Carry Slee

Hot or Not

your choice

Lees ook de andere 12+-boeken van Carry Slee:

Spijt!

Pijnstillers

Afblijven

Kappen!

Razend

Paniek

Radeloos

See you in Timboektoe

100% Timboektoe

Timboektoe rules!

Timboektoe rocks!

YOUR CHOICE -

Lover of loser

Timboektoe - de filmeditie

www.carryslee.nl Tekst © 2.008 Carry Slee

O 2008 Carry Slee en FMB Uitgevers, Amsterdam

Omslagontwerp Marlies Visser

Foto voorzijde omslag Getty Images

Ontwerp Carry Slee letterlogo Marlies Visser

Auteursfoto Daan Brand

Zetwerk ZetSpiegel, Best

ISBN 978 90 499 2280 1 NUR 284

Carry Slee is een imprint van FMB Uitgevers, onderdeel van Foreign Media Group

1

Coco schuift haar huiswerk opzij en zet haar laptop aan. Zou er nog iets te beleven zijn op haar favo site? Ze klikt Super-dudes aan. De meeste profiels kent ze al. Ineens valt haar oog op een nieuwe jongen. Wat een lekker ding! Dat ze die niet eerder heeft gespot. Die stoute ogen, helemaal wat voor haar. Lisa vindt het vast ook een kanjer. Ze maakt een foto met haar mobiel en stuurt hem door naar Lisa. Super-dudes heeft deze hunk in de aanbieding , sms't ze. Shit, ze heeft 'm per ongeluk naar Joël ge-sms't. Wat een oen is ze toch! Ja hoor, nog geen minuut later krijgt ze Joël aan de lijn.

'Hoe kom je daar nou opeens aan?'

'Een foto van mijn neef. Lijkt hij op me?'

'Je liegt, je bent weer met je hobby bezig. Je hebt 'm van internet.'

'Nou en? Is toch spannend?'

'Schrijf je nou eens in bij een modellenbureau, dat is pas echt spannend. Dan hoef je tenminste niet meer op die belachelijke sites te surfen. Snap je nou nog steeds niet dat dit heel stom is? Waarom geef je hem niet meteen je mobiele nummer?'

'Dat krijgt hij straks, hij komt zo langs. Ik heb zo'n geluk, er is vanavond niemand thuis, dus dat komt goed uit.'

'Nog erger, je hebt je adres gegeven! Coco, denk nou eens na! Dit is echt niet normaal.'

'Jij trapt ook overal in, hè?' lacht Coco. 'Ik heb hem nog niet eens gesproken.'

Als Coco ophangt kijkt ze weer op het web. Joël met zijn modellenbureau. Lisa begint er ook steeds over. Alsof ze zelf geen model wil worden. Ze heeft het uit haar hoofd gezet. Ze is er helemaal niet knap genoeg voor. Pling! Er verschijnt een envelopje in beeld. Wow! Superhunk heeft haar een berichtje gestuurd! Coco's hart maakt een sprongetje.

Superhunk says: (17:24:12) Leuk dat je op mijn profiel kijkt.

Wat zal ze schrijven?

Knipoogje says: (17:24:56) Ik was gewoon nieuwsgierig.

Superhunk says: (17:25:16) Heb jij ook een profiel?

Knipoogje says: (17:25:26) Ja. Op Suga-babes. Maar dat kan je nu niet bekijken natuurlijk...

Superhunk says: (17:25:44) Jazeker. Ik zet de laptop van mijn zus aan. w8ff

Superhunk says: (17:29:17)  Aha, er staan wel veel op. wie ben jij dan?

Knipoogje says: (17:29:41) Raad maar. Ik heb lang bruin haar en een rood T-shirt aan.

Superhunk says: (17:30:45)  Ik zie hier een meid met rood haar en een bruin T-shirt.

Coco moet lachen.

Knipoogje says: (17:31:01) Dat ben ik niet. Ik heb bruin haar en een rood T-shirt.

Superhunk says: (17:31:57) Wacht ff, nu zie ik allemaal mooie chickies... Wowwww... Daar ben je, Knipoogje!

Knipoogje says: (17:32:12) Ik heet Coco.

Superhunk says: (17:32:43) Wat een beauty, ben je het echt?

Knipoogje says: (17:33:01) Ja. Ben jij het echt?

Superhunk says: (17:33:14) Boy... Ik ben Boy.

Boy, wat een leuke naam, denkt Coco.

Knipoogje says: (17:33:27) Hi Boy! kijk jij vaak op Suga-babes?

Superhunk says: (17:33:59) Nee, anders had ik je allang gespot.

Superhunk says: (17:34:32) O, mijn zus komt net binnen Ze kijkt ff mee. Ze vindt jou ook heel knap. En dat is bijzonder hoor, want ze is heel kritisch. Ze zei al dat ik eens op het web moest kijken. Haar lover heeft ze zo ook gevonden. Hoe lang sta je er al op?

Dus Superhunk is echt op zoek!

Knipoogje says: (17:34:49) Een paar weken.

Superhunk says: (17:35:02) Je hebt zeker al veel reacties...

Knipoogje says: (17:35:17) Gaat wel.

Superhunk says: (17:35:23) Nou, zo'n mooie meid als jij?

Hij vindt mij ook leuk! Shit! Haar moeder roept.

Knipoogje says: (17:35:45) ik moet eten.

Superhunk says: (17:35:56) Ben je morgen weer online?

Knipoogje says: (17:36:09) Ik ben pas om vier uur thuis.

Superhunk says: (17:36:41) Dan ben ik online. Ciao, Bella.

Knipoogje says: (17:36:52) Ciao, Boy.

2

Joël zet de cd weer aan het begin. Deze song kan hij wel duizend keer achter elkaar horen. Terwijl hij luistert, kijkt hij naar de foto in zijn mobiel. Hij begrijpt echt niet wat Coco in die jongen ziet. Die blik! Nou ja, ze valt altijd op foute types. Ze kan zich beter richten op modellenwerk. Ineens herinnert hij zich de modellenwedstrijd van HotChoizz. Daar kwam zijn zus vanochtend mee aan. Hij is het Coco helemaal vergeten te vertellen. Hij surft naar de site. Daar staat het. HotChoizz zoekt een gezicht voor nieuwe kledinglijn. Dat is toch helemaal wat voor Coco? Ze moet zich opgeven. Hij wil haar bellen, maar dan bedenkt hij dat het geen zin heeft. Coco doet het toch niet. Over één dag is de sluitingsdatum. Zal hij haar opgeven? Hij leest het inschrijfformulier over en dan vult hij Coco's gegevens in. Het is nog een hele klus, ze vragen van alles. En hij moet ook een foto van Coco meesturen. Grappig, hij weet alle antwoorden. Hij kent Coco zo goed. Heb je ervaring? vragen ze. Nee, ik heb geen ervaring , schrijft hij. Wat is je motivatie om mee te doen? Hm, daar moet hij even goed over nadenken. Joël heeft er lol in, maar als hij klaar is, aarzelt hij. Is het niet maf? Je weet het nooit met Coco, misschien wordt ze wel kwaad op hem. Ach, dikke kans dat ze er nooit meer iets van hoort. Er zullen wel veel reacties op komen. Hij drukt op de knop. Verzonden! Coco moest eens weten! Zijn mobiel gaat. Daar zal je haar hebben. Maar het is Jeffrey.

'Hi Jeffrey.'

'We hebben misschien weer een optreden,' zegt Jeffrey.

'Waar?'

'In de Wongerd. Dat heeft m'n neef voor ons geritseld.'

'Niet gek, wanneer?'

'Vrijdag. Iedereen kan. Alleen Coco moet ik nog bellen. Ik dacht: misschien een karweitje voor jou?'

'Hoezo?'

'Je hoeft het heus niet voor mij verborgen te houden. Trouwens, onze hele clan weet het. Er is iets tussen Coco en jou.'

'Dan weten jullie meer dan ik.'

'Dus jij belt Coco?' vraagt Jeffrey.

'Als ze tijd voor me heeft. Ze is aan het chatten met een of andere loser van Super-dudes.'

'Jaloers?'

'Jeffrey, please! Ben jij trouwens nog in de Villa geweest?'

'Nee, hoezo?'

'Ik vroeg me af of ik wel goed heb afgesloten,' zegt Joël.

'Mafkees, dan ga je toch kijken! Zo meteen sluipen die ettertjes uit de buurt binnen en dan mollen ze onze studio. Hebben we daar een halfjaar voor gebeuld? Nou ja, ik rij er wel even langs, ik moet toch die kant op.'

'Thanks, ik moet mijn Engels leren. Je kent m'n pa. Als ik een onvoldoende haal, kom ik het weekend de deur niet uit.'

'Maar je moet battelen!'

'Dat maakt hem wat uit.'

'Dan moet hij maar voor je invallen.'

Alleen al bij het idee ligt Joël dubbel van de lach. Zijn vader streetdancen, die stijve hark.

Joël baalt. Waarom denkt de hele groep toch dat hij op Coco is? Coco en hij zijn echt heel goeie vrienden. Al vanaf de brugklas. En nu ze samen streetdancen, is hun vriendschap alleen maar hechter geworden. Hij heeft al zo vaak gezegd dat hij niet verliefd op haar is, maar ze geloven hem niet. Hij schijnt zijn gevoelens voor Lisa dus goed te verbergen. Van hun clan weet alleen Timo het, maar die houdt zijn mond. Als Lisa niet bij hem in Street Explosion zat, had hij allang actie ondernomen. Zo verlegen is hij nou ook weer niet. Maar Street Explosion gaat voor. Ze moeten ontspannen met elkaar kunnen dansen. Dat lukt niet meer als hij een blauwtje heeft gelopen. Hij gelooft namelijk niet dat Lisa ook op hem is. Niets wijst in die richting. Hij moet haar uit zijn hoofd zetten, dat weet hij, maar het gaat niet. Hij snapt het zelf ook niet. Als zij in de buurt is, smelt hij. Nu denkt hij toch ook weer aan haar? Hij kan beter aan zijn Engels beginnen, daar heeft hij meer aan. Je zal zien dat zijn vader hem weer overhoort. Belachelijk, alleen maar omdat hij één keer een vette onvoldoende op zijn rapport had. Waarom moest die sukkelige Venraai ook tegen zijn vader zeggen dat hij harder moet werken? Die leraren doen ook altijd alsof ze kleuters zijn. Hij werkt nu toch hard! Hij heeft die klote onvoldoende allang opgehaald, maar dat schijnt zijn pa niet uit te maken. De laatste tijd is hij toch zo streng. Dat komt door Sofie. Sinds zijn tweelingzus verkering heeft met Najib, is het goed mis. Ze had het eerst geheimgehouden, maar hun pa is erachter gekomen. Het huis was te klein, wat ging hij tekeer tegen Sofie. Hun vader denkt dat elke Marokkaan een crimineel is. Najib is een topvent. Sofie is nog nooit zo gelukkig geweest en nou mag ze niet meer met hem omgaan. Dat is toch wreed? 'Ik kan het niet,' zei ze steeds. 'Ik kan hem niet missen.' Ze heeft hun vader gesmeekt. Maar dat maakte geen enkele indruk op hun pa. Het moest en zou uit. Alleen hun clan weet dat het nog aan is.

Op de trap hoort hij Sofie. Een minuut later stormt ze zijn kamer binnen.

'Joël, je moet me helpen. Najib moet vanavond voetballen. Het is een hartstikke belangrijke wedstrijd. Hij zegt dat hij verliest als ik er niet ben.'

'Hoe wil je dat doen?'

'Ik ga zeggen dat we iets op school hebben,' zegt Sofie.

'Dat gelooft pa nooit, 's Avonds zeker. Hij belt zo op als hij het niet vertrouwt.'

'Maar ik moet erheen,' dringt Sofie aan. 'Het is belangrijk dat ik erbij ben. Najib mag keepen in het eerste. Als hij het niet goed doet, moet hij eruit. Je weet wat het voor hem betekent.'

Joël knikt. Najib wil profvoetballer worden. Hij heeft het al heel ver geschopt.

'Weet je wat,' zegt Joël, 'zeg dat je ziek bent. Dan ga je zogenaamd vroeg naar bed.'

'En hoe kom ik dan na de wedstrijd binnen?'

'Door mijn raam.'

Ze kijken samen naar buiten. 'Dat moet lukken,' zegt Joël.

Sofie knikt. 'Ik ga op het hek staan en dan klim ik op het dakje.' Ze omhelst Joël. 'Je bent de liefste broer die er bestaat.'

Joël maakt zich los. 'Dat hoeft nou ook weer niet.'

'Ik meen het. Als jij verkering met Lisa hebt, help ik je ook.'

'Wat is er met jou?' vraagt moeder als ze aan tafel zitten en Sofie geen hap eet.' 'Ik heb geen trek.' Sofie legt haar vork neer en schuift haar bord van zich af. 'Ik voel me de hele dag al niet lekker. Hoofdpijn, misselijk en mijn buik doet zeer.'

'Ah, dan heb je dat virus,' zegt Joël heel serieus. 'De halve klas bij ons heeft het. Het duurt maar één dag.'

'Ik denk dat ik maar naar bed ga.' Sofie staat op. 'Hopelijk ben ik dan morgen weer beter, ik heb een proefwerk. Anders heb ik het voor niks geleerd.'

'Je leert nooit iets voor niks,' zegt vader.

'Neem twee aspirientjes.' Moeder staat al op om ze te pakken. 'Dat wil nog wel eens helpen.'

Met een zielig gezicht en twee aspirientjes in haar hand loopt Sofie de kamer uit.

Dat heb je goed gedaan zus, denkt Joël. Hij vindt het rot voor haar. Elke keer die smoezen. Voor Najib is het ook waardeloos. Hij kan nooit eens gezellig langskomen, alles moet stiekem.

'Straks zal ik jou ook nog even overhoren,' zegt vader.

'Dat is helemaal niet nodig.' Joël wordt al kriegel bij het idee. 'Ik kan het best zelf. Hoe lang ga je hier nog mee door?'

'Als je rapport goed is, hou ik ermee op.'

'Zo lang?' roept Joël. 'Dat duurt nog drie maanden!'

'Wees blij dat je vader er tijd in wil steken,' zegt moeder. 'Het is voor je eigen bestwil.'

Ja hoor, heb je dat weer.

Nadat zijn pa Joël heeft overhoord, zet hij de tv aan. Zijn favoriete programma begint zo, de geschiedenisquiz. Als er iets saai is, is het dat wel. En die man die het presenteert ziet er ook zo duf uit. Wie kijkt er nou naar zoiets? Het ergste is nog dat zijn pa zich voor die quiz heeft opgegeven. Stel je voor dat hij op de tv komt. Joël schaamt zich al dood bij het idee.

'Ik ga toch maar even bij Sofie kijken,' zegt moeder.

Joël springt op. 'Nee, ik ga wel. Je quiz begint, zonde als je de eerste vraag mist, toch?'

Voordat moeder zich bedenkt, loopt hij de kamer uit. Boven doet hij de deur van Sofies kamer op een kier en gluurt om het hoekje. Ze heeft het goed voorbereid. De gordijnen zijn dicht en haar bed ziet eruit alsof ze erin ligt. Grinnikend sluit hij de deur.

'En?' roept moeder beneden aan de trap.

'Ze slaapt,' zegt Joël. 'Ik heb haar maar niet wakker gemaakt.'

'Nu even stil.' Pa wuift met zijn hand. 'Anders hoor ik de vraag niet.'

Joël zet muziek op en begint te dansen. Super is het toch! Hij gaat op zijn handen staan en kruist in de lucht zijn benen. Als hij danst, vergeet hij alles om zich heen. Hij stopt als hij een sms'je krijgt. Alles in orde in de Villa.

Mooi, hij heeft het dus toch goed afgesloten. Top dat ze binnenkort weer een optreden hebben. Het gaat steeds beter met Street Explosion. Een jaar geleden zijn ze begonnen. Ze wilden al eerder een groep vormen, maar ze hadden geen ruimte om in te oefenen. Ineens kwam Coco ermee. Haar oom had nog een landje met een bouwval erop die ze mochten gebruiken. Het stond op instorten. Ze moesten alles vernieuwen. De elektriciteit en de kachel deden het niet. En ze hebben er een echte dansvloer in gemaakt. Het is onherkenbaar geworden. Beretrots zijn ze erop. In zijn kamer hangen foto's van de verbouwing. Joël kijkt ernaar. Jeffrey staat op een ladder met een lamp in zijn hand. En Coco en Timo zagen een gat in de muur voor de kachelpijp. Maar daar kijkt Joël niet naar. Hij ziet alleen Lisa die de muur wit schildert.

'Ik had er niet uit gelegen,' hoort Joël zijn vader beneden tieren. 'Ik wist dat antwoord wél.'

'Waarom zei je het dan niet?' zegt moeder.

'Ik was net te laat.'

'Nou dan, dan mag je niet door.'

'Mens, zeur niet, als ik daar zit, geef ik echt wel op tijd antwoord.'

Joël hoort de deur van zijn vaders kamer dichtslaan. Wat een humeur. Het is niet te hopen dat pa Sofie snapt.

Joël ligt al een tijdje in bed als hij buiten iets hoort. Dat moet Sofie zijn. Beter had ze het niet kunnen timen, want op de gang hoort hij zijn moeder. Op het dakje klinkt geschuifel. Een minuut later steekt Sofie haar hoofd door het raam.

'Najib heeft een penalty gestopt!'

'Ssst...' Joël legt zijn vinger tegen zijn lippen.

Sofie duwt het raam verder open. Met een klap dondert een cassette met cd's op de grond. Joël hoort zijn moeder aankomen. Vlug, hij trekt zijn zus naar binnen en duwt haar onder het bed. Het had geen seconde langer moeten duren, want de deur van zijn kamer gaat open.

'Wat is hier aan de hand?' vraagt zijn moeder.

'De wind,' zegt Joël. 'De cassette klapte op de grond.'

'Al die dure cd's, ik zal ze wel even oprapen.'

'Mam, alsjeblieft, dat kan ik echt wel zelf. Welterusten.'

'Goed dan, slaap lekker.' Zijn moeder gaat gelukkig weg.

Sofie steekt haar hoofd onder het bed uit.

'Het was zó fijn met Najib. Ik baal er zo van dat we niet normaal met elkaar kunnen omgaan. Al dat stiekeme gedoe. Daardoor zie ik hem veel te weinig. En dan straks ook nog een héél weekend zonder hem.'

'Hoezo?'

'We gaan toch naar Berlijn met de klas. Ben je dat soms vergeten?'

Sofie ratelt verder, maar Joël luistert niet meer. Zo is het wel genoeg, denkt hij.

'De kust is veilig,' zegt hij als het stil is op de gang. 'Ik ga maffen.'

3

'Sorry!' Coco kan nog net uitwijken voor een vrouw op het zebrapad. Ze zag haar niet eens. Ze zit de hele tijd met haar hoofd bij Boy. Ze kan nu beter even goed opletten, zo meteen ligt ze nog ergens onder en kan ze vanmiddag helemaal niet chatten.

Een eindje voor haar rijdt Joël. Dat ziet ze nu pas! Ze belt hem op.

'Hi, kijk eens achter je.'

Als Joël omkijkt, zwaait Coco naar hem. Ze neemt een spurt en gaat naast hem rijden.

'Herinner je je die foto nog die ik gisteren per ongeluk naar je heb gestuurd?'

'Zoiets moois vergeet ik nooit,' lacht Joël. 'Ik heb hem boven mijn bed gehangen.'

'Doe niet zo flauw.' Coco geeft Joël een zetje. 'Ik heb met hem ge-msn't.'

'En? Hoeveel kinderen heeft hij? Of is hij al opa?'

'Joël, je wilt helemaal niet luisteren, hè? Het is heel anders dan die laatste keer. Die gast begon al meteen te slijmen. Boy niet.'

'Heet hij Boy? Dat liegt er niet om.'

'Nee, en hij heeft ook een heel leuke band met zijn zus, net als jij. Ze vertellen elkaar alles.'

'O, die zus vind ik wel interessant. Is ze niks voor mij?' 'Met jou valt echt niet te praten, hè?' Ze rijden het schoolplein op.

'Wat nou?' Joël houdt haar stuur vast en kijkt haar aan. 'Jij met die...'

'Boy heet hij.'

'En ik met die zus, die zal dan wel Girl heten. Dan worden we nog familie.'

'Ja daahaag!' Coco rijdt gauw door naar Lisa. 'Joël wordt vervelend. Hij wil echt niks over Boy horen.'

'Dat snap je toch,' zegt Lisa. 'Wat moet hij met die verhalen? Hij is verliefd op jou.'

'Daarom vertel ik het juist,' zegt Coco. 'Ik moet toch duidelijk zijn. Hij moet van me af.'

'Vet hard,' vindt Lisa.

'Precies! Dan ziet hij jou misschien eindelijk eens staan.'

'Dankjewel, en dan ben ik zeker tweede keus. Nee, daar heb ik geen zin in, dan maar niet. Ik ga toch niet...'

Lisa houdt gauw haar mond als Joël komt aanlopen.

Coco vindt het balen voor Lisa. Ze is al een jaar stiekem verliefd op Joël. Zij is de enige die het weet. Het gaat ook niemand iets aan, want Joël heeft alleen maar oog voor haar. Tenminste, dat zegt de hele groep. Zelf denkt ze het soms ook. Zo opgefokt hoe hij nu weer reageerde.

'De Wongerd gaat zeker door,' zegt Jeffrey die bij hen komt staan. Hij zwaait met een contract.

'Heel goed, manager,' zegt Joël.

'De Wongerd?' vraagt Coco. 'Gaan we daar optreden? Waarom weet ik dat niet?'

'Ik heb je voicemail ingesproken,' zegt Jeffrey. 'Dat jij hem nou niet afluistert.'

Coco kijkt op haar mobiel. 'Shit, helemaal niet gezien.' 'Nee, jij ziet alleen nog Boy,' plaagt Joël haar.

'Nee, hè?' zucht Jeffrey. 'De volgende loser. Wie is next?'

'Hoezo loser?' Coco laat trots zijn foto zien. 'Zeg maar eerlijk.'

'Mmm...' zegt Jeffrey met een hoog stemmetje. 'Lekker kontje.'

'Hebben jullie je Engels geleerd?' vraagt Lisa.

'Geen tijd gehad.' Jeffrey houdt een spiekbriefje omhoog.

'Hij weer,' zucht Coco. 'Dat legt hij gewoon op zijn tas en niemand die het ziet. Als ik een keer zoiets probeer, ben ik erbij.'

'Omdat jij heel opvallend gaat loeren,' zegt Jeffrey. 'Je moet heel sneaky omlaag kijken.'

'Onze expert,' lacht Joël.

'Doe weg dat spiekbriefje!' sist Lisa. Ze wijst op Charlotte, die aan komt lopen. Zo meteen verlinkt ze je.'

Timo kijkt op van zijn stripboek. 'Hebben we een s.o.?'

Ja hoor, hij weet het weer eens niet. 'Ook goeiemorgen,' lachen ze.

'Shit,' zegt Timo. 'Ik heb het niet geleerd. Ik heb gisteren net nieuwe strips gescoord. Ik denk dat ik 'm maar ga uitlezen in de Kikker.'

'Vlug, voordat Venraai je ziet.'

'Ik zie jullie straks wel weer bij biologie,' zegt Timo en weg is hij.

Als ze de gang in lopen, staat meneer Venraai al in de deuropening.

'Opschieten, jongens,' waarschuwt Jeffrey. 'Zo meteen gaat de zoemer en dan mogen we niet meer naar binnen.'

'En dan kan jij je spiekbriefje niet neerleggen,' zegt Joël.

Ze nemen een spurt. Net op tijd stuiven ze de klas in.

Als meneer Venraai de absenten opneemt, steekt Joël zijn vinger op. 'Meneer, Timo is naar de tandarts.'

'Hè?' zegt Charlotte. 'Ik zag hem net nog. Hij stond bij jullie.'

Trut! Joël kan haar wel wurgen. 'Eh... klopt,' zegt hij. 'Hij had al kiespijn toen we naar school fietsten. Maar hij wilde per se zijn s.o. maken. Maar hij hield het niet meer uit van de pijn.'

'Hij zag helemaal groen,' zegt Coco. 'En toen heeft hij de tandarts gebeld. Gelukkig mocht hij gelijk komen.'

Hun leraar knikt en streept Timo's naam door op de absentenlijst. Gelukt!

Als Meneer Venraai het proefwerk uitdeelt, zegt hij: 'Een proefwerk idioom is om je cijfer op te halen. Een cadeautje dus. Ik hoop dat het aan jullie is besteed.'

Joël kijkt naast zich.

'Joël,' zegt meneer Venraai, 'het lijkt me beter als jij met Jeffrey ruilt.'

Joël staat op. Hij baalt, maar Jeffrey baalt nog meer. Jeffrey wil zijn tas pakken en het spiekbriefje meenemen.

'Laat je tas maar gewoon staan, die heb je niet nodig.'

Joël gaat op Jeffreys plaats zitten. Zijn ogen vliegen langs de rij woordjes. De meeste weet hij gelukkig en hij begint meteen te schrijven. De eerste tien gaan feilloos, maar daarna aarzelt hij. Eerst maar invullen wat hij zeker weet, dan komen de lastige straks wel. Joël denkt na. Zijn ogen gaan ongemerkt omlaag. Shit, Jeffreys spiekbriefje! Hij kijkt snel omhoog, maar zijn leraar heeft het al gezien. In vijf stappen staat hij naast Joëls tafel.

'Aha!' Meneer Venraai bukt en pakt demonstratief het briefje op. 'Niet slim van je. Je weet wat er op het gebruik van spiekbriefjes staat. Lever je werk maar in, je hebt een één.'

'Nog even naar de Kikker,' zegt Joël na schooltijd. 'Een één, dat moeten we vieren. Allemaal een rondje van mijn pa.'

'Ik vind het meer weer voor een terrasje op de Vismarkt.' Coco gaat voorop fietsen.

'Prima,' zegt Timo. 'Een frikadelletje scoren.'

'Dat mag jij helemaal niet van de tandarts,' lacht Joël. 'Je moet de hele dag vasten, met je nieuwe supervulling.'

'Venraai kwam net nog naar me toe,' zegt Timo. 'Hij vroeg hoe het ging.'

'Hij heeft dezelfde tandarts als jij, wist je dat?' zegt Joël.

'Shit!' Timo rijdt van de schrik bijna tegen de stoeprand. 'Denk je dat hij erover begint?'

'Vast wel, toch Jeff?' Joël geeft Jeffrey een knipoog.

'Het zit er dik in,' zegt Jeffrey. 'Ik zou je tandarts maar bellen en alles opbiechten.'

Als Timo zijn mobiel uit zijn zak haalt, zegt Joël: 'Geintje!'

'Suckers!' roept Timo.

'Gelukkig, er is nog plek,' zegt Coco als ze bij het terrasje komen aanrijden. Voordat er iemand aan de lege tafel in het hoekje gaat zitten, rent ze ernaartoe en houdt hem bezet.

'Ik hoorde dat Najib zo goed was gisteravond,' zegt Coco terwijl ze de ober wenkt.

'Sofie kwam beretrots thuis.' Joël wil het vertellen, maar hij wacht even tot de ober de bestelling heeft opgenomen.

Als hij weg is, vertelt hij hoe Sofie door het raam klom en de cassette per ongeluk omstootte. En hoe ze onder het bed lag toen zijn moeder binnenkwam.

'Je zus heeft wel mazzel met jou,' zegt Lisa. 'Mijn broer zou dat nooit doen.'

'Nee, maar weet je wel hoe tof Sofie voor Joël is?' zegt Coco. 'Je hebt echt een superzus.'

'Die 's avonds met veel lawaai je kamer in komt als je al ligt te maffen,' zegt Joël.

'Mij mag ze altijd wakker maken,' zegt Jeffrey.

'Ja hoor, hij wel. Je maakt geen enkele kans, man,' lacht Joël. 'Mijn zus is echt helemaal into Najib. Niemand mag het weten, hè? Ik zeg het nog maar een keer.'

'Je weet dat je ons kan vertrouwen.'

'Hoe wil Sofie dat nou verder doen?' vraagt Coco als de ober de drankjes heeft gebracht. 'Het kan toch niet zo doorgaan?'

Joël blaast door zijn rietje in het flesje. 'Mijn pa verandert echt niet. Najibs ouders hebben aangeboden met mijn ouders te praten, maar dat heeft geen zin. Sofie kan het maar beter geheimhouden. Als mijn pa het wist... Ik weet niet wat hij zou doen.'

'Hij komt er nooit achter,' zegt Coco luchtig. 'Proost, op alle ouders die van niks weten.' Ze denkt aan haar eigen avontuur met Boy op het web en neemt een slok.

'Mag ik even afrekenen?' hoort Joël achter zich.

Hij verschiet van kleur. Dat is de stem van Renate, de vriendin van zijn moeder. Hij durft niet om te kijken. Als de vrouw een paar minuten later langsloopt, duikt hij weg.

'Wat heb jij ineens?' vraagt Coco.

'D-die vrouw...' Joël moet ervan stotteren. 'D-dat... d-dat is de vriendin van mijn moeder!'

'O, nou snap ik waarom ze zo geschrokken naar onze tafel keek,' zegt Lisa.

'Ze heeft het dus gehoord.' Joël weet niet waar hij het zoeken moet. 'Ze weet nu alles, die belt natuurlijk meteen mijn moeder...'

4

Joël heeft zich in geen tijden zo rot gevoeld. Achteraf snapt hij het zelf ook niet. Als ze nou in de Villa waren waar niemand ze kan horen. Nee, ze zaten midden tussen de mensen op een terrasje. Dan kijk je toch eerst of er geen bekende zit voordat je Sofies geheim gaat vertellen. Normaal zou hij dat altijd hebben gedaan. Hij weet wel hoe het komt. Vier letters. L.I.S.A. Het lijkt wel of zijn hersens verschrompelen als zij in zijn buurt is. Het gebeurt hem steeds vaker. Dat is toch niet meer normaal. Hij mag wel oppassen. Zo meteen gaat hij nog veel maffere dingen doen. Hoe moet hij dit aan Sofie vertellen? Ze zal hem wel nooit meer in vertrouwen nemen. En hij kan haar geen ongelijk geven. Het is echt crazy. Alleen maar door een meid. Nou ja, een meid. Niet zomaar een meid natuurlijk, meer een prinses. Hij ziet haar prachtige bruine ogen weer voor zich. En haar mond, haar lippen. Hoe zouden ze smaken...?

Joël schrikt op van Sofies voetstappen op de trap. Meteen weet hij weer wat er is gebeurd. Hij staat op en doet zijn kamerdeur open. 'Sofie...' begint hij.

Maar Sofie laat hem niet uitpraten en trekt hem haar kamer in.

'Het gaat zó goed met ons,' zegt ze met een stralend gezicht. 'Kijk eens.' Ze laat haar vinger zien. Er zit een ringetje om met een lieveheersbeestje erop.

'Hoe kom je daar nou aan?'

'Uit de kauwgomballenautomaat. Najib trok een ring voor mij en toen heb ik er een voor hem getrokken. We lagen dubbel, er zat een vlinder op die van hem.'

'En doet hij hem om?'

'Nee, hij stopt hem onder zijn kussen. Wat een scheetje, hè?' Sofie drukt met een hemelse blik een zoen op haar ring. 'Deze ring gaat nooit meer af. En voor jou heb ik ook iets, omdat je me zo goed hebt geholpen gisteren.' Ze haalt een bioscoopkaartje uit haar tas. 'Hier wilde je toch heen?'

Ook dat nog, wat een timing. Als zijn zus hoort wat hij heeft geflikt, verscheurt ze het kaartje voor zijn neus. 'Tof van je,' zegt hij met een rood hoofd.

'Ah, daar heb je mijn lief,' roept Sofie als haar mobiel gaat. Joël ziet het in haar schermpje. Tegenwoordig staat er Sharon als Najib belt. 'Hoi schatje.'

Dat kleffe gedoe hoeft hij niet te horen en hij sluipt haar kamer uit.

'Heb je het gehoord?' vraagt zijn moeder als hij beneden komt.

Ze weet het dus! Joël voelt zijn hart in zijn keel kloppen.

'Ik zal het papa meteen vertellen als hij thuiskomt,' zegt ze. 'Hij zal niet weten wat hij hoort.'

Nee, denkt Joël somber, dat zal zeker niet.

'Je gaat toch wel mee naar de studio, hè?' vraagt moeder.

'Naar de wat?' vraagt Joël.

'Naar de studio. Papa mag meedoen aan de quiz. We moeten hem aanmoedigen.'

Het gaat niet over Sofie. Het gaat over die fucking quiz.

'En heb je Renate nog gesproken?' polst hij voorzichtig.

'Ik heb haar als eerste gebeld. Als ze kan, komt ze ook naar de opnames. Ze denkt dat papa een heel eind komt. Hij weet ook zóveel.'

Wat een geluk, Renate heeft niks verteld!

'Sofie gaat niet mee,' zegt moeder. 'De opnames zijn de avond voordat ze naar Berlijn gaat. Ze wil dan vroeg naar bed. Maar jij gaat toch wel mee?'

Joël is zo blij dat Renate haar mond heeft gehouden dat hij meteen instemt.

'Natuurlijk ga ik mee,' zegt hij opgelucht.

Pas als Joël de trap op loopt naar zijn kamer, dringt het tot hem door. Zijn vader gaat meedoen aan die onzinnige tv-quiz en hij heeft met zijn stomme kop beloofd mee te gaan. Hij ziet zich daar al in de studio zitten. Echt niet. Zo meteen vertelt zijn vader dat zijn zoon mee is en dan komt hij nog in beeld ook. Er hoeft maar één nerd hem te zien en de hele school weet het. Jammer pa, maar je zal het toch echt zonder mij moeten doen, denkt hij.

Als hij boven komt, hangt Sofie nog steeds met Najib aan de telefoon. Hij gaat haar nu niet van Renate vertellen. Nergens voor nodig.

Als hij zijn kamerdeur dichtdoet, belt Jeffrey.

'En is de crisis uitgebroken?'

'Fijn dat u nog even nazorg doet, dokter. Maar het loopt allemaal met een sisser af. Mijn moeder heeft Renate al gesproken, maar ze heeft niks doorverteld. Mazzel, hè?'

'Tof mens,' zegt Jeffrey.

'Zeg nou maar waarvoor je echt belt,' zegt Joël. 'Als jij zo belangstellend bent, zit er meestal iets achter.'

'Ik heb een date,' zegt Jeffrey. 'We gaan naar Black Sensation en -' 'En je hebt geen poen,' valt Joël hem in de rede. 'Dat heb je ervan met je dure hobby. De hoeveelste date is dit al deze maand?'

'Deze kan ik niet laten gaan, het is echt een sweety.'

'Kom vanavond maar langs de videotheek,' zegt Joël. Hij is Jeffrey nog steeds dankbaar dat hij zijn baantje heeft mogen overnemen.

'Je bent een topgozer, wist je dat?'

'Dag, Jeffrey.' Joël hangt lachend op. Bij Jeffrey zijn alle meisjes altijd sweeties.

5

Als Coco thuiskomt, staat de deur van haar moeders kantoortje wijd open. Haar moeder is aan het bellen. Ze werpt een kus toe. Coco heeft geen zin om te wachten tot haar moeder klaar is. Dat kan nog wel even duren. Ze schenkt cola voor zichzelf in en loopt meteen naar boven.

Zodra ze op haar kamer is, zet ze haar laptop aan. Ze hoopt zo dat Boy online is. Lisa snapte er niks van. 'Je wilde toch helemaal geen verkering meer,' zei ze. Dat is ook zo. Het afgelopen jaar heeft ze alleen maar gedoe met jongens gehad. En ze heeft ook weinig tijd. Twee keer in de week oefenen ze met Street Explosion en ze treden steeds vaker op. Maar Boy laat ze niet lopen. Ze heeft zo'n geluk met hem. Ze kent niet één jongen die zó lief en begripvol is. En ze logt in.

'Hé, Vince, wat zit je nou te prutsen met die iPod van je,' zegt Richard. 'Ze is weer online. Werk aan de winkel!' 'Wie? Bitchie?'

'Nee, dat kuiken. Volgens mij hebben we echt beet. Nu proberen door te pakken.'

'Maak je geen zorgen man, ik weet heus wel hoe ik zoiets moet aanpakken.' Vincent legt zijn iPod weg.

Superhunk says: (16:03:48) Hi Coco, top dat je er bent. Ik heb de hele avond met mijn zus over je gepraat. Als ze er morgen nou maar is zei ik steeds. En mijn zus me maar geruststellen. Gelukkig heeft ze weer eens gelijk gehad.

Knipoogje says: (16:04:05) Natuurlijk ben ik er! We hadden het toch afgesproken...

Super dat Boy op haar heeft gewacht, dat bedoelt ze nou.

'Het is tijd voor de cam,' zegt Richard. 'Als ze zo'n ding niet heeft: nokken, dan is het zonde van onze tijd.'

'Rustig nou, man, wat denk je nou, ik ben ook niet gek.'

Superhunk says: (16:04:58) Heb jij een webcam?

Knipoogje says: (16:05:11) Ja.

De jongens stoten elkaar aan.

Superhunk says: (16:05:47) Wil je hem aan doen? Dan doe ik het ook. Lijkt me spannend?

Knipoogje says: (16:06:04) Nu?

Superhunk says: (16:06:27) Ja.

Knipoogje says: (16:06:44) Nee... Dat doe ik niet, gemeen hè?

Superhunk says: (16:07:01) Ik wil je zien.

Knipoogje says: (16:07:26) Je ziet mijn profiel toch...

Coco moet lachen. Ze houdt van plagen. Hij moet er maar tegen kunnen, anders wordt het toch niks.

Vincent geeft Richard een zet. 'Weg man, ze mag je niet zien. Uit het beeld jij.'

Superhunk says: (16:08:10) Zo'n foto is heel anders dan via de webcam, dan ben je veel dichter bij me. De mijne staat al aan... Nu jij nog.

Knipoogje says: (16:08:47) Misschien, ik zal erover denken.

Superhunk says: (16:08:58) Zeg maar wat ik moet doen om je over te halen.

Aha, denkt Coco. Hij wil me echt zien.

Knipoogje says: (16:09:14) Je moet smeken of ik 'm aanzet.

Superhunk says: (16:09:47) Lieve Coco, wil je alsjeblieft je cam aanzetten?

Knipoogje says: (16:10:02) Je moet op je knieën, anders doe ik het niet.

Superhunk says: (16:10:39) Ik tiep nu al op mijn knietjes. Als je je cam aanzet zie je het.

Knipoogje says: (16:10:58) Goed dan.

Coco zet haar webcam aan. Ze moet lachen. Er komt alleen een hoofd boven het toetsenbord uit. Als hij opstaat, ziet ze wat een hunk het is. Hij ziet er nog beter uit dan op de foto bij zijn profiel.

'Hi,' zegt Vincent. 'Wat ben je mooi. Zie je niet dat ik bloos? Jij bent dit misschien gewend, maar ik niet. Toen mijn zus het deed, was ik er zó op tegen. Er lopen zoveel engerds rond. En nu doe ik het zelf. Dat komt door haar, hoor.' 'Heeft je zus wel eens iets engs meegemaakt?' 'Ja,' zegt Vincent. 'Ze durfde het eerst niet tegen mij te vertellen, maar ik merkte dat er iets was. Ik vertel het maar niet, want dan word je bang en dan durf je niet meer met mij te praten.'

'Ik ben niet zo bang, hoor. Ik heb ook wel eens afgesproken met een jongen met wie ik chatte. Toen ik hem zag, bleek het een oude vent te zijn. Ben gelijk weggegaan.'

'Gadverdamme. Zoiets had mijn zus ook,' zegt Vincent. 'Daarom is de webcam zo goed.'

'Ja, jij bent geen ouwe vent,' grinnikt Coco. 'Nee en jij ook niet,' lacht Vincent. 'Raar hè, ik voel me zo vertrouwd met jou. Alsof we elkaar al heel lang kennen. Dat heb ik niet vaak met meiden. Alleen met mijn zus dan. Je krijgt trouwens de groetjes van haar.'

'Ik wou dat ik een zus had, lijkt me vet. Ik ben enig kind. Maar dat is ook wel fijn, hoor. Ik krijg alle aandacht.'

'Enig kind lijkt me zo allenig. Ja, raar hè, ik kan het me niet voorstellen. Aan wie vertel je dan je problemen? Mijn zus en ik weten alles van elkaar.'

'Aan mijn vriendin.'

'Coco!' hoort ze.

'Wacht, mijn moeder roept me.'

'Ik heb zo een afspraak met een klant,' zegt haar moeder als ze haar hoofd om het trapgat steekt. 'Om halfzeven ben ik thuis. Ik neem de boodschappen mee.'

'Ja, Thais!' zegt Coco.

'Nee, daar kan ik niet parkeren. Ik ga even langs Appie.'

'Hè nee, ik heb zin in Thais. Dan haal ik het wel.'

'Goed dan, ik leg beneden geld neer.'

'Vet!'

Coco kruipt weer achter haar laptop.

Gelukkig, Boy is er nog.

'Hé, knap gedaan of niet?' vraagt Vincent nadat hij een uur lang met Coco heeft gechat. 'Heel geschikt voor onze nieuwe hobby.'

'Lekker naïef ook,' zegt Richard. 'Maar daar komt ze nog wel achter.'

'Na onze verrassing zal ze niet zo gauw meer toehappen.' Vincent slaat een arm om zijn vriend heen. 'Eigenlijk doen wij heel goed werk.' Hij staat grinnikend op en gooit zijn iPod het raam uit de beek in. 'Weer die fucking accu. We gaan een nieuwe kopen. Jij nog iets nodig?' Hij zwaait trots met een creditcard. 'Van mijn pa gekregen omdat ik de hele week alleen thuis ben. Je kan bestellen wat je wilt, mijn pa checkt toch nooit wat ik uitgeef.'

'Niet gek,' lacht Richard. 'Zo komen we de week wel door.'

6

Joël crost het pad bij de Villa op. Lisa's fiets staat er nog niet. Joël zucht. Hij had zich heilig voorgenomen met die gekte op te houden. En het eerste waar hij weer naar kijkt, is of Lisa er al is. Het is chronisch. Bestaat dat? Dat je altijd verliefd op iemand blijft? Wat een straf.

'Nee hè, dat geloof je toch niet? Het wordt steeds erger met jou!' roept Joël tegen Timo, die lezend in een strip aan komt fietsen. Ben je daar wel eens voor naar de dokter geweest?'

Timo knikt. 'Ze hebben me opgegeven.'

'Jij bent echt gestoord met je strips.'

'Ik heb tenminste nog een gekte waar ik van geniet,' zegt Timo. 'Dat kan ik van jou niet zeggen... Toch?' Als Joël geen antwoord geeft, zegt Timo: 'Misschien moet je toch eens actie ondernemen.'

'En als ze mij niet moet? Ik heb geen zin om voor paal te staan.'

'Zal ik eens een balletje voor je opgooien?'

'Ben je crazy! Nee, dat wil ik niet. Ik moet haar gewoon uit mijn kop zetten.'

'Je moet het zelf weten,' zegt Timo. 'Ik kan toch gewoon vragen of ze jou leuk vindt? Niet zo duidelijk natuurlijk, je kent me toch.'

'No option,' zegt Joël beslist.

'Oké, ik bemoei me nergens mee.'

Joël is altijd trots als hij de Villa in komt. Hun eigen studio, wie had dat nou kunnen denken?

Coco maakt een paar dansmoves voor de spiegel. Dat was nog het allerduurst, de spiegelwand. Gelukkig zijn ze gesponsord door hun ouders.

Jeffrey gaat demonstratief in de ruimte staan. 'Hé, daar kijken jullie van op, hè?'

'Vet, die outfit,' zegt Timo.

'Vanmiddag gescoord,' zegt Jeffrey. 'Mijn moeder had een gulle bui.'

'Als ze dan toch zo gul is, kan ze voortaan ook wel je dates betalen,' zegt Joël.

'Ze investeert alleen maar in mijn carrière,' lacht Jeffrey.

'Je ziet er wel verleidelijk uit,' zegt Joël. 'Als ik daar maar tegen kan.'

'Je komt toch niet tussen ons, hè schat.' Timo slaat een arm om Jeffrey heen.

'Hoe was het bij Black Sensation?' vraagt Joël.

'Super,' zegt Jeffrey. 'Ze zijn echt steengoed.'

'Ik bedoel je date.'

'Ze was ineens verdwenen,' zegt Jeffrey.

'Vind je het gek?' zegt Timo. 'Volgens mij heb jij alleen maar naar Rachel gekeken. Je kon nergens anders over praten toen ik je na afloop tegenkwam.'

'Ze is ook killing,' zegt Jeffrey. 'Als ik ooit een date weet te ritselen, trakteer ik. Maar ze zijn vet, jongens. Ze krijgen het ene contract na het andere op toplocaties.'

'Gewoon hard doorwerken,' zegt Joël. 'Dan lukt ons dat ook.'

'Zullen we dan maar beginnen? Ik kan niet te lang blijven vanavond,' zegt Coco. 'Ik heb een afspraak.' 'O Boy!' lacht Joël.

'We moeten vrijdag wel optreden, hè?' zegt Jeffrey.

'Alsof ik dat niet weet,' zegt Coco. 'Dat lukt heus wel. De laatste keer ging het toch ook super?'

'Ah, daar heb je Lisa,' zegt Jeffrey.

Joël voelt dat hij rood wordt. Alleen al als hij haar naam hoort. Ze is er nog niet eens. Het wordt steeds gekker. Dit heeft toch niks meer met verliefdheid te maken? Timo heeft gelijk. Het lijkt wel een obsessie.

'Hebben jullie het gehoord?' zegt Lisa. 'Arctic Monkeys komt naar Nederland. Ze treden op in de ArenA in Amsterdam.'

'Ik weet het,' zegt Joël. 'Maar die kaarten zijn niet te betalen.'

'Vijftig euro las ik,' zegt Jeffrey.

'Ze verloten dertig kaarten,' zegt Lisa. 'Je hoeft je alleen maar in te schrijven op internet. Ik heb het meteen gedaan.'

'Met tienduizend anderen,' zegt Timo. 'Bespaar je de moeite.'

'Ik vind ze niet zo goed,' zegt Jeffrey. 'Maar ik ben wel groot fan van Street Explosion. Kom, we gaan beginnen, jongens.' Jeffrey zet muziek op om los te komen en gaat op één hand staan. De anderen moedigen hem aan. Nu komt Coco er ook bij. En daarna Lisa. Hoe ze beweegt... Joël wordt erdoor opgeslokt. Het nummer is afgelopen, maar Joël staat nog steeds aan de kant te kijken.

'Hallo, hebben we atv vanavond?' vraagt Jeffrey.

'Sorry, ik keek vol bewondering naar jullie,' zegt Joël.

'Naar Coco zal je bedoelen,' zegt Jeffrey. 'Kunnen jullie niet even buiten gaan zoenen, dan kunnen we daarna misschien gewoon werken.'

Timo geeft Joël lachend een por in zijn zij.

'Ja, zo kan het echt niet, hoor,' zegt Jeffrey. 'Ze geven niet zeven euro uit om naar jouw verliefde kop te kijken. Je moet battelen, man.'

En hij zet de muziek weer aan.

Joël is echt van slag vanavond. Hij kan niet eens meer goed dansen met Lisa in zijn buurt. Hoe moet dat nou? Hij maakt de ene blunder na de andere. Jeffrey is altijd heel snel geïrriteerd, maar hij ziet dat Timo en Coco zich ook aan hem ergeren. Het lukt hem maar niet om zich te concentreren. Hij lijkt wel een beginnelingetje. Hoe moet dat nu verder? Als ze net zo goed willen worden als Black Sensation mogen ze hem wel uit de groep gooien. Het beste is dat hij actie onderneemt. Hij móét weten of Lisa hetzelfde voor hem voelt. Als ze even pauzeren, loopt hij naar Timo.

'Geldt je aanbod nog?'

'Dubbele prijs,' lacht Timo.

'Oké, voor twee biertjes dan,' zegt Joël.

'Sorry, jongens, ik moet meteen naar huis,' zegt Coco als ze klaar zijn.

Timo gebaart dat Joël ook moet gaan.

'Eh... ik ga ook maar,' zegt Joël. 'Ik moet nog iets regelen voor Sofie.'

'Wat een smoes,' lacht Jeffrey. 'Jullie willen gewoon hand in hand fietsen over ons romantische paadje.' Jeffrey maakt zoengeluiden.

'Hou jij je nou maar met je Rachel bezig,' zegt Joël.

