J.K Rowling

en de Relieken van de dood

Hoofdstuk 1

DE HEER VAN HET DUISTER REGEERT

De twee mannen verschenen uit het niets, slechts enkele meters van elkaar verwijderd, op een smal, maanverlicht weggetje. Een paar tellen bleven ze roerloos staan, met hun toverstok op de borst van de ander gericht; toen herkenden ze elkaar, stopten hun stok onder hun mantel en liepen haastig in dezelfde richting.

'Nieuws?' vroeg de langste van de twee.

'Kan niet beter,' antwoordde Severus Sneep.

Links werd het weggetje begrensd door lage, verwilderde braam struiken en rechts door een hoge, keurig geknipte heg. De lange mantels van de mannen flapperden om hun enkels terwijl ze liepen.

'Ik was bang dat ik te laat zou zijn,' zei Jeegers. Het maanlicht werd zo nu en dan geblokkeerd door overhangende boomtakken, zodat zijn stompe gelaatstrekken dan weer wel en dan weer niet zichtbaar waren.

'Het was wat lastiger dan ik gedacht had, maar ik hoop dat hij tevreden zal zijn. Zo te horen verwacht jij een hartelijke ontvangst?'

Sneep knikte, maar ging er verder niet op in. Ze sloegen rechts af, naar een brede oprijlaan die uitkwam op het weggetje. De hoge heg maakte ook een bocht en verdween achter de imposante smeedijzeren hekken die de mannen de weg versperden. Toch hielden ze geen van beiden in.

Ze staken zwijgend hun linkerarm op, in een soort groet, en liepen dwars door de hekken heen, alsof het donkere metaal niet meer dan rook was.

De taxusheg dempte het geluid van hun voetstappen. Rechts ritselde iets: Jeegers trok zijn toverstok weer en richtte die, over het hoofd van zijn metgezel heen, maar zag toen dat het geluid afkomstig was van een sneeuwwitte pauw, die trots over de bovenkant van de heg paradeerde.

'Lucius heeft altijd goed voor zichzelf gezorgd. Pauwen...' Met een minachtend gesnuif stopte Jeegers zijn toverstaf weer onder zijn mantel.

Aan het eind van de lange, rechte oprit doemde een fraai landhuis op.

Achter de ramen op de benedenverdieping glansde licht. Ergens in de donkere tuin, achter de heg, klaterde een fontein. Het grind knerpte onder hun voeten terwijl Sneep en Jeegers zich naar de voordeur haastten.

Die zwaaide als uit zichzelf naar binnen toe zodra ze aan kwamen lopen. Er was niemand te zien die hem geopend zou kunnen hebben.

De hal was groot, schemerig en overdadig ingericht. Een schitterend tapijt bedekte het grootste gedeelte van de stenen vloer en de ogen van de bleke geportretteerden aan de muren volgden Sneep en Jeegers terwijl ze passeerden. De twee mannen bleven staan bij de massieve houten deur die naar het volgende vertrek leidde. Een fractie van een seconde aarzelden ze, maar toen draaide Sneep de bronzen knop om.

De salon zat vol met zwijgende mensen aan een lange, rijkversierde tafel: de rest van het meubilair was achteloos tegen de muur geschoven.

Het enige licht was afkomstig van een laaiend haardvuur in een fraaie marmeren schouw met een vergulde spiegel erboven. Sneep en Jeegers bleven even in de deuropening staan. Zodra hun ogen aan het halfduister gewend waren, gleden die automatisch naar het vreemdste aspect van het hele tafereel: een kennelijk bewusteloos lichaam dat met het hoofd omlaag boven de tafel zweefde en langzaam ronddraaide, alsof het aan een onzichtbaar touw hing. Dat schouwspel werd weerkaatst door de spiegel en het gladde, gepolijste tafelblad. Iedereen hield zijn ogen zorgvuldig afgewend van de bizarre vertoning boven zijn hoofd, behalve een bleke jongen die er bijna recht onder zat en er iedere minuut onwillekeurig even naar keek.

'Jeegers. Sneep,' zei een hoge, heldere stem aan het hoofd van de tafel. 'Jullie zijn bijna te laat.'

De man die gesproken had zat recht voor het haardvuur, zodat de nieuwkomers eerst alleen een silhouet konden onderscheiden. Zodra ze echter dichterbij kwamen, zagen ze zijn gezicht glanzen in het schemerige licht: haarloos, slangachtig, met spleetvormige neusgaten en glimmende rode ogen met verticale pupillen. Hij was zo bleek dat hij een parelwitte gloed leek uit te stralen.

'Severus hier,' zei Voldemort en hij gebaarde naar de stoel rechts van hem. 'Jeegers - naast Dolochov.'

De mannen gingen op de aangewezen plaatsen zitten. De meeste aanwezigen volgden Sneep met hun ogen en Voldemort richtte als eerste het woord tot hem.

'En?'

'Heer, de Orde van de Feniks is van plan om Harry Potter volgende week zaterdag, bij het invallen van de duisternis, over te plaatsen vanuit zijn huidige onderduikadres.'

De belangstelling van de mensen rond de tafel nam zichtbaar toe: sommigen verstijfden en anderen schoven juist onrustig heen en weer, maar iedereen keek vol aandacht naar Sneep en Voldemort.

'Zaterdag... bij het invallen van de duisternis,' herhaalde Voldemort.

Zijn rode ogen staarden zo intens in de zwarte ogen van Sneep dat sommige aanwezigen gauw de andere kant op keken, blijkbaar bang dat zij anders ook verzengd zouden worden door de woestheid van die blik.

Sneep bleef Voldemort echter kalm aankijken en na een paar tellen krulde Voldemorts liploze mond om in iets wat een glimlach had kunnen zijn.

'Goed. Heel goed. En die informatie is afkomstig -'

'Van de bron die we besproken hebben,' zei Sneep.

'Heer.'

Jeegers boog zich over de lange tafel en keek naar Voldemort en Sneep. Alle aanwezigen richtten nu hun aandacht op hem.

'Heer, ik heb andere berichten vernomen.'

Jeegers wachtte, maar Voldemort zei niets en dus vervolgde hij: 'Donders, de Schouwer, liet zich ontvallen dat Potter pas overgeplaatst zal worden op de dertigste, de avond voor zijn zeventiende verjaardag.'

Sneep glimlachte.

'Mijn bron zei al dat er plannen waren om ons op een dwaalspoor te brengen. Dat blijkt nu,' zei hij. 'Donders verkeert ongetwijfeld onder invloed van een Waanzichtspreuk. Dat zou niet de eerste keer zijn; het is bekend dat hij daar gevoelig voor is.'

'Donders leek heel overtuigd, Heer. Dat kan ik u verzekeren,' zei Jeegers.

'Natuurlijk is hij overtuigd, als hij Waanzichtig is,' zei Sneep. 'Laat ik jou verzekeren, Jeegers, dat het Schouwershoofdkwartier geen verdere rol zal spelen bij de bescherming van Harry Potter. De Orde gelooft dat wij het Ministerie geïnfiltreerd hebben.'

'Dan heeft de Orde tenminste één ding goed!' zei een gedrongen man, die niet ver van Jeegers zat; hij giechelde kortademig en een paar anderen grinnikten ook.

Voldemort lachte niet. Zijn blik was naar boven afgedwaald, naar het lichaam dat daar langzaam ronddraaide, en hij leek in gedachten verzonken.

'Heer,' vervolgde Jeegers, 'Donders denkt dat er een hele groep Schouwers ingezet zal worden om de jongen te verplaatsen -'

Voldemort stak een lange witte hand op en Jeegers zweeg abrupt. Hij keek vol wrok toe hoe Voldemort zijn aandacht weer op Sneep richtte.

'Waar willen ze de jongen verbergen?'

'In het huis van een lid van de Orde,' zei Sneep. 'Volgens mijn bron is dat huis voorzien van iedere bescherming die de Orde en het Ministerie maar kunnen bieden. Waarschijnlijk maken we niet veel kans om hem nog te pakken te krijgen als hij eenmaal overgeplaatst is, Heer. Tenzij het Ministerie vóór komende zaterdag gevallen is, zodat wij voldoende bezweringen kunnen ontdekken en onschadelijk maken om ook door de rest heen te breken.'

'En?' riep Voldemort tegen Jeegers aan de andere kant van de tafel.

De vuurgloed weerkaatste griezelig in zijn rode ogen. 'Zal het Ministerie komende zaterdag gevallen zijn?'

Opnieuw keek iedereen naar Jeegers. Die rechtte zijn rug.

'Wat dat betreft heb ik goed nieuws, Heer. Ik ben er - met grote moeite en na veel inspanning - in geslaagd een Imperiusvloek uit te spreken over Pius Dikkers.'

Veel van de anderen leken onder de indruk; Jeegers' buurman Dolochov, een man met een lang, verwrongen gezicht, sloeg hem op zijn schouder.

'Dat is een begin,' zei Voldemort. 'Maar Dikkers is één man. Schobbejak moet omringd zijn door onze mensen voor ik toesla. Een mislukte poging om de Minister te vermoorden betekent een grote terugslag voor ons.'

'Ja, Heer, dat klopt, maar als Hoofd van het Departement van Magische Wetshandhaving heeft Dikkers niet alleen regelmatig contact met de Minister, maar ook met de hoofden van alle andere departementen.

Nu we zo'n hooggeplaatste functionaris in handen hebben, denk ik dat het eenvoudig zal zijn om ook de anderen te onderwerpen. Die kunnen dan gezamenlijk Schobbejak uitschakelen.'

'Als onze vriend Dikkers maar niet ontmaskerd wordt voor hij de rest bekeerd heeft,' zei Voldemort. 'Hoe dan ook, het is onwaarschijnlijk dat ik het Ministerie voor komende zaterdag al veroverd zal hebben. Als we de jongen niet kunnen treffen op zijn plaats van bestemming, moet het gebeuren terwijl hij onderweg is.'

'In dat opzicht zijn we in het voordeel, Heer,' zei Jeegers, die vastbesloten scheen om bij Voldemort in het gevlij te komen. 'We hebben diverse mannetjes op het Departement van Magisch Transport. Als Potter Verschijnselt of het Haardrooster gebruikt, zullen we daar onmiddellijk van weten.'

'Dat zal hij niet doen,' zei Sneep. 'De Orde vermijdt iedere vorm van transport die door het Ministerie geregeld of gecontroleerd wordt; ze wantrouwen alles wat met het Ministerie te maken heeft.'

'Des te beter,' zei Voldemort. 'Dan is hij gedwongen om door de lucht te reizen. Dat maakt het stukken makkelijker om hem te pakken te krijgen.'

Voldemort keek opnieuw naar het langzaam ronddraaiende lichaam en vervolgde: 'Ik zal me persoonlijk met de jongen bezighouden. Er zijn al te veel fouten gemaakt wat Harry Potter betreft. Soms waren dat mijn eigen fouten. Dat Potter nog leeft, is meer te wijten aan mijn fouten dan aan zijn triomfen.'

De mensen rond de tafel keken angstig naar Voldemort. Aan hun gezichten te zien waren ze allemaal bang dat zij misschien de schuld zouden krijgen van het feit dat Harry Potter nog steeds levend rondliep. Voldemort scheen het echter meer tegen zichzelf te hebben dan tegen de andere aanwezigen en richtte zijn woorden tegen het bewusteloze lichaam boven hem.

'Ik ben lichtzinnig geweest en daardoor gedwarsboomd door toeval en pech, die alle plannen doorkruisen, behalve de best doordachte.

Maar nu weet ik beter. Ik begrijp zaken die ik eerst niet begreep. Ik moet degene zijn die Harry Potter doodt, en zo zal het ook zijn.'

Precies op dat moment, alsof het in antwoord was op zijn woorden, barstte een gejammer los: een vreselijke, langgerekte kreet van ellende en pijn. Veel aanwezigen keken verbijsterd omlaag, want het geluid leek vlak onder hun voeten op te klinken.

'Wormstaart,' zei Voldemort op dezelfde bedachtzame toon en zonder zijn blik af te wenden van het ronddraaiende lichaam, 'heb ik je al niet eerder gevraagd om ervoor te zorgen dat onze gevangene stil is?'

'J-ja Heer,' bracht een kleine man halverwege de tafel er moeizaam uit. Hij had zo diep onderuitgezakt gezeten dat zijn stoel op het eerste gezicht leeg had geleken. Nu krabbelde hij haastig overeind en repte zich de kamer uit, met achterlating van een merkwaardige zilveren flits.

'Zoals ik al zei, begrijp ik het nu beter,' zei Voldemort, die weer naar de gespannen gezichten van zijn volgelingen keek. 'Zo is het bijvoorbeeld noodzakelijk dat ik van jullie een toverstok leen voor ik vertrek om Potter te doden.'

Iedereen aan tafel keek geschokt; het was alsof hij verkondigd had dat hij een van hun armen wilde lenen.

'Geen vrijwilligers?' zei Voldemort. 'Eens kijken... Lucius. Ik zie geen reden waarom jij nog een toverstok zou moeten hebben.'

Lucius Malfidus keek op. In de gloed van het haardvuur leek zijn huid wasachtig en geel; zijn ogen waren hol, met donkere wallen, en zijn stem klonk schor.

'Heer?'

'Je toverstok, Lucius. Ik heb je toverstok nodig.'

'Ik... '

Malfidus keek vanuit zijn ooghoeken naar zijn vrouw. Die staarde recht voor zich uit, net zo bleek als haar man. Haar lange blonde haar hing over haar rug, maar onder tafel sloten haar slanke vingers zich even om zijn pols. Toen Malfidus dat voelde, stak hij zijn hand in zijn gewaad, haalde een toverstok te voorschijn en gaf hem aan Voldemort. Die hield hem vlak voor zijn rode ogen en bestudeerde hem aandachtig.

'Wat voor hout?'

'Iepenhout, Heer,' fluisterde Malfidus.

'En de kern?'

'Draak - het hartenbloed van een draak.'

'Mooi zo,' zei Voldemort. Hij pakte zijn eigen toverstok en vergeleek de lengte met die van Malfidus.

Lucius Malfidus maakte een onwillekeurige beweging; heel even was het alsof hij verwachtte dat Voldemort zijn eigen toverstaf met die van hem zou ruilen. Dat gebaar ontging Voldemort niet en hij sperde zijn ogen boosaardig open.

'Wil je dat ik je mijn toverstok geef, Lucius? Mijn toverstok?'

Sommige aanwezigen grinnikten.

'Ik heb je al je vrijheid geschonken, Lucius. Is dat niet voldoende? Maar ik merk de laatste tijd dat jij en je familie niet echt gelukkig zijn...

wat heb je precies tegen mijn aanwezigheid in jouw huis, Lucius?'

'Niets - niets, Heer!'

'Wat een leugens, Lucius... '

Zelfs nadat de wrede mond niet meer bewoog, scheen de zachte stem nog door te sissen. Een of twee tovenaars hadden moeite een huivering te onderdrukken toen het gesis luider werd en ze iets zwaars over de grond onder de tafel hoorden glijden.

De reusachtige slang klom langzaam tegen Voldemorts stoel op, hoger en hoger. Er leek geen einde aan haar lijf te komen, tot zij zich uiteindelijk over Voldemorts schouders drapeerde. Haar nek was zo dik als een mensendij en haar ogen, met verticale, spleetvormige pupillen, knipperden niet. Voldemort streelde het dier afwezig met lange, magere vingers, maar bleef naar Lucius Malfidus kijken.

'Waarom lijkt de familie Malfidus toch zo ongelukkig met haar lot? Is mijn terugkeer, mijn greep naar de macht, niet precies datgene waar ze - dat beweerden ze althans - al die jaren zo vurig naar verlangden?'

'Natuurlijk, Heer,' zei Lucius. Hij veegde met trillende hand het zweet van zijn bovenlip. 'Dat was inderdaad ons grootste verlangen... dat is het nog steeds.'

Zijn vrouw, die links van Malfidus zat, gaf een vreemd, stijf knikje, maar keek niet naar Voldemort of naar de slang. Aan Malfidus' rechterhand wierp zijn zoon Draco, die naar het roerloze lichaam boven de tafel had zitten staren, vlug een blik op Voldemort, maar wendde die vrijwel meteen weer af, doodsbang om oogcontact te maken.

'Heer,' zei een donkere vrouw halverwege de tafel, met een stem die gesmoord was van emotie, 'het is een eer om u hier te mogen ontvangen, in het huis van onze familie. Er bestaat geen groter genoegen.'

Ze zat naast haar zus, maar met haar donkere haar en zware oogleden leek ze in uiterlijk net zo weinig op haar als in houding en gedrag; Narcissa zat er stijf en roerloos bij, maar Bellatrix boog zich naar Voldemort toe, alsof woorden alleen niet voldoende waren om haar verlangen naar een innige band uit te drukken.

'Geen groter genoegen,' herhaalde Voldemort. Hij keek aandachtig naar Bellatrix, met zijn hoofd een beetje schuin. 'Dat is veelzeggend, Bellatrix. Zeker uit jouw mond.'

Ze bloosde en er sprongen tranen van blijdschap in haar ogen.

'U weet dat ik de zuivere waarheid spreek, Heer!'

'Geen groter genoegen... zelfs niet vergeleken met de blijde gebeurtenis die, zo hoor ik, deze week in je familie heeft plaatsgevonden?'

Ze staarde hem met open mond en vol verwarring aan.

'Ik begrijp u niet, Heer.'

'Ik doel op je nicht, Bellatrix. En dus ook jullie nicht, Lucius en Narcissa.

Ze is van de week getrouwd met de weerwolf Remus Lupos. Jullie zullen wel trots zijn.'

Er werd schamper gelachen en gejoeld. Velen bogen zich naar voren en wisselden blikken vol leedvermaak uit; enkelen sloegen zelfs met hun vuist op tafel. De reusachtige slang schrok van het rumoer. Ze sperde haar bek open en siste nijdig, maar de Dooddoeners hoorden het niet, zo opgetogen waren ze over de vernedering van Bellatrix en de rest van de familie Malfidus. Het gezicht van Bellatrix, dat zojuist nog gestraald had van geluk, werd nu lelijk en vlekkerig.

'Ze is onze nicht niet, Heer,' riep ze boven het spottende gelach uit.

'Wij - Narcissa en ik - hebben onze zus nooit meer gezien sinds ze met dat Modderbloedje trouwde. We hebben niets met die blaag van haar te maken, en met het beest waarmee ze getrouwd is al helemaal niet.'

'En jij, Draco?' vroeg Voldemort, en hoewel hij zacht sprak, sneed zijn stem dwars door het gejoel en geschamper heen. 'Verheug jij je erop om op het wolvengebroed te passen?'

De hilariteit werd nog groter. Draco Malfidus keek doodsbang naar zijn vader, die alleen aandacht had voor zijn eigen schoot, en toen even naar zijn moeder. Die schudde bijna onmerkbaar haar hoofd en staarde vervolgens weer uitdrukkingsloos naar de muur aan de andere kant van de kamer.

'Genoeg,' zei Voldemort en hij streelde de boze slang. 'Genoeg.'

Het gelach hield onmiddellijk op.

'Veel van onze oudste stambomen worden in de loop der jaren een beetje aangetast,' zei hij terwijl Bellatrix hem ademloos en smekend aankeek. 'Een boom moet je snoeien om hem gezond te houden. Je moet de aangetaste delen, die de gezondheid van de rest bedreigen, meedogenloos wegsnijden.'

'Ja, Heer,' fluisterde Bellatrix. Haar ogen werden weer nat van dankbaarheid.

'Zodra ik de kans heb!'

'Die kans zul je krijgen,' zei Voldemort. 'En zoals het in je familie gaat, zal het ook in de rest van de wereld gaan... we zullen het gezwel dat ons infecteert wegsnijden tot alleen degenen van zuiver bloed nog over zijn... '

Voldemort hief de toverstok van Lucius Malfidus op, richtte die op de langzaam ronddraaiende gedaante boven de tafel en gaf een minuscuul zwiepje. De gedaante kwam kreunend tot leven en probeerde zich te bevrijden van onzichtbare boeien.

'Herken je onze gast, Severus?' vroeg Voldemort.

Sneep liet zijn ogen over het ondersteboven hangende gelaat gaan.

De andere Dooddoeners keken ook naar de gevangene, alsof ze nu pas toestemming hadden gekregen hun nieuwsgierigheid te tonen. Terwijl ze ronddraaide en haar gezicht beschenen werd door het haardvuur, zei de vrouw paniekerig en met overslaande stem: 'Severus! Help me!'

'Ah! Natuurlijk,' zei Sneep toen de gevangene langzaam van hem wegdraaide.

'En jij, Draco?' vroeg Voldemort. Met zijn vrije hand streelde hij de kop van de slang. Draco schudde schokkerig zijn hoofd. Nu de vrouw was bijgekomen, was het alsof hij niet meer naar haar kon kijken.

'Maar je hebt natuurlijk nooit les van haar gehad,' zei Voldemort.

'Voor degenen die haar nog niet kennen: we hebben vanavond gezelschap van Clothilde Bingel, die tot voor kort lesgaf aan Zweinsteins Hogeschool voor Hekserij en Hocus-Pocus.'

Veel van de mensen rond de tafel slaakten kreetjes van begrip. Een zwaargebouwde, gedrongen vrouw met puntige tanden lachte hinnikend.

'Ja... Professor Bingel leerde de kinderen van heksen en tovenaars alles over Dreuzels... dat ze in feite weinig verschillen van ons... '

Een van de Dooddoeners spuwde op de grond. Clothilde Bingel draaide opnieuw, zodat haar gezicht weer naar Sneep gekeerd was.

'Alsjeblieft, Severus... alsjeblieft... '

'Stilte,' zei Voldemort. Hij gaf nog een zwiepje met de toverstok van Malfidus en Clothilde zweeg onmiddellijk, alsof er een doek in haar mond was gepropt. 'Professor Bingel vond het niet voldoende om tovenaarskinderen op het verkeerde pad te brengen en geestelijk te verzieken.

Nee, vorige week schreef ze ook nog een vurig stuk in de Ochtendprofeet, waarin ze het opnam voor de Modderbloedjes. Volgens haar moeten tovenaars die dieven van kennis en magie in hun armen sluiten.

De afname van het aantal families van zuiver bloed is volgens professor Bingel juist uitermate wenselijk... als zij haar zin kreeg, zouden we allemaal paren met Dreuzels... of misschien zelfs met weerwolven...'

Deze keer lachte niemand: de woede en minachting in Voldemorts stem waren maar al te duidelijk. Voor de derde keer draaide Clothilde Bingel naar Sneep toe. Tranen stroomden uit haar ogen in haar haar.

Sneep keek haar zonder enige emotie aan terwijl ze langzaam weer van hem wegdraaide.

'Avada Kedavra.'

De groene lichtflits verlichtte iedere hoek van de kamer. Clothilde smakte met een daverende klap op de tafel, die trilde en kraakte. Verscheidene Dooddoeners schoven verschrikt achteruit in hun stoel. Draco's stoel kiepte zelfs om en hij viel op de grond.

'Etenstijd, Nagini,' zei Voldemort zacht en de enorme slang wiegde heen en weer, glibberde van zijn schouders en gleed over het gepolijste tafelblad.

Hoofdstuk 2

IN MEMORIAM

Harry bloedde. Met zijn linkerhand om zijn rechter geklemd duwde hij zachtjes vloekend met zijn schouder de slaapkamerdeur open. Hij hoorde het gekraak van brekend porselein: hij was op een kop koude thee gaan staan die iemand voor de deur op de grond had gezet.

'Wat krijgen we -'

Hij keek om zich heen, maar er was niemand te zien op de overloop van Ligusterlaan nummer 4. Misschien was die kop thee Dirks idee van een slimme boobytrap. Met zijn bloedende hand omhoog schraapte Harry met de andere de scherven van de theekop bij elkaar, smeet ze in de al overvolle prullenbak die nog net zichtbaar was achter zijn slaapkamerdeur en stampte toen nijdig naar de badkamer om zijn vingers onder de kraan te houden.

Het was stompzinnig, zinloos en ongelooflijk irritant dat hij nog vier dagen moest wachten voor hij eindelijk officieel mocht toveren... maar hij moest toegeven dat hij de diepe snee in zijn vinger waarschijnlijk toch niet had kunnen genezen. Hij had nooit geleerd om wonden te helen en nu hij er eens goed over nadacht, leek dat een ernstig manco in zijn magische opleiding - zeker gezien zijn plannen voor de nabije toekomst. Hij nam zich voor om aan Hermelien te vragen hoe je wonden genas, depte met een grote prop wc-papier zoveel mogelijk gemorste thee op, ging weer terug naar zijn slaapkamer en sloeg de deur met een klap achter zich dicht. Harry was de hele ochtend bezig geweest zijn hutkoffer tot op de bodem leeg te halen, voor het eerst sinds hij hem zes jaar geleden gepakt had. Als in vorige jaren de school weer begon, had hij gewoon driekwart van de inhoud van bovenaf verwijderd of vervangen, maar onderin een laag ondefinieerbare rommel laten zitten - oude ganzenveren, uitgedroogde keverogen en losse sokken die niet meer pasten. Een paar minuten geleden had Harry zijn hand in die halfvergane laag gestoken en een stekende pijn in zijn rechterringvinger gevoeld. Toen hij hem haastig terugtrok, had hij een hoop bloed gezien.

Hij ging nu verder met opruimen, alleen een stuk voorzichtiger. Hij knielde weer naast de hutkoffer, liet zijn hand tastend over de bodem gaan en na eerst een oude badge opgediept te hebben die zwakjes flikkerend heen en weer sprong tussen CARLO IS ZÓ en POTTER IS PRUT, een gebarsten en versleten Gluiposcoop en een gouden medaillon waarin een briefje was verborgen dat gesigneerd was met R.A.Z., vond hij het scherpe voorwerp dat de schade had aangericht. Hij herkende het meteen: een vijf centimeter lang stukje van de toverspiegel die hij van zijn dode peetvader Sirius had gekregen. Harry legde het naast zich neer en voelde voorzichtig of er nog meer scherven in de hutkoffer lagen, maar de rest van het laatste geschenk van zijn peetvader was vergaan tot poederachtige splintertjes, die als glinsterend gruis de onderste laag rommel bedekten.

Harry kwam weer overeind en bekeek het kartelige stukje glas waaraan hij zich gesneden had wat beter, maar zag alleen de weerspiegeling van zijn eigen, heldergroene ogen. Hij legde het stuk spiegel op de nieuwste Ochtendprofeet, die nog ongelezen op bed lag, en deed zijn best om de plotseling opwellende bittere herinneringen en de steken van spijt en verlangen die door de aanblik van de kapotte spiegel waren opgewekt te onderdrukken door de rest van de rotzooi in zijn hutkoffer te lijf te gaan.

Pas na een uur had hij de koffer helemaal leeg, de troep weggegooid en de rest verdeeld in dingen die hij in de toekomst nog nodig zou kunnen hebben of niet. Zijn gewaden van school en van het Zwerkbalteam, zijn ketel, bundels perkament, ganzenveren en het grootste gedeelte van zijn schoolboeken gooide hij in een hoek, want die zou hij toch niet meenemen. Hij vroeg zich af wat zijn oom en tante ermee zouden doen.

In het holst van de nacht verbranden waarschijnlijk, alsof ze het bewijs waren van een gruwelijke misdaad. Zijn Dreuzelkleren, Onzichtbaarheidsmantel, spullen om toverdranken te maken, bepaalde boeken, het fotoalbum dat hij ooit van Hagrid had gekregen, een stapel brieven en zijn toverstok had hij opnieuw ingepakt in een oude rugzak. In het voorvak zaten de Sluipwegwijzer en het medaillon met het briefje met de initialen R.A.Z. Het medaillon had die ereplaats niet gekregen omdat het zo waardevol was - strikt genomen had het op zich weinig waarde - maar omdat het Harry zo vreselijk veel gekost had om het te bemachtigen.

Het enige wat nog restte was een grote stapel kranten op zijn bureau naast zijn sneeuwuil Hedwig: eentje voor iedere dag die Harry deze zomer in de Ligusterlaan had doorgebracht.

Hij krabbelde overeind, rekte zich uit en liep naar zijn bureau. Hedwig verroerde zich niet toen Harry de kranten vluchtig doorkeek en ze een voor een op de stapel met rommel gooide; ze sliep of deed alsof.

Hedwig was boos op Harry omdat ze de laatste tijd zo weinig uit haar kooi mocht.

Harry's tempo zakte toen hij bijna onder op de stapel was en zocht naar één bepaalde krant, die kort na zijn terugkeer naar de Ligusterlaan bezorgd was; hij herinnerde zich dat er een stukje op de voorpagina had gestaan over Clothilde Bingel, de lerares Dreuzelkunde op Zweinstein, die ontslag had genomen. Na een tijdje zoeken vond hij hem. Hij bladerde door naar pagina 10, plofte in zijn bureaustoel en begon het artikel dat hij gezocht had te herlezen.

HERINNERINGEN AAN ALBUS PERKAMENTUS

door Engelbert Dop

Ik ontmoette Albus Perkamentus toen ik elf was, op onze eerste gezamenlijke schooldag op Zweinstein. De vriendschap die we onmiddellijk voor elkaar voelden, was ongetwijfeld terug te voeren op het feit dat we allebei het gevoel hadden dat we buitenbeentjes waren. Ik had kort voor het begin van het schooljaar de drakenpest opgelopen, en hoewel het besmettelijke stadium inmiddels voorbij was, schrikten mijn pokdalige gezicht en lichtgroene teint toch veel medeleerlingen af. Albus van zijn kant ging gebukt onder de last van een ongewilde, maar daarom niet minder kwalijke reputatie. Nog geen jaar eerder was zijn vader Parcival veroordeeld wegens een brute en breed in de pers uitgemeten aanval op drie jonge Dreuzels.

Albus probeerde nooit te ontkennen dat zijn vader (die later zou sterven in Azkaban) die misdaad begaan had; integendeel, toen ik op een gegeven moment de moed bij elkaar schraapte om hem ernaar te vragen, vertelde hij me dat hij wist dat zijn vader schuldig was. Verder weigerde Perkamentus om over de trieste zaak te spreken, ook al probeerden velen hem daartoe te bewegen. Sommige mensen loofden de daad van zijn vader juist en gingen ervan uit dat Albus ook een Dreuzelhater was. Ze hadden zich niet erger kunnen vergissen: iedereen die Albus ooit gekend heeft, zal bevestigen dat hij nooit blijk gaf van de minste of geringste anti-Dreuzelneiging. Door zijn niet-aflatende inzet voor de zaak van de Dreuzelrechten maakte hij in de jaren die volgden juist vele vijanden.

Al na enkele maanden was Albus' eigen reputatie echter zo gegroeid dat de kwalijke faam van zijn vader erbij verbleekte. Na het einde van het eerste schooljaar zou hij nooit meer bekendstaan als de zoon van een Dreuzelhater, maar alleen nog als de briljantste leerling die Zweinstein ooit gekend had. Degenen die het voorrecht hadden om met hem bevriend te zijn, hadden enorm veel profijt van zijn voorbeeld, om nog maar te zwijgen over zijn hulp en aanmoediging, waarmee hij altijd even gul was. Later biechtte hij op dat hij toen al wist dat het zijn grootste genoegen was om anderen te onderwijzen.

Hij won niet alleen alle prijzen die er op school te winnen vielen, maar correspondeerde ook al snel met de beroemdste magische namen uit die tijd, zoals Nicolaas Flamel, de befaamde alchemist, Mathilda Belladonna, de welbekende historica, en Adalbert Zwatel, de tovertheoreticus. Diverse verhandelingen van Albus werden gepubliceerd in belangrijke vakbladen als Hedendaagse Gedaanteverwisselingen, Astrale Verkenningen en Tovenaar & Toverdrank.

Het had er alle schijn van dat Perkamentus razendsnel carrière zou maken en de enige vraag was in feite nog wanneer hij Minister van Toverkunst zou worden. In latere jaren werd vaak voorspeld dat hij op het punt stond die baan aan te nemen, maar in werkelijkheid had hij geen ministeriële ambities.

Drie jaar na onze eerste kennismaking arriveerde Desiderius, de broer van Albus, op Zweinstein. De broers leken niet erg op elkaar; Desiderius zat nooit zoveel met zijn neus in de boeken als Albus en loste conflicten liever op door middel van een duel dan met doorwrochte argumenten. Het is echter absoluut niet juist om te suggereren, zoals sommige mensen gedaan hebben, dat de broers niet met elkaar overweg konden. Ze gingen zo vriendschappelijk met elkaar om als van zulke tegengestelde karakters verwacht kon worden. Het is ook alleen maar fair tegenover Desiderius om te benadrukken dat het geen pretje kan zijn geweest om in de schaduw van Albus te leven. Wie zijn vriend was, wist dat hij constant het risico liep om tweede viool te moeten spelen en voor een broer moet die ervaring nog onprettiger zijn geweest.

Toen Albus en ik afstudeerden aan Zweinstein, waren we van plan om samen de destijds traditionele wereldreis te maken om buitenlandse tovenaars te bezoeken en te observeren voor we aan onze eigen carrière begonnen. Helaas sloeg het noodlot toe. Aan de vooravond van ons vertrek stierf de moeder van Albus, Kendra, zodat Albus plotseling hoofd van het gezin en ook de enige kostwinner werd. Ik stelde mijn eigen vertrek lang genoeg uit om Kendra de laatste eer te bewijzen en vertrok toen om te beginnen aan wat nu een soloreis was. Met een jongere broer en zus om voor te zorgen en maar weinig goud op de bank was het uitgesloten dat Albus me zou kunnen vergezellen.

In die periode van ons leven hadden we het minste contact. Ik schreef wel regelmatig aan Albus en beschreef dan - misschien enigszins tactloos - alle wonderbaarlijke gebeurtenissen op mijn rondreis, van moeizame ontsnappingen aan Chimaera's in Griekenland tot aan de experimenten van Egyptische alchemisten.

In de brieven die ik van Albus ontving, schreef hij maar weinig over zijn leven van alledag, dat waarschijnlijk frustrerend saai was voor zo'n briljante tovenaar.

Ik ging helemaal op in mijn eigen ervaringen en hoorde pas tegen het eind van mijn rondreis tot mijn afschuw dat het noodlot opnieuw had toegeslagen in de familie Perkamentus en dat zijn zuster Ariana gestorven was.

Hoewel Ariana's gezondheid al lange tijd te wensen overliet, had haar dood, zo kort na het overlijden van hun moeder, een ingrijpend effect op de broers. Al de beste vrienden van Albus - en ik reken me tot die fortuinlijke groep - zijn het erover eens dat Ariana's dood en Albus' gevoel dat hij daar persoonlijk verantwoordelijk voor was (al viel het hem uiteraard absoluut niet aan te rekenen) voor de rest van zijn leven een stempel op hem drukte.

Toen ik terugkeerde naar huis, trof ik een jongeman aan die al evenveel geleden had als een veel ouder iemand. Albus was een stuk gereserveerder dan voorheen en veel minder luchthartig. Een extra last was het feit dat de dood van Ariana niet tot een nieuwe en inniger band tussen Albus en Desiderius had geleid, maar juist tot een verwijdering. (Na verloop van tijd zou dat weer bijtrekken - in de jaren daarna bouwden ze zo niet een innige, dan toch zeker een vriendschappelijke relatie op.) Albus sprak daarna echter zelden of nooit meer over zijn ouders of Ariana en zijn vrienden leerden snel om het niet meer over hen te hebben.

Andere veren zullen de triomfen uit latere jaren beschrijven. Van de talloze bijdragen van Perkamentus aan de toverkennis, waaronder zijn ontdekking van de twaalf toepassingen van drakenbloed, zullen nog vele generaties profiteren, net als van zijn wijze beslissingen als Hoofdbewindwijzer van de Wikenweegschaar.

Men beweert nog steeds dat ieder toverduel verbleekt bij de confrontatie tussen Perkamentus en Grindelwald in 1945. Zij die er getuige van waren, hebben geschreven over de doodsangst en het ontzag die ze voelden toen die twee buitengewone tovenaars de strijd aanbonden. De triomf van Perkamentus en de betekenis daarvan voor de toverwereld als geheel, worden beschouwd als een keerpunt in de magische geschiedenis dat te vergelijken is met de introductie van het Internationale Statuut van Geheimhouding of de val van Hij Die Niet Genoemd Mag Worden.

Albus Perkamentus was nooit verwaand of trots; hij zag in iedereen wel iets waardevols, hoe onbeduidend of ellendig die persoon op het oog ook was, en ik denk dat de verliezen uit zijn jeugd hem een grote mate van sympathie en medemenselijkheid bijbrachten. Ik zal hem erger missen dan ik zeggen kan, maar mijn persoonlijke verlies valt in het niet bij het verlies voor de toverwereld als geheel.

Zeggen dat hij Zweinsteins meest inspirerende en geliefde schoolhoofd aller tijden was, is een open deur intrappen. Hij stierf zoals hij geleefd had: zich altijd inzettend voor het algemeen welzijn en, tot op het allerlaatst, nog net zo bereid om de hand van de vriendschap uit te steken naar een kleine jongen met de drakenpest als op de dag dat ik hem voor het eerst ontmoette.

Harry had het artikel uit, maar bleef naar de foto boven het in memoriam staren. Perkamentus lachte zijn vertrouwde, vriendelijke glimlach terwijl hij over zijn halfronde brilletje tuurde, maar zelfs zijn krantenfoto gaf Harry de indruk dat hij tot in het diepst van zijn ziel keek en zijn verdriet werd vermengd met een gevoel van nederigheid.

Hij had gedacht dat hij Perkamentus goed kende, maar toen hij dit las, moest hij toegeven dat hij in feite nauwelijks iets van hem geweten had. Hij had zich nooit de kindertijd of jeugd van Perkamentus voorgesteld; het was alsof hij geboren was in de gedaante waarin Harry hem gekend had, eerbiedwaardig en oud, met zilvergrijs haar. Het idee van een puberende Perkamentus was gewoon bizar, alsof je je een domme Hermelien probeerde voor te stellen, of een vriendelijke Schroeistaartige Skreeft.

Hij had er nooit aan gedacht om Perkamentus naar zijn verleden te vragen. Misschien zou dat vreemd of zelfs onbeschaamd hebben geleken, maar het was tenslotte algemeen bekend dat Perkamentus een legendarisch duel met Grindelwald had uitgevochten en het was nooit bij Harry opgekomen om Perkamentus te vragen hoe dat geweest was, net zomin als hij ooit naar zijn andere befaamde prestaties had geïnformeerd.

Nee, ze hadden altijd gesproken over Harry: Harry's verleden, Harry's toekomst, Harry's plannen... en Harry had nu het gevoel, ondanks het feit dat de toekomst zo onzeker en gevaarlijk was, dat hij unieke mogelijkheden voorbij had laten gaan door Perkamentus niet naar zijn verleden te vragen, ook al was de enige persoonlijke vraag die hij zijn schoolhoofd ooit gesteld had, tegelijk de enige waarvan hij vermoedde dat Perkamentus hem niet eerlijk beantwoord had.

'Wat ziet u als u in die spiegel kijkt?'

'Ik? Ik zie gewoon mezelf, met een paar dikke wollen sokken in mijn hand.'

Na enkele minuten te hebben nagedacht scheurde Harry de necrologie uit de Ochtendprofeet, vouwde hem zorgvuldig op en stopte hem in het eerste deel van Praktische Verdedigingsmagie Als Wapen Tegen de Zwarte Kunsten.

Toen gooide hij de rest van de krant op de stapel met rommel en liet zijn blik door de kamer gaan. Die zag er een stuk netter uit. Het enige wat nog niet was opgeruimd, was de Ochtendprofeet van die dag en het stukje gebroken spiegel dat er bovenop lag.

Harry liep naar het bed, liet het stukje spiegel van de krant glijden en sloeg hem open. Hij had alleen even naar de kop gekeken toen hij de opgerolde krant die ochtend had aangenomen van de bezorguil en hem meteen op bed gegooid toen hij zag dat er niets over Voldemort op de voorpagina stond. Harry was ervan overtuigd dat het Ministerie druk uitoefende op de Ochtendprofeet om geen nieuws over Voldemort te publiceren.

Daarom zag hij nu pas wat hij eerder over het hoofd had gezien.

Op de onderste helft van de voorpagina stond een kleinere kop, boven een foto van een gehaaste en opgejaagd kijkende Perkamentus:

Volgende week wordt het schokkende verhaal gepubliceerd van het gemankeerde genie dat door sommigen als de grootste tovenaar van zijn generatie wordt beschouwd.

Rita Pulpers rekent af met het wijdverbreide beeld van de wijze, serene tovenaar met zijn zilvergrijze baard en doet een boekje open over zijn roerige kindertijd, vrijgevochten jeugd, levenslange vetes en de duistere geheimen die Perkamentus meenam in zijn graf. WAAROM was de man die door iedereen getipt werd als toekomstige Minister van Toverkunst er tevreden mee om gewoon schoolhoofd te blijven? WAT waren de echte doelstellingen van het geheime genootschap dat bekendstaat als de Orde van de Feniks? HOE is Perkamentus werkelijk aan zijn einde gekomen? Op deze vragen en nog vele andere wordt uitgebreid ingegaan in Rita Pulpers' sensationele nieuwe biografie, Het Leven en de Leugens van Albus Perkamentus. Op pagina 13: een exclusief interview met Rita Pulpers door Betty Bocht.

Razend sloeg Harry de krant open en zocht pagina 13 op. Boven het artikel stond een foto van nog een bekend gezicht: een vrouw met een met edelsteentjes bezette bril en ingewikkeld gekruld blond haar, die haar tanden ontblootte in iets wat waarschijnlijk een innemende glimlach moest voorstellen en liefjes wuifde. Harry probeerde dat misselijkmakende tafereel te negeren en las verder.

In levenden lijve is Rita Pulpers veel hartelijker en sympathieker dan de lezers van haar befaamde, nietsontziende verenvruchten misschien zouden vermoeden.

Na me begroet te hebben in de hal van haar gezellige huis, neemt ze me direct mee naar de keuken voor een kop thee, een plak cake en uiteraard een dampende ketel kersverse roddels.

'Natuurlijk is Perkamentus de droom van iedere biograaf,' zegt Pulpers. 'Zo'n lang en veelbewogen leven. Ik weet zeker dat mijn boek het eerste zal zijn van vele.'

Pulpers is er in elk geval vlug bij. Haar negenhonderd pagina's tellende boek was al vier weken na de mysterieuze dood van Perkamentus voltooid. Ik vraag haar hoe ze zo razendsnel heeft weten te werken.

'O, als je net zo lang voor de krant schrijft als ik, is deadlines halen een tweede natuur. Ik wist dat de toverwereld reikhalzend uitkeek naar het ongecensureerde verhaal en ik wilde als eerste in die behoefte voorzien.'

Ik zeg iets over de recente, breed uitgemeten opmerkingen van Engelbert Dop, Speciaal Adviseur van de Wikenweegschaar en levenslange vriend van Albus Perkamentus, die beweerde dat 'het boek van Pulpers nog minder feiten bevat dan een Chocokikkerplaatje'.

Pulpers werpt haar hoofd in haar nek en schatert.

'Goeie ouwe Engel! Ik weet nog dat ik hem een paar jaar geleden interviewde over de rechten van meermensen, de ouwe schat. Zo gek als een deur! Hij dacht dat we ergens op de bodem van het Juinermeer zaten en zei steeds dat ik een forel in mijn haar had.'

Desondanks zijn Dops beschuldigingen over grove onnauwkeurigheden door vele anderen herhaald. Is Pulpers er werkelijk van overtuigd dat vier weekjes voldoende zijn om een compleet beeld te krijgen van het lange, buitengewone leven van Perkamentus? 'O liefje,' zegt Pulpers met een brede glimlach en ze geeft me een vriendschappelijke tik op mijn hand, 'jij weet net zo goed als ik dat de informatie gewoonweg binnenstroomt als je maar beschikt over een dikke zak Galjoenen, een lekker scherpe Fantaciteer-Veer en het vermogen om geen nee te accepteren! De mensen stonden trouwens in de rij om te roddelen over Perkamentus. Lang niet iedereen vond hem zo geweldig, hoor - hij heeft op heel veel belangrijke tenen getrapt.

Maar Engeltje Dop is een beetje over de Hippogrief getild, geloof ik. Hij kan beter een toontje lager zingen, want ik beschik over een bron waar de meeste journalisten hun laatste toverspreuk voor zouden willen geven: iemand die nog nooit de publiciteit gezocht heeft, maar die dik bevriend was met Perkamentus tijdens de roerigste en schokkendste periode uit zijn jeugd.'

Voorpublicaties uit de biografie van Pulpers wijzen er inderdaad op dat degenen die geloven dat Perkamentus altijd een onberispelijk leven heeft geleid zich op heel wat sensationele onthullingen moeten voorbereiden. Wat zijn de grootste verrassingen die ze aan het licht heeft gebracht? 'Kom nou, Betty, ik ga niet alle hoogtepunten verklappen als nog niemand het boek gekocht heeft!' zegt Pulpers lachend. 'Maar ik kan wel beloven dat iedereen die nog steeds denkt dat Perkamentus net zo sneeuwwit was als zijn baard, ruw uit de droom geholpen zal worden! Laten we het er maar op houden dat niemand die hem tekeer hoorde gaan over Jeweetwel geloofd zou hebben dat hij in zijn jonge jaren zelf heeft geliefhebberd in de Zwarte Kunsten! En voor een tovenaar die later in zijn leven altijd maar hamerde op tolerantie, was hij in zijn jeugd niet bepaald ruimdenkend! Ja, Albus Perkamentus had een duister verleden, om nog maar te zwijgen over zijn uiterst twijfelachtige familie, die hij later zo verwoed buiten de publiciteit probeerde te houden.'

Ik vraag of Pulpers daarmee doelt op het kleine schandaal rond Desiderius, de broer van Perkamentus, die vijftien jaar geleden door de Wikenweegschaar werd veroordeeld wegens misbruik van magie.

'O, Desiderius is nog maar het topje van de mesthoop,' zegt Pulpers lachend.

'Nee, ik heb het over heel wat ergers dan een broer die graag met geiten in de weer is of een vader die Dreuzels verminkt - dat kon Perkamentus trouwens toch niet stilhouden, want ze moesten allebei voor de Wikenweegschaar verschijnen.

Nee, ik werd vooral geïntrigeerd door zijn moeder en zus, en na enig spitwerk stuitte ik op een hele kluwen vuiligheid - maar zoals ik al zei: wie de details wil weten, moet hoofdstuk 9 tot en met 12 maar lezen. Het enige wat ik er nu nog over wil zeggen, is dat het geen wonder is dat Perkamentus nooit wilde vertellen hoe hij aan die gebroken neus kwam.'

Maar plaatst Pulpers, al die lijken in de kast terzijde, ook vraagtekens bij de genialiteit die tot veel van Perkamentus' magische ontdekkingen leidde? 'Hij had een goed stel hersens,' geeft ze toe, 'al vragen veel mensen zich inmiddels af of hij wel alle eer hoort te krijgen voor zijn zogenaamde prestaties. Zoals ik in hoofdstuk 16 onthul, beweert Edgar Daslook dat hij al acht toepassingen van drakenbloed ontdekt had voor Perkamentus zijn papieren "leende".'

Toch staat het belang van sommige daden van Perkamentus buiten kijf, houd ik vol. Denk bijvoorbeeld aan zijn befaamde overwinning op Grindelwald.

'O, ik ben blij dat je over Grindelwald begint,' zegt Pulpers met een glimlach die verwachtingen wekt. 'Wat ik daarover schrijf zal bij iedereen die meteen naar zijn zakdoek grijpt als hij aan die spectaculaire overwinning van Perkamentus denkt, inslaan als een bom - of misschien zelfs wel een Mestbom. Buitengewoon onfris allemaal. Het enige wat ik erover kwijt wil, is dat je er niet al te veel op moet rekenen dat dat legendarische duel ook werkelijk heeft plaatsgevonden.

Mensen die mijn boek lezen, zullen misschien tot de conclusie komen dat Grindelwald gauw een witte zakdoek aan de punt van zijn toverstok bond en zich zonder verzet overgaf!'

Pulpers weigert meer los te laten over dit intrigerende onderwerp en dus richten we ons op de relatie die haar lezers ongetwijfeld het meest zal fascineren.

'Ja,' zegt Pulpers met een kordate hoofdknik, 'ik wijd een heel hoofdstuk aan de relatie tussen Perkamentus en Potter. Die is vaak als ongezond of zelfs sinister omschreven. Opnieuw zullen je lezers mijn boek moeten kopen om het hele verhaal te lezen, maar het staat vast dat Perkamentus vanaf het allereerste begin een onnatuurlijke belangstelling had voor Potter. Of dat werkelijk in het belang was van Potter - nou, dat moeten we nog maar afwachten. Het is in elk geval geen geheim dat Potters puberteit uitzonderlijk lastig en moeizaam is geweest.'

Ik vraag of Pulpers nog steeds contact heeft met Potter, die ze vorig jaar een beroemd geworden interview afnam: een baanbrekend stuk waarin Potter exclusief verslag deed van zijn overtuiging dat Jeweetwel was teruggekeerd.

'O ja, we hebben een nauwe band,' zegt Pulpers. 'Die arme Potter heeft weinig vrienden en we ontmoetten elkaar op een van de moeilijkste momenten in zijn leven, tijdens het Toverschool Toernooi. Ik ben vermoedelijk een van de weinigen die kunnen zeggen dat ze de ware Harry Potter kennen.'

En dat brengt ons bijna vanzelf op de vele geruchten die nog steeds de ronde doen over de laatste uren van Perkamentus. Gelooft Pulpers dat Potter aanwezig was toen Perkamentus stierf? 'Nou, ik wil niet al te veel loslaten - het staat allemaal in mijn boek - maar ooggetuigen op Zweinstein zagen Potter halsoverkop de plaats delict verlaten, een paar tellen nadat Perkamentus viel, sprong of geduwd werd. Potter legde later een belastende verklaring af over Severus Sneep, iemand die hij constant een hak probeert te zetten. Is alles zoals het lijkt? Dat oordeel laat ik graag over aan de tovergemeenschap - zodra ze mijn boek gelezen hebben.'

En met die intrigerende uitspraak besluit ik mijn interview. Het staat wel vast dat Pulpers een onverbiddelijke bestseller gepend heeft. De vele bewonderaars van Perkamentus vragen zich intussen misschien met angst en beven af wat er binnenkort allemaal onthuld zal worden over hun grote held.

Harry had het artikel uit, maar bleef met nietsziende ogen naar de krant staren. Weerzin en woede rezen als braaksel op in zijn keel; hij verfrommelde de krant en smeet hem met al zijn kracht tegen de muur, waar hij neerplofte tussen de rest van de rommel rond zijn overvolle prullenbak.

Harry begon blindelings door de kamer te ijsberen. Hij trok lege lades open, pakte boeken en legde ze weer op dezelfde plaats terug, zich nauwelijks bewust van wat hij deed, terwijl losse zinnen uit het artikel van Rita door zijn hoofd galmden: een heel hoofdstuk aan de hele relatie tussen Perkamentus en Potter... is vaak als ongezond of zelfs sinister omschreven... in zijn jonge jaren zelf geliefhebberd in de Zwarte Kunsten... beschik over een bron waar de meeste journalisten hun laatste toverspreuk voor zouden willen geven...

'Leugens!' bulderde Harry. Door het raam zag hij de buurman, die even was blijven staan om zijn grasmaaier opnieuw te starten, nerveus omhoogkijken.

Harry ging met een plof op bed zitten. Het gebroken stuk spiegel sprong bij hem weg; hij pakte het en draaide het om en om in zijn vingers, terwijl hij koortsachtig nadacht over Perkamentus en de leugens waarmee Rita Pulpers hem belasterde.

Een flits van het allerfelste blauw. Harry verstijfde en zijn gewonde vinger gleed weer langs de scherpe rand van het stukje spiegel. Het was zijn verbeelding geweest, dat kon niet anders. Hij keek vlug achterom, maar de muur had de weeïge perzikkleur die tante Petunia had uitgekozen: er was niets blauws dat de spiegel had kunnen weerkaatsen. Hij keek opnieuw in het stukje spiegel en zag opnieuw alleen zijn eigen heldergroene ogen.

Hij had het zich verbeeld. Een andere verklaring was er niet. Hij had het zich verbeeld omdat hij aan zijn dode schoolhoofd had gedacht. Als er één ding zeker was, was het dat de felblauwe ogen van Albus Perkamentus hem nooit meer doordringend zouden aankijken.

Hoofdstuk 3

DE AFTOCHT VAN DE DUFFELINGEN

De dreun van de voordeur die dichtsloeg galmde door het trapgat en een stem schreeuwde: 'Hé! Jij daar!'

Harry werd al zestien jaar lang zo toegesproken en wist dus meteen tegen wie zijn oom het had; desondanks reageerde hij niet meteen. Hij staarde nog steeds naar het stukje spiegel waarin hij heel even de ogen van Perkamentus gezien dacht te hebben. Pas toen zijn oom 'IK HEB HET TEGEN JOU!' brulde, kwam Harry langzaam overeind en liep naar de deur van zijn slaapkamer.

Onderweg bleef hij even staan en stopte het stuk spiegel in de rugzak met spullen die hij mee zou nemen.

'Schiet eens een beetje op!' bulderde Herman Duffeling toen Harry boven aan de trap verscheen. 'Kom naar beneden! Ik wil je spreken!'

Harry slenterde de trap af met zijn handen diep in zijn zakken. In de woonkamer zaten de drie Duffelingen in reiskleding: oom Herman droeg een geelbruin jasje met rits, tante Petunia een keurige zalmroze mantel en Dirk, Harry's dikke, blonde, gespierde neef, had zijn leren jack aan.

'Ja?' vroeg Harry.

'Zitten!' zei oom Herman. Harry trok zijn wenkbrauwen op. 'Alsjeblieft!' voegde oom Herman eraan toe, al vertrok zijn gezicht een beetje toen hij dat woord zei, alsof het pijn deed in zijn keel.

Harry ging zitten. Hij had al zo'n idee wat hij te horen zou krijgen. Zijn oom begon te ijsberen en tante Petunia en Dirk volgden zijn bewegingen met ongeruste ogen. Uiteindelijk bleef oom Herman vlak voor Harry staan. Zijn grote, paarse gezicht was vertrokken van concentratie.

'Ik heb me bedacht,' zei hij.

'Wat een verrassing,' zei Harry.

'Sla niet zo'n toon aan -' begon tante Petunia schril, maar Herman Duffeling gebaarde dat ze stil moest zijn.

'Het is gewoon klinkklare kolder,' zei oom Herman en hij staarde Harry woedend aan met zijn kleine varkensoogjes. 'Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik er geen woord van geloof. We blijven gewoon hier en gaan helemaal nergens naartoe!'

Harry keek naar zijn oom en voelde zowel irritatie als de neiging om te lachen. Herman Duffeling had zich de afgelopen vier weken iedere vierentwintig uur bedacht en steeds als hij van gedachten was veranderd, had hij de bagage in de auto geladen of er juist weer uitgehaald.

Harry's favoriete herinnering was het moment toen oom Herman, die niet wist dat Dirk zijn halters in zijn koffer had gestopt sinds de laatste keer dat ze ingepakt waren, een poging had gedaan om de koffer in de auto te hijsen en met luid gevloek en schreeuwend van pijn in elkaar was gestuikt.

'Als we jou moeten geloven,' zei Herman Duffeling, die weer begon te ijsberen, 'verkeren wij - Petunia, Dirk en ik - in gevaar. Gevaar dat afkomstig is van - van -'

'Sommigen van "mijn soort". Klopt,' zei Harry.

'Nou, ik geloof er niks van,' zei oom Herman en hij bleef weer voor Harry staan. 'Ik heb de halve nacht wakker gelegen en erover nagedacht en volgens mij is het gewoon een complot om het huis in handen te krijgen.'

'Het huis?' herhaalde Harry. 'Welk huis?'

'Dit huis!' krijste oom Herman en de aderen op zijn voorhoofd begonnen vervaarlijk te kloppen. 'Ons huis! De huizenprijzen rijzen de pan uit in deze wijk! Je wilt gewoon dat wij opkrassen en dan doe je wat hocus-pocus en voor je het weet staan de papieren op jouw naam en -'

'Ben je helemaal gek geworden?' vroeg Harry. 'Een complot om dit huis in handen te krijgen? Ben je nou echt zo stom als je eruitziet?'

'Waag het niet -' piepte tante Petunia, maar oom Herman maande haar opnieuw tot stilte: beledigende opmerkingen omtrent zijn persoon telden kennelijk niet vergeleken met het gevaar dat hij gesignaleerd had.

'Voor het geval je het vergeten bent: ik heb al een huis,' zei Harry. 'Dat is me nagelaten door mijn peetvader. Waarom zou ik dan in 's hemelsnaam dit huis willen? Vanwege de gelukkige herinneringen?'

Er viel even een stilte. Harry vermoedde dat zijn oom onder de indruk was van dat laatste argument.

'Jij beweert,' zei oom Herman, die weer op en neer begon te lopen, 'dat die Heer Huppelde -'

'Voldemort,' zei Harry ongeduldig. 'En we hebben het hier al honderd keer over gehad. Ik beweer helemaal niets: het is gewoon een feit. Perkamentus heeft het vorig jaar nog gezegd en Romeo en meneer Wemel -'

Herman Duffeling trok nijdig zijn schouders op en Harry vermoedde dat zijn oom de herinnering probeerde uit te bannen aan het onaangekondigde bezoek van twee levensgrote tovenaars, net toen Harry met de zomervakantie een paar dagen thuis was. Het was een uiterst onaangename schok geweest voor de Duffelingen toen Romeo Wolkenveldt en Arthur Wemel plotseling op de stoep hadden gestaan. Harry moest toegeven dat hij ook moeilijk kon verwachten dat oom Herman blij zou zijn met die hernieuwde kennismaking, aangezien meneer Wemel ooit de halve woonkamer gesloopt had.

'- Romeo en meneer Wemel hebben het ook uitgelegd,' ging Harry onverbiddelijk verder. 'Zodra ik zeventien word, vervalt de magische beveiliging die me hier tot nu toe beschermd heeft en dan ben niet alleen ik kwetsbaar, maar jullie ook. De Orde is ervan overtuigd dat Voldemort jullie te grazen zal nemen, misschien om jullie te martelen zodat jullie zullen vertellen waar ik ben, of misschien omdat hij denkt dat ik een reddingspoging zal doen als hij jullie gijzelt.'

De blikken van oom Herman en Harry kruisten elkaar en Harry wist zeker dat ze zich op dat moment precies hetzelfde afvroegen. Toen liep oom Herman verder en vervolgde Harry: 'Jullie moeten onderduiken en de Orde wil daarbij helpen. Ze bieden uitstekende bescherming, de beste die er is.'

Oom Herman zei niets, maar bleef ijsberen. Buiten hing de zon laag boven de ligusterheggen. De grasmaaier van de buurman sloeg weer af.

'Ik dacht dat er zoiets als een Ministerie van Toverkunst bestond?' vroeg oom Herman plotseling.

'Klopt,' zei Harry verrast.

'Waarom beschermen die ons dan niet? Het lijkt me toch dat wij, als onschuldige slachtoffers, die hoogstens te verwijten valt dat ze een voortvluchtig iemand onderdak hebben geboden, wel in aanmerking zouden komen voor bescherming van regeringswege.'

Harry lachte: hij kon er niets aan doen. Het was zo ontzettend typerend voor zijn oom dat hij al zijn hoop op officiële instanties vestigde, zelfs in de wereld die hij wantrouwde en verachtte.

'Je hebt gehoord wat meneer Wemel en Romeo zeiden,' antwoordde Harry. 'We denken dat het Ministerie geïnfiltreerd is.'

Oom Herman liep met nijdige passen naar de haard en weer terug, zo zwaar ademend dat zijn zwarte walrussnor heen en weer wapperde. Zijn gezicht was nog steeds paars van concentratie.

'Nou, goed dan,' zei hij en hij bleef voor de zoveelste keer voor Harry's stoel staan. 'Laten we er eens van uitgaan dat we die bescherming accepteren. Dan snap ik nog steeds niet waarom wij Romeo niet kunnen krijgen.'

Harry slaagde erin zijn geduld niet te verliezen, maar dat kostte grote moeite. Ook die kwestie was al minstens zes keer besproken.

'Zoals ik al verteld heb,' zei hij met op elkaar geklemde tanden, 'beschermt Romeo momenteel de Dreuz - ik bedoel, jullie premier.'

'Ja, precies - hij is de beste!' zei oom Herman en hij wees naar de televisie, ook al stond die niet aan. De Duffelingen hadden Romeo gezien op het nieuws, waar hij de Dreuzelpremier discreet op een afstandje gevolgd was toen die een ziekenhuis bezocht. Dat, en het feit dat Romeo had geleerd om zich te kleden als een Dreuzel, plus de geruststellende klank van zijn langzame, zware stem, hadden ervoor gezorgd dat de Duffelingen Romeo in hun hart hadden gesloten zoals ze dat nog nooit met een tovenaar hadden gedaan, al stond daar tegenover dat ze hem nog niet hadden gezien met zijn oorring in.

'Hij is al bezet,' zei Harry. 'Maar Hecuba Jacobs en Dedalus Diggel kunnen er ook wat van -'

'Als we nou maar eens een cv konden zien... ' begon oom Herman, maar Harry verloor zijn geduld. Hij stond op, liep naar zijn oom en wees ook op de televisie.

'Al die ongelukken zijn geen ongelukken - die neerstortende vliegtuigen en ontploffingen en ontspoorde treinen en wat er allemaal nog meer gebeurd is sinds we voor het laatst naar het nieuws hebben gekeken.

Overal verdwijnen mensen en worden mensen vermoord en hij zit erachter - Voldemort. Ik heb al zo vaak gezegd dat hij Dreuzels vermoordt voor de lol. Zelfs die constante mist wordt veroorzaakt door Dementors en als je zelf niet meer weet wat dat zijn, zou ik het maar eens aan je zoon vragen!'

Dirks handen schoten onwillekeurig omhoog en hij drukte ze tegen zijn mond. Toen hij zag dat zijn ouders en Harry naar hem keken, liet hij ze langzaam weer zakken en vroeg: 'Zijn... zijn er dan nog meer?'

'Meer?' zei Harry en hij lachte. 'Meer dan de twee die ons hebben aangevallen, bedoel je? Ja, natuurlijk. Tegen deze tijd zijn er honderden, misschien wel duizenden. Als je nagaat dat ze zich voeden met wanhoop en angst -'

'Goed, goed,' probeerde oom Herman eroverheen te praten. 'Je hebt nu wel duidelijk gemaakt wat je wilde zeggen -'

'Dat hoop ik,' zei Harry, 'want zodra ik eenmaal zeventien ben zullen al die wezens - Dementors, Dooddoeners en misschien zelfs wel Necroten - dat zijn lijken die gecontroleerd worden door een Duistere tovenaar - jullie kunnen vinden en jullie zeker aanvallen. En als je terugdenkt aan de laatste keer dat je probeerde om tovenaars te slim af te zijn, zul je het hopelijk met me eens zijn dat jullie hulp nodig hebben.'

Er viel een korte stilte, waarin het geluid van Hagrid die een houten voordeur intrapte galmend op scheen te klinken uit het verleden. Tante Petunia keek naar oom Herman en Dirk staarde naar Harry. Ten slotte flapte oom Herman eruit: 'Maar hoe moet het dan met mijn werk? En Dirks school? Dat is vast totaal onbelangrijk voor een stelletje niksnutten van tovenaars, maar -'

'Snap je het dan niet?' schreeuwde Harry. 'Ze zullen jullie martelen en vermoorden, zoals ze ook met mijn ouders hebben gedaan!'

'Pa,' zei Dirk luid. 'Pa - ik ga met die mensen van de Orde mee.'

'Dirk,' zei Harry, 'voor het eerst in je leven zeg je eens iets verstandigs!'

Hij wist dat de strijd gewonnen was. Als Dirk bang genoeg was om de hulp van de Orde te accepteren, zouden zijn ouders met hem meegaan; het was ondenkbaar dat ze zich zouden laten scheiden van hun Dirkmansje.

Harry keek even naar de klok op de schoorsteenmantel.

'Over een minuut of vijf zijn ze hier,' zei hij en toen de Duffelingen niet reageerden, ging hij weer naar zijn kamer. Bij het vooruitzicht om - waarschijnlijk voorgoed - afscheid te moeten nemen van zijn oom, tante en neef sprongen de tranen hem niet bepaald in de ogen, maar toch zorgde het voor een ongemakkelijke sfeer. Wat moest je tegen elkaar zeggen na elkaar zestien jaar lang gehaat te hebben? Op zijn slaapkamer friemelde Harry nogal doelloos aan zijn rugzak en duwde een paar uilennootjes door de tralies van Hedwigs kooi. Ze vielen met een doffe plof op de bodem, maar Hedwig negeerde ze.

'We gaan zo dadelijk weg. Nog heel even,' zei Harry tegen haar. 'Dan kun je weer vliegen.'

Beneden ging de bel. Harry aarzelde even, maar liep toen de trap af; hij kon niet van Hecuba en Dedalus verwachten dat ze het wel in hun eentje zouden klaren met de Duffelingen.

'Harry Potter!' piepte een opgewonden stem zodra Harry de deur opendeed: een kleine man met een lila hoge hoed maakte een diepe buiging. 'Het is een eer, zoals altijd!'

'Bedankt, Dedalus,' zei Harry en hij glimlachte flauwtjes en opgelaten tegen Hecuba met haar donkere haar. 'Ik stel dit echt op prijs... ze zijn in de woonkamer, mijn oom en tante en neef... '

'Gegroet, familieleden van Harry Potter!' zei Dedalus vrolijk terwijl hij met grote passen de woonkamer binnenliep. Zo te zien stelden de Duffelingen die begroeting niet echt op prijs; Harry verwachtte half-en-half dat ze zich weer zouden bedenken. Dirk schoof vlug een stukje op in de richting van zijn moeder toen hij de heks en tovenaar zag.

'Ik zie dat jullie al gepakt en gezakt zijn. Prima! Het plan is simpel, zoals Harry jullie ongetwijfeld verteld heeft,' zei Dedalus. Hij haalde een gigantisch horloge uit zijn vestzak en keek erop. 'Wij vertrekken eerder dan Harry. Omdat het riskant is om te toveren in jullie huis - Harry is nog steeds minderjarig en dat zou het Ministerie misschien een excuus kunnen verschaffen om hem te arresteren - rijden we eerst zo'n vijftien kilometer met de auto voor we Verdwijnselen naar de veilige locatie die we voor u uitgezocht hebben. Ik neem aan dat u kunt autorijden?' vroeg hij beleefd aan oom Herman.

'Of ik kan -? Natuurlijk kan ik autorijden, verdorie!' sputterde oom Herman verontwaardigd.

'Heel goed van u, meneer, heel goed. Persoonlijk zou ik me absoluut geen raad weten met al die klokjes en knopjes,' zei Dedalus. Hij had duidelijk het idee dat hij oom Herman een compliment maakte, maar die kreeg zichtbaar minder vertrouwen in het plan met ieder woord dat Dedalus zei.

'Kan niet eens autorijden!' mompelde hij. Zijn snor wapperde verontwaardigd heen en weer, maar gelukkig scheen Dedalus noch Hecuba hem te horen.

'Jij wacht hier op je bewakers, Harry,' vervolgde Dedalus. 'Er is een kleine wijziging geweest in onze plannen -'

'Hoe bedoel je?' vroeg Harry. 'Ik dacht dat Dwaaloog zou komen en mij zou laten Bijverschijnselen?'

'Gaat helaas niet,' zei Hecuba kortaf. 'Dwaaloog legt het zelf wel uit.'

De Duffelingen hadden met stomme verbazing naar die conversatie geluisterd, maar maakten een sprongetje van schrik toen een stem opeens: 'Schiet eens een beetje op!' krijste. Harry keek overal om zich heen en besefte toen pas dat de stem afkomstig was van het horloge van Dedalus.

'Heel goed. We zijn inderdaad gebonden aan een strak tijdsschema,'

zei Dedalus. Hij knikte tegen zijn horloge en stopte het terug in zijn vestzak.

'We proberen jouw vertrek te laten samenvallen met de Verdwijnseling van je verwanten, Harry: op die manier wordt de beschermende betovering verbroken op het moment dat jullie allemaal op weg zijn naar een veilige schuilplaats.' Hij wendde zich tot de Duffelingen. 'Nou, zijn we zover?'

Niemand gaf antwoord: oom Herman staarde nog steeds vol ontzetting naar de bolling in Dedalus' vestzak.

'Misschien kunnen we beter even wachten in de hal, Dedalus,' fluisterde Hecuba; ze had blijkbaar het idee dat het niet tactvol zou zijn om erbij te blijven terwijl de Duffelingen en Harry emotioneel afscheid namen en misschien zelfs wel de nodige traantjes zouden wegpinken.

'Nee, hoeft niet,' mompelde Harry, maar oom Herman maakte verdere uitleg overbodig door luid te zeggen: 'Nou, tot ziens dan maar.'

Hij hief zijn rechterarm op, om Harry een hand te geven, maar kon zich er op het laatste moment kennelijk toch niet toe brengen. Hij balde alleen maar zijn vuist en liet die als een metronoom heen en weer zwaaien.

'Ben je zover, Dirkie?' vroeg tante Petunia, die net deed alsof ze de sluiting van haar handtas controleerde zodat ze Harry helemaal niet aan zou hoeven kijken.

Dirk gaf geen antwoord. Hij stond er zwijgend bij met zijn mond halfopen, en hij deed Harry een beetje aan de reus Groemp denken.

'Nou, laten we gaan,' zei oom Herman.

Hij was al bij de deur van de woonkamer toen Dirk mompelde: 'Ik snap het niet.'

'Wat snap je niet, Popje?' vroeg tante Petunia met een blik op haar zoon.

Met een massieve hand, zo groot als een ham, wees Dirk op Harry.

'Waarom gaat hij niet met ons mee?'

Oom Herman en tante Petunia verstijfden en staarden Dirk aan alsof hij had uitgeroepen dat hij dolgraag ballerina wilde worden.

'Wat?' zei oom Herman.

'Waarom gaat hij niet mee?' vroeg Dirk.

'Nou, dat - dat wil hij zelf niet,' zei oom Herman. Hij keek Harry woedend aan en voegde eraan toe: 'Dat wil je toch niet?'

'Voor geen goud,' zei Harry.

'Zie je wel?' zei oom Herman tegen Dirk. 'Kom, laten we gaan.'

Hij marcheerde de kamer uit; ze hoorden de voordeur opengaan, maar Dirk verroerde zich nog steeds niet en na een paar aarzelende stappen bleef tante Petunia ook staan.

'Wat nu weer?' blafte oom Herman, die weer in de deuropening verscheen.

Blijkbaar worstelde Dirk met begrippen die te moeilijk waren om onder woorden te kunnen brengen. Na enkele ogenblikken van moeizame innerlijke strijd zei hij: 'Waar gaat hij dan heen?'

Tante Petunia en oom Herman keken elkaar aan. Het was duidelijk dat Dirk hun angst aanjoeg. Hecuba Jacobs verbrak de stilte.

'Maar... jullie weten toch wel waar jullie neef naartoe gaat?' vroeg ze verbijsterd.

'Natuurlijk weten we dat,' zei oom Herman. 'Hij gaat met een stel van jullie soort mee. Ja toch? Nou, Dirk, kom op, mee naar de auto. Je hoorde wat die man zei. We moeten ons haasten.'

Herman Duffeling marcheerde opnieuw naar de voordeur, maar Dirk volgde hem niet.

'Met een stel van ons soort mee?'

Hecuba was zo te zien diep verontwaardigd. Harry had die reactie al eerder meegemaakt: heksen en tovenaars konden gewoon niet begrijpen dat zijn naaste familie zo weinig belangstelling had voor de beroemde Harry Potter.

'Het geeft niet,' verzekerde Harry haar. 'Het doet er echt niet toe.'

'Doet het er niet toe?' herhaalde Hecuba met onheilspellende stemverheffing.

'Snappen die mensen dan niet wat je allemaal hebt doorgemaakt? In wat voor gevaar je verkeert? Hebben ze geen idee van de unieke positie die je inneemt in de harten van de anti-Voldemortbeweging?'

'Eh - nee,' zei Harry. 'Ze vinden me eerlijk gezegd een waardeloos stuk verdriet, maar daar ben ik aan -'

'Ik vind je geen waardeloos stuk verdriet.'

Als Harry de lippen van Dirk niet had zien bewegen, had hij het niet geloofd. Zelfs nu accepteerde hij pas dat zijn neef dat gezegd had nadat hij verscheidene seconden naar Dirk had gestaard; een van de dingen die hem overtuigde was dat Dirk een vuurrood hoofd had gekregen.

Harry was zelf ook opgelaten en sprakeloos.

'Nou... eh... bedankt, Dirk.'

Dirk scheen opnieuw te worstelen met gedachten die te moeilijk waren om onder woorden te worden gebracht tot hij uiteindelijk mompelde: 'Je hebt mijn leven gered.'

'Niet echt,' zei Harry. 'Die Dementor zou alleen je ziel hebben opgeslorpt... '

Hij keek nieuwsgierig naar zijn neef. Ze hadden deze zomer en de vorige nauwelijks een woord met elkaar gewisseld, omdat Harry maar kort op de Ligusterlaan was geweest en vrijwel de hele tijd op zijn kamer had doorgebracht. Nu drong het echter tot Harry door dat de kop koude thee waar hij 's ochtends op was gaan staan misschien toch geen boobytrap was geweest. Hij was geroerd, maar ook opgelucht omdat Dirk blijkbaar al zijn mogelijkheden om zijn gevoelens onder woorden te brengen had uitgeput. Dirk bewoog nog een of twee keer met zijn mond en deed er toen met een vuurrood hoofd het zwijgen toe.

