HOOFDSTUK 1

“Meiden,” riep Patty Verschoor tot haar twee vriendinnen, die het zich gemakkelijk hadden gemaakt op haar kamer. “Hier gaan we dit jaar naar toe!” Ze zwaaide met een folder vlak voor de neus van Sabina Houtman, die Patty's hand ongeduldig wegduwde.

“Waar wil je ons dit jaar heensturen?” wilde Daisy Mastwijk weten. “Die fietsvakantie van twee jaar geleden staat nog in mijn geheugen gegrift!”

“In je geheugen?” vroeg Sabina wat zuur. “Op ons achterwerk zul je bedoelen!”

“Onzin,” vond Patty. “En dat noemt zichzelf sportief! Jullie wilden toch zelf mee? Nou dan!”

“We hadden nooit gedacht dat we iedere dag zo geradbraakt zouden zijn,” zei Daisy. “Toen we terug waren, had ik niet het idee dat ik uitgerust was.”

“Daarom lijkt dit me ook wel wat,” antwoordde Patty weer.

“Laat eens zien,” eiste Daisy en ze greep de folder. “Jeugdhotel “De Witte Hengst”,” las ze hardop. “Mmm... je kunt er paardrijden, zwemmen, kanoën enzovoort,” ging ze verder. “Het ziet er, zo op die folder te zien, ook nog gezellig uit.”

“Dan doen we het toch?” stelde Patty voor. “We hebben het dik verdiend nu we zijn geslaagd voor ons examen.”

“Wacht eens even,” kwam Sabina tussenbeide. “Denken jullie dat Kelly dat ook leuk zal vinden?”

Kelly Siemens was nog een andere vriendin van hen. Zij zat niet bij Sabina en Patty in zes atheneum, maar ze hadden haar enkele jaren geleden voor het eerst ontmoet op de volleybalvereniging, waar ze alle vier lid van waren. Kelly zat op een andere school in de vijfde klas van de havo. Ze zouden nu voor het derde jaar met elkaar op vakantie gaan, dat wilde zeggen... als Kelly het dit jaar niet zou laten afweten. Patty zou het begrijpen als Kelly dit jaar verstek zou laten gaan. Ze had een nare periode achter de rug. Eerst overleed haar paard, de witte merrie Larissa, al jaren Kelly's beste kameraad. En tot overmaat van ramp maakte Gerard, Kelly's vriend, een einde aan hun relatie omdat hij iemand anders had ontmoet om wie hij meer gaf. Kelly was er kapot van geweest en het had de vriendinnen de grootste moeite gekost Kelly mee te sleuren naar een bioscoop, of iets anders. Alle levenslust leek uit haar te zijn verdwenen.

“Ze zal toch wel mee willen?” vroeg Patty zich af. “Ze doet de laatste tijd zo vreemd. Ze heeft nergens zin in.”

“Ach,” sprak Sabina vergoelijkend. “Kel was stapel op Gerard. Ze was er echt kapot van toen hij het uitmaakte.”

“Snertvent,” sprak Daisy terecht. “Kei is een schat en nu gaat hij met die Amanda, of hoe ze ook mag heten. Wat ziet hij in dat kind! Ze interesseert zich voor zo weinig dingen dat er nauwelijks mee te praten valt. Bovendien is ze erg kattig.”

“Maar ze ziet er fantastisch uit,” antwoordde Patty. “En dat vindt Gerard zeker belangrijker dan een lief karakter. Kelly mag blij zijn dat ze van hem af is. Zo'n figuur is toch geen cent waard? Ik vond het trouwens toch altijd al een kwal.”

“Ik ook,” knikte Daisy. “Maar ik hield mijn mond

tegen Kelly. Die zag geen fouten bij Gerard-lief.”

“Liefde maakt blind,” zei Sabina meewarig en daarop schoten de drie vriendinnen in de lach.

“Kelly zou toch ook komen vandaag?” vroeg Patty en ze duwde haar zware, donkerbruine haar naar achteren. Patty wist dat ze geen schoonheid was, maar haar haar was mooi en het viel altijd goed. Ze was er best trots op. Daisy droeg haar bijna zwarte haar heel kort, omdat er anders niets mee te beginnen viel. Nee, dan was zijzelf, toch beter af!

Op dat moment ging de bel.

“Daar is Kei.” Patty sprong op om open te doen.

Het was inderdaad Kelly, die voor de deur stond. Ze was magertjes geworden in de afgelopen weken, constateerde Patty. Wanneer zou ze Gerard nu eens uit haar hoofd zetten! Het kwam echter niet alleen door Gerard, wist Patty. De dood van Larissa had haar als een mokerslag getroffen. Kelly was stapel geweest op het dier.

“ Hoi, Kei, kom erin,” lachte Patty.” De rest is er al.”

“Ik was de tijd vergeten,” verontschuldigde Kelly zich. “Daarom ben ik zo laat. Heb ik nog roddels gemist?” De blauwe ogen schitterden en Patty dacht opgelucht: Haar gevoel voor humor is ze gelukkig nog niet kwijt!

“Geen roddels vandaag,” grinnikte Patty. “We zijn vakantieplannen aan het maken.”

Kelly's smalle gezichtje betrok meteen. “Vakantie...” zei ze, terwijl ze haar jas aan de kapstok hing. “Daar moet ik op dit ogenblik niet aan denken!”

“Maar je gaat toch wel met ons mee, Kei?” drong Patty aan. “Zonder jou is het niet hetzelfde. We hebben elk jaar zo'n lol met elkaar!”

“Daarom juist,” antwoordde Kelly. “Deze keer valt er aan mij weinig plezier te beleven. Ik ben helemaal niet in de stemming voor vakantie, dus jullie kunnen me vast en zeker missen als kiespijn.”

Ze hadden Patty's kamer bereikt. Sabina en Daisy begroetten Kelly enthousiast.

Kelly groette lusteloos terug.

Waarom kan ik niet meer spontaan doen? dacht ze verdrietig. Ik voel me alsof ik in een diepe put zit.

“Kom zitten,” zei Sabina uitnodigend en ze wees op een plaatsje naast haar, op Patty's bed. “Moet je horen, Kei, waarheen we dit jaar op vakantie willen.”

“ Kelly gaat liever niet,'' sprak Patty en ze schonk koffie voor haar zo pas gearriveerde vriendin in.

“Wat?” riepen Daisy en Sabina tegelijk. “Dat meen je niet, Kelly!”

“Wat hebben jullie nou aan mij?” vroeg Kelly. “Ik verpest alleen de stemming maar.”

“Ben je mal,” vond Daisy.”We begrijpen best dat je niet staat te springen van enthousiasme, maar je hebt, net als iedereen, behoefte aan vakantie. En wie weet, amuseer je je wel zo, dat je je meteen een stuk beter voelt.”

“Als dat zou kunnen.” Ondanks alles moest Kelly glimlachen. Misschien hadden ze wel gelijk en moest ze er eens tussenuit. “Goed dan, ik ga wel mee,” zei ze daarom. “Als jullie maar niet gaan zeuren als ik een keertje niet te genieten ben!”

“Beloofd,” klonk het uit drie monden tegelijk.

“Laat maar eens zien waar jullie dit jaar heen willen.”

“Waar is die folder nou weer?” mopperde Patty. “O ja, hier... Kijk, Kei, hier willen we onze komende vakantie gaan doorbrengen... In jeugdhotel “De Witte Hengst”. Het lijkt ons daar erg leuk.”

Edith de Vries, receptioniste en administratief medewerkster van De Witte Hengst, legde met een diepe zucht de hoorn op het telefoontoestel. Nu het weer beter werd, stroomden de boekingen voor het jeugdhotel binnen. Ze had al diverse jonge mensen moeten teleurstellen, omdat ze een aantal weken al helemaal vol zaten. Nu noteerde Edith de namen van Daisy, Kelly, Sabina en Patty. De telefoon had de hele ochtend roodgloeiend gestaan en Edith snakte naar een kop koffie of thee. Ze bofte, want ze zag Claudia van der Meer aankomen. Claudia leidde samen met haar vriend, David Freling, en de zoon van hun baas, Yoran Bianchi, het jeugdhotel. Sinds Yoran begin dit jaar in dienst was gekomen, liep alles op rolletjes. Vóór zijn komst hadden Claudia en David hun handen vol gehad aan het hotel. David had daar eerst niet voor willen uitkomen, maar nu Yoran er eenmaal was, besefte hij dat hij bezig was geweest zichzelf voorbij te lopen. Aan Yoran kon hij met een gerust hart alles overlaten en het was een prettige bijkomstigheid dat Edith zijn vriendin was.

“Hoi, Edith,” lachte Claudia. “Wat zie jij er verhit uit!”

“Dat kan wel kloppen,” pufte Edith. “De telefoon staat niet stil vandaag. Ik heb al diverse mensen moeten teleurstellen, want de komende zomermaanden zitten we bijna vol.”

“Mooi, het gaat goed zo,” vond Claudia en ze keek tevreden. Ja, jeugdhotel De Witte Hengst was populair en zo wilde ze het houden!

“Wil jij even een kop koffie voor me halen?” vroeg Edith toen. “Ik kan hier onmogelijk weg, want dit ding blijft rinkelen.” Ze wees op het gewraakte telefoontoestel, dat prompt weer overging.

“Ik vlieg al,” grijnsde Claudia en Edith nam met een zucht de hoorn van de haak.

Sinds enkele maanden was Edith als receptioniste en administratief medewerkster werkzaam. Daarvoor had ze ook in De Witte Hengst gewerkt, maar dan als kamermeisje. Dat was haar nooit zo goed bevallen. Omdat ze niet meer weg wilde uit De Witte Hengst, had ze echter nergens anders gesolliciteerd. Toen Milou Dekkers, de vorige receptioniste, een baby bleek te verwachten en wilde ophouden met werken, kreeg Edith van David de baan op een presenteerblaadje aangeboden. Natuurlijk was ze dolblij. Ze deed nu werk naar haar zin en bovendien kon ze in De Witte Hengst blijven.

Nadat Edith weer voor twee personen had gereserveerd, kwam Claudia terug met een dampende kop koffie en een appelbol.

“Met de groeten van Jantien,” lachte ze toen ze deze voor Edith neerzette. Jantien was hun onvolprezen kokkin.

“Ha, heerlijk!” riep Edith uit en ze zette meteen haar tanden in het appelgebak. Natuurlijk ging juist op dat moment de telefoon weer.

Edith keek lichtelijk wanhopig, maar Claudia zei haastig: “Laat maar, ik neem hem wel even.”

Ja, zo ging dat in De Witte Hengst. Men verving elkaar waar dat nodig was, ook in geval van ziekte.

Edith had intussen haar mond leeg en nam de hoorn van Claudia over, omdat er weer iemand aan de lijn was die voor een week een kamer wilde reserveren.

“Tot ziens bij de lunch!” fluisterde Claudia en na een knipoog van verstandhouding verdween ze, want ze had zelf ook nog genoeg te doen!

HOOFDSTUK 2

Kelly stopte de laatste spulletjes in haar koffer en zuchtte diep. Waar was ze aan begonnen, om zich door het enthousiasme van haar vriendinnen mee te laten slepen op vakantie. Eerlijk gezegd had ze er helemaal geen zin in. Maar misschien was het juist wel goed dat ze ging. Het zou haar gedachten wellicht wat afleiden, al zou ze natuurlijk constant aan Larissa denken als ze gingen paardrijden. Kelly had geen ander paard gewild. Zo'n fantastisch paard als Larissa zou ze nooit meer krijgen.

“Kelly, Daisy is er!” klonk van beneden de stem van haar moeder. “Laat haar niet te lang wachten!”

“Ik kom zo!” riep Kelly terug en ze klapte de koffer dicht. Ze hoopte dat alles erin zat, anders kon ze altijd nog het een en ander van Sabina lenen. Sabina en Kelly zouden samen een kamer delen in De Witte Hengst en Daisy en Patty ook.

De vriendinnen zouden met Daisy's autootje gaan. Zij was de enige van het stel die werkte en een auto had, dus ze hadden weinig keus. Daisy's vader had een imperiaal boven op haar auto bevestigd, zodat alle bagage gemakkelijk mee kon.

Kelly sleepte haar koffer naar beneden, waar Daisy op haar wachtte.

“Hè, hè,” lachte deze. “Waar bleef je? Ik sta hier al minstens een kwartier!”

“Twee minuten,” verbeterde Kelly. “Je bent vroeg. Ik had je nog niet verwacht.”

“Jij bent de eerste die ik ophaal,” vertelde Daisy en ze hielp Kelly haar zware koffer in de auto te tillen. “Patty en Sabina moeten hun koffers maar op de imperiaal leggen,” zei Daisy. “De kofferbak is nu al vol.”

“Het is te hopen dat Sabina niet zo'n hutkoffer meeneemt als een jaar geleden toen we naar Spanje gingen. Die buschauffeur sjouwde zich een breuk!”

Daisy grinnikte. “Ja,” knikte ze. “Het is dat hij een oogje op Sabina had, anders had hij haar vast maar aan laten rommelen.”

Ja, wat was dat een heerlijke vakantie geweest, mijmerde Kelly. Ze was toen nog zo zorgeloos. Larissa was nog blakend gezond en na de vakantie had ze Gerard ontmoet en was meteen stapelverliefd op hem geworden. Knappe Gerard, die kon kiezen uit tientallen meisjes, maar haar, Kelly, koos! Wat had ze zich gelukkig gevoeld! Van dat geluksgevoel was nu weinig meer over. Nog geen jaar later was ze weer alleen.

“Kelly, word wakker!” Daisy schudde aan haar arm. “Je moeder staat te gebaren. Ik zou, als ik jou was, maar even naar haar toe gaan.”

Mevrouw Siemens hield de tas met broodjes en koffie omhoog, die Kelly anders helemaal had vergeten.

“Mooie boel,” mopperde Daisy. “Hadden we mooi niets te bikken gehad onderweg!”

“ Ach jij!” grinnikte Kelly.”Denk jij weleens aan iets anders dan aan eten?”

“Helaas, veel eten is een van mijn weinige zonden,” vertelde Daisy en ze keek wat spijtig naar Kelly's slanke figuurtje. Daisy was vrij mollig. Het misstond haar totaal niet, want het hoorde gewoon bij haar, maar zelf vond ze het verschrikkelijk. Talloze lijnpogingen waren op niets uitgelopen en ten slotte had ze het maar opgegeven. Ze zou altijd wel iets te dik blijven, vreesde ze, maar men moest haar maar nemen zoals ze was.

Nadat Kelly afscheid had genomen van haar moeder en bij Daisy in de auto was gaan zitten, vertrok het tweetal naar het huis van Sabina, waar Patty ook zou zijn.

Na enig gestouw zaten alle koffers in en op de auto. De meisjes gingen eindelijk op weg.

“Ik heb nu al honger,” begon Daisy. “Wat zit er op die broodjes, Kei?”

Kelly maakte de zak open en bestudeerde het beleg. “Kaas, ham, rosbief eh... vleessalade en ei,” somde ze op. “Je zegt het maar!”

“Ei, graag,” grijnsde Daisy breeduit.

Nadat ze een uurtje hadden gereden, hielden ze een korte pauze op een parkeergelegenheid langs de weg. Daar dronken ze koffie en verorberden de overgebleven broodjes. Het laatste stuk zou Kelly kaartlezen en nog eerder dan verwacht, arriveerden ze bij De Witte Hengst.

“O!” riep Sabina uit. “Wat idyllisch! Moet je zien, die bloembakken met geraniums voor de ramen! Het lijkt Zwitserland wel!”

Daisy reed naar een parkeervak en Kelly ging zich melden bij de receptie. Edith overhandigde Kelly de sleutels van hun kamers en een stencil met activiteiten.

Op hun kamers aangekomen, pakten ze eerst hun koffers uit, om daarna het hotel en de omgeving te gaan verkennen.

Kelly wilde naar de stallen, de rest ging naar het zwembad. Toen Kelly bij de stallen aankwam, zag ze net een groep ruiters terugkomen van een rit.

Voorop reed een knappe, donkere man met een oude cowboyhoed op zijn hoofd. Toen hij Kelly zag, lachte hij en vroeg: “Jij bent zeker vandaag aangekomen? Ik heb je tenminste nog niet eerder gezien.”

“Dat klopt,” antwoordde Kelly. “Mijn vriendinnen en ik zijn net gearriveerd. Ik ben Kelly Siemens.”

“David Freling.”

Ze kreeg een stevige handdruk. Kelly mocht hem meteen. David was tenminste niet zo'n knul met een versierdersblik in zijn ogen, want aan zulke figuren had ze een grondige hekel.

“David!” In de verte kwam een blond meisje aanlopen.

Kelly zag dat Davids ogen een warme glans kregen toen het meisje naderde.

“Ik zocht je,” lachte ze en ze kusten elkaar. “Ik wist niet dat je was gaan rijden, maar Yoran vertelde het me.

“Ze wilden zo graag.” David wees op het groepje ruiters, dat nu bezig was hun paarden te verzorgen.

“Kelly,” wendde David zich nu tot haar. “Mag ik je aan Claudia, mijn aanstaande vrouw, voorstellen? Claudia, Kelly is net aangekomen, samen met haar vriendinnen.”

“Hallo!” Claudia drukte Kelly hartelijk de hand. “Ik hoop dat jullie het hier naar jullie zin zullen hebben. Komen jullie ook naar de voorlichtingsavond?”

Kelly knikte. “We zijn van de partij,” antwoordde ze. “Mooie paarden hebben jullie hier.”

“Rijd je graag paard?” wilde David weten.

Kelly antwoordde dat het haar grootste hobby was. Over Larissa zei ze niets, dat ging niemand iets aan. Bovendien wilde ze geen medelijden. Ze was nog steeds bezig de dood van haar paard te verwerken en het zou nog wel een tijdje duren voor ze rustig met iemand erover kon praten. Nu kon ze dat nog niet.

“Nou,” zei Claudia nu “je kunt je hart hier ophalen! Elke dag organiseert David of Yoran wel een buitenrit en als je inderdaad goed rijdt, dan mag je ook in je eentje eropuit.”

“We hebben een paar mooie routebeschrijvingen liggen,” vertelde David. “Die kun je bij Edith, onze receptioniste, krijgen.”

“Dat klinkt aanlokkelijk,” antwoordde Kelly. Ze kreeg meteen zin om te gaan rijden, maar ze had haar vriendinnen beloofd met hen te gaan zwemmen. En, ach, ze kon nog twee weken lang paardrijden. Daisy en Patty waren niet van die heel goede paardrijdsters, maar Sabina kon het aardig, dus die kon altijd meegaan op zo'n individuele rit. Vol plannen trof ze de anderen bij het zwembad.

“Ik ga zwemmen,” kondigde Patty aan. “Ik heb zo juist een heel leuke badmeester ontdekt. Hij heet Mark.”

Daisy rolde overdreven met haar ogen. Ze kende Patty's licht ontvlambare natuur. Dat kind was om de haverklap hopeloos verliefd.

“Ga je ook mee zwemmen?” vroeg Sabina aan Kelly.

Deze knikte. “Mij best. Maar vanmiddag ga ik paardrijden!” liet ze erop volgen. “Ze hebben hier prachtige paarden.”

“Dan ga ik met je mee,” zei Sabina meteen en druk pratend liepen de meisjes naar binnen om hun zwemspullen te halen.

David, Claudia, Yoran en Edith hadden een drukke ochtend achter de rug. Ze zaten met z'n vieren in de eetzaal en wachtten tot Gregor, een van de jongens die in de keuken assisteerde, hun wat te eten kwam brengen.

“We zitten compleet volgeboekt,” vertelde Edith. “Ik vind het toch zo sneu om al die mensen die nog bellen teleur te stellen!”

“Dat is ook niet leuk,” vond Claudia. “Maar dan hadden ze op tijd moeten boeken. Het is nu begin juni. Dan kun je moeilijk verwachten dat in juli of augustus nog ergens plaats is.”

“Het is altijd te proberen,” vond Yoran. “Je kunt wel een annulering treffen. Dat heb ik zelf ook eens gehad. Ik ben ook niet zo'n figuur die gaat boeken terwijl het nog sneeuwt.”

“Nee, dat weet ik,” zei Edith zuur. “Want je hebt voor ons nog steeds niets besproken voor het najaar. We zouden toch een lang weekend naar Limburg gaan?”

“Dat zal ik vandaag meteen doen,” beloofde Yoran direct. “Ik ben het echt vergeten, Edithje. Ik ga veel te graag een weekendje samen met jou weg.”

Edith lachte alweer. Ze was stapel op Yoran en kon daarom veel van hem verdragen. En het was heus geen laksheid van hem, dat wist ze ook wel. Momenteel was het gewoon erg druk in De Witte Hengst. Edith wist daarover mee te praten!

“ Vandaag zij n er weer heel wat nieuwe gasten gearriveerd,” zei David.

“Ik zag het,” knikte Yoran. “Een stel vrolijke, sportieve meisjes kwam zoeven voorbij, op weg naar het zwembad.”

“Dat zijn, denk ik, Kelly en haar vriendinnen geweest,” grinnikte Claudia.

Sinds Mark zwemleraar was, werd het zwembad extra druk bezocht. Mark was een leuke vent om te zien. Maar tot nu toe had Claudia nog niet kunnen ontdekken dat hij meer voelde voor een vrouwelijke gast dan gewoon wat oppervlakkige vriendschap. Claudia wist dat hij geen vaste vriendin had. Hij ging wel heel vlot met iedereen om, maar verder hield hij zich op de vlakte. Claudia riep zichzelf tot de orde. Ze was weer aardig op dreef! Ze hoorde zich niet te bemoeien met het privéleven van het personeel. Ze was diep in haar hart echter een heel romantisch meisje. Nu ze zelf zo gelukkig was met David, gunde ze iedereen een aardige partner. Ze keek schuin naar Edith en Yoran. Een paar maanden geleden had de situatie er niet zo rooskleurig uitgezien voor die twee.

Edith had gedacht dat Yoran, als zoon van de baas, nooit meer in haar zou zien dan gewoon een vriendinnetje. Ze had zichzelf danig onderschat. Yoran was hoteldebotel verliefd op haar geworden, vanaf het moment dat hij haar voor het eerst had ontmoet. En jawel. .. het was toch nog wat geworden tussen die twee.

Claudia was daar erg blij om geweest, want Edith was eerst veelvuldig uit geweest met Gregor Hansen, die bij Jantien in de keuken werkte. Gregor was echter niet zo'n trouwe ridder en daar kwam Edith al snel achter. Ze gaf Gregor de bons en had zich stellig voorgenomen zich voorlopig niet met mannen in te laten. Maar ze had niet op Yoran gerekend! Die was nogal aanhoudend en uiteindelijk was het hem gelukt om Edith te strikken voor een avondje uit. En van het een was het ander gekomen...

“Waar zit jij helemaal met je gedachten?” lachte Edith.

Claudia schrok op uit haar gepeins.” O, nergens,” zei ze snel. “Ik zat een beetje te dagdromen...”

“Je leek compleet van de wereld,” grijnsde Yoran, met zijn arm losjes om Ediths schouders.

“Ik vertel toch lekker niet waaraan ik zat te denken.” Claudia stak plagend haar tong tegen hem uit en stond op. “Werk aan de winkel, jongens,” kondigde ze met een zucht aan.

De anderen kwamen ook overeind. Nee, in De Witte Hengst hoefde je je nooit te vervelen!

HOOFDSTUK 3

“Vonden jullie die Mark nu echt zo bijzonder?” vroeg Kelly aan de anderen, nadat ze hadden gezwommen en naar de eetzaal waren gegaan om hun lunch te gebruiken.

Sabina antwoordde luchtig: “Nou, hij mag er anders best zijn, vind ik. Ook al is hij mijn type niet.”

“Wat is jouw type dan wel?” grinnikte Daisy.

“Nou, eh... lang, knap en donker,” somde Sabina op. “Zoiets als David.”

“ Ho, ho!” riep Kelly. “ Die is al bezet en wel door de beeldschone Claudia.”

“Je meent het!” zei Patty. “Horen die twee echt bij elkaar?”