7

Coco wil net inloggen als de deur van haar kamer wordt opengegooid. Lisa komt hijgend binnen.

'Ik heb me rotgefietst. Je moet me helpen.' Ze laat zich op Coco's bed vallen.

'Wat is er?' vraagt Coco geschrokken. 'Ben je onderweg aangerand of zo?'

'Ze weten het,' zegt Lisa.

'Wat?'

'Dat ik op Joël ben! Heb jij iets gezegd?'

'Natuurlijk niet, wat denk je nou?'

'Timo vroeg het opeens.'

'Timo?'

'Ja, Joël en jij waren nog maar net weg en toen kwam hij bij me staan. Eerst had ik niks in de gaten. Het ging over jullie. Dat hij het er soms wel moeilijk mee had dat alle meiden op Joël zijn. "Jij toch ook?" vroeg hij toen. Hoe hij erbij keek. Ik schrok me dood.'

'Wat zei je? Dat het zo is?'

'Ik weet het niet eens meer precies. Ik vroeg hoe hij erbij kwam. Dat het niet waar was, maar ik werd knalrood. Ik denk nooit dat-ie me geloofde. Zo meteen gaat hij het tegen Joël zeggen.'

'Dat zal een keer tijd worden.' Coco zet een cd op. 'Dan kan hij erover nadenken.' 'Nee, dat wil ik niet.' Lisa raakt in paniek. 'Vrijdag treden we op. Dat trek ik echt niet. Dan kan ik net zo goed meteen uit de groep stappen.'

'Doe niet zo maf,' lacht Coco.

Lisa pakt Coco's hand. 'Je moet me helpen. Alsjeblieft, Coco, bel Timo.'

'Oké.' Coco tikt Timo's nummer in.

'Nee, wacht,' zegt Lisa. 'Wat ga je precies zeggen? Zo meteen maak je het alleen maar erger.'

'Wat nou? Wil je nou dat ik bel of niet?'

Lisa knikt.

'Hi Timo, met Coco. Kan jij me even vertellen wat we voor wiskunde moeten doen? Lisa zei bladzijde 83 en 84.'

'Bladzijde 87 en 88,' zegt Timo. 'Ik heb het al af.'

'Zie je wel, goed dat ik jou bel. Echt Lisa weer. Die is er ook helemaal niet bij met haar verliefde hoofd. Het valt me mee dat ze nog kon dansen. Ze denkt alleen maar aan haar Louis. Merkte je niks aan haar?'

'Nee, niet echt,' zegt Timo. 'Ook niet op gelet.'

'Echt jongens, hè. Jullie zien ook nooit iets. Nou, laat maar weer, ik ga mijn wiskunde maken.'

Lisa zit met een knalrood hoofd op bed. 'Dus ik ben op Louis,' zegt ze als Coco heeft opgehangen.

'En hoe heeft Coco dat voor je gedaan?'

'Super, je bent een schat.' Lisa geeft haar een zoen. 'Wat moet ik terugdoen? Ik zie het al,' zegt ze als Coco naar haar scherm kijkt. 'Ik moet weg. Jouw Boy wacht.'

'Hoe raad je het.' En Coco logt in.

Thuis moet Joël steeds aan Timo denken. Hij zal het Lisa nu wel inmiddels hebben gevraagd. Stel je voor dat Lisa ook verliefd op hém is. Dan fietst hij vanavond nog naar haar huis en dan showt hij zijn beste dancemoves onder haar raam.

Toen ze een break hadden, zag hij voor het eerst dat Lisa ook naar hem keek. Hij keek op en toen draaide ze zich gauw om. Voor het eerst in al die tijd dat hij verliefd is op Lisa heeft hij hoop dat het misschien ooit nog wat wordt.

'Wat ben jij vrolijk,' zegt Sofie als Joël haar kamer in komt.

Hij gaat op haar bed zitten. 'Misschien komt het toch nog goed.'

'Vertel op!' zegt Sofie.

'Vanavond zag ik Lisa naar me kijken.'

'En toen?'

'Toen niks. Timo gaat het vragen.'

'Wat gaat hij vragen?'

'Gewoon, vissen hoe ze me vindt.'

'Super!' zegt Sofie. 'Als het echt aan is, heb ik iets voor je.'

'Dat zal wel wat zijn.' Joël moet lachen. 'Toch geen parfum, die ik moet geven, hè?'

'Dit!' Sofie houdt een pakje op. Joël herkent het meteen.

'Condooms. Nou, zover zijn we nog lang niet. Heb jij het al gedaan?'

'Nee,' zegt Sofie. 'Maar we hebben het er wel steeds over. Toen we gisteravond samen door het park reden, wilde Najib vrijen in de bosjes. Ik zei dat ik niet wilde. Eerst zoenden we alleen maar, en dan maakt het me niks uit waar. Maar we gaan steeds verder. Ik zie het al voor me, in het park! Of op straat. Dat wil ik niet, hoor.'

Joël denkt aan Lisa en hem. Zou het hem uitmaken waar hij het met haar deed? Hij denkt het niet. Maar meiden zijn anders, dat weet hij ook wel.

'De eerste keer moet romantisch zijn,' zegt Sofie. 'Ik begin er zo van te balen dat ik Najib zo weinig zie. En hij ook. Over twee weken begint het schooltoernooi. Het is op maandagavond. Hij gaat keepen en ik kan er niet eens heen. En daarna zit ik in Berlijn. Nou, heel romantisch allemaal.'

Joël vindt het lullig voor Sofie. Stel je voor, heeft hij eindelijk verkering met Lisa, mag hij haar niet eens zien!

Ineens schiet hem iets te binnen. 'We kunnen zeggen dat jij mijn baantje overneemt.'

'In de videotheek?'

'Ja, we zijn toch sinds kort dicht op maandagavond? Ik heb pa expres niks verteld. Nu heb ik elke week een extra avondje in de Villa. Als ik nou tegen pa zeg dat ik geen tijd meer heb op maandag...'

'En dan ga ik. Maar wat als papa nou merkt dat de videotheek dicht is?'

'Papa? Hij weet niet eens wanneer die toko dicht of open is. Daar komt hij never nooit achter.'

'Hij vindt het vast niet goed dat ik je baantje op maandag overneem.'

'Dat vertellen we ook niet. Weet je hoe we het doen? We zeggen dat Coco mij vervangt. En die belt dan zogenaamd op het laatste moment af. Dan kan jij haar plaats innemen.'

Joëls mobiel begint te piepen. 'Timo! Sorry, zus, ik heb nu even belangrijkere dingen te bespreken.' Terwijl hij opneemt, rent hij naar zijn kamer.

'En?'

'Sorry dat het even duurde, maar ik had een belangrijke afspraak.'

'Aha, hoe heet ze?'

'Nee, man, een van mijn zielsverwanten. We hebben het over de nieuwste strip gehad. Hij vond hem ook echt lauw. Maar eh... helaas gozer, ik heb geen goed nieuws voor je. Je prinses is verliefd op een of andere Louis.'

'Nou eh... dat lijkt me wel duidelijk,' zegt Joël teleurgesteld.

'Misschien moet je je toch eens in mijn passie verdiepen. Dan heb je helemaal geen behoefte meer aan Lisa. Zo'n strip, man...'

Joël houdt zijn mobiel een eindje van zijn oor. In dit lyrische gedoe over zo'n stomme strip heeft hij nu helemaal geen zin. Shit, shit, shit. Terwijl Timo maar doorratelt over de nieuwste strip, geeft Joël een trap tegen zijn bed.

8

Irritant, dat gedoe over die quiz. Joëls vader is nu al gestrest. En zijn moeder komt telkens met een andere monsterlijke outfit uit haar kast aan. Dan moeten Joël en Sofie zeggen of ze het geschikt vinden voor de tv. Geweldig mam, stop maar weer in de verkleedkist.

Sofie heeft geluk, die moet de dag na de opnames met de klas naar Berlijn. Ze gaat zogenaamd vroeg naar bed. Maar niet alleen. Ze heeft al een heel plan voor een romantische avond met Najib. Ze gaat kaarsen kopen en champagne. En dan gaat het gebeuren, haar eerste keer. Ze loopt nu al fluitend rond, terwijl het nog lang niet zo ver is. Eerst wil ze in de woonkamer iets drinken en dan gaan ze naar boven. Hij krijgt af en toe wel wat van die verhalen. Vooral omdat het tussen hem en Lisa nooit iets kan worden. Hij baalt nog steeds, maar aan de andere kant is het wel goed voor hem dat hij nu zeker weet dat hij geen enkele kans maakt. Elke keer als hij aan haar denkt, fluit hij zichzelf terug. Hij stort zich nu helemaal op Street Explosion.

'Heb je je Engels al terug?' vraagt Joëls vader onder het eten.

'Ik had een 6,2,' liegt Joël.

'Wel magertjes,' vindt vader.

Hij moest eens weten, denkt Joël. Die één heeft hij niet zomaar opgehaald.

'Ik moet nu wel extra hard werken,' praat hij er gauw overheen. 'Vooral voor de dinsdag heb ik veel huiswerk. Daarom neemt Coco voorlopig mijn baantje op maandagavond over.'

'Heel verstandig.' Vader legt zijn vork en mes neer. 'Zo mag ik het horen, jongen. Jij neemt je eigen verantwoordelijkheid. Daar heb ik respect voor. Je stelt je opleiding boven geld. Dat doet me heel goed.

Coco kijkt of Boy toevallig online is. Jammer, ze heeft zo'n zin om even met hem te chatten. Misschien heeft hij haar een mailtje gestuurd. Ze klikt haar account aan. Helaas, geen mailtje van Boy, maar wel van een Models. Wat willen die nou van haar? Als ze het mailtje openklikt, valt haar mond open.

Beste Coco,

Van harte gefeliciteerd: jij hoort met negenennegentig andere meiden bij de gelukkigen die worden uitgenodigd voor de auditie. Je maakt kans om het gezicht van HotChoizz te worden. We hebben tweeduizend aanmeldingen gehad en daaruit ben jij gekozen...

Coco kan niet eens meer verder lezen. Hoe kan dit? Wie zit hierachter? Zou een of andere leukerd een grap met haar uithalen? Ze klikt de site van HotChoizz aan. De auditie staat groots aangekondigd. Ze checkt de naam van het modellenbureau dat eronder staat. Het is geen grap, alle gegevens kloppen. Maar wie heeft haar dan opgegeven? Ze hebben zelfs haar foto gestuurd. Coco denkt aan haar ouders, maar tegelijk verwerpt ze die gedachte. Zoiets zouden ze nooit doen. Maar wie dan? Lisa soms? Maar dan bedenkt ze dat het ook niks voor Lisa is. Ineens weet ze het. Boy heeft dit gedaan. Die heeft haar opgegeven. Wat lief van hem! Nou snapt ze ook waarom hij per se wilde dat ze de cam aanzette. Hij moet een supergoede mail hebben gestuurd, anders was ze nooit uitgekozen. Tweeduizend reacties en daar zit zij bij! Langzaam dringt het tot haar door wat het betekent. Ze maakt kans om het gezicht van HotChoizz te worden. Haar favo kledingmerk! Ze heeft het gevoel dat ze droomt. Dit moet Lisa weten. Coco drukt haar nummer in, maar ze krijgt haar voicemail. Dan maar Joël bellen.

Joël is net muziek aan het downloaden als zijn mobiel gaat.

'Hi Coco.'

'Ik moet je iets heel bijzonders vertellen,' valt Coco meteen met de deur in huis. 'Je gelooft het niet. Ik krijg net een mailtje van een modellenbureau. HotChoizz houdt een modellen-wedstrijd en ik ben geselecteerd.'

'Echt?' roept Joël blij. Hij was het alweer vergeten.

'Ik ben met honderd meiden uit tweeduizend aanmeldingen gekozen!'

'Super, ik dacht wel dat je kans maakte. Toen ik van Sofie hoorde...' Joël wil vertellen dat hij haar heeft opgegeven, maar Coco laat hem niet uitpraten.

'Weet je aan wie ik dit heb te danken? Aan Boy. Vind je het geen scheetje? Hij heeft me opgegeven. Hij heeft zelfs een foto van me gestuurd. Moet je nagaan. Dat heeft hij allemaal voor mij gedaan...'

'Coco, Boy heeft je niet opgegeven, dat heb...'

'Geweldig hè!' praat Coco er dwars doorheen. 'O, Lisa is online. Ik ga het haar meteen vertellen. Later.'

Joël staat stomverbaasd met zijn mobiel in zijn hand. Ze denkt dat Boy haar heeft opgegeven. Maar wat maakt het hem eigenlijk uit? Het gaat erom dat Coco erbij zit. Dit is haar kans! Hij moet wel lachen. Hij heeft al die vragen dus goed beantwoord. Laat ze maar denken dat Boy het heeft gedaan. Eigenlijk is dat nog veel beter. Anders krijgt hij toch maar gezeur. Als zijn vrienden achter deze actie komen, gelooft niemand meer dat hij niet op Coco is. Wie doet er nou ook zoiets mafs?

'Ssst.' Als Joël de huiskamer in komt, zit zijn vader op het puntje van zijn stoel.

Nee hè, weer die gare quiz, denkt Joël.

'Ik heb het goed!' juicht zijn vader als de quizmaster het antwoord bekendmaakt. 'Alle vragen heb ik beantwoord. Je vader wordt beroemd.'

'Weet je wie beroemd wordt?' zegt Joël als zijn moeder koffie inschenkt. 'Coco. Ze wordt misschien het nieuwe gezicht van HotChoizz.'

'Wat zeg je nou?' vraagt Sofie.

'Ze mag auditie doen bij een modellenbureau!'

'Vet!' roept Sofie.

'Weten haar ouders het al?' vraagt vader.

'Inmiddels wel, denk ik,' zegt Joël. 'Als ze zo thuiskomen, vertelt ze het natuurlijk meteen.'

'Nou jongen, vergeet het maar. Dat vinden haar ouders nooit goed.'

'Hoezo niet?' vraagt Sofie. 'Zoiets is toch geweldig!'

'Van mij zou het niet mogen.' Vader zet de tv uit. 'Dat is nou echt een wereld waar je uit moet blijven. Je hoort er zoveel ellendige dingen over.'

'Jij denkt natuurlijk weer aan drugs,' zegt Joël. 'Coco is er toch zelf bij. Dat doet ze echt niet.'

'Nee, nu niet,' zegt vader. 'Wacht maar tot ze tussen al die lui zit.'

'Ik ben het met papa eens,' zegt moeder. 'Die modellen gebruiken allemaal. Dat komt door de stress. Anders redden ze het niet. Laatst las ik nog een verhaal over een vijftienjarig model. Ik weet niet wat ze voor rommel gebruikte, maar ze is helemaal kapot. Ze kweken daar anorexia. Die modellen mogen amper wat eten. Ze ondermijnen hun gezondheid. Daar zet je je kind toch niet voor op de wereld. Nee, van mij zouden jullie ook geen toestemming krijgen.'

'Waar krijgen wij nou wel toestemming voor?' Sofie staat boos op en loopt naar de deur.

'Ja,' valt Joël zijn zus bij. 'Dat vraag ik me ook af. Wij mogen alleen maar goeie cijfers halen op school en verder niks.'

'Wacht nou maar af, die ouders van Coco moeten er ook niks van weten, wedden?'

Sofie draait zich om. 'Dat zou belachelijk zijn. Als ze wint, wordt ze hartstikke rijk!'

'Vergeet het maar. De enigen die er rijk van worden zijn de fabrikanten,' zegt vader, 'en de eigenaars van dat modellenbureau. Het zou verboden moeten worden dat zulke jonge mensen door een of andere actie het hoofd op hol wordt gebracht.'

Joël zucht geërgerd. Wat zijn hun ouders toch erg! Hij hoort een piepje en haalt zijn mobiel tevoorschijn. Een sms'je van Coco. Mijn ouders zijn beretrots!

9

'We zeggen het nog tegen niemand,' zegt Coco als ze 's morgens met Joël naar school fietst. 'Alleen Lisa en jij mogen het weten.' Maar ze zijn nog niet op het plein of ze roept om zich heen: 'Ik word misschien model!'

Iedereen komt om haar heen staan. Coco moet precies vertellen wat er allemaal in de mail stond. 'Te gek!' roepen ze als ze het horen.

'Ik heb vannacht niet geslapen. Het is ook zó spannend. Om drie uur komt mijn pa me halen en dan gaan we naar de studio.'

'Wel snel,' zegt Joël.

'Nog mazzel dat hij kon. Morgen begint de beurs, dan gaat hij naar Italië. Hij heeft het nu superdruk, maar hij heeft toch vrij genomen. Wel tof. Het enige wat ik moest beloven, is dat mijn schoolwerk er niet onder lijdt. Nou, slechter dan het laatste rapport kan het bijna niet worden.'

In de les kan Coco haar mond geen seconde dichthouden.

'Als je toch niet oplet, kan je beter vertrekken,' zegt meneer Meis.

'Coco wordt misschien model,' zegt Barbara.

Precies wat ze hadden gehoopt, gebeurt. Coco mag het in kleuren en geuren vertellen. 'Dit is ook wel iets heel bijzonders,' zegt meneer Meis.

Om tijd te rekken stellen ze allemaal vragen waarop ze het antwoord allang weten. Als hun leraar uiteindelijk op de klok kijkt, zijn er nog maar tien minuten van de les over.

'Dat is de moeite niet meer voor een nieuw hoofdstuk,' zegt hij. 'Doen jullie maar wat voor jezelf. Het huiswerk voor vandaag laat ik voor de volgende les staan.'

Het volgende uur willen ze dezelfde truc uithalen. Dit keer is het Ria die haar vinger opsteekt. 'Meneer, Coco wordt misschien model.'

'Heel interessant,' zegt meneer Blok. 'Zou je daar iets over willen vertellen, Coco?'

Coco knikt stralend. Dan krijgen ze tenminste geen s.o.

'En wie wil er dan een vraag over stellen?'

De halve klas steekt zijn vinger op. Meneer Blok noteert de namen.

'Mooi zo,' zegt hij. 'Coco, ga je gang.'

'Nou eh... gisteravond kreeg ik...' begint Coco.

'Nee, meisje,' zegt meneer Blok. 'Dit is de Duitse les, weet je nog? Vertel het maar in het Duits. En de vragen worden natuurlijk ook in het Duits gesteld. Goed nadenken voor je begint, want het is voor een cijfer.'

Coco ijsbeert voor de school heen en weer. Het is vijf over drie. Waar blijft haar vader? Ze wil hem net bellen als zijn auto komt aanrijden.

'Stap in, meid.' Hij houdt het portier voor haar open.

Coco zwaait naar haar vrienden.

'Je hebt mazzel dat ik er even tussenuit kan,' zegt haar vader. 'Maar ik moet om kwart over vier terug zijn. Er moet nog zoveel worden geregeld voor morgen.' 'Je hoeft toch ook niet te blijven,' zegt Coco. 'Dat is veel te kinderachtig. Je hoeft alleen maar een handtekening te zetten.'

'Ik wil nog wel even doorlezen wat ik teken,' lacht vader. 'En je weet het, hè? Je schoolwerk...'

'Ja, ja, mijn schoolwerk mag er niet onder lijden.'

'Zenuwachtig?' Hij kijkt haar aan.

'Best wel,' zegt Coco. 'Misschien hebben ze nu al spijt dat ze me gevraagd hebben.'

'Dat lijkt me niet,' zegt vader. 'Die mensen weten echt wel wat ze doen, anders konden ze hun studio wel sluiten. Ze staan hoog in aanzien, ik heb uitgezocht wie ze zijn. Je denkt toch niet dat ik mijn dochter aan iedereen toevertrouw. Het is een zeer gerenommeerd modellenbureau.'

'Maak me nog zenuwachtiger, nou goed?'

'In het dashboardkastje zit chocola,' zegt vader. 'Neem maar een stukje. Goed tegen de stress.'

'Nee,' zegt Coco.

'Je gaat toch niet lijnen, hè?'

'Natuurlijk niet, ik ben misselijk.'

'Dat is nog het enige wat mama en ik tricky vinden. Fotomodellen moeten altijd afvallen. Je leest zo vaak over modellen die niks meer eten.'

'Ik ben toch niet gek,' zegt Coco. 'Je kan me heus wel vertrouwen.'

'Dat weet ik.' Vader legt een hand op haar schouder. 'Maar jullie jonge mensen zijn nog heel beïnvloedbaar.'

'Ik doe niet stom,' zegt Coco.

'Mooi zo.' Vader pakt even haar hand. 'Kijk, dat witte gebouw daar is de studio.'

'Daar al?' Coco rukt het dashboardkastje open, breekt een stuk chocola af en propt het in haar mond.

Coco heeft het gevoel dat haar maag omdraait als ze de studio in gaan.

Haar vader vraagt aan iemand achter de balie waar ze moeten zijn.

'U komt voor de modellenwedstrijd? Rechtdoor, meneer. De studio voorbijlopen, rechtdoor en dan door de rode deur.'

Coco heeft dit moment wel duizend keer voor zich gezien en nu is het bijna zover.

In het voorbijgaan kijkt ze de studio in. Ze ziet overal lampen en schermen die ze naar beneden kunnen halen. Het hele plafond hangt ermee vol. In een hoek van de studio is een wat oudere fotograaf aan het uitlichten. Hij draagt zijn grijze haar in een staart. Een eindje verderop voor een grote spiegel maakt een visagiste een jongen op. Af en toe pakt ze iets uit haar make-upkoffertje, dat opengeklapt op een tafeltje staat. En in een andere hoek knipt een supertrendy kapper iemands haar. Coco proeft het wereldje waar ze altijd van heeft gedroomd.

Als haar vader de rode deur opendoet, schiet Coco meteen in de stress. Overal staan mooie meiden. Ze schrikt ervan hoe makkelijk ze op hoge hakken rondlopen, en ze zijn veel knapper dan zij! Waarom heeft Models haar uitgenodigd?

Een vrouw met een stapel papieren in haar hand komt aanlopen.

'Hartelijk welkom, allemaal,' zegt ze. 'Ik ben Katy, een van de eigenaars van Models. De formulieren leg ik op de bar. Terwijl ik jullie dan uitleg wat de bedoeling is, kunnen de ouders het formulier tekenen. Dan hoeft u hier niet de hele tijd bij te blijven.' Coco ziet dat haar vader een formulier pakt en het doorleest.

'Nogmaals gefeliciteerd, allemaal,' zegt Katy. 'Ik zal jullie in grote lijnen de gang van zaken vertellen. Jullie zijn met honderd kandidaten. We houden in totaal drie audities. Na de eerste auditie zullen de meesten van jullie afvallen. Slechts vijf van jullie mogen door naar de volgende ronde. Na de tweede auditie blijven er twee over, die in de finale tegen elkaar moeten strijden. De winnaar wordt het nieuwe gezicht van HotChoizz.

Eens even kijken, wat moeten jullie nog meer weten.' Ze kijkt op haar blaadje. 'O ja, de eerste twee audities zijn besloten. Maar de finale wordt opengesteld voor publiek. Dan moeten jullie ook echt over een catwalk lopen, zoals professionele modellen. Uiteraard zal daar ook veel pers bij aanwezig zijn.'

Er ontstaat een zenuwachtig geroezemoes. 'Maak je geen zorgen,' zegt Katy, 'de finalisten die met de pers te maken krijgen, bieden we een mediatraining aan, zodat je weet wat je in een interview wel en niet moet zeggen.'

Terwijl Katy verder praat, tikt Coco's vader Coco op haar schouder. Als ze omkijkt, zwaait hij en vertrekt.

Na de introductie neemt Katy iedereen mee naar de studio. Coco loopt met drie meiden mee.

'Hoi,' zegt ze. 'Ik ben Coco.'

'Nog nooit gezien,' zegt er een die haar uit de hoogte opneemt.

'Dat klopt,' zegt Coco. 'Voor mij is het de eerste keer dat ik in een studio ben.'

'Dus je hebt helemaal geen ervaring?' roept de ander uit.

'Nee, eigenlijk niet,' zegt Coco. 'Hoe heten jullie?'

Maar ze geven geen antwoord.

'Mag ik even jullie aandacht?' zegt Katy als ze in de studio zijn. Ze wacht tot iedereen stil is en roept dan naar de fotograaf: 'Tom, ben je zover?'

'Eén seconde,' en hij zoemt op de jongen in.

'Dit is voor een andere shoot,' legt Katy uit.

'Meiden,' zegt Tom als hij bij Katy komt staan, 'jullie zullen de komende tijd veel met mij te maken krijgen. Zien jullie deze jongen? Dat is Pierre. We doen de komende tijd shoots met Pierre. In de eerste shoot zit Pierre op een bankje en dan staat telkens een van jullie erachter en moet je zorgen dat je zijn aandacht trekt. Die shoot heb ik gepland voor aanstaande maandag, toch Katy?'

Katy knikt. 'Drie uur.'

'Als je verstandig bent, oefen je thuis. Iemand nog vragen?'

'Wat moet ik aan?' fluistert Coco tegen de meisjes naast haar.

Die beginnen te grinniken.

'Bereiden jullie je erop voor dat je gestyled gaat worden,' zegt Katy. Ze kijkt rond. 'Als niemand van jullie een vraag heeft, mogen jullie gaan.'

'We gaan toch nog wat drinken, Sherl,' zegt een van het drietal als Coco hen groet.

'Niet met haar,' hoort ze Sherl zeggen. 'Die ligt er maandag toch uit.'

10

'Het is nog steeds niks met die Yoice, hè?' zegt Richard.

'Ze is smoorverliefd op me, dat zei ze zelf. En dat noem jij niks?' zegt Vincent.

'We hebben foto's nodig, man.'

'Jij moet een beetje geduld hebben,' zegt Vincent. 'Met die Yoice komt het helemaal goed. Dit is nog maar het begin. Ik ga beneden een breezertje scoren.'

'Niks breezer. Je kuiken meldt zich.'

'Dan gaan we nog even door, ik ben net goed op dreef.' Vincent zet de webcam weer aan.

'Hello, honey.'

'Je weet nooit wat voor spannends ik net heb gedaan,' zegt Coco. 'Heb je wel tijd?'

'Voor jou altijd, babe.'

'Ik ben net naar een modellenwedstrijd geweest. Ik mag meedoen aan de audities.'

'Cool. Ik ben trots op je! Ze kiezen je niet zomaar.'

Hij laat niks merken dat hij me heeft opgegeven, denkt Coco verwonderd. Dan zeg ik ook lekker niks.

'Er zijn nog negenennegentig andere meiden die ook meedoen.'

'Wat maakt het uit, jij bent vast onwijs goed.'

'Ik moet bij een jongen in de buurt gaan staan en zijn aandacht trekken.' 'Een stuk?'

'Pierre is best mooi.'

'Nou maak je me jaloers.'

'Dat hoeft niet,' zegt Coco. 'Ik vind jou veel leuker.'

'Weet je het zeker?'

'Ik zweer het.' En ze steekt twee vingers op. 'We moeten thuis oefenen.'

'Natuurlijk moet je oefenen,' zegt Vincent. 'Mijn zus heeft ook een keer meegedaan aan een auditie. Ze heeft er heel hard voor gewerkt, tenminste: wij samen. Ik heb haar geholpen en ze mocht door.'

'Dus je zus is model?' Zie je wel, denkt ze. Daarom wist hij van de wedstrijd af.

'Ze had model kunnen worden, maar Melanie wilde ineens niet meer. Ik snap het wel. Ze is heel gevoelig. Dat wereldje was niks voor haar. Bikkelhard.'

'Ja,' zegt Coco. 'Sommige meiden zijn echte bitches.'

'Maar volgens mij kan jij ze wel aan,' lacht Vincent en hij werpt haar een kus toe.

Coco lacht verlegen. Ze begint gauw over iets anders. 'Dus jij hebt je zus gecoacht.'

'Ja, geinig, hè? Ik schijn er wel kijk op te hebben. Dat moet ook wel, want ik wil filmregisseur worden.'

'Wow,' zegt Coco.

'Als jij model wordt, kan ik filmpjes van je maken. Je moet echt oefenen. Als je wilt, kan ik je wel helpen. Probeer maar eens wat. Doe maar alsof ik die Pierre ben.'

Coco moet lachen. 'Dat durf ik niet.'

'Als je het voor mij niet durft, durf je het daar ook niet. Niet te bang zijn, je kan het, dat zeg ik niet zomaar. Met mijn zus wist ik ook dat het in haar zat.'

Hij heeft het dus aan me gezien, daarom heeft hij me opgegeven, denkt Coco.

'Oké dan.' Ze probeert zich in te leven. Ze gaat staan en kijkt in de webcam.

'Heel goed,' zegt Vincent. 'Maar het moet stouter, daar ligt jouw kracht. Iedereen heeft zo zijn eigen sterke kant. Ik wil ook wel vragen of mijn zus een keer meekijkt, maar dan moet je iets verder zijn. We moeten elke dag even oefenen. Probeer het nog eens.'

'Mazzelaar,' lacht Richard nadat Vincent is uitgelogd. 'Zo gemakkelijk is het nog nooit gegaan. Ze gaat met je oefenen.'

'Ja, top toch?'

'Ik moest wel lachen, hoor. Jij met die zus. Waar haal je het vandaan, man? Melanie...?'

'Niet goed, dan?'

'Dit wordt ons beste project,' zegt Richard. 'Ze wil model worden. Dream on, girl.'

'Wij helpen haar wel een beetje,' grinnikt Vincent. 'Hoezo, een droom? Dat wordt een nachtmerrie, daar zullen wij wel voor zorgen.'

11

Joël loopt in zijn dansoutfit naar de deur.

'Hé, je vergeet wat!' Sofie gooit hem zijn muts toe.

'Thanks.' Met de muts in zijn hand loopt hij naar de schuur. Even later rijdt hij de straat uit.

Voor hem hoeft het vanavond niet. Hij heeft helemaal geen zin om op te treden. Sinds hij weet dat Lisa op die Louis verliefd is, is hij chagrijnig. Hij moet de hele avond met Lisa dansen. Wie weet is die Louis er ook. Dat zou helemaal lekker zijn.

Als hij bij de Wongerd komt, ziet hij de rijen fietsen. Komen die allemaal voor Street Explosion?

Jeffrey wenkt hem vanuit de zij-ingang. 'Het is nog nooit zo druk geweest. We maken naam, man. Street Explosion wordt een begrip!'

'Weet je wie er is?' zegt Coco, die in de deuropening staat. 'Van de Jacht.'

'Van de Jacht?'

'Ja, de baas van Centrum.'

Joël weet niet wat hij hoort. Daar treedt Black Sensation op! Echt cool!

'Die komt heus niet voor ons,' zegt Timo, die erbij is komen staan.

'Wat komt-ie dan doen?' vraagt Coco. 'Zo iemand is altijd op zoek naar talent. Stel je voor, jongens, we krijgen misschien een aanbod om in Centrum op te treden.'

'Dan maak ik eindelijk indruk op Rachel,' zegt Jeffrey. 'We moeten vanavond alles geven wat we hebben. Hé, Joël, niet weer dat slappe gedoe van afgelopen keer, hè? Denk aan mijn date. Als ik die beauty toch kan krijgen...'

'Dream on, boy,' zegt Joël. Hij ziet Lisa aankomen met een jongen achterop. Daar was hij al bang voor. Die Louis is er ook.

'Jij gaat als eerste het podium op, Joël,' zegt Jeffrey. 'Zweep ze op, hè?'

Joël wacht achter een schot tot de zaal propvol is. Er kan echt niemand meer bij. Er staat zeker tweehonderd man. De deur kan amper dicht. Hij wacht op het teken van de geluidstechnicus. Dan springt hij het podium op.

'We zijn er!' roept hij. 'Jullie eigen Street Explosion.' Op dat moment dendert de muziek door de zaal. Joël begint te dansen. Hij zet zijn handen op de grond en zwiert in het rond. De anderen komen er ook bij. Ze zetten hun muts op en moedigen elkaar aan. Lisa heeft het meest succes. Ze breken zowat de zaal af als ze battelt. Joël voelt dat het goed gaat. Hij zal Lisa eens laten zien wat hij kan, met haar Louis.

Wat een applaus. Het houdt niet op. Het publiek blijft joelen. 'More, more!' roepen ze. Ze geven nog een toegift, tot de baas van de Wongerd het teken geeft dat ze moeten afronden. De dj neemt het over en de zaal verandert in een discotheek.

Joël kijkt naar Louis die zich een weg door de menigte baant en naar hen toe komt.

'Super!' zegt hij. 'Proficiat, allemaal.' Hij slaat een arm om Lisa heen. 'Ik ben trots op je.'

Is dat alles wat je kan zeggen? denkt Joël. Pak die meid eens lekker vast, eikel.

'Nee!' Coco knijpt in Joëls arm. 'Daar heb je Van de Jacht.'

Joël ziet hem het podium op komen.

'Dat zag er goed uit,' zegt hij. 'Wie van jullie gaat over de optredens?'

'Ik ben de manager,' zegt Jeffrey.

'Dan geef ik jou mijn kaartje. Bel me deze week op.'

'Yes!' roepen ze als Van de Jacht is verdwenen.

'Super!' hoort Joël die Louis zeggen.

Hij vindt hem maar een hark. Joël is helemaal weg van Lisa, maar wat jongens betreft heeft ze geen smaak.

Louis kijkt geïnteresseerd naar Timo, die verdiept is in een strip. 'Ah, je hebt de nieuwste. Die is echt vet!'

'Nou, Lisa, voorlopig kan je je vriendje wel vergeten,' zegt Jeffrey.

'Mijn vriendje?' lacht Lisa. 'Bas is mijn vriend niet, hij is mijn neef!'

Wat? Joëls mond valt bijna open. Het is Louis helemaal niet.

'Ook iets drinken?' vraagt hij aan Bas als ze aan de bar staan.

12

'Morgen om deze tijd weet ik of ik door mag,' zegt Coco als ze met Lisa op haar kamer zit.

'Spannend!' zegt Lisa. 'Ik hoop het zó voor je.'

'Vanavond ga ik voor de laatste keer oefenen met Boy. Hij ziet het helemaal voor me zitten. Dertig foto's heeft hij gemaakt. Wil je ze zien?'

'Wat denk je?' Lisa springt al op.

'Eerlijk zeggen wat je vindt. Jij bent de eerste die ze te zien krijgt. Ik zet ze even allemaal onder elkaar.' Coco gaat achter haar laptop zitten. 'Nog niet kijken.'

Lisa zet intussen een cd'tje op.

'Ja, de tentoonstelling is geopend,' roept Coco.

In twee tellen staat Lisa bij de computer. Ze slaat haar handen voor haar mond.

'Hoe vind je ze?'

'Geweldig! Je hebt talent. Ze zien er superstoer uit. Vet professioneel.' Lisa kan haar ogen er niet van afhouden. 'Ze zijn schitterend.'

'Dank je.' Coco wordt er verlegen van. 'Ik hoop dat het morgen ook zo goed gaat.'

'Volgens mij kunnen die andere meiden nooit beter zijn dan jij.' Lisa surft naar een modellensite. 'Moet je zien, die zijn niks bij jou vergeleken. Je hebt zo'n coole uitstraling.'

'Ik heb het allemaal aan Boy te danken, anders had ik niet

eens van die wedstrijd geweten. Hij heeft me ook supergoed gecoacht. En z'n zus ook, op de achtergrond. Ik heb hem net op het juiste moment gevonden. En hij leert er zelf ook van, dat is zo grappig. Hij wil regisseur worden.'

'Wie weet worden jullie samen beroemd,' zegt Lisa. 'Dat kan toch?'

'Eerst morgen maar afwachten,' verzucht Coco.

Coco ijsbeert door haar kamer. Nog een halfuur en dan is het eindelijk zover, dan moet ze naar de studio. Ze houdt het bijna niet meer uit. Ze zou alvast willen vertrekken, maar wat heeft dat voor zin? Dan zit ze daar maar te stressen.

Tussen haar en Boy gaat het steeds beter. Ze zijn al heel close met elkaar. Boy is nu nog heel druk, maar na zijn schoolonderzoeken spreken ze een keer af. Dan ontmoet ze Melanie ook. Het lijkt net of ze zijn zus al heel goed kent, terwijl ze haar nog nooit heeft gezien. Volgens Boy heeft Melanie dat ook. Melanie heeft haar een mailtje gestuurd. Het voelt heel vertrouwd, alsof ze al jarenlang vriendinnen zijn.

Voor de zoveelste keer gaat Coco voor de spiegel staan. Ziet ze er goed uit? Eigenlijk maakt het niks uit of haar make-up wel of niet goed zit. Ze maken haar daar toch op. Maar het is wel belangrijk dat ze zich goed voelt.

Ah, daar heb je Boy, denkt ze als haar mobiel piept.

'Ha Coco, met Jeffrey.'

'Wat lief dat je me nog even succes wenst.'

'Ja, eh... natuurlijk! Je gaat het redden. Je bent hartstikke goed. Als ze daar bij HotChoizz een beetje bij hun hoofd zijn, kiezen ze jou. Er is echt geen betere, echt niet.'

'Slijm, slijm,' lacht Coco. 'Zeg maar wat je van me nodig hebt.'

'Kan jij me wat lenen?' zegt Jeffrey. 'Mijn moeder is bijna jarig. Ik wil een cadeautje kopen.'

'Jeff, met wie heb je nu weer een date? Zeg het maar eerlijk,' zegt Coco als het stil blijft.

'Je kent haar niet,' zegt Jeffrey.

'Ik dacht dat je op Rachel was.'

'Als Rachel ook op mij is, date ik nooit meer met een ander. Zij is echt mijn ultieme droom.'

'Zeg maar hoeveel je nodig hebt.'

'Vijftien euro. Kan dat?'

'Nou vooruit, maar ik ga nu hangen, want ik moet weg.'

Coco werpt nog één laatste blik in de spiegel als haar moeder binnenkomt.

'Nou meid, ik ga, veel succes. Ik duim voor je. Maar hou er wel rekening mee dat ze je kunnen afwijzen. Niks erg, dan heb je het geprobeerd. En papa en ik zijn toch wel trots op je.' Ze geeft Coco een kus en gaat naar een klant.

Coco weet zelf ook wel dat er een grote kans is dat het bij één shoot blijft. Maar daar wil ze niet aan denken.

'Onthoud goed,' zei haar vader toen hij uit Italië belde om haar succes te wensen, 'de minste twijfel betekent verlies.'

Op het moment dat Coco de studio in gaat, valt de spanning van haar af. Precies wat Melanie mailde. Je kan wel merken dat zij ervaring heeft. Coco heeft er zin in. Ze is benieuwd wat voor kleren ze aankrijgt. En wat zullen ze met haar haren doen? Overal lopen meiden rond, helemaal opgetut.

Sherl zit weer met die twee andere meiden aan de bar. Coco loopt naar hen toe. 'Hi. Ik weet alleen dat jij Sherl bent, maar jullie naam ken ik nog niet.'

'O,' zegt Sherl verbaasd. 'Je bent dus toch gekomen. Dat had ik nou nooit gedacht. Nou ja, als je niet weet hoe je je middag anders moet doorbrengen.'

'Ze wil weten hoe we heten, daarom is ze gekomen. Ik ben Liz en dat is Sandra,' zegt Liz grinnikend.

Coco voelt zich ongemakkelijk. Maar ze laat zich niet wegpesten. Ze denkt aan Boys woorden. 'Jij hebt het.'

'Mag ik een jus'tje?' vraagt ze aan het meisje achter de bar.

'Wat was de opdracht ook alweer?' vraagt Sherl.

'Weet ik het,' zegt Sandra terwijl ze een sigaret opsteekt. 'Dat vertelt hij zo nog wel een keer.'

Coco weet niet wat ze hoort. Zij heeft de hele week geoefend!

'We moeten de aandacht van Pierre trekken,' zegt ze.

'O ja, dat is waar ook. Is hij er al?'

'Ik heb 'm gezien,' zegt Sherl. 'Hij is in zijn kleedkamer.'

'Arme jongen,' zegt Liz. 'Helemaal alleen. Ik wil hem wel even gezelschap houden.'

Ze moeten lachen.

'Ga weer achter een flikker aan. Weet je nog die vorige shoot?'

Ze liggen slap van de lach. Coco staat er maar zo'n beetje bij. Een groep meiden wordt meegenomen naar de visagie. Coco vraagt zich net af wat ze zal doen als Katy haar roept. Samen met een paar andere meiden wordt ze naar de styliste gebracht.

'Heb je er zin in?' vraagt Katy.

'Heel erg,' zegt Coco. 'Voor mij is het allemaal nieuw.'

Mariëlle helpt eerst een aantal andere meiden en dan komt ze naar Coco toe. Je kan wel zien dat kleding haar passie is. Ze ziet er in haar prachtige zwarte pak superflitsend uit. En ze draagt een knalrode bril. Hetzelfde rood komt terug in

haar laarzen. Mariëlle neemt Coco aandachtig op. 'Ik denk dat ik iets heel moois voor je heb.'

Coco heeft een knalgroene pet op, waar haar lange bruine haar onderuit komt. Verder draagt ze een strak kort jurkje in dezelfde kleur groen. Het is heel laag uitgesneden. En eronder heeft ze groene ballerina's. Tevreden kijkt ze in de spiegel. Haar lippen zijn knalrood. Ze lijkt veel ouder. Als Boy haar zo zou zien...!

Ze heeft geluk. Ze heeft als eerste de shoot. Gelukkig mogen de andere meiden er niet bij zijn.

Pierre zit al klaar op de bank. Wat een knappe jongen is het toch, dat maakt het wel makkelijker, denkt Coco.

'Nog een paar minuten,' zegt Katy. 'Dan roept Tom je. Ben je er klaar voor?' 'Helemaal,' zegt Coco. 'Je ziet er in elk geval fantastisch uit!' Coco voelt zich een beetje gespannen. Het is dezelfde spanning die ze kent als ze moet optreden. Het hoort erbij. Ze probeert zich te concentreren. Het is nu of nooit. Ze moet alles geven wat ze heeft.

'Coco.' Tom komt haar halen. 'Je ziet er beeldschoon uit. Mag ik je mijn arm aanbieden?'

Aan Toms arm loopt Coco mee naar de plek van de shoot. Het decor is heel sober. Lichtgrijs, zodat het groen van haar jurk er goed bij afsteekt. Ze voelt zich ineens heel zelfverzekerd. Zou Boy aan haar denken? Of Melanie?

'Je weet wat er van je verwacht wordt,' zegt de fotograaf. 'Je probeert Pierres aandacht te trekken. Verleidelijk dus.' 'Wacht even.' De visagiste stapt naar voren en werkt Coco's lippen bij.

'Concentratie!' roept Tom. Drie, twee... één!'

Coco kijkt Pierres kant op. Ze legt haar hand op haar kin. Haar andere arm laat ze over haar billen vallen. Ze hoort het klikken van de camera. Tien, twintig keer. Dan stopt het even. De fotograaf wenkt Coco dat ze een andere houding moet aannemen. En dan begint het klikken opnieuw.

Coco is blij dat ze met Boy heeft geoefend, anders had ze dit nooit gekund. Ze moet wel zes keer van houding veranderen.

'Dankjewel,' zegt Tom. 'Dit was het. Perfecte timing. Next!' roept hij.

Coco steekt haar hand op naar Pierre en loopt dan de studio uit.

Sherl loopt langs haar. Ze gunt Coco geen blik waardig.

'Dit was dus een makkie,' zegt Sherl als ze na afloop op de uitslag wachten. 'Wie zou er moeten afvallen? Geen idee!' Sherl kijkt Coco aan en begint te lachen. 'Nee, echt geen idee... hahaha...! Volgende week wordt het pas echt, meiden.'

Sandra kijkt naar Coco. 'Het kan wel even duren, hoor. Als ik jou was, ging ik vast naar huis.'

Naar huis? Coco denkt er niet over. Vol spanning wacht ze op de uitslag.

Eindelijk neemt Katy hen mee naar een andere ruimte. Tom en een man die ze niet kent, zitten achter een lange tafel vol foto's.

'Zo,' zegt Tom. 'Allereerst stel ik jullie voor aan Arend Verheul. Hij is de belangrijkste man hier. Zonder Arend was er geen modellenwedstrijd. Hij is degene die samen met ons voor HotChoizz beslist wie van jullie het nieuwe gezicht wordt. Jullie hebben het ons niet gemakkelijk gemaakt. Iedereen heeft zeer goed zijn best gedaan en we hebben veel talent gezien. Helaas kunnen er maar vijf meiden door naar de volgende ronde. Katy, jij mag de namen opnoemen van degenen die doorgaan.'

Het wordt doodstil. Katy vouwt het papier open. 'De vijf die overblijven zijn: Esther, Paula, Liz, Sherl en Coco.'

Dronken van blijdschap zit Coco op de fiets. Ze heeft meteen Lisa gebeld. 'Ik mag door!' roept ze steeds door de telefoon. 'Je had dat gezicht van Sandra moeten zien. Trouwens, van die andere meiden ook. Vooral toen Tom me een compliment gaf. Hij vond mij verrassend voor iemand die dit voor de eerste keer doet. Maar ik moet er nog wel aan werken.'

'Vet, vet, vet!' roept Lisa. 'Ik wist het, je bent echt goed. Vergeet vanavond Joël niet te bellen, hè?'

'Zou ik Joël bellen?'

'Over de videotheek, weet je nog?'

Ineens herinnert Coco het zich weer. 'Goed dat je me eraan herinnert, ik was het helemaal vergeten.' Coco begint meteen weer over de shoot. 'Het geeft me zo'n kick!' En ze vertelt Lisa weer hoe het precies is gegaan.

Pas als Coco thuis is, hangt ze op. Ze verheugt zich erop om het Boy tot in detail te vertellen. Ze had hem direct een sms'je gestuurd. Hij sms'te meteen terug. Super, ik zit in de les. Vijf uur online?

13

Vlak voor hun moeder het toetje op tafel zet, schopt Sofie ongemerkt tegen Joëls been.

Sofie is natuurlijk bang dat zijn mobiel niet aanstaat. Zo'n sukkel is hij nou ook weer niet. Hij hoopt wel dat Coco op tijd belt. Ze is zo vol van haar succes. Het is ook geweldig. Hij heeft het altijd gezegd: ze heeft echt talent. Achteraf is het toch een goeie actie van hem geweest om haar op te geven. Even later gaat zijn mobiel.

'Niet onder het eten,' zegt vader. 'Dat weet je.'

'Het is Coco,' zegt Joël. 'Ze gaat vanavond voor het eerst naar de videotheek. Misschien is ze vergeten waar de sleutel ligt.'

'Neem dan maar op, maar hou het kort, hè?'

'Ha, Coco.' Joël luistert ingespannen in zijn mobieltje.

'Wat zeg je? Je kan niet? Maar nu kan ik geen invaller meer regelen. Daar kan ik toch niet mee aankomen? 'Oké dan,' zegt hij, 'dan ga ik zelf wel.' Zuchtend hangt hij op. 'Coco kan niet,' zegt hij. 'Daar komt ze nu mee aan. Kan ik toch nog zelf gaan, en ik moet nog leren.'

'Je kan je baas niet laten zitten,' zegt moeder. 'Wat vervelend dat ze het op het laatste moment laat afweten.'

'Ik snap het wel,' zegt Joël. 'Ze heeft nu wel iets belangrijkers aan haar hoofd met die wedstrijd. Dat kon ze nog niet weten toen ze mijn baantje overnam.' 'En hoe moet het dan met je huiswerk?' vraagt vader.

'Weet ik het,' zegt Joël. 'Dit is toch niet mijn schuld. Dan moet ik morgenochtend maar heel vroeg opstaan. Niets aan te doen.'

'Dat heeft geen zin,' zegt vader. 'Ik heb me altijd laten vertellen dat de stof niet blijft hangen als je het 's morgens vroeg tot je neemt. Zoiets moet bezinken. Kan je Jeffrey niet vragen? Die heeft daar toch gewerkt?'

'Jeffreys oma is jarig,' verzint Joël gauw. 'Ze zijn uit eten. Nee, ik zal echt zelf moeten gaan. Balen zeg!'

'Ik wil wel voor je invallen,' zegt Sofie. 'Als ik je daarmee help.'

'En hoe zit het dan met jouw huiswerk?' vraagt vader.

'Dat heb ik al af,' zegt Sofie. 'Ik kan zo gaan. En als je wilt, blijf ik het voorlopig doen. Ik kan het geld wel gebruiken.'

'Dat betekent dat jij elke maandagavond weg moet,' zegt vader. 'Daar schieten we dus niks mee op.'

'Ik heb voor dinsdags alleen maar scheikunde en Nederlands,' zegt Sofie. 'Daar sta ik ruim een zeven voor.'