Tante Petunia barstte in tranen uit. De goedkeurende blik van Hecuba Jacobs veranderde in woede en verontwaardiging toen tante Petunia naar de twee jongens rende en niet Harry omhelsde, maar Dirk.

'W-wat ontzettend lief van je, Dirkmansje... ' snikte ze met haar gezicht tegen zijn massieve borst gedrukt. 'W-wat een s-schat van een jongen b- ben je toch... om d-dankjewel te zeggen... '

'Maar hij heeft helemaal geen dankjewel gezegd!' riep Hecuba geschokt. 'Hij zei alleen maar dat hij Harry geen waardeloos stuk verdriet vond!'

'Weet ik, maar uit de mond van Dirk staat dat gelijk aan "Ik hou van je",' zei Harry, die verscheurd werd tussen ergernis en de aandrang om in lachen uit te barsten toen tante Petunia Dirk bleef omhelzen, alsof hij Harry uit een brandend huis gered had.

'Gaan we nou nog of niet?' bulderde oom Herman, die opnieuw in de deuropening verscheen. 'Ik dacht dat we ons aan een strak tijdsschema moesten houden?'

'Ja - dat klopt,' zei Dedalus Diggel, die de gebeurtenissen vol verbijstering had gadegeslagen maar zich nu leek te vermannen. 'Het is echt tijd. Harry -'

Hij trippelde naar Harry toe en pakte diens hand met zijn beide handen.

'- het ga je goed. Ik hoop dat we elkaar ooit zullen weerzien. De hoop van de hele toverwereld rust op je schouders!'

'O,' zei Harry. 'Aha. Nou, bedankt.'

'Vaarwel, Harry,' zei Hecuba en ze gaf hem ook een hand. 'We zijn in gedachten allemaal bij je.'

'Ik hoop dat alles goed gaat,' zei Harry met een blik op tante Petunia en Dirk.

'O, ik weet zeker dat we de beste maatjes zullen worden,' zei Dedalus opgewekt en zwaaiend met zijn hoed ging hij naar buiten. Hecuba volgde hem.

Dirk maakte zich voorzichtig los uit de greep van zijn moeder en liep naar Harry, die de aandrang moest onderdrukken om hem te bedreigen met een toverspreuk. Dirk stak een grote, roze hand uit.

'Jemig, Dirk,' zei Harry boven het hernieuwde gesnik van tante Petunia uit. 'Hebben de Dementors soms een andere persoonlijkheid bij je naar binnen geblazen?'

'Kweenie,' mompelde Dirk. 'Tot ziens, Harry.'

'Ja...' zei Harry. Hij gaf Dirk een hand. 'Misschien. Het beste, D.D.'

Dirk glimlachte heel flauwtjes, draaide zich om en sjokte de kamer uit. Harry hoorde zijn zware voetstappen op het grind van de oprit en toen sloeg een autoportier dicht.

Tante Petunia, die haar gezicht had begraven in haar zakdoek, keek om toen ze dat geluid hoorde. Kennelijk had ze niet verwacht dat ze plotseling alleen zou zijn met Harry. Ze propte haar natte zakdoek in haar tas, zei 'Nou - dag,' en liep snel naar de deur, zonder Harry aan te kijken.

'Dag,' zei Harry.

Ze bleef staan en draaide zich om. Heel even had Harry het bizarre gevoel dat ze iets tegen hem wilde zeggen: ze keek hem vreemd en bijna bedeesd aan en scheen op het punt te staan om haar mond open te doen, maar toen maakte ze een scherpe beweging met haar hoofd en liep vlug naar buiten, haar man en zoon achterna.

Hoofdstuk 4

DE ZEVEN POTTERS

Harry rende de trap op en was nog net op tijd bij zijn slaapkamerraam om te zien hoe de auto van de Duffelingen de oprit uitreed en de straat op draaide. Op de achterbank was de hoge hoed van Dedalus zichtbaar, tussen tante Petunia en Dirk. Aan het eind van de Ligusterlaan sloeg de auto rechts af. De ramen lichtten even vuurrood op in het schijnsel van de ondergaande zon en toen was hij verdwenen.

Harry pakte Hedwigs kooi, zijn Vuurflits en zijn rugzak, keek nog één keer door zijn onnatuurlijk nette slaapkamer en kloste toen moeizaam naar beneden. In de hal zette hij de kooi, de bezemsteel en de rugzak onder aan de trap. Het begon nu snel te schemeren en de hal was vol schaduwen in het avondlicht. Het was vreemd om daar te staan, in de stilte, en te beseffen dat hij op het punt stond het huis voor de laatste keer te verlaten. Lang geleden, als de Duffelingen samen iets leuks gingen doen en hij alleen thuis moest blijven, waren die eenzame uren een zeldzaamheid geweest, iets om van te genieten. Hij had dan vlug wat lekkers gejat uit de ijskast en was naar boven gehold om spelletjes te spelen op Dirks computer of had de tv aangezet en naar hartenlust gezapt.

Hij kreeg een raar, hol gevoel van binnen als hij aan die tijd terugdacht; het was alsof hij zich een jongere broer herinnerde die er niet meer was.

'Wil je niet nog één keer kijken?' vroeg hij aan Hedwig, die nog steeds zat te mokken met haar kop onder haar vleugel. 'We komen hier nooit meer terug. Wil je niet voor het laatst terugdenken aan onze gelukkige tijden? Ik bedoel, moet je die deurmat zien. Wat een herinneringen...

die heeft Dirk ondergekotst toen ik hem gered had van de Dementors...

En nu blijkt opeens dat hij me vreselijk dankbaar is. Dat is toch niet te geloven?... En vorig jaar zomer kwam Perkamentus binnen door die voordeur... '

Harry raakte de draad van zijn gedachten even kwijt. Hedwig hielp hem niet om die te hervinden, maar hield haar kop stug onder haar vleugel. Harry draaide zich om, zodat hij met zijn rug naar de voordeur stond.

'En hier, Hedwig -' Harry deed een deur onder de trap open '- hier sliep ik vroeger! Toen kende je me nog niet - jeetje, wat klein! Dat was ik vergeten... '

Harry keek naar de opgestapelde schoenen en paraplu's en herinnerde zich hoe hij 's ochtends wakker was geworden en dan naar de onderkant van de trap had gestaard, waar meestal wel een of twee spinnen aan gebengeld hadden. Dat was in de tijd geweest toen hij nog geen idee had gehad van zijn ware identiteit; voor hij gehoord had hoe zijn ouders werkelijk gestorven waren of waarom er vaak zulke vreemde dingen gebeurden als hij in de buurt was. Maar Harry herinnerde zich nog wel de dromen die hem zelfs toen al geplaagd hadden: verwarde dromen over groene lichtflitsen en ooit - oom Herman was bijna van de weg gereden toen Harry dat verteld had - over een vliegende motorfiets...

Buiten, niet ver van het huis, klonk een oorverdovend gebulder. Harry kwam abrupt overeind en stootte zijn hoofd keihard tegen het lage deurkozijn.

Na een paar van oom Hermans meest uitgelezen vloeken te hebben gemompeld liep hij wankelend terug naar de keuken, met zijn handen tegen zijn hoofd, en staarde door het raam naar de achtertuin.

Het was alsof de duisternis rimpelde, alsof de lucht zelf trilde. Een voor een verschenen er gedaantes, toen hun Kameoflagespreuken werden opgeheven. De meest opvallende figuur was Hagrid, compleet met helm en stofbril, gezeten op een enorme motorfiets met zwart zijspan.

Om Hagrid heen stapten andere mensen van bezems en in twee gevallen van uitgemergelde, zwarte, gevleugelde paarden.

Harry gooide de keukendeur open en holde naar de bezoekers toe.

Over en weer klonken hartelijke begroetingen terwijl Hermelien hem omhelsde, Ron hem op zijn schouder sloeg en Hagrid zei: 'Alles kits, Harry? Klaar voor een trippie?'

'Reken maar,' zei Harry met een brede glimlach. 'Ik had alleen niet gedacht dat jullie met zoveel zouden zijn!'

'Verandering van plan,' gromde Dwaaloog Dolleman, die twee enorme, uitpuilende zakken bij zich had en wiens magische oog razendsnel heen en weer flitste, van de schemerige avondhemel naar het huis en de tuin. 'Laten we naar binnen gaan voor we je op de hoogte brengen.'

Harry ging de anderen voor naar de keuken, waar ze lachend en druk pratend een stoel pakten, op tante Petunia's brandschone aanrecht gingen zitten of tegen haar smetteloze keukenapparatuur leunden: Ron, lang en slungelig; Hermelien, die haar bossige haar in een grote vlecht had; Fred en George, met identieke brede grijnzen; Bill, met lang haar en veel littekens; meneer Wemel, kalend en met zijn bril een beetje scheef op zijn vriendelijke gezicht; Dwaaloog, gehavend in de strijd, met nog maar één been en een felblauw magisch oog dat als een gek rondtolde in zijn oogkas; Tops, die haar korte haar weer haar favoriete knalroze kleur had gegeven; Lupos, grijzer en met meer rimpels; Fleur, slank en beeldschoon, met lang, zilverblond haar; Romeo, kaal, zwart en breedgeschouderd; Hagrid, met zijn verwilderde haar en baard, die zich bijna dubbel moest buigen om zijn hoofd niet te stoten tegen het plafond, en Levenius Lorrebos, klein, vuil en gluiperig, met trieste spaniëlogen en smerig, klitterig haar. Het was alsof Harry's hart opzwol en gloeide toen hij hen zag: hij hield ontzettend veel van ze, van iedereen, zelfs van Levenius, die hij bij hun laatste ontmoeting geprobeerd had te wurgen.

'Romeo, ik dacht dat jij op de Dreuzelpremier moest passen?' riep hij.

'Die kan wel een nachtje zonder me,' zei Romeo. 'Jij bent veel belangrijker.'

'Harry, raad eens?' vroeg Tops, die boven op de wasmachine zat. Ze wuifde met haar linkerhand en hij zag een ring glinsteren.

'Zijn jullie getrouwd?' riep Harry uit en hij keek van haar naar Lupos.

'Sorry dat je er niet bij kon zijn, Harry, maar het is in alle stilte gebeurd.'

'Fantastisch, van harte -'

'Oké, oké, later hebben we wel tijd om gezellig bij te praten!' riep Dwaaloog boven het geroezemoes uit en het werd stil in de keuken.

Dwaaloog gooide de zakken op de grond en zei tegen Harry: 'Zoals Dedalus verteld zal hebben, moesten we van ons oorspronkelijke plan afstappen.

Pius Dikkers is overgelopen en nu hebben we een groot probleem.

Het is nu een misdrijf waar gevangenisstraf op staat om dit huis te verbinden met het Haardrooster, om hier een Viavia te plaatsen of om te Verschijnselen of te Verdwijnselen. Allemaal zogenaamd om jou te beschermen, zodat Jeweetwel hier niet kan binnendringen en je te grazen nemen. Totaal zinloos, want daar zorgt je moeders betovering al voor. Zijn werkelijke bedoeling is om te voorkomen dat jij hier veilig kunt vertrekken.

Het tweede probleem is dat je nog minderjarig bent en dus nog steeds het Merk draagt.'

'Wat is -?'

'Het Merk, het Merk,' zei Dwaaloog ongeduldig. 'De bezwering die magische activiteit rond minderjarigen detecteert, zodat het Ministerie kan vaststellen of je niet tovert als je nog geen zeventien bent! Als jij, of iemand in je nabijheid, een spreuk gebruikt om je hier weg te halen, zal Dikkers dat onmiddellijk weten en de Dooddoeners dus ook.

We kunnen niet wachten tot het Merk vanzelf verdwijnt, want zodra je zeventien wordt, verlies je de bescherming die je moeder je geschonken heeft. Met andere woorden: Dikkers denkt dat hij je mooi tuk heeft.'

Onwillekeurig was Harry het met de onbekende Dikkers eens.

'Wat moeten we dan?'

'We gebruiken de enige vorm van transport die ons nog ter beschikking staat, de enige die het Merk niet kan detecteren omdat je er geen spreuken voor hoeft te gebruiken: bezems, Terzielers en Hagrids motorfiets.'

Harry zag meteen de nadelen van dat plan maar zei nog niets, zodat Dwaaloog zelf de zwakke plekken kon aanstippen.

'De betovering van je moeder kan maar onder twee voorwaarden verbroken worden: als je meerderjarig wordt of -' Dolleman gebaarde naar de smetteloze keuken '- als je dit niet langer je thuis noemt. Je oom en tante en jij gaan vannacht ieder jullie eigen weg, in de wetenschap dat jullie nooit meer samen onder één dak zullen wonen. Ja toch?'

Harry knikte.

'Dus als je hier vanavond vertrekt, is er geen terugkeer mogelijk en zal de betovering verbroken worden zodra je buiten bereik bent. Wij hebben ervoor gekozen de betovering vroegtijdig te verbreken, want het enige alternatief is wachten tot Jeweetwel arriveert zodra je zeventien wordt.

Er is maar één ding in ons voordeel: Jeweetwel weet niet dat we je vanavond willen verplaatsen. We hebben die lui van het Ministerie op een dwaalspoor gezet: ze denken dat we je pas op de dertigste komen halen. Aan de andere kant moeten we niet vergeten dat we met Jeweetwel te maken hebben. We kunnen er niet klakkeloos van uitgaan dat hij de verkeerde datum genoteerd heeft; het is wel zeker dat er hier in de buurt een paar Dooddoeners door het luchtruim patrouilleren, gewoon voor het geval dat. Daarom hebben we wel twaalf verschillende huizen iedere bescherming gegeven die we maar bedenken konden. Het zijn stuk voor stuk huizen die in aanmerking komen als nieuw onderduikadres: mijn huis, dat van Romeo, het huis van Molly's tante Marga - je snapt het wel.'

'Ja,' zei Harry, niet helemaal naar waarheid omdat het plan volgens hem nog steeds één gigantische tekortkoming had.

'We brengen je naar Tops' ouders. Als je eenmaal binnen de grens bent van de bezweringen die we over hun huis hebben uitgesproken, kun je met een Viavia naar Het Nest gaan. Vragen?'

'Eh - ja,' zei Harry. 'Misschien weten ze in het begin nog niet naar welk van die twaalf beveiligde huizen we gaan, maar wordt dat niet gauw duidelijk zodra wij met z'n -' hij telde vlug even '- met z'n veertienen naar de ouders van Tops vliegen?'

'Ah,' zei Dolleman. 'Dat cruciale punt was ik even vergeten te vermelden.

We vliegen niet met z'n veertienen naar het huis van Tops' ouders.

Vanavond zullen zeven Harry Potters de lucht doorklieven, stuk voor stuk met een metgezel, en ieder paar gaat op weg naar een ander schuilhuis.'

Dolleman stak zijn hand onder zijn mantel en pakte een flacon die zo te zien met modder was gevuld. Hij hoefde verder niets te zeggen: Harry begreep meteen de rest van het plan.

'Nee!' zei hij en zijn stem galmde door de keuken. 'Vergeet het maar!'

'Ik zei toch dat hij zo zou reageren?' zei Hermelien een tikkeltje zelfvoldaan.

'Als jullie denken dat ik zes mensen hun leven voor mij op het spel laat zetten -!'

'- want dat zou voor ons allemaal de eerste keer zijn,' zei Ron.

'Dit is anders, doen alsof jullie mij zijn -'

'Je moet niet denken dat we staan te trappelen, Harry,' zei Fred in alle ernst. 'Stel dat er iets misgaat? Dan zijn we misschien de rest van ons leven magere, brildragende sukkels.'

Harry kon er niet om lachen.

'Als ik niet meewerk, gaat het niet door. Jullie hebben mijn haar nodig.'

'Nou, dat plannetje is dus ook weer van de baan,' zei George. 'Uiteraard kunnen we met geen mogelijkheid aan een plukje haar komen als jij niet meewerkt.'

'Ja, wij met z'n dertienen tegen een ventje dat niet mag toveren. Ik doe het nu al in m'n broek,' zei Fred.

'Grappig hoor,' zei Harry. 'Ik bescheur me.'

'Als we gedwongen zijn geweld te gebruiken, dan zullen we dat doen,' gromde Dolleman. Zijn magische oog trilde een beetje terwijl hij Harry woedend aankeek. 'Behalve jij is iedereen hier meerderjarig, Potter, en iedereen is bereid om het risico te nemen.'

Levenius haalde zijn schouders op en trok een gezicht; Dollemans magische oog rolde helemaal naar de zijkant van zijn kas en keek Lorrebos priemend aan.

'Genoeg gediscussieerd. Zoveel tijd hebben we niet. Ik wil een paar haren, jongeman, en wel nu meteen.'

'Maar dit is gekkenwerk! Het is helemaal niet nodig -'

'Niet nodig?' snauwde Dolleman. 'Terwijl Jeweetwel zijn kans afwacht en het halve Ministerie al op zijn hand is? Als we heel veel geluk hebben, Potter, is hij misschien in ons dwaalspoor getrapt en van plan op de dertigste een hinderlaag voor je te leggen, maar hij zou wel gek zijn als hij niet aan een paar Dooddoeners opdracht zou hebben gegeven om de boel in de gaten te houden. Dat zou ik zelf ook doen. Misschien kunnen ze jou of dit huis niet vinden zolang de betovering van je moeder standhoudt, maar die staat op het punt om verbroken te worden en ze weten ruwweg waar je woont. Onze enige kans is om dubbelgangers te gebruiken. Zelfs Jeweetwel kan zichzelf niet in zevenen delen.'

Harry keek Hermelien even aan en wendde zijn blik toen meteen weer af.

'Dus een pluk haar, graag, Potter, en vlug een beetje.'

Harry keek naar Ron, die een doe-nou-maargezicht trok.

'Nu!' blafte Dolleman.

Terwijl iedereen naar hem keek, pakte Harry een pluk haar op zijn kruin en trok.

'Goed zo,' zei Dolleman. Hij hinkte naar Harry toe en haalde de stop uit de flacon met toverdrank. 'Doe meteen maar hierin als je wilt.'

Harry gooide het haar in de drab. Zodra het in aanraking kwam met de vloeistof, begon de toverdrank te schuimen en te dampen en werd toen plotseling helder goudgeel.

'Oo, je ziet er een stuk lekkerder uit dan Korzel en Kwast, Harry,' zei Hermelien. Ze zag Rons opgetrokken wenkbrauwen, werd een beetje rood en zei: 'Je weet best wat ik bedoel - de toverdrank van Kwast leek net vloeibaar snot.'

'Oké, imitatie-Potters in de rij, graag,' zei Dolleman.

Ron, Hermelien, Fred, George en Fleur vormden een rij voor tante Petunia's glanzende aanrecht.

'We komen er eentje tekort,' zei Lupos.

'Hiero,' zei Hagrid kortaf. Hij pakte Levenius bij zijn nekvel en zette hem naast Fleur, die nadrukkelijk haar neus optrok en vlug tussen Fred en George in ging staan.

'Ik zei toch dat ik veel liever beschermer wou zijn?' mopperde Levenius.

'Kop dicht,' gromde Dolleman. 'Zoals ik al gezegd heb, vuile lafbek, zullen de Dooddoeners die we mogelijk tegenkomen proberen om Potter gevangen te nemen, niet om hem te doden. Perkamentus heeft altijd gezegd dat Jeweetwel persoonlijk met Potter wil afrekenen. De beschermers zouden zich meer zorgen moeten maken. Die lopen het risico een kopje kleiner te worden gemaakt door de Dooddoeners.'

Levenius leek niet echt gerustgesteld, maar Dolleman haalde al zes glaasjes zo groot als eierdopjes onder zijn mantel vandaan en deelde die uit aan de valse Potters voor hij ze volschonk met Wisseldrank.

'Allemaal tegelijk... '

Ron, Hermelien, Fred, George, Fleur en Levenius dronken. Ze snakten naar adem en grimasten toen de toverdrank door hun keel gleed en hun gelaatstrekken begonnen onmiddellijk te borrelen en te vervormen, als hete was. Hermelien en Levenius werden langer; Ron, Fred en George krompen juist. Hun haar werd donkerder en dat van Hermelien en Fleur leek terug te schieten in hun schedel.

Dolleman maakte intussen op zijn gemak de touwtjes los waarmee de grote zakken die hij had meegebracht waren dichtgebonden. Toen hij weer overeind kwam, werd hij geconfronteerd met zes hijgende en hoestende Harry Potters.

Fred en George keken elkaar aan en zeiden in koor: 'Wauw - we lijken nu sprekend op elkaar!'

'Ik weet niet,' zei Fred en hij bestudeerde zijn spiegelbeeld in de theeketel. 'Toch vind ik nog steeds dat ik knapper ben.'

'Bah,' zei Fleur, die zichzelf bekeek in het ruitje van de magnetron.

'Niet kijken, Bill - iek zie er niet uit!'

'Voor wie nu een beetje te ruime kleren heeft: ik heb hier ook kleinere maten en vice versa,' zei Dolleman en hij gebaarde naar de eerste zak.

'Vergeet de bril niet. Er zitten er zes in het zijvak en als jullie omgekleed zijn, vinden jullie je bagage in de andere zak.'

De echte Harry besloot dat dit ongeveer het bizarste schouwspel was dat hij ooit gezien had en hij had al heel wat vreemde dingen meegemaakt.

Hij keek hoe zijn zes dubbelgangers in de zakken snuffelden, kleren te voorschijn haalden, brillen opzetten en hun eigen plunje opborgen.

Eigenlijk had hij hen ook willen vragen om iets meer respect te tonen voor zijn privacy toen ze zich allemaal kalm begonnen uit te kleden. Ze hadden er duidelijk veel minder moeite mee zich naakt te vertonen in de gedaante van Harry dan wanneer het om hun eigen lichaam was gegaan.

'Ik wist wel dat Ginny loog over die tatoeage,' zei Ron, die naar zijn blote borst keek.

'Je hebt echt hele slechte ogen, Harry,' zei Hermelien en ze zette vlug een bril op.

Zodra ze eenmaal omgekleed waren, haalden de valse Harry's rugzakken en kooien met opgezette sneeuwuilen uit de tweede zak.

'Mooi zo,' zei Dolleman toen hij zeven volledig geklede, brildragende en van bagage voorziene Harry's tegenover zich zag. 'De paren worden als volgt ingedeeld: Levenius gaat met mij mee, per bezem -'

'Waarom per se met jou?' gromde de Harry die het dichtst bij de achterdeur stond.

'Omdat ik jou in de gaten moet houden,' beet Dolleman hem toe en zijn magische oog bleef Levenius inderdaad strak aankijken terwijl hij vervolgde, 'Arthur en Fred -'

'Ik ben George,' zei de tweelingbroer die door Dolleman was aangewezen.

'Kun je ons zelfs niet uit elkaar houden nu we Harry zijn?'

'Sorry, George -'

'Ik zit alleen maar met je toverstok te spelen, hoor. Ik ben Fred.'

'Genoeg geintjes!' snauwde Dolleman. 'De ander - George of Fred of wie het ook zijn mag - gaat met Remus mee. Juffrouw Delacour -'

'Ik ga samen met Fleur op een Terzieler,' zei Bill. 'Ze heeft het niet zo op bezems.'

Fleur ging naast hem staan en keek hem zo sentimenteel en slaafs aan dat Harry vurig hoopte dat er nooit meer zo'n uitdrukking op zijn gezicht zou verschijnen.

'Juffrouw Griffel gaat met Romeo, ook per Terzieler -'

Hermelien leek gerustgesteld terwijl ze Romeo's glimlach beantwoordde: Harry wist dat zij ook geen held was op een bezem.

'Nou, dan blijven jij en ik over, Ron!' zei Tops opgewekt en ze sloeg een rek met bekers om toen ze naar hem zwaaide.

Ron leek iets minder blij dan Hermelien.

'En jij gaat met mij mee, Harry. Mee eens?' vroeg Hagrid een tikje ongerust.

'We nemen de motor. Ik ben veels te zwaar voor bezems of Terzielers, snappie? D'r is alleen nogal weinig plek op 't zadel als ik d'r al op zit, dus jij neemp 't zijspan, oké?'

'Ja, prima,' loog Harry.

'De Dooddoeners zullen waarschijnlijk verwachten dat je de bezem neemt,' zei Dolleman, die Harry's gedachten scheen te lezen. 'Sneep heeft ruim voldoende tijd gehad om ze alles over je te vertellen wat ze nog niet wisten, dus als we Dooddoeners tegen het lijf lopen, kiezen ze vermoedelijk voor een Potter die om weet te gaan met een bezemsteel.

Goed,' zei hij terwijl hij de zak met de kleren van de imitatie-Potters dichtbond en de anderen voorging naar de deur. 'Volgens mij hebben we nog drie minuten voor we moeten vertrekken. Het heeft geen zin om de achterdeur op slot te doen, dat houdt de Dooddoeners heus niet tegen als ze eenmaal hier zijn... Vooruit... '

Harry liep vlug naar de hal om zijn rugzak, Vuurflits en Hedwigs kooi te pakken en voegde zich toen bij de anderen in de donkere achtertuin.

Links en rechts sprongen bezemstelen in de handen van hun eigenaars; Hermelien was al op een van de twee zwarte Terzielers geklommen, geassisteerd door Romeo, en Bill had Fleur op de andere gezet. Hagrid wachtte naast de motorfiets, met zijn stofbril op zijn neus.

'Is dit hem? De motor van Sirius?'

'Dezelfde,' zei Hagrid. Hij keek met een brede glimlach neer op Harry.

'En de laatste keer dat jij d'r op zat paste je in één hand!'

Harry voelde zich onwillekeurig een beetje vernederd toen hij in het zijspan plaatsnam. Hij zat daar bijna een meter lager dan alle anderen: Ron moest grijnzen toen hij hem zo zag zitten, als een klein kind in een botsautootje. Harry propte zijn bezem en rugzak onderin, bij zijn voeten, en wrong de kooi met Hedwig tussen zijn knieën. Het was een vreselijk oncomfortabele houding.

'Arthur heb d'r 't nodige aan gesleuteld,' zei Hagrid, die niet merkte dat Harry zo ongemakkelijk zat. Hij plofte neer op de motorfiets, die krakend een paar centimeters wegzakte in de grond. 'Dit dingetje heb nou een paar trukies achter de hand. Dat daar was mijn idee.'

Hij wees met een enorme vinger op een paarse knop naast de snelheidsmeter.

'Voorzichtig, Hagrid,' zei meneer Wemel, die naast hen stond met zijn bezem in zijn hand. 'Ik weet nog steeds niet of dat echt verstandig was, en het is in elk geval alleen voor noodgevallen.'

'Goed dan,' zei Dolleman. 'Iedereen opletten, graag. Ik wil dat we allemaal precies op hetzelfde moment vertrekken, anders heeft onze afleidingsmanoeuvre geen zin.'

Iedereen stapte op zijn of haar bezem.

'Hou je goed vast, Ron,' zei Tops en Harry zag Ron even besmuikt en schuldbewust naar Lupos kijken voor hij zijn handen om haar middel sloeg. Hagrid trapte op de kickstarter en de motor kwam tot leven. Het gevaarte bulderde als een draak en het zijspan begon te trillen.

'Succes allemaal,' riep Dolleman. 'We zien elkaar over ongeveer een uur in Het Nest. Ik tel tot drie. Een... twee... DRIE.'

De motor brulde oorverdovend en Harry voelde het zijspan misselijkmakend schokken. Ze stegen met een noodgang op: zijn ogen traanden en zijn haar werd naar achteren geblazen. Links en rechts schoten bezems omhoog en de lange zwarte staart van een Terzieler zwiepte langs. Harry's benen, die tegen de zijkanten van het zijspan werden gedrukt door Hedwigs kooi en de rugzak, deden nu al zeer en begonnen gevoelloos te worden. Hij zat zo ongemakkelijk dat hij bijna vergat om een laatste blik te werpen op Ligusterlaan nummer 4; tegen de tijd dat hij zich eindelijk over de rand van het zijspan boog, kon hij al niet meer zien welk huis het nou precies was. Ze klommen hoger en hoger - En toen, volkomen onverwacht, uit het niets, waren ze plotseling omsingeld.

Minstens dertig gedaantes met zwarte kappen zweefden in de lucht en vormden een enorme kring waar de leden van de Orde nietsvermoedend in waren opgestegen - Gegil en groene lichtflitsen: Hagrid schreeuwde en de motorfiets kantelde.

Harry raakte ieder gevoel voor richting kwijt; hij zag straatlantaarns boven zijn hoofd, aan alle kanten werd geschreeuwd, hij klampte zich uit alle macht aan het zijspan vast. Hedwigs kooi, de Vuurflits en zijn rugzak glipten tussen zijn benen door - 'Nee - HEDWIG!'

De bezem viel tollend omlaag, maar Harry slaagde er nog net in om een schouderband van zijn rugzak en de bovenkant van de kooi te grijpen toen de motorfiets opnieuw kantelde, zodat ze weer normaal vlogen.

Kortstondige opluchting en toen weer een groene lichtflits. De uil krijste en viel op de bodem van haar kooi.

'Nee - NEE!'

De motor spoot naar voren; Harry ving een glimp op van gemaskerde Dooddoeners die alle kanten op vluchtten toen Hagrid op volle snelheid door hun kring heen brak.

'Hedwig - Hedwig -'

Maar de uil lag roerloos en meelijwekkend als een stuk speelgoed op de bodem van haar kooi. Harry kon het niet bevatten en zijn gedachten werden overheerst door angst om de anderen. Hij keek even achterom en zag een kluwen van gedaantes, groene lichtflitsen, twee stel mensen op bezems die in de verte verdwenen, maar hij kon niet zien wie het waren - 'Hagrid, we moeten terug, we moeten terug!' schreeuwde hij boven het oorverdovende gebulder van de motor uit. Hij trok zijn toverstok en ramde Hedwigs kooi weer op de bodem van het zijspan. Hij weigerde te geloven dat ze dood was. 'Hagrid, KEER OM!'

'Ik mot d'rvoor zorgen dat jij heelhuids aankomt waar je wezen mot, Harry!' schreeuwde Hagrid en hij gaf nog meer gas.

'Stop - STOP!' gilde Harry, maar toen hij opnieuw omkeek, schoten er twee groene lichtstralen langs zijn linkeroor: vier Dooddoeners hadden zich losgemaakt uit de kring en de achtervolging ingezet. Ze mikten op Hagrids brede rug. Hagrid zwenkte, maar de Dooddoeners gingen even snel als de motor; er werden nog meer vervloekingen afgevuurd en Harry moest diep wegduiken in het zijspan om ze te ontwijken. Hij draaide zich moeizaam om en riep: 'Paralitis!' Een rode lichtstraal schoot uit zijn toverstok en dreef de achtervolgers uiteen, toen de vier Dooddoeners zich verspreidden om de vervloeking te ontwijken.

'Hou je eigen vast, Harry! Dit zal ze mores leren!' brulde Hagrid en Harry keek nog net op tijd op om te zien hoe Hagrid een dikke vinger op een groene knop naast de benzinemeter plantte.

Er spoot een muur uit de uitlaat, een massieve bakstenen muur. Harry keek reikhalzend achterom en zag hoe de muur vaste vorm aannam, midden in de lucht. Drie Dooddoeners wisten de muur nog net te ontwijken, maar de vierde had minder geluk: hij verdween uit het zicht en viel toen zelf ook als een baksteen omlaag, samen met de splinters van zijn bezemsteel. Een van zijn makkers remde af om hem te redden, maar hij en de zwevende muur werden opgeslokt door de duisternis toen Hagrid zich diep over het stuur boog en nog meer gas gaf.

Er flitsten opnieuw Vervloekingen des Doods langs Harry's hoofd, afkomstig uit de stokken van de twee overgebleven Dooddoeners; ze waren op Hagrid gericht. Harry reageerde met Lamstralen: rood en groen botste in de lucht op elkaar in een regen van veelkleurige vonken, en Harry dacht even aan vuurwerk en aan de Dreuzels op de grond, die er geen idee van zouden hebben wat er allemaal gebeurde - 'Daar gaan we weer, Harry! Hou je eigen vast!' schreeuwde Hagrid en hij drukte op een tweede knop. Deze keer spatte er een enorm net uit de uitlaat van de motorfiets, maar de Dooddoeners waren er klaar voor.

Ze wisten niet alleen het net te ontwijken, maar hun metgezel die was afgeremd om hun bewusteloze vriend te redden had hen weer ingehaald: hij dook plotseling op uit het duister en nu werd de motor achtervolgd door drie Dooddoeners, die stuk voor stuk vervloekingen afvuurden.

'Nou kennen ze 't schudden, Harry! Hou je eigen héél goed vast!' schreeuwde Hagrid en Harry zag dat hij met zijn volle hand op de paarse knop naast de snelheidsmeter beukte.

Met een onmiskenbaar, daverend gebulder kolkte er drakenvuur uit de uitlaat, blauw en witheet. De motorfiets spoot als een kogel naar voren, met het geluid van krakend metaal. Harry zag hoe de Dooddoeners zich haastig verspreidden om de dodelijke vuurwolk te ontwijken en tegelijkertijd voelde hij het zijspan onheilspellend heen en weer wiegen: de metalen verbindingen tussen het span en de motorfiets waren verbogen door de kracht van de acceleratie.

'Geen paniek, Harry!' brulde Hagrid, die zelf plat op zijn rug was gesmeten door de enorme versnelling. Niemand stuurde nu en het zijspan begon heftig te schokken door de zuiging van de motorfiets.

'Niks aan 't handje, Harry. Maak je eigen niet druk!' schreeuwde Hagrid en hij haalde zijn roze, gebloemde paraplu uit zijn jaszak.

'Nee, Hagrid! Laat mij dat doen!'

'REPARO!'

Er klonk een donderende knal en het zijspan brak finaal af. Harry vloog nog even door, voortgestuwd door de vaart van de motorfiets, maar toen begon het zijspan hoogte te verliezen - Wanhopig richtte Harry zijn toverstok op het zijspan en schreeuwde: 'Wingardium Leviosa!'

Het zijspan rees als een kurk omhoog. Het was weliswaar onbestuurbaar, maar zweefde in elk geval nog. Harry's opluchting was echter van korte duur, want er schoten nog meer vervloekingen langs zijn hoofd: de drie Dooddoeners naderden.

'Ik kom d'ran, Harry!' schreeuwde Hagrid vanuit de duisternis, maar Harry voelde dat hij weer begon te dalen. Hij hurkte zo diep mogelijk neer in het zijspan, richtte zijn toverstok op de aanstormende gedaantes en gilde: 'Impedimenta!'

De vloek raakte de middelste Dooddoener in zijn borst. Even bleef hij met absurd gespreide armen en benen zweven, alsof hij op een onzichtbare barrière was geknald: een van zijn makkers botste bijna tegen hem op - En toen begon het zijspan echt te vallen. De overgebleven Dooddoener vuurde een vervloeking af die zo rakelings langsschoot dat Harry moest wegduiken onder de rand van het zijspan en een tand uit zijn mond sloeg op de rand van de zitting - 'Ik kom eraan, Harry, ik kom eraan!'

Een reusachtige hand greep Harry bij het rugpand van zijn gewaad en tilde hem uit het neerstortende zijspan. Harry wist zijn rugzak met zich mee te trekken terwijl hij zich in het zadel van de motorfiets hees en merkte dat hij nu rug aan rug zat met Hagrid. Terwijl ze omhoogsuisden, weg van de twee overgebleven Dooddoeners, spuwde Harry een mondvol bloed uit, richtte zijn toverstok op het vallende zijspan en schreeuwde: 'Confringo!'

Hij voelde een vreselijk, overweldigend verdriet om Hedwig toen het zijspan ontplofte. De Dooddoener die het dichtst bij de explosie was werd van zijn bezem geblazen, tuimelde omlaag en verdween uit het zicht; zijn metgezel remde af en verdween ook.

''t Spijt me, Harry, 't spijt me,' kreunde Hagrid. 'Ik had nooit motten proberen 't zelf te repareren - je heb bijna geen plek -'

'Geeft niks. Blijf nou maar doorvliegen!' schreeuwde Harry toen er twee nieuwe Dooddoeners opdoemden uit het duister en snel dichterbij kwamen.

Hagrid zwenkte en zigzagde toen opnieuw de ene vloek na de andere over en weer vloog: Harry wist dat Hagrid de drakenvuurknop niet meer durfde te gebruiken nu Harry zo wankel achterop zat. Harry vuurde Lamstraal na Lamstraal af op hun achtervolgers, maar kon ze nauwelijks op afstand houden. Hij schoot opnieuw een blokkeerspreuk af: de dichtstbijzijnde Dooddoener moest scherp zwenken om hem te ontwijken en zijn kap viel af. In het rode licht van zijn volgende Lamstraal zag Harry het merkwaardig uitdrukkingsloze gezicht van Sjaak Stuurman - Sjaak - 'Expelliarmus!' schreeuwde Harry.

'Dat is hem, dat is hem, dat is de echte!'

Harry hoorde de kreet van de gemaskerde Dooddoener zelfs boven het gebulder van de motorfiets uit; het volgende moment lieten hun achtervolgers zich terugzakken en verdwenen uit het zicht.

'Wat is er gebeurd, Harry?' brulde Hagrid. 'Waar bennen ze nou?'

'Geen idee.'

Maar Harry was bang: de gemaskerde Dooddoener had 'dat is de echte' geroepen. Hoe had hij dat geweten? Hij keek om zich heen en voelde de dreiging van de ogenschijnlijk verlaten duisternis. Waar waren ze? Hij draaide zich om in het zadel, zodat hij weer naar voren keek, en greep Hagrid bij zijn jas.

'Hagrid, gebruik dat drakenvuur weer! We moeten hier weg!'

'Zorg dat je d'r niet af kiept, Harry!'

Er klonk weer een snerpend gebulder en blauwwit vuur spoot uit de uitlaat. Harry voelde dat hij langzaam van zijn kleine stukje zadel gleed.

Hagrid schoof naar achteren en moest zijn uiterste best doen om het stuur vast te blijven houden - 'Volgens mijn bennen we ze kwijt, Harry! 't Is ons gelukt!' schreeuwde Hagrid.

Maar daar was Harry niet zo zeker van. Angst knaagde aan hem terwijl hij om zich heen keek, op zoek naar achtervolgers die vast zouden komen... waarom hadden ze zich teruggetrokken? Eentje had nog een toverstok gehad... dat is hem, dat is de echte hadden ze geroepen nadat hij geprobeerd had Sjaak te Ontwapenen...

'We zijn d'r bijna, Harry, we hebben 't bijna gehaald!' schreeuwde Hagrid.

Harry voelde de motorfiets een stukje dalen, al leken de lichtjes op de grond nog steeds net zo ver weg als de sterren.

Opeens brandde het litteken op zijn voorhoofd als vuur: aan weerszijden van de motorfiets dook een Dooddoener op en twee Vloeken des Doods die van achteren kwamen misten Harry op een haar na...

En toen zag Harry hem. Voldemort vloog als rook in de wind, zonder hulp van een bezemsteel of Terzieler. Zijn slangachtige gezicht glom in het duister en zijn lijkbleke vingers hieven zijn toverstok weer op - Hagrid brulde het uit van angst en zette een loodrechte duikvlucht in.

Harry klampte zich uit alle macht vast en schoot lukraak Lamstralen door de langswervelende duisternis. Hij zag een lichaam omlaagtuimelen en wist dat hij iemand geraakt had, maar toen hoorde hij een knal. De motor braakte vonken uit en zwierde in een spiraal door de lucht, volkomen onbestuurbaar. Er flitsten weer groene lichtstralen langs. Harry had geen idee wat onder of wat boven was. Zijn litteken brandde nog steeds en hij dacht dat iedere seconde zijn laatste kon zijn. Een gemaskerde gedaante op een bezem was nauwelijks een meter van hem verwijderd en hief zijn arm op - 'NEE!'

Met een kreet van woede sprong Hagrid van de motorfiets en wierp zich op de Dooddoener. Tot zijn afgrijzen zag Harry zowel Hagrid als de Dooddoener omlaagvallen en uit het zicht verdwijnen. Hun gezamenlijke gewicht was te veel geweest voor de bezemsteel - Harry, die zich met de grootste moeite met zijn knieën vastklampte aan de neerstortende motorfiets, hoorde Voldemort schreeuwen: 'Van mij!'

Het was voorbij: hij kon niet zien of horen waar Voldemort was. Hij ving een glimp op van een andere Dooddoener, die haastig bij hem wegschoot en hoorde 'Avada -'

De pijn in Harry's litteken was zo hevig dat hij onwillekeurig zijn ogen dichtkneep, maar zijn toverstok scheen plotseling een eigen leven te leiden. Hij voelde hoe deze zijn hand meetrok als een magneet, hij zag door zijn halfgesloten oogleden een straal van gouden vuur en hoorde een krak en een schreeuw van woede. De overgebleven Dooddoener schreeuwde het uit en Voldemort gilde 'Nee!' Harry zag dat zijn neus maar een paar centimeter van de drakenvuurknop verwijderd was; hij beukte erop met zijn vrije hand en de motor braakte opnieuw vlammen uit en raasde recht op de grond af.

'Hagrid!' schreeuwde Harry terwijl hij zich in doodsnood aan de motorfiets vastklampte. 'Hagrid - accio Hagrid!'

De motorfiets versnelde. Het was alsof hij naar de aarde toe gezogen werd. Met zijn gezicht ter hoogte van het stuur kon Harry alleen lichtjes in de verte onderscheiden, die snel groter werden: hij stond op het punt om neer te storten en kon daar niets aan doen. Achter zich hoorde hij opnieuw een woedende kreet - 'Je stok, Zagrijn! Geef me je toverstok!'

Hij voelde de aanwezigheid van Voldemort voor hij hem zag. Harry keek opzij in twee rode ogen, en wist zeker dat die het laatste zouden zijn wat hij zag: de ogen van Voldemort die op het punt stond hem te vervloeken - En toen was Voldemort plotseling verdwenen. Harry keek omlaag en zag Hagrid languit op de grond liggen. Hij trok zo hard mogelijk aan het stuur om Hagrid niet te raken en tastte naar de rem, maar boorde zich toen met een oorverdovende klap, die de grond deed trillen, in een modderige vijver.

Hoofdstuk 5

GEVALLEN STRIJDER

Hagrid?'

Harry krabbelde moeizaam overeind uit de wirwar van verwrongen metaal en leer; zijn handen zonken weg in ondiep, modderig water toen hij probeerde te gaan staan.

Hij snapte niet waar Voldemort was gebleven en verwachtte dat hij ieder moment aan zou komen suizen door de duisternis.

Er droop iets over zijn kin en voorhoofd, nat en warm. Hij kroop uit de vijver en liep wankelend naar de grote, donkere massa die Hagrid was.

'Hagrid? Hagrid, zeg iets -'

Maar de donkere massa verroerde zich niet. 'Wie is daar? Is dat Potter? Ben jij Harry Potter?'

Harry herkende de mannenstem niet. Toen schreeuwde een vrouw: 'Ze zijn neergestort, Ted! Neergestort in de tuin!'

Het duizelde Harry.

'Hagrid,' herhaalde hij versuft en zijn knieën begaven het.

Toen hij weer bijkwam lag hij op zijn rug, op wat voelde als kussens, en had hij een brandend gevoel in zijn ribbenkast en rechterarm. Zijn ontbrekende tand was teruggegroeid, maar het litteken op zijn voorhoofd klopte nog steeds.

'Hagrid?'

Hij deed zijn ogen open en zag dat hij op een bank lag, in een woonkamer die hij niet kende. De lampen brandden. Zijn rugzak lag ietsje verderop op de grond, nat en modderig. Een man met blond haar en een dikke buik keek ongerust naar Harry.

'Met Hagrid is alles goed, jongen,' zei de man. 'M'n vrouw zorgt voor hem. Maar hoe voel jij je? Heb je verder nog iets gebroken? Ik heb je ribben, je tand en je arm al genezen. Ik ben trouwens Ted - Ted Tops. De vader van Dora.'

Harry ging te snel rechtop zitten: hij zag sterretjes en voelde zich misselijk en duizelig.

'Voldemort -'

'Kalm aan,' zei Ted Tops. Hij legde een hand op Harry's schouder en duwde hem weer terug in de kussens. 'Je hebt een lelijke smak gemaakt.

Wat is er nou eigenlijk gebeurd? Ging er iets mis met de motorfiets? Heeft Arthur Wemel weer eens te veel hooi op z'n vork genomen? Hij en z'n Dreuzelapparaten ook altijd!'

'Nee,' zei Harry en zijn litteken klopte als een open wond. 'Dooddoeners, massa's Dooddoeners - we werden achtervolgd -'

'Dooddoeners?' zei Ted op scherpe toon. 'Hoe bedoel je, Dooddoeners? Ik dacht dat ze niet wisten dat je vanavond verplaatst zou worden? Ik dacht -'

'Ze wisten het,' zei Harry.

Ted Tops wierp een blik op het plafond, alsof hij er dwars doorheen kon kijken en de buitenlucht kon zien.

'Nou, dan weten we meteen dat onze bezweringen werken. Als het goed is, kunnen ze dit huis nog op geen honderd meter naderen, uit welke richting ze ook mogen komen.'

Nu begreep Harry waarom Voldemort plotseling verdwenen was; het was op het punt geweest waarop de motor de beschermende spreuken van de Orde gepasseerd was. Hij hoopte dat ze zouden blijven werken: in gedachten zag hij Voldemort honderd meter boven hem rondzweven terwijl hij en Ted met elkaar praatten, naarstig zoekend naar een manier om door te dringen in iets wat Harry zich voorstelde als een reusachtige, transparante zeepbel.

Hij zwaaide zijn benen van de bank; hij wilde Hagrid met eigen ogen zien voor hij durfde te geloven dat hij nog leefde, maar hij was nauwelijks gaan staan toen de deur openging en Hagrid zich naar binnen wrong.

Zijn gezicht zat onder de modder en het bloed en hij hinkte een beetje, maar wonderbaarlijk genoeg leefde hij nog.

'Harry!'

Met twee grote passen, waarbij hij een paar salontafeltjes en een kamerplant omstootte, was Hagrid bij Harry en omhelsde hem zo krachtig dat hij bijna zijn pas genezen ribben weer brak. 'Jemig de pemig, Harry, hoe hebbie dat overleefd? Ik dacht dat we allebei kassiewijle waren.'

'Ja, ik ook. Ik kan gewoon niet geloven -'

Harry zweeg abrupt: hij had plotseling de vrouw gezien die na Hagrid was binnengekomen.

'Jij!' riep hij en hij stak zijn hand in zijn zak, maar die was leeg.

'Je toverstok is hier, jongen,' zei Ted en hij tikte Harry ermee op zijn arm. 'Hij was naast je neergevallen en ik heb hem opgeraapt. En dat is trouwens m'n vrouw tegen wie je schreeuwt.'

'O. Ik - het spijt me.'

Toen ze verder de kamer in kwam, zag Harry dat ze minder op haar zus Bellatrix leek dan hij eerst gedacht had. Haar haar was lichtbruin en haar ogen waren groter en vriendelijker. Desondanks keek ze wel een beetje hooghartig na Harry's uitroep.

'Wat is er met onze dochter gebeurd?' vroeg ze. 'Volgens Hagrid zijn jullie in een hinderlaag gevlogen. Waar is Nymphadora?'

'Dat weet ik niet,' zei Harry. 'We weten niet wat er met de anderen is gebeurd.'

Ted en zijn vrouw keken elkaar aan en Harry voelde een mengeling van angst en schuld bij het zien van hun gezichten. Als een van de anderen was omgekomen was dat zijn schuld, allemaal zijn schuld. Hij had toegestemd in het plan, had zijn haar afgestaan...

'De Viavia!' zei hij toen hem dat opeens te binnen schoot. 'We moeten naar Het Nest, kijken hoe het met de anderen is - dan kunnen we jullie iets laten weten of - of dat doet Tops wel als ze -'

'Maak je over Dora maar geen zorgen, Dromeda,' zei Ted. 'Die staat haar mannetje wel. Ze heeft met de Schouwers al genoeg hachelijke momenten meegemaakt. De Viavia is hier,' voegde hij er tegen Harry aan toe. 'Hij hoort eigenlijk over drie minuten te vertrekken, als jullie hem willen gebruiken.'

'Ja, dat denk ik wel,' zei Harry. Hij pakte zijn rugzak en gooide die over zijn schouder. 'Ik -'

Hij keek naar mevrouw Tops en wilde zijn excuses maken omdat hij haar in zo'n staat van onzekerheid achterliet, iets waarvoor hij zich verantwoordelijk voelde, maar de enige woorden die hem te binnen schoten klonken hol en onoprecht.

'Ik zeg wel tegen Tops - tegen Dora - dat ze het jullie moet laten weten als ze... bedankt dat jullie ons opgelapt hebben. Bedankt voor alles. Ik -'

Hij was blij toen hij de kamer verliet en Ted Tops door een korte gang volgde naar een slaapkamer. Hagrid kwam achter hem aan en moest zich bijna dubbelvouwen om zijn hoofd niet te stoten tegen het deurkozijn.

'Alsjeblieft, jongen. Dat is de Viavia.'

Ted Tops wees op een kleine zilveren haarborstel op de toilettafel.

'Bedankt,' zei Harry. Hij stak zijn vinger uit naar de borstel, klaar om te vertrekken.

'Wacht 'ns effe,' zei Hagrid en hij keek om zich heen. 'Waar is Hedwig, Harry?'

'Ze... ze is geraakt,' zei Harry.

Het vreselijke besef drong weer ten volle tot hem door en hij schaamde zich omdat hij tranen voelde prikken in zijn ogen. Hedwig was zijn trouwe metgezel geweest, zijn enige echte schakel met de toverwereld, steeds als hij gedwongen was geweest om terug te gaan naar de Duffelingen.

Hagrid stak een enorme hand uit en klopte Harry pijnlijk op zijn schouder.

'Trek 't je niet aan,' zei hij bruusk. 'Trek 't je niet aan. Ze heb een geweldig leven gehad -'

'Hagrid!' waarschuwde Ted Tops toen de haarborstel een felblauwe gloed uitstraalde. Hagrid wist maar net op tijd zijn wijsvinger erop te drukken.

Met een ruk achter zijn navel, alsof een onzichtbare haak en vislijn hem naar voren trokken, werd Harry onbedwingbaar rondtollend het niets in gesleurd. Zijn vinger zat aan de Viavia vastgekleefd terwijl hij en Hagrid wegraasden bij meneer Tops; een paar seconden later landden Harry's voeten met een smak op harde grond en viel hij op handen en knieën neer op het erf van Het Nest. Hij hoorde gegil. Harry gooide de niet langer gloeiende haarborstel weg, kwam een beetje wankel overeind en zag dat mevrouw Wemel en Ginny het trapje bij de achterdeur afholden terwijl Hagrid, die ook was gevallen toen ze landden, moeizaam overeind krabbelde.

'Harry? Ben jij de echte Harry? Wat is er gebeurd? Waar zijn de anderen?' riep mevrouw Wemel.

'Hoe bedoelt u? Is er verder nog niemand terug?' vroeg Harry hijgend.

Het antwoord viel duidelijk af te lezen van mevrouw Wemels bleke gezicht.

'We werden opgewacht door Dooddoeners,' zei Harry. 'Meteen nadat we waren opgestegen werden we omsingeld - ze wisten dat we vandaag zouden gaan - ik weet niet wat er met de anderen gebeurd is.

We werden achternagezeten door vier Dooddoeners. We konden ze maar ternauwernood afschudden en toen zat Voldemort opeens achter ons aan -'

Hij hoorde de zelfrechtvaardiging in zijn stem, zijn smeekbede dat ze toch vooral moest begrijpen waarom hij niet wist wat er met haar zoons gebeurd was - 'Godzijdank ben jij in elk geval veilig,' zei ze en omhelsde hem stevig, al vond Harry niet dat hij dat verdiend had.

'Hebbie soms een slokkie cognac onder de kurk, Molly?' vroeg Hagrid een beetje trillerig. 'Voor medicinale doeleinden?'

Ze had de cognac ook te voorschijn kunnen toveren, maar terwijl ze haastig terugliep naar het schots en scheve huis, wist Harry dat ze haar gezicht wilde verbergen. Hij keek naar Ginny en die reageerde meteen op zijn onuitgesproken verzoek om informatie.

'Ron en Tops hadden als eersten terug moeten zijn, maar ze hebben hun Viavia gemist. Die kwam zonder hen terug,' zei ze en wees op een roestige oliekan op de grond. 'En dat,' zei ze en gebaarde naar een stokoude gymschoen, 'is de Viavia van pa en Fred. Die zouden als tweede komen. Jij en Hagrid werden als derde verwacht en -' ze keek op haar horloge '- als ze het gehaald hebben zouden George en Lupos over een minuutje terug moeten zijn.'

Mevrouw Wemel verscheen met een fles cognac, die ze aan Hagrid gaf. Hij maakte hem open en klokte de inhoud in één teug naar binnen.

'Ma!' riep Ginny en ze wees naar een plek op een paar meter afstand.

Er gloeide een blauw licht in de duisternis: dat werd groter en feller en plotseling verschenen Lupos en George. Ze tolden rond en vielen neer. Harry zag meteen dat er iets mis was: Lupos had zijn armen om George, die bewusteloos was en wiens gezicht onder het bloed zat.

Harry rende naar hen toe en pakte de benen van George. Lupos en hij brachten George naar binnen en droegen hem via de keuken naar de woonkamer, waar ze hem op de bank legden. Ginny snakte naar adem toen het licht van de lamp op het hoofd van George viel en Harry's maag trok zich samen: George miste een oor. De zijkant van zijn hoofd en zijn nek waren doorweekt van het natte, schrikbarend rode bloed.

Mevrouw Wemel had zich nauwelijks over haar zoon gebogen of Lupos greep Harry bij zijn bovenarm en sleepte hem niet al te zachtzinnig mee naar de keuken, waar Hagrid nog steeds probeerde om zijn massieve lichaam door de achterdeur te wringen.

'Hé!' zei Hagrid verontwaardigd. 'La' los! La' Harry los!'

Lupos negeerde hem.

'Wat voor wezen zat er in de hoek, de allereerste keer dat Harry Potter op mijn kamer in Zweinstein kwam?' vroeg hij en hij schudde Harry door elkaar. 'Geef antwoord!'

'Een - een Wierling in een aquarium, toch?'

Lupos liet Harry los en zakte tegen een keukenkastje aan.

'Wat moest dat nou allemaal?' bulderde Hagrid.

'Sorry, Harry, maar ik moest het controleren,' zei Lupos kortaf. 'We zijn verraden. Voldemort wist dat je vandaag verplaatst zou worden en de enigen van wie hij dat gehoord zou kunnen hebben, zijn de mensen die direct bij het plan betrokken waren. Je had een bedrieger kunnen zijn.'

'Waarom word ik dan niet gecheckt?' hijgde Hagrid, die nog steeds verwoede pogingen deed om zich naar binnen te wurmen.

'Jij bent een halfreus,' zei Lupos met een blik op Hagrid. 'Wisseldrank is alleen voor mensen bedoeld.'

'Geen enkel lid van de Orde zou Voldemort verteld hebben dat we vandaag zouden gaan,' zei Harry. Dat idee was schokkend; hij kon het gewoon niet geloven. 'Voldemort kwam pas helemaal op het eind opdagen.

Eerst wist hij niet welke Potter ik was. Als hij echt van het plan op de hoogte was geweest, had hij vanaf het begin geweten dat ik de Potter bij Hagrid was.'

'Verscheen Voldemort?' vroeg Lupos op scherpe toon. 'Wat gebeurde er toen? Hoe ben je ontsnapt?'

Harry legde in het kort uit hoe de Dooddoeners die hen achterna hadden gezeten hem blijkbaar herkend hadden als de echte Harry, hoe ze de achtervolging gestaakt hadden en Voldemort hadden opgeroepen, die hen vlak voordat ze de bescherming van het huis van Tops' ouders bereikten had ingehaald.

'Herkenden ze je? Maar hoe dan? Wat had je gedaan?'

'Ik... ' Harry probeerde het zich te herinneren, maar de hele vlucht leek één waas van paniek en verwarring. 'Ik zag Sjaak Stuurman... je weet wel, die vroeger conducteur was op de Collectebus. Ik probeerde hem te Ontwapenen in plaats van - nou, hij weet niet wat hij doet, of wel soms? Hij verkeert vast onder de Imperiusvloek!'

Lupos staarde Harry vol ontzetting aan.

'Harry, de tijd om te Ontwapenen is voorbij! Die lui proberen je gevangen te nemen en te vermoorden! Verlam dan in elk geval, als je niet bereid bent om te doden!'

'We vlogen honderden meters hoog! Sjaak is zichzelf niet en als ik hem Verlamd had en hij van zijn bezem was gevallen, zou hij net zo dood zijn geweest als wanneer ik Avada Kedavra had gebruikt! Expelliarmus heeft me twee jaar geleden tenslotte ook gered van Voldemort,' voegde Harry er uitdagend aan toe. Lupos deed hem denken aan de sarcastische Zacharias Smid van Huffelpuf, die Harry had uitgelachen omdat hij de Strijders van Perkamentus had willen leren hoe ze moesten Ontwapenen.

'Ja, Harry,' zei Lupos, die duidelijk de grootste moeite moest doen om zich te beheersen. 'En daar waren heel veel Dooddoeners getuige van! Sorry hoor, maar zelfs toen was dat al een ongebruikelijke manoeuvre voor iemand die op het punt stond om gedood te worden. Dat je het vanavond weer deed, onder de neus van een stel Dooddoeners die er de eerste keer zelf bij waren of er in elk geval van hadden gehoord, grenst aan zelfmoord!'

'Dus jij vindt dat ik Sjaak Stuurman van kant had moeten maken?' vroeg Harry boos.

'Nee, natuurlijk niet,' zei Lupos. 'Maar de Dooddoeners verwachtten waarschijnlijk wel dat je agressiever zou reageren! Dat zou vrijwel iedereen doen! Expelliarmus is een nuttige bezwering, Harry, maar de Dooddoeners schijnen te denken dat het je lijfspreuk is! Zorg er alsjeblieft voor dat het dat niet werkelijk wordt!'

Lupos gaf Harry het gevoel dat hij zich als een idioot gedragen had, maar desondanks borrelde er nog iets van verzet in hem.

'Ik weiger mensen naar de verdommenis te vervloeken, alleen omdat ze toevallig in de weg lopen,' zei Harry. 'Dat laat ik liever aan Voldemort over.'

Het antwoord van Lupos ging verloren, want Hagrid was er eindelijk in geslaagd om zich naar binnen te wurmen. Hij wankelde naar een stoel en ging zitten; de stoel begaf het meteen. Harry negeerde Hagrids verwensingen en verontschuldigingen en keek weer naar Lupos.

'Denk je dat het goed komt met George?'

Alle irritatie die Harry bij Lupos had opgewekt scheen weg te vloeien toen hij dat vroeg.

'Ik denk het wel, al zal zijn oor nooit meer teruggroeien. Niet nu het eraf vervloekt is -'

Buiten hoorden ze rumoer. Lupos holde naar de keukendeur en Harry sprong over Hagrids benen en sprintte ook het erf op.

Er waren twee mensen verschenen. Harry rende naar hen toe en besefte dat het om Romeo ging en om Hermelien, die haar normale gedaante weer aannam. Ze klampten zich allebei aan een verbogen kleerhanger vast. Hermelien wierp zich in de armen van Harry, maar Romeo was kennelijk helemaal niet blij om de anderen te zien. Over Hermeliens schouder zag Harry dat hij zijn toverstok op de borst van Lupos richtte.

'De laatste woorden die Albus Perkamentus ooit tegen ons gezegd heeft?'

'"Harry is onze grootste hoop. Vertrouw hem",' zei Lupos kalm.

Romeo richtte zijn toverstok op Harry, maar Lupos zei: 'Hij is het. Ik heb het al gecontroleerd!'

'Goed, goed!' zei Romeo en hij stopte zijn stok weg. 'Maar iemand heeft ons verraden! Ze wisten het, ze wisten dat het vandaag zou zijn!'

'Daar lijkt het wel op,' antwoordde Lupos. 'Alleen wisten ze blijkbaar niet dat er zeven Harry's zouden zijn.'

'Een schrale troost!' snauwde Romeo. 'Wie zijn er nog meer terug?'

'Alleen Harry, Hagrid, George en ik.'

Hermelien smoorde een zacht gekreun achter haar hand.

'Wat is er met jullie gebeurd?' vroeg Lupos aan Romeo.

'Door vijf Dooddoeners achtervolgd, twee gewond, misschien eentje gedood,' somde Romeo snel op. 'We hebben Jeweetwel ook gezien. Hij sloot zich halverwege bij de achtervolging aan, maar verdween weer snel. Remus, hij kan -'

'Vliegen,' maakte Harry zijn zin af. 'Ik heb hem ook gezien. Hij kwam achter Hagrid en mij aan.'

'Dus daarom liet hij ons met rust - om jou te volgen!' zei Romeo. 'Ik snapte eerst niet waarom hij plotseling verdwenen was. Maar waarom besloot hij van doelwit te wisselen?'

'Harry gedroeg zich ietsje te vriendelijk tegen Sjaak Stuurman,' zei Lupos.

'Sjaak?' zei Hermelien. 'Die zat toch in Azkaban?'

Romeo lachte vreugdeloos.

'Het is duidelijk dat er een massaontsnapping heeft plaatsgevonden die door het Ministerie is verzwegen, Hermelien. Toen ik hem vervloekte, viel de kap van Totelaer af. Die hoort eigenlijk ook in Azkaban te zitten.

Maar wat is er met jullie gebeurd, Remus? Waar is George?'

'Die is een oor kwijtgeraakt,' zei Lupos.

'Een oor?' herhaalde Hermelien schril.

'Het werk van Sneep,' zei Lupos.

'Sneep?' schreeuwde Harry. 'Je hebt niet gezegd -'

'Tijdens de achtervolging viel zijn kap af. Sectumsempra was altijd al een van Sneeps lievelingsspreuken. Ik wou dat ik hem met gelijke munt had kunnen terugbetalen, maar het kostte me de grootste moeite om George op onze bezem te houden nadat hij geraakt was. Hij bloedde als een rund.'

Er viel een stilte terwijl ze met zijn vieren naar de avondlucht keken.

Daar was geen enkele beweging waarneembaar; de sterren staarden strak en onverschillig terug, zonder aan het oog onttrokken te worden door vliegende vrienden. Waar was Ron? Waar waren Fred en meneer Wemel? Waar waren Bill, Fleur, Tops, Dwaaloog en Levenius? 'Harry, help 'ns effe!' riep Hagrid, die weer klem zat in de deuropening.

Harry, die blij was dat hij iets omhanden had, trok hem los en liep toen door de verlaten keuken naar de woonkamer, waar mevrouw Wemel en Ginny nog steeds met George in de weer waren. Mevrouw Wemel had het bloeden inmiddels gestelpt en in het licht van de lampen zag Harry een schoon maar gapend gat op de plaats waar het oor van George had gezeten.

'Hoe is het met hem?'

Mevrouw Wemel keek om en zei: 'Ik kan het niet laten teruggroeien, niet als het is afgerukt door Duistere Magie. Maar het had veel erger kunnen zijn... hij leeft tenminste nog.'

'Ja,' zei Harry. 'Goddank.'

'Hoorde ik iemand buiten?' vroeg Ginny.

'Hermelien en Romeo,' zei Harry.

'Gelukkig,' fluisterde Ginny. Ze keken elkaar aan; Harry wilde haar omhelzen, haar vasthouden; het kon hem niet eens iets schelen dat mevrouw Wemel erbij was, maar voor hij kon toegeven aan die impuls, hoorden ze een daverende klap in de keuken.

'Ik bewijs wel wie ik ben nadat ik mijn zoon gezien heb, Romeo! En nu uit de weg, als je weet wat goed voor je is!'

Harry had meneer Wemel nog nooit zo horen schreeuwen. Hij kwam de woonkamer binnenstormen: zijn kale kruin glom van het zweet en zijn bril stond scheef. Hij werd op de voet gevolgd door Fred. Ze waren allebei bleek maar ongedeerd.

'Arthur!' snikte mevrouw Wemel. 'O, de hemel zij dank!'

'Hoe is het met hem?'

Meneer Wemel knielde haastig naast George neer. Voor het eerst sinds Harry hem kende, scheen Fred niet te weten wat hij zeggen moest.

Hij staarde met open mond over de rugleuning van de bank naar zijn gewonde tweelingbroer, alsof hij zijn ogen niet kon geloven.

George verroerde zich even, misschien wel als reactie op de binnenkomst van Fred en zijn vader.

'Hoe voel je je, Georgie?' fluisterde mevrouw Wemel.

De vingers van George gleden over de zijkant van zijn hoofd.

'Bijna klaar,' mompelde hij.

'Wat is er met hem?' kraste Fred benauwd. 'Heeft hij een hersenbeschadiging?'

'Bijna klaar,' herhaalde George. Hij deed zijn ogen open en keek zijn broer aan. 'Ik ben op één oor na gevild. Op één oor na, Fred. Snap je hem?'

Mevrouw Wemel snikte harder dan ooit, maar Freds bleke gezicht kreeg weer kleur.

'Zielig gewoon,' zei hij tegen George. 'Om te huilen! Heel de wijde wereld van de oorhumor ligt voor je open en dan ben jij tevreden met op één oor na gevild?'

'Nou ja,' zei George en hij grijnsde naar zijn snotterende moeder. 'Nu kun je ons tenminste eindelijk uit elkaar houden, ma.'

Hij keek om zich heen.

'Ha Harry - jij bent Harry toch?'

'Ja,' zei Harry en hij ging wat dichter bij de bank staan.

'We hebben je in elk geval veilig hier weten te krijgen,' zei George.

'Waarom staan Ron en Bill niet wenend aan mijn ziekbed?'

'Ze zijn nog niet terug, George,' zei mevrouw Wemel. De grijns van George verdween. Harry keek even naar Ginny en gebaarde dat ze mee naar buiten moest gaan. Terwijl ze door de keuken liepen zei Ginny zacht: 'Ron en Tops hadden allang terug moeten zijn. Ze hoefden geen lange reis te maken; het huis van tante Marga is hier niet ver vandaan.'

Harry zei niets. Sinds zijn aankomst in Het Nest had hij zijn best gedaan om de angst op afstand te houden, maar nu overweldigde die hem.

Het was alsof hij over zijn huid kroop, in zijn borst klopte, een brok vormde in zijn keel. Ginny pakte zijn hand terwijl ze het trapje bij de achterdeur af liepen naar het donkere erf.

Romeo liep op en neer en keek iedere keer als hij zich omdraaide even naar de hemel. Harry moest aan oom Herman denken, toen hij door de woonkamer ijsbeerde. Dat leek nu wel een miljoen jaar geleden. Hagrid, Hermelien en Lupos stonden schouder aan schouder en staarden zwijgend omhoog. Niemand keek om toen Harry en Ginny zich aansloten bij hun zwijgende wake.

De minuten leken zich eindeloos uit te strekken en hadden wel jaren kunnen zijn. Bij het kleinste zuchtje wind schrok iedereen zich een ongeluk en keek vlug naar de ruisende boom of struik in de hoop dat een van de vermiste leden van de Orde ongedeerd tussen de bladeren vandaan zou springen - En toen verscheen recht boven hun hoofd plotseling een bezem uit het niets, die met een enorme vaart op de grond af suisde - 'Zij zijn het!' gilde Hermelien.

Tops landde met achterlating van een lang remspoor. Aarde en steentjes spatten alle kanten op.

'Remus!' riep Tops. Ze stapte wankelend van haar bezem en viel in de armen van Lupos. Diens gezicht was strak en doodsbleek; het was alsof hij geen woord kon uitbrengen. Ron hobbelde versuft naar Harry en Hermelien.

'Jullie zijn veilig,' mompelde hij, voor Hermelien naar hem toe rende en hem stevig omhelsde.

'Ik dacht - ik dacht -'

'Met mij 's alles goed,' zei Ron en hij klopte haar op haar rug. 'Alles oké.'

'Ron was geweldig,' zei Tops en ze liet Lupos los. 'Fantastisch. Hij nam een van de Dooddoeners te grazen met een Lamstraal recht tussen de ogen, en als je een bewegend doelwit probeert te raken vanaf een vliegende bezem -'

'Heb je dat echt gedaan?' vroeg Hermelien en ze staarde Ron aan, met haar armen nog steeds om zijn hals.

'Waarom klink je altijd zo verbaasd?' zei Ron een beetje knorrig en hij maakte zich los uit haar omhelzing. 'Zijn wij de laatsten die terugkomen?'

'Nee,' zei Ginny. 'We wachten nog op Bill en Fleur en Dwaaloog en Levenius.

Ik ga gauw tegen pa en ma zeggen dat met jou alles goed is -'

Ze rende naar het huis.

'Waar bleven jullie nou? Wat is er gebeurd?' Het was haast alsof Lupos boos was op Tops.

'Bellatrix,' zei Tops. 'Ze wil Harry misschien graag om zeep helpen, maar mij minstens zo graag, Remus. Ze deed haar uiterste best om me te vermoorden. Doodzonde dat ik haar niet te pakken kreeg. Ik heb nog een rekening te vereffenen met Bellatrix. Rodolphus hebben we in elk geval flink toegetakeld... en toen waren we bij Rons tante Marga en hadden we onze Viavia gemist en maakte ze een hoop drukte om ons...'

Er trok een spiertje bij de kaak van Lupos. Hij knikte, maar scheen niet in staat om verder nog iets te zeggen.

'En wat is er met jullie gebeurd?' vroeg Tops aan Harry, Hermelien en Romeo.

Ze vertelden over hun eigen avonturen, maar de hele tijd leek de afwezigheid van Bill, Fleur, Dwaaloog en Levenius als een kille hand op hun hart te rusten. Het werd steeds moeilijker om die ijzige greep te negeren.

'Ik moet weer naar de ambtswoning van de premier. Ik had daar eigenlijk al een uur geleden moeten zijn,' zei Romeo ten slotte, nadat hij voor de laatste keer de hemel had afgespeurd. 'Laat het me weten als ze er zijn.'

Lupos knikte. Romeo zwaaide naar de anderen en liep door de duisternis in de richting van het tuinhek. Harry dacht dat hij een heel zachte plop hoorde toen Romeo net voorbij de grens van Het Nest Verdwijnselde.

Meneer en mevrouw Wemel holden het trapje bij de achterdeur af, met Ginny in hun kielzog. Zijn vader en moeder omhelsden Ron stevig en wendden zich toen tot Lupos en Tops.

'Bedankt voor het veilig terugbrengen van onze zoons,' zei mevrouw Wemel.

'Doe niet zo gek, Molly,' antwoordde Tops.

'Hoe is het met George?' vroeg Lupos.

'Wat is er dan met hem?' zei Ron.

'Hij is een -'

Maar het einde van de zin van meneer Wemel werd overstemd door een hoop rumoer: er kwam een Terzieler aanscheren, die een paar meter van hen vandaan landde. Bill en Fleur lieten zich van zijn rug glijden, verwaaid maar ongedeerd.

'Bill! Godzijdank, godzijdank -'

Mevrouw Wemel rende naar haar zoon, maar Bill omhelsde haar maar kort. Hij keek zijn vader aan en zei: 'Dwaaloog is dood.'

Niemand zei iets en niemand verroerde zich. Harry had het gevoel alsof binnen in hem iets wegviel, dwars door de aarde, en hem voor altijd verliet.

'We hebben het zelf gezien,' zei Bill. Fleur knikte en de tranen op haar wangen glinsterden in het licht dat door het keukenraam scheen. 'Het gebeurde vlak nadat we door de kring van Dooddoeners heen gebroken waren. Dwaaloog en Lor vlogen naast ons en waren ook op weg naar het noorden. Voldemort - hij kan trouwens vliegen - ging recht op hen af en Lor raakte in paniek. Ik hoorde hem schreeuwen. Dwaaloog probeerde hem tegen te houden, maar Lor Verdwijnselde. Voldemorts vloek raakte Dwaaloog vol in het gezicht. Hij viel achterover van zijn bezem en - en we konden gewoon niets doen, niets. We hadden zelf een stuk of zes Dooddoeners achter ons aan -'

Bills stem stierf weg.

'Natuurlijk kon je niets doen,' zei Lupos.

Ze keken elkaar allemaal roerloos aan. Harry kon het nog niet bevatten.

Dwaaloog dood: dat kon gewoon niet waar zijn... Dwaaloog, zo dapper, zo spijkerhard, de man die altijd alles wist te overleven...

Uiteindelijk scheen het tot iedereen door te dringen dat het geen zin had om verder nog buiten te wachten, ook al zei niemand dat. Zwijgend volgden ze meneer en mevrouw Wemel naar de woonkamer van Het Nest, waar Fred en George samen zaten te lachen.

'Wat is er?' vroeg Fred toen hij hun gezichten zag. 'Wat is er gebeurd? Wie -'

'Dwaaloog,' zei meneer Wemel. 'Dood.'