Kelly knikte. “Zeker weten,” antwoordde ze. “David stelde me Claudia voor als zijn aanstaande vrouw en als je had gezien hoe hij naar haar keek, zou je je geen illusies meer maken.”

“O, maar dat deed ik toch al niet, hoor,” sprak Sabina troostend. “Mannen als David vallen nu eenmaal niet op een meisje met zo'n saai uiterlijk als ik!”

“Saai?” klonk het uit drie monden tegelijk en ze keken naar Sabina's pittige gezichtje, omlijst door donkerrood golvend haar.

Sabina schaterde het uit. “Over dat laatste zijn jullie het dus duidelijk oneens. Maar jullie weten hoe ik dat rode haar verafschuw!”

“Dat is wat anders,” vond Daisy. “Maar het geeft je iets aparts en je ziet er beslist niet saai uit, integendeel zou ik zeggen.”

“Ach, iedereen klaagt weleens over zijn uiterlijk,” gaf Sabina toe. “Behalve Kelly misschien...” Ze keek Kelly aan. Ze zou het nooit bekennen, maar ze was altijd een beetje jaloers geweest op Kelly's lange donkerblonde haren.

“Nou, dan vergis je je toch mooi,” lachte Kelly nu. “Ik vind mezelf veel te dun, terwijl ik toch goed eet. Daar ligt het dus niet aan.”

“Was ik maar als jij,” mijmerde Daisy, die zichzelf altijd te dik vond. “Ik eet zo weinig mogelijk, maar ik blijf dik.”

“Je bent helemaal niet dik, mens,” zei Patty. “Een beetje mollig, maar dat misstaat je niet. Trouwens, wat zitten we over uiterlijkheden te leuteren? Alsof dat van belang is op onze vakantie! Kom, geniet van de lunch!”

Dat deden ze toen maar. Patty had gelijk. Je moest met je uiterlijk leren leven, hoe dik of dun je ook was en welke haarkleur je ook had. Haar kon je natuurlijk altijd in een ander kleurtje verven, maar het bleef een noodoplossing.

De rest van de dag besteedden de meisjes aan allerlei activiteiten. Ze waren 's avonds stuk voor stuk doodop.

“Ik weet niet wat jullie doen,” zei Patty geeuwend, “maar ik kruip mijn bed in. Tjonge, wat ben ik moe!”

“Ik dacht dat een vakantie was bedoeld om uit te rusten,” vond ook Daisy. “Ik voel me nog meer geradbraakt dan na een hele week op kantoor!”

“Beschouw het als een soort werkvakantie,” lachte Sabina, maar ook zij moest toegeven dat ze haar ogen nauwelijks kon openhouden. Gezamenlijk werd daarom besloten de discotheek te laten voor wat hij was en naar bed te gaan. Er kwamen tenslotte nog veel avonden waarop ze konden dansen.

“Toch wel jammer,” dacht Patty hardop, toen ze de trap opliepen die naar hun kamers leidde.”Misschien is Mark wel in de disco!”

“Jò, dan ga je toch kijken!” snoof Daisy, maar zelfs de gedachte aan Mark deed Patty vanavond niet overstag gaan om de discotheek, die onder het hotel gelegen was, te bezoeken.

“Nee hoor, vanavond maar niet,” grinnikte ze. “Ik rol werkelijk om van de slaap!”

Later vroeg Sabina, die met Kelly de kamer deelde, aan haar vriendin: “En, is het je meegevallen? Ik vond je vandaag trouwens vrolijker dan anders.”

Kelly haalde haar schouders op. “Ik voel me nog precies hetzelfde, maar ik heb me stellig voorgenomen jullie plezier niet te bederven met een lang gezicht. En heus, Sabien, ik vind De Witte Hengst het einde! Ik had nooit gedacht dat het hier zo gezellig zou zijn. Ze gaan allemaal zo kameraadschappelijk met elkaar om, ook het personeel.”

“Ja, dat is mij ook opgevallen,” antwoordde Sabina peinzend. “Het moet heerlijk zijn om hier te werken!”

Ze kon niet weten dat ze met deze opmerking regelrecht in de roos schoot!

Kelly en Sabina hadden zich opgegeven voor de ochtendrit en moesten daarom de volgende ochtend alweer vroeg uit de veren. Maar hoe vroeg het ook was, Yoran Bianchi stond al op hen te wachten bij de stallen.

“Goeiemorgen, dames,” begroette hij het tweetal vrolijk. “Klaar voor de rit?”

“Helemaal,” lachte Sabina.

“Jullie kunnen toch allebei wel redelijk rijden, hè?” informeerde hij ten overvloede. “Want anders krijg ik het aan de stok met David. Hij vindt dat beginnelingen eerst een paar lessen moeten krijgen in de bak, voordat ze mee mogen op de buitenritten.”

“Heel verstandig,” vond Sabina.

“Maar we kunnen allebei goed rijden,” zei Kelly.

“Prima,” reageerde Yoran blij. “Dan moeten jullie maar een paard uitkiezen, want jullie zijn de eersten. Ik verwacht er nog een stuk of zes,” ging hij verder.”Maar dat weet je hier nooit zeker. Ik heb gezegd dat ik uiterlijk om half negen wil vertrekken, dus wie er dan niet is, heeft pech gehad!”

Sabina en Kelly liepen de stallen in en werden daar begroet door Beer, de sint-bernard van David en Claudia. Beer had hier zijn hok. David en Claudia woonden sinds enige tijd wat verder op het terrein in een gezellig klein huisje.

“Braaf beest,” lachte Sabina, die een ferme lik over haar wang kreeg. “Wat een kolos, zeg!”

Kelly grinnikte. “Ja, hij lij kt niet erg op het poedelt je van je moeder,” gaf ze toe.

Sabina schoot hartelijk in de lach. “Welk paard neem jij?” vroeg ze toen aan Kelly.

“Diablo,” antwoordde Kelly zonder aarzelen. “Die heb ik gisteren in de bak gadegeslagen en dat lijkt me een fijn paard.”

“Mij lijkt Amber wel wat,” besloot Sabina.

Op één persoon na was iedereen uiteindelijk om halfnegen present en onder leiding van Yoran begonnen ze aan hun ochtendrit door het nog doodstille bos.

Kelly en Sabina genoten. Ze waren beiden stadsmeisjes en dan stelde je zo'n heerlijke boslucht toch meer op prijs dan een ander die het gewend was. De tocht duurde al met al anderhalf uur.

Bij hun terugkomst zei Sabina tegen Kelly: “Ik heb dan wel ontbeten, maar ik heb alweer honger!”

“Dan halen we toch wat in het dorp?” stelde Kelly voor. “Er staan hier fietsen tot onze beschikking, dus waarom zouden we daar geen gebruik van maken?”

Sabina vond dat een prima idee. Eenmaal in het dorp ontdekten ze “De Koperen Ketel”, een gezellig eethuisje met een bord waarop stond dat de koffie klaar was.

“Zullen we daar wat gaan eten?” vroeg Kelly. “Dan drinken we gelijk koffie.”

“Je zit vol goeie ideeën vanmorgen,” complimenteerde Sabina haar. “Mij best, oudje!”

Het was nog vroeg. Er was nog niemand toen Kelly en Sabina het eethuisje binnengingen.

“Het zal toch wel open zijn?” fluisterde Kelly.

“Er stond toch een bord dat de koffie klaar was?” antwoordde Sabina.

“De koffie is ook klaar,” klonk een prettige stem achter hen, zodat ze beiden bijna verstijfden van schrik.

Achter hen stond een grijnzende jongeman, met, zo zag Sabina tot haar grote verbazing en pret, eenzelfde dikke rode haardos als zijzelf.

“Goeiemorgen, dames,” lachte hij het plotseling zwijgzame tweetal toe. “Ik neem aan dat jullie regelrecht van De Witte Hengst komen?” Hij monsterde hun rijlaarzen.

“Hoe raad je het?” zei Sabina een beetje uit de hoogte, want ze kon het niet uitstaan dat hij hen zo had laten schrikken.

Ze gingen aan een tafeltje zitten en bestelden koffie met een lekkere slagroomtompouce.

“Niet bang voor de lijn?” plaagde de jongeman goedgehumeurd, doch hij ving Sabina's boze blik op en zei overdreven: “Rustig maar, ik ben al weg!”

Toen hij was verdwenen, giechelde Kelly: “Wat had jij opeens?”

“Die naarling!” siste Sabina. “Hij liet ons daarstraks met opzet schrikken. En om dan ook nog eens over onze lijn te beginnen! Waar bemoeit hij zich mee?”

“Ach, jò, hij plaagde maar een beetje,” sprak Kelly vergoelijkend, want de jongeman in kwestie leek haar niet onaardig.

“Mmm,'' was het enige dat Sabina nog te zeggen had.

Ze zwegen totdat de koffie en tompouces werden gebracht.

“Als jullie nog iets nodig hebben, roepen jullie maar,” zei de jongeman tot de twee meisjes, maar Kelly zag dat hij alleen naar Sabina keek. “Mijn naam is Flip!”

“Flip!” sputterde Sabina minachtend, toen hij weer weg was. “Wie heet er heden ten dage nog Flip?”

Kelly schoot proestend in de lach om het verontwaardigde gezicht van haar vriendin.” Wat heb j e toch tegen die jongen?” vroeg ze. “Hij heeft nog wel dezelfde kleur haren als jij!”

“ Wat heeft dat er nu mee te maken!” stoof Sabina op.

“Nou eh...” antwoordde Kelly voorzichtig. “Ik dacht dat je hem daarom misschien des te aantrekkelijker zou vinden!”

“Aantrekkelijk? Deze... Flip!” riep Sabina met ergernis in haar stem.”Hoe kom je erbij, Kelly! Al was hij de laatste vrije man op aarde...”

Ze zwegen verder en dronken hun koffie, die sterk en smakelijk was. Hoe Sabina ook over Flip dacht, peinsde Kelly, ze zou moeten toegeven dat hij goede koffie kon zetten!

Toen ook hun tompouce was opgepeuzeld, besloten de beide meisjes terug te gaan naar De Witte Hengst, waar Patty en Daisy ondertussen ook wel uit bed gekomen zouden zijn.

“Roep jij die Flip even?” vroeg Sabina aan Kelly, maar het onderwerp van gesprek kwam al binnenlopen.

“Hoorde ik daar mijn naam noemen, ook al was het dan zachtjes?” vroeg hij en hij keek Sabina doordringend aan.

Deze wendde meteen haar ogen af en staarde star in haar lege koffiekopje. Daarom nam Kelly het woord. “We willen graag afrekenen,” zei ze.

Flip overhandigde haar de rekening en vroeg of de koffie goed had gesmaakt.

“Heel goed, dank je,” lachte Kelly en ook Sabina mompelde wat in die geest. Daarna wist ze niet hoe snel ze de zaak moest verlaten. Kelly ving een knipoog van verstandhouding van Flip op. Die goede jongen zag dus wel wat in haar vriendin! dacht ze met binnenpret.

Op weg naar De Witte Hengst barstte Sabina los. “Wat een vreselijke zaak was die “Koperen Ketel”! Daar ga ik nooit meer naar toe!”

“Wat zielig nou,” zei Kelly en Sabina keek haar wantrouwend aan.

“Zielig?” vroeg ze niet-begrijpend. “Zielig voor wie in vredesnaam?”

“Nou, voor Flip natuurlijk!” plaagde Kelly en Sabina trapte grommend een beetje harder door. Flip! Hij kon haar wat! Ze wilde niet meer aan hem denken.

Toen ze over halfelf weer bij De Witte Hengst aankwamen, was er nog geen spoor van Daisy en Patty te bekennen.

“Wat een luilakken!” vond Sabina. “Denk je dat ze nog slapen?”

“Het zou me niets verbazen,” grinnikte Kelly. “Je kent Daisy toch? En Patty is niet veel vlotter. Dat weet je toch nog wel van de vorige vakantie? Daarom wilde ik ook het liefst met jou samen op een kamer.”

“En ik met jou,” gaf Sabina toe.

Ze zetten hun fietsen weg en op het moment dat ze de binnenplaats overstaken om naar hun kamer te gaan, reed er een auto met paardentrailer het erf op.

“Zeker een nieuwe gast,” giste Sabina. Want je kon ook je eigen paard meebrengen naar De Witte Hengst.

Nieuwsgierig bleven ze staan kijken. Uit de auto stapte een aantrekkelijke jongeman met dik, blond haar, die meteen naar de trailer liep, waarin zich waarschijnlijk zijn paard bevond.

“Dat is wat je noemt een echt stuk!” glunderde Sabina. “Wat vind jij?”

“Het zal wel.” Het kon Kelly niets schelen. Na Gerard was ze niet meer verliefd geweest en ze vroeg zich af of dat ooit nog eens zou gebeuren.

“Kouwe kikker,” schold Sabina haar lachend uit. “Vergeet Gerard toch en maak weer eens lol! Je zult zien dat je hem dan zo bent vergeten.”

“Jij hebt makkelijk praten,” vond Kelly. “Wacht maar tot jij wordt getroffen door de liefde!”

“Bewaar me,” grijnsde Sabina. “Als ik jou zo zie, hoeft het voor mij allemaal niet.”

De onbekende jongeman had assistentie van Yoran gekregen en samen leidden ze het paard uit de trailer. Het was een prachtige, sneeuwwitte merrie, met lange manen en dito staart en plotseling zag Sabina Kelly wit wegtrekken.

“Kei!” riep ze geschrokken, want ze dacht dat Kelly zou gaan flauwvallen.”Wat is er? Word je niet lekker?”

“Dat paard...” stamelde Kelly met tranen in haar ogen. “Dat is sprekend Larissa!”

Sabina zag het nu ook. Het onbekende paard schraapte zelfs op dezelfde manier als Larissa ongeduldig met het linkervoorbeen over de keien.

“Kom mee.” Sabina sleurde Kelly zowat over de binnenplaats. “Laten we gaan douchen. Daar knap je van op...”

“Nee...” Kelly trok zich los en als in trance liep ze naar het onbekende paard toe, dat stevig in bedwang moest worden gehouden door zijn eigenaar, want het was erg ongeduldig. Kelly bleef pal voor het trotse hoofd staan en stak haar hand uit. “Larissa...” prevelde ze zachtjes.

Net toen haar hand de zachte paardeneus zou aanraken, werd ze door de eigenaar naar achteren getrokken met de woorden: “Pas op! Snöfrid is niet helemaal te vertrouwen.”

“Sn... Snöfrid?” Het leek alsof Kelly ontwaakte uit een droom. Ze besefte ineens dat het niet Larissa was, die voor haar stond, maar een onbekende merrie die Snöfrid heette.

“Ja, Snöfrid.” De nog onbekende jongeman keek het donkerblonde meisje naast hem oplettend aan. Wat was er met haar aan de hand? Ze keek naar zijn paard alsof ze een geest zag! Hij kon niet weten hoe dicht hij bij de waarheid zat met die gedachte.

“Ze is... prachtig!” bracht Kelly uit.

“Ja, hè?” antwoordde hij niet zonder trots. En hij vervolgde: “Werk je ook hier?”

“O nee,” antwoordde ze. “Ik ben hier met vakantie.”

“Dan zullen we elkaar nog wel vaker zien,” lachte hij en hij stak zijn hand uit: “Frank Osinga, aangenaam!”

“Wat? O, ik ben Kelly Siemens,” hakkelde Kelly onhandig. Ze kon haar ogen nog steeds niet afhouden van het evenbeeld van Larissa. Hoe was het mogelijk dat zoiets kon voorkomen? vroeg ze zich af.

“Is ze echt niet te vertrouwen?” wilde ze van Frank weten.

“Ze vertrouwt mij alleen,” was het antwoord. En daarna vertelde hij haar dat hij Snöfrid pas een jaar had. “Ik heb haar gered van de dood,” zei hij, terwijl hij het edelgevormde witte hoofd streelde met zijn door de zon gebruinde handen.

Kelly keek hem verschrikt aan en Frank ging door met vertellen.

“Snöfrid werd, samen met enkele andere paarden, in erbarmelijke staat gevonden in een schuur. Een oude boer, hun eigenaar, had de dieren bijna laten verhongeren. De veearts moest ze stuk voor stuk afmaken, het was verschrikkelijk!” Nu was het Frank, die keek alsof hij mijlenver was met zijn gedachten.”Ik was erbij, omdat ik zijn assistent ben... Ik ben namelijk bijna klaar met mijn veeartsenstudie,” legde hij uit. “Ik heb moeten bidden en smeken om Snöfrid in leven te laten, want niemand gaf nog een cent voor haar... Maar ze redde het! Ik heb nachtenlang bij haar gewaakt!”

Kelly slikte ontroerd. Maar voor ze nog iets kon zeggen, kwam Yoran er weer aan om tegen Frank te zeggen dat de stal voor Snöfrid in gereedheid was gebracht.

“Mooi,” antwoordde Frank tevreden.”Dan gaan we jou eens netjes op stal zetten, meisje! Je hebt wel een beetje rust verdiend na zo'n lange autorit!” Hij nam afscheid van Kelly en liep achter Yoran aan.

Kelly herinnerde zich ineens dat ze Sabina aan haar lot had overgelaten. Natuurlijk was die er niet meer. Die staat allang onder de douche, dacht Kelly bij zichzelf. En daar snakte zij intussen ook naar...

HOOFDSTUK 4

“Ik ben maar weggegaan,” zei Sabina, toen Kelly even later op hun kamer arriveerde. Ze wreef met een dikke handdoek haar haardos droog. “Je kon je ogen haast niet afhouden van dat paard. Als het nu de eigenaar was geweest...” liet ze er schalks op volgen.

“Frank?” vroeg Kelly verbaasd. “Gek, maar ik kan me nauwelijks herinneren hoe hij eruitzag...”

“O, jij bent werkelijk onverbeterlijk!” kreunde Sabina hardop en ze liet zich op haar bed neervallen. “Meen je dat nou?”

“Ja, echt,” knikte Kelly. “Ik was helemaal gefascineerd door dat paard. Ik kan nu nóg niet geloven dat er een paard bestaat dat zo sprekend op Larissa lijkt... Ik ben er nog een beetje beduusd van.”

“Het was ook wel frappant,” moest Sabina toegeven. Ze kon zich wel een beetje voorstellen hoe Kelly zich op dit moment moest voelen. Het was een rare ervaring het evenbeeld van je eigen, overleden, paard ineens voor je te zien.

“Goed.” Kelly wrikte aan haar rijlaarzen tot ze uit waren. “Ik ga maar een douche nemen, anders is de ochtend alweer bijna om. Al een teken van leven van Patty en Daisy gehoord?”

“Ze zijn inmiddels op,” berichtte Sabina lachend. “Ik hoorde een radio spelen toen ik daarstraks langs hun deur kwam.”

“Het zal tijd worden, zeg!” grijnsde Kelly. Ze greep naar een handdoek en haar toilettas.”Tot zo,” zei ze tot haar vriendin en ze verdween naar de gang, waar zich de douchegelegenheden bevonden.

David en Claudia hadden zichzelf een vrije dag gegeven. Over acht dagen zouden ze gaan trouwen en er viel nog zoveel te regelen!

Claudia's hoofd liep om. Maar nu waren alle uitnodigingen al een paar weken de deur uit en hing haar bruidstoilet klaar, diep verstopt in haar kast, want ze wilde voor geen prijs dat David dat zou zien voordat ze trouwden. Wat dat betreft was Claudia heel romantisch. Nu nog het pak van David. Ze hadden winkel in, winkel uit gelopen, maar nergens iets geschikts kunnen vinden. Daarom wilden ze vandaag erop uit gaan om nog eens te kijken, want het werd nu toch wel kort dag!

“Jij bent ook zo kieskeurig,” zuchtte Claudia, waarop David beledigd antwoordde: “Zeg jij maar niets! Van je moeder hoorde ik dat je wel minstens twintig bruidszaken hebt afgelopen, voordat je eindelijk iets naar je zin had gevonden!”

“Trouwen doe je, hoop ik, maar één keer. Dan wil ik niet verschijnen in een vormeloze trouwjurk!”

“Hier, nu zeg je het zelf,” lachte David. “Moet ik dan wel met een vormeloos pak genoegen nemen? Ik wil er naast jou niet uitzien als een zak patat!”

Claudia sloeg haar armen om zijn hals. “Zo zal je er nooit uitzien voor mij,” antwoordde ze liefdevol. “Maar je hebt gelijk. Laten we nu maar gaan, anders is het de moeite niet meer.”

Claudia en David hadden lang gespaard om 's avonds een groot feest te kunnen geven voor familie, vrienden en kennissen. En natuurlijk niet te vergeten voor het personeel van De Witte Hengst! Daarom hadden ze besloten de receptie in en rond hun eigen huis te houden, compleet met een koud buffet in de vrij grote tuin, zodat het personeel dat die avond dienst had, toch ook even aan kon wippen om hen te feliciteren.

Claudia en David kenden elkaar nu bijna twee jaar. David werkte eerder in De Witte Hengst dan Claudia. Toen Claudia in dienst trad, had men haar al gewaarschuwd dat David niet makkelijk in de omgang was. Maar Claudia had zich van zijn dikwijls stugge gedrag niets aangetrokken en was haar eigen gang gegaan. Langzaam maar zeker ging David haar meer en meer waarderen. Hij zag in dat Claudia heel anders was dan Mieke, het meisje dat Claudia's voorgangster was geweest. Mieke was meteen stapelverliefd op David geworden. Hij echter niet op haar en dat gaf uiteindelijk de nodige problemen, zodat Mieke noodgedwongen haar biezen pakte en Claudia haar plaats innam*. Claudia had zich daarom ook heilig voorgenomen niet verliefd te worden op David. Gevoelens lieten zich echter nu eenmaal niet dwingen. Ze was tóch voor hem gevallen, maar ze wist dat goed te verbergen, omdat ze had gehoord hoe het die arme Mieke was vergaan. Maar wat Claudia niet had durven hopen, gebeurde... David werd ook verliefd op haar! Toen waren alle problemen in één keer opgelost. Claudia ging met David samenwonen in het nieuw gebouwde bedrijfsleidershuis en ze waren dolgelukkig met elkaar.

Nu werd hun geluk dan eindelijk bezegeld met een huwelijk. Onder het personeel waren al verschillende plannen gesmeed om de receptie op te luisteren met voordrachten, speeches en sketches, die betrekking hadden op het bruidspaar. David en Claudia wisten van niets. Als die zich 's avonds terugtrokken in hun eigen domein, kwam het personeel, onder leiding van Edith en Yoran, bij elkaar in de kantine, annex eetzaal, om te oefenen. Het moest een verrassing blijven!

De vier vriendinnen troffen elkaar later in het zwembad, waar ze nog een paar baantjes wilden trekken voordat het lunchtijd was.

“Waar bleven jullie nou?” riep Sabina uit, toen ze zich in de kleedhokjes in hun badpakken en bikini's hesen. “Het is al bijna halftwaalf!”

“Het is toch vakantie?” reageerde Daisy lachend. “Nou, dan wil ik af en toe ook eens lekker uitslapen.”

“Dat jullie voor dag en dauw opstaan,” vulde Patty aan, “wil niet zeggen dat wij dat ook moeten doen. Hebben jullie paardgereden?” wilde ze toen weten.

“Ja,” antwoordde Kelly. “Een rit van bijna anderhalfuur! Niets voor beginners dus. Maar het was heerlijk, hè, Sabien?”

Sabina moest dat volmondig beamen. Ze had net als Kelly genoten van de bosrit.

“Er is me toch een stuk van een knul gearriveerd,” zei ze tegen Patty en Daisy. “Maar Kelly had alleen oog voor zijn paard!”

“Nee toch, Kei!” lachte Patty. “Je moet Gerard toch eens vergeten, hoor. Er zijn nog zoveel andere leuke knullen op de wereld!”

“Je krijgt ze allemaal van me cadeau,” bromde Kelly en ze trok haar gloednieuwe badpak met een tijgerprintmotief aan.

Daisy, die een kleedhokje met haar deelde, floot. “Dat staat je geweldig!” merkte ze een beetje afgunstig op. “Hoe kom je aan dat badpak?”

