop een verguld schild getimmerd was, waarop te lezen stond:

,Hulde aan bruid en bruidegom'

Hij trok aan een totaal verroeste trekbel, die hij zowat in de hand hield. Een meisje van een jaar of tien in een stijfgestreken witte jurk, opende de deur en vroeg: „Mot je hier weese? " „Ik denk 't wel," zei Piet. „Ik ben van de krant." Het kind deed een paar stappen in de richting van de trap, zette beide handen aan de mond en schreeuwde: „Omèèè! „Wat mot je? " klonk 't van boven. „Ome, hier is een man voor krante! " „Krante? Me hebbe geen ouwe krante... laat die vent ophoepelen..." Piet deed ook een stap in de richting van de trap: „Ik ben van ,De Morgenpost'," riep hij naar boven. „Oh... dat is andere koffie... ik doch, dat je om ouwe krante kwam! Kom maar naar bove... ken je de trap zien? " „Neen," zei Piet, „maar dat zal wel wennen! " Op de tast zocht hij de eerste trede. „Neen," klonk het weer van boven. „Daar is de trap niet... Je mot nog een beetje verder doorlopen...! " „Juist," zei Piet, die een beetje hulpeloos in het pikdonkere portaal met zijn rechterbeen stond te zwaaien om de eerste traptrede te vinden. Dan klom hij naar boven, een vettig traptouw als leuning gebruikend. Boven, waar het lichter was, zag hij een klein kamertje, versierd met schreeuwend-helle kleuren, en benauwd., benauwd! Je kon de tabaksrook wel aan plakjes snijden en het kamertje stond bol van de mensen! Flessen, glazen en kopjes... de tafel was propvol. Twee oude mensjes — beduusd door de ongewone herrie — stilletjes in een groen gemaakt hoekje, waarboven alweer zo'n vreselijk verguld schild prijkte, dat almaar hulde wilde brengen. Nu eenvoudigweg aan het ,Bruispaar'. De ,d' had de artiest in zijn ijver vergeten. Maar dat hinderde niet, omdat opa en oma toch niet meer zo best van gezicht waren. Trouwens, iedereen begreep de bedoeling toch allang. „Kom d'r in, meheer," noodde dezelfde stem, die Piet aan de trap reeds verteld had, dat ze geen ouwe kranten hadden. „Goeiemiddag allemaal," zei Piet vriendelijk, „en is déar het bruidspaar? " „Ja, meheer, dat benne me vader en me moeder. Vijftig jaar getrouwd. Hoe hebben ze 't uitgehouwe, hè? Hier vader, die man is van de krant! " Deze laatste woorden schreeuwde hij de oude baas toe, die onnoemlijk doof bleek te zijn. Piet drukte de slappe handjes van de oudjes en kreeg een stoel naast ze. De beide halfverschrikte ouwetjes zeiden niets en keken naar de rumoerige familieleden, die kris kras door elkaar redeneerden en daarbij de inhoud van de flessen in de glazen, en dan in hun grote monden lieten verdwijnen. De heren zaten in hun hemdsmouwen en rookten zware sigaren of stinkende sigaretten en de dames bespraken de familiezaken en haalden de afwezigen over de hekel. Een lastige baby gilde onverdroten en buiten wilde dat vermaledijde draaiorgel maar, met opdringerige heftigheid, dat ze allemaal maar zo lang mogelijk zouden leven! „Nou, dat is een hele feestdag voor u, mijnheer! " zei Piet opgewekt tegen de stokoude bruigom. Hij moest toch wèt zeggen. „Zowat twee uur, denk ik," was het antwoord van de oude man, die hem natuurlijk helemaal niet had verstaan. „Ik zeg..." herhaalde Piet, ongeveer schreeuwend, „het is een héél feest! " „Zo, kom je van Weesp. Dat is ook niet naast de deur," meende de bruigom. Piet gaf het op. Bovendien werd zijn aandacht afgeleid door een der ooms, die al een opvallend aantal malen zijn glas gevuld en weer geleegd had (en dat zeker niet in de prullenbak) en die nu met luide stem opmerkte: „Nou... en jullie magge 't allemaal best hoore... ik ben van geen mens bang... Ome Tinus heit ze allemaal praatjes waisge-moakt... jullie net zo goed... en z'n cente... z'n cente heit-ie netjes zellevers gehouwe..." „Wat wait jai nau van Ome Tinus z'n cente? " wilde een krijsende tante weten, met welgevallen en. daarbij krachtdadig geholpen door haar enorme tong, een glaasje uitlikkend. „Hou jai d'r nauw heilemaol buite, Knelia! " raadde haar buurvrouw. Maar de kordate oom, die van niemand bang was, sloeg zo hard op de tafel, dat de glazen en kopjes rinkelden. „En ik seg je asdat Tinus..." „Nauw ja, we weite wel, dat jai en Tinus... jai en Tinus... dronke benne... anders hep jai auk soveil lef nietl " „Seg dat nòggeris! " daagde de oom uit. „Seg dat nòggeris, dan sel ik je effe in me knuiste neime en niet so suinig auk..." „Dronke ben jai, dronke... Hai je me nauw goed verstoan. Ik seg dronke! " riep de lallende neef uitdagend. Pats! Daar kreeg de neef een labberdoedas op zijn grote oren. En dat was dan meteen het sein tot het hoofdnummer van het feestprogramma. Men is in die volksbuurten er pas van overtuigd, dat het écht feest is als de dames en heren elkaar flink op d'r tabernakel geven. Dus nam iedereen gretig deel aan het gevecht. De mannen sloegen op elkaar in, de vrouwen bewerkten eikaars aangezichten met nagels en een enkele, achtergebleven haarspeld. Had een van de dames even een halve minuut pauze, dan viel ze meteen maar een der heren aan. De twee oude mensen zaten met strakke angstogen het gevecht gade te slaan en durfden geen woord uit te brengen. Het werd Piet wel een beetje al te gortig en hij wilde ongemerkt vertrekken. Zo'n familie moest je in een gezellig samenzijn niet storen, ook al kwam je van de krant, vond Piet. „Hé, jai! " brulde een der gasten hem toe, wiens linkeroog een opvallende gelijkenis vertoonde met een .Zonsondergang', geschilderd door Picasso in zijn beste jaren, „wat doe jai hier eigenlijk, snuiter? Van de krant bin je, hè? Heb jai 't hart in je falie om ons weer 's in de krant te zette... wéég 't is... dan sla ik je op je auge... kaik so! " Bom! Een krachtige vuist daalde op Piets hoofd neer, zodat hij duizenden sterretjes zag. Hoewel Piet zeker niet bang uitgevallen was en de hardhandige geweldenaar graag van repliek gediend had met een behoorlijke opstopper, vond hij 't toch maar beter te verdwijnen. Hij begreep, dat hij in minder dan geen tijd de gehele familie en de hele buurt tegenover zich zou vinden! En Pietje bedankte er toch feestelijk voor om door deze opgewonden lieden gevierendeeld te worden... Zonder verder een woord te zeggen, verliet hij de vechtende feestelingen en herademde pas weer, toen hij veilig en wel de Hoofdstraat had bereikt. Uit het steegje klonk nog steeds het dreinende draaiorgel, dansten de buren en vocht de familie, en dat alles tot meerdere glorie van bruidegom en bruid!

't Vlotte de laatste tijd niet al te best met Piets vader. De anders zo opgewekte vader Bell zag er een beetje zorgelijk uit. Vaak liep hij zwijgend met grote stappen zijn winkel op en neer. Maar telkens bleef hij peinzend staan voor een grote partij dozen, netjes volgens de maat in de muurkast opgestapeld. Piet kwam fluitend de winkel binnen en zag al heel gauw, dat er met vader Bell iets niet in de haak was. Hij ging naast zijn vader staan, keek eens naar de rijen dozen en merkte dan op: „Ja, pipa, dat zijn er héél wat! " „Tien vakken vol, jongen... elk van honderd paar... duizend paar schoenen, en geen cent waard! " „Geen cent waard? " „Och jongen, dat zijn ouderwetse, grove schoenen... Wel zijn ze ijzersterk, dat wel. Maar wie koopt ze nog? Men koopt tegenwoordig liever een elegante schoen. Die heb ik ook, meer dan genoeg zelfs, maar wie helpt me van die oude partij af? " Piet opende een van de dozen en bekeek het oersolide, sterke schoeisel. „Dat ziet er toch sterk en solide uit! " meende Piet. Dan ging hij uitgebreid op een stoel zitten en dacht, gezien de diepe rimpel, die zich op zijn voorhoofd begon af te tekenen, verschrikkelijk diep na. „Weet jij d'r niet wat op? " vroeg zijn vader hoopvol. „Misschien, maar ik zal erover moeten nadenken..." En steeds keek Pietje maar naar die duizend dozen. Door zijn werk aan ,De Morgenpost' was hij vaak in aanraking gekomen met mensen uit de handel. Zodoende had hij wel wat opgestoken van hun manier van zaken doen. Zijn vader had hij al lange tijd bewezen, dat geregeld adverteren altijd nieuwe klanten aanbrengt en hij begreep, dat er ook een middel moest zijn, om zijn vader van deze partij schoenen af te brengen. En hij was vastbesloten hiervoor een goede oplossing te vinden ook! Op weg naar de krant passeerde Piet een aantal schoenwinkels, maar in geen enkele etalage zag hij feitelijk iets bijzonders. En toen schoot hem opeens een verhaaltje te binnen, dat Flip hem eens had verteld. Dat was gebeurd in Flips sigarenwinkel. Daar was op zekere dag een meneer binnengekomen met de vraag of Flips vader ook een heel goede manillasigaar verkocht. Flips vader had de beste sigaar gegeven, die er maar te krijgen was in die tijd, namelijk een ,Bouquet'. De klant nam een kistje mee op proef, maar bracht het de volgende dag weer terug met de boodschap, dat ze niet naar genoegen waren. Hij moest per sé nog betere hebben! „Best, meneer," had Flips vader toen geantwoord en had het kistje weer teruggenomen. Maar er wéren eenvoudig geen betere sigaren in de winkel, terwijl Flips vader ook drommels goed wist, dat er elders evenmin betere te koop waren. Daarom pakte Flips vader dezelfde sigaren in een nieuw kistje, waarop een merk ,Perfectos' was ingebrand. Toen de klant dit kistje mee naar huis had genomen, kwam hij diezelfde dag nog terug om te vertellen, dat deze manilla's je van het waren en véél beter dan de eerste sigaren, die hij had meegenomen! Piet dacht, als dat met sigaren mogelijk was, het óók wel met schoenen zou kunnen! En toen bedacht hij een buitengewoon listig plannetje... Wat drommel, zijn vader had duizend paar schoenen, wel niet bijzonder fraai en fijn, maar in elk geval ijzersterk en mooi genoeg voor een dag in de week! En wat je de mensen voorzei, dat zeiden ze na, vooral wanneer het in de krant stond. De krant! Dàt was een idee! Talloze malen had hij al verslagen gemaakt van nieuw geopende zaken of over nieuwe artikelen, die werden gebracht. Een nieuw artikel! Dat was 't! Vaders duizend paar schoenen waren het nieuwe artikel. Veel erger nog, ze waren een geheel nieuwe uitvinding! Een volkomen nieuwe leersoort... Nijlpaardenleer.  Pas op de markt, na ik weet niet hoevele jaren zoeken en proberen. En de primeur had Bells Schoenenmagazijn... Piet verhaastte zijn schreden en op de krant aangekomen meldde hij zich direct bij de directeur. „Wel Bell, wat kan ik voor je doen? " „Mijnheer," begon Piet, „mijn vader heeft een zeer belangrijke uitvinding gedaan, die een ware revolutie in de schoenindustrie zal teweeg brengen." „Tjonge, Bell, dàt is niet gering! En waaruit bestaat die uitvinding dan wel? " „Dat zit zo, meneer: verleden jaar bracht een kennis van vader, die op de Middellandse-Zeehavens vaart, een nijlpaardenhuid mee en gaf die aan mijn vader cadeau. Eerst liet vader het ding aan een spijker hangen, maar later kwam hij op 't idee de huid te looien en als leer te bewerken..." „Ja... en toen? " „Het leer viel wel een beetje grof uit, maar door herhaalde bewerkingen, slaagde mijn vader erin, het zacht en buigzaam te maken en tenslotte maakte hij er een paar schoenen van, zó sterk, dat ze jaren gedragen kunnen worden! " „Nou, daar kon wel eens geld in die uitvinding zitten! " meende de heer Peters. „Geld, meneer? Goud? Mijn vader heeft toen direct driehonderd nijlpaarden laten vangen en villen, en uit die driehonderd huiden heeft hij precies duizend paar schoenen gemaakt. Een wonder gewoonweg! " „Piet, jongen, je kunt zo prachtig liegen en verkopen tegelijk, dat 't feitelijk zonde is, dat je aan een krant werkt! Maar, wat wil je nu eigenlijk? Mij soms een paar verkopen? " „O, u kunt er natuurlijk zoveel van kopen als u wilt. Maar dat bedoel ik niet! Kijkt u eens hier, vader adverteert geregeld in ,De Morgenpost' en nu wilde ik graag een stukje over die nieuwe uitvinding in de kolommen zetten."„Nu ja, vooruit dan maar, zou ik zeggen, maar maak 't niet al te lang, wil je? Er zou misschien nog ander belangrijk nieuws vermeld moeten worden, behalve het nijlpaardenleer..." „Vriendelijk bedankt, meneer! " Die avond luidde de advertentie van vader Bell als volgt:

ENORME UITVINDING OP HET GEBIED DER SCHOENINDUSTRIE MACHINAAL BEWERKT NIJLPAARDENLEER

Gegarandeerd de sterkste schoen ter wereld.