De brede grijns van de tweelingbroers veranderde in een geschokte grimas. Niemand scheen te weten wat hij moest doen. Tops zat stilletjes te huilen, met een zakdoek tegen haar gezicht gedrukt: Harry wist dat ze altijd een goede band had gehad met Dwaaloog en zijn favoriet en beschermelinge was geweest op het Ministerie van Toverkunst. Hagrid, die in een hoek op de grond was gaan zitten, waar hij de meeste ruimte had, veegde zijn ogen af met een zakdoek zo groot als een tafellaken.

Bill liep naar het dressoir en pakte een stel glazen en een fles Oude Klare's Jonge Borrel.

'Alsjeblieft,' zei hij en hij liet met een zwaai van zijn toverstok twaalf volle glazen door de kamer zweven, zodat iedereen er eentje had. Zelf hief hij het dertiende glas. 'Op Dwaaloog.'

'Op Dwaaloog,' zeiden ze allemaal en ze dronken.

'Dwaaloog,' herhaalde Hagrid ietsje later dan de rest en met een hik. De drank schroeide Harry's keel en leek weer een beetje gevoel bij hem op te wekken. Het brandde zijn verdoving en gevoel van onwerkelijkheid weg en deed weer iets wat op moed leek bij hem ontvlammen.

'Dus Levenius is hem gesmeerd?' vroeg Lupos, die zijn eigen borrel in één keer naar binnen had gegoten.

De sfeer veranderde meteen: iedereen keek gespannen naar Lupos.

Ze wilden dat hij verder zou gaan, maar waren tegelijkertijd een beetje bang voor wat ze misschien zouden horen, dacht Harry.

'Ik weet wat jullie denken,' zei Bill, 'en dat vroeg ik me op weg hiernaartoe zelf ook af, want het was alsof ze ons verwachtten, hè? Maar Levenius kan ons niet verraden hebben. Ze wisten niet dat er zeven Harry's zouden zijn. Daar raakten ze meteen van in verwarring, zodra ze ons zagen, en, voor het geval jullie het soms vergeten mochten zijn, dat was een list die Levenius zelf had voorgesteld. Waarom zou hij dat essentiële punt dan ook niet hebben doorgebriefd? Nee, ik denk dat Lor gewoon in paniek raakte, zo eenvoudig is het. Hij wilde sowieso niet mee, maar hij moest van Dwaaloog en toen werden ze ook nog eens aangevallen door Voldemort. Daar zou iedereen van in paniek zijn geraakt.'

'Jeweetwel gedroeg zich precies zoals Dwaaloog gedacht had,' snotterde Tops. 'Volgens Dwaaloog verwachtte Jeweetwel dat de echte Harry beschermd zou worden door de beste en meest geharde Schouwers.

Eerst ging hij achter Dwaaloog aan en toen Levenius ertussenuit kneep, schakelde hij over op Romeo... '

'Ja, dat ies allemaal koed en wel,' zei Fleur nijdig, 'maar 'et verklaart niet 'oe ze wisten dat wij 'Arry vandaag zouden verplaatsen, of wel? Iemand moet nalatig zijn keweest. Iemand 'eeft de datum verteld aan een buitenstaander. Dat ies de enige verklaring voor 'et feit dat ze wel de datum wiesten, maar niet 'et 'ele plan.'

Ze keek boos naar de anderen, met de sporen van tranen nog op haar beeldschone gezicht, en daagde hen zwijgend uit om haar tegen te spreken.

Dat deed niemand. De stilte werd alleen verbroken door het gehik van Hagrid achter zijn zakdoek. Harry keek naar Hagrid, die zojuist zijn eigen leven op het spel had gezet om Harry te redden - Hagrid, van wie hij hield, die hij vertrouwde, die ze ooit door een list zover hadden weten te krijgen dat hij Voldemort cruciale informatie had gegeven in ruil voor een drakenei...

'Nee,' zei Harry hardop en iedereen keek hem verbaasd aan: het was alsof de Jonge Borrel zijn stem versterkt had. 'Ik bedoel... als iemand een vergissing heeft gemaakt en er per ongeluk iets heeft uitgeflapt,' vervolgde Harry, 'dan weet ik zeker dat dat niet zijn bedoeling was. Het was niet zijn schuld,' herhaalde hij, opnieuw ietsje luider dan hij normaliter gesproken zou hebben. 'We moeten elkaar vertrouwen. Ik vertrouw jullie allemaal. Ik geloof niet dat iemand in deze kamer me ooit zou uitleveren aan Voldemort.'

Er volgde opnieuw een stilte na zijn woorden. Iedereen keek hem aan. Harry voelde dat hij rood werd en nam nog een slok Jonge Borrel om iets te doen te hebben. Terwijl hij dronk dacht hij aan Dwaaloog, die altijd zo schamper had gedaan over de bereidwilligheid van Perkamentus om mensen te vertrouwen.

'Goed gezegd, Harry,' zei Fred onverwacht.

'Ja, zo mag ik het 'oren,' zei George met een snelle blik op Fred. Diens mondhoeken krulden even om.

Lupos keek Harry een beetje vreemd aan: zijn uitdrukking was bijna medelijdend.

'Vind je dat stom van me?' vroeg Harry.

'Nee, ik vind dat je heel veel op James lijkt,' zei Lupos. 'Die zou het ook schandalig hebben gevonden om ooit aan zijn vrienden te twijfelen.'

Harry wist wat Lupos bedoelde: dat zijn vader was verraden door zijn vriend Peter Pippeling. Harry voelde een irrationele woede. Hij wilde ertegenin gaan, maar Lupos had zich al omgedraaid. Hij zette zijn glas op een tafeltje en zei tegen Bill: 'Er is werk aan de winkel. Ik kan aan Romeo vragen of -'

'Nee,' zei Bill. 'Ik doe het wel. Ik ga met je mee.'

'Waar gaan jullie heen?' vroegen Tops en Fleur in koor.

'Het lichaam van Dwaaloog,' zei Lupos. 'Dat moeten we zien te vinden.'

'Kan dat niet -?' begon mevrouw Wemel met een smekende blik op Bill.

'Wachten?' zei Bill. 'Alleen als jullie graag willen dat de Dooddoeners het vinden.'

Niemand zei iets. Lupos en Bill namen afscheid en vertrokken.

De anderen ploften op stoelen, behalve Harry, die bleef staan. De dood, zo abrupt en onherroepelijk, leek een tastbare aanwezigheid.

'Ik moet ook gaan,' zei Harry.

Tien paar verschrikte ogen keken hem aan.

'Doe niet zo gek, Harry,' zei mevrouw Wemel. 'Waar heb je het over?'

'Ik kan hier niet blijven.'

Hij wreef over zijn voorhoofd; dat prikte weer. Zijn litteken had meer dan een jaar niet zoveel pijn gedaan.

'Jullie lopen allemaal gevaar zolang ik hier ben. Ik wil niet -'

'Doe nou niet zo mal,' zei mevrouw Wemel. 'Het ging er vanavond juist om dat we je veilig hier zouden brengen en godzijdank is dat gelukt.

Fleur heeft ermee ingestemd om hier te trouwen in plaats van in Frankrijk. We hebben alles zo geregeld dat we allemaal bij elkaar kunnen blijven en op je kunnen passen -'

Ze begreep het niet; ze zorgde ervoor dat hij zich rotter voelde in plaats van beter.

'Als Voldemort erachter komt dat ik hier ben -'

'Maar waarom zou hij?' zei mevrouw Wemel.

'Je zou op dit moment wel op tien verschillende plaatsen kunnen zijn, Harry,' zei meneer Wemel. 'Hij kan onmogelijk weten in welk schuilhuis je verblijft.'

'Ik maak me geen zorgen om mezelf.'

'Dat weten wij ook wel,' zei meneer Wemel kalm, 'maar als je nu alweer vertrekt, zouden onze inspanningen van vanavond wel vrij zinloos zijn.'

'Je gaat helemaal nergens heen,' gromde Hagrid. 'Jemig de pemig, Harry! Na alles wat we hebben uitgehaald om je hiero te krijgen!'

'Harry, meestal ben ik een en al oor, maar nu even niet,' zei George, die zichzelf overeind hees op zijn kussens.

'Dat weet ik -'

'Dwaaloog zou niet willen -'

'WEET IK!' brulde Harry.

Hij voelde zich opgejaagd en in de hoek gedreven: dachten ze dat hij niet wist wat ze voor hem gedaan hadden? Snapten ze niet dat dat precies de reden was dat hij weg wilde, voor er nog meer slachtoffers zouden vallen? Er viel een lange en opgelaten stilte, waarin Harry's litteken bleef kloppen en steken en die uiteindelijk verbroken werd door mevrouw Wemel.

'Waar is Hedwig, Harry?' zei ze overredend. 'We kunnen haar gezellig bij Koekeroekus zetten en haar iets te eten geven.'

Zijn binnenste trok samen. Hij kon de waarheid niet over zijn lippen krijgen en sloeg zijn laatste slok Jonge Borrel naar binnen om geen antwoord te hoeven geven.

'Wacht maar tot de mensen horen dat je 't hem weer geflikt heb, Harry,' zei Hagrid. 'Dat je hem heb afgeschud, een koekie van eigen deeg heb gegeven terwijl ie zowat bij je op schoot zat!'

'Dat was ik niet,' zei Harry vlak. 'Dat was mijn toverstok. Mijn toverstok heeft het helemaal zelf gedaan.'

Na een korte stilte zei Hermelien voorzichtig: 'Maar dat is onmogelijk, Harry. Je bedoelt dat je getoverd hebt zonder het zelf te beseffen, dat je instinctief gereageerd hebt.'

'Nee,' zei Harry. 'De motorfiets stortte neer. Ik had geen flauw idee waar Voldemort was, maar mijn toverstok draaide om in mijn hand en wist hem te vinden en vuurde een spreuk op hem af. Het was niet eens een spreuk die ik herkende. Ik heb nog nooit gouden vlammen laten verschijnen.'

'Als je in nood verkeert, komen er soms onvermoede toverkrachten in je boven,' zei meneer Wemel. 'Kleine kinderen die nog niet onderwezen zijn, merken ook vaak -'

'Zo was het niet,' zei Harry met op elkaar geklemde kaken. Zijn litteken gloeide en hij voelde zich boos en gefrustreerd. Hij haatte het idee dat ze allemaal dachten dat hij evenveel macht had als Voldemort.

Iedereen was stil en Harry wist dat ze hem niet geloofden. Nu hij erover nadacht, had hij zelf eigenlijk ook nooit gehoord van een stok die uit zichzelf kon toveren.

Er trok een stekende pijn door zijn litteken: het kostte hem de grootste moeite om niet hardop te kreunen. Harry mompelde iets over frisse lucht, zette zijn glas neer en ging naar buiten.

Terwijl hij het donkere erf overstak keek de enorme, uitgemergelde Terzieler op, ritselde met zijn reusachtige, vleermuisachtige vleugels en graasde toen weer verder. Harry bleef staan bij het hek dat naar de tuin leidde, staarde naar de verwilderde planten, wreef over zijn kloppende voorhoofd en dacht aan Perkamentus.

Perkamentus zou hem geloofd hebben, dat wist hij zeker. Perkamentus zou hebben geweten hoe en waarom Harry's toverstok zich zo onafhankelijk had gedragen omdat Perkamentus altijd alle antwoorden had geweten: hij wist alles van toverstokken, had aan Harry uitgelegd wat de vreemde band was tussen zijn stok en die van Voldemort... maar Perkamentus was er niet meer, net als Sirius, net als zijn ouders, net als zijn arme uil. Ze waren nu ergens waar Harry nooit meer met hen kon praten.

Hij kreeg een brandend gevoel in zijn keel dat niets met de Jonge Borrel te maken had...

En toen, volkomen onverwacht, bereikte de pijn in zijn litteken een hoogtepunt. Harry drukte zijn handen tegen zijn voorhoofd, kneep zijn ogen dicht en hoorde een stem gillen in zijn hoofd.

'Je zei dat het probleem opgelost zou zijn als ik de toverstok van een ander gebruikte!'

Harry zag plotseling het beeld van een broodmagere oude man, die in lompen gehuld op een stenen vloer lag en krijste, een verschrikkelijk, langgerekt gekrijs, een gekrijs van ondraaglijke pijn...

'Nee! Nee! Ik smeek u, ik smeek u... '

'Je hebt gelogen tegen Heer Voldemort, Olivander!'

'Echt niet... ik zweer het... '

'Je probeerde Potter te helpen, zodat hij aan mij zou kunnen ontsnappen!'

'Nee, ik zweer het... ik dacht dat een andere toverstok zou werken... '

'Leg dan eens uit wat er gebeurd is. De stok van Lucius is vernietigd!'

'Ik begrijp het niet... de band... bestaat alleen... tussen uw stok en de zijne... '

'Leugens!'

'Alstublieft... ik smeek u... '

Harry zag hoe een witte hand een toverstok ophief. Hij voelde Voldemorts brandende woede, zag de broze oude man op de grond kronkelen van de pijn - 'Harry?'

Het was net zo snel weer voorbij als het gekomen was: Harry stond trillend op het donkere erf, met zijn handen krampachtig om het tuinhek geslagen. Zijn hart bonsde wild en zijn litteken tintelde nog steeds. Het duurde even voor hij besefte dat Ron en Hermelien naast hem stonden.

'Kom mee naar binnen, Harry,' fluisterde Hermelien. 'Je denkt er toch niet nog steeds over om weg te gaan?'

'Ja, je moet blijven, jongen,' zei Ron en hij sloeg Harry op zijn schouder.

'Voel je je wel goed?' vroeg Hermelien, die nu zo dichtbij was dat ze Harry's gezicht kon onderscheiden. 'Je ziet er vreselijk uit!'

'Waarschijnlijk niet zo vreselijk als Olivander...' zei Harry trillerig.

Toen hij verteld had wat hij gezien had, leek Ron geschokt, maar keek Hermelien doodsbang.

'Maar dat had helemaal niet mogen gebeuren! Je litteken - dat had dit niet meer mogen doen! Je mag die verbinding niet meer tot stand laten komen - Perkamentus wilde dat je je gedachten zou afsluiten!'

Toen Harry geen antwoord gaf, pakte ze hem bij zijn arm.

'Harry, hij heeft het Ministerie al bijna overgenomen, plus de kranten en zo'n beetje de halve toverwereld! Laat hem alsjeblieft niet ook nog eens in je hoofd toe!'

Hoofdstuk 6

DE GRAUWEL MET DE PYJAMA

In de dagen daarna was de schok van het verlies van Dwaaloog nog duidelijk voelbaar: Harry verwachtte steeds dat hij naar binnen zou komen klossen door de achterdeur, net als de andere leden van de Orde, die vaak even aanwipten om nieuws door te geven. Harry had het gevoel dat alleen daden zijn verdriet en schuldgevoelens konden verminderen en dat hij zo snel mogelijk moest vertrekken om aan zijn missie te beginnen: het opsporen en vernietigen van de overgebleven Gruzielementen.

'Nou, je kan pas iets doen aan die -' Ron zei geluidloos Gruzielementen '- als je zeventien bent. Je draagt nog steeds het Merk. En we kunnen toch net zo goed hier plannen maken als ergens anders? Of -' hij ging verder op fluistertoon '- denk je dat je al weet waar die huppeldepups zijn?'

'Nee,' gaf Harry toe.

'Volgens mij heeft Hermelien de nodige research gedaan,' zei Ron.

'Ze wilde er pas iets over loslaten als jij er ook was.'

Ze zaten aan de ontbijttafel: meneer Wemel en Bill waren naar hun werk, mevrouw Wemel was naar boven gegaan om Hermelien en Ginny wakker te maken en Fleur had zich teruggetrokken om een bad te nemen.

'Het Merk vervalt op de eenendertigste,' zei Harry. 'Dat betekent dat ik hier nog maar vier dagen hoef te blijven en dan -'

'Vijf dagen,' verbeterde Ron hem gedecideerd. 'We moeten blijven voor de bruiloft. Als we er niet bij zijn, vermoorden ze ons.'

Harry begreep dat Ron met 'ze' Fleur en mevrouw Wemel bedoelde.

'Het is maar één dag extra,' zei Ron toen hij Harry opstandig zag kijken.

'Snappen ze dan niet hoe belangrijk -'

'Nee, natuurlijk niet,' zei Ron. 'Ze hebben geen flauw benul. En nu we het er toch over hebben: daar wilde ik juist met je over praten.'

Ron wierp een blik op de deur die naar de gang leidde om te controleren of zijn moeder nog niet terugkwam, en boog zich toen dichter naar Harry toe.

'Ma probeert al de hele tijd om Hermelien en mij uit te horen over wat we nou eigenlijk van plan zijn. Ik weet zeker dat ze jou dadelijk ook een derdegraads verhoor afneemt, dus bereid je maar vast voor. Pa en Lupos hebben ook vragen gesteld, maar toen we zeiden dat Perkamentus gezegd had dat je het aan niemand mocht vertellen behalve aan ons, hielden ze erover op. Maar ma niet. Ze moet en zal het weten.'

Rons voorspelling kwam al binnen een paar uur uit. Kort voor de lunch wist mevrouw Wemel Harry los te weken van de anderen door hem te vragen of hij een losse sok kon identificeren die wel eens uit zijn rugzak afkomstig zou kunnen zijn. Zodra ze hem eenmaal klem had in de piepkleine bijkeuken, zette ze de aanval in.

'Ron en Hermelien schijnen te veronderstellen dat jullie niet meer teruggaan naar Zweinstein,' begon ze op luchtige, nonchalante toon.

'O,' zei Harry. 'Aha. Nou, dat klopt.'

In de hoek draaide de mangel uit zichzelf en wrong een hemd van meneer Wemel uit.

'Mag ik vragen waarom jullie van plan zijn jullie schoolopleiding niet af te maken?' vroeg mevrouw Wemel.

'Nou, Perkamentus heeft me... dingen te doen gegeven,' mompelde Harry. 'Ron en Hermelien weten ervan en willen meegaan.'

'Wat voor "dingen"?'

'Sorry, maar dat kan ik niet -'

'Eerlijk gezegd vind ik dat Arthur en ik het recht hebben om dat te weten en ik ben ervan overtuigd dat meneer en mevrouw Griffel het daarmee eens zouden zijn!' zei mevrouw Wemel. Harry was al bang geweest voor de 'bezorgde ouder'-aanval. Hij dwong zichzelf om mevrouw Wemel recht aan te kijken en merkte dat haar ogen precies dezelfde kleur bruin hadden als die van Ginny. Dat hielp niet bepaald.

'Perkamentus wilde niet dat iemand anders ervan zou weten, mevrouw Wemel. Het spijt me vreselijk. Ron en Hermelien zijn niet verplicht om mee te gaan, dat is hun eigen keuze -'

'Ik snap eerlijk gezegd ook niet waarom jij verplicht zou zijn om te gaan!' snauwde mevrouw Wemel, die nu niet meer deed alsof. 'Jullie zijn alle drie nauwelijks meerderjarig! Het is gewoonweg belachelijk! Als Perkamentus zo nodig een opdracht wilde laten uitvoeren, had hij de hele Orde om uit te kiezen! Ik weet zeker dat je hem verkeerd begrepen hebt, Harry. Waarschijnlijk zei hij gewoon dat er iets gedaan moest worden en dacht jij toen dat hij bedoelde dat jij het moest -'

'Ik heb het niet verkeerd begrepen,' zei Harry kortaf. 'Ik moet het doen.'

Hij gaf haar de sok die hij zogenaamd had moeten identificeren terug.

Er was een patroon van gekruiste gouden breinaalden in geweven.

'En die is niet van mij. Ik ben geen supporter van Pullover United.'

'O nee, natuurlijk niet,' zei mevrouw Wemel, die plotseling en nogal verontrustend haar nonchalante toon weer aansloeg. 'Dat had ik moeten weten. Nou, Harry als je toch hier bent, vind je het vast niet erg om te helpen met de voorbereidingen voor het huwelijk van Bill en Fleur. Er is nog zoveel te doen!'

'Nee - ik - nee, natuurlijk niet,' zei Harry, nogal uit het veld geslagen door die plotselinge omschakeling.

'Lief van je,' zei ze en ze verliet glimlachend de bijkeuken.

Vanaf dat moment zorgde mevrouw Wemel ervoor dat Harry, Ron en Hermelien het zo razend druk hadden met de voorbereidingen voor het huwelijk dat ze nauwelijks tijd hadden om na te denken. De positiefste verklaring voor haar gedrag was dat mevrouw Wemel niet wilde dat ze te veel zouden tobben over Dwaaloog of de angstige ontsnapping die ze achter de rug hadden. Na twee dagen non-stop bestek poetsen, linten, strikjes en bloemen op kleur sorteren, de tuin kaboutervrij maken en mevrouw Wemel helpen bij het bereiden van reusachtige hoeveelheden hapjes, begon Harry haar echter van andere motieven te verdenken.

Alle karweitjes die ze hun gaf waren bedoeld om ervoor te zorgen dat hij, Ron en Hermelien elkaar zo min mogelijk zouden zien; hij had geen kans meer gehad om met de anderen te praten sinds die allereerste avond, toen hij verteld had over Voldemort die Olivander martelde.

'Volgens mij hoopt ma dat als ze kan voorkomen dat jullie de koppen bij elkaar steken, ze ook kan voorkomen dat jullie hier weggaan,' zei Ginny zachtjes tegen Harry toen ze op de derde avond van zijn verblijf de tafel dekten voor het avondeten.

'En wat denkt ze dan dat er zal gebeuren?' mompelde Harry. 'Dat iemand anders Voldemort uit de weg ruimt terwijl wij hier lekker vol-auvents maken?'

Hij had niet nagedacht bij wat hij zei en zag Ginny wit wegtrekken.

'Dus het is waar?' vroeg ze. 'Is dat wat jullie proberen te doen?'

'Ik - nee- dat was een grapje,' zei Harry ontwijkend.

Ze staarden elkaar aan en Ginny's uitdrukking was meer dan alleen maar geschokt. Plotseling besefte Harry dat dit de eerste keer was dat hij met haar alleen was sinds die gestolen uren in afgelegen hoekjes van het terrein rond Zweinstein. Hij wist zeker dat Ginny daar ook aan terugdacht.

Ze schrokken zich allebei een ongeluk toen de deur openging en meneer Wemel, Romeo en Bill binnenkwamen.

Ze hadden tijdens het avondeten vaak gezelschap van andere leden van de Orde omdat Het Nest Grimboudplein 12 was opgevolgd als Hoofdkwartier. Meneer Wemel had uitgelegd dat na de dood van Perkamentus, hun Geheimhouder, iedereen aan wie Perkamentus de locatie van het Grimboudplein had toevertrouwd op zijn beurt ook Geheimhouder was geworden.

'En omdat we ongeveer met z'n twintigen zijn, wordt de kracht van de Fideliusbezwering daar lelijk door afgezwakt. Twintig keer zoveel kans voor de Dooddoeners om het geheim uit iemand los te peuteren. We mogen er niet van uitgaan dat het nog lang stand zal houden.'

'Maar Sneep heeft het adres toch vast allang aan de andere Dooddoeners verteld?' vroeg Harry.

'Nou, Dwaaloog had wel een paar vervloekingen geïnstalleerd, speciaal voor het geval dat Sneep ooit terug zou keren naar het Grimboudplein.

We hopen dat die krachtig genoeg zijn om Sneep niet alleen buiten te houden, maar hem ook de mond te snoeren als hij probeert iets te vertellen over het huis, maar daar kunnen we niet zeker van zijn. Het zou waanzin zijn om het als Hoofdkwartier te blijven gebruiken nu de bescherming zo wankel geworden is.'

Het was die avond zo druk in de keuken dat het moeilijk was om mes en vork te gebruiken. Harry zat ingeklemd naast Ginny; door de onuitgesproken zaken die tussen hen speelden, had Harry eigenlijk best graag gewild dat er een paar mensen extra tussen hen in hadden gezeten.

Hij deed zo zijn best om haar arm niet aan te raken dat het hem de grootste moeite kostte om zijn kip te snijden.

'Geen nieuws over Dwaaloog?' vroeg Harry aan Bill.

'Nee, niks,' zei Bill.

Ze hadden geen begrafenisceremonie kunnen houden voor Dolleman omdat Bill en Lupos zijn lichaam niet hadden kunnen vinden. Het was moeilijk te bepalen waar hij precies gevallen was in het donker en de verwarring van de strijd.

'De Ochtendprofeet heeft niet één regel geschreven over zijn dood, of dat het lichaam gevonden is,' vervolgde Bill. 'Maar dat zegt niets. Ze stoppen de laatste tijd wel meer in de doofpot.'

'En hebben ze nog steeds geen hoorzitting gepland, vanwege al het getover dat ik als minderjarige gebruikt heb om aan de Dooddoeners te ontsnappen?' riep Harry tegen meneer Wemel, die aan de andere kant van de tafel zat. Meneer Wemel schudde zijn hoofd. 'Omdat ze weten dat ik geen keus had of omdat ze niet willen dat ik bekendmaak dat Voldemort me heeft aangevallen?'

'Dat laatste, denk ik. Schobbejak wil niet toegeven dat Jeweetwel zo machtig is geworden en ook niet dat er massaal gevangenen ontsnapt zijn uit Azkaban.'

'Ja, waarom zou je ook de waarheid vertellen?' zei Harry. Hij klemde zijn vuist zo krachtig om zijn mes dat de vage littekens op de rug van zijn hand wit afstaken tegen zijn huid: Ik mag niet liegen.

'Is er dan niemand op het Ministerie bereid om het tegen hem op te nemen?' vroeg Ron boos.

'Ja, natuurlijk wel, Ron, maar iedereen is ook doodsbang,' antwoordde meneer Wemel. 'Ze zijn bang dat zij als volgende zullen verdwijnen, dat hun kinderen de volgende slachtoffers zullen zijn! Er doen allerlei akelige geruchten de ronde; ik geloof bijvoorbeeld geen seconde dat de lerares Dreuzelkunde op Zweinstein ontslag heeft genomen. Ze is al weken niet meer gezien. Ondertussen sluit Schobbejak zich de hele dag op in zijn kantoor. Ik hoop maar dat hij aan een plan werkt.'

Er viel een stilte, waarin mevrouw Wemel de lege borden wegtoverde en appeltaart serveerde.

'We moeten besluiten 'oe we je zullen vermommen, 'Arry,' zei Fleur zodra iedereen een toetje had. 'Voor 'et 'uwelijk,' voegde ze eraan toe toen hij haar verward aankeek. 'Natuurlijk zijn onze gasten keen Dooddoeners, maar dat wiel nog niet zeggen dat niemand er iets uit zal flappen als ze voldoende champagne op 'ebben.'

Harry leidde daaruit af dat ze Hagrid nog steeds niet vertrouwde.

'Ja, goed punt,' zei mevrouw Wemel. Ze zat aan het hoofd van de tafel met haar leesbril op het puntje van haar neus, en bestudeerde een gigantische lijst met karweitjes die ze op een heel lang stuk perkament had gekrabbeld. 'Ron, heb jij je kamer al opgeruimd?'

'Waarom?' riep Ron. Hij legde zijn lepel met een klap neer en keek zijn moeder boos aan. 'Waarom moet ik zo nodig mijn kamer opruimen? Harry en ik vinden het prima zo!'

'Over een paar dagen trouwt je broer in dit huis, jongeman -'

'En jullie houden de ceremonie in mijn slaapkamer?' vroeg Ron woedend.

'Nee, natuurlijk niet! Dus waarom, in de naam van Merlijns harige linker -'

'Sla niet zo'n toon aan tegen je moeder,' zei meneer Wemel streng.

'En doe wat je gezegd wordt.'

Ron keek zijn ouders vernietigend aan, pakte toen zijn lepel weer en werkte zijn laatste happen appeltaart naar binnen.

'Ik help je wel. Een deel van die troep is per slot van rekening van mij -' zei Harry tegen Ron, maar mevrouw Wemel viel hem in de rede.

'Nee, Harry, liefje, ik heb veel liever dat jij en Arthur het kippenhok schoonmaken, en Hermelien, ik zou het heel fijn vinden als jij de lakens zou willen verschonen voor monsieur en madame Delacour. Ze staan morgenochtend klokslag elf uur op de stoep, weet je.'

Er bleek echter niet veel te doen in het kippenhok.

'Ik - eh - denk eerlijk gezegd niet dat Molly dit hoeft te weten,' zei meneer Wemel tegen Harry en hij ging voor de deur van het kippenhok staan, 'maar - eh - Ted Tops heeft me een hoop wrakstukken van Sirius' motorfiets gestuurd en die heb ik hier verstopt - ik bedoel opgeborgen.

Echt geweldig spul: ik heb al een onderdeel gezien van de uitlater, zoals ze die geloof ik noemen, en een schitterende accu, en dit is ook een uitgelezen gelegenheid om er nou eens achter te komen hoe remmen precies werken. Ik wil proberen of ik de boel weer kan repareren als Molly niet - ik bedoel, zodra ik wat meer tijd heb.'

Toen ze teruggingen naar het huis, was mevrouw Wemel nergens te bekennen en glipte Harry vlug de trap op naar Rons zolderkamertje.

'Ik ben bezig! Ik ben -! O, ben jij het?' zei Ron opgelucht toen Harry binnenkwam. Ron ging weer op het bed liggen waar hij duidelijk haastig van afgesprongen was. De kamer was nog even rommelig als hij de hele week geweest was; het enige verschil was dat Hermelien nu in de hoek zat, met haar pluizige rode kat Knikkebeen aan haar voeten. Ze verdeelde een massa boeken, waarvan Harry sommige herkende als de zijne, in twee enorme stapels.

'Hoi Harry,' zei ze toen hij op zijn stretcher ging zitten.

'Hoe heb jij ertussenuit weten te knijpen?'

'O, mevrouw Wemel was vergeten dat ze gisteren al aan Ginny en mij gevraagd had om de lakens te verschonen,' zei Hermelien. Ze gooide Numerologie en Grammatica op de ene stapel en De Opkomst en Ondergang van de Zwarte Kunst op de andere.

'We hadden het net over Dwaaloog,' zei Ron tegen Harry. 'Volgens mij heeft hij het misschien wel overleefd.'

'Maar Bill zag dat hij getroffen werd door de Vloek des Doods,' zei Harry.

'Ja, maar Bill moest vechten voor zijn eigen leven,' zei Ron. 'Hoe kan hij er nou zeker van zijn wat hij precies gezien heeft?'

'Zelfs als Dwaaloog niet geraakt is door die vervloeking, dan is hij altijd nog meer dan driehonderd meter naar beneden gevallen,' zei Hermelien, die nu Zwerkbal door de Eeuwen Heen in haar hand had.

'Hij had een Schildspreuk kunnen gebruiken -'

'Fleur zei dat zijn toverstok uit zijn hand werd geblazen,' zei Harry.

'Nou goed dan, als jullie zo graag willen dat hij dood is,' zei Ron knorrig en hij stompte tegen zijn kussen om het wat beter in vorm te krijgen.

'Natuurlijk willen we niet dat hij dood is!' zei Hermelien geschokt.

'Het is vreselijk dat hij dood is! We zijn gewoon realistisch!'

Voor het eerst stelde Harry zich het lichaam van Dwaaloog voor, vermorzeld als dat van Perkamentus, maar nog steeds met dat ene oog dat rondtolde in zijn kas. Hij voelde een vlaag van afkeer, maar ook de bizarre aandrang om hard te lachen.

'Ik denk dat de Dooddoeners de boel keurig hebben opgeruimd en dat daarom niemand hem gevonden heeft,' zei Ron wijs.

'Ja,' zei Harry. 'Net als Barto Krenck, in een bot veranderd en in Hagrids voortuintje begraven. Misschien hebben ze Dwaaloog wel van gedaante laten veranderen en hem in een -'

'Hou op!' piepte Hermelien. Harry keek verbijsterd op en zag dat ze in tranen uitbarstte met haar exemplaar van Spelmans Complete Catalogus der Syllaben in haar hand.

'O nee,' zei Harry en hij probeerde op te staan van de oude stretcher.

'Hermelien, ik wilde je niet van streek -'

Maar met een hoop gekraak van roestige beddenveren sprong Ron overeind en was Harry voor. Hij sloeg zijn arm om Hermelien en viste met de andere hand een weerzinwekkende zakdoek uit zijn broekzak, die hij eerder had gebruikt om de oven schoon te maken. Ron pakte haastig zijn toverstok, wees daarmee op de gore lap en zei: 'Sanitato.'

De spreuk wist het grootste deel van de vetvlekken te verwijderen.

Met een nogal zelfvoldane uitdrukking gaf Ron de lichtjes rokende zakdoek aan Hermelien.

'O... bedankt, Ron... het spijt me... ' Ze snoot haar neus en hikte. 'Het is gewoon... het is allemaal zo vreselijk. E-en dat vlak na Perkamentus...

Ik h-had gewoon n-nooit gedacht dat Dwaaloog d-dood zou kunnen gaan. Hij leek altijd z-zo onverwoestbaar!'

'Ja, weet ik,' zei Ron en hij pakte haar wat steviger vast. 'Maar je weet toch wat hij zou zeggen als hij hier zou zijn?'

'"Wees waakzaam"?' zei Hermelien en ze droogde haar ogen.

'Precies,' zei Ron knikkend. 'Hij zou zeggen dat wij lering moesten trekken uit wat hem overkomen is, en wat ik vooral geleerd heb is om die laffe kleine rattenkeutel van een Levenius nóóit meer te vertrouwen.'

Hermelien lachte trillerig en boog zich voorover om nog een paar boeken te pakken. Een seconde later trok Ron de arm die hij om haar schouders geslagen had vliegensvlug terug: ze had Het Monsterlijke Monsterboek op zijn voet laten vallen. De riem waarmee het boek was dichtgebonden was losgeschoten en nu hapte het verwoed naar Rons enkels.

'Sorry, sorry!' riep Hermelien terwijl Harry het boek wegtrok bij Rons been en weer dichtbond.

'Wat moet je trouwens met al die boeken?' vroeg Ron en hij hinkte terug naar zijn bed.

'Ik probeer gewoon uit te zoeken welke we moeten meenemen,' zei Hermelien. 'Als we op zoek gaan naar de Gruzielementen.'

'O ja, natuurlijk,' zei Ron en hij sloeg met zijn hand tegen zijn voorhoofd.

'Ik was even vergeten dat we op jacht gaan naar Voldemort in een mobiele bibliotheek.'

'Ha ha,' zei Hermelien en ze bestudeerde Spelmans Complete Catalogus der Syllaben. 'Ik vraag me af... misschien moeten we wel runen vertalen. Het zou kunnen... laten we het maar meenemen, voor het geval dat.'

Ze legde het boek op de grootste stapel en pakte Een Beknopte Geschiedenis van Zweinstein.

'Luister eens even,' zei Harry.

Hij was rechtovereind gaan zitten. Ron en Hermelien keken hem allebei met dezelfde mengeling van berusting en opstandigheid aan.

'Ik weet dat jullie na de begrafenis van Perkamentus zeiden dat jullie met me mee wilden gaan,' begon Harry.

'Nou komt het,' zei Ron tegen Hermelien en hij rolde met zijn ogen.

'Zeiden we het niet?' verzuchtte ze en ze concentreerde zich weer op de boeken. 'Weet je, ik denk dat ik Een Beknopte Geschiedenis van Zweinstein toch meeneem. Zelfs als we niet meer teruggaan naar school, zou ik me toch niet op mijn gemak voelen als ik het niet bij me -'

'Luister nou!' zei Harry.

'Nee, Harry, luister jij nou eens,' zei Hermelien. 'Wij gaan met je mee.

Dat is maanden geleden al besloten - jaren geleden zelfs.'

'Maar -'

'Hou je kop,' raadde Ron hem aan.

'- hebben jullie hier echt goed over nagedacht?' hield Harry koppig vol.

'Eens even denken,' zei Hermelien met een nogal vinnige uitdrukking en ze smeet Tripjes met Trollen met een klap op de stapel met afgekeurde boeken. 'Ik ben al dagen bezig met inpakken, dus kunnen we op heel korte termijn vertrekken. En laat ik er even bij zeggen dat we daarvoor behoorlijk ingewikkeld moesten toveren, om nog maar te zwijgen over het feit dat we Dwaaloogs hele voorraad Wisseldrank onder de neus van Rons moeder naar binnen moesten smokkelen.

Ik heb ook het geheugen van mijn ouders gemodificeerd, zodat ze er nu van overtuigd zijn dat ze Wilbert en Monica Wanders heten en dat het hun grootste wens is om naar Australië te emigreren, wat ze inmiddels gedaan hebben. Dat is om het voor Voldemort moeilijker te maken om ze op te sporen en te ondervragen over mij - of over jou, want ik heb ze helaas heel wat over je verteld.

Als ik onze speurtocht naar de Gruzielementen overleef, zal ik pa en ma weer opsporen en de betovering opheffen. Zo niet - nou, dan denk ik dat mijn bezwering grondig genoeg is om ze verder een veilig en gelukkig leven te laten leiden. Wilbert en Monica Wanders weten namelijk niet dat ze een dochter hebben, snap je?'

Hermeliens ogen waren weer nat van de tranen. Ron stond opnieuw op, sloeg voor de tweede keer zijn arm om haar heen en keek Harry fronsend aan, alsof hij wilde zeggen dat hij wel eens wat tactvoller mocht zijn.

Harry was even sprakeloos - misschien vooral bij de aanblik van Ron die iemand anders een beetje tact probeerde bij te brengen.

'Ik - het spijt me, Hermelien - ik had me niet -'

'Niet gerealiseerd dat Ron en ik heel goed weten wat er allemaal zou kunnen gebeuren als we met je meegaan? Wel, dus. Ron, laat Harry eens zien wat jij gedaan hebt.'

'Nee, hij heeft net gegeten,' zei Ron.

'Vooruit. Hij moet het weten!'

'Nou, goed dan. Kom mee, Harry.'

Ron liet Hermelien weer los en hinkte naar de deur.

'Kom op.'

'Hoezo?' vroeg Harry terwijl hij Ron volgde naar de minuscule overloop.

'Descendo,' mompelde Ron en hij wees met zijn toverstok op het lage plafond. Recht boven hun hoofd ging een luik open en gleed een ladder omlaag. Uit het vierkante gat klonk een weerzinwekkend, half zuigend en half kreunend geluid op. Ze roken ook een onaangename geur die aan een open riool deed denken.

'Dat is toch je Grauwel?' vroeg Harry, al had hij het wezen dat soms de nachtelijke stilte verstoorde nooit ontmoet.

'Klopt,' zei Ron en hij klom naar boven. 'Kom maar kijken.'

Harry volgde Ron de korte ladder op naar het piepkleine, donkere vlierinkje. Zijn hoofd en schouders staken al door het luik heen voor hij het wezen zag dat op nog geen halve meter afstand lag te slapen, met zijn grote mond wijdopen.

'Maar... hij ziet er... Grauwels dragen normaal gesproken toch geen pyjama?'

'Nee,' zei Ron. 'En ze hebben ook geen rood haar of zoveel zweren.'

Harry keek met enige afkeer naar het schepsel. Het had de grootte en vorm van een mens en droeg, zag Harry nu zijn ogen aan het donker gewend raakten, duidelijk een oude pyjama van Ron. Harry wist ook zeker dat Grauwels meestal kaal en nogal slijmerig waren, niet opvallend harig en bedekt met pijnlijk uitziende paarse zweren.

'Hij is ik, snap je?' zei Ron.

'Nee,' zei Harry. 'Ik snap er niks van.'

'Ik leg het beneden wel uit. Ik word een beetje onpasselijk van de stank,' zei Ron. Ze klommen de ladder af, die Ron in het plafond liet verdwijnen, en gingen weer naar zijn kamer, waar Hermelien nog steeds druk boeken aan het sorteren was.

'Als wij weg zijn, neemt de Grauwel zijn intrek in mijn kamer,' zei Ron.

'Volgens mij verheugt hij zich er echt op - nou ja, dat is een beetje moeilijk te zeggen, want hij doet nooit iets anders dan kreunen en kwijlen - maar hij knikt wel veel als je het erover hebt. Hoe dan ook, hij stelt dus mij voor, met smetbroei. Goed hè?'

Harry's verwarring viel van zijn gezicht af te lezen.

'Het is een hartstikke goed plan!' zei Ron, duidelijk gefrustreerd omdat Harry niet meteen begreep hoe briljant het was. 'Hoor eens, als wij niet komen opdagen op Zweinstein, denkt iedereen natuurlijk dat Hermelien en ik met jou mee zijn. Ja toch? En dat houdt in dat de Dooddoeners regelrecht naar onze familie zullen gaan, om uit te vinden of die weten waar je bent.'

'Maar hopelijk lijkt het er dan op dat ik vertrokken ben met pa en ma; een hoop kinderen van Dreuzelouders overwegen momenteel om onder te duiken,' zei Hermelien.

'We kunnen moeilijk mijn hele familie laten verdwijnen: dat zou veel te verdacht zijn en ze kunnen ook niet allemaal zomaar hun baan opzeggen,' zei Ron. 'Daarom laten we het verhaal de ronde doen dat ik een ernstig geval van smetbroei heb en daarom niet naar school kan. Als iemand komt controleren, kunnen ma of pa de Grauwel laten zien, in mijn bed en onder de zweren. Smetbroei is heel besmettelijk, dus willen ze vast niet te dicht in de buurt komen en het geeft ook niet dat de Grauwel niks kan zeggen, want blijkbaar is dat sowieso onmogelijk zodra de schimmel je stembanden heeft aangetast.'

'Weten je ouders van dat plan?' vroeg Harry.

'Pa wel. Hij heeft Fred en George geholpen om de Grauwel te transformeren.

Ma... nou, je hebt zelf gezien hoe ze is. Ze zal pas aanvaarden dat we weggaan als we ook werkelijk weg zijn.'

Er viel een stilte die alleen werd verbroken door de zachte, ploffende geluiden waarmee Hermelien boeken op beide stapels gooide. Ron keek naar haar en Harry keek naar Ron en Hermelien, maar kon niets bedenken om te zeggen. De maatregelen die ze genomen hadden om hun familie te beschermen maakten duidelijk, zoals niets anders dat had kunnen doen, dat ze vast van plan waren met hem mee te gaan en precies wisten hoe gevaarlijk dat zou zijn. Hij wilde zeggen hoeveel ze voor hem betekenden, maar kon gewoon geen woorden vinden die dat konden uitdrukken.

De stilte werd verstoord door het gedempte geschreeuw van mevrouw Wemel, vier verdiepingen lager.

'Ik denk dat Ginny een stofje heeft achtergelaten op een of andere stomme servetring,' zei Ron. 'Ik snap niet waarom die Delacours zo nodig al twee dagen voor de trouwerij moeten komen.'

'Fleurs zusje is bruidsmeisje. Ze moet hier zijn om te repeteren en is nog te jong om in haar eentje te reizen,' zei Hermelien, die weifelend naar Zwerven met Zombies keek.

'Nou, ik denk niet dat ma lekker zal ontstressen als de gasten op de stoep staan,' zei Ron.

'Wat we nu echt moeten beslissen,' zei Hermelien terwijl ze Magische Verdedigingstheorie zonder het verder nog één blik waardig te keuren op de stapel met afgekeurde boeken gooide en Europa: een analyse van het Magische Onderwijs pakte, 'is waar we nou eigenlijk heen willen als we hier weggaan. Ik weet dat je zei dat je graag terug wilde naar de Halvemaanstraat in Goderics Eind, Harry, en dat begrijp ik best, maar... zouden de Gruzielementen niet onze eerste prioriteit moeten zijn?'

'Als we wisten waar de overgebleven Gruzielementen zich bevinden, zou ik het met je eens zijn,' zei Harry. Hij geloofde niet dat Hermelien zijn verlangen om terug te keren naar Goderics Eind werkelijk begreep. Het graf van zijn ouders was maar één van de dingen die hem trokken: hij had het sterke maar onverklaarbare gevoel dat hij in zijn geboortedorp een hoop antwoorden zou vinden. Misschien was dat alleen omdat hij daar Voldemorts Vloek des Doods overleefd had; nu hij geconfronteerd werd met de mogelijkheid dat hij dat wapenfeit misschien zou moeten herhalen, werd Harry naar de plaats getrokken waar het zich had afgespeeld, in een poging te begrijpen waarom het gebeurd was.

'Is het niet mogelijk dat Voldemort Goderics Eind in de gaten laat houden?' vroeg Hermelien. 'Misschien verwacht hij wel dat je het graf van je ouders zult bezoeken zodra je eenmaal kunt gaan en staan waar je wilt.'

Daar had Harry nog niet aan gedacht. Terwijl hij een tegenargument probeerde te verzinnen deed Ron, die kennelijk aan iets heel anders had zitten denken, ook een duit in het zakje.

'Die R.A.Z.,' zei hij. 'Je weet wel, die het echte medaillon gestolen heeft?'

Hermelien knikte.

'Die schreef toch in zijn briefje dat hij het zou vernietigen?'

Harry trok zijn rugzak naar zich toe en pakte het nep-Gruzielement dat nog steeds het opgevouwen briefje van R.A.Z. bevatte.

'"Ik heb het echte Gruzielement gestolen en ben van plan het zo snel mogelijk te vernietigen,"' las Harry hardop voor.

'Nou, stel dat hij het inderdaad vernietigd heeft?' zei Ron.

'Of zij,' wierp Hermelien ertussen.

'Ja, oké,' zei Ron. 'Dan kunnen we er in elk geval één van ons lijstje afstrepen!'

'Ja, maar we moeten nog steeds proberen het echte medaillon te vinden,' zei Hermelien. 'Om te controleren of het werkelijk vernietigd is of niet.'

'En hoe vernietig je trouwens een Gruzielement?' vroeg Ron.

'Daar heb ik onderzoek naar gedaan,' zei Hermelien.

'Hoe dan?' vroeg Harry. 'Ik dacht dat er geen boeken over Gruzielementen in de bibliotheek stonden?'

'Klopt,' zei Hermelien en ze werd een beetje rood. 'Perkamentus heeft ze allemaal weggehaald maar - maar niet vernietigd.'

Ron ging rechtovereind zitten en keek haar met grote ogen aan.

'Hoe, in de naam van Merlijns ongewassen ondergoed, heb jij die boeken over Gruzielementen te pakken weten te krijgen?'

'Ik - nou, ik heb ze niet gestolen!' zei Hermelien, die een beetje wanhopig van Harry naar Ron keek. 'Het waren nog gewoon bibliotheekboeken, ook al had Perkamentus ze dan uit de kast gehaald. En trouwens, als hij écht niet had gewild dat iemand ze las, had hij het vast veel moeilijker gemaakt om -'

'Vertel nou maar gewoon!' zei Ron ongeduldig.

'Nou... het was heel simpel,' zei Hermelien met een klein stemmetje.

'Ik gebruikte gewoon een Sommeerspreuk. Je weet wel - accio. Ze - ze vlogen zo door de ramen van Perkamentus' studeerkamer naar buiten, regelrecht naar de meisjesslaapzaal.'

'Maar wanneer heb je dat dan gedaan?' vroeg Harry en hij keek Hermelien met een mengeling van bewondering en ongeloof aan.

'Vlak na de begrafenis van Perkamentus,' zei Hermelien met een nog kleiner stemmetje. 'Nadat we het erover eens waren dat we van school zouden gaan en die Gruzielementen zouden gaan zoeken. Toen ik naar boven ging om mijn spullen te pakken, bedacht ik opeens dat - dat we beter maar zo veel mogelijk over die dingen konden weten... en ik was helemaal alleen... dus probeerde ik het... en het werkte. Ze vlogen zo door het open raam naar binnen en ik - ik heb ze ingepakt.'

Ze slikte en zei toen smekend: 'Ik denk echt niet dat Perkamentus boos zou zijn geweest. We willen die informatie per slot van rekening niet gebruiken om zelf een Gruzielement te maken.'

'Hoor je ons soms klagen?' zei Ron. 'Waar zijn die boeken dan?'

Hermelien rommelde even onder op de stapel en pakte toen een groot, in vaal zwart leer gebonden boek. Ze keek een beetje onpasselijk en hield het heel voorzichtig vast, alsof het iets was dat pas dood was.

'Hierin staan de meest expliciete instructies over hoe je een Gruzielement moet maken. Geheimen van de Zwartste Kunsten - het is eigenlijk een vreselijk boek. Afschuwelijk. Vol met de meest verdorven magie. Ik vraag me af wanneer Perkamentus het uit de bibliotheek verwijderd heeft... als hij dat pas gedaan heeft toen hij schoolhoofd werd, heeft Voldemort waarschijnlijk hierin alle instructies gevonden die hij nodig had.'

'Waarom moest hij dan aan Slakhoorn vragen hoe hij een Gruzielement moest maken, als hij dat al wist?' vroeg Ron.

'Hij stapte alleen maar naar Slakhoorn om erachter te komen wat er met je zou gebeuren als je je ziel in zevenen zou splijten,' zei Harry. 'Perkamentus was ervan overtuigd dat Vilijn al wist hoe hij een Gruzielement moest maken toen hij bij Slakhoorn aanklopte. Ik denk dat je gelijk hebt, Hermelien. Zo zou hij aan die informatie gekomen kunnen zijn.'

'Hoe meer ik erover lees, hoe gruwelijker ze lijken en hoe minder ik kan geloven dat hij er echt zes gemaakt heeft,' zei Hermelien. 'In dit boek staat hoe instabiel de rest van je ziel wordt als je hem verscheurt en dan gaat het nog maar om één Gruzielement!'

Harry herinnerde zich wat Perkamentus gezegd had over Voldemort die 'de grenzen van het gebruikelijke kwaad' overschreden had. 'En bestaat er geen manier om jezelf weer te helen?' vroeg Ron.

'Ja,' zei Hermelien met een holle glimlach, 'maar die zou wel ondraaglijk pijnlijk zijn.'

'Hoezo? Wat komt er dan bij kijken?' vroeg Harry.

'Wroeging,' zei Hermelien. 'Je moet echt tot in het diepst van je ziel voelen wat je hebt aangericht. Dat staat in een voetnoot. Blijkbaar is dat zo pijnlijk dat het je kan vernietigen. Op de een of andere manier zie ik dat Voldemort niet zo gauw doen, jullie wel?'

'Nee,' zei Ron voor Harry antwoord kon geven. 'Maar staat er in dat boek ook hoe je Gruzielementen kan vernietigen?'

'Ja,' zei Hermelien en ze sloeg de broze pagina's om alsof ze rottende ingewanden bestudeerde. 'Duistere tovenaars worden hierin gewaarschuwd hoe sterk ze de betoveringen die hun Gruzielementen beschermen moeten maken. Te oordelen naar wat ik gelezen heb, is wat Harry met het dagboek van Vilijn heeft gedaan een van de weinige afdoende manieren om een Gruzielement te vernietigen.'

'Doorboren met de giftand van een Basilisk, bedoel je?' vroeg Harry.

'Hè hè, dan weten we eindelijk wat we moeten doen met die voorraad Basiliskentanden die we hebben ingeslagen,' zei Ron. 'Anders hadden we er maar mee in onze maag gezeten.'

'Het hoeft niet per se de tand van een Basilisk te zijn,' zei Hermelien geduldig. 'Het moet iets zijn dat zo verwoestend is dat het Gruzielement zichzelf niet kan genezen. Er bestaat maar één tegengif voor het gif van de Basilisk en dat is ongelooflijk zeldzaam -'

'De tranen van een feniks,' zei Harry en hij knikte.

'Precies,' zei Hermelien. 'Ons probleem is dat maar weinig substanties net zo destructief zijn als het gif van een Basilisk en dat ze allemaal heel gevaarlijk zijn om bij je te hebben. Dat is wel een probleem dat we moeten zien op te lossen, want een Gruzielement verscheuren, verpletteren of aan stukken slaan is niet genoeg. Je moet ervoor zorgen dat het niet meer magisch gerepareerd kan worden.'

'Maar stel dat we het ding waar dat stuk ziel in huist vernietigen?' vroeg Ron. 'Waarom kan het dan niet gewoon zijn intrek nemen in iets anders?'

'Omdat een Gruzielement exact het tegenovergestelde is van een mens.'

Hermelien zag dat Harry en Ron er niets van snapten en vervolgde haastig: 'Kijk, Ron, als ik een zwaard pakte en dat dwars door je heen stak, zou ik je ziel daarmee niet beschadigen.'

'Nou, dat is een hele troost!' zei Ron.

Harry lachte.

'Dat zou het wel moeten zijn! Maar wat ik bedoel is dat je ziel altijd ongedeerd zal blijven, wat er ook met je lichaam gebeurt,' zei Hermelien.

'Met een Gruzielement is het andersom. Het stukje ziel dat het bevat, is voor zijn overleven afhankelijk van zijn omhulsel, van het betoverde lichaam waarin het verblijft. Zonder dat omhulsel kan het niet voortbestaan.'

'Je zou inderdaad kunnen zeggen dat het dagboek stierf toen ik de giftand erin stak,' zei Harry. Hij herinnerde zich de inkt die als bloed uit de doorboorde pagina's was gestroomd en het gegil van Voldemorts stukje ziel toen het verdween.

'Zodra het dagboek afdoende vernietigd was, kon het stuk ziel dat erin opgesloten was niet langer voortbestaan. Ginny probeerde zich eerst van het dagboek te ontdoen door het door de wc te spoelen, maar dat werkte natuurlijk niet. Het kwam zo goed als nieuw weer terug.'

'Wacht eens even,' zei Ron fronsend. 'Het stuk ziel in het dagboek had Ginny toch bezeten? Hoe werkt dat dan?'

'Als het magische omhulsel nog intact is, kan het zielsfragment bij iemand binnendringen en hem weer verlaten, als die persoon maar nabij genoeg is. Ik bedoel niet dat je het moet vasthouden of zo. Het heeft niets met aanraken van doen,' voegde ze eraan toe voor Ron iets kon zeggen. 'Ik bedoel nabij in emotionele zin. Ginny stortte haar hart uit in dat dagboek. Ze stelde zich ongelooflijk kwetsbaar op. Je vraagt gewoon om moeilijkheden als je te gehecht raakt aan een Gruzielement of er te afhankelijk van wordt.'

'Ik vraag me af hoe Perkamentus die ring dan vernietigd heeft?' zei Harry. 'Waarom heb ik hem dat niet gevraagd? Ik heb nooit echt... '

Zijn stem stierf weg: hij dacht aan alles wat hij eigenlijk aan Perkamentus had moeten vragen en aan het feit dat hij sinds zijn dood het gevoel had dat hij talloze mogelijkheden voorbij had laten gaan om meer te weten te komen toen Perkamentus nog leefde... over allerlei dingen...

De stilte werd verbroken omdat de slaapkamerdeur met een oorverdovende klap openvloog. Hermelien gilde het uit en liet Geheimen van de Zwartste Kunsten vallen; Knikkebeen schoot verontwaardigd blazend onder het bed; Ron sprong overeind, gleed uit over de wikkel van een Chocokikker die op de grond lag en stootte zijn hoofd tegen de muur aan de andere kant van de kamer, en Harry greep instinctief naar zijn toverstok voor hij besefte dat het mevrouw Wemel was die voor hem stond.

Haar haar zat in de war en haar gezicht was verwrongen van woede.

'Sorry dat ik jullie knusse onderonsje zo ruw verstoor,' zei ze met trillende stem. 'Jullie hebben vast vreselijk veel behoefte aan rust... maar er liggen nog stapels huwelijkscadeaus op mijn kamer die gesorteerd moeten worden en ik verkeerde in de veronderstelling dat jullie toegezegd hadden om te helpen.'

'Ja, natuurlijk,' zei Hermelien. Ze sprong met een doodsbenauwd gezicht overeind, zodat de boeken in het rond vlogen. 'We komen eraan...het spijt ons vreselijk...'

Met een gekwelde blik op Harry en Ron volgde Hermelien mevrouw Wemel.

'Ik heb het gevoel dat ik een huis-elf ben,' zei Ron zacht terwijl ze ook de trap af liepen. Hij wreef nog steeds over zijn zere hoofd. 'Alleen dan zonder de arbeidsvreugde. Hoe eerder die stomme bruiloft voorbij is, hoe gelukkiger ik zal zijn.'

'Ja,' zei Harry. 'Dan kunnen we lekker Gruzielementen gaan zoeken...vergeleken hiermee is dat een eitje.'

Ron begon te lachen, maar zweeg abrupt toen hij de gigantische stapel huwelijkscadeaus zag die op hen wachtte in de kamer van mevrouw Wemel.

De Delacours zouden de volgende ochtend om elf uur arriveren.

Harry, Ron, Hermelien en Ginny hadden inmiddels een behoorlijke hekel gekregen aan Fleurs familie en pas na luid protest stampte Ron de trap op om bij elkaar passende sokken aan te trekken en deed Harry een poging zijn haar te fatsoeneren. Nadat mevrouw Wemel gecontroleerd had of ze er wel keurig genoeg uitzagen, sjokten ze naar het zonnige erf achter het huis om het bezoek op te wachten.

Harry had Het Nest nog nooit zó netjes meegemaakt. De roestige ketels en oude kaplaarzen die meestal op het trapje bij de achterdeur lagen waren opgeruimd en vervangen door twee gloednieuwe Fladderbladstruiken in grote potten, aan weerskanten van de deur. De bladeren wuifden loom, ook al stond er geen zuchtje wind, en zorgden voor een prettig, golvend effect. De kippen waren opgehokt, het erf was geveegd en de aangrenzende tuin was gesnoeid, gemaaid en aangeharkt. Harry, die er juist van hield als de tuin een beetje verwilderd was, vond dat hij er nogal kaal en troosteloos uitzag zonder het gebruikelijke contingent rondhupsende tuinkabouters.

Het Ministerie en de Orde hadden zoveel beschermende bezweringen uitgesproken over Het Nest dat Harry de tel was kwijtgeraakt; hij wist alleen dat het niet langer mogelijk was om rechtstreeks naar het huis van de Wemels te reizen door middel van toverkracht. Daarom zou meneer Wemel de Delacours opwachten op de top van een nabije heuvel, waar ze met een Viavia zouden arriveren. Het eerste geluid dat hun komst aankondigde was een ongebruikelijk hoge lach. Die bleek afkomstig te zijn van meneer Wemel, die een paar tellen later bij het hek arriveerde, beladen met bagage. Hij werd gevolgd door een beeldschone, blonde vrouw met een lang, lindegroen gewaad die alleen maar Fleurs moeder kon zijn.

'Maman!' riep Fleur. Ze rende naar haar ouders toe en omhelsde hen.

'Papa!'

Monsieur Delacour was lang niet zo knap als zijn vrouw; hij was gezet en minstens een kop kleiner, met een klein zwart puntbaardje, maar was zo te zien wel goedgehumeurd. Hij huppelde meteen naar mevrouw Wemel op zijn hooggehakte laarzen en gaf haar twee klapzoenen op iedere wang, zodat ze even sprakeloos was.

'Jullie 'ebben 'eel veel moeite kedaan,' zei hij met een diepe stem.

'Fleur zegt dat jullie 'eel 'ard kewerkt 'ebben.'

'Welnee, welnee, stelt niets voor!' kirde mevrouw Wemel. 'Het was helemaal geen moeite!'

Ron luchtte zijn gevoelens door een schop te verkopen aan een tuinkabouter die om een pot met een van de nieuwe Fladderbladstruiken heen gluurde.

'M'n lieve dame!' zei monsieur Delacour met een brede glimlach. Hij hield de hand van mevrouw Wemel nog steeds met beide handen vast.

'We zijn 'ooggeëerd door deze nakende verbintenis tussen onze families! Sta me toe mijn vrouw Appoline voor te stellen.'

Madame Delacour schreed naar mevrouw Wemel, boog zich voorover en kuste haar ook.

'Enchantée,' zei ze. 'Uw echtgenoot 'eeft ons keamuseerd met zulke krappige verhalen!'

Meneer Wemel lachte enigszins maniakaal; mevrouw Wemel keek hem even aan en hij werd onmiddellijk stil en toverde een uitdrukking te voorschijn die gepast zou hebben bij het ziekbed van een goede vriend.

'En u kent natuurlijk mijn dochtertje Gabrielle,' zei monsieur Delacour.

Gabrielle was Fleur in het klein: elf jaar oud, met glanzend, zilverblond haar tot op haar middel. Ze lachte oogverblindend naar mevrouw Wemel, omhelsde haar, wierp Harry toen een gloedvolle blik toe en knipperde verwoed met haar wimpers. Ginny schraapte luid haar keel.

'Nou, kom binnen, kom binnen,' zei mevrouw Wemel opgewekt. Met veel 'Nee, alstublieft!' en 'Na u!' en 'Graag gedaan!' loodste ze de Delacours naar binnen.

De Delacours waren aangename en behulpzame gasten, zo bleek al gauw. Ze waren met alles in hun nopjes en wilden dolgraag helpen met de voorbereidingen. Monsieur Delacour vond alles, van de tafelschikking tot de schoenen van de bruidsmeisjes 'charmant!' en madame Delacour bleek uiterst bedreven in huishoudelijke spreuken en liet de oven in een oogwenk blinken. Gabrielle liep achter haar oudere zus aan, probeerde te helpen waar ze maar kon en kletste er druk op los in het Frans.

Een minpunt was dat Het Nest niet berekend was op zoveel mensen.

Meneer en mevrouw Wemel sliepen nu in de woonkamer, ondanks de luide protesten van monsieur en madame Delacour, en stonden erop dat die hun slaapkamer zouden gebruiken. Gabrielle sliep bij Fleur, op Percy's oude kamer en Bill zou een kamer delen met Charlie, zijn getuige, als die eenmaal gearriveerd was vanuit Roemenië. Harry, Ron en Hermelien hadden nu helemaal geen kans meer om plannen te smeden en boden in hun wanhoop aan om de kippen te voeren, alleen om te kunnen ontsnappen uit het overvolle huis.

'En nóg laat ze ons niet met rust!' gromde Ron, toen hun tweede poging om de koppen bij elkaar te steken op het erf gedwarsboomd werd door de verschijning van mevrouw Wemel, met een grote mand vol wasgoed.

'O, mooi zo, jullie hebben de kippen gevoerd,' riep ze toen ze aan kwam lopen. 'We kunnen ze beter weer ophokken voor de mannen morgen komen... om de tent op te zetten voor de bruiloft,' legde ze uit en ze leunde even tegen het kippenhok. Plotseling zag ze er doodmoe uit.

'Fandango's Fantasmagorische Feesttenten... de beste... Bill gaat ze halen... je kunt beter binnen blijven als ze bezig zijn, Harry. Ik moet zeggen dat een trouwerij organiseren al ingewikkeld genoeg is zonder al die beschermende spreuken.'

'Het spijt me,' zei Harry nederig.

'O, doe niet zo gek, liefje!' zei mevrouw Wemel meteen. 'Ik bedoelde niet -, jouw veiligheid is veel belangrijker! Ik wilde je trouwens nog vragen hoe je je verjaardag wilt vieren. Je wordt tenslotte zeventien, dat is een belangrijke dag... '

'Haal alstublieft niet te veel overhoop,' zei Harry vlug. Hij voorzag al wat een extra stress iedereen dan te verwerken zou krijgen. 'Echt, mevrouw Wemel, gewoon 's avonds gezellig eten is prima... het is per slot van rekening de dag voor de bruiloft... '

'Nou, als je het zeker weet, liefje. Zal ik Remus en Tops uitnodigen? En Hagrid?'

'Dat zou geweldig zijn,' zei Harry. 'Maar doet u alstublieft niet te veel moeite.'

'Natuurlijk niet, natuurlijk niet... het is helemaal geen moeite... '

Ze keek hem lang en doordringend aan, glimlachte toen een beetje triest, kwam weer overeind en liep verder. Harry keek hoe ze met haar toverstok zwaaide bij de waslijn en hoe de vochtige kleren uit de mand omhoog rezen en zichzelf ophingen, en plotseling voelde hij een golf van wroeging omdat hij haar zoveel pijn en overlast bezorgde.

Hoofdstuk 7

HET TESTAMENT VAN ALBUS PERKAMENTUS

Hij liep over een bergpad, in koel, blauw ochtendlicht. In de diepte, halfverscholen in de mist, zag hij de schaduw van een dorp. Woonde daar de man die hij zocht? De man die hij zo verschrikkelijk hard nodig had dat hij nergens anders aan kon denken, de man die de oplossing kende, de oplossing voor zijn probleem...

'Hé! Wakker worden.'

Harry deed zijn ogen open. Hij lag op zijn stretcher, op Rons rommelige zolderkamertje. De zon was nog niet op en het was schemerig in de kamer. Koekeroekus sliep, met zijn kop onder zijn piepkleine vleugel.

Het litteken op Harry's voorhoofd prikte.

'Je mompelde in je slaap.'

'O ja?'

'Ja. "Stavlov," zei je steeds. "Stavlov".'

Harry had zijn bril niet op en Rons gezicht leek nogal wazig.

'Wie is Stavlov?'

'Weet ik veel? Jij zei het, ik niet.'

Harry wreef over zijn voorhoofd en dacht na. Hij had een vaag idee dat hij die naam eerder gehoord had, maar hij kon hem niet plaatsen.

'Volgens mij is Voldemort naar hem op zoek.'

'Arme stakker,' zei Ron vol medeleven.

Harry ging overeind zitten. Hij wreef nog steeds over zijn litteken, maar was nu klaarwakker. Hij probeerde zich te herinneren wat hij precies gezien had in zijn droom, maar kon zich alleen nog een bergachtige horizon voor de geest halen, en het silhouet van een dorp dat verscholen lag in een diepe vallei.

'Hij is in het buitenland.'

'Wie? Stavlov?'

'Nee, Voldemort. Volgens mij is hij ergens in het buitenland op zoek naar die Stavlov. Het landschap zag er tenminste buitenlands uit.'

'Denk je dat je zijn gedachten weer las?'

Ron klonk bezorgd.

'Doe me een lol en vertel het niet aan Hermelien,' zei Harry. 'Al kan ze me moeilijk verbieden om dingen te zien in mijn slaap... '

Harry staarde naar de kooi van Koekeroekus en dacht na. Waarom kwam de naam Stavlov hem zo bekend voor? 'Volgens mij heeft het iets met Zwerkbal te maken,' zei hij langzaam.

'Er is een verband, maar ik weet nog niet wat dat is.'

'Zwerkbal?' zei Ron. 'Je denkt toch niet aan Stavrov?'

'Wie?'

'Dragomir Stavrov, de Jager. Twee jaar geleden voor een enorm transferbedrag overgenomen door de Cambridge Cannons, maar nu vooral bekend omdat hij in één seizoen een recordaantal Slurken heeft laten vallen.'

'Nee,' zei Harry. 'Ik denk beslist niet aan Stavrov.'

'Dat probeer ik ook niet te doen,' zei Ron. 'Nou ja, in elk geval gefeliciteerd met je verjaardag.'

'Wauw - je hebt gelijk. Dat was ik helemaal vergeten! Ik ben nu zeventien!'

Harry pakte de toverstok naast zijn stretcher, wees op het overvolle bureau waar hij zijn bril had neergelegd en zei: 'Accio bril!' Die lag nog geen halve meter van hem vandaan, maar toch voelde hij een immense voldoening toen de bril naar hem toe schoot - of in elk geval tot hij een van de poten in zijn oog kreeg.

'Vet!' zei Ron grinnikend.

Harry genoot intens van het feit dat het Merk nu was verdwenen en liet allerlei spullen van Ron door de kamer suizen, zodat Koekeroekus wakker schrok en opgewonden rondfladderde door zijn kooi. Harry probeerde ook de veters van zijn sportschoenen vast te toveren (het duurde een paar minuten voor hij het resultaat weer had losgepeuterd) en veranderde, puur voor de lol, de oranje gewaden van de Cambridge Cannons op Rons poster in knalblauw.

'Alleen m'n gulp zou ik gewoon met de hand dichtdoen,' adviseerde Ron en hij grinnikte opnieuw toen Harry vlug omlaag keek. 'Alsjeblieft, je cadeau. Maak het hier maar open, want het is niet voor mijn moeders ogen bestemd.'

'Een boek?' zei Harry terwijl hij het rechthoekige pakje aannam. 'Dat ben ik niet van je gewend.'

'Het is niet zomaar een boek,' zei Ron. 'Dit is puur goud: Twaalf Feilloze Manieren om Heksen te Versieren. Alles wat je over meisjes weten moet. Als ik vorig jaar dat boek had gehad, had ik precies geweten hoe ik Belinda moest lozen en hoe ik moest aanpappen met... nou ja, ik heb een exemplaar gekregen van Fred en George en er heel veel van geleerd. En het gaat er niet alleen om hoe je je toverstok gebruikt, maar dat had je misschien zelf ook al begrepen.'

Toen ze de keuken binnenkwamen, lag er een hele stapel cadeaus op tafel. Bill en monsieur Delacour waren bijna klaar met hun ontbijt en mevrouw Wemel stond met hen te kletsen terwijl ze met de koekenpan in de weer was.

'Een fijne zeventiende verjaardag, Harry, ook namens Arthur,' zei mevrouw Wemel met een brede glimlach. 'Hij moest vroeg naar zijn werk, maar is met het avondeten weer thuis. Ons cadeau ligt bovenop.'

Harry ging zitten, pakte het vierkante pakje dat ze had aangewezen en maakte het open. Het bevatte net zo'n horloge als Ron op zijn zeventiende verjaardag van zijn ouders had gekregen: het was van goud en de tijd werd aangegeven door ronddraaiende sterren in plaats van wijzers.

'Traditioneel krijgt een tovenaar een horloge als hij meerderjarig wordt,' zei mevrouw Wemel. Ze keek een tikkeltje bezorgd naar Harry vanaf haar plaatsje bij het fornuis. 'Dit horloge is niet nieuw, zoals dat van Ron, ben ik bang. Het is van mijn broer Fabian geweest en die was niet erg voorzichtig met zijn spullen. De achterkant is een beetje gebutst, maar -'

De rest van wat ze wilde zeggen ging verloren: Harry stond op en omhelsde haar. Hij probeerde in die omhelzing veel onuitgesproken dingen tot uitdrukking te brengen en misschien lukte dat, want mevrouw Wemel streelde hem even onbeholpen over zijn wang toen hij haar weer losliet en zwaaide nogal lukraak met haar toverstok, zodat een groot deel van de bacon uit de koekenpan floepte en op de grond viel.

'Van harte, Harry!' zei Hermelien, die haastig de keuken binnenkwam en haar eigen cadeautje op de stapel legde. 'Het is niet veel, maar ik hoop dat je het leuk vindt. Wat heb jij hem gegeven?' vroeg ze aan Ron, maar die leek haar niet te horen.

'Vooruit, maak Hermeliens pakje open!' zei Ron.

Hermelien had een nieuwe Gluiposcoop voor hem gekocht. De andere pakjes bevatten een toverscheermes van Bill en Fleur ('Ah, kladder dan door diet mes zul je nooit keskoren worden,' verzekerde monsieur Delacour hem. 'Alleen moet je 'eel precies zeggen wat je wielt... anders 'eb je miskien opeens veel minder 'aar dan je verwacht 'ad...'), chocolaatjes van de Delacours en een enorme doos met de nieuwste producten uit Tovertweelings Topfopshop van Fred en George.

Harry, Ron en Hermelien bleven niet lang aan tafel zitten omdat het nogal vol werd in de keuken toen madame Delacour, Fleur en Gabrielle ook binnenkwamen.

'Ik stop dit wel bij de bagage,' zei Hermelien opgewekt en ze nam Harry's cadeautjes van hem over toen ze met zijn drieën de trap op liepen.

'Ik ben bijna klaar. Ik moet alleen nog even wachten tot de rest van je onderbroeken gewassen is, Ron -'

Rons protesterende gesputter werd afgekapt omdat er op de overloop op de eerste verdieping een deur openging.

'Kom je even, Harry?'

Het was Ginny. Ron bleef abrupt staan, maar Hermelien pakte hem bij zijn elleboog en trok hem mee de trap op. Harry, die zich een beetje opgelaten voelde, volgde Ginny.

Hij was nog nooit op haar kamer geweest: die was klein maar fleurig.

Aan de ene muur hing een grote poster van de toverband De Witte Wieven en aan de andere kant eentje van Gwendoline Jacobs, de aanvoerster van het uitsluitend uit heksen bestaande Zwerkbalteam de Holyhead Harpies. Bij het open raam keek een bureau uit over de boomgaard waar hij en Ginny ooit twee-tegen-twee Zwerkbal hadden gespeeld met Ron en Hermelien, en waar nu een grote, parelwitte feesttent stond. De gouden vlag boven op de tent wapperde ter hoogte van Ginny's raam.

Ginny keek Harry aan, haalde diep adem en zei: 'Gefeliciteerd met je zeventiende verjaardag.'

'Ja... bedankt.'

Ze bleef hem aankijken, maar Harry had moeite om haar blik te beantwoorden; het was alsof hij in een fel licht staarde.

'Mooi uitzicht,' zei hij zwakjes en gebaarde naar het raam.

Ze deed alsof ze hem niet gehoord had en dat kon hij haar niet kwalijk nemen.

'Ik wist niet wat ik je moest geven,' zei ze.

'Je hoeft me helemaal niets te geven.'

Dat negeerde ze ook.

'Ik wist niet wat van pas zou kunnen komen. In elk geval niets groots, want dat kun je toch niet meenemen.'

Harry keek haar even aan. Ze had geen tranen in haar ogen: een van de vele fantastische eigenschappen van Ginny was dat ze zelden of nooit huilde. Waarschijnlijk gehard door haar zes broers, had hij wel eens gedacht.

Ze deed een stap in zijn richting.