“Dat heeft Niels voor me meegenomen,” vertelde Kelly. “Ze hadden net een nieuwe collectie badkleding binnengekregen en ik had eerste keus!” Niels was een broer van haar; hij werkte in een grote sportzaak.

“Geef mij ook zo'n broer,” vond Daisy. “Ik heb nog zo'n ouderwetse bikini uit het jaar nul.”

“Dat valt wel mee,” lachte Kelly. “Maar als Niels de volgende keer weer wat badpakken meebrengt, moet je maar langskomen. Ze hebben meestal heel leuke modellen. Ze zijn niet goedkoop, dat moet ik er wel bij vertellen, maar .omdat Niels er werkt, krijgt hij vijfentwintig procent korting. En dat is toch mooi meegenomen.”

“Dat doe ik!” nam Daisy zich stellig voor.

Het was aardig druk in het zwembad. Patty volgde Mark met haar ogen, maar hij keek niet eens haar kant op. Ze zuchtte. Wat had ze dan gedacht? Dat hij ter plekke voor haar charmes door de knieën zou gaan?

“O, jongens,” grinnikte Kelly. “Wisten jullie dat onze Sabien een aanbidder heeft?”

“Nee, wie dan?” Twee hoofden wendden zich naar Kelly en deze zag dat Sabina enigszins kleurde.

“Je houdt je mond over die afschuwelijke Flip!” dreigde Sabina, maar Kelly trok zich er niets van aan en vertelde uitgebreid dat ze waren gaan koffiedrinken na hun paardrijtocht en hoe ze in De Koperen Ketel Flip hadden ontmoet.

“Echt, zijn ogen rolden bijna uit zijn hoofd toen hij Sabina zag!'' overdreef ze schromelijk.”Maar het enige dat ze deed, was kattig tegen hem zijn!”

“Hè, waarom nou?” vroeg Patty. “Zo kom je nooit aan de man, hoor, Sabina!”

“O, houden jullie nu eens op!” verzocht Sabina. “Het was een vervelende vent die dacht dat hij de wijsheid in pacht had. Bovendien was hij net zo rood als ik.”

“Dan passen jullie toch extra goed bij elkaar?” plaagde Daisy. “Zoiets schept een band, lijkt me.”

Kelly en Patty keken haar aan en schoten toen hard in de lach. Daisy zat Sabina alleen maar een beetje op stang te jagen, omdat ze wist dat deze het temperament bezat dat bij haar haarkleur hoorde, namelijk nogal opvliegend.

“Ik zeg niets meer,” zei Sabina. “Ik ga zwemmen en ik wil ook niets meer over Flip horen!”

Net als de eerste dag vloog de tweede voorbij. 's Middags gingen de meisjes allemaal hun eigen gang. Ze hadden afgesproken dat ze zich niet verplicht moesten voelen alle vier bij elkaar te blijven als ze daar geen zin in hadden. Zo zat Patty kaarten te schrijven op haar kamer, was Daisy met een groepje kanoën, en had Sabina de fiets gepakt. Ze ging het dorp in om wat tijdschriften en dergelijke te kopen.

Kelly kon Snöfrid niet uit haar hoofd zetten en liep daarom richting stallen, in de hoop een glimp van het paard op te vangen. Het eerste dat ze deed, toen ze bij de stallen aankwam, was Beer over zijn grote kop aaien. Het dier lag lui in het zonnetje en bromde genietend toen Kelly hem achter zij n oren krabbelde.”Wat ben j e toch een aartsluilak,” lachte Kelly en liep door. Ze liep langs Dior, Pablo, Amber en Diablo en aaide hun hoofden in het voorbijgaan. Helemaal achteraan ontwaarde ze een edelgevormd wit hoofd... Snöfrid! Kelly versnelde haar pas en bleef staan voor Snöfrids box. Ze nam Franks waarschuwing dat Snöfrid niet helemaal te vertrouwen was, ter harte en bleef op eerbiedige afstand staan. Ze had geen zin om gebeten te worden, ook al zag het paard er niet naar uit dat het dat zou doen.

Snöfrid hield de oren vrolijk rechtop en haar voorbenen bonkten ongeduldig tegen de gesloten staldeur.

“Ha, Snöfrid,” zei Kelly. “Ongeduldig, meisje? Wil je een peentje?” Ze bukte zich naar de kist winterpenen, die vlak naast haar stond en pakte er een uit. Ze strekte haar hand uit en met een schichtig gebaar trok Snöfrid haar hoofd terug. “Kom maar, je hoeft niet bang voor me te zijn,” probeerde Kelly het dier te paaien. “Ik doe je niets, echt niet...”

“Dat weet zij niet,” klonk opeens de stem van Frank achter haar, zodat Kelly van schrik bijna een luchtsprong maakte.

Bij het horen van zijn stem, hinnikte Snöfrid blij en ze stak haar hoofd zonder een spoortje van angst over de halfgesloten staldeur. Met tedere vingers aaide Frank het mooie hoofd en Snöfrid duwde aanhankelijk haar neus tegen zijn arm.

“Ze vertrouwt je echt volkomen,” zei Kelly. “Is ze bij iedereen zo bang?”

“Niet altijd,” antwoordde hij. “Ze toont zich bang óf ze bijt. Jij hebt nog geluk gehad.”

“Ik stond er een eindje vanaf,” sprak Kelly. “Bovendien had je me gewaarschuwd, dus ik hield overal rekening mee. Ik ben geen amateur!” Het klonk onbewust een beetje pinnig en Frank lachte.

“Dat hoorde je mij toch ook niet zeggen,” antwoordde hij. “Je hebt een zwak voor Snöfrid, hè?” vroeg hij toen. “Heb je zelf een paard?”

“Gehad,” zei Kelly kort. “Ik wil er niet over praten.” Ze liep bij hem weg.

“Hé, wacht nou even.” Frank liep haar achterna en keek naar het plotseling verdrietige gezicht. “Als je er niet over wilt praten, dan zal ik er niet over doorzagen,” zei hij. “Maar soms helpt het als je ergens over praat, wist je dat?”

“Dan zou ik dat toch niet met jou doen,” antwoordde Kelly uit de hoogte” ,want je bent een volslagen vreemde voor me.”

“Die zit,” grinnikte hij. “Ben jij altijd zo in de verdediging?”

“Hoe bedoel je?” viel ze uit.

Frank haalde zijn schouders op. “Ik weet het niet,” antwoordde hij.”Maar ik heb het idee dat je zo snel mogelijk deze stallen wilt verlaten.”

“Dat heb je dan goed gezien,” zei Kelly liefjes en zonder hem verder nog een blik waardig te keuren, liet ze hem aan zijn lot over.

Frank keek haar na terwijl ze wegliep, het donkerblonde haar dansend op haar rug. Een vreemd meisje, die Kelly, dacht hij. Totaal geen hoogte van te krijgen! Het enige dat hij van haar wist, was dat ze een zwak voor Snöfrid had, om wat voor reden dan ook. Frank zuchtte. Hij zou liegen als hij zou ontkennen dat hij Kelly onaantrekkelijk vond. Ze zag er prima uit. Hij zou haar graag eens mee uit vragen, maar had het idee dat hij dat beter niet kon doen. Ze deed nogal afstandelijk. Ach, wat stond hij daar nu te piekeren? Er waren nog wel andere leuke meisjes in De Witte Hengst, of niet soms? Maar niet één was zoals Kelly, vertelde een stemmetje binnen in hem...

HOOFDSTUK 5

Sabina had inmiddels het dorp bereikt. Het was een prachtige tocht geweest door de bosrijke omgeving van De Witte Hengst en ze was zelfs langs een idyllisch meertje gefietst. Ze zette haar fiets op slot voor de plaatselijke boekhandel en stapte naar binnen. Al was het dan een klein dorp, er was genoeg keuze aan tijdschriften, zag ze tot haar genoegen, en al snel was ze bezig enkele ervan door te bladeren. Toen ze er een paar had uitgekozen, draaide ze zich nogal abrupt om en belandde regelrecht in de armen van... “Flip!” bracht Sabina uit op een toon alsof ze een eng insekt zag.

“Zo, je kent mijn naam zowaar nog,” zei Flip en in zijn donkerbruine ogen zag Sabina plaaglichtjes. “Loop jij altijd regelrecht in iemands armen?”

“Ja, daar heb ik een gewoonte van gemaakt,” ketste ze terug. “Mag ik er even door? Ik wil namelijk gaan betalen.”

“Wat een haast,” vond Flip echter, die, nu hij Sabina weer had ontmoet, helemaal geen zin had om alweer afscheid van haar te nemen. “Is je vriendin er niet bij vandaag?”

“Nee,” antwoordde Sabina stug. “Ik ben helemaal alleen...”

“Mooi,” zei Flip op tevreden toon. “Dan kan ik je dus zonder veel problemen uitnodigen om een kop koffie met me te gaan drinken.”

“Hoe kom je erbij?” riep ze uit. “Ik heb helemaal geen trek in koffie en al had ik dat wel, dan ging ik nog niet met jou mee. En ga nu alsjeblieft opzij, je blokkeert het hele pad!”

“Thee dan?” probeerde Flip, maar Sabina had kans gezien langs hem heen te glippen en liep rechtstreeks naar de kassa.

Buiten gekomen wachtte haar echter een onprettige verrassing. Haar fietsband stond leeg. Het ventiel lag ernaast. Verdraaid, ook dat nog! dacht ze woedend, want ze zag Flip aankomen.

“Moeilijkheden?” vroeg hij plagend, want hij had maar één blik nodig om te zien wat er aan de hand was.

“Hoe kom je erbij? Gewoon een lege band,” antwoordde Sabina. “Ik ga wel even een fietspomp lenen bij die fietsenwinkel een eindje verderop.”

Ze wilde weggaan, maar stopte toen ze Flip spottend hoorde zeggen: “De eigenaar van die zaak is toevallig met vakantie. Waarom ga je niet even met mij mee? Ik pomp die band bij ons thuis wel even voor je op.”

Sabina dacht na. Ze had geen andere keus, want ze had weinig zin een paar kilometer met die fiets aan de hand naar De Witte Hengst te gaan lopen. “Goed dan,” zuchtte ze toen. “Ik ga wel even met je mee,” voegde ze er weinig toeschietelijk aan toe. Ze begreep dat er weinig alternatieven waren. Daarom ging ze toch maar liever met Flip mee, al kon ze hem dan niet uitstaan. Opgelaten liep Sabina achter hem aan de dorpsstraat door. Naast het eethuisje De Koperen Ketel, waar Kelly en zij de vorige dag hadden koffiegedronken, bevond zich een woonhuis en Flip opende het tuinhek voor Sabina.

“Kom erin,” zei hij. “Ik zal even in de schuur kijken of ik de fietspomp kan vinden.”

Terwijl Sabina voor het huis wachtte, hoorde ze hem rommelen in de schuur. Toch wel geschikt van hem, dacht ze, wat minder geprikkeld dan even tevoren. Na een minuut of tien wilde ze de moed echter opgeven, maar op dat moment verscheen Flip weer, triomfantelijk de fietspomp omhooghoudend.

“Het duurde wel even,” verontschuldigde hij zich. “Maar ik heb hem toch gevonden. Dat krijg je als niemand meer fietst.”

“Heb je dan een auto?” wilde Sabina weten, omdat ze toch iets moest zeggen.

Flip knikte. “Weliswaar een oud beestje, maar hij rijdt,” grinnikte hij en zijn ogen ontmoetten een ogenblik de hare, zodat ze snel de andere kant op keek.

“Zo, het karwei is geklaard,” zei hij even later en hij richtte zich op. Sabina ging meteen op haar fiets zitten, voor hij haar weer zou vragen om koffie te komen drinken. “Nu krijg ik zeker een welverdiende zoen?” Flip hield zijn hoofd schuin en probeerde haar blik te vangen.

Maar Sabina reed al weg. “Die kom je maar halen op De Witte Hengst!'' riep ze nog over haar schouder, in de stellige veronderstelling dat hij dat toch nooit zou doen. Toen maakte ze dat ze wegkwam. Ze had ook altijd wat, dacht ze onderweg. Afijn, ze kon weer rijden!

Bij De Witte Hengst trof ze Kelly aan, die in de schaduw van enkele bomen, vlak bij de ouderwetse gemetselde waterput, een boek zat te lezen.

“Hallo,” begroette Sabina haar. “Wat zit jij daar je zonden te overdenken?”

Kelly keek op. “O, hallo,” antwoordde ze lusteloos. “Zonden overdenken? Wie weet!”

“Hoezo?” wilde Sabina nieuwsgierig weten.”Is daar een reden voor?”

Kelly schudde haar hoofd. “Ach, nee,” zei ze toen.

“Het is alleen... ik heb het idee dat die Frank wat in me ziet...”

“Die vent van dat witte paard?!” riep Sabina uit. “Eh... Sno... hoe heet het...”

“Snöfrid,” verbeterde Kelly automatisch. “Ja, die bedoel ik,” liet ze erop volgen.

“Gunst, ik zou willen dat hij zijn oog op mij liet vallen!” antwoordde Sabina jaloers. “Ik vind het een hartstikke leuke knul, Kei.”

Kelly haalde haar schouders op. “Hij is ook leuk om te zien en hij zal verder ook best wel aardig zijn, maar ik zoek nu eenmaal geen vakantievriendje of wat voor ander vriendje dan ook! Ik wil gewoon met rust worden gelaten,” barstte ze uit, zodat Sabina haar vriendin verbaasd aanstaarde. “Het spijt me,” zei Kelly tam. “Ik weet gewoon niet wat me bezielt. Ik heb al dagen niet aan Gerard gedacht, écht niet... maar toch zie ik het niet zitten om hier een nieuwe vriend op te duikelen. Misschien komt het wel door Snöfrid... Het heeft me meer gedaan dan ik in eerste instantie dacht, toen ik dat paard gisteren ineens voor me zag staan...”

“Je moet onthouden dat het niet Larissa is, Kei, maar een vreemd paard.” Sabina schoof een stoel bij en ging tegenover Kelly zitten.

“Dat weet ik,” glimlachte Kelly.”Behalve hun uiterlijk hebben de twee paarden niets gemeen. Larissa was de goedheid zelve en Snöfrid... ach, die is bang en daardoor niet te vertrouwen. Maar toch voel ik me tot haar aangetrokken als door een magneet,” ging ze verder. “Ik kan niet bij haar stal wegblijven.”

“En daar trof je Frank natuurlijk,” raadde Sabina. “Nou, daar weet ik ook over mee te praten!” zei ze toen met een veelbetekenende grijns op haar gezicht.

“Wat bedoel je?” Kelly was meteen een en al oor. “Ziet Frank soms ook wat in jou?”

“Nee, was dat maar waar!” lachte Sabina. “Degene die mij achternazit, heet Flip...”

“Flip!” gilde Kelly en ze leefde helemaal op.”Heb je hem weer gezien?”

Sabina knikte, blij dat Kelly niet meer zo somber keek. “Ik moest hem natuurlijk weer tegen het lijf lopen in de boekhandel waar ik deze tijdschriften heb gehaald,” vertelde ze. “En wel letterlijk tégen het lijf. Ik lag compleet in zijn armen!” overdreef ze.

“Zal hij niet erg gevonden hebben,” grinnikte Kelly, die het allemaal al voor zich zag. “En toen? Kuste hij je ten overstaan van de halve dorpsgemeenschap?”

“Zeg, ben je helemaal?” Sabina kleurde als een biet. “Dat had er nog bij moeten komen. Nee, hij durfde me zomaar voor een kop koffie uit te nodigen! Hoe haalt hij het in zijn hoofd, hè?”

“Ach,” sprak Kelly zalvend. “Hij zal denken: die niet waagt, die niet wint!”

Sabina keek haar misprijzend aan. “Je bent niet lekker,” zei ze welgemeend. “Natuurlijk weigerde ik beleefd en nam de benen, maar kwajongens hadden mijn fietsband leeg laten lopen en er zat geen fietspomp op die fiets...”

“En toen kwam galante Flip en die bood meteen aan om jouw band op te pompen,” begreep Kelly. “O, Sabien, wat een mop!”

“Ik vind het helemaal geen mop,” bromde Sabina. “Toen hij die band had opgepompt, wilde hij nota bene nog een zoen ook. Nou vraag ik je!”

Kelly rolde schaterend achterover in haar stoel.”Die Flip!” hikte ze. “Ik mag hem wel!”

“Nou,” vond Sabina. “Neem jij hem dan van me over, dan neem ik Frank wel.”

“Die krijg je gratis van me,” antwoordde Kelly.

Op dat moment klonk er een oerkreet ergens achter de stallen en ze zagen een druipnatte Daisy aan komen.

“Meid, ben je erin gevallen?” brulde Sabina, want Daisy zag eruit als de bekende verzopen kat.

“Ja,” grijnsde Daisy. “Daarnet bij het uitstappen. Ik zat met een nogal dik persoon in de kano en die dook ineens op de kant, zodat die kano ging wiebelen als een gek. En daar ging ik... plons!”

“Gelukkig is het mooi weer, anders had je jezelf nog een kou op de hals gehaald,” zei Kelly.

“Ik ga snel onder de douche,” nam Daisy zich voor. “Want ik ruik echt niet naar lelietjes-van-dalen!” Ze verdween richting hotel.

Het bleef even stil bij de twee achtergebleven meisjes. Toen schoten ze allebei hartelijk in de lach.

“We hebben ook altijd wat,” meende Sabina.

Kelly kon het niet ontkennen.

Zo was er bijna alweer een dag van hun vakantie omgevlogen. Gezamenlijk werd besloten om 's avonds de discotheek te gaan bezoeken.

Het was al aardig druk toen ze daar aankwamen. Mensen uit de nabijgelegen dorpen konden de discotheek ook bezoeken als ze dat wilden, maar zij moesten dan toegang betalen. Als gast van De Witte Hengst hoefde je dat niet. Je kreeg wel een pasje dat je bij de ingang moest laten zien en dan kon je zo doorlopen.

Patty ging meteen op zoek naar Mark, maar zag hem nergens.

“Die heeft vast ergens een bloedmooie verloofde of vrouw zitten,” voorspelde Daisy. “En hij brengt nu gezellig de avond met haar door.”

Patty stak haar tong uit. “Kan ik het helpen dat ik hem leuk vind?”

“Hij is helemaal je type...” vulden Sabina en Kelly lachend aan en ze zochten een vrij tafeltje op. Daisy ging aan de bar wat te drinken halen.

Kelly liet haar blik over de aanwezigen glijden. Haar ogen bleven rusten op de brede rug van een man die tegen de bar geleund stond en lachte naar een knappe brunette, die tegenover hem op een barkruk zat... Frank! Meteen keek ze de andere kant op. Wat kon het haar schelen met wie hij praatte? dacht ze gepikeerd. Alle mannen waren toch hetzelfde. Maarzij tuinde niet meer in hun vlotte praatjes en lieve complimentjes; die tijd was voorbij!

“Naar wie zit jij te staren?” wilde Sabina weten. “O... ik zie het al... knappe Frank!”

“Doe niet zo gek,” viel Kelly geprikkeld uit. “Ik keek helemaal niet naar hem. Waarom zou ik?”

“Waarom niet?” kaatste Sabina terug. “Hij mag er anders best zijn.”

“Wie mag er best zijn?” mengde Patty zich nu in het gesprek. “Is Mark er soms al?”

“Jij met je Mark,” grinnikte Sabina. “Er zijn nog andere leuke mannen dan jouw Mark, hoor. Nee, we hadden het over Frank. Je weet wel, die jongen met dat paard dat zo op Larissa lijkt.”

“O, die,” knikte Patty. “Nou, waar is-ie? Ik hoor jou steeds zo lyrisch over hem praten...”

Daisy kwam terug met een blad vol glazen. “Lest uw dorst, dames,” lachte ze. “Tjonge, wat is het druk bij die bar, zeg! Tussen twee haakjes... jouw Frank staat daar, Kelly. Helaas zit er een heel knap meisje bij hem, dus...”

“Zullen we het nu over iets anders hebben?” stelde Sabina voor. “Hij is heus heel leuk om te zien, maar achteraf val ik meer op donkere types...”

“Of roodharige,” plaagde Kelly zacht en ze ontmoette Sabina's giftige blik.

Al gauw werden de meisjes van diverse kanten ten dans gevraagd. Alleen Kelly hield telkens de boot af. Niet omdat ze niet graag danste, maar ze vond de jongens in kwestie niet leuk.

Toen ze alleen aan het tafeltje was overgebleven, terwijl Patty, Sabina en Daisy op de dansvloer waren te vinden, klonk er een zacht spottende stem achter haar: “Je speelt toch niet voor muurbloempje vanavond, Kelly?”

Frank! Ze had kunnen weten dat hij haar zou opmerken.

“En als dat zo was?” vroeg ze uit de hoogte. “Dan moet ik dat toch zeker zelf weten?”

“Neem me alsjeblieft niet kwalijk, juffrouw Brandnetel,” plaagde hij. “Je doet zo op een afstand. Heb je een hekel aan mannen?”

Kelly dacht even na. Toen zei ze, zorgvuldig haar woorden kiezend: “Laten we zeggen dat ik voorzichtig met hen omspring.”

“Reden?” wilde Frank weten.

“Gaat je niets aan,” snauwde ze. “Ik zou maar gauw weer teruggaan naar je mooie vriendinnetje, want ze zit naar me te kijken alsof ze me graag zou villen!”

“Patricia zal zich heus niet vervelen,” antwoordde hij nonchalant.”Mooie meisjes als zij hebben nooit gebrek aan belangstelling.” En hij vervolgde:”Maar wil je echt niet dansen? Of ben je zo'n stijve hark die er niets van terechtbrengt?”

Nu werd Kelly pas echt kwaad. “Waarom bemoei jij je niet met je eigen zaken!” brieste ze. “Dat durft mij een stijve hark te noemen! Jij... jij...” Ze zocht naar de juiste woorden.

“Bewijs dan dat je niet stijf bent,” daagde hij haar kalm uit, achteloos de rook van zijn sigaret nakijkend. Ondertussen dacht hij: Ik lijk wel gek! Patricia zou meteen opspringen als ik haar ten dans vroeg en ik sta me hier uit te sloven bij dat kattige, blonde ding dat naar de naam Kelly luistert!

“Kom op dan,” gromde Kelly nu en ze sleurde hem haast mee de dansvloer op.

Daar moest hij zijn woorden terugnemen. Kelly was niet stijf, integendeel. Ze danste heel soepel en ritmisch. Tijdens het dansen ontweek Kelly de veelzeggende blikken van Sabina. Ze wist heel goed dat haar vriendin het liefste zag dat ze weer eens een aardige vriend zou krijgen. Misschien was dat ook wel leuk, dacht Kelly. Maar dan toch zeker geen onbenullige vakantieliefde!

HOOFDSTUK 6

“Ik neem mijn woorden terug!” zei Frank tijdens het dansen tegen Kelly. “Je danst geweldig!”

“Dank je,” antwoordde ze droog. “Jij kan het anders ook heel aardig...”

Het viel hem mee dat ze niet zei dat hij danste als een olifant, dacht Frank geamuseerd. Vanuit zijn ooghoek zag hij dat Patricia inderdaad met een nijdige blik zijn verrichtingen gadesloeg. Eigenwijs als hij was, dacht hij: Ze kan me wat! Eén gesprekje betekent nog niet dat ik me verplicht moet voelen me de verdere avond alleen met ene mejuffrouw Patricia te bemoeien! In een opwelling vroeg hij aan Kelly: “Ga je morgen met me rijden?”

“Durf je niet alleen?” Ze begreep hem opzettelijk verkeerd.

“Jawel,” antwoordde hij. “Maar samen is het toch leuker...”

“Mijn vriendinnen...” begon Kelly zwakjes. De plaat was afgelopen en ze liepen terug naar het tafeltje waar Kelly had gezeten.

“Die kunnen best een uur of wat zonder jou,” vond hij.