'Dat wil ik wel graag zo houden,' zegt vader.

'Nou, daar zorg ik echt wel voor,' zegt Sofie. 'Ik kan altijd voorwerken in het weekend als het een keer nodig is.'

'Misschien is het dan toch niet zo'n gek plan,' zegt vader. 'Dat met Coco wordt toch niks. Als dat nu al zo begint... Dat meisje heeft geen verantwoordelijkheidsgevoel. Als ze zo op dat modellenbureau doet, vliegt ze er binnen de kortste keren uit.'

Sofie kijkt op haar mobiel. 'Dan moet ik wel zo weg.'

'Ik bewaar je toetje wel voor als je thuiskomt,' zegt moeder.

Vader kijkt Joël aan. 'Het is nou wel lief van Sofie, maar dat houdt in dat jij ook wel eens iets voor haar mag doen.'

'Ja,' zegt Sofie. 'Het kan niet allemaal van één kant komen, broertje.'

'En?' vraagt Joël als Sofie thuiskomt.

'Gewonnen! Met twee-nul. Hij heeft een penalty gestopt. Iedereen dacht dat hij erin zou gaan, maar hij had 'm! Zo knap. Hij zegt dat het door mij komt.'

'Die kan ook lekker slijmen, hè?'

'Nee, echt. En daarna zijn we nog even naar zijn huis gegaan.'

'Ja ja, laat je pakje condooms maar eens zien. Kijken hoeveel eruit zijn.'

'Nee, we hebben niet gevreeën. Zeker daar op zijn kamer. Met al die broertjes die in en uit lopen. Dat doen we volgende week als papa bij de geschiedenisquiz zit te zweten. Ik weet al wat ik aantrek.'

'Ja, eh... dat hoef ik niet allemaal te weten,' zegt Joël gauw.

'Najib vroeg wanneer jullie weer optreden.'

'Het wachten is op Van de Jacht. Jeffrey heeft zaterdag meteen zijn voicemail ingesproken.'

'Als jullie in Centrum mogen optreden, komen we kijken.'

'Tof.'

'Najib is helemaal in de mood. Elke maandagavond kunnen we bij elkaar zijn. En dat heb ik aan mijn lieve broertje te danken. Als we gaan trouwen, mag jij ons bruidsmeisje zijn.'

'Trouwen?' roept Joël geschrokken uit. 'Papa wordt gek!

14

Joël is blij dat Coco aan de modellenwedstrijd meedoet. Ze praat nu tenminste niet meer de hele tijd over die Boy. Daar wordt hij zo gaar van. Hij loopt de aula in. Bij de frisdrankautomaat staat Lisa. Timo en Jeffrey komen aanlopen.

'Wat kijk jij depri,' zegt Joël als hij Jeffreys gezicht ziet.

'Hij heeft gebeld.'

'Van de Jacht? En?'

'Niks dus. Hij vroeg of we wilden battelen op het partijtje van zijn dochter. Ze wordt vijf.'

'Hoe durft hij!' zegt Lisa

'Dat dacht ik nou ook,' zegt Jeffrey. 'En wij maar denken dat het om een optreden in Centrum ging.' Dan begint hij te glunderen. 'Grapje!' roept hij. 'Ik krijg het vandaag nog op de mail. Een contract voor Centrum!'

'Dat meen je niet!'

'Serieus.' Van blijdschap vallen ze elkaar om de hals. 'Wat een doorbraak!'

'Ik heb het gevoel dat we nu als een speer gaan, jongens,' zegt Jeffrey. 'Ik hoorde dat Black Sensation problemen heeft. Sinds Thomas daar weg is, schijnen ze steeds ruzie te hebben. Hun laatste optreden bleek minder goed te zijn geweest. Als zij het voor zichzelf verpesten, nemen wij hun plek over. Het is echt een superkans en die mogen we niet verpesten. Het moet anders dan in de Wongerd. Ik heb al een idee.' 'Zeker weer onder maatschappijleer bedacht,' lacht Joël.

'Inderdaad, Van de Velden werkt heel inspirerend op mij.'

'Vertel op.'

'Coco is er nog niet,' zegt Jeffrey.

'Daar hoeven we niet op te wachten. Die heeft haar hoofd er nu toch niet bij,' zegt Lisa.

'Timo, doe die strip weg!' Jeffrey wil hem uit zijn handen trekken, maar Timo houdt 'm stevig vast.

'Je hebt het mij al verteld,' zegt Timo.

'Oké dan,' zegt Jeffrey. 'Het lijkt mij cool als we ons eerste nummer met twee van ons laten beginnen. Twee die qua moves heel erg passen. Ik dacht aan Lisa en Joël.'

Lisa verslikt zich zowat in haar cola en Joël slaat zijn ogen neer.

Hoe kan Jeffrey het bedenken? Alsof hij het niet al moeilijk genoeg heeft. Hij had het nooit goed moeten vinden dat Timo ernaar ging vissen. En Lisa zit dus ook niet op hem te wachten, want ze schrok. Ze heeft vast gemerkt dat hij haar leuk vindt. Zoiets valt toch op?

'Wat denken jullie?'

'Misschien kan Joël beter met Coco,' zegt Lisa.

Zie je wel, denkt Joël. Ze wil het echt niet. Timo, thank you.

'Dat wou ik nou juist niet doen,' zegt Jeffrey. 'Tussen jullie is tenminste geen spanning.'

'Tussen wie is geen spanning?' vraagt Coco, die komt aanlopen.

'We gaan optreden in Centrum!'

'Wow!' roept Coco.

'Jeffrey stelt voor dat Joël en ik samen gaan battelen.' Lisa gebaart Coco dat ze het plan moet afkeuren.

'Helemaal mee eens,' zegt Coco. 'Echt een supercombi. Doen we.'

'Over twee dagen is het weer zover, dan is de volgende shoot.'

Terwijl Coco de laptop aanzet, slaat Lisa een arm om haar heen. 'Als je overmorgen weer door bent, zit je in de finale, besef je dat wel?'

Coco knikt. 'Soms is het even too much. Stel je voor dat ik echt wordt gekozen, dan verandert mijn hele leven. Er zitten ook minder leuke kanten aan, want dan moet ik misschien stoppen met Street Explosion.'

'Je stapt toch niet uit de groep? Niet op dit moment! We kunnen beroemd worden. We kunnen de plek van Black Sensation innemen.'

'Daarom juist. Jullie willen er nog harder aan trekken en dat is ook goed, maar dat lukt me niet.'

'Coco, please?'

'Schat, ik weet niet of jij enig idee hebt wat erbij komt kijken, maar als ik win, krijg ik het loeidruk. Katy heeft tegen ons gezegd dat een model alles moet geven, altijd. Behalve voor school heb ik dan nergens tijd voor. Boy zei het ook al.' Coco kijkt op haar mobiel. 'Hij zal zo wel online zijn, we gaan oefenen. De laatste keer, want morgen kan hij niet. Ik vind het zo cool dat hij zoveel tijd in mij steekt. Zonder zijn hulp had ik het nooit zo ver geschopt. Blijf je erbij?'

'Nee,' zegt Lisa. 'Ik krijg de foto's wel te zien. Vertel hem maar dat je vriendin hem ook super vindt.'

'O, Boy heeft ingelogd.'

Terwijl Lisa weggaat, zet Coco haar webcam aan.

'Zo supermodel,' zegt Vincent. 'Je straalt helemaal.' 'Ik heb die dvd waar jij het gisteren over had van mijn vader gekregen, omdat ik door ben.'

'Wat jammer, ik wilde hem net naar je opsturen,' zegt Vincent. 'Dan bedenk ik wel een ander cadeautje voor je.'

'Lief,' zegt Coco.

'Luister, schoonheid, het is de laatste keer voor de halve finale. We gaan hard werken. Ik heb het met Melanie doorgesproken. Waar het vandaag vooral om gaat, is dat je helemaal vrij wordt. En dat kun je het beste oefenen door in je nakie te poseren.'

'Je bedoelt dat ik me moet uitkleden?'

'Ja,' zegt Vincent.

'Jij verdwijnt uit beeld en dan kom je in je nakie terug. Als een model. Vanaf de eerste seconde dat je in beeld bent, moet ik dat kunnen zien. Er mag geen enkele gêne zijn.'

'Dat durf ik niet,' zegt Coco. 'Ik ga echt niet voor jou in mijn nakie staan.'

'Wat is daar nou moeilijk aan?'

'Ik durf het gewoon niet.' Coco voelt dat ze rood wordt. 'Waarom moet dat nou? Het kan toch ook met kleren aan?'

'Jij weet niet hoeveel verschil dat maakt. Je moet je zo vrij voelen dat je alles durft te laten zien. Niets verstoppen. Je moet trots op je lichaam zijn. Melanie wilde het eerst ook niet. Ze hield haar badpak aan, maar dat werkt niet. Ik heb op haar in moeten praten en toen deed ze het. Later zei ze het zelf tegen me, dat ze nooit had door gemogen als ze niet naar mij had geluisterd. Ik zal wel vragen of ze het zelf aan je wil mailen.'

'Goed dan, maar ik moet nog wel even aan het idee wennen. Je moet me wat tijd geven. Of word je nu boos?'

'Natuurlijk niet,' zegt Vincent. 'Als jij wat meer tijd nodig hebt, dan is dat zo. Misschien is het ook nog wel te vroeg.' Wat ben je toch lief, denkt Coco.

'Wat een kleuter,' lacht Vincent. 'Pappie heeft een dvd voor haar gekocht. O, wat zijn we blij. Zo blij was ik niet eens toen ik die scooter kreeg.'

'Je moet ons kuiken wel een cadeautje sturen, hè? Dat heb je beloofd,' zegt Richard met een grijns.

'Als ze braaf is en naar me luistert, krijgt ze een big surprise van me,' lacht Vincent. 'Daar is die dvd van haar papa niks bij vergeleken...'

15

Coco rijdt op haar fiets door de stad. Meestal crost ze tussen de auto's door, maar nu ze op weg is naar de auditie, kijkt ze heel goed uit. Ze moet niet hebben dat een of andere malloot haar aanrijdt en dat ze met een gebroken been in het ziekenhuis terechtkomt. Als ze voor de spoorbomen staat, wacht ze zelfs tot het rode licht helemaal is gedoofd. Vanochtend bij gymnastiek moesten ze ook om haar lachen. Ze was bang dat iemand een bal keihard tegen haar aan zou gooien. Ze kan nu geen blauwe plekken hebben. En ze ziet zich ook niet charmant lopen met een verstuikte voet. Hoe ze dat in de toekomst met gym moet doen, ziet ze nog wel. Dikke kans dat ze vanmiddag afvalt, dan hoeft ze zich nergens meer zorgen over te maken. Wat zou ze dat erg vinden! Ze krijgt een sms'je van Boy. Succes darling! Ze leest het wel drie keer over.

Bij het tunneltje stopt ze, maar Lisa staat niet op de afgesproken plek. Het is nog geen twee uur. Kom op, Lisa, je hebt nog drie minuten. Waar blijf je nou? denkt Coco ongeduldig. Als Lisa er na een paar minuten nog niet is, schiet ze in de stress. Het is niks voor Lisa om te laat te komen. Ze weet toch wel dat ze bij het tunneltje hebben afgesproken? Zo meteen staat ze bij de studio, en zij maar wachten.

Ze wil Lisa net bellen als haar mobiel gaat.

'Waar blijf je nou?' roept Coco boos.

'Sorry,' zegt Lisa. 'Ik ben nog thuis, ik dacht dat ik het zou redden, maar het lukt niet. Maar ik kom er zo snel mogelijk aan, echt waar.'

'Hoe kan je nou te laat zijn? Je weet toch dat dit belangrijk voor me is?'

'Duizend keer sorry, gezeik met mijn ouders, ga jij maar vast alleen naar de studio, ik kom eraan. Geen zorgen, ik kom echt op tijd!'

Dat hoop ik, denkt Coco. Ze stapt op haar fiets en rijdt door. Tien minuten later zet ze haar fiets voor de studio. Ze gaat echt niet naar binnen. Daar wordt ze alleen maar hyper van. Ze kijkt op haar mobiel, nog vier minuten. Ze loopt heen en weer voor de studio. Dan houdt ze het niet meer uit en belt ze Lisa. 'Waar ben je?'

'Ik ben er bijna. Je ziet me zo de hoek om komen.'

Coco slaakt een zucht van verlichting als ze haar vriendin ziet. Ze is er tenminste! Lisa moet wel heel hard hebben geracet, ze is helemaal bezweet.

'Het was zó irritant,' hijgt Lisa. 'Echt mijn moeder weer. Ik moest eerst mijn kamer opruimen, anders mocht ik niet weg.'

'Dat heb je dan nog snel gedaan.'

'Ik heb alles onder het bed geveegd,' lacht Lisa. Ze kijkt naar de studio. 'O, Coco, we zijn er! Wat eng. Ik vind het zo knap dat je dit durft'

'Nou, ik tril helemaal, hoor. Moet je mijn hand zien. Hé, weer een sms'je. Je redt het!' leest ze hardop. 'Weet je van wie het is?'

'Van Boy natuurlijk,' zegt Lisa.

'Nee, van Joël.'

'Wat kan hij toch altijd lieve dingen zeggen.' Lisa kijkt dromerig voor zich uit.

'Hallo, wakker worden.' Coco trekt haar vriendin mee. 'Het gaat nooit over, hè?'

Lisa haalt haar schouders op. 'Hij is ook zo leuk!'

'Kom op,' zegt Coco. 'De strijd gaat beginnen.' Haar maag draait zich bijna om als ze de studio in gaan.

'Je kan nog terug,' zegt Lisa voor de grap.

'Dat nooit.' Coco haalt diep adem en loopt stevig door.

Liz en Sherl zitten aan de bar. De andere drie zijn er nog niet.

'Dat zijn ze,' fluistert Coco.

Lisa aarzelt. Coco merkt dat ze het best eng vindt om hen te ontmoeten.

'Hi,' zegt Coco. 'Ik heb mijn vriendin meegenomen. Ze heet...'

'Laat maar, we hoeven niet te weten hoe ze heet. We zien jullie waarschijnlijk toch nooit meer,' zegt Sherl en ze praat verder met Liz.

Coco en Lisa kijken elkaar aan en gaan een eindje verderop aan een tafeltje zitten. 'Wat een kreng is die ene,' zegt Lisa zachtjes. 'Die kop van d'r!'

'Dat had ik toch gezegd.'

Coco knijpt in Lisa's arm. 'Daar heb je hem.' -

'Pierre?'

Coco knikt. 'Vind je hem geen stuk?'

Ze zwaait als Pierre hun kant op kijkt.

'Dat jij hier bij hoort,' zegt Lisa vol bewondering. 'Hij zwaait gewoon naar je. Zo'n superhunk! Het is allemaal zo onwerkelijk. Ik zou dit dus never nooit durven.'

'En vorige keer zat ik hier nog alleen ook.' Coco wrijft over haar buik.

'Ben je misselijk?'

Coco knikt. 'Als ik maar niet moet kotsen.'

De stress zakt als ze Katy ziet.

'We hebben vandaag iets heel spannends voor jullie bedacht.' Katy gaat hen voor naar de kleedkamer.

Coco ziet het al. Ze moet in bikini. Hij hangt al klaar. Ze kijkt angstig naar Lisa.

Mariëlle haalt hem van de hanger. 'Trek die maar aan, dan kom ik zo terug.'

'Had ik nou maar naar Boy geluisterd,' zegt ze. 'Als ik naakt voor hem had geposeerd, had ik dit nooit eng gevonden.'

'Ik snap wel dat je dat niet wilde,' zegt Lisa. 'Wie gaat zich nou uitkleden voor een webcam?'

'Jij wilt ook geen fotomodel worden,' zegt Coco. 'Misschien moet ik wel in mijn blote borsten. Wat ben ik stom geweest. Hij heeft me gewaarschuwd. Zijn zus ook. Ze stuurde me nog een mailt je.'

Coco trekt de bikini aan.

'Wow!' zegt Lisa. 'Hij staat je super! Dat blauw kleurt mooi bij je huid.'

'Je ziet er goed uit,' zegt Mariëlle tevreden als ze weer de kleedkamer binnenkomt. 'En deze slippers horen erbij. De visagiste haalt je zo op. We houden het vandaag naturel. Probeer deze zonnebril eens.'

'Zal ik jou meenemen?' zegt Katy tegen Lisa. 'Dan zet ik je ergens neer waar je Coco goed kan zien.'

'Zet 'm op!' zegt Lisa voor ze de kamer uitgaat.

Coco ziet aan Lisa's gezicht dat ze supertrots op haar is.

Als Coco klaar is bij de visagiste, loopt ze met Katy naar Tom.

'Dit is de opdracht voor vandaag: je loopt op het strand. Je flaneert, beter gezegd. Je wilt indruk maken op Pierre, die daar onder een parasol zit. Je groet hem expres niet. Je kijkt ook niet zijn kant op, maar je loopt op je allercharmantst voorbij en zorgt ervoor dat hij je opmerkt. Duidelijk?'

Coco knikt. Dit heeft ze al zo vaak met Boy geoefend. Ze begint te lopen. Stoerder, hoort ze Boy in haar hoofd zeggen. Mooi zo. Show jezelf, je bent trots op jezelf, hè? Het gaat geweldig. Als ze vlak bij Pierre is, stopt ze even, ze trekt haar teenslippers uit en neemt ze speels in haar hand. Daarna loopt ze verder.

Als ze klaar is, kijkt ze gauw Lisa's kant op.

Lisa steekt met een stralend gezicht haar duim op.

'We zijn er nog niet,' zegt Tom.

Coco krijgt nog veel meer opdrachten. Ze moet over het strand heen en weer lopen, zonder zonnebril ergens in het zand gaan zitten en doen alsof ze tegen de zon inkijkt. Elke keer hoopt Coco dat ze klaar is, maar dan moet ze weer likkend aan een ijslolly over het strand lopen, of op een handdoek in het zand gaan liggen. Als ze klaar is, kijkt ze naar Tom, maar hij laat niks merken. Hij maakt nog wat foto's en dan mag ze weg.

Ze is zo opgewonden. Wie valt er af vandaag? Dit is zo belangrijk voor haar. Ze zou alles overhebben voor een modellen-carrière. Coco is duizelig van de stress als ze binnen worden geroepen.

Arend Verheul is er ook weer.

'Vandaag wordt het heel spannend,' zegt Tom. 'Drie van jullie gaan vertrekken en de twee die overblijven, zitten in de finale. Zoals jullie weten is de finale met publiek en een echte catwalk. Voor de finalisten start volgende week de mediatraining. Ik zal jullie niet langer in spanning laten. Dit keer was het zeer moeilijk om te kiezen, toch Arend'?

'Jazeker,' zegt Arend. Maar gelukkig zijn we eruit gekomen.'

'Daar gaat-ie dan,' zegt Tom. 'Paula, je bent onzeker. Maar je hebt het goed gedaan. Esther, zoals we de vorige keer al zeiden, je bent niet open genoeg naar de camera. Liz, jij hebt het er niet slecht vanaf gebracht, maar we moesten een keus maken en we vonden Sherl en Coco toch net iets sterker. Helaas, Esther, Paula en Liz, we willen jullie vragen te vertrekken.'

Coco is sprakeloos. Ze is door! Ze zit in de finale!

Tom wil nog vertellen wat hij van haar optreden vond, maar ze rent al naar Lisa en valt haar om de hals. 'Ik ben door!!!'

16

'Je moet wel zorgen dat je er netjes uitziet, hoor,' zegt Joëls moeder.

Ook dat nog. Joël baalt er zo van dat hij mee moet naar de opnames van de quiz vanavond. Maar hij heeft ook geen zin om thuis te blijven. Het is de liefdesavond van Sofie en Najib.

'Papa vindt je pak altijd zo mooi bij je staan,' zegt moeder.

'O, ik krijg nog een dresscode, hoor ik.'

'Laat hem nou zelf beslissen wat hij aantrekt,' zegt Sofie. 'Het is al hartstikke lief dat hij meegaat.'

'Ik zeg al niks meer.' Zijn moeder loopt de kamer uit.

'Je kan ook thuisblijven,' zegt Sofie. 'Dan ga je toch gewoon beneden zitten.'

'Nee,' zegt Joël beslist. 'Pa wordt woedend als ik ineens niet meega. Dat kan ik nu niet hebben met die één voor Engels. Ik moet hem een beetje paaien. Bovendien heb ik geen zin in dat gehijg van jullie.'

Ze horen hun vader thuiskomen.

'Zo, ik heb me met geweld losgerukt van mijn werk. Het is zo druk. Maar ik zei: "Jongens, dan werken jullie maar even twee keer zo hard." Je had dat commentaar moeten horen. Die mentaliteit van tegenwoordig. Van hard werken is nog nooit iemand doodgegaan.'

'Je kleren liggen boven,' zegt moeder.

'Ah, jij bent al helemaal klaar voor mijn succesavond.' Zijn vader kijkt verrast naar Joëls moeder.

Sofie wenkt Joël mee naar boven. 'Kijk eens!' In haar kast staan twee glazen en een fles champagne. 'De eerste keer, daar hoort champagne bij. En deze cd zet ik op. Weet je wat ik aandoe? Ogen dicht.'

'Hè, moet dat nou?' verzucht Joël.

'Ja, dat moet, broertje,' zegt Sofie.

Joël doet zijn ogen dicht. Hij hoort zijn zus in haar kledingkast rommelen.

'Kijk maar.' Sofie houdt een zwart kanten jurkje voor zich.

'Wow!'

'Mijn mobiel gaat uit, dan weet je dat,' zegt Sofie.

'Nooit doen,' waarschuwt Joël. 'Stel je voor dat we onverwacht eerder terugkomen. Je weet maar nooit. Dan moet ik je kunnen bellen.'

'Oké, dan neem ik alleen jou op.'

'Joël!' roept zijn moeder onder aan de trap. 'Ben je zover?'

Joël vliegt zijn kamer in, rukt zijn pak uit de kast en schiet het aan. Ik doe het voor mijn vader, denkt hij. Dan kan ik het beter goed doen, anders schaamt hij zich vast weer voor me.

Joël is nog nooit in een tv-studio geweest. Hij vindt het stiekem toch wel leuk. Ze worden door een heel aardige dame ontvangen. Zijn vader krijgt een eigen kleedkamer. Overal is aan gedacht: drinken, cake, chocola.

'Wij nemen u mee naar de make-up.' De dame gaat Joëls vader voor.

'Ja pa,' plaagt Joël. 'Dan krijg je lippenstift en oogschaduw op.'

'Dat zal me best staan,' lacht vader. Hij is in een opperbest humeur. Hij gaat er echt vanuit dat hij wint.

Joël kijkt naar de monitor die aan de muur hangt. Je ziet de presentator in de zaal zitten met een stand-in. Ze nemen het hele programma door. Af en toe stoppen ze en dan moet er iets over. Joël wist niet dat het zo ging. Hij dacht altijd dat het spontaan gebeurde.

Ze zijn nog steeds bezig als vader al uit de make-up is.

'Ah.' Hij kijkt naar de monitor. 'Daar zit ik straks, er is alleen één verschil. Ik weet alles en de andere kandidaat niet.'

Als het oefenen is afgelopen, komt er een jongen binnen. 'Ik neem jullie mee naar de zaal.'

'Succes, schat,' zegt moeder.

'Dat gaat wel lukken,' antwoordt vader. 'Is mijn tegenstander er al?'

'Jazeker,' zegt de jongen. 'Hij zit nu bij de make-up. Ook een zeer aardige man.'

'Dat maakt me niet uit, als hij maar tegen zijn verlies kan.' En vader begint heel hard te lachen. Joël schaamt zich. Wat zal die jongen nu denken?

Ze lopen achter de jongen aan door een heel lange gang. Het is net een doolhof.

Joël ziet Renate bij de studio staan.

'Ah, je bent toch gekomen.' Moeder loopt blij naar Renate toe en geeft haar vriendin een zoen.

'Hi,' zegt Joël.

'Neemt u maar plaats.' De jongen houdt de deur van de zaal open. Het decor is heel wat minder groot dan het op de televisie lijkt. Grappig is dat.

'We gaan vlak vooraan zitten,' zegt moeder. 'Dan kan papa ons goed zien. Hè, nou weet meer ik niet of hij links of rechts komt te zitten. Zal ik het nog even vragen?'

'Doe niet zo raar,' stribbelt Joël tegen. 'Wat maakt dat nou uit? Als we hier zitten, ziet hij ons heus wel.'

'Dat denk ik ook,' zegt Renate.

Gelukkig, zijn moeder gaat zitten. Na een minuut of tien gaan de zaaldeuren open. Hordes bejaarden stromen binnen. De vrouw naast Joëls moeder vertelt dat ze met bussen zijn gekomen. Iedereen heeft er zin in. Ze zijn echt een avondje uit. Joël voelt zich verschrikkelijk. Moet hij hiertussen zitten? Als ze de camera op hem gaan richten, duikt hij mooi weg.

'Zou ik nog even naar het toilet kunnen?' vraagt Joëls moeder.

'Ga maar gauw,' zegt Renate. Als Joëls moeder weg is, buigt Renate zich naar hem toe. 'Nu je moeder weg is, kan ik het wel zeggen. Ik weet dat Sofie nog steeds met Najib omgaat. Jij zag mij ook, die keer op de Vismarkt, klopt dat?'

Joël knikt. 'Ik zag je weggaan. Tof dat je het niet hebt doorverteld.'

'Ik zat er wel mee,' zegt Renate. 'Je weet dat je moeder een goeie vriendin van me is. Maar ik vind zelf ook dat je vader daar te streng in is. En ik wilde niet dat Sofie problemen kreeg.' Ze houdt gauw haar mond als Joëls moeder terugkomt.

'Spannend, hè,' zegt Joëls moeder tegen Renate. 'Voel mijn handen eens, ze zijn helemaal klam.'

Joël kijkt op zijn mobiel. Kwart over acht. Sofies romantische avond is begonnen.

Als de zaal vol is, legt een man uit wat er moet gebeuren.

'Het is de bedoeling dat iedereen hard klapt als de presentator op komt. Dat gaan we nu oefenen.'

Ze oefenen het wel vijf keer. Dan wordt het licht in de zaal gedimd. Ze horen de tune van het programma en de presentator komt op. Zodra de man zijn hand omhoogsteekt volgt er een daverend applaus. Dan geeft hij het teken dat het stil moet zijn. Na een kort praatje komen de kandidaten op. Weer klapt iedereen. Joël kijkt naar zijn vader. Hij zit vlak voor hen. Joël ziet hem de zaal in kijken. Nee, hè? Zijn vader ziet hen en geeft hun een vette knipoog.

Joël houdt zijn adem in als de presentator zijn vader introduceert. Gelukkig begint hij niet over zijn kinderen. De presentator legt nog even kort de spelregels uit. 'Dus hand bij de knop,' zegt hij steeds, 'maar pas drukken als u het antwoord weet en niet te snel.'

De eerste vraag is voor Joëls vader.

'Die moet hij weten,' fluistert moeder. 'Van deze periode weet hij heel veel.'

Joël kijkt naar zijn vader. Het blijft stil. Druk dan, denkt hij. Het lijkt of hij het hoort. Zijn vader drukt en zegt het antwoord.

'Helaas,' zegt de presentator. 'Net te laat gedrukt. U hebt maar vijf seconden om na te denken. Maar geen nood, er komen nog negen vragen.'

Joëls moeder schuift onrustig in haar stoel. Bij de volgende vraag drukt zijn vader weer te laat. Het derde antwoord is goed, maar hij staat een punt achter. Als hij nu alles goed heeft, kan hij het nog makkelijk halen, maar dat gebeurt niet. Joëls vader geeft vier keer een verkeerd antwoord. Hij heeft veertig punten en zijn tegenspeler honderd. Hij mag niet door naar de volgende ronde. Voordat het tot Joël doordringt, is zijn vader al van het podium af. Het liefst zou Joël weggaan, maar dat mag niet, er komen nog twee kandidaten. Hij moet de hele quiz uitzitten. En dat met een zuchtende moeder naast zich.

Als het eindelijk is afgelopen, staat zijn vader hen op te wachten in de hal. Joël ziet het meteen. Pa is razend. Zonder iemand gedag te zeggen loopt hij de studio uit. Hij groet Renate niet eens en stapt zo de auto in.

'Belachelijk!' brult hij terwijl hij veel te hard het parkeerterrein af rijdt. 'Ronduit belachelijk. Die rotknop. Dat ding werkte niet. Ik weet zeker dat ik op tijd heb gedrukt.'

'Maar die vragen die je miste dan.' Moeders stem klinkt verwijtend.

'Wat denk je nou, zo'n knop brengt je uit je concentratie, dat is verschrikkelijk frustrerend.'

Pa raast maar door over alles wat er niet klopte. Wat een humeur. Joël kent zijn vader. Die houdt voorlopig niet op met razen. Hij moet er niet aan denken wat er gebeurt als hij er nu achter komt wat Sofie heeft gedaan. Voor de zekerheid stuurt hij haar een sms'je.

Verloren. Zorg dat de kust veilig is.

Hij krijgt direct een sms'je terug. Paniek...

Paniek? Wat bedoelt ze? Zouden ze ruzie hebben gekregen? Of heeft iemand ze betrapt? Dat kan niet, niemand heeft een sleutel van hun huis. Waarschijnlijk valt het wel mee. Sofie kan soms zomaar in de stress schieten. Ze had zich er ook zoveel van voorgesteld. Het kan ook dat ze de afknapper van haar leven heeft gehad. Misschien hebben ze het zelfs uitgemaakt.

'Zachtjes,' waarschuwt moeder als ze thuiskomen. 'Sofie slaapt waarschijnlijk al. Die moet morgen de hele dag reizen.'

'Heel verstandig dat ze niet mee was,' zegt vader knorrig. 'Ze heeft niks gemist.'

Jij wel, bijna alle vragen, denkt Joël, maar hij houdt zich in. Zijn vader loopt ziedend zijn kamer in.

'Welterusten.' Joël loopt de trap op. Boven doet hij Sofies kamer open.

Ze zit met een rood behuild gezicht op bed. 'Het is zó erg! Het condoom is afgegleden.'

'Shit! Hoe kan dat nou?' zegt Joël. 'Wat een sukkel is die Najib.'

'Het is niet zijn schuld,' zegt Sofie. 'Het zat er goed om, maar aan het eind toen hij terugtrok, gebeurde het. Hij had het moeten vasthouden. Wist hij veel. Het is ook zijn eerste keer.'

'En nou?' zegt Joël. 'De morning-afterpil, dus. Die hadden jullie allang moeten halen.'

'Hoe wil je dat doen? Alle drogisterijen zijn dicht. Najib heeft naar een apotheek met nachtdienst gezocht, maar die zit veel te ver weg. Dan was ik er niet als jullie thuiskwamen.'

'Dan ga je morgenochtend.'

'Onmogelijk. Weet je hoe vroeg ik weg moet? Half acht moeten we op school zijn. Dan is er nog niks open. Papa brengt me morgenochtend weg. Hij zwaait me uit. Daarna zit ik negen uur in de bus. Ik kan toch moeilijk vragen of ze onderweg willen stoppen omdat ik naar een drogist moet zoeken? We komen pas 's avonds aan, dan is het al te laat.'

'Dan ga je niet naar Berlijn. Wat is nou belangrijker?'

'En wat moet ik dan tegen papa en mama zeggen? Ze hebben die hele reis betaald, dat is toch ook erg. Ik mag heus niet zomaar thuisblijven voor een beetje hoofdpijn.'

'Jemig!' verzucht Joël. 'Mijn zus weer.'

'Wat heb ik daar nou aan! Het is gebeurd. Denk je dat ik zwanger kan zijn?'

'Wat wil je nou horen? Natuurlijk kan dat. Dat weet je zelf ook wel, anders was je niet in paniek. Misschien moet je toch die pil halen.'

'Joël, het gaat niet.'

'Nee, je hebt gelijk, alleen komt het ook zo fucking beroerd uit dat je nou net naar Berlijn moet. Wat zegt Najib?'

'Die is ook helemaal in de stress. Hij wilde langs de nachtapotheek fietsen en mij morgenvroeg die pil geven. Maar dat kan niet met papa erbij. Joël, je moet me helpen.'

'Ik zou me niet te veel zorgen maken,' zegt Joël. 'De kans dat je zwanger bent, is zó klein!'

Sofie knikt.

'Wanneer moet je ongesteld worden?'

'Over een week of twee,' zegt Sofie.

'Dan weet je het dus pas,' zucht Joël.

17

Als Joël 's morgens wakker wordt, zit Sofie al in de bus. Hij hoopt voor haar dat ze het nog een beetje leuk heeft. Waarschijnlijk loopt het wel los. Hij moet er ook niet te veel mee zitten. Hij heeft genoeg aan zijn eigen kop. Met Lisa loopt het ook niet bepaald soepel. Hij weet niet hoe het kan, maar zelfs nu hij weet dat ze niks voor hem voelt, blijft hij aan haar denken.

'Sofie is al in Duitsland,' zegt zijn moeder als hij komt ontbijten. 'Berlijn is zo indrukwekkend. Reken maar dat ze geniet.'

'Ja, dat denk ik ook.'

'Het is goed dat ze gisteravond is thuisgebleven,' zegt moeder. 'Ze wilde al niet, maar ik ben blij dat ik niet verder heb aangedrongen.'

Had dat maar wel gedaan, denkt Joël.

'En? Heeft je pa gewonnen?' vraagt Jeffrey als Joël het schoolplein op rijdt.

'Hou op, man, het was één grote afgang. Hij wist helemaal niks.' Joël wil vertellen hoe het allemaal ging als hij Najib zijn kant op ziet komen. Wat ziet die eruit!

Joël neemt Najib even apart. 'Jij hebt zeker niet lekker geslapen.'

'Nee, ik zit vet in de stress. Je moet er toch niet aan denken...' 'Natuurlijk niet,' valt Joël hem in de rede. 'Het is een kleine kans.'

'Dat zeg ik ook steeds tegen mezelf, maar toch...'

'Kennissen van mijn ouders zijn al jaren bezig om een kind te maken. Het zou toch wel toevallig zijn als het bij jullie meteen raak is.' Joël weet dat hij het ook zegt om zichzelf gerust te stellen.

Najib haalt zijn schouders op. 'Dus je bent niet kwaad op me? Dat wou ik even weten.'

Joël geeft Najib een por. 'Weet je wanneer ik kwaad word? Als jullie volgende week maandag verliezen.'

'Ik zal alle ballen stoppen, promised.' Najib duwt zijn vuist tegen Joëls vuist.

Joël wilde dat hij er zo gemakkelijk over dacht als hij net deed voorkomen, maar tijdens de les zit hij toch te piekeren. Had hij Sofie niet moeten overhalen die pil vanochtend te halen? Dan maar een boze pa, dan maar geen Berlijn. Wat is nou belangrijker?

In de pauze zitten Joël, Coco en Jeffrey gestrest met hun neus in hun wiskundeschrift.

'Ik kan wel vast een onvoldoende in mijn agenda zetten,' zegt Joël. 'Ik snap er echt helemaal niks van.'

'Ik ook niet,' zegt Coco.

'Nee, maar jij zit met wiskunde naast Lisa. Kunnen we niet ruilen? Die sommen zijn echt vet moeilijk,' zegt Joël.

'Maar niet voor Lisa,' zegt Coco.

'Ik wou dat ik dat had,' zegt Jeffrey. 'Dat ik zo goed kon leren als Lisa.'

'Help, dan ging ik niet met je om,' zegt Coco. 'Wat zou jij opscheppen.' 'Dat denk ik ook,' lacht Joël. 'En ik weet niet of we bij jou ook mochten afkijken.'

'Wat denken jullie toch slecht over mij,' zegt Jeffrey. 'O ja, Joël, Lisa gaat met Timo battelen in plaats van met jou. Ze hebben gisteren al geoefend en het ging prima.'

Joël voelt zich gepasseerd, maar hij laat niets merken.

'Goed nieuws!' Lisa komt aanlopen met het klassenboek. 'Kaptein heeft het proefwerk er niet in gezet.'

'Geintje?'

'Nee, kijk maar.'

'Wat een mazzel! Jongens, we hebben geen proefwerk. Kaptein heeft het vergeten op te schrijven in het klassenboek.'

Alle schriften gaan dicht.

Als ze de klas in komen, staat meneer Kaptein al met een stapel proefwerkblaadjes in zijn hand.

'Hebben we een proefwerk?' vraagt Jeffrey stomverbaasd. 'En we hadden geen huiswerk voor vandaag!'

'Nee!' vallen de anderen hem bij.

'Jullie hebben een proefwerk.' Meneer Kaptein slaat het klassenboek open. Hij fronst. 'Dat is vreemd, er staat inderdaad niks. Ik dacht toch echt dat ik het had opgegeven. Heeft niemand iets in zijn agenda?'

'Nee!' klinkt het in koor.

'In mijn agenda staat het wel,' zegt Charlotte. 'Kijkt u maar. Hier staat het. Proefwerk over hoofdstuk drie en vier.'

Met vernietigende blikken kijken ze haar kant op.

'Hoe kan dat nou?' roept Johan kwaad. 'Niemand van ons heeft iets staan.'

'Als dat zo is, dan is er een misverstand,' zegt meneer Kaptein. Leg jullie agenda maar even open op tafel.'

Terwijl ze met een rood hoofd hun agenda neerleggen, loopt hun leraar langs de rijen.

'Het lijkt me wel duidelijk,' zegt hij. 'Charlotte, ik waardeer je eerlijkheid.'

En hij deelt de blaadjes uit.

Onder het proefwerk krijgt Joël een sms'je. Berlijn is vet, ik denk nergens meer aan. Liefs, Fie.

Als Joël 's avonds langs het station fietst, ziet hij dat hij te vroeg is voor zijn werk. Echt zijn vader weer. Hij heeft de klok een kwartier voorgezet, dat was hij even vergeten. Zijn pa heeft een hekel aan laatkomers en wil dat ze overal ruim op tijd zijn. Dat is je gelukt, pa. Als hij komt aanrijden, is de videotheek nog niet eens open.

'Jij bent mooi op tijd,' zegt zijn baas en hij maakt de deur voor Joël open. 'Je redt je wel, hè? Ik ga een hapje eten en kom je om negen uur aflossen. In die doos zitten nieuwe films. Pak ze maar uit en voer ze maar in het systeem in.'

'Komt in orde.' Joël salueert. Hij mag Peter wel. Joël hoopt dat die Zita vanavond langskomt. Volgens Peter is ze op hem. Joël heeft nooit aandacht aan haar besteed. Hij kon alleen aan Lisa denken, de sucker. Maar dat is nu afgelopen. Lisa wil hem niet, afgelopen uit. Dat werd vanmiddag nog eens extra duidelijk. Jeffrey probeert al een week een afspraak met Lisa te maken om te battelen, maar Lisa had steeds een smoes. En nu ze met Timo mag battelen kan ze ineens wel. Wat een afgang! Thank you very much. Joël is er helemaal klaar mee. Wie weet is die Zita wel iets voor hem.

Hij staat een paar minuten achter de toonbank als Yoice aankomt. Yoice komt wel vaker. Ze zit een jaar hoger dan hij.

'Zie je iets aan me?' Ze kijkt hem stralend aan.

Help, denkt Joël. Hij is een kluns in die dingen. 'Je hebt iets met je haar gedaan...?'

'Nee. Ik ben verliefd!'

Nu ziet Joël de lichtjes in haar ogen.

'Smoor,' zegt ze dromerig.

Dat heb ik weer, denkt hij. Eerst moet hij naar dat gezeur van Coco luisteren en nu komt Yoice ook nog aanzetten. Wat moet hij toch met al die verliefde meiden? Thuis praat Sofie ook alleen nog maar over haar Najib.

'Ik ben al een tijdje verliefd,' zegt Yoice. 'Dat is heel wat voor mij. Meestal heb ik het na een paar dagen wel gezien, maar het is ook zo'n lekker ding. Hier, kijk!'

Ze houdt haar mobiel onder zijn neus.

'En hoe vind je hem?'

'Hoe heet hij?'

'Boy. Ik ken hem van internet.'

Yoice praat maar door. Hoe spannend het is, en hoe knap hij is. Joël denkt aan Coco. Het is dezelfde Boy!

'O, daar heb je mijn vriendin. Bye!' Voordat Joël iets kan zeggen, verlaat Yoice de videotheek. Vergist hij zich niet? Hij pakt zijn mobiel en zoekt tussen de sms'jes. Ja, dit moet hem zijn. Goed dat-ie hem nog heeft bewaard. Joël ziet het meteen. Het is hem! Precies dezelfde kop, de gladjanus. Dit moet Coco zo gauw mogelijk weten. Hij wist het, ze is dus wéér met een foute jongen aan het daten. Hoe krijgt ze het voor elkaar? Hij belt net naar Coco als Zita binnenkomt. Joël ziet het meteen: die arrogante blik is niks voor hem. Hij krijgt Coco's voicemail, maar hij spreekt niks in.

Zita staat voor de balie en kijkt hem smoorverliefd aan.

'Hoe vond je hem?' vraagt Joël als ze de film neerlegt.

'Cool, heb je nog een aanradertje?' En ze streelt met haar vinger over zijn hand.

Joël voelt zich ongemakkelijk. Hij haalt gauw zijn hand weg. 'Zeg maar wat je zoekt,' zegt hij zo gewoon mogelijk. 'Precies zoiets wordt lastig.'

'Nee, ik wil nu een romantische film.' Ze geeft hem een knipoog.

'Nou, daar hebben we er genoeg van.' Joël gaat haar voor naar de kast. Af en toe haalt hij er een film uit. 'Deze is superromantisch. Echt heel zoet.'

Zita leest de korte inhoud. 'Lijkt me echt heel boring.' En ze geeft hem terug.

'En deze?' zegt Joël. 'Ik heb 'm gezien, hij is super.'

'Gaaf, maar die ga ik niet alleen kijken. Hoe laat ben jij klaar?' Ze legt haar hoofd op zijn schouder.

'Het wordt een latertje, ik moet afsluiten,' zegt hij gauw.

'Geen punt, ik wacht wel tot de videotheek sluit. We maken het wel gezellig.' Zita slaat een arm om Joëls hals en probeert hem te zoenen.

Joël maakt zich los. 'Sorry, ik eh... ik heb een vriendin.'

Zita begint te lachen. 'En dan mag je niet even lekker zoenen. Wat ben jij braaf zeg.' Ze draait zich om, laat de dvd vallen en loopt weg.

Joël kijkt haar na. Hoe heeft hij kunnen denken dat zij iets voor hem zou zijn?

18

Joël had Coco vanochtend meteen op de hoogte willen stellen, maar hij kreeg de kans niet. Coco kwam op het laatste moment de klas binnenvallen en toen de bel voor de grote pauze ging, was ze meteen weg. Hij heeft wel al Lisa kunnen inlichten.

Als eindelijk de bel van het laatste uur gaat, lopen Lisa en Joël naar Coco.

'Ik ga meteen naar huis,' zegt Coco als ze Joël en Lisa ziet. 'Ik ga oefenen met Boy. Hij is zo'n perfecte regisseur. Ik voel me al een stuk zekerder. Als ik hem niet had, zou het nooit lukken. En misschien kijkt zijn zus vanmiddag ook mee.'

'Coco, wacht!' roept Joël. 'Ik moet je iets vertellen.'

'Snel dan.'

'Het gaat over Boy.'

'Jij vindt dat ik jullie verwaarloos. Dat komt goed, darling. Je kent me toch? Als ik verliefd ben, ben ik in het begin altijd knetter, maar ik vergeet jullie heus niet.' Ze wil Joël een kus geven.

'Dat is het niet,' zegt Joël. 'Hij is een player.'

'Een player? Nee, schat, daar hoef je niet bang voor te zijn. Omdat ik hem van het net heb geplukt? Ga jij maar eens met me mee, dan kun je zien hoe professioneel hij is.'

'Luister nou,' smeekt Joël.

Coco gooit een kus op. 'Ik moet nu echt gaan. Je ziet hem nog wel een keer.' En weg is ze.

Joël geeft een trap tegen het hek.

'Wat heb jij?' vraagt Timo.

'Laat maar, Coco is crazy,' zegt Joël.

'Ik zou ook flippen als ik zoiets over mijn vriendje zou horen,', zegt Lisa.

'Ja, logisch, omdat jij normaal bent. Maar aan Coco zit een steekje los. Ze wil niet eens luisteren. Ze liet me ook niet uitpraten. Ik heb het helemaal niet kunnen vertellen.'

'Ik weet niet wat hier aan de hand is,' zegt Jeffrey die erbij is komen staan, 'maar één ding weet ik wel: jij maakt je veel te druk om Coco. Laat haar toch.'

'Ach, fuck op! Dan moet ze het ook maar zelf weten.' Joël pakt zijn fiets en rijdt weg. Toch zit het hem niet lekker. Zo meteen spreekt Coco bij die Boy thuis af. Hij woont wel helemaal in Brabant, maar je weet het nooit. Ze is er gek genoeg voor. En als het fout gaat, voelt hij zich schuldig. Wat zijn dat voor gasten die dat flikken? Stakkerig hoor, dan moet je wel behoorlijk ziek zijn.

Bij het kruispunt aarzelt hij. Zal hij naar huis naar haar toe gaan?

Een kwartier later belt Joël bij Coco aan.

'Coco is boven,' zegt haar moeder.

Joël gaat de trap op. Nog voor hij boven is, gaat Coco's kamerdeur open.

'Je komt net te laat. Boy is net uitgelogd, maar hij komt straks weer terug. Hij is zo super! Hij heeft een foto gemaakt toen ik oefende. Het gaat echt goed. Ik laat hem zo wel zien. Eerst een colaatje, toch?' 'Nee,' zegt Joël. 'Ik ga zo weer, ik kom je alleen iets vertellen.'

'Wat kijk je zorgelijk. Het gaat toch niet weer over Boy, hoop ik?'

'Jawel.'

'Waar zit je nou de hele tijd mee? Je bent mijn vader niet.'

'Nee, ik ben je vriend, daarom zit ik hier. Omdat Yoice uit 3b me gisteravond een foto van haar nieuwe lover liet zien. En weet je wie dat was?'

'Geen idee.'

'Jouw Boy.'

Joël verwacht dat Coco zich doodschrikt. Dat ze zich huilend op haar bed stort. Maar ze kijkt hem fel aan.

'Het is niet waar, Joël, dat kan nooit. Boy is geen player. Je hebt gedacht dat het Boy was, maar hoe goed ken je hem nou eigenlijk? Je hebt even vluchtig een foto van hem gezien. Er zal heus wel ergens een jongen rondlopen die op hem lijkt, op het eerste gezicht dan hè, want Boy is uniek.'

'Ik heb me niet vergist, Coco. Het is dezelfde jongen. Hij heet trouwens ook Boy.'

'Nou en, er zijn wel meer jongens die Boy heten. Zo'n bijzondere naam is dat niet.'

'Coco, ik snap dat je baalt, maar het is echt zo. De jongen waar jij op valt en die jou coacht, heeft Yoice ook versierd. Ga dan mee naar Yoice, dan kan je de foto zien. Je hoeft alleen maar even mee. Als het echt een andere jongen blijkt te zijn, hoor je me er nooit meer over. Wat heb je nou te verliezen? Je hoeft alleen maar even mee, meer niet. Alsjeblieft, doe het dan voor mij. Wat doe je? Zeg het maar.'

Gaat Coco mee met Joël? Het is your choice. Als ze niet meegaat, lees dan door.

Als je wilt dat Coco wel meegaat, lees dan verder op blz. 189.

19

'Zeg dan wat?' dringt Joël aan als Coco stuurs de andere kant op blijft kijken. 'Je kan toch wel wat zeggen? Ik heb geen uren de tijd.'

Coco draait zich om naar Joël. 'Ik heb zeker iets te zeggen. Ik voel me klote, weet je dat? Mijn eigen vriend die dit flikt. Wat denk je nou? Dat ik gek ben of zo? Dat ik die Yoice uit 3b laat bewijzen of Boy te vertrouwen is? Ik heb je verteld dat Boy geen player is. Je moet me maar geloven. Maar dat doe je niet. Je gaat maar door. Ik weet wel waarom. Je vindt hem niks omdat ik hem op internet heb gevonden. Daar begon je meteen al over te zeiken en je laat het niet los. Je wilt het voor mij verpesten. Weet je wie niet te vertrouwen is? Jij!'

'Coco, doe even normaal!' roept Joël.