Alleen zaterdag a.s. Verkoop begint om 12 uur v.m. f 20,— per paar. — In alle maten, grote en kleine.

Alleen zaterdag — Slechts beperkte voorraad — Haast U!

Laat de kans niet ontsnappen om nu de sterkste schoen ter wereld te kopen!

P. BELL'S SCHOENMAGAZIJN, Herenstraat 234

En onder de rubriek Stadsnieuws schreef Piet een ietwat fantastisch verhaal over vader Bells zogenaamde uitvinding. Dat was op een donderdagavond. Maar reeds op vrijdagmorgen kwamen er al een paar concurrenten van vader Bell informeren naar de nieuwe uitvinding, maar vader Bell zei alleen maar, dat hij van het Patent-bureau opdracht had gekregen, zijn mond stijf dicht te houden tot zaterdagmiddag. Vrijdagsavonds kwam Piet thuis met een pak etiketten, waarop met grote letters gedrukt was:

DE STERKSTE SCHOEN TER WERELD N.P. Leer — Twintig gulden.

Vrijdagavond ging er, voor alle zekerheid, nog een extra grote advertentie in de krant, waar Piet al zijn krachten aan had gegeven. En zaterdagmorgen stond er al een hele rij klanten buiten de deur te wachten en die rij werd maar groter en groter... Om kwart voor twaalf was er bijna geen houden meer aan en vader Bell telefoneerde maar gauw naar het politiebureau om een paar agenten die de orde moesten handhaven. Toen de winkeldeur eenmaal geopend was, was er geen houden meer aan. Vader, moeder, Piet en zijn zuster Martha, met Paul, die onverwachts waren gekomen, hadden handen vol werk om iedereen te bedienen. Het ene paar schoenen na het andere vloog de deur uit. Tijd om iets te eten of te drinken kreeg de familie Bell niet meer... iedereen wilde immers een paar originele nijlpaardenleer schoenen hebben! En de hele dag hield de stroom van klanten maar aan. Toen vader Bell diezelfde avond de winkel om 6 uur sloot, was er van de duizend paar .Nijlpaardenleer schoenen' geen enkel paar meer over. Integendeel, vader Bell had nog een lijstje van tenminste 20 mensen, die op een volgende zending moesten wachten! Zo'n verkoop had vader Bell in zijn hele leven nog niet meegemaakt. „Nou vader," vroeg Piet, „bent u tevreden? Heeft mijn plannetje goed gewerkt? " „Jongen, je bent een genie... het was gewoonweg Amerikaans..... maar zie je, ik heb nog nooit van mijn leven zaken gedaan op die manier... het is toch eigenlijk geen écht nijlpaardenleer, dat ik heb verkocht..." „Wat doet dat er nu eigenlijk toe, vader. Zijn 't geen boven-ste-beste schoenen soms? " „O ja, dat is oké, puikbest zelfs... beter dan menig andere..." „Dus u bent wel met mij eens, dat die mensen tenslotte wéér voor hun geld hebben gekregen? " „O ja, daar ben ik héél zeker van zelfs! " „Wel, wat doet dan de naam ertoe? Olifanten-, buffel-, konijnen-, nijlpaarden- of spinnekoppenleer... als 't maar sterk en goed is! " „En dát is het, Piet," zei vader Bell, vol overtuiging, 't Was een bèste dag geweest!

HOOFDSTUK XI

Jacob Mantel in een uiterst hachelijke situatie — Met zo'n ,oompje' zal je gezegend zijn! — Nachtelijk avontuur, een beslissende dienstbode en een troosteloze familie

Piet had zich intussen bijzonder goed ingewerkt bij de krant. Zijn stijl werd steeds beter en hij had een zeer goed gevoel ontwikkeld voor hetgeen de lezers in het bijzonder interesseerde. Zijn chefs waren uiterst tevreden over hem. Dat was allemaal waar, maar toch was er ééntje, die helemaal niet tevreden over Pietje Bell was. En dat was Pietje Bell namelijk zelf! We kennen Piet als een vrolijke kwant. Maar heel veel mensen vergissen zich deerlijk in vrolijke, opgewekte lieden. Het lijkt, alsof bij vrolijke mensen alles altijd vanzelf en dan nog heel gemakkelijk gaat. Niets is echter minder waar. Dergelijke vrolijke mensen hebben precies zo hun moeilijkheden als iedereen. Alleen... zij laten zich er niet door terneerdrukken. Ze hebben iets van een terriërsnatuur. Zo'n natuur had Pietje Bell feitelijk ook. Maar hij had een enorme drang naar vrijheid... En daarmee bedoelde hij helemaal geen lui, leeg, werkeloos leventje... verre van dat! Maar Piet wilde onafhankelijk zijn. Niet alle dagen weer datzelfde lijntje van gisteren en eergisteren volgen-Hij wilde werkend het leven en de hele wereld zien. Niet tevreden zijn met een zogenaamde vaste betrekking, maar hij wilde mensen over de hele wereld leren kennen... Natuurlijk was alles goed en mooi in Rotterdam. Hij had zijn ouders, zijn beste vrienden... de hele ,Vrolijke Bende'... zijn prettige werk aan de krant... Maar in Piets diepste binnenste was een stil, maar ontembaar verlangen naar wijde verten. Een verlangen om deel te nemen aan de gróte dingen in dit leven... reizen... vreemde landen zien... Nu maakte hij reportages over een nieuwe brug, die werd geopend, of hij interviewde een wethouder, die het een of ander plannetje had... Wat Piet wilde, waren de gróte reportages. Interviews met de Groten der Aarde. Achtergronden zien van grote gebeurtenissen, de enorme ontwikkeling leren doorgronden, die ons maatschappelijk bestel doormaakt. Al die zogenaamde achtergebleven gebieden bezoeken. De mensen die daar nog soms in de slechtst mogelijke omstandigheden leefden, leren kennen en helpen. Helpen met het inhalen van de enorme achterstand die de mensen daar hadden. De honger verdrijven en meer, veel meer. Er was zó enorm veel te doen... Het ging Piet allemaal te gemakkelijk. Hij durfde best risico te nemen, maar... er was zo weinig risico voor hem in dit leven. Piet wilde niet altijd datzelfde, rustige, rechte lijntje volgen, dat 't zoet kabbelende beekje der dagelijkse gebeurtenissen vormt. Hij wilde een leven met avonturen... een bruisende vloed van krachtige golven... een leven met alles erin, wat een leven maar geven kan... Vreugde, leed, genieten en ontberen, een lach en een traan en altijd tegen de stroom opboksen... vechten, worstelen en uiteindelijk steeds weer overwinnen! Piet zat daar net over na te denken, toen hij de kopij nalas van een artikeltje over een wegomlegging aan de buitenkant van Rotterdam, waarover hij een vraaggesprek met een hoofdinspecteur van het Verkeerswezen had gehad, toen de telefoon rinkelde. „Met Bell." „Bent u meneer Pieter Bell? " vroeg een stem. „Jawel, Pieter Bell. Met wie spreek ik? " „Dat zeg ik liever niet. Laat ik maar zeggen een oudpatiënt van de inrichting ,Westdijke'. Luistert u goed, meneer Bell, want het is uiterst belangrijk! Kent u een zekere Jacob Mantel? " „Natuurlijk ken ik die. Heel goed. Wat is er met hem? " „Uw vriend zit in nood, meneer Bell. Hij is opgesloten in dat sanatorium waaruit ik vanmiddag ontslagen ben. Hij heeft mij gevraagd u direct op te bellen en te verzoeken vanavond nog naar Westdijke te komen. Beslist niet voor elf uur. Vooral niet aanbellen, maar of u 't clubfluitje aan de achterkant wilt laten horen." „Maar wat is dat toch voor een geheimzinnigdoenerij, meneer! " zei Pietje een beetje geprikkeld. „Uw vriend zit daar opgesloten, meneer Bell." „Maar hij mankeert toch niets? Dat sanatorium ,Westdijke' is toch een inrichting voor zenuwpatiënten, of zoiets? " „Jawel," zei de man aan de andere kant van de draad, „voor zenuwpatiënten, en als je 't nog niet bent, dan maken ze je dat daar wel... uw vriend is zo gezond als een vis, meneer Bell, maar probeer dàt die mensen daar in zo'n inrichting maar eens bij te brengen... Vergeet u vooral niet, vanavond elf uur, niet vroeger." Dan belde de man plotseling af. Piet bleef van stomme verbazing met de hoorn van de telefoon in de hand zitten staren. Dat leek warempel een echte detectiveroman... Dat zou toch geen grap wezen? In elk geval dan wel een bijzonder misselijke grap. Een grap... 't kon wel eens bittere ernst wezen! Jacob Mantel in een zenuwinrichting. Wat ter wereld had Jacob daarheen gevoerd? Westdijke, daar liep een autobuslijn heen. Neen, bedacht Piet, geen autobus. Bovendien zou hij onmogelijk terug kunnen naar Rotterdam op dezelfde avond. Maar één oplossing... een auto huren! Piet had geen rijbewijs, maar er zou wel een auto met chauffeur te huur zijn. Voor alle zekerheid vertelde hij zijn ouders maar, dat 't wel laat zou worden die avond, zonder echter te vermelden, wét hij ging doen. Om even over tienen reden ze die avond weg. De regen kletterde tegen de voorruit en de chauffeur had al zijn aandacht nodig op die bochtige dijken. Die chauffeur vond 't helemaal geen lolletje om op die miezerige avond over die donkere, smalle dijken te moeten rijden. De man was dan ook bijzonder weinig spraakzaam, en dat speet Piet helemaal niet. Die zat namelijk te piekeren, en niet zo zuinig ook! Dan passeerden ze het bord aan de grens van de gemeente: ,Westdijke'. „Waar moet u wezen? " informeerde de chauffeur. „Rijd nog maar een eindje door, het dorp in." Intussen keek Piet scherp uit naar iets, dat op een sanatorium kon gelijken. Ze reden nu door het dorp zelf. Niets te zien. Alles en iedereen lag blijkbaar al op bed. „Zo gaan we 't dorp weer uit! " meende de chauffeur. „Ja, ja... rijdt u nog maar eventjes door," zei Piet gehaast. En toen ze enkele minuten op een stikdonkere weg, vlak achter het dorp Westdijke hadden gereden, zag Piet opeens een groot gebouw, waarvan enkele vensters flauw verlicht waren. In de tuin van het gebouw stond een bord, waarop Piet nog net de letters ,Sana..." kon herkennen in het voorbijflitsende licht van de koplampen. „Rijdt u hier maar even langzaam," verzocht Piet. De wagen verminderde vaart en Piet liet nog een kleine 300 meter doorrijden, tot op een plaats, waar een soort inham in de berm een parkeerplaats vormde. „Stopt u hier maar." „Oké," zei de chauffeur, en toen Piet net wilde uitstappen, zei de chauffeur snel: ,,'t Is vijftien gulden." Piet grabbelde in zijn zak. „Hier hebt u vijftien gulden, maar blijf wachten. Ik weet niet hoe lang het duurt, maar blijf in elk geval wachten. Ik zal u wel betalen en u kunt rekenen op een goede fooi...! " De chauffeur bromde iets onverstaanbaars, maar 't zou Piet helemaal niet hebben verwonderd, als de man had verondersteld, dat Pietje op een inbraak of zoiets uit was! Snel liep Piet terug naar het gebouw aan de kant van de weg. Toen hij tot op een meter of 100 was genaderd, ging hij in de grasberm lopen, zodat hij praktisch geruisloos naderbij kon komen. Hij sloop over een bruggetje, dat naar de ingang leidde en liep dan voetje voor voetje, .telkens weer wachtend en aandachtig luisterend, langs de zijkant van het gebouw. Het gieren van de wind en het kletteren van de regen zorgden er wel voor, dat men niets van zijn bewegingen kon horen. Aan de achterkant nam hij, voor zover hij dat tenminste in het duister kon onderscheiden, het huis eens op. Het had twee verdiepingen en langs de muur liep een ijzeren brandladder. Hé, dat was in alle 'geval een meevallertje. Maar wéér zou Jacob Mantel ergens zitten? Piet floot zachtjes even het bekende signaaltje van ,De Vrolijke Bende'. Dan luisterde hij aandachtig. Niets te zien of te horen. Opnieuw floot Piet zachtjes. En toen zag Piet opeens hoe voor een der ramen iets wits heen en weer werd gezwaaid. De ijzeren brandladder liep vlak langs dat raam. Als een aap, zo vlug, klom Piet tegen de ladder op en zag, dat iemand achter het raam met een handdoek zwaaide. Het gezicht van de persoon kon hij echter niet onderscheiden. Maar toen deze het gelaat tegen het glas drukte, zag hij opeens, dat het Jacob Mantel was... Piet onderdrukte een schreeuw van opwinding. Natuurlijk zou er wel bewaking in dat huis zijn, daar kon je duvel op zeggen, en daarom moest alles zo geluidloos mogelijk gebeuren. Piet zag, dat er weliswaar geen tralies voor het grote raam waren aangebracht, maar Jacob gaf door gebaren te kennen-, dat de ramen, aan de binnenzijde, door een paar ongemakkelijke grote sloten secuur waren dichtgemaakt. Maar Jacob Mantel had de zaak zelf al heel goed voorbereid. Hij pakte een deken van zijn bed en drukte die tegen de ruit aan. Daarop gebaarde hij tegen Piet, dat deze de ruit moest indrukken. Dat kunstje kenden ze wel uit de dieven- en roversverhalen, die ze als kleine jongens hadden verslonden. Piet trok zijn jas uit, rolde die op en drukte langzaam maar steeds harder en harder tegen het dikke spiegelglas, dat opeens met een scherpe tik afknapte, 't Geluid ging gelukkig in de harde wind verloren... Jacob ving aan de binnenzijde geluidloos de stukken in de deken op, terwijl Piet de overige brokken uit de sponningen trok. Geen van beiden had tot dusver ook maar één enkel woord gesproken. Voorzichtig klom Piet daarop naar binnen en zette zich naast Jacob op het bed neer. Deze legde de vinger op de mond en luisterde ingespannen. Alles bleef gelukkig stil... „Piet," fluisterde Jacob nerveus, „laten we héél zacht spreken. Ik moet hier vandaan... direct... ik zal je later alles uitleggen... maar ik moet hier weg. Het ergste is, dat ik geen kleren heb. Die hebben ze me allemaal afgenomen." „Maar," begon Piet. Snel legde Jacob zijn hand op Piets mond. Voetstappen naderden in de gang. „Vlug... kruip weg... de nachtronde..." Jacob rolde zich op in zijn bed en hield zich slapende, terwijl Piet zich stijf tegen de muur drukte, naast de deur. De voetstappen hielden stil... een luikje werd geopend en een elektrische stralenbundel viel op Jacobs gezicht, 't Licht verdween weer... 't Luikje klapte dicht... de voetstappen verwijderden zich... Piet en Jacob wachtten nog even, totdat het weer helemaal stil was geworden. „Luister," zei Piet zachtjes, toen Jacob weer uit het bed was gegleden. „Trek zolang mijn overjas aan, ik zal om elk been van je een laken winden, bij wijze van schoenen! " „Oké' zei Jacob, „maar vlug... vlug! " Even later kropen ze uiterst voorzichtig door de opening in het venster en daalden behoedzaam de brandladder af. Dan ren-dan ze snel door de grasberm naar de wachtende taxi. „Maar..." protesteerde de chauffeur, geschrokken, toen hij Jacob Mantel bekeek. De man dacht niet anders dan dat hij het slachtoffer van een nachtelijke overval was geworden. „Hier," zei Piet, en gaf de vent een bankbiljet van een tientje, „niks vragen, maar doenl Rijden wat je kan, man, direct naar Rotterdam." Het tientje deed wonderen. Bovendien gapten overvallers meestal wat van je af en strooiden ze niet, als gulle Sinterklazen, met bankbiljetten van een tientje. Drie kwartier later zaten Piet en Jacob Mantel bij een gloeiend hete gashaard in de kamer van de familie Bell. Vader en moeder Bell waren opgestaan en moeder Bell deed nu bedrijvig met hete koffie, die Jacob Mantel met grote slokken naar binnen werkte. Piet had zijn goede humeur allang weer teruggevonden, nu het gevaar voorbij was. „De hele zaak maakte op mij toch nog de indruk van een detectiveroman," grinnikte hij. Maar Jacob Mantels gezicht stond nog helemaal niet naar lachen. „Ik heb er 't fijne nog steeds niet van begrepen," zei vader Bell. Dat was wel begrijpelijk, want hij was 't laatste uit bed gekomen en had een heel stuk van de conversatie gemist. Als vader Bell eenmaal onder de dekens lag, was een gewone overstroming nog niet voldoende om hem eronder vandaan te krijgen. Dan moesten er nog héél wat erger dingen gebeurenl Bovendien had hij, in zijn slaapdronkenheid, gemeend, dat Pietje weer 't een of andere avontuur op de krant had beleefd. Nou ja, dat kon hij morgenochtend aan 't ontbijt ook nog wel horen, meende hij. Maar moeder Bell had op een gegeven moment gewoonweg de dekens van het bed getrokken. Tegenover zo'n krachtige maatregel capituleerde vader Bell tenslotte, al ging dat niet geruisloos, maar luid klagend en mopperend.