Dat wist Kelly ook wel. Wat moest ze doen? Aan de ene kant ging ze heel graag met hem mee. Het gaf haar de kans te zien hoe Snöfrid zich onder het zadel gedroeg. Maar aan de andere kant kwam dat achterdochtige duiveltje weer te voorschijn. Kelly voelde wel dat Frank haar leuk vond en dat ze hem, waarom begreep ze niet, aantrok. Ze had van alles gedaan om hem af te poeieren! Maar hij had wat dat betrof een betonnen plaat voor zijn hoofd, of hij was vast van plan haar voor zich te winnen.

“Kom, Kelly,” hoorde ze hem nu zeggen. “Is het zo'n moeilijke beslissing? Ik dacht dat je Snöfrid zo adoreerde?”

Dat laatste gaf de doorslag.

“Goed dan,” gaf ze eindelijk toe. “Wanneer wil je gaan? Want ik weet niet of Yoran en David morgen een rit op het programma hebben staan.”

“Ze gaan 's middags,” wist Frank. “Dus zijn er 's ochtends genoeg paarden tot je beschikking. Zullen we gelijk maar om tien uur of zo afspreken? Dan zorgen we ervoor dat we met de lunch weer terug zijn.”

“Je hebt alles al mooi in kannen en kruiken,” antwoordde Kelly weinig enthousiast.”Maar oké, voor deze keer leg ik me zonder protesten bij je voorstel neer.”

“Mooi,” sprak hij tevreden. “Dan ga ik nu maar eens kijken of ik nog een potje kan breken bij Patricia!” En weg was hij.

Kelly had alweer spijt dat ze had toegestemd morgen met hem te gaan rijden. Moest je hem zien staan daar bij Patricia! dacht ze woedend. En maar zoete broodjes bakken. Bah! Wat een klier! Waarom ging ze nu niet naar hem toe om de rit af te zeggen?

“Hè, hè!” Buiten adem liet Sabina zich in de stoel naast Kelly neervallen. “Meid, ik ben kapot! Waar zijn Daisy en Pat?”

“Die dansen nog,” antwoordde Kelly. “Jij ziet eruit alsof je elk moment kunt flauwvallen.”

“Michiel blééf maar dansen,” hijgde Sabina, terwijl ze haar glas naar haar mond bracht. Toen zag Kelly dat haar ogen groot werden van schrik en ongeloof. Kelly volgde haar verbaasde blik en zag...

“Flip!” zeiden ze beiden tegelijk.

“Wat doet die hier nou?” stamelde Sabina.

“Dat weet ik wel,” lachte Kelly met leedvermaak. “Die komt zijn zoen halen, wedden? Ik zei je toch al dat het stom van je was om zoiets tegen hem te zeggen...”

“O nee, Kei, dat zal hij toch niet serieus hebben genomen?” riep Sabina uit.

“Natuurlijk, je hebt hem immers zelf uitgedaagd,” lachte Kelly. “Ha, ha, daar komt hij al!” Ze hoorde Sabina zachtjes kreunen, toen Flip inderdaad koers zette naar het tafeltje waaraan de twee vriendinnen zaten.

“Goeienavond,” begroette hij hen lachend. “Mag ik bij jullie komen zitten?”

“Natuurlijk,” zei Kelly en ze maakte een gul gebaar naar een lege stoel.

“Kun jij doordeweeks wel weg?” vroeg Sabina liefjes. “In verband met de zaak, bedoel ik.”

“Geen nood,” antwoordde Flip vrolijk. “Mijn ouders staan nu in het restaurant. Bovendien heb ik ook nog een zus en een broer die helpen, dus kon ik vanavond gemakkelijk weg.” Hij keek Sabina recht aan en vroeg toen met een schijnheilig gezicht: “Heelhuids aangekomen, vanmorgen?”

“Ja, dank je,” zei ze stug.

Kelly keek geamuseerd van de een naar de ander. Ze had Sabina nog nooit zo bevroren tegen iemand zien doen. Wat zou er toch met haar aan de hand zijn? Flip was nu niet bepaald een onsportief type, integendeel zelfs...

Een forsgebouwde jongeman met een dikke bos bruine krullen kwam op Kelly afgestapt en vroeg haar ten dans. Kelly stemde toe. Ze hoopte dat Sabina wat zou ontdooien tijdens haar afwezigheid. Die arme Flip! Hij moest het wel te pakken hebben, als hij zelfs naar De Witte Hengst toekwam om haar te zien!

Toen Kelly naar de dansvloer was vertrokken, bleef het even stil tussen Flip en Sabina. Toen vroeg de laatste: “Ben je al meer hier in De Witte Hengst geweest?”

Flip was blij dat ze het woord tot hem richtte, want aan gedwongen zwijgen had hij een grondige hekel. “Dit is de eerste keer dat ik hier ben,” bekende hij. “Maar ik moet zeggen dat het me wel bevalt. Ik had gedacht dat het kleiner zou zijn, maar het is een flinke discotheek.”

“Je bent hier nog nooit geweest?” vroeg Sabina verwonderd. “Waarom dan nu ineens wel?”

Nu was het Flips beurt om verbaasd te zijn. “Kom nou, Sabina,” antwoordde hij. “Ik denk dat je het antwoord op jouw vraag wel kunt raden...”

Sabina kleurde. Hij bedoelde toch zeker niet dat... vroeg ze zich af.

“Ik ben voor jou gekomen,” bevestigde Flip haar vermoedens en Sabina werd zo mogelijk nog roder.

“Je bent niet wijs!” zei ze snel.

“Dank je.” Hij boog zijn hoofd. “Ik heb weleens een groter compliment gehad van een meisje!”

“ Als je complimentjes van mij verwacht, kun je beter een paar tafeltjes verder gaan zitten,” snibde Sabina. Ze doelde op een stuk of wat meisjes, ook vriendinnen waarschijnlijk, die wel wat in Flip schenen te zien. Ze zaten tenminste constant naar hem te gluren.

“O die,” lachte Flip. “De meesten van hen komen uit het dorp. Ik ken ze wel.”

“Nou, wat weerhoudt je dan,” zei Sabina kattig. “Je hebt maar te kiezen, dus wat zoek je in vredesnaam bij mij?”

“Joost mag het weten,” antwoordde Flip eerlijk. “Want je bent wél een kattekop!”

Sabina werd vuurrood van boosheid. Hoe durfde hij haar een kattekop te noemen!

Maar voordat ze een weerwoord had, sprak Flip op sussende toon: “Ja, rustig maar! Het was niet erg complimenteus, maar het is de waarheid nu eenmaal. Waarom heb je zo'n hekel aan me? Heb ik je wat misdaan?”

“Ik heb geen hekel aan je,” mompelde Sabina. “Het komt alleen... je strijkt me tegen de haren...”

“Heel mooie haren,” vond Flip en hij keek bewonderend naar Sabina's rode haardos.

Sabina snoof.”Maak dat je grootje wijs! Ik vind ze afschuwelijk!”

“Hoe kom je daar nu bij!” riep Flip geschokt. “Je hebt prachtig haar, echt! Dat was het eerste dat me aan je opviel in het restaurant. Wat dat betreft passen we prima bij elkaar,” lachte hij.

“Zoals ik al eerder zei: je bent niet goed wijs,” herhaalde Sabina.

“Misschien niet...” antwoordde hij geheimzinnig. “Zullen we dansen?” veranderde hij toen van onderwerp.

“Ach, waarom niet,” stemde Sabina toe, want daar had ze wel zin in. Dat het dan toevallig met Flip was, moest ze maar op de koop toe nemen, vond ze. Maar net toen ze de dansvloer bereikten, zette de disk-jockey een langzaam nummer op.

“Hè, nee,” kreunde Sabina.

“Hè, ja,” grijnsde Flip en hij trok haar mee, zodat er voor haar niet veel anders overbleef dan hem te volgen.

Kelly, Patty en Daisy waren inmiddels voor een poosje uitgedanst en zaten weer aan het tafeltje.

“Wie is dat nu, met wie Sabina danst?” wilde Patty nieuwsgierig weten. “Is dat toevallig die Flip?”

Kelly knikte lachend. “De arme jongen is speciaal voor Sabien hiernaar toe gekomen,” vertelde ze.

“Ik dacht dat ze zei dat ze hem niet kon uitstaan?” vroeg Daisy verwonderd. “Nou, daar is niet veel van te merken. Moet je zien hoe innig ze samen dansen!”

“Ze kon niet anders,” grinnikte Kelly. “Ze gingen net de dansvloer op toen er een langzaam nummer werd opgezet. Toen kon Sabina moeilijk weglopen.”

“Hij heeft inderdaad ook rood haar,” merkte Patty op. “Als je het mij vraagt, passen die twee prima bij elkaar!”

“Jou wordt niets gevraagd,” zei Daisy.

Kelly's ogen gleden langs de bar. Frank was nergens meer te bekennen en ook Patricia was weg. Ze zuchtte. Zou hij met haar meegegaan zijn? vroeg ze zich af en ze voelde een golf van jaloezie in zich opkomen. Bespottelijk, ik ken hem nauwelijks! wees ze zichzelf terecht. Maar het idee dat Frank ergens met Patricia stond te vrijen, vond ze afschuwelijk! Ze had nu zeker geen zin meer in die rit morgenochtend. Ze schrok dan ook geweldig toen Franks stem achter haar zei:” Je vergeet het toch niet morgenochtend? Ik ga nu naar boven, anders kost het me te veel moeite om morgen uit bed te komen.”

“Je laat me schrikken!” beschuldigde Kelly hem. “Waar was je ineens?”

Frank lachte breed. “Dus je miste me een beetje? Mooi! Had ik niet verwacht!”

“Het viel me gewoon op,” antwoordde Kelly gepikeerd. “Dus verbeeld je maar niets!”

“Jammer,” zei hij vrolijk. “Maar als je echt wilt weten waar ik was... Ik ben even naar mijn paard geweest om te kijken of alles in orde was voor de nacht. Tevreden, liefje?”

Voordat Kelly kon zeggen dat ze zijn liefje niet was, was hij al verdwenen. Ze voelde zich opeens ontzettend opgelucht. Frank was dus niet met Patricia meegegaan!

“Zo, zo,” plaagde Daisy haar. “Heb je het weer voor elkaar?”

“Wat bedoel je?” vroeg Kelly onschuldig.

“Dat onderonsje met Frank,” grinnikte Daisy. “Kind, die ziet wel wat in jou.”

“Doe niet zo gek,” verzocht Kelly. “Hij is de hele avond met ene Patricia opgetrokken. Prachtig om te zien, met een figuur als een fotomodel.”

“Dat zegt niets,” vond Daisy.”Op een mooie buitenkant ben je snel uitgekeken. Heb je een afspraakje met hem?” wilde ze toen nieuwsgierig weten.

“We gaan morgen samen rijden, dat is alles,” antwoordde Kelly en ze hoopte dat het achteloos genoeg klonk.

Maar Daisy tuinde daar niet in. “Gewoon, samen rijden,” zei ze veelbetekenend. “Nou, daar heeft hij dan toch mooi jou voor gevraagd en niet die Patricia!”

En dat kon zelfs Kelly niet ontkennen.

“Zeg, luitjes,” kwam Patty tussenbeide. “Ik weet niet hoe jullie erover denken, maar ik ga naar bed. Ik wil morgen voor de verandering eens vroeg opstaan. Dan is het nog niet zo druk in het zwembad.”

“Ik ga ook,” knikte Daisy.”Zeg jij het tegen Sabien, Kei? Tenminste... als het tot haar wil doordringen. Ik zie dat ze nog steeds in Flipjes armen vertoeft...”

“Ik maak het haar op een of andere manier wel duidelijk,” grinnikte Kelly. “Wel te rusten.”

“Hetzelfde,” wensten Patty en Daisy, waarna ze vertrokken.

En zo bleef Sabina als enige van de vier vriendinnen achter in de discotheek, want nadat Kelly in gebarentaal aan haar had duidelijk gemaakt dat Patty en Daisy naar bed waren gegaan, ging ze zelf ook. Flip kon goed dansen, moest Sabina toegeven. En hij hield haar ook niet zo innig vast, want daar had ze toch zo'n hekel aan!

Toen de plaat was afgelopen, vroeg Flip: “Zullen we nog wat te drinken nemen?”

“Ja, goed,” knikte Sabina en ze gingen samen aan de bar zitten. “Ik betaal,” zei ze.

“Helemaal niet,” protesteerde Flip en hij ving een boze blik op uit twee blauwe ogen.”Oké, jij je zin,” gaf hij haastig toe, omdat hij geen zin had om weer met Sabina te bekvechten.

Sabina deed haar bestelling en Flip zei spijtig: “Hierna moet ik ervandoor, want ik moet morgen werken.”

“Zielepoot,” antwoordde Sabina zonder mededogen. “Ik zal aan je denken, hoor.”

“Echt?” vroeg hij en ze wendde haar gezicht af. Die vervelende klier ook! Hij had op alles een weerwoord. “Waarom kom je morgenochtend niet gezellig een kop koffie drinken in De Koperen Ketel?” stelde hij toen voor. “En dan is het voor mijn rekening. En als je wilt, krijg je er ook nog een tompouce bij of een appelpunt.

Die maakt mij n moeder zelf; ze zij n niet te versmaden.'' “Misschien doe ik dat wel,” antwoordde ze tot zijn verbazing. “Maar ik kom dan voor die appelpunt, hè, en niet voor jou. Voor het geval je dat mocht denken.”

“Ik zou niet durven!” antwoordde hij met een ernstig gezicht. De drankjes waren op en Flip maakte aanstalten te vertrekken. “Loop je even mee naar mijn auto?” vroeg hij, en hij verwachtte meteen protesten, maar Sabina stemde zowaar toe.

“Ik moet toch die kant op,” antwoordde ze en ze pakte haar tasje.

Buiten stond een zacht windje en er twinkelden sterren aan de wolkeloze hemel.

“Waar staat je auto?” wilde Sabina weten.

“Voor het hotel,” was het antwoord.

“Dan neem ik hier afscheid van je,” zei ze. “Anders moet ik twee keer langs de portier.”

“Nou en?” vond Flip.

“Nee,” hield ze vol. “Ik moet hier naar boven. Tot morgen dan... misschien,” liet ze erop volgen. Ze liep van hem weg, maar Flip wist haar bij de arm te pakken.

“Dat gaat zomaar niet,” zei hij verontwaardigd. “Ik heb nog wat van je te goed, weet je nog?”

“Dat was zo niet bedoeld en dat weet jij net zo goed als ik!” protesteerde Sabina, maar het hielp niets, want Flip boog zich voorover en kuste haar. Ze spartelde nog even tegen, maar toen gebeurde er iets wonderlijks met haar. Ze vond zijn zoen helemaal niet zo afstotelijk als ze wel gedacht had, integendeel! Met een rood hoofd richtte ze zich uiteindelijk op en zei een beetje ademloos :” Wel te rusten!” En toen rende ze naar boven, nagekeken door Flip, die glimlachte...

Sabina had kunnen weten dat Kelly nog wakker was toen ze zacht de kamer binnen kwam sluipen.

“Doe het licht maar gerust aan, Sabien,” klonk haar stem. “Je dacht toch zeker niet dat ik een oog dichtdeed voor ik te weten was gekomen hoe jij en Flip afscheid van elkaar hadden genomen!”

Sabina deed het licht toen maar aan. “Mijn lippen zijn verzegeld,” antwoordde ze. “Ik zeg lekker niets.”

“Verzegeld met een kus?” giste de onverbeterlijke Kelly. “O, je bloost! Hij heeft inderdaad zijn kus geïnd!”

Sabina haalde quasi-nonchalant haar schouders op. “Hij liet me niet eerder gaan,” zuchtte ze. “En het was stom van mij om zoiets tegen hem te zeggen. Ik had op mijn vingers kunnen natellen dat hij in staat was om hierheen te komen.”

“Misschien dat je het diep in je hart wel wilde,” zei Kelly. “Ik begrijp niet waarom je de hele tijd zo op hem loopt te vitten. Ik vind hem juist heel aardig.”

“Hij is ook niet onaardig,” moest Sabina met tegenzin toegeven en ze begon zich langzaam uit te kleden. Ze viel ineens om van de slaap.

“Waarom doe je dan zo pinnig tegen hem?”

“Weet ik veel.” Sabina mikte haar spijkerbroek en T-shirt slordig over een stoel en greep naar het shirt waar ze in sliep. “Dat effect heeft hij nu eenmaal op me.

“Heb je nog een afspraak met hem gemaakt?” vroeg Kelly toen nieuwsgierig. Bewaar me, ze leek Daisy wel met al haar gevraag! Maar ze wilde het nu eenmaal dolgraag weten. Ze vond Flip en Sabina echt goed bij elkaar passen.

“Afspraak... afspraak,” mompelde Sabina tussen het tandenpoetsen door. “Hij heeft me koffie en een appelpunt beloofd als ik morgenochtend naar De Koperen Ketel zou komen. Ik weet nog niet of ik ga,” liet ze erop volgen.

“Túúrlijk ga je,” besliste Kelly voor haar. “Anders komt hij gegarandeerd wéér naar De Witte Hengst! Die Flip van jou lijkt me een echte volhouder.”

“Ik vrees het ook,” antwoordde Sabina zuurzoet. En daarop: “Maar hij is “mijn” Flip niet!” Ze dook haar bed in.

“Al goed, oudje,” grijnsde Kelly nog, voordat Sabina het licht uitdeed...

HOOFDSTUK 7

Yoran Bianchi liep Claudia in de gang tegen het lijf. “Heb jij Edith gezien?” vroeg hij.

“Die ging net even naar Jantien,” antwoordde Claudia. “Er was voor haar gebeld van de gemeente. Jantien kan waarschijnlijk een huisje in het dorp krijgen. Dan hoeft ze hier niet meer op dat piepkleine kamertje te wonen.” Jantien had zolang een kamer in De Witte Hengst, waar ze, naar ze hoopte, niet voor altijd hoefde te wonen.

“Nee, dat is ook eigenlijk niets voor een vrouw met haar omvang!” grapte Yoran. “Ik ben blij voor haar. Een huisje in het dorp was net wat ze graag wilde.” Hij liep door en trof Edith inderdaad bij de kokkin aan.

“Dan ga ik direct even terugbellen,” hoorde hij Jantien zeggen. “Blijf jij even bij mijn aardappels, Edith?”

“Ja, hoor,” antwoordde Edith meteen. “Ga nu maar. Ik zorg ervoor dat je piepers niet zullen aanbranden. Ha, Yoran,” lachte ze toen ze Yoran zag.

“Ha, schat van me,” grinnikte Yoran en hij kuste haar vol overgave.

“Zocht je mij?” vroeg Edith toen een beetje buiten adem.

Hij knikte. “Ik heb dat lange weekend naar Limburg kunnen boeken,” vertrouwde hij haar toe. “We gaan dan over een week of vier weg, als David en Claudia weer terug zijn van hun huwelijksreis. Stel je voor, een paar dagen helemaal voor onszelf. Geen beslommeringen van het hotel, heerlijk!”

“O, Yoran, wat geweldig!” riep Edith enthousiast en ze vloog hem om zijn hals. “Ik ben er echt aan toe! Het is hier de afgelopen weken zo ontzettend druk geweest dat ik af en toe gewoon stond te tollen op mijn benen. Ik heb er echt zin in! Ik ga de dagen aftellen!”

“Anders ik wel,” antwoordde Yoran. “Ik werk met het grootste plezier in De Witte Hengst, maar met die drukke weken is het me af en toe gewoon een beetje te veel. Dus jij hebt er ook zin in?” vroeg hij nog ten overvloede.

“Ik kan haast niet wachten tot het zover is,” knikte Edith. Het was niet alleen de drukte van het hotel, maar het waren ook de voorbereidingen voor de bruiloft van David en Claudia, waarvan Edith en Yoran de leiding op zich hadden genomen en dat vergde veel tijd en energie. Gelukkig was het bijna zover. Ze zouden nog één keer een soort generale repetitie houden en dan moest iedereen maar weten wat hij geacht werd te doen. “Ik vind het hartstikke leuk dat Dave en Claudia gaan trouwen,” zuchtte Edith. “Maar ik zal blij zijn als de hele toestand achter de rug is! Ik val 's avonds als een blok in slaap en kan 's ochtends haast niet mij n bed uitkomen.''

“Daar weet ik van mee te praten,” zei Yoran. “Afijn, alle voorbereidingen zijn nu klaar en een ieder weet wat van hem of haar wordt verwacht. En als nu de door Jantien beloofde bruidstaart ook nog lukt, ben ik helemaal tevreden.”

Jantien had toegezegd een bruidstaart van wel vijf verdiepingen te zullen maken. David en Claudia wisten ook daar niets vanaf en Edith had van Claudia gehoord dat ze er niet zelf een hadden besteld, omdat zo'n taart een vrij dure aangelegenheid was. De taart werd dus Jantiens cadeau voor het bruidspaar.

Deze ochtend waren het Sabina en Kelly die voor hun doen vrij laat opstonden. Het was half tien. Kelly rende als een bezetene door de kamer, hier en daar een kledingstuk oprapend.

“Ik kom te laat, ik kom te laat!” riep ze steeds, terwijl Sabina geamuseerd toekeek vanaf haar bed.

“Als Frank je zo eens kon zien,” plaagde ze.

“ Schei uit, zeg liever waar ik mij n rij laarzen heb gelaten,” jammerde Kelly en ze schoot in haar rijbroek.

“Daar, onder de wastafel,” wees Sabina. “Wat ze daar ook mogen doen. We hebben allebei een kast, hoor, Kei. Zo'n vierkant ding met een deur erin en...”

“Ja, ja,” mompelde Kelly. “Het zal allemaal wel. Verdraaid, nu moet ik gaan rijden met een lege maag. Waarom heb je de wekker niet gezet?” liet ze er onlogisch op volgen, omdat ze dat natuurlijk ook zelf had kunnen doen.

Sabina ging er dan ook wijselijk niet op in. “Er liggen nog appels in mijn kast,” zei ze alleen.”Die heb ik gisteren genaaid in het dorp. Neem er maar een van. Dat is beter dan niets.”

Met een appel tussen haar tanden geklemd, wurmde Kelly zich in haar rijlaarzen en ze bond haar haren in een paardestaart. “Nou, tot straks,” zei ze toen haastig en met een klap sloeg de deur achter haar dicht.

Sabina schudde haar hoofd.

Het leek alsof er een orkaan door de kamer had gewoed na Kelly's vertrek. Sabina besloot om er ook maar uit te komen en bracht wat orde in de chaos. Vanavond moesten ze echt eens gaan opruimen, anders schrokken de kamermeisjes zich een hoedje als ze kwamen schoonmaken. Opeens dacht ze aan Flip. Zou ze nog gaan koffiedrinken bij hem? Sabina vermoedde dat hij haar wel zou verwachten. Aan de andere kant moest hij niet denken dat hij haar had ingepakt na die zoen van gisteravond. Laat hem maar lekker even wachten, dacht ze tevreden. En denken dat ik niet meer kom. Ik ben benieuwd wat voor uitwerking dat zal hebben!

Op haar gemak nam ze daarop uitgebreid een douche en waste haar haren, die ze vervolgens droogföhnde. Het was inmiddels al kwart over tien geweest. Sabina besloot haar witte overall aan te trekken met de brede donkerbruine riem. Dat stond haar goed, wist ze en wit was een neutrale kleur. Met haar haarkleur was het altijd uitkijken geblazen. Ze kon niet alle kleuren dragen.

Toen ze eindelijk op de fiets De Witte Hengst verliet, was het al half elf geweest.

Tegen elven kwam ze bij De Koperen Ketel, het restaurant van Flips ouders aan. Tot haar opluchting zag Sabina dat er nog wat andere mensen binnen waren. Ze stapte af en deed haar fiets op slot. Wat aarzelend ging ze naar binnen en zocht een tafeltje bij het raam, zo ver mogelijk van de andere mensen vandaan. Flip zag ze nergens. Ze speelde wat met de menukaart toen een jonge stem achter haar ineens zei: “Jij bent vast Sabina!”