Maar Coco raast door. 'Jij bent jaloers. Je kan het niet hebben dat ik op een ander verliefd ben, en niet op jou. Zeg dat dan eerlijk, dan konden we erover praten. Nee hoor, daar ben je te schijterig voor. En dan wel mijn vriendje zwartmaken en zeggen dat hij zogenaamd een player is. Jij hebt andere gevoelens voor mij dan ik voor jou. Ik dacht dat het niet uitmaakte, dat het wel over zou gaan. Maar het werkt dus niet, dat is wel duidelijk. Ik vind dit zo vals. Stel dat ik verliefd op jou was en jij niet op mij en je hebt een vriendin, dan ga ik toch ook niet tussen jullie stoken? Dat doen vrienden niet bij elkaar.'

'Ik ben helemaal niet verliefd op je, wat verbeeld jij je wel? En ik stook helemaal niet,' roept Joël kwaad. 'Het is toch heel normaal dat ik je waarschuw? Lisa vond ook dat ik het moest vertellen.'

'Lisa? Waarom zet je het niet in de schoolkrant? VRIEND VAN coco is PLAYER ! Dan weet de hele school het.'

'Nou moet je ophouden!' Joël wordt giftig.

'Wie is er begonnen? Jij gunt mij niet dat ik happy ben. Wat doe je hier nog? Je bent mijn vriend niet meer.'

'Ik wil je vriend niet eens meer zijn!' schreeuwt Joël. 'Wat denk je wel? Je durft niet eens uit te zoeken of ik gelijk heb. Je bent bang voor de waarheid. Stop je kop maar weer in het zand, net als met die pedo waar je zo nodig mee moest afspreken. Ga maar vooral door met die Boy van je.'

'Dat zal ik zeker doen. Boy is pas echt lief voor me. Hij heeft me opgegeven voor de modellenwedstrijd. Zoiets zou jij nooit doen!'

'Crazy ben jij, weet je dat? Helemaal crazy!' Joël stormt Coco's kamer uit.

Dit slaat echt alles, denkt Joël als hij naar huis fietst. Hij heeft haar zelf opgegeven voor die wedstrijd. Hij heeft een motivatie voor haar bedacht, alles! Ze hebben wel eens vaker ruzie gehad, maar dit is anders. Coco is echt te ver gegaan. Dit pikt hij niet. Het komt niet meer goed, dat weet hij zeker. Hij zou wel een eitje zijn als hij hier zomaar overheen stapt. Wat ze hem allemaal verwijt! Hoe haalt ze het in haar hoofd dat hij verliefd op haar zou zijn? Dat iedereen dat nou denkt, ze hebben er zo vaak samen om gelachen. En nu gebruikt ze het. Wie is hier nou eigenlijk niet te vertrouwen?

20

Shit, shit, shit! Coco geeft een trap tegen haar bed. Dit had ze nooit van Joël gedacht. Helemaal nooit. Ze zou verder oefenen met Boy, maar daar is ze nu veel te opgefokt voor. Dat ze zich zo in Joël heeft vergist. Zogenaamd is hij zo tof. Zij was altijd de bitch van hun tweetjes. Joël de gevoelige jongen. Maar dit heeft niks met gevoeligheid te maken. Dit is verraad! Zoiets zou zij nooit doen. Hoe haalt hij het in zijn kop om te denken dat Boy dezelfde zou zijn als de foto in de mobiel van Yoice? Dat heeft hij zelf bedacht met zijn opgefokte kop. Hij wil het gewoon, daar komt het door. En aan Yoice heeft hij niks laten merken. Nee, die spaart hij. Dat klopt toch niet? Waarom dan wel haar geluk komen verstoren? Het is haar wel duidelijk, heel duidelijk. Het is afgelopen. Ze is helemaal klaar met Joël.

Ze zet haar laptop aan. Ze zal tegen Boy zeggen dat het nu echt niks wordt. Misschien vanavond. Ze wil net inloggen als haar mobiel gaat. Het is Lisa.

'Hoi,' zegt Coco. 'Wat een timing. Ik ben zó kwaad! Nu kan ik mooi even tegen jou aan praten. Joël heeft het jou ook verteld hè, van Boy. Ik weet niet wat hij precies heeft gezegd, maar het slaat dus echt nergens op. Dat je dat weet. Jij denkt nu zeker ook dat Boy een player is, hè? Zeg het maar eerlijk,' zegt Coco.

'Misschien heeft Joël wel gelijk,' zegt Lisa voorzichtig.

'Begin jij nu ook al? Hoe zou jij het vinden als je een vriendje had en ik ging rondbazuinen dat hij niet deugt, terwijl ik hem helemaal niet ken? Hoe zou jij dat vinden?'

'Niet leuk,' geeft Lisa toe.

'Niet leuk? The understatement of the year. Het is afschuwelijk!'

'Ja, dat snap ik.'

'Het zijn allemaal leugens. Zou jij dan nog met mij willen omgaan?'

'Ik zou wel kwaad zijn,' zegt Lisa.

'Dat ben ik dus ook. Giftig ben ik. Hij gunt me gewoon niet dat ik gelukkig ben, mijn eigen vriend. Dat is lekker zeg!'

'Ik vind het wel rot voor je,' zegt Lisa.

'Je bent op de verkeerde verliefd, Lisa. En ik wilde jullie nog wel koppelen. Zo'n gluiperd gun ik je niet.'

'Hij is niet eens op me,' zegt Lisa somber.

'Nee, maar stel dat hij wel op je is, dan nog moet je geen verkering met hem nemen. Als hij dan een keer jaloers is om weet ik veel wat, flikt hij je ook een geintje. Uit je hoofd zetten, dat losertje. Hij zit bij ons in Street Explosion, en dat is alles.'

'Ik schrik er wel van,' zegt Lisa. 'Hij moet wel erg gek op je zijn.'

'En wat dan nog? Wat voor liefde is dat dan? Hij denkt alleen maar aan zichzelf. Lisa, hij heeft dit allemaal verzonnen.'

'Het is ook te moeilijk,' zegt Lisa. 'Hij is echt gek op je.'

'Nu jij dit weet, ben je dan nog verliefd op hem? Nou?'

Maar Lisa geeft geen antwoord.

21

'Hi, schatje,' zegt Vincent. 'Ik ben er helemaal klaar voor.'

'Ik weet niet of het lukt,' zegt Coco. 'Ik had een kutdag.'

'Dat moet niets uitmaken,' zegt Vincent. 'Je moet altijd kunnen presteren, wat voor bui je ook hebt. Ik heb trouwens goed nieuws voor je. De foto's die ik heb gemaakt, heb ik aan mijn zus laten zien. Ze vond ze geweldig.'

Coco voelt zich op slag beter.

'Volgens mijn zus ga je het absoluut redden. Als je je maar goed voorbereid. Want dat overkwam haar ook, hè? Heb ik dat al verteld?'

'Nee.'

'Ze moest ook in bikini. Maar later moest het bovenstukje wel uit.'

'Wat?'

'Ja, ik moest van haar zeggen dat je van tevoren moet oefenen, anders sla je dicht. Ze bereiden je er niet op voor, ze overvallen je ermee. Dat is het gemene. Maar maak je niet druk, volgens mijn zus heb jij de x-factor, je gaat het halen.'

Coco wordt opgewonden. Stel je voor dat het waar is wat Boy zegt en ze wordt beroemd.

"Die Coco van jou heeft wat ik niet heb," zei mijn zus.'

'Nou, vergeet het maar,' zegt Coco. 'Als ik ineens in mijn blote borsten moet poseren, heb ik het ook niet meer.'

'Daarom moet je daar nu vast aan wennen,' zegt Vincent.

'Want het kan nog erger, maar dat komt later. Als we mazzel hebben, komt mijn zus zo, dan kan zij je coachen, want misschien durf je het niet met mij.'

'Tof van d'r!'

'Ze doet het voor mij. Stel dat jij beroemd wordt, dat is ook goed voor mijn cv. Misschien moet je je nu vast omkleden. Heel rustig, je hoeft niet te stressen, hoor. Het gaat erom dat je je er goed bij voelt.'

Coco loopt het beeld uit. Dat vindt ze nou zo fijn van Boy. Hij fokt haar nooit op. Alles doet hij op haar tempo. En er gebeurt alleen wat zij wil. Ze heeft zoveel aan Boy te danken. Daarom is het zo vals van Joël. Maar laat ze daar nu maar niet aan denken, want dan wordt ze weer razend.

Ze haalt haar bikini uit de kast. Het is best een mooie. Haar borsten komen er tenminste goed in uit. In haar oude bikini werden ze platgedrukt. Maar toen ze die kocht, had ze ook nog niet zoveel als nu. Ze bekijkt zichzelf voor de spiegel. Ze is nog wel wit. Misschien moet ze binnenkort even onder de zonnebank.

Een beetje ongemakkelijk loopt ze naar de camera.

'Wow!' zegt Vincent. 'Dit alleen is al zó mooi.' Hij pakt zijn mobiel uit zijn broekzak. 'Wacht even, ik heb een sms'je. Shit, mijn zus redt het niet. Ze zegt dat wij maar gewoon moeten beginnen, en dat zij achteraf de foto's zal bekijken. Wat vervelend voor je. Durf je dat wel?'

Coco kijkt naar Boy. Het is zo'n lieverd. Waarom zou ze het niet durven? Dit is alleen maar voor Boy, die schat. Tijdens de finale moet ze voor publiek poseren.

'Oké,' zegt ze dapper. 'Geef maar een opdracht, regisseur.'

'Het moet er heel geraffineerd uitzien,' zegt Vincent overtuigd. 'Jij kan zo vet cool kijken, daar ligt jouw kracht.'

Coco gaat staan. Ze vindt het wel eng.

'Breng je handen eens naar je haar? Ja, geweldig. Nog iets losser die armen. Prima. Ik zie daar een kruk staan, klopt dat?'

'Ja.'

'Als je daar nou eens op gaat zitten. Je armen steun je achter je op de kruk. Ja, dat is super. Je hebt het echt, babe. Kijk nog eens wat ondeugender. Jij wordt het topmodel van HotChoizz, het kan niet anders. Je hebt het helemaal.'

Coco voelt zelf ook dat het goed gaat.

'Hou die blik vast,' zegt Vincent. 'Op oneindig. Nergens naar kijken. Probeer het nu nog een keer op de grond. Benen opgetrokken en je hoofd opzij draaien naar de camera. Mooi, die armen achter je. Durf je dit ook zonder bikinitopje?'

'Ik ga niet in mijn nakie staan.'

'Dat hoeft ook niet. Alleen zonder je bovenstukje, met je handen voor je borsten als je dat fijner vindt. Als ze het vragen en je weet hoe het moet, heb je een supervoorsprong.'

'Denk je dat echt?'

'Ik vertelde toch van mijn zus? Trek je bovenstuk maar voor de camera uit, alsof je stript. Concentreren hè, niet aan mij denken. Ik ben er niet.'

Coco heeft zo vaak voor de lol gestript voor de spiegel. Ook met Lisa.

Heel langzaam laat ze de bandjes van haar bovenstuk van haar schouder glijden. Ze draait zich met haar rug naar de camera, maakt haar bikini los en trekt hem langzaam en charmant uit. Dan draait ze zich om en ze laat haar bovenstuk met een verleidelijk gezicht op de grond vallen.

'Super!' Vincent klapt voor haar. 'En nu handen op je borsten, ja zo, cool!'

Ineens schrikt Coco. Wat doet ze allemaal? Ze trekt snel haar   T- shirt aan, maar als ze naar Boy kijkt, voelt ze zich weer veilig.

'Proficiat,' zegt Vincent. 'Als je niet zo ver weg zou wonen, kwam ik naar je toe om het te vieren. Maar dat bewaren we voor als je hebt gewonnen. Nu hebben we nog een werkrelatie en die mag niet verstoord worden. Dat meen ik, hoor. Ik ben ook niet van steen. Als ik eenmaal zo'n mooie meid heb gekust, lukt dit me niet meer.'

'Knap dat je dit kan,' zegt Coco.

Vincent geeft haar een knipoog. 'Je moet professioneel zijn hè, anders bereik je niks.'

'Geweldig!' roept Richard als hij het filmpje bekijkt. 'Ze zijn nog beter dan van ons bitchje.'

'Logisch, ons piepkuiken wordt model. Dat kan je wel zien. Tenminste, dat hoopt ze.'

'Daar hebben wij zo'n mazzel aan,' zegt Richard. 'Dat ze model wil worden. Moet je die blik zien. Echt professioneel. En wat een tieten.'

'Daar mag straks iedereen van mee genieten,' lacht Vincent. 'Zo tof zijn wij nou. We gunnen iedereen een lolletje. Dat is nou weer het goeie van ons.'

22

Joël neemt expres een andere weg naar school. Hij heeft geen zin om Coco tegen te komen. Niet op dit vroege uur. Hij weet ook wel dat ze elkaar niet kunnen ontlopen. Bij de meeste vakken zitten ze zelfs naast elkaar, maar nu heeft hij er nog even geen zin in. Hij is toch al geen ochtendmens. Volgens Sofie heeft hij een vet ochtendhumeur. Wat dat betreft zijn ze tegenpolen. Joël loopt 's morgens als een zombie rond, terwijl Sofie begint te ratelen zodra ze uit bed komt. Joël vindt het prima, maar vandaag even niet. Een eindje voor zich ziet hij Charlotte fietsen.

'Ze is verliefd op je,' zei Jeffrey gisteren. 'Dat heeft ze tegen me gezegd. Ze heeft gevraagd of ik een goed woordje voor haar wilde doen.' Al was ze het enige meisje op aarde, dan nog moest hij haar niet. Jeffrey lag dubbel toen hij het vertelde. Maar Joël kon er niet om lachen. De timing was ook weer geweldig. Jeffrey belde precies na die ruzie met Coco.

Als Joël bij zijn vrienden staat, geeft Jeffrey hem een por in zijn zij. 'Kijk eens naar de eik.'

Joël ziet dat Charlotte zijn kant op kijkt. Hij krijgt jeuk van die mierzoete blik. Hij hoopt dat ze gauw een ander slachtoffer heeft gevonden. Dat flikt ze maar bij de leraren, hij is er echt niet gevoelig voor.

Timo kijkt op van zijn stripboek. 'Ik vind jullie wel bij elkaar passen.'

'Volgens mij vind jij haar ook leuk,' fokt Jeffrey Joël op.

'Dat moet wel,' zegt Timo. 'Liefde komt nooit van één kant.'

'Ja hoor,' lacht Joël. 'Zo meteen zeggen jullie nog dat ik het heb uitgelokt.'

'Ze kan niet zomaar op je zijn,' zegt Jeffrey. 'Er moet iets zijn voorgevallen.'

'Iets wat wij niet mogen weten,' pest Timo.

'Ander onderwerp graag,' stelt Joël voor.

'Coco dan maar?' Jeffrey kijkt hem aan.

'Hou daar helemaal over op,' zucht Joël. 'Die mag van mij even op sterk water.'

'Het komt wel weer goed,' zegt Jeffrey sussend. 'Jullie hebben wel vaker ruzie gehad.'

'Dit is geen ruzie,' zegt Joël. 'Het is voorbij. Voor mij bestaat ze niet meer.'

'Als je verkering hebt met Charlotte vergeet je Coco wel.' Jeffrey loopt lachend de school in.

Het eerst uur hebben ze maatschappijleer. Joël gaat gewoon op zijn plaats zitten. Coco is er nog niet, maar dat maakt hem niet eens wat uit. Ze gaat maar naast hem zitten, hij zegt toch niks. Net op de gang kwamen ze elkaar ook tegen. Hij liep haar straal voorbij. Op dit moment vindt hij haar bijna net zo erg als Charlotte, en dat zegt wat.

Coco komt met veel kabaal de klas in. Halverwege blijft ze staan.

'Charlotte!' roept ze. 'Wil jij met mij van plaats ruilen?'

'Natuurlijk.'

Charlotte staat al op. Ze huppelt bijna naar achteren. Joël is perplex. Voordat hij er iets van kan zeggen, zit ze al naast hem. Wat een rotstreek. Wacht maar, jou pak ik terug, Coco Verburg, denkt Joël nijdig. Voor zich hoort hij zijn vrienden grinniken.

Hij merkt niet dat Jeffrey Joëls tas naar zich toe haalt, en er een boek uit pakt en de tas weer stilletjes terugschuift. Meneer Van de Velden vraagt of ze hun boek voor zich willen nemen.

Joël pakt zijn rugtas. Hij kijkt erin, maar hij ziet zijn boek niet. Hij snapt er niks van. Hij heeft het er toch ingestopt?

'Joël heb je geen boek?'

'Nee, vergeten.'

'Charlotte heeft wel een boek, zie ik,' zegt meneer Van de Velden. 'Kijk maar even bij haar.'

Shit. Charlotte schuift helemaal naar hem toe en legt haar boek tussen hen in.

'Moet je die tortelduifjes nou zien,' zegt Jeffrey, grinnikend.

Joël kan de humor er niet van inzien. Met een geërgerde blik kijkt hij naar Charlotte, die tegen hem aan zit. Hoe ze hem voortdurend aangaapt. Hij heeft echt pech. Het hele uur werken ze uit hetzelfde boek en Charlotte blijft het hele uur tegen hem aan zitten.

Jeffrey houdt zijn mobiel naar achteren en flitst, net op het moment dat Charlotte met haar hoofd zowat tegen Joëls wang zit.

Wat is het toch een lolbroek, denkt Joël.

'Voor de schoolkrant,' zegt Jeffrey als hij zich lachend omdraait. 'Ontluikende liefde.'

'Ik wist niet dat jij zo bijdehand was,' zegt Jeffrey als ze bij de koffieautomaat staan.

'Hoezo bijdehand?' vraagt Joël.

'Wist jij dat, Timo?'

'Nee, maar voor de liefde doet Joël alles.'

'Net doen of je je boek bent vergeten, brutaal hoor. Als ze in je tas had gekeken, was je afgegaan.'

'En dan lekker kleffen met Charlotte,' zegt Timo.

'Doe even normaal! Ik ben het boek met m'n stomme kop vergeten.'

'Dat geloof ik niet,' zegt Jeffrey.

'O nee? Kijk dan.' Joël houdt zijn tas voor hen.

'En wat hebben we hier?' Jeffrey vist het boek uit Joëls tas.

'Dat kan niet,' zegt Joël. 'Het zat er echt niet in.'

Als hij de koppen van zijn vrienden ziet, snapt hij het ineens.

'Jullie hebben me dit geflikt. Hier krijgen jullie spijt van.' Hij wil ze een timmer verkopen, maar Jeffrey en Timo duiken lachend weg.

's Nachts wordt Joël wakker van zijn mobiel. Welke gek sms't hem op dit tijdstip?

Het is Sofie! Ik ben zo ongerust, mag ik je bellen?

Een seconde later gaat zijn mobiel. Als hij opneemt hoort hij Sofie huilen.

'Ik droomde dat ik zwanger was... Toen ik wakker werd, kreeg ik geen lucht meer. Ik ben naar buiten gegaan. Stel je voor dat het waar is...'

'Waar loop je nu?' vraagt Joël.

'Ergens op straat, weet ik veel.'

'Ga terug, gek,' zegt Joël. 'Het is midden in de nacht. De kans dat een of andere eikel je lastigvalt, is veel groter dan dat je zwanger bent. Weet je nog hoe je terug moet lopen?' 'Ja, ik ga al terug.'

'Ga maar eerst naar binnen,' zegt Joël. 'Dan praten we verder.'

'Ik krijg amper adem!'

Joël hoort haar hijgen. 'Je moet rustig ademen.' Sofie heeft wel vaker last van hyperventilatie. 'Luister, niet in paniek raken. Dat is nergens voor nodig. Jij wordt gewoon ongesteld, wedden?'

'Maar dat ding is afgegleden.'

'Misschien is er helemaal niks aan de hand.'

'Maar die droom dan?'

'Sinds wanneer geloof jij dat dromen uitkomen? Dat is gewoon angst. Je kan zoveel dromen. Je moet nuchter blijven. De kans is zó klein. Ben je weer bij het hotel?'

'Ja, ik sta in de hal.'

'Ga nu maar weer naar bed en droom over iets anders. Over Najib op een wit paard of zo.'

Hij hoort Sofie lachen.

'Nee, zusje, ik word nog geen oom. Helaas. Het klinkt wel goed, oom Joël, maar dat duurt nog wel even.'

'Misschien ben ik wel eerder tante Sofie.'

'Ja, dat zit er wel in,' zegt Joël. 'Ik heb zo'n mazzel in de liefde. Wist je al dat Charlotte achter me aan zit?'

'Die tut?'

'Ja. Je kan je beter zorgen om je broer maken.'

'Raar hè,' zegt Sofie. 'Overdag zit ik nergens mee, maar 's nachts vliegt het me aan.'

'Weet je wat het met jou is?' zegt Joël. 'Jij kan nou eenmaal niet zonder je grote broer.'

'Jij hebt toch ook een ego, hè?' zegt Sofie. 'Heb ik je eigenlijk wakker gebeld?'

'Ben je mal, ik zit altijd om twee uur 's nachts te bellen. Maar nu ga ik weer maffen. Welterusten.' 'Welterusten,' zegt Sofie. 'Tot overmorgen.'

Joël staart naar het plafond. Hoe groot is de kans eigenlijk dat Sofie zwanger is? Joël stapt uit bed, zet zijn laptop aan en begint te googlen.

De kans op zwangerschap is relatief groot bij het niet goed gebruiken van een condoom , leest Joël. Als u geen risico wilt nemen, kunt u de morning-afterpil slikken. Deze is tot 72 uur na de geslachtsgemeenschap te gebruiken.

Joël begint te rekenen. Te laat. Het is zes uur te laat. Sofie had hem nog makkelijk in Berlijn kunnen halen. Wat stom! Waarom noemen ze die fucking pil dan morning-afterpil als hij drie dagen later ook nog werkt?

23

'Vette ruimte is het toch,' zegt Joël als hij de Villa binnenkomt. Coco kijkt hem aan. Ze hebben nog ruzie met elkaar, maar vanwege Street Explosion doen ze net of het minder is. De vriendschap is over, dat is wel duidelijk.

'Zeker een vette ruimte,' zegt Jeffrey. 'Ik heb goed nieuws voor jullie.'

'Je hebt weer een date.'

'Nee,' lacht Jeffrey. 'Black Sensation is opgeheven. Ze zijn met ruzie uit elkaar gegaan. Het zat er al een tijdje in.'

'Dat meen je niet!'

'Ja, jongens. Door dat daten van mij hoor je nog eens wat. Die meid van gisteren is een nicht van Jack, hun manager.'

'Voor ons is het super!' zegt Joël. 'Niks zit ons nu meer in de weg om door te breken. Wij nemen hun plaats in, jongens. We zitten in een superflow.'

Coco wiebelt onrustig van haar ene been op haar andere. 'Ik eh... ik zal het meteen maar zeggen. Ik heb geen leuk bericht. Ik snap dat het nu rottig uitkomt. Ik heb vanochtend een gesprek gehad met Katy en... ik moet stoppen met Street Explosion.'

'Hè? Nu? Vlak voor ons optreden?' roept Joël. Hij gelooft er niks van dat dat de enige reden is. Het komt ook door hun ruzie. Daardoor laat ze hen zo vallen. Wat een misselijke streek. Zo dwingt ze hem om het goed te maken en te zeggen dat het hem spijt. Hij heeft veel voor Street Explosion over, maar hij gaat zichzelf niet verloochenen.

'Jullie weten dat ik door mag naar de finale. Ik wilde altijd al fotomodel worden, dat weten jullie ook. Zo'n kans krijg ik nooit meer. Ik zit er vlakbij. Stel je voor dat ik volgende week tijdens het optreden iets breek.'

'Nou, daar zitten we dan,' zegt Timo. 'Ik snap het niet zo goed, je kan toch voorzichtig doen. Als we nou...'

'Je hoeft me niet over te halen,' valt Coco hem in de rede. 'Mijn besluit staat vast. Katy vindt dat ik moet kiezen. Hoe lullig het ook is, maar dat heb ik gedaan.'

'Ik snap het wel van Coco,' zegt Lisa.

'Ik dus helemaal niet,' zegt Joël. 'Wacht dan tenminste tot we hebben opgetreden. We mogen in Centrum. Dat is onze kans. Eén optreden kan je toch nog wel doen?'

'Ik dacht dat ik duidelijk was geweest,' zegt Coco met een ijzige blik.

'Nou, lekker dan,' zegt Joël. 'Dan kunnen we het wel vergeten.'

'Wacht eens even!' roept Jeffrey ineens. 'Ik heb een superoplossing. Dit heeft zo moeten zijn, jongens. Alles valt in elkaar. Vet, vet, vet!'

'Wat is er zo vet?' vraagt Joël.

'Coco houdt ermee op,' zegt Jeffrey. 'Tenminste voorlopig. En wie kunnen we nu vragen om voor haar in te vallen? Nou? Wie?' Ze zien het aan zijn verliefde blik.

'Rachel!'

'Dankjewel, Coco. Je hebt de deur geopend voor mijn grote liefde. Na al die maanden kan ik eindelijk met haar in contact komen.'

'Als ze wil,' zegt Timo.

'We kunnen het altijd proberen,' vindt Lisa.

'Als jullie haar kunnen krijgen, mag ik zeker nooit meer terugkomen,' zegt Coco.

'Dacht je dat ze bij ons bleef? Vergeet het maar. Die krijgt vast allerlei aanbiedingen. We mogen blij zijn als ze een keertje voor jou wil invallen,' zegt Jeffrey. 'En als ze wil blijven, graag natuurlijk. Dan breiden we de groep gewoon uit. Maar één keer is genoeg. Een hele avond met mijn droomprinses optreden.' En hij begint te galmen: 'O, Rachel mijn lief...!'

'Ja, zo is het wel genoeg,' zegt Joël. 'Ik moet zeggen: het is een goed plan. We moeten het haar zo snel mogelijk vragen.'

Bel haar maar op, Jeffrey. Nu mag je eindelijk.'

'Ik heb haar nummer niet,' zegt Jeffrey.

'Maar je weet toch wel waar je haar kan vinden?'

'Helaas,' zegt Jeffrey. 'In mijn hart, maar verder...'

'Je hebt haar al maanden gestalkt,' zegt Joël.

'Ik ben naar al hun optredens geweest,' zegt Jeffrey. 'Als je dat stalken noemt. Maar ik weet absoluut niet waar ze woont.'

'Dus je bent nooit achter haar aan gefietst? Dat valt me wel heel erg van je mee,' zegt Joël.

'Meiden hebben het zó door als je ze volgt,' zegt Jeffrey. 'Op een dag sla ik spontaan mijn slag, dat heb ik steeds gedacht. En dat gaat nu gebeuren. Bij Centrum weten ze wel waar we haar kunnen bereiken. Daar hebben ze zo vaak opgetreden.'

'Nou, Jeff, veel succes.'

'Nee, dat ga ik niet doen,' zegt Jeffrey. 'Ik vind dat Lisa dat moet doen. Als een meisje haar benadert, is het minder bedreigend. Lisa en jij, Timo.'

'Sorry,' zegt Timo. 'Maar ik heb een afspraak met Superstrip.' 'Wat is dat nou weer.

'Superstrip is -'

'Alsjeblieft, laat maar zitten. Als het woord strip erin voorkomt, hou jij nooit meer op met praten.'

'Als Timo niet kan, dan moet jij mee, Joël.'

Moet ik met Lisa mee? denkt Joël. Echt de perfecte combi!

'Denk eraan,' waarschuwt Jeffrey. 'Het liefdesleven van jullie eigen hardwerkende betrouwbare, naar liefde smachtende manager ligt in jullie handen.'

Joël fietst met Lisa naar Centrum. Het is toch niet te geloven dat uitgerekend zij samen die klus moeten klaren. Af en toe kijkt hij opzij. Als Lisa ook zijn kant op kijkt, wendt hij gauw zijn gezicht af. Hij snapt nog steeds dat hij helemaal weg van haar was. Hoezo was? Is. Hij merkt zelf ook wel dat hij met haar in de buurt niet normaal kan doen. Hij weet niet eens waar hij het over moet hebben. Hij begint expres niet over Coco. En Lisa ook niet.

'Ik las dat de ArenA is uitverkocht,' zegt Joël. 'Heb jij nog iets gehoord van die kaartjes die ze weg zouden geven? Jij had je toch opgegeven?'

'Nee, het zal wel niks zijn geworden,' zegt Lisa.

Joël fietst door. Wat kan hij nog meer vragen?

'Hoe is het met Sofie?' vraagt Lisa als ze voor het stoplicht staan te wachten. Ik bedoel met haar en Najib?'

Joël kijkt haar aan. Het moet door die lieve ogen komen, want ineens hoort hij het zichzelf vertellen. Zo iets intiems, over Sofie. Hij schrikt er zelf van. Als Sofie dit wist... Lisa zal ook wel denken: wat moet ik met dit verhaal? Maar Lisa reageert heel lief.

'Shit,' zegt ze. 'Dat kan dus ook nog gebeuren. Dat zo'n ding afglijdt. Ze heeft natuurlijk meteen de morning-afterpil gehaald.'

'Nee,' zegt Joël. 'Ze moest 's morgens vroeg naar Berlijn. Mijn vader bracht haar weg. Stom genoeg wisten we niet dat je dat ding nog dagen erna kan innemen.'

Ze zijn al bij Centrum, maar Lisa blijft staan. 'Zit je er erg mee?'

'Af en toe gaat het wel door me heen,' bekent Joël.

'Ah joh,' zegt Lisa. 'Waarschijnlijk wordt ze gewoon ongesteld.'

'Je hebt gelijk,' zegt Joël luchtig. 'Laten we nu maar gaan strijden voor het voortbestaan van onze Street Explosion. En de liefde van Jeffrey. Dan houdt hij eindelijk op met daten. Hij heeft al bij mij geleend en bij Coco.'

'En bij mij,' zegt Lisa. 'Wist je al dat hij zich ook opgegeven heeft voor die vrijkaartjes van Arctic Monkeys?'

'Maar hij vindt ze toch niet goed?' zegt Joël verbaasd.

'Als hij wint, zet hij ze op Marktplaats,' zegt Lisa.

Als ze Centrum binnengaan, raakt Lisa per ongeluk Joëls hand aan. De aanraking flitst door zijn hele lichaam.

'Zeg het eens,' zegt de portier van Centrum.

'Wij zoeken Rachel van Black Sensation,' zegt Lisa.

'Ja,' vult Joël aan. 'Wij zijn van Street Explosion.'

'Daar heb ik wel van gehoord,' zegt de man. 'Ik sprak Karel van de Jacht. Jullie gaan hier binnenkort optreden, toch?'

Joël knikt.

'Het is heel wat dat Van de Jacht jullie laat optreden, dat betekent dat jullie goed zijn,' zegt de man. 'Ik weet niet waar jullie die Rachel voor nodig hebben en het gaat me ook niet aan, maar ik heb geen gegevens van haar.' 'Hebt u ook niet haar mobiele nummer?'

'Helaas, jongens, dat heb ik niet. Ik weet zelfs niet waar ze woont. Er komen hier zoveel groepen.'

'Jammer.' Joël en Lisa zeggen de man gedag en lopen naar buiten. Joël baalt. Lisa ook. Hoe kunnen ze Rachel nou bereiken?

Als ze hun fiets van het slot halen, komt de man hen achterna. 'Weten je waar jullie het kunnen proberen? Bij de Blue. Ken je dat café? Daar komen die lui van Black Sensation vaak,' zegt hij.

'Bedankt,' zegt Joël en hij kijkt Lisa vragend aan. 'Naar de Blue dan maar?'

'Dus je bent de hele avond met Lisa geweest,' zegt Sofie.

Joël gaat op haar bed zitten. 'Inderdaad.'

'Het viel zeker niet mee om je gevoelens te verbergen.'

Joël haalt zijn schouders op. 'Het is nou eenmaal zo. Ze heeft iemand.'

'Toch denk ik dat ze jou ook leuk vindt. Echt hoor, vertel nog eens precies hoe het ging in de Blue.'

'Nou, we kwamen daar en Rachel was er niet. Lisa wilde wachten. Ik ook trouwens en toen zijn we daar gaan zitten.'

'Aan de bar?'

'Nee, aan een tafeltje in een hoekje.'

'Romantisch,' zegt Sofie. 'En toen?'

'Toen eh... midden op de tafel lag een bierviltje. Ik wilde het pakken, maar Lisa ook. Tegelijk dus. En toen eh...'

'Toen waren jullie handen dus heel dicht bij elkaar,' vult Sofie aan.

Joël knikt. 'Ik kreeg een kop als vuur.'

'En Lisa?' 'Die werd ook rood en toen moesten we alle twee lachen.'

'Dat klinkt heel spannend,' zegt Sofie. 'Als ik jou was, zou ik haar vertellen dat je haar leuk vindt.'

'We hebben binnenkort een superbelangrijk optreden, weet je nog?' Joël zucht. 'Dat wordt niks, ze heeft iemand en dan moeten we samen dansen. Dat zie ik niet zitten.'

'Als dat optreden door kan gaan zonder Coco. Ik hoop het voor je.'

'Misschien krijgen we die Rachel,' zegt Joël. 'Als ze ooit belt. Ik heb mijn nummer bij de barman achtergelaten. Als hij haar ziet, zou hij het haar geven. Hopelijk vergeet hij het niet, maar dat zit er dik in.'

Joël grijpt naar zijn mobiel. 'Joël.'

'Met Rachel.'

'Ah, goed dat je belt,' zegt Joël en hij gebaart naar Sofie dat hij Rachel aan de lijn heeft. 'Dan is het dus toch gelukt. Ik ben van Street Explosion. Ken je ons?'

'Ja, ik heb jullie een keer gezien. Ik vond jullie wel vet.'

'Dank je. Coco, een van onze groep, houdt er een tijdje mee op.'

'Wat vervelend, dat ken ik.'

'Zeker balen, helemaal omdat we een optreden in Centrum hebben volgende week vrijdag. We hoorden dat jullie groep is opgeheven en toen dachten we: misschien wil jij voor haar invallen.'

Even blijft het stil.

'Ik weet het niet,' zegt Rachel. 'Ik ben vanmiddag benaderd door de Sprinkhanen, voor dezelfde datum. Ken jij die?'

'Nee.'

'Ik ook niet,' zegt Rachel. 'Die naam vind ik alvast niks. Maar ik wil toch even uitzoeken hoe ze zijn.' 'En eh... als je ze niks vindt, neem je de klus dan aan?'

'Dan wil ik erover denken.'

'Wanneer denk je dat je het weet?'

'Eh... over twee dagen, is dat goed?'

'Prima, dan hoop ik maar dat die Sprinkhanen vet slecht zijn.'

Rachel moet lachen. 'Ik bel je wel, bye!'

'Misschien doet ze het,' zegt Joël tegen zijn zus als hij heeft opgehangen. 'Ze vond ons in elk geval goed. Dat vind ik wel een compliment. Die meid is super.'

Sofie knikt. 'Ik heb haar een keer zien dansen.'

'Ik bel meteen even Jeffrey. Die wordt gek als hij dit hoort.'

'Met wie ben je daar nou geweest?' zegt Sofie. 'Als je nog iets met Lisa wilt, moet je haar als eerste bellen.'

'Je hebt gelijk.' Joël staat op en loopt naar zijn eigen kamer.

'Mag ik het niet horen?' plaagt Sofie.

'Nee,' zegt Joël en hij doet de deur dicht. Als hij Lisa's nummer heeft ingetikt, hoort hij Sofie vanachter de deur roepen: 'Lisa hij is verliefd op je, hoor!'

Shit! Joël drukt Lisa gauw weg.

24

'Zo, supermodel,' zegt Vincent. 'De tijd dringt, we gaan hard werken. Ik heb de foto's met Melanie doorgenomen. Ze was heel enthousiast. Vandaag gaan we nog een stapje verder dan de vorige keer. Vandaag moet je helemaal uit de kleren.'

'Je bedoelt dat ik in mijn nakie moet?'

'Ja, na het succes van de vorige keer durf ik dat nu wel aan. Jij verdwijnt en dan kom je zonder kleren terug. Er mag geen enkele gêne zijn.'

'Dat durf ik niet,' zegt Coco.

'Baby, het is een kwestie van wennen. Vorige keer leek het je ook heel eng. Dat was echt niet te zien, je deed het zo goed! En nogmaals, je leert er zoveel van. Je wilt toch winnen? Dat moet je steeds in je hoofd houden, dat je wint. Ik zie het al met grote letters in de krant staan:

COCO VERBURG HET NIEUWE GEZICHT VAN HOTCHOIZZ.'

'Toch durf ik het niet,' zegt Coco.

'Schatje, gewoon je verstand op nul zetten. Als ik nou zeg dat je het kan. Je gelooft me toch wel? Je doet het steeds zo goed. Jij maakt echt een grote kans om te winnen. Je hoeft je voor mij toch niet te schamen? Ik wil alleen maar dat je wint.'

'Goed dan.' Coco loopt weg. In een hoekje trekt ze haar kleren uit. Ze houdt haar handen voor haar borsten en kruis en loopt terug naar de webcam.

'Jij hebt niks om je voor de schamen,' zegt Vincent. 'Maar nu gaan we wel werken. Laat je lichaam eens zien. Kom maar. Goed zo. Doe je ogen maar dicht, dat helpt. Probeer nu verschillende poses aan te nemen. Begin maar met je handen achter je hoofd. Niet te schuchter. Je bent trots op je lichaam. Denk maar dat je een beauty outfit moet showen. Juist, dat bedoel ik.'

'Het gaat héél goed,' zegt Vincent als Coco meerdere poses heeft aangenomen. 'Draai je nu eens met je rug naar de camera. En dan je billen naar achteren.'

Coco draait zich met een ruk om. 'Nee, dat doe ik niet. Dat vind ik veel te vunzig.' Ze loopt weg en kleedt zich aan.

'Coco!' roept Vincent. 'Kom terug. Je wilt toch professioneel worden?'

'Dit doe ik niet.'

'Helaas, dan is dit de laatste keer geweest,' zegt Vincent.

'Hoe bedoel je?' vraagt Coco geschrokken.

'Ik ben je regisseur. Als je niet doet wat ik zeg, dan houdt het op.'

'Ik heb alles gedaan,' zegt Coco. 'Elke keer. 'Alleen dit doe ik niet.'

'Vertrouw je me niet?'

'Jawel.'

'Nou dan, denk er maar over na. Ik wil dat je er alles aan doet. Je moet all the way gaan, anders geloof ik niet dat je geschikt bent voor het vak. Je moet wel tegen Sherl concurreren hoor, een professional. Denk er maar even over na. En anders veel succes.' Hij logt uit.

Coco staart perplex naar het beeld. Ze kan niet geloven dat hij zomaar weg is gegaan, midden in hun gesprek. In paniek belt ze Lisa.

'We hebben ruzie.'

'Boy en jij?'

'Ja, hij wilde dat ik in mijn blootje ging staan met mijn billen naar achteren. Naar de camera, hoor.'

'Dan heeft Joël dus toch gelijk gehad,' zegt Lisa geschrokken. 'Wat een engerd!'

'Hoe kom je daar nou weer bij?' zegt Coco. 'Boy is helemaal geen engerd. Als dat zo was, had hij het wel anders aangepakt. Hij heeft steeds zoveel geduld met me gehad. Hij heeft me nooit gedwongen iets te doen wat ik niet wilde.'

'Nu dus wel, anders had je geen ruzie.'

'Hij wil alleen maar dat ik win.'

'Moet je daarvoor perse in je blootje poseren?'

'Hij gelooft dat ik dan vrij word.'

'Heb je dat gedaan?'

'Niet met die billen naar achteren.'

'Maar wel bloot?'

'Ja,' zegt Coco zacht.

'Jemig, Coco.'

'En nou hebben we ruzie,' zegt Coco.

'Waarom mail je niet met zijn zus? Zij zal je wel snappen.'

'Goed idee, dat doe ik.' Coco is opgelucht. Melanie kan Boy wel aan zijn verstand brengen dat er grenzen zijn, ook als model.

25

Voor de zoveelste keer checkt Coco haar e-mail. Het is alweer een paar dagen geleden dat ze Melanie een mailtje heeft gestuurd, maar Melanie heeft nog steeds niet geantwoord. Was het wel zo'n goed idee om haar in vertrouwen te nemen? Misschien is ze wel woedend. Coco wordt met de minuut onrustiger. Ze heeft Boy nodig. Ze wil hem helemaal niet kwijt. Niet als regisseur, maar helemaal niet als lover. Waarom heeft ze nou niet gewoon gedaan wat hij vroeg? Coco zucht. De finale komt al aardig dichtbij. Ze kan zich vast niet concentreren als ze ruzie met Boy heeft. Misschien heeft Lisa goed advies.

'Hoi,' zegt Coco als ze Lisa aan de lijn krijgt. 'Melanie laat niks horen. Wat moet ik nou?'

'Misschien heeft ze je mailtje nog niet gezien,' zegt Lisa. 'Dat kan toch?'

'Ze vindt me vast een preutse trut. Ze zijn klaar met me. Ik vind het zo erg! Ik heb hem gekwetst, Lisa. Zo meteen wil hij me echt niet meer coachen. Hoe moet ik dan winnen? Die Sherl is vet goed.'

'Tegen die tijd is het allang weer goed tussen jullie. Ik ga in elk geval weer met je mee,' biedt Lisa aan. 'Dat helpt vast. En je hebt al zoveel van Boy geleerd, vergeet dat niet, hè? Je gaat winnen, Coco.'

'Ja, dat denken jullie allemaal. Daar krijg ik nou juist de stress van. En als ik niet win?'

'Dan nog is het heel knap. Je hebt het hartstikke ver geschopt. Je hebt die Sandra en Liz al achter je gelaten. Besef je dat wel?'

Lisa heeft gelijk, maar Coco mist Boys peptalk. Als ze heeft opgehangen checkt ze of hij online is. Niks, helemaal niks. Het blijft doodstil.

Ze wil haar laptop net uitzetten als ze een e-mail bericht binnenkrijgt.

Melanie! Ze heeft teruggeschreven!

Ha Coco,

Wat een mop dat jullie ruzie hebben om zoiets kleins. Ik moet wel lachen, hoor. Dat is toch geen issue? Ik zei ook tegen Boy dat je vast gestrest was. Dat had ik ook toen ik voor het eerst uit de kleren ging bij een shoot. Maak je geen zorgen, alles komt goed. Als je aan het idee gewend bent, steek je met gemak je billen naar achteren. Boy trekt je inderdaad over een grens, dat is juist heel goed. Geloof me, je kan hem vertrouwen. Ga af op mijn broer en you'll get it! Kus, Melanie

Een seconde later ziet ze dat Boy is ingelogd. Hij reageert niet. Hij wacht natuurlijk op haar. Maar zelf durft ze ook geen contact te maken. Als ze na een kwartier nog steeds geen contact heeft gemaakt, pakt ze haar mobiel en belt Lisa.

'Ik krijg net een mailtje van Melanie.'

'Wat schrijft ze?'

'Ze vindt dat ik Boy moet vertrouwen. Misschien heeft ze ook wel gelijk en moet ik gewoon een beetje wennen. Stom hè, hij is online. Ik kan zo met hem chatten.'

'Doe dat dan.'

'Ik durf het niet.'

'Waar ben je nou bang voor?'

'Ik weet het niet,' zegt Coco. 'Dat hij kwaad op me is.'

'Als je niks doet, blijft hij kwaad. Volgens mij moet je niet msn'en, je kan beter bellen.'

'Misschien drukt hij me weg. Dat overleef ik niet.'

'Hij drukt je heus niet weg.'

'Waarom belt hij dan niet?'

'Daar is hij te trots voor. Zo zijn jongens, je hebt hem gekwetst.'

'Dus jij vindt...'

Lisa valt haar in de rede. 'Coco, dat weet je best. Ben je nou een powergirl of niet? Zo ken ik je helemaal niet.'

'Oké dan, ik ga hem bellen. Tot zo, je hoort het wel.'

'Zweer dat je hem belt,' zegt Lisa.

'Ja, ik doe het.'

'Nu meteen, zodra je ophangt.'

'Beloofd!'

Nu moet het wel. Coco telt tot drie en dan belt ze Boy.

Vincent kijkt op het display van zijn mobiel. 'Ons kuiken. Als ik het niet dacht. Met hangende pootjes. Als je ze maar hard aanpakt, doen ze alles voor je. Dit wordt de finale, man, de grande finale. Ben je er klaar voor?'

'Ik wel, hier heb ik me al die tijd op verheugd,' grijnst Richard.

Vincent neemt lachend op. 'Aha, wie hebben we daar...?'

Coco slaakt een zucht van verlichting. Boys stem klinkt heel lief.

'Boy, ik... ik heb erover nagedacht. Ik wil helemaal geen ruzie met je. Het was stom hoe ik reageerde. Het spijt me.' 'Ik ben echt supertrots op je dat je terugbelt. Je bent niet alleen een sweety, maar je hebt ook lef.'

'Dus eh... je bent niet meer kwaad?'

'Ik was helemaal niet kwaad. Ik begreep je best. Je had een duwtje in de goede richting nodig. Laten we gewoon opnieuw beginnen. We hebben nog zoveel te doen. Ben je er klaar voor?'

'Ik wel.' Coco zet de webcam aan. 'Zeg maar wat ik moet doen.'

'Die mooie kleren die je aan hebt, babe, die moeten uit.'

'Moet ik weer naakt?'

'Als je echt kans wilt maken om te winnen, dan moet het. Vind je het nog steeds zo eng?'

'Behoorlijk eng,' zegt Coco.

'Dat betekent dus dat je er nog niet bent. Over die gêne moet je heen, schatje. En dat gaat gebeuren. Je hebt het pas één keer gedaan. Als het je niks meer interesseert en je trekt met gemak je kleren uit, dan ben je er. Kom op, meis, niet over nadenken, werken.'

Coco treuzelt. 'Mag ik niet mijn slipje aanhouden?'

'Toch proberen, hè? Het enige wat je mag aanhouden zijn je cowboylaarzen. Een idee van mijn zus. Volgens Melanie scheelt dat enorm. Probeer het maar.'

Wat maakt het eigenlijk uit? Niemand die haar ziet, behalve Boy. Later zal hij haar nog vaak genoeg in haar blootje zien. 'Goed dan.' Ze loopt weg van de webcam.

Vincent en Richard duwen hun vuisten tegen elkaar. 'Ons onnozele kuikentje trapt erin!' Vincent gebaart heftig dat Richard uit het beeld moet.

'Ik snap niet waar jij je druk om maakt,' zegt hij als Coco met alleen haar laarzen aan voor de webcam staat. 'Je ziet er prachtig uit.'

Coco wordt rood. Hoe Boy dat zegt, hij is echt een super-schatje.

'Sorry,' zegt Vincent. 'Je hebt je niet voor niks uitgekleed. We gaan rustig beginnen. Ga maar op het randje van je kruk zitten. Mooi zo, armen naar achteren. Je blik nog iets meer ontspannen. Je vindt het fijn hè, je bent trots op je lichaam. Je benen iets uit elkaar. Geweldig! Je kan het wel. Melanie heeft helemaal gelijk, je bent een talent. Sta eens op. Ik moet zien dat je van je lichaam houdt, dat mis ik nog. Hoe kunnen we dat doen? Streel jezelf maar. Begin bij je borsten. Super! Nu word je vrij. Draai maar met je billen naar de camera.'

'Ik ga niet naar achteren buigen met mijn billen,' zegt Coco.

'Draai je maar om. Oké, dit wordt een zware oefening, die vraagt nogal wat lef. Ik denk dat je er nu wel aan toe bent. Terwijl je met je billen naar de camera staat, leg je je handen op je billen. Je kan het! Wow! Meteen de eerste keer. Dit noem ik klasse. Laat je handen maar liggen, zo ja, en duw met je handen je billen heel langzaam uit elkaar. Toe maar.'

Coco voelt zich verschrikkelijk. 'Nee, dat doe ik niet meer. Sorry, maar ik kan het niet. Ik hou ermee op.'

'Coco, het ging zo goed. Geef het nou niet op. Het zou zo zonde zijn. Je bent er bijna.'

'Ik wil het niet meer.' Coco doet moeite om haar tranen weg te slikken. 'Je mag me alles vragen, maar dit niet. Ik weet zeker dat ik dit niet wil.'

'Je kan toch wel even meewerken?' zegt Vincent. 'Wie wil hier nou winnen. Jij of ik?'

'Ik wil niet meer naakt,' zegt Coco beslist. 'Dan word ik nog liever geen model.'

'O, dus al ons werk is voor niks geweest. Dat had je dan

beter van tevoren kunnen zeggen. Hoeveel tijd denk je dat ik erin heb gestopt?'