„Dan zal ik het u uitleggen, meneer Bell," zei Jacob Mantel geduldig. „Mijn grootvader heeft indertijd in de suiker veel geld verdiend en hij is, dat kunnen we gerust aannemen, miljonair. Nu heb ik het ongeluk zijn erfgenaam en bovendien zijn naamgenoot te zijn. Wanneer mijn grootvader sterft en daar is veel kans op, want de oude heer is gevaarlijk ziek geworden, dan erf ik het grootste deel van zijn eigendommen. De tweede zoon van grootvader, dus de broer van mijn vader, heeft zich vroeger aan bedrog schuldig gemaakt en werd door mijn grootvader onterfd. Dat is mijn oom Karei. Nu heeft die oom Karei zich later met grootvader in zoverre weer verzoend, dat, als ik niet in staat ben de erfenis te aanvaarden, deze zal overgaan op oom Kareis kinderen. Zoals ik u al zei, is mijn grootvader zeer ernstig ziek geworden en toen heeft oom Karei de familie bijeengeroepen en mij geestelijk ziek verklaard. Ik denk, dat hij aan alle tantes, neven en nichten aardig wat geld heeft beloofd, want ze hebben me allemaal plotseling voor ontoerekenbaar verklaard. Zonder ook maar één enkele dokter te raadplegen, ben ik naar dat sanatorium gebracht. Ik denk, dat mijn lieve oom Karei het plan had, om mij hiervandaan stilletjes naar het een of ander vèrafgelegen oord, misschien wel in het buitenland, te laten transporteren. Alleen maar om zich meester te maken van die vermaledijde erfenis. De man, die jou heeft opgebeld. Piet, is een ontslagen patiënt. Die arme kerel was drankzuchtig en die hadden ze ook maar zolang opgeborgen. Nu weet u dus, meneer Bell, hoe ik daar verzeild geraakt ben." „Maar ik weet toch zeker," zei Piet, „dat ze niemand in zo'n inrichting opnemen, als er geen verklaring van een dokter afgegeven is." „In normale gevallen ja, maar iemand als mijn oom Karei deinst voor niets terug. Hij had zelfs briefpapier laten drukken met de naam van een zekere dokter Moolerheide erop. Die vent bestaat natuurlijk helemaal niet! " „Dat wordt een grote rechtszaak," zei Piet, „als je wilt gaat die beste oom Karei van jou met de hele familie secuur achter de tralies! " „Niets daarvan," schrok Jacob, „ik zal je later wel vertellen, wat mijn verdere plannen zijn. Maar in géén geval een rechtszaak. Niemand mag hiervan voorlopig iets weten, denk daar wèl aan! " Vader en moeder Bell beloofden daarop plechtig, dat ze met niemand een woord over het gebeurde zouden spreken. Jacob zou in elk geval enkele dagen de gast zijn in huize Bell. „Zeg, Piet," vroeg Jacob de volgende morgen, „jij hebt bewezen een handige snuiter te zijn, zou jij geen kans zien om aan wat kleren en ondergoed van mij te komen? " „Wat is dat nou? Je kunt mijn garderobe, of wat daar voor doorgaat, toch naar hartelust gebruiken of misbruiken, heb ik je toch al gezegd! " „Neen, jò, dat wil ik niet. Bovendien ligt er een hoop goed van mij op mijn kamer in oom Kareis huis. Je weet toch waar ik woon? " „Natuurlijk weet ik dat. Maar hoe krijgen we die koffer er met goed fatsoen uit... Wacht eens eventjes. Hoe laat komt je oom gewoonlijk thuis? " „Zes uur 's avonds. Maar mijn neef en nicht, Gerrit en Lucie, zijn dan meestal al binnen." „Prima, ik zal wel een maniertje verzinnen om binnen te komen. Al speel ik maar voor het mannetje, dat de muntmeter komt opnemen. Tussen twee haakjes, hebben jullie datzelfde dienstmeisje nog altijd, dat zeven kanten tegelijk uitkijkt? " „Bertha, bedoel je? Ja, die is er nog steeds." „Mooi zo, dan heb jij vanavond nog je kleren! " „Maar wees voorzichtig. Piet. Loop niet in de val! " waarschuwde Jacob Mantel nog. Diezelfde middag belde Piet bij Jacobs vroegere woning aan. Het dienstmeisje, dat zeven kanten tegelijk uitkeek, deed de deur open. „Zo Bertha," groette Piet vriendelijk. „Dag meneer Bell," sliste Bertha, „komt u misschien voor meneer Jacob? Die is de stad uit, hoor! " „Ja, dat weet ik," zei Piet snel, „en hij stuurt me juist hierheen om wat kleren en ondergoed te halen, want hij heeft niet genoeg bij zich. Jacob heeft mij gevraagd, dat voor hem in te pakken en op te sturen." „Oh, dat is goed, meneer," zei Bertha, die klaarblijkelijk van de hele zaak niets afwist en werkelijk in de veronderstelling verkeerde, dat meneer Jacob ,uit de stad' was. Piet ging meteen naar boven en had in tien minuten tijds Jacobs koffer gepakt en was er spoedig mee verdwenen. Maar diezelfde avond kreeg Piet onverwacht bezoek van oom Karei. „Is mijn neef Jacob bij u? " vroeg de bezoeker scherp. „Hoe komt u daar zo bij, meneer? " informeerde Piet, de beruchte oom Karei niet minder scherp aankijkend. „Ik meen te weten, dat u een vriend van Jacob bent." „En wat voor één. Ik zou voor hem door het vuur gaan, gelooft u dat maar! " zei Piet, de vent geen moment uit het oog verliezend. „Dan hebt u vanmiddag zijn koffer met kleren weggehaald uit mijn huis? " „Inderdaad, dat heb ik," zei Piet kortaf. „Wie gaf u daar het recht toe? ?" „Het recht? Wat heeft het récht hiermee te maken? Het zijn Jacobs kleren en hij heeft mij zelf gevraagd dat voor hem te doen! " „Jacob? " „Inderdaad, Jacob." „Is hij dan hier? " Piet schudde het hoofd en had er dolle schik in om dat schurkachtige oompje eens een beetje om de tuin te leiden. „Hij is hier wel geweest," zei Piet dan, op een toon, of 't hem bijzonder speet, „maar een uur geleden is hij naar Amsterdam vertrokken." „Hoe laat was hij dan vanmorgen bij u? " „Nou, dat zal zowat half tien zijn geweest. Ja half tien, want die politie-inspecteur, die hij bij zich had..." Oom Karel werd krijtwit. „Watte... wàt heeft Jacob u gezegd? " „Och, heel weinig maar. Alleen meende ik hem te horen zeggen, dat hij bezig was om de een of andere schurk achter de tralies te zetten..." De bezoeker scheen het vrij benauwd te krijgen, want hij voelde met zijn vingers tussen de boord, zeker om een beetje lucht te krijgen. Maar alles was nog niet verloren, meende het oompje. Jacob was dus naar Amsterdam... zeker om de familie daar te gaan opzoeken. Maar die waren ook in het spel en zouden Jacob dus wel vasthouden. Het beste was, dat hij maar direct zelf naar Amsterdam ging om die jongen terug te halen. Alleen wanneer Jacob de politie in het geval had gemoeid... dén stond de zaak er lelijk voor... Zonder verder een woord te zeggen, draaide oom Karei zich om en verliet de winkel. Piet ging weer naar boven, waar zijn vriend Jacob hem in angstige spanning wachtte. „Nu, wat zei-ie? " „Ha, ha, ha," lachte Piet onbezorgd, „die is voorlopig je spoor goed bijster. Ik vertelde hem namelijk, dat je vanmorgen hier was gekomen met een inspecteur van politie. Toen werd dat brave oompje zo wit als een ijsbeer, die pas in de was is geweest. Ik heb ook nog gezegd, dat je naar Amsterdam bent gegaan." „Kerel, Piet, ik zal je mijn hele leven dankbaar blijven. Wat heb je mij uit de penarie gered!" „Och jò, niks van aan trekken, 't is een avontuurtje, meer niet," wuifde Piet alle dank weg. Maar Jacobs mondhoeken vertrokken zich zenuwachtig. „Dat verdraaide geld... dat ellendige geld..." stamelde hij, „wat maal ik erom... waarom laten ze me niet met rust? Laten ze die vuile centen houden... ik ben gelukkig met mijn studie, mijn boeken... en..." Hier barstte Jacob in snikken uit. Hij had de laatste dagen zoveel verschrikkelijks beleefd, zonder één klacht te uiten, dat hij zich nu niet meer kon beheersen. Piet begreep wat er in Jacob Mantel omging, legde zijn hand op Jacobs schouder en zei toen: „Kop op, ouwe jongen. Er is nog niets voor je verloren. Laat oom Karei en de hele kliek naar de maan lopen. Als ik jou was, keek ik ze nooit meer aan en zocht mijn eigen weg. Je hebt je kleren en je hele hebben en houwen in je koffertje... de wereld ligt voor je open... Zal je geen meestertje in de rechten worden. Daar lopen d'r toch al te veel van rond. Je hebt toch een paar gezonde handen aan je lichaam... het enige wat je te doen hebt is werken! " Jacob glimlachte een beetje vaag. Dan zei hij: „Zeg Piet, wat zou jij doen... ik bedoel... waarheen? " „Nou ja, de wereld is zo groot... voor mijn part China, Japan, Lutjebroek... Amerika... 't doet er niet toe. Overal wordt brood gebakken. Maar hier moet je in elk geval vandaan en wel zo gauw mogelijk. Kom, Jacob, mijn ouwelui en ik zullen je wel helpen..." „Piet, ik weet niet hoe ik jullie moet bedanken." „Laat dat maar zitten, jonkie. Maar zet nou al die dwaze angsten uit je hoofd als ik weg ben — want ik moet nodig naar de krant, zoals je zult begrijpen — en amuseer je zolang met mijn boeken. D'r staan er genoeg..." Een week later was Jacob, de erfgenaam van minstens een miljoen harde Nederlandse guldens, aangemonsterd als koksmaatje op een Amerikaanse vrachtboot, 't Kan raar lopen in de wereld. Het afscheid tussen beide vrienden was hartelijk. Jacob beloofde Piet voortdurend op de hoogte te zullen houden. Piet en vader Bell hadden beloofd in Jacobs afwezigheid een oogje in 't zeil te houden, want Jacobs grootvader, die een gestel als een ijzeren pot scheen te hebben, krabbelde alweer aardig overeind en mocht op zonnige dagen alweer in de tuin zitten... Grootvaders dokter, die wel in de gaten had hoe de lieve familie op de centen zat te azen, had ze nog heerlijk tuk gehad ook. Toen de hele familie bijeen was en dokter uit de ziekenkamer kwam met een bezorgd gezicht, had oom Karel gevraagd: „Hoe is 't dokter, is er nog hoop? " Maar de dokter had meewarig het hoofd geschud en gezegd: „Neen, de familie moet zich maar op 't ergste voorbereiden." „Och, die goeie opa," had oom Karei treurig gezegd en een nicht had een zakdoek voor den dag gehaald en begon daar uitvoerig in te snuiten. „Geen hoop meer? " vroeg oom Karel nog eens, die vond, dat je in dergelijke gevallen niet secuur genoeg kon zijn. „Neen," had de dokter droogjes opgemerkt: „Opa wordt weer beter! "