Verbaasd keek Sabina om, want ze herkende de stem niet. Achter haar stond een meisje van een jaar of zeventien met een dikke bos koperrood haar. Dat kon niet missen, dat moest het zusje van Flip zijn, dacht ze.

“Ja, ik ben Sabina,” glimlachte ze. “En als ik me niet vergis, ben jij een zus van Flip.”

“Klopt,” lachte het meisje. “Ik ben Astrid. Ik ben blij dat je toch nog gekomen bent,” vertrouwde ze Sabina toe. “Want Flip werd met het kwartier chagrijniger.

Hij heeft het flink te pakken, geloof ik!”

“Dat zal wel meevallen,” bloosde Sabina. Dus Flip had zijn zus over haar verteld! Dat had ze niet verwacht.

“Koffie en een appelpunt?” vroeg Astrid en een olijke blik verscheen in haar ogen. “Je ziet, mijn broer heeft instructies achtergelaten.”

“Is hij er dan niet?” Sabina keek rond.

“Nee, hij is even een boodschap aan het doen,” antwoordde Astrid. “Maar hij komt zo terug.” Ze bekeek Sabina van top tot teen. “Ja, ik heb altijd wel gedacht dat hij op een type als jij zou vallen,” zei ze meer tegen zichzelf dan tegen Sabina. “Ik vind het wel grappig om Flip een keer verliefd mee te maken. Dat is namelijk nog maar zeer weinig voorgekomen!” En met deze woorden verdween ze naar achteren, Sabina met haar gedachten alleen latend.

Veel tijd om over Astrids woorden na te denken, kreeg ze niet, omdat Flip het restaurant binnenkwam. Sabina zag zijn ogen over de mensen gaan en toen hij haar bij het raam ontdekte, verscheen er een opgeluchte uitdrukking op zijn gezicht. Hij liep meteen op haar af.

“Je bent dus toch nog gekomen,” zei hij, nadat hij haar had begroet.

“Had je dan gedacht van niet?” vroeg ze plagend.

Flip werd een beetje rood. “Ik... nou ja, ik wist het niet,” stamelde hij wat onhandig. “Ik bedoel... na gisteravond.”

“Wat was er dan gisteravond?” vroeg Sabina onschuldig, hoewel ze zeer goed wist wat hij bedoelde. “Dacht je dat ik overstuur zou zijn van één kusje? Het was echt niet mijn eerste, hoor,” ging ze plagend verder.

“Dat zal wel niet,” antwoordde Flip wat jaloers. “Maar het kon toch zijn dat je me te opdringerig had gevonden? Toen je vanochtend maar niet kwam, was ik daar een beetje bang voor.”

“Eigen schuld,” vond Sabina zonder medelijden.

Astrid kwam eraan met twee kopjes koffie en twee appelpunten. Ze knipoogde naar haar broer en zei op samenzweerderstoon: “Ik neem het wel even van je over, Flip. Dan kun jij rustig met Sabina koffiedrinken.”

“Bedankt,” antwoordde hij, waarop Astrid zich discreet terugtrok.

“Aardige meid, die Astrid,” vond Sabina. “Wat? O, ja!” zei Flip snel.

Hij was zowaar verlegen, dacht Sabina geamuseerd. “Kom je vanavond nog naar De Witte Hengst?” wilde ze weten.

Flip roerde in zijn koffie. “Dat weet ik niet,” antwoordde hij.

“Weet je niet?” stoof Sabina op. “Ja of nee?”

Flip keek op en zijn bruine ogen keken recht in de hare. “Wil je graag dat ik kom?” vroeg hij haar toen onverwacht, zodat Sabina even van haar stuk was gebracht.

“Eh... dat moet j e toch helemaal zelf weten,'' wist ze uit te brengen.

“Als ik kom, kom ik voor jou,” zei hij toen. “Dat weet je inmiddels wel. En mocht je dat nog niet geweten hebben, dan heeft die kletskous van een Astrid het je wel verteld. Ik ken haar langer dan vandaag,” ging hij verder. “Nou?” vroeg hij toen.

“Wat, nou?”

“Wil je graag dat ik kom of niet? Zo niet, dan blijf ik weg.”

“Doe niet zo raar!” riep Sabina. “Waarom wil je nu speciaal weten of ik graag wil dat je komt? Ik ben daar toch niet het enige meisje?”

“Wel het enige meisje dat mij interesseert,” zei Flip met nadruk. “En ik vraag het jou, omdat ik gewoon wil weten hoe je mij vindt... Ik bedoel... je kunt het eerlijk zeggen. Ik zal niet in huilen uitbarsten als je zegt dat je me een kwal vindt.”

Sabina schoot in de lach. “Dan zul je wel opgelucht zijn,” grinnikte ze, “want ik vind je beslist géén kwal! Tevreden?”

“Mmm,” mompelde hij en ze voelde even zijn hand op de hare, voordat hij zijn appelgebakje naar zich toe trok. “Het is beter dan niets!”

En hoe was het Kelly intussen vergaan?

Hijgend was die even na tien uur bij de stallen aangekomen, waar Frank op Snöfrid al rondjes aan het rijden was in de bak. Ze bleef even staan om hen gade te slaan, totdat Frank haar in het oog kreeg en Snöfrid tot vlak bij Kelly stuurde.

“Ik heb me verslapen,” zei deze schuldbewust.”Ben je allang hier?”

“Al uren!” overdreef hij. “Nee hoor, ik ben er ook net. Kom, dan gaan we eens een pittig paardje voor je uitzoeken!”

Kelly koos Amber. Sabina had haar de vorige keer bereden en het leek haar een fijn paard.

“Weten Yoran en David dat ik een paard meeneem?” informeerde Kelly, terwijl Frank de lichtbruine merrie zadelde. Kelly aaide Amber over haar hoofd.

“Ik heb het zoeven tegen Yoran gezegd, die kwam langs,” antwoordde hij. “Het was prima, zei hij, want hij weet dat je goed rijdt.”

“Dan is het goed.” Kelly greep naar het hoofdstel en deed het bit in Ambers mond.

“Klaar?” vroeg Frank toen.

“Klaar!” sprak ze bevestigend en ze steeg op.

Frank haalde Snöfrid uit de bak en daarna vertrokken ze. Terwijl ze reden, kon Frank Kelly onopgemerkt observeren. Ze had een mooie zit, vond hij, zo fier rechtop. En ze bereed de pittige Amber alsof ze nooit iets anders had gedaan.

Frank had eerder op de ochtend een routebeschrijving bij Edith gehaald en die volgden ze nu. Ze kwamen langs de mooiste plekjes en gingen zelfs nog een stuk door de duinen, want De Witte Hengst lag maar een kilometer of zeven van zee af.

“Zullen we even uitrusten?” vroeg Kelly, nadat ze ruim een uur hadden gereden.

“Mij best,” stemde Frank toe. Ze hielden hun paarden in en Frank sprong uit het zadel. Hij bond Snöfrid vast aan een stevige boomtak en wendde zich toen tot Kelly, met de bedoeling haar uit het zadel te helpen.

“Laat maar,” wimpelde ze af. “Ik kan het zelf wel.”

“Dat weet ik ook wel,” antwoordde hij een beetje gepikeerd , omdat ze weer zo afwijzend deed.”Maar daarom mag ik je toch wel een helpende hand bieden? Daar is toch niets verkeerds aan?”

Maar Kelly, eigenwijs als ze was, sprong zelf uit het zadel, bleef natuurlijk met haar voet in de stijgbeugel hangen, iets wat haar nog nooit was overkomen, en viel pardoes voorover, recht in Franks armen.

“Dat heb je er nu van,” plaagde hij. Zijn ogen waren heel dicht bij die van haar.

“Doe niet zo melig,” verzocht Kelly kribbig en ze worstelde zich los, waarbij er van alles uit het borstzakje van haar blouse, die ze onder haar trui droeg, viel, zoals een zakkammetje, een portemonnee en een mapje met foto's, dat open voor de voeten van Frank viel. Deze raapte het op en Kelly zag zijn ogen groter worden.

“Wat doe jij met foto's van Snöfrid?” wilde hij toen weten en hij keek haar vragend aan.

Kelly graaide het mapje uit zijn handen. “Dat is Snöfrid niet,” zei ze kortaf en ze stopte het mapje weer terug waar het hoorde. Ze wilde van hem weglopen, maar voelde zijn hand op haar schouder.

“Je kunt niet altijd voor de waarheid op de loop gaan,” zei Frank. “Vertel op, Kelly, wat is dat voor een paard? Doe niet zo geheimzinnig!”

“Ik doe niet geheimzinnig!” Kelly stampvoette bijna van boosheid. “Bemoei je er toch niet mee, dat zijn mijn zaken.”

“Vind je dat?” O, wat zag hij er ineens hooghartig uit, vond Kelly geschrokken.

“ Kelly, vanaf de eerste keer dat j e Snöfrid zag, had j e iets speciaals met haar. Dat viel me meteen op. En nu loop je met foto's op zak van haar evenbeeld. Of is het Snöfrid misschien? Is ze vroeger soms van jou geweest?”

Kelly schudde langzaam haar hoofd en pinkte snel een traan weg. Maar ze was toch niet snel genoeg, want Frank had het gezien.

“Kelly, vertel het me toch alsjeblieft!” Zijn stem klonk een stuk vriendelijker dan even tevoren. “Wat schiet je ermee op om alles zo op te kroppen? Vertrouw je me dan niet een klein beetje? Ben je soms bang dat ik dingen zal doorvertellen? Dan kun je gerust zijn, want zoiets doe ik niet...”

Kelly was in het zand gaan zitten, haar armen om haar knieën geslagen. Een paar plukjes haar waren uit haar paardestaart ontsnapt en dansten om haar gezichtje, dat triest stond. Frank ging naast haar zitten. “Dat paard op de foto was mijn paard, Larissa,” begon Kelly toen toonloos te vertellen. “Ik had haar al vanaf mijn veertiende ... Ze was mij n beste vriendin, mag ik wel zeggen, en ik was dol op haar. Je begrijpt het misschien al, ze leeft niet meer. Een paar maanden geleden wilde ik gaan rijden en vond ik haar dood in de stal... Hartstilstand of iets dergelijks, zei de veearts...” Kelly boog haar hoofd. Zè voelde hoe Frank zijn arm om haar schouders sloeg, maar ze duwde hem nu niet van zich af, omdat ze wist dat hij het troostend bedoelde. “Ik was er kapot van,” ging ze schor verder.”Ik kon me m'n leven niet zonder Larissa voorstellen. Ze was er gewoon altijd. Ik ben er nog steeds niet overheen. Toen jij een paar dagen geleden aankwam op De Witte Hengst en Snöfrid uit die trailer haalde...” zuchtte Kelly, “dacht ik dat ik een geest zag! Snöfrid lijkt als twee druppels water op Larissa. Ik heb zoiets nog nooit meegemaakt. Je zult wel gedacht hebben...” Ze glimlachte even naar Frank, die stil had zitten luisteren naar haar verhaal.

“Ik vond wel dat je een beetje eigenaardig reageerde,” gaf hij toe. “Je zag alleen Snöfrid maar en hoorde helemaal niet wat ik tegen je zei. Maar nu je hebt verteld over Larissa, begrijp ik je heel goed. Mag ik die foto nog eens zien?” vroeg hij belangstellend.

Kelly haalde het mapje te voorschijn. “Er zitten diverse foto's van haar in,” zei ze.

Frank bekeek ze stuk voor stuk.

“Hoe bestaat het,” reageerde hij uiteindelijk. “Ik dacht in eerste instantie echt dat het Snöfrid was toen ik deze foto daarstraks zag. Het is werkelijk frappant, Kelly. Ik kan me voorstellen dat je enigszins van slag was.”

“Enigszins?” Kelly glimlachte droevig. “Zeg maar gerust dat ik flink van streek was. Ik ben ettelijke keren naar de stal geweest om Snöfrid te bekijken. Sabina verklaarde me voor gek. Zij hield me met beide benen op de grond door me keer op keer te vertellen dat Snöfrid Larissa niet was en het ook nooit zou worden...” Ze haalde haar schouders op. “Toch blijf ik een zwak voor je paard houden.”

En ik heb een zwak voor jou! dacht Frank, maar hij hield zijn mond. Nu Kelly hem in vertrouwen had genomen, wilde hij haar niet afschrikken door dergelijke dingen hardop te zeggen. Hij had daarstraks gezien hoe ze reageerde, toen hij haar uit het zadel wilde helpen en vermoedde dat Larissa niet het enige was waar ze over tobde. Misschien dat ze hem nog eens in vertrouwen zou nemen, hoopte hij.

“Zullen we gaan?” vroeg Kelly. “Ik krijg het een beetje koud van dat stilzitten.”

“Ik denk dat we regen krijgen.” Frank keek naar de nog wolkeloze lucht. “Dat las ik tenminste vanmorgen in de krant.”

“Was je dan al naar het dorp geweest om een krant te halen?” wilde Kelly weten, terwijl ze opstond en het zand van haar rijbroek afsloeg.

“Zó vlot was ik nu ook weer niet,” lachte hij. “Nee, David had er een en die liet hij in de eetzaal liggen toen hij hem uit had, vandaar,” legde hij uit.

“Ik hoop niet dat het weer meteen helemaal omslaat,” zei Kelly en ze hees zich weer in het zadel. “Je weet het in Holland maar nooit.”

“Zulk mooi weer als we de afgelopen dagen hebben gehad kan nooit eeuwig blijven,” antwoordde Frank. “Maar ik hoop wel dat het op de trouwdag van David en Claudia, met wie ik inmiddels bevriend ben geraakt, droog is. Het is anders zo sneu. Ik hoorde dat ze de receptie in en om hun huis geven, met een koud buffet en weet ik wat al niet meer.”

“Wat leuk, gaan ze trouwen?” vroeg Kelly en op slag waren haar sombere gedachten verdwenen. “Wanneer?”

“Volgende week,” was het antwoord. “De juiste dag zou je aan Edith of Yoran moeten vragen.”

“Dat zal ik zeker doen,” nam Kelly zich voor en ze keerde Amber. “Misschien kunnen Patty, Daisy, Sabina en ik wel iets leuks voor hen kopen. Ik vind het echt een sympathiek stel. Evenals Yoran en Edith trouwens,” zei ze snel.

“Als jullie wat gaan kopen, wil ik ook wel bijdragen aan de kosten,” bood Frank spontaan aan.

“Ik zal het onthouden,” beloofde Kelly.

Op de terugweg spraken ze vrijwel niet. Frank dacht erover hoe hij Kelly het best kon benaderen, zonder dat ze meteen op de vlucht zou slaan. Nee, dan had hij met Patricia minder moeite. Die liet overduidelijk merken dat ze wel wat in hem zag en ze had niet onder stoelen of banken gestoken dat ze het helemaal niet leuk vond dat hij met Kelly ging rijden. Maar ze had hem toch niet zover kunnen krijgen dat hij haar ook meevroeg. Hij had haar een keer in de bak zien rijden en gezien dat ze een slechte amazone was. Patricia mocht dan mooi en elegant zijn als ze met beide benen op de grond stond, ze zat als een hobbezak op een paard!

Frank keek schuin naar het rechte figuurtje op de rug van Amber. Nee, als hij uiteindelijk moest kiezen, dan kwam Kelly glorieus als winnares uit de bus! Ze hadden De Witte Hengst weer bereikt. David wachtte hen al op.

“Lekker gereden?” vroeg hij belangstellend en Kelly antwoordde: “Heerlijk! Amber is een fijn paard.”

“Dat is ze zeker,” zei David instemmend. “Ze is niet voor niets Claudia's lieveling. Met Snöfrid ook alles naar wens verlopen?” wendde hij zich toen tot Frank.

“Die voelt me uitstekend aan,” lachte die. Kelly en Frank verzorgden daarop de paarden en toen ze daarmee klaar waren, zei Kelly een beetje verlegen: “Bedankt voor de rit en dat je naar me hebt geluisterd. Ik eh... ik hoop dat je me niet kinderachtig vond...”

Frank keek verbaasd. “Hoe kom je daar nu bij? Ik vond je reactie niet meer dan normaal. Dacht je dat ik soms vrolijk naar mijn werk zou gaan als Snöfrid wat was overkomen? Schaam je alsjeblieft niet voor je gevoelens, Kelly. Wees blij dat je ze hebt. Er lopen op de wereld al genoeg mensen rond die alles maar opkroppen tot ze er zelf aan onderdoor gaan.”

“Je zult wel gelijk hebben,” zei Kelly zacht.”Nou, ik ga maar een douche nemen, anders vindt Sabina weer dat ik naar paardenparfum ruik...” Ze grinnikte. “Tot ziens, Frank.”

“Alleen maar tot ziens?” vroeg hij teleurgesteld.

“Wat had je dan verwacht?”

“Nou, tot vanavond of iets dergelijks.” Hij keek haar aan, zodat ze zich onbehaaglijk voelde.

“In de discotheek?” wilde ze weten en ze vervolgde plagend: “Denk je dat je de tijd kunt vinden om met mij een praatje te maken? Zou Patricia dat wel goedvinden?”

“Tja.” Frank deed alsof hij diep nadacht. “Dan zal ik mijn tijd en aandacht zo'n beetje moeten verdelen, nietwaar?”

Als antwoord stak Kelly haar tong tegen hem uit en liep door.

“Dus je komt?” hoorde ze hem nog roepen. “Wie weet?” was haar weinigzeggende antwoord.

HOOFDSTUK 8

De hele dag waren de vier vriendinnen zo'n beetje hun eigen gang gegaan, zodat ze elkaar eigenlijk pas weer ontmoetten bij het avondeten. Daar werden de laatste nieuwtjes uitgewisseld. Kelly vertelde over de trouwerij van Claudia en David en dat ze hun graag een kleinigheidje cadeau wilde doen.

“Wij doen natuurlijk mee,” sprak Daisy. “Ik vind ze aardig.”

“Ik ook,” zeiden Sabina en Patty tegelijk.

Daarop vertelden ze elkaar wat ze die dag hadden gedaan. Patty en Daisy waren, zoals ze hadden afgesproken, 's ochtends samen gaan zwemmen. Daarna was Daisy lui met een boek op de binnenplaats gaan zitten en had Patty zich opgegeven voor rijles in de bak, omdat ze 's middags mee wilde met de buitenrit.

“En, hoe is het jullie vergaan?” wilde Daisy toen weten. “Met Flippie en Frankie?”

“Flippie en Frankie!” grijnsde Patty. “Hoe kom je erop? Het lijkt wel of je het over twee circusclowns hebt!”

“Nou zeg,” sputterde Sabina. Flip mocht dan rood haar hebben, hij leek allerminst op een clown! “Eh... het ging zeer goed,” zei ze toen. “Nog meer vragen?”

“Is dat alles?” vroeg Daisy teleurgesteld. “En jij, Kei? Nog huwelijksaanzoeken gekregen?”.

“Doe me een lol, zeg,” antwoordde deze. “Mij niet gezien.”

“Flip komt vanavond weer,” kondigde Sabina toen aan. “Ik weet ook niet wat hij in me ziet, maar een volhouder is hij wel.”

“Frank komt ook,” zei Kelly. “En als ik het geluk heb dat Patricia hem niet steeds ten dans vraagt, dan danst hij misschien ook nog wel met mij.”

“Patricia!” Sabina trok haar neus op. “Wat hij daar nu aan vindt! Ik vind het maar een opschepperig wicht. Hij probeert je vast jaloers te maken, Kei.”

“Hij doet maar.” Kelly deed net alsof het haar geen zier interesseerde, maar in werkelijkheid voelde ze zich wel even anders! Kelly was geen meisje dat achter iemand aanliep. Als een leuke jongen contact met haar wilde, dan moest hij zelf maar werk van haar maken, vond ze. Patricia was wat dat betreft heel anders. Die liet een ander wel merken dat ze aanwezig was en wist dan ook heel goed hoe ze de aandacht op zich moest vestigen! Nou, Frank deed maar! dacht ze opstandig. Al zou hij de hele avond met Patricia flirten, zij zou net doen alsof het haar niets kon schelen!

Daisy keek met een schuin oogje naar Patricia, die een eindje verderop zat aan een tafel vol met jongens. “Moet je haar daar zien zitten,” snoof ze. “Ze heeft maar te kiezen. Ze zal Frank vanavond echt niet missen, denk ik.”

“Misschien wil ze hem juist wel graag, omdat hij niet makkelijk te krijgen is,” veronderstelde Patty. “Dat soort types maakt daar een sport van en de meeste jongens laten zich ook nog om de vingers van zo'n vrouw winden. Aan het eind van de vakantie zegt Patricia dag met haar handje en moeten ze maar kijken hoe ze het verder rooien.”

“Jullie maken je er nogal druk om,” vond Kelly en ze prikte een stuk aardappel aan haar vork. “Ik heb totaal geen medelijden met die jongens.”

“Ze zijn niet allemaal zoals Gerard, Kei,” kwam Sabina. Ze dacht aan Flip. Ze dacht de laatste uren veel te veel aan hem! Hoe was dat ineens gekomen? vroeg ze zich verbaasd af. Toen ze hem voor het eerst ontmoette, vond ze hem werkelijk onuitstaanbaar en nu was hij niet uit haar gedachten te krijgen. Sabina vond dat een verontrustend teken. Want ook zij zat, net als Kelly, niet op een vakantieliefde te wachten. Daar kwam niets dan narigheid van.

“Ik weet heus wel dat ik niet alle jongens over één kam moet scheren,” antwoordde Kelly. “Maar na Gerard interesseren ze me gewoon niet meer.” Ze loog, dat wist ze zelf heel goed. Frank was geen jongen om zomaar over het hoofd te zien. Hij was zeer duidelijk aanwezig en liet dat merken zonder speciaal de aandacht op zich te vestigen. Kelly voelde precies aan wanneer hij ergens was. Maar dat hoefden haar vriendinnen niet te weten, anders gingen ze zich er weer mee bemoeien. Dat deden ze nu ook wel, maar dat was nog te verdragen. Kelly zag wel dat Sabina haar peinzend zat op te nemen, nadat ze gezegd had dat jongens haar niet meer interesseerden, maar Kelly deed net alsof ze daar geen erg in had en at rustig verder.

Later, op hun kamer, waar ze zich wat opfristen voordat ze naar de discotheek gingen, vroeg Sabina: “Meende je nu echt wat je daarstraks zei, Kel?”

Kelly haalde haar schouders op.”Ik ben niet meer zo naïef als ik eerst was,” antwoordde ze. “Dat heb ik van die verbroken verkering overgehouden en dat is misschien wel goed... Gerard betekende alles voor mij. Ik leefde gewoon voor hem. Ik zie nu in dat dat verkeerd was. Je moet elkaar ook vrij kunnen laten. Ach, ik weet gewoon niet wat ik wil,” eindigde ze toen onsamenhangend. “Ik vind Frank echt erg aardig, maar ik wil voorlopig vrij zijn. Misschien over een tijdje...”

“Een verkering die uitraakt is nooit leuk,” knikte Sabina. “Maar ik zou denken: voor jou tien anderen!”

“Jij bent nu eenmaal heel anders dan ik,” glimlachte Kelly. “Kun je al een beetje beter met Flip overweg na vanmorgen, of is het nog steeds vuurwerk?”

“Dat hoort er bij ons bij, geloof ik,” grijnsde Sabina. “Maar we hebben vanmorgen een hele tijd zitten praten zonder elkaar in de haren te vliegen, dus er is nog hoop...”

“Ik ben klaar,” kondigde Kelly toen aan en ze wierp nog een laatste blik in de spiegel. Ze had haar haren gewassen; ze vielen nu dik en glanzend over haar schouders.

Sabina kwam naast haar staan. “Wat zijn we toch verschillend,” merkte ze grinnikend op. “We hebben echt niets gemeen wat ons uiterlijk betreft.”

“Maar goed ook,” was Kelly's mening. “Anders zou Flippie niet weten aan wie van de twee hij zijn liefde moest verklaren!”