'Sorry, Boy, word nou niet kwaad. Ik kan het gewoon niet.'

'Jij denkt ook alleen maar aan jezelf, hè? Waar je geen zin in hebt, doe je gewoon niet en dan mag ik niet kwaad worden. Nee, ik moet blij zijn, nou goed.'

Vincent begint steeds harder te schreeuwen. 'Je hebt me zelf teruggebeld. Ik had het hartstikke druk, maar toch maak ik tijd voor je. Wat denk jij nou wel?'

'Laten we nou geen ruzie maken.' Coco smeekt het bijna.

'Je kan die finale wel vergeten. Zo'n schijterd als jij zal nooit een ster worden.'

'Boy, please.' Coco raakt in paniek. 'Je zus kan ons helpen.'

'Mijn zus?'

'Ja, Boy, alsjeblieft. Zij zal het snappen. Vraag of ze komt.'

'Meen je dat echt?'

'Ja,' zegt Coco.

'Dus jij wilt dat ik mijn zus haal?'

Coco knikt. 'Heel graag.'

'Je weet wat je vraagt, hè?'

'Natuurlijk weet ik dat. Boy, haal Melanie, alsjeblieft. We hebben haar nodig.'

'Oké dan. Als jij per se mijn zus wilt zien, dan krijg je haar te zien.' En hij wenkt Richard.

'Dag tutje.' Richard zwaait heel kinderachtig naar haar met twee handen.

'Nee!' roept Coco als ze Richard ziet. 'Wie is dat?' Ze houdt haar armen in paniek voor haar naakte lijf.

'Mijn zus. Je wou haar toch zien?' 'Dag, Coco!' lacht Richard. Hij gooit een kus op. De jongens beginnen heel hard te lachen.

'Dat heb je ervan als je een onnozel trutje bent,' zegt Vincent.

'Boy, dit kan niet!' roept Coco.

'Maak je maar geen zorgen, het komt helemaal goed met jou. Je wilt toch beroemd worden? Nou, dat gaat gebeuren. We zullen er alles aan doen. Over een paar uur weet iedereen wie Coco is. Dag, Coco, veel plezier ermee!' En de webcam gaat uit.

Coco rent naar haar bed waar haar kleren op liggen. Half aangekleed en struikelend over haar broekspijpen belt ze Lisa.

Tien minuten later stormt Lisa Coco's kamer binnen. Coco valt haar vriendin om de hals. 'Het is zo verschrikkelijk. Ik kan het gewoon niet geloven. Ik dacht echt dat hij me leuk vond.'

'Het is afschuwelijk,' zegt Lisa. 'Ik vind het zo erg voor je. Je was smoorverliefd.'

'Had ik maar naar Joël geluisterd,' snikt Coco. 'Ik was nog kwaad op hem ook. Maar hij heeft gelijk gehad. Ik ben erin getrapt.' Coco gaat op bed zitten met haar handen voor haar gezicht. 'Wat moet ik nou?' vraagt ze wanhopig.

'Wat zei hij precies?' vraagt Lisa.

'Dat hij me beroemd zou maken en dat iedereen over een paar uur weet wie Coco is.'

'Hij doet net of hij je foto's op het web gaat zetten, maar dat durft hij nooit. Dat is strafbaar, weet je dat.'

Coco laat haar hoofd hangen.

'Je gelooft toch niet echt dat hij dat van plan is? Coco, kom op! Hij wil je alleen maar bang maken. Geef me je mobiel, dan vertel ik hem wel eens de waarheid.'

Lisa graait Coco's mobiel van het bed en belt Boy.

'Wat moet je?' snauwt Vincent. 'Je gaat me toch niet stal-ken, hè?'

'Als je het waagt die foto's op het net te zetten, geven we je aan!' schreeuwt Lisa.

'Hoor je dat, Richard, ons kuikentje durft niet zelf meer te bellen. Wie ben jij?'

'Dat gaat je niks aan. We gaan naar de politie.'

'Ze komt er echt mooi op met die tieten van d'r,' zegt Vincent. 'We moeten alleen nog een paar mooie teksten eronder zetten. En naar de politie gaan heeft niet zoveel zin. Het is anoniem, meisje.' En hij begint hard te lachen.

'We hebben toevallig je mobiele nummer,' roept Lisa.

'Maak je niet ongerust, dat nummer is niet van mij. Deze mobiel heb ik gevonden.'

'Wat...?' Lisa is sprakeloos.

'Overal is aangedacht, lady. Daar kijk je van op, hè?'

'Jullie zijn gewoon criminelen.' En Lisa hangt op.

De hele middag zitten Lisa en Coco achter de computer. Ze bekijken voortdurend alle sites, maar de foto's staan nergens. Lisa slaat een arm om Coco heen.

'Ze doen het niet echt. Anders hadden ze er allang op gestaan. Het was dus toch bluf.'

Coco knikt opgelucht. Maar ze kijkt niet blij. 'Ik voel me zo klote. Ik haat mezelf dat ik zo stom ben geweest.'

26

Joël loopt de videotheek uit. 'Ciao!'

'Ja, tot zaterdag!' roept zijn baas hem na.

Tevreden stapt Joël op zijn fiets. Het was lekker druk vanavond. Dan gaat de tijd tenminste snel. Soms als het stil is, kan het zo saai zijn. Yoice kwam ook weer langs. Hij heeft nog even met haar gepraat. Ze gaat nog steeds met die Boy. Hoe krijgt zo'n loser het voor elkaar die meiden aan zich te binden? Hij is nergens op ingegaan. Na die ruzie met Coco heeft hij zich voorgenomen zich nooit meer ergens mee te bemoeien. Hun hele vriendschap is eraan gegaan, omdat hij Coco zo nodig moest redden. Ineens bedenkt hij dat Coco al een paar dagen niet meer over Boy heeft gepraat. Eerst hoorde hij die naam wel tien keer per dag. Het zal wel uit zijn. Wat kan het hem schelen, ze doet maar.

Als hij op de fiets zit, gaat zijn mobiel.

'Ha Joël, met Rachel.'

'Rachel! Goed dat je belt. Heb je nog nagedacht?'

'Ik doe het,' zegt Rachel. 'Maar ik wil alleen die keer in Centrum invallen. Ik blijf niet bij jullie.'

'Dat hoeft helemaal niet,' zegt Joël. 'Ik ben allang blij dat je ons uit de shit helpt. Die Sprinkhanen waren zeker niks.'

'Jullie springen beter,' zegt ze lachend.

'Super! Hartstikke blij mee. Ik zal ervoor zorgen dat Jef-frey, onze manager, contact met je opneemt. Is dat goed?' 'Prima,' zegt Rachel. 'Ik hoor het wel.'

Wat een mazzel! Jeffrey zal wel helemaal uit zijn dak gaan. Hij wil meteen Jeffrey bellen als hij in zijn hoofd de stem van Sofie hoort. Dat kan natuurlijk niet. Je hebt dit met Lisa voor elkaar gekregen, dus zij moet het als eerste weten. Joël vindt het wel lastig. Meestal vallen er van die stiltes als hij haar aan de lijn heeft. Meteen doen dan maar, dan is hij ervan af. Voor het stoplicht tikt hij haar nummer in.

'Met Lisa.'

'Hi, met Joël. Ik heb goede berichten.'

Lisa snapt meteen waar het over gaat. 'Rachel doet het?'

'Ja.'

'Vet!'

En dan weet hij niks meer te zeggen. Praat dan door, zegt hij tegen zichzelf. Wat moet ze wel niet van je denken.

'Eh ja, ik ben er ook heel blij mee.' Er komt echt niks normaals in zijn hoofd op. Waarom is hij op zulke momenten toch zo'n eikel? 'Nou, ik ga Jeffrey blij maken. Nu mag hij haar eindelijk bellen.'

'Joël, wacht,' zegt Lisa als hij wil ophangen. 'Je had gelijk met die Boy. Dat wou ik even zeggen. Hij deugt niet. Laat Coco maar niet merken dat je het weet. Ze zal er zelf wel mee komen. Na de finale, denk ik. Nu is ze zo druk. Boy is echt een ongelooflijke creep, maar gelukkig waren we er op tijd bij.'

'Hoezo?'

'Hij dreigde foto's van haar op het web te zetten. Daar moet je toch niet aan denken. Heel pikante foto's.'

'Hoe komt hij daaraan?'

'Hij heeft Coco overgehaald naakt te poseren.'

'En dat heeft ze gedaan?'

'Hij deed net of het voor haar bestwil was. Het zou haar vrij maken en de kans om te winnen vergroten. Daar is ze ingetrapt.'

'Ze is nog gekker dan ik dacht!' roept Joël. 'Een wildvreemde. Dat doe je toch niet?'

'Rustig maar,' zegt Lisa. 'Voor zover we weten is het goed afgelopen.'

'Ja, nu wel. Maar dit gaat echt heel ver, Lisa. Ze is een gevaar voor zichzelf.'

'Volgens mij heeft ze haar lesje wel geleerd,' zegt Lisa. 'Dat weet ik eigenlijk wel zeker. Ze is zich rot geschrokken.'

'Dat zal tijd worden.'

Joël is al bij huis als hij ophangt. Nog nooit heeft hij zo lang met Lisa gepraat. Eerst ging het alleen over Coco, maar daarna begon ze ook over andere dingen. Street Explosion en school. Ze vroeg ook nog naar Sofie. Dat ze dat nog wist. Hij vertelde dat hij zijn zus nog nooit zo gestrest heeft gezien als nu. Lisa bleef maar kletsen en toen kwam hij ook los. Hé, raar is dat. Over die Louis heeft ze niks verteld. Maar waarom zou ze? Laat hij nou alsjeblieft niet denken dat ze toch op hem is. Hij denkt aan Coco. Hij had dus toch gelijk dat die Boy een player is. Wat zal ze zijn geschrokken. Moet hij haar niet even bellen? Hij denkt aan de ruzie en dan stopt hij zijn mobiel weg. Laat zij eerst maar contact met hém opnemen.

Joël leest het van Sofies gezicht af als hij haar kamer in komt.

'Nog niks dus.'

Sofie schudt haar hoofd. 'Vandaag had ik ongesteld moeten worden. Ik ben normaal nooit over tijd. Wat denk jij?'

'Er bestaat toch zo'n test?' zegt Joël.

'De predictor,' weet Sofie. 'Maar die durf ik echt niet te halen!'

'Wacht nou nog even. Bijvoorbeeld tot morgen. Als je morgen nog niet ongesteld bent, doe je de test, goed?' Sofie knikt.

27

Joël is bijna in slaap als Sofie hem wakker schudt. Hij draait zich kreunend om.

'Joël, ik wil je wat vragen.'

'Moet dat nu?' zegt hij als Sofie aan hem blijft schudden.

'Ik wil vragen of je morgenochtend voor me naar de drogist wilt,' zegt Sofie. 'Ik wil de test doen.'

'Ik? Waarom ik?'

'Ik durf niet naar onze eigen drogist. Ze kennen ons. Zo meteen zegt de drogist het een keer tegen mama.'

'En in de stad?'

'Daar werkt de moeder van Mirjam uit mijn klas.'

Joël zucht. Maar als hij ziet hoe bezorgd Sofie eruitziet, krijgt hij medelijden met haar.

'Waarom vraag je het niet aan Najib? Hij is toch je vriend. En ook verantwoordelijk voor eh... de situatie.'

'Als je het zo erg vindt, dan hoeft het al niet meer. Ik dacht dat je me wilde helpen. Ik zoek het zelf wel uit.'

'Wacht nou even,' zegt Joël als Sofie wegloopt. 'Sorry, ik doe het wel voor je. Morgen, nu ga ik slapen.'

Het is nog vroeg als Joël zijn fiets voor de apotheek zet. Gelukkig, die is tenminste open. De drogist was nog dicht. Hij heeft mazzel, er zijn wel mensen voor hem, maar die moeten allemaal wachten op hun medicijnen.

'Zeg het maar,' zegt de vrouw achter de balie. Als Joël naar voren loopt, ziet hij Ria uit zijn klas op de bank zitten. Joël schrikt. Wat moet hij nou? Hij gaat echt geen predictor kopen waar Ria bij is. Zij is wel de ergste die hij kan tegenkomen. Dan weet over een uur de hele school dat hij een predictor heeft gekocht. De vrouw kijkt hem aan. Hij zal toch iets moeten zeggen. 'Eh... een doosje aspirine,' verzint hij gauw.

Als hij heeft betaald, gaat hij naar buiten. In het voorbijgaan groet hij Ria. Om de hoek blijft hij staan wachten. Ongeduldig kijkt hij op zijn mobiel hoe laat het is. Wat duurt dat lang! Eindelijk komt Ria naar buiten. Hij duikt achter een auto. Pas als ze voorbij is, gaat hij terug. Het is niet te hopen dat hij weer een bekende tegenkomt. Zo meteen heeft hij een tas vol aspirines en dan heeft hij nog steeds geen predictor. De vrouw achter de balie herkent hem. 'Jij bent nog wat vergeten.'

'Inderdaad.' Joël voelt zijn wangen rood worden. Wat moet die vrouw niet denken als hij zegt waar hij voor komt? 'Ik eh... hebt u een predictor?'

De vrouw kijkt hem aan. Joël heeft het gevoel alsof iedereen in de apotheek hem aangaapt. Hij kan wel door de grond zakken. Het lijkt wel een eeuwigheid te duren voor de vrouw het doosje voor hem neerlegt.

'Laat je vriendin goed de bijsluiter lezen.' Joël knikt, en legt het geld neer. Zo snel als hij kan, gaat hij de apotheek uit. Zijn vriendin. Sjonge jonge. Wat een gedoe. Dit feest moeten ze niet elke maand hebben. Sofie zorgt maar dat ze aan de pil gaat.

Keihard fietst Joël naar huis. Door Ria heeft het veel langer geduurd. Hijgend zet hij zijn fiets voor het huis. Hij heeft

zijn goeie daad voor vandaag wel gedaan. Hij rent de trap op.

'Heb je het?' roept Sofie vanuit haar kamer.

Joël duwt de predictor in haar hand. 'Succes, ik hoor het zo wel.' En hij staat al bij de deur.

'Je gaat toch niet weg?' Sofie rent hem achterna.

'Wat denk jij nou, ik heb Duits.'

'Je kan me nu niet alleen laten, broer. Dat overleef ik niet.'

Joël zucht. Vooruit dan. Dit kan er ook nog wel bij. En hij loopt de kamer in.

Sofie zet de test op tafel. 'Wat eng! Ik weet helemaal niet hoe het werkt.' Ze maakt het doosje open en haalt de bijsluiter eruit.

'Ga jij maar pissen, dan lees ik dit wel.'

Terwijl Sofie op de wc zit, bestudeert Joël de afbeeldingen. Het is echt een fluitje van een cent. En hij haalt de huls van de test.

'Nou, duw het staafje er maar in,' zegt Joël als Sofie weer de kamer in komt. 'Als het venster straks paars uitslaat, ben je zwanger. Je moet een minuut wachten voordat je het kan zien.'

Sofie pakt het staafje, maar legt het bijna meteen weer neer. 'Ik durf het niet. Het is zo eng!

'Wil jij het doen?'

'Lekker, dan kan ik zeker boven die pies van jou gaan staan. Nee, dankjewel, doe dat maar zelf.' En hij knijpt zijn neus dicht.

'Doe niet zo kinderachtig. Het stinkt heus niet. Please, lieve Joël, dit is het laatste, het aller-, allerlaatste wat ik vraag. Ik zweer het. Hierna val ik je de hele maand niet meer lastig.' 'Nee, ik doe het niet. Dit is jouw verantwoordelijkheid. Ik heb de test voor je gekocht, maar dit moet je zelf doen.'

Sofie zucht en duwt het staafje in het bakje. Ze plaatst het staafje in de huls en legt de test op tafel. 'Ik wil het niet zien.' En ze rent de kamer uit.

'Denk erom, niet verkleuren,' spreekt Joël het staafje streng toe.

Shit! Het zit er nog niet in of er verschijnt een roze streep. Dat verbeeld ik me, denkt Joël. Maar met de seconde wordt het donkerder, en dan is het paars. Shit! Shit! Shit! Hoe moet hij dit aan Sofie vertellen?

'Weet je het al?' roept Sofie paniekerig vanachter de deur.

Joël staat verlamd naast de tafel.

'Zeg dan wat! Ik hou het niet meer uit!'

Met lood in zijn schoenen sjokt Joël naar de deur. Sofie ziet het aan zijn gezicht.

'Nee!' gilt ze.

'Het is paars,' mompelt Joël.

Sofie rent naar de tafel. Als ze de paarse streep ziet, verbleekt ze. Ze kijkt Joël angstig aan en dan valt ze hem huilend om zijn hals. 'Joël wat moet ik doen?'

'We komen er wel uit.' Joël voelt dat hij ook tranen in zijn ogen heeft.

'Wat moet ik nou?' huilt Sofie.

'Ik weet het ook niet,' zegt Joël. 'Najib moet het weten.'

Sofie kijkt hem aan. 'Ik weet niet of ik het hem wel vertel.'

'Natuurlijk moet je het vertellen.'

'Ik weet het niet, Joël,' snikt Sofie. 'Hij kan er vast niks mee. Misschien maakt hij het uit als hij hoort dat ik zwanger ben.'

Joël loopt door de gang op school. Mijn zus is zwanger. Dat is het enige wat hij denkt.

'Hoe is het met Sofie?' vraagt de conciërge als hij zich meldt.

'Ze ligt in bed.' Geen woord van gelogen. Sofie heeft zich ziek gemeld. Hij vond het nog moeilijk om haar alleen achter te laten.

'En waarom ben jij te laat?'

'Sorry,' zegt Joël. 'Ik heb me verslapen.' Hij kijkt er super-zielig bij.

'Nou, vooruit dan maar,' zegt de conciërge.

Het is maar goed ook, anders was hij giftig geworden. Niemand moet hem nu iets in de weg leggen. Wat een toestand. Sofie denkt dat hun pa haar het huis uit zet als hij erachter komt. Hij is er nog gek genoeg voor ook. Maar daar hoeft ze niet bang voor te zijn. Hij is er ook nog. Dat pikt hij niet. Dan is pa hen alle twee kwijt.

Joël twijfelt of hij nog de les in zal gaan. Door de deur heen hoort hij Blok bulderen. Hij heeft weer eens een pokkenbui. Joël draait zich om. Hier heeft hij dus helemaal geen zin in. Dat wordt ruzie, dat weet hij nu al. Hij loopt de school uit en gaat onder de boom bij het water zitten. Nu mist hij Coco. Coco weet altijd zo goed oplossingen te verzinnen.

'Hé, mazzelaar!' Hij schrikt op van een klap op zijn schouder. 'We hebben net een vet moeilijk s.o. gehad,' zegt Jeffrey. 'Jij weet wel goed voor jezelf te zorgen, hè? Laat je vrienden maar zweten. Wat een feestfiguur ben je toch.'

'Ik heb zin in drop,' zegt Timo. 'Wie gaat er even naar de supermarkt?'

'Joël natuurlijk,' zegt Jeffrey. 'Die heeft vanochtend nog niks gedaan. Hier, aanpakken.' Jeffrey drukt een briefje van vijf euro in Joëls hand.

28

Over een paar dagen is de finale. Dat komt Coco goed uit. Nu moet ze haar gedachten wel verzetten. Het is moeilijk, maar ze moet zich concentreren. Als ze aan de finale denkt, vergeet ze Boy een beetje. In plaats van met Boy oefent ze nu elke dag in haar kamer, in haar eentje. En dat gaat prima. Ze neemt net een heel stoere pose aan als haar mobiel gaat.

'Hi Coco, met Katy. Ik wil even iets met je doornemen voor de finale. Je weet dat het een hele happening gaat worden. Met publiek, maar er komt ook een hele batterij pers. We hebben wel wat aan mediatraining gedaan, maar niet genoeg. Ik denk toch dat het verstandig is als we er nog een paar uurtjes extra aan besteden. Sherl heb ik ook gebeld. De vorige keer heb ik met jullie geoefend, maar nu heb ik iemand uitgenodigd die daar veel ervaring in heeft. Wat denk je ervan?'

'Alleen maar goed,' zegt Coco. 'Als Sherl het al doet, dan moet ik het zeker doen. Ik heb helemaal geen ervaring.'

'Blij dat je er zo professioneel op reageert. Kun je morgen om elf uur?'

'Ja, dat lukt wel,' zegt Coco.

'Mooi, tot morgen dan.'

Coco is stiekem wel blij dat ze nog extra mediatraining krijgt. Ze is nog zo'n groentje op dat gebied, maar Katy laat dat nooit merken.

Coco wil net doorgaan met oefenen als Lisa ineens haar kamer in stuift.

'Wat heb jij?' vraagt Coco als ze het verwarde gezicht van haar vriendin ziet.

Lisa zet Coco's laptop aan.

'Wat wil je?' vraagt Coco met een bang voorgevoel.

Als Lisa Suga-babes aanklikt, gaat er een schok door Coco heen. Boy zal toch niet... Ze voelt de paniek toeslaan.

'Coco, het is zo erg.' Lisa zoekt Coco's profiel.

Coco begint te gillen als ze haar foto's op het net ziet. Ze pakt Lisa's hand. 'Het is niet waar! Zeg dat het niet waar is...! Zeg dat ik droom... zeg dat dit een droom is!'

Maar het is geen droom. Het is echt. Als ze de foto's aanklikt, krijgt ze bijna geen lucht meer. Overal staan vunzige teksten onder. Alles om haar heen begint te draaien. Ze heeft het gevoel dat ze zo gaat flauwvallen.

Lisa drukt haar vriendin tegen zich aan. 'We pakken ze,' zegt ze terwijl ze een spierwitte Coco in haar armen houdt. 'We pakken ze terug.

'Die viezigheid moet zo snel mogelijk van internet,' zegt Lisa als Coco weer wat rustiger is.

'Ja, maar hoe?'

'De politie,' zegt Lisa. 'Alleen die kan het oplossen. Ik heb het laatst gelezen. De politie belt dan met de providor van Suga-babes en dan wordt het eraf gehaald. Als wij zelf bellen, doen ze niks. Het is een heel gedoe, hoor. De digitale recherche komt eraan te pas.'

Coco kijkt Lisa aan. 'Op dit uur doen ze toch niks meer,' zegt Lisa. 'Als we nou morgenochtend vroeg gaan?'

'Maar dan echt vroeg,' dringt Coco aan. 'Negen uur?'

'Prima,' zegt Lisa.

Maar dan herinnert Coco zich de afspraak in de studio. 'Ik heb morgenochtend om elf uur mediatraining. Ik weet niet hoe lang dat duurt op het bureau. Ik kan echt niet te laat komen. Het is veel te belangrijk!'

'Dan ga je eerst naar de studio en dan kom je daarna naar mij toe,' zegt Lisa. 'Dan gaan we samen. Tenslotte ben ik getuige. Ik heb die klootzak zelf aan de telefoon gehad.'

Als Coco opnieuw naar de foto's kijkt, zet Lisa de laptop uit. 'Genoeg gezien. Morgen is het eraf. Denk daar maar aan.'

Coco staart als een zombie voor zich uit. Afschuwelijk is het. Ze probeert niet te denken aan iedereen die intussen de foto's kan zien.

Ze kan nu toch niks beginnen. Ze moet goed slapen, anders krijgt ze wallen onder haar ogen. Ze wil de finale niet door dat stelletje criminelen laten verpesten.

Maar eenmaal in bed kan ze de slaap niet vatten. Onrustig draait ze zich van haar ene zij op de andere. Ik moet slapen, denkt ze steeds. Maar hoe drukker ze zich maakt, hoe wakkerder ze is. Pas als buiten de vogels fluiten, valt ze eindelijk in slaap.

'Coco, wakker worden. Je wekkerradio staat al een kwartier te galmen.' Haar moeder schudt aan haar arm.

Coco zit meteen rechtop. 'Hoe laat is het?' Geschrokken kijkt ze op haar radio. 'Ik moet naar de studio.'

'Je wordt veel te moe, meisje, als je de wekker al niet eens meer hoort.'

Coco zucht. Ze gaat de badkamer in. Als ze in de spiegel kijkt, schrikt ze. Onder haar ogen zitten donkere wallen. Ze neemt een koude douche, dat scheelt, ze is meteen klaarwakker. Ze zet haar laptop aan. Ze weet dat ze niet nog eens op haar profiel moet kijken, maar ze doet het toch. Coco slaat haar hand voor haar mond. Het filmpje waar ze stript hebben ze er nog bij gezet. Wat een smerige geluiden staan eronder! Het is nog veel erger dan ze had gedacht. Ze lijkt wel een of andere pornoster. Haar maag krimpt ineen. Niet aan denken, eerst de training, daarna kan ze naar de politie.

'Gaat het wel goed met je?' vraagt haar moeder als ze aan het ontbijt zit. 'Je ziet zo wit. Je moet je niet te druk maken om de finale, hoor. Het is al zo knap dat je zover bent gekomen.'

Coco knikt. Je moest eens weten, denkt ze.

Alles zit tegen vanochtend. Eerst slaapt ze door de wekker heen en nu staat ze al minstens tien minuten voor de brug te wachten. Dat stomme ding wil niet meer dicht. Coco besluit om te rijden als de brug ineens in beweging komt. Ze racet de brug over naar de studio. Hijgend gooit ze haar fiets in het rek. Zouden ze al zijn begonnen? Door het raam kijkt ze naar binnen. Hè? Even begrijpt Coco er niks van. Wat moet Liz daar? Maar als ze Sherl ziet, begrijpt ze het ineens. Liz is met haar vriendin meegekomen. Coco dacht dat ze van die bitch af was. Niet dus. Ze hoopt wel dat Liz een beetje normaal tegen haar doet. Ze zet haar fiets op slot en gaat gauw naar binnen. Als ze in de deuropening staat, ziet ze een vrouw naar Liz en Sherl toe komen. Ze geeft hun beiden een hand. Dat is vast de mediatrainster. Ze ziet er wel aardig uit. Als die vreselijke Liz er maar niet de hele tijd bij blijft. Met die arrogante blik van d'r. Hoe ze naar Coco kijkt! Alsof zij in de finale zit, denkt Coco.

'Hi.' Coco doet maar zo gewoon mogelijk.

Liz en Sherl wenden hun gezicht af, alsof ze lucht is. Coco weigert te werken als die Liz er de hele tijd bij blijft. Als die meid niet normaal kan doen, zal ze vragen of ze weggaat. Coco spreekt de vrouw aan.

'Ik ben Coco. Bent u de trainster?'

'Ik dacht dat ik maar twee kandidaten had,' zegt de vrouw verbaasd. 'Hoe heet je ook alweer?'

'Coco Verburg.'

De vrouw bekijkt haar notities. 'Vreemd, die naam heb ik helemaal niet doorgekregen. Ik heb hier Sherl en Liz staan.'

Gelukkig ziet ze Katy. Als die Coco ziet, wenkt ze dat ze het kantoor in moet komen.

'Hi,' zegt Coco vrolijk.

Katy geeft geen antwoord. Zonder iets te zeggen sluit ze de deur. Ze kijkt Coco ernstig aan.

'Je kan gaan, meisje. Op een model als jij zitten wij niet te wachten. Ik ben Liz zeer dankbaar dat ze ons heeft verteld hoe jij op internet terug te vinden bent. Wat een blamage. Stel je voor dat je had gewonnen. En dan al die publiciteit. Gelukkig zijn we nog op tijd.'

Ze hebben het gezien... Coco voelt het bloed naar haar hoofd stijgen.

'Maar, ik kan er niks aan doen, ik...'

'Jij bent het toch? Iemand die zich zo laat fotograferen en zich dan op de site laat zetten, kunnen wij hier niet gebruiken. Je hebt je carrière als fotomodel in één keer verkwanseld.' Met een resoluut gebaar houdt Katy de deur voor Coco open.

29

'Heb je al wat besloten?' vraagt Joël als hij Sofies kamer in komt. Sofie hangt lusteloos op bed met haar iPod op, en haalt haar schouders op.

Zo zit ze al dagen. Hij heeft haar nog nooit zo depri gezien.

Dit kan niet, denkt Joël. Ze doet helemaal niks, alleen maar op bed zitten en piekeren. Ze maakt zichzelf gek.

'Sofie, ik weet dat het klote voor je is, maar je zal wel iets moeten ondernemen. Wat zegt Najib?'

'Ik heb hem niet gesproken,' zegt Sofie somber.

'Nog steeds niet? Anders belt hij tien keer per dag en nu hoor je zogenaamd niks, dat geloof ik niet.'

'Hij heeft ook wel gebeld,' zegt Sofie. 'Maar ik druk hem steeds weg. Ik wil hem niet spreken.'

'Sofie, dit kan niet zo, zie je dat zelf niet? Je kan hier toch niet weken op je bed blijven zitten? Je lost niks op als je hier maar blijft zitten. Trouwens, mama maakt zich ook zorgen omdat je telkens kotst. Als jij maandag nog niet naar school kan, stuurt ze je zo naar de dokter.'

'Wat moet ik dan? Ik ben zo bang. Moet ik het dan laten weghalen?' snikt Sofie. 'Dat lijkt me zo eng!'

'Wil je dan moeder worden?' vraagt Joël. 'Je bent vijftien.'

'Ik weet niet wat ik wil...ik wil helemaal niks.'

'Je moet het ook niet alleen willen oplossen. Je moet Najib bellen. Hij heeft het recht om te weten wat er aan de hand is. Bel hem nou gewoon, misschien is hij heel lief. En anders doe ik het, hoor,' voegt Joël eraan toe.

'Nee!' roept Sofie. 'Zweer dat je het niet vertelt.'

'Deal, maar dan wil ik wel dat we een plan bedenken. Het moet, Sofie!'

Joël pakt pen en papier. 'Er zijn verschillende opties.'

Eén: we vertellen het aan papa en mama!'

Sofie raakt meteen in paniek.

'Rustig nou,' zegt Joël. 'Je hoeft het niet te doen. Het zijn opties. Twee: je gaat naar de huisarts.'

'Dat nooit!' roept Sofie beslist. 'Dan weten papa en mama het ook.'

'Drie: je maakt een afspraak met een eh...' Joël durft het bijna niet uit te spreken.

'Zeker met een abortuskliniek,' zegt Sofie. 'Dat durf ik niet.'

Joël zucht. 'Je zal toch iets moeten doen.'

'Hebben we echt alle opties gehad?' vraagt Sofie met een klein stemmetje.

'Nee, ik weet er nog één,' zegt Joël. 'Je kan naar Gebrands gaan. Ze is echt cool. Toen Jeffreys ouders gingen scheiden, heeft hij hartstikke veel steun aan Gerbrands gehad. Ze vertelt het heus niet door aan papa en mama als jij dat niet wilt.'

'Hou op met al die stomme ideeën!' roept Sofie. 'Wat kan zij nou doen? Zorgen dat ik niet meer zwanger ben of zo? Sodemieter op met die belachelijke opties!' Ze barst in snikken uit.

'Goed dan.' Joël loopt naar de deur.

'Nee!' Sofie steekt haar hand naar hem uit. 'Je moet blijven. Ik wil dat je blijft.'

Joël gaat naast haar op haar bed zitten. 'Sofie, je kan boos worden of niet, maar ik vind toch dat je Najib moet bellen. Als hij het uitmaakt omdat jij zwanger bent, stelt die relatie niks voor. Dan is het een supereikel en heeft papa gelijk gehad. Maar daar geloof ik niks van. Je moet het hem vertellen, dan weet je gelijk hoe hij is.'

'Ik wil hem niet missen.'

'Wil je dan met een eikel?'

'Najib is geen eikel,' zegt Sofie.

'Je zegt het zelf, dan kan je hem dit ook vertellen. Bel hem op, ik blijf bij je.'

Sofie kijkt Joël aan. 'Vind je echt dat ik het moet doen?

'Ja, nu meteen.'

Sofie pakt haar mobiel en zoekt zijn nummer. 'Ik krijg zijn voicemail.'

'Spreek in dan.'

'Najib, met mij...' Ze begint te huilen. Joël neemt de telefoon uit haar handen. 'Ha Najib, met Joël. Je moet Sofie bellen, ze heeft je nodig.'

30

Joël oefent net een nieuwe dancemove als zijn mobiel gaat. Hè, moet dat nu? 'Met Joël.'

'Hi, Joël, met Lisa,' klinkt het zachtjes. Lisa...? Er verschijnt meteen een lach op zijn gezicht. 'Joël, je moet ons helpen. Coco zit flink in de problemen. Ze weet niet dat ik bel. Ik zit op haar kamer en zij is even beneden.'

'Wat is er met haar?'

'Die Boy... O, daar komt ze aan. Kijk op Suga-babes bij Coco,' zegt ze snel. 'Wacht even...'

Maar Lisa heeft al opgehangen.

Joël zet zijn laptop aan. Die klootzak zal toch niet...? 'Shit!' roept hij als hij op Coco's profiel klikt. De ene foto is nog vunziger dan de andere. En dat filmpje slaat helemaal alles! Dit mag niemand zien. Ze moet die rotzak aangeven. Joël bedenkt zich geen seconde en rent zijn kamer uit. Een paar minuten later zit hij al op de fiets. Hij denkt aan Street Explosion en dan wordt hij kwaad. Iedereen weet dat Coco bij hen hoort. Als Rachel dit ziet, wil ze vast niet meer meedoen. Ze gaat haar naam niet verpesten. Straks wordt hun optreden nog afgeblazen. Hoe lang staat die shit er al op? Joël heeft zin om Coco eens flink de waarheid te zeggen. Ze verpest het niet alleen voor zichzelf, maar ook voor hen. Het is toch niet te geloven! Ze heeft zich gewoon uitgekleed voor die creep. Ze heeft een pornofilmpje van zich laten maken! Je spoort niet, Coco, echt niet. Heeft hij daarvoor die moeite genomen om haar aan te melden als model? Als ze haar toekomst zomaar verkloot!

Joël is superopgefokt als hij zijn fiets voor Coco's huis zet. Zijn hart klopt in zijn keel als hij aanbelt. Maar als de deur opengaat, schrikt hij.

Is dit Coco? Dat hoopje ellende? Van de stoere, maffe Coco is niks over. Ze is krijtwit en alles trilt aan haar.

Joël voelt de woede uit zich wegvloeien. Razend wordt hij op Boy, die dit met Coco heeft gedaan. 'Het moet zo snel mogelijk van de site, Coco,' zegt hij. 'Als die Katy dat filmpje ziet, kan je het wel schudden.'

'Ze... ze weten het al,' stamelt Coco. 'Ze hebben me vanochtend weggestuurd. Hij heeft me kapotgemaakt, Joël...' snikt ze. 'Ik ben alles kwijt...'

Joël kijkt haar aan. 'Niet alles. Ons heb je nog. Lisa, mij en de groep.

We pakken hem! Die klootzak pakken we!'

Joël kijkt op Coco's laptop. 'Alles is eraf. Dus je bent niet voor niks naar de politie geweest. Raar dat ze verder niks ondernemen.'

'Wat moeten ze?' zegt Coco. 'Er is geen bewijs. Alle gegevens zijn fake.'

'Toch moet er een manier zijn om hem te grijpen,' zegt Joël.

'Wij hebben ons al suf gepiekerd,' zegt Lisa. 'Maar het gaat niet. Zijn mobiel, e-mailadres, alles is fake. Die gasten

zijn zo doortrapt, pure criminelen. Coco is heus niet de enige die ze op hun lijstje hebben.'

'Yoice!' roept Joël. 'Dat ik daar nu pas aan denk. Yoice is onze redding.'

'Gaat ze nog steeds met die Boy?' vraagt Lisa.

Joël knikt. 'Laatst in de videotheek vertelde ze nog dat het aan was.'

'Als het Boy is,' zegt Coco.

'Dat kunnen we makkelijk uitzoeken.' Joël loopt naar de deur. 'Yoice is nu in de sporthal. Over een halfuur kunnen we erachter zijn. En als het hem is, nou, dan weet ik dat we hem binnen de kortste keren hebben. Misschien kan Yoice op een slinkse manier achter zijn adres komen.'

'Hoe wil je dat doen?' vraagt Coco.

'Kom op,' zegt Joël. 'Als we mazzel hebben, heeft ze zo pauze.'

Als ze de sporthal in lopen, horen ze de scheidsrechter fluiten.

'Ze zijn nog bezig,' zegt Joël. En ze gaan langs de lijn staan.

'Ze staan gelijk,' zegt een man die naast hen staat.

'Hoe lang duurt het nog?' Dat is het enige wat Joël interesseert.

'Ze zijn een kwartier uitgelopen,' weet de man. 'Gelukkig hebben ze nog twintig minuten te spelen. Dat doelpunt moet er komen.'

Joël kijkt Coco en Lisa aan. Moeten ze twintig minuten naar de wedstrijd kijken? Dat houden ze nooit vol.

'Kom, we wachten wel in de kantine,' zegt Joël.

'Heeft het wel zin om op Yoice te wachten?' vraagt Coco als ze aan de bar staan. 'Zo meteen is het Boy helemaal niet.'

'Het is onze enige kans,' zegt Joël.

Joël heeft gelijk, maar Coco weet niet waar ze het zoeken moet al die tijd. Ze ziet telkens het gezicht van Katy voor zich. 'Op een model als jij zitten we niet te wachten,' hoort ze Katy's stem keer op keer vertellen. Wat moet ze tegen haar ouders zeggen? Wat moet ze tegen iedereen zeggen?

'Fijn dat je meteen naar ons toe kwam, Joël,' zegt Lisa.

Joël kijkt haar aan. Voor jou zou ik van de andere kant van de wereld komen, denkt hij.

'Goed dat je me belde.' Hij lacht naar Lisa.

Lisa wordt rood. 'Het ging vanzelf. Jij was de eerste aan wie ik dacht.'

Joël kijkt in haar prachtige bruine ogen. Hij heeft het gevoel alsof hij erin verdrinkt.

Was je maar niet zo mooi, denkt hij. Hij wil haar hand pakken, maar dan schrikken ze van Coco, die haar glas keihard neerzet.

'Ik word gek!' Ze grijpt met haar handen naar haar hoofd. 'Het is zo erg! Ik heb alles verpest!'

Lisa slaat een arm om haar vriendin heen. Joël schaamt zich. Coco is helemaal kapot en hij staat Lisa te versieren. Bovendien heeft Lisa al een vriendje. Hij had bijna haar hand vast. Daarvoor heeft ze hem niet gebeld. Helemaal niet voor haarzelf, hij hoeft zich niks te verbeelden. Het gaat haar om Coco.

'Als het Boy niet is, word ik gek,' zegt Coco.

'Nog een paar minuten en dan weten we het,' sust Lisa haar.

Op dat moment klinken er stemmen in de hal.

'Daar heb je ze!' Joël staat al bij de deur. Het team van Yoice komt eraan.

'Heel goed van jou, dat laatste doelpunt,' hoort hij Yoice tegen iemand zeggen.

'Hi, Yoice.' Hij steekt zijn hand op.

'Joël, je bent te laat. Anders had je ons fantastische spel kunnen bewonderen.'

'Ik ben niet alleen,' zegt Joël. 'Lisa en Coco zijn er ook. We willen je iets vragen.'

Yoice loopt met hen mee naar de hoek van de kantine. 'Jullie kijken wel erg serieus,' zegt Yoice, die zo te zien nog helemaal met haar hoofd bij de wedstrijd zit.

'Het is ook serieus,' zegt Joël. 'Die Boy van jou, mogen we die eens zien?'

'Hoezo? Ken je hem?'

'Coco denkt dat ze hem kent,' legt Joël uit. 'Jij had toen een foto.'

'In mijn mobiel, maar die ligt in de kleedkamer. Moet ik hem halen?'

'Graag.'

Coco bijt op haar nagels. 'Het is hem vast niet.'

Binnen een paar minuten is Yoice terug. 'Dit is mijn stuk!' Ze houdt haar mobiel op.

Het beetje kleur dat Coco nog had, verdwijnt als ze Boy lief glimlachend op het schermpje ziet staan. 'Het is 'm!'

Yoice kijkt hen aan. 'Mag ik nu weten wat er aan de hand is? Jullie doen wel erg eng.'

'Heb je net gewonnen?' vraagt Joël.

Yoice knikt trots. 'Met twee-één.'

'Dan kan je wel wat hebben. Coco, vertel het haar maar.' 'Hé, Vince,' zegt Richard. 'Hoe zou het met onze Coco zijn?'

'Ik denk dat ze aardig beroemd aan het worden is,' lacht Vincent.

'Dat hebben wij toch maar weer knap gedaan,' vindt Richard.

'En we zijn nog niet klaar. Misschien kunnen we binnenkort nog een paar mooie foto's publiceren. Als die Yoice nu eens overstag gaat. Denk jij dat het lukt?'

'Geen idee,' zegt Richard. 'Je mobiel gaat.'

'Yoice!' zegt Vincent stralend als hij de telefoon opneemt. 'Ik had het net nog over je met Melanie.' Hij zet gauw zijn mobieltje op de luidspreker, zodat Richard kan meeluisteren.

'Hallo darling. Ik heb een verrassing,' zegt Yoice. 'Jij woont toch in Eindhoven? Daar ben ik morgen.'

'Dat meen je niet! Dan kunnen we elkaar eindelijk in het echt ontmoeten.'

'Als jij kan tenminste,' zegt Yoice.

'Ik zit propvol,' liegt Vincent. 'Maar hiervoor zeg ik alles af. Wat denk je, het is geweldig!'

'Fijn, hè?' zegt Yoice. 'Waar zie ik je?'

'Eh... Baarsstraat 19,' zegt Vincent. 'Mijn zus is er ook. Ze zal het machtig vinden.'

'Om drie uur dan?' vraagt Yoice.

'Super! Tot dan, schatje.'

Richard en Vincent slaan elkaar op de schouder.

'Die komt naakt op de foto,' zegt Vincent. 'Desnoods met geweld.'

'Hoe erger ze tegenstribbelt, hoe mooier het wordt,' grinnikt Richard. 'We hebben mazzel dat je oma op vakantie is.'

'En ik de poezen eten geef.' Vincent zwaait lachend met de sleutels.

31

'Nou snap ik er ineens veel meer van,' zegt Yoice als ze de volgende dag in de trein naar Brabant zitten. 'Deze week deed Boy al zo vreemd. Hij vroeg steeds of ik me wilde uitkleden.'

'Shit,' zegt Joël. 'Dus van jou heeft hij ook foto's gemaakt.'

'Mooi niet,' zegt Yoice verontwaardigd. 'Zo gek ben ik nou ook weer niet.'

Yoice kijkt geschrokken naar Coco. Maar die hoort haar niet eens. Coco voelt zich ellendig. Ze had al deze narigheid kunnen voorkomen als ze naar Joël had geluisterd, ook al kon ze het niet geloven dat Boy iets met Yoice was begonnen. Ze had op z'n minst op zijn voorstel kunnen ingaan om het te checken. Had ze dat maar gedaan, dan was alles anders gelopen. Dan zat ze in de finale. Maar ze was weer eens te koppig. Haar vader heeft haar zo vaak gewaarschuwd. 'Die koppigheid van jou gaat je nog eens opbreken.' Precies wat er nu is gebeurd. Het is nog tof van Joël dat hij helemaal voor haar naar Brabant gaat, terwijl zij hem toen keihard heeft laten vallen.

'Hé, Coco.' Yoice stoot haar aan. 'Je bent toch niet kwaad, hoop ik. Ik zei het niet om jou te kwetsen, hoor.'

'Eh... wat?'

'O, je hebt het niet eens gehoord. Dat is dan maar goed ook. Ik kan soms zo stom uit de hoek komen.'

'Stommer dan ik kan je niet zijn,' zegt Coco. 'Ik haat mezelf.'

'Daar schiet je nou echt niks mee op,' zegt Lisa. 'Gewoon nooit meer zo maf doen.'

'En voortaan altijd naar je verstandige vriend luisteren,' zegt Joël.

'Ik zal altijd doen wat je zegt,' zegt Coco.

'Zo is ze braaf!' Joël geeft Coco een aai over haar bol.

'Weet je wat ik niet snap?' zegt Coco. 'Dat Boy me heeft opgegeven voor de modellenwedstrijd. Hij heeft toch maar al die moeite gedaan. Hij heeft zelfs een motivatie geschreven. Snappen jullie dat nou?'

'Misschien was dat Boy wel helemaal niet,' zegt Joël voorzichtig.

Coco kijkt hem aan. 'Nee!' roept ze als Joël een kleur krijgt. 'Je gaat me toch niet vertellen dat jij...?'

Joël haalt beschaamd zijn schouders op. 'Ik hoorde van Sofie van die wedstrijd...'

'Dus jij was het!' roept Coco. 'Wat een schatje ben je toch. En ik maar denken dat die gluiperd dat heeft gedaan. Ik vond het nog zo lief van hem. En ik zei nog tegen jou...'

'Dat ik zoiets nooit zou doen,' lacht Joël.

'Waarom zei je toen niks?'

'Er viel nogal met je te praten,' zegt Joël.

'O, ik schaam me dood. Wat ben ik toch een bitch.' Ze gaat voor Joël op haar knieën. 'Lieve Joël, wil je me alsjeblieft vergeven?'

Joël schaamt zich dood. Alle mensen in de coupé kijken hun kant op. 'Als je snel gaat zitten,' zegt hij.

'We zijn al in Den Bosch!' roept Lisa als de trein langzamer gaat rijden. 'Nog een klein stukje en we zijn er!' 'Ik zal blij zijn als we op het politiebureau zijn,' zegt Coco.

'Nee,' zegt Joël op de toon van Venraai. 'Luisteren, Coco. Waar zit jij met je gedachten? We gaan dus eerst naar dat adres dat Yoice heeft gekregen. We moeten zeker weten of ze daar wel echt wonen. Zo meteen is het een grap en bestaat het helemaal niet. Van die klootzakken kan je alles verwachten. En dan staan wij voor gek bij de politie.'

'Weet je dat ik het best eng vind,' zegt Yoice als ze het station uit lopen.

'Er kan niks gebeuren,' zegt Joël. 'Zolang je daar maar niet in je eentje naar binnen gaat.'

'Ik moet er niet aan denken wat ze dan zouden doen,' zegt Yoice rillend.

'Is hier ergens een plattegrond?' Coco kijkt rond. Als ze er geen ziet, stapt ze op iemand af. 'Meneer, de Baarsstraat, weet u misschien waar die is?'

'Jazeker, meisje, daar ben je niet ver vandaan. Zie je daar die stoplichten? Daar ga je naar rechts, onder het viaduct door. Daarachter loopt de Baarsstraat. Nog geen vijf minuten hiervandaan.'

Yoice kijkt op haar horloge. 'Het is half drie. Zullen we?'

'Nee!' zegt Joël beslist. 'Jullie blijven hier. Ik ga wel alleen. Als ze toevallig naar buiten kijken of ze komen net thuis en ze zien jullie, dan is alles verpest.'

'Zal ik anders met je meegaan?' vraagt Lisa.

'Nou, dat is misschien wel een goed idee,' zegt Joël zo rustig mogelijk. Maar zijn hart maakt een sprongetje.

'Jullie bellen ons zodra je iets weet, hè?' zegt Coco.

Joël knikt. 'Tot zo.'

Joël loopt naast Lisa. Ik mag niet aan Lisa denken, zegt hij tegen zichzelf. Ik moet mijn kop erbij houden, zodat ik geen fouten maak. Het is veel te belangrijk.

'Spannend, hè?' zegt Lisa.

'Vind je het eng?' vraagt Joël.

'Het zijn wel criminelen,' zegt Lisa. 'Je weet maar nooit.'

Als ze de Baarsstraat in lopen, kijkt Joël opzij. Hij ziet dat Lisa bang is.

'Vind je het goed dat ik je een hand geef?' vraagt ze.

Je moest eens weten, denkt Joël en hij pakt meteen haar hand vast. Nu hij zo naast haar loopt, ruikt hij haar zoete geur. Hij raakt er bijna door bedwelmd, maar hij heeft nu een andere missie.

'We zijn er bijna,' zegt Lisa.

Bij nummer 19 gaan ze langzaam lopen. Ze kijken naar binnen. De gordijnen zijn dicht.

'Raar,' zegt Lisa, 'overdag.'

'Nu weten we ook niet of ze er zijn of niet,' zegt Joël. 'Dan moeten we hier maar blijven wachten. Misschien komen ze zo, of de gordijnen gaan ineens open.' Hij trekt Lisa mee naar een bestelbus die aan de overkant staat en duikt weg. Ze kijken naar het huis, maar er gebeurt niks.

'Wat moeten we nou?' zegt Joël als om tien voor drie de gordijnen nog steeds dicht zijn. 'Zal ik aanbellen?'