'Maar toen bedacht ik dat ik je graag iets zou willen geven waardoor je aan me blijft denken. Je weet wel, voor het geval je een of andere Glamorgana tegen het lijft loopt als je bezig bent met je mysterieuze missie.'

'Ik denk eerlijk gezegd dat ik weinig leuke meisjes zal tegenkomen als ik weg ben.'

'Dat is dan één pluspunt,' fluisterde Ginny en toen kuste ze hem zoals ze hem nog nooit gekust had en Harry kuste haar ook. Het was een gelukzalige ervaring, beter dan een hele fles Jonge Borrel: Ginny leek het enige wat er op de hele wereld bestond, met zijn ene hand op haar rug en de andere in haar lange, lekker ruikende haar - De deur vloog open en Harry en Ginny lieten elkaar haastig los.

'O,' zei Ron nogal vinnig. 'Sorry.'

'Ron!' Hermelien stond achter hem en was een beetje buiten adem.

Er viel een pijnlijke stilte en toen zei Ginny met een vlak stemmetje: 'Nou, in elk geval gefeliciteerd met je verjaardag, Harry.'

Rons oren waren vuurrood en Hermelien leek nerveus. Harry wilde de deur voor hun neus dichtslaan, maar het was alsof er met hun binnenkomst ook een koude tocht was komen aanwaaien en zijn stralende moment was als een zeepbel uit elkaar gespat. Al Harry's redenen om zijn relatie met Ginny te beëindigen en bij haar uit de buurt te blijven waren samen met Ron de kamer binnengeslopen, leek het wel, en alle gelukkige vergetelheid was als sneeuw voor de zon verdwenen.

Harry keek naar Ginny en wilde iets zeggen, al wist hij niet wat, maar ze had zich al omgedraaid. Hij dacht dat ze voor deze ene keer misschien overmand was door tranen, maar in het bijzijn van Ron kon hij haar niet troosten.

'Ik zie je later nog wel,' zei hij en hij volgde de anderen naar buiten.

Ron liep met nijdige passen de trap af en stampte door de overvolle keuken naar het erf. Harry liep in hetzelfde tempo met hem mee en Hermelien, die nogal benauwd keek, volgde op een drafje.

Zodra ze alleen waren, op het pasgemaaide gazon, keek Ron Harry woedend aan.

'Je hebt haar gedumpt! Waarom zit je dan nu weer met haar te flikflooien?'

'Ik zat niet te flikflooien,' zei Harry terwijl Hermelien hen inhaalde.

'Ron -'

Ron stak zijn hand op en gebaarde dat ze stil moest zijn.

'Ginny was er kapot van toen je het uitmaakte -'

'Ik ook. Je weet heel goed waarom ik dat gedaan heb en heus niet omdat ik het zelf zo graag wilde.'

'Ja, maar als je haar nu meteen weer begint te zoenen, denkt ze natuurlijk dat het misschien toch nog goed komt -'

'Ginny is niet stom! Ze weet best dat dat niet kan. Ze verwacht heus niet dat wij - dat we met elkaar zullen trouwen of -'

Toen hij dat zei, zag Harry een haarscherp beeld voor zich: Ginny in een witte jurk, die trouwde met een lange, gezichtsloze, onaangename vreemdeling. In één duizelingwekkend moment drong het tot hem door dat zij vrij en ongebonden was, terwijl hij alleen maar Voldemort zag als hij naar zijn toekomst keek.

'Als je bij de eerste de beste gelegenheid met haar begint te rotzooien 'Het zal niet meer gebeuren,' zei Harry scherp. De zon scheen aan een strakblauwe hemel, maar toch leek het alsof hij plotseling achter de wolken verdwenen was. 'Oké?'

Ron keek hem half wrokkig en half schaapachtig aan, wiebelde even op zijn hielen heen en weer en zei toen: 'Nou, vooruit, dat is... ja, goed.'

Ginny deed de rest van de dag geen poging om Harry opnieuw onder vier ogen te spreken en liet ook niet uit woord of gebaar blijken dat ze op haar kamer iets anders hadden gedaan dan alleen een beleefd gesprek voeren, maar toch was Harry opgelucht toen Charlie arriveerde.

Dat zorgde tenminste voor een beetje afleiding, vooral toen mevrouw Wemel Charlie dwong om op een stoel te gaan zitten, haar toverstok dreigend ophief en aankondigde dat het hoog tijd was dat zijn haar drastisch geknipt werd.

Omdat de keuken van Het Nest te krap zou zijn geweest voor Harry's feestmaal, zelfs zonder Charlie, Lupos, Tops en Hagrid erbij, werden er een paar tafels tegen elkaar aan geschoven in de tuin. Fred en George betoverden een groot aantal paarse lampions, versierd met het cijfer 17, en lieten die boven de gasten in de lucht zweven. Dankzij de goede zorgen van mevrouw Wemel zag de wond van George er schoon en netjes uit, maar Harry was nog niet gewend aan het donkere gat in zijn hoofd, ondanks de vele grappen die de tweeling erover maakte.

Hermelien spoot paarse en gouden slingers uit haar toverstok en drapeerde die kunstig over struiken en bomen.

'Mooi,' zei Ron toen Hermelien met een laatste zwaai van haar toverstok de bladeren van de wilde appelboom in goud veranderde. 'Je hebt echt talent voor dat soort dingen.'

'Dank je, Ron!' zei Hermelien, zowel blij verrast als een beetje verlegen.

Harry wendde zich glimlachend af. Hij had een donkerbruin vermoeden dat hij een hoofdstuk over complimentjes zou tegenkomen als hij tijd had om zijn eigen exemplaar van Twaalf Feilloze Manieren om Heksen te Versieren eens door te nemen; zijn blik kruiste die van Ginny en hij grijnsde tegen haar, maar herinnerde zich toen zijn belofte aan Ron en knoopte haastig een gesprek aan met monsieur Delacour.

'Uit de weg, uit de weg!' riep mevrouw Wemel terwijl ze aan kwam lopen. Iets wat op een enorme Snaai leek, zo groot als een strandbal, zweefde voor haar uit. Enkele ogenblikken later besefte Harry dat het zijn verjaardagstaart was: mevrouw Wemel liet hem vliegen met behulp van haar toverstok, in plaats van hem te dragen en misschien wel te struikelen op de hobbelige grond. Toen de taart uiteindelijk midden op de tafel geland was zei Harry: 'Dat ziet er fantastisch uit, mevrouw Wemel.'

'O, stelt niets voor, liefje,' zei ze gevleid. Harry zag over haar schouder hoe Ron zijn duim opstak en geluidloos Goed zo zei.

Tegen zevenen waren alle gasten gearriveerd en naar Het Nest geëscorteerd door Fred en George, die hen aan het eind van het weggetje hadden opgewacht. Hagrid had speciaal voor de gelegenheid zijn beste, afzichtelijke, harige bruine pak aangetrokken. Lupos gaf Harry glimlachend een hand, maar toch vond Harry hem een vrij sombere indruk maken. Het was allemaal heel vreemd; vergeleken met hem zag Tops er stralend uit.

'Gefeliciteerd, Harry,' zei ze en ze omhelsde hem stevig.

'Zeventien, hè?' zei Hagrid terwijl Fred hem een glas wijn zo groot als een emmer gaf. 'Op de kop af zes jaar sinds wij mekaar voor 't eerst ontmoetten, Harry! Ken je je eigen dat nog herinneren?'

'Vaag,' zei Harry grijnzend. 'Ik geloof dat je de deur intrapte, Dirk van een varkensstaart voorzag en mij vertelde dat ik een tovenaar was.'

'Zo zou 't best 'ns gegaan kennen zijn,' zei Hagrid grinnikend. 'Alles kits, Ron en Hermelien?'

'Met ons gaat het prima,' zei Hermelien. 'En met jou?'

'Ach, ken slechter. 't Is druk, want d'r zijn kleine eenhoorntjes geboren.

Die laat ik wel zien als jullie terug zijn -' Harry keek opzettelijk niet naar Ron en Hermelien terwijl Hagrid in zijn zak zocht. 'Hierzo, Harry - ik wist eerst niet wat ik most geven, maar toen dacht ik hieran.' Hij haalde een klein, enigszins harig buideltje te voorschijn. Er zat een lang koord aan en blijkbaar was het bedoeld om rond je nek te dragen. 'Mookvel.

Als je daar iets in verstopt, ken alleen de eigenaar 't er weer uithalen.

Hartstikke zeldzaam, die dingen.'

'Bedankt, Hagrid!'

'O, 't is niks,' zei Hagrid en hij wuifde met een hand zo groot als een vuilnisbakdeksel. 'En daar hebben we Charlie! Heb ik altijd al een goeie gozer gevonden - hé, Charlie!'

Charlie liep naar hen toe en streek nogal spijtig met zijn hand over zijn ingrijpend gekortwiekte haar. Hij was kleiner dan Ron en gedrongen, met een hoop schrammen en schroeiplekken op zijn gespierde armen.

'Ha die Hagrid! Hoe is het ermee?'

'Ik wou je al tijden schrijven. Hoe maakt Norbert 't?'

'Norbert?' zei Charlie lachend. 'De Noorse Bultrug? Die noemen we tegenwoordig Norberta.'

'Wat - is Norbert een meissie?'

'Ja zeker,' zei Charlie.

'Hoe kun je dat zien?' vroeg Hermelien.

'Ze zijn een stuk gemener,' zei Charlie. Hij keek even achterom en vervolgde zachter: 'Ik wou dat pa kwam. Ma begint nerveus te worden.'

Ze keken allemaal naar mevrouw Wemel, die een gesprek probeerde te voeren met madame Delacour terwijl ze om de haverklap een blik op de tuinpoort wierp.

'Misschien moeten we maar zonder Arthur beginnen,' riep ze enkele ogenblikken later tegen de genodigden. 'Ik denk dat hij is opgehouden bij - o!'

Iedereen zag het op hetzelfde moment: een lichtflits die over het erf schoot en op tafel landde, waar hij de vorm aannam van een glanzende zilveren wezel die op zijn achterpoten ging staan en met de stem van meneer Wemel sprak.

'Ik breng de Minister van Toverkunst mee.'

De Patronus loste weer op en de familie van Fleur staarde verbijsterd naar de plek waar hij verdwenen was.

'Dan kunnen wij hier beter niet zijn,' zei Lupos meteen. 'Het spijt me, Harry - ik leg het een andere keer wel uit -'

Hij pakte Tops bij haar pols en trok haar mee; ze klommen over het tuinhek en verdwenen. Mevrouw Wemel was verbijsterd.

'De Minister - maar waarom -? Ik snap het niet -'

Er was geen tijd om er verder op in te gaan; nauwelijks een seconde later verscheen meneer Wemel bij de tuinpoort, vergezeld door Rufus Schobbejak, duidelijk herkenbaar aan zijn dikke grijze haardos.

De twee nieuwkomers marcheerden over het erf naar de tuin en de met lantaarns verlichte tafel, waar iedereen zwijgend toekeek. Toen het schijnsel van de lantaarns op Schobbejak viel, zag Harry dat hij een stuk ouder leek dan de laatste keer dat ze elkaar gezien hadden. Hij oogde mager, sjofel en grimmig.

'Sorry dat ik stoor,' zei Schobbejak terwijl hij naar de tafel hinkte.

'Vooral nu ik zie dat ik een ongenode gast ben op een feestje.'

Zijn blik bleef even rusten op de taart in de vorm van een reusachtige Snaai.

'Nog vele jaren.'

'Bedankt,' zei Harry.

'Ik wil je even onder vier ogen spreken,' vervolgde Schobbejak. 'En Ronald Wemel en Hermelien Griffel ook.'

'Ons?' vroeg Ron verbaasd. 'Hoezo?'

'Dat vertel ik wel als we ongestoord met elkaar kunnen praten,' zei Schobbejak. 'Is dat hier ergens mogelijk?' vroeg hij aan mevrouw Wemel.

'Ja, natuurlijk,' zei die nerveus. 'De, eh, de woonkamer, bijvoorbeeld.

Die lijkt me heel geschikt.'

'Ga jij maar voor,' zei Schobbejak tegen Ron. 'En jij kunt hier blijven, Arthur.'

Harry zag dat meneer en mevrouw Wemel elkaar bezorgd aankeken toen Ron, Hermelien en hij opstonden. Terwijl ze zwijgend naar het huis liepen, wist Harry dat de andere twee hetzelfde dachten als hij: Schobbejak moest er op de een of andere manier achter zijn gekomen dat ze niet van plan waren om terug te gaan naar Zweinstein.

Schobbejak zei niets terwijl ze via de rommelige keuken naar de woonkamer van Het Nest liepen. In de tuin had nog een zacht, gouden avondlicht gegloeid, maar binnen was het al donker. Toen ze binnenkwamen gebaarde Harry met zijn toverstok naar de olielampen en die verlichtten de sjofele maar gezellige kamer. Schobbejak nam plaats in de doorgezakte fauteuil waarin meneer Wemel gewoonlijk zat en Harry, Ron en Hermelien persten zich naast elkaar op de bank. Zodra ze zaten, stak Schobbejak van wal.

'Ik heb voor iedereen een paar vragen en het lijkt me het beste als ik jullie die afzonderlijk stel. Als jullie twee -' hij wees op Harry en Hermelien - 'even boven wachten, dan begin ik met Ronald.'

'Wij gaan helemaal nergens heen,' zei Harry en Hermelien knikte verwoed.

'Als u ons wilt spreken, is het alle drie tegelijk of helemaal niet.'

Schobbejak keek Harry kil en berekenend aan. Harry kreeg de indruk dat de Minister zich afvroeg of het raadzaam was om in dit vroege stadium al de degens te kruisen.

'Nou, goed dan. Blijf maar,' zei hij schouderophalend. Hij schraapte zijn keel. 'Zoals jullie ongetwijfeld weten, ben ik hier vanwege het testament van Albus Perkamentus.'

Harry, Ron en Hermelien keken elkaar aan.

'Blijkbaar is dat een verrassing! Wisten jullie niet dat Perkamentus jullie iets heeft nagelaten?'

'Aan ons - aan ons allemaal?' vroeg Ron. 'Ook aan mij en Hermelien?'

'Ja, aan jullie -'

Maar Harry viel hem in de rede.

'Perkamentus is ruim een maand geleden gestorven. Waarom krijgen we die erfstukken dan nu pas?'

'Dat is toch duidelijk?' zei Hermelien voor Schobbejak antwoord kon geven. 'Ze wilden wat hij ons heeft nagelaten eerst grondig onderzoeken.

Daar had u het recht niet toe,' zei ze en haar stem trilde een beetje.

'Daar had ik het volste recht toe,' wuifde Schobbejak haar bezwaren weg. 'Het Decreet Betreffende Verantwoorde Verbeurdverklaring geeft het Ministerie het recht om beslag te leggen op een nalatenschap als -'

'Die wet is bedoeld om te voorkomen dat tovenaars Duistere artefacten nalaten,' zei Hermelien, 'en het Ministerie wordt geacht overtuigend bewijs te hebben dat de bezittingen van de overledene illegaal waren voor ze in beslag worden genomen! Denkt u soms dat Perkamentus ons iets vervloekts wilde nalaten?'

'Mikt u op een carrière in de Magische Advocatuur, juffrouw Griffel?' vroeg Schobbejak.

'Nee,' antwoordde Hermelien. 'Ik hoop alleen een beetje goed te doen in deze wereld!'

Ron lachte. Schobbejak keek hem even aan en wendde zijn blik weer af toen Harry zei: 'Waarom krijgen we dan nu eindelijk onze spullen? Kunnen jullie geen excuus meer verzinnen om ze langer vast te houden?'

'Nee, omdat er eenendertig dagen voorbij zijn, denk ik,' zei Hermelien. 'Langer mogen ze geen voorwerpen houden, tenzij ze kunnen bewijzen dat ze gevaarlijk zijn. Ja toch?'

'Zou je willen zeggen dat jij een sterke band had met Perkamentus, Ronald?' vroeg Schobbejak, die Hermelien negeerde. Ron keek verbijsterd.

'Ik? Niet - niet echt... het was meer Harry die... '

Ron keek naar Harry en Hermelien en zag dat Hermelien hem een hou- alsjeblieft-je-mond-blik toewierp, maar de schade was al aangericht: blijkbaar had Schobbejak precies gehoord wat hij verwacht had, en wat hij had willen horen. Hij stortte zich als een roofvogel op het antwoord van Ron.

'Als je niet zo'n band had met Perkamentus, hoe verklaar je dan het feit dat hij je genoemd heeft in zijn testament, dat uitzonderlijk weinig persoonlijke legaten telt? Het overgrote deel van zijn bezittingen - zijn privébibliotheek, magische instrumenten en overige persoonlijke eigendommen - heeft hij aan Zweinstein nagelaten. Waarom heeft hij jou dan speciaal uitgekozen als erfgenaam?'

'Ik... geen idee,' zei Ron. 'Ik... als ik zeg dat we niet zo'n band hadden...ik bedoel, ik geloof dat hij me best wel mocht... '

'Je bent te bescheiden, Ron,' zei Hermelien. 'Perkamentus was enorm op je gesteld.'

Dat deed de waarheid wel een beetje erg veel geweld aan; voor zover Harry wist, hadden Ron en Perkamentus nooit onder vier ogen met elkaar gesproken en was het directe contact tussen hen te verwaarlozen geweest. Schobbejak scheen echter niet te luisteren. Hij stak zijn hand onder zijn mantel en pakte een buidel die een stuk groter was dan het exemplaar dat Hagrid aan Harry had gegeven. Hij haalde er een rol perkament uit, rolde die uit en las hardop: '"De Laatste Wilsbeschikking van Albus Parcival Wolfram Bertus Perkamentus"...o ja, hier... "aan Ronald Virus Wemel vermaak ik mijn Uitsteker, in de hoop dat hij aan me zal denken als hij hem gebruikt."'

Schobbejak haalde een voorwerp uit de buidel dat Harry eerder gezien had; het leek op een zilveren aansteker, maar had het vermogen om alle licht ergens te laten verdwijnen en met één simpele klik weer te laten terugkeren. Schobbejak boog zich naar voren en gaf de Uitsteker aan Ron, die hem verbluft ronddraaide in zijn vingers.

'Een waardevol voorwerp,' zei Schobbejak, die Ron nauwlettend gadesloeg. 'Misschien zelfs wel uniek. Het is in elk geval een eigen ontwerp van Perkamentus. Heb je enig idee waarom hij je zoiets zeldzaams heeft nagelaten?'

Ron schudde verbouwereerd zijn hoofd.

'Perkamentus moet duizenden leerlingen hebben gehad,' hield Schobbejak vol. 'En toch worden jullie drie als enigen in zijn testament genoemd. Waarom? Wat dacht hij dat je met die Uitsteker zou doen, Ronald?'

'Het licht uitdoen, denk ik,' mompelde Ron. 'Wat kun je er nog meer mee?'

Schobbejak had kennelijk geen suggesties. Na Ron nog even aangestaard te hebben richtte hij zijn aandacht weer op het testament van Perkamentus.

'"Aan Hermelien Jeanine Griffel vermaak ik mijn exemplaar van De Vertelsels van Baker de Bard, in de hoop dat ze die amusant en leerzaam zal vinden."'

Schobbejak haalde een boekje uit zijn buidel dat even oud leek als Geheimen van de Zwartste Kunsten. De band was gevlekt en liet hier en daar los. Zonder een woord te zeggen pakte Hermelien het boek aan, legde het op haar schoot en keek ernaar. Harry zag dat de titel in runenschrift was; hij had nooit runen leren lezen. Terwijl hij toekeek, spatte er een traan op de in reliëf gedrukte symbolen.

'Waarom zou Perkamentus u dat boek hebben nagelaten, juffrouw Griffel?' vroeg Schobbejak.

'Hij... hij wist dat ik van lezen houd,' zei Hermelien met gesmoorde stem en ze veegde haar ogen af met haar mouw.

'Maar waarom juist dit boek?'

'Dat weet ik niet. Hij dacht zeker dat ik het leuk zou vinden.'

'Hebt u ooit met Perkamentus gesproken over codes of het doorgeven van geheime boodschappen?'

'Nee,' zei Hermelien, die nog altijd haar ogen afveegde. 'En als het Ministerie na eenendertig dagen nog steeds geen verborgen codes heeft ontdekt in dit boek, betwijfel ik of het mij wel zal lukken.'

Ze onderdrukte een snik. Ze zaten zo dicht op elkaar geperst op de bank dat het Ron moeite kostte om zijn arm los te maken, zodat hij die om haar schouders kon slaan. Schobbejak concentreerde zich weer op het testament.

'"Aan Harry James Potter,"' las hij voor en Harry's maag kromp vol plotselinge opwinding samen, "vermaak ik de Snaai die hij gevangen heeft tijdens zijn allereerste Zwerkbalwedstrijd op Zweinstein, als herinnering aan de beloning voor talent en vasthoudendheid."'

Schobbejak haalde een gouden balletje ter grootte van een walnoot te voorschijn, dat nogal zwakjes met zijn vleugels fladderde. Onwillekeurig ging er een sterk gevoel van anticlimax door Harry heen.

'Waarom heeft Perkamentus je deze Snaai nagelaten, Potter?' vroeg Schobbejak.

'Geen idee,' zei Harry. 'Om de redenen die u net oplas, denk ik... om me te herinneren aan wat je allemaal kunt bereiken als je... als je maar volhoudt en zo.'

'Dus je denkt dat dit een louter symbolisch aandenken is?'

'Dat lijkt me wel,' zei Harry. 'Wat zou het anders kunnen zijn?'

'Ik stel hier de vragen,' zei Schobbejak en hij schoof zijn stoel ietsje dichter naar de bank. Het begon buiten nu echt te schemeren en de feesttent in de boomgaard torende spookachtig wit boven de heg uit.

'Ik zag dat je verjaardagstaart ook in de vorm van een Snaai was,' zei Schobbejak tegen Harry. 'Waarom is dat?'

Hermelien lachte schamper.

'Zou het misschien kunnen slaan op het feit dat Harry een geweldige Zoeker is of ligt dat te veel voor de hand?' zei ze. 'Nee, er zit vast een geheime boodschap van Perkamentus verborgen in het glazuur.'

'Ik denk niet dat er iets verborgen is in het glazuur,' zei Schobbejak, 'maar een Snaai zou een heel goede bergplaats kunnen zijn voor een klein voorwerp. Ik neem aan dat je weet waarom?'

Harry haalde zijn schouders op, maar Hermelien gaf antwoord: Harry vermoedde dat het goed beantwoorden van vragen zo'n ingesleten gewoonte was dat ze het niet kon laten.

'Omdat Snaaien huidherinneringen hebben,' zei ze.

'Wat?' zeiden Harry en Ron in koor; ze hadden allebei altijd gedacht dat Hermeliens kennis van Zwerkbal te verwaarlozen was.

'Klopt,' zei Schobbejak. 'Voordat een Snaai wordt losgelaten, wordt hij nooit met de blote hand aangeraakt, zelfs niet door de maker, die handschoenen draagt. De bal is zo betoverd dat hij de eerste persoon die hem aanraakt kan identificeren. Dat is bedoeld om uitsluitsel te geven als er onenigheid is over een vang. Deze Snaai,' zei hij en hij hield het gouden balletje omhoog, 'zal zich jouw aanraking altijd herinneren, Potter. De gedachte kwam bij me op dat Perkamentus, die ongeacht zijn verdere tekortkomingen een geniaal tovenaar was, deze Snaai wel eens zo behekst zou kunnen hebben dat hij alleen voor jou opengaat.'

Harry's hart begon sneller te slaan. Hij was ervan overtuigd dat Schobbejak gelijk had. Hoe kon hij voorkomen dat hij het balletje in het bijzijn van de Minister met zijn blote hand zou moeten aanpakken? 'Je zegt niets,' merkte Schobbejak op. 'Weet je misschien al wat deze Snaai bevat?'

'Nee,' zei Harry, die zich nog steeds afvroeg hoe hij de indruk kon wekken dat hij de Snaai aanraakte zonder dat ook werkelijk te doen. Als hij nou maar Legilimentie geleerd had, echt geleerd, en Hermeliens gedachten had kunnen lezen. Hij hóórde de radertjes in haar hoofd bijna snorren.

'Hier, pak aan,' zei Schobbejak kalm.

Harry keek in de gele ogen van de Minister en wist dat hij geen keus had; hij moest gehoorzamen. Hij stak zijn hand uit. Schobbejak boog zich weer naar voren en legde de Snaai langzaam en weloverwogen op Harry's handpalm.

Er gebeurde niets. Toen Harry's vingers zich om de bal sloten, bewogen de vermoeide vleugels van de Snaai nog even en hielden toen op met fladderen. Schobbejak, Ron en Hermelien bleven gretig naar de nu deels onzichtbare bal staren, alsof ze nog steeds hoopten dat hij een of andere gedaanteverwisseling zou ondergaan.

'Nou, dat was een heel spektakel,' zei Harry koel. Ron en Hermelien lachten.

'Was dat alles?' vroeg Hermelien en ze wilde zich overeind hijsen van de bank.

'Nog niet helemaal,' zei Schobbejak, die nu een norse indruk maakte.

'Perkamentus heeft je nog iets anders nagelaten, Potter.'

'Wat dan?' vroeg Harry, met een nieuwe vlaag van opwinding.

Deze keer nam Schobbejak niet de moeite om voor te lezen uit het testament.

'Het zwaard van Goderic Griffoendor,' zei hij.

Hermelien en Ron verstijfden. Harry keek of hij het met robijnen bezette gevest ergens zag, maar Schobbejak haalde het zwaard niet uit de leren buidel, die daar trouwens veel te klein voor was.

'Waar is het dan?' vroeg Harry wantrouwig.

'Helaas had Perkamentus niet het recht om dat zwaard weg te geven,' zei Schobbejak. 'Het zwaard van Goderic Griffoendor is een belangrijk historisch voorwerp en als zodanig het eigendom van -'

'Het eigendom van Harry!' zei Hermelien verhit. 'Het zwaard heeft hem zelf uitgekozen! Hij heeft het gevonden, het kwam voor hem uit de Sorteerhoed -'

'Volgens betrouwbare historische bronnen kan het zwaard verschijnen aan iedere waardige Griffoendor,' zei Schobbejak. 'Dat maakt het nog niet tot het exclusieve eigendom van meneer Potter, hoe Perkamentus daar ook over gedacht mag hebben.' Schobbejak krabde aan zijn slecht geschoren wang en keek naar Harry. 'Waarom denk je -'

'Dat Perkamentus me het zwaard wilde geven?' vroeg Harry, die moeite moest doen om niet boos te worden. 'Misschien omdat hij dacht dat het mooi zou staan bij mij aan de muur?'

'Dit is geen grap, Potter!' gromde Schobbejak. 'Was het omdat Perkamentus geloofde dat alleen het zwaard van Goderic Griffoendor de Erfgenaam van Zwadderich kan verslaan? Wilde hij je het zwaard geven omdat hij, net als zovelen, dacht dat jij degene bent die voorbestemd is om Hij Die Niet Genoemd Mag Worden te vernietigen?'

'Een interessante theorie,' zei Harry. 'Heeft iemand wel eens geprobeerd Voldemort aan het zwaard te rijgen? Misschien moet het Ministerie daar eens een paar mensen op zetten, in plaats van hun tijd te verspillen met het demonteren van Uitstekers of het in de doofpot stoppen van uitbraken uit Azkaban. Dus daar was u al die tijd mee bezig op uw kantoor, Minister? U probeerde een Snaai open te breken? Links en rechts vallen er doden - ik was er zelf ook bijna geweest - Voldemort heeft me door drie graafschappen achternagezeten en Dwaaloog Dolleman vermoord, maar daarover zwijgt het Ministerie in alle talen en toch verwacht u dat we braaf met u mee zullen werken?'

'Je gaat te ver!' schreeuwde Schobbejak en hij stond op. Harry sprong ook overeind. Schobbejak hinkte naar Harry toe en gaf hem een harde por tegen zijn borst met de punt van zijn toverstok: die brandde een gat in Harry's T-shirt, alsof het een gloeiende sigarettenpeuk was.

'Hé!' zei Ron, die ook opsprong en zijn eigen toverstok trok, maar Harry zei: 'Nee! Wil je hem een excuus geven om ons te kunnen arresteren?'

'O, besef je nu eindelijk dat je niet meer op school zit?' zei Schobbejak en hij staarde zwaar ademend in Harry's gezicht. 'Besef je eindelijk dat ik niet Perkamentus ben, die je al je brutaliteiten en insubordinatie vergaf? Je draagt dat litteken dan misschien als een kroon, Potter, maar een snotneus van zeventien hoeft mij niet te vertellen hoe ik mijn werk moet doen! Het wordt hoog tijd dat je eens wat respect toont!'

'Het wordt hoog tijd dat u dat eens probeert te verdienen,' zei Harry.

De vloer trilde en ze hoorden het geluid van rennende voetstappen.

De deur van de woonkamer vloog open en meneer en mevrouw Wemel stormden naar binnen.

'We - we dachten dat we -' begon meneer Wemel, duidelijk erg geschrokken bij de aanblik van Harry en de Minister die bijna neus aan neus stonden.

'- een beetje onenigheid hoorden,' hijgde mevrouw Wemel.

Schobbejak deed een paar passen achteruit en keek naar het gat dat hij in Harry's T-shirt had geschroeid. Zo te zien had hij er spijt van dat hij zo uit zijn slof geschoten was.

'Ik - het was niets,' gromde hij. 'Ik... betreur je houding, Potter,' voegde hij eraan toe en hij keek Harry weer aan. 'Je schijnt te denken dat het Ministerie niet nastreeft wat jij - jij en Perkamentus - nastreefden. We zouden samen moeten werken.'

'Uw methodes bevallen me niet, Minister,' zei Harry. 'Weet u nog wel?'

Hij hief zijn rechtervuist op en liet Schobbejak opnieuw de littekens zien die nog steeds wit afstaken tegen zijn huid en de woorden Ik mag niet liegen spelden. Het gezicht van Schobbejak verhardde. Zonder nog een woord te zeggen draaide hij zich om en hinkte de kamer uit. Mevrouw Wemel volgde hem haastig; Harry hoorde dat ze even bleef staan bij de achterdeur. Na een minuutje riep ze: 'Hij is weg!'

'Wat kwam hij doen?' vroeg meneer Wemel en hij keek naar Harry, Ron en Hermelien terwijl mevrouw Wemel gauw terugkwam.

'Geven wat Perkamentus ons had nagelaten,' zei Harry. 'Ze hebben zijn bezittingen nu pas vrijgegeven.'

Buiten in de tuin, aan de eettafels, werden de drie voorwerpen die Schobbejak had meegebracht doorgegeven. Er werden veel verbaasde uitroepen geslaakt bij het zien van de Uitsteker en De Vertelsels van Baker de Bard en iedereen betreurde het feit dat Schobbejak geweigerd had het zwaard te geven, maar niemand kon verklaren waarom Perkamentus een oude Snaai had nagelaten aan Harry. Terwijl meneer Wemel de Uitsteker voor de derde of vierde keer bestudeerde zei mevrouw Wemel aarzelend: 'Harry, liefje, iedereen valt om van de honger. We wilden niet beginnen zonder jou... zal ik het eten nu maar op tafel zetten?'

Ze aten allemaal nogal gehaast en na vlug 'Lang zal hij leven' te hebben gezongen en een homp taart naar binnen te hebben gewerkt namen de gasten afscheid. Hagrid, die de volgende dag ook was uitgenodigd voor de trouwerij, maar veel te groot was om in het toch al overvolle Nest te kunnen slapen, ging een tent voor zichzelf opzetten in een naburig veld.

'Kom naar boven,' fluisterde Harry tegen Hermelien, toen ze mevrouw Wemel hielpen om de tuin weer op orde te brengen. 'Als iedereen naar bed is.'

Op zijn zolderkamertje bestudeerde Ron de Uitsteker en vulde Harry de buidel van Mookvel die hij van Hagrid had gekregen, niet met goud, maar met de voorwerpen waaraan hij de meeste waarde hechtte, ook al leken sommige op het eerste gezicht juist waardeloos: de Sluipwegwijzer, het stukje van Sirius' toverspiegel en het medaillon van R.A.Z. Hij trok het koordje aan, hing het zakje om zijn hals, hield de oude Snaai in zijn hand en keek hoe de vleugels zwakjes fladderden. Uiteindelijk tikte Hermelien op de deur en sloop op haar tenen naar binnen.

'Murmelio,' fluisterde ze en ze zwaaide met haar toverstok in de richting van de trap.

'Je had vroeger toch iets tegen die spreuk?' zei Ron.

'Vroeger is niet nu,' zei Hermelien. 'Oké, laat die Uitsteker eens zien.'

Ron haalde hem te voorschijn, hield hem in zijn uitgestoken hand en klikte ermee. De enige lamp in de kamer ging meteen uit.

'Het punt is,' fluisterde Hermelien in het stikkedonker, 'dat we dat ook met Peruviaans Instant Duistergruis hadden kunnen doen.'

Er klonk een zachte klik. De lichtbol uit de lamp vloog terug naar het plafond en verlichtte de kamer weer.

'Ja, oké, maar dit is een stuk toffer,' zei Ron verdedigend. 'En als we Schobbejak mogen geloven, heeft Perkamentus dit zelf uitgevonden!'

'Weet ik, maar hij zal je toch niet alleen genoemd hebben in zijn testament om het licht ietsje gemakkelijker uit te kunnen doen?'

'Denk je dat hij wist dat het Ministerie beslag zou leggen op zijn spullen en alles wat hij ons had nagelaten zou onderzoeken?' vroeg Harry.

'Dat denk ik zeker,' zei Hermelien. 'Hij kon niet in zijn testament zeggen waarom hij ons die dingen naliet, maar dan begrijp ik nog steeds niet... '

'...waarom hij ons geen kleine hint heeft gegeven toen hij nog leefde?' vroeg Ron.

'Ja, precies,' zei Hermelien, die De Vertelsels van Baker de Bard doorbladerde.

'Als die spullen belangrijk genoeg zijn om onder de neus van het Ministerie door te geven, zou hij ons toch wel hebben laten weten waarom...of hij moet gedacht hebben dat het er duimendik bovenop lag?'

'Nou, dat was dan verkeerd gedacht,' zei Ron. 'Ik heb toch altijd al gezegd dat hij niet goed gaar was? Briljant en geniaal en zo, maar ook knetter.

Ik bedoel, Harry een oude Snaai nalaten - wat moet dat nou weer voorstellen?'

'Geen idee,' zei Hermelien. 'Ik was er zó van overtuigd dat er iets zou gebeuren toen Schobbejak je dwong om die Snaai te pakken, Harry!'

'Ja, nou,' zei Harry en zijn hart begon sneller te slaan toen hij de Snaai omhooghield, 'ik was echt niet van plan heel erg mijn best te doen waar Schobbejak bij was.'

'Hoe bedoel je?' vroeg Hermelien.

'De Snaai die ik gevangen heb tijdens mijn allereerste Zwerkbalwedstrijd?' zei Harry. 'Weten jullie dat niet meer?'

Hermelien keek alleen maar verbijsterd, maar Ron snakte naar adem en wees opgewonden van Harry naar de Snaai tot hij weer iets uit kon brengen.

'Dat is de Snaai die je bijna inslikte!'

'Precies,' zei Harry en met bonzend hart drukte hij zijn lippen tegen de Snaai.

Die ging niet open. Frustratie en bittere teleurstelling welden in hem op: hij liet het gouden balletje weer zakken, maar toen slaakte Hermelien een kreet.

'Letters! Er staan letters op! Kijk, vlug!'

Harry liet in zijn verbazing en opwinding de Snaai bijna vallen. Hermelien had gelijk. Op het gouden oppervlak van de bal, dat een paar tellen eerder nog glad en leeg was geweest, stonden nu vijf woorden, in het dunne, achteroverhellende handschrift dat Harry meteen herkende als dat van Perkamentus.

Ik open aan het slot.

Hij had de woorden nauwelijks gelezen of ze waren alweer verdwenen.

'"Ik open aan het slot..." Wat betekent dat nou weer?'

Hermelien en Ron schudden verbijsterd hun hoofd.

'Ik open aan het slot... het slot... ik open aan het slot... '

Maar hoe vaak ze de woorden ook herhaalden, met allerlei verschillende klemtonen, ze wisten er geen extra betekenis uit los te peuteren.

'En het zwaard,' zei Ron ten slotte, toen ze hun pogingen om de inscriptie op de Snaai te doorgronden hadden gestaakt. 'Waarom wilde Perkamentus dat Harry het zwaard zou krijgen?'

'En waarom kon hij dat dan niet eerder zeggen?' vroeg Harry. 'Het hing per slot van rekening gewoon aan de muur van zijn kamer tijdens alle gesprekken die we vorig jaar met elkaar hadden! Als hij zo graag wilde dat ik het zou krijgen, waarom heeft hij het me toen dan niet gewoon gegeven?'

Hij had het gevoel dat hij examen deed en geconfronteerd werd met een vraag die hij had moeten weten, maar dat zijn hersens sloom en traag waren. Had hij vorig jaar iets gemist tijdens zijn lange gesprekken met Perkamentus? Zou hij eigenlijk heel goed moeten weten wat dit allemaal betekende? Had Perkamentus verwacht dat hij het zou weten? 'En dan dit boek,' zei Hermelien. 'De Vertelsels van Baker de Bard... nooit van gehoord!'

'Heb je nog nooit van De Vertelsels van Baker de Bard gehoord?' vroeg Ron ongelovig. 'Dat is een geintje, hè?'

'Nee hoor!' zei Hermelien verbaasd. 'Ken jij ze dan wel?'

'Ja, natuurlijk!'

Harry keek geamuseerd op. Het was nog nooit voorgekomen dat Ron een boek gelezen had dat Hermelien niet kende. Ron leek echter perplex door hun verbazing.

'Kom nou! Al die oude kinderverhalen zijn toch zogenaamd van Baker? De Fontein van het Fantastische Fortuin... De Tovenaar en de Hinkelpan...Konijntje Keutelaar en haar Kakelende Kunstbeen... '

'Pardon?' zei Hermelien giechelend. 'Hoe heette die laatste?'

'Schei nou toch uit!' zei Ron en hij keek vol ongeloof van Harry naar Hermelien. 'Wie heeft er nou niet gehoord van Konijntje Keutelaar -'

'Ron, je weet best dat Harry en ik zijn opgevoed door Dreuzels!' zei Hermelien. 'Wij kregen heel andere sprookjes te horen toen we klein waren. Sneeuwwitje en de Zeven Dwergen, bijvoorbeeld, of Repelsteeltje -'

'Is dat een soort groente?' vroeg Ron.

'Dus dit zijn sprookjes?' vroeg Hermelien en ze boog zich weer over de runen.

'Ja,' zei Ron onzeker. 'Ik bedoel, dat hoor je altijd, dat die oude kinderverhalen afkomstig zijn van Baker. Ik weet niet hoe ze in de originele versie zijn.'

'Maar waarom wilde Perkamentus dat ik ze zou lezen?'

Beneden kraakte er iets.

'Charlie, denk ik. Hij gaat stiekem zijn haar laten teruggroeien nu ma slaapt,' zei Ron.

'Misschien is het toch verstandiger om naar bed te gaan,' fluisterde Hermelien. 'We mogen ons morgen beslist niet verslapen.'

'Nee,' beaamde Ron. 'Een brute drievoudige moord door de moeder van de bruidegom zou de feeststemming een beetje drukken. Ik doe het licht wel uit.'

Hermelien sloop de kamer uit en Ron klikte opnieuw met de Uitsteker.

Hoofdstuk 8

DE BRUILOFT

De volgende middag om drie uur stonden Harry, Ron, Fred en George de gasten op te wachten voor de enorme witte feesttent in de boomgaard. Harry had een grote dosis Wisseldrank ingenomen en was nu de dubbelganger van een roodharige Dreuzeljongen uit het dorp, van wie Fred met behulp van een Sommeerspreuk wat haren had gestolen. Het plan was om Harry voor te stellen als 'neef Barny' en dan maar te hopen dat hij niet zou opvallen tussen de tientallen familieleden van de Wemels.

Ze hadden alle vier een plattegrond van de zitplaatsen in hun hand, zodat ze de gasten naar hun stoel konden begeleiden. Een uur eerder was een hele horde obers in witte gewaden gearriveerd, samen met een band in goudkleurige jasjes. Al die tovenaars zaten nu ietsje verderop onder een boom; Harry zag een blauwe mist van pijprook opstijgen.

Door de ingang van de tent, achter Harry, waren rijen en nog eens rijen fragiele gouden stoelen zichtbaar, aan weerszijden van een lange paarse loper. De palen die het tentdak ondersteunden waren omwikkeld met witte en gouden bloemen en Fred en George hadden een gigantische tros gouden ballonnen opgehangen boven de plek waar Bill en Fleur in de echt verbonden zouden worden. Buiten cirkelden vlinders en bijen loom rond boven het gras en de heggen. Harry voelde zich niet echt op zijn gemak. De Dreuzeljongen wiens uiterlijk hij geleend had was dikker dan hij en zijn galagewaad zat strak en was warm in de hete zomerzon.

'Als ik ooit trouw, hoeft dit soort onzin niet voor mij,' zei Fred en hij trok aan de kraag van zijn eigen galagewaad. 'Jullie mogen gewoon dragen wat het lekkerst zit en ik spreek de Vloek van de Totale Verstijving uit over ma tot alles weer voorbij is.'

'Nou, vanochtend ging het wel met haar, alles in aanmerking genomen,' zei George. 'Ze heeft even gehuild omdat Percy er niet is, maar zit iemand op hem te wachten? O jemig, zet je schrap - daar komen ze!'

In de verte verschenen een voor een bontgekleurde gedaantes uit het niets, bij de grenslijn van het erf. Binnen een paar minuten had zich een hele stoet gevormd, die door de tuin in de richting van de feesttent slingerde. Op de hoeden van de heksen fladderden exotische bloemen en betoverde vogels, terwijl veel tovenaars fonkelende edelstenen op hun das droegen; het opgewonden geroezemoes werd steeds luider en overstemde het gezoem van de bijen toen de lange rij de feesttent naderde.

'Hé, geweldig! Ik zie ook een paar Glamorgana-nichten!' zei George, die reikhalzend naar de gasten keek. 'Misschien moet ik ze even uitleggen hoe hier de plaatselijke gewoontes zijn. Laat dat maar aan mij over... '

'Niet zo snel, Eenoor,' zei Fred. Hij schoot langs de groep heksen van middelbare leeftijd die vooropliep in de stoet en zei: 'Hallo... permettezmoi om vous even te assister,' tegen een stel knappe Franse meisjes, die giechelden en zich door Fred naar binnen lieten brengen. George ontfermde zich noodgedwongen over de middelbare heksen, Ron hield zich bezig met Peeters, een oude collega van meneer Wemel op het Ministerie en Harry werd opgezadeld met een nogal hardhorend bejaard echtpaar.

'Ha die Harry,' zei een bekende stem toen hij de tent weer uit kwam en Harry zag dat Lupos en Tops nu vooraan in de rij stonden. Tops had speciaal voor de gelegenheid haar haar geblondeerd. 'Arthur zei dat jij de jongen met de krullen was. Sorry van gisteravond,' voegde Tops er fluisterend aan toe terwijl Harry hen voorging door het gangpad. 'Het Ministerie is op het moment heel erg anti-weerwolf en het leek ons beter voor jou als wij er niet bij zouden zijn.'

'Ja, natuurlijk. Ik begrijp het,' zei Harry, meer tegen Lupos dan tegen Tops. Lupos glimlachte even, maar toen hij en Tops gingen zitten, zag Harry dat zijn gezicht weer betrok. Harry begreep er niets van, maar er was ook geen tijd om er lang bij stil te blijven staan: Hagrid zorgde voor de nodige opschudding. Hij had de aanwijzingen van Fred verkeerd begrepen en was niet op de magisch versterkte en vergrote stoel gaan zitten die speciaal voor hem gereserveerd was op de achterste rij, maar op vijf gewone stoelen die nu meer weg hadden van een berg gouden luciferhoutjes.

Terwijl meneer Wemel de schade herstelde en Hagrid luidkeels zijn excuses maakte tegen iedereen die maar wilde luisteren, liep Harry haastig terug naar de ingang van de tent, waar Ron oog in oog stond met een wel heel excentrieke tovenaar. Hij loensde een beetje, had dun, pluizig wit haar tot op zijn schouders, droeg een pet met een grote kwast die voor zijn neus bengelde en een gewaad in zo'n oogverblindende tint kanariegeel dat het pijn deed aan je ogen. Een merkwaardig symbool, dat wel iets weg had van een driehoekig oog, glom aan een gouden halsketting.

'Xenofilus Leeflang,' zei hij en hij gaf Harry een hand. 'Mijn dochter en ik wonen net aan de andere kant van de heuvel. Heel aardig van de Wemels om ons ook uit te nodigen. Maar ik geloof dat jij mijn Loena kent, nietwaar?' voegde hij er tegen Ron aan toe.

'Ja,' zei Ron. 'Is ze er niet?'

'Ze is even achtergebleven in jullie alleraardigste tuin, om dag te zeggen tegen de kabouters. Wat een schitterende plaag hebben jullie! Maar weinig tovenaars beseffen hoeveel we kunnen leren van die wijze kleine tuinkabouters - oftewel de Gnomini gardensi, om hun wetenschappelijke naam te gebruiken.'

'De onze kunnen in elk geval vreselijk goed vloeken,' zei Ron. 'Maar volgens mij hebben ze dat van Fred en George geleerd.'

Net toen Ron een groep heksenmeesters de tent binnenbracht, kwam Loena aandraven.

'Hallo, Harry!' zei ze.

'Eh - ik heet Barny,' zei Harry verbluft.

'O, heb je je naam ook al veranderd?' vroeg ze opgewekt.

'Hoe wist je -?'

'Gewoon, de manier waarop je kijkt,' zei ze.

Net als haar vader droeg Loena een knalgeel gewaad, plus een bijpassende zonnebloem in haar haar. Als je ogen er een beetje aan gewend waren, zag het er eigenlijk best vrolijk uit. Ze had in elk geval geen radijsjes in haar oren.

Xenofilus, die diep in gesprek was met een kennis, had de conversatie tussen Loena en Harry gemist. Hij nam afscheid van de andere tovenaar en liep naar zijn dochter, die haar vinger uitstak en zei: 'Kijk, papa - een van de kabouters heeft me gebeten!'

'O, geweldig! Kabouterspeeksel heeft vele heilzame effecten!' zei meneer Leeflang. Hij pakte Loena's uitgestoken vinger en bestudeerde de bloedende bijtwond. 'Loena, schat van me, als je vandaag een plotselinge opwelling voelt - misschien de onverwachte aandrang om aria's te zingen of gedichten voor te dragen in het Meermans - onderdruk die dan niet! Je zou door de Gnomini wel eens begiftigd kunnen zijn met talent!'

Ron, die de andere kant uit liep en net op dat moment passeerde, snoof luid en schamper.

'Laat Ron maar lachen,' zei Loena sereen terwijl Harry haar en Xenofilus naar hun plaatsen bracht. 'Mijn vader heeft heel veel onderzoek gedaan naar Gnomini-toverkracht.'

'O ja?' zei Harry, die lang geleden al besloten had om niet tegen de merkwaardige opvattingen van Loena of haar vader in te gaan. 'Maar moet er echt niet iets op die wond gedaan worden?'

'Nee hoor,' zei Loena. Ze zoog dromerig op haar vinger en keek nog eens goed naar Harry. 'Je ziet er heel elegant uit. Ik zei nog tegen papa dat iedereen vast in galagewaad zou zijn, maar hij vindt dat je op een bruiloft de kleur van de zon moet dragen. Om geluk te brengen, snap je?'

Terwijl Loena achter haar vader aan slenterde, verscheen Ron weer met een hoogbejaarde heks aan zijn arm. Door haar grote haviksneus, roodomrande ogen en roze hoed met veren had ze veel weg van een slechtgehumeurde flamingo.

'...en je haar is veel te lang, Ronald. Even dacht ik dat je Ginevra was.

Merlijns baard, wat heeft Xenofilus Leeflang nou weer aan? Hij lijkt wel een omelet. En wie ben jij?' blafte ze tegen Harry.

'O ja. Tante Marga, dit is onze neef Barny.'

'Nóg een Wemel? Jullie planten je ook werkelijk voort als tuinkabouters! Is Harry Potter er niet? Ik hoopte juist dat ik hem nou eens zou ontmoeten.

Ik dacht dat hij een vriend van je was, Ronald, of zat je gewoon weer op te scheppen?'

'Nee - hij kon niet komen -'

'Hmm. Dus hij heeft een smoes verzonnen? Misschien is hij dan toch niet zo onnozel als hij op zijn krantenfoto's lijkt. Ik heb net aan de bruid uitgelegd hoe ze mijn tiara moet dragen,' zei ze luidkeels tegen Harry.

'Gesmeed door kobolden, weet je, en al eeuwenlang in de familie. Best een knap meisje, maar ja - Frans. Nou, zoek eens een goed plaatsje voor me, Ronald. Ik ben honderdzeven en het is niet goed voor me om lang te staan.'

Ron keek Harry in het voorbijgaan even veelbetekenend aan en kwam pas na een tijdje terug; toen ze elkaar uiteindelijk weer troffen bij de ingang van de tent, had Harry nog minstens tien andere mensen naar hun plaatsen gebracht. De tent was nu bijna vol en voor het eerst stond er buiten geen rij meer.

'Een nachtmerrie, die tante Marga,' zei Ron en hij veegde zijn voorhoofd af met zijn mouw. 'Ze kwam ieder jaar met kerst, maar godzijdank was ze diep beledigd toen Fred en George op een keer tijdens het eten een Mestbom lieten afgaan onder haar stoel. Pa zegt altijd dat ze hen vast uit haar testament geschrapt heeft - niet dat ze daarmee zitten, want als ze zo doorgaan worden zij het rijkst van de hele familie... wauw,' voegde hij eraan toe en hij knipperde een paar keer met zijn ogen toen Hermelien haastig aan kwam lopen. 'Je ziet er geweldig uit!'

'Waarom klink je toch altijd zo verbaasd?' vroeg Hermelien, maar ze lachte. Ze droeg een zwierige lila jurk met bijpassende hoge hakken en haar haar was glad en glanzend. 'Je oudtante Marga denkt er trouwens heel anders over. Ik liep haar boven tegen het lijf, toen ze de tiara aan Fleur gaf. Ze zei: "O jee, is dat het kind van Dreuzelouders?" en toen "Slecht postuur en te magere enkels".'

'Vat het niet persoonlijk op. Ze is tegen iedereen even onbeschoft,' zei Ron.

'Hebben jullie het over Marga?' vroeg George, die samen met Fred de tent uit kwam. 'Ja, ze zei net tegen mij dat ik een gat in m'n kop had.

Ouwe taart. Maar wel jammer dat oom Virus er niet meer is; daar kon je tenminste mee lachen op bruiloften.'

'Was dat niet de oom die een Grim zag en vierentwintig uur later de pijp uit ging?' vroeg Hermelien.

'Ja, op het laatst deed hij wel een beetje vreemd,' gaf George toe.

'Maar voor hij krankjorem werd, was hij altijd een van de gangmakers,' zei Fred. 'Eerst goot hij een hele fles Oude Klares Jonge Borrel naar binnen en dan rende hij de dansvloer op, hees zijn gewaad omhoog en toverde dan bossen bloemen uit zijn -'

'Lijkt me inderdaad een charmant type,' zei Hermelien terwijl Harry schaterde van het lachen.

'Gek genoeg is hij nooit getrouwd,' zei Ron.

'Snap jij dat nou?' zei Hermelien.

Ze lachten allemaal zo hard dat ze eerst niet merkten dat er een laatkomer gearriveerd was: een jongeman met donker haar, een grote kromme neus en dikke zwarte wenkbrauwen. Ze zagen hem pas toen hij zijn uitnodiging onder Rons neus duwde en tegen Hermelien zei: 'Je ziet er vantastisch uit.'

'Viktor!' krijste ze en ze liet haar kleine, met kralen bestikte tasje vallen.

Dat smakte op de grond met een doffe dreun die veel te hard leek voor een voorwerp van zulke bescheiden afmetingen. Hermelien bloosde, bukte zich haastig, raapte haar tasje weer op en zei: 'Ik wist niet dat je - lieve hemel - wat leuk om je weer te zien - hoe is het met je?'

Rons oren waren vuurrood geworden. Na eerst naar Krumls uitnodiging te hebben gekeken alsof hij er geen woord van geloofde, zei hij overdreven luid: 'Wat doe jij hier?'

'Fleur heeft me uitgenodigd,' zei Kruml met opgetrokken wenkbrauwen.

Harry, die niets tegen Kruml had, gaf hem een hand. Het leek hem beter om Kruml en Ron bij elkaar uit de buurt te houden en hij bood aan om hem naar zijn plaats te brengen.

'Je vriend is niet blij om me te zien,' zei Kruml terwijl ze de nu afgeladen feesttent binnengingen. 'Of is hij soms familie?' vroeg hij met een blik op Harry's rode krullen.

'Een neef,' mompelde Harry, maar Kruml luisterde niet echt. Zijn verschijning trok de nodige aandacht, vooral onder Fleurs Glamorgananichtjes: hij was per slot van rekening een beroemde Zwerkbalspeler.

Terwijl veel mensen reikhalzend hun best deden om hem wat beter te bekijken, kwamen Ron, Hermelien, Fred en George haastig aanlopen door het gangpad.

'Tijd om te gaan zitten,' zei Fred tegen Harry. 'Anders worden we dadelijk nog platgewalst door de bruid.'

Harry, Ron en Hermelien gingen op de tweede rij zitten, achter Fred en George. Hermelien had nog steeds een kleur en Rons oren waren nog altijd vuurrood. Na enkele ogenblikken mompelde hij tegen Harry: 'Zag je dat hij nu een stom baardje heeft?'

Harry gromde wat.

Er hing een verwachtingsvolle, nerveuze sfeer in de warme tent. Af en toe klonk er een vlaag opgewonden gelach boven het geroezemoes uit.

Meneer en mevrouw Wemel kwamen aanlopen door het gangpad, glimlachend en zwaaiend naar familie. Mevrouw Wemel droeg een gloednieuw, amethistkleurig gewaad met bijpassende hoed.

Even later kwamen Bill en Charlie overeind, op de voorste rij. Ze droegen allebei een galagewaad met een grote witte roos in hun knoopsgat.

Fred floot bewonderend en de Glamorgana-nichtjes giechelden, maar het werd stil in de tent toen er muziek opklonk, blijkbaar afkomstig uit de gouden ballonnen.

'Oooo!' zei Hermelien, die zich omdraaide zodat ze naar de ingang kon kijken.

De aanwezige heksen en tovenaars slaakten een diepe, collectieve zucht toen monsieur Delacour en Fleur aan kwamen schrijden door het gangpad. Fleur leek bijna te zweven, maar monsieur Delacour huppelde meer, met een glimlach van oor tot oor. Fleur droeg een heel simpele witte jurk en leek een sterke zilveren gloed te verspreiden. Meestal verbleekten anderen in haar glans, maar vandaag was het alsof haar uitstraling iedereen mooier maakte. Ginny en Gabrielle, die allebei een goudkleurige jurk droegen, leken knapper dan ooit en toen Fleur aan Bills zijde stond, was het alsof hij nooit was aangevallen door Fenrir Vaalhaar.

'Geachte dames en heren,' zei een enigszins zangerige stem, en met een lichte schok besefte Harry dat de kleine tovenaar met het pluizige haar, die de begrafenis van Perkamentus had geleid, nu ook voor Bill en Fleur stond. 'We zijn hier vandaag bijeen om twee trouwe zielen met elkaar te verbinden... '

'Ja, mijn tiara zorgt net voor dat beetje extra,' zei tante Marga op nogal doordringende fluistertoon. 'Maar ik moet zeggen dat Ginevra's jurk veel te laag is van voren.'

Ginny keek grijnzend om, knipoogde tegen Harry en keek toen vlug weer voor zich. Harry's gedachten dwaalden af, ver weg van de feesttent, naar de middagen die hij en Ginny hadden doorgebracht op afgelegen plaatsen op het schoolterrein. Dat leek wel eeuwen geleden; het had ook altijd te mooi geleken om waar te zijn, alsof hij gelukzalige uurtjes had gestolen uit het leven van een normaal persoon, iemand zonder bliksemvormig litteken op zijn voorhoofd...

'Willem Arthur, neem jij Fleur Isabelle... '

Op de voorste rij zaten mevrouw Wemel en madame Delacour allebei stilletjes te snikken, met kleine kanten zakdoekjes tegen hun ogen gedrukt. Luid getrompetter van achter uit de tent maakte voor iedereen duidelijk dat Hagrid ook een van zijn reusachtige zakdoeken te voorschijn had gehaald. Hermelien draaide zich om en keek met een stralende lach naar Harry, maar ook zij had tranen in haar ogen.

'...dan verklaar ik dat jullie nu voor het leven verbonden zijn.'

De tovenaar met het pluizige haar hief zijn toverstok op boven de hoofden van Bill en Fleur en er stroomde een regen van zilveren sterren uit, die in een spiraal rond hun met elkaar verstrengelde lichamen dansten.

Fred en George zetten een luid applaus in en de gouden ballonnen boven het hoofd van het bruidspaar barstten open: er vlogen paradijsvogels en kleine gouden klokjes uit, die hun gezang en gelui toevoegden aan het rumoer.

'Dames en heren!' riep de tovenaar met het pluizige haar. 'Als u allemaal zou willen gaan staan!'

Dat deed iedereen - tanta Marga onder luid protest - en de tovenaar zwaaide met zijn staf. De stoelen waarop de gasten gezeten hadden rezen sierlijk omhoog terwijl de canvas wanden van de tent verdwenen, zodat ze nu onder een dak stonden dat ondersteund werd door gouden palen, met een schitterend uitzicht op de zonovergoten boomgaard en het omringende landschap. Vervolgens breidde een plas vloeibaar goud in het midden van de tent zich uit tot een glanzende dansvloer; de zwevende stoelen groepeerden zich rond tafeltjes met witte tafellakens en daalden weer af naar de grond en de band met de gouden jasjes begaf zich naar het podium.

'Heel gelikt,' zei Ron goedkeurend terwijl overal obers uit het niets verschenen. Sommigen droegen zilveren bladen met pompoensap, Jonge Borrel en Boterbier en anderen torenhoge stapels gebakjes en sandwiches.

'We moeten ze eerst gaan feliciteren!' zei Hermelien. Ze ging op haar tenen staan en keek naar de plek waar Bill en Fleur inmiddels verdwenen waren achter een horde handenschuddende gasten.

'O, dat komt later wel,' zei Ron schouderophalend. Hij griste drie Boterbiertjes van een passerend dienblad en gaf er eentje aan Harry. 'Pak aan, Hermelien, en laten we een tafeltje zoeken... nee, niet daar! Niet in de buurt van tante Marga -'

Ron ging de anderen voor over de nog verlaten dansvloer en keek naar links en rechts; Harry wist zeker dat hij Kruml probeerde te vermijden.

Tegen de tijd dat ze de andere kant van de feesttent bereikt hadden, waren de meeste tafeltjes al bezet. Er was alleen nog ruimte aan het tafeltje waaraan Loena in haar eentje zat.

'Is het goed als we bij je komen zitten?' vroeg Ron.

'Ja, natuurlijk,' zei ze blij. 'Papa is net ons cadeau geven aan Bill en Fleur.'

'Wat voor cadeau? Tien mud Snotwortels?' vroeg Ron.

Hermelien probeerde hem te schoppen onder tafel, maar raakte Harry. Tranen van pijn sprongen in zijn ogen en hij raakte de draad van het gesprek even kwijt.

De band begon te spelen en Bill en Fleur gingen als eersten onder daverend applaus de dansvloer op, na een tijdje gevolgd door meneer Wemel en madame Delacour en toen door mevrouw Wemel en Fleurs vader.

'Dit vind ik een mooi nummer,' zei Loena, heen en weer wiegend op het ritme van de walsachtige melodie. Een paar tellen later stond ze op, tripte naar de dansvloer en draaide daar in haar eentje rond, met gesloten ogen en zwaaiende armen.

'Ze is geweldig, hè?' zei Ron bewonderend. 'Stelt nooit teleur.'

Zijn glimlach verdween vrijwel onmiddellijk weer: Viktor Kruml liet zich in de stoel vallen die Loena net verlaten had. Hermelien leek een beetje zenuwachtig maar ook gevleid, maar deze keer kwam Kruml haar geen complimentjes maken. Met een boze frons zei hij: 'Vie is die man in het geel?'

'Dat is Xenofilus Leeflang, de vader van een vriendin van ons,' zei Ron. Uit zijn agressieve toon bleek duidelijk dat Kruml niet mocht lachen om Xenofilus, al was er nog zoveel aanleiding toe. 'Kom op, dansen,' zei Ron abrupt tegen Hermelien.

Die leek opnieuw een beetje verbaasd, maar ook gestreeld: ze stond op en zij en Ron verdwenen in de steeds groter wordende mensenmassa op de dansvloer.

'Ah, zijn ze nu een stel?' vroeg Kruml, tijdelijk even afgeleid.

'Eh - min of meer,' zei Harry.

'Wie ben jij?' vroeg Kruml.

'Barny Wemel.'

Ze gaven elkaar een hand.

'Zo, Barny - ken jij die Leeflang goed?'

'Nee, ik heb hem vandaag pas voor het eerst ontmoet. Hoezo?'

Kruml keek over de rand van zijn beker boos naar Xenofilus, die aan de overkant van de dansvloer met een paar heksenmeesters praatte.

'Omdat, als hij geen gast vas van Fleur, ik meteen met hem zou duelleren, hier in deze tent! Hoe vaagt hij dat smerige teken zo open en bloot te dragen?'

'Teken?' zei Harry en hij keek naar Xenofilus. Het vreemde, driehoekige oog glansde op zijn borst. 'Maar waarom dan? Wat is ermee?'

'Grindelvald. Dat is het teken van Grindelvald.'

'Grindelwald... de Duistere tovenaar die door Perkamentus is verslagen?'

'Precies.'

Krumls kaakspieren bewogen even, alsof hij ergens op kauwde, en toen zei hij: 'Grindelvald heeft veel mensen vermoord. Mijn opa, bijvoorbeeld.

Hij vas natuurlijk nooit machtig in dit land: ze zeiden dat hij bang vas voor Perkamentus - terecht, als je ziet hoe het met hem afgelopen is. Maar dat -' hij wees op Xenofilus '- dat is zijn symbool. Ik herkende het meteen: Grindelvald heeft het uitgekerfd in een muur op Klammfels, toen hij daar op school zat. Sommige idioten zetten het teken in hun boeken en op hun kleren - om te choqueren, om indruk te maken - totdat andere leerlingen, die familie waren kvijtgeraakt door Grindelvald, ze een lesje leerden.'

Kruml knakte dreigend met zijn knokkels en staarde woedend naar Xenofilus. Harry snapte er niets van. Het wilde er bij hem niet in dat Loena's vader een aanhanger van de Zwarte Kunsten was, en bovendien scheen verder niemand in de tent het driehoekige, runenachtige symbool herkend te hebben.

'Weet je - eh - echt zeker dat dat het teken van Grindelwald is?'

'Ik vergis me niet,' zei Kruml koel. 'Ik ben jarenlang iedere dag langs dat teken gekomen en ik ken het heel goed.'

'Misschien weet Xenofilus niet eens wat het nou eigenlijk voorstelt,' zei Harry. 'De familie Leeflang is niet bepaald... gewoon. Wie weet heeft Xenofilus het ergens zien liggen en gedacht dat het een dwarsdoorsnede van de kop van een Kreukelhoornige Snottifant was.'

'De dwarsdoorsnede van een vat?'

'Ik weet niet wat het voor beesten zijn, maar blijkbaar gaan hij en zijn dochter er tijdens hun vakantie naar op zoek... '

Harry had het gevoel dat hij niet echt goed uitlegde hoe Loena en haar vader in elkaar zaten.

'Kijk, dat is ze,' zei hij en hij wees op Loena, die nog steeds in haar eentje danste en met haar armen om haar hoofd zwaaide, alsof ze werd lastiggevallen door muggen.

'Vaarom doet ze dat?' vroeg Kruml.

'Ik denk dat ze een Knarkloppertje probeert weg te jagen,' zei Harry, die de symptomen herkende.

Kruml wist kennelijk niet of Harry hem voor de gek hield of niet. Hij haalde zijn toverstok onder zijn gewaad vandaan en tikte er dreigend mee op zijn dij, zodat er vonken uit de punt schoten.

'Stavlov!' riep Harry plotseling uit. Kruml schrok, maar Harry was te opgewonden om zich daar iets van aan te trekken. Het was hem opeens te binnen geschoten toen hij Krumls toverstok zag: Olivander die zijn stok aanpakte en zorgvuldig bestudeerde, voor de aanvang van het Toverschool Toernooi.

'Vat is er met hem?' vroeg Kruml wantrouwig.

'Dat is een stokkenmaker!'

'Veet ik,' zei Kruml.

'Hij heeft jouw stok gemaakt! Daarom dacht ik - Zwerkbal -'

Kruml begon steeds achterdochtiger te kijken.

'Hoe veet jij dat Stavlov mijn stok heeft gemaakt?'

'Ik... dat heb ik ergens gelezen,' zei Harry. 'In een - een fanblaadje,' improviseerde hij op goed geluk en Kruml leek zich weer te ontspannen.

'Ik vist niet dat ik het ooit met fans over mijn toverstok had gehad,' zei hij.

'En... eh... waar woont Stavlov tegenwoordig?'

Kruml keek hem verbaasd aan.

'Hij is al jaren met pensioen. Ik vas een van de laatsten die een stok van Stavlov kocht. Dat zijn de beste - al veet ik natuurlijk dat jullie hier veglopen met Olivander.'

Harry gaf geen antwoord. Hij deed alsof hij naar de danspaartjes keek, net als Kruml, maar in werkelijkheid dacht hij diep na. Dus Voldemort was op zoek naar een beroemde toverstokkenmaker? Harry hoefde niet ver te zoeken naar een reden: dat kwam vast door wat Harry's toverstok had gedaan, op de nacht dat Voldemort hem door de lucht achtervolgd had. De stok van hulst en feniksveer had de geleende stok verslagen, iets wat Olivander niet verwacht of begrepen had. Zou Stavlov het wel weten? Was hij echt een betere stokkenmaker dan Olivander? Kende hij geheimen die Olivander niet kende? 'Vat een knap meisje,' zei Kruml en Harry schrok op uit zijn overpeinzingen.

Kruml wees op Ginny, die net bij Loena was gaan staan. 'Is zij ook familie van je?'

'Ja,' zei Harry geïrriteerd, 'en ze heeft al iemand. Jaloers type. Boom van een kerel. Kun je beter niet boos maken.'

Kruml gromde.

'Vat heeft het voor zin om een internationale Zwerkbalspeler te zijn als alle leuke meisjes al bezet zijn?' zei hij terwijl hij zijn beker leegdronk en opstond.

Hij liep met grote passen weg en Harry pakte een sandwich van een passerende ober en slenterde langs de rand van de overvolle dansvloer.

Hij wilde Ron vertellen over Stavlov, maar Ron schuifelde midden op de dansvloer rond met Hermelien. Harry leunde tegen een van de gouden palen en keek naar Ginny, die nu danste met Leo Jordaan, de vriend van Fred en George. Hij probeerde geen rancune te voelen vanwege de belofte die hij Ron gedaan had.

Harry was nog nooit eerder op een trouwerij geweest en wist dus niet in hoeverre toverfeestelijkheden verschilden van een Dreuzelfeest, al was hij er vrij zeker van dat je op een Dreuzelbruiloft geen bruidstaart zou zien met twee feniksen, die wegvlogen als de taart werd aangesneden, of flessen champagne die uit zichzelf tussen de mensen door zweefden.

Toen de avond viel en er nachtvlinders begonnen rond te fladderen in de open tent, die nu verlicht werd door zwevende gouden lantaarns, werden de festiviteiten steeds uitbundiger. Fred en George waren allang met twee nichtjes van Fleur in het donker verdwenen en in een hoek zongen Charlie, Hagrid en een gedrongen tovenaar met een paarse deukhoed luidkeels 'Odo de Held'.

Harry slenterde nogal lukraak door de tent, om te ontsnappen aan een dronken oom van Ron die niet zeker scheen te weten of Harry nou zijn zoon was of niet, en zag een oude tovenaar alleen aan een tafeltje zitten. Door zijn wilde witte haardos had hij wel wat weg van de pluisbol van een paardenbloem en hij droeg een mottige oude fez. Hij kwam Harry vaag bekend voor: hij pijnigde zijn hersens en besefte opeens dat het Engelbert Dop was, een lid van de Orde van de Feniks en de schrijver van de necrologie van Perkamentus.

Harry liep naar hem toe.

'Mag ik bij u komen zitten?'

'Ga je gang, ga je gang,' zei Dop; zijn stem klonk hoog en nogal pieperig.

Harry boog zich naar hem toe.

'Meneer Dop, ik ben Harry Potter.'

Dop snakte naar adem.

'Beste jongen! Arthur zei al dat jij er ook was, in vermomming... ik ben blij en vereerd!'

Opgewonden schonk Dop een beker champagne in voor Harry.

'Ik heb erover gedacht om je te schrijven,' fluisterde hij, 'nadat Perkamentus...de schok... en natuurlijk zeker voor jou... '

Dops kleine oogjes stonden plotseling vol tranen.

'Ik heb uw necrologie gelezen in de Ochtendprofeet,' zei Harry. 'Ik wist niet dat u professor Perkamentus zo goed kende.'

'Zo goed als iemand hem maar gekend heeft,' zei Dop en hij droogde zijn ogen met een servet. 'Ik heb hem in elk geval het langst gekend van iedereen, als je Desiderius niet meetelt - en om de een of andere reden schijnen mensen Desiderius inderdaad nooit mee te tellen.'

'Nu we het toch over de Ochtendprofeet hebben... ik weet niet of u het ook gelezen hebt, meneer Dop -'

'O, zeg maar gerust Engelbert, beste jongen.'

'Engelbert, ik weet niet of je het interview gezien hebt dat Rita Pulpers heeft gegeven over Perkamentus?'

Dops gezicht werd rood van woede.

'Dat heb ik zeker gezien, Harry. Die vrouw, of aasgier kun je misschien beter zeggen, wilde per se dat ik met haar zou praten en bleef me maar aan mijn hoofd zeuren. Ik moet tot mijn schaamte bekennen dat ik uiteindelijk nogal onbeleefd werd en haar een bemoeizuchtige lijkenpikster noemde, wat er weer in resulteerde, zoals je misschien ook gelezen zult hebben, dat er vraagtekens geplaatst werden bij mijn geestelijke gezondheid.'

'Nou, in dat interview liet Pulpers ook doorschemeren dat professor Perkamentus in zijn jeugd iets van doen had met de Zwarte Kunsten.'

'Geloof er geen woord van!' riep Dop uit. 'Geen woord, Harry! Laat je herinneringen aan Albus Perkamentus door niets bezoedelen!'

Harry keek naar het ernstige, gepijnigde gezicht van Dop en voelde zich niet gerustgesteld, maar gefrustreerd. Dacht Dop nou echt dat het zo gemakkelijk was, dat Harry eenvoudigweg kon verkiezen om het niet te geloven? Snapte Dop dan niet dat Harry er zeker van moest zijn, dat hij alles moest weten? Misschien vermoedde Dop hoe Harry zich voelde, want hij keek bezorgd en vervolgde haastig: 'Harry, Rita Pulpers is een verschrikkelijke -'

Maar hij werd onderbroken door een schril, hinnikend gelach.

'Rita Pulpers? O, die vind ik geweldig! Ik lees haar stukjes altijd.'

Harry en Dop keken op en zagen tante Marga staan. De veren dansten op haar hoed en ze had een beker champagne in haar hand. 'Ze heeft een boek geschreven over Perkamentus, weet je!'

'Hallo, Marga,' zei Dop. 'Ja, we hadden het net over -'

'Jij daar! Geef me je stoel, ik ben honderdzeven!'

De zoveelste roodharige neef van de Wemels sprong geschrokken overeind. Tante Marga pakte zijn stoel, draaide die met verrassend gemak om en plofte tussen Dop en Harry neer.

'Ah, ben je daar weer, Barry of hoe je ook mag heten?' zei ze tegen Harry. 'Wat zei je nou precies over Rita Pulpers, Engelbert? Wist je dat ze een biografie over Perkamentus heeft geschreven? Ik popel gewoon om die te lezen. Ik moet niet vergeten er alvast eentje te bestellen bij Klieder & Vlek!'

Dop keek stijfjes en zuinig toen hij dat hoorde, maar tante Marga goot de rest van haar champagne naar binnen, knipte met haar knokige vingers toen er een ober langskwam en pakte een volle beker. Ze nam opnieuw een grote slok champagne, boerde en zei toen: 'Kijk alsjeblieft niet als een stelletje opgezette oorwurmen! Voor hij zo vreselijk respectabel en gerespecteerd en weetikveel was, deden er heel wat rare geruchten de ronde over Albus!'

'Ongefundeerde lasterpraat!' zei Dop, die weer een hoofd als een biet kreeg.

'Ja, dat zou jij natuurlijk zeggen, Engelbert,' zei tante Marga hinnikend.

'Het viel me op dat je in je necrologie ook al een hoop kwalijke zaken met de mantel der liefde bedekte.'