HOOFDSTUK XII

Een belangrijke brief uit Amerika — Jacob Mantel slaat zich erdoor! — Vader Bell heeft grote plannen — Piet als conferencier — Een zangeres krijgt ,de zenuwen', en kortsluiting als besluit..

Drie maanden waren voorbijgegaan. Toen kwam de post een brief van Jacob Mantel brengen. Piet gunde zich nauwelijks de tijd om de envelop open te maken. En dan las hij:

New-York, 2 januari.., Riverside Drive

Beste Pietl

Nou, daar is-ie dan hè, mijn eerste brief! Kerel, kerel, wat kan een mens veel meemaken in een paar maanden tijds! Maar van wét ik heb meegemaakt, zou jij beslist een boek kunnen schrijven. Ik moet natuurlijk veel aan jullie allemaal en aan Holland denken. Niet, dat ik spijt van mijn vertrek heb, hoor. Verre van dat! Ik zit nu, wat je noemt, op rozen, maar de eerste tijd hier was nou echt niet, wat je noemt, lekker! Het begon al op die boot. De hele weg hadden we zowat storm en menigmaal lag ik op apegapen van de zeeziekte. Maar daar wisten ze daar aan boord van die Amerikaanse schuit wel weg mee. Als je groen en geel zag, lieten ze je in een kombuis spek bakken en als dat niet hielp, dan moest je de dekken schrobben. Enfin, daar ben ik goed doorheen gekomen en ik geloof niet, dat ik ooit van mijn leven nog eens zeeziek zal wordenI Die kuur heeft afdoende geholpen. Toen ik van de boot stapte had ik zowat f 100,— aan dollars bij me. Daar doe je in Amerika niet veel mee, hoor! Na anderhalve week waren de duiten goed verdwenen en ik had nog maar één enkele, harde dollar in mijn broekzak. Ik voelde me toen zó beroerd en zó ellendig, dat ik op een bankje in een der parken gewoonweg heb zitten grienen. Toen die bui zakte, schaamde ik me zo intens, dat ik een hekel aan mijzelf kreeg. Wat drommel, ik moest toch eten? Wat hielp dat stomme gegrien dan? Laat er nu net een schoenpoetsersjongen door het park lopen en, als bij ingeving vraag ik hem: „Hoeveel moet je hebben voor die schoenhak met die paar borstels? " „Een dollar," zei het joch." Ik heb dat knaapje een dollar gegeven voor een vies, onooglijk kistje met wat versleten borstels, lappen en een half uitgedroogd doosje schoensmeer. Met dat geval ging ik op een druk punt in de stad staan en verdiende de eerste dag twee dollar. Piet, en nu mag je me geloven of niet, maar ik heb nog nóóit zo lekker gegeten als die avond in een cafetaria. Ik sliep op een klein kamertje, waarvoor ik twee dollar in de week betaalde. En na een paar dagen maakte ik al drie dollar per dagl Maar nu komt 't..! Op een middag poetste ik de schoenen van een meneer, die doodbedaard een nummer van ,De Morgenpost' uit zijn zak haalde en begon te lezen. Zolang als ik hier in Amerika was, had ik nog geen enkel woord Hollands gehoord of gelezen en stel je mijn verwondering voor, toen ik boven een stukje plotseling de woorden lees: „Langs de straat," schets uit het Rotterdamse leven door P. Bell. Opeens zeg ik tegen die meneer: „Bent u Hollander, meneer? " Toen had je hem moeten zien kijken. „Zeker," zegt hij, „jij ook? " En hij vroeg me, of ik niet wat anders kon doen, dan schoenen poetsen. En toen heb ik hem maar gauw mijn geschiedenis verteld en ook gedeeltelijk de reden van mijn vertrek uit Nederland. De naam van die meneer is Wortelman en hij scheen veel belang te stellen in mijn geschiedenis. „Hoe heet je grootvader? " vroeg hij. „David Mantel," zei ik. „David Mantel, die grote suikerfirma uit Amsterdam? Maar jongen, dan ben je de kleinzoon van een heel goede kennis van mij." En toen Piet, heb ik die schoenpoets-affaire meteen cadeau gegeven aan een arme drommel en ben met meneer Wortelman meegegaan. Hij nam me in zijn eigen huis op en nu ben ik zoiets als zijn secretaris, weet je? Komt mijn rechtenstudie toch nog een beetje te pas! Ik ben ervan overtuigd, dat mijn oom Karei door zijn toedoen nog wel iets meer van de zaak zal horen. Ik ben gelukkig zo gezond als een vis en heb 't best naar mijn zin! Als je ooit zin krijgt om naar Amerika te komen, zullen we je hier hartelijk ontvangen. In mijn volgende brief schrijf ik je wel wat over New-York. Voorlopig dit krabbeltje dus, om je te laten weten, dat ik nog tot het land der levenden behoor. Hartelijke groeten, ook aan je ouders en een extra dikke zoen voor je lieve moeder. Een stevige poot voor je vader en jezelf, van

Je beste vriend, Jacob Mantel."

Piet liep met de brief naar beneden waar zijn moeder het avondeten gereedmaakte. Hij hield haar de brief vlak voor de neus, gaf haar een klinkende zoen en zei toen: „Van Jacob." „Wat bedoel je, de brief of de zoen? " „Beide, hooggewaardeerde mama, lees maar! " Moeder Bell zette haar bril op en las de brief met prevelende lippen. „Jongen, wat ben ik blij, dat die Jacob zo goed terecht is gekomen. Het was zo'n aardige jongen. Maar... Pietje... je moet me één dingbeloven... lieverd, jij mag ons nooit verlaten hoor!" „Och," zei Pietje een beetje ontwijkend, „zover zijn wij nog niet... misschien later... véél later..." „Ik moet er niet aan denken. Piet, dat je ons nog eens zult verlaten..." „Wat is er aan 't handje, moeder? Piet ons verlaten? Hij zou wel gek zijn, zo'n kosthuis, zo'n pa en zo'n ma." Pats, daar kreeg moeder weer een flinke zoen. „Hè, die snor van je kriebelt," zei ze afwerend. „Kind," zei vader Bell vol ernstige overtuiging, „je moet maar zo denken: een zoentje zonder snor, is als een eitje zonder zout! " „Nee hoor vader, maak je maar geen zorgen. We hadden 't over Jacob Mantel. Er is een brief van hem gekomen." Vader las die brief met grote aandacht. „Nou, die is best terechtgekomen! Die arme drommel verdient 't ook dubbel en dwars, hoor. Daar ben ik nu echt blij om. Maar wat ga jij nu doen. Piet? Wou je daar ook gaan schoenen poetsen? " „Och," zei Piet, een beetje aarzelend, „dat zou nu niet direct nodig zijn..." Moeder Bell veegde een traan uit haar ogen. „Wat is dat nou, moeder? " vroeg vader, haar op de schouders kloppend. „Wat ga je nou doen? " „Piet mag niet weggaan..." snikte ze. „Maar er is geen haar op mijn hoofd, die daaraan denkt, moeder," zei Piet, „ik heb 't hier voorlopig best naar mijn zin." Maar moeders hebben een soort zesde zintuig... Moeder Bell was er niet rustig op, die voelde iets... vermoedde iets... Iets, dat Piet op datzelfde ogenblik nog helemaal niet wist. „Och," zei vader Bell, rustig zijn pijp stoppend, „ik weet nog niet, wat ik zou doen, als ik in Piets schoenen stond. Hij is op het ogenblik nog een beetje jong en onervaren voor zo'n grote onderneming, maar... enfin, in elk geval heeft hij ons nog om voor hem te zorgen. Toen ik zo oud was als Piet, miste ik reeds mijn beide ouders en stond ik vrijwel alleen. Ik had een oudere zuster, en die deed mij in de leer bij een schoenmaker. Sindsdien heb ik mijn hele leven schoenen gemaakt en heb er mij met een vrolijk liedje altijd doorheen weten te slaan. Maar als ik 't nog eens mocht overdoen... nou... ik denk... dat ik dan de wereld introk, en als onze Piet daar later trek in heeft, dan zal ik beslist de laatste zijn, die zal trachten hem daarvan terug te houden. Wij worden zo zoetjes aan ook al een dagje ouders, moeder. Tot dusverre is het ons hele leven lang niets anders geweest dan werken... werken... en nog eens werken. En daarom heb ik er wel eens aan gedacht, als ik de zaak goed kan verkopen, om lekker ergens buiten te gaan wonen. Piet kan dan op de weekeinden altijd gezellig bij ons komen..." Oh ja, moeder Bell had ook heus wel zin om buiten te gaan wonen, maar om daarom haar Pietje te moeten afstaan... dat was andere kaas, weet je! Ik heb je al gezegd, moeders zijn nu eenmaal zo, en daarom zijn ze feitelijk ook allemaal zo lief!