Sabina gaf haar een welgemeende duw en lachend verlieten ze hun kamer. Patty en Daisy kwamen ook juist naar buiten en met z'n vieren togen ze naar beneden. Flip en Frank waren daar nog niet, dat hadden ze al snel gezien. Yoran en Edith zaten wel aan de bar en Kelly stapte op hen af. “We hoorden dat David en Claudia over een paar dagen gaan trouwen,” begon ze. “En wij,” ze wees op haar vriendinnen, “wilden graag wat voor hen kopen, gewoon omdat we het leuk vinden. Weten jullie soms iets wat we kunnen geven? Uiteindelijk hebben we mede dank zij hen beiden, doordat zij van alles organiseren een eindeloze vakantie.”

“Ja hoor,” antwoordde Edith meteen. “Als jullie morgen even langs de receptie komen, dan heb ik daar een lijstje met dingen die ze nog niet hebben. Er zijn meer gasten die iets voor hen wilden kopen en die hebben ook wat van het lijstje gekozen.”

“Goed, dan doen we dat,” knikte Kelly. “Prettige avond verder.”

“Jullie ook,” lachten Yoran en Edith en Kelly liep terug naar haar vriendinnen.

“Wat stond jij te smoezen bij Edith?” vroeg Daisy.

“O, over een cadeau voor David en Claudia,” legde Kelly uit. “Edith heeft een lijstje met dingetjes die ze nog niet hebben. Of we morgen even langs de receptie gaan, dan kunnen we wat uitkiezen.”

“Doen we dat toch!” vond Sabina.

Daisy vertelde dat Patty en zij zich hadden opgegeven voor een kanotocht de volgende dag.

“Hè, leuk!” riep Sabina. “Daar heb ik ook wel zin in!”

“En ik,” zei Kelly. “Denk je dat er nog plaats is, Daisy?”

“Dat zal toch wel?” antwoordde deze. “Als je je morgenochtend vroeg opgeeft, zul je best nog wel mee kunnen.”

“Dan gaan wij ook mee,” besliste Sabina. Maar opeens verstijfde ze, omdat ze een stem in haar oor hoorde fluisteren: “Hier ben ik. Heb je me gemist?”

“Oh... Flip...” stamelde ze met een rode kleur. “Ik had jou zo vroeg nog niet verwacht!”

“Ik kon niet langer bij je wegblijven,” plaagde Flip.

Daarop zei Sabina snel: “Ik geloof niet dat je al persoonlijk hebt kennisgemaakt met mijn vriendinnen,

hè?”

“Nee,” antwoordde Flip charmant. “Alleen Kelly ken ik van naam.”

“Dit is Daisy,” wees Sabina toen. “En deze dame heet Patty.”

Patty en Daisy schudden Flips hand.

“Zeer vereerd met jullie kennis te maken, dames,” zei Flip met een schuin hoofd en Patty giechelde. Ze mocht die Flip wel.

Daarna vertrokken Sabina en Flip naar de dansvloer.

“Die zien we vanavond niet meer,” wist Daisy mede te delen. “Ik geloof dat Sabina eindelijk door de knieën is gegaan voor hem. Dat zag er eerst niet naar uit.”

“Ik heb het steeds gedacht,” zei Kelly overtuigd. “Al deed Sabina net alsof ze hem afschuwelijk vond.”

“Daar komt jouw vlam trouwens ook aan,” merkte Daisy nuchter op. “O nee, hij wordt bijna geënterd door Pretty Patricia!”

“Pretty Patricia!” giechelde Patty achter haar hand. “Doe toch eens normaal, Daisy! Jij zit altijd iedereen van allerlei bijnamen te voorzien.”

“Leuk toch?” vond Daisy.

De enige die het niet leuk vond, was Kelly. Inwendig zat ze zich te verbijten dat Patricia weer zo duidelijk beslag legde op Frank. Demonstratief ging ze met haar rug naar hem toe zitten.

Daisy zag het wel, maar hield wijselijk haar mond. Ze had heus wel door dat Kelly diep in haar hart Frank heel aantrekkelijk vond, ook al had ze kortgeleden nog vol bravoure beweerd dat jongens haar niets meer deden.

Maar Daisy wilde Kelly niet opjutten door plagende opmerkingen te maken. Dat kon ze doen bij Sabina, maar Kelly was nog overgevoelig door de misère die ze met Gerard had moeten doormaken. “Wie wil er wat drinken?” vroeg ze daarom.

Met de bestelling liep ze naar de bar en ze ging expres dicht bij Frank en Patricia staan, zodat ze goed kon horen wat die elkaar te zeggen hadden.

“Je doet zo koel,” beschuldigde Patricia Frank en ze trok een pruillip. “Ik heb toch niets verkeerds gedaan.”

“Nee hoor, poesje,” antwoordde Frank.

Het klonk Daisy in de oren alsof hij het tegen een klein kind had. Ze kon zich niet voorstellen dat hij Kelly “poesje” zou noemen. Die had hem meteen uitgelachen. Eerder katje! grinnikte Daisy bij zichzelf en ze gaf de bestelling op bij Gregor, die vanavond achter de bar hielp.

“Zullen we straks een keer dansen?” vroeg Gregor aan Daisy en ze keek verbaasd. Gregor was zo mogelijk nog leuker dan Frank en hij vroeg haar, Daisy!

“Dat is best,” zei ze, op een zo neutraal mogelijke toon. “Als je zeker weet dat je daar tijd voor hebt.”

“Voor jou altijd,” knipoogde Gregor. “Ik kom je straks wel halen.”

“Weet je dan waar ik zit?” vroeg ze verbaasd.

Hij knikte lachend. “Daar aan dat tafeltje bij die twee andere meisjes,” antwoordde hij en fluitend ging hij verder met glazen wassen.

Een beetje zwevend liep Daisy terug naar haar tafeltje. Ze kon nog niet geloven dat Gregor haar ten dans had gevraagd. Van alle aanwezige meisjes juist haar, Daisy!

“Wat loop jij in jezelf te lachen?” wilde Patty weten, toen Daisy de glazen op het tafeltje neerzette.

“Gregor heeft me gevraagd straks met hem te dansen,” vertelde Daisy wat opgewonden.

“Gregor?” vroeg Patty ongelovig. Want ze had Gregor tot nu toe alleen met de knapste meisjes zien dansen en je kon van Daisy zeggen wat je wilde, echt knap was ze niet. Maar wel lief, dacht Patty. Al weet Gregor dat natuurlijk niet.

Kelly dronk lusteloos uit haar glas. Vanuit haar ooghoek had ze gezien dat Frank nog steeds bij Patricia stond. Opeens viel er een schaduw over haar heen en een boomlange jongeman met lichtblond haar vroeg of ze met hem wilde dansen. Dat liet Kelly zich geen twee keer vragen. Ze sprong bijna op. Ze zou Frank weleens even laten zien dat ze niet op hèm zat te wachten!

Toen ze samen met Ron, zoals de jongen bleek te heten, naar de dansvloer was gegaan, waar ook Flip en Sabina nog steeds waren, zei Patty: “Staat Frank nóg steeds bij Patricia! Ik vraag me af wat die twee elkaar allemaal te vertellen hebben.”

“Niet veel,” antwoordde Daisy schouderophalend. “Patricia was aan het pruilen en Frank kletste ook maar een beetje onzin. Ik verwacht hem zo wel hier, want zo'n gesprek houden ze niet de hele avond vol!”

Kelly amuseerde zich prima op de dansvloer. Ron kon uitstekend dansen en had er duidelijk lol in. Kelly merkte dat ze nu eindelijk Franks aandacht had getrokken. Moest ze daarvoor eerst met een ander dansen? vroeg ze zich af.

Het ene na het andere swingnummer werd gedraaid en hoe langer Kelly op de dansvloer bleef met Ron, hoe langer Franks gezicht werd. Net goed, dacht Kelly wraakzuchtig. Jij bij Patricia, dan ik met Ron!

Sabina had het ook gezien. “Moet je Frank zien kijken,” fluisterde ze, toen ze vlak bij Kelly danste. “Hij kijkt alsof hij je graag van de dansvloer afwil sleuren!”

“Ja, waar haalt hij het recht vandaan, vind je niet?” spotte Kelly. “Alsof hij niet de hele tijd bij Patricia staat!”

Toen was het even afgelopen met de disconummers en werd er wat langzamere muziek gedraaid. Kelly verliet de dansvloer en Flip en Sabina gingen wat drinken aan de bar. Patty werd net door een jongen ten dans gevraagd en Daisy zag Gregor op zich afkomen.

“Leuk hoor,” zei Kelly. “Kom ik eraan, gaan jullie weg!”

“Niks aan te doen,” lachte Daisy. “Daar laat ik Gregor niet voor lopen!”

“Gregor?” echode Kelly, want ook zij kon niet geloven dat die Daisy had gevraagd, terwijl hij altijd werd gezien met de opzichtigste types van het hotel. Ze wilde gaan zitten, maar voelde hoe haar arm werd vastgepakt. Toen ze verontwaardigd wilde reageren, zag ze dat het Frank was. Eindelijk dan toch, dacht ze, toch wel een beetje opgelucht.

“O, hallo, ben jij er ook?” vroeg ze zo nonchalant mogelijk, alsof ze hem niet constant in de gaten had gehouden.

“Ja, ik ben er ook,” antwoordde hij en het klonk een beetje gepikeerd. “Had je me dan nog niet gezien? Ik stond verderop bij de bar. Maar je had het ook zo druk met dansen.”

“Ja, daar zijn we hier tenslotte voor,” antwoordde ze liefjes. “Ik speel niet graag voor muurbloempje.”

“Wil je wat drinken?” vroeg Frank toen, want hij zag dat haar glas bijna leeg was.

“Ja, graag.”

Toen hij weer bij haar terugkwam, bood ze hem een sigaret aan. Het lijkt wel alsof we elkaar zoenoffers zitten aan te bieden, dacht Kelly geamuseerd. “Wat kijk je kwaad,” merkte ze onschuldig op. “Is er wat gebeurd

of zo?”

“Nee, niets,” antwoordde hij kortaf. “Of het moet vanwege die uitsloverige kwast zijn, met wie je zojuist danste.”

“Je bedoelt Ron?” vroeg Kelly. “O, maar ik vond juist dat hij heel goed kon dansen.”

“Hij stelde zich aan als een aap,” was Franks onverbloemde mening.

Kelly had moeite haar lachen in te houden. De rollen waren omgedraaid. Nu was Frank jaloers! “Je hebt ons wel goed in de gaten gehouden,” zei ze langs haar neus weg.

Frank zag ook wel in dat hij zich aanstelde. Toen hij Kelly zojuist met Ron op de dansvloer had gezien, was hij tot de conclusie gekomen dat hij Ron het liefst ergens op de hei wenste. Hij was jaloers! Hij, Frank Osinga, die thuis te kiezen had uit diverse lieftallige dames en ook in De Witte Hengst niet te klagen had over aandacht van het andere geslacht. Hij besefte dat hij grandioos voor de bijl was gegaan voor die eigenwijze, achterdochtige Kelly. Waarom juist zij? Ze sloeg al op de vlucht als hij met een vinger naar haar wees!

“Wat heb je vandaag nog meer gedaan behalve paardrijden?” vroeg Kelly hem en hij schrok op uit zijn gepeins. “Ik heb je niet meer gezien.”

“O... ik heb gezwommen en ben een eindje gaan rijden in de auto,” antwoordde hij snel. “De omgeving is hier erg mooi. Je moet eens meegaan als je er zin in hebt.”

“Is dat een uitnodiging?” wilde ze weten.

“Als je het zo wilt noemen... ja,” gaf hij toe. Verdraaid, waarom ging hij nu niet dicht bij haar zitten en legde hij niet gewoon zijn arm om haar heen? vroeg hij zich geprikkeld af. Hij wilde haar tegen zich aan voelen, haar door die mooie donkere haren strelen... Maar in plaats daarvan bleef hij als een zoutpilaar zitten waar hij zat. Ik ben echt gek, dacht hij somber. Gek op haar!

Daisy zwijmelde intussen in de armen van Gregor. Van dichtbij was hij nog leuker dan ze zich kon herinneren.

Gregor vroeg haar van alles. Waar ze vandaan kwam, wat voor werk ze deed, enzovoort. Daisy gaf braaf antwoord. “Geen vast vriendje?” wilde hij toen weten.

“Ben je mal!” lachte ze. “Ze lopen meestal mijn deurtje voorbij. De meeste jongens willen een superslank, knap meisje en ik kan ze geen ongelijk geven.”

“Wat een onzin,” vond Gregor. “Je vindt jezelf toch niet te dik?”

“Begin alsjeblieft niet over mijn lijn,” smeekte Daisy. “Want dat is een teer punt. Ik snoep niet eens zoveel, maar ik blijf te zwaar.”

“Je overdrijft,” was Gregors mening. “Je bent goed zoals je bent. Zo is je bouw nu eenmaal. Heus, wij mannen houden van een welgevormde vrouw.”

“V... vind je?” stotterde Daisy verbaasd. “Nou, jij bent de eerste die dat zegt. Uitgezonderd mijn vriendinnen natuurlijk, maar die zijn aan mijn omvang gewend...”

“Je praat erover alsof je minstens zo dik bent als Jantien,” grijnsde Gregor. “Die is pas echt dik en het kan haar niets schelen. En jij zou ook moeten ophouden met je zorgen te maken over je lijn. Daar krijg je alleen maar een minderwaardigheidscomplex van.”

“Dat heb ik al,” moest Daisy eerlijkheidshalve bekennen.

“Rare meid,” zei Gregor teder en hij trok haar nog wat dichter naar zich toe...

En Daisy? Die zwijmelde heerlijk verder. Nog een dikke week en dan zat ze weer thuis. Maar ze had in elk geval een leuke ontmoeting om aan terug te denken!

HOOFDSTUK 9

Aan het eind van de avond waren de vier vriendinnen elkaar uit het oog verloren. Patty had zich aangesloten bij een groepje jongelui dat aan de bar zat, Flip zat bij Sabina, Frank bij Kelly en Daisy... die lag in het zwembad, samen met Gregor. Het zwembad was natuurlijk allang gesloten, maar Gregor had de sleutel gehaald en gevraagd of Daisy zin had om een paar baantjes te trekken. Dat had ze niet afgeslagen, waterrat die ze was. En een privézwembad zou ze niet gauw nog eens meemaken.

Flip en Sabina waren de eersten die opstapten, want het was voor Flip de volgende dag weer werken geblazen. Even later ging ook Patty naar bed, zodat Frank en Kelly als laatsten van het groepje achterbleven.

“Zullen we nog even langs Snöfrid gaan?” vroeg Kelly aan Frank.

“Als je dat graag wilt,” antwoordde hij. “Waarom niet?” Ze stonden op. Buiten waaide het aardig. Het weer was aan het omslaan, want Kelly voelde regendruppels. Rennend bereikten ze de verlaten stallen en gingen snel naar binnen.

“Dat wordt geen kanoweer,” rilde Kelly.

“Was je dat dan van plan?” vroeg Frank en hij deed het licht aan.

“Ja,” antwoordde ze. “Er wordt morgen een kanotocht georganiseerd. Patty en Daisy hadden zich daarvoor opgegeven. Sabina en ik wilden ook gaan.”

“Als het niet té hard gaat waaien, zal het best doorgaan,” veronderstelde Frank. Hij greep haar hand en nam haar mee naar Snöfrid. “Ha, meisje,” begroette hij het paard. “Dit is een vriendin van me. Ze heet Kelly...” Kelly grinnikte. Frank bracht hun handen omhoog, zodat Snöfrid eraan kon ruiken. Ze brieste en schudde haar hoofd. “Aai haar maar,” zei Frank. “Nu ik zo dicht bij je ben, zal ze je niets doen.”

Kelly deed het. Dit keer trok Snöfrid haar hoofd niet weg, maar liet zich aaien. Kelly voelde zich alsof ze een overwinning had behaald. Ze sprak liefkozend tegen het paard en ging intussen door met aaien.

“Je staat in een goed blaadje bij haar,” zei Frank. “Zoiets laat ze echt niet bij iedereen toe.”

“Ze voelt misschien dat ik niet bang voor haar ben, dat ik het goed met haar meen.”

“Dat kan,” knikte hij. “Paarden voelen het meteen wanneer iemand angstig is. Zullen we dan maar weer? Ik wil graag binnen zijn, voordat de plensbui losbarst.”

Er klonk een krakende bliksemslag en ineens ging het licht in de stal uit. Kelly slaakte verschrikt een kreet.

“Niets aan de hand,” klonk Franks stem dicht bij haar. “Geef me je hand maar, dan schuifelen we zo op de uitgang af.” Ze deden wat hij zei, maar waren bijna bij de uitgang toen Kelly struikelde over een lege emmer die midden in het gangpad lag en voor ze het goed en wel besefte, lag ze in Franks armen. Ze voelde zijn vingers door haar haar strijken en raakte in paniek.

“Kelly!” hoorde ze hem zacht, maar dringend zeggen. “O, Kelly...” Maar voordat zijn mond op de hare was, had Kelly zich al losgerukt en rende ervandoor, alsof de duivel haar op de hielen zat. Ze hoorde hoe Frank haar naam riep, maar ze bleef doorrennen tot ze de kamer van haar en Sabina had bereikt. Eenmaal binnen sloeg ze de deur met een klap dicht, zodat Sabina, die al in bed lag, met een ruk overeind schoot.

“Ben jij dat, Kei?” riep ze geschrokken.

“Ja.” Kelly hijgde en leunde tegen de dichte deur aan.

Sabina deed het licht aan. “Meid, wat zie je eruit,” zei ze toen een beetje ongerust. “Is er soms wat gebeurd?”

Kelly ging met een snik op haar bed zitten. “Er is van alles!” huilde ze plotseling. “Ik... eh, Frank... Ik ben van hem weggelopen! Hij zal wel woedend zijn!”

“Wat is er dan tussen jullie gebeurd?” wilde Sabina weten en ze ging naast Kelly op bed zitten. “Jullie hebben toch geen ruzie gehad of zo?”

Kelly schudde haar hoofd en wreef woedend de tranen uit haar ogen. “ We waren in de stal...” vertelde ze met tegenzin. “Om Snöfrid nog even gedag te zeggen. Toen we weer weg wilden gaan, viel het licht ineens uit en...

“Maakte Frank van de gelegenheid gebruik door je te zoenen,” begreep Sabina. “O, Kei, dat is toch geen ramp?”

“Jawel!” snufte Kelly. “Want tot een zoen is het nooit gekomen! Ik... ik weet niet wat me bezielde. Ik raakte in paniek, moest aan mijn blunder met Gerard denken en ben er toen als een haas vandoor gegaan! O, Sabien, ik schaam me zo! Hij denkt vast dat ik niet goed snik ben!”

“Wel nee,” antwoordde Sabina opbeurend. “Je praat het morgen gewoon even met hem uit, jò. Ik weet zeker dat hij het wel begrijpt...”

“Denk je?” vroeg Kelly kleintjes.

“Vast,” zei Sabina. “Kom op, probeer of je kunt slapen. Des te sneller is het ochtend!”

Maar dit keer had Sabina toch ongelijk. Ze had waarschijnlijk gedacht dat Frank hetzelfde zou reageren als Flip in zo'n situatie, maar vergat dat Flip en Frank twee heel verschillende persoonlijkheden waren. Toen Kelly en Sabina Frank dan ook de volgende dag tegenkwamen, knikte deze even naar Sabina en deed alsof Kelly lucht voor hem was.

Deze barstte bijna in tranen uit. “Zie je wel!” riep ze uit.”Ik heb het verknald bij hem! Ik wist het wel. Frank is helemaal niet zo vergevingsgezind als jij wel dacht. Hij voelde zich gisteravond natuurlijk grandioos voor joker staan toen ik ervandoor ging.”

“Dan hoeft hij je nog niet zo openlijk te negeren,” vond Sabina gepikeerd.”Er kan toch minstens nog over gesproken worden!”

“Laat maar,” wimpelde Kelly af. “Misschien is het wel beter zo. Straks gaan we toch weer naar huis en zien we elkaar niet meer.” Maar des te makkelijker ze erover praatte, des te ellendiger voelde ze zich. Het had haar ontzettend gegriefd dat Frank net had gedaan alsof ze voor hem niet meer bestond en ze besefte met pijnlijke zekerheid dat ze wel degelijk om hem gaf. Waarom was ze in vredesnaam van hem weggelopen? Ze wist het zelf niet.

De dag sleepte zich voort. De regen kletterde op de binnenplaats en de kanotocht was wegens het slechte weer uitgesteld. In de eetzaal, die ook als conversatiezaal dienst deed, werden spelletjes gedaan en ook van het zwembad werd druk gebruik gemaakt. In paardrijden had niemand veel zin en Yoran en David waren daar in stilte dankbaar voor. Ze hadden niet veel zin in een rit in de regen. Ze bleven nu liever binnen.

's Middags klaarde het weer iets op, al bleef de wind aanhouden. Met de auto gingen ze naar het dorp om wat inkopen te doen. Patty moest naar het postkantoor om postzegels te kopen en Daisy wipte de supermarkt in om lekkers voor 's avonds in te slaan, voordat ze naar de discotheek zouden gaan. Kelly zei niet veel die middag. Patty en Daisy hadden van Sabina gehoord wat er de vorige avond gebeurd was en lieten Kelly daarom met rust. Nadat iedereen zijn boodschappen gedaan had, dronken ze thee bij Flip.

Kelly's stemming werd wat beter, maar versomberde weer toen ze terugreden naar De Witte Hengst. Want daar was Frank immers, een ongenaakbare Frank die haar niet meer wilde zien...

Tijdens het avondmaal bleef Kelly naar één punt van haar bord staren. Ze wist dat Frank ergens in de eetzaal zat, maar durfde haast niet om zich heen te kijken.

Ze maakten het zich later gemakkelijk op de kamer van Daisy en Patty. Sabina had bij Jantien een blad koffie gehaald en dat mee naar boven genomen. Patty deelde stroopwafels uit en iedereen was ontspannen.

“Denken jullie dat Gregor me vanavond nog eens ten dans zal vragen?” informeerde Daisy toen voorzichtig. Ze had gisteren zo'n fijne avond gehad, dat ze die niet snel zou vergeten.

“Als hij jou niet vraagt, dan vraag je hém toch?” lachte Sabina. “Dat is tegenwoordig heel normaal.”

“Dat durf ik niet!” riep Daisy. “Ik vind dat zo opdringerig staan.”

“Ben je gek,” zei Patty. “Je bent een ouderwetse troela, Daisy.”

“Nou, dank je wel,” zei deze verontwaardigd. “Maar toch pas ik ervoor om hem te vragen. Stel dat hij weigert! Ik zou niet weten waar ik het moest zoeken van ellende.”

“Als wij geen zin hebben om met een jongen te dansen, weigeren wij toch ook?” kwam Kelly nu. “En dan gaan ze toch ook niet in een hoekje zitten treuren.”

“Je kijkt gewoon hoe het vanavond loopt,” adviseerde Patty. “Misschien is hij er niet eens.”

Daisy stak haar tong uit, want dat vond ze toch geen leuke gedachte!

Tegen negenen zei Sabina, met een blik op haar horloge: “Ik weet niet wat jullie doen, maar ik ga naar beneden. Ik heb om negen uur met Flip afgesproken.”

“Wij komen ook zo,” zei Kelly.

Toen Sabina de discotheek binnenkwam, zag ze Flip al aan de bar zitten.

“Precies op tijd,” lachte hij en hij kuste haar ter begroeting. Sabina ging naast hem op een barkruk zitten.

“Komen de anderen niet?” informeerde Flip toen, nadat hij wat te drinken had besteld.

“Zo meteen,” antwoordde Sabina. “Ze wilden mijn onderonsje met jou niet bederven!”

Flip trok een gezicht. “Ja, ja, dat zal wel,” meesmuilde hij en hij veranderde vervolgens van onderwerp: “Wat was er met Kelly vanmiddag? Er was geen woord uit haar te krijgen.”

Sabina zuchtte. “Een onenigheidje met Frank,” zei ze. “Ze zeggen geen boe of ba meer tegen elkaar. Kelly is een beetje van slag.”

“Het is te hopen dat het gauw over is, anders zit jij ermee,” vond Flip. “Jij deelt toch je kamer met haar?”