'Het spijt me dat je er zo over denkt,' zei Dop nog killer. 'Ik kan je verzekeren dat het recht uit mijn hart kwam.'

'O, we weten allemaal dat jij Perkamentus op een levensgroot voetstuk had staan. Waarschijnlijk zul je altijd blijven denken dat hij een soort heilige was, zelfs als uiteindelijk blijkt dat hij die Snul van een zus van hem een kopje kleiner heeft gemaakt!'

'Marga!' riep Dop geschokt uit.

Een kilte die niets met de ijskoude champagne te maken had verspreidde zich langzaam door Harry's borst.

'Hoe bedoelt u?' vroeg hij aan Marga. 'Wie zegt dat zijn zus een Snul was? Ik dacht dat ze ziek was?'

'Dat was dan verkeerd gedacht, Barry,' zei tante Marga, die zo te zien met volle teugen genoot van het effect van haar uitspraken. 'En trouwens, hoe zou jij daar iets van kunnen weten? Het is jaren en jaren geleden gebeurd, lang voordat jij om de hoek kwam kijken, en eerlijk gezegd weten zelfs de mensen die toen leefden niet hoe het allemaal werkelijk gegaan is. Daarom wil ik zo graag weten wat Pulpers allemaal boven water heeft weten te krijgen! Perkamentus heeft die zus van hem heel lang stilgehouden!'

'Niet waar!' piepte Dop. 'Absoluut niet waar!'

'Hij heeft me nooit verteld dat zijn zus een Snul was,' zei Harry zonder erbij na te denken. Hij voelde nog steeds een koude hand om zijn hart.

'Waarom zou hij dat in hemelsnaam aan jou vertellen?' riep Marga schril. Ze wiegde een beetje heen en weer in haar stoel terwijl ze haar beschonken blik op Harry probeerde te richten.

'Het lijkt me maar al te duidelijk waarom Albus niets wilde zeggen over Ariana,' zei Engelbert met een stem die stijf stond van de emotie.

'Hij was zo kapot van haar dood -'

'Maar waarom heeft niemand haar dan ooit gezien, Engelbert?' kraste Marga. 'Waarom wisten de meeste mensen niet eens van haar bestaan af, tot ze de doodskist naar buiten droegen en ze begraven werd? Waar was de heilige Albus terwijl Ariana opgesloten zat in de kelder? Lekker de show aan het stelen op Zweinstein, zonder zich iets aan te trekken van wat zich in zijn eigen huis afspeelde!'

'Hoe bedoelt u, "opgesloten in de kelder"?' vroeg Harry. 'Wat is dat allemaal?'

Dop keek diepongelukkig. Marga lachte opnieuw hinnikend en gaf Harry toen antwoord.

'De moeder van Perkamentus was een vreselijk mens! Een feeks van heb ik jou daar! Geboren uit Dreuzelouders, al heb ik gehoord dat ze dat probeerde te verdoezelen -'

'Dat probeerde ze helemaal niet! Kendra was een geweldige vrouw,' fluisterde Dop ellendig, maar tante Marga luisterde niet.

'- trots en heel dominant, het soort heks dat zich de ogen uit haar hoofd zou schamen als ze een Snul op de wereld zette -'

'Ariana was geen Snul!' piepte Dop.

'Dat zeg je nou steeds, Engelbert, maar leg dan eens even uit waarom ze nooit naar Zweinstein is gegaan!' zei tante Marga. Ze richtte zich weer tot Harry. 'In mijn tijd werden Snullen vaak verzwegen, al gaat het wel heel erg ver om een klein meisje op te sluiten in huis en net te doen alsof ze niet bestaat -'

'Zo was het helemaal niet!' zei Dop, maar tante Marga was niet te stuiten en zei, nog steeds tegen Harry: 'Snullen werden vaak naar een Dreuzelschool gestuurd en aangemoedigd om te integreren in de Dreuzelgemeenschap... in feite veel beter dan proberen een plaatsje voor ze te vinden in de toverwereld, waar ze altijd tweederangs burgers zouden zijn. Maar uiteraard was er geen haar op Kendra's hoofd die eraan dacht om haar dochter naar een Dreuzelschool te sturen -'

'Ariana had een zwak gestel!' zei Dop wanhopig. 'Haar gezondheid was zo slecht dat ze nooit -'

'Het huis mocht verlaten?' hinnikte Marga. 'Maar ze hebben haar ook nooit naar het St. Holisto gebracht, of een heler laten komen om haar te onderzoeken!'

'Echt, Marga, hoe kun je in hemelsnaam weten -'

'Laat ik je even zeggen dat mijn neef Lancelot destijds heler was in het St. Holisto, Engelbert. Hij heeft mijn familie in het grootste vertrouwen verteld dat ze Ariana daar nooit gezien hadden. Heel verdacht allemaal, vond Lancelot!'

Dop stond zo te zien op het punt in tranen uit te barsten, maar tante Marga amuseerde zich kostelijk, knipte opnieuw met haar vingers en nam nog meer champagne. Harry bedacht versuft dat de Duffelingen hem ook ooit hadden opgesloten, weggeborgen, verstopt, allemaal omdat hij de misdaad had begaan een tovenaar te zijn. Had de zus van Perkamentus hetzelfde lot ondergaan, maar dan om de tegenovergestelde reden? Was ze opgesloten wegens gebrek aan toverkracht? En had Perkamentus haar echt aan haar lot overgelaten terwijl hij naar Zweinstein ging om te bewijzen hoe briljant en getalenteerd hij was? 'Als Kendra niet als eerste was gestorven,' vervolgde Marga, 'dan zou ik gezegd hebben dat zij Ariana uit de weg had geruimd -'

'Hoe durf je, Marga?' kreunde Dop. 'Een moeder die haar eigen dochter vermoordt? Denk toch eens na over wat je zegt!'

'Waarom niet, als de moeder in kwestie in staat is haar dochter jarenlang op te sluiten?' zei tante Marga schouderophalend. 'Maar zoals ik al zei kan dat niet, omdat Kendra eerder stierf dan Ariana - al schijnt niemand te weten waaraan -'

'O, Ariana zal haar wel vermoord hebben,' zei Dop, in een dappere poging tot sarcasme. 'Waarom niet?'

'Ja, Ariana zou wel eens een wanhopige poging gedaan kunnen hebben om te ontsnappen en in de worsteling die daarop volgde Kendra hebben gedood,' zei tante Marga bedachtzaam. 'En dan kun je wel met je hoofd schudden, Engelbert, maar jij was toch op de begrafenis van Ariana?'

'Ja, inderdaad,' zei Dop met trillende lippen. 'En ik kan me geen triestere gelegenheid herinneren. Het hart van Albus was gebroken -'

'Zijn hart was niet het enige. Desiderius heeft halverwege de uitvaart toch de neus van Albus gebroken?'

Dops eerdere uitdrukking van afschuw was niets vergeleken met de manier waarop hij nu keek: het was alsof Marga hem met een mes gestoken had. Ze lachte opnieuw schel en nam nog een slok; de champagne droop over haar kin.

'Hoe weet je -?' kraste Dop.

'Mijn moeder was bevriend met die ouwe Mathilda Belladonna,' zei tante Marga vrolijk. 'Mathilda vertelde moeder precies wat er gebeurd was terwijl ik luisterde aan de deur. Een vechtpartij naast de doodskist! Volgens Mathilda schreeuwde Desiderius dat Ariana's dood de schuld van Albus was en gaf hij hem een klap in zijn gezicht. Mathilda zei dat Albus zich niet eens verweerde en dat is op zich al vreemd, omdat Albus zijn broer zelfs met twee handen op zijn rug verslagen zou kunnen hebben in een duel.'

Marga goot nog meer champagne naar binnen. De opsomming van al die oude schandalen had haar kennelijk in een opperbest humeur gebracht, in tegenstelling tot Dop, die juist diep geschokt was. Harry wist niet wat hij ervan moest denken: hij wilde de waarheid weten, en toch kon Dop alleen maar zwakjes tegensputteren dat Ariana ziek was geweest.

Harry kon nauwelijks geloven dat Perkamentus niet zou hebben ingegrepen als er in zijn eigen huis zulke wreedheden hadden plaatsgevonden, maar desondanks was er ontegenzeggelijk iets vreemds aan het verhaal.

'En laat ik je nog eens iets vertellen,' zei Marga. Ze hikte even en liet haar beker zakken. 'Volgens mij heeft Mathilda een boekje opengedaan tegen Rita Pulpers. Al die hints in het interview van Pulpers, over een belangrijke bron die goed bevriend was met de familie Perkamentus - Mathilda was er inderdaad bij toen die toestand met Ariana speelde, dus dat zou kunnen kloppen.'

'Mathilda zou nooit iets loslaten tegenover Rita Pulpers!' fluisterde Dop.

'Mathilda Belladonna?' zei Harry. 'De schrijfster van De Geschiedenis van de Toverkunst?'

Die naam stond op het omslag van een van Harry's schoolboeken, zij het misschien niet het boek dat hij het ijverigst bestudeerd had.

'Inderdaad,' zei Dop, die Harry's vraag aangreep als een drenkeling die naar een reddingsboei graaide. 'Een bijzonder getalenteerd magisch historica en een oude vriendin van Albus.'

'Ze schijnt al een tijdje volkomen kinds te zijn,' zei tante Marga opgewekt.

'Als dat zo is, is het helemaal schandalig dat Pulpers misbruik van haar heeft gemaakt,' zei Dop. 'En dan zou ik ook geen enkele waarde hechten aan wat Mathilda misschien gezegd heeft!'

'O, er zijn manieren om herinneringen boven te halen en die kent Rita Pulpers vast allemaal,' zei tante Marga. 'Maar zelfs als Mathilda volslagen kierewiet is, heeft ze ongetwijfeld nog oude foto's of misschien zelfs brieven. Ze heeft de Perkamentusjes jaren gekend... ja, dat lijkt me wel een reisje naar Goderics Eind waard.'

Harry, die net een slok Boterbier nam, verslikte zich. Dop sloeg hem op zijn rug terwijl hij hoestte en tante Marga met tranende ogen aankeek.

Zodra hij weer enigszins normaal kon praten vroeg hij: 'Woont Mathilda Belladonna in Goderics Eind?'

'Ja, al ik weet niet hoe lang! De Perkamentusjes verhuisden naar het dorp toen Parcival de bak indraaide en Mathilda was hun buurvrouw.'

'Heeft de familie Perkamentus ook in Goderics Eind gewoond?'

'Ja, Barry. Dat zei ik toch net?' zei tante Marga geïrriteerd.

Harry voelde zich leeg en hol. In de zes jaar dat Harry hem gekend had, had Perkamentus nooit met één woord gerept over het feit dat ze beiden in hetzelfde dorp hadden gewoond en daar dierbaren hadden verloren. Waarom niet? Lagen Lily en James Potter dicht bij de moeder en zus van Perkamentus begraven? Had Perkamentus hun graf bezocht en was hij dan misschien langs dat van Lily en James gekomen? En toch had hij dat nooit aan Harry verteld... nooit de moeite genomen...

Waarom het zo belangrijk was kon Harry niet uitleggen, ook niet aan zichzelf, maar hij had het gevoel dat het gelijk stond aan een leugen om hem niet te vertellen over die gemeenschappelijke woonplaats en gedeelde ervaringen. Hij staarde voor zich uit en merkte nauwelijks wat er om hem heen gebeurde. Hij besefte pas dat Hermelien uit de menigte was opgedoken toen ze een stoel naast hem neerzette.

'Ik kan echt geen pas meer dansen,' hijgde ze. Ze deed een van haar schoenen uit en wreef over haar voetzool. 'Ron is nog een paar Boterbiertjes halen. Het is heel vreemd: ik zag net Viktor Kruml boos weglopen bij Loena's vader, alsof ze ruzie hadden gehad -' Hermelien zweeg even en keek hem aan. 'Voel je je wel goed, Harry?'

Harry wist niet waar hij moest beginnen, maar dat deed er ook niet toe. Op dat moment viel er iets groots en zilverkleurigs omlaag door het tentdak boven de dansvloer. De sierlijke, glanzende lynx landde lichtjes tussen de verbouwereerde dansers. Iedereen keek om toen de mensen die zich het dichtst bij de lynx bevonden midden in een danspas verstijfden. Toen sperde de Patronus zijn bek open en sprak met de luide, trage, diepe stem van Romeo Wolkenveldt.

'Het Ministerie is gevallen. Schobbejak is dood. Ze komen eraan.'

Hoofdstuk 9

EEN SCHUILPLAATS

Alles leek wazig en traag. Harry en Hermelien sprongen overeind en trokken hun toverstok. Een hoop gasten beseften nu pas dat er iets aan de hand was; veel mensen wilden net naar de zilveren lynx kijken toen die alweer verdween. Een doodse stilte breidde zich in kille golven uit rond de plaats waar de Patronus geland was. Toen gilde er iemand.

Harry en Hermelien doken de paniekerige menigte in. Gasten sprintten alle kanten uit en veel mensen Verdwijnselden; de beschermende bezweringen rond Het Nest waren verbroken.

'Ron!' riep Hermelien. 'Ron, waar ben je?'

Terwijl ze zich een weg baanden over de dansvloer, zag Harry gedaantes met maskers en mantels verschijnen. Lupos en Tops hadden allebei hun toverstok opgeheven en schreeuwden: 'Protego!', een kreet die overal herhaald werd - 'Ron! Ron!' schreeuwde Hermelien half snikkend, terwijl zij en Harry bijna omvergelopen werden door doodsbange bruiloftsgasten. Harry greep haar hand, zodat ze niet van elkaar gescheiden zouden worden.

Op dat moment suisde er een lichtflits over hun hoofd; hij wist niet of het een beschermende bezwering was of iets veel sinisterders - En toen zagen ze Ron. Hij pakte Hermeliens andere arm en Harry voelde haar ronddraaien. Plotseling zag en hoorde hij niets meer; hij werd aan alle kanten ingesloten door het duister en voelde alleen nog Hermeliens hand terwijl hij werd weggeperst door ruimte en tijd, weg van Het Nest, van de binnenvallende Dooddoeners, misschien wel van Voldemort zelf...

'Waar zijn we?' vroeg de stem van Ron.

Harry opende zijn ogen. Heel even dacht hij dat ze nog op de bruiloft waren, want hij zag allemaal mensen om zich heen.

'Tottenham Court Road, in Londen,' hijgde Hermelien. 'Vooruit, lopen. Gewoon doorlopen. We moeten ons ergens verkleden.'

Harry deed wat ze zei, half lopend en half rennend door een brede, donkere straat vol mensen die een avondje gingen stappen. De winkels aan weerszijden van de straat waren dicht en boven hun hoofd flonkerden sterren. Er denderde een dubbeldekker langs en een groepje vrolijke cafébezoekers keek hen met grote ogen aan toen ze voorbijkwamen; Harry en Ron droegen nog steeds hun galagewaad.

'Maar Hermelien, we hebben helemaal niks om aan te trekken,' zei Ron toen een jonge vrouw hem zag en luidkeels begon te giechelen.

'Waarom heb ik de Onzichtbaarheidsmantel niet meegenomen?' zei Harry, zijn eigen stommiteit vervloekend. 'Vorig jaar had ik die altijd bij me en nu -'

'Maak je geen zorgen, ik heb de mantel. En ook kleren voor jullie allebei,'

zei Hermelien. 'Gedraag je nou maar zo natuurlijk mogelijk - hier, dit lijkt me wel geschikt.'

Ze ging de anderen voor naar een zijstraat en toen naar de beschutting van een donker steegje.

'Als je zegt dat je de mantel en kleren bij je hebt... ' zei Harry en hij keek fronsend naar Hermelien. Ze had alleen haar kleine, met kralen bestikte tasje, waar ze nu druk in wroette.

'Ja, hier,' zei Hermelien en tot verbijstering van Harry en Ron haalde ze een spijkerbroek te voorschijn, een sweatshirt, een paar kastanjebruine sokken en als laatste de zilverachtige Onzichtbaarheidsmantel.

'Hoe heb je in 's hemelsnaam -'

'Onnaspeurbare Zwelspreuk,' zei Hermelien. 'Niet eenvoudig, maar ik geloof dat het me gelukt is; ik heb in elk geval alles erin weten te krijgen.'

Ze schudde even met het fragiel uitziende tasje, dat galmde als een scheepsruim toen er een aantal zware voorwerpen in rondtuimelde. 'Hè, verdorie, dat zijn vast de boeken,' zei ze, met een blik in haar tasje. 'En ik had ze juist zo netjes gerangschikt per onderwerp... nou ja, niks aan te doen... Harry, neem jij de Onzichtbaarheidsmantel. Ron, doe ook andere kleren aan, snel... '

'Wanneer heb je dit allemaal gedaan?' vroeg Harry terwijl Ron haastig zijn galagewaad uittrok.

'Ik zei toch in Het Nest dat ik alle essentiële spullen een paar dagen geleden al had ingepakt, voor het geval we er vlug tussenuit moesten knijpen? Vanochtend heb ik je rugzak gepakt, Harry, nadat je je verkleed had, en meteen ook je mantel erin gedaan... ik had zo'n voorgevoel... '

'Je bent geweldig, weet je dat?' zei Ron en hij gaf haar zijn opgerolde galagewaad.

'Dank je,' zei Hermelien. Ze toverde een klein glimlachje te voorschijn terwijl ze de gewaden in haar tasje propte. 'Harry, doe de Onzichtbaarheidsmantel om!'

Harry sloeg de mantel om zijn schouders, trok hem over zijn hoofd en verdween. Het begon nu pas echt tot hem door te dringen wat er gebeurd was.

'De anderen - iedereen op het feest -'

'Daar kunnen we ons nu geen zorgen om maken,' fluisterde Hermelien.

'Ze hebben het op jou gemunt, Harry. Als we terug zouden gaan, zouden de anderen alleen maar meer gevaar lopen.'

'Ze heeft gelijk,' zei Ron, die kennelijk aanvoelde dat Harry ertegenin wilde gaan, ook al kon hij zijn gezicht niet zien. 'De meeste leden van de Orde waren er. Die zorgen wel voor de anderen.'

Harry knikte, herinnerde zich toen dat ze hem niet konden zien en zei: 'Ja.' Maar toen dacht hij aan Ginny en borrelde de angst als zoutzuur in zijn maag.

'Kom op. Het is beter als we blijven lopen,' zei Hermelien.

Ze liepen door het zijstraatje terug naar de hoofdstraat. Aan de overkant kwam een slingerend groepje zingende mannen voorbij.

'Waarom uitgerekend hier?' vroeg Ron aan Hermelien.

'Geen idee. Dit was de eerste plek die me te binnen schoot. Ik denk dat we veiliger zullen zijn in de Dreuzelwereld. Ze verwachten vast niet dat we hier zijn.'

'Dat is waar,' zei Ron en hij keek om zich heen. 'Maar vind je het hier ook niet een beetje - onbeschut?'

'Waar moeten we dan heen?' vroeg Hermelien en haar gezicht vertrok toen de mannen aan de overkant van de straat bewonderend naar haar floten. 'We kunnen moeilijk een kamer nemen in de Lekke Ketel. En het Grimboudplein is ook uitgesloten, als Sneep daar binnen kan komen... we zouden het huis van mijn ouders kunnen proberen, hoewel de kans bestaat dat ze daar ook gaan kijken... hè, hielden ze nou maar eens hun kop!'

'Gaat-ie lekker, schat?' schreeuwde de meest beschonken man aan de overkant van de straat. 'Ook iets drinken? Vooruit, dump die rooie en ga gezellig met ons mee!'

'Laten we ergens naar binnen gaan,' zei Hermelien snel, toen Ron zijn mond opendeed om iets terug te roepen. 'Hier, dit lijkt me wel wat.'

Het was een klein, sjofel koffiezaakje dat de hele nacht open was. De formica tafeltjes waren bedekt met een dun laagje vet, maar er was in elk geval verder niemand. Harry ging aan een tafeltje zitten met Ron naast hem, tegenover Hermelien, die met haar rug naar de deur zat en dat maar niks vond; ze keek zo vaak achterom dat het leek alsof ze een zenuwtrek had. Harry vond het ook niet prettig dat ze stilzaten: toen ze liepen, had hij zichzelf tenminste nog kunnen wijsmaken dat ze een doel hadden. Hij voelde onder de Onzichtbaarheidsmantel hoe de laatste restjes Wissel drank uitgewerkt raakten. Zijn handen kregen hun normale vorm en afmetingen terug. Hij viste zijn bril uit zijn zak en zette hem op.

Na een paar minuten zei Ron: 'Weet je, we zijn hier helemaal niet ver van de Lekke Ketel. Als we nou -'

'Nee, Ron!' kapte Hermelien hem af.

'Niet om te logeren, maar gewoon om erachter te komen wat er precies aan de hand is!'

'We weten wat er aan de hand is! Voldemort heeft het Ministerie overgenomen! Wat wil je nog meer weten?'

'Oké, oké, het was maar een suggestie!'

Er viel een prikkelbare stilte. De kauwgom kauwende serveerster slofte naar hen toe en Hermelien bestelde twee cappuccino's; Harry was onzichtbaar en het zou een beetje vreemd hebben geleken als ze er drie had besteld. Er kwamen twee zwaargebouwde werklui binnen, die aan het tafeltje naast hen gingen zitten. Fluisterend vervolgde Hermelien: 'Ik vind dat we een stil plekje moeten zoeken en dan moeten Verdwijnselen naar het platteland. Als we daar eenmaal zijn, kunnen we een boodschap aan de Orde sturen.'

'Weet jij dan hoe je zo'n pratende Patronus moet produceren?' vroeg Ron.

'Volgens mij wel. Ik heb er hard op geoefend,' zei Hermelien.

'Nou, zolang de anderen er maar niet door in de problemen komen.

Al zijn ze misschien allemaal al gearresteerd. Getver, dat is niet te zuipen!' zei Ron na één slokje schuimige, grauwe koffie. De serveerster had hem gehoord en keek hem vuil aan terwijl ze naar de nieuwe klanten slofte om hun bestelling op te nemen. Harry keek eens wat beter naar de twee werklui. De grootste, die blond haar had en echt gigantisch was, gebaarde ongeduldig dat de serveerster op moest krassen. Ze staarde hem beledigd aan.

'Nou, laten we gaan. Ik ga dit bocht echt niet opdrinken,' zei Ron. 'Heb jij Dreuzelgeld bij je, Hermelien?'

'Ja, ik heb al mijn spaargeld opgenomen voor ik naar Het Nest ging.

Alleen ligt het kleingeld vast helemaal onderin,' verzuchtte Hermelien en ze pakte haar tasje.

De twee werklui maakten identieke bewegingen en Harry volgde hun voorbeeld zonder erbij na te denken: ze trokken alle drie hun toverstok.

Ron, die pas een paar tellen later besefte wat er gebeurde, wierp zich over het tafeltje heen en duwde Hermelien opzij. De spreuken van de Dooddoeners verbrijzelden de betegelde muur, precies op de plaats waar Rons hoofd zich een fractie van een seconde eerder bevonden had en tegelijkertijd schreeuwde Harry, die nog altijd onzichtbaar was: 'Paralitis!'

De rode lichtstraal raakte de grote, blonde Dooddoener vol in zijn gezicht en hij zakte bewusteloos opzij. Zijn makker, die niet kon zien van wie die spreuk afkomstig was, vuurde nog een vervloeking af op Ron: uit de punt van zijn toverstok schoten glanzende zwarte touwen die zich van top tot teen om Ron wikkelden. De serveerster gilde en holde naar de deur: Harry vuurde een Lamstraal af op de Dooddoener met het verwrongen gezicht, maar de spreuk miste doel, kaatste terug tegen het raam en raakte de serveerster, die vlak voor de deur neersmakte.

'Expulso!' brulde de Dooddoener en het tafeltje waarachter Harry stond werd opgeblazen: Harry werd door de kracht van de explosie tegen de muur gesmeten en hij voelde hoe zijn toverstok uit zijn vingers werd gerukt en dat de Onzichtbaarheidsmantel afgleed.

'Petrificus Totalus!' gilde Hermelien, die even nergens te zien was. De Dooddoener viel als een standbeeld voorover en landde met een knerpende dreun tussen het gebroken serviesgoed, de stukken tafel en de gemorste koffie. Hermelien kroop onder de bank vandaan en schudde scherven van de glazen asbak uit haar haar. Ze trilde van top tot teen.

'D-Diffindo,' zei ze en ze wees met haar toverstok op Ron, die het uitschreeuwde van de pijn toen ze de knie van zijn spijkerbroek openreet en een diepe snijwond achterliet. 'O, het spijt me vreselijk, Ron! Mijn hand beeft helemaal! Diffindo!'

De doorgesneden touwen vielen op de grond. Ron krabbelde overeind en schudde met zijn armen om er een beetje gevoel in terug te krijgen.

Harry raapte zijn toverstok op, klom over het puin en keek naar de grote blonde Dooddoener, die slap opzijgezakt op de bank lag.

'Ik had hem moeten herkennen. Hij was er ook bij op de avond dat Perkamentus stierf,' zei hij. Hij draaide de Dooddoener met het donkere haar om met zijn voet: de ogen van de man flitsten razendsnel heen en weer tussen Harry, Ron en Hermelien.

'Dat is Dolochov,' zei Ron. 'Ik herken hem van zijn oude opsporingsposters.

Die grote heet volgens mij Waldemar Bijlhout.'

'Het doet er niet toe hoe ze heten!' zei Hermelien een tikkeltje hysterisch.

'Hoe hebben ze ons gevonden? En wat moeten we nu?'

Het was alsof het door haar paniek juist weer helder werd in Harry's hoofd.

'Doe de deur op slot,' zei hij tegen haar. 'En doe jij het licht uit, Ron.'

Hij keek naar de verlamde Dolochov en dacht razendsnel na terwijl het slot klikte en Ron met behulp van de Uitsteker de hele zaak in duisternis hulde. In de verte hoorde hij de mannen die eerder naar Hermelien hadden geroepen nu iets tegen een ander meisje schreeuwen.

'Wat moeten we met ze doen?' fluisterde Ron in het donker tegen Harry. Nog zachter voegde hij eraan toe: 'Ze van kant maken? Dat zouden ze ook met ons doen. Ze hebben het daarnet trouwens al geprobeerd.'

Hermelien huiverde en deed een stap achteruit. Harry schudde zijn hoofd.

'We moeten gewoon hun geheugen wissen,' zei hij. 'Dat is beter, want het brengt ze op een dwaalspoor. Als we ze vermoorden, weten de anderen direct dat wij hier zijn geweest.'

'Nou, jij bent de baas,' zei Ron, die heel erg opgelucht klonk. 'Ik heb alleen nog nooit een Vergetelheidsspreuk gedaan.'

'Ik ook niet,' zei Hermelien. 'Maar ik ken de theorie.'

Ze haalde diep adem om zichzelf te kalmeren, wees toen met haar toverstok op Dolochovs voorhoofd en zei: 'Amnesia Completa.'

De ogen van Dolochov werden onmiddellijk wazig en dromerig.

'Geweldig!' zei Harry en hij sloeg haar op haar schouder. 'Doe dat ook met die andere en de serveerster, dan ruimen Ron en ik de boel op.'

'Opruimen?' zei Ron en hij keek naar de gedeeltelijk verwoeste zaak.

'Waarom?'

'Denk je niet dat ze zich misschien zullen afvragen wat er gebeurd is als ze wakker worden in een tent die eruitziet alsof er een bom op is gevallen?'

'Ja, natuurlijk... '

Het kostte Ron de nodige moeite om zijn toverstok uit zijn zak te halen.

'Geen wonder dat ik hem er bijna niet uit krijg! Je hebt mijn oude broek ingepakt, Hermelien. Die zit hartstikke strak!'

'O, wat vreselijk nou!' siste Hermelien. Ze sleepte de serveerster weg, zodat ze niet gezien kon worden door het raam, en Harry hoorde haar mompelen waar Ron voor haar part zijn toverstok in mocht steken.

Zodra de zaak weer in oude staat hersteld was, sleepten ze de Dooddoeners terug naar hun tafeltje en zetten ze tegenover elkaar neer.

'Maar hoe hebben ze ons gevonden?' vroeg Hermelien, die van de ene roerloze gedaante naar de andere keek. 'Hoe wisten ze dat we hier waren?'

Ze keek naar Harry.

'Je - je denkt toch niet dat je nog steeds het Merk draagt, Harry?'

'Dat kan niet,' zei Ron. 'Het Merk verdwijnt als je zeventien wordt. Dat is de toverwet. Je kunt het niet gebruiken voor een volwassene.'

'Voor zover jij weet,' zei Hermelien. 'Stel dat de Dooddoeners wél een manier hebben gevonden om het op een zeventienjarige te plaatsen?'

'Maar Harry is de afgelopen vierentwintig uur absoluut niet in de buurt geweest van een Dooddoener. Wie moet hem dan weer van het Merk voorzien hebben?'

Hermelien gaf geen antwoord. Harry voelde zich besmet, bezoedeld: hadden de Dooddoeners hem echt op die manier weten op te sporen? 'Als ik niet kan toveren zonder te verraden waar we zijn en jullie ook niet als jullie bij mij in de buurt zijn... ' begon hij.

'We gaan niet uit elkaar,' zei Hermelien gedecideerd.

'We hebben een veilige schuilplaats nodig,' zei Ron. 'Waar we eens goed kunnen nadenken.'

'Het Grimboudplein,' zei Harry.

De anderen keken hem met open mond aan.

'Doe niet zo stom, Harry. Daar kan Sneep ook komen!'

'Volgens Rons vader waren er speciale vervloekingen tegen Sneep geïnstalleerd - en zelfs als die niet gewerkt hebben, wat dan nog?' ging hij vlug verder toen Hermelien haar mond opendeed om hem tegen te spreken. 'Ik zweer je dat ik niets liever zou willen dan Sneep tegen het lijf lopen!'

'Maar -'

'Wat hebben we voor alternatief, Hermelien? Dit is onze beste optie.

Sneep is tenslotte maar één Dooddoener. Als ik inderdaad nog steeds het Merk draag, worden we door hele hordes Dooddoeners gevolgd, waar we ook naartoe gaan.'

Daar kon Hermelien niets tegen inbrengen, al had ze dat zo te zien maar al te graag gedaan. Terwijl zij de deur openmaakte, klikte Ron met de Uitsteker en liet de lichten in de zaak weer vrij. Harry telde tot drie en ze hieven de spreuken die op hun slachtoffers rustten op, maar voor de serveerster of de twee Dooddoeners meer konden doen dan zich slaperig uitrekken, waren Harry, Ron en Hermelien al rondgetold en in de samenpersende duisternis verdwenen.

Enkele ogenblikken later zogen Harry's longen weer dankbaar lucht naar binnen en deed hij zijn ogen open: ze stonden nu in het midden van een vertrouwd, nogal verwaarloosd pleintje. Hoge, haveloze huizen keken van alle kanten op hen neer. Zij konden nummer 12 zien, want Perkamentus, de Geheimhouder, had hun verteld waar het was. Ze renden naar het huis en keken om de paar meter of ze niet gevolgd of gadegeslagen werden. Ze sprintten het stenen trapje op en Harry tikte één keer met zijn toverstok op de voordeur. Er klonk een hoop metaalachtig geklik en het geratel van een ketting; toen ging de deur knarsend open en stapten ze gauw naar binnen.

Zodra Harry de deur achter zich dichtdeed, ontbrandden de ouderwetse gaslampen en wierpen een flakkerend licht in de hal. Die was nog precies zoals Harry zich herinnerde: griezelig en vol spinnenwebben. De omtrekken van de huis-elfhoofden aan de muren wierpen vreemde schaduwen op de trap en lange, donkere gordijnen onttrokken het portret van Sirius' moeder aan het oog. Het enige wat niet was zoals het hoorde, was de paraplubak die van een trollenbeen was gemaakt. Die lag op zijn kant, alsof Tops hem pas had omgestoten.

'Volgens mij is er iemand geweest,' fluisterde Hermelien en ze wees op de paraplubak.

'Dat zou ook gebeurd kunnen zijn toen de Orde hier wegging,' mompelde Ron.

'Maar waar zijn de vervloekingen die ze hadden uitgesproken tegen Sneep?' vroeg Harry.

'Zouden ze alleen geactiveerd worden als Sneep zelf komt?' suggereerde Ron.

Ze stonden nog steeds vlak bij elkaar op de deurmat, met hun rug tegen de deur, en durfden niet verder het huis in te gaan.

'Nou, we kunnen hier niet eeuwig blijven staan,' zei Harry en hij deed een stap.

'Severus Sneep?'

De stem van Dwaaloog Dolleman fluisterde door het duister en ze sprongen geschrokken achteruit. 'Wij zijn Sneep niet!' kraste Harry, voor er een soort koude windvlaag langs hem heen streek en zijn tong opkrulde in zijn mond, zodat hij geen woord meer kon uitbrengen. Voor hij echter de kans had om in zijn mond te voelen, rolde zijn tong zich weer uit.

Kennelijk hadden de anderen hetzelfde onaangename gevoel gehad. Ron maakte kokhalzende geluiden en Hermelien stamelde: 'D-dat was v-vast de Boe Noch Ba Bezwering die Dwaaloog voor Sneep bedoeld had!'

Voorzichtig deed Harry opnieuw een stap. Aan het eind van de hal bewoog iets en voor ze nog een woord konden uitbrengen, rees er een gedaante op uit het tapijt: lang en verschrikkelijk, met de kleur van stof. Hermelien gilde en de moeder van Sirius ook: haar gordijnen vlogen open terwijl de grauwe gedaante steeds sneller op hen af gleed. Zijn lange haar en baard wapperden achter hem aan, zijn gezicht was uitgemergeld en ingevallen, met holle oogkassen: vreselijk vertrouwd en toch gruwelijk veranderd.

De gestalte hief een broodmagere arm op en wees op Harry.

'Nee!' schreeuwde Harry en hoewel hij zijn toverstok gereedhield, schoot hem geen enkele spreuk te binnen. 'Nee! Wij waren het niet! Wij hebben u niet vermoord -'

Toen Harry het woord 'vermoord' zei, loste de gedaante in een enorme stofwolk op. Harry keek hoestend en met tranende ogen om zich heen en zag dat Hermelien in elkaar gedoken bij de deur zat, met haar armen over haar hoofd. Ron, die van top tot teen trilde, klopte haar onbeholpen op haar schouder en zei: 'Het is g-goed... hij is weer w-weg... '

Stof kolkte als een nevel om Harry heen en lichtte op in het blauwachtige schijnsel van de gaslampen. Mevrouw Zwarts krijste er nog steeds op los.

'Modderbloedjes, eerloos gebroed, uitschot, schandvlek op het huis van mijn voorvaderen 'HOU JE KOP!' schreeuwde Harry. Hij richtte zijn toverstok op haar en met een knal en een regen van rode vonken vlogen de gordijnen weer dicht en snoerden haar de mond.

'Dat... dat was... ' jammerde Hermelien terwijl Ron haar overeind hielp.

'Ja,' zei Harry. 'Alleen was hij het natuurlijk niet echt. Het is gewoon iets om Sneep de stuipen op het lijf te jagen.'

Had dat gewerkt, vroeg Harry zich af, of had Sneep die gruwelijke gedaante net zo achteloos opzij geblazen als hij dat met de echte Perkamentus had gedaan? Met nog natintelende zenuwen ging hij de anderen voor door de hal. Hij verwachtte half-en-half dat er een nieuwe verschrikking zou opduiken, maar niets bewoog, behalve een muis die wegrende achter de plint.

'Voor we verdergaan, moeten we de boel misschien eerst even controleren,' fluisterde Hermelien. Ze hief haar toverstok op en zei: 'Homenum revelio.'

Er gebeurde niets.

'Nou, je bent net ontzettend geschrokken,' zei Ron vergoelijkend.

'Wat wilde je nou precies bereiken met die spreuk?'

'Wat ik er ook mee bereikt heb!' zei Hermelien nogal vinnig. 'Dat was een spreuk die aangeeft of er mensen aanwezig zijn, maar het huis is verlaten, afgezien van ons.'

'En die ouwe Stofmans,' zei Ron, met een blik op het tapijt waaruit het lijk van Perkamentus was opgerezen.

'Laten we naar boven gaan,' zei Hermelien, die angstig naar dezelfde plek keek. Ze ging de anderen voor over de krakende trap, naar de woonkamer op de eerste verdieping.

Hermelien deed de oude gaslampen aan met een zwaai van haar toverstok en rilde een beetje. Het was tochtig in de kamer. Ze ging op het puntje van de bank zitten en sloeg haar armen om zich heen. Ron liep naar het raam en schoof het dikke fluwelen gordijn een stukje opzij.

'Niemand te zien,' stelde hij vast. 'En je zou toch denken dat ze ons wel gevolgd zouden zijn als Harry het Merk nog had. Ik weet wel dat ze niet binnen kunnen komen, maar - wat is er, Harry?'

Harry had een kreet van pijn geslaakt: zijn litteken was weer gaan branden toen er iets door zijn hoofd flitste, alsof een fel licht plotseling op water scheen. Hij zag een grote schaduw en voelde een woede die niet uit hemzelf kwam door zijn lichaam razen, even heftig en kortstondig als een elektrische schok.

'Wat zag je?' vroeg Ron en hij liep naar Harry. 'Zag je hem bij mij thuis?'

'Nee, ik voelde alleen woede - hij is echt razend -'

'Maar dat zou ook in Het Nest kunnen zijn,' zei Ron luid. 'Wat nog meer? Zag je verder nog iets? Vervloekte hij iemand?'

'Nee, ik voelde alleen woede - ik kon niet zien wat -'

Harry voelde zich opgejaagd en verward en Hermelien maakte de zaak er niet beter op toen ze geschrokken zei: 'Alweer je litteken? Wat heeft dat te betekenen? Ik dacht dat die verbinding afgesloten was?'

'Een tijdje wel, ja,' zei Harry; zijn litteken deed nog steeds pijn en daardoor had hij moeite om zich te concentreren. 'Ik - volgens mij gaat die weer open als hij buiten zinnen is. Zo ging het de eerste keer -'

'Maar dan moet je je gedachten afsluiten!' zei Hermelien schril. 'Perkamentus wilde niet dat je die verbinding zou gebruiken, Harry! Hij wilde dat je die zou afsluiten, daarom moest je Occlumentie leren! Vergeet niet dat Voldemort anders misleidende informatie in je hoofd kan planten -'

'Dat ben ik heus niet vergeten, dank je,' zei Harry met op elkaar geklemde kaken; Hermelien hoefde hem er echt niet aan te herinneren dat Voldemort diezelfde verbinding al een keer gebruikt had om hem in de val te lokken en hij wist ook nog maar al te goed dat dat geresulteerd had in de dood van Sirius. Hij had er nu spijt van dat hij had verteld wat hij gezien en gevoeld had; Voldemort werd er nog dreigender door, alsof hij zich tegen het raam van de kamer drukte. De pijn in zijn litteken werd erger en erger en hij trachtte zich ertegen te verzetten: het was alsof hij de aandrang om over te geven probeerde te onderdrukken.

Hij keerde Ron en Hermelien de rug toe en deed alsof hij het oude wandtapijt met de stamboom van de Zwartsen bestudeerde. Toen krijste Hermelien; Harry trok zijn toverstok weer en draaide zich bliksemsnel om. Een zilveren Patronus zweefde door het raam naar binnen en landde in het midden van de kamer, waar hij de vorm aannam van de wezel die met de stem van Rons vader sprak.

'Familie veilig, niet antwoorden, ze houden ons in de gaten.'

De Patronus loste weer op. Ron maakte een geluid dat het midden hield tussen een kreun en een jammerkreetje en liet zich op de bank vallen.

Hermelien ging naast hem zitten en pakte hem bij zijn arm.

'Ze zijn veilig, ze zijn veilig!' fluisterde ze. Ron lachte schor en omhelsde haar.

'Harry,' zei hij over Hermeliens schouder, 'ik -'

'Maak je niet druk,' zei Harry, die misselijk was van de pijn in zijn hoofd. 'Het is je familie. Natuurlijk was je doodongerust. Zo zou ik me ook voelen.' Hij dacht aan Ginny. 'Zo voel ik me ook.'

De pijn in zijn litteken bereikte een hoogtepunt en brandde nu net zo erg als in de tuin van Het Nest. Vaag hoorde hij Hermelien zeggen: 'Ik wil niet alleen zijn. Kunnen we de slaapzakken die ik heb meegebracht niet gebruiken en vannacht hier in de woonkamer kamperen?'

Hij hoorde Ron daarmee instemmen, maar kon zich niet langer verzetten tegen de pijn; hij moest toegeven.

'Badkamer,' mompelde hij en verliet de kamer zo snel als hij maar kon zonder het op een lopen te zetten.

Hij haalde het maar net. Met trillende handen schoof hij de grendel voor de deur, greep naar zijn bonzende hoofd en viel op de grond. In een explosie van pijn voelde hij hoe de woede die niet uit hemzelf kwam bezit nam van zijn ziel en zag hij een lange kamer, die alleen verlicht werd door een haardvuur. De grote blonde Dooddoener lag op de grond, kronkelend en gillend, en een kleinere gedaante stond met uitgestrekte toverstok naast hem terwijl Harry met hoge, kille, meedogenloze stem zei: 'Nog meer, Bijlhout, of zullen we er maar een eind aan maken en je aan Nagini voeren? Heer Voldemort weet niet of hij je deze keer wel zal vergeven... Heb je me daarom terug laten komen, om te melden dat Harry Potter opnieuw ontsnapt is? Draco, laat Bijlhout nog eens even merken hoe ontevreden we over hem zijn... vooruit, anders zul je zelf mijn woede voelen!'

Een haardblok rolde om en de vlammen laaiden op; het schijnsel viel op een doodsbang, bleek, spits gezicht - en met het gevoel alsof hij opdook uit diep water snakte Harry naar adem en deed zijn ogen open.

Hij lag languit op de koude marmeren vloer van de badkamer, met zijn neus maar een paar centimeter van de zilveren slangenstaarten die het grote bad ondersteunden. Hij ging rechtop zitten, maar het was alsof het hologige, doodsbange gezicht van Malfidus op zijn netvlies gebrand was. Harry voelde zich misselijk door wat hij gezien had, door de manier waarop Draco misbruikt werd door Voldemort.

Er werd hard op de deur geklopt en Harry schrok zich een ongeluk toen hij de stem van Hermelien hoorde.

'Harry, wil je je tandenborstel? Ik heb hem hier.'

'Ja, goed. Bedankt,' zei hij. Hij deed zijn uiterste best om zo normaal mogelijk te klinken terwijl hij opstond en haar binnenliet.

Hoofdstuk 10

KNIJSTERS VERHAAL

Harry werd de volgende ochtend vroeg wakker, in een slaapzak op de vloer van de woonkamer. Door een spleet in de dikke gordijnen zag hij een smal reepje lucht. Het had de koele, helderblauwe kleur van verdunde inkt. Blijkbaar was het niet echt nacht meer, maar de zon was ook nog niet op en alles was rustig, afgezien van de trage, regelmatige ademhaling van Ron en Hermelien. Harry keek even naar hun donkere silhouetten.

Ron had er in een vlaag van galantheid op gestaan dat Hermelien op de kussens van de bank zou slapen, zodat ze een stukje hoger lag dan hij. Haar arm hing omlaag en haar vingers rustten op de grond, een paar centimeter van die van Ron. Harry vroeg zich af of ze hand in hand in slaap gevallen waren. Bij die gedachte voelde hij zich merkwaardig eenzaam.

Hij keek naar het beschaduwde plafond en de kroonluchter vol spinnenwebben.

Nog geen etmaal geleden had hij in de felle zon gestaan, voor de ingang van de feesttent, en gewacht op de gasten die hij naar hun plaats moest brengen. Het leek wel eeuwen geleden. Wat zou er nu gebeuren? Hij staarde omhoog en dacht aan de Gruzielementen, aan de beangstigende en moeilijke missie waarmee Perkamentus hem had opgezadeld...Perkamentus...

Het verdriet dat hem geplaagd had sinds de dood van Perkamentus voelde nu anders aan. Het was alsof de beschuldigingen die hij op het trouwfeest van tante Marga had gehoord zich in zijn brein hadden genesteld, als ziektekiemen, en zijn herinneringen aan de tovenaar die hij als een idool had gezien bezoedeld hadden. Zou Perkamentus werkelijk zulke dingen hebben laten gebeuren? Was hij in feite net zo geweest als Dirk Duffeling, die verwaarlozing en misbruik door de vingers had gezien zolang hij er zelf maar geen last van had? Zou hij een zus die opgesloten en verborgen werd gehouden echt aan haar lot hebben overgelaten? Harry dacht aan Goderics Eind en aan de graven waarover Perkamentus nooit met één woord had gesproken; hij dacht aan de mysterieuze voorwerpen die Perkamentus hun zonder enige verklaring had nagelaten in zijn testament en in het schemerduister werd zijn gevoel van rancune steeds sterker. Waarom had Perkamentus niets gezegd? Waarom had hij het niet uitgelegd? Had Perkamentus wel iets om Harry gegeven of had hij hem alleen beschouwd als een stuk gereedschap, dat geslepen en gepolijst moest worden maar dat je nooit in vertrouwen nam, nooit geheimen vertelde?

Harry kon niet langer blijven liggen, met alleen verbitterde gedachten als gezelschap. Hij moest iets doen, voor afleiding zorgen. Hij kroop uit zijn slaapzak, pakte zijn toverstok en sloop de kamer uit. Op de overloop fluisterde hij: 'Lumos' en liep in het licht van zijn toverstok de trap op.

Op de tweede overloop kwam hij langs de kamer waar Ron en hij tijdens hun laatste bezoek hadden geslapen. Harry stak zijn hoofd even om de deur. De klerenkast stond open en de dekens waren van het bed gerukt. Harry dacht aan de omgevallen paraplubak in de hal. Iemand had het huis doorzocht sinds het vertrek van de Orde. Sneep? Of Levenius Lorrebos, die al veel meer uit dit huis gestolen had, zowel voor als na de dood van Sirius? Harry's blik dwaalde naar het portret dat soms Firminus Nigellus Zwarts bevatte, de betovergrootvader van Sirius, maar het was leeg. Harry zag alleen een vage, modderbruine achtergrond. Vermoedelijk bracht Firminus Nigellus de nacht door in de studeerkamer van het schoolhoofd op Zweinstein.

Harry liep verder de trap op, tot hij op de bovenste overloop was waar maar twee deuren waren. Op de deur tegenover hem hing een naamplaatje: Sirius. Harry was nog nooit op de slaapkamer van zijn peetvader geweest. Hij duwde de deur open en hief zijn toverstok hoog op, om een zo groot mogelijk deel van de kamer te verlichten.

De kamer was ruim en had er ooit fraai uitgezien. Harry zag een groot bed met een rijkversierd houten hoofdeinde, een hoog raam met lange fluwelen gordijnen ervoor en een kroonluchter die dik onder het stof zat.

Hij bevatte nog kaarsstompjes en er hingen lange pegels van gestold kaarsvet aan. De schilderijen aan de muren en het hoofdeinde van het bed waren ook bedekt met stof; tussen de kroonluchter en de bovenkant van de grote houten klerenkast hing een spinnenweb en toen Harry verder de kamer in kwam, hoorde hij het geritsel van haastig wegvluchtende muizen.

Sirius had als tiener zoveel posters en foto's opgeplakt dat er nog maar weinig te zien was van de met zilvergrijze zijde bespannen muren.

Harry veronderstelde dat Sirius' ouders de Permanente Plakbezwering waarmee de foto's aan de muur bevestigd waren niet hadden kunnen verwijderen, want hij wist zeker dat ze grote bezwaren zouden hebben gehad tegen de wanddecoraties van hun oudste zoon. Het leek er zelfs op dat Sirius zijn uiterste best had gedaan om zijn ouders zo veel mogelijk te tergen. Harry zag diverse grote vaandels van Griffoendor, in verschoten rood en goud, om te onderstrepen dat hij anders was dan de rest van zijn Zwadderich-familie. Er hingen ook een hoop foto's van Dreuzelmotorfietsen en (Harry moest het lef van Sirius wel bewonderen) diverse posters van schaars geklede Dreuzelmeisjes; Harry zag dat het Dreuzels waren omdat hun foto's niet bewogen en ze hem met vervaagde lachjes en glazige ogen aanstaarden vanaf het papier. Dat in tegenstelling tot de enige toverfoto aan de muur, waarop vier leerlingen van Zweinstein lachend en arm in arm in de camera keken.

Vol vreugde herkende Harry zijn vader; diens zwarte haar stond van achteren ook altijd overeind, net als dat van Harry, en hij droeg ook een bril. Naast hem stond Sirius, knap op een nonchalante manier, met een lichtelijk arrogant gezicht en veel jonger en gelukkiger dan Harry hem ooit bij zijn leven had gezien. Rechts van Sirius stond Peter Pippeling, meer dan een kop kleiner, een beetje dik en met waterige oogjes, rood van plezier omdat hij was toegelaten tot het coolste groepje van de school, met de door iedereen bewonderde rebellen James en Sirius.

Links van James stond Lupos, die er zelfs toen al een beetje sjofel uitzag, maar ook verbaasd en verrukt leek omdat de anderen hem blijkbaar graag mochten en met hem bevriend wilden zijn... of projecteerde Harry dat allemaal op de foto omdat hij wist hoe het ooit geweest was? Hij probeerde hem van de muur te halen, want per slot van rekening was hij nu van hem - Sirius had hem alles nagelaten - maar hij kreeg er geen beweging in. Sirius had echt alles gedaan om te voorkomen dat zijn ouders zijn kamer opnieuw zouden inrichten.

Harry keek naar de vloer. Buiten werd het ochtend en in het licht van een zonnestraal zag hij dat het tapijt bezaaid was met stukjes papier, boeken en kleine voorwerpen. Blijkbaar was de slaapkamer van Sirius ook doorzocht, al was men kennelijk tot de conclusie gekomen dat de inhoud grotendeels, zo niet geheel, waardeloos was. Een paar boeken waren zo ruw behandeld dat de band had losgelaten en er lagen diverse losse bladzijden op de grond.

Harry bukte zich, pakte een paar stukken papier en bekeek ze eens wat beter. Eentje herkende hij als een pagina uit een oude editie van De Geschiedenis van de Toverkunst, door Mathilda Belladonna, en een tweede als een bladzijde uit een handboek voor motoronderhoud. Het derde vel papier was met de hand beschreven en verkreukeld: Harry streek het glad.

Lieve Sluipvoet,

Bedankt, bedankt voor Harry's verjaardagscadeau! Hij vond dat van jou verreweg het leukst. Een jaar oud en nu al rondzoevend op een speelgoedbezemsteel! Hij vond zichzelf heel wat, dat zul je wel zien op de foto die ik bijsluit. Je weet dat zo'n bezemsteeltje maar een halve meter van de grond komt, maar toch molde hij de kat bijna en brak hij een afzichtelijke vaas die Petunia me gegeven had voor kerst (dat kwam goed uit). James lachte zich natuurlijk een ongeluk en zei dat hij vast een fantastische Zwerkbalspeler wordt, maar we moeten wel alle spullen in de kamer opbergen en hem geen seconde uit het oog verliezen als hij bezig is.

Het was een heel rustig verjaardagsfeestje: alleen wij en Mathilda, die altijd ontzettend aardig voor ons is geweest en helemaal weg is van Harry. Doodzonde dat jij niet kon komen, maar de Orde gaat natuurlijk voor en Harry is trouwens nog niet oud genoeg om te beseffen dat hij jarig is! James begint een beetje gefrustreerd te raken omdat hij hier opgesloten zit. Hij probeert het niet te laten blijken, maar ik merk het natuurlijk toch - en bovendien heeft Perkamentus zijn Onzichtbaarheidsmantel nog en zijn stiekeme uitstapjes dus uitgesloten. Ik weet zeker dat hij op zou vrolijken als jij eens langs kon komen. Wormpje was er afgelopen weekend wel. Ik vond hem nogal down, maar dat kwam misschien door het nieuws over de Magisters; ik heb de hele avond gehuild toen ik het hoorde.

Mathilda wipt bijna iedere dag wel even aan. Ze is echt een fascinerende oude schat, die de meest ongelooflijke verhalen weet te vertellen over Perkamentus. Ik weet niet zeker of hij ze zo leuk zou vinden als hij ze hoorde! Eerlijk gezegd weet ik ook niet wat ik ervan moet geloven, want het wil er bij mij gewoon niet in dat Perkamentus-

Harry's armen en benen leken gevoelloos. Hij bleef roerloos staan, met het miraculeuze papier in zijn krachteloze vingers, terwijl een soort stille uitbarsting van zowel vreugde als verdriet door zijn aderen bruiste.

Hij liep met wankele passen naar het bed en ging zitten.

Hij las de brief nogmaals, maar er drong net zo weinig van de betekenis tot hem door als de eerste keer en hij staarde uiteindelijk alleen maar naar het handschrift. Ze schreef haar g's precies zo als hij; Harry keek ze allemaal na en iedere keer was het alsof iemand van achter een sluier vriendelijk naar hem zwaaide. De brief was een ongelooflijke vondst: het bewijs dat Lily Potter had bestaan, had geleefd, dat haar warme hand ooit over dit papier was gegleden en van inkt deze letters had gevormd, deze woorden, woorden over hem, Harry, haar zoon.

Harry veegde ongeduldig de tranen uit zijn ogen en las de brief voor de derde keer. Deze keer concentreerde hij zich op de betekenis en het was alsof hij een stem hoorde die hij zich vaag herinnerde.

Ze hadden een kat gehad... misschien was die ook wel omgekomen in de Halvemaanstraat, net als zijn ouders... of misschien was hij gevlucht toen er niemand meer was om voor hem te zorgen... Sirius had hem zijn allereerste bezemsteel gegeven... zijn ouders hadden Mathilda Belladonna gekend; zou Perkamentus ze aan elkaar voorgesteld hebben? Perkamentus heeft zijn Onzichtbaarheidsmantel nog... daar was iets vreemds mee...

Harry hield even op met lezen en dacht over de woorden van zijn moeder na. Waarom had Perkamentus de Onzichtbaarheidsmantel van James gehad? Harry herinnerde zich nog duidelijk de woorden die het schoolhoofd jaren geleden tegen hem gezegd had: 'Ik heb geen mantel nodig om onzichtbaar te zijn.' Had een minder begaafd lid van de Orde de mantel nodig gehad en had Perkamentus als tussenpersoon gefungeerd? Harry las verder...

Wormpje was er... Pippeling, de verrader. Dus hij had een beetje 'down' geleken? Had hij geweten dat hij Lily en James voor het laatst in levenden lijve zag? En ten slotte weer de oude Mathilda, die zulke ongelooflijke verhalen vertelde over Perkamentus: het wil er bij mij gewoon niet in dat Perkamentus-

Dat Perkamentus wat? Maar er waren zoveel dingen die je je moeilijk voor kon stellen van Perkamentus; dat hij ooit de slechtste van de klas was geweest bij een proefwerk Gedaanteverwisselingen bijvoorbeeld, of dat hij ook graag geiten bezwoer, net als Desiderius...

Harry stond op en zocht de vloer af: misschien lag de rest van de brief ook wel ergens. Hij griste papieren van de grond en behandelde die in zijn gretigheid met even weinig consideratie als de persoon die vóór hem de kamer doorzocht had; hij trok lades open, schudde boeken uit, ging op een stoel staan om boven op de klerenkast te voelen en kroop onder het bed en de fauteuil.

Uiteindelijk, toen hij op zijn buik op de grond lag, zag hij onder de ladekast iets wat op een afgescheurd stukje papier leek. Toen hij het pakte, bleek dat het grootste deel te zijn van de foto die Lily in haar brief beschreven had. Een baby met zwart haar zoefde het beeld in en uit op een piepkleine bezemsteel, schaterend van het lachen, achternagezeten door twee benen die van James moesten zijn. Harry stopte de foto in zijn zak, samen met Lily's brief, en zette zijn speurtocht naar het tweede vel voort.

Na nog eens een kwartier moest hij echter toegeven dat de rest van zijn moeders brief onvindbaar was. Was hij gewoon kwijtgeraakt, in de zestien jaar sinds hij geschreven was, of was hij meegenomen door de persoon die de kamer doorzocht had? Harry las het eerste vel opnieuw, op zoek naar iets wat hem zou vertellen waarom het tweede vel zo waardevol was. Hij dacht niet dat de Dooddoeners erg geïnteresseerd zouden zijn geweest in zijn speelgoedbezem... het enige wat misschien nuttig zou kunnen zijn geweest, was de eventuele informatie over Perkamentus.

Het wil er bij mij gewoon niet in dat Perkamentus - wat? 'Harry? Harry! Harry!'

'Ik ben hier!' riep hij. 'Wat is er?'

Hij hoorde het gestommel van voetstappen en Hermelien kwam de kamer binnenstormen.

'We werden wakker en wisten niet waar je was!' zei ze buiten adem.

'Ron! Hij is hier!' riep ze over haar schouder.

Enkele verdiepingen lager klonk Rons boze stem.

'Goed zo! Zeg maar namens mij dat hij een stomme zak is!'

'Harry, je moet er niet zomaar tussenuit knijpen! We schrokken ons te pletter! Wat voer je hier trouwens uit?' Ze liet haar blik door de overhoop gehaalde kamer gaan. 'Wat heb je gedaan?'

'Kijk eens wat ik gevonden heb.'

Hij liet haar de brief van zijn moeder zien. Hermelien pakte hem en las hem terwijl Harry toekeek. Toen ze hem uit had, keek ze hem aan.

'O Harry...'

'En dit ook.'

Hij gaf haar de gescheurde foto en Hermelien glimlachte toen de baby het beeld in en uit zoefde op zijn speelgoedbezem.

'Ik zocht de rest van de brief, maar die kan ik nergens vinden,' zei Harry.

Hermelien keek om zich heen.

'Heb jij die rommel gemaakt of was het al zo?'

'Nee, iemand had hier al eerder gezocht,' zei Harry.

'Dat dacht ik al. In iedere kamer waar ik op weg naar boven in keek is het hetzelfde. Wat denk je dat ze zochten?'

'Informatie over de Orde, als het Sneep was.'

'Maar je zou toch denken dat hij al voldoende informatie had. Ik bedoel, hij was zelf lid van de Orde.'

'Nou,' zei Harry, die zijn theorie graag met iemand anders wilde bespreken, 'wat dacht je dan van informatie over Perkamentus? De tweede pagina van deze brief, bijvoorbeeld. Weet je wie die Mathilda is over wie mijn moeder het heeft?'

'Wie dan?'

'Mathilda Belladonna, de schrijfster van -'

'De Geschiedenis van de Toverkunst,' zei Hermelien geïnteresseerd. 'Dus je ouders kenden haar? Ze was een heel befaamde magische historica.'

'Blijkbaar leeft ze nog steeds en woont ze in Goderics Eind,' zei Harry.

'Rons tante Marga had het over haar op de bruiloft. Ze kende de familie van Perkamentus ook. Het zou vast heel interessant zijn om met haar te praten, denk je ook niet?'

Harry vond dat Hermeliens glimlach net ietsje te begripvol was. Hij pakte de brief en de foto weer en stopte die in het zakje om zijn nek, zodat hij haar niet aan zou hoeven kijken en zich helemaal blootgeven.

'Ik begrijp heel goed dat je met haar over je ouders wilt praten, en over Perkamentus,' zei Hermelien. 'Alleen schieten we daar niet veel mee op bij onze speurtocht naar de Gruzielementen, hè?' Harry gaf geen antwoord en Hermelien vervolgde haastig: 'Harry, ik weet dat je dolgraag naar Goderics Eind wilt, maar ik ben bang... bang omdat die Dooddoeners ons gisteren zo gemakkelijk op het spoor kwamen. Daardoor heb ik nu helemaal het gevoel dat we de plaats waar je ouders begraven zijn moeten mijden. Ik weet zeker dat ze verwachten dat je daar naartoe zult gaan.'

'Dat is het niet alleen,' zei Harry, die Hermelien nog steeds niet aankeek.

'Op de bruiloft vertelde Marga allerlei dingen over Perkamentus.

Ik wil de waarheid weten... '

Hij vertelde Hermelien alles wat hij van tante Marga gehoord had.

Toen hij was uitgesproken, zei Hermelien: 'Ik begrijp natuurlijk waarom je van streek bent, Harry -'

'Ik ben niet van streek,' loog hij. 'Ik wil gewoon weten of het waar is of niet -'

'Harry, denk je nou echt dat je de waarheid zult horen van zo'n boosaardige oude roddeltante als Marga, laat staan van Rita Pulpers? Hoe kun je die geloven? Je kende Perkamentus toch?'

'Dat dacht ik,' mompelde hij.

'Je weet dat alles wat Rita ooit over jou geschreven heeft gelogen was! Dop heeft gelijk. Hoe kun je je herinneringen aan Perkamentus laten bezoedelen door dergelijke mensen?'

Harry keek de andere kant uit en probeerde de wrevel die hij voelde niet te laten blijken. Daar had je het weer: kiezen wat je wilde geloven.

Hij wilde de waarheid weten. Waarom was iedereen zo vastbesloten dat die voor hem verborgen moest blijven? 'Zullen we naar beneden gaan, naar de keuken?' stelde Hermelien na een korte stilte voor. 'Kijken of er iets te eten is?'

Harry ging met tegenzin akkoord, volgde haar en liep langs de deur van de andere kamer die op de overloop uitkwam. Er zaten diepe krassen in de verf, onder een klein naambordje dat hij in het schemerduister eerst niet had gezien. Hij bleef boven aan de trap staan en las het.

Het was een pompeus klein bordje, keurig netjes met de hand geschreven: iets wat Percy Wemel ook op zijn slaapkamerdeur gehangen zou kunnen hebben.

Niet Betreden Zonder de Uitdrukkelijke Toestemming van Regulus Arcturus Zwarts

Harry voelde opwinding opborrelen, al wist hij eerst niet precies waarom.

Hij las het bordje opnieuw. Hermelien was al een verdieping lager.

'Hermelien!' riep hij en hij was zelf verbaasd dat zijn stem zo kalm was. 'Kom eens!' 'Wat is er?'

'R.A.Z. Ik denk dat ik hem gevonden heb.'

Hermelien snakte naar adem en rende de trap weer op.

'In de brief van je moeder? Maar ik zag niets -'

Harry schudde zijn hoofd en wees op het bordje van Regulus. Hermelien las het en kneep toen zo hard in Harry's arm dat hij grimaste van de pijn.

'De broer van Sirius?' fluisterde ze.

'Hij was een Dooddoener,' zei Harry. 'Sirius heeft me over hem verteld.

Hij sloot zich bij de Dooddoeners aan toen hij nog heel jong was, maar kreeg toen zijn bedenkingen en probeerde ertussenuit te knijpen - en dus werd hij vermoord.'

'Dat zou kunnen kloppen!' bracht Hermelien moeizaam uit. 'Als hij Dooddoener was, had hij contact met Voldemort en als hij later gedesillusioneerd raakte, wilde hij Voldemort vast ten val brengen!'

Ze liet Harry los, boog zich over de trapleuning en gilde: 'Ron! RON! Kom vlug!'

Een minuut later verscheen Ron hijgend boven aan de trap, met zijn toverstok in de aanslag.

'Wat nou weer? Als je weer zo'n grote spin hebt gezien, wil ik eerst wat eten voor ik -'

Hermelien wees zwijgend naar het bordje op de deur van Regulus en Ron fronste zijn voorhoofd.

'Wat? Dat was toch de broer van Sirius? Regulus Arcturus... Regulus...

R.A.Z.! Het medaillon - je denkt toch niet -?'

'Laten we kijken,' zei Harry. Hij duwde tegen de deur, maar die zat op slot. Hermelien wees met haar toverstok op de deurknop en zei: 'Alohomora.' Ze hoorden een klik en de deur zwaaide open.

Ze stapten met zijn allen over de drempel en keken om zich heen. De slaapkamer van Regulus was ietsje kleiner dan die van Sirius, maar straalde dezelfde sfeer van vergane glorie uit. Sirius had geprobeerd het verschil tussen hemzelf en de rest van zijn familie zo veel mogelijk te benadrukken, maar Regulus had juist het tegendeel nagestreefd. Overal overheersten de kleuren van Zwadderich, smaragdgroen en zilver: op het bed, de muren en voor de ramen. Het wapen van de Zwartsen was heel nauwgezet boven het bed geschilderd, samen met hun lijfspreuk, Toujours Pur. Daaronder hing een verzameling vergeelde krantenknipsels, half over elkaar heen geplakt zodat ze een rommelige collage vormden.

Hermelien liep naar het bed en bekeek de knipsels eens wat beter.

'Ze gaan allemaal over Voldemort,' zei ze. 'Blijkbaar was Regulus al een tijdje een fan voor hij zich bij de Dooddoeners aansloot... '

Er steeg een kleine stofwolk uit het beddengoed op toen ze ging zitten om de knipsels te lezen. Intussen was Harry's oog op een foto gevallen: een Zwerkbalteam op Zweinstein, lachend en zwaaiend. Hij liep naar de foto en zag de slang die op de borst van hun gewaden geborduurd was: Zwadderaars. Hij herkende Regulus meteen als de jongen in het midden van de voorste rij: hij had hetzelfde donkere haar en de enigszins hooghartige uitdrukking van zijn broer, maar was kleiner, lichter gebouwd en een stuk minder knap dan Sirius.

'Hij was Zoeker,' zei Harry.

'Wat?' zei Hermelien afwezig; ze was nog steeds verdiept in de krantenknipsels over Voldemort.

'Hij zit in het midden van de voorste rij. Daar zit de Zoeker... nou ja, laat ook maar,' zei Harry toen hij besefte dat niemand luisterde. Ron zocht op handen en voeten onder de klerenkast. Harry keek of hij mogelijke bergplaatsen zag en liep naar het bureau. Ook dat was al eerder doorzocht. De lades waren kortgeleden nog overhoop gehaald en Harry zag sporen in het stof, maar verder niets van waarde: oude ganzenveren, verouderde schoolboeken waar zo te zien niet al te zachtzinnig mee was omgesprongen en een onlangs gebroken inktpot. De inhoud van de la was bedekt met een kleverig laagje ingedroogde inkt.

'Er is een eenvoudiger manier,' zei Hermelien terwijl Harry zijn zwarte vingers afveegde aan zijn spijkerbroek. Ze hief haar toverstok op en zei: 'Accio medaillon!'

Er gebeurde niets. Ron, die tussen de plooien van de vale gordijnen had gezocht, keek teleurgesteld.

'Is dat het? Dus het medaillon is er niet?'

'O, het zou hier best kunnen zijn, maar dan beschermd door tegenbezweringen,' zei Hermelien. 'Zodat je het niet door middel van toverkracht kunt laten verschijnen, snap je?'

'Net zoals Voldemort de stenen kom in de grot beschermd had,' zei Harry. Hij herinnerde zich dat het toen ook onmogelijk was geweest om het nepmedaillon te Sommeren.

'Hoe moeten we het dan zien te vinden?' vroeg Ron.

'Gewoon, zoeken,' zei Hermelien.

'Hè ja, goed idee,' zei Ron. Hij sloeg zijn ogen ten hemel en richtte zijn aandacht weer op de gordijnen.

Ze kamden een uur lang de hele kamer uit, centimeter voor centimeter, maar moesten uiteindelijk toegeven dat het medaillon er niet was.

De zon was inmiddels opgekomen en het felle licht verblindde hen, zelfs door de groezelige ramen op de overloop.

'Maar het zou ook heel goed ergens anders in huis kunnen zijn,' zei Hermelien bemoedigend terwijl ze de trap af liepen; het was alsof haar vastberadenheid toenam naarmate Harry en Ron moedelozer werden.

'Of Regulus het medaillon nou vernietigd heeft of niet, hij zou het in elk geval verborgen willen houden voor Voldemort. Denk maar aan al die vreselijke dingen die we moesten opruimen toen we hier de laatste keer waren. De klok die ons met pijlen beschoot en het oude gewaad dat Ron probeerde te wurgen. Misschien waren dat wel valstrikken van Regulus om de bergplaats van het medaillon te beschermen, ook al hadden we dat toen... dat toen... '

Harry en Ron keken elkaar aan. Hermelien was verstijfd, met één voet in de lucht en de wezenloze uitdrukking van iemand die net door een Vergetelheidsspreuk was verrast; zelfs haar ogen stonden plotseling wazig.

'... nog niet door,' maakte ze haar zin fluisterend af.

'Is er iets?' vroeg Ron.

'Er was wél een medaillon!'

'Wat?' zeiden Harry en Ron in koor.

'In de kast in de woonkamer. Niemand kon het openmaken. En we...we...'

Harry had het gevoel alsof er langzaam een grote steen dwars door zijn borst omlaaggleed naar zijn maag. Hij herinnerde het zich: hij had het medaillon zelf in handen gehad toen ze het aan elkaar doorgaven en een voor een probeerden open te krijgen. Uiteindelijk hadden ze het in een zak met rommel gegooid, samen met de snuifdoos vol Knapperkorstpoeder en de muziekdoos waar iedereen slaperig van werd...

'Knijster heeft heel veel dingen teruggejat,' zei Harry. Dat was hun enige kans, de enige hoop die ze nog hadden en daar zou hij zich aan vastklampen tot hij gedwongen was ook die te laten varen. 'Hij had stapels spullen in zijn kast in de keuken. Kom op.'

Hij holde met twee treden tegelijk de trap af en de anderen denderden achter hem aan. Ze maakten zoveel lawaai dat het portret van Sirius' moeder wakker schrok toen ze door de hal renden.

'Uitschot! Modderbloedjes! Tuig!' schreeuwde ze terwijl ze naar de keuken in het souterrain draafden en de deur achter zich dichtsloegen.

Harry rende door de keuken, bleef zo abrupt voor Knijsters kast staan dat hij bijna viel en rukte de deur open. Hij zag het nest van vuile dekens waarin de huis-elf ooit geslapen had, maar niet de glinsterende snuisterijen die Knijster had weten te redden uit de vuilnisbak. Het enige voorwerp in de kast was een oud exemplaar van Edele Geslachten.

Een Overzicht van Alle Tovenaarsfamilies. Harry kon zijn ogen niet geloven. Hij pakte de dekens en schudde ze uit: een dode muis rolde treurig over de keukenvloer. Ron liet zich kreunend op een keukenstoel neervallen en Hermelien sloot haar ogen.

'Het is nog niet voorbij,' zei Harry. Hij verhief zijn stem en riep: 'Knijster!'

Er klonk een luide knal en de huis-elf die Harry met zoveel tegenzin geërfd had van Sirius verscheen uit het niets, voor de koude, lege haard: half zo groot als een mens, met een bleke huid die in grote plooien om hem heen hing en met dikke plukken wit haar die uit zijn vleermuisachtige oren puilden. Hij was nog steeds gehuld in de smerige lompen die hij ook gedragen had toen ze hem voor het eerst ontmoet hadden en uit de minachtende blik die hij op Harry wierp, bleek dat zijn opvatting over zijn nieuwe eigenaar net zo onveranderd was als zijn kleding.

'Meester,' kraste Knijster met zijn schorre, krakende stem. Hij boog diep en mompelde tegen zijn knieën: 'Terug in het huis van mijn oude meesteres, met de bloedverrader Wemel en het Modderbloedje -'

'Ik verbied je om iemand "bloedverrader" of "Modderbloedje" te noemen,' gromde Harry. Zelfs als de elf Sirius niet verraden had aan Voldemort, zou het hem toch grote moeite hebben gekost om Knijster sympathiek te vinden, met zijn bloeddoorlopen ogen en snuitachtige neus.

'Ik heb een vraag voor je en ik beveel je om die naar waarheid te beantwoorden,' zei Harry. Zijn hart sloeg snel terwijl hij neerkeek op de elf.

'Begrijp je dat?'

'Ja, Meester,' zei Knijster en hij boog opnieuw: Harry zag zijn lippen geluidloos bewegen en ongetwijfeld de beledigingen mompelen die hij nu niet meer hardop mocht uitspreken.

'Twee jaar geleden lag er een groot gouden medaillon in de woonkamer boven,' zei hij en zijn hart ging nu echt tekeer. 'Dat hebben we toen weggegooid. Heb jij het teruggestolen?'

Er viel een stilte. Knijster kwam overeind en keek Harry recht aan. 'Ja,' zei hij.

'Waar is het nu?' vroeg Harry opgetogen. Ron en Hermelien keken al even blij.

Knijster deed zijn ogen dicht, alsof hij het niet kon verdragen om hun reactie op zijn antwoord te zien.

'Verdwenen.'

'Verdwenen?' herhaalde Harry en zijn vreugde smolt als sneeuw voor de zon. 'Hoe bedoel je, verdwenen?'

De huis-elf rilde en wiegde heen en weer.

'Knijster,' zei Harry fel, 'ik beveel je -'

'Levenius Lorrebos,' kraste de elf, nog steeds met dichtgeknepen ogen. 'Levenius Lorrebos heeft alles gestolen: de schilderijen van juffrouw Bella en juffrouw Cissy, de handschoenen van mijn meesteres, de Orde van Merlijn, Eerste Klas, de bekers met het familiewapen en... en -'

Knijster snakte naar adem. Zijn ingevallen borst ging snel op en neer en toen sperde hij zijn ogen plotseling open en slaakte een bloedstollende kreet.

'- en het medaillon, het medaillon van Meester Regulus! Knijster heeft gefaald, Knijster heeft zijn opdracht niet volbracht!'