'Nee,' zegt Lisa. 'Dat vind ik eng.'

'Ik kan toch een of andere smoes ophangen? Dan zie ik of ze thuis zijn.'

Lisa vindt het maar niks, dat merkt hij wel. Maar ze zullen toch iets moeten doen.

'Oké,' zegt Joël. 'Ik wacht nog vijf minuten en dan bel ik aan.'

Hij heeft het nog niet gezegd of twee jongens op een zwarte scooter komen de straat in rijden. Ze stoppen voor het huis.

'Dat zijn ze,' zegt Lisa als ze bij nummer 19 de deur opendoen.

Joël kijkt naar de jongens. Ze dragen dure merkkleding en de scooter ziet er ook flitsend uit. Zijn oog valt op de nummerplaat. Hé, dat is toevallig. Er staan een c en een v op. Coco Verburg. Hij moet zich bedwingen niet naar het huis te rennen en de jongens in elkaar te slaan. Maar hij weet dat er dan maar één is die met twee blauwe ogen naar huis gaat en dat is hij. Tegen dat soort kan hij niet in zijn eentje op.

'Zullen we weggaan?' vraagt Lisa.

Joël knikt. 'Klootzakken,' zegt hij zachtjes als ze de straat uit lopen.

32

Richard en Vincent lopen vloekend door het huis van Vincents oma.

'Waar blijft die teef?' zegt Richard.

'Ze belt ook niet,' zegt Vincent. 'Moeten wij haar bellen?'

'Geen optie,' zegt Richard. 'Ze heeft ons in de zeik genomen, Vince. Die trut is helemaal niet in de buurt. Wat denk je, blijven we hier nog lang?'

'Het is vijf uur,' zegt Vincent. 'Wel laat, hè? Misschien heeft ze de trein gemist. Ik bel toch even.'

'Niks ervan!' Richard grist de mobiel uit de hand van zijn vriend. 'Dan lacht ze pas, man. Laat dat wijf doodvallen, we gaan. Er zit nog wel een lekkertje op de site.'

'We wachten nog tien minuten,' zegt Vincent.

Coco, Lisa, Yoice en Joël zitten op het politiebureau tegenover twee agenten, maar ze komen niet veel verder. Coco raakt geïrriteerd.

'Nee,' zegt ze. 'We hebben geen naam, niets weten we van ze, maar wel waar ze wonen.'

'Ik heb zogenaamd met ze afgesproken,' legt Yoice uit.

De inspecteur kijkt zijn collega aan. 'Wat denk je, toch maar iemand meesturen?'

'Toch maar?' Joël wordt opstandig.

'Ja, jongens, jullie moesten eens weten hoeveel onzinnige verhalen we hier krijgen. Ik denk niet dat we hier op dit moment iets mee kunnen. Het heeft ook geen haast. Jullie hebben in je woonplaats al aangifte gedaan. De foto's en het filmpje zijn al van het web. En wat die jongens betreft, dat zoeken wij hier rustig uit.'

'Dan gaan we er zelf op af.' Coco staat al op om weg te lopen.

'Goed dan, stuur Harry maar met hen mee,' zegt de agent tegen zijn collega.

Een paar minuten later zitten ze in de politieauto. Joël zit voorin naast de agent.

'Het is al bijna kwart over vijf,' zegt Yoice.

'Als ze er inderdaad wonen, maakt dat niet uit,' zegt de agent.

Coco zit in gedachten. Nog even en dan hebben ze ze. Wat zal ze blij zijn.

De agent rijdt de Baarsstraat in. 'Zo, nummer negentien,' zegt hij. 'Laat ik daar maar eens een kijkje nemen.'

Joël ziet het meteen. De scooter is weg. Ze lopen met de agent naar de deur. Coco houdt haar adem in als de agent aanbelt, maar er wordt niet opengedaan. Hij loopt om het huis heen.

'Hier wonen geen jonge mensen,' zegt hij. 'Dat zie je zo. Jullie hebben je vergist.'

'We zagen ze naar binnen gaan,' zegt Lisa.

Coco heeft het gevoel dat ze gek wordt. Door dat gezeur op het bureau hebben ze ze laten lopen!

Ik heb nog naar de scooter gekeken, denkt Joël. Er stonden een c en een v op. Hij probeert de nummerplaat terug te halen. En ineens weet hij de rest ook weer. 'Ik weet het nummer van de scooter.' 'Echt?' roept Coco. 'O, Joël, je bent geweldig.'

'21cvc3,' zegt Joël.

De agent noteert het nummer en dan belt hij naar een collega op het bureau.

'Hallo, met Harry. Ja, ik ben hier in de Baarsstraat. Kan jij even uitzoeken van wie het volgende nummer is? 21cvc3. Inderdaad, een scooter.'

Hij wacht even.

Alsjeblieft... denkt Coco.

'Aha, Temming. Eeuwigenlaan dertien. Mooi zo, dan gaan we daar ook nog even kijken.'

'Weet je zeker dat dit het goede nummer is?' vraagt Coco aan Joël als ze in de auto zitten.

Joël wist het zeker, maar nu begint hij te twijfelen.

'We zullen het snel genoeg weten.' De agent rijdt de Eeuwigenlaan in.

Wat een kasten van huizen. Ze weten niet wat ze zien. Wonen die jongens hier?

Voor nummer dertien stappen ze uit. Lisa ziet het meteen als ze de lange oprijlaan op lopen. 'Daar staat-ie! Daar staat de scooter.'

Een vrouw doet open. Coco vindt dat ze er wel erg jong uitziet, dat kan toch nooit de moeder van Boy zijn? De vrouw schrikt als ze de agent ziet.

'Goedemiddag, mevrouw,' zegt de agent. 'Ik ben op zoek naar de eigenaar van de scooter die hier op de oprijlaan staat.'

'Die is van Vincent,' zegt de vrouw. 'Hij heeft zeker weer te hard gereden. Die jongens zijn ook zo roekeloos op die leeftijd. Het is niet mijn zoon, hoor, ik ben de huishoudster.'

Terwijl de vrouw maar doorratelt, komt er een jongen de trap af. Coco herkent hem meteen. 'Dat is 'm!' roept ze.

'Honderd procent zeker!' valt Yoice haar bij.

Vincent schrikt, maar hij herstelt zich onmiddellijk. 'Pardon?' klinkt het uit de hoogte.

'Schoft! Jij hebt de foto's op het web gezet!' schreeuwt Coco.

'Waar heb je het over?' Vincent kijkt haar verbaasd aan. 'Ik ken je helemaal niet.'

'Nou ontkennen, hè?' roept Coco. 'Van het filmpje weet je zeker ook niks!'

'En met mij was je dat ook van plan,' zegt Yoice fel.

'Rustig, dames,' waarschuwt de agent. 'We komen hier niet om ruzie te maken.'

'Ik weet van niks,' ontkent Vincent glashard. 'Ik ken die meiden helemaal niet.'

Op dat moment komt Richard de trap af.

'En hij was zogenaamd zijn zus. Hij heeft me nog een mailtje gestuurd. Melanie, stond eronder!'

'Sorry, hoor,' lacht Vincent. 'Het klinkt nogal hysterisch.' Hij kijkt Richard aan. 'Hé Richard, het kan niet gekker. Wij zouden foto's op het web hebben gezet.'

'Nou ja!' reageert Richard beledigd. 'Dat is nogal een verdachtmaking.'

Coco wordt weer woedend. Hoe durft hij.

'Wij kunnen zo nagaan of jullie de waarheid spreken,' zegt de agent. 'Als je mij even je laptop of computer geeft, controleren we het ip-adres waarmee je op internet surft en dat controleren we bij de provider. Als deze niet met elkaar overeenkomen, gaan jullie vrijuit. Mag ik je laptop even zien?' 'Ik heb niet eens een laptop,' zegt Vincent.

Ze zien allemaal het verbaasde gezicht van de huishoudster.

'Ik zou hem toch even willen zien,' zegt de agent.

'Hoezo?' vraagt Vincent brutaal. 'Hebt u een bevel tot huiszoeking? Nee, dus,' zegt hij als de agent niet reageert. Vincent duwt de huishoudster opzij en smijt de deur dicht.

Coco kijkt verslagen naar de dichte deur. 'U laat het hier toch niet bij zitten? Ze zijn hartstikke schuldig. Ik had model kunnen worden! Ze hebben alles voor me verpest door die rotfoto's en dat pornofilmpje. En u doet niks?'

'Ik kan niks beginnen, meisje. Niet op dit moment, tenminste. De jongen heeft gelijk. Als ik naar binnen wilt heb ik een bevel tot huiszoeking nodig. Er is aangifte gedaan, het wordt wel degelijk uitgezocht.'

Joël wil de agent nog overhalen of hij toch niet naar binnen wil gaan, maar hij is al onderweg naar de auto.

'Het is beter om naar huis te gaan. Ik kom langs het station en kan jullie een lift geven.'

Maar ze zijn niet van plan weg te gaan. Ze zijn niet het hele eind voor niks gekomen.

'Nee, dank u,' zegt Coco. 'Wij lopen liever. Ik moet even uitwaaien.'

'Dit geloof je toch niet,' zegt Coco als de agent wegrijdt. 'Wat denkt hij nou? Dat die schoft wacht tot ze de laptop komen halen?'

Dat lijkt Joël ook nogal naïef. 'Van dat ding moeten ze meteen af. Daarom blijven wij hier wachten tot ze naar buiten komen. En dat zal echt niet lang duren. Ik geef ze tien minuten.'

'En dan?' zegt Yoice. 'Die gasten springen op hun scooter en scheuren ervandoor. En wij er zeker achteraan rennen? lachen ons uit.'

'Yoice heeft een punt,' zegt Coco.

'Wat ga je doen?' vraagt ze als Joël naar de scooter loopt.

'Snel!' zegt Joël. 'Jullie kijken of ze eraan komen.' Hij hurkt bij de scooter neer.

Met z'n vieren zitten ze achter de heg verstopt. Coco voelt haar hart in haar keel kloppen. Ze hebben het nou allemaal wel mooi bedacht, maar wat als die gasten de laptop niet bij zich hebben? Misschien droppen ze hem wel in de beek die achter het huis loopt. Zo'n rijke kakker krijgt zo een nieuwe laptop van zijn pappie en mammie. En dan zitten zij hier maar te wachten.

'Zal ik niet even bij het water kijken?' fluistert Co co 'Misschien hebben ze de laptop daar gedumpt.'

'Dat heeft geen zin,' zegt Joël. 'Zo'n zwaar ding zakt naar de bodem.'

'Toch ga ik even.' Coco duwt de struiken opzij als voordeur opengaat. Ze knijpt in Lisa's hand. Als ze de laptop maar bij zich hebben! Ademloos kijken ze naar de deur En dan slaken ze een diepe zucht. Alleen Richard komt buiten met een laptoptas over zijn schouder.

Vol spanning volgen ze de jongen, die naar de scooter loopt. Hij haalt hem van het slot. Start dan... denkt Co co. Ze zit al klaar om een sprintje te trekken. Richard haalt scooter van de standaard. Coco heeft het gevoel alsof het eeuwen duurt. Eindelijk start hij de scooter.

'Shit!' horen ze hem zeggen. Richard start nog eens. Als scooter weer niet aanslaat, zet Richard de tas op de grond.

Coco schiet als een speer de struiken uit, grijpt de tas en rent ermee weg.

'Godverdomme!' schreeuwt Richard. 'Klotewijf! Hier met die tas!'

Hij wil Coco achternagaan, maar Joël springt ervoor en houdt hem tegen.

'Oprotten, jij eikel!' schreeuwt Richard.

'Je kan fluiten naar die laptop!' schreeuwt Joël terwijl hij Richard de weg blijft versperren.

'Ik zei oprotten!' Richard grijpt Joël vast en beukt met zijn vuist in zijn gezicht. 'Had je nog wat?'

Alles wordt wazig voor Joëls ogen en hij valt op de grond.

'Rennen, Coco!' schreeuwt Yoice.

'Joël...' Lisa kijkt geschrokken naar Joël, die kreunt van de pijn.

'Joël, gaat het?' Ze pakt zijn hand.

Coco rent met de laptop tegen zich aan de straat uit. Ze heeft geen idee wat er achter haar is gebeurd. Het enige wat ze weet, is dat Richard haar op de hielen zit. Af en toe kijkt ze achterom. Shit! denkt ze als hij steeds dichterbij komt. Hij mag haar niet inhalen. Paniekerig kijkt ze om zich heen. Was er maar iemand die haar kon helpen! Dan ziet ze aan de overkant een bus staan.

'Wacht!' schreeuwt ze. Zonder uit te kijken rent ze de weg over. Een taxichauffeur trapt keihard op zijn rem. Door het open raam gebaart hij woedend naar Coco, maar daar trekt ze zich niets van aan. Ik moet de bus halen, is het enige wat ze denkt. De deuren sluiten al, maar ze kan er net op tijd tussen springen. Zou Richard de bus achternagaan? Hijgend kijkt ze achterom. Tot haar grote opluchting ziet ze dat hij het opgeeft.

'Gaat het?' vraagt Lisa.

Ze dept Joëls gezicht met een zakdoek. Joël kijkt haar dromerig aan. Zijn hoofd bonkt en zijn gezicht bloedt, maar het enige waar hij aan denkt, is Lisa's zachte hand die de zijne vasthoudt.

'Die idioot heeft je keihard geslagen,' zegt Lisa. 'Ik schrok me dood.' Als Joël overeind probeert te komen, slaat ze een arm om hem heen. 'Steun maar op mij,' zegt ze.

Wat ben je lief, denkt Joël.

'Ik zie Coco niet meer!' Yoice komt teruggerend.

'Ik bel haar,' zegt Lisa en ze laat Joël los.

'Nee, doe maar niet,' zegt Joël, die weer bij zijn positieven komt. 'Misschien heeft ze zich voor hem verstopt. Coco's ringtone hoor je van een kilometer afstand.'

'Ik hoop zo dat ze de laptop nog heeft,' zegt Lisa.

Joël knikt. Weer voelt hij zijn hoofd. Shit! Wat doet zijn hoofd pijn.

Coco kijkt steeds angstig achterom. Pas als de bus de hoek om is en ze Richard niet meer ziet, durft ze haar vrienden te bellen.

'En?' vraagt Lisa.

'Ik heb 'm nog!' zegt Coco.

'Ze heeft 'm!' schreeuwt Lisa opgewonden naar de anderen. Coco hoort Yoice gillen.

'Ik zit in de bus. Welke weet ik niet, maar dat maakt niks uit. O, wacht, hij gaat stoppen. Ik moet eruit.' En Coco haast zich de bus uit. Op straat houdt ze een man aan. 'Weet u hoe ik het snelst bij het station kom?'

'Hier links af, en dan alsmaar rechtdoor. Dan loop je er vanzelf tegenaan.'

Coco klemt de tas tegen zich aan. Bij alles en iedereen die haar passeert, schrikt ze. Zelfs als ze Lisa belt, kijkt ze nog voortdurend om zich heen.

'Heb je hem nog?' vraagt Lisa.

'Ja,' zegt Coco. 'Ik ben onderweg naar het station.' Ze hangt meteen op. Ze moet op haar hoede zijn. Ineens blijft ze als versteend staan. Hoort ze daar een scooter? Ze kijkt om. In de verte ziet ze een zwarte scooter. Ze komen eraan! Coco schiet een winkel in. Door de winkelruit kijkt ze naar buiten. Het zweet breekt haar aan alle kanten uit. Ze houdt haar adem in als de scooter langsrijdt. Als ze haar maar niet zien. Maar op de scooter zitten twee meiden.

Vincent en Richard ijsberen voor het politiebureau.

'Waar blijft die trut?' snauwt Vincent. 'Ze had er allang moeten zijn.'

'Weet ik veel,' zegt Richard chagrijnig.

'Misschien gaat ze helemaal niet naar het politiebureau.'

'Waar gaat ze dan heen?'

'Hoe moet ik dat weten?' schreeuwt Vincent. 'Wie heeft dat ding laten jatten? Jij of ik?'

'Ze hebben mijn scooter onklaar gemaakt, weet je nog, anders was ik allang weg geweest. Wat doen we nou? Het duurt wel erg lang.'

'Ze zal toch niet naar het station zijn, hè?' Vincent verbleekt. 'Dat hoop ik niet voor je, vriend. Kom op, rennen!'

Coco rent het station binnen. Als ze maar eerst veilig in de trein zit. Ze kijkt in de hal naar de vertrektijden. Over zeven minuten gaat er een trein. Zal ze die nemen? Ze rent het perron op en belt Lisa.

'De trein vertrekt over zeven minuten. Ik ga vast. Ik blijf hier niet staan met dat ding, dat snappen jullie. Dan reis ik wel alleen.'

'Dat hoeft niet, wij zijn er ook bijna.'

'Zo snel?'

'We hebben een taxi genomen. Joël kon niet rennen. Je hoort het zo wel.'

Vijf minuten later komen ze het perron op gerend. Coco valt haar vrienden om de hals, maar dan ziet ze Joël. 'Wat is er met jou?'

'Cadeautje van Richard.' Joëls woorden worden overstemd door de trein die het station binnenrolt.

Richard en Vincent stormen de stationshal in.

'Ze moeten naar Utrecht!' Richard kijkt op het bord. 'Die trein gaat nu weg!'

Zo hard ze kunnen, rennen ze het perron op.

'Daar is ze!' roept Richard. Net op dat moment gaan de deuren dicht. Richard wil de trein inspringen, maar hij is te laat. Shit, shit, shit! Hij slaat wanhopig zijn hand voor zijn gezicht.

Coco kijkt Vincent recht in de ogen. Triomfantelijk houdt ze de laptop omhoog.

'Kijk eens wie daar staan!' zegt Yoice.

'Jezus, man, we zijn erbij,' zegt Vincent. 'Die wijven geven ons aan.' Hij gaat vlak voor Richard staan. 'Dat is jouw schuld, eikel. Besef je dat wel. Dit heb jij op je geweten. Ja, je bent een grote loser. Door jou zijn we erbij. Ik zou je moeten killen.'

'Pardon. Jij bent erbij, hufter,' zegt Richard. 'Het is jouw laptop.' En hij begint te grijnzen.

'Dat kan je niet maken, klootzak. En die mail dan? Jij hebt zelf een mail naar Coco gestuurd.'

'Vanaf jouw laptop,' zegt Richard. 'Heet ik Melanie?'

'Maar Coco heeft je gezien.'

'Je hebt geen enkel bewijs. Jij vroeg of ik voor de camera wilde komen,' grinnikt Richard. 'Wist ik veel dat je had gezegd dat ik je zus was.'

'Gluiperd, vuile gluiperd!' roept Vincent. Hij wil Richard grijpen, maar die is al halverwege de trap.

33

Met z'n vieren lopen ze het station uit.

'Jullie moeten naar rechts,' zegt Coco tegen Joël en Lisa. Ze is nog niet gerust, er kan nog van alles misgaan. Eerst moet ze het bewijs afgeven op het politiebureau. Als extra bescherming slaat ze haar arm om de tas, die over haar schouder hangt.

'Ik ga wel aan de kant van de laptop lopen,' zegt Yoice.

'Heel verstandig,' zegt Joël. 'Stel je voor dat iemand hem nu pikt. Zet 'm op, hè, jullie. En bellen zodra jullie iets weten. Au, mijn kop.'

'Hou jij je nou maar rustig,' zegt Coco.

'We kunnen het beste rechtdoor lopen. Of zullen we een taxi nemen?' stelt Lisa voor als ze Joëls door pijn vertrokken gezicht ziet. 'Het is best ver, hoor.'

'Dat hoeft niet, het gaat alweer.'

Joël loopt naast Lisa door de stad. Raar is dat, hij zou zo haar hand kunnen pakken. Zo voelt het. Net of ze een stel zijn. Hij weet dat het niet zo is. Ze heeft Louis.

Zijn hoofd bonkt bij elke stap. Hij zegt niet veel, hoewel hij van alles zou willen zeggen. Dat hij haar het mooiste en aantrekkelijkste meisje vindt dat hij kent. Hij is nog nooit zo verliefd geweest. Maar Lisa is bezet. Dus houdt hij zijn mond maar. Lisa is ook stil. Toch is het geen onaangename stilte tussen hen. Het voelt juist fijn.

'Gaat het wel?' vraagt Lisa bezorgd.

Joël knikt stoer. Maar hij denkt nu al aan het moment dat Lisa weer naar huis zal gaan.

'Is er iets?' vraagt Lisa. 'Je kijkt zo bezorgd.'

'Nee eh... niks.' Ze gaan de ingang van de eerste hulp in en melden zich bij de balie. De vrouw vraagt Joël van alles. Zijn adres, geboortedatum, telefoonnummer van zijn ouders. En dan moet hij vertellen hoe hij aan zijn hoofdwond is gekomen. Als ze al zijn gegevens heeft ingevoerd, wijst ze naar de wachtkamer.

Erg vrolijk ziet het er niet uit. Een jongetje zit krijsend op de schoot van zijn moeder. Ernaast zit iemand met een verband om zijn hoofd. Een oude dame wordt binnengebracht met een kniewond. Af en toe wordt er een naam afgeroepen en dan mag er weer iemand de spreekkamer binnen.

Ze zitten er nog niet zo lang als Joëls mobiel gaat. Het lijkt wel afgesproken werk, want Lisa's mobiel gaat ook. Ze praten hardop door elkaar.

'Wat een opluchting!' klinkt het door de wachtkamer. 'Wat fijn!'

De mensen kijken geïrriteerd hun kant op. Een man wijst op een bord aan de muur. VERBODEN VOOR GSM'S . Ze zetten alle twee tegelijk hun mobiel uit.

'Ik heb een vet goed bericht,' zegt Lisa.

'Anders ik wel.'

'Jij mag eerst,' zegt Lisa.

'Nee, vertel jij maar.' Joël voelt zich kilo's lichter.

'Coco belde net,' zegt Lisa stralend. 'De politie heeft contact gehad met de provider. Het nummer van de laptop komt overeen.'

'Yes!' roept Joël.

Lisa knikt. 'Die klootzakken worden vandaag nog opgepakt. En jij?' vraagt ze.

'Sofie is ongesteld geworden,' fluistert hij.

'Echt? Wat een mazzel!' zegt Lisa. 'Ik moest er de hele week aan denken.'

'Ze zat zo in de stress. De predictor sloeg positief uit, maar nu is ze toch ongesteld geworden! We schrokken ons dood toen dat fucking ding paars uitsloeg!'

'Dat lijkt me nou een nachtmerrie,' zegt Lisa. 'Die shit had je er dus ook nog bij.'

'Behoorlijk,' zegt Joël. 'Je kent mijn pa... Pas jij maar op met Louis.'

'Met Louis?' Lisa kijkt hem stomverbaasd aan.

'Ja, daar ben je toch verliefd op?' Joël vergeet dat hij zachtjes moet praten.

Lisa schudt haar hoofd. 'Dat heeft Coco voor mij tegen Timo gezegd. Maar het is een leugen.'

'Dus je bent niet verliefd?'

'Jawel,' zegt Lisa. 'Heel erg zelfs, maar niet op Louis. Ik ben smoorverliefd op iemand, maar die is jammer genoeg op Coco.'

'Over wie heb je het dan?' vraagt Joël op zijn beurt stomverbaasd.

Lisa kijkt hem aan. 'Dat zal jij niet weten!'

Wie is er verliefd op Coco? Ineens dringt het tot hem door. 'Lisa, jij gelooft toch niet dat ik op Coco ben? Alsjeblieft, ik...' Hij neemt haar gezicht tussen zijn handen en wil in haar oor fluisteren hoe ontzettend verliefd hij op haar is. Maar hij kan niks meer zeggen. Haar blik. Hij heeft het wel duizend keer voor zich gezien hoe hij het zou aanpakken, maar het gaat gewoon vanzelf. De overvolle wachtkamer, niets kan hem nog tegenhouden. 'Lisa, ik...' Dan kust hij haar. Hij merkt niet dat de mensen elkaar aanstoten. Hij hoort niet eens dat zijn naam wordt afgeroepen. Lisa's zoete lippen, dat is het enige wat voor hem bestaat. Eindelijk weet hij hoe ze smaken. Haar lippen gaan van elkaar. Zachtjes duwt hij zijn tong in haar mond.

'Wie heeft hier een hoofdwond?'

Ze schrikken op van een arts die voor hen staat.

'O, eh...' Joël wordt rood. 'Sorry. Ik eh... ik had heel erge koppijn.'

'Iemand heeft 'm op zijn gezicht gebeukt,' zegt Lisa. 'Het was afschuwelijk.'

'Maar nu gaat het beter,' zegt Joël. 'Ja, veel beter.'

34

'Sodemieter op!' roept Joël vanachter zijn laptop.

'Wie moet op sodemieteren?' vraagt Sofie die nieuwsgierig zijn kamer in komt.

'Die trut van een Charlotte. Gisteren heb jij haar toch in onze straat gespot? Nou krijg ik ook al een mail van haar. Of ik zaterdagavond meega naar een hockeyfeest. Ze houdt niet op, hè? Alsof ik nog niet duidelijk genoeg ben geweest.'

Hou eens op met stalken, mailt hij terug. Ik heb al verkering.

'Stoer!' zegt Sofie. 'Alsof je al heel lang verkering hebt.'

'Nou, om precies te zijn drie dagen en vier uur,' zegt Joël.

'Zo, dat is lang,' lacht Sofie.

Pling!

Joël klikt de mail open. Wat denk je wel, ik wil helemaal geen verkering met je. Veel geluk met je vriendin. Ik heb medelijden met haar. Charlotte.

'De boodschap is dus wel overgekomen,' zegt Sofie droog.

Joël drukt op verwijderen als zijn mobiel gaat.

'Hi Lisa!' Hij wuift dat Sofie moet ophoepelen.

'Doe eens open,' zegt Lisa.

Joël holt de trap af. In de haast struikelt hij bijna over zijn eigen rugtas die in de gang ligt. Hij doet de deur open. Ze kijken elkaar aan en dan moeten ze alle twee lachen.

Joël geeft haar een zoen. 'Eh... kom binnen.' Hij gaat haar voor naar boven. 'Wat een goeie actie om zomaar langs te komen.'

'Ik heb een speciale missie,' zegt Lisa stralend.

'Jij bent al speciaal genoeg.' Joël streelt haar hand. 'Plof neer.'

Lisa kijkt lachend rond. 'Waar? Overal liggen kleren, boeken en dvd's.'

'Sorry!' Joël schuift de rommel van het bed.

'Toen ik voor het laatst bij je was, had je nog allemaal plaatjes van zeehonden aan de muur.'

Joël moet lachen. 'Dat was in de brugklas. Toen voerde ik nog actie, weet je nog?'

'Toen vond ik jou al leuk,' zegt Lisa. 'Maar jij zag me niet eens staan.'

'Ik was veel te druk met m'n zeehondenactiegroep,' grinnikt Joël.

'Ik heb een cadeautje voor je,' zegt Lisa.

'Voor mij? Wat lief!'

'Omdat ik zo blij met je ben.' Ze haalt een pakje uit haar zak.

Joël wordt er verlegen van. 'Wat mooi ingepakt.' Voorzichtig haalt hij het papier eraf. 'Je hebt gewonnen!' roept hij. 'Gaaf zeg, een toegangskaart voor het concert! En die geef je aan mij, wat vreselijk lief, maar...'

'Je hoeft niet alleen, hoor.' Lisa haalt nog een kaart uit haar zak. 'Ik heb er zelf ook een.'

'Ik...' Joël wordt rood. 'Het is hartstikke gaaf, maar...'

'Je wilt niet.'

'Ik kan niet,' zegt Joël. 'Ik moet werken. Op zondagmiddag is het hartstikke druk.'

'Kan niemand voor je invallen?' 'Dat is het juist, Martijn is ziek. En Kelly is op vakantie. Peter is supergestrest. Ik kan hem echt niet laten zitten.'

Joël voelt zich schuldig als hij het teleurgestelde gezicht van Lisa ziet. Hij baalt er zelf ook van, maar wat moet hij? Jeffrey hoeft hij ook niet te vragen. Die moet hardlopen met zijn neef.

'Jammer,' zegt Lisa. 'Misschien ga ik dan wel met Coco.'

'Sorry. Hoe kan ik het goedmaken?' Joël wil net Lisa kussen als zijn mobiel gaat.

'Jeffrey,' zucht hij.

'Neem maar op,' zegt Lisa.

'Hi, Jeff.'

'Dat heb ik weer,' zegt Jeffrey. 'Coco belt me net. Nou wil ze ineens wel optreden.'

'Logisch toch?'

'Het is net rond met Rachel. Ik ga haar niet afzeggen. Dit is mijn kans, man. Ik heb haar alleen nog door de telefoon gesproken en ik smolt al. Die sexy stem... Ja, jij snapt misschien niet hoe dat voelt. Jij bent niet verliefd.'

Joël pakt Lisa's hand vast.

'Toch? Jij vindt Coco een beetje leuk, maar dat is wel wat anders, gozer. Rachel is het voor me. Ze is de vrouw van mijn leven.'

Terwijl Jeffrey maar doorpraat hoe mooi en talentvol en sexy Rachel is, kust Joël Lisa.

'Maar ik heb er al wat op bedacht,' zegt Jeffrey.

'Nou, dat is mooi,' zegt Joël terwijl hij Lisa streelt.

'Ik wil even checken of jij het ermee eens bent. We doen alles hetzelfde als anders, en dan halverwege ons nummer krijgt Rachel een eigen show. Top, toch?'

'Goed opgelost,' zegt Joël. 'Ciao, Jeff.'

'Wat heb jij een haast, man. Je zit zeker te leren.'

'Klopt,' zegt Joël. 'En Lisa helpt me erbij.' Hij drukt Jeffrey weg, gaat op bed liggen en trekt Lisa naar zich toe.

'Mam!' roept Coco. 'Waar is mijn trainingsbroek?'

'Die heb ik niet gezien,' zegt moeder.

'Je hebt 'm toch gewassen?'

'Als jij hem niet in de was hebt gegooid, niet nee.'

'Maar we moeten vanavond optreden!' zegt Coco.

'Dan had je wel eens beter voor je spullen mogen zorgen,' moppert moeder.

'Shit!' roept Coco als ze haar broek in een hoek van haar kamer ziet liggen. Meteen schieten er tranen in haar ogen. De laatste dagen moet ze om het minste of geringste huilen. Er hoeft maar iets mis te gaan of ze barst in snikken uit. Nu heeft ze pas echt last van wat er is gebeurd. Eerst wilde ze alleen maar dat Boy werd opgepakt. Maar nu dat is gelukt, beseft ze wat ze heeft verspeeld met haar roekeloze gedrag. Gisteren stond Sherl groot in de krant. Het nieuwe gezicht van HotChoizz. Dat had zij kunnen zijn. Haar moeder zag het ook. Nadat de jongens waren gepakt, heeft ze aan haar ouders verteld waarom ze niet mee mocht doen met de finale. Het is maar goed dat ze de foto's en het filmpje nooit hebben gezien. Ze schrokken zich nu al dood. Haar moeder begon te huilen, dat vond ze nog het ergst. Coco heeft haar ouders gezworen nooit meer zo dom te zijn.

Ze zoekt haar oude trainingsbroek en trekt 'm aan. Ze ziet er niet uit zo. En ze vindt het toch al zo eng om op te treden. Stel je voor dat ze haar van de foto's herkennen? Maar ze gaat toch. Het moet van Lisa. En ze heeft gelijk. Het is gebeurd, ze moet verder.

In de hal van Centrum ziet Coco het programma.

'Waarom moesten we hier nou om zeven uur zijn?' vraagt Coco aan Jeffrey als ze de zaal in komt. 'Het staat hier in het programma, negen uur. Street Explosion. Dat wordt dus twee uur stressen.'

'Vergeet het maar,' zegt Jeffrey. 'Die tijd hebben we hard nodig om te oefenen. Rachel heeft nog nooit met ons gedanst.'

Voor de derde keer loopt hij naar buiten om te checken of Rachel eraan komt.

'Nog niks te zien,' zegt hij gestrest als hij weer binnen is. 'Als ze het maar niet vergeten is.'

Wanneer Jeffrey voor de zoveelste keer gaat kijken, haalt Joël zijn mobiel uit zijn zak. 'Hi, Rachel,' horen ze hem zeggen. 'Hoe is het? Ben je al onderweg? O, je komt niet? Je bent ziek. Heel vervelend voor je. We redden ons wel. Beterschap, hè?'

'Z-z-ze... k-k-komt dus niet?' stottert Jeffrey. Hij zakt op een stoel neer. 'Daar gaat mijn droom. Shit!'

'Hi!' Rachel stapt binnen. 'Jullie zijn er allemaal al.'

Jeffrey kijkt Joël aan. 'Jou krijg ik nog wel,' sist hij en hij stapt op Rachel af.

Coco moet lachen als ze Jeffreys superstoere loopje ziet.

'Hi, ik ben vanavond je manager,' zegt Jeffrey tegen Rachel.

Wat een macho, denkt Coco. Dat Rachel hem niet uitlacht. Maar Rachel schijnt het wel interessant te vinden.

'Nou, meneer de manager, stel me maar even voor.'

Met zijn arm om Rachel heen loopt Jeffrey naar hen toe. Om de beurt noemt hij hun naam op.

'Ik zou eerst niet meedoen,' zegt Coco.

'Wat denk je?' zegt Jeffrey. 'Toen ze hoorde dat jij meedeed, kon ze ineens wel. Dat snap ik dus helemaal.' Jeffrey geeft Rachel een vette knipoog. 'Iets drinken?' Hij schenkt cola voor Rachel in. Hij gaat bij haar staan alsof ze in een café zitten.

'Mag ik even storen,' zegt Coco als Jeffrey met Rachel in gesprek blijft. 'Waarom moesten wij hier ook alweer zo fuc-king vroeg zijn? We moesten toch oefenen?'

'Eh... ja, natuurlijk,' zegt Jeffrey. 'We gaan beginnen. Maar iemand moet Rachel op haar gemak stellen. Rachel, ik had voor jou het volgende bedacht. Wij doen gewoon ons ding en dan kom jij halverwege op. En dan heb jij een soort solo-optreden in onze show. Zodra je opkomt, gaat iedereen aan de kant. En dan ga jij battelen.'

'In mijn eentje?' vraagt Rachel verbaasd.

'Nee, eh... met mij, dacht ik zo. Wij zijn nu al een beetje vertrouwd met elkaar. We moeten natuurlijk nog wel even samen oefenen. Hiernaast is nog een zaaltje. Ik denk dat Rachel en ik een halfuurtje nodig hebben. Jullie beginnen vast. En dan komen wij zo. Succes!' Voordat iemand er iets van kan zeggen, gaan neemt Jeffrey Rachel al mee.

'Hij gedraagt zich echt als een megaplayer,' zegt Joël.

'Dat is Jeff toch ook,' lacht Coco. 'Kom op, we gaan beginnen.' En ze zet de muziek op.

De zaal stroomt vol. Coco kijkt angstig naar de hordes jongeren die naar binnen dringen.

'Hoeveel kunnen er wel niet in?'

'Negenhonderd,' zegt Joël. 'En daar mogen wij voor optreden.'

Wat veel, denkt Coco. Moet ze wel meedoen? Bij die negenhonderd zitten vast mensen die haar hebben gespot op

Suga-babes. Stel je voor dat ze haar uitschelden als ze opkomt.

'Voordat het feest zo losbarst, eerst nog een peptalk van jullie manager,' zegt Jeffrey. 'Topconcentratie, jongens. Geef alles wat je hebt, zelfs meer dan dat.' Hij pakt Rachels hand. 'Onze show wordt super.'

'Jeffrey en ik zijn alle twee vuurtekens,' zegt Rachel stralend.

Vanachter het decor horen ze de dj praten. Daarna barst de muziek los.

Wat duurt het lang. Coco houdt het niet meer uit en loopt weg.

Lisa komt haar achterna. 'Wat ga je doen?'

'Ik durf niet,' snikt Coco.

'Je blijft hier,' zegt Lisa streng. 'Niemand herkent je. Je hoeft niet bang te zijn.' Coco veegt haar tranen weg. 'Rachel is er toch. Jullie kunnen me makkelijk missen.'

'Jij hoort bij Street Explosion,' zegt Lisa beslist en ze neemt Coco mee.

'En dan nu, jongens en meiden,' horen ze de dj zeggen, 'Street Explosion...!'

Zodra de muziek begint, springt Joël naar voren en hij begint te dansen. Hij maakt een dancemove die hij niet eerder durfde. De zaal begint te juichen. Timo en Lisa staan klaar. Coco kijkt Lisa angstig aan, maar Lisa trekt haar mee naar voren. Coco houdt haar adem in. Maar niemand scheldt haar uit. Iedereen juicht en klapt. Dan vergeet ze alles om zich heen. Ze battelt als nooit tevoren. Als Rachel en Jeffrey opkomen, breekt het publiek de zaal zowat af. Het is alsof die twee al jaren optreden. 'Street Explosion!' scanderen ze. Als de muziek stopt, weten ze het alle zes: de show is geslaagd.

'Feesten, jongens!' zegt Joël als ze bij de bar staan. 'Op Street Explosion.'

Ze tikken elkaars glas aan. 'Het ging vet gaaf.'

'En dit is nog maar het begin,' zegt Timo.

'Goed hè, dat je toch hebt meegedaan,' zegt Lisa tegen Coco. 'Toen jij battelde, waren ze superenthousiast.'

Een jongen blijft voor hen staan. 'Hé, waar ken ik jou van?' Hij kijkt Coco aan.

Shit! Coco wordt spierwit.

'O, ik weet het alweer,' zegt hij. 'Jij hebt bij mijn zus op de balletschool gezeten.'

'Ah, jij bent de broer van Susan,' zegt Coco opgelucht.

Joël bestelt voor iedereen nog een breezer als Jeffrey naar hen toe komt.

'Rachel en ik gaan zo nog even stappen. Kan jij me nog wat geld lenen?'

'Sorry,' zegt Joël. 'Ik krijg nog dertig euro van je.'

'En jij, Coco?'

'Ja daag, ik blijf niet aan de gang,' zegt Coco. 'Betaal eerst maar terug.'

Timo en Lisa krijgen ook nog geld van Jeffrey.

'Please, nou heb ik eindelijk de afspraak van mijn leven en dan laten jullie me barsten. Jullie krijgen het echt terug. Ik neem weer een baantje.'

'Deal!' Joël neemt Jeffrey apart. 'Je mag een dagje terug naar je oude baas. Je kan zondag voor me invallen.'

'Ik moet hardlopen met mijn neef.'

'Het is maar wat je belangrijker vindt,' zegt Joël.

Jeffrey kijkt naar Rachel. 'Oké, deal.'

'Hoeveel heb je nodig?'

'Twintig.'

Joël haalt een briefje van twintig euro uit zijn portemonnee.

'Heb jij dat kaartje voor Arctic Monkeys al vergeven?' vraagt hij aan Lisa.

'Nee,' zegt Lisa. 'Ik wou Coco vandaag vragen.'

'In dat geval wil ik toch graag met je mee,' zegt Joël. 'Ik heb net een invaller geregeld.'

'Dus we gaan toch...' Verder komt ze niet. Joël neemt haar gezicht tussen zijn handen en kust haar.

19

Coco zucht geërgerd . 'Oké, ik ga wel mee, maar alleen omdat jij zo zeurt. Mijn Boy is echt een scheetje. Zonder hem was ik nooit zover gekomen. Al die uren dat hij met me heeft geoefend. En hij heeft me nooit iets opgedrongen. Zijn zus vond dat ik moest oefenen met naakt poseren. En-'

'Hallo,' onderbreekt Joël haar. 'Hoor je wel wat je zegt? Voor de webcam zeker. Dat is normaal, nou goed.'

'Luister nou,' gaat Coco verder. 'Melanie heeft zelf ook meegedaan aan een modellenwedstrijd, dus ze weet hoe het werkt.'

'En dat heb je gedaan?' Joël schrikt zich dood. 'Nee, ik was te verlegen.' 'Gelukkig maar!'

'Jij wilt maar slecht over hem denken, hè? Als het een foute jongen was, had hij aangedrongen. En dan had ik het misschien toch gedaan. Maar dat deed hij niet. Snap je nou eindelijk hoe hij is?'

'Coco, ik heb die foto van Yoice gezien en het was hem!' 'Rustig maar, ik ga al mee. D an zijn we van die onzin af. Wat een gedoe om niks. Wat krijg ik van je als het een ander blijkt te zijn?'

Joël denkt na. 'Die cd die je zo graag wilt hebben, oké?' 'Wow! Koop dan nu maar vast. Waar woont Yoice?'

'Yoice is op de sportschool,' zegt Joël. 'Ze traint de pupillen.'

'Oké, let's go.'

Als ze op de fiets zitten, denkt Joël aan Coco's verhaal. Ook al heeft die Boy niet aangedrongen, het blijft belachelijk dat hij Coco vraagt om naakt te poseren. Maar het kan dat die zus er echt iets aan heeft gehad. Hoe dichter ze bij de sportschool komen, hoe meer hij begint te twijfelen. Joël probeert de foto in Yoices mobiel voor de geest te halen. Hij weet ineens niet meer zeker of het hem wel is. Stel je voor dat het niet zo is? Voor Coco is het niet erg. Die is allang blij met haar cd. Maar tegenover Yoice gaat hij dan wel af.

Het is druk in het centrum. Plotseling schiet Coco de stoep op. Ze smijt haar fiets neer en rent de muziekwinkel in. Joël kijkt om zich heen. Ze is echt helemaal maf. Moet je hem nou zien staan wachten op de vluchtheuvel. De auto's razen om hem heen.

'Ze hadden er nog maar één!' roept Coco als ze naar buiten komt. 'Ik heb 'm laten wegleggen.'

De sportschool is propvol kinderen. Ze horen gejuich en geschreeuw. Een paar jongetjes van de basisschool botsen rennend tegen hen op.

'Als we Yoice maar kunnen vinden.' Coco kijkt de zaal rond.

'Je wilt opeens wel erg graag naar haar toe, hè?' lacht Joël.

'Wat denk je?' zegt Coco. 'Die cd is van mij! Hé, daar staat ze.' Coco wijst in de verte.

'Waar?' vraagt Joël.

'Tussen die koters. Top!' Coco was al bang dat ze voor niks waren gekomen.

'Yoice!' roept Joël. Maar Yoice hoort niks. Een paar kinderen kijken nieuwsgierig om. 'Yoice, je wordt geroepen!' zeggen ze.

Nu kijkt Yoice op. 'Hé, gezellig, komen jullie me assisteren?'

'Nee, ik heb een vraag,' zegt Joël. 'Heb je even tijd voor ons?'

'Een momentje.' Yoice geeft de kinderen een opdracht. 'Leuk hè,' zegt ze als ze bij Joël en Coco komt staan. 'Die kids zijn zo enthousiast.'

'Ik heb een rare vraag,' zegt Joël. 'Het gaat over die Boy van jou. Is het nog steeds aan?'

'We msn'en zowat elke dag met elkaar,' lacht Yoice. 'En het zit er in dat we elkaar snel gaan zien.'

'Je liet me laatst zijn foto zien.'

'Ja, hij staat op mijn mobiel.'

'Mag Coco die foto eens zien? Ja, ik zei al dat het een maffe vraag was,' zegt Joël als Yoice hem verbaasd aankijkt. 'Maar het gaat om iets belangrijks.'

'Nou ja, het zal wel.' Yoice haalt haar mobiel tevoorschijn. 'Je mag hem best zien, hoor, ik ben trots op hem. Is het een hunk of niet?'

'Shit!' roept Coco. 'Shit, shit, shit! Wat een klootzak.'

'Mag ik nu weten waar dit over gaat?' vraagt Yoice.

'Heb je hem van Super-dudes?'

'Ja, hoezo?' wil Yoice weten.

'Ik ken hem ook van Super-dudes,' zegt Coco.

'Wat? Heeft hij ook iets met jou?'

Coco haalt haar mobiel tevoorschijn en laat haar de foto van Boy zien.

'Het is dus een vette player!' roept Yoice uit. 'Herken je deze tekst?' Coco leest een sms'je voor. Hallo darling, ik denk steeds aan je. Hier, nog een: Je bent het mooiste wat me is overkomen.'

'Dat heeft hij mij ook gestuurd.' Yoice loopt rood aan van woede.

'Yoice, we zijn klaar!' roepen een paar kinderen. 'Sorry,' zegt Yoice. 'Ik moet verder. Maar hier komt hij niet mee weg, dat kan ik je wel vertellen. Je hoort nog van me.' Zachtjes vloekend loopt ze weg.

Als Coco weer met Joël buitenstaan, dringt het pas echt tot haar door. 'Hoe kan het? Ik ben er gewoon ingetrapt. Heb ik weer!'

'Wees blij dat je er nu achter komt,' zegt Joël. 'Stel je voor wat er allemaal had kunnen gebeuren.'

'Wacht even,' zegt Joël als ze langs de muziekwinkel komen. En hij trapt op zijn rem.

Wat is Joël toch keurig, denkt Coco als hij naar binnen gaat. Hij gaat de cd afzeggen. Dat is helemaal niet nodig. Die verkopen ze toch wel.

Ze is stomverbaasd als Joël met de cd naar buiten komt en die aan haar geeft. 'Heb je hem toch gekocht?' zegt ze met tranen in haar ogen. 'Maar je had toch gelijk met Boy?' 'Voor de troost.'

'Je bent een schat.' Coco gooit haar fiets neer en geeft Joël een zoen.

'Het is zó shit!' zegt Coco als ze terug op haar kamer zijn. 'Sofie zit ook vet in de shit,' zegt Joël. 'Is het uit met Najib?'

'Nee, ze hebben toch voor het eerst gevreeën?'

'Ja, toen je pa naar die quiz was. Het leek me nog zo romantisch.'

'Reuze romantisch, het condoom schoot af.'

'Wat...!' roept Coco. 'Die kon meteen de morning-afterpil halen. Dat is ook balen.'

'Nee, dat kon juist niet. Ze moest die ochtend naar Berlijn. Mijn pa bracht haar weg.'

'Dat is ook zo. Jemig, toen moest ze er een in Berlijn kopen. Wat een gedoe zeg. Dan moet je het nog uitleggen in het Duits ook. Nog knap van haar. Hoe zou je dat zeggen? Mein condoom ist afgeschossen...? Geen Duitser die dat begrijpt.'

'Ze kon hem daar niet eens halen,' zegt Joël somber. 'Ze kwam 's avonds pas aan.'

'Hè? Ze heeft niks genomen? Ze kan hartstikke zwanger zijn. Wat stom!'

'Daar kon zij toch niks aan doen. Ze was te laat.'

'Hoezo, te laat?'

'Zo'n ding heet toch niet voor niets "morning-afterpil"? Het heeft geen zin die 's avonds nog in te nemen.'

'Natuurlijk wel,' zegt Coco. 'Wat ben je toch een doepie. Die pil werkt nog drie dagen nadat je hebt gevreeën.'

Joël schiet overeind. 'Echt? Weet je het zeker?'

'Honderd procent,' zegt Coco. 'Tweeënzeventig uur werkt hij. Wist je dat niet?'

Joël begint meteen te rekenen. 'Het kan nog!' roept hij blij. 'Ze kan 'm nu nog innemen, maar dan moet ze snel zijn.' Hij belt meteen Sofie op.

'Sofie, alsjeblieft, neem nou op! Ik krijg Sofie niet te pakken. Haar voicemail staat aan.'

'Hoe lang heeft ze nog?' 'Een uur of zo.' 'Bel naar haar hotel.'

'Super,' zegt Joël. 'Dat ik dat zelf niet kan bedenken. Je bent top!'

20

Eerst was Coco alleen maar in de war en verdrietig dat Boy een bedrieger blijkt te zijn. Maar nadat ze het Lisa heeft verteld, wordt ze ineens razend. Hoe durft hij! Ze geloofde zo heilig in hem. Het leek ook alsof hij te vertrouwen was. Stel je voor dat ze haar kleren had uitgetrokken. Gisteren drong hij er ook op aan dat ze naakt moest oefenen. Ze had het bijna gedaan! Ze kijkt op haar mobiel. Over een halfuur zouden ze samen oefenen. Dat kan hij nu mooi vergeten. Ze gaat hem een mail sturen, eentje die hem de rest van zijn leven bij zal blijven.