Drie weken later zou de Toneel- en Cabaretclub ,De Vrolijke Bende' een uitvoering in de Tivoli-schouwburg geven. De opbrengst was bestemd voor een liefdadig doel, want de jongelui deden dit werk zeker niet om geld te verdienen. Het ging ze allemaal maar om de pret. En die hadden ze gehad bij de repetities. Dat de stukken eraf vlogen! Piet had al enkele malen door een berichtje in ,De Morgenpost' de aandacht op deze uitvoering gevestigd en aangezien er in de laatste maanden meer dan eens grappige stukjes waren verschenen over dat vrolijke clubje ,De Vrolijke Bende', was het publiek nieuwsgierig geworden en wilde deze losbollige. Opgewekte lieden graag eens van meer nabij leren kennen. Nu, daar kregen ze dan ook volop de gelegenheid voor! Op de kassa prijkte dan ook het bordje ,UITVERKOCHT! ' Achter de coulissen en in de kleedkamers was het een geroezemoes van jewelste! Piet, als schrijver van het toneelstuk en regisseur, kwam handen te kort. Hij liep over het toneel met al de gewichtigheid van een geroutineerde toneelmeester. „Is Jansen hier? " riep hij. „Mooi zo, daar was je dus... alles present? De schemerlamp, de klok, de vaas met bloemen, de boekenkast? Prachtig! " „Piet," riep een stem uit een der kleedkamers, „hier is de kapper." „Kom direct! " Toneelknechts plaatsten de coulissen. „De piano hier," wees Piet aan. „Het toneelstukje gaat pas voor de pauze. Eerst hebben we muziek en voordrachten." „Piet, of je even in de zaal komt." „D'r is een dame met twee dochters en die hebben per abuis in plaats van hun toegangskaarten, drie lommerdbriefjes meegenomen..." „Dan kunnen ze de voorstelling achter de schuine deur gaan zien... roep Harry maar... ik heb 't te druk op het ogenblik." „Jaaaa, ik kom al... Hé, jongens, leg hier een paar kleine tapijtjes neer over dat kleed. D'r zitten zoveel gaten in, dat een vergiet er jaloers op zou worden. En die zitbank in de hoek daar." Piet haastte zich naar de kleedkamer, waar de kapper zijn snorrepijperij al reeds had uitgepakt voor hem. „Ha, meneer Smalt. Hier is de lijst van alle spelers en wat ze moeten uitbeelden. Hebt u de pruiken kunnen krijgen? " „Alles piekfijn in orde, meneer Bell. Wie eerst? " „Piet, de kapelmeester wil je spreken! " klonk 't alweer. 't Was Piet vóór en Piet ná! Maar eindelijk sloeg het acht uur en de muziek zette een daverende mars in. De schouwburg zat intussen stampvol. Dan rees het scherm statig omhoog... De mensen keken in hun programma. Opening en welkomstwoord door de heer P. Bell.' En daar verscheen ,de heer P. Bell' al in hoogsteigen persoon op de planken. Een hartelijk applaus begroette hem. De mensen stootten elkander aan en gaven elkaar een knipoogje, alsof ze wilden zeggen, daar heb je 'm nou. Pietje Bell, nu zal je wat horen! Piet maakte lachend een paar buiginkjes naar links en rechts... maar 't applaus hield enige tijd aan, waarop hij de zaal rondkeek met een snuitwerk van: hoe heb ik 't met jullie, jongens, ben ik aan 't woord of hoe zit 't? Maar toen 't stil werd, begon hij met een even vlug in elkaar gedraaide openingsspeech, omdat hij totaal vergeten was in de drukte iets behoorlijks voor te bereiden. Misschien was 't ook wel beter zo! „Zeer verdachte — pardon, ik wil natuurlijk zeggen, zeer geachte aanwezigen — het is een grote onderscheiding voor onze .Vrolijke Bende' zo'n grote massa vrienden en bekenden hier bijeen te zien en het is dan ook met een razend kloppend oog en een traan in 't hart, dat ik u namens mijn handlangers veel heil en zegen in het Nieuwe Jaar... ik wil zeggen Vrolijke Pasen... och hoor mij nu eens, ik bedoel alleen maar, een hartelijk welkom toeroep. Als die aardige juffrouw op de eerste rij mij nu niet zo vriendelijk wil aanstaren, zal ik haar dankbaar zijn, want ze maakt me helemaal in de war. Neen, nu moet u niet blozen, juffrouw, want ik kan er ook niets aan doen! " Alle mensen gingen opstaan om de ongelukkige jongedame, die Piets hart blijkbaar op hol bracht, beter te bekijken. En Piet wees heel behulpzaam: „Kijk, daar zit ze, met dat groene japonnetje aan, op de eerste rij. Als u even hier komt staan, kunt u 't beter zien, meneer." En toen kwam Pietje pas goed op dreef. „Zoals u op het programma kunt zien, hebben we kosten nog moeite gespaard en ons derhalve van de medewerking verzekerd van de dames De Bruyn, sopraan en alt van de Koninklijke Hofopera van Noord-Siberïe en het Dubbelschroefconservatorium te Delfzijl. De heer Kramp zal de fraaie liederen, die de dames ten beste zullen geven, op de piano begeleiden en laten we er 't beste maar van hopen. De pianist, de heer Kramp, is opgetreden voor de voornaamste gekroonde en ongekroonde hoofden van Europa, de hertog van Luxemburg, Middelburg, Limburg, Uilenburg en Kuilenburg. Hij bezit de versierselen van de orde van de Witte Olifant, de Zwarte Stier, het Rode Hert en de Cyperse Poes. Wanneer de heer Kramp al zijn ridderorden draagt, dan hangt zowat de gehele Diergaarde Blijdorp op zijn borst." De zaal daverde van het lachen, maar Pietje Bell vervolgde met een stalen snoet: „Verder zal ondergetekende u enige malen vervelen met een paar flauwe voordrachten. U kunt gedurende mijn optreden daarom beter een kop koffie gaan drinken in de foyer. De kans is groot, dat ik dat zelf ook maar zal doen. Dan prijkt op ons programma nog een toneelstukje in twee bedrijven, in de stille hoop dan althans, dat u twee bedrijven lang de onzin zal kunnen blijven aanhoren. En met dit korte, ernstige woord, waarvan ik gaarne hoop, dat u er deze avond bij het naar huis gaan iets van zult meedragen ter overdenking, verklaar ik deze feestavond voor geopend! " Een vrolijk langdurig applaus was Piets dank. Naast vader Bell zat een meneer, die erg goedlachs was en hij gaf de brave vader Bell bij elke lachstuip een stevige stomp in zijn zij. Vader Bell lachte eerst maar zo'n beetje mee, maar toen de stompen al harder en harder werden, nam hij tegenmaatregelen en onder een schaterend : „Ha, ha, ha! " gaf hij zijn buurman een geweldige optater, zodat deze zich in zijn bulderlach verslikte en van verdere handtastelijkheden afzag. De dames De Bruyn en de heer Kramp waren té goed in de stad bekend dan dat Piets grappenmakerij hun enige schade zou kunnen berokkenen. Bovendien, de zaal kende onze Piet maar al te goed en zijn onschuldige ironie werd dan ook door de ,arties-ten' zelf met een hartelijke lach als een grap beschouwd, ledereen wist wél, dat ,De Vrolijke Bende' steeds zijn naam eer aan deed en niet van stijve vormelijkheid of zoiets hield. Men kwam hier nu eenmaal voor zijn plezier en, welnu... men had 't dan ook! De avond liep verder op rolletjes, op één incidentje na.

Een als een aardig Chineesje geklede jongedame zou het schone lied van de Mikado zingen en daarom hadden de toneelknechts zich bijzonder uitgesloofd door een Chinees decor te plaatsen. Er zat een poort in en de bedoeling was, dat als de juffrouw zong, de poort zou opengaan en een dikke, opgevulde Mikado op een sportkarretje, door twee andere, als Chineesjes verklede jongedames naar binnen gereden zou worden. Tegelijkertijd zouden er dan boven het hoofd van de Mikado papieren roosjes worden uitgestrooid. Dat zouden die toneelknechts dan doen door een bak, die aan één kant open was en bevestigd aan een lange stok, achter de coulissen voorzichtig te schudden waardoor de papieren roosjes dan als een witte regen naar beneden zouden dalen. Een alleraardigste gedachte. Het ging ook allemaal prima. De juffrouw zong met haar heldere, gave stemmetje, lang niet onverdienstelijk het schone lied van de ,Mikado' en toen ze kwam aan het bekende refrein van : „Trallalalé, lalalalé, la-la-la, tralala-la-la-la etc." gebeurde er iets merkwaardigs. Om dit nu goed te kunnen begrijpen, moeten we even een kijkje achter de coulissen nemen, waar de beide toneelknechts, Henk en Kees, in een hevig debat gewikkeld zijn over de laatste wedstrijd Ajax-Feyenoord. Henk heeft de stok met de bak, gevuld met papieren roosjes, in de ene hand en houdt deze omhoog boven zijn hoofd gereed, om, zodra de juffrouw met het refrein begint, te gaan schudden, terwijl Kees de poort zou openen, om de riksja met de dikke Mikado erin door te laten. En die Henk was zó verdiept in zijn verslag over die laatste voorzet van Ajax en gebaarde zó sterk met de hand, waarin hij de stok met het bakje, gevuld met papieren roosjes, vasthield, dat deze stok hele uitslagen maakte en per ongeluk een klink oplichtte, waarmede de coulissen aan de bovenzijde met elkander verbonden waren. „Enfin, de keeper ziet de bal, doet een uitval... zo..." „Klik," zei de tweede klink. Op dat moment zette de juffrouw op het toneel manmoedig het refrein van de .Mikado' in... „Open de deur," zei Henk nog. De deur draaide open en de twee Chineesjes trokken de dikke Mikado met vlugge, ritmische pasjes, zo licht als een vlindertje, met sportwagen en al, door het poortje. Een alleraardigst effect en de mensen in de zaal applaudisseerden wat ze maar konden. „Kees... Kees... hou je vast...! " riep Henk plotseling, en dat was niet overbodig ook! De beide coulissen stonden namelijk gevaarlijk te zwaaien en konden elk ogenblik vooroverkiepen, boven op de kersepit van de nu juichend zingende juffertjes, en op de door kussens opgestopte, zeer gezette Mikado. Het so-praantje had 't dreigend gevaar 't eerst in de gaten en zong nu, bangelijk omkijkend naar de zwaaiende coulissen, beverig verder: „Tralalalala". Piet stond hevig achter de schermen te gebaren... opschieten jongens... De kapelmeester begreep 't seintje en beëindigde met een stevig tjing... boem... het refrein. De zingende juffrouwen keken wel verbaasd, doch waren zeker niet ondankbaar, want nauwelijks was het scherm naar beneden, of Kees, die kramp in zijn armen kreeg, liet een der coulissen schieten en met een kletterende slag kwam de hele zaak naar beneden. „Onderuit! " riep Henk nog plichtsgetrouw, maar er werd gelukkig niemand geraakt. Wel trok een der coulissen een elektrische kabel mee, waardoor een finale kortsluiting ontstond en de zaal ruim tien minuten in 't donker kwam te zitten. Maar wie daar allemaal op lette was gewoon een kniesoor! Toen het licht weer opging, weergalmde de roep door de zaal: „Pietje Bell, Pietje Bell, Pietje Bell! " En Piet was zo goed en zo kwaad niet, of hij moest voor het scherm komen, om lachend en buigend het applaus van de zaal in ontvangst te nemen. Vader en moeder Bell straalden van trots en genoegen, want, nietwaar, het was tenslotte hun zoon, hun bloedeigen Pietje Bell! En wie zou niet trots op zo'n deugniet wezen!