Harry reageerde instinctief: toen Knijster naar de pook graaide die naast de haard stond, wierp hij zich boven op de huis-elf en drukte hem plat tegen de grond. De gil van Hermelien vermengde zich met de kreten van Knijster, maar Harry brulde boven alles uit: 'Knijster, ik beveel je om je niet te verroeren!'

Hij voelde de huis-elf verstijven en liet hem los. Knijster bleef languit op de koude stenen vloer liggen en tranen stroomden uit zijn met rimpels omgeven ogen.

'Harry, laat hem opstaan!' fluisterde Hermelien.

'Zodat hij zichzelf kan afrossen met de pook?' snoof Harry, die nu geknield naast de elf zat. 'Lijkt me geen goed idee. Oké, Knijster, en nu wil ik de waarheid horen: hoe weet je dat Levenius Lorrebos het medaillon heeft gestolen?'

'Knijster heeft hem gezien!' bracht de elf moeizaam uit terwijl de tranen over zijn snuit stroomden en in zijn mond vol grijze tanden drupten.

'Knijster zag hoe hij uit Knijsters kast kwam, met zijn handen vol met Knijsters kostbaarheden. Knijster zei tegen die vuile dief dat hij moest blijven staan, maar Levenius Lorrebos lachte alleen maar en g-ging ervandoor... '

'Je zei dat het medaillon van Meester Regulus was,' zei Harry. 'Waarom? Waar kwam het vandaan? Wat had Regulus ermee te maken? Knijster, ga rechtop zitten en vertel me wat je weet over het medaillon en wat Regulus daarmee te maken had!'

De huis-elf ging overeind zitten, rolde zich op tot een bal, met zijn betraande gezicht tussen zijn knieën, en begon heen en weer te wiegen.

Zijn stem was gesmoord, maar toch duidelijk te verstaan in de stille, galmende keuken.

'Meester Sirius liep weg. Opgeruimd stond netjes, want hij was een slechte jongen en had het hart van mijn meesteres gebroken door zijn wetteloze gedrag. Maar Meester Regulus had tenminste trots; hij wist wat hij verschuldigd was aan de naam Zwarts en aan de waardigheid van zijn zuivere bloed. Jarenlang sprak hij over de Heer van het Duister, die ervoor zou zorgen dat tovenaars zich niet meer hoefden te verschuilen maar juist zouden heersen over Dreuzels en Modderbloedjes... en toen hij zestien was, sloot Meester Regulus zich bij de Heer van het Duister aan. Zo trots, zo trots, zo blij dat hij mocht dienen...

En op een dag, een jaar nadat hij zich had aangesloten, kwam Meester Regulus naar de keuken om Knijster te spreken. Meester Regulus had Knijster altijd aardig gevonden. En Meester Regulus zei... hij zei... '

De oude elf wiegde steeds sneller heen en weer.

hij zei dat de Heer van het Duister een elf nodig had.'

'Had Voldemort een elf nodig?' herhaalde Harry. Hij keek naar Ron en Hermelien, maar die begrepen er zo te zien ook niets van.

'Ja,' kreunde Knijster. 'En Meester Regulus had de diensten van Knijster aangeboden. Het was een eer, zei Meester Regulus, een eer voor hem en voor Knijster, die alles moest doen wat de Heer van het Duister hem opdroeg... en dan weer naar huis moest k-komen.'

Knijster wiegde nog sneller heen en weer en zijn adem kwam in snikken.

'Daarom ging Knijster naar de Heer van het Duister. De Heer van het Duister zei niet tegen Knijster wat ze zouden gaan doen, maar nam Knijster mee naar een grot aan zee. En achter die grot lag een nog veel grotere grot, en in die grot was een zwart meer... '

Harry's nekharen gingen overeind staan. Het was alsof Knijsters krassende stem kwam aanzweven over het donkere water in de grot. Hij zag wat er gebeurd was, net zo duidelijk alsof hij er zelf bij was geweest.

'...er was een boot... '

Ja, natuurlijk; Harry kende die boot, piepklein, spookachtig groen en zo betoverd dat hij één tovenaar en één slachtoffer naar het eiland in het midden van het meer kon vervoeren. Dus zo had Voldemort zijn verdedigingsmaatregelen rond het Gruzielement getest: door een wezen te gebruiken dat rustig opgeofferd kon worden, een huis-elf...

'O-op het eiland was een kom vol toverdrank. De Heer van het D-Duister dwong Knijster de toverdrank op te drinken... '

De elf trilde van top tot teen.

'Knijster dronk en zag verschrikkelijke dingen... hij stond van binnen in brand... Knijster riep dat Meester Regulus hem moest redden, hij riep om zijn meesteres, maar de Heer van het Duister lachte alleen maar... hij dwong Knijster om de kom helemaal leeg te drinken... hij legde een medaillon in de lege kom... hij vulde hem opnieuw met toverdrank.

En toen voer de Heer van het Duister weg en liet Knijster achter op het eiland... '

Harry zag het voor zich. Hij zag hoe het witte, slangachtige gezicht van Voldemort in het duister verdween en hoe zijn rode ogen zonder een spoortje mededogen naar de spartelende elf keken, die binnen een paar minuten dood zou zijn als hij bezweek aan de ondraaglijke dorst die de verschroeiende toverdrank veroorzaakte... maar daar stopte Harry's verbeelding, want hij kon zich niet voorstellen hoe Knijster ontsnapt was.

'Knijster had water nodig. Hij kroop naar de rand van het eiland en dronk uit het zwarte meer... en toen doken er handen op uit het water, dode handen die Knijster naar beneden trokken... '

'Hoe ben je ontsnapt?' vroeg Harry en hij was niet verbaasd toen hij merkte dat hij fluisterde.

Knijster hief zijn lelijke hoofd op en keek Harry met reusachtige, bloeddoorlopen ogen aan.

'Meester Regulus zei dat Knijster terug moest komen.'

'Ja, weet ik - maar hoe ben je aan de Necroten ontsnapt?'

Knijster scheen het niet te begrijpen.

'Meester Regulus zei dat Knijster terug moest komen,' herhaalde hij.

'Ja, oké, maar -'

'Dat is toch duidelijk, Harry?' zei Ron. 'Hij is Verdwijnseld!'

'Maar... maar je kon in die grot niet Verschijnselen of Verdwijnselen,' zei Harry. 'Anders had Perkamentus -'

'Elfenmagie is anders dan onze magie,' zei Ron. 'Ik bedoel, zij kunnen toch ook Verschijnselen en Verdwijnselen op Zweinstein en wij niet?'

Er viel even een stilte terwijl Harry dat verwerkte. Hoe kon Voldemort zo'n vergissing hebben gemaakt? Maar zodra hij dat bedacht zei Hermelien ijzig: 'Voor Voldemort was alles wat huis-elfen deden natuurlijk ver beneden zijn stand. Zo denken andere tovenaars van zuiver bloed die elfen als beesten behandelen er ook over... het zou gewoon nooit bij hem zijn opgekomen dat zij wel eens zouden kunnen beschikken over toverkracht die hij niet bezat.'

'Voor een huis-elf is de wil van zijn meester het hoogste goed,' zei Knijster plechtig. 'Meester zei dat Knijster naar huis moest komen en dus deed Knijster dat... '

'Nou, dan heb je toch precies gedaan wat je gezegd werd?' zei Hermelien vriendelijk. 'Je hebt je opdracht wel degelijk uitgevoerd!'

Knijster schudde zijn hoofd en wiegde nog steeds snel heen en weer.

'Wat gebeurde er toen je terugkwam?' vroeg Harry. 'Wat zei Regulus toen je vertelde wat er gebeurd was?'

'Meester Regulus was erg bezorgd, erg bezorgd,' kraste Knijster.

'Meester Regulus zei dat Knijster zich moest verbergen en het huis niet moest verlaten. En toen... een tijdje later... kwam Meester Regulus op een nacht Knijster opzoeken in zijn keukenkast. Meester Regulus gedroeg zich vreemd, anders dan anders. Hij werd door iets gekweld, dat voelde Knijster... en hij vroeg of Knijster hem naar de grot wilde brengen, de grot die Knijster ook bezocht had met de Heer van het Duister... '

En dus waren ze op weg gegaan. Harry zag het haarscherp voor zich: de doodsbange huis-elf en de magere, donkerharige Zoeker die zoveel op Sirius had geleken... Knijster wist hoe hij de verborgen ingang van de onderaardse grot moest openen, wist hoe hij het bootje moest oproepen.

Alleen was het deze keer zijn geliefde Regulus die met hem meevoer, naar het eiland met de kom vol toverdrank...

'En dwong hij je toen om de toverdrank weer op te drinken?' vroeg Harry walgend.

Maar Knijster schudde huilend zijn hoofd. Hermelien drukte haar handen tegen haar mond, alsof ze plotseling iets begrepen had.

'M-meester Regulus haalde een medaillon uit zijn zak dat hetzelfde was als het medaillon van de Heer van het Duister,' zei Knijster en de tranen stroomden aan weerszijden van zijn snuitachtige neus omlaag.

'Hij gaf het aan Knijster en zei dat die de medaillons moest verwisselen als de kom leeg was... '

Knijsters ademhaling ging nu met grote, gierende snikken: Harry moest zich echt goed concentreren om hem te kunnen verstaan.

'En hij beval - dat Knijster - zonder hem moest vertrekken. En hij zei dat Knijster - naar huis moest gaan - en nooit aan zijn meesteresse mocht vertellen - wat hij gedaan had - maar het eerste medaillon - moest vernietigen. En toen dronk hij - alle toverdrank op - en verwisselde Knijster de medaillons en - en keek hij toe...terwijl Meester Regulus...het water in werd gesleurd...en...en...'

'O Knijster!' jammerde Hermelien, die zelf ook huilde. Ze viel op haar knieën naast de huis-elf neer en probeerde hem te omhelzen. Knijster sprong meteen overeind en deinsde vol overduidelijke afkeer terug.

'Het Modderbloedje raakt Knijster aan, dat wil hij niet, wat zou zijn meesteresse zeggen?'

'Ik heb toch gezegd dat je haar geen Modderbloedje mag noemen!' snauwde Harry, maar de huis-elf bestrafte zichzelf al: hij viel op de grond en beukte met zijn voorhoofd op de vloer.

'Laat hem ophouden, laat hem ophouden!' riep Hermelien. 'Zie je niet hoe pervers het is, de manier waarop ze altijd maar moeten gehoorzamen?'

'Stop, Knijster, stop!' schreeuwde Harry.

De elf bleef hijgend en trillend liggen. Groen snot glom rond zijn snuit, er verscheen al een grote blauwe plek op zijn bleke voorhoofd en zijn ogen waren gezwollen en bloeddoorlopen en nat van de tranen.

Harry had nog nooit zoiets meelijwekkends gezien.

'Dus je hebt het medaillon meegenomen naar huis?' ging hij meedogenloos verder, want hij wilde per se het hele verhaal horen. 'En je hebt geprobeerd het te vernietigen?'

'Niets wat Knijster deed had ook maar enig effect,' kreunde de elf.

'Knijster probeerde alles, alles wat hij maar kon, maar niets werkte, niets... het omhulsel werd beschermd door zoveel machtige bezweringen dat Knijster zeker wist dat je het open moest maken om het te vernietigen, maar het ging niet open... Knijster strafte zichzelf en probeerde het opnieuw, strafte zichzelf en probeerde het opnieuw. Knijster heeft het bevel van zijn meester niet opgevolgd, Knijster kon het medaillon niet vernietigen! En zijn meesteresse was gek van verdriet omdat Meester Regulus verdwenen was en Knijster kon haar niet vertellen wat er gebeurd was, nee, want Meester Regulus had hem v-verboden om tegen iemand van de f-f-familie te zeggen wat zich in de g-grot had a-afgespeeld... '

Knijster begon zo hard te snikken dat hij verder niets meer kon uitbrengen.

De tranen stroomden ook over Hermeliens wangen, maar ze durfde Knijster niet meer aan te raken. Zelfs Ron, die geen vriend was van de huis-elf, had het er duidelijk moeilijk mee. Harry ging op zijn hurken zitten, schudde zijn hoofd en probeerde helder te denken.

'Ik snap je niet, Knijster,' zei hij ten slotte. 'Voldemort heeft geprobeerd je te vermoorden, Regulus is gestorven in een poging Voldemort ten val te brengen en toch heb je Sirius doodleuk aan Voldemort verraden! Je stapte zonder enige gewetenswroeging naar Narcissa en Bellatrix en gaf via hen informatie door aan Voldemort die -'

'Harry, zo werken Knijsters gedachten niet,' zei Hermelien en ze veegde haar ogen af met de rug van haar hand. 'Hij is een slaaf; huis-elfen zijn het gewend om slecht of zelfs onmenselijk behandeld te worden. Wat Voldemort met Knijster deed, was helemaal niet zó abnormaal. Wat betekenen tovenaarsoorlogen voor een elf zoals Knijster? Hij is trouw aan de mensen die aardig voor hem zijn. Dat moet mevrouw Zwarts geweest zijn en Regulus was het zeker. Daarom volgde hij gewillig hun bevelen op en praatte hij hun overtuigingen na. Ik weet wat je wilt zeggen,' vervolgde ze toen Harry zijn mond opendeed om te protesteren. 'Regulus bedacht zich... maar dat schijnt hij niet aan Knijster uitgelegd te hebben.

En ik denk dat ik weet waarom. Knijster en de familie van Regulus waren veiliger als ze zich aan de oude lijn van zuiver bloed hielden. Regulus probeerde hen te beschermen.'

'Sirius -'

'Sirius gedroeg zich vreselijk tegen Knijster, Harry, en je hoeft me niet zo aan te kijken, want je weet dat het waar is. Knijster was al een hele tijd alleen toen Sirius hier kwam wonen, en waarschijnlijk snakte hij naar een beetje genegenheid. Ik weet zeker dat "juffrouw Cissy" en "juffrouw Bella" heel vriendelijk waren toen Knijster kwam opdagen, dus deed hij ze een plezier en vertelde ze alles wat ze maar weten wilden. Ik heb altijd al gezegd dat tovenaars ooit zullen moeten boeten voor de manier waarop ze huis-elfen behandelen. Nou, dat is dus gebeurd met Voldemort...

en met Sirius.'

Harry had geen verweer. Terwijl hij naar Knijster keek, die nog steeds snikkend op de grond lag, herinnerde hij zich wat Perkamentus een paar uur na de dood van Sirius tegen hem gezegd had: ik geloof niet dat Sirius Knijster beschouwde als een wezen met net zulke gevoelens als een mens...

'Knijster,' zei Harry na een tijdje. 'Ga... eh... ga alsjeblieft overeind zitten als je daartoe in staat bent.'

Het duurde nog verscheidene minuten voor Knijsters gesnik overging in gehik en daarna in stilte. Hij zette zich af tegen de vloer, ging rechtop zitten en wreef met zijn knokkels in zijn ogen, als een klein kind.

'Knijster, ik wil graag dat je iets voor me doet,' zei Harry. Hij keek even naar Hermelien: hij wilde zijn bevel vriendelijk inkleden, maar kon ook niet doen alsof het geen bevel was. Hermelien scheen de nieuwe toon die hij aansloeg echter goed te keuren en glimlachte bemoedigend.

'Knijster, ik zou graag willen dat jij Levenius Lorrebos opspoort. We moeten weten waar het medaillon is - het medaillon van Meester Regulus.

Dat is heel belangrijk. We willen het werk waarmee Meester Regulus begonnen is voltooien en ervoor zorgen dat - eh - dat hij niet voor niets gestorven is.'

Knijster liet zijn handen zakken en keek Harry aan.

'Levenius Lorrebos zoeken?' kraste hij.

'En hem hierheen brengen, naar het Grimboudplein,' zei Harry. 'Denk je dat je dat voor ons zou kunnen doen?'

Knijster knikte en krabbelde overeind. Op dat moment kreeg Harry een inval. Hij pakte Hagrids buideltje en schudde daar het nep-Gruzielement uit, het valse medaillon waarin Regulus het briefje aan Voldemort had verstopt.

'Knijster, ik - eh - zou je graag dit willen geven,' zei hij en drukte het medaillon in de hand van de huis-elf. 'Het is van Regulus geweest en ik weet zeker dat hij het aan jou zou willen geven, als blijk van waardering voor wat je -'

'Ietsje te veel van het goede, jongen,' zei Ron toen de elf één blik op het medaillon wierp, het uitschreeuwde van ellende en verdriet en zich weer languit op de grond stortte.

Het duurde bijna een halfuur voor ze Knijster weer gekalmeerd hadden.

Hij was zo overweldigd door het feit dat Harry hem een erfstuk van de familie Zwarts had geschonken dat helemaal voor hem alleen was, dat zijn knieën knikten en hij nauwelijks op zijn benen kon blijven staan.

Toen hij eindelijk weer tot een paar wankele passen in staat was, vergezelden de anderen hem naar zijn kast, keken hoe hij het medaillon zorgvuldig opborg tussen zijn smerige dekens en verzekerden hem dat ze het tijdens zijn afwezigheid met hun leven zouden beschermen. Knijster boog diep voor Harry en Ron en maakte zelfs een rare, krampachtige beweging in de richting van Hermelien die wel eens als een respectvolle groet bedoeld had kunnen zijn, voordat hij Verdwijnselde met de gebruikelijke harde knal.

Hoofdstuk 11

DE OMKOOP

Als Knijster kon ontsnappen uit een meer vol Necroten, zou het waarschijnlijk hoogstens een paar uur duren voor hij Levenius te pakken had, dacht Harry. Hij zwierf de hele ochtend vol verwachting door het huis, maar aan het eind van de ochtend was Knijster nog steeds niet terug, en 's avonds ook nog niet. Toen het donker begon te worden, voelde Harry zich ontmoedigd en ongerust.

Zijn stemming werd er niet beter op door een maaltijd die voornamelijk bestond uit beschimmeld brood waarop Hermelien een reeks minder geslaagde Gedaanteverwisselingen had losgelaten.

Knijster liet zich de volgende dag en de dag daarop ook niet zien, maar er waren wel twee mannen in lange mantels op het Grimboudplein verschenen. Ze bleven de hele nacht buiten staan en staarden stug in de richting van het huis dat ze niet konden zien.

'Dooddoeners. Dat kan niet anders,' zei Ron terwijl hij, Harry en Hermelien vanuit de woonkamer naar de mannen keken. 'Zouden ze weten dat we hier zijn?'

'Dat denk ik niet,' zei Hermelien, maar ze keek toch een beetje angstig. 'Dan hadden ze Sneep wel naar binnen gestuurd.'

'Denk je dat hij al binnen is geweest maar niets kan zeggen door de vloek van Dwaaloog?' vroeg Ron.

'Ja,' zei Hermelien. 'Anders had hij wel aan zijn maatjes kunnen vertellen hoe ze binnen moeten komen. Maar ik denk dat ze gewoon op de uitkijk staan, voor het geval dat wij komen opdagen. Ze weten per slot van rekening dat dit huis van Harry is.'

'Hoe dan?' vroeg Harry.

'Tovertestamenten worden onderzocht door het Ministerie, weet je nog wel? Ze weten dat Sirius jou het huis heeft nagelaten.'

De aanwezigheid van de Dooddoeners versterkte de onheilspellende sfeer op nummer 12. Afgezien van de Patronus van meneer Wemel hadden ze geen enkel bericht gehad van buiten en de spanning begon haar tol te eisen. Ron was rusteloos en prikkelbaar en had de irritante gewoonte ontwikkeld om met de Uitsteker te spelen: dat wekte vooral de woede op van Hermelien, die de tijd probeerde te doden met het bestuderen van De Vertelsels van Baker de Bard en die gek werd van de manier waarop de lichten aan en uit flitsten.

'Hou daar nou eindelijk eens mee op!' riep ze op de derde avond nadat Knijster was vertrokken, toen voor de zoveelste keer het licht uit de woonkamer werd weggezogen.

'Sorry, sorry!' zei Ron. Hij klikte met de Uitsteker en liet het licht weer terugkeren. 'Ik weet zelf ook niet waarom ik het doe.'

'Kun je niets nuttigers verzinnen?'

'Zoals? Sprookjes lezen?'

'Perkamentus heeft me dit boek nagelaten, Ron -'

'Ja, en ik heb de Uitsteker van hem gekregen. Misschien is het juist wel de bedoeling dat ik die gebruik!'

Harry kon niet tegen hun gekibbel en glipte onopgemerkt de kamer uit. Hij liep de trap af naar de keuken, waar hij vaak even ging kijken omdat hij ervan overtuigd was dat Knijster daar zou verschijnen als hij terugkwam. Halverwege de trap naar de hal hoorde hij echter iemand op de voordeur tikken. Dat werd gevolgd door metaalachtig geklik en het gerammel van een ketting.

Het was alsof iedere zenuw in Harry's lichaam plotseling op scherp stond: hij trok zijn toverstok, sloop de schaduw naast de afgehakte elfenhoofden in en wachtte af. De deur ging open en hij ving een glimp op van de lampen die brandden op het plein, en van een in mantel gehulde gestalte die de hal in stapte en de deur achter zich sloot. De indringer deed nog een stap en de stem van Dolleman vroeg: 'Severus Sneep?' De gedaante van stof verrees aan het eind van de hal, stormde op hem af en hief zijn dode hand op.

'Ik heb je niet vermoord, Albus,' zei een kalme stem.

De bezwering werd verbroken: de gedaante van stof loste weer op en de indringer was even onzichtbaar achter de dichte grijze wolk. Harry richtte zijn toverstok op het midden van de stofwolk.

'Verroer je niet!'

Hij was het portret van mevrouw Zwarts vergeten: zodra die zijn stem hoorde, vlogen de gordijnen open en begon ze te krijsen: 'Modderbloedjes, schuim en gruis dat mijn huis bezoedelt -'

Ron en Hermelien kwamen de trap af stormen en richtten hun toverstok ook op de onbekende die nu met opgeheven armen in de hal stond.

'Niet schieten! Ik ben het, Remus!'

'O, de hemel zij dank!' zei Hermelien zwakjes. Ze wees met haar toverstok naar mevrouw Zwarts; de gordijnen gleden meteen dicht en het werd weer stil. Ron liet zijn toverstok ook zakken, maar Harry niet.

'Kom in het licht staan!' riep hij.

Lupos stapte het licht van de gaslampen in, met zijn armen nog steeds in de lucht.

'Ik ben Remus Johannes Lupos, weerwolf, ook wel bekend als Maanling, een van de vier bedenkers van de Sluipwegwijzer, getrouwd met Nymphadora, beter bekend als Tops, en ik heb jou, Harry, geleerd om een Patronus te produceren in de vorm van een hert.'

'Ja, al goed,' zei Harry en hij liet zijn toverstok zakken. 'Maar ik moest het toch controleren?'

'Sprekend als je ex-leraar Verweer Tegen de Zwarte Kunsten ben ik dat helemaal met je eens. Je moest het inderdaad controleren. Ron en Hermelien, laat voortaan niet zo snel je stok zakken.'

Ze renden de trap af. Remus was in een dikke zwarte reismantel gehuld en leek uitgeput, maar blij om hen te zien.

'Dus Severus is nog niet komen opdagen?' vroeg hij.

'Nee,' zei Harry. 'Wat gebeurt er allemaal? Is iedereen veilig?'

'Ja,' zei Lupos, 'maar we worden wel in de gaten gehouden. Buiten op het plein staan Dooddoeners -'

'- weten we -'

'- en ik moest precies op de bovenste tree van het trapje bij de voordeur Verschijnselen, zodat ze me niet zouden zien. Ze weten niet dat jullie hier zijn, anders stonden er wel meer; ze bewaken gewoon iedere plek die ook maar iets met jou te maken heeft, Harry. Laten we naar beneden gaan. Er is veel te vertellen en ik wil weten wat er gebeurd is na jullie vlucht uit Het Nest.'

Ze gingen naar de keuken. Hermelien wees met haar toverstok op de haard en er begon meteen een vuur te branden. De gloed gaf de illusie van gezelligheid aan de kale stenen muren en werd weerkaatst door de lange houten tafel. Lupos haalde een paar Boterbiertjes onder zijn reismantel vandaan en ze gingen zitten.

'Ik moest eerst de Dooddoener afschudden die me schaduwde, anders was ik hier drie dagen geleden al geweest,' zei Lupos. 'Dus jullie zijn meteen vanuit Het Nest hierheen gegaan?'

'Nee,' zei Harry. 'Pas nadat we twee Dooddoeners tegen het lijf waren gelopen in een koffiezaakje in Londen.'

Lupos morste een groot deel van zijn Boterbiertje op het voorpand van zijn mantel.

'Wat?'

Ze vertelden wat er gebeurd was; toen ze waren uitgesproken, keek Lupos hen vol ontzetting aan.

'Maar hoe wisten ze jullie zo snel te vinden? Het is onmogelijk om iemand die Verdwijnselt te volgen, tenzij je hem of haar vastgrijpt op het moment van verdwijning!'

'En het lijkt me toch ook vrij onwaarschijnlijk dat ze net op dat moment in die straat rondkuierden,' zei Harry.

'We vroegen ons af of Harry misschien toch nog het Merk draagt,' zei Hermelien aarzelend.

'Onmogelijk,' zei Lupos. Ron keek triomfantelijk en Harry voelde zich enorm opgelucht. 'Nog afgezien van al het andere zouden ze zeker weten dat Harry hier was als hij het Merk nog droeg. Maar ik snap niet hoe ze jullie gevolgd kunnen zijn naar dat zaakje. Dat is verontrustend, heel erg verontrustend.'

Lupos leek van streek, maar wat Harry betrof kon die vraag wel wachten.

'Vertel eerst eens wat er gebeurd is toen wij weg waren. We hebben niets meer gehoord sinds Rons vader ons liet weten dat alles goed was met de familie.'

'Nou, Romeo heeft ons gered,' zei Lupos. 'Dankzij zijn waarschuwing konden de meeste bruiloftsgasten Verdwijnselen voor de vijand arriveerde.'

'Waren het Dooddoeners of mensen van het Ministerie?' vroeg Hermelien.

'Een mengeling, maar in feite komt dat nu op hetzelfde neer,' zei Lupos. 'Ze waren met een stuk of twaalf, maar wisten niet dat jij er ook was, Harry. Volgens Arthur gaat het gerucht dat ze Schobbejak door martelen probeerden te dwingen om te vertellen waar je was, voor ze hem uiteindelijk vermoordden. Als dat zo is, heeft hij je niet verraden.'

Harry keek naar Ron en Hermelien en hun uitdrukking weerspiegelde de ontzetting en dankbaarheid die hij zelf ook voelde. Hij had Schobbejak nooit gemogen, maar als wat Lupos zei waar was, had hij op het laatst wel geprobeerd Harry te beschermen.

'De Dooddoeners hebben Het Nest van onder tot boven doorzocht,'

vervolgde Lupos. 'Ze ontdekten de Grauwel, maar durfden niet in de buurt te komen - en daarna hebben ze iedereen die nog aanwezig was urenlang verhoord. Ze probeerden informatie los te krijgen over jou, Harry, maar natuurlijk wist niemand, afgezien van de leden van de Orde, dat jij ook op de trouwpartij geweest was.

Op hetzelfde moment dat ze de bruiloft verstoorden, drongen andere Dooddoeners binnen in alle huizen in het land die verband houden met de Orde. Er zijn geen doden gevallen,' voegde hij er vlug aan toe, vooruitlopend op hun vraag, 'maar ze gingen wel als beesten tekeer. Ze hebben het huis van Dedalus Diggel in brand gestoken, maar gelukkig was hij er niet, zoals jullie weten, en ze hebben de Cruciatusvloek gebruikt tegen de ouders van Tops, om erachter te komen waar jullie heen waren gegaan nadat jullie daar waren geweest. Ze maken het goed - natuurlijk zijn ze behoorlijk van streek, maar verder is alles goed.'

'Zijn de Dooddoeners zomaar dwars door al die beschermende spreuken heen gebroken?' vroeg Harry. Hij herinnerde zich hoe effectief die waren geweest op de avond dat hij was neergestort in de tuin van Tops' ouders.

'Wat je goed moet beseffen, Harry, is dat de Dooddoeners nu de volle macht van het Ministerie achter zich hebben,' zei Lupos. 'Ze kunnen rustig brute spreuken gebruiken zonder bang te zijn dat ze geïdentificeerd of gearresteerd zullen worden. Ze slaagden erin iedere verdedigingsspreuk die we tegen hen ingezet hadden te doorbreken en zodra ze eenmaal binnen waren, maakten ze er absoluut geen geheim van waarom ze gekomen waren.'

'En nemen ze nog de moeite om een excuus te verzinnen voor het feit dat ze mensen martelen om achter Harry's verblijfplaats te komen?'

vroeg Hermelien op scherpe toon.

'Tja,' zei Lupos. Hij aarzelde even en haalde toen een opgevouwen Ochtendprofeet te voorschijn.

'Hier,' zei hij en schoof de krant naar Harry. 'Je komt er vroeg of laat toch wel achter. Dit is zogenaamd de reden waarom ze achter je aan zitten.'

Harry streek de krant glad. Er stond een enorme foto van zijn eigen gezicht op de voorpagina onder de kop: GEZOCHT WEGENS MOGELIJKE BETROKKENHEID BIJ DE DOOD VAN ALBUS PERKAMENTUS

Ron en Hermelien schreeuwden het uit van verontwaardiging, maar Harry zei niets en duwde de krant weg. Hij wilde niet verder lezen; hij wist toch wel wat er zou staan. Alleen degenen die op het dak van de toren waren geweest toen Perkamentus stierf, wisten wie hem werkelijk vermoord had, en zoals Rita Pulpers de toverwereld al had laten weten, hadden een hoop mensen Harry zien wegrennen, vlak nadat Perkamentus gevallen was.

'Het spijt me, Harry,' zei Lupos.

'Dus de Dooddoeners hebben de Ochtendprofeet nu ook in hun zak?' zei Hermelien woedend.

Lupos knikte.

'Maar de mensen beseffen toch wel wat er aan de hand is?'

'De overname is heel gladjes en vrijwel geruisloos verlopen,' zei Lupos. 'Volgens de officiële versie is Schobbejak helemaal niet vermoord maar heeft hij ontslag genomen. Hij is opgevolgd door Pius Dikkers, die onder de Imperiusvloek verkeert.'

'Waarom heeft Voldemort zichzelf niet tot Minister van Toverkunst uitgeroepen?' vroeg Ron.

Lupos lachte.

'Dat is helemaal niet nodig, Ron. In wezen is hij de Minister, maar waarom zou hij achter een bureau gaan zitten? Zijn stroman, Dikkers, zorgt wel voor de dagelijkse gang van zaken en intussen heeft Voldemort zijn handen vrij om zijn macht uit te breiden tot voorbij het Ministerie.

Uiteraard snappen een hoop mensen wat er gebeurd is; het beleid van het Ministerie heeft de laatste paar dagen zo'n dramatische wijziging ondergaan dat velen nu fluisteren dat Voldemort erachter moet zitten.

Maar dat is het nu juist: ze fluisteren. Mensen durven elkaar niet in vertrouwen te nemen; iedereen is achterdochtig; niemand spreekt zijn vermoedens hardop uit, voor het geval die kloppen en hun gezinsleden de volgende slachtoffers zijn. Ja, Voldemort pakt het heel slim aan. Als hij open en bloot naar de macht had gegrepen, zou dat misschien tot verzet hebben geleid: het feit dat hij achter de schermen blijft, schept verwarring, onzekerheid en angst.'

'En die dramatische beleidswijziging van het Ministerie,' zei Harry, 'houdt die ook in dat de toverwereld nu gewaarschuwd wordt voor mij in plaats van voor Voldemort?'

'Dat maakt er inderdaad deel van uit en het is een meesterzet,' zei Lupos. 'Met de dood van Perkamentus zou jij - De Jongen Die Bleef Leven - vast en zeker het symbool en het middelpunt zijn geworden van het eventuele verzet tegen Voldemort. Door te suggereren dat jij de hand hebt gehad in de dood van de oude held, heeft Voldemort niet alleen een prijs op je hoofd gezet, maar ook twijfel en angst gezaaid onder de mensen die je anders verdedigd zouden hebben.

Intussen onderneemt het Ministerie ook actie tegen de kinderen van Dreuzelouders.'

Lupos wees op de Ochtendprofeet.

'Kijk maar eens op pagina 2.'

Hermelien sloeg de pagina om met dezelfde uitdrukking van afkeer als waarmee ze in Geheimen van de Zwartste Kunsten had gebladerd.

'"Register van Dreuzeltelgen",' las ze hardop voor. '"Het Ministerie van Toverkunst heeft besloten een onderzoek in te stellen naar de zogenaamde 'Dreuzeltelgen', om beter te kunnen begrijpen hoe die in het bezit zijn gekomen van magische geheimen.

Uit recent onderzoek van het Departement van Mystificatie is gebleken dat toverkracht alleen van de ene persoon op de andere kan worden doorgegeven als beide ouders tovenaars zijn. Als er geen sprake is van tovervoorouders, is het waarschijnlijk dat de zogeheten Dreuzeltelg door diefstal of geweld aan zijn of haar magische krachten is gekomen.

Het Ministerie is vastbesloten een einde te maken aan dergelijke illegale toe-eigening van toverkracht en heeft daarom iedere Dreuzeltelg uitgenodigd om te verschijnen voor de onlangs ingestelde Registratiecommissie voor Dreuzeltelgen."'

'Dat zullen de mensen toch niet laten gebeuren?' zei Ron.

'Het gebeurt al, Ron,' zei Lupos. 'Terwijl wij hier zitten, worden er kinderen van Dreuzelouders opgepakt.'

'Maar hoe kun je nou toverkracht "stelen"?' zei Ron. 'Dat is gewoonweg idioot! Als je toverkracht kon stelen, zouden er geen Snullen bestaan!'

'Weet ik,' zei Lupos. 'Maar toch: als je niet kunt aantonen dat minstens een van je naaste familieleden van zuiver tovenaarsbloed is, word je geacht op illegale wijze aan je toverkracht te zijn gekomen en daarvoor bestraft.'

Ron keek even naar Hermelien en zei: 'Nou, als tovenaars van zuiver bloed en halfbloeden nou eens zweren dat Dreuzeltelgen gewoon tot hun familie behoren? Ik zeg tegen iedereen dat Hermelien mijn nicht is -'

Hermelien legde haar hand op die van Ron en kneep er zachtjes in.

'Bedankt, Ron, maar ik kan je niet -'

'Je hebt geen keuze,' zei Ron fel en hij gaf op zijn beurt een kneepje in haar hand. 'Ik leer je wel hoe mijn stamboom eruitziet, zodat je zelfs de moeilijkste vragen kunt beantwoorden.'

Hermelien lachte trillerig.

'Ik denk niet dat het veel uitmaakt, Ron. We zijn tenslotte op de vlucht met Harry Potter, de meest gezochte persoon van het hele land. Als ik terug zou gaan naar school, zou het anders zijn. Wat is Voldemort van plan met Zweinstein?' vroeg ze aan Lupos.

'Alle jonge heksen of tovenaars zijn nu verplicht om naar Zweinstein te gaan,' antwoordde hij. 'Dat is gisteren aangekondigd en houdt een wijziging in, want vroeger was het geen verplichting. Uiteraard heeft vrijwel iedere heks en tovenaar in dit land op Zweinstein gezeten, maar hun ouders hadden ook de vrijheid om hun kinderen zelf te onderwijzen of naar het buitenland te sturen, als ze daar de voorkeur aan gaven. Op deze manier heeft Voldemort de hele toverbevolking al vanaf jonge leeftijd onder zijn duim. En het is ook nog een manier om de Dreuzeltelgen ertussenuit te halen, omdat iedere leerling een bewijs van Bloedstatus moet overleggen - met andere woorden, ze moeten tegenover het Ministerie bewezen hebben dat ze afstammen van een tovenaarsfamilie - voor ze toegelaten worden op Zweinstein.'

Harry voelde zich woedend en misselijk: op dit moment zouden opgewonden elfjarigen naar hun pas aangeschafte stapels spreukenboeken turen, zonder zich ervan bewust te zijn dat ze Zweinstein nooit zouden zien, en hun familie misschien ook nooit meer.

'Het is... het is... ' mompelde hij, zoekend naar woorden die recht zouden doen aan zijn afgrijzen, maar Lupos zei zacht: 'Ik weet het.'

Lupos aarzelde even.

'Ik begrijp het als je het niet wilt bevestigen, Harry, maar de Orde verkeert in de veronderstelling dat Perkamentus je een laatste opdracht heeft meegegeven.'

'Klopt,' zei Harry. 'Ron en Hermelien zijn er ook bij betrokken en gaan met me mee.'

'Kun je mij vertellen wat die missie inhoudt?'

Harry keek naar het vroegtijdig oude gezicht van Lupos, omlijst door dik maar grijzend haar, en wenste vurig dat hij een ander antwoord had kunnen geven.

'Dat gaat niet, Remus. Het spijt me. Als Perkamentus je niets verteld heeft, kan ik dat ook niet doen.'

'Ik dacht al dat je dat zou zeggen,' zei Lupos teleurgesteld. 'Maar misschien kan ik mezelf toch nuttig maken. Je weet wat ik ben en wat ik kan.

Als ik met jullie mee zou gaan, zou ik voor bescherming kunnen zorgen, zonder dat jullie me hoeven te vertellen wat jullie opdracht precies is.'

Harry aarzelde. Het was een heel verleidelijk aanbod, al kon hij zich niet voorstellen hoe ze hun missie geheim konden houden voor Lupos als die de hele tijd in hun gezelschap was.

Hermelien leek het niet goed te begrijpen.

'Maar hoe zit het dan met Tops?' vroeg ze.

'Wat is er met haar?'

'Nou, je bent getrouwd!' zei Hermelien fronsend. 'Vindt ze het niet erg als je met ons meegaat?'

'Ik laat Tops veilig achter,' zei Lupos. 'Bij haar ouders thuis.'

Er was iets vreemds aan de toon van Lupos; die was bijna kil. Het idee dat Tops ondergedoken zou blijven bij haar ouders was ook merkwaardig; ze was per slot van rekening lid van de Orde en, zoals Harry haar kende, zou ze juist volop bij de actie betrokken willen zijn.

'Remus,' zei Hermelien aarzelend, 'is alles goed... je weet wel... tussen jou en -'

'Ja, uitstekend, dank je,' zei Lupos nogal kortaf.

Hermelien kreeg een kleur. Er viel een pijnlijke, opgelaten stilte en toen zei Lupos, op de toon van iemand die zichzelf dwingt om iets onprettigs op te biechten: 'Tops verwacht een kind.'

'O, wat fantastisch!' piepte Hermelien.

'Geweldig!' zei Ron enthousiast.

'Gefeliciteerd,' zei Harry.

Met een geforceerde glimlach die meer weg had van een grimas zei Lupos: 'En... accepteren jullie mijn aanbod? Wordt het drietal een viertal? Ik kan niet geloven dat Perkamentus het afgekeurd zou hebben. Hij heeft me tenslotte aangesteld als jullie leraar Verweer Tegen de Zwarte Kunsten. En laat ik erbij zeggen dat we waarschijnlijk geconfronteerd zullen worden met magie zoals we die nog nooit hebben meegemaakt en die we ons nauwelijks kunnen voorstellen.'

Ron en Hermelien keken allebei naar Harry.

'Even - even voor de zekerheid,' zei hij. 'Je wilt Tops dus achterlaten bij haar ouders en met ons meegaan?'

'Daar is ze veilig. Haar ouders zorgen wel voor haar,' zei Lupos, met een beslistheid die aan onverschilligheid grensde. 'Harry, ik weet zeker dat James gewild zou hebben dat ik bij jou bleef.'

'Nou,' zei Harry langzaam, 'daar ben ik niet zo zeker van. Ik denk eerlijk gezegd dat mijn vader had willen weten waarom je niet bij je eigen kind blijft.'

Het gezicht van Lupos werd lijkbleek en het was alsof de temperatuur tien graden daalde. Ron staarde door de keuken alsof hij ieder detail in zijn geheugen wilde prenten en Hermeliens ogen flitsten heen en weer tussen Harry en Lupos.

'Je begrijpt het niet,' zei Lupos uiteindelijk.

'Leg het dan uit,' zei Harry.

Lupos slikte moeizaam.

'Het - het was een grote vergissing van me om met Tops te trouwen.

Ik wist dat het fout was toen ik het deed, en sindsdien heb ik er heel veel spijt van gehad.'

'Aha,' zei Harry. 'En dus dump je haar en het kind maar bij haar ouders en ga je er met ons vandoor?'

Lupos sprong overeind; zijn stoel viel om en hij staarde Harry zo woedend aan dat die voor de allereerste keer iets van de wolf terugzag in zijn menselijke gelaat.

'Snap je dan niet wat ik mijn vrouw en ongeboren kind heb aangedaan? Ik had nooit met haar moeten trouwen! Door mij is ze nu een verschoppeling!'

Lupos trapte de omgevallen stoel weg.

'Jij hebt me alleen gezien in het gezelschap van de Orde of op Zweinstein, waar ik de bescherming van Perkamentus genoot! Je weet niet hoe het overgrote deel van de toverwereld over wezens zoals ik denkt! Als ze weten van mijn kwaal, kunnen ze zich er nauwelijks toe brengen om met me te praten! Snap je dan niet wat ik gedaan heb? Zelfs haar eigen familie walgt ervan dat ze met me getrouwd is! Welke ouders zien graag dat hun enige dochter met een weerwolf trouwt? En het kind - het kind -'

Lupos trok zich letterlijk de haren uit het hoofd; hij wekte de indruk dat hij op het randje van de waanzin balanceerde.

'Mijn soort vermenigvuldigt zich bijna nooit! Het kind wordt vast net als ik, daar ben ik van overtuigd! Hoe kan ik mezelf ooit vergeven dat ik willens en wetens mijn aandoening heb doorgegeven aan een onschuldig kind? En als het wonder boven wonder niet besmet is, is het honderd keer beter af zonder vader voor wie het zich altijd zou moeten schamen!'

'Remus!' fluisterde Hermelien met tranen in haar ogen. 'Zeg dat niet - hoe zou welk kind dan ook zich ooit voor jou kunnen schamen?'

'O, dat weet ik nog zo net niet, Hermelien,' zei Harry. 'Ik denk dat ik me dood zou schamen voor hem.'

Harry wist niet waar zijn woede vandaan kwam, maar die had er wel voor gezorgd dat hij ook overeind gesprongen was. Lupos keek Harry aan alsof hij hem geslagen had.

'Als het nieuwe regime Dreuzeltelgen al erg vindt, wat zullen ze dan doen met een halve weerwolf wiens vader lid is van de Orde?' zei Harry.

'Mijn vader is gestorven in een poging om mijn moeder en mij te beschermen! Denk je dan dat hij tegen jou zou zeggen je kind maar in de steek te laten en lekker met ons op avontuur te gaan?'

'Hoe - hoe durf je?' zei Lupos. 'Dit gaat niet om een zucht naar - naar gevaar of persoonlijke glorie - hoe durf je zoiets te -'

'Volgens mij voel je je best een beetje stoer,' zei Harry. 'Het lijkt je wel leuk om de rol van Sirius over te nemen -'

'Nee, Harry!' smeekte Hermelien, maar Harry bleef woedend naar het doodsbleke gezicht van Lupos staren.

'Ik had het nooit geloofd,' zei Harry. 'De man die me geleerd heeft om Dementors af te weren - een lafaard!'

Lupos trok zijn toverstok zo snel dat Harry nauwelijks tijd had om zijn hand uit te steken naar zijn eigen stok: er klonk een harde knal en hij voelde dat hij achteruit door de lucht vloog, alsof hij een enorme optater had gekregen; toen hij tegen de muur smakte en omlaaggleed, zag hij nog net hoe de zoom van Lupos' mantel door de deuropening verdween.

'Remus, Remus, kom terug!' riep Hermelien, maar ze kreeg geen antwoord.

Even later hoorden ze de voordeur dichtslaan.

'Harry!' jammerde Hermelien. 'Hoe kon je?'

'Het was gemakkelijk,' zei Harry. Hij krabbelde overeind en voelde al een bult waar hij met zijn hoofd tegen de muur was gekomen. Hij was nog steeds zo woedend dat hij trilde op zijn benen.

'Kijk me niet zo aan!' snauwde hij tegen Hermelien.

'Begin nou niet ook tegen haar!' beet Ron hem toe.

'Nee - nee - we moeten geen ruzie maken!' zei Hermelien en ze ging gauw tussen Harry en Ron in staan.

'Je had dat niet moeten zeggen tegen Lupos,' zei Ron.

'Zijn verdiende loon,' zei Harry. Losse beelden wervelden door zijn hoofd: Sirius die door het Donkere Gordijn viel; het vermorzelde lijk van Perkamentus dat in de lucht zweefde; een groene lichtflits en de stem van zijn moeder die om genade smeekte...

'Ouders mogen hun kinderen nooit in de steek laten,' zei Harry. 'Tenzij - tenzij het echt niet anders kan.'

'Harry -' zei Hermelien en ze strekte een troostende hand naar hem uit, maar die negeerde hij. Hij liep naar de haard en staarde naar het vuur dat Hermelien te voorschijn had getoverd. Ooit had hij vanuit diezelfde haard met Lupos gesproken, omdat hij gerustgesteld had willen worden over zijn vader, en Lupos had hem getroost. Nu leek het gekwelde, doodsbleke gezicht van Lupos voor zijn ogen te zweven. Harry voelde een misselijkmakende golf van wroeging en berouw opkomen. Ron en Hermelien zeiden niets, maar Harry wist zeker dat ze achter zijn rug naar elkaar keken en geluidloos communiceerden.

Hij draaide zich om en zag nog net dat ze haastig hun blik van elkaar afwendden.

'Ik weet dat ik hem geen lafaard had moeten noemen.'

'Inderdaad,' zei Ron meteen.

'Al gedraagt hij zich wel als een lafaard.'

'Maar toch...' zei Hermelien.

'Weet ik,' zei Harry. 'Maar als hij hierdoor teruggaat naar Tops, is het 't waard geweest, of niet?'

Hij kon niet voorkomen dat zijn stem een beetje smekend klonk. Hermelien keek meelevend en Ron onzeker. Harry staarde naar zijn voeten en dacht aan zijn vader. Zou James het eens zijn geweest met Harry's woorden, of boos zijn geweest omdat zijn zoon een oude vriend zo behandeld had? Het was alsof de keuken nog nagonsde van de recente scène en de onuitgesproken verwijten van Ron en Hermelien. De Ochtendprofeet die Lupos had meegenomen lag nog op tafel en Harry's eigen gezicht staarde vanaf de voorpagina omhoog naar het plafond. Harry liep naar de tafel, ging zitten, sloeg de krant op een willekeurige plaats open en deed alsof hij las, al drongen de woorden niet tot hem door. Zijn gedachten werden nog veel te veel in beslag genomen door de confrontatie met Lupos. Hij wist zeker dat Ron en Hermelien hun woordeloze communicatie voortzetten aan de andere kant van de Ochtendprofeet. Hij sloeg met veel geritsel een pagina om en zag plotseling de naam Perkamentus, onder de foto van een gezin. Het duurde even voor hij begreep wat de betekenis van de foto was. Het onderschrift luidde: De familie Perkamentus. Van links naar rechts: Albus, Parcival met de pasgeboren Ariana, Kendra en Desiderius.

Harry's aandacht was gegrepen en hij bekeek de foto wat beter. Parcival, de vader van Perkamentus, was een knappe man met ogen die zelfs op de vergeelde oude foto vrolijk leken te twinkelen. De baby, Ariana, was niet veel groter dan een brood en zag er net zo nietszeggend uit.

Kendra, de moeder, had pikzwart haar in een knotje. Haar gezicht maakte een bijna gebeeldhouwde indruk en ondanks de hooggesloten zijden japon die ze droeg, moest Harry aan Noord-Amerikaanse indianen denken toen hij haar donkere ogen, hoge jukbeenderen en rechte neus bestudeerde.

Albus en Desiderius droegen allebei een jasje met een kanten kraag en hadden haar tot op hun schouders. Je zag dat Albus een paar jaar ouder was, maar verder leken de jongens erg op elkaar, want de foto was genomen voordat de neus van Albus gebroken was en toen hij nog geen bril droeg.

Het gezin zag er heel gelukkig en normaal uit en keek Harry sereen glimlachend aan. De arm van baby Ariana zwaaide vaag uit haar omslagdoek.

Boven de foto zag Harry de kop:

EXCLUSIEVE VOORPUBLICATIE UIT DE BINNENKORT TE VERSCHIJNEN BIOGRAFIE VAN ALBUS PERKAMENTUS

door Rita Pulpers.

Harry bedacht dat hij zich door het stuk moeilijk nog rottiger kon voelen dan hij nu al deed en begon te lezen:

Kendra Perkamentus, trots en hooghartig, weigerde nog langer in Stee-aan-de- Wee te blijven wonen na de met veel publiciteit omgeven arrestatie van haar man Parcival en zijn veroordeling tot een lange gevangenisstraf in Azkaban. Daarom besloot ze haar gezin uit de vertrouwde omgeving weg te halen en te verhuizen naar Goderics Eind, het dorp dat later beroemd zou worden als locatie van Harry Potters mysterieuze ontsnapping aan Jeweetwel.

Net als in Stee-aan-de-Wee woonden in Goderics Eind een aantal toverfamilies, maar aangezien Kendra die nooit ontmoet had, zou de nieuwsgierigheid naar de misdaad van haar man waaronder ze in haar vorige woonplaats te lijden had gehad, haar hier bespaard blijven. Door de pogingen tot toenadering van haar nieuwe toverburen herhaaldelijk bot af te wijzen zorgde ze er al snel voor dat het gezin Perkamentus met rust gelaten werd.

'Ze sloeg de deur voor mijn neus dicht toen ik haar welkom wilde heten met een trommel zelfgebakken ketelkoek,' vertelde Mathilda Belladonna. 'Het eerste jaar dat ze daar woonden, zag ik alleen de twee jongens. Ik had nooit geweten dat er ook een dochter was als ik, de winter nadat ze in ons dorp waren komen wonen, geen Flotekroodjes was gaan plukken bij maanlicht. Toen zag ik hoe Kendra Ariana meenam naar de achtertuin en één rondje om het gazon wandelde.

Kendra bleef haar de hele tijd stevig vasthouden en nam haar toen weer mee naar binnen. Ik wist niet wat ik ervan moest denken.'

Blijkbaar beschouwde Kendra de verhuizing naar Goderics Eind als de perfecte gelegenheid om Ariana voorgoed op te bergen, iets wat ze waarschijnlijk al jaren van plan was geweest. Het tijdstip is veelbetekenend. Ariana was net zeven jaar oud toen ze van het toneel verdween, en de meeste deskundigen zijn het erover eens dat je op die leeftijd bij een kind kunt zeggen of er sprake is van tovertalent of niet. Niemand die nu nog leeft kan zich herinneren dat Ariana ooit blijk gaf van enige magische aanleg en het lijkt duidelijk dat Kendra besloot haar dochter voor altijd te verbergen, in plaats van tot haar schaamte te moeten toegeven dat ze een Snul op de wereld had gezet. Door te verhuizen en de vrienden en buren die Ariana kenden achter te laten werd het uiteraard een stuk gemakkelijker om haar gevangen te houden. Van de paar mensen die nog van het bestaan van Ariana wisten, kon verwacht worden dat ze het geheim zouden bewaren.

Dat gold ook voor haar broers, die lastige vragen afpoeierden met het antwoord dat ze van hun moeder hadden geleerd: 'Mijn zus is te zwak van gezondheid om naar school te kunnen gaan.'

Volgende week: Albus Perkamentus op Zweinstein - hoge cijfers en huichelarij.

Harry had zich vergist: door wat hij zojuist gelezen had, voelde hij zich wel degelijk een stuk rotter. Hij keek weer naar de foto van het schijnbaar gelukkige gezin. Was het waar? Hoe kon hij daar achter komen? Hij wilde naar Goderics Eind, zelfs als Mathilda te kinds was om met hem te praten; hij wilde het dorp zien waar zowel hij als Perkamentus dierbaren verloren hadden. Hij liet net de krant zakken, om Ron en Hermelien te vragen wat zij ervan vonden, toen er een oorverdovende knal door de keuken galmde.

Voor het eerst in drie dagen was Harry Knijster even helemaal vergeten.

Zijn eerste gedachte was dat Lupos weer was komen binnenstormen, en een fractie van een seconde had hij geen oog voor de massa spartelende ledematen die vlak naast zijn stoel uit het niets was verschenen.

Hij sprong haastig overeind toen Knijster zich losmaakte, diep boog voor Harry en kraste: 'Knijster is teruggekeerd met de dief Levenius Lorrebos, Meester.'

Levenius krabbelde ook overeind en trok zijn toverstok, maar Hermelien was hem te vlug af.

'Expelliarmus!'

De stok van Levenius vloog door de lucht en Hermelien ving hem op.

Met een verwilderde blik in zijn ogen sprintte Levenius naar de trap, maar Ron tackelde hem en Levenius smakte met een doffe dreun op de stenen vloer.

'Wat moet dat?' brulde hij, verwoed tegenstribbelend in een poging Ron af te schudden. 'Wat heb ik nou weer gedaan? Zo'n achterlijke huiself op me afsturen, wat moet dat nou weer voorstellen, wat heb ik gedaan, laat me los, laat me los of ik -'

'Je bent niet echt in de positie om dreigementen te uiten,' zei Harry. Hij gooide de krant neer, liep met een paar grote passen naar Levenius en knielde naast hem neer. Levenius slikte en hield op met tegenspartelen.

Ron krabbelde hijgend overeind en keek hoe Harry zijn toverstok kalm op de neus van Levenius richtte. Levenius stonk naar oud zweet en tabaksrook; zijn haar was één massa klitten en zijn gewaad zat onder de vlekken.

'Knijster verontschuldigt zich omdat het zo lang geduurd heeft voor hij de dief hier heeft gebracht, Meester,' kraste de elf. 'Lorrebos weet hoe hij aan achtervolgers moet ontkomen en heeft veel schuilplaatsen en trawanten, maar toch wist Knijster de dief uiteindelijk te pakken te krijgen.'

'Uitstekend werk, Knijster,' zei Harry en de elf boog opnieuw.

'We hebben een paar vraagjes voor je,' zei Harry tegen Levenius. Die schreeuwde meteen: 'Ik raakte in paniek, oké? Ik wilde sowieso niet mee. Ik bedoel, niks tegen jou persoonlijk, jongen, maar ik had echt geen zin om voor jou van kant gemaakt te worden en 't was wel Jeweetwel die op me afkwam. Iedereen zou hem gesmeerd zijn, ik riep de hele tijd al dat ik er niks mee te maken wilde hebben -'

'Niet een van de anderen is Verdwijnseld,' zei Hermelien.

'Nou, oké, dan zijn jullie een stelletje helden, maar ik heb nooit gezegd dat ik 't wel best vond om afgemaakt te worden -'

'Het kan ons niet schelen waarom je Dwaaloog in de steek liet,' zei Harry en hij hield zijn toverstok nog ietsje dichter bij de bloeddoorlopen, met dikke wallen omgeven ogen van Levenius. 'We wisten al dat je een onbetrouwbare hond was.'

'Waarom word ik dan verdomme achternagezeten door huis-elfen? Of gaat 't weer om die stomme bekers? Sorry hoor, die heb ik verpatst, anders zou je ze kunnen krijgen -'

'Het gaat ook niet om de bekers, maar je wordt wel warmer,' zei Harry.

'Hou nou eens even je kop en luister.'

Het was geweldig om iets te doen te hebben, om uit iemand een klein stukje van de waarheid te kunnen lospeuteren. Harry's toverstok was nu zo dicht bij de neus van Levenius dat die scheel moest kijken om hem in het oog te kunnen blijven houden.

'Toen je alles wat ook maar enigszins waardevol was uit dit huis jatte -' begon Harry, maar Levenius viel hem opnieuw in de rede.

'Sirius gaf niks om die rotzooi -'

Ze hoorden snelle, trippelende voetstappen en zagen koper blinken, gevolgd door een galmende dreun en een schelle pijnkreet: Knijster was op Levenius afgestormd en had hem met een steelpan op zijn hoofd geslagen.

'Haal hem weg, haal hem weg, hij hoort in 't gesticht!' gilde Levenius en hij kromp in elkaar toen Knijster de zware pan opnieuw ophief.

'Nee, Knijster!' riep Harry.

Knijsters magere armen trilden onder het gewicht van de pan, die hij nog steeds boven zijn hoofd hield.

'Nog eentje, Meester, als toetje?'

Ron lachte.

'We willen dat hij bij bewustzijn blijft, Knijster, maar als zijn geheugen gekieteld moet worden, laat ik dat graag aan jou over.'

'Dank u, Meester,' zei Knijster met een buiging. Hij deed een paar stappen achteruit, maar bleef Levenius vol afkeer aankijken met zijn grote, kleurloze ogen.

'Toen je dus alles van waarde uit dit huis jatte,' begon Harry opnieuw, 'heb je ook een hoop spullen geklauwd uit een kast in de keuken. Daar lag een medaillon.' Harry's mond was plotseling droog en hij voelde dat Ron en Hermelien al even gespannen en opgewonden waren. 'Wat heb je daarmee gedaan?'

'Hoezo?' vroeg Levenius. 'Is 't kostbaar?'

'Dus je hebt het nog!' riep Hermelien.

'Nee,' zei Ron scherpzinnig. 'Nee, hij vraagt zich alleen af of hij er niet meer geld voor had moeten vragen.'

'Meer?' zei Levenius. 'Dat zou verdomme niet zo moeilijk zijn geweest...ik heb 't voor niks weggegeven. Ik moest wel.'

'Hoe bedoel je?'

'Nou, ik verkocht wat spulletjes op de Wegisweg en toen stapte dat mens opeens op me af en vroeg of ik wel een vergunning had om in magische voorwerpen te mogen handelen. Vuile bemoeial. Ze wilde me een boete geven, maar toen zag ze dat medaillon. Ze vond 't mooi en zei dat ze 't wilde hebben en dat ze me deze keer zou laten gaan en dat ik van geluk mocht spreken.'

'Wie was het?' vroeg Harry.

'Weet ik veel? Een of andere ouwe taart van 't Ministerie.'

Levenius dacht met gefronst voorhoofd na.

'Een klein wijffie, met een strik op haar kop.'

Hij fronste opnieuw en voegde eraan toe: 'Leek sprekend op een pad.'

Harry liet zijn toverstok vallen: hij raakte Levenius op zijn neus en spuwde rode vonken in zijn wenkbrauwen, die in brand vlogen.

'Aguamenti!' gilde Hermelien. Een waterstraal spoot uit haar toverstok en spoelde de hoestende en naar adem happende Levenius bijna weg.

Harry keek op en zag zijn eigen ontzetting weerspiegeld in de ogen van Ron en Hermelien. Het was alsof de littekens op zijn rechterhand plotseling weer begonnen te tintelen.

Hoofdstuk 12

TOVERKRACHT IS MACHT

Augustus verstreek en het vierkante, verwaarloosde grasveld in het midden van het Grimboudplein verdroogde in de zon en werd bruin en dor. De eigenaren van de omringende huizen zagen de bewoners van nummer 12 nooit, en nummer 12 zelf trouwens ook niet. De Dreuzels die aan het Grimboudplein woonden, verbaasden zich allang niet meer over de amusante vergissing waardoor nummer 11 pal naast nummer 13 stond.

En toch trok het plein nu een gestage stroom bezoekers, die die merkwaardige nummering heel intrigerend scheen te vinden. Iedere dag arriveerden wel een of twee mensen op het Grimboudplein die niets anders deden dan tegen het hek tegenover nummer 11 en 13 leunen en naar de voeg tussen de twee panden staren. Het waren nooit twee dagen achter elkaar dezelfde mensen, al deelden ze een afkeer van normale kledij. De meeste stedelingen die passeerden waren gewend aan excentrieke kleding en schonken er verder geen aandacht aan, al vroegen ze zich soms wel af wie er nou zo'n lange mantel droeg als het zo heet was.

De wachters schenen maar weinig voldoening te ontlenen aan hun wake. Af en toe deed eentje opgewonden een pas naar voren, alsof hij eindelijk iets interessants gezien had, maar stapte dan steevast weer teleurgesteld achteruit.

Op de eerste dag van september hingen er meer mensen rond op het plein dan ooit tevoren. Wel zes mannen in lange mantels staarden zoals gewoonlijk zwijgend maar waakzaam naar de nummers 11 en 13, maar hetgeen waarop ze wachtten leek nog altijd even ongrijpbaar. Toen het vallen van de avond voor het eerst in weken een kille regenvlaag met zich meebracht, deed zich weer zo'n raadselachtig moment voor waarop het leek alsof ze iets interessants zagen. Een man met een verwrongen gelaat wees en zijn buurman, een bleek, kwabbig type, deed een stap naar voren, maar een ogenblik later namen ze hun eerdere, afwachtende houding weer aan.

De frustratie en teleurstelling vielen van hun gezichten af te lezen.

Ondertussen was Harry de hal van nummer 12 binnengestapt. Hij was bijna zijn evenwicht verloren toen hij Verschijnselde op de bovenste tree van het trapje bij de voordeur en hij dacht dat de Dooddoeners misschien een glimp hadden opgevangen van zijn elleboog. Hij deed de voordeur zorgvuldig achter zich dicht, hing zijn Onzichtbaarheidsmantel over zijn arm en liep haastig door de sombere hal naar de deur die naar het souterrain leidde, met een gestolen exemplaar van de Ochtendprofeet in zijn hand.

Hij werd begroet door het gebruikelijke, gefluisterde 'Severus Sneep?'

Een kille windvlaag streek langs hem heen en zijn tong krulde op.

'Ik heb u niet vermoord,' zei hij zodra zijn tong zich weer had uitgerold en hij hield zijn adem in toen de gedaante van stof uit elkaar spatte.

Pas toen hij halverwege de trap naar de keuken was, waar geen stof ronddwarrelde en mevrouw Zwarts hem niet meer kon horen, riep hij: 'Ik heb nieuws en ik denk niet dat jullie het leuk zullen vinden.'

De keuken was bijna onherkenbaar. Alles glom en blonk; de koperen potten en pannen waren gepoetst tot ze een rode gloed uitstraalden, de houten tafel was brandschoon en de borden en bekers die klaarstonden voor het avondeten fonkelden in het licht van het vrolijk knappende haardvuur, waar een ketel boven pruttelde. Niets in de keuken had echter zo'n dramatische verandering ondergaan als de huis-elf die haastig naar Harry toe liep, gekleed in een sneeuwwitte handdoek. Zijn oorhaar was zo schoon en pluizig als wattenbollen en het medaillon van Regulus tikte tegen zijn magere borst.

'Schoenen uit, alstublieft, Meester Harry, en was uw handen voor het eten,' kraste Knijster. Hij pakte de Onzichtbaarheidsmantel, slofte naar een haakje aan de muur en hing hem naast een stel ouderwetse maar pasgewassen gewaden.

'Wat is er gebeurd?' vroeg Ron een beetje angstig. Hij en Hermelien keken op van de stapels haastig neergekrabbelde aantekeningen en met de hand getekende kaarten waarmee het ene uiteinde van de lange keukentafel bezaaid was. Harry liep naar hen toe en gooide de krant op de verspreide vellen perkament.

Ze zagen een grote foto van een maar al te vertrouwd gezicht: een man met zwart haar en een haakneus staarde hen aan onder een kop die luidde:

SEVERUS SNEEP BENOEMD TOT SCHOOLHOOFD VAN ZWEINSTEIN.

'Nee!' riepen Ron en Hermelien.

Hermelien was het snelst; ze griste de krant van tafel en las het bijbehorende artikel hardop voor.

'Severus Sneep, die lang de positie van leraar Toverdranken bekleed heeft op Zweinsteins Hogeschool voor Hekserij en Hocus-Pocus, is vandaag tot schoolhoofd benoemd.

Zijn aanstelling is de belangrijkste van diverse wijzigingen in het personeelsbestand van de befaamde toverschool. Na het ontslag van Clothilde Bingel neemt Alecto Kragge de post Dreuzelkunde over, terwijl haar broer Amycus is aangesteld als nieuwe leraar Verweer Tegen de Zwarte Kunsten.

"Ik ben blij met deze kans om de beste waarden en tradities in onze toverwereld mede gestalte te kunnen geven -"

Zoals mensen vermoorden of hun oren afsnijden, zeker! Sneep, schoolhoofd! Sneep in de studeerkamer van Perkamentus - Merlijns onderbroek!' krijste Hermelien en Harry en Ron schrokken zich een ongeluk. Hermelien sprong overeind en holde de keuken uit terwijl ze riep: 'Ik ben zo terug!'

'"Merlijns onderbroek"?' herhaalde Ron geamuseerd. 'Volgens mij is ze een beetje van streek.' Hij pakte de krant en las de rest van het artikel over Sneep door.

'De andere leraren pikken dit niet. Anderling en Banning en Stronk weten allemaal hoe het werkelijk in elkaar zit. Ze weten hoe Perkamentus aan zijn eind is gekomen. Ze weigeren vast om Sneep als schoolhoofd te accepteren. En wie zijn die Kragges?'

'Dooddoeners,' zei Harry. 'Er staan ook foto's van hen in de krant. Ze waren erbij toen Sneep Perkamentus vermoordde, dus is het allemaal ouwe-jongens-krentenbrood. En ik denk dat de andere docenten niet veel keuze hebben. Ze moeten wel blijven,' vervolgde Harry bitter terwijl hij een stoel bijschoof. 'Als Sneep gesteund wordt door het Ministerie en door Voldemort is het óf blijven lesgeven, óf een gezellige vakantie in Azkaban - als ze geluk hebben. Nee, ik denk dat ze blijven en zullen proberen de leerlingen zo veel mogelijk te beschermen.'

Knijster repte zich naar de tafel met een grote terrine en schepte soep in blinkende kommen, fluitend tussen zijn tanden.

'Bedankt, Knijster,' zei Harry. Hij draaide de Profeet om, zodat hij niet naar het gezicht van Sneep hoefde te kijken. 'Nou, nu weten we tenminste waar Sneep uithangt.'

Hij begon soep naar binnen te lepelen. Knijsters kookkunst was met sprongen vooruitgegaan sinds hij het medaillon van Regulus had gekregen en Harry had nog nooit zulke lekkere Franse uiensoep geproefd als vandaag.

'Het huis wordt nog steeds in de gaten gehouden door een hele lading Dooddoeners,' zei hij tegen Ron terwijl hij at. 'Het zijn er vandaag meer dan normaal. Het lijkt wel alsof ze hopen dat we gewoon met onze hutkoffers naar buiten zullen marcheren en op weg zullen gaan naar de Zweinsteinexpress.'

Ron keek op zijn horloge.

'Daar heb ik de hele dag aan zitten denken. Hij is bijna zes uur geleden vertrokken. Gek dat we er niet in zitten, hè?'

In gedachten zag Harry de vuurrode stoomlocomotief zoals hij en Ron hem ooit gezien hadden vanuit de lucht: een kronkelende rode rups die zich door velden en heuvels slingerde. Hij was ervan overtuigd dat Ginny, Marcel en Loena op dit moment samen in dezelfde coupé zaten en zich afvroegen waar hij, Ron en Hermelien waren, of plannen maakten om het nieuwe regime van Sneep te ondermijnen.

'Ze zagen me bijna toen ik terugkwam,' zei Harry. 'Ik landde verkeerd op de bovenste tree en de Onzichtbaarheidsmantel gleed een stukje af.'

'Dat gebeurt mij ook steeds. O, daar is ze weer,' zei Ron. Hij draaide zich om in zijn stoel en keek hoe Hermelien de keuken weer binnenkwam. 'Wat had dat allemaal te betekenen, Merlijns strakste tangaslip?'

'Ik dacht opeens hieraan,' zei Hermelien hijgend.

Ze had een groot, ingelijst schilderij bij zich, dat ze eerst op de grond zette voor ze haar met kralen bestikte tasje van de buffetkast pakte. Ze deed het tasje open en begon het schilderij erin te proppen. Hoewel het daar duidelijk veel te groot voor was, was het toch binnen enkele ogenblikken in het omvangrijke binnenste van het tasje verdwenen, net als zoveel andere dingen.

'Firminus Nigellus,' legde Hermelien uit en ze gooide het tasje met de gebruikelijke galmende dreun op de keukentafel.

'Sorry?' zei Ron, maar Harry begreep het. Het portret van Firminus Nigellus Zwarts kon overspringen tussen zijn schilderij aan het Grimboudplein en dat in de studeerkamer van het schoolhoofd van Zweinstein: de ronde torenkamer waar Sneep nu ongetwijfeld triomfantelijk zat, in het bezit van de verzameling delicate, zilveren instrumenten van Perkamentus, de stenen Hersenpan, de Sorteerhoed en - tenzij het inmiddels ergens anders opgeborgen was - het zwaard van Goderic Griffoendor.

'Sneep zou Firminus Nigellus wel eens opdracht kunnen geven om hier te spioneren,' legde Hermelien uit aan Ron terwijl ze weer ging zitten.

'Maar laat hem dat nu maar eens proberen! Het enige wat Firminus zal zien, is de binnenkant van mijn tasje.'

'Slim bedacht!' zei Ron onder de indruk.

'Dank je,' zei Hermelien glimlachend en ze pakte haar soep. 'En, Harry, wat is er vandaag nog meer gebeurd?'

'Niets,' zei Harry. 'Ik heb de ingang van het Ministerie zeven uur lang in de gaten gehouden, maar ze was nergens te bekennen. Ik heb je vader wel gezien, Ron. Hij zag er goed uit.'

Ron knikte waarderend. Ze waren het erover eens dat een poging om met meneer Wemel te communiceren als hij het Ministerie in en uit ging veel te riskant zou zijn, omdat hij altijd omringd werd door collega's, maar het was wel geruststellend om een glimp van hem op te vangen, ook al leek hij bezorgd en gespannen.

'Pa zei altijd dat de meeste mensen op het Ministerie via het Haardrooster naar hun werk gaan,' zei Ron. 'Daarom hebben we Omber natuurlijk niet gezien. Ze zou nooit lopen, daar vindt ze zichzelf veel te belangrijk voor.'

'En hoe zit het met die rare oude heks en die kleine tovenaar in het marineblauwe gewaad?' vroeg Hermelien.

'O ja, die kerel van de Tovertechnische Dienst,' zei Ron.

'Hoe weet je dat hij van de Tovertechnische Dienst is?' vroeg Hermelien, met haar soeplepel halverwege haar mond.

'Pa zei dat marineblauwe gewaden verplicht zijn op de Tovertechnische Dienst.'

'Nou, dat had je ook wel eens eerder kunnen zeggen!'

Hermelien legde haar lepel neer en pakte de dikke stapel aantekeningen en plattegronden die zij en Ron bestudeerd hadden toen Harry de keuken binnenkwam.

'Er staat hier helemaal niets over marineblauwe gewaden! Geen woord!' zei ze, koortsachtig bladerend.

'Is dat dan zo belangrijk?'

'Ron, alles is belangrijk! Als we het Ministerie willen binnendringen zonder meteen door de mand te vallen, terwijl je er gif op kunt innemen dat ze extra alert zullen zijn op indringers, is ieder detail van levensbelang! Daar hebben we het al ik weet niet hoe vaak over gehad! Ik bedoel, wat heeft het voor zin om de boel te verkennen en te observeren als jij het niet eens de moeite waard vindt om even te laten weten -'

'Jemig, Hermelien, ik vergeet één klein dingetje -'

'Je beseft toch wel dat er voor ons op dit moment waarschijnlijk geen gevaarlijker plek op de wereld te vinden is dan het Ministerie van -'

'Ik vind dat we het morgen moeten doen,' zei Harry.

Hermelien zweeg abrupt, met haar mond open; Ron verslikte zich in zijn soep.

'Morgen?' zei Hermelien. 'Dat meen je toch niet, Harry?'

'Jawel,' zei Harry. 'Ik denk niet dat we ooit veel beter voorbereid zullen zijn dan nu, zelfs niet als we nog een hele maand blijven rondhangen voor de ingang van het Ministerie. Hoe langer we het uitstellen, hoe verder weg het medaillon zou kunnen zijn. Je hebt altijd de kans dat Omber het gewoon weggooit; vergeet niet dat het niet opengaat.'

'Tenzij ze toch een manier heeft gevonden om het open te krijgen en nu bezeten is,' zei Ron.

'Dat zou voor haar geen verschil maken. Erger dan ze al was kan Omber niet worden,' zei Harry schouderophalend.

Hermelien kauwde op haar onderlip en dacht na.

'We hebben alle belangrijke informatie,' zei Harry tegen Hermelien.

'We weten dat het nu verboden is om binnen het Ministerie te Verschijnselen of te Verdwijnselen. We weten ook dat alleen de hoogste functionarissen van het Ministerie hun huis nog mogen aansluiten op het Haardrooster, omdat Ron die twee Verbloemisten erover hoorde klagen.

En we weten ruwweg waar het kantoor van Omber is, door wat jij die vent met die baard tegen zijn vriend hoorde zeggen -'

'"Ik ben op de eerste verdieping, Dorothea wil me spreken,"' citeerde Hermelien.

'Precies,' zei Harry. 'En we weten dat je alleen binnen kunt komen met behulp van die rare muntjes of penningen of wat het ook zijn, omdat ik zag dat die heks er eentje van haar vriendin leende.'

'Maar wij hebben geen muntjes!'

'Als ons plannetje werkt wel,' zei Harry kalm.