Zo, grote loser. Jij bent dus een vette player. Dat had je zeker niet gedacht, hè, dat ik erachter zou komen? En maar zeggen dat je zo dol op me bent. En intussen zeg je dat ook tegen andere meiden. Toevallig ken ik er een tegen wie je dat ook hebt gezegd. Dom van je hè, want leugens komen altijd uit. Ik vond je leuk, maar nu ik weet hoe je bent, walg ik van je. Weet je wat jij bent? Jij bent heel zielig. Een zielig jochie. Ziek in je kop, dat ben je. Je moet naar de psychiater, maar dat durf je zeker niet hè, want dan sluiten ze je op. Ik hoef je nooit meer te zien met je kotskop. Coco

Zo, die kan je krijgen, denkt ze als ze de mail overleest. Ze wil 'm net verzenden als haar mobiel gaat.

'Met Coco.'

'Ha Coco, met Yoice. Hè hè, het was nog een heel gedoe voor ik je nummer had. Heb jij Boy al gesproken?'

'Nee, nog niet,' zegt Coco. 'Maar ik heb hier een mailtje voor mijn neus, net geschreven. Ik denk niet dat hij me ooit nog wil spreken als hij dit leest. Wil je horen wat ik heb geschreven? Wacht even, ik verstuur het eerst, dan heeft hij het vast.'

'Nee!' roept Yoice. 'Niet verzenden!'

'Waarom niet? Je hoeft niet bang te zijn, ik heb jouw naam helemaal niet genoemd, hoor. Het gaat alleen over mij. Ik ben niet bang voor die lui. Daar gaat hij!'

'Niet doen!' gilt Yoice weer. 'Ik ben ook niet bang voor hem, integendeel. Daarom moet je het juist niet versturen. Hij mag niet weten dat je kwaad bent. Ik wil dat we hem pakken, snap je. Ik wil dat we samen een plan bedenken. Ik heb al iets bedacht en dat wil ik met je bespreken.'

'Een plan is best,' zegt Coco, 'maar ik ben razend en dat zal hij weten ook.'

'Ik ben ook razend,' dringt Yoice aan, 'daarom juist. Zo'n mailtje is niet erg genoeg.'

'Nou, wat je niet erg noemt. Daar is hij echt niet blij me hoor, luister maar.'

'Ik hoef het niet te horen, ik geloof je zo ook wel. Hij zal er best van schrikken, maar niet voldoende. Dan gaat hij weer verder met z'n vunzige acties. Ik wil dat hij het nooit meer doet. Ik wil 'm laten afgaan.'

Coco denkt na. Misschien heeft Yoice wel gelijk. Zo'n supereikel schrikt niet zo gauw. Misschien lacht hij er nog wel om.

'Geloof me, Coco,' zegt Yoice. 'Hij moet een lesje krijgen!'

Nu wordt Coco enthousiast. Stel je voor dat het hun lukt? 'Maar hoe moet dat dan? Ik heb straks een afspraak met hem. Hij is zo online. Als ik die gluiperige rotkop zie, kan ik me niet meer inhouden, hoor.'

'Natuurlijk kan jij dat wel,' zegt Yoice. 'Je doet net of er niks aan de hand is. Hij moet denken dat het goed gaat. En dan komt de klap. Ik moet nu naar de sportschool, maar kan jij morgen?'

'Na drieën,' zegt Coco. 'Maar dan moet ik zo meteen dus heel gewoon doen? Het moet wel een héél vet plan zijn.'

'Dat wordt het ook,' zegt Yoice.

'Oké, ik doe mee. Ik zie je morgen half vier in de Kikker.'

'Super!' zegt Yoice. 'Bel me nog even als je hem hebt gesproken.'

Coco hangt op. Hoe langer ze erover nadenkt, hoe meer zin ze krijgt om Boy aan te pakken.

Op het moment dat ze inlogt, krijgt ze een sms'je van Joël. Ik word nog geen oom. Sofie is nu naar de dichtstbijzijnde drogist, met een taxi!

Gelukkig, denkt Coco en ze zet de webcam aan.

21

'Vandaag moet het gebeuren,' zegt Richard. 'Dat wijf moet nu wel eens uit de kleren, anders wordt het nooit wat. Je bent wel erg soft. Push haar maar een beetje.'

'Het komt heus wel goed,' reageert Vincent geïrriteerd. 'Van die Nadine hebben we toch ook superfoto's. En wie heeft dat voor elkaar gekregen? Nog even en onze Coco kan ook op de site. Daar is ze, ik zet de webcam aan.'

'Pushen, hè?'

'Rot jij nou maar uit het beeld, anders verpest je het nog. Kom op, zusje, wegwezen.'

'Hi darling,' zegt Vincent zodra hij Coco ziet.

'Hi.' Coco probeert verleidelijk naar hem te lachen, maar het valt haar niet mee. Het liefst spuugt ze hem zo in zijn gezicht.

'Vandaag gaat het gebeuren, hè?' zegt Vincent. 'Je wordt nu professioneel, tenminste dat hoop ik voor je, anders is het einde verhaal wat mij betreft. Ik wil niet meemaken dat jij verliest, alleen maar omdat je niet durft, schatje.'

Klootzak, denkt Coco. Maar ze houdt zich in.

'Ik heb er goed over nagedacht,' zegt Coco. 'En ik ben eruit.'

'En?'

'Ik doe het. Ik ga naakt poseren. Tenslotte wil ik wel winnen.'

Richard steekt zijn duim op.

'Mooi dat je me vertrouwt, sweety,' zegt Vincent. 'Je zal er geen spijt van krijgen. Je weet: ik doe het alleen voor jouw toekomst. En voor de mijne, dat moet ik er wel bij vertellen, anders zou ik liegen en daar hou ik niet van.'

Ja, ja, denkt Coco. Hij houdt niet van liegen. Hoe hij erbij kijkt. Dat ze hem ooit heeft geloofd!

'Het komt vooral door je zus dat ik om ben,' zegt Coco schijnheilig. Ze krijgt er ineens lol in. Laat hij maar denken dat ze gek is.

'Dus we zijn zover?' vraagt Vincent.

'Vandaag kan het niet,' zegt Coco. 'Ik zit midden in de sores. Ik vertel het je later wel, want ik moet zo weg. We moeten het een paar dagen uitstellen, ben ik bang.'

'Dat geeft niet,' zegt Vincent met zijn liefste smile. 'Als er maar geen afstel van komt, babe.'

'Natuurlijk niet,' zegt Coco. 'Ik baal er toch al van. Ik wil winnen! O, Boy, ik vind het zo spannend. Denk jij nog steeds dat ik een kans maak?'

'Als je doet wat ik zeg wel,' zegt Vincent. 'Wanneer gaan we oefenen?'

'O, mijn vader toetert beneden. Ik moet met hem mee. We gaan een paar dagen naar een of ander stompzinnig huisje in de middle of nowhere. Ik mail je wel. Boy?'

'Ja?'

'Ik ben je zo dankbaar. Ik zou niet weten wat ik zonder jou moest.'

'Ik ook niet zonder jou, schatje.'

22

'Zo, je maakt er wel werk van,' plaagt Joël als hij ziet dat Sofie zich opmaakt.

'Ik moet er toch een beetje goed uitzien,' zegt Sofie stralend. 'Ik heb mijn liefje bijna een week niet gezien.'

Joël is blij dat zijn zus zo opgelucht uit Berlijn is teruggekomen. Als hij er nog aan denkt hoe bezorgd ze wegging...

'Weet Najib al dat je de morning-afterpil hebt geslikt?'

'Wat denk je? Dat heb ik natuurlijk meteen verteld. Ik laat hem niet voor niks in de stress zitten. Hij zat er echt over in.'

'Je hebt het wel aan Coco te danken,' zegt Joël.

Sofie kijkt op van de spiegel en houdt een pakje op. 'Ze krijgt een supergave aardbeien-lipgloss van me. Heb ik in Berlijn gekocht.'

'Sofie!' roept hun moeder onder aan de trap. 'Moet je niet weg?'

'Shit!' Ze was even vergeten dat ze zogenaamd in de videotheek werkt vanavond. Ze pakt haar tas en rent de trap af.

Joël gaat ook naar beneden. Hij ziet dat zijn moeder Sofie hoofdschuddend nakijkt. 'Dat haalt ze nooit meer. Die komt te laat. Het is niet voor haar te hopen dat ze haar baantje kwijt is.'

'Dat valt wel mee,' zegt Joël. 'Die paar minuten... Peter is niet zo'n strenge baas. Zelf komt hij ook wel eens te laat.'

'En staan de klanten dan buiten te wachten?' 'Soms wel.'

'Mooie boel. Jij ook thee?' Zijn moeder loopt de keuken in.

'Nee, ik ga naar de Villa,' zegt Joël. 'We hebben een extra repetitie ingelast. Dat moet wel hè, nu we in Centrum mogen optreden.'

Hij trekt zijn jas aan.

'Maak het niet te laat. Je weet hoe je vader is. Zeker nu hij het zo druk heeft, is hij extra snel aangebrand. De hele dag werken tot 's avonds en dan ook nog langs de videotheek.'

'Pa?'

'Ja, hij belde net.'

'Wat moet hij daar?'

'Sofie verrassen,' zegt moeder. 'Papa is toch ook wel eens bij jou langsgekomen?'

'Dus hij gaat vanavond?'

Moeder knikt. 'Als hij klaar is met vergaderen. Sofie zal wel opkijken.'

'Dat denk ik zeker.' Buiten belt Joël meteen zijn zus.

Als hij haar voicemail krijgt, zucht hij geïrriteerd. Waarvoor heeft ze dat ding als ze het nooit aan heeft?

Als zijn vader écht langs de videotheek gaat, ziet hij dat die op maandagavond gesloten is. Wat een gedoe! Eerst dat condoom en nu dit weer. Pa wurgt haar als hij erachter komt. En hem ook. Wat moet hij nou? Hij moet repeteren, maar hij kan Sofie toch niet laten barsten? Hij belt nog een keer. Weer krijgt hij haar voicemail. Hij zal naar het sportveld moeten. Maar wat dan? Joël denkt na. Misschien moet hij eerst Peter bellen, en hij tikt het nummer van zijn baas in.

'Ha Peet, met Joël. Ik zit in de shit! Ik bedoel, mijn zus. We hebben tegen mijn pa gezegd dat ze op maandagavond in de videotheek werkt.'

'Dus jij jokt tegen je ouders. Foei, jongen!'

'Het heeft een reden,' verdedigt Joël zich. 'Sofie mag namelijk niet omgaan...'

'Grapje,' lacht zijn baas. 'Ik hoef het niet te weten. Zeg maar wat ik kan doen.'

'Mijn pa komt vanavond langs de videotheek. Dan ziet hij dat we dicht zijn.'

'Kom de sleutel maar halen,' zegt Peter. 'Een kwestie van de lichten aandoen en het ziet eruit alsof hij open is.'

'Tof van je, Peet. Maar ik moet eerst mijn zus opsporen. Die hangt bij haar liefje op het voetbalveld.'

'Ik merk het wel,' lacht Peter. 'Tot straks.'

Joël scheurt door de stad. Gelukkig is het niet zo ver. Hij ziet het veld al liggen. Als hij vlakbij is, gaat zijn mobiel af.

'Waar blijf je nou?' vraagt Jeffrey.

'O, sorry, ik kom later. Troubles met mijn zus.'

'Joël, we mogen optreden in Centrum, remember?'

'Zeur niet aan mijn kop, man, begin dan vast,' roept Joël. 'Ik rij voor mijn plezier dat hele fucking eind naar het voetbalveld, nou goed.' Hij drukt Jeffrey weg en rent het veld op. Ja hoor, hij ziet zijn zus al staan.

'Sofie!' Hij wenkt dat ze moet komen.

'Wat is er nou?' zegt Sofie, die komt aanrennen. 'Het is net zo spannend. Najib heeft...'

'Fijn voor Najib. Pa gaat je opzoeken in de videotheek vanavond.'

Sofie schrikt.

'We mogen de sleutel bij Peter halen. Als je geluk hebt, red je het nog.'

'Je bedoelt dat we gewoon opengaan?'

'Ja,' zegt Joël. 'Karren!'

Met een stralend gezicht komt Joël uit de lift van Peters flat. 'Ik heb 'm!' Hij houdt de sleutelbos omhoog. 'Snel!'

Ze racen door het verkeer. Het is best nog een eindje vanaf Peters huis, maar Joël heeft het nog nooit zo snel gereden. Als ze de straat van de videotheek in rijden, houden ze hun adem in. Stel je voor dat hun vaders auto voor de deur staat? Maar gelukkig zien ze hem nergens. Vliegensvlug smijten ze hun fiets tegen een boom.

Joël maakt de deur open en knipt de lichten aan. Hij wijst op het reclamebord dat midden in de winkel staat. Sofie zet het buiten. Joël kijkt rond. Zijn ze niks vergeten? Shit, het bordje aan de deur met de openingstijden. Dat zou lekker dom zijn! Hij hangt er een poster voor.

'Nou pa, je kan komen,' zegt hij hijgend. Ze zijn nog maar net open als een man binnenkomt.

'Sorry,' zegt Joël. 'We zijn gesloten. We moeten de nieuwe films invoeren in het bestand.'

'Dan mag u dat bord buiten wel weghalen,' zegt de man geïrriteerd.

'U hebt helemaal gelijk, heel dom van ons.' Joël loopt naar buiten en haalt het bord binnen. Maar zodra de man de straat uit is, zet hij het weer neer.

'Waarom hielp je hem niet gewoon?' vraagt Sofie terwijl ze een sms'je naar Najib stuurt.

'Hoe wou je dat doen? Het systeem werkt niet, en we kunnen de kassa niet gebruiken.'

De meeste klanten weten dat ze dicht zijn. Maar na een minuut of tien komt er toch weer iemand.

'Sorry, we zijn gesloten,' zegt Sofie.

'Ja,' zegt Joël meteen. 'Ik zal het bord weghalen, dat schept verwarring.' En hij loopt weer naar buiten.

'Moet je mij nou zien,' zegt Joël lachend als hij voor de vijfde keer het bord buiten zet.

Maar Sofie kan de humor er niet van inzien. Ze bijt de hele tijd op haar nagels. 'Hopelijk is papa niet al langs geweest.'

'Dan had hij je heus wel al gebeld.'

'Met papa weet je het nooit,' zegt Sofie. 'Misschien zit hij ziedend van woede thuis te wachten. Wat moeten we dan doen?'

'Dan zitten we pas echt in de shit. Nog maar niet aan denken.' Maar als hun vader er na een kwartier nog niet is, slaat ook de stress bij Joël toe.

Wat stom van me, denkt hij als zijn mobiel gaat en hij ziet dat het Jeffrey is. Hij heeft niks meer laten horen.

'Hi, het lukt me niet vanavond.'

'En je zou later komen,' zegt Jeffrey verwijtend.

'Sorry.' Joël wil uitleggen wat er aan de hand is als Sofie een gil geeft. De auto van hun vader rijdt voor.

'Later!' Joël drukt Jeffrey weer weg en schiet naar achteren.

Hij laat de deur op een kier.

Zijn vader komt de winkel binnen en kijkt rond. 'Leuk om hier nu eens mijn dochter bezig te zien. Is je baas er niet?'

'Eh... nee.'

'Je gaat me toch niet vertellen dat je hier alleen staat?'

Voordat Sofie antwoord kan geven, komt Joël tevoorschijn.

'Ha pa, wat een toestand, hè? Peter is ziek. Sofie belde me en ik ben meteen gekomen, natuurlijk. Ik laat mijn zus hier niet alleen staan.'

'Dat is verstandig,' zegt vader en hij knikt tevreden. 'Ver-tel me eens, Sofie, welke films worden er nou het meest uitgeleend?'

Joël kan het niet geloven. Toen zijn vader hem een halfjaar geleden kwam ophalen, vroeg hij precies hetzelfde.

Sofie kijkt naar Joël. Ze heeft natuurlijk geen idee.

Joël wijst achter zijn rug op de top tien.

'Eh... daar staan ze,' zegt Sofie.

Zijn vader bestudeert de films, net als toen.

'Dit zijn ze dus, hier houden de mensen van. Ik ken er gelukkig niet een.'

Het lijkt wel een mop, denkt Joël. Zijn vader reageert echt hetzelfde. Straks gaat hij ook nog naar de video's vragen. Ja hoor, hij kijkt er al naar.

'Worden die videobanden nou ook nog uitgeleend?'

Joël wil antwoord geven als er een vrouw binnenstapt.

'Jullie zijn open?' vraagt ze verbaasd.

'Jazeker,' zegt Sofie.

'Zijn jullie nu tóch weer open op maandagavond?'

Help, nou krijgen we dat! Joël schiet in de stress. Als die vrouw het maar niet voor hun verpest. 'Onze baas heeft toch besloten om zeven dagen per week open te zijn,' zegt Joël gauw.

'Ik was hier vorige week nog en toen waren jullie dicht.'

'Nee hoor,' zegt Sofie. 'Misschien leek het maar zo. Het kan dat het bord niet buiten stond. Dat vergeten we nog wel eens. Of het licht... Te weinig licht misschien.'

'Welnee,' zegt de vrouw. 'Jullie waren echt dicht. Ik weet het toch zelf, ik voelde aan de deur.'

'En ik weet zeker dat hij open was,' bemoeit hun vader zich ermee. 'Mijn dochter werkt hier, ziet u. Hoeveel maandagen ben je al geweest, Sofie?' 'Eh... drie alweer.'

'Ik heb je anders nog nooit gezien,' zegt de vrouw. 'Jou ken ik wel,' zegt ze tegen Joël.

'Kleintjes zie je over het hoofd,' lacht vader.

'Ik begrijp hier echt niks van,' zegt de vrouw. 'Helemaal niks.'

Ga alsjeblieft weg! denkt Joël. Hij ziet dat Sofie het er ook warm van heeft.

'Nou ja,' zegt de vrouw. 'Als jullie toch open zijn, neem ik meteen een dvd'tje mee.'

Shit! denkt Joël. Hoe moet hij dit nou aanpakken?

'Ja, deze wil ik al heel lang zien, maar die was steeds uitgeleend.' De vrouw haalt een film uit het rek van de top tien.

'Dat zijn de populairste films,' zegt vader alsof hij er veel verstand van heeft.

De vrouw legt de film op de balie.

'Eh... we hebben een probleempje vandaag,' zegt Joël. 'Het systeem is uitgevallen, net voor u kwam. Maar u mag de film wel meenemen. Ik maak er wel even een notitie van. Mag ik uw naam?'

'De Groot.

'Daar zijn er meer van,' lacht vader.

'Daarom schrijf ik het adres ook even op,' zegt Joël snel.

'Munnikenweg 11. Als ik de dvd terugbreng, zal ik Peter toch vragen hoe dat nou zit met die maandagen.' Ze kijkt hun vader aan alsof ze er niks van begrijpt.

'Peter zal niet blij zijn als ze morgen komt,' zegt Joël als de vrouw weg is. 'Dat mens heeft altijd wat. Meestal smeert Peter hem als ze binnenkomt en dan mag ik het opknappen.'

; 'Het is ook wel een type,' zegt vader. 'Dat weet je al als je ziet wat voor films ze huurt. Die top tien bestaat alleen maar uit pulp.'

'Ze spoort niet helemaal,' lacht Joël. 'Dat hoort erbij.'

Vader geeft Joël een klap op zijn schouder. 'Heel professioneel, jongen. Ik denk dat ik maar eens ga. Komen jullie meteen naar huis na sluitingstijd?' Hij loopt naar de deur.

Sofie verschiet van kleur. Door de ruit ziet ze Najib staan. Hij zet zijn fiets tegen de boom. En haar vader staat al met één voet buiten! Had ze Najib maar niet ge-sms't! Ze stoot Joël aan. Die ziet het nu ook. Dit gaat mis! denkt hij. Hij rent naar buiten. In de haast struikelt hij bijna over de drempel. 'O, pa, je hebt een kras op je auto.'

'Een kras? Waar?'

Sofie gebaart naar Najib dat hij zich moet verstoppen. Hij duikt weg achter een geparkeerde auto.

'Daar.' Wijst Joël. 'Nee, toch niet. Ik dacht echt dat er een kras op zat. Ik lijk die vrouw wel, misschien is het besmettelijk.'

'Je weet wat ik jullie heb geleerd. Eerst kijken, jongen, en dan pas je mond opendoen.' En vader stapt in de auto.

23

'Weet Yoice eigenlijk dat wij meekomen?' vraagt Lisa als ze naar de Kikker fietsen.

'Nee,' zegt Coco. 'Dat ziet ze vanzelf wel.'

'Volgens mij is ze alleen maar blij als ze ons ziet,' zegt Joël. 'Het gaat erom dat er een supervet plan komt.'

'Zo is dat,' zegt Coco. 'Hoe meer er mee denken hoe beter het wordt. Hé, ze is er al.' Coco zwaait naar Yoice, die aan een tafeltje voor het raam zit.

'Ik heb versterking meegenomen,' zegt ze en ze ploft naast Yoice neer.

'Wat willen jullie drinken?' vraagt Joël.

'Cola,' zegt Coco.

'Doe mij ook maar,' zegt Lisa.

'Ik heb al wat.' Yoice houdt haar spa omhoog.

'Vertel op,' zegt Coco tegen Yoice als Joël de glazen even later neerzet. 'Jij had al een vet plan bedacht, toch?'

Yoice knikt. 'Luister. Die Boy heeft ons alle twee bedrogen. Maar misschien zijn er nog veel meer meiden die hij probeert te gebruiken.'

'Lijkt mij wel,' zegt Coco. 'We zijn vast niet de enigen.'

'We moeten eerst proberen die andere meiden ook op te sporen. Dan kunnen we met z'n allen iets tegen hem beginnen. Ik weet nog niet wat, maar daar komt echt wel een goed plan uit, dat kan niet anders.'

'Goed idee.' Coco neemt een slok van haar cola. 'Maar hoe komen we aan die meiden? Dat kan alleen maar via Suga-babes.'

Yoice knikt.

'En dan een oproep doen zeker,' zegt Lisa, die er blijkbaar niet in gelooft. 'Wie kent er een jongen van Super-dudes die Boy heet? Dan weet Boy toch meteen dat het van ons komt. Je zal er toch een naam onder moeten zetten. Of wou je het anoniem doen? Daar reageert niemand op.'

'Daar had ik nog niet aan gedacht,' zegt Yoice. 'Die eikel kijkt natuurlijk ook op Suga-babes.'

'Volgens mij moet het heel anders,' zegt Lisa. 'Jij hebt toch een profiel op Suga-babes, Yoice? Dan schrijf je erbij dat je zo'n lieve vriend hebt.'

'Super!' zegt Joël. 'En dan zijn foto erbij. Met meidengeslijm eronder. Zo van eh... "Hij is zo schattig. Ik heb zo'n geluk!'"

'Ja!' Coco schreeuwt het van enthousiasme zowat door de ruimte. '"Ik heb 'm op Super-dudes gevonden. En ik ben zo blij met hem. Ik dacht nooit dat ik mijn grote liefde op Super-dudes zou vinden. Wie heeft er nog meer zo'n superervaring?" Dan krijgen we natuurlijk allerlei reacties van meiden die een vriendje op de site hebben gevonden. Maar daar gaat het ons niet om. We hopen natuurlijk dat er een paar tussen zitten die ook door onze Boy zijn ingepakt.'

'Vet! Vet! Vet!' roepen ze.

'Privacy gewaarborgd!' lacht Joël.

'Juist. Dan zet je erbij: "Heb jij ook je liefje via internet gevonden? Mail dan naar..." Dan kan Boy nooit hun reactie lezen.'

'Die schrikt zich te pletter als hij zijn foto op Suga-babes bij jouw profiel ziet,' grinnikt Lisa.

'Die belt je meteen op, Yoice. "Die foto moet eraf!" Dat zou ik tenminste doen als ik hem was.'

'Dan moet ik zijn foto er wel gelijk af halen, anders vertrouwt hij me niet meer.'

'Dat zien we dan wel weer,' zegt Coco. 'Het lijkt me zo gaaf! Zo meteen zitten we met een hele groep meiden. Nou, daar komt wel een big plan uit.'

'Girlpower!' Yoice steekt haar vuist in de lucht.

'En ik hem maar aan het lijntje houden,' grinnikt Coco.

'Heb je nog wat gehoord?' vraagt Yoice.

'Ik heb 'm ge-sms't dat ik met mijn vader in een vakantiehuisje zit.'

'Zonder internet!' roepen ze alle vier tegelijk.

24

Daar gaan we weer, denkt Joël tijdens het avondeten. Hij haalt zijn mobiel uit zijn zak en doet net of hij wordt gebeld. 'Ha, Peter. Hè, wat vervelend. Is Kelly erg ziek? Lastig. Het komt hartstikke rot uit, vanavond is het voetbaltoernooi. Als onze school wint, zijn we kampioen. Ja, daar moet ik zeker bij zijn. Maar misschien kan Sofie. Een momentje. Sofie, Peter aan de telefoon. Kan jij vanavond invallen voor Kelly?'

'Best,' zegt Sofie. 'Ik heb mijn huiswerk al af.'

'Ja, ze kan,' zegt Joël in zijn telefoontje en hij hangt op.

'Die Peter is wel weer beter, hè?' zegt vader. 'Ik wil niet dat je alleen in die videotheek staat.'

'Hij is allang weer aan het werk,' zegt Joël. 'Peter heeft geluk dat jij niks om voetballen geeft,' zegt hij tegen Sofie.

'Jullie weten dat wij vanavond weg zijn, hè?' zegt moeder.

'Ja, ma,' verzuchten ze. Dat is de derde keer vandaag dat hun moeder dit zegt.

'Wij zijn naar...' vult vader haar aan.

'De verjaardag van tante Charlotte,' zeggen Joël en Sofie alle twee tegelijk.

Sofie staat op. 'Ik moet gaan.'

'Ja, meisje, je baas roept,' zegt vader.

'Ik sms je wel hoe de stand is vanavond!' roept Joël haar na.

'Sofie is er al,' zegt Timo als Joël het voetbalveld op komt lopen.

'Ja, dat zal best.' Joël ziet haar bij Najib staan. Die steekt zijn duim naar hem op.

Toffe gast, denkt Joël. In de verte ziet hij Lisa komen aanlopen.

'Ben je niet op de fiets?' vraagt Jeffrey als ze er eindelijk is.

'Mijn ketting lag eraf. Wat een eind zeg! Ik hou helemaal niet van lopen.'

Timo kijkt Joël aan. Joël weet wat zijn vriend bedoelt. Hij moet Lisa straks een lift geven. Maar wat heeft dat voor zin? Ze heeft verkering.

'Kon die Louis je niet even brengen?' vraagt Timo. 'Je laat je vriendin toch niet de hele weg lopen? Wat vind jij, Joël?'

Joël voelt dat hij rood wordt.

'Als mijn vriendin een lekke band had, zou ik haar altijd brengen,' gaat Timo door.

'Ja, dat weten we nu wel,' zegt Lisa kribbig.

Het zit niet goed met die Louis, denkt Joël. Waarom reageert ze anders zo fel? Misschien hebben ze ruzie.

Als Lisa niet kijkt, geeft Timo Joël een duwtje. Hij moet nu in actie komen. Toe dan, zegt hij tegen zichzelf.

'Na de wedstrijd mag je wel bij mij achterop,' zegt hij zacht. 'Dan hoef je niet weer dat hele eind te lopen.'

Lisa kijkt Joël aan. 'Lief van je.'

Ze rent naar Coco, die haar fiets op slot zet.

'Joël brengt me straks thuis!'

'Dan moet je hem mee naar binnen vragen,' zegt Coco. 'Verzin maar wat. Laat hem je nieuwe single horen of zo. Als hij maar op je kamer is.'

'Dat durf ik niet, hoor,' zegt Lisa.

'Lisa, je wilt hem toch? Dan moet je er ook iets voor overhebben.'

Joëls humeur kan niet meer stuk. Hij gaat Lisa thuisbrengen. Hij neemt zich voor langs de Kikker te rijden, dan kunnen ze daar iets drinken. Laat hij zich nou niet al te veel in zijn kop halen, want ze heeft nog steeds verkering.

Nog een paar minuten en dan begint de wedstrijd. Moet je mijn zus nou weer om Najibs nek zien hangen, denkt hij. Wel ja, ga maar weer zoenen. Wat een klef gedoe. Hij wendt zijn gezicht af.

Help! Joël kan het niet geloven. Het lijkt wel een nachtmerrie. Hij kijkt recht in de ogen van zijn vader!

'Kijk eens, jongen!' Zijn vader houdt Joëls sleutelbos omhoog. 'Ze lagen op tafel. Nog een geluk dat ik ze zag, anders had je voor een dichte deur gestaan. Of je had helemaal naar de videotheek gemoeten. Het was mama's idee. We komen er toch langs, zei ze. Je weet dat wij bij tante...'

Zijn vader ziet plotseling Sofie, die heftig met Najib staat te zoenen. Het liefst zou Joël door de grond zakken. Sofie heeft niets in de gaten. Zijn vader beent met grote passen op haar af.

'Wat is dit?' Hij pakt Sofie bij haar arm. 'Naar huis jij! Onmiddellijk!' Met een spierwit gezicht van woede sleurt hij Sofie bij Najib vandaan. 'En jij gaat ook mee!' brult hij tegen Joël.

Sofie zit al in de auto als Joël naar zijn fiets loopt. Zijn vader houdt demonstratief de autodeur open. 'Laat die fiets maar staan! Je gaat met ons mee!'

'Wat is er aan de hand?' vraagt hun moeder verbaasd als haar man woedend Joël naar binnen duwt en met gierende banden wegrijdt.

'Dat hoor je thuis wel.'

'Thuis? We gaan toch naar Charlotte?'

'Nee, An, bel je zuster maar af. We hebben belangrijkere dingen aan ons hoofd dan die verjaardag.'

Joël en Sofie zijn doodsbang. Joël heeft zijn vader nog nooit zo hard zien rijden. Hij scheurt de straat in. Voor hun huis komt hij met een schok tot stilstand.

'Naar binnen jullie, alle twee! En naar je kamer.'

Joël snapt er niks van. Hij had zich al op een superpreek voorbereid, maar ze mogen gewoon naar boven.

'Allebei naar je eigen kamer!' brult pa onder aan de trap.

Ze horen hun ouders de kamer in gaan. Sofie probeert te horen wat er wordt gezegd, maar de deur gaat met een klap dicht.

'Shit!' zegt Sofie. 'Wat kwam pa doen?'

'Ik had mijn sleutels op tafel laten liggen,' zegt Joël zachtjes.

'Ik schrok me dood,' zegt Sofie.

'Anders ik wel.' Joël baalt. Betrapt, net nu hij Lisa naar huis zou brengen. Maar ja, wie weet was het toch een blamage geworden.

Joël en Sofie zitten al een uur boven en de kamerdeur is nog steeds dicht.

'Dit belooft niet veel goeds,' fluistert Joël.

Na anderhalf uur roept vader hen beneden. Hun moeder zit met rode ogen op de bank.

'Mama en ik zijn het er alle twee over eens,' begint hun vader. 'Jullie hebben ons bedrogen, en niet zo'n beetje ook. Ik dacht dat ik jullie kon vertrouwen. Helaas, dat is dus niet zo. Wekenlang ben je achter ons rug om met die Najib omgegaan, Sofie. Ik had het je verboden. En niet voor niks. Ik ga niet wachten tot mijn dochter kapot is. Waar kan je wel niet in terechtkomen? Dat soort zijn drugsdealers of loverboys, of ze jatten. In elk geval vertrouw ik ze niet! En jij bent geen haar beter!' schreeuwt hij tegen Joël. 'Hoe het er is ingeslopen is me een raadsel, maar je moeder en ik hebben gefaald, dat is duidelijk. Kinderen die hun ouders bedriegen, daar is maar één oplossing voor: een streng regime. Allebei de komende zes maanden huisarrest. Joël, jij zegt je baan bij de videotheek direct op. En je stopt met Street Explosion. En jullie gaan allebei naar een andere school! Een school waar onhandelbare kinderen als jullie streng worden aangepakt!'

'Het is belachelijk!' Woedend loopt Joël zijn kamer in. 'Papa is crazy geworden.' Hij gaat op zijn bed zitten. 'Dit doen we dus never nooit. Ik ga Street Explosion echt niet opzeggen. Mijn baantje trouwens ook niet. En ik ga al helemaal niet naar een andere school!'

'Van school! Ik zie het al,' schampert Sofie. 'Hij praat niet eens met ons. Hij beslist gewoon maar, zonder ons erin te kennen. En mama gaat er ook nog in mee, dat snap ik helemaal niet.'

'Mama durft niet tegen hem op.' Joël staat op, pakt zijn rugtas en doet de kastdeur open.

'Wat ga je doen?'

'Wat denk je?' zegt Joël terwijl hij wat kleren in zijn rugtas propt. 'Ik heb het hier helemaal gehad. We zien wel waar we belanden, maar ik wil weg uit deze gevangenis.'

'Je wil ervandoor gaan?'

'Ja,' zegt Joël. 'Als hij niet normaal met ons kan praten, hoeft het van mij niet meer. Zie jij jezelf zes maanden zonder je vrienden? En naar een nieuwe school? Ik niet dus, no way!'

'En geen Street Explosion voor jou...!' zegt Sofie.

'Precies. We zijn vijftien, hoor,' zegt Joël kwaad. 'Geen kleuters meer waar je over kan beslissen zonder ze erin te kennen.'

'Alsof we crimineel zijn,' zegt Sofie verontwaardigd. 'Wat hebben we nou helemaal gedaan? We doen het goed op school, we hebben leuke vrienden, waar heeft hij het over?'

'We hebben gelogen,' zegt Joël. 'Dat schijnt zó erg te zijn. Hij heeft het er zelf naar gemaakt. Jij mag niet eens met Najib omgaan.'

'Weet je waar ik echt pissed over ben? Hij heeft niet eens de moeite genomen om Najib te leren kennen.'

'Dat bedoel ik nou,' zegt Joël. 'Ga je mee of niet?'

'Nee, ik blijf hier alleen achter, nou goed? Maar waar moeten we heen? Het is hartstikke donker. Kunnen we niet beter wachten tot morgenochtend?'

'No optie, ik blijf hier geen minuut langer.' Joël staat al bij de deur.

'Maar waar slapen we dan vannacht?' vraagt Sofie.

Joël denkt na. 'In de Villa!' zegt hij. 'Ik heb de sleutel van de Villa.'

25

Beneden in de kamer zit hun vader achter de pc. 'Hier heb ik een aantal scholen. Wil je ze zien?'

'Denk je nou echt dat het nodig is om ze naar een andere school te sturen?'

'An, zachte heelmeesters maken stinkende wonden.'

'Ik ben bang dat we juist te streng tegen ze zijn geweest. Dat kan niet goed zijn, Jan. Ze hebben een fout gemaakt...'

'Een fout gemaakt?' brult hij. 'Was het maar een fout. Ze hebben ons voorgelogen. Waar wil je op wachten? Tot ze zijn ontspoord? We moeten nu ingrijpen, nu het nog kan.'

'Jan, alsjeblieft, laten we er een nachtje over slapen. Morgen is alles anders. Laten we er met ze over praten.'

'Onder geen voorwaarde. Er wordt niet gepraat, daar is het nu te laat voor. Vanaf nu wordt er gedaan wat wij zeggen.'

'Ik kan er niet meer tegen,' snikt An. 'Telkens die ruzies. Ik wil het fijn hebben met mijn kinderen.'

'Ik ook, meisje. Vertrouw nou maar op mij.' Jan slaat een arm om haar heen. 'We willen toch niet dat onze kinderen kapotgaan? Jij toch ook niet? Daarom moeten we nu streng zijn.'

An knikt. Ze wil haar zakdoek uit haar tas halen. 'Hé, waar is mijn tas?'

'Misschien ligt hij nog in de auto,' zegt Jan.

An loopt naar buiten en haalt haar tas eruit. Als ze terugloopt, blijft ze als versteend staan. Dan rent ze naar binnen.

'Jan! Het raam van Joëls kamer... Het staat wagenwijd open...'

'Je denkt toch niet dat ze weg zijn? Nee, daar hoef je niet bang voor te zijn. Die liggen in hun bed.'

An rent de trap op. Ze klopt aan Joëls deur. 'Joël!' Als ze geen antwoord krijgt, voelt ze aan de klink. Hij zit op slot.

'Joël!' Ze rammelt aan de deur. 'Joël, doe open.'

Jan zwaait Sofies kamerdeur open. 'Hier is niemand.' Hij loopt naar Joëls kamer. 'Joël! Joël, doe die deur open!' roept hij kwaad.

'Ze zijn weg!' An slaat haar handen voor haar gezicht.

'Welnee, dit is pesterij. Ik zal ze krijgen.' Hij haalt beneden gereedschap en forceert het slot.

'Zo,' zegt hij terwijl hij de deur opensmijt. 'Hebben jullie nog meer grappen voor ons? Was het nog niet genoeg? Moeten we jullie huisarrest naar een jaar verhogen?'

An slaakt een gil als ze de verlaten kamer ziet. 'Ze zijn weggelopen!' zegt ze in paniek. 'Onze kinderen zijn ervandoor! Je hebt het ook helemaal verkeerd aangepakt. Je had met ze moeten praten.'

'Wel ja, geef mij maar de schuld. Sofie heeft ons weken bedrogen!'

'Maar ze is smoorverliefd op die jongen! En van jou mocht ze niet met hem omgaan.'

'Het is een Marokkaan,' zegt Jan. 'Ik weet het zeker, dat joch zit hierachter.'

'Wat moeten we nu?' An loopt onrustig heen en weer. 'Bel de politie, voor er iets met hen gebeurt.'

'Daar heb ik de politie niet voor nodig, ik zoek zelf wel. Wedden dat ik ze zo vind?'

Met een verhit hoofd stormt hij de trap af. 'Binnen tien minuten zijn ze weer thuis!' Met een klap smijt hij de deur dicht.

Joël en Sofie zijn nog maar net in de Villa als Sofies mobiel gaat.

'Wie is het?'

'Papa.'

'Niet opnemen.'

'Hij weet dus dat we weg zijn,' zegt Sofie terwijl ze haar vader wegdrukt.

Nog geen seconde later gaat Joëls mobiel. 'Dag, pa, ga maar lekker op het dak zitten.'

'Als hij maar niet hierheen komt,' zegt Sofie ongerust.

'Dacht je dat pa naar de Villa komt? Daar denkt hij helemaal niet aan. En als we zijn auto het pad op horen rijden, doen we gauw het licht uit.'

'Daar is hij weer!' zegt Sofie als haar mobiel gaat. 'O nee, het is Najib!' Ze neemt gauw op. 'Najib!' roept ze blij.

'Is alles goed met je?' vraagt Najib. 'Ik was hartstikke ongerust. Hij heeft je toch niet geslagen?'

Sofie begint te huilen. 'Het is veel erger. We moeten naar een andere school en hebben zes maanden huisarrest. En Joël moet stoppen met zijn baantje en met Street Explosion.'

'Wat...? Maar dat...'

'We zijn weggelopen. We zitten in de Villa.'

'Wat een toestand,' zegt Najib.

'Heb je gewonnen?'

'Nee, wat denk je nou? Ik moest steeds aan jou denken. Ik heb nog nooit zo slecht gespeeld. Iedereen baalde van me.' 'Shit!'

'Het kan me niet schelen, jij bent belangrijker. Ik wil niet dat jullie weglopen. Dat is gevaarlijk.'

'Vannacht blijven we hier.'

'En dan? "Wat zijn jullie dan van plan? Ik wil jullie helpen, liefje,' zegt Najib als Sofie geen antwoord geeft. 'Ik kom naar je toe.'

De vader van Joël en Sofie raast door de stad naar het voetbalveld. Maar als hij daar aankomt, is er niemand meer.

'Verdomme!' Hij keert om en rijdt naar de Kikker. 'Die denken dat er wat te vieren is, nou dat zullen ze weten,' zegt hij hardop en hij parkeert zijn auto. In een paar stappen staat hij binnen. Hij kijkt rond, maar hij ziet zijn kinderen niet.

Terug in de auto belt hij Jeffrey.

'Jeffrey, met de vader van Joël. Weet jij waar mijn zoon uithangt?'

'Geen idee, meneer Rodel,' zegt Jeffrey beleefd.

'En dat moet ik geloven? Je kan het beter vertellen. Dit maakt het alleen maar erger voor je vriend.'

'Ik weet het echt niet,' zegt Jeffrey.

'Jij kan goed liegen, jongen.' Zonder te groeten drukt hij hem weg. 'Waar hangen die twee uit?' mompelt hij. 'Niet op het voetbalveld, niet in de Kikker. Waar kunnen ze nog meer zijn...?' Ineens heeft hij een ingeving en hij scheurt weg. Met tachtig kilometer per uur raast hij door het centrum. Hij rijdt over de rotonde, rechtdoor, in de richting van de Villa. In plaats van rechtsaf te slaan, rijdt hij rechtdoor. Maar hij wil alsnog de afslag nemen en hij gooit zijn stuur om. Zijn auto schiet uit de bocht en hij verliest de macht over het stuur. Vloekend en tierend draait hij aan het stuur, maar hij krijgt er geen grip op. In plaats van dat hij op de weg terugkomt, tolt de auto de kade op. 'Nééé!' roept hij.

Door de stromende regen racet Najib door de stad. Als hij langs de kade fietst, ziet hij een groepje mensen in paniek naar het water rennen. Najib wil door fietsen, maar dan hoort hij iemand schreeuwen. Hij trapt op zijn rem en kijkt omlaag. In het water ligt een auto. Hij pakt zijn mobiel.

'Sofie, met mij, ik kom wat later. Hier bij de kade is iemand het water in gereden.' Hij smijt zijn fiets neer. De oploop wordt steeds groter, iedereen is in paniek, maar niemand doet iets, ze staan maar gillend aan de kant.

De auto loopt langzaam vol water. Als Najib ziet dat er iemand in zit, bedenkt hij zich geen seconde. 'Bel een ambulance!' roept hij en hij springt in het ijskoude water. Hij zwemt naar de auto, rukt aan de deur, maar er is geen beweging in te krijgen. Door de ruit ziet hij een man over het stuur gebogen liggen. Najib wacht tot de auto is volgelopen. Weer rukt hij aan het portier. Het gaat open! Hij probeert de man eruit te trekken, maar die zit vast. Zo snel als hij kan, maakt hij de autogordel los. Hij komt even boven om adem te halen, maar duikt bijna meteen weer omlaag en probeert het opnieuw. Nu krijgt hij de man wel los. Terwijl Najib het hoofd van de man boven water houdt, zwemt hij naar de kant.

Een toeschouwer steekt zijn arm uit om te helpen, maar het lichaam van de man is te zwaar.

'Help even!' roept hij naar zijn medeomstanders. Nu komen de mensen in beweging. Met zijn allen hijsen ze de man op.

'Is hij dood?' fluistert iemand.

'Verdronken,' zegt een ander zachtjes.

'Uit de weg!' Zodra het lichaam op de kant ligt, komt er een ambulance aanscheuren. Een broeder schiet hen te hulp en legt de man op zijn zij. Uit zijn mond gulpt water.

Joël en Sofie fietsen de kade op. Ze zien hoe een broeder mond-op-mondbeademing toepast bij de man. Dan zien ze het ineens.

'Papa! Dat is papa!'

26

Coco neemt slaperig haar mobiel op. 'Met Coco.'

'Hi, met Lisa. Heb jij al iets van Joël gehoord?'

'Joël?' zegt Coco gapend. Ze moet even wakker worden. Ineens ziet ze het razende gezicht van Joëls vader bij het voetbalveld weer voor zich. Ze gaat rechtop zitten. 'Nee, het zit er dik in dat hij huisarrest heeft.'

'Ik heb hem gebeld,' zegt Lisa. 'Maar zijn mobiel staat uit.'

'Dat is niks voor Joël. Geen goed teken dus. Zijn vader zal zijn mobiel toch niet in beslag hebben genomen?'

'Denk je dat?'

'Van Joëls vader kan je alles verwachten. Ik probeer hem vanmiddag anders nog wel even te bellen.'

'Hoe laat?'

'Ja, weet ik veel. Ik moet eerst naar de studio. Ik heb mediatraining, maar ik ben nog niet helemaal in vorm. Ik lag er superlaat in. Yoice belde me gisteravond nog, ze heeft al van drie meiden een reactie.'

'Slachtoffers van Boy?'

'Ja, alle drie. Ik zat midden in de nacht nog een gruwelijke e-mail te lezen van een of andere Nadine. Echt bizar, hoor. Hij heeft naaktfoto's van haar op het web gezet. Dat kind is helemaal kapot. Het is zo zielig. Ik kreeg tranen in mijn ogen toen ik het las. Dat had mij ook kunnen overkomen. Ik moet er niet aan denken wat er was gebeurd als Joël me niet had gewaarschuwd. En dan mag ik die loser zo bellen. Ik moet wel, hij staat al sinds gisteren op mijn voicemail. Anders gelooft hij me niet meer. Ik moet me aankleden, want ik wil niet te laat komen.'

'En wat doen we met Joël?'

'Jij kan hem vanmiddag ook nog eens proberen te bellen,' zegt Coco. Als het aan de andere kant van de lijn stil blijft, zegt ze: 'Je hebt nu een mooi excuus. Hij zou je thuisbrengen.'

'Ik baal zo dat die pa er opeens aankwam,' verzucht Lisa.

'Bel 'm nou maar,' zegt Coco gehaast. En ze hangt op.

Zuchtend stapt ze haar bed uit. Ze moet Boy bellen, vanochtend nog. Ze stelt het maar uit, maar daar kan ze niet mee aan de gang blijven.

Vlak voor ze naar de studio moet, belt ze hem.

'Coco!' hoort ze Boy poeslief zeggen.

Slijmbal, denkt Coco. Als ze aan die mail van Nadine denkt, wordt ze helemaal misselijk.

'Ik kan maar heel even bellen,' zegt Coco. 'Maar gelukkig gaan we straks naar huis.'

'Het wordt tijd, darling,' zegt Boy. 'Je moet oefenen.'

'Misschien kan dat vanavond al,' zegt Coco. 'Ik verheug me er zo op.'

'Ik ben er helemaal klaar voor,' zegt Boy. 'Acht uur dan maar?'

'Ja. O, daar heb je mijn vader. "Dag pap," zegt ze om het echt te doen lijken. 'Tot vanavond.' En ze drukt Boy weg.

Coco voelt het zweet in haar handen staan, maar het is gelukt. Ze heeft het nog even kunnen uitstellen. Ze zullen nu echt vanmiddag een plan moeten bedenken, want ze denkt niet dat ze dit nog langer kan volhouden.

Joël zit naast zijn vader in het ziekenhuis. Gelukkig is hij weer bij bewustzijn. Sofie en zijn moeder zitten aan de andere kant van het bed. Vol spanning kijken ze naar de deur, die opengaat. Moeder stapt op de dokter af. 'En?'

'Ik kan u geruststellen,' zegt de arts, 'uw man mag naar huis. Maar hij moet nog wel rustig aan doen.' Hij gaat naast het bed van vader staan. 'U hebt geluk gehad. Als die jongen niet in het water was gesprongen, was u er niet meer. Hij heeft daadkrachtig gehandeld. Het was een kwestie van minuten.'

'Ik weet het,' zegt vader. 'Hebt u zijn naam en adres? Ik wil hem graag bedanken.'

'Daar ga ik niet over. Misschien kan het personeel van de desbetreffende ambulance u helpen. Maar daar ga ik eerlijk gezegd niet van uit. U kunt het proberen.'

'Ik weet waar hij woont,' zegt Sofie. 'Ik heb hem thuisgebracht.'

'Gelukkig,' zegt vader.

'Ik heb ook zijn telefoonnummer.'

'Heel handig van je,' zegt moeder. 'Dan vragen we of hij gauw langskomt. En dan zorgen we natuurlijk dat er een verrassing voor hem is.'

'Die jongen heeft mijn leven gered,' zegt vader. 'Hij is in het water gedoken. Het schijnt dat verder niemand iets deed. Zo'n jongen, dat bedoel ik nou, Sofie. Die heeft moed. Die jongen bereikt iets in het leven, dat is zeker.'

Joël en Sofie kijken elkaar aan.

'Je hebt geluk gehad, pa,' zegt Joël.

'Jullie ook,' zegt vader.

Moeder knikt. 'Papa was jullie aan het zoeken. Als jullie niet waren weggelopen, was er niks gebeurd.'

'Mama heeft gelijk,' zegt vader. 'Een zeer onverantwoordelijke actie van jullie. Die held die mij heeft gered, zou zoiets nooit doen. Daar steek ik mijn hand voor in het vuur.'

'Dus eh... met hem mag ik wel?' vraagt Sofie.

'Zonder twijfel,' zegt vader beslist.