HOOFDSTUK XIII

Een nieuwe lente een nieuw geluid... van de bomketel ditmaal! — „Isse skande! " maar d'r uit gaat-ie! -Weer een brief uit Amerika en Piet neemt een geweldig besluit — Dag, Pietje Bell...

De winter ging voorbij en de lente deed met volle pracht haar intocht. De bomen stonden in bruidstooi en hoe meer het prachtige jaargetijde vorderde, hoe meer vader Bell zijn plan, om de zaken aan kant te doen en rustig te gaan leven, overdacht. Hij sprak er lang en ernstig met moeder over. „Ik zou wel liever de jongen meenemen, vrouw," zei vader Bell, „maar per slot van rekening heeft hij hier in Rotterdam zijn werk en op een dorp vindt hij eigenlijk maar heel weinig, 't Zou prachtig zijn, als hij met een vriend op kamers zou kunnen wonen en ons dan elke week bezocht." Moeder Bell had eerst nog héél wat bezwaren, maar ook zij verlangde heel erg naar wat rust in een mooie omgeving. Tenslotte stemde ze maar toe. Piet was eerst niet erg in zijn nopjes. Zijn ouders waren altijd zijn allerbeste vrienden geweest en aan het ouderlijk huis, waar hij zich altijd zo veilig en gelukkig had gevoeld, was hij sterk gehecht. Aan de andere kant begreep hij maar al te goed, dat zijn vader een paar jaartjes rust had verdiend. Ook het idee van op eigen benen staan lachte hem toch ook wel toe. Maar waér haalde hij zo gauw een kamergenoot vandaan? Die moeilijkheid werd echter sneller opgelost dan hij had durven dromen. Flip Buitenhuis, die nog altijd en met succes de sigarenwinkel van zijn vader beheerde, had sinds drie jaren bij een tante gewoond, daar zijn moeder vroeg was gestorven en zijn vader bijna voortdurend op reis was. Die tante stierf en Flip moest naar een nieuw onderkomen zoeken. Dat kwam Piet ter ore en weldra zaten Flips en Piets vader bij elkaar. Het slot van het liedje was, dat vader Bell voordelig de zaak van de hand kon doen en spoorslags naar de omgeving van Hilversum vertrok, waar hij een aardig huisje aan de weg naar Laren voor een mooi prijsje op de kop had weten te tikken. Piet en Flip sloegen nu hun kamp op in een grote, gezellige kamer aan de Singel. Ze hadden ieder een slaapkamertje erachter en tot Flips grote vreugde was er ook een piano. Daarbij hadden ze een engel van een kamerverhuurster getroffen. Een bejaarde dame, die liever een troep vrolijke jongelui op haar kamers had dan een stel oude, vervelende bromberen. Dat houdt jong, weet je! Juffrouw Roest heette die dame en ze was een helder uitziende vrouw met schrandere ogen, maar ze had één enkel, klein gebrek: haar mond stond nóóit stil. Maar ze was gelukkig kraakzindelijk en de kamers zagen er steeds schoon en wélverzorgd uit. Als juffrouw Roest maar even de kans kreeg, gaf ze een staaltje van haar welsprekendheid weg: „Nou, heren, ik heb écht verstand van kamers verhuren, hoor! Alsjeblieft. Ouwe mensen kan je de hele dag maar nalopen en bedienen. Nee hoor, geef mij maar jongelui. Die zijn veel gauwer tevreden. Die gaan bovendien de hele dag naar hun werk en op die manier heb je zelf ook nog wat aan je kamers, zeg ik maar. Vindt u 't geen prachtig uitzicht op de Singel, heren? Dat zou ik ook zo zeggen. Nou, ik ben echt in mijn schik hoor, dat u gekomen bent. Dat mag u best weten ook. En je amuseert je maar, hoor. Radio en een piano. Kennen de heren pianospelen? Ik heb een muzikant hier op kamers gehad, maar die speelde de hele dag. Zo mooi, zó móói, dat je d'r draaierig van wier. Nou, die muzikant was zelf ook vaak draaierig. Maar dat kwam niet van de muziek hoor, maar van die kleine glaasjes, die hij dronk. Tenslotte had-ie zoveel uit die kleine glaasjes gedronken, dat-ie er rimmetiek van in z'n vingers kreeg en toen heeft-ie de muziek er maar aan gegeven." „Nou, juffrouw Roest," zei Flip hartelijk, „ik geloof zeker, dat wij het wel met elkaar zullen vinden." Dat vond juffrouw Roest ook, en als de heren iets nodig hadden, knoopjes aannaaien of zoiets, ze hadden maar te kikken. De jongelui brachten allerlei dingen van huis mee en maakten er een gezellige, leuke ,kast' van. Flip sloot de winkel om zes uur en bracht dan meestel met Piet de avond gezellig door. Flip had tot dusverre nooit veel gelezen, maar al die boeken, die Piet had meegesjouwd, begonnen hem plotseling heel erg te interesseren. Tenslotte ontpopte Flip zich als een verwoede lezer. Dat vond Piet fijn, want die had 's avonds veel te werken. Zo gingen de dagen rustig voorbij en juffrouw Roest begon zich al te verbazen over die twee rustige jongelui. Dat vertelde ze ook tegen een nieuwe huurder, die daarin maar half geïnteresseerd bleek. De nieuwe huurder was namelijk ook weer een muzikant. Echter geen vakman, maar een amateur, lid van een plaatselijk muziekkorps, die een bijzonder indrukwekkend instrument bespeelde, namelijk een enorme Turkse trom! En toen begon 't lieve leven... Elke avond na 't eten begon de musicus te studeren. Dat ging dan van: Tsching... tsching... tsching... boem! I I ! Tsching... boem! De eerste avond, dat Piet en Flip die herrie hoorden, dachten zij niet anders, of het onweerde. Ze keken naar de lucht, maar daar was niets bijzonders te zien. Toen ontdekten ze de oorzaak. „Ik zal me levend laten villen, als dat geen Turkse trom is," riep Piet. „Sapperjèl, ja... Hier vlak boven ons hoofd notabene." Tsching... boem... tsching... tsching... boem. „Maar dat is om dol te worden. Hé, daarboven, stop eris even! " Als enig antwoord klonk het boven opnieuw: Tsching... boem... boem...! Tsching... boem... boem...! „Zeg, Flip, die vent is van Lotje getikt... dat is niet om uit te houden. Hé, schei uit, krankzinnige haring! " Tsching boem... Tsching boem, klonk 't opgewekt boven hun hoofden. „Laten we naar boven gaan en vragen, of die vent op het dak wil gaan zitten." „Hop dan maar, kom op! " Beide vrienden beklommen de trap en klopten op de deur. Tsching-boem-boem! Piet beukte nu met zijn vuist op de deur... „Alors... watisser... entrez! " De jongelui traden binnen. Een vervaarlijke grote Turkse trom stond in het midden van de kamer, een muzieklessenaar met 'n studieboek ervoor. Een kort, dik Fransmannetje met zwarte snor en sikje. Verbaasd keek hij de jongelui aan. „Ah... les messieurs... kaat u zitte... U isse van benee... première étage? Oui... oui... voila, des cigarettes... excusez moi... iek studere... oui... iek spiel ien de orchestre..." „Pardon," verzocht Piet, „als u zo goed wilt zijn om even te luisteren." „Loister? Mais oui... ieke loister... wad 'ad u? " „Ik at snijbonen met worst," zei Piet, „maar daar zullen we 't nu niet over hebben. Bent u van plan om nog lang op dat hoofd van Jut te meppen? "„Oofd vanne Juut? Oofd vanne Juut? lek niet begraipe, pas comprends... isse niet 'oofd vanne Juut... isse die krote trom-me... oui, chaque soir... studiere... ielke avond! " „Elke avond? Grote genade, moeten wij elke avond die herrie hebben? " „Errie... 'errie... dies noem u 'errie? Issa la musique... isse die krote tromme... issa ma chambre, isse maine kamer... iek betale die 'uur... kan iek doen wat iek verkieze, n'est-ce pas? Vous spiele die piano... eh bien... iek spiele die krote tromme... watte wiel u? " „Maar mijn beste meneer, dat gaat niet aan," zei Flip, „dat lawaai maakt een mens gewoonweg mal! " „Oh... pas du tout... Ca m'est égal... kaat wel aan... isse niet zo erk..." „Nou meneer," zei Piet, „we zullen er dan wel eens met juffrouw Roest over spreken." „Kaat uw kang... praten u met die juffrouw... bonsoir mes amis! " Tsching boem... boem... Tsching... boem... boem." Beng...! sloeg Piet de deur dicht. „Daar zitten we met de gebakken peren. Piet," zei Flip Buitenhuis. „We gaan met juffrouw Roest praten, dat hoeven we toch niet te nemen? " opperde Piet. Maar juffrouw Roest kon er ook niets aan doen, zei ze. Die Fransman betaalde zijn huur, nietwaar, en zolang hij de boel niet beschadigde kon ze maar weinig zeggen. Het zou toch immers niet de hele avond duren? Ze moesten maar een beetje geven en nemen, probeerde juffrouw Roest te sussen. Van die kant viel niet veel hulp te verwachten en daarom besloten Piet en Flip zelf maar maatregelen te treffen. Na een uur studeren hield de muzikant op. Het leek wel de stilte na een zwaar onweer... „Hé, zeg Flip," zei Piet plotseling, „morgen ben jij jarig! " „Ik jarig morgen? Je bent besuikerd, mijn waarde, ik ben namelijk pas twee maanden geleden jarig geweest." „Zeur niet... ik bepaal, dat jij morgen jarig bent en dan bén je eenvoudig jarig, nietwaar? Eenvoudig denkwerk." „Maar wat wil je daar dan mee? Als je misschien wilt, dat ik je trakteer, oké, dan zal ik trakteren..." „Nee, dat hoeft helemaal niet. We gaan iemand anders trakteren... Luister eens even..." Piet fluisterde zijn vriend daarop iets in 't oor. Flip gaf een verrukte gil en sloeg zich daarna de handen op de knieën van de pret... „Onbetáálbaar! " riep hij, „als dát niet helpt, helpt niets! " De volgende dag sleepten de vrienden een keurcollectie van muziekinstrumenten naar binnen: een zinken waskuip, deksels van potten en pannen, kermistoeters, een oude autoclaxon en een grote bel. Om half acht verschenen de leden van ,De Vrolijke Bende' op uitnodiging van Piet, om de verjaardag van Flip Buitenhuis te komen vieren. Maar Piet had ze al heel gauw op de hoogte gesteld van de werkelijke gang van zaken. „We weten geen ander middel," besloot hij, „om van die musicus af te komen en ik vermoed wel, dat we nu een probaat middel hebben gevonden." Ze praten zo'n beetje over koetjes en kalfjes en reeds vreesde Piet, dat de muziekliefhebber boven hen vanavond voor één keer verstek zou laten gaan, toen plotseling klonk: Tsching... boem! Tsching... boem! Tsching... boem! Dadelijk greep ieder van de jongelui een muziekinstrument. Piet sloeg met een hamer op een zinken wastobbe, Harry luidde oorverdovend de grote bel. Flip speelde erbarmelijk hard en vooral vals op de piano, de anderen toeterden op de kermis- toeters of sloegen potdeksels tegen elkaar en wie zijn mond vrij had, zong dwars tegen het lied in, dat zijn buurman schreeuwde. Het lawaai was zó ontzettend en oorverdovend, dat twee bewoners van het huis, die zwakke zenuwen hadden, een appelflauwte kregen en de rest in paniek het huis uitvluchtte. Boven tsching-boemde de Turkse trom nog eventjes door, dan zweeg het ding verbaasd. Kletterend, donderend, gillend, stampend, schreeuwend, bellend en luid schetterend daverde het onmenselijke barbaarse orkest zijn oorverdovende muziek door de woning en het duurde geen vijf minuten, of er werd hevig op de deur gebonsd. Even later werd die opengeworpen. Juffrouw Roest, mèt de Fransman! „Doorspelen, jongens! " commandeerde Piet. Met de handen aan de oren stonden juffrouw Roest en de muzikant ,De Vrolijke Bende', die wel een troep losgelaten kermisgasten leek, aan te staren. „Hou op... hou op! " schreeuwde juffrouw Roest. En de Fransman voegde er tot verduidelijking bij: „Isse skande... sacré bleu... isse skande... iek worde kèk, ele-maal kèk! " „Ah, monsieur, bent u 't..." zei Piet, vriendelijk glimlachend. „Gaat u zitten... hier zijn sigaren... en daar sigaretten... maak 't u maar gemakkelijk... maar, excuseert u ons, wij studeren, ziet u. Dit is ons orkest... en wij studeren voortaan elke avond..." „lelke oavond... ielke oavond... dees 'errie?" jammerde de Fransman, zijn handen tegen de oren drukkend. „Herrie? Maar meneer, noemt u dat herrie? Dat is muziek, waarde heer. Dit is mijn kamer... ik betaal de juffrouw op tijd... dus kan ik hier doen, wat ik verkies. U speelt de grote trom en wij maken deze muziek... Wat wilt u? " „Maar dit kan ik niet toestaan," zei juffrouw Roest boos, „dit gaat te vèr, meneer Bell! " „Och kom, juffrouw Roest, weest u nu eens even redelijk," zei Piet. „Zolang monsieur van u toestemming heeft om dit huis met zijn helse ketelmuziek onbewoonbaar te maken, zolang zal mijn orkest hem daarbij volkomen belangeloos helpen! Dus juf-frouw Roest, de grote trom eruit, of u verliest óns en de rest van de huurders! " „Isse skande... isse skande... moar iek mai zal wrekè, ikke zal maotrekèl nemè... iek niet betoale ma chambre... compris? " „Komprie? Komprie? " barstte toen opeens juffrouw Roest los, „je lijkt zelf wel een komprie, man! Jawel, m'n huur niet betalen en mij dan nog uitschelden voor een komprie! Je kunt vertrekken aan 't eind van de week, begrepen? Komprie, mij een fatsoenlijke vrouw, die niemand een strobreed in de weg legt en altijd netjes op tijd de elektriciteit en de belasting heeft betaald, een komprie te noemen, wel heb je ooit van mijn leven! " Mopperend vertrok de Fransman weer naar zijn verdieping. Maar de jongelui moesten de brave juffrouw Roest wel beloven nooit meer zulke radicale maatregelen te nemen. En dat deden ze natuurlijk met genoegen en met heel veel overtuiging. Piet deed er nog een schepje bovenop en gaf de brave juffrouw Roest een klinkende zoen. Het goede mensje was er helemaal beduusd van. ,,'t Is zonde! " zei ze dan schuchter en drentelde maar gauw de trap af.De volgende zaterdag vertrok de Fransman, met zijn vervaarlijk: ,Oofd van Juut'.