'Ik weet het niet, Harry. Ik weet het niet... er kan zo ontzettend veel fout gaan, er hangt zoveel van het toeval af... '

'Dat blijft allemaal waar, zelfs als we ons nog eens drie maanden voorbereiden,' zei Harry. 'Het is tijd voor actie.'

Hij zag aan de gezichten van Ron en Hermelien dat ze bang waren en hij had zelf ook zijn twijfels, maar toch was hij ervan overtuigd dat het moment gekomen was om hun plan ten uitvoer te brengen.

De afgelopen vier weken hadden ze om de beurt de Onzichtbaarheidsmantel omgedaan en de wacht gehouden bij de hoofdingang van het Ministerie, waar Ron dankzij zijn vader al van jongs af aan mee vertrouwd was. Ze hadden ambtenaren van het Ministerie gevolgd op weg naar binnen, hadden gesprekken afgeluisterd en door zorgvuldige waarneming vastgesteld welke mensen iedere dag op hetzelfde tijdstip in hun eentje naar hun werk gingen. Af en toe hadden ze kans gezien om een Ochtendprofeet te stelen uit iemands aktetas en langzaam hadden ze de aantekeningen en schetsmatige kaarten samengesteld die nu voor Hermelien op tafel lagen.

'Nou, goed dan,' zei Ron. 'Stel dat we het morgen doen... dan vind ik dat alleen Harry en ik moeten gaan.'

'Niet wéér, hè!' verzuchtte Hermelien. 'Ik dacht dat we die discussie nu wel gehad hadden.'

'Het is één ding om onder de Onzichtbaarheidsmantel voor de ingang rond te hangen, maar dit is iets heel anders, Hermelien.' Ron wees op een Ochtendprofeet van tien dagen geleden. 'Jij staat op de lijst van Dreuzeltelgen die niet zijn komen opdagen voor hun ondervraging!'

'Ja, en jij hoort eigenlijk in Het Nest te liggen, doodziek van de smetbroei! Als er iemand niet moet gaan, is het Harry. Er staat een prijs van tienduizend Galjoenen op zijn hoofd -'

'Oké, dan blijf ik hier,' zei Harry. 'Sturen jullie wel even een kaartje als jullie Voldemort verslagen hebben?'

Ron en Hermelien lachten, maar plotseling trok er weer een pijnscheut door Harry's litteken. Onwillekeurig drukte hij zijn hand tegen zijn voorhoofd: hij zag Hermelien achterdochtig kijken en probeerde gauw te doen alsof hij alleen maar zijn haar uit zijn ogen had willen strijken.

'Nou, als we alle drie gaan, moeten we apart Verdwijnselen,' zei Ron.

'We passen niet allemaal meer onder de Onzichtbaarheidsmantel.'

Harry's litteken begon steeds meer pijn te doen. Hij stond op en meteen kwam Knijster aanlopen.

'Meester heeft zijn soep nog niet op, wil Meester liever de hartige stoofpot of anders de strooptaart waar Meester zo gek op is?'

'Bedankt, Knijster, maar ik ben zo terug - eh - wc.'

Harry wist dat Hermelien hem wantrouwig nakeek terwijl hij haastig de trap op sprintte naar de hal. Hij rende naar de eerste verdieping, schoot de badkamer binnen en deed de grendel voor de deur. Kreunend van pijn zakte hij over de zwarte wasbak, met kranen in de vorm van slangen met opengesperde bekken, en kneep zijn ogen dicht...

Hij gleed door een schemerige straat. De gebouwen aan weerszijden hadden hoge vakwerkgevels en leken wel speelgoedhuizen.

Hij liep naar één bepaald huis en zag de lange vingers van zijn hand lijkbleek afsteken tegen de deur. Hij klopte en voelde een groeiende opwinding...

De deur ging open en er verscheen een lachende vrouw. Haar lach verdween abrupt bij het zien van Harry's gezicht en maakte plaats voor angst...

'Stavlov?' zei een hoge, kille stem.

Ze schudde haar hoofd en probeerde de deur dicht te doen. Een witte hand greep de deur en voorkwam dat ze hem buitensloot...

'Ik zoek Stavlov.'

'Er wohnt hier nicht mehr!' riep ze en schudde haar hoofd. 'Hij hier woont niet meer! Niet meer wonen! Ik hem niet kennen!'

Ze staakte haar poging om de deur dicht te doen en schuifelde angstig achteruit door de donkere gang. Harry gleed achter haar aan en hield nu een toverstok in zijn lange, bleke vingers.

'Waar is hij?'

'Das weiß ich nicht! Hij verhuisd! Ik niet weten, niet weten!'

Hij hief zijn toverstok op. De vrouw gilde. Twee jonge kinderen kwamen de gang in gerend en ze probeerde hen te beschermen met haar armen. Er volgde een groene lichtflits - 'Harry! HARRY!'

Harry deed zijn ogen open; hij was op de grond gevallen en Hermelien bonsde op de deur.

'Harry, doe open!'

Hij wist dat hij het uitgeschreeuwd had. Hij krabbelde overeind en maakte de deur open. Hermelien viel bijna naar binnen, hervond haar evenwicht en keek wantrouwig om zich heen. Ron stond achter haar, een tikkeltje ontdaan, en richtte zijn toverstok op de hoeken van de kille badkamer.

'Wat deed je daar?' vroeg Hermelien streng.

'Wat denk je?' vroeg Harry, in een zwakke poging om te bluffen.

'Je schreeuwde de hele boel bij elkaar!' zei Ron.

'O... ik ben zeker even in slaap gesukkeld of -'

'Harry, behandel ons alsjeblieft niet als imbecielen!' zei Hermelien, zwaar ademend. 'We zagen beneden heus wel dat je litteken pijn deed en je bent doodsbleek.'

Harry ging op de rand van het bad zitten.

'Nou, goed dan. Ik heb net gezien dat Voldemort een vrouw vermoordde.

Tegen deze tijd heeft hij waarschijnlijk haar hele gezin om zeep geholpen en dat was helemaal niet nodig. Het was precies als toen met Carlo, ze waren er gewoon...'

'Harry, je weet dat je dit niet mag laten gebeuren!' riep Hermelien en haar stem galmde door de badkamer. 'Perkamentus wilde dat je Occlumentie zou gebruiken! Hij vond die verbinding gevaarlijk - Voldemort kan hem benutten, Harry! Wat heeft het voor zin om te kijken hoe hij martelt en moordt? Wat schiet je daarmee op?'

'Dan weet ik tenminste wat hij doet,' zei Harry.

'Dus je weigert zelfs maar een poging te doen om hem buiten te sluiten?'

'Dat kan ik niet, Hermelien. Je weet hoe slecht ik ben in Occlumentie.

Ik heb het nooit echt onder de knie gekregen.'

'Je hebt er ook nooit echt je best voor gedaan!' zei ze verhit. 'Ik snap het gewoon niet, Harry - vind je het soms leuk, die speciale verbinding of band of wat - wat het dan ook -' Haar stem stierf hakkelend weg toen ze zag hoe hij haar aankeek terwijl hij opstond.

'Leuk?' zei hij. 'Zou jij het leuk vinden?'

'Ik - nee - het spijt me, Harry. Ik bedoelde niet -'

'Ik vind het verschrikkelijk. Ik vind het verschrikkelijk dat hij in mijn hoofd kan doordringen, dat ik naar hem moet kijken als hij op zijn gevaarlijkst is. Maar ik ga er wel gebruik van maken.'

'Perkamentus -'

'Vergeet Perkamentus! Dit is mijn keuze en van niemand anders. Ik wil weten waarom hij achter Stavlov aan zit.'

'Wie?'

'Een buitenlandse toverstokkenmaker,' zei Harry. 'Hij heeft de stok van Kruml gemaakt en volgens Kruml is hij briljant.'

'Maar jij beweerde dat Voldemort Olivander ergens had opgesloten,' zei Ron. 'Waarom wil hij nog een toverstokkenmaker als hij er al eentje heeft?'

'Misschien vindt hij Stavlov beter, net als Kruml... of anders denkt hij dat Stavlov zal kunnen uitleggen wat mijn toverstok deed op de avond dat hij me achtervolgde. Olivander wist dat niet.'

Harry keek even in de gebarsten en stoffige spiegel en zag Ron en Hermelien achter zijn rug een argwanende blik uitwisselen.

'Harry, je hebt het steeds maar over wat je toverstok deed, maar jij liet dat gebeuren,' zei Hermelien. 'Waarom weiger je toch om de verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen krachten?'

'Omdat ik weet dat ik het niet was! En Voldemort ook, Hermelien! We weten allebei wat er werkelijk gebeurd is!'

Ze keken elkaar woedend aan. Harry wist dat hij Hermelien niet overtuigd had en dat ze druk bezig was argumenten te bedenken; niet alleen tegen zijn theorie over zijn toverstok, maar ook tegen het feit dat hij bereid was om in het hoofd van Voldemort te kijken. Tot zijn opluchting kwam Ron tussenbeide.

'Hou er nou maar over op,' raadde hij Hermelien aan. 'En als we morgen naar het Ministerie gaan, moeten we dan het plan niet nog eens goed doornemen?'

Hermelien besloot er verder niet op door te gaan, al was dat duidelijk met tegenzin en wist Harry zeker dat ze bij de eerste de beste gelegenheid weer in de aanval zou gaan. Nu keerden ze echter terug naar de keuken, waar Knijster stoofpot en strooptaart serveerde.

Ze gingen die avond pas laat naar bed, na urenlang hun plan gerepeteerd te hebben, zodat ze het ten slotte woordelijk konden opdreunen.

Harry, die nu in de oude kamer van Sirius sliep, liet het licht van zijn toverstok nog een tijdje op de oude foto van zijn vader, Sirius, Lupos en Pippeling schijnen. Hij mompelde het plan nog tien minuten lang in zichzelf, maar terwijl hij zijn toverstok doofde dacht hij niet aan Wisseldrank, Braakbabbelaars of de marineblauwe gewaden van de Tovertechnische Dienst, maar aan Stavlov de toverstokkenmaker en hoe lang die nog verborgen kon blijven als Voldemort hem uit alle macht zocht.

De ochtend leek bijna onfatsoenlijk snel te volgen op de nacht.

'Je ziet er vreselijk uit,' zei Ron toen hij Harry wakker kwam maken.

'Gelukkig niet voor lang,' zei Harry geeuwend.

Hermelien zat al in de keuken. Ze kreeg koffie en warme broodjes van Knijster en had de lichtelijk manische uitdrukking die Harry associeerde met examenweek.

'Gewaden,' mompelde ze. Ze reageerde met een nerveus knikje op hun binnenkomst en bleef rommelen in haar met kralen bestikte tasje.

'Wisseldrank... Onzichtbaarheidsmantel... Alarmisthoorns... neem er allebei een paar mee, want je weet maar nooit... Braakbabbelaars, Neusbloednoga, Hangoren... '

Ze werkten vlug hun ontbijt naar binnen en gingen toen naar boven.

Knijster liet hen buigend uit en beloofde dat er een heerlijke vleespastei klaar zou staan als ze terugkwamen.

'De ouwe schat,' zei Ron vol genegenheid. 'En dan te bedenken dat ik er vaak van droomde om zijn hoofd af te hakken en aan de muur te hangen.'

Ze schuifelden met de grootst mogelijke omzichtigheid de bovenste tree van het trapje bij de voordeur op en zagen dat een paar slaperige Dooddoeners het huis vanaf de overkant van het nevelige pleintje in de gaten hielden. Eerst Verdwijnselde Hermelien met Ron en toen kwam ze Harry halen.

Na het gebruikelijke, korte intermezzo van duisternis en bijna-verstikking stond Harry in het piepkleine steegje waar de eerste fase van hun plan zich zou afspelen. Er was nog niemand te zien en het steegje was leeg, afgezien van een paar vuilnisbakken: de eerste werknemers van het Ministerie kwamen meestal niet eerder dan om acht uur.

'Nou, goed,' zei Hermelien en ze keek op haar horloge. 'Ik denk dat ze er over een minuut of vijf is. Als ik haar Verlamd heb -'

'Dat weten we, Hermelien,' zei Ron streng. 'En ik dacht dat we eerst de deur moesten opendoen voor zij arriveerde?'

Hermelien slaakte een kreetje.

'Dat was ik bijna vergeten! Achteruit -'

Ze richtte haar toverstok op het hangslot van de met graffiti overdekte branddeur achter hen en die vloog met een klap open. Ze zagen een donkere gang. Na hun zorgvuldige verkenningsmissies wisten ze dat die naar een leegstaand theater leidde. Hermelien trok de deur weer dicht, zodat het zou lijken alsof hij nog op slot zat.

'En nu,' zei ze tegen de anderen, 'doen we de Onzichtbaarheidsmantel weer om -'

'- en wachten we af,' voltooide Ron haar zin. Hij gooide de mantel over Hermeliens hoofd, alsof hij een doek over de kooi van een papegaai deed, en rolde met zijn ogen naar Harry.

Nauwelijks een minuut later klonk een zachte plop en Verschijnselde er op nog geen meter afstand een kleine heks van het Ministerie, met warrig grijs haar. Ze knipperde met haar ogen, want de zon was net achter de wolken vandaan gekomen, maar ze had nauwelijks tijd gehad om van de onverwachte warmte te genieten toen Hermeliens geluidloze Lamstraal haar in haar borst raakte en ze op de grond viel.

'Goed gedaan, Hermelien,' zei Ron en hij kwam achter een vuilnisbak bij de branddeur vandaan. Harry deed de Onzichtbaarheidsmantel af.

Samen droegen ze de kleine heks naar de donkere gang die naar de coulissen van het oude theater leidde. Hermelien trok een paar haren uit het hoofd van de heks en deed die in de flacon modderige Wisseldrank die ze uit haar tasje had gehaald. Ondertussen zocht Ron in de tas van de heks.

'Ze heet Mafalda Russula,' las hij voor van een kaartje waarop ook vermeld stond dat hun slachtoffer bij de Taakeenheid Ongepast Spreukgebruik werkte. 'Hier, Hermelien, dit zijn de penningen.'

Hij haalde verscheidene gouden muntjes met de letters M.V.T. erin gestanst uit de portemonnee van de heks en gaf die aan Hermelien.

Hermelien klokte de Wisseldrank naar binnen, die nu een aangename paarse tint had, en veranderde binnen enkele seconden in de dubbelgangster van Mafalda Russula. Ze pakte Mafalda's bril en zette die op, terwijl Harry op zijn horloge keek.

'We lopen achter. Die kerel van de Tovertechnische Dienst kan er ieder moment zijn.'

Ze deden snel de deur dicht, zodat de echte Mafalda aan het oog onttrokken werd; Harry en Ron gooiden de Onzichtbaarheidsmantel over zichzelf heen, maar Hermelien bleef staan waar ze was. Enkele ogenblikken later klonk opnieuw een plop en verscheen er een kleine tovenaar met een wezelachtig gezicht.

'O, hallo, Mafalda.'

'Hallo!' zei Hermelien met trillende stem. 'Hoe is het met je?'

'Niet zo best, eerlijk gezegd,' zei de kleine tovenaar, die een sombere indruk maakte.

Hermelien en de tovenaar liepen in de richting van de hoofdstraat en Ron en Harry slopen achter hen aan.

'Goh, wat vervelend dat je je niet lekker voelt,' zei Hermelien, dwars door de tovenaar heen pratend toen die wilde uitweiden over zijn problemen; het was van cruciaal belang dat hij de hoofdstraat niet zou bereiken.

'Hier, neem een snoepje.'

'Wat? Nee, bedankt -'

'Ik sta erop!' zei Hermelien agressief en ze duwde de zak met babbelaars onder zijn neus. Geschrokken nam de tovenaar er eentje.

Het snoepje werkte onmiddellijk. Zodra het op zijn tong kwam, begon de kleine tovenaar zo vreselijk te braken dat hij niet eens merk te dat Hermelien een handvol haren uit zijn kruin trok.

'O jee,' zei ze terwijl het braaksel door het steegje spatte. 'Misschien kun je je vandaag beter ziek melden!'

'Nee - nee!' Kokhalzend en hoestend probeerde hij verder te gaan, ondanks het feit dat hij nauwelijks kon lopen. 'Ik moet - vandaag - moet gaan -'

'Maar dat is gewoonweg idioot!' zei Hermelien geschrokken. 'Zo kun je niet naar je werk. Ik vind dat je naar het St. Holisto moet gaan, om je te laten onderzoeken.'

De tovenaar was kotsend in elkaar gezakt, maar probeerde nog steeds op handen en voeten naar de hoofdstraat te kruipen.

'Zo gaat het echt niet!' riep Hermelien.

De tovenaar scheen eindelijk te beseffen dat dat waar was. Hij hees zich aan een walgende Hermelien overeind, draaide in het rond en verdween, met achterlating van de tas die Ron op het laatste moment uit zijn hand had gegrist en wat rondvliegende stukjes braaksel.

'Getver!' zei Hermelien en ze trok de zoom van haar gewaad op, zodat die niet in de plassen braaksel zou komen. 'Het zou heel wat frisser zijn geweest als we hem ook gewoon Verlamd hadden.'

'Ja,' zei Ron. Hij kwam onder de Onzichtbaarheidsmantel vandaan met de tas van de tovenaar in zijn hand. 'Maar ik denk ook dat een hele stapel bewusteloze lichamen meer aandacht zou hebben getrokken. Hij is anders wel fanatiek wat zijn werk betreft, hè? Nou, kom maar op met dat haar en die Wisseldrank.'

Nog geen twee minuten later was Ron even klein en wezelachtig als de misselijke tovenaar en droeg hij het marineblauwe gewaad dat opgevouwen in zijn tas had gezeten.

'Wel gek dat hij zijn gewaad niet gewoon aanhad. Ik bedoel, als je nagaat hoe graag hij naar zijn werk wilde. Afijn, ik heet nu Roel Malkander, volgens het labeltje.'

'Wacht hier, dan halen wij wat haren voor je,' zei Hermelien tegen Harry, die zich nog steeds schuilhield onder de Onzichtbaarheidsmantel.

Harry moest tien minuten wachten maar het leek veel langer, zo alleen in het met braaksel besmeurde steegje, naast de deur waarachter de Verlamde Mafalda verborgen was. Uiteindelijk kwamen Ron en Hermelien terug.

'We weten niet wie hij is, maar hij is nu op weg naar huis met een vreselijke bloedneus,' zei Hermelien. Ze gaf Harry een paar krullerige zwarte haren. 'Alsjeblieft. Hij was behoorlijk lang, dus je zult een groter gewaad nodig hebben... '

Ze haalde een van de oude gewaden die Knijster gewassen had uit haar tas en Harry trok zich even terug om de Wisseldrank in te nemen en zich te verkleden.

Toen de pijnlijke gedaanteverwisseling achter de rug was, was hij bijna twee meter lang en stevig gebouwd, naar zijn gespierde armen te oordelen. Hij had ook een baard. Hij stopte de Onzichtbaarheidsmantel en zijn bril in zijn nieuwe gewaad en voegde zich weer bij de anderen.

'Jeetje, ik schrik gewoon van je,' zei Ron met een blik op Harry, die nu boven hem uittorende.

'Hier heb je een muntje van Mafalda,' zei Hermelien tegen Harry. 'En laten we nu gaan. Het is bijna negen uur.'

Ze liepen terug naar de drukke hoofdstraat. Vijftig meter vanaf de ingang van het steegje zagen ze een puntig, zwart, smeedijzeren hek rond twee trappen: boven de een hing het bordje Heren en boven de ander Dames.

'Nou, tot zo,' zei Hermelien zenuwachtig en ze wankelde de trap af naar het damestoilet. Harry en Ron voegden zich bij een stel merkwaardig geklede mannen die de trap afdaalden naar wat zo te zien een doodgewoon openbaar toilet was, met groezelige zwarte en witte tegels.

'Morgen, Roel!' riep een andere tovenaar in een marineblauw gewaad terwijl hij een van de toiletten openmaakte door zijn gouden muntje in een gleuf in de deur te stoppen. 'Hier word je toch niet goed van? Waarom moeten we per se zo naar ons werk? Wie denken ze dat er binnen zal komen vallen? Harry Potter?'

De tovenaar schaterde om zijn eigen grap en Ron grinnikte geforceerd.

'Ja,' zei hij. 'Idioot, hè?'

Hij en Harry maakten de deuren van twee aangrenzende toiletten open.

Harry hoorde dat links en rechts wc's werden doorgespoeld. Hij ging op zijn knieën zitten en gluurde nog net op tijd onder het tussenschot door om in het toilet naast hem twee gelaarsde voeten in de wc te zien stappen. Hij keek onder het andere schot door en zag dat Ron hem met knipperende ogen aankeek.

'Moet je jezelf naar binnen spoelen?' fluisterde hij.

'Daar lijkt het wel op,' fluisterde Harry op zijn beurt; zijn stem klonk nu zwaar en knarsend.

Ze stonden allebei weer op. Met het gevoel dat hij nog nooit zoiets stompzinnigs gedaan had, klom Harry in de wc-pot.

Hij besefte meteen dat hij juist gehandeld had; het leek weliswaar alsof hij in het water stond, maar zijn schoenen, voeten en gewaad bleven kurkdroog. Hij stak zijn hand uit, trok door, schoot door een korte koker omlaag en gleed vanuit een haardopening het Ministerie van Toverkunst binnen.

Hij krabbelde nogal onbeholpen overeind, want hij had nu veel meer lichaam dan hij gewend was. Het enorme Atrium leek donkerder dan Harry zich herinnerde. De vorige keer had een klaterende gouden fontein in het midden van de hal een flakkerend licht geworpen op de muren en de glanzende houten vloer. Nu werd alles overheerst door een kolossaal standbeeld van zwarte steen. Het was nogal angstaanjagend, die gigantische sculptuur van een heks en een tovenaar die vanaf hun rijkbewerkte tronen neerkeken op de ambtenaren van het Ministerie die aan hun voeten uit de haardopeningen tuimelden. Op de sokkel van het beeld stond in letters van bijna een halve meter hoog: TOVERKRACHT IS MACHT.

Iets stootte met een dreun tegen Harry's rug: er was nog een tovenaar uit de haard gegleden.

'Kun je niet een beetje door - o, sorry, Rigeur!'

De kalende tovenaar was duidelijk geschrokken en liep vlug door.

Blijkbaar was Rigeur, wiens dubbelganger Harry nu was, een nogal intimiderend type.

'Psst!' zei een stem en toen Harry omkeek, zag hij dat een schriele heks en het wezelachtige lid van de Tovertechnische Dienst naast het beeld stonden en hem wenkten. Harry liep vlug naar hen toe.

'Dus je hebt het kunnen vinden?' fluisterde Hermelien tegen Harry.

'Nee, hij zit nog steeds klem in de plee,' zei Ron.

'Ha ha, heel grappig... verschrikkelijk, hè?' zei ze tegen Harry, die naar het beeld staarde. 'Heb je gezien waar ze op zitten?'

Harry keek eens wat beter en realiseerde zich dat wat hij eerst voor rijkversierde tronen had gehouden, in werkelijkheid gebeeldhouwde mensen waren: honderden en nog eens honderden naakte mannen, vrouwen en kinderen, met nogal lelijke, stupide gezichten, waren met elkaar verstrengeld en samengeperst zodat ze het gewicht konden dragen van de heks en tovenaar met hun fraaie gewaden.

'Dreuzels,' fluisterde Hermelien. 'Op de plek waar ze thuishoren.

Vooruit, laten we gaan.'

Ze sloten zich aan bij de heksen en tovenaars die naar de gouden hekken aan het eind van de hal stroomden en keken zo heimelijk mogelijk om zich heen, maar de karakteristieke gedaante van Dorothea Omber was nergens te bekennen. Ze passeerden het hek en kwamen in een kleinere hal, waar zich rijen vormden voor twintig gouden roosters waar evenzoveel liften achter schuilgingen. Net toen ze zich bij de dichtstbijzijnde rij hadden aangesloten riep een stem: 'Malkander!'

Ze keken om en Harry's maag kromp ineen. Een van de Dooddoeners die er ook bij was geweest toen Perkamentus stierf kwam met grote passen aanlopen. De ambtenaren die het dichtst bij hem in de buurt waren zwegen abrupt en sloegen hun ogen neer; Harry voelde hun angst. Het norse, nogal brute gelaat van de man stond in schril contrast met zijn schitterende, ruime, rijkelijk met gouddraad bestikte gewaad. Iemand die ook op de lift stond te wachten riep kruiperig: 'Goedemorgen, Jeegers!'

maar Jeegers negeerde hem.

'Ik heb gevraagd of iemand van de Tovertechnische Dienst naar mijn kantoor wil komen kijken, Malkander. Daar regent het nog steeds.'

Ron keek om zich heen, alsof hij hoopte dat iemand hem te hulp zou schieten, maar iedereen zweeg.

'Regent het... in uw kantoor? Dat is - niet helemaal zoals het hoort, hè?'

Ron lachte nerveus en Jeegers sperde zijn ogen open.

'Vind je dat grappig, Malkander?'

Een paar heksen die ook op de lift stonden te wachten verlieten de rij en liepen vlug weg.

'Nee,' zei Ron. 'Nee, natuurlijk -'

'Je beseft toch hopelijk wel dat ik op weg ben naar beneden om je vrouw te ondervragen, Malkander? Het verbaast me eerlijk gezegd dat jij niet beneden bent, om haar hand vast te houden terwijl ze wacht. Heb je al ingezien dat het een hopeloze zaak is? Lijkt me heel verstandig.

Trouw volgende keer een heks van zuiver bloed!'

Hermelien slaakte een kreetje van afgrijzen en Jeegers keek haar aan.

Ze kuchte zwakjes en keek vlug de andere kant uit.

'Ik - ik -' stamelde Ron.

'Maar als mijn vrouw ervan beschuldigd werd dat ze een Modderbloedje was,' vervolgde Jeegers '- niet dat ik ooit met zulk uitschot zou trouwen - en het Hoofd van het Departement van Magische Wetshandhaving wilde dat er een karweitje gedaan werd, dan zou ik dat klusje héél snel opknappen. Begrijp je me, Malkander?'

'Ja,' fluisterde Ron.

'Zorg er dan voor! En als mijn kantoor niet binnen een uur kurkdroog is, denk ik dat de Bloedstatus van je lieve vrouwtje nog twijfelachtiger zal worden dan hij nu al is!'

Het gouden vouwhek voor hen ging kletterend open. Met een knikje en een onaangename glimlach tegen Harry, die zijn behandeling van Malkander kennelijk zou moeten kunnen waarderen, liep Jeegers door naar een andere lift. Harry, Ron en Hermelien stapten in hun eigen lift maar niemand volgde hen: het was alsof ze een besmettelijke ziekte hadden. Het vouwhek sloeg galmend dicht en de lift begon te stijgen.

'Wat nu?' vroeg Ron ontdaan. 'Als ik niet kom opdagen wordt mijn vrouw - ik bedoel de vrouw van Malkander -'

'Wij gaan met je mee. We moeten bij elkaar blijven -' begon Harry, maar Ron schudde verwoed zijn hoofd.

'Nee, dat is idioot. Zoveel tijd hebben we niet. Zoeken jullie Omber, dan probeer ik ondertussen het kantoor van Jeegers weer droog te krijgen - maar hoe moet ik het laten ophouden met regenen?'

'Probeer Finite Incantatem,' zei Hermelien. 'Dat zou een einde moeten maken aan de regen als het om een boosaardige bezwering of vervloeking gaat; als het blijft plenzen, is er waarschijnlijk iets mis met een Atmosferische Bezwering. Dat is een stuk moeilijker te herstellen, dus zou ik als tijdelijke maatregel Nonpluvius gebruiken, om in elk geval zijn spullen droog te houden -'

'Nog een keer, maar dan langzamer,' zei Ron. Hij zocht vertwijfeld in zijn zakken naar een ganzenveer, maar op dat moment kwam de lift schokkend tot stilstand. Een vrouwenstem die ergens uit de lucht scheen te komen zei: 'Vierde verdieping, Departement van Toezicht op Magische Wezens, waaronder de Afdelingen Dieren, Wezens en Geesten, Contactpunt Kobolden en Adviesraad Ongediertebestrijding.' Het vouwhek ging weer open en er stapten een paar tovenaars in, gevolgd door diverse vliegtuigjes van bleeklila papier, die rond de lamp in het plafond van de lift cirkelden.

'Morgen, Albert,' zei een man met grote bakkebaarden glimlachend tegen Harry. Hij keek even naar Ron en Hermelien terwijl de lift krakend en piepend verderging; Hermelien fluisterde nu zenuwachtig instructies in Rons oor. De tovenaar boog zich met een valse glimlach naar Harry toe en mompelde: 'Dirk Kramer, hè? Van het Contactpunt Kobolden? Goed gedaan, Albert. Ik weet bijna zeker dat ik nu zijn baantje krijg!'

Hij knipoogde. Harry glimlachte, in de hoop dat dat voldoende zou zijn. De lift stopte en het vouwhek ging weer open.

'Tweede verdieping, Departement van Magische Wetshandhaving, waaronder Taakeenheid Ongepast Spreukgebruik, Schouwershoofdkwartier en Administratieve Dienst Wikenweegschaar,' zei de vrouwenstem.

Harry zag dat Hermelien Ron een duwtje gaf en die verliet haastig de lift, gevolgd door de andere tovenaars, zodat Harry en Hermelien alleen achterbleven.

Zodra het gouden vouwhek weer was dichtgegaan zei Hermelien vlug: 'Misschien kan ik toch beter met hem meegaan, Harry. Volgens mij heeft hij geen flauw idee wat hij moet doen en als hij betrapt wordt is alles -'

'Eerste verdieping, Minister van Toverkunst en Persoonlijke Staf.'

Het gouden hek ging opnieuw open en Hermelien snakte naar adem.

Er stonden vier mensen op de lift te wachten, van wie er twee met elkaar in gesprek waren: een tovenaar met lang haar en een magnifiek gewaad in zwart en goud en een gedrongen, padachtige heks met een fluwelen strik in haar korte haar, die een klembord tegen haar borst drukte.

Hoofdstuk 13

DE REGISTRATIECOMMISSIE VAN DREUZELTELGEN

'Ah, Mafalda!' zei Omber toen ze Hermelien zag. 'Heeft Totelaer je gestuurd?'

'J-ja,' piepte Hermelien.

'Prima. Jij lijkt me heel geschikt.' Tegen de tovenaar in het zwart en goud zei Omber: 'Nou, dat probleem is ook weer opgelost, Minister. Als Mafalda notuleert, kunnen we meteen beginnen.' Ze keek op haar klembord. 'Tien gevallen vandaag, en eentje nog wel de vrouw van een van onze eigen werknemers. Ach, ach... zelfs hier op het Ministerie!' Ze stapte de lift in, samen met de twee tovenaars die naar Ombers gesprek met de Minister hadden geluisterd. 'Laten we maar meteen naar beneden gaan, Mafalda. Alles wat je nodig hebt, vind je in de rechtszaal. Goeiemorgen, Albert. Is dit niet jouw verdieping?'

'Ja, natuurlijk,' zei Harry met de zware stem van Rigeur.

Harry stapte de lift uit en het gouden vouwhek gleed achter hem dicht. Toen Harry even over zijn schouder keek, zag hij nog net een ongeruste Hermelien uit het zicht verdwijnen, geflankeerd door twee lange tovenaars. De fluwelen strik in Ombers haar kwam net tot aan Hermeliens schouder.

'En, wat doe jij hier, Rigeur?' vroeg de nieuwe Minister van Toverkunst.

Er zaten zilvergrijze strepen in zijn lange zwarte haar en baard, en zijn glinsterende ogen werden overschaduwd door een groot, uitpuilend voorhoofd, zodat Harry aan een krab moest denken die onder een rots uit tuurde.

'O, ik moet even spreken met... ' Harry aarzelde een fractie van een seconde.

'...Arthur Wemel. Iemand zei dat hij op deze verdieping was.'

'Aha,' zei Pius Dikkers. 'Is hij betrapt op contact met een Ongewenst Persoon?'

'Nee,' zei Harry en zijn keel werd droog. 'Nee, het gaat om iets heel anders.'

'Nou ja, een kwestie van tijd,' zei Dikkers. 'Als je het mij vraagt, zijn bloedverraders net zo erg als Modderbloedjes. Een prettige dag nog, Rigeur.'

'U ook, Minister.'

Harry keek Dikkers na terwijl die met grote passen wegliep door een met hoogpolig tapijt beklede gang. Zodra de Minister uit het zicht verdwenen was, haalde Harry de Onzichtbaarheidsmantel onder zijn dikke zwarte gewaad vandaan, gooide die over zich heen en ging de tegenovergestelde richting uit. Rigeur was zo lang dat Harry een beetje ineen moest duiken om te voorkomen dat zijn grote voeten zichtbaar zouden zijn.

Er knaagde een gevoel van paniek aan hem. Hij passeerde de ene glanzende houten deur na de andere, stuk voor stuk voorzien van bordjes met daarop de naam en functie van de gebruiker, en nu pas drong het tot hem door hoe machtig het Ministerie was, hoe complex en ondoorgrondelijk.

Het plannetje dat hij de afgelopen maand samen met Ron en Hermelien bedacht had, leek opeens lachwekkend kinderlijk. Al hun inspanningen waren erop gericht geweest om binnen te komen zonder betrapt te worden, maar ze hadden geen moment nagedacht over wat ze moesten doen als ze onverhoopt van elkaar gescheiden werden. Nu was Hermelien betrokken bij een of andere rechtszaak die ongetwijfeld uren zou duren, probeerde Ron wanhopig magie te verrichten die hem vast boven zijn pet ging, terwijl de vrijheid van een vrouw misschien afhing van het resultaat, en zwierf hijzelf op de bovenste verdieping rond, terwijl hij heel goed wist dat de persoon op wie ze het gemunt hadden zojuist met de lift naar beneden was gegaan.

Harry bleef staan, leunde tegen de muur en probeerde te besluiten wat hij doen moest. De stilte was drukkend: hij hoorde geen rumoer, geroezemoes of voetstappen. Het was even stil in de met paars tapijt beklede gang, alsof er een Murmelio-bezwering was uitgesproken.

Haar kantoor moet ergens op deze verdieping zijn, dacht Harry.

Het leek heel erg onwaarschijnlijk dat Omber haar sieraden op kantoor zou bewaren, maar aan de andere kant zou het ook stom zijn om het niét te doorzoeken, gewoon voor de zekerheid. Daarom liep hij verder.

Hij kwam niemand tegen, behalve een tovenaar die met gefronst voorhoofd instructies mompelde tegen een ganzenveer die voor hem uit zweefde en een spoor van perkament achterliet.

Harry keek nu beter naar de naambordjes op de deuren en ging een hoek om. Halverwege de volgende gang kwam hij plotseling in een grote open ruimte. Een stuk of twaalf heksen en tovenaars zaten in rijen aan kleine bureaus die veel weg hadden van schoolbanken, maar dan veel glimmender en zonder graffiti. Harry bleef even kijken, want het effect was hypnotiserend. Ze zwaaiden en gebaarden allemaal tegelijk met hun toverstok en vierkante vellen gekleurd papier vlogen alle kanten uit, als kleine roze vliegers. Na enkele ogenblikken besefte Harry dat hun handelingen een bepaald ritme hadden en dat de vellen papier allemaal hetzelfde patroon volgden. Nog een paar seconden later drong het tot hem door dat ze brochures samenstelden. De vierkante vellen papier waren pagina's die, als ze gerangschikt, gevouwen en magisch vastgeniet waren, keurige stapels vormden naast iedere heks of tovenaar.

Harry sloop op zijn tenen dichterbij, al gingen de werknemers zo in hun bezigheden op dat hij betwijfelde of ze een door het dikke tapijt gedempte voetstap wel gehoord zouden hebben. Hij haalde voorzichtig een voltooide brochure van de stapel naast een jonge heks en bekeek die onder zijn Onzichtbaarheidsmantel. Op het roze omslag stond in gouden letters de titel:

MODDERBLOEDJES en het Gevaar dat ze Vormen voor een Vreedzame Bloedzuivere Samenleving

Onder de titel stond een plaatje van een rode roos met een nogal onnozel lachend gezicht tussen de blaadjes, die verstikt werd door groen, gemeen grijnzend onkruid met grote slagtanden. Er stond niet bij wie de brochure geschreven had, maar terwijl Harry ernaar keek, begonnen de littekens op zijn rechterhand weer te tintelen. De jonge heks naast hem bevestigde zijn vermoedens toen ze nog steeds zwaaiend en cirkelend met haar toverstok opmerkte: 'Weet iemand of die ouwe toverkol weer de hele dag bezig is met Modderbloedjes ondervragen?'

'Voorzichtig!' zei de tovenaar naast haar. Hij keek nerveus om zich heen; een van zijn pagina's glipte tussen de andere vandaan en viel op de grond.

'Hoezo? Heeft ze nu niet alleen een magisch oog, maar ook magische oren?'

De heks keek naar de glanzende, mahoniehouten deur die uitkwam op de ruimte waar zij hun brochures samenstelden. Harry keek ook en woede kronkelde als een slang door hem heen. Waar in een Dreuzeldeur misschien een kijkgaatje zou hebben gezeten, was hier een groot, rond oog met een felblauwe iris gemonteerd: een oog dat iedereen die Alastor Dolleman gekend had schokkend bekend voorkwam.

Heel even vergat Harry waar hij was en wat hij eigenlijk kwam doen; hij vergat zelfs dat hij onzichtbaar was, liep regelrecht naar de deur en bestudeerde het oog. Dat bewoog niet, maar staarde roerloos en blind omhoog. Een bordje onder het oog vermeldde: Dorothea Omber Secretaris-Generaal van de Minister Daar weer onder stond op een splinternieuw en nog iets glimmender bordje: Hoofd van de Registratiecommissie van Dreuzeltelgen Harry keek naar de twaalf brochuresamenstellers. Ze concentreerden zich wel op hun werk, maar hij kon er moeilijk van uitgaan dat ze niets zouden merken als de deur van een leeg kantoor plotseling uit zichzelf openging. Daarom haalde hij uit zijn binnenzak een merkwaardig voorwerp met maaiende pootjes en een rubberen claxon als lijf. Harry ging onder de Onzichtbaarheidsmantel op zijn hurken zitten en zette de Alarmisthoorn op de grond.

Die rende meteen weg, tussen de benen van de heksen en tovenaars door. Er verstreken een paar seconden, terwijl Harry wachtte met zijn hand op de deurknop, en toen klonk er een snerpend geloei en steeg er in een hoek een dichte, bijtende zwarte rookwolk op. De jonge heks op de voorste rij gilde en roze vellen papier dwarrelden alle kanten uit toen zij en haar collega's geschrokken overeind sprongen en keken wat de oorzaak was van alle commotie. Harry draaide vlug de deurknop om, stapte het kantoor van Omber in en deed de deur achter zich dicht.

Het was alsof hij daarmee ook meteen was teruggestapt in de tijd. Het kantoor leek sprekend op Ombers kamer op Zweinstein. Ieder beschikbaar plekje was bedekt met gehaakte kleedjes, kanten onderleggertjes en droogbloemen en aan de muren hingen de vertrouwde wandborden, beschilderd met felgekleurde en met strikken behangen jonge poesjes, die zo overdreven schattig rondhuppelden en speelden dat je er misselijk van werd. Er hing een geschulpt, gebloemd kleed over het bureau en een telescoopachtig hulpstuk achter het oog van Dolleman stelde Omber in staat om de werknemers aan de andere kant van de deur te bespioneren. Harry keek even door het oog en zag dat ze nog allemaal rond de Alarmisthoorn stonden. Hij rukte het hulpstuk uit de deur, zodat er een gat achterbleef, wrikte ook het magische oog los en stopte dat in zijn zak. Vervolgens keek hij weer om zich heen, hief zijn toverstok op en zei zachtjes: 'Accio medaillon.'

Er gebeurde niets, maar dat had hij ook niet verwacht. Omber wist ongetwijfeld alles van beschermende spreuken en bezweringen. Daarom liep hij vlug naar haar bureau en trok de lades open. Hij zag ganzenveren en notitieboekjes en Fantastape; betoverde paperclips die als dunne slangetjes oprezen uit hun lade en met geweld teruggeduwd moesten worden, en een overdadig versierd, met kant bekleed doosje vol haarstrikken en speldjes, maar niets wat op een medaillon leek.

Achter het bureau stond een dossierkast en ook die doorzocht Harry.

Net als de dossierkasten van Vilder op Zweinstein was hij gevuld met van namen voorziene mappen, maar pas in de onderste la kwam Harry iets tegen wat hem even afleidde van zijn speurtocht: het dossier van meneer Wemel.

Hij pakte de map en sloeg hem open.

ARTHUR WEMEL Bloedstatus: Van zuiver bloed, maar met onaanvaardbare pro-Dreuzelneigingen.

Staat bekend als lid van de Orde van de Feniks.

Familie: Vrouw (zuiver bloed), zeven kinderen, jongste twee op Zweinstein.

NB: Jongste zoon momenteel ernstig ziek thuis. Bevestigd door inspecteurs van het Ministerie.

Veiligheidsstatus: ONDER OBSERVATIE. Alle bewegingen worden gevolgd. Grote kans dat Ongewenst Persoon Nr. 1 contact zal opnemen (verbleef al eerder bij de Wemels).

'Ongewenst Persoon Nummer Een,' mompelde Harry terwijl hij de map van meneer Wemel teruglegde en de la weer sloot. Hij dacht dat hij wel wist wie dat was en inderdaad, toen hij overeind kwam en opnieuw door het kantoor keek op zoek naar mogelijke bergplaatsen, zag hij een poster van zichzelf aan de muur hangen, met de woorden ONGEWENST PERSOON NR. 1 in grote letters op zijn borst. Er was een roze briefje op geplakt met een afbeelding van een spelend poesje in de hoek. Harry liep ernaartoe en zag dat Omber geschreven had: 'Moet gestraft worden.'

Bozer dan ooit voelde Harry onder in vazen en manden met droogbloemen, maar het verbaasde hem niet dat het medaillon nergens te vinden was. Hij liet zijn blik nog één keer door het kantoor gaan en plotseling leek zijn hart even stil te staan. Perkamentus staarde hem aan vanuit een kleine, rechthoekige spiegel in een boekenkast naast het bureau.

Harry holde naar de kast en greep de spiegel, maar besefte meteen dat het helemaal geen spiegel was. Perkamentus keek hem weemoedig glimlachend aan vanaf het glimmende omslag van een boek. Harry had eerst de krullerige groene letters dwars over zijn hoed niet gezien: Het Leven en de Leugens van Albus Perkamentus, net zomin als de iets kleinere letters op zijn borst: door Rita Pulpers, schrijfster van de bestseller Armando Wafelaar: Meester of Minkukel? Harry sloeg het boek op een willekeurige plaats open en zag een paginagrote foto van twee tieners, die schaterden van het lachen met hun armen om elkaars schouders. Perkamentus, wiens haar hier tot op zijn ellebogen kwam, had een klein, pluizig baardje laten staan dat Harry sterk deed denken aan het sikje van Kruml waar Ron zich zo aan geërgerd had.

De jongen die samen met Perkamentus geluidloos bulderde van het lachen had een wilde, opgetogen uitdrukking en goudblond, krullend haar tot op zijn schouders. Harry vroeg zich af of dat de jonge Engelbert Dop was, maar voor hij naar het onderschrift kon kijken ging de deur plotseling open.

Als Dikkers niet achterom had gekeken toen hij binnenkwam, zou Harry geen tijd hebben gehad om de Onzichtbaarheidsmantel over zich heen te gooien. Zelfs nu zag Dikkers misschien heel even iets bewegen, want hij bleef een paar tellen doodstil staan en keek aandachtig naar de plek waar Harry verdwenen was. Misschien kwam hij tot de conclusie dat hij Perkamentus gewoon aan zijn neus had zien krabben op het omslag van het boek dat Harry haastig had teruggezet op de plank, want Dikkers liep naar het bureau en wees met zijn toverstok op de ganzenveer die klaarstond in de inktpot. Die sprong uit de pot en begon een briefje aan Omber te schrijven. Ondertussen schuifelde Harry, die bijna geen adem durfde te halen, heel langzaam het kantoor uit en terug naar de open ruimte.

De brochuremakers stonden nog steeds rond de zwakjes toeterende en narokende resten van de Alarmisthoorn. Harry liep vlug de gang uit terwijl de jonge heks zei: 'Dat ding is vast ontsnapt uit Experimentele Bezweringen. Volgens mij doen ze daar niks aan veiligheid. Weet je nog, toen met die giftige eend?'

Harry rende naar de liften en probeerde te bedenken wat hij nu moest doen. Het was altijd erg onwaarschijnlijk geweest dat het medaillon op het Ministerie zou zijn en hij maakte geen schijn van kans om Omber in een volle rechtszaal zo te betoveren dat ze zou onthullen waar het was. Hun eerste prioriteit was nu om weer uit het Ministerie te ontsnappen voor ze betrapt werden, en het een andere keer opnieuw te proberen. Eerst moest hij Ron zien te vinden en dan konden ze misschien samen een manier verzinnen om Hermelien te redden uit de rechtszaal.

De lift arriveerde en was leeg. Harry stapte vlug in en deed de Onzichtbaarheidsmantel af terwijl de lift begon te dalen. Tot zijn geweldige opluchting stapte er een kletsnatte en nogal verwilderd kijkende Ron in toen de lift rammelend stopte op de tweede verdieping.

'M-morgen,' stamelde hij tegen Harry terwijl ze weer begonnen te dalen.

'Ik ben het, Ron! Harry!'

'Harry! Jemig, ik was vergeten hoe je eruitzag - waarom is Hermelien niet bij je?'

'Ze moest met Omber mee naar de rechtszaal. Ze kon niet weigeren en - '

Maar voor Harry verder kon gaan, stopte de lift weer; het hek ging open en meneer Wemel stapte in, in gesprek met een wat oudere heks die haar blonde haar zo hoog had opgekamd dat het wel een mierenhoop leek. - begrijp wat je bedoelt, Wakanda, maar ik ben bang dat ik geen deel wil uitmaken van - '

Meneer Wemel zweeg abrupt; hij had Harry gezien. Het was heel vreemd om meneer Wemel met zoveel afkeer naar hem te zien kijken.

Het vouwhek van de lift gleed dicht en ze begonnen weer knarsend en piepend te dalen.

'O, hallo, Roel,' zei meneer Wemel, die omkeek toen hij water uit Rons gewaad hoorde druipen. 'Moest je vrouw vandaag niet voorkomen? Eh - wat is er met je gebeurd? Waarom ben je zo nat?'

'Het regent in het kantoor van Jeegers,' zei Ron. Hij sprak tegen de schouder van meneer Wemel; Harry wist zeker dat Ron bang was dat zijn vader hem zou herkennen als ze elkaar in de ogen keken. 'Ik kreeg het maar niet droog en toen zeiden ze dat ik moest vragen naar Bob - Penhamer, geloof ik - '

'Ja, het regent de laatste tijd in een hoop kantoren,' zei meneer Wemel. 'Heb je meteomaledictus recanto al geprobeerd? Dat werkte bij Wildeling.'

'Meteomaledictus recanto?' fluisterde Ron. 'Nee, daar had ik nog niet aan gedacht. Bedankt, p - ik bedoel, bedankt, Arthur.'

Het hek ging open; de oude heks met het hoog opgekamde haar stapte uit en Ron schoot langs haar heen en verdween uit het zicht. Harry wilde Ron volgen, maar kreeg daar geen kans voor omdat Percy Wemel instapte, met zijn neus in de papieren.

Pas toen het hek zich weer met een metaalachtige klap gesloten had, besefte Percy dat hij in dezelfde lift stond als zijn vader. Hij keek op, zag meneer Wemel zo rood worden als een biet en verliet de lift zodra het hek weer opengleed. Harry probeerde voor de tweede keer uit te stappen, maar deze keer stak meneer Wemel zijn arm uit en versperde hem de weg.

'Eén moment, Rigeur.'

Het hek ging weer dicht en ze rammelden nog een verdieping omlaag.

'Ik heb gehoord dat je Dirk Kramer erbij hebt gelapt.'

Harry had de indruk dat de woede van meneer Wemel niet bepaald minder was geworden door zijn korte ontmoeting met Percy. Hij besloot dat hij zich maar het beste van de domme kon houden.

'Sorry?' zei hij.

'Doe alsjeblieft niet alsof je niet weet wat ik bedoel, Rigeur!' zei meneer Wemel fel. 'Jij hebt de tovenaar opgespoord die zijn stamboom vervalst had, hè?'

'Ik - en wat dan nog?' zei Harry.

'Laat ik even zeggen dat Kramer een tien keer betere tovenaar is dan jij ooit zult zijn,' zei meneer Wemel terwijl de lift nog verder daalde. 'En mocht hij Azkaban overleven, dan zul je verantwoording aan hem moeten afleggen, om nog maar te zwijgen over zijn zoons en vrienden -'

'Arthur,' viel Harry hem in de rede, 'je weet toch dat je in de gaten gehouden wordt, hè?'

'Is dat een dreigement, Rigeur?' vroeg meneer Wemel luid.

'Nee, het is een feit!' zei Harry. 'Alles wat je doet wordt geobserveerd Het hek ging weer open; ze waren in het Atrium. Meneer Wemel keek Harry vernietigend aan en liep met grote passen weg. Harry bleef ontdaan achter en wenste vurig dat hij de dubbelganger was van iemand anders dan Rigeur... het vouwhek gleed weer dicht.

Harry pakte zijn Onzichtbaarheidsmantel en deed die om. Hij zou in zijn eentje proberen om Hermelien te redden uit de rechtszaal, terwijl Ron zich bezighield met het plenzende kantoor. Toen het hek openging stapte hij een stenen, met fakkels verlichte gang in die heel anders was dan de gestoffeerde en gelambriseerde gangen boven. De lift rees rammelend weer omhoog en Harry keek met een lichte huivering naar de zwarte deur die een eind verderop toegang gaf tot het Departement van Mystificatie.

Harry ging op weg: niet naar de zwarte deur, maar naar een deur aan de linkerkant. Hij wist nog dat zich daarachter een trap bevond die naar de rechtszaal leidde. Er maalden allerlei scenario's door zijn hoofd terwijl hij behoedzaam de trap af liep; hij had nog een paar Alarmisthoorns, maar misschien zou het beter zijn om gewoon op de deur van de rechtszaal te kloppen, naar binnen te gaan in de gedaante van Rigeur en te vragen of hij Mafalda even kon spreken. Hij wist natuurlijk niet of Rigeur belangrijk genoeg was om dat te kunnen flikken en zelfs als het hem lukte, zou het feit dat Hermelien niet terugkwam misschien wel tot een klopjacht leiden voor ze het Ministerie goed en wel verlaten hadden...

Verzonken in gedachten merkte hij niet direct dat het geleidelijk aan onnatuurlijk koud werd, alsof hij afdaalde in een kille mist. Met iedere stap nam de kou toe: een kou die tot diep in zijn keel reikte en pijn deed aan zijn longen. En toen werd hij zich ook bewust van een sluipend gevoel van wanhoop, van hopeloosheid. Het vulde hem, nam bezit van hem...

Dementors, dacht hij.

Toen hij onder aan de trap was en rechtsaf ging, zag hij een verschrikkelijk tafereel. De donkere gang bij de rechtszaal was volgepakt met lange, zwarte gedaantes met kappen en mantels. Er was niets te zien van hun gezichten en het enige geluid was hun reutelende ademhaling.

De doodsbange Dreuzeltelgen die opgepakt waren voor verhoor, zaten huiverend ineengedoken op harde houten banken. De meesten hielden hun handen voor hun gezicht, misschien in een instinctieve poging om zich te beschermen tegen de gulzige monden van de Dementors. Sommigen hadden familieleden bij zich, anderen waren alleen. De Dementors gleden op en neer langs de wachtende mensen en de kou, de radeloosheid en de wanhoop die daar beneden heersten, daalden als een vloek op Harry neer.

Verzet je, hield hij zichzelf voor, maar hij wist dat hij zich onmiddellijk zou verraden als hij een Patronus produceerde. Daarom liep hij zo stilletjes mogelijk verder. Met iedere stap leken zijn gedachten trager en suffer te worden, maar toch dwong hij zichzelf om zich te concentreren op Ron en Hermelien, die hem nodig hadden.

Het was beangstigend om zich een weg te moeten banen door die lange, zwarte gedaantes. De oogloze gezichten onder de kappen draaiden in zijn richting toen hij passeerde en Harry was ervan overtuigd dat ze zich van hem bewust waren. Misschien voelden ze een menselijke aanwezigheid die nog enige hoop had, enige veerkracht...

En toen werd de doodsbange stilte abrupt en schokkend verbroken.

Een van de deuren van de kerkers links vloog open en er galmde gegil door de gang.

'Nee, nee, ik ben halfbloed, halfbloed! Mijn vader was een tovenaar, echt, zoek hem maar op! Alfons Avenant, de bekende ontwerper van bezemstelen.

Zoek hem maar op! Laat me los, laat me los - '

'Dit is uw laatste waarschuwing,' zei Omber. Haar stem was magisch versterkt, zodat hij duidelijk boven het wanhopige gegil van de man uit klonk. 'Als u zich blijft verzetten, zult u de Kus van de Dementor ondergaan.'

Het gegil stierf weg en nu klonk er hees gesnik.

'Afvoeren!' zei Omber.

Twee Dementors verschenen in de deuropening van de rechtszaal.

Hun rottende, met korsten overdekte handen hielden de bovenarmen vast van een tovenaar die blijkbaar net was flauwgevallen. Ze gleden weg door de gang en de duisternis die de Dementors omringde, onttrok de tovenaar aan het zicht.

'Volgende - Maria Malkander,' riep Omber.

Een kleine vrouw stond op, trillend van top tot teen. Haar donkere haar zat in een knotje en ze droeg een lang, effen gewaad. Al het bloed was uit haar gezicht weggetrokken en toen ze langs de Dementors liep, zag Harry haar huiveren.

Hij handelde instinctief, zonder enig plan, omdat hij het vreselijk vond om haar alleen de rechtszaal binnen te zien gaan. Toen de deur van de kerker dichtviel, glipte hij ook naar binnen.

Het was niet dezelfde ruimte waarin Harry ooit ondervraagd was wegens ongepast spreukgebruik. Deze kerker was veel kleiner, al was het plafond minstens zo hoog. Harry kreeg het claustrofobische gevoel dat hij opgesloten zat op de bodem van een diepe put.

In de rechtszaal verspreidden nog meer Dementors hun ijzige aura.

Ze stonden als gezichtsloze schildwachten in de hoeken die het verst van het hoge podium verwijderd waren. Op het podium, achter een balustrade, zat Omber met Jeegers aan de ene kant en Hermelien, die net zo bleek zag als mevrouw Malkander, aan de andere. Aan de voet van het podium liep een glanzende zilveren kat op en neer, op en neer. Harry besefte dat die de aanklagers moest beschermen tegen de wanhoop die de Dementors uitstraalden; alleen de beschuldigden mochten vertwijfeling voelen, niet de beschuldigers.

'Ga zitten,' zei Omber met haar zachte, fluwelen stem.

Mevrouw Malkander liep wankelend naar de stoel in het midden van de ruimte, tegenover het podium. Zodra ze ging zitten, schoten kettingen rammelend uit de armleuningen en bonden haar vast.

'Maria Elizabeth Malkander?' vroeg Omber.

Mevrouw Malkander knikte trillerig.

'Getrouwd met Roelof Malkander, werkzaam bij de Tovertechnische Dienst?'

Mevrouw Malkander barstte in tranen uit.

'Ik weet niet waar hij is! Hij zou hier zijn!'

Omber negeerde haar.

'En moeder van Maaike, Elsje en Alfred Malkander?'

Mevrouw Malkander begon nog harder te snikken.

'De kinderen zijn doodsbang, ze denken dat ik misschien niet meer thuiskom - '

'Alsjeblieft!' snauwde Jeegers. 'Het gebroed van Modderbloedjes hoeft echt niet op onze sympathie te rekenen.'

Het gesnik van mevrouw Malkander overstemde het geluid van Harry's voetstappen terwijl hij voorzichtig naar de trap sloop die naar het podium leidde. Zodra hij het punt passeerde waar de Patronus in de vorm van een kat patrouilleerde, voelde hij een verandering van temperatuur: plotseling was het warm en behaaglijk. Hij wist zeker dat ze de Patronus van Omber was en zo'n felle zilveren gloed uitstraalde omdat ze hier zo gelukkig was, in haar element, de perverse wetten uitvoerend die ze zelf had helpen opstellen. Langzaam en uiterst behoedzaam sloop Harry achter Omber en Jeegers langs en ging achter Hermelien zitten.

Hij was bang dat ze zou schrikken en overwoog de Murmelio-bezwering uit te spreken over Omber en Jeegers, maar zelfs het mompelen van één woord zou Hermelien misschien al de stuipen op het lijf jagen. Toen verhief Omber haar stem weer om iets tegen mevrouw Malkander te zeggen en greep Harry zijn kans.

'Ik zit achter je,' fluisterde hij in Hermeliens oor.

Zoals hij al verwacht had, schrok ze zo vreselijk dat ze bijna de inktpot omstootte waarmee ze het verhoor moest vastleggen, maar Omber en Jeegers concentreerden zich op mevrouw Malkander en merkten het niet.

'Er is een toverstok bij u in beslag genomen toen u vandaag op het Ministerie arriveerde, mevrouw Malkander,' vervolgde Omber. 'Tweeëntwintig centimeter, kersenhout en eenhoornhaar. Herkent u die beschrijving?'

Mevrouw Malkander knikte en veegde haar ogen af met haar mouw.

'Kunt u zeggen van welke heks of tovenaar u die stok gestolen heeft?'

'G-gestolen?' snikte mevrouw Malkander. 'I-ik heb hem h-helemaal niet gestolen. I-ik heb hem gekocht toen ik elf was. De - de - de stok heeft mij gekozen.'

Ze begon nog harder te huilen.

Omber lachte zo zacht en meisjesachtig dat Harry haar graag iets had willen aandoen. Ze boog zich over de balustrade om haar slachtoffer beter te kunnen bekijken en er zwaaide iets goudkleurigs naar voren dat ook over de balustrade bengelde: het medaillon.

Hermelien had het gezien. Ze slaakte een kreetje, maar Omber en Jeegers hadden nog steeds alleen maar aandacht voor hun prooi en hoorden het niet.

'Nee,' zei Omber. 'Nee, dat denk ik niet, mevrouw Malkander. Toverstokken kiezen alleen heksen of tovenaars. U bent geen heks. Ik heb hier het vragenformulier dat u moest invullen - het formulier, graag, Mafalda.'

Omber stak haar kleine hand uit; ze leek op dat moment zo sterk op een pad dat het Harry niets verbaasd zou hebben als ze zwemvliezen tussen haar stompe vingers had gehad. Hermeliens handen trilden, zo ontdaan was ze. Ze zocht in de stapel documenten op de stoel naast haar en haalde ten slotte een dik pak perkament met de naam van mevrouw Malkander erop te voorschijn.

'Dat - dat is mooi, Dorothea,' zei ze en wees op de hanger die glansde tussen de ruches van Ombers blouse.

'Wat?' zei Omber kortaf en ze keek omlaag. 'O ja - een oud erfstuk.'

Ze klopte even op het medaillon dat op haar grote boezem rustte. 'De "Z" staat voor Zagrijn... ik ben verwant aan de Zagrijnen... er zijn trouwens maar weinig toverfamilies van zuiver bloed aan wie ik niet verwant ben...jammer dat dat van u niet gezegd kan worden,' vervolgde ze op luidere toon, terwijl ze het vragenformulier van mevrouw Malkander doorbladerde.

'Beroep van de vader: groenteboer.'

Jeegers lachte spottend. Aan de voet van het podium liep de zilveren kat op en neer en de Dementors wachtten in de hoeken.

Door die laatste leugen van Omber kreeg Harry opeens een rood waas voor zijn ogen en sloeg hij alle voorzichtigheid in de wind: het feit dat ze het medaillon dat ze had afgeperst van een kruimeldief gebruikte om te kunnen pochen op haar eigen zuivere bloed. Hij hief zijn toverstok op zonder de moeite te nemen die te verbergen onder zijn Onzichtbaarheidsmantel en zei: 'Paralitis!'

Een rode lichtflits; Omber zakte in elkaar en sloeg met haar voorhoofd tegen de balustrade. De papieren van mevrouw Malkander gleden van haar schoot en vielen op de grond en aan de voet van het podium verdween de zilveren kat plotseling. IJskoude lucht gierde om hen heen.

Jeegers keek verward rond, op zoek naar de oorzaak van de problemen en zag Harry's hand en een toverstok die op hem wees. Hij probeerde zijn eigen stok te trekken, maar was te laat.

'Paralitis!'

Jeegers gleed van zijn stoel en viel slap op de grond.

'Harry!'

'Hermelien, als je denkt dat ik rustig blijf zitten terwijl zij doet alsof -'

'Harry, mevrouw Malkander!'

Harry draaide zich bliksemsnel om en gooide zijn Onzichtbaarheidsmantel af. De Dementors hadden hun hoeken verlaten en gleden nu naar de vrouw die vastgeketend zat in haar stoel. Ze hadden blijkbaar alle terughoudendheid laten varen nu de Patronus verdwenen was, of misschien voelden ze dat hun meesters de zaak niet meer in de hand hadden. Mevrouw Malkander gilde het uit van angst toen een slijmerige, met korsten overdekte hand haar kin greep en haar hoofd achterover drukte.

'EXPECTO PATRONUM!'

Het zilveren hert spoot uit de punt van Harry's toverstok en sprong naar de Dementors, die zich snel terugtrokken en weer versmolten met de schaduwen. Het hert draafde rond door de kerker en zijn licht, krachtiger en warmer dan de bescherming van de kat, vulde de hele ruimte.

'Pak het Gruzielement!' zei Harry tegen Hermelien.

Hij rende het trapje weer af, propte de Onzichtbaarheidsmantel in zijn tas en liep naar mevrouw Malkander.

'U?' fluisterde ze en staarde naar zijn gezicht. 'Maar - maar Roel zei dat u juist degene was die me had aangegeven!'

'O ja?' mompelde Harry en hij rukte aan de kettingen waarmee ze vastgebonden was. 'Nou, dan heb ik me bedacht. Diffindo!' Er gebeurde niets. 'Hermelien, hoe krijg ik die kettingen los?'

'Wacht even, ik ben net ergens mee bezig - '

'Hermelien, we zijn omsingeld door Dementors!'

'Weet ik, Harry, maar als ze bijkomt en het medaillon verdwenen is - ik moet het kopiëren... Duplicatus!... Ha... daar trapt ze vast in...'

Hermelien rende het trapje af.

'Eens even kijken... Relashio!'

De kettingen trokken zich ratelend terug in de armleuningen van de stoel, maar mevrouw Malkander leek nog net zo bang als eerst.

'Ik begrijp het niet,' fluisterde ze.

'We nemen u met ons mee,' zei Harry en hij trok haar overeind. 'Ga naar huis, pak uw kinderen en vlucht. Naar het buitenland, als het niet anders kan. Vermom u en smeer hem. U hebt gezien hoe het is, u hoeft hier echt niet op een eerlijk proces te rekenen.'

'Harry,' zei Hermelien, 'hoe wilde je hier wegkomen met al die Dementors voor de deur?'

'Patronussen,' zei Harry. Hij wees met zijn toverstok op zijn eigen Patronus; het hert hield op met draven en liep naar de deur, nog steeds fel glanzend. 'Alle Patronussen die we maar kunnen oproepen. Vooruit, Hermelien.'

'Expec - expecto patronum,' zei Hermelien. Er gebeurde niets.

'De enige spreuk waar ze wel eens moeite mee heeft,' zei Harry tegen een stomverbaasde mevrouw Malkander. 'Dat komt slecht uit... doe je best, Hermelien... '

'Expecto patronum!'

Een zilveren otter spoot uit Hermeliens toverstok, zwom sierlijk door de lucht en voegde zich bij het hert.

'Kom op,' zei Harry en hij ging Hermelien en mevrouw Malkander voor naar de deur.

Toen de Patronussen de kerker uit gleden, slaakten veel mensen die buiten wachtten een kreet van schrik. Harry keek om zich heen; de Dementors trokken zich aan alle kanten terug, versmolten met de duisternis, vluchtten voor de zilveren wezens.

'We willen dat u naar huis gaat en onderduikt, samen met uw gezin,' zei Harry tegen de wachtende Dreuzeltelgen, die verblind waren door het licht van de Patronussen en nog steeds angstig ineengekrompen zaten. 'Ga naar het buitenland als dat kan. In elk geval zo ver mogelijk van het Ministerie vandaan. Dat is - eh - ons nieuwe beleid. Als u de Patronussen volgt, kunt u vertrekken vanuit het Atrium.'

Ze liepen de stenen trap op en werden niet onderschept, maar toen ze de liften naderden, begon Harry te aarzelen. Als ze in het Atrium arriveerden in het gezelschap van een zilveren hert, een zilveren otter en zo'n twintig mensen die voor de helft beschouwd werden als mogelijke Dreuzeltelgen, zouden ze waarschijnlijk een hoop ongewenste aandacht trekken. Hij was net tot die onprettige conclusie gekomen toen de lift arriveerde en het vouwhek kletterend openging.

'Roel!' gilde mevrouw Malkander en ze wierp zich in de armen van haar man. 'Rigeur heeft me bevrijd! Hij heeft Omber en Jeegers aangevallen en gezegd dat we naar het buitenland moeten vluchten. Dat lijkt me beter, Roel, echt. Laten we gauw naar huis gaan en de kinderen halen en - waarom ben je zo nat?'

'Water,' mompelde Ron en hij maakte zich los uit haar omhelzing.

'Harry, ze weten dat er indringers zijn op het Ministerie. Ik hoorde iets over een gat in de deur van Ombers kantoor. Ik denk dat we nog hoogstens vijf minuten hebben - '

De Patronus van Hermelien verdween met een plop en ze keek Harry vol ontzetting aan.

'Harry, als we hier in de val zitten - !'

'Niet als we snel zijn,' zei Harry. Hij richtte zich tot de zwijgende mensen achter hem, die hem met grote ogen aanstaarden.

'Wie hebben er een toverstok?'

Ongeveer de helft van het groepje stak een hand op.

'Oké. Iedereen die een stok heeft, neemt iemand zonder stok onder zijn hoede. We moeten snel zijn - voor ze ons tegenhouden. Kom op.'

Ze wisten zich in twee liften te proppen. Terwijl Harry's Patronus de wacht hield, gleed het gouden hek dicht en begon de lift te stijgen.

'Verdieping acht,' zei de koele heksenstem. 'Atrium.'

Harry wist meteen dat ze in de problemen zaten. Het Atrium was vol mensen die van de ene haard naar de andere liepen en de uitgangen verzegelden.

'Harry!' zei Hermelien angstig. 'Wat moeten we - ?'

'STOP!' bulderde Harry en de zware stem van Rigeur vulde het hele Atrium. De tovenaars die de haarden verzegelden verstijfden. 'Kom,'

fluisterde hij tegen de doodsbange Dreuzeltelgen. Die volgden hem in een dicht opeengepakt groepje onder de hoede van Ron en Hermelien.

'Wat is er, Albert?' zei dezelfde kalende tovenaar die Harry eerder gevolgd was vanuit de haard. Hij maakte een nerveuze indruk.

'Deze groep moet eerst vertrekken voor jullie de uitgangen verzegelen,' zei Harry met al het gezag dat hij in zijn stem kon leggen.

De tovenaars bij de haarden keken elkaar aan.

'We hebben juist opdracht om alle uitgangen af te sluiten en niemand 'Spreek je me tegen?' bulderde Harry, die zich eruit probeerde te bluffen.

'Wil je dat ik jouw stamboom ook eens onder de loep neem, net als die van Dirk Kramer?'

'Sorry!' hakkelde de kalende tovenaar en hij schuifelde achteruit. 'Ik bedoelde er niets mee, Albert! Ik dacht alleen... ik dacht dat ze juist ondervraagd moesten worden en... '

'Hun bloed is zuiver,' zei Harry en zijn diepe stem galmde indrukwekkend door de hal. 'Waarschijnlijk heel wat zuiverder dan dat van jullie.

Vooruit, ga!' riep hij tegen de Dreuzeltelgen. Die holden naar de haarden en begonnen met twee tegelijk te verdwijnen. De tovenaars van het Ministerie keken aarzelend toe. Sommigen leken verward, anderen bang of boos. En toen - 'Maria!'

Mevrouw Malkander keek achterom. De echte Roel Malkander, die inmiddels niet meer braakte maar er nog wel bleek en ziekelijk uitzag, kwam een lift uit rennen.

'R-Roel?'

Ze staarde eerst naar haar man en toen naar Ron, die hardop vloekte.

Ook de kalende tovenaar keek met stomheid geslagen van de ene Roel Malkander naar de andere.

'Hé - wat moet dat voorstellen? Wat is er aan de hand?'

'Sluit de uitgangen af! SLUIT AF!'

Jeegers kwam een andere lift uit stormen en rende naar het groepje bij de haarden. Alle Dreuzeltelgen waren inmiddels vertrokken, op mevrouw Malkander na. De kalende tovenaar greep naar zijn toverstok, maar Harry hief een enorme vuist op en gaf hem zo'n dreun dat hij een eindje door de lucht zeilde.

'Hij heeft Dreuzeltelgen geholpen om te ontsnappen, Jeegers!' schreeuwde Harry.

De collega's van de kalende tovenaar protesteerden luid en onder dekking van dat rumoer greep Ron mevrouw Malkander, trok haar de nog steeds geopende haard in en verdween. Jeegers keek verward van Harry naar de neergeslagen tovenaar, terwijl de echte Roel Malkander schreeuwde: 'Mijn vrouw! Wie was dat met mijn vrouw? Wat gebeurt er?'

Harry zag Jeegers naar hem kijken, zag dat er iets begon te dagen op dat brute gezicht.

'Kom op!' schreeuwde Harry tegen Hermelien. Hij greep haar hand en ze sprongen samen de haard in, terwijl de vervloeking van Jeegers over Harry's hoofd vloog. Ze tolden enkele ogenblikken rond, schoten toen uit een wc-pot omhoog en stonden in een toilet. Harry gooide de deur open; bij de wasbakken worstelde Ron nog steeds met mevrouw Malkander.

'Roel, ik snap niet - '

'Laat me los, ik ben je man niet! Je moet naar huis!'

In het toilet achter hen klonk een geluid en Harry keek om. Jeegers dook op uit de wc-pot.

'KOM OP!' schreeuwde Harry. Hij greep Hermeliens hand en Rons arm en draaide rond.

Ze werden verzwolgen door duisternis en ijzeren banden leken hun borst samen te drukken, maar er was iets mis... het was alsof Hermeliens hand uit de zijne gleed...

Harry vroeg zich af of hij zou stikken. Hij kon niet ademen en niets zien en het enige wat hij voelde waren Rons arm en Hermeliens vingers, die langzaam uit de zijne glipten...

En toen zag hij de deur van Grimboudplein 12, met de klopper in de vorm van een slang, maar voor hij adem kon halen hoorde hij een gil en zag hij een paarse lichtflits. Hermeliens hand sloot zich plotseling in een ijzeren greep om de zijne en alles werd weer donker.

Hoofdstuk 14

DE DIEF

Harry deed zijn ogen open en werd verblind door een goud en groen schijnsel. Hij had geen idee wat er gebeurd was; hij wist alleen dat hij zo te voelen op bladeren en takjes lag. Hij probeerde lucht naar binnen te zuigen met longen die platgedrukt leken, knipperde met zijn ogen en besefte dat de felle gloed gewoon zonlicht was dat door een bladerdek hoog boven zijn hoofd scheen. Er bewoog iets, vlak bij zijn gezicht. Hij krabbelde op handen en voeten overeind, klaar om zich te verdedigen tegen misschien wel een woest klein wezen, maar zag toen dat het gewoon Rons voet was. Harry keek om zich heen. Hij, Ron en Hermelien lagen in een bos en waren kennelijk alleen.

Harry dacht meteen aan het Verboden Bos en zijn hart maakte een sprongetje bij de gedachte dat ze tussen de bomen door naar Hagrids huisje konden sluipen, ook al wist hij heel goed hoe dom en gevaarlijk het zou zijn om ook maar één voet op het schoolterrein van Zweinstein te zetten. Maar terwijl Ron zachtjes kreunde en Hermelien naar hem toe kroop, realiseerde Harry zich in een fractie van een seconde dat dit het Verboden Bos niet was: de bomen waren jonger en stonden verder uit elkaar en er was minder kreupelhout.

Hermelien en hij kropen op handen en voeten naar elkaar toe en kwamen bij Rons hoofd bij elkaar. Eén blik op Ron en Harry vergat al zijn andere zorgen, want Rons linkerzij was nat van het bloed en zijn gezicht stak grauwwit af tegen de met bladeren bedekte bosbodem. De Wisseldrank begon uitgewerkt te raken en Rons verschijning hield nu het midden tussen zijn eigen uiterlijk en dat van Malkander. Zijn haar werd steeds roder, maar tegelijkertijd trok het laatste restje kleur weg uit zijn gezicht.

'Wat is er met hem gebeurd?'

'Versprokkeld,' zei Hermelien. Haar vingers waren al druk in de weer bij Rons mouw, waar het bloed het natst en donkerst was.