'Ben je er wel bij met je hoofd?' vraagt Katy tijdens de mediatraining.

'Sorry,' zegt Coco. 'Ik doe wel mijn best, maar het lukt me niet me te concentreren.'

'Is er iets? Heeft Boy het uitgemaakt? Zo heet hij toch, hè?'

'Het is een bedrieger.' Coco vertelt Katy waar ze achter is gekomen.

'Wat een walgelijke ontwikkeling is dit toch,' zegt Katy. 'Ik hoor dit de laatste tijd steeds vaker. Dat joch moet aangepakt worden.'

'Dat willen we ook,' zegt Coco. 'Maar hoe? Misschien moeten we uitzoeken wie hij werkelijk is en waar hij woont en hem dan aangeven. Maar dikke kans dat hij alles ontkent.'

'Je hebt geen bewijs,' zegt Katy. 'Nee, daar schiet je niks mee op. Maar er moet wel iets gebeuren. Sorry dat ik zo fel reageer, maar ik kan me hier zo kwaad om maken. Stel je voor dat je wel halfnaakt was gaan poseren en hij de foto's op het web had gezet? Dat doen ze, hoor!'

'Dat heeft hij gedaan,' zegt Coco en ze vertelt over Nadine.

'Ik moet er niet aan denken dat het mij was overkomen. Ik zou me nergens meer durven vertonen.'

'En je carrière had je ook kunnen vergeten,' zegt Katy.

Nu schrikt Coco nog meer. Daar heeft ze niet eens aan gedacht.

'Wat denk je,' zegt Katy, 'met zo'n reputatie wil niemand je meer hebben in dit vak. Je moet veel voorzichtiger zijn. Dat soort jongens is eropuit om je kapot te maken. Ze moeten een lesje leren, en goed ook, zodat ze dit soort streken in het vervolg uit hun hoofd laten. Wacht eens even,' zegt Katy. 'Is het niks voor dat tv-programma Wanna Thank You?

'Daar vertellen mensen toch altijd aan wie ze veel hebben gehad?' zegt Coco. 'En die bedanken ze dan.' Ze kent het programma, ze kijkt er vaak naar.

'Zo was het programma,' zegt Katy, 'maar vanaf volgende week wordt er iets nieuws aan toegevoegd. Dan komen er niet alleen mensen iemand in het zonnetje zetten, maar dan laten ze ook iemand aan het woord die heel erg slecht is behandeld door een ander. Je zal je wel afvragen hoe ik dat weet,' vervolgt Katy als ze Coco's verbaasde gezicht ziet. 'Maar dat komt omdat mijn broertje in de redactie van dat programma zit. Volgens mij is jouw verhaal er perfect voor.'

'Maar hoe krijg ik Boy mee naar de studio?' zegt Coco. 'Dat doet hij natuurlijk nooit.'

'Je zal creatief te werk moeten gaan,' zegt Katy. 'Ik zie het wel voor me. Zal ik mijn broer eens bellen?'

'Dat zou super zijn.' Coco kijkt naar Katy, die haar kantoor in loopt. Terwijl ze wacht, belt ze Yoice.

'Yoice!' roept ze door de telefoon. 'Ik ben hier bij Katy voor mediatraining. En ik heb misschien een goed plan waarmee we Boy kunnen terugpakken.'

'Geweldig, ik krijg net nog twee reacties binnen. Maar vertel op.'

'O, daar komt Katy al, je hoort het nog wel.' Coco hangt op. 'En? Wat zei je broer?'

'Hij vindt het uitermate geschikt,' zegt Katy. 'Jullie mogen deze week nog in de uitzending. Maar jij moet zorgen dat je die Boy meekrijgt.'

'Ben je zover?' Yoice houdt haar vinger bij Coco's laptop' 'Nee!' gilt Coco. 'Nog niet.' 'Het is bijna acht uur,' zegt Yoice.

Coco gaat op haar bed zitten. 'Ik durf het gewooon niet. Het is eng, hoor! Als ik één fout maak, is alles verpest.

'Je kan het,' zegt Lisa. 'Ik weet het zeker. Toen we net oefenden, deed je het prima.'

'Ja, maar toen was het niet tegen Boy. Dat is echt wel wat anders.'

'Als je niet inlogt, is het in elk geval verpest,' zegt Yoice. 'Denk aan Nadine, doe het voor haar!'

Yoice heeft gelijk. Ze hebben nu zes meiden die de dupe van Boy zijn geworden.

'Goed dan, maar jullie moeten weg. Jij helemaal? Yoice. Zo meteen ziet die loser je.'

'Hoe kan dat nou? Ik sta helemaal hier.' Ze gaat achter de kast staan.

'Niet per ongeluk tevoorschijn komen, hoor. Jij ook niet Lisa. Iedereen klaar?' Coco houdt haar vinger bij de toets. Ze haalt diep adem. Dan begint ze af te tellen. Drie, twee... één! Coco drukt op enter.

'Daar is ze! Ik zei het toch. Ze neemt ons heus niet in de maling. Wegwezen, Richard.' Vincent zet de webcam aan. Hi, darling.' 'Hi,' zegt Coco en ze kijkt er heel verliefd bij. 'Wat hebben we elkaar lang niet gezien, hè?'

'Veel te lang,' zegt Vincent.

'Ik baalde er zo van,' verzucht Coco. 'Zat ik daar zonder internet. Net nu ik wilde oefenen. Heb jij dat wel eens gehad? Je verveelt je echt dood. Wat ben ik blij dat ik terug ben. Vanmiddag ben ik meteen naar Models gegaan. En eh... daar heb ik je foto laten zien.'

'Wat moeten ze nou met mijn foto!' roept Vincent.

'Ik heb ze verteld dat jij degene bent die mij zo goed heeft gecoacht en ik zei ook dat ik je wilde bedanken. En zij hadden een superidee. Ken je dat tv-programma Wanna Thank You?

'Dat slijmerige gedoe,' zegt Vincent. 'Ik heb het één keer gezien, dat was wel genoeg.'

Help! Hier heeft Coco niet op gerekend. 'Ik wil je daar mee naartoe nemen.'

'Dat meen je niet,' lacht Vincent. 'Ik zie me daar al staan. Dan word ik voor de buis bedankt. Laat maar zitten. Maak het maar goed als we een keer samen zijn.'

'Het is toch stoer,' zegt Coco. 'Misschien zijn er nog meer meiden die door jou gecoacht willen worden, weet jij veel.'

'Hou er maar over op,' zegt Vincent. 'Het is niks voor mij. Gaan we beginnen?'

Coco raakt even in paniek. Wat moet ze nou? Hij doet het niet. Dan ziet ze dat Lisa een vel papier omhooghoudt, REGIEASSISTENT , staat erop. Wat bedoelt ze?

'Waarom zeg je nou niks?' vraagt Vincent.

Ineens weet Coco wat Lisa bedoelt. 'Weet je waarom ik even stil was,' zegt ze. 'Omdat je het eigenlijk nog niet mocht weten.' 'Wat mag ik nog niet weten?'

'Nou eh...' zegt Coco. 'Katy vindt dat je mij zo professioneel hebt gecoacht. Ze zegt dat je talent hebt en eh... Zal ik het zeggen? Het was eigenlijk een verrassing.'

'Vertel nou maar.'

'Ze wil je in contact brengen met de regisseur van Wanna Thank You. Hij zoekt een assistent, zie je, daarom is het zo belangrijk dat je aan zijn programma meedoet. Hij is er hartstikke trots op en anders beledig je hem misschien. Je wilt toch regisseur worden?'

'Nou en of!' zegt Vincent.

'Maar ik wil ook niet dat je met tegenzin in de studio zit,' zegt Coco. 'Dat merkt hij.'

Vincent draait bij. 'Ach, misschien is het toch wel leuk. Nou ik erover nadenk, het is wel geinig natuurlijk.'

'Dus je doet het?'

'Yes!' zegt Vincent.

'Dan bel ik meteen de redactie, tot zo.' En Coco werpt hem een kus toe.

'Dus meneer komt op de tv,' zegt Richard. Hij is duidelijk jaloers. 'Dat je dat doet, zo'n zoetsappig programma.'

'Wat denk je nou, man. Ik kan regieassistent worden. Zo'n kans laat ik niet lopen. Dan maar even slijmen daar in die lampen.'

'Nou ja, als je er maar voor zorgt dat ze zo naakt gaat poseren,' zegt Richard. 'Dan heb ik ook nog wat. Wat een mop, dan kunnen de foto's morgen het web op.'

'Voorlopig zetten we ze niet op het web,' zegt Vincent.

'Wat...? Je gaat toch niet terugkrabbelen?'

'Nee, maar ik wacht wel tot ik op de tv ben geweest. Ik ben niet gek. Straks vindt ons kuikentje de foto's voordat ik die regisseur heb ontmoet. Hé, dringt het wel tot je door. Mijn droom, man.'

'Daar is ze!' Vincent neemt zijn mobiel op.

'Ik heb gezegd dat je meedoet. Ik moet meteen komen om het door te praten. Balen, want nu kunnen we weer niet oefenen. Maar dit is ook belangrijk. De opnames zijn aanstaande woensdag, aan het eind van de middag. De tijd krijg ik nog door. O, Boy, wij samen op de tv, ik vind het zo cool.'

'Je bent great! Een kus dan.' En Vincent hangt op.

27

Joël staat op het schoolplein en vertelt wat er met zijn vader is gebeurd. Iedereen staat om hem heen.

'Dus Najib heeft je vader gered!' zegt Jeffrey.

'Ja,' zegt Joël. 'Dat geloof je toch niet! Niemand stak een poot uit. Ze stonden daar maar een beetje in het water te koekeloeren hoe mijn vader verzoop. Bizar toch? Als Najib niet was langsgereden, had ik geen vader meer.'

'Je vader denkt nu zeker wel anders over Najib.'

'Hij weet nog niet dat Najib hem gered heeft,' zegt Joël. 'Als mijn pa weer aangesterkt is, vertellen we het hem.'

'Was je pa nog kwaad?' vraagt Coco.

'Het viel wel mee.' Joël heeft geen zin om zijn vrienden te vertellen dat hij huisarrest heeft en moet stoppen met dansen. Hij schaamt zich dood. Na het ongeluk heeft zijn pa er niks meer over gezegd. Sofie en hij zijn vanochtend gewoon naar school gegaan, alsof er niks aan de hand is. Maar Joël zit er wel mee. Stel je voor dat zijn vader bij zijn besluit blijft.

'Kijk nou eens wie we daar hebben!' Alle gezichten gaan Najibs kant op. Zodra hij het schoolplein op komt, rennen ze juichend naar hem toe. 'Daar is onze held!' Ze hijsen hem op hun schouder en rennen een rondje met hem over het schoolplein.

'Waar slaat dit nou weer op?' zegt een vijfdejaars. 'Hij heeft twee ballen doorgelaten die hij makkelijk had kunnen stoppen.'

Joël kijkt naar Lisa, die komt aanrijden. Je moet over eergisteren beginnen, zegt hij tegen zichzelf. Wat moet ze wel niet denken? Je zou haar thuisbrengen en je was ineens vertrokken. Hij wacht tot Lisa in de fietsenkelder is en loopt dan naar haar toe.

'Hoi,' zegt hij verlegen.

Lisa die net haar fiets op slot zet, kijkt op. Ze wordt rood als ze Joël ziet.

'Sorry van eergisteravond,' zegt Joël. 'Het is anders gelopen dan ik had gedacht.'

'Zeg dat wel,' zegt Lisa. 'Je vader was bijna verdronken. Ik kwam Sofie onderweg tegen en toen vertelde ze het. Wat een schrik.'

Joël knikt. 'Het was op het nippertje.' Hij krijgt weer een steek in zijn maag als hij eraan denkt wat er had kunnen gebeuren. Dan had hij geen vader meer gehad!

'Gelukkig dat het goed is afgelopen. Gefeliciteerd.' Lisa kust hem op zijn wang.

Joël heeft een gevoel alsof hij in de fik staat.

'Alles is goed gekomen, toch?' Lisa kijkt Joël aan.

Kijk niet zo lief, denkt Joël. Daar kan ik echt niet tegen. Hij kijkt in Lisa's prachtige ogen en dan vertelt hij het ineens.

'Met mijn vader is het goed afgelopen, maar met Sofie en mij niet.'

'Hoe bedoel je?'

'Mijn vader haalt ons van school.'

'Echt?'

Joël ziet dat ze schrikt, maar dan herstelt ze zich. 'We blijven gewoon vrienden, hoor.'

'Dat eh... dat zal moeilijk gaan,' zegt Joël. 'We mogen zes maanden geen vrienden meer zien.'

'Wat...?' Lisa trekt wit weg.

'Gruwelijk, hè? Onze groep, alles: ik ga het zó missen.'

Lisa slaat haar ogen neer. Ineens ziet Joël dat er een traan over haar wang loopt. Hij pakt haar hand. 'Hé, huil je?'

'Sorry,' zegt Lisa. 'Maar ik schrik me dood. Dan zie ik je dus voorlopig niet meer.'

Ze is serieus geschrokken! denkt Joël. Ze vindt het echt erg. Misschien is ze bezorgd voor om Street Explosion.

'Ik zal je zo missen,' zegt Lisa.

Je moest eens weten hoe ik jou ga missen, denkt Joël. Maar het is wel beter zo, dan kan hij haar eindelijk vergeten.

'Louis troost je wel,' zegt Joël. 'Toch?'

Lisa haalt haar schouders op. 'Er is helemaal geen Louis.'

'Hier zijn jullie!' roept Coco. 'Ik zoek me gek. We moeten naar binnen. Of stoor ik?'

28

Coco heeft vannacht bijna niet kunnen slapen. Ze is zo bang voor de tv-opname. Ze droomde dat ze niks wist te zeggen. Ze stond maar wat te stuntelen op het podium en iedereen liep de zaal uit. Het was een grote afgang. En Boy lachte haar uit. Ze had zich voorgenomen vanochtend thuis te blijven om zich voor te bereiden, maar ze is expres naar school gegaan. Dat had ze beter niet kunnen doen. Ze is twee keer de les uit gestuurd omdat ze met Lisa nog een keer alles doornam. Eindelijk gaat de zoemer.

'Ik word gek van de stress,' zegt Coco tegen Lisa als ze op de fiets zitten. 'Waarom ben ik zo stom geweest om me op te geven? Ik kan dit helemaal niet.'

'Natuurlijk kan je het wel,' zegt Lisa. 'Nu lijkt het een nachtmerrie, maar als je daar staat, valt alle stress van je af, wedden?'

Coco gaat vlak voor een auto naar rechts. Lisa kan haar nog net wegtrekken.

'Het was bijna niet meer nodig geweest. Kijk je een beetje uit!'

Coco haalt haar mobiel uit haar zak. 'Weer een sms'je van Yoice. De tiende vandaag. Ze belt me zo.'

'Zij wil ook graag dat Boy voor gek staat,' zegt Lisa.

'Ja, en ik mag het doen. Nou ja, dat is flauw van me. Yoice heeft ervoor gezorgd dat al zijn slachtoffers vanmiddag in de tv-studio zijn.'

'Komt die Nadine ook?'

Coco knikt. 'Weet je waar ik nou bang voor ben? Dat hij me in de maling neemt en niet komt. Dan zitten we allemaal voor gek.'

'Je hebt hem gisteravond toch nog gesproken?' zegt Lisa.

'Misschien doet hij net alsof hij komt. Weet jij veel? Van die eikel kan je alles verwachten.'

'Dit is echt het allerlaatste wat ik doe met die Boy. Daarna ga ik alleen nog met jou en Joël om, tot de finale is geweest.'

'Met Joël...?' zegt Lisa. 'Ik wou dat het waar was.'

'Wat bedoel je?'

'Je kan binnenkort niet meer met Joël omgaan.'

'Waar haal je die onzin nou weer vandaan?'

'Laat maar,' zegt Lisa.

'Doe niet zo eng, nou wil ik het weten ook. Waarom zeg je dit? Is Joël kwaad op me?'

'Helemaal niet,' zegt Lisa. 'Ik vertel het je, maar je moet zweren dat je het voor je houdt. Joël moet naar een andere school en hij mag ons een halfjaar niet meer zien.'

'Hè? Je kletst.'

'Nee, het is zo.'

'Van wie weet je dat?'

'Van Joël zelf.'

'Nee!' Coco blijft midden op de weg staan. 'Is zijn vader gek of zo? Dat doe je toch niet. Dan zijn we hem kwijt! Wat afschuwelijk.'

'Misschien had ik het je niet moeten zeggen. Niet aan denken, eerst de tv.'

'Als Boy komt.'

'Wacht, ik krijg een sms'je. Boy zit in de trein.' Coco rijdt haar straat in.

'O, wat erg, hij komt echt. Nou moet ik wel. O, Lisa, ik vind het zo eng. Zou jij het durven? Wat een dag is dit!' zegt ze als ze de voordeur openmaakt.

'Als jij iets wilt eten, dan pak je maar. Ik krijg geen hap door mijn strot.'

'Ik ook niet,' zegt Lisa. 'Ik heb ook geen trek.'

'Door Joël?'

Lisa knikt.

'Ah liefje, je hebt ook wel pech. Nou wordt het misschien wat tussen jullie en dan gaat hij weg.'

Coco loopt haar kamer in. 'Ik weet niet eens wat ik aan moet.'

'En dat   T -shirt dat je pa uit Italië heeft meegenomen? Dat heb je nog niet aangehad. En hij is zo super!'

'Ik heb dat shirt bewaard voor mijn eerste date met Boy. Nou, dat hoeft nu ook niet meer.'

'Je hebt toch een date met Boy,' lacht Lisa. 'Een tv-date.'

'Een superdate!' lacht Coco. Ze trekt het T -shirt aan.

'Het helpt, hoor, ik krijg meteen meer power.'

Lisa kijkt vol bewondering naar Coco. 'Je ziet er echt top uit zo!'

'Als mijn vader weer naar Italië gaat, vraag ik of hij er voor jou ook een meeneemt.'

Coco's mobiel gaat. 'Hi, Yoice.'

'Ben je er klaar voor?' vraagt Yoice.

'Helemaal,' zegt Coco trots. 'Ik heb een super T -shirt aan. Nou kan er niks meer misgaan. We stappen zo op de fiets.'

'Wij zijn al bij de studio,' zegt Yoice. 'Alle meiden zijn er. We gaan nu naar binnen, dan lopen we geen enkel risico dat Boy ons ziet.' 'Jullie zijn er al! Wat spannend!'

'We moeten weg!' roept Lisa.

'Toi toi!' zegt Yoice. 'Wij gaan nu...'

Maar Coco drukt haar al weg.

'Ik kan nu nog weg...' zegt Coco tegen Lisa en Joël als ze bij de studio aankomen.

'Niks weg. Je kan het, ik weet het zeker,' zegt Joël. 'Moet je Boy niet even bellen?'

Coco pakt haar mobiel. 'Hi, met mij, waar ben je nu?'

'De trein heeft vertraging,' zegt Boy. 'Ik baal. Maar als het goed is, gaat hij zo rijden.'

'Maar dan kom je toch veel te laat? Je moet ook nog met de bus. Zal ik vragen of Joël je van het station haalt?'

'Hoeft niet, ik neem een taxi. Don't worry, love.' Boy geeft haar een kus door de telefoon en hangt op.

'Ik weet het niet,' zegt Coco. 'Ik weet niet of hij echt onderweg is.'

'Ga jij nou maar alvast naar binnen,' zegt Joël. 'Lisa en ik wachten hier wel.'

Coco loopt meteen door naar de man achter de balie. 'Ik kom voor het programma Wanna Thank You ,' zegt ze.

'En je naam?' vraagt de man.

'Coco Verburg.'

'Je mag plaatsnemen. Ze komen je zo halen.'

Coco ploft op een knalrode bank neer.

Een paar minuten later komt een vrouw naar haar toe.

'Ah, jij bent Coco.' De vrouw steekt haar hand naar Coco uit. 'De andere meiden zitten al in de zaal. Het waren er zeven, hè?'

'Ja,' zegt Coco.

'Dan zijn ze er allemaal. En waar is Boy?' 'Hij zit nog in de trein. Vertraging.' 'Dat is niet zo mooi.' De vrouw gaat Coco voor in de lift. 'Je mag hier wel even wachten,' zegt de vrouw als ze een gang zijn doorgelopen. Ze doet een kamertje open. 'Ik kom je zo halen voor de make-up.'

Coco loopt heen en weer in het kamertje. Ze had nooit gedacht dat ze het zo eng zou vinden.

'Goedemiddag.' Een man steekt zijn hoofd om de deur. 'Ik ben de opnameleider. Het is live, hè, dat weet je.' 'Boy is er nog niet.'

De man kijkt op zijn mobiel. 'Hij heeft nog drie kwartier. Waar zit hij ongeveer? Kunnen we hem ergens oppikken?' 'Geen idee,' zegt Coco. 'Zal ik hem sms'en?' 'Lijkt me wel handig,' zegt de man. Waar zit je? tikt ze in. Ik ben er bijna, sms't Boy.

'Hij komt,' zegt Coco. Nu is het echt. Ze gaat voor de tv. Haar maag draait zich om.

'Coco?' De vrouw komt haar halen. 'We gaan naar de make-up.'

'Spannend, hè?' zegt Lisa. Joël knikt. 'Super dat we in de zaal mogen zitten.' 'Fijn dat jij er ook bent,' zegt Lisa. 'Anders zat ik hier alleen met Yoice en die is natuurlijk met die meiden.'

'Ik vind het ook fijn dat jij er bent.' Joël ergert zich aan zichzelf. Kan je niks beters bedenken? Hij lijkt wel een papegaai met dat napraten.

'Ik was wel heel erg geschrokken van je bericht,' zegt Lisa. 'Gaat het nog door?'

'Ik ben bang van wel,' zegt Joël. 'Mijn pa heeft er niks meer over gezegd, dat is meestal geen goed teken.'

'Het zal wel raar zijn zonder jou.'

'Dat went wel,' zegt Joël. 'Tenminste voor jou. Ik zal jullie erg missen. Ik bedoel... Soms is het wel goed om elkaar niet meer te zien. In mijn geval dan. Ik bedoel...'

'Je hoeft het niet uit te leggen,' zegt Lisa. 'Iedereen weet dat jij...'

'Dat ik wat?'

'Nou, dat je op Coco bent.'

'Hoe kom je daarbij?' zegt Joël. 'Jou, Lisa, jou zal ik missen.' 'Mij?'

'Ja, Coco is een vriendin. Maar jij... Sorry, ik had het niet moeten zeggen, het heeft toch geen zin. Ik weet dat je... net hebt gedaan of je verkering met Louis had. Je wilde van mij af zijn. Binnenkort ben je van me af, voorgoed.'

'Joël, hoe kan je dat nou zeggen?' Lisa pakt zijn hand. Joël kijkt in haar ogen. 'Ik...' zegt Lisa. 'Ik ben al heel lang...'

Joël kan haar niet laten uitpraten. Voor hij er erg in heeft wat hij doet, kust hij haar op haar mond. Ik droom, denkt hij als hij Lisa's lippen proeft. Haar mond gaat lichtjes open. Hun tongen raken elkaar. Joël vergeet alles om zich heen. Hij weet niet eens meer dat ze in de studio zijn. Hij proeft alleen Lisa's zachte tong.

'Ik kom jullie halen.' De opnameleider kucht expres een paar keer. Pas bij de vijfde kuch merken ze hem op.

'Ik heb een goed bericht,' zegt de man als Coco uit de make-up komt. 'Boy is er.'

'Heeft hij niemand gezien?' 'Nee, die meiden zitten allang in de zaal. Daar houden wij hem ver vandaan,' zegt hij zachtjes. 'Ik breng je nu naar hem toe. Verspreek je niet, hè?'

Aan het einde van de gang doet hij een deur open.

'Wow!' roept Boy. 'Je bent nog mooier dan op het web.'

Hij wil Coco kussen. 'Eh... mijn make up,' zegt ze gauw en ze draait haar gezicht weg.

'Jullie zien elkaar voor het eerst?' vraagt de man.

Coco knikt.

'Het is echt een vette surprise,' zegt Boy.

'Ik kom jou zo voor de make-up halen, Boy.'

'Ze gaan me toch niet opmaken?' roept Boy.

'Een heel klein beetje maar,' stelt de man hem gerust. 'Ik laat jullie nu even alleen, dat vinden jullie wel prettig zeker?'

'Graag,' lacht Boy. Hij pakt Coco's hand en drukt er een kus op. 'Is die regisseur er ook?' vraagt hij.

'Ja,' liegt Coco. 'Hij begon al over jou. Na de opnames wil hij je meteen zien.'

'Great!' Boy geeft Coco een kus op haar hoofd. 'Al mijn vrienden zijn jaloers op me. Ze zitten allemaal voor de buis.'

Coco weet niet zo goed wat ze moet zeggen. Het zweet staat in haar handen. Waarom duurt het ook zo lang? Ze heeft het gevoel dat ze eeuwen met Boy zit te wachten. En hij praat maar, alleen over zichzelf. Coco walgt van hem. Telkens als hij haar aanraakt, wordt ze misselijk. En dan moet ze zo nog voor de tv ook. Was ze er maar nooit aan begonnen.

Joël en Lisa zitten vol spanning in de zaal. Tot nu toe zijn er alleen maar meiden die iemand in het zonnetje zetten. Wanneer zou Coco aan de beurt zijn?

Eindelijk kondigt de presentator het nieuwe onderdeel van het programma aan. Lisa en Joël knijpen in eikaars hand. Iedereen begint te juichen als hij op de moddermachine aan het plafond wijst.

Boy en Coco wachten nog achter de schermen tot ze op mogen. Vanuit de zaal horen ze luid gejuich en applaus.

'Jij blijft hier achter het decorstuk staan.' De opnameleider geeft Boy een koptelefoon. 'Het moet een verrassing zijn, je mag niet horen wat Coco aan het publiek vertelt.'

'Als je maar niet te erg over me opschept,' zegt Boy. 'Dan kan ik alleen maar tegenvallen.' Als hij de koptelefoon op zijn hoofd zet, steekt hij zijn duim naar Coco op.

Coco krijgt een zendertje om. Ze moet moeite doen om rustig te blijven. Het mag niet misgaan, het is live!

'Ik geef je zo het teken als je moet opkomen,' fluistert de opnameleider. 'Dan loop je naar de bank en ga je zitten.'

Coco knikt. Ze beeft over haar hele lichaam.

'En daar is ze dan!' hoort ze de presentator zeggen. Coco Verburg.'

De opnameleider geeft haar een duwtje. Coco loopt naar voren.

'Geef haar een daverend applaus!'

Coco geeft de presentator een hand en gaat op de bank zitten.

'Coco, we hebben hier net vier mensen gehad die veel aan een jongen te danken hadden. Maar jij hebt niet zo'n fijne ervaring, toch?'

'Nee,' zegt Coco.

'Vertel ons eens iets meer. Je surfte op Super-dudes.'

'Ja,' zegt Coco, 'en daar kwam ik in contact met Boy.'

Coco was doodsbang dat ze niet uit haar woorden kon komen. Dat ze opeens zou gaan hakkelen en in huilen zou uitbarsten. Maar nu ze eenmaal begint, komen de woorden er makkelijk uit rollen. Ze vergeet helemaal dat ze op de tv is. Haar verhaal maakt indruk. Het is doodstil in de zaal.

'Ineens kwam ik erachter dat ik niet de enige was.' Nu wordt ze emotioneel. 'Ik was zo verliefd op hem. Ik vertrouwde hem helemaal. Ik heb zelfs ruziegemaakt met mijn beste vriend toen hij Boy niet vertrouwde. Ik kan het nog steeds niet geloven.'

'En jij bent niet de enige die de dupe is geworden van deze jongen, toch Coco?'

'Nee,' zegt Coco. 'Daar kwamen we later achter toen we een oproep plaatsten op Suga-babes.'

'Jongens en meiden thuis, het grote moment is aangebroken,' zegt de presentator plechtig. 'Slachtoffers van Boy, willen jullie naar voren komen?'

Zes meiden en Yoice staan op en gaan naast Coco zitten. 'Jij, Nadine,' zegt de presentator, 'jij werd niet door een vriend gewaarschuwd. Vertel de kijkers eens wat er met jou is gebeurd.'

'Ik dacht ook dat Boy verliefd op me was, net als Coco. Hij vroeg of hij naakt foto's van me mocht maken. Eerst durfde ik het niet, maar hij drong zo aan en toen heb ik het toch gedaan. En die foto's heeft hij op internet gezet.'

'Dat had nogal wat gevolgen,' zegt de presentator.

Nadine knikt. 'Heel erge gevolgen. Mensen van mijn werk hebben het gezien en toen werd ik ontslagen. Mijn ouders waren woedend op me. Ze hebben ervoor gezorgd dat de foto's van de site gingen, maar toen kwamen we ze toch weer tegen op een pornosite. Ik ben mijn beste vriendin verloren, ze mocht van haar ouders niet meer met me omgaan. Op school hebben ze me weggepest. Ik zit nu op een andere school en ik ben al mijn vriendinnen kwijt. Volgens mijn ouders is Boy niet de enige die dit doet, er zijn er veel meer. De politie kon niks doen. Ze hadden geen idee wie Boy echt was.'

'Zo te horen zijn jullie er klaar voor om die Boy te ontvangen,' zegt de presentator. Hij geeft zijn assistente een teken. Zij loopt naar achteren en komt met een triomfantelijke Boy terug. Hij heeft zijn armen al in de lucht om de lovende woorden en het applaus van de zaal in ontvangst te nemen, maar in plaats van dat er geklapt wordt, fluiten ze hem weg. De assistente neemt hem mee naar de plek onder de moddermachine. Boy kijkt verward naar de presentator en dan ziet hij zijn slachtoffers op de bank zitten. Voordat hij iets kan zeggen, stort er een lading modder omlaag. Terwijl hij wordt bedolven onder de modder en zich probeert te bevrijden, neemt de presentator afscheid. Een camera rijdt naar voren en zoemt op Boy in.

'De foto's van degenen die zijn gehuldigd en uitgejouwd kunnen jullie terugzien op onze site. Kijk gauw op: www.wannathankyou.nl. Tot volgende week.'

29

'En?' Sofie doet de deur van Joëls kamer open.

'Het is gelukt,' zegt Joël. 'Ze sturen een journalist.'

'Wow...!'

'Wie ga je bellen?' vraagt Joël als Sofie haar mobiel tevoorschijn haalt.

'Najib. Hij komt in de krant, dat moet hij toch weten?'

'Doe dat even op je eigen kamer.' Joël kent die telefoontjes van Sofie. Hij heeft geen zin om een uur naar dat geslijm te luisteren.

'Wat krijgt Najib eigenlijk?' vraagt Sofie.

'Geen idee. Zal ik beneden even vissen?'

Als Joël de woonkamer in komt, ziet hij een envelop op tafel liggen.

'Ah, je redder krijgt money. Daar zal hij blij mee zijn.'

'Geld? Dat is helemaal tegen mijn principe, jongen. Ik geef jonge mensen geen geld, dat zou jij toch moeten weten. Dat maken jullie toch maar op aan nutteloze dingen. Nee, jongen. Ik heb hier het levend voorbeeld voor me hoe je geld over de balk kan gooien.'

'Bedoel je mij?'

'Wie anders? Jij verdient genoeg bij, maar wat blijft ervan over? Je maakt alles op. Nou weet ik bijna zeker dat dit jongmens veel verstandiger is, maar toch.' 'Wat zit er dan in de envelop?'

'Boekenbonnen. Honderd euro aan boekenbonnen.'

Joël kijkt zijn vader aan. 'Boekenbonnen? Wat saai. Misschien houdt hij wel helemaal niet van lezen. Honderd euro. Hoeveel cd's kan je daar niet voor krijgen? Had dat gedaan.'

'Voor herrie ga ik niet betalen,' zegt vader.

'Weet je wat Najib krijgt?' Joël is nog steeds verontwaardigd als hij boven komt.

'Nou?'

'Voor honderd euro aan boekenbonnen. Wat zal hij balen. En je kan ze ook niet ruilen voor money.'

'Super!' zegt Sofie.

'Dat meen je niet. Najib lijkt me geen lezer.'

'Nee, maar hij heeft net een baantje aangenomen, omdat hij zijn schoolboeken volgend jaar niet kan betalen. Daar baalt hij van. Het is op maandagavond. Hij moet zijn voetballen ervoor afzeggen. En nou kan hij de boeken zo kopen.'

'Die pa,' lacht Joël. 'Dus toch raak geschoten.'

Joël krijgt een sms'je. Als hij het leest, wordt hij rood.

'Het is van Lisa,' plaagt Sofie. 'Mag ik het lezen?'

'Natuurlijk niet, ik lees jouw sms'jes toch ook niet?'

Sofie grist Joëls mobiel uit zijn hand.

'Hier!' Joël wil haar vastpakken, maar Sofie rent haar kamer in en doet de deur op slot. 'O, she loves you! Dat moet je wel beantwoorden, broertje. Zal ik het voor je doen?'

'Je laat het!' roept Joël door de deur heen.

'Kijk eens,' zegt Sofie. Ze maakt de deur open en geeft de mobiel terug.

'Je hebt haar terugge-sms't,' roept Joël verontwaardigd. Ik denk steeds aan je. Crazy sister die je bent.'

Nog geen tel later heeft Joël weer een sms'je. 'Nou, ze beantwoordt het wel meteen. Zo blij is ze ermee,' zegt Sofie.

'Ja ja, dat hoop ik dan maar.'

'En? Ze is blij, zeg maar eerlijk. Ik zie het aan je gezicht. Wat staat er? Nou?' Joël houdt zijn mobiel voor Sofie.

'Ik ben zo happy, ' leest Sofie. 'Zie je wel! Jij met je verlegen gedoe. Je moet romantisch zijn, dat willen meiden, en Lisa helemaal.' 'Ja, juf.'

'Daar zal je de journalist hebben,' zegt vader als de bel gaat. 'Mijn redder is er nog niet,' zegt hij als de journalist en de fotograaf in de woonkamer staan. 'Die komt om twee uur.'

'Wij zijn expres wat eerder gekomen,' zegt de journalist. 'Dan kan ik u alvast een paar vragen stellen.' 'Gaat uw gang,' zegt vader.

'Meneer Rodel, over een paar minuten ontmoet u de jongen die u gered heeft. Wat doet dat met u?'

'Ik kijk ernaar uit hem de hand te schudden,' zegt vader. 'Het staat voor mij vast dat het een zeer dapper en verantwoordelijk jongmens is. Ik ben hem niet alleen dankbaar, maar heb ook diep respect voor deze jongen. Eerlijk gezegd heb ik niet zo'n hoge pet op van de jeugd.'

'U hebt zelf twee kinderen en toch zegt u dit. Hebt u slechte ervaringen?'

'Ik spreek inderdaad uit ervaring. U mag het eerlijk weten, ik maak me wel eens zorgen. Waar moet dat heen?'

'Dus deze jongen heeft u niet alleen gered, hij heeft nog meer bij u teweeggebracht.'

'Het geeft me hoop,' antwoordt vader. 'U begrijpt mijn angst voor de jeugd, ik heb een dochter in een zeer kwetsbare leeftijd. Maar mijn dochter laat zich soms in met onbetrouwbare figuren. En daar ben ik niet altijd blij mee. Maar laten we het daar maar niet over hebben.'

'Daar zal je hem hebben,' zegt moeder als de bel gaat.

'Een momentje,' zegt de fotograaf als vader naar de deur loopt. 'Deze ontmoeting wil ik vastleggen.' En hij stelt zich vliegensvlug op in de gang. Als hij zover is, knikt hij dat vader de deur open kan doen.

'Dag, meneer Rodel...' Najib steekt zijn hand uit.

'Stop!' roept vader als de fotograaf wil knippen. 'Deze jongen heeft hier niets mee te maken. Ik weet niet wat je komt doen, vriend, maar jij bent hier niet welkom.' Hij duwt de deur dicht.

'U hebt mij zelf uitgenodigd hier te komen,' zegt Najib snel. 'Ik heb u uit het water gehaald.' 'Jij...?'

'U kent elkaar?' vraagt de journalist, die er ook bij komt staan.

'Ja eh... Meneer Rodel kent mij niet, niet echt, bedoel ik,' zegt Najib.

'Dus jij hebt mijn leven gered?' zegt vader beduusd. 'Dit is een grap!'

'Vertel eens, jongen,' vraagt de journalist. 'Hoe is dat gegaan?'

'Ik zat op de fiets,' zegt Najib. 'En toen zag ik op de kade een oploop. Ik keek in het water en toen zag ik een man in een auto. Niemand deed iets. Ik dook meteen het water in. De rest weet u.'

'Nou, meneer Rodel, dankzij deze jongen leeft u nog.'

Vader kijkt Najib aan. 'Ik ben je heel dankbaar, jongen. Ik had nooit gedacht dat jij...

Heel moedig van je. Sofie heeft misschien toch niet zo'n slechte smaak.'

'Papa!' Sofie valt haar vader om de hals.

'Begrijp ik het goed dat jij en Najib...? Ik geloof dat dit een heel bijzonder artikel wordt,' zegt de journalist als Sofie knikt. 'Wat een toeval allemaal!'

'Toeval bestaat niet,' zegt Najib.

'Ik begrijp dat meneer Rodel voordat je hem had gered niet zo enthousiast over je was. Klopt dat?'

Pa kijkt beschaamd omlaag.

'Dat viel wel mee, hoor,' zegt Najib.

'Ik kreeg zojuist niet bepaald de indruk dat hij blij met je was. Kan je dat uitleggen?'

Moeder verstart.

'Dat is privé, meneer,' zegt Najib. 'Het spijt me.'

'Goed dan,' zegt de journalist teleurgesteld. 'Zullen we dan maar een foto van jullie maken?'

'Alleen van Najib en mij?' vraagt vader.

'Nee, het hele gezin moet erop. Najib, jou wil ik graag in het midden.'

Sofie gaat naast Najib staan en slaat haar arm om hem heen.

'Allemaal even lachen. U ook, meneer. Juist! Dank u wel. Dan gaan wij weer. Overmorgen kunt u lezen hoe het is geworden.'

'Zo, jongen,' zegt vader als de journalist weg is, 'ik heb een cadeau voor je.'

'Ik hoef geen cadeau, meneer,' zegt Najib. 'Mijn grootste cadeau is dat ik heb kunnen laten zien wie ik werkelijk ben en dat u dit waardeert.'

30

Coco loopt over de catwalk. Wat gebeurt er? Ze struikelt en valt op de grond. Iedereen lacht haar uit. Hou alsjeblieft op, denkt Coco. Maar het gelach wordt steeds harder. Iemand trekt haar aan haar arm omhoog.

'Ik wil niet meer!' schreeuwt Coco.

'Rustig maar.'

Coco's ogen gaan open. Naast haar bed staat haar moeder. 'Kind, ik schrok wakker van je gegil.'

Coco gaat rechtop zitten. Ze is kletsnat van het zweet. 'De zoveelste nachtmerrie,' verzucht ze.

'Het is ook allemaal veel te veel,' zegt moeder. 'Alsof die finale al niet genoeg is. Wat denk je van zo'n ervaring met die Boy? Ik wist niet wat ik hoorde toen ik je bij Wanna Thank You zag. Ik hoop dat je me nooit meer zo laat schrikken. Papa en ik...'

'Begin daar nu niet weer over, dan krijg ik zeker een nachtmerrie. Ik heb het toch beloofd. Ik doe het nooit meer.'

'Het is gelukkig goed afgelopen,' zegt moeder. 'Probeer nog maar wat te slapen.' En ze gaat terug naar haar bed.

Coco kijkt op de wekker. Het is twee uur 's nachts. Haar moeder heeft gelijk. Ze moet proberen nog wat te slapen. Als ze maar niet weer een nachtmerrie krijgt. Ze pakt haar iPod en doet haar oortjes in, maar ze is klaarwakker. Ze denkt aan Boy. Ze heeft niets meer van hem gehoord. Yoice ook niet, anders had ze haar wel gebeld. Ze heeft geen behoefte meer aan die eikel. Van Nadine heeft ze nog wel een mailtje gekregen. De politie heeft beloofd dat ze zullen proberen Boy ook aan te klagen voor wat hij Nadine heeft aangedaan. Coco hoopt maar dat het lukt.

Zou de foto van de uitzending al op het web staan? Coco stapt uit bed en surft naar www.wannathankyou.nl. Daar is hij! Helemaal onder de modder. En die gezichten van de meiden! Ze liggen slap van de lach op de bank. Wat een afgang voor hem! Morgen, na de finale laat ze de site aan Katy zien. Morgen? Over een paar uur al. Ze moet nog even slapen, anders ziet ze er niet uit.

De volgende ochtend staat Coco al tien minuten buiten, maar Joël en Lisa komen er nog niet aan. Ze wil net bellen als ze de hoek om komen.

'Sorry. Lisa's ketting lag van haar fiets,' zegt Joël. 'Moet je mijn handen zien. Mag ik ze binnen even wassen?'

Coco geeft hem de sleutel.

'Dat is een smoes,' zegt Coco als Joël binnen is. 'Die ketting lag er helemaal niet af. Jullie hebben te lang staan zoenen.'

'Echt niet.' Lisa steekt twee vingers op. 'We hebben niet meer gezoend. Joël probeerde het wel, maar ik...'

'Hier snap ik niks van,' zegt Coco. 'Nu kan je verkering met hem krijgen en dan doe je het niet. Vind je hem niet meer leuk?'

'Hartstikke,' zegt Lisa. 'Maar hij gaat naar een andere school. En hij mag ons een halfjaar niet zien. Dan kunnen we maar beter niet té verliefd worden.'

Coco wil nog wat zeggen, maar Joël komt er al aan.

'Kom op, meiden, anders kom je wel te laat.' Hij springt op zijn fiets.

Als ze bij de studio aankomen, trapt Coco op haar rem. Wow! Het staat vol fotografen. Het voelt opeens zo echt. Zodra ze van haar fiets stapt, komt er een radioreporter naar haar toe.

'Luisteraars, ze komt net aangefietst, Coco Verburg. Een van de twee finalisten. U hebt haar ook bij Wanna Thank You kunnen zien. Ze was bijna het slachtoffer van een jongen op Super-dudes. Zenuwachtig, Coco?'

'Best wel,' zegt Coco.

'Jij hebt nogal wat meegemaakt met die Boy. Wil je de mensen thuis daar iets over vertellen?'

'Daar gaan we het nu niet over hebben.' Katy komt naar buiten en pakt Coco aan haar arm vast. 'Ze moet zich nu op de finale concentreren.'

Coco loopt naast Katy de studio in. Het is propvol mensen. Ze weet niet eens waar Joël en Lisa zijn gebleven. Katy loodst haar door de drukte heen naar de kleedkamer. Bij de deur krijgt ze weer een microfoon voor haar mond.

'Coco, mag ik een reactie van je? Als je wint dan...?'

'Dan ga ik helemaal uit mijn dak,' zegt Coco. En voordat de reporter nog meer kan vragen, gaat ze de kleedkamer in. Ze voelt zich echt een ster.

'Je bent er!' Tom staat gestrest bij de kleedkamer. 'Ik wil op tijd beginnen, maar als het zo doorgaat, lopen we ontzettend uit.'

'Alles komt goed. Ik heb het helemaal onder controle,' zegt Katy rustig.

'Je moet je straks goed concentreren,' zegt Tom als Coco's haar wordt gedaan. 'Al het publiek en de fotografen moet je wegdenken en met passie en concentratie je opdracht uitvoeren. Je hebt power genoeg, dat heb ik ook weer gezien bij Wanna Thank You. Het publiek zit langs de catwalk, maar je moet je niet laten afleiden. Heb je nog wat te vragen?'

'Ik heb mijn vrienden niet meer gezien,' zegt Coco. 'Ik wil wel dat ze een plek hebben.'

'O, die vriendin die er de vorige keer ook bij was met een jongen?' vraagt Katy,

Coco knikt.

'Maak je geen zorgen, die zijn al binnen.'

Met een somber gezicht komt Coco na de shoots de kleedkamer in. Het ging heel anders dan ze had gedacht. Ze heeft het gevoel dat ze het helemaal heeft verprutst. Het wisselen van de kleding ging zo snel. De eerste keer vergat ze haar oorbellen. Daarna liep ze op superhoge hakken. Halverwege dacht ze dat een hak brak, zo hoog waren ze. Ze hoopt niet dat iemand heeft gezien dat ze schrok. Het lopen vond ze ook heel moeilijk. Af en toe werd ze verblind door al dat geflits.

'Hoe ging het met jou?' vraagt ze als Sherl binnenkomt. 'Was je ook gestrest?'

'Totaal niet,' zegt Sherl stralend. 'Ik heb er een heel goed gevoel over. Nog nooit ging het zo goed. Maar ik snap het wel van jou. Je werd uitgelachen, hè? Vreselijk voor je.'

Zie je wel, denkt Coco. Ze hebben dus gezien dat ik schrok.

'Is het jou ook opgevallen dat het applaus bij mij veel harder was dan bij jou?' Sherl kijkt haar aan. 'Je bent nu zeker wel genezen. Wie denkt er dan ook dat-ie zonder enige ervaring topmodel kan worden?'

Coco haalt haar schouders op. Misschien heeft ze wel gelijk, denkt ze.

'Het is tijd voor jullie laatste creatie, meiden,' zegt Tom als hij de kleedkamer binnenkomt. Dit is definitief de allerlaatste keer dat jullie je moeten omkleden. In die outfit hoor je de uitslag aan. Jullie moeten tegelijk opkomen, begrepen?'

'Nu nog even de laatste formaliteit,' zegt Sherl.

Coco is blij als Katy hen komt halen. Dan is ze tenminste van die Sherl af. Ze stappen de zaal in en krijgen een daverend applaus. Ze lopen twee keer over de catwalk heen en weer, daarna blijven ze voor de tafel staan. Het wordt stil, eng stil. Iedereen wacht wat Arend Verheul te zeggen heeft.

'Sherl,' begint hij. 'Wij vonden...' Hij leest het juryrapport voor. Van de stress hoort Coco geen woord van wat er wordt gezegd. 'Dan Coco...' Maar zijn woorden gaan volledig langs Coco heen. 'Dan is nu het grote moment gekomen. Het moment waar we met z'n alleen zo hard naartoe hebben gewerkt.' Arend Verheul kijkt er zeer plechtig bij. 'Met trots en vertrouwen maak ik hier in de studio het nieuwe gezicht van HotChoizz bekend.' Coco hoort haar naam noemen, maar het dringt niet tot haar door. Ze ziet Lisa's stralende gezicht. Waarom springt Lisa omhoog? Coco ziet dat Katy Sherl mee naar achteren neemt. Alle fotografen komen om haar heen staan en maken foto's.

'Proficiat!' Ze krijgt bloemen en een oorkonde in haar hand gedrukt. Nu dringt het pas tot Coco door. Ze wordt het nieuwe gezicht van HotChoizz!

'Ik sta hier oog in oog met ons next topmodel,' zegt Tom. 'Hoe vind je het?'

'Geweldig!' Meer kan ze niet uitbrengen. Tranen lopen over haar wangen.

'Prachtig,' hoort ze een fotograaf zeggen. 'Wil je nog even in de lens kijken?'

'Een prachtig juryrapport, hè,' zegt een man met een microfoon.

Coco knikt stralend. Ze heeft er weliswaar geen woord van gehoord, maar wat maakt het uit. Ze is topmodel! Ze krijgt nog meer bloemen. Katy zet een kroontje op haar hoofd.

'Gefeliciteerd!' Eindelijk kunnen Lisa en Joël bij hun vriendin. 'We zijn zo trots op je. Wat een fantastische uitslag. Je droom komt uit!'

'We hebben dubbel feest,' zegt Joël.

'Wat bedoel je?'

'Pa is helemaal om. Ik kan gewoon meedoen aan ons megaoptreden in Centrum. We hoeven niet naar een andere school en hebben géén huisarrest.'

'Echt niet...?' Lisa kijkt Joël aan. 'Je blijft!' Ze valt hem om de hals.

'Kunt u hier ook even een foto van maken?'

Coco wijst naar Joël en Lisa, die elkaar innig kussen.

Een fotograaf zoemt op hen in. 'Wat vinden jullie van Coco?' vraagt een reporter. Maar ze horen hem niet. Pas als een fotograaf bijna tussen hen in komt staan, kijken ze verward op.

'Eh... dit komt toch niet in de krant, hè?' zegt Lisa met een knalrood hoofd.

'Jazeker,' zegt de reporter.

'Super!' roept Joël blij. 'Iedereen mag het zien. Ik ben helemaal weg van Lisa.'

Table of Contents

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30