Drie maanden gingen voorbij. Drie maanden van hard werken eigenlijk zonder veel opwindende gebeurtenissen. Zo echt het gangetje van alledag. Toen kwam er een tweede brief van Jacob Mantel uit New-York. Dat was een hele verrassing voor Piet, want hij was zeer benieuwd hoe zijn vriend er zich aan de andere kant van de grote haringvijver doorheen sloeg. Nu, die brief was bijzonder opgewekt en luidde ongeveer als volgt:

Beste Piet!

Ik was natuurlijk buitengewoon in mijn noppen met je brief, waarin je o.a. meedeelde, dat onze .Vrolijke Bende', mi,' - mijn persoontje dan althans, overigens nog gaaf, vief en compleet is en dat iedereen zich blijkbaar in blakende welstand bevindt. Zo'n opgewekte brief doet me natuurlijk reuze goed, dat begrijp je wel! Dus sta jij nu ook op je eigen benen, nu je ouders in 't Gooi wonen. Zeg Piet, ik ben nog steeds in dienst bij die meneer Wortelman, waarover ik je al schreef. Hij doet hier uitgebreide zaken. We reizen heel veel en ik heb al ontzaglijk veel gezien. Jongen, wat een prachtland is dat Amerika toch! Alles is hier zó groots en zó geweldig! Je moet het feitelijk allemaal zien om het goed te kunnen begrijpen. Huizen van twintig en dertig verdiepingen zijn hier heel gewoon. En dan dat verkeer in de straten. Dat is gewoonweg verschrikkelijk! D'r lopen hier in New-York meer mensen rond dan in heel Nederland bij elkaar. Kranten verschijnen hier vijf- of zesmaal per dag. Honderdduizend auto's in de straten en honderden treinen onder en boven de straten... Ik ben met de heer Wortelman naar Philadelphia, Buffalo, de Niagara-Falls en Chicago geweest en jongen, als ik jouw schrijftalent bezat, zou ik hele stapels verhalen over die reizen kunnen schrijven. Tot mijn genoegen kan ik je nog meedelen, dat mijn grootvader weer helemaal hersteld is. De oude baas denkt blijkbaar helemaal nog niet aan opstappen, zeer tot verdriet van oom Karei. Meneer Wortelman heeft mijn grootvader op de hoogte gebracht van het hele geval en nu is het testament opnieuw veranderd, zodat oom Karei er nu voorgoed naast zit. Maar, och kerel, wat kan mij dat geld schelen? Ik verdien goed mijn boterham en ik kan toch behoorlijk werken met mijn hersens en mijn handen. Ik ben kerngezond en dat is tenslotte het grootste kapitaal, dat je op deze wereld kunt bezitten. Als je geld bezit, heb je alleen maar angst om het weer te verliezen. Zeg Piet, als jij met een paar kranten en weekbladen in Nederland een contract kon sluiten om regelmatig berichten, brieven en verhalen uit Amerika te sturen, wét zou je hier dan heerlijk kunnen werken. Vrij en blij... je bent toch immers zo'n vrijheidsaanbidder? Je kunt hier reizen en heel Amerika bekijken van New-York tot San Francisco en van Mexico tot Canada toe. Alles zonder je paspoort uit je zak te halen. Kom daar eens in Europa om! Daar moest je tóch eens over denken, Pietje. Als je ooit in je bol krijgt om er eens uit te breken en iets héél anders te gaan doen, laat 't me dan weten. Eens heb je voor mij wat gedaan en ik popel gewoonweg om op mijn beurt nu eens wat voor jou te kunnen doen. Een vent als jij, zou zich er hier meesterlijk doorheen kunnen slaan. Er zijn hier zoveel meer mogelijkheden dan in dat opgepropte, eivolle Europa! Meer nieuws heb ik niet. Hartelijke groeten dus van je toegenegen vriend Jacob Mantel.