Sabina knikte bevestigend. “Maar ik kan heel wat van Kelly hebben, hoor,” zei ze ter geruststelling. “We hebben al zoveel samen meegemaakt dat dit er ook nog wel bij kan.”

De drie andere meisjes kwamen een halfuurtje later. Kelly deed haar best om niet telkens naar de deur te kijken wanneer er iemand binnenkwam, maar ze wist later precies te vertellen hoe laat Frank arriveerde met naast zich... juist, Patricia. Patricia met een triomfantelijk lachje om haar mond. Kelly klapte totaal dicht en Sabina voelde met haar mee.

Had hij niet een béétje consideratie kunnen tonen? Blijkbaar had Kelly's afwijzing hem toch meer gedaan dan hij voor zichzelf wilde toegeven. Maar om nu gelijk zo opvallend met Patricia binnen te komen, kon Sabina niet erg waarderen.

Flip had het ook gezien. “Kelly kan het wel schudden,” zei hij zacht tot Sabina. “Die ligt uit de gratie. De arme meid, moet je haar zien! Vind je het vervelend als ik haar vraag om met me te dansen?”

“Ben je mal!” zei Sabina verontwaardigd. “Graag zelfs! Misschien dat ze dan niet meer zo ongelukkig kijkt.”

Dus voegde Flip de daad bij het woord en vroeg Kelly ten dans. Hij zag haar ogen oplichten toen hij het vroeg en dacht: Dat was een goede zet van je, Flippie-jongen!

“Frank heeft zich snel getroost,” zei Daisy nijdig, toen Flip en Kelly buiten gehoorsafstand waren.”Moet dat nu zo? Een beetje kinderachtig, hoor.”

“Ach, zo zijn sommige mannen nu eenmaal,” sprak Patty. “Die kunnen het niet hebben als ze een blauwtje lopen.”

“En hij heeft niet eens een blauwtje gelopen,” zei Sabina nadrukkelijk. “Goed, Kei reageerde een beetje abnormaal, maar daar had ze meteen al spijt van. Ik zei haar dat het allemaal wel in orde zou komen als ze er de volgende dag even rustig met hem over praatte... Nou, je ziet het povere resultaat; hij kijkt haar niet meer aan en gaat met Pretty Patricia aan de rol!”

“O, Sabien, begin jij nu ook al!” schaterde Patty ondanks alles. “Ja, ik weet het,” zei ze snel toen ze de verontwaardigde gezichten van haar vriendinnen zag. “Het is niet leuk, maar jullie weten dat ik niet om Kelly lachte. Die had ik na Gerard wel weer eens met een leuke vriend willen zien. Ik dacht ook dat Frank aardig in de buurt kwam, maar ik heb me blijkbaar in hem vergist.”

“Wij ook,” zeiden Sabina en Daisy in koor.

Kelly probeerde de rest van de avond niet te bederven door met een lang gezicht te blijven rondlopen. Dat had toch geen zin. Het liefst was ze weggegaan en haar bed ingedoken. Alles was beter dan Frank samen met Patricia te zien! Maar ze wilde zich niet laten kennen voor de anderen en bleef.

Als dat gedoe met Frank er niet was geweest, dan was het vast een hele gezellige avond geworden. Gregor kwam even later ook bij hun groepje zitten, tot groot plezier van Daisy.

Toen Kelly op een gegeven ogenblik opkeek, zag ze Frank vertrekken, zijn hand losjes op de schouder van Patricia. Haar hart kromp ineen en ineens had ze er genoeg van om komedie te spelen. “Ik ga naar bed,” kondigde ze met een pips gezicht aan.

Sabina keek haar medelijdend aan. Ook zij had Frank samen met Patricia weg zien gaan. “Dat is niet zo'n slecht idee,” moest Sabina dan ook toegeven. “Zal ik even met je meelopen?”

Maar dat wilde Kelly niet. “Nee hoor. Ik red me wel,” zei ze vlug. “Tot morgen allemaal.”

“Wel te rusten,” kreeg ze van diverse kanten te horen.

Op haar kamer veranderde Kelly plotseling van mening. Waarom zou ze haar bed al induiken? Ze ging naar Snöfrid!

HOOFDSTUK 10

Tot haar verbazing zag Sabina na een kleine twintig minuten dat Frank weer terug was in de discotheek. Patricia was er niet bij. Ze zag zijn ogen langs hun groepje glijden. Hij zag meteen dat Kelly er niet was, want hij keek verder om zich heen, alsof hij haar zocht.

Had Kelly het dan toch niet bij hem verbruid? vroeg Sabina zich af, toen ze Frank naderbij zag komen.

Hij groette in het algemeen en bestelde wat te drinken voor de hele club.

Als hij nu maar niet populair gaat lopen doen, dacht Sabina boos. Eerst de hele avond geen woord zeggen en nu bij ons komen staan alsof er niets is gebeurd!

Het duurde niet lang of Frank vroeg, zogenaamd langs zijn neus weg, of Kelly er niet was.

“Die is al naar bed,” antwoordde Sabina kortaf.

“Naar bed?” echode hij verbaasd.”Maar de avond is net begonnen! Waarom is ze in vredesnaam naar bed gegaan?”

Nu werd Sabina echt nijdig. Ze voelde de hand van Flip al op haar arm, maar die kon haar er toch niet van weerhouden dat ze pinnig zei: “Ja, waarom zou ze nu naar bed gegaan zijn, hè? Omdat ze zich zo ontzettend gelukkig voelde! Je hebt haar de hele dag genegeerd en dat gaat iemand niet in zijn koude kleren zitten. Ik vond het gemeen wat je deed en het viel me zwaar van je tegen, Frank!”

Het werd op slag stil in het groepje. Flip probeerde de boel te sussen, maar Sabina was niet meer te stuiten.

“Je vergist je schromelijk,” antwoordde Frank ijzig. “Ik weet niet wat Kelly je heeft verteld, maar zij heeft mij laten staan en niet andersom.”

“Dat weet ik.” Sabina werd alweer wat kalmer. “Dat heeft ze me ook verteld. Ze had er ook direct spijt van, maar ze kon moeilijk midden in de nacht op jouw kamerdeur aankloppen om te zeggen dat ze het zo niet had bedoeld, nietwaar? Dus zei ik, uilskuiken die ik ben, dat ze het de volgende dag maar even met je moest uitpraten...” Sabina haalde even diep adem. “Nou, die kans gaf je haar niet eens. Ze was lucht voor je!”

“Ja, hoe zou jij je voelen in mijn plaats?” verdedigde Frank zichzelf. “Ik wist niet beter of ze moest niets van me hebben. Dan ga ik toch de volgende dag niet doen alsof er niets aan de hand is?”

“Toch had j e haar de kans moeten geven om het uit te leggen,” hield Sabina vol. Ze was dichter bij Frank gaan staan, zodat niet iedereen mee hoefde te luisteren. “Zie je,” ging ze verder. “Patty, Daisy en ik hebben haar haast mee moeten slepen hiernaar toe! Kei wilde helemaal niet. Ik weet niet of ze je over haar paard heeft verteld?” Ze keek hem vragend aan en Frank knikte.

“Ja, dat heeft ze gedaan,” zei hij.

“De dood van haar paard was een grote schok voor haar,” ging Sabina verder. “En ze was die klap nog maar nauwelijks te boven of haar vriend Gerard gaf er de brui aan. Hij vertelde haar doodleuk dat hij een ander meisje had ontmoet om wie hij meer gaf...”

“Arme meid,” mompelde Frank. “En ik, sukkel, maakte het allemaal nog een beetje erger!”

“Dat van Gerard kon jij natuurlijk niet weten,” zei Sabina snel. “Maar Kelly had ons wel bezworen dat mannen voor haar taboe waren. Ze had helemaal geen zin in een vakantieliefde die ze na de vakantie toch nooit meer zou zien. Ze wilde niet nog meer verdriet, omdat ze daar voorlopig wel genoeg van had gehad...”

“Maar ik wil ook helemaal geen vakantieliefde!” riep Frank gekweld uit. “Ik voel wel wat meer voor Kelly. Ze gaf me alleen geen kans om haar dat duidelijk te maken.”

“En Patricia dan?” vroeg Sabina liefjes.

“0, begin jij daar nu ook al over?” zuchtte hij. “Ik neem aan dat je speciaal op vanavond doelt?”

“Juist, dat bedoel ik,” knikte Sabina. “Jullie kwamen samen binnen en gingen ook weer samen weg. Wat dacht je dat Kelly daarvan moest denken?”

“Het ergste, vrees ik,” begreep hij somber. “Maar het is echt waar dat ik Patricia op de gang tegenkwam en toen zijn we samen hiernaar toe gelopen. Omdat jullie zo'n hecht clubje schenen te vormen, bleef ik maar bij Patricia hangen. Ze gaat morgen naar huis en aangezien ze van de week een paar cassettebandjes van me had geleend, ben ik daarnet even met haar meegelopen om die weer terug te krijgen.” Hij stopte en ging met zijn hand door zijn dikke, blonde haar. “Dat is echt alles, Sabina, heus! Het leek er misschien verdacht veel op alsof Patries en ik een afspraakje hadden, maar daar stond mijn hoofd heus niet naar na gisteravond.”

“Ik geloof je,” zei Sabina en ze zag de opluchting op het gebruinde gezicht van Frank. “Wel, ik geloof dat jullie nodig eens een keertje met elkaar moeten gaan praten,” opperde Sabina.

“Denk je dat Kelly nog op zal zijn?” vroeg Frank. “Dan ga ik net zo lief direct even naar haar toe. Anders doet ze vannacht misschien geen oog dicht.”

“Of ze nog op is, weet ik natuurlijk niet,” antwoordde Sabina eerlijk. “Je kunt het allicht proberen, nietwaar?”

“Dan ga ik maar.” Frank had plotseling erg veel haast en Sabina keek hem hoofdschuddend na. Ze hoopte van ganser harte dat ze haar vriendin straks vrolijker zou aantreffen dan vanochtend het geval was!

“Hè, hè, eindelijk klaar met je onderonsje met die knaap?” zuchtte Flip ietwat overdreven. “Ik begon al jaloers te worden.”

“Daar heb jij helemaal geen reden toe,” lachte Sabina. Ze zag hoe de anderen haar ook afwachtend aankeken.

“Als alles gaat zoals ik hoop, dan komt het nog wel goed tussen Frank en onze Kei,” sprak ze toen.

Patty zuchtte opgelucht. “Daar ben ik blij om,” zei ze. “Ik kon het bijna niet meer aanzien vanavond.”

“Het is nu dus afwachten geblazen,” was Daisy's commentaar. Ze had net afscheid genomen van Gregor. Hij moest de volgende ochtend alweer vroeg op, omdat hij dagdienst had. Daisy had hem met spijt zien gaan en ze had het vermoeden dat ook Gregor graag wat langer had willen blijven. Het bleef echter een feit dat zij hier op vakantie was en Gregor in De Witte Hengst zijn werk moest doen. Hij kon het zich niet veroorloven om iedere avond tot na middernacht in de discotheek te blijven. Dat zou hem snel opbreken.

Intussen was Frank bij de kamer van Sabina en Kelly aangekomen en hij klopte op de deur. Hij hoorde niets. “Kelly!” riep hij zachtjes, doch dringend. “Kelly, slaap je?”

De deur van de kamer naast die van Kelly ging open en er stapte een meisje naar buiten. “Zoek je dat donkere meisje soms?” vroeg ze aan Frank.

“Ja,” antwoordde hij. “Heb je haar gezien?”

“Ze was hier even, maar is daarna weer weggegaan,” zei het meisje. “Waar naar toe weet ik natuurlijk niet. Misschien wel naar de discotheek.”

Frank schudde zijn hoofd. “Nee, daar kom ik net vandaan en daar was ze niet,'' sprak hij.”Maar... wacht eens. Ik heb opeens een idee waar ze heen gegaan kan zijn. In elk geval bedankt. Ik was al bang dat ze sliep.” Hij groette het meisje en ging met grote passen naar beneden.

Snöfrid! Dat hij daar niet eerder aan had gedacht! Er brandde inderdaad licht in de stallen, maar toen hij naar binnen keek, zag hij geen Kelly. Toch liep hij door en vlak bij Snöfrids stal bleef hij stokstijf staan.

Kelly was in Snöfrids box en ze zat op haar hurken voor het paard. Hij hoorde haar liefkozende woordjes tegen het dier zeggen en het leek wel alsof Snöfrid die verstond. Ze duwde steeds aanhankelijk met haar neus tegen Kelly's arm.

“Kelly!” zei Frank zacht, om het paard niet onnodig te laten schrikken zodat het alsnog zou bijten of schoppen. “Wat ben je nu voor stunt aan het uithalen? Wat je doet, is levensgevaarlijk!”

Kelly schrok ontzettend van zijn stem. Ze had gedacht hier helemaal alleen te zijn en nu stond Frank ineens voor haar neus. Ze verwachtte dat hij nu wel helemaal woest op haar zou zijn. Langzaam kwam ze overeind, intussen nog steeds kalm pratend tegen Snöfrid. Deze had niet de neiging om te bijten, zag ze tot haar opluchting. Anders was het hek helemaal van de dam! Ze opende de deur van de box en glipte erlangs. Als een schuldig kind bleef ze voor Frank staan, haar kin uitdagend vooruitgestoken.

“Spui maar, dan heb ik dat tenminste achter de rug,” zei ze tartend. “Of heb je ineens weer je tong verloren zoals vandaag het geval was?”

“Kelly...” Frank deed een stap naar voren en Kelly deinsde achteruit, alsof ze een grote spin had ontdekt.

“Raak me niet aan!” zei ze koel. “Bewaar dat maar voor Patricia.” Ze wilde langs hem heen glippen, maar Frank versperde haar de weg.

“O, nee,” zei hij. “Ditmaal ontsnap je me niet!”

“Laat me erdoor!” zei Kelly op felle toon. “Wij hebben elkaar niets meer te zeggen.”

“Daar vergis je je dan in,” hield Frank stug vol. “Ik wilde juist zeggen dat we een heleboel te bepraten hebben.”

“0, ja?” Hooghartig keek ze hem aan. “Dat komt dan wel plotseling bij jou, hè? De hele dag loop je met een grote boog om me heen en nu wil je ineens praten. Maar nu heb ik er geen zin meer in, meneer Osinga! En als je dan nu even opzij wilt gaan, kan ik erlangs. Het is namelijk al aardig laat.” Ze duwde tegen zijn onwrikbare gestalte die geen centimeter week. “Frank, doe niet zo vervelend!” riep ze woedend, terwijl de tranen in haar ogen sprongen. Ze voelde zich leeg en verdrietig. En een ruzie met Frank was iets, dat ze er nu net niet bij kon hebben.

“Ik ga weg als je belooft dat je luistert naar wat ik te zeggen heb,” antwoordde hij. “Goed?”

“Ja, ja!” snibde ze. “Ik heb geen keus, dus ik moet wel.” Ze deed een stap terug en duwde haar gebalde vuisten in de zakken van haar jack. Afwachtend keek ze hem aan. Als hij ging zeuren dat ze onverantwoordelijk was geweest met betrekking tot Snöfrid, zou ze zonder een woord te zeggen weglopen, nam ze zich stellig voor.

Doch hij begon daar helemaal niet over. Het leek zelfs wel of hij zich een beetje opgelaten voelde. “Ik eh...” begon hij, “wil je allereerst even zeggen dat het kinderachtig van me was dat ik je vandaag heb genegeerd...” Hij kuchte en zijn handen grepen onbewust naar zijn pakje sigaretten.

“Je mag hier niet roken,” bracht Kelly hem echter in herinnering en hij stopte het pakje geschrokken terug in zijn zak.

“Nee, natuurlijk niet,” mompelde hij. “Dom van me... Het bleef even stil. “Ga verder,” drong Kelly aan.

“Ik heb vanavond een gesprek met Sabina gehad,” zei Frank toen. “Ze heeft me wat over jou verteld en ik...”

“Heeft Sabina zitten kletsen!” riep Kelly boos. “Daar had ze het recht niet toe!”

“Kalm, opgewonden standje!” suste hij. “Ze heeft niet geroddeld, als je daar soms bang voor bent. Daar ken je je vriendin toch wel goed genoeg voor.”

“Ja,” zei Kelly zacht en beschaamd. Sabina had zich altijd een goede vriendin getoond. “Wat heeft ze verteld?” vroeg ze toen.

“ Onder andere van j e paard, maar dat wist ik dus al,” antwoordde Frank. “En over die mooie vriend van je, die jou liet zitten. Was het daarom dat je er gisteravond opeens vandoor ging, Kelly?” vroeg hij aarzelend. “Houd je soms nog van die knul?”

“Nee!” riep Kelly uit. “Ik geef geen steek meer om hem. Ik haat hem zelfs niet eens.”

Ze zag niet dat Frank opgelucht ademhaalde. “Lag het dan aan mij?” vroeg hij toen zacht. “Overrompelde ik je misschien?”

Kelly zweeg even. Toen knikte ze. “Ja, ik geloof dat het dat was,” antwoordde ze toen, zo zacht dat hij het nauwelijks hoorde. “Ik raakte een moment in paniek, waarom weet ik ook niet. Je moet ook weten dat ik geen held ben bij bliksem en donder. Dat had er misschien ook wel mee te maken, weet ik veel...” Ze haalde vermoeid haar schouders op. “Kortom... toen ik boven kwam bij Sabina, zag ik in dat ik dwaas had gehandeld. Ik wilde meteen teruggaan, maar Sabina raadde me aan tot de volgende ochtend te wachten.”

“En dat deed je dus,” begreep Frank. “Maar die volgende ochtend was ik in een slecht humeur, omdat ik dacht dat je mij niet moest en dat wilde ik op jou afreageren, omdat ik jou de schuld daarvan gaf...”

“Dat was het ook,” gaf Kelly toe. “Toen ik je vanavond met Patricia zag komen en later weer zag weggaan, had ik het gevoel dat mijn wereld instortte.”

Daarop vertelde Frank voor de tweede maal die avond dat Patricia en hij elkaar bij toeval op de gang waren tegengekomen en dat ze zeer zeker geen afspraak hadden gehad.” Wat denk je wel van me? Dat ik van het ene naar het andere meisje loop? Zo erg is het nu ook weer niet met me gesteld, hoor.”

“Het spijt me,” zei Kelly zacht. “Maar dat dacht ik inderdaad.”

“Je moest je schamen,” sprak hij bestraffend, maar zijn stemming steeg met de minuut, want ze konden eindelijk weer op een normale toon met elkaar praten zonder ruzie en verwijten.

“Ik schaam me ook,” bekende Kelly.

“Daar neem ik geen genoegen mee,” antwoordde hij zonder medelijden.

“Zeg maar wat ik moet doen om het goed te maken.” Onbewust klonk het uitdagend.

“Als de wiedeweerga hierheen komen en zeggen dat je een klein beetje om me geeft!” eiste hij en verlegen kwam Kelly naar hem toe. “Dichterbij,” gebood hij en eindelijk lag ze in zijn armen en kuste hij haar stevig.

Kelly's hart ging tekeer als een bezetene. Ze wist dat ze bij Frank hoorde. Bij hem en niemand anders. En onder het toeziend oog van Snöfrid vonden hun monden elkaar nog eens en kon Sabina tevreden zijn...

HOOFDSTUK 11

Hoe stil Kelly later ook naar binnen trachtte te sluipen, het licht floepte meteen aan. Sabina zat recht overeind in haar bed. Met een gespannen uitdrukking op haar gezicht keek ze naar Kelly. Ze had zich niet ongerust hoeven maken.

Kelly vloog op haar af en omhelsde haar. “Sabien, dank zij jou is alles toch nog in orde gekomen,” jubelde ze bijna. “Als ik jou toch niet had!”

Sabina wist zich met moeite te bevrijden uit de knellende armen en antwoordde toen lachend: “Ja, wat zou je zonder mij moeten beginnen?” En toen: “O, Kei, ik ben zo blij voor jullie! Ik vond het zo'n ellendige situatie en de anderen ook. Dus je was nog op toen Frank aan de deur kwam?”

Kelly keek verbaasd. “Ik weet niet eens of hij hier is geweest,” zei ze. “Ik was bij Snöfrid in de stal.”

“Ja, dat lag voor de hand,” knikte Sabina. “Ik denk dat Frank dat ook begreep toen hij hier geen gehoor kreeg.” Ze keek naar Kelly's gelukkige gezicht. “Zo zie ik je graag,” lachte ze. “Het is een tijd geleden dat je zo gelukkig keek.”

Kelly's gezicht stond ineens weer ernstig. “Ik weet het,” zei ze zacht. “En al beangstigt het me wel een beetje, ik ben van plan er wat van te maken.”

“Zo mag ik het horen.” Sabina keek tevreden. “Ik geloof dat Frank een man is op wie je kunt bouwen. Hij zat echt in de rats vanavond toen hij hoorde dat jij al was weggegaan.”

“Dat had hij wel een beetje verdiend,” vond Kelly. “En het duurde ook echt wel een poosje voor hij me ervan kon overtuigen dat hij echt om me gaf. We hebben eerst nog flink staan bekvechten in de stal.”

“Ik had ook niet anders verwacht,” grinnikte Sabina. “Nou ja, de storm is weer gaan liggen, ook buiten. Ik sprak David daarnet nog even en hij zei dat de kanotocht morgen waarschijnlijk toch zal doorgaan. En er waren nog plaatsen beschikbaar.”

“Leuk,” vond Kelly. Ze begon haar kleren uit te doen, omdat ze opeens ontzettende slaap had gekregen. Het was ook een vermoeiende dag geweest vandaag!

In tegenstelling tot de vorige dag, scheen de zon de volgende ochtend weer stralend. Er stond nog wel een aardig windje, maar dat mocht de pret niet drukken voor het door elkaar kletsende groepje dat zou meegaan op kanotocht.

Tot Kelly's vreugde had ook Frank zich opgegeven en zorgde hij er natuurlijk voor dat hij bij haar in de kano kwam te zitten.

David gaf instructies aan de groep.

Ook Yoran was aanwezig. Hij zou plaatsnemen in de laatste kano, zodat hij goed zicht had op de groep vóór hem. “Dat vinden jullie misschien kinderachtig,” zei hij” ,maar in de praktijk is gebleken dat het nodig is. Er is weleens bijna iemand verdronken die had verzwegen dat hij niet kon zwemmen. Ik neem aan dat jullie dat allemaal kunnen?” Iedereen knikte.

“Mooi,” nam David het van hem over. “Ik ga voorop, want ik ken de weg. Wie wil er bij mij in de kano?”

De plaatsen werden verdeeld en toen gingen ze op weg. Frank en nog een andere jongen peddelden, terwijl Kelly en nog een meisje heerlijk lui hun verrichtingen gadesloegen. Dit was pas een lui leventje!

“Wacht maar,” bromde Frank over zijn schouder naar Kelly. “Op de terugweg mogen jullie peddelen!”

“Voorlopig is het nog niet zover,” lachte Kelly terug. “Vooruit, peddel eens een beetje door! We raken achter bij de anderen!”

“Ik wist niet dat ik met zo'n potentaatje omgang had!” merkte Frank op en hij voelde dat Kelly plagend aan zijn haar trok. Al had Frank tien kilometer achter elkaar moeten peddelen, dan nog had hij dat niet erg gevonden. Kelly hoorde vanaf nu bij hem en dat was het enige dat voor hem telde.

De tocht was een geweldige ervaring. David bracht hen langs de mooiste plekjes en niemand viel in het water.

Ruim twee uur later keerden ze pas terug op De Witte Hengst.

“We zijn wat aan de late kant,” merkte David op, terwijl de kano's op de kant werden getrokken. “Ik verwacht enkele nieuwe gasten, dus ik ga vast vooruit. Ik zie jou zo wel, Yoran.”

“Best,” mompelde deze.

“Ik heb geen armen meer over!” kreunde Patty overdreven.

“Daar word je hard van,” antwoordde Daisy zonder medelijden. “Het was leuk, hè, meiden?”