Piet zat een hele tijd te staren op die brief. Het was alsof die brief antwoord gaf op een onbestemd verlangen, dat hij nu al maandenlang in zijn diepste binnenste voelde. Dan gaf hij de brief zwijgend aan Flip Buitenhuis. „Nou, ik moet wèl zeggen," begon Flip, toen hij de brief had uitgelezen, „dat Japie Mantel ons daarginds allemaal de loef afsteekt! Een behoorlijk salaris, vrij reizen en dan nog erfgenaam van een miljoentje of wat! Jacob behoort blijkbaar tot die mensen, wie nu letterlijk alles meeloopt. Wat kan ik nu eigenlijk bereiken? Al verkoop ik nu nog twintig jaar lang sigaren, dan ben ik nog precies even ver als nu. Voor jou, Piet, zijn er veel kansen op succes... de hele wereld ligt eigenlijk voor je open..." „Wat zou jij doen in mijn geval, Flip? " vroeg Piet. „Ik in jouw geval? Kerel, iemand met jouw kansen kan precies doen, wat hij maar wil. Jacob Mantel zegt het al heel duidelijk in zijn brief. Wanneer jij 't er op aanlegt reiscorrespondent te worden, dan ligt de hele wereld voor je open. Waarom grijp je Jacobs voorstel niet met twee handen tegelijk aan? Praat er eens met je bazen op kantoor over. Daar zit beslist wat in! " Piet zat een tijdje voor zich uit te staren en dan opeens vloog hij overeind. Zijn stoel kieperde ondersteboven. „Flip... ik doe 't, ik doe 't! Al maanden en maanden zit die gedachte ergens in mijn achterhoofd... ik heb mij er praktisch niet los van kunnen maken. Ik doe 't. Ik zal er morgen direct met de baas over spreken..." ,,'t Beroerdste is, dat ik je dan kwijtraak, Piet," zei Flip. „Tjonge, wat hebben we 't hier samen toch altijd gezellig gehad op die kast! Ik zal je wel ontzettend missen..." Piet liet er nu geen gras meer over groeien. De volgende dag meldde hij zich al bij de heer Peters, de directeur van ,De Morgenpost'. Toen de heer Peters Piets ernstige snoet bemerkte, keek hij een ogenblik verwonderd op. Piet zag er meestal vrolijk en opgewekt uit en nu dat gezicht van een barometer, die op slecht weer staat... „Wel, vriend Bell, wat zullen we nu hebben? " vroeg de heer Peters, „heeft je pipa misschien weer de een of andere belangrijke uitvinding gedaan, of kom je me slecht nieuws brengen? " „Helemaal niet, meneer," zei Piet, die opeens een goed aanknopingspunt vond, waardoor zijn gezicht helemaal opklaarde. „Helemaal geen slecht nieuws. Ik ga naar Amerika! " „Hè... wie... wat? Ga jij... naar... Amerika? En wat ga je daar in vredesnaam uitspoken, jongen? " „Reisartikelen schrijven voor ,De Morgenpost'! " „Maar... maar..." begon meneer Peters, en hij liep met grote stappen de kamer op en neer. „Ik wil je hier niet kwijt... je doet je werk goed... ik mag gerust wel zeggen... uitmuntend... iedereen is dik tevreden over je... je hebt een prima stijl, er zit pit in en er zijn ook hier uitstekende vooruitzichten voor je bij onze krant... wat wil je nog meer? Hoe oud ben je nu eigenlijk? " „Ik word binnenkort negentien, meneer." „Binnenkort negentien... nauwelijks de vlegeljaren te boven! En dan naar Amerika... zonder vaste positie... zonder adres... zonder vrienden, niet weten wat je doen moet... ja, ja, dat kennen we... dat hebben er al zovelen vóór je geprobeerd, Piet. Maar de grootste helft komt diep teleurgesteld terug... een paar komen er en... de rest verzinkt in een leven van tobben en ellende..." „Kijkt u eens hier, meneer Peters," zei Piet beslist. „Dan zal ik waarschijnlijk behoren tot de weinigen, die erdoor zullen komen! Ik maak mijn eigen werkkring. Ik zend u elke week een feuilleton en maak studies van het land. Ik zal verder een contract afsluiten met een paar tijdschriften voor het leveren van artikelen en bovendien heb ik een goede vriend in New-York! " „Aha, ja, dat verandert de zaak... hm... anders een donders plan van je... Natuurlijk had ik je graag hier bij ons gehouden, Piet, maar enfin... Een wekelijks feuilleton, zei je, hè. Nu jongen, maak 't dan pittig en interessant... Brieven uit Amerika van Pietje Bell... 't Kon wel eens zijn, dat de lezers daar verrast van zullen opkijken. Hoe langer ik erover denk, hoe meer ga ik er voor voelen. En zou 't niet lukken, welnu, Piet, weet dan, dat je hier altijd terug kunt komen. Ik zal met de redactiesecretaris vanmiddag even een contractje voor je in elkaar zetten. Good Luck, Piet! " „Dank u, meneer Peters, u zult niet over me te klagen hebben! " Oef... dat zat erop! Natuurlijk sloeg Piets plan bij zijn ouders in als een bom. Maar vader Bell was een wijs man en wist tenslotte zijn vrouw ervan te overtuigen, dat Piet nu eenmaal geen jongen was, die je van een plan kon afhouden, als hij dat eenmaal in zijn hoofd had gezet. En wat dan nog? Vader en moeder Bell waren gezonde mensen. Ging 't Piet goed in Amerika, waarom zouden ze hem dan niet eens komen opzoeken? In zeven en een half uur was je met een straalvliegtuig al in Amerika. Dat was tegenwoordig vlak om de hoek. En waarom zouden ze een ondernemende jongen als Piet in de weg zitten. Ze waren toch zeker geen egoïsten? En Piet maar rennen, van de ene instantie naar de andere. Er staat nu wel zo'n heel groot vrijheidsbeeld ter verwelkoming aan de ingang van de New-Yorkse haven, maar dat betekent nog allerminst, dat ze je ook graag aan de wal hebben! Als je de immigratieformaliteiten goed doorleest, dan krijg je de indruk, dat die papiertjes opgesteld zijn door slimme lieden, die de stille hoop hebben van: èrgens zal die vent, die dit papier moet invullen, wel eens ,nee' moeten antwoorden en dan hebben wij een mooie aanleiding om hem buiten de deur te houden. Een briefje van de dokter, dat Piet recht van lijf en leden was, een briefje van de politie, dat Pietje nooit een inbraak had gepleegd, of zoiets... goeie grutjes, je kreeg d'r wat van! Twee van de vijf weekbladen, die Piet had aangeschreven namen zijn aanbod voor het schrijven van artikelen aan. De financiële kant was dus in orde. Van Jacob Mantel kreeg hij een dol-enthousiaste brief, waarin deze mededeelde, dat de heer Wortelman zijn huis wagenwijd voor Pietje openzette. 't Kon gewoonweg allemaal niet mooier. En toen kwam de klap op de vuurpijl. Die klap viel op de Coolsingel, vlak bij het postkantoor, waar Piet een telegram voor Amerika had opgegeven. In gedachten liep hij met twee treden tegelijk de grote stenen stoep af, en- Bons... „Hela, hola, jongmens, kan je niet een beetje... alle-machines, als dat onze vriend Bell niet is... „Oh, pardon, meneer Voorschoten, neemt u me niet kwalijk. Ik was zo in gedachten... heb ik u bezeerd? " „Nee, helemaal niet, maar waar loop jij zo over te piekeren, jongmens? Dat is niet goed op jouw leeftijd." „Och, meneer Voorschoten, dat komt, ik heb nog zoveel te doen voordat ik wegga..." „Wegga? Ga je Rotterdam dan verlaten? " „Ja meneer, ik ga naar Amerika! " „Wat, jij óók al? " vroeg meneer Voorschoten verwonderd. „Ik óók al? Wie dan nog meer? " vroeg Piet. „Nou, ikzelf, bijvoorbeeld. Eens per jaar ga ik naar New-York voor zaken en kom dan na een paar weken meestal weer terug. En wat is de reden voor jouw reis, Piet? " „Ik ga werken voor een paar bladen... ik heb een paar goede contracten afgesloten enne... ik houd wel van veel werken, maar, ziet u, ik wil helemaal vrij man zijn." „Zo, zo, dat zijn grote plannen. Maar je hebt hier toch een goede baan bij ,De Morgenpost', niet waar? " „Oh ja, ik was best tevreden. Maar ik heb 't gevoel, dat ik zoveel méér kan doen, als ik vrij ben. Ik houd nu eenmaal van vertellen en dat doe ik 't beste met mijn pen. Maar om wat te vertellen te hebben, moet je ook wat beleven... en hier beleef je niets. Altijd weer diezelfde stad, altijd weer diezelfde mensen, altijd weer diezelfde dingen... er is hier zo weinig opwindends in Nederland, waarover ik zou kunnen schrijven..." De wereld is zo groot, er is zoveel rijke stof voor vertellen. Ik wil vrij zijn om te gaan en te staan waar ik wil. Eerst Amerika, Zuid-Amerika, dan misschien Afrika, Azië..." „Een heel waagstuk, maar ja... je hele leven is zo'n beetje een waagstuk geweest, Piet. Zeg, jongen, je hebt 't natuurlijk enorm druk, maar heb je even tijd voor een kop koffie? " Och ja, dat kon Piet altijd wel even doen. Toen ze even later een kop koffie zaten te drinken, zei meneer Voorschoten opeens: „Zeg Piet, ik wil je een voorstel doen! " „Artikelen schrijven over de New-Yorkse juweliers misschien? " lachte Piet smakelijk. „Nee, dat direct niet. Ik wilde je vragen met me mee te gaan naar New-York..." „Maar meneer Voorschoten... u reist waarschijnlijk per vliegtuig, eerste klas... ik ga met de boot... 2e klas, dat komt mij veel goedkoper uit. LI begrijpt, dat ik nog niet..." „Als je even je stoomfluit wilt dichtdraaien, Pieter, mijn vriend, dan kan ik je meedelen, dat je met me mee gaat vliegen als mijn privé- detective. Ik heb voor een heel kapitaal aan diamanten bij me, als ik oversteek. Natuurlijk betaal ik je overtocht, want dat is volkomen in mijn eigen belang, en dan... ik meen nog altijd beslist, dat ik verplichtingen aan je heb. Laat mij nu die oude rekening met je vereffenen. Bewaar je reisgeld en daar kun je dan het salaris bijvoegen, dat ik je bij aankomst in New-York zal overhandigen..." „Maar..." „Piet, nu geen maren of tegenwerpingen meer. Je hebt nu eens niets te vertellen en je zult je geld zuur genoeg moeten verdienen onderweg, want ik ben een verduveld lastige patroon. Houd je dat maar voor gezegd..." En zo brak de grote dag dan eindelijk aan... Vader en moeder Bell waren uit Hilversum overgekomen om hun jongen uitgeleide te doen en ook ,De Vrolijke Bende' was compleet. Wie geen vrij had, had maar vrijaf gevraagd en zo was 't een hele drukte op Piets kamer. Met een autobus, die vader Bell had gehuurd, zou 't hele span naar de Amsterdamse luchthaven Schiphol vertrekken.Het was zaterdagmorgen en een heldere juli-zon vrolijkte de hele stad op. Voor het laatst reed Piet door de Rotterdamse straten. Onwillekeurig gingen zijn gedachten terug naar zijn kinderjaren, die hij in deze stad had doorgebracht. Aan de tijd, dat hij iedereen wilde helpen en opvrolijken, wat altijd weer steevast op een pak rammel uitliep. Hij zag de oude Breestraat weer in gedachten voor zich, en de bescheiden schoenmakerij van zijn vader. Hij hoorde hem weer het leer bekloppen en met lange uithalen zijn hoogste lied zingen. Vader en moeder Bell zaten nu een beetje stil naast elkaar in de autobus. Maar ,De Vrolijke Bende' maakte des te meer lawaai. Men haalde gretig oude herinneringen op en men lachte smakelijk om de kostelijke avonturen uit die heerlijke tijd, die ze nu voorgoed achter de rug hadden. Maar hoe dichter ze bij Schiphol kwamen, des te rustiger werden de jongelui. Ze voelden het bèst... dit zou wel het einde van ,De Vrolijke Bende' worden. Jacob Mantel, die altijd de leiding had gehad, waren ze ook al kwijt, en nu Piet ook nog. Er bleef niet veel meer van de club over. Het leek wel, of Piet hun gedachten raadde. „Jongens," zei hij plotseling, „mijn vertrek mag de club niet uiteen doen vallen, hoor. Blijf bij elkaar, jongens. Je weet nooit hoe je elkaar weer eens nodig hebt in de toekomst. Bekijk de dingen altijd van de beste kant en ga nu vooral niet onverschillig worden en elkaar loslaten. Probeer een paar nieuwe leden aan te trekken en .bouw de zaak weer op... En als je je eens ,onder Jan' voelt, zing dan maar eens een deuntje, dat helpt altijd, wat u vader?" „Zeker jongen, altijd maar een vrolijk snuitwerk trekken, dan houd je je hoofd boven water..." zei vader Bell, en hij wreef onopvallend een traan uit zijn ogen. Dan draaide de autobus de luchthaven Schiphol binnen. Och, de romantiek is van dat vliegen al lang af. Als je met een schip gaat, krijgen je vrienden en bekenden gelegenheid je gezellig even te installeren in je hut, en een zware bromfluit en een beleefde steward komen je er tijdig aan herinneren, dat de vriendjes zo langzamerhand van boord moeten. Dat doen ze met genoegen en vol sympathie, nog wel een keer of twee... Maar op een luchthaven gaat helaas alles gestroomlijnd. Alleen toegankelijk voor passagiers', zegt een koel bordje, en achter dat hekje houdt dan voor menigeen het oude leven op en stapt hij dan een totaal nieuwe wereld binnen. Zo ging het onze Piet ook. Meneer Voorschoten was al .afgewerkt' aan de toonbank en beduidde Piet, dat het hoog tijd was om langs de marechaussee te gaan, om zijn paspoort te vertonen. „Dag Piet... dàg Piet... hou je taai jongen! " riep ,De Vrolijke Bende' aanmoedigend.Maar toen kwam moeder Bell nog even naar voren. „Piet, jongen, zal je nou voorzichtig zijn, en heb je een schone zakdoek... en je zeep en... en... al je ondergoed... en zal je gauw schrijven... Piet! " „Ja moeder, ik beloof 't... En gaat u nu boven op het terras naar me wuiven, hè..."  „Passagiers voor de dienst KL 806 naar New-York worden verzocht zich naar uitgang 3 te begeven en de instapkaart gereed te houden," verzocht een luidspreker volkomen onaandoenlijk. In het DC 8-straalvliegtuig zaten meneer Voorschoten en Piet naast elkaar. De riemen netjes vastgemaakt, zoals het verlichte bordje ,Fasten seatbelts. No smoking' had aanbevolen. Twee straalmotoren liepen al, nummer drie en vier volgden. Ingespannen zat Piet te turen uit de patrijspoort naar het terras voor het restaurant. Er stonden honderden mensen op die heerlijke julidag. Ja... ja... daar stonden de jongens van ,De Vrolijk Bende' en hij zag ook een klein vrouwtje, dat met de hand boven de ogen stond te turen, om nog maar één enkel glimpje te mogen opvangen van haar jongen. Piet moest hoognodig iets wegslikken. Een stewardess kwam met kauwgom rond. Op het platform gaf een KLM-man een teken aan de piloot. Alles vrij, blokken weg voor de wielen. Een brul van de straalmotoren en dan begon de DC 8 te rollen naar de startbaan. Piet wuifde maar wat... je kon tóch niets meer onderscheiden. „KL 806 all clear now..." meldde de verkeerstoren via de radio in de koptelefoon van de gezagvoerder. Dan voelde Piet zich achteroverdrukken in zijn fauteuil. Het gebrul van de straalmotoren werd sterker en sterker... de machine trilde... door de patrijspoorten zag hij enkele snel wegschietende strepen van het landschap en dan opeens lag de machine rustig. Snel klom de DC 8 naar boven. Piet voelde het ,klimmen' in zijn rug, want die werd tegen de leuning van zijn fauteuil gedrukt. Een nieuwe toekomst was begonnen. En wét zou die toekomst brengen? De straalmotoren brulden. Piet keek eens naar de machtige draagvlakken van de DC 8, die hem nu voortdroegen naar een nieuwe wereld. Naar het land van zijn dromen en idealen. Hij had zijn weg nu eenmaal gekozen. Recht vooruit lag het doel... Piets vlegeljaren had hij achter de rug en nu zou hij moeten tonen dat het 'm ernst was met het leven. Piet ging een man worden. Maar daarin voelde hij zich sterk... hij wist wat hij wilde en hij wilde, wat hij kón. En hij zou er komen. Hij zou er zich doorheen slaan. Dat wist Piet nu al héél zeker. De landerijen zakten onder de machine weg en een ogenblik later passeerden ze op grote hoogte de duinen... als een rimpelloze diepblauwe vijver lag de Noordzee onder hen en hij zag hoe onschuldige, witte golfjes van de flauwe branding de kust aaiden.„Wilt u koffie, thee, of mineraalwater bij uw lunch, meneer? " vroeg een stewardess...

EINDE

Table of Contents

HOOFDSTUK I

HOOFDSTUK II

HOOFDSTUK III

HOOFDSTUK IV

HOOFDSTUK V

HOOFDSTUK VI

HOOFDSTUK VII

HOOFDSTUK VIII

HOOFDSTUK IX

HOOFDSTUK X

HOOFDSTUK XI

HOOFDSTUK XII

HOOFDSTUK XIII