Kelly en Sabina moesten dat beamen. Ze vonden de hele vakantie tot nu toe geweldig. En het weer viel hun ook mee. Ze hadden erger meegemaakt.

“Nog een week, dan zitten we weer thuis,” zuchtte Sabina. Ze maakte zich zorgen. Want hoe moest dat nu met Flip en haar? Flip had er nog met geen woord over gesproken. Natuurlijk beloofde je elkaar trouw te schrijven, maar na een paar maanden zou dat vanzelf ophouden en hoorde je niets meer. Het idee alleen al maakte Sabina verdrietig. Ze had nooit gedacht dat ze verliefd op Flip zou worden, maar het was toch gebeurd!

Kelly zag wel dat Sabina ergens mee zat en toen Patty en Daisy een uurtje later aankondigden dat ze nog even voor de lunch gingen zwemmen, vroeg ze ernaar. “Ik ben nu zelf zo gelukkig dat ik het liefst iedereen om me heen gelukkig zie,” zei ze tegen haar vriendin. “Ik dacht dat jij ook gelukkig was, Sabina?”

Deze zuchtte. “Wat zal ik zeggen?” antwoordde Sabina toen. “Natuurlijk ben ik gelukkig met Flip. Maar ik zie nu al tegen ons afscheid op, want wat dan?”

Kelly lachte. “Je denkt toch zeker niet dat Flip na de vakantie ineens niets meer van zich laat horen?” riep ze uit. “Je weet zelf wat een moeite hij heeft gedaan om jouw aandacht op zich gevestigd te krijgen.”

“Dat kan wel zijn, maar wat ken ik hem nou eigenlijk?” vroeg Sabina. “Hij heeft het helemaal nog niet gehad over de periode na de vakantie. Straks neemt hij gewoon afscheid van me en hoor ik nooit meer iets!”

“Dat geloof je toch zeker zelf niet!” zei Kelly. “Let op mijn woorden, het komt allemaal heus wel in orde. Maak je er nu maar niet druk over.”

Ondanks deze mooie woorden, bleef Sabina zich ongerust maken.

Wat gingen de dagen snel voorbij! Kelly werd op een ochtend wakker met een onbestemd gevoel van binnen. Wat was er ook alweer? O ja, de trouwdag van Claudia en David. In het hele hotel heerste een feeststemming. Overal op de binnenplaats waren versieringen aangebracht en er hing een groot bord waarop iemand had geschilderd: Veel geluk, Claudia en David!

“Hoe laat trouwen ze eigenlijk?” wilde Patty weten, toen ze in de eetzaal aan hun ontbijt zaten.

“Kwart voor twee vanmiddag,” wist Sabina. “Daarna gaan ze nog ergens heen om foto's te laten maken en hebben ze een dinertje met hun familieleden. Om zeven uur krijgt het personeel van De Witte Hengst een koud buffet bij David en Claudia in de tuin aangeboden. Daar hebben ze allemaal stoelen en tafeltjes neergezet, zag ik net. Om acht uur begint de receptie. Iedereen is dan welkom.”

“Dan gaan wij toch ook?” vroeg Daisy.

“Uiteraard,” knikte Kelly. “We moeten hun toch ons cadeau aanbieden?” Samen met Frank en Flip hadden de meisjes wat geld bij elkaar gelegd en daar hadden ze een mooi dienblad met theeglazen voor gekocht; dat had nog op het lijstje gestaan.

De hele dag had een feestelijk tintje. Claudia beleefde alles als in een roes. Naar deze dag had ze zo lang uitgekeken! Aan het eind van de ochtend arriveerde Claudia's moeder en Davids vader. Het grappige was dat die twee nog niet zo lang geleden met elkaar getrouwd waren*. Ze hadden elkaar door toedoen van hun kinderen ontmoet en aangezien ze beiden zonder partner waren, had niets de ontluikende liefde die ze voor elkaar koesterden, in de weg gestaan. David had weleens als grapje tegen Claudia gezegd dat hij vond dat haar moeder en zijn vader maar met elkaar moesten trouwen, omdat ze allebei alleen waren. Maar dat dat ooit echt zou gebeuren, had hij nooit verwacht.

“Hallo, mam!” begroette Claudia haar moeder.

Davids vader was discreet beneden gebleven bij zijn zoon, zodat mevrouw Freling haar dochter rustig kon helpen met verkleden.

“Dag, meiske,” zei mevrouw Freling warm. “Het is dan eindelijk zover, hè?”

“Ja.” Claudia's blik was zacht. “Je ziet er prachtig uit, mam,” merkte ze toen op. “Wat een prachtig mantelpakje heb je aan.”

Mevrouw Freling keek ernaar. “Zoiets zou ik me vroeger niet hebben kunnen veroorloven,” zei ze toen. “Davids vader is erg goed voor me. Ik hoop dat jij en David net zo gelukkig worden als wij.”

“Dat zijn we al,” glimlachte Claudia en ze opende de kast om daar voorzichtig haar in plastic gehulde trouwjapon uit te halen.

Terwijl moeder en dochter daar boven mee bezig waren, had meneer Freling een onderonsje met zijn zoon. “Je gaat de grote stap maken,” zei hij met zijn diepe stem. “Ik kan me geen betere schoondochter wensen!”

“Jij bent bevooroordeeld,” lachte David. “Zo moeder zo dochter, is het niet, pa?”

“Ik hoop het voor je, David,” antwoordde zijn vader. “Ik had nooit durven dromen dat er voor de tweede keer zo'n kans voor me was weggelegd. Het heeft mijn hele leven grandioos veranderd. Ik vind het zelfs niet erg meer dat jij mij niet zult opvolgen in de zaak.” Pa /reling was directeur van diverse architectenbureaus. Hij had graag gezien dat zijn zoon ook belangstelling had getoond voor deze zaak, doch David had voor De Witte Hengst gekozen.

“Heb je al iemand gevonden die bereid is dat wel te doen?” wilde David weten, omdat het niet zo lang meer zou duren eer zijn vader de pensioengerechtigde leeftijd bereikte.

“Ja,” knikte meneer Freling. “Je neef Arthur voelt er veel voor. Je weet misschien dat hij op een klein architectenbureau werkt. Nou, met die zaak gaat het niet al te best. Een paar verkeerde calculaties hebben het bureau de das omgedaan en Arthur verwacht elk ogenblik zijn ontslag, want het faillissement staat voor de deur. Toen hij me dat een keer vertelde, heb ik hem direct een baan op mijn kantoor aangeboden. Hij greep die kans met beide handen aan. Ik heb goed werk van hem gezien; ik heb het idee dat hij het ver zal brengen.”

“Daar ben ik blij om, pa,” antwoordde David oprecht. “Ook al denk je dat het niet zo is, ik heb me altijd een beetje bezorgd gemaakt over je zaak; je had die zelf helemaal opgebouwd en nu was er niemand die je wilde opvolgen.”

“Ik zie nu ook wel in dat jouw bestemming hier is,” moest zijn vader toegeven. “Ik weet dat ik in het begin een beetje sceptisch tegenover jouw plannen stond om hier te gaan werken, maar ik kan nu met eigen ogen constateren dat De Witte Hengst uitstekende zaken doet. Wanneer ik hier kom, is het altijd even druk.”

“We krijgen ook geen klachten van meneer Bianchi,” lachte David. “Sinds Yoran het team is komen versterken en Edith op de administratie zit, gaat het alleen nog maar beter. We hebben de taken nu zo verdeeld dat niemand zich meer over de kop werkt. Het is nog steeds aanpakken geblazen, maar daar is nog nooit iemand aan doodgegaan.”

“Zo is het, jongen,” lachte meneer Freling en toen hoorden beide mannen boven een geluid.

Claudia maakte haar entree in ruisende zijde met kant. Ze had wat bloemen met gipskruid in haar opgestoken blonde haren en zag eruit als een galaprinses.

David, die Claudia meestal zag in rij - of spijkerbroek, stond als aan de grond genageld. Hij wist dat Claudia knap was, maar dat ze er zó uit kon zien, nee, dat had hij nooit durven dromen!

“Claudia, ben je het werkelijk?” vroeg hij dan ook, terwijl hij op haar afkwam met het bruidsboeket in zijn handen.

De fotograaf, die in de aangrenzende keuken had zitten koffiedrinken, schoot als door een wesp gestoken overeind en begon naarstig plaatjes te schieten. Was hij een van de belangrijkste momenten van de dag toch nog bijna misgelopen!

Er werd gebeld.

“O, de taxi's!” riep mevrouw Freling. “Ik doe wel even open!”

Omdat zowel Claudia als David erg weinig familieleden bezat, was besloten dat alleen het bruidspaar en daarachter hun ouders per taxi naar het gemeentehuis zouden gaan. De overige familieleden zouden met eigen vervoer komen.

Toen Claudia en David in de deuropening van hun woning verschenen, steeg er een luid hoera-geroep op en Claudia's ogen vielen bijna uit hun kassen. Want daar, in een soort ereboog, stonden in twee rijen alle paarden van De Witte Hengst opgesteld, helemaal ingevlochten en met versieringen in manen en staart. Yoran zat op de zwarte Dior en Edith op Amber, Claudia's lieveling. De fotograaf liep van hot naar her om alles vast te leggen en Gregor was met zijn videocamera in de weer, zijn bijdrage aan het geheel.

“O wat leuk, wat enig!” bracht Claudia geroerd uit en David was het helemaal met zijn aanstaande eens.

De dag stond natuurlijk geheel in het teken van de trouwerij. Er waren expres weinig activiteiten georganiseerd, zodat iedereen van het personeel de kans kreeg aan het feest deel te nemen.

Toen Claudia en David uiteindelijk als kersvers echtpaar weer terugkwamen op De Witte Hengst, was het gejuich niet van de lucht.

“Wat zien ze er gelukkig uit,” sprak Kelly zachtjes. “En wat een beeldige jurk heeft ze aan!”

“Jaloers?” hoorde ze Frank achter zich zeggen. “Troost je, jouw tijd komt ook nog wel. En ik wed dat je er dan minstens zo mooi uitziet als Claudia nu!”

Ze voelde zijn handen om haar middel en Kelly leunde gelukzalig tegen hem aan. “Jammer dat zoiets maar één dag duurt,” zei ze alleen.

“ Gelukkig voor die arme David is het maar één dag,'' lachte Frank. “Zo'n deftig pak is toch al niets voor hem, vertrouwde hij me laatst toe.”

“Jullie mannen zijn helemaal niet romantisch!” beschuldigde Kelly hem.

“O nee?” plaagde Frank. “Kom dan maar eens hier, dan zal ik je het tegendeel bewijzen!” En lachend verdween ze in een paar liefdevolle armen.

Sabina bekeek alles met gemengde gevoelens. Frank kwam er tenminste voor uit dat hij Kelly na de vakantie terug wilde zien, dacht ze. O, wist ze maar wat Flip wilde! Ze durfde het hem niet te vragen uit vrees dat hij zou zeggen dat haar gezelschap aangenaam was geweest, maar dat hij er toch geen brood in zag om ermee door te gaan.

En zo bleef Sabina de hele verdere dag piekeren. Flip had haar beloofd dat hij 's avonds ook zou komen, tijdens de receptie, zodat ze met z'n allen hun cadeau aan David en Claudia konden aanbieden.

Het werd een grandioos feest! Toen het ging schemeren, werden tientallen lampionnen ontstoken en die gaven aan het geheel een extra nuance.

Claudia en David schudden wel meer dan honderd handen en toonden zich heel blij met het dienblad met theeglazen dat Kelly hun overhandigde.

“0, dat hadden jullie niet hoeven doen!” riep Claudia uit. “Jullie zijn hier toch te gast!”

“We wilden het graag,” sprak Kelly ernstig. “Want mede dank zij jullie hebben we hier een geweldige vakantie.”

“Zo is het,” beaamde Frank volmondig hetgeen Kelly zei en hij legde ter verduidelijking zijn arm om haar schouders.

“Zo mag ik het graag zien,'' grinnikte David.”En reken er maar vast op dat als jij en Kelly nog eens van plan zijn om in het huwelijksbootje te stappen, Claudia en ik van de partij zullen zijn!”

“Daar houden we jullie aan,” lachte Frank.

Ze mengden zich onder de feestende mensen en Kelly zag dat Yoran en Edith van alles liepen te regelen. Wat waren die twee toch van plan? vroeg ze zich af. Ze waren de hele dag al bezig met van alles en nog wat. Maar daar kwam ze snel achter toen Yoran om stilte verzocht en Claudia en David in het zonnetje zette door middel van een geestige speech.

Hij somde allerlei voorvallen van de afgelopen maanden op, leuke en minder leuke, maar het gaf Kelly een beeld van hoe het leven in een hotel zo'n beetje verliep. Na Yorans speech, waarbij Claudia af en toe had moeten blozen, volgden de sketches en ingestudeerde liedjes, voorzien van een zelfgemaakte tekst. Iedereen genoot zichtbaar en er werd met veel plezier geluisterd.

Aan het eind van dat alles had meneer Bianchi, Yorans vader en tevens directeur van De Witte Hengst, nog het een en ander tegen het bruidspaar te zeggen en toen kon het feest weer verdergaan.

Flip, die naast Sabina aan een van de tafeltjes zat, had de hele avond al het gevoel dat Sabina ergens over tobde. Maar als hij haar dan vroeg of er iets was, schudde ze haar hoofd. Flip vond haar ongewoon stil en mak, niets voor de vurige Sabina, die haar woordje altijd wel deed!

“Kom,” zei hij, terwijl hij opstond. “Laten we een eindje gaan lopen. Even weg bij al die mensen.”

“O, best,” reageerde ze tam en ze stond ook op.

Ze slenterden over de rustige binnenplaats. De meeste mensen waren nu immers op het feest.

Toen stond Flip opeens stil, zodat Sabina hem verschrikt aanstaarde. “En nu voor de dag ermee,” eiste hij, terwijl hij haar gezicht naar zich toe draaide, zodat hij haar goed kon zien. “Je zegt de hele avond niet meer dan het noodzakelijke en al ken ik je nog maar heel kort, ik weet dat dat voor jou niet natuurlijk is. Vertel op, Sabina, wat is er mis? Is het mijn schuld?”

Sabina wist dat ze nu moest zeggen wat haar zo dwarszat, daar was geen ontkomen meer aan. Hoe zou Flip reageren? Als hij haar maar niet uitlachte! Dat zou ze niet kunnen verdragen. “Ik eh...” begon ze. “Ik zie zo op tegen het einde van de vakantie,” bekende ze. “Nog een paar dagen en we zitten weer thuis.”

“Dat is ook niet leuk, maar je weet dat aan alles een eind komt,” antwoordde Flip nuchter. Dat was nu net wat Sabina niet wilde horen.

“Aan alles?” vroeg ze zacht. “Zul je nog weleens aan mij denken, Flip?”

Opeens begreep Flip wat er werkelijk aan de hand was. Hij trok Sabina dicht tegen zich aan en zei met een lacherige ondertoon: “Je dacht toch zeker niet dat je na de vakantie zomaar van me af was, hè? Want dan ken je de Van Doesburgs nog niet! Dat is een familie van doorzetters ! Al moet ik er elke week honderd kilometer voor rijden, ik kom naar je toe!”

“Meen je dat echt?” fluisterde Sabina en ze veegde haastig een traan weg.

“Heus,” beloofde Flip en hij keek teder op haar neer. “En nu wil ik geen tranen meer! Hoelang liep je daar al over te piekeren? Heb je me in die dagen dan niet beter leren kennen? Dacht je nu echt dat ik zoveel moeite deed om de aandacht van een meisje te trekken, om haar weer gedag te zeggen als de vakantie voorbij was?”

Sabina lachte door haar tranen heen en voelde zich alsof ze zweefde. Flip haakte niet af! Hij wilde haar blijven zien en afstand was geen probleem, had hij gezegd. Ze voelde zich in de zevende hemel en niemand zou in staat zijn de avond nog voor haar te bederven.

“Kom mee, dan gaan we terug naar de anderen,” stelde Flip voor. “Het feest is nog lang niet afgelopen!”

“En toen zei hij dat hij niet van plan was om me zomaar te laten gaan na de vakantie!” vertelde Sabina veel later tegen Kelly, toen ze samen op hun kamer waren.

Buiten werd nog doorgefeest.

“Zie je nu wel!” antwoordde deze. “Ik heb het je toch gezegd?”

“Dat weet ik wel,” knikte Sabina. “Maar ik hoorde het toch liever van Flip zelf. O, Kei, wat een heerlijke vakantie was dit! De fijnste van mijn leven, tot nu toe.”

“Ik vrees dat het ook een van de laatste is met ons vieren,” peinsde Kelly hardop.

“Ach, dan gaan we toch af en toe een dagje weg of zo?” vond Sabina. “Dan kun je ook lol hebben. Ik wil in geen geval dat we elkaar minder zien, omdat Frank en Flip nu toevallig hun opwachting hebben gemaakt deze vakantie.”

“O nee, ik ook niet!” zei Kelly snel. “We blijven vriendinnen, wat er ook gebeurt!”

De laatste dagen van hun vakantie gingen natuurlijk veel te snel voorbij. David en Claudia waren op huwelijksreis. Meneer Bianchi had hun als huwelijkscadeau een reis aangeboden en daarom zat het stel op Gran Canada. Yoran had gekscherend tegen Edith gezegd dat zij ook maar snel moesten trouwen, omdat zo'n reis hem ook wel aanstond.

“ Voorlopig hebben wij eerst dat lange weekend Limburg voor de boeg,” hielp Edith hem herinneren. “En al is dat geen Gran Canaria, ik ben van plan daar met volle teugen van te genieten.”

“Je hebt gelijk,” moest Yoran toegeven. “Onze tijd komt nog wel!”

En toen was de laatste dag aangebroken. Kelly en Sabina waren de hele ochtend al bezig geweest om orde op zaken te stellen in hun kamer. Ze waren allebei nogal slordig en dat was goed te merken.

“Ik schaam me diep dat ik er zo'n troep van heb gemaakt,” zuchtte Sabina. “Maar ja, het ziet er nu weer redelijk bewoonbaar uit, vind je ook niet?”

Kelly was het met haar eens. “Raar idee, dat er morgen alweer anderen in onze kamer zullen zitten. Het is in die twee weken toch een beetje”onze” kamer geworden, vind ik.”

“Ja, dat vind ik ook,” beaamde Sabina. “Maar helaas is onze vakantie voorbij! Tjonge, het zal een tijd duren voordat ik thuis weer gewend ben, dat weet ik nu al.”

's Middags gingen ze voor de laatste keer zwemmen en daarna zocht Kelly Frank op, want ze wilde de laatste uren in zijn gezelschap doorbrengen. Ze konden nu niet meer op hun eigen kamer, want die werd al schoongemaakt voor de volgende gasten, maar mochten nog wel de hele dag in De Witte Hengst doorbrengen. Kelly en Frank maakten samen nog een korte rit.

“Ik zal Snöfrid ontzettend missen,” zei Kelly.

“Meer dan mij?” plaagde Frank.

“Dat denk ik wel,” kaatste ze terug, maar haar ogen spraken andere taal.

“Heks!” zei Frank, terwijl zijn ogen lachten en hand in hand reden ze samen verder.

Intussen sleepte Daisy haar koffer naar beneden, want een lift was er niet in het hotel. Halverwege kwam ze Gregor tegen, die meteen zei: “Maar dat doe ik toch even voor je! Stel je voor dat je de trap afvalt met die koffer!”

“Zo zwaar is hij anders niet,” lachte Daisy. “Maar als jij hem voor me naar beneden wilt sjouwen, dan sla ik dat aanbod natuurlijk niet af. Zo ben ik ook wel weer.”

Beneden aangekomen zette Gregor de koffer keurig bij de andere koffers van de gasten die die dag zouden vertrekken. “Jammer dat je alweer weggaat,” zei hij spijtig tegen Daisy.

“Ja, dat vind ik ook,” zuchtte ze. “Maar het is nu eenmaal niet anders.”

Op dat moment dacht Gregor wanhopig: waarom heb ik de afgelopen weken niet meer werk van haar gemaakt? Maar nee, hij moest zijn tijd zonodig doorbrengen met de aantrekkelijkste meisjes. Aan de minder met uiterlijk schoon bedeelden had Gregor voorheen nooit veel aandacht geschonken. Tot hij Daisy leerde kennen. Zij had hem ervan overtuigd dat schoonheid ook niet alles was. Daisy was niet knap, ze was... nou gewoon. Een doorsnee meisje van dertien in een dozijn, maar met een hart van goud. “Denk je dat je hier nog eens zult komen?” vroeg Gregor.

“Ik heb het hier ontzettend naar mijn zin gehad, dus je weet maar nooit,” was haar antwoord.

“Ik hoop het,” zei Gregor toen en Daisy zag dat hij meende wat hij zei. “Nou, Daisy, als ik je vanmiddag niet meer zie, het allerbeste en misschien dan nog eens tot ziens!”

“Ja, hetzelfde,” antwoordde Daisy een beetje schor, want ze had een gruwelijke hekel aan afscheid nemen. Ze voelde heel licht Gregors lippen op de hare en zag hem daarna met grote passen wegbenen. Dag, Gregor, dacht ze. Ik zal je nooit vergeten!

Het was drie uur. Tijd om op te stappen. De vriendinnen laadden hun koffers in Daisy's auto, zodat het wagentje bijna bezweek.

“Het lij kt alsof we veel meer hebben dan toen we hier kwamen,” klaagde Patty. “Moet je zien!”

“Ik had geen zin om mijn koffer netjes in te pakken,” zei Sabina, die naast Flip stond. Hij was speciaal naar De Witte Hengst gekomen om afscheid van haar te nemen. “Vandaar die bult.”

“Een paar klappen erop en die is weg,” adviseerde Kelly. “Dan kan mijn koffer er ook nog naast.” Uiteindelijk lukte het om alles in de auto te stouwen.

“Hè, hè,” pufte Daisy. “Nou, luitjes, we kunnen gaan, geloof ik!”

Kelly keerde zich om naar Frank, die nog een dag of wat in De Witte Hengst zou doorbrengen, waarna zijn vakantie ook ten einde zou zijn. “Tot spoedig ziens,” zei ze zacht en haar ogen glinsterden verdacht.

“Reken daar maar op,” beloofde Frank en hij kuste haar teder. “Zodra ik thuis ben en op orde, dan kom ik naar je toe, dus bereid je maar vast voor!”

“Het kan me niet snel genoeg zijn,” antwoordde Kelly liefdevol en na nog een allerlaatste zoen maakte ze zich met tegenzin los uit zijn armen en ging naast Patty in de auto zitten.

Flip en Sabina hadden het ook moeilijk met afscheid nemen.” Vertel je ouders maar dat ik het hele komende weekend mijn anker bij jullie laat vallen,” dreigde Flip. “Zouden ze dat goedvinden, denk je?”

“Reken maar,” lachte Sabina. “Ik wilde dat het al zover was. O Flip, ik haat dat afscheid nemen!”

“Het is maar voor eventjes,” troostte hij. “Nou, vooruit. Ze wachten op je!”

Ook Sabina moest eraan geloven. Met tegenzin plofte ze neer naast Daisy, die achter het stuur zat.

Yoran en Edith kwamen naar buiten om hen uit te zwaaien. Nu David en Claudia afwezig waren, namen zij de honneurs waar. “Voorspoedige reis,” wensten ze het viertal. “En komen jullie nog eens langs?”

“Doen we,” antwoordde Daisy.”Tot kijk allemaal!''

Ze startte de auto en daar gingen ze, nagezwaaid door Flip, Frank, Edith en Yoran.

“Tot ziens, tot ziens!” werd er geroepen. Helaas zat de vakantie erop, maar ze zouden De Witte Hengst nooit meer vergeten. Daar had Cupido wel voor gezorgd!

Table of Contents

HOOFDSTUK 1

HOOFDSTUK 2

HOOFDSTUK 3

HOOFDSTUK 4

HOOFDSTUK 5

HOOFDSTUK 6

HOOFDSTUK 7

HOOFDSTUK 8

HOOFDSTUK 9

HOOFDSTUK 10

HOOFDSTUK 11