Harry keek vol afgrijzen toe terwijl ze Rons hemd openscheurde. Hij had Versprokkelen altijd als iets komisch beschouwd, maar dit... zijn maag trok samen toen Hermelien Rons bovenarm ontblootte. Er ontbrak een groot stuk vlees, alsof het met een mes was weggesneden.

'Vlug, Harry. In mijn tas zit een klein flesje met Elixer van Essenkruid erop.'

'Tas - oké -'

Harry rende naar de plek waar Hermelien geland was, greep haar met kralen bestikte tasje en stak zijn hand erin. Meteen streek het ene voorwerp na het andere langs zijn vingers: hij voelde de leren ruggen van boeken, de wollige mouwen van truien, de hakken van schoenen - 'Vlug!'

Hij griste zijn toverstok van de grond en wees daarmee in de magische tas.

'Accio Essenkruid!'

Een klein bruin flesje schoot uit de tas; Harry ving het en bracht het haastig naar Hermelien. Rons ogen waren nu half gesloten en er waren alleen streepjes witte oogbol zichtbaar tussen zijn oogleden.

'Hij is flauwgevallen,' zei Hermelien, die zelf ook nogal bleek zag. Ze leek niet meer op Mafalda, al was haar haar op sommige plaatsen nog grijs. 'Haal de kurk eruit, Harry. Mijn handen trillen te erg.'

Harry rukte de kurk uit het flesje en gaf het aan Hermelien. Die goot drie druppels van de toverdrank op de bloedende wond. Groenachtige rook kolkte omhoog en toen die optrok, zag Harry dat het bloeden gestelpt was. De wond leek nu enkele dagen oud; er had zich al nieuwe huid gevormd over wat zonet nog opengereten vlees was geweest.

'Wauw,' zei Harry.

'Meer durf ik niet te doen,' zei Hermelien trillerig. 'Er zijn spreuken waarmee je hem helemaal zou kunnen genezen, maar die durf ik niet te gebruiken. Ik ben bang dat ik ze misschien niet goed doe en nog meer schade aanricht... hij heeft al zoveel bloed verloren... '

'Hoe is hij gewond geraakt? Ik bedoel, wat doen we hier?' Harry schudde zijn hoofd, in een poging helder na te denken en enige logica te ontdekken in de gebeurtenissen. 'Ik dacht dat we teruggingen naar het Grimboudplein?'

Hermelien haalde diep adem. Het huilen stond haar duidelijk nader dan het lachen.

'Harry, ik denk dat we niet meer terug kunnen.'

'Hoe bedoel - '

'Op het moment dat we Verdwijnselden, greep Jeegers me beet. Ik kon me niet losrukken, hij was te sterk, en hij had me nog steeds vast toen we op het Grimboudplein arriveerden. En toen - nou, ik denk dat hij de deur zag en dacht dat we er waren, want zijn greep verslapte een beetje en toen kon ik hem afschudden en bracht ik ons hierheen!'

'Maar waar is Jeegers dan? Wacht eens even... je wilt toch niet zeggen dat hij op het Grimboudplein is? Dat hij daar nu naar binnen kan?'

Er blonken tranen in Hermeliens ogen terwijl ze knikte.

'Ik ben bang van wel, Harry. Ik - ik dwong hem om me los te laten, met een Walgvloek, maar toen had ik hem al meegenomen binnen de bescherming van de Fideliusbezwering. Sinds de dood van Perkamentus zijn wij Geheimhouders en dus heb ik het geheim aan hem doorgegeven, denk je ook niet?'

Harry kon er niet omheen: hij was ervan overtuigd dat ze gelijk had.

Dat was een zware klap. Als Jeegers binnen kon komen, konden zij nooit meer terugkeren. Het was heel goed mogelijk dat hij op dit moment al andere Dooddoeners liet Verschijnselen in het huis. Dat was altijd somber en benauwend geweest, maar tegelijkertijd ook hun enige veilige toevluchtsoord en, nu Knijster zoveel gelukkiger en vriendelijker was, zelfs een soort thuis. Met een vlaag van spijt die niets met eten te maken had, zag Harry in gedachten hoe de huis-elf de vleespastei bereidde die Harry, Ron en Hermelien nu nooit zouden eten.

'Het spijt me, Harry! Het spijt me vreselijk... '

'Doe niet zo gek. Het is jouw schuld niet! Eerder de mijne... '

Harry stak zijn hand in zijn zak en haalde het oog van Dolleman te voorschijn. Hermelien deinsde vol afgrijzen achteruit.

'Omber had het in de deur van haar kantoor gemonteerd om mensen te kunnen bespioneren. Ik kon het niet laten zitten... maar daardoor wisten ze dat er indringers waren.'

Voor Hermelien antwoord kon geven, kreunde Ron en deed hij zijn ogen open. Hij zag nog steeds grauw en zijn gezicht glom van het zweet.

'Hoe voel je je?' fluisterde Hermelien.

'Vreselijk,' kraste Ron. Hij voelde voorzichtig aan zijn gewonde arm en trok een gezicht. 'Waar zijn we?'

'In het bos waar het WK Zwerkbal is gehouden,' zei Hermelien. 'Ik wilde een besloten plek waar veel dekking was en dit -'

'- schoot je als eerste te binnen,' maakte Harry haar zin af. Hij keek om zich heen, naar de schijnbaar verlaten open plek. Onwillekeurig dacht hij aan wat er gebeurd was toen ze de laatste keer Verdwijnseld waren naar de eerste de beste plek die Hermelien te binnen schoot.

Toen waren ze al binnen een paar minuten opgespoord door Dooddoeners.

Was dat Legilimentie geweest? Wisten Voldemort en zijn trawanten op dit moment al waar Hermelien hen naartoe had gebracht? 'Vind je dat we verder moeten gaan?' vroeg Ron aan Harry en die zag aan Rons gezicht dat hij precies hetzelfde dacht.

'Ik weet niet.'

Ron was nog steeds bleek en klam. Hij had geen poging gedaan om rechtop te gaan zitten en het zag ernaar uit dat hij daar nog te zwak voor was. Het vooruitzicht om hem opnieuw te moeten verplaatsen was niet bepaald aanlokkelijk.

'Laten we voorlopig maar hier blijven,' zei Harry.

Hermelien sprong opgelucht overeind.

'Wat ga je doen?' vroeg Ron.

'Als we hier blijven, moeten we wel de nodige beschermende bezweringen aanbrengen,' zei ze. Ze pakte haar toverstok, begon in een grote cirkel om Harry en Ron heen te lopen en mompelde intussen allerlei toverspreuken. Harry zag hier en daar kleine wervelingen: het was alsof Hermelien hete, trillende lucht liet opstijgen rond de open plek.

'Salvio hexia... Protego totalum... Repello Dreuzelandus... Murmelio... Zou jij vast de tent willen pakken, Harry?'

'De tent?'

'Ja, in mijn tasje.'

'In je... natuurlijk,' zei Harry.

Hij zocht deze keer niet eens meer in de tas, maar gebruikte direct een Sommeerspreuk en de tent schoof naar buiten: een grote, onhandelbare massa canvas, stokken en lijnen. Harry herkende de tent meteen, deels omdat hij sterk naar katten rook. Het was de tent waarin ze ook geslapen hadden op de avond van het WK Zwerkbal.

'Ik dacht dat deze tent van Peeters was? Die kerel op het Ministerie?' vroeg hij en hij begon de tentharingen te ontwarren.

'Blijkbaar wilde hij hem niet meer terug omdat hij zo'n vreselijke last heeft van spit,' zei Hermelien. Ze beschreef nu ingewikkelde achten met haar toverstok. 'Daarom mocht ik hem lenen van Rons vader. Erecto!' voegde ze eraan toe en ze wees met haar stok op de vormeloze bult canvas, die in één vloeiende beweging opsteeg en volledig opgezet weer vlak voor Harry's neus neerstreek. De laatste haring schoot uit Harry's verbouwereerde vingers en landde met een definitief klinkende klap aan het eind van een scheerlijn.

'Cave inimicum,' besloot Hermelien en ze gebaarde met haar toverstok naar de lucht. 'Nou, veel meer kan ik niet doen. We zouden het in ieder geval moeten weten als ze eraan komen, al kan ik niet garanderen dat het bestand is tegen Vol-'

'Zeg die naam niet!' viel Ron haar op scherpe toon in de rede.

Harry en Hermelien keken elkaar aan.

'Sorry,' zei Ron en hij kreunde een beetje terwijl hij een stukje overeind kwam, zodat hij hen ook aan kon kijken, 'maar het voelt als een - een vloek of zo. Kunnen we hem niet gewoon Jeweetwel noemen? Alsjeblieft?'

'Perkamentus zei dat de angst voor een naam - ' begon Harry.

'Ik weet niet of je het gemerkt hebt, jongen, maar het heeft Perkamentus op het laatst niet echt geholpen dat hij Jeweetwel bij zijn naam durfde te noemen,' beet Ron hem toe. 'Toon - toon nou gewoon maar een beetje respect voor Jeweetwel, oké?'

'Respect?' zei Harry, maar Hermelien keek hem waarschuwend aan.

Blijkbaar mocht hij geen ruzie maken met Ron nu hij nog zo zwak was.

Half dragend en half slepend brachten Harry en Hermelien Ron naar de tent. Die zag er van binnen nog precies zo uit als Harry zich herinnerde: een klein flatje, compleet met badkamer en keukentje. Hij schoof een oude leunstoel opzij en legde Ron voorzichtig onder in een stapelbed.

Hij was maar een paar meter verplaatst, maar toch was Ron zichtbaar bleker geworden en zodra ze hem op zijn matras geïnstalleerd hadden, deed hij zijn ogen weer dicht en zei hij een tijdje niets meer.

'Ik ga wel thee zetten,' zei Hermelien buiten adem. Ze haalde een waterketel en bekers uit haar tasje en liep naar het keukentje.

De warme thee was voor Harry even welkom als de Oude Klare's Jonge Borrel op de avond dat Dwaaloog was gestorven; het was alsof het wat van de angst die in zijn borst fladderde wegbrandde. Na een paar minuten verbrak Ron de stilte.

'Wat zou er met de Malkanders gebeurd zijn?'

'Met een beetje geluk zijn ze ontsnapt,' zei Hermelien, die haar handen warmde aan haar beker. 'Als meneer Malkander ook maar enigszins bij de tijd was, heeft hij zijn vrouw meegenomen door haar te laten Bijverschijnselen en zijn ze nu naar het buitenland gevlucht, samen met hun kinderen. Dat heeft Harry haar tenminste aangeraden.'

'Allemachtig, ik hoop dat ze ontsnapt zijn,' zei Ron en hij liet zich terugzakken in de kussens. De thee had hem kennelijk goed gedaan: hij had weer wat kleur op zijn wangen. 'Te oordelen naar de manier waarop mensen tegen me praatten toen ik Roel Malkander was, kreeg ik nou niet de indruk dat hij zo heel erg slim was. Goh, ik hoop dat ze het gehaald hebben... als ze door onze schuld allebei in Azkaban zouden belanden... '

Harry keek naar Hermelien, maar de vraag die hij had willen stellen - zou het feit dat mevrouw Malkander geen toverstok had, verhinderen dat ze samen met haar man zou kunnen Verschijnselen - kwam nooit over zijn lippen. Hermelien keek toe hoe Ron zich druk maakte om het lot van de Malkanders en haar uitdrukking was zo teder dat Harry bijna het gevoel had dat hij haar betrapte terwijl ze Ron kuste.

'En, heb je het bij je?' vroeg Harry, deels om haar eraan te herinneren dat hij er ook nog was.

'Bij me? Wat dan?' zei Hermelien, die een beetje leek te schrikken.

'Waarom hebben we nou net al die toestanden doorgemaakt? Het medaillon! Waar is het medaillon?'

'Hebben jullie het?' riep Ron en hij kwam een stukje overeind. 'Ik hoor ook nooit wat! Allemachtig, dat hadden jullie wel eens even mogen zeggen!'

'Hallo zeg, er zaten Dooddoeners achter ons aan en we moesten vluchten voor ons leven,' zei Hermelien. 'Alsjeblieft.'

Ze haalde het medaillon uit de zak van haar gewaad en gaf het aan Ron.

Het was zo groot als een kippenei. Een rijkversierde letter 'Z', ingelegd met een hoop groene steentjes, glansde dof in het schemerige licht dat door het canvas tentdak scheen.

'Bestaat er geen kans dat iemand het al vernietigd heeft sinds Knijster het in zijn bezit had?' vroeg Ron hoopvol. 'Ik bedoel, weten we zeker dat het nog steeds een Gruzielement is?'

'Dat lijkt me wel,' zei Hermelien. Ze pakte het medaillon weer en bestudeerde het. 'Als het magisch vernietigd was, zou je beschadigingen moeten zien.'

Ze gaf het medaillon aan Harry, die het ronddraaide in zijn hand. Het zag er volkomen ongeschonden uit. Hij herinnerde zich de gemangelde resten van het dagboek, en hoe de steen in de ring met het Gruzielement was opengespleten toen Perkamentus het vernietigd had.

'Volgens mij heeft Knijster gelijk,' zei Harry. 'We moeten eerst uitvinden hoe we dit ding open kunnen krijgen voor we het kunnen vernietigen.'

Terwijl hij dat zei, besefte Harry plotseling wat hij eigenlijk in zijn hand hield, wat er leefde achter die gouden deurtjes. Ondanks het feit dat ze zoveel moeite hadden gedaan om het medaillon te pakken te krijgen, voelde hij opeens de overweldigende aandrang om het weg te smijten.

Hij vermande zich, peuterde eerst verwoed met zijn vingers aan het medaillon en probeerde toen de spreuk waarmee Hermelien de slaapkamerdeur van Regulus geopend had, maar zonder resultaat. Hij gaf het medaillon aan Ron en Hermelien en die deden ook hun best, maar hun pogingen hadden even weinig succes.

'Maar je voelt het wel, hè?' zei Ron een beetje angstig terwijl hij het medaillon in zijn gebalde vuist hield.

'Hoe bedoel je?'

Ron gaf het Gruzielement aan Harry. Na enkele ogenblikken dacht die dat hij begreep wat Ron bedoelde. Voelde hij zijn eigen bloed pulseren in zijn aderen of was het iets in het medaillon dat klopte als een klein metalen hart? 'Wat doen we ermee?' vroeg Hermelien.

'We bewaren het heel zorgvuldig tot we weten hoe we het moeten ver nietigen,' zei Harry. Met tegenzin hing hij de ketting om zijn hals en stopte het medaillon onder zijn gewaad. Daar rustte het tegen zijn borst, naast het zakje dat Hagrid hem gegeven had.

'Ik denk dat we om de beurt de wacht moeten houden bij de tent,' zei Hermelien. Ze stond op en rekte zich uit. 'En we moeten ook kijken hoe we aan eten kunnen komen. Jij blijft hier,' voegde ze er op scherpe toon aan toe toen Ron overeind probeerde te komen en een onaangename groene kleur kreeg.

Harry en Hermelien zetten de Gluiposcoop die Harry voor zijn verjaardag had gekregen op tafel in de tent en hielden de rest van de dag buiten de wacht. De Gluiposcoop bleef echter de hele dag roerloos en geluidloos op zijn punt rusten en ze zagen niets in hun stukje van het bos, afgezien van af en toe een vogel of een eekhoorn. Ze wisten niet of dat te wijten was aan Hermeliens beschermende bezweringen en Dreuzelafstotende spreuken, of gewoon aan het feit dat hier zelden iemand kwam. De avond bracht geen verandering; Harry verlichtte zijn toverstok toen hij om tien uur weer van plaats wisselde met Hermelien maar zag nog steeds niets verdachts. Alleen hoog boven hun hoofd staken fladderende vleermuizen af tegen het enige stuk sterrenhemel dat zichtbaar was vanaf hun kleine open plek.

Hij had honger en voelde zich een beetje licht in zijn hoofd. Hermelien had geen eten ingepakt in haar magische tas, omdat ze gedacht had dat ze terug zouden keren naar het Grimboudplein. Er was dus niets te eten, behalve wat wilde paddenstoelen die Hermelien geplukt had tussen de dichtstbijzijnde bomen en gestoofd had in een kampeerpannetje.

Ron had zijn bord na een of twee happen weggeschoven, met een nogal onpasselijke uitdrukking op zijn gezicht; Harry had zijn portie alleen maar opgegeten omdat hij Hermelien niet wilde kwetsen.

De stilte rond de tent werd af en toe verstoord door vreemd geritsel en het gekraak van brekende takjes. Harry dacht dat die geluiden veroorzaakt werden door dieren en niet door mensen, maar toch hield hij zijn toverstok constant gereed. Hij had een onbehaaglijk gevoel in zijn buik, waarin het toch al rommelde door die veel te kleine portie rubberachtige paddenstoelen.

Hij had gedacht dat hij opgetogen zou zijn als ze het Gruzielement hadden weten te bemachtigen, maar dat viel vreselijk tegen; hij staarde naar het duister dat maar voor een heel klein deel verlicht werd door zijn toverstok, en voelde zich voornamelijk ongerust bij de gedachte aan wat er nu zou gebeuren. Hij had het idee dat hij weken-, maanden- en misschien zelfs wel jarenlang op dit punt was afgeraasd maar nu abrupt tot stilstand was gekomen, alsof de weg plotseling ophield.

Ergens waren er nog meer Gruzielementen, maar hij had geen flauw idee waar. Hij wist niet eens hoe ze eruitzagen en het was hem ook een raadsel hoe ze het Gruzielement moesten vernietigen dat ze wél hadden, het Gruzielement dat nu tegen zijn borst rustte. Merkwaardig genoeg had het geen warmte opgenomen uit zijn lichaam. Het had uit ijswater gevist kunnen zijn, zo koud was het nog steeds. Van tijd tot tijd dacht Harry dat hij niet alleen zijn eigen hartslag voelde, maar ook het flauwe, onregelmatige kloppen van het medaillon, maar dat kon ook verbeelding zijn.

Vage, onheilspellende voorgevoelens beslopen hem terwijl hij daar in het donker zat: hij probeerde zich ertegen te verzetten, ze weg te duwen, maar toch bleven ze komen. De een kan niet voortleven als de ander niet dood is. Ron en Hermelien, die nu zachtjes met elkaar praatten in de tent, hadden de keus om de zoektocht te staken als ze dat wilden, maar hij niet. En terwijl Harry daar zat en zijn angst en uitputting onder controle probeerde te krijgen, was het alsof het Gruzielement dat op zijn borst hing ook de weinige tijd die hem nog restte wegtikte... Dat is stom, hield hij zichzelf voor. Zo moet je niet denken.

Zijn litteken begon weer te prikken. Hij was bang dat hij dat zelf veroorzaakte door aan dergelijke dingen te denken, en probeerde zich ergens anders op te concentreren. Hij dacht aan de arme Knijster, die verwacht had dat ze weer thuis zouden komen, maar in plaats daarvan Jeegers over de vloer had gekregen. Zou de elf zijn mond houden of de Dooddoener alles vertellen wat hij wist? Harry wilde graag geloven dat Knijsters houding tegenover hem de afgelopen maand veranderd was, dat hij nu loyaal was, maar wie wist wat er zou gebeuren? Stel dat de Dooddoeners Knijster martelden? Misselijkmakende beelden drongen zich aan hem op en Harry probeerde die ook uit te bannen, want hij kon niets voor Knijster doen. Hij en Hermelien hadden al besloten Knijster niet te sommeren, voor het geval er iemand van het Ministerie mee zou komen. Ze konden er niet voetstoots van uitgaan dat het Verdwijnselen van huis-elfen niet geplaagd werd door hetzelfde gebrek dat Jeegers in staat had gesteld om mee te liften naar het Grimboudplein, aan het puntje van Hermeliens mouw.

Harry's litteken brandde nu echt. Hij bedacht dat er nog zoveel was dat ze niet wisten. Lupos had gelijk gehad toen hij voorspelde dat ze toverkracht zouden tegenkomen waar ze zich bij lange na geen voorstelling van konden maken. Waarom had Perkamentus niet meer uitgelegd? Had hij gedacht dat er nog ruim voldoende tijd was, dat hij nog jaren zou leven of misschien zelfs wel eeuwen, net als zijn vriend Nicolaas Flamel? Als dat zo was, had hij zich lelijk vergist... daar had Sneep wel voor gezorgd... Sneep, de slapende slang die op het dak van de toren plotseling had toegeslagen...

En Perkamentus was gevallen... gevallen...

'Ik wil hem hebben, Stavlov!'

Harry's stem klonk hoog, helder en kil en hij hield een toverstok in zijn lange witte vingers. De man op wie zijn stok gericht was, zweefde ondersteboven in de lucht, hoewel er geen touwen zichtbaar waren; hij slingerde daar gewoon heen en weer, onzichtbaar en griezelig vastgebonden met zijn armen tegen zijn lichaam gedrukt. Zijn doodsbange gezicht bevond zich op dezelfde hoogte als dat van Harry en zag vuurrood van het bloed dat naar zijn hoofd was gestroomd. Hij had sneeuwwit haar en een grote, volle baard en leek net een stevig vastgebonden kerstman.

'Ik heb hem niet, ik heb hem niet meer! Hij is jaren geleden gestolen, jaren geleden!'

'Lieg niet tegen Heer Voldemort, Stavlov. Hij doorziet altijd iedere leugen... altijd.'

De pupillen van de zwevende man waren al groot van angst, maar leken nu nog veel groter te worden, tot Harry verzwolgen werd door hun zwarte leegte...

En nu liep Harry haastig door een donkere gang. Hij volgde de dikke kleine Stavlov die een lantaarn in zijn hand had. Stavlov stormde de kamer aan het eind van de gang binnen en zijn lantaarn verlichtte iets wat op een werkplaats leek; houtkrullen en goud glansden in het wiegende schijnsel en op het raamkozijn balanceerde een jongeman met goudblond haar, als een reusachtige vogel. Harry zag de verrukking op zijn knappe gezicht in de seconde dat het licht van de lantaarn erop viel.

Plotseling vuurde de indringer een Lamstraal af en schaterend van het lachen sprong hij zwierig achterover uit het raam. Harry suisde weer door de zwarte tunnel van de pupillen naar buiten en het gezicht van Stavlov was vertrokken van angst.

'Wie was de dief, Stavlov?' zei de hoge, kille stem.

'Ik weet niet, ik kende hem niet, een jongeman - nee - alstublieft - ALSTUBLIEFT!'

Een gil die alsmaar aanhield en toen een groene lichtflits - 'Harry!'

Hijgend en met bonzend voorhoofd deed hij zijn ogen open. Hij was flauwgevallen, langs de zijkant van de tent omlaaggegleden en lag nu languit op de grond. Hij keek naar Hermelien: het kleine stukje sterrenhemel dat zichtbaar was geweest tussen de boomtakken ging schuil achter haar grote bos haar.

'Droom,' zei hij. Hij ging vlug overeind zitten en probeerde onschuldig te kijken, ondanks Hermeliens woedende blik. 'Ik denk dat ik even in slaap ben gesukkeld. Sorry hoor.'

'Ik weet best dat het je litteken was! Dat zie ik aan je gezicht! Je keek in de gedachten van Vol- '

'Zeg die naam niet!' riep Ron boos vanuit de tent.

'Oké, mij best!' snauwde Hermelien. 'De gedachten van Jeweetwel, dan!'

'Ik wilde het niet laten gebeuren!' zei Harry. 'Het was echt een droom! Kun jij bepalen waarover je droomt, Hermelien?'

'Als je nou gewoon Occlumentie geleerd had - '

Maar Harry had geen zin in een standje; hij wilde bespreken wat hij gezien had.

'Hij heeft Stavlov gevonden en volgens mij heeft hij hem ook vermoord, Hermelien, maar voor hij dat deed las hij de gedachten van Stavlov en zag ik - '

'Ik denk dat ik beter de wacht kan houden als jij zo moe bent dat je in slaap valt,' zei Hermelien koeltjes.

'Ik hou het best nog even vol!'

'Nee, je bent duidelijk aan het eind van je Latijn. Ga maar slapen.'

Hermelien ging met een koppige uitdrukking op haar gezicht bij de ingang van de tent zitten. Harry was boos, maar had geen zin in ruzie en blies dus maar de aftocht.

Rons nog altijd bleke gezicht stak uit het onderste stapelbed. Harry klom in het bovenste bed, ging liggen en staarde naar het donkere canvas van het tentdak. Na enkele ogenblikken zei Ron, zo zachtjes dat Hermelien, die in elkaar gedoken voor de ingang zat, het niet zou horen: 'Wat voert Jeweetwel uit?'

Harry fronste zijn voorhoofd terwijl hij zich alle details probeerde te herinneren en fluisterde toen door het donker: 'Hij heeft Stavlov gevonden. Hij had hem vastgebonden en martelde hem.'

'Hoe moet Stavlov nou een nieuwe toverstok voor hem maken als hij vastgebonden is?'

'Geen idee... het is wel vreemd, hè?'

Harry deed zijn ogen dicht en dacht aan alles wat hij gezien en gehoord had. Hoe meer hij zich herinnerde, hoe onlogischer het leek...

Voldemort had niets over Harry's stok gezegd, niets over de twee identieke kernen, had Stavlov helemaal niet opgedragen om een nieuwe en krachtiger stok voor hem te maken waarmee hij die van Harry kon verslaan...

'Hij wilde iets van Stavlov,' zei Harry, nog steeds met zijn ogen stevig dichtgeknepen. 'Hij wilde iets hebben, maar Stavlov zei dat het gestolen was en toen... en toen... '

Hij herinnerde zich hoe hij, als Voldemort, door de ogen van Stavlov naar binnen gezogen was en zijn herinneringen had gezien...

'Hij las de gedachten van Stavlov en ik zag een jonge kerel op een raamkozijn zitten. Hij vuurde een vloek af op Stavlov en sprong toen uit het raam. Hij heeft vast het ding dat Jeweetwel zoekt gestolen. En... volgens mij had ik hem al eens eerder gezien... '

Harry wenste dat hij het gezicht van de lachende jongen nog even zou kunnen zien. Volgens Stavlov had die diefstal jaren en jaren geleden plaatsgevonden. Waarom kwam de jonge dief hem dan zo bekend voor? In de tent klonken de geluiden uit het bos een stuk gedempter. Harry hoorde alleen Rons ademhaling. Na een tijdje fluisterde Ron: 'Kon je niet zien wat de dief in zijn hand had?'

'Nee... maar het moet wel iets kleins zijn geweest.'

'Harry?'

Ron ging verliggen en de lattenbodem van zijn bed kraakte.

'Harry, je denkt toch niet dat Jeweetwel iets zoekt waarvan hij nog een Gruzielement kan maken?'

'Dat weet ik niet,' zei Harry langzaam. 'Misschien. Maar zou het niet heel erg gevaarlijk zijn om er nog eentje te maken? Hermelien zei toch dat hij eigenlijk al het uiterste gevergd had van zijn ziel?'

'Ja, maar misschien weet hij dat niet.'

'Zou kunnen... ' zei Harry.

Hij was ervan overtuigd geweest dat Voldemort een oplossing voor het probleem van de twee identieke kernen had gezocht, dat hij daarom de oude toverstokkenmaker had willen opsporen... en toch had Voldemort hem vermoord zonder kennelijk ook maar één vraag over toverstokken te stellen.

Wat zocht Voldemort? Waarom was hij in het buitenland nu hij het Ministerie van Toverkunst en de hele toverwereld in zijn greep had? Waarom concentreerde hij zich volledig op de speurtocht naar een voorwerp dat ooit van Stavlov was gestolen door de onbekende dief? Harry zag het gezicht van de blonde jongen weer voor zich: vrolijk en wild, vol van een soort Fred en George-achtige triomf omdat hij iemand te slim af was geweest. Hij was als een vogel weggezweefd door het raam en Harry wist zeker dat hij hem eerder gezien had, maar kon zich met geen mogelijkheid herinneren waar...

Nu Stavlov dood was, liep de vrolijk ogende dief gevaar en Harry dacht nog een hele tijd aan hem, tot er gesnurk begon op te stijgen uit het onderste bed en Harry zelf ook langzaam in slaap sukkelde.

Hoofdstuk 15

DE WRAAK VAN DE KOBOLD

De volgende ochtend vroeg, nog voor de anderen wakker waren, verliet Harry de tent en zocht in het bos naar de oudste, knoestigste en meest onverwoestbare boom die hij kon vinden. In de schaduw van de stam begroef hij het oog van Dwaaloog Dolleman en markeerde de plek door met zijn toverstok een klein kruis in de schors te kerven. Het was niet veel, maar hij dacht dat Dwaaloog dit liever gehad zou hebben dan gevangen zitten in de deur van Dorothea Omber. Harry ging terug naar de tent en wachtte tot de anderen wakker zouden worden, zodat ze konden bespreken wat ze nu moesten doen.

Harry en Hermelien vonden dat ze niet te lang op één plek moesten blijven en daar was Ron het mee eens, op voorwaarde dat ze de volgende keer wel ergens zouden neerstrijken waar je tenminste een broodje ham kon krijgen. Daarom hief Hermelien de bezweringen die ze rond de open plek had aangebracht weer op, verwijderden Harry en Ron alle sporen en afdrukken waaraan je zou kunnen zien dat ze daar gekampeerd hadden en Verdwijnselden ze naar de omgeving van een klein stadje.

Zodra ze hun tent hadden opgezet in de schaduw van een groepje bomen en hem omringd hadden met nieuwe beschermende spreuken, deed Harry zijn Onzichtbaarheidsmantel om en ging op zoek naar voedsel.

Zijn expeditie verliep echter niet zoals verwacht. Hij was nauwelijks bij de rand van het stadje toen onnatuurlijke kou, neerdalende mist en een plotseling verduisterende hemel hem tegenhielden.

'Maar jij produceert juist zo'n fantastische Patronus!' protesteerde Ron toen Harry met lege handen en buiten adem terugkeerde naar de tent en alleen het woordje 'Dementors' fluisterde.

'Ik kreeg... het niet voor elkaar,' hijgde Harry. Hij drukte zijn hand tegen zijn lichaam, want hij had steken in zijn zij. 'Wilde... niet komen.'

Harry schaamde zich toen hij hun teleurstelling en consternatie zag.

Het was een nachtmerrie geweest om de Dementors te zien opdoemen uit de mist, terwijl de verlammende kou zijn longen binnendrong en een flauw gekrijs in zijn oren klonk, en te beseffen dat hij zich niet kon verdedigen. Harry had al zijn wilskracht nodig gehad om zich los te scheuren en de benen te nemen, zodat de oogloze Dementors alleen rondgleden tussen Dreuzels die hen misschien niet konden zien, maar de wanhoop die ze uitstraalden wel degelijk voelden.

'Dus we hebben nog steeds niks te eten?'

'Denk nou eens even niet aan je maag, Ron!' zei Hermelien pinnig.

'Wat is er gebeurd, Harry? Waarom kon je geen Patronus oproepen? Gisteren ging het moeiteloos!'

'Ik weet niet.'

Harry zat onderuitgezakt in een van Peeters' oude leunstoelen en zijn gevoel van vernedering groeide. Hij was bang dat er van binnen iets met hem gebeurd was. Gisteren leek plotseling heel lang geleden; het was vandaag opeens alsof hij weer dertien was en als enige was flauwgevallen aan boord van de Zweinsteinexpres.

Ron schopte tegen een stoel.

'Wat nou?' snauwde hij tegen Hermelien. 'Ik val om van de honger! Sinds ik half ben doodgebloed, heb ik alleen een paar gore paddenstoelen te eten gehad!'

'Vecht jij je dan maar door een horde Dementors heen!' zei Harry gepikeerd.

'Dat zou ik best willen, maar ik heb mijn arm in een mitella, voor het geval je het nog niet gezien had!'

'Komt dat even goed uit?'

'Wat bedoel je daar nou - '

'Ja, natuurlijk!' riep Hermelien. Ze sloeg met haar hand tegen haar voorhoofd en de anderen schrokken zo dat ze meteen stil waren. 'Harry, geef me het medaillon! Kom op,' zei ze en ze knipte ongeduldig met haar vingers toen hij niet direct reageerde. 'Het Gruzielement, Harry! Dat heb je nog steeds om je hals!'

Ze stak haar handen uit en Harry liet de gouden ketting over zijn hoofd glijden. Zodra het medaillon geen contact meer maakte met zijn huid, voelde Harry zich bevrijd en merkwaardig licht. Hij had niet eens beseft dat hij klam was van het zweet of dat er een gewicht op zijn maag drukte, tot die gewaarwordingen plotseling verdwenen.

'Beter?' vroeg Hermelien.

'Ja, stukken beter!'

Hermelien ging op haar hurken voor hem zitten. 'Harry,' zei ze, op een toon die hij associeerde met een bezoek aan een ernstig ziek familielid, 'je denkt toch niet dat je bezeten bent?'

'Wat? Nee!' zei hij verdedigend. 'Ik weet nog precies wat ik gedaan heb toen ik het medaillon omhad. Als ik bezeten was geweest, zou ik er niets meer van weten, of wel soms? Ginny zei dat zij vaak grote gaten in haar geheugen had.'

'Hmm,' zei Hermelien met een blik op het medaillon. 'Nou, misschien moeten we het niet meer dragen. We kunnen het gewoon opbergen in de tent.'

'We laten dat Gruzielement niet zomaar rondslingeren,' zei Harry gedecideerd.

'Als we het kwijtraken of als het gestolen wordt - '

'Goed, goed,' zei Hermelien. Ze hing de ketting om haar eigen hals en stopte het medaillon onder haar blouse. 'Dan dragen we het wel om de beurt, zodat niemand er te lang aan wordt blootgesteld.'

'Geweldig,' zei Ron kortaf. 'Dat is dan ook weer geregeld. En kunnen we nu eindelijk eens iets te eten zoeken?'

'Ja, goed, maar niet hier,' zei Hermelien met een blik op Harry. 'Het heeft geen zin om ergens te blijven waar het krioelt van de Dementors.'

Uiteindelijk overnachtten ze op een afgelegen veld dat hoorde bij een eenzame boerderij. Daar wisten ze eieren en brood te bemachtigen.

'Dit is toch geen stelen?' vroeg Hermelien bezorgd terwijl ze roereieren op toast naar binnen werkten. 'Ik bedoel, niet nu ik geld heb achtergelaten in het kippenhok?'

Ron sloeg zijn ogen ten hemel en zei met bolle wangen: ''E maakt 'e te veel 'orgen, 'Ermlien. Ontspan 'e een 'eetje!'

En ze konden zich ook inderdaad veel gemakkelijker ontspannen nu hun buik gevuld was: de ruzie over de Dementors werd vergeten in het gelach dat die avond opsteeg en Harry begon opgewekt en zelfs hoopvol aan de eerste wacht.

Dat was hun eerste kennismaking met het feit dat een volle maag vrolijkheid betekende en een lege gekibbel en gesomber. Harry verbaasde zich daar het minst over, omdat de Duffelingen hem af en toe ook bijna hadden laten verhongeren. Hermelien hield zich redelijk goed op de avonden dat ze alleen maar wilde bessen of oudbakken biscuitjes hadden weten te bemachtigen. Ze was misschien ietsje prikkelbaarder dan gewoonlijk en haar stiltes waren wat norser. Maar Ron was gewend aan drie heerlijke maaltijden per dag, voorgeschoteld door zijn moeder of de huis-elfen op Zweinstein, en honger maakte hem zowel onredelijk als opvliegend. Als ze weinig te eten hadden en het Rons beurt was om het Gruzielement te dragen, werd hij zelfs uitgesproken onaangenaam.

'Waar nu heen?' was zijn constante refrein. Hij scheen zelf geen enkel idee te hebben, maar verwachtte wel dat Harry en Hermelien met plannen zouden komen, terwijl hij mokkend zat te tobben over het gebrek aan proviand. Harry en Hermelien besteedden vele vruchteloze uren aan pogingen om te bedenken waar ze de andere Gruzielementen kon den vinden en hoe ze het Gruzielement dat ze al hadden moesten vernietigen.

Hun gesprekken bestonden steeds meer uit herhalingen, want ze hadden geen nieuwe informatie.

Perkamentus had tegen Harry gezegd dat Voldemort de Gruzielementen waarschijnlijk verborgen had op plaatsen die belangrijk voor hem waren en daarom somden ze keer op keer, in een naargeestige litanie, de plekken op waar Voldemort naar hun beste weten gewoond had of die hij had bezocht. Het weeshuis waar hij was geboren en opgegroeid, Zweinstein waar hij zijn schoolopleiding had genoten, Odius & Oorlof waar hij na zijn schooltijd gewerkt had en Albanië waar hij zijn jaren in ballingschap had doorgebracht. Het merendeel van hun gissingen draaide rond die plaatsen.

'Ja, laten we naar Albanië gaan. We hebben vast aan een middagje genoeg om een heel land te doorzoeken,' zei Ron sarcastisch.

'Daar kan het niet zijn. Hij had al vijf Gruzielementen gemaakt voor hij in ballingschap ging en Perkamentus was ervan overtuigd dat zijn slang het zesde Gruzielement is,' zei Hermelien. 'We weten ook dat de slang niet in Albanië is; die is meestal in de buurt van Vol- '

'Heb ik je niet gevraagd om dat niet meer te zeggen?'

'Nou, goed dan! De slang is meestal in de buurt van Jeweetwel - ben je nou blij?'

'Nee, niet echt.'

'Ik denk niet dat hij iets verborgen zou hebben bij Odius & Oorlof,' zei Harry, die dat punt al heel wat keertjes gemaakt had maar het opnieuw herhaalde om de onplezierige stilte te verbreken. 'Odius en Oorlof waren allebei experts op het gebied van Duistere voorwerpen. Die zouden een Gruzielement meteen herkend hebben.'

Ron geeuwde nadrukkelijk. Harry onderdrukte de neiging om iets naar zijn hoofd te smijten en vervolgde: 'Ik denk nog steeds dat hij iets verborgen heeft op Zweinstein.'

Hermelien zuchtte.

'Dan had Perkamentus het toch allang gevonden, Harry!'

Harry herhaalde nog maar eens het argument dat hij steeds ten gunste van deze theorie gebruikte.

'Perkamentus heeft zelf tegen mij gezegd dat hij er niet van uitging dat hij alle geheimen van Zweinstein kende. Nee, ik zeg je, als er één plaats is die Vol- '

'Hé!'

'Oké, JEWEETWEL!' schreeuwde Harry, die er even niet meer tegen kon. 'Als er één plaats belangrijk was voor Jeweetwel, dan was het wel Zweinstein!'

'Kom nou toch!' zei Ron schamper. 'Zijn school?'

'Ja, zijn school! Dat was zijn eerste echte thuis, de plek die betekende dat hij bijzonder was. Zweinstein betekende alles voor hem, zelfs nadat hij was afgestudeerd - '

'We hebben het nu toch over Jeweetwel, hè? Niet over jou?' vroeg Ron. Hij rukte aan de ketting waarmee het Gruzielement om zijn nek hing; Harry voelde de aandrang om ook aan de ketting te rukken en Ron te wurgen.

'Jij zei dat Jeweetwel Perkamentus later om een baantje vroeg,' zei Hermelien.

'Klopt.'

'En Perkamentus dacht dat hij alleen maar terug wilde naar Zweinstein om iets te zoeken, waarschijnlijk een voorwerp van een van de stichters, om daar ook een Gruzielement van te maken?'

'Ja,' zei Harry.

'Maar hij heeft die baan toch niet gekregen?' zei Hermelien. 'En dus heeft hij ook nooit de kans gehad om dat voorwerp op te sporen en ergens in de school te verbergen!'

'Oké, oké,' zei Harry verslagen. 'Vergeet Zweinstein dan maar.'

Omdat ze geen andere aanwijzingen hadden, reisden ze naar Londen en zochten daar, verscholen onder de Onzichtbaarheidsmantel, naar het weeshuis waar Voldemort was opgegroeid. Hermelien sloop een bibliotheek binnen en kwam via het archief te weten dat het weeshuis jaren geleden gesloopt was. Ze gingen kijken op de plek waar het gestaan had en zagen een grote kantoorflat.

'Moeten we in de funderingen graven?' stelde Hermelien niet al te enthousiast voor.

'Daar zou hij geen Gruzielement verborgen hebben,' zei Harry. Hij had het altijd al geweten: het weeshuis was juist de plek geweest waaruit Voldemort dolgraag had willen ontsnappen. Daar zou hij nooit een deel van zijn ziel verborgen hebben. Perkamentus had aan Harry uitgelegd dat Voldemort bergplaatsen zocht die grandeur of een mystieke uitstraling hadden: dit treurige, grauwe hoekje van de grote stad had niet in schriller contrast kunnen staan met Zweinstein, of het Ministerie, of een gebouw als Goudgrijp, de tovenaarsbank met zijn gouden deuren en marmeren vloeren.

Ondanks hun gebrek aan nieuwe ideeën bleven ze zich verplaatsen, uit oogpunt van veiligheid, en zetten ze elke dag ergens anders hun tent op. 's Ochtends verwijderden ze ieder spoor van hun aanwezigheid en gingen dan op zoek naar een ander afgelegen plekje. Ze Verdwijnselden naar nog meer bossen, naar schimmige spleten in hoge kliffen, naar paarse heidevelden, met brem begroeide berghellingen en zelfs een keer naar een kiezelstrandje in een kleine, beschutte baai. Zo om de twaalf uur kreeg een ander het Gruzielement, alsof ze een pervers, traag kinderspelletje speelden waarbij ze een voorwerp aan elkaar moesten doorgeven en bang waren dat de muziek zou stoppen, omdat de beloning twaalf uur extra angst en ongerustheid was.

Harry's litteken bleef steken en hij merkte dat dat meestal was als hijzelf het Gruzielement droeg. Soms was de pijn zo hevig dat hij er onwillekeurig op reageerde.

'Wat? Wat zag je?' vroeg Ron iedere keer als hij Harry zag grimassen.

'Een gezicht,' mompelde Harry dan steevast. 'Hetzelfde gezicht. De dief die iets gestolen heeft van Stavlov.'

En dan draaide Ron zich weer om, zonder een poging te doen zijn teleurstelling te verbergen. Harry wist dat Ron hoopte dat hij iets zou horen van zijn familie of van de rest van de Orde van de Feniks, maar Harry was tenslotte geen televisieantenne; hij kon alleen maar zien wat Voldemort op een bepaald moment dacht en niet zomaar alles opvangen wat hij wilde. Blijkbaar dacht Voldemort onophoudelijk aan de onbekende jongen met het opgetogen gezicht en Harry was ervan overtuigd dat Voldemort niet wist wie hij was of waar hij uithing, net zomin als Harry zelf. Harry's litteken bleef branden en het beeld van de vrolijke blonde jongen bleef hem kwellen, maar hij leerde om ieder teken van pijn of ongemak te onderdrukken, want de anderen reageerden alleen maar met ongeduld als hij weer over de dief begon. Dat kon Harry hun niet echt kwalijk nemen, nu ze snakten naar concrete aanwijzingen over de Gruzielementen.

De dagen werden weken en Harry kreeg steeds sterker het vermoeden dat Ron en Hermelien achter zijn rug over hem praatten. Ze zwegen diverse keren abrupt als Harry de tent binnenkwam en hij zag ze twee keer een eindje verderop staan, zacht smoezend en met hun hoofden dicht bij elkaar.

Beide keren braken ze hun gesprek abrupt af toen ze hem zagen en deden net alsof ze druk bezig waren met water halen of hout sprokkelen.

Harry vroeg zich soms af of ze alleen maar toegezegd hadden om mee te gaan op wat nu een zinloze en lukrake zoektocht leek, omdat ze gedacht hadden dat hij een geheim plan had waar ze te zijner tijd van op de hoogte zouden worden gebracht. Ron deed geen moeite om zijn slechte humeur te verbergen en Harry begon bang te worden dat Hermelien teleurgesteld was in zijn armzalige leiderschap. Wanhopig probeerde hij nieuwe plaatsen te bedenken waar een Gruzielement verborgen kon zijn, maar alleen Zweinstein schoot hem te binnen en omdat de anderen dat een uiterst onwaarschijnlijke locatie vonden, hield hij er ten slotte maar over op.

Inmiddels had de herfst bezit genomen van het platteland, waardoor hun tent nu vaak op een dikke laag gevallen bladeren stond. Natuurlijke nevels voegden zich bij de mist die veroorzaakt werd door de Dementors en wind en regen vergrootten hun ongemak nog meer. Het feit dat Hermelien steeds beter werd in het herkennen van eetbare paddenstoelen woog niet op tegen hun voortdurende isolement, het gebrek aan gezelschap of hun volslagen onwetendheid over het verloop van de strijd tegen Voldemort.

'Mijn moeder kan zomaar heerlijk eten te voorschijn toveren,' zei Ron op een avond, toen ze kampeerden aan de oever van een rivier.

Hij prikte nors met zijn vork tussen de brokken halfverschroeide, grijze vis op zijn bord. Harry keek werktuiglijk naar Rons nek en zag, zoals hij al verwacht had, de gouden ketting van het Gruzielement glanzen. Hij onderdrukte de aandrang om tegen Ron uit te varen, want hij wist dat zijn humeur ietsje beter zou worden als hij het medaillon weer mocht doorgeven.

'Je moeder kan niet "zomaar" eten te voorschijn toveren,' zei Hermelien.

'Dat kan niemand. Voedsel is de eerste van de vijf Voornaamste Uitzonderingen op Grondels Wet van de Elementaire Transfiguratie - '

'Spreek je moerstaal!' gromde Ron en hij pulkte een graat tussen zijn tanden vandaan.

'Het is onmogelijk om lekker eten uit het niets te laten verschijnen! Je kunt het Sommeren als je al weet waar het is, je kunt het transformeren of de hoeveelheid vermeerderen als je al iets hebt - '

'Nou, probeer alsjeblieft niet om dit te vermeerderen! Het is niet te vreten!' zei Ron.

'Harry heeft de vis gevangen en ik heb er mijn best op gedaan! Het valt me wel op dat ik altijd het eten mag klaarmaken. Zeker omdat ik een meisje ben!'

'Nee, omdat jij zogenaamd het best kunt toveren!' antwoordde Ron bits.

Hermelien sprong overeind en stukjes gebakken snoek gleden van haar blikken bord op de grond.

'Dan mag jij morgen koken, Ron! Zoek jij de ingrediënten maar bij elkaar en probeer er iets eetbaars van te toveren, dan ga ik lekker klagen en vieze gezichten trekken en zul je zien hoe - '

'Stil!' zei Harry. Hij sprong ook overeind en stak zijn handen op. 'Wees stil, nu!'

Hermelien keek hem diepverontwaardigd aan.

'Hoe kun je hem nou steunen? Hij steekt nooit een vinger - '

'Wees nou eens stil, Hermelien! Ik hoor mensen!'

Harry luisterde ingespannen, nog steeds met opgestoken handen, om hen te waarschuwen dat ze geen geluid moesten maken. Boven het geruis en geborrel van de donkere rivier uit hoorde hij opeens weer stemmen. Hij keek naar de Gluiposcoop, maar die stond er roerloos bij.

'Je hebt de Murmelio-bezwering toch uitgesproken?' fluisterde hij tegen Hermelien.

'Ja, alles,' fluisterde ze op haar beurt. 'Murmelio, Dreuzelafstotende bezweringen, Kameoflagespreuken, noem maar op. Ik weet niet wie het zijn, maar ze zouden ons niet moeten kunnen zien of horen.'

Aan een hoop gekraak en geschuifel, plus het geluid van omlaag rollende steentjes en takjes, hoorden ze dat er verscheidene mensen langs de steile, beboste oever omlaag klommen naar de rivier en de smalle oever waar zij hun tent hadden opgezet. Ze trokken hun toverstok en wachtten af. Het was buiten bijna donker en samen met de beschermende bezweringen rond hun kampeerplek zou dat voldoende moeten zijn om hen te onttrekken aan het oog van Dreuzels en normale heksen en tovenaars. Als het Dooddoeners waren, zou hun verdedigingslinie misschien voor het eerst uitgetest worden door Duistere Magie.

De stemmen werden luider toen het groepje mannen de oever bereikte, maar waren nog net zo onverstaanbaar. Harry schatte dat ze hoogstens een meter of zes van hen vandaan waren, maar dat was moeilijk precies te zeggen door het ruisen van de rivier. Hermelien pakte vlug haar met kralen bestikte tasje en begon erin te rommelen; na enkele ogenblikken viste ze er drie Hangoren uit. Ze gooide er eentje naar Harry en eentje naar Ron, die de uiteinden van de vleeskleurige draden snel in hun oren stopten en de andere uiteinden door de ingang van de tent naar buiten lieten glijden.

Al na een paar tellen hoorde Harry een vermoeide mannenstem.

'Er zouden hier wel een paar zalmen moeten zitten, of denk je dat het nog te vroeg in het seizoen is? Accio zalm!'

Ze hoorden een hoop gespetter en toen het kletsende geluid van vis tegen huid. Iemand gromde goedkeurend. Harry drukte het Hangoor nog dieper in zijn oor; boven het gemurmel van de rivier uit hoorde hij nog meer stemmen, maar die spraken een andere taal, een die hij nog nooit gehoord had. Het was een ruwe, onwelluidende taal, vol schorre keelklanken, en het was alsof hij twee verschillende stemmen kon onderscheiden; de ene was ietsje dieper en trager dan de andere.

Aan de andere kant van het canvas laaide een vuur op. Grote schaduwen gleden tussen de tent en de vlammen langs en de heerlijke geur van geroosterde zalm dreef in hun richting. Toen hoorden ze bestek rinkelen en zei de eerste man: 'Hier, Grijphaak, Goornik.'

Kobolden! zei Hermelien geluidloos tegen Harry en die knikte.

'Bedankt,' zeiden de kobolden in koor.

'En, hoe lang zijn jullie al op de vlucht?' vroeg een nieuwe stem. Hij klonk aangenaam en vriendelijk en kwam Harry vaag bekend voor: hij zag een opgewekte man met een dikke buik voor zich.

'Zes weken... misschien wel zeven... ik weet het niet eens meer,' zei de vermoeide man. 'Al na een paar dagen liep ik Grijphaak tegen het lijf en niet lang daarna sloot Goornik zich bij ons aan. Prettig om gezelschap te hebben.' De mannen zwegen even terwijl messen over borden schraapten en tinnen kroezen werden opgepakt en neergezet. 'En waarom ben jij ondergedoken, Ted?' vervolgde de man.

'Ik wist dat ze het op me gemunt hadden,' antwoordde de man met de aangename stem en plotseling besefte Harry wie hij was: de vader van Tops. 'Ik hoorde vorige week dat er Dooddoeners in de buurt waren en besloot dat ik er maar beter tussenuit kon knijpen. Ik weigerde principieel om me te laten registreren als Dreuzeltelg en daarom wist ik dat het een kwestie van tijd was tot ik uiteindelijk toch zou moeten vluchten.

Mijn vrouw hoeft zich geen zorgen te maken, die is van zuiver bloed.

En toen liep ik Daan tegen het lijf, een paar dagen geleden, denk ik, hè?'

'Ja,' zei een andere stem en Harry, Ron en Hermelien keken elkaar aan, zwijgend maar vol opwinding. Ze wisten zeker dat ze de stem van Daan Tomas herkenden, hun mede-Griffoendor op Zweinstein.

'Ook een kind van Dreuzelouders?' vroeg Ted.

'Dat weet ik niet zeker,' zei Daan. 'Pa liet mijn moeder in de steek toen ik nog klein was. Ik heb in elk geval geen bewijs dat hij een tovenaar was.'

Er viel weer even een stilte die alleen verbroken werd door gesmak, en toen zei Ted: 'Ik moet zeggen dat ik verbaasd was om je te zien, Dirk. Blij, maar verbaasd.

Het gerucht ging dat je opgepakt was.'

'Klopt,' zei Dirk. 'Ik was al halverwege Azkaban toen ik kans zag om te ontsnappen. Ik Verlamde Donders en jatte zijn bezem. Het ging gemakkelijker dan ik gedacht had: volgens mij is Donders momenteel zichzelf niet. Ik heb zo'n idee dat er een Waanzichtspreuk over hem is uitgesproken.

Als dat zo is, zou ik de verantwoordelijke heks of tovenaar graag willen bedanken, want waarschijnlijk heeft die mijn leven gered.'

Er viel opnieuw een stilte, terwijl het kampvuur knetterde en de rivier ruiste. Toen zei Ted: 'En wat doen jullie hier eigenlijk? Ik - eh - dacht altijd dat kobolden over het algemeen op de hand van Jeweetwel waren.'

'Dat was dan verkeerd gedacht,' zei de kobold met de hogere stem.

'Wij kiezen geen partij. Dit is een oorlog tussen tovenaars onderling.'

'Waarom zijn jullie dan ook ondergedoken?'

'Dat leek me raadzaam,' zei de kobold met de diepere stem. 'Na geweigerd te hebben in te gaan op wat ik als een onbeschaamd verzoek beschouwde, begreep ik dat mijn persoonlijke veiligheid niet langer gegarandeerd kon worden.'

'Wat wilden ze dan dat je deed?' vroeg Ted.

'Taken die onverenigbaar zijn met de waardigheid van mijn ras,' antwoordde de kobold en zijn stem klonk opeens ruwer en minder menselijk.

'Ik ben geen huis-elf.'

'En jij, Grijphaak?'

'Soortgelijke redenen,' zei de kobold met de hogere stem. 'Goudgrijp is niet langer uitsluitend in handen van mijn ras. Wij zullen tovenaars nooit als meesters zien.'

Hij voegde er zachtjes iets aan toe in het Koetervlaams en Goornik lachte.

'Wat is er zo grappig?' vroeg Daan.

'Hij zei dat er ook dingen zijn die tovenaars niet zien,' zei Dirk.

Er viel opnieuw een stilte.

'Ik snap het niet,' zei Daan.

'Voor ik vertrok, heb ik op bescheiden wijze wraak genomen,' zei Grijphaak.

'Zo mag ik het horen, man - kobold, bedoel ik,' voegde Ted er haastig aan toe. 'Heb je een Dooddoener opgesloten in een van de extra beveiligde kluizen?'

'Als ik dat gedaan had, zou het zwaard hem niet geholpen hebben om te ontsnappen,' antwoordde Grijphaak. Goornik lachte opnieuw en zelfs Dirk grinnikte droogjes.

'Volgens mij missen Daan en ik nog steeds iets,' zei Ted.

'Dat geldt ook voor Severus Sneep, al weet hij het zelf niet,' zei Grijphaak en de twee kobolden lachten boosaardig.

Harry haalde nauwelijks adem, zo opgewonden was hij. Hij keek de anderen aan en luisterde zo aandachtig mogelijk.

'Heb je het niet gehoord, Ted?' vroeg Dirk. 'Dat een stel kinderen geprobeerd heeft het zwaard van Griffoendor te stelen uit Sneeps werkkamer op Zweinstein?'

Het was alsof er een stroomstoot door Harry heen ging. Hij stond als aan de grond genageld, maar al zijn zenuwen tintelden.

'Nee, niks van gehoord,' zei Ted. 'Het heeft zeker niet in de Profeet gestaan?'

'Wat dacht jij?' grinnikte Dirk. 'Nee, ik heb het van Grijphaak en die weer van Bill Wemel, die op de bank werkt. Een van de kinderen die het zwaard probeerden te stelen was Bills jongste zusje.'

Harry keek naar Ron en Hermelien, die zich aan hun Hangoren vastklampten alsof het reddingsboeien waren.

'Zij en een paar vrienden wisten de kamer van Sneep binnen te dringen en de vitrine waarin het zwaard was opgeborgen open te breken. Sneep betrapte ze toen ze het zwaard de trap af probeerden te smokkelen.'

'Ah, de kleine schatten!' zei Ted. 'Wat dachten ze, dat ze met dat zwaard Jeweetwel een kopje kleiner zouden kunnen maken? Of misschien Sneep?'

'Ik weet niet wat ze ermee van plan waren, maar Sneep besloot in elk geval dat het zwaard niet langer veilig was op school,' zei Dirk. 'Een paar dagen later, zodra hij toestemming had van Jeweetwel, denk ik, stuurde hij het naar Goudgrijp.'

De kobolden lachten weer.

'Ik snap nog steeds niet wat de grap is,' zei Ted.

'Het is nep,' raspte Grijphaak.

'Het zwaard van Griffoendor?'

'Ja. Het is een kopie - weliswaar een uitstekende - maar toch gemaakt door tovenaars. Het oorspronkelijke zwaard is eeuwen geleden gesmeed door kobolden en had bepaalde eigenschappen die alleen door kobolden vervaardigde wapens bezitten. Ik weet niet waar het originele zwaard van Griffoendor is, maar in elk geval niet in een kluis van Goudgrijp.'

'Nu snap ik het,' zei Ted. 'En ik neem aan dat je dat niet aan de Dooddoeners hebt verteld?'

'Het leek me niet nodig om hen met die informatie te belasten,' zei Grijphaak zelfvoldaan en Ted lachte, net als Daan, Goornik en Dirk.

In de tent sloot Harry zijn ogen en wenste vurig dat iemand de vraag zou stellen die hij zo graag beantwoord wilde hebben. Na een minuutje - al leken het er wel tien - zorgde Daan dat die wens in vervulling ging; hij was (herinnerde Harry zich met een schok) per slot van rekening een ex-vriendje van Ginny.

'Wat is er met Ginny en de anderen gebeurd? De leerlingen die het zwaard probeerden te stelen?'

'O, die zijn gestraft, en streng ook,' zei Grijphaak onverschillig.

'Maar ze zijn er toch niet ernstig aan toe?' vroeg Ted vlug. 'Ik bedoel, er zijn al genoeg kinderen van de Wemels gewond geraakt.'

'Voor zover ik weet hebben ze geen ernstig letsel opgelopen,' zei Grijphaak.

'Dan boffen ze,' zei Ted. 'Als je ziet wat Sneep allemaal nog meer heeft uitgehaald, mogen ze waarschijnlijk van geluk spreken dat ze nog leven.'

'Dus jij gelooft dat verhaal, Ted?' zei Dirk. 'Dat Perkamentus vermoord is door Sneep.'

'Natuurlijk geloof ik dat,' zei Ted. 'Je wilt me toch niet serieus vertellen dat Potter er volgens jou iets mee te maken heeft?'

'Je weet de laatste tijd niet meer wat je nou eigenlijk moet geloven,' mompelde Dirk.

'Ik ken Harry Potter,' zei Daan. 'En volgens mij is hij de ware - de Uitverkorene of hoe je het ook noemen wilt.'

'Ja, dat zouden een hoop mensen graag willen geloven, jongen. Ik ook,' zei Dirk. 'Maar waar is hij dan? Het ziet ernaar uit dat hij op de vlucht is. Als hij iets wist wat wij niet weten, of speciale krachten had of zo, zou je toch denken dat hij zou proberen terug te slaan of verzet te organiseren in plaats van onder te duiken. En de Profeet had een hoop belastende informatie over hem... '

'De Profeet?' snoof Ted schamper. 'Als je dat soort rotzooi leest, verdien je het om voorgelogen te worden, Dirk. Probeer De Kibbelaar eens, als je de feiten wilt weten.'

Plotseling klonk er luid gehoest en geproest, gevolgd door een hoop gebonk; zo te horen had Dirk zich verslikt in een visgraat. 'De Kibbelaar? Dat idiote vod van Xeno Leeflang?'

'De laatste tijd is het niet zo idioot meer,' zei Ted. 'Je moet het eens lezen. Xeno publiceert alles wat de Profeet links laat liggen. In het laatste nummer stond niet één woord over Kreukelhoornige Snottifanten. Ik weet niet hoe lang ze het nog zullen toestaan, maar in ieder nummer schrijft Xeno op de voorpagina dat het helpen van Harry Potter de hoogste prioriteit zou moeten zijn van elke tovenaar die tegen Jeweetwel is.'

'Een beetje moeilijk om een jongen te helpen die spoorloos is,' zei Dirk.

'Hoor eens, het feit dat ze hem nog niet gepakt hebben is op zich al een geweldige prestatie,' zei Ted. 'Ik zou graag wat tips van hem willen krijgen. Dat is toch precies wat wij ook proberen te doen? Op vrije voeten blijven?'

'Ja, oké, daar zit iets in,' zei Dirk somber. 'Ik had gedacht dat hij allang opgepakt zou zijn, nu het hele Ministerie en al hun informanten achter hem aan zitten. Hoewel, het zou ook heel goed kunnen dat ze hem al gepakt en vermoord hebben, maar dat gewoon stilhouden!'

'Zeg dat nou niet, Dirk,' mompelde Ted.

Er viel opnieuw een lange stilte die alleen verstoord werd door het gekletter van messen en vorken. Toen het gesprek hervat werd, ging het erover of ze aan de oever moesten slapen of wat hoger op de beboste helling. Ze besloten dat ze beter verscholen zouden zijn tussen de bomen, dus maakten ze het vuur uit en klommen weer tegen de heuvel op. Hun stemmen stierven langzaam weg.

Harry, Ron en Hermelien haalden de Hangoren weer naar binnen.

Harry, die steeds meer moeite had gehad om zijn mond te houden terwijl ze het gesprek afluisterden, kon nu alleen maar uitbrengen: 'Ginny - het zwaard - '

'Weet ik!' zei Hermelien.

Ze greep haar tasje en stak haar arm er tot haar oksel in.

'Daar... heb... ik... het,' zei ze met op elkaar geklemde kaken en trok aan iets wat kennelijk helemaal onder in de tas zat. Langzaam verscheen de rand van een rijkversierde schilderijlijst en Harry schoot haar te hulp.

Ze hesen het verlaten portret van Firminus Nigellus uit de tas en Hermelien hield haar toverstok erop gericht, klaar om onmiddellijk een spreuk te gebruiken.

'Als iemand het echte zwaard verwisseld heeft voor een kopie terwijl het in de werkkamer van Perkamentus hing, moet Firminus dat gezien hebben,' hijgde ze en ze zetten het schilderij tegen de zijwand van de tent. 'Hij hangt pal naast de vitrine!'

'Of hij moet geslapen hebben,' zei Harry, maar toch hield hij zijn adem in terwijl Hermelien neerknielde voor het lege doek. Ze hield haar toverstok op het midden van het schilderij gericht, schraapte haar keel en zei: 'Eh - Firminus? Firminus Nigellus?'

Er gebeurde niets.

'Firminus Nigellus?' herhaalde Hermelien. 'Professor Zwarts. Kunnen we u alstublieft even spreken? Alstublieft?'

'"Alstublieft" helpt altijd,' zei een kille, sarcastische stem en Firminus Nigellus stapte het portret in. Hermelien riep meteen: 'Obscuro!' en er verscheen een zwarte blinddoek voor de donkere, sluwe ogen van Firminus, zodat hij zich stootte tegen de lijst en het uitschreeuwde van de pijn.

'Wat - hoe durf je - wat moet dit - ?'

'Het spijt me vreselijk, professor Zwarts, maar dit is een noodzakelijke voorzorgsmaatregel!' zei Hermelien.

'Verwijder deze afzichtelijke toevoeging, en wel nu meteen! Weg ermee! Je ontsiert een groot kunstwerk! Waar ben ik? Wat gebeurt er?'

'Het doet er niet toe waar we zijn,' zei Harry. Firminus Nigellus verstijfde en staakte zijn pogingen om de geschilderde blinddoek los te peuteren.

'Is dat toevallig de stem van de ongrijpbare heer Potter?'

'Misschien,' zei Harry, die wist dat hij dan verzekerd zou zijn van Firminus' belangstelling. 'We hebben een paar vraagjes voor u - over het zwaard van Griffoendor.'

'Ah,' zei Firminus Nigellus. Hij keek verwoed om zich heen, in een poging een glimp van Harry op te vangen. 'Ja. Dat domme meisje was wel heel onverstandig - '

'Praat niet zo over mijn zus!' zei Ron bruusk. Firminus Nigellus trok hooghartig zijn wenkbrauwen op.

'Wie is er nog meer?' vroeg hij en hij draaide zijn hoofd naar links en rechts. 'Uw toon bevalt me niet! Het meisje en haar vrienden zijn buitengewoon onbezonnen geweest. Stelen van het schoolhoofd!'

'Het was geen stelen,' zei Harry. 'Dat zwaard is niet het eigendom van Sneep.'

'Het is het eigendom van de school van professor Sneep!' zei Firminus Nigellus. 'Wat had die meid van Wemel er dan voor aanspraak op? Ze heeft haar straf dubbel en dwars verdiend, net als die stompzinnige Lubbermans en die stapelgekke Leeflang!'

'Marcel is niet stompzinnig en Loena niet stapelgek!' zei Hermelien.

'Waar ben ik?' vroeg Firminus opnieuw en hij begon weer aan zijn blinddoek te pulken. 'Waar hebben jullie me naartoe gebracht? Waarom hebben jullie me verwijderd uit het huis van mijn voorvaderen?'

'Dat doet er nu niet toe! Wat voor straf heeft Sneep verzonnen voor Ginny, Marcel en Loena?' vroeg Harry met klem.

'Professor Sneep heeft hen naar het Verboden Bos gestuurd om wat karweitjes op te knappen voor die domkop van een Hagrid.'

'Hagrid is geen domkop!' zei Hermelien schril.

'En misschien vond Sneep dat een straf,' zei Harry, 'maar ik denk dat Ginny, Marcel en Loena zich rot gelachen hebben met Hagrid. Het Verboden Bos... nou nou! Ze hebben heel wat ergere dingen meegemaakt dan het Verboden Bos!'

Hij was enorm opgelucht, want hij had zich allerlei gruwelen voorgesteld; op zijn minst de Cruciatusvloek.

'Wat we eigenlijk wilden weten, professor Zwarts, is of verder nog iemand het zwaard - eh - uit de vitrine heeft gehaald. Is het misschien tijdelijk verwijderd omdat het schoongemaakt moest worden of - of zo?'

Firminus Nigellus staakte zijn pogingen om de blinddoek te verwijderen en grinnikte hatelijk.

'Dreuzeltelgen!' zei hij. 'Door kobolden gesmede wapens en wapenrustingen hoeven nooit schoongemaakt te worden, dwaas meisje! Koboldzilver stoot alledaags vuil af en neemt alleen datgene in zich op wat het sterker maakt.'

'Noem Hermelien geen dwaas meisje!' zei Harry.

'Ik ben het beu om telkens weer tegengesproken te worden,' zei Firminus Nigellus. 'Ik denk dat ik maar eens terugga naar de kamer van het schoolhoofd.'

Met zijn blinddoek nog om voelde hij aan de rand van de lijst en probeerde die op de tast te verlaten en terug te keren naar zijn portret op Zweinstein. Plotseling had Harry een ingeving.

'Perkamentus! Kunt u Perkamentus niet halen?'

'Pardon?' vroeg Firminus Nigellus.

'Het portret van professor Perkamentus - kunt u niet vragen of hij ook wil komen, hier in uw schilderij?'

Firminus Nigellus keerde zijn gezicht in de richting waar Harry's stem vandaan kwam.

'Blijkbaar zijn niet alleen Dreuzeltelgen onwetend, Potter. De portretten op Zweinstein staan inderdaad met elkaar in verbinding, maar kunnen niet buiten het kasteel reizen, behalve als ze een portret van zichzelf willen bezoeken dat elders hangt. Perkamentus kan mij hier niet volgen en na jullie onbeschofte ontvangst denk ik ook niet dat ik gauw een tweede bezoek zal brengen aan dit schilderij!'

Enigszins beteuterd keek Harry hoe Firminus nog meer zijn best deed om de lijst te verlaten.

'Professor Zwarts,' zei Hermelien, 'kunt u ons alstublieft vertellen wanneer het zwaard voor het laatst uit de vitrine verwijderd is? Voor Ginny het eruit haalde, bedoel ik.'

Firminus snoof ongeduldig.

'De laatste keer dat het zwaard van Griffoendor zijn vitrine verliet, was toen professor Perkamentus het gebruikte om een ring open te breken.'

Hermelien draaide zich abrupt om en keek Harry aan. Geen van beiden durfde meer iets te zeggen in aanwezigheid van Firminus Nigellus, die eindelijk de uitgang had weten te vinden.

'Nou, welterusten dan maar,' zei hij een beetje vinnig en hij liep de lijst uit. Alleen het randje van zijn hoed was nog zichtbaar toen Harry plotseling riep: 'Wacht! Hebt u dat ook aan Sneep verteld?'

Firminus Nigellus stak zijn geblinddoekte hoofd weer om de rand van de lijst.

'Professor Sneep heeft wel belangrijker dingen aan zijn hoofd dan de vele zonderlinge gedragingen van Albus Perkamentus. Vaarwel, Potter!'

Na dat gezegd te hebben verdween hij geheel uit beeld en bleef alleen de drabbige achtergrond over.

'Harry!' riep Hermelien.

'Ik weet het!' schreeuwde Harry. Hij kon zich niet inhouden en stompte in de lucht; het was meer dan hij had durven hopen. Hij ijsbeerde door de tent met het gevoel dat hij plotseling bruiste van de energie. Hij had zelfs geen honger meer. Hermelien propte het portret van Firminus Nigellus weer in haar tasje. Toen ze de sluiting had dichtgemaakt, gooide ze de tas in de hoek en keek Harry opgetogen aan.

'Het zwaard kan Gruzielementen vernietigen! Door kobolden gesmede wapens nemen alleen datgene in zich op wat ze sterker maakt - Harry, dat zwaard heeft het gif van de Basilisk in zich opgezogen!'

'En Perkamentus wilde het niet geven omdat hij het zelf nog nodig had. Hij wilde het medaillon ermee vernietigen - '

'- en hij wist dat ze het nooit aan je zouden geven als hij het in zijn testament zette - '

'- daarom maakte hij een kopie - '

'- legde die in de vitrine - '

'- en verstopte het echte zwaard... waar?'

Ze keken elkaar aan. Harry had het gevoel dat het antwoord onzichtbaar boven hen zweefde en bijna voor het grijpen was. Waarom had Perkamentus het niet aan Harry verteld? Of had hij het wel verteld, maar had Harry zich dat gewoon niet gerealiseerd? 'Denk na!' fluisterde Hermelien. 'Denk na! Waar zou hij zoiets verbergen?'

'Niet op Zweinstein,' zei Harry en hij begon weer te ijsberen.

'Ergens in Zweinsveld dan?' suggereerde Hermelien.

'Het Krijsende Krot?' zei Harry. 'Daar komt nooit iemand.'

'Maar Sneep weet hoe hij daar binnen moet komen. Zou dat niet een beetje riskant zijn?'

'Perkamentus vertrouwde Sneep,' bracht Harry ertegen in.

'Maar ook weer niet zo dat hij hem vertelde dat hij de zwaarden omgewisseld had,' zei Hermelien.

'Daar heb je gelijk in!' Harry voelde zich extra bemoedigd bij de gedachte dat Perkamentus toch zijn bedenkingen had gehad wat Sneep betrof, al waren die nog zo klein. 'Heeft hij het zwaard dan misschien juist ver van Zweinsveld verborgen? Wat denk jij, Ron? Ron?'

Harry keek om. Heel even dacht hij verbijsterd dat Ron de tent verlaten had, maar toen zag hij hem in de schaduw van het onderste stapelbed liggen met een ijzige uitdrukking op zijn gezicht.

'O, dus ik ben er ook nog?' zei hij.

'Wat?'

Ron snoof en bleef naar de onderkant van het bovenste bed staren.

'Gaan jullie twee maar lekker verder, hoor. Ik wil de pret niet bederven.'

Harry keek verbouwereerd naar Hermelien om steun te vinden, maar ze schudde haar hoofd en was blijkbaar net zo perplex als hij.

'Wat is het probleem?' vroeg Harry.

'Probleem? Er is geen probleem,' zei Ron, die nog steeds weigerde Harry aan te kijken. 'Tenminste niet als ik jou zo hoor.'

Er klonk regelmatig een pets op het canvas; het begon te regenen.

'Nou, jij hebt duidelijk wel een probleem,' zei Harry. 'Zeg dan gewoon wat er is.'

Ron zwaaide zijn lange benen van het bed en ging rechtop zitten. Hij keek hen vol wrok aan en leek niet zichzelf te zijn.

'Oké, dan zal ik het zeggen. Verwacht alsjeblieft niet dat ik opgetogen in mijn handjes klap nu er nog iets is dat we moeten vinden. Zet het maar gewoon op het lijstje met dingen die je niet weet.'

'Die ik niet weet?' herhaalde Harry. 'Die ik niet weet?'

Pets, pets, pets: het ging harder regenen en de druppels werden groter.

Ze tikten op de met bladeren bezaaide oever en in de rivier die klaterde in de duisternis. Harry's opgetogen gevoel maakte plaats voor angst: Ron zei precies wat Harry vermoed en gevreesd had dat hij zou denken.

'Het is niet dat ik het niet vreselijk leuk vind, hoor,' zei Ron, 'je weet wel, met mijn arm er half af en niks te eten en zo koud dat je iedere nacht bijna doodvriest. Ik had alleen gehoopt dat we misschien iets bereikt zouden hebben na wekenlang doelloos rondtrekken.'

'Ron,' zei Hermelien, maar zo zacht dat Ron kon doen alsof hij haar niet gehoord had door het geroffel van de regen op de tent.

'Ik dacht dat je wist waar je aan begon?' zei Harry.

'Dat dacht ik ook.'

'Welk deel beantwoordt dan niet helemaal aan je verwachtingen?' vroeg Harry. Woede schoot hem nu te hulp. 'Dacht je dat we in vijfsterrenhotels zouden logeren? Dat we om de andere dag een Gruzielement zouden vinden? Dat je met kerst wel weer terug zou zijn bij mammie?'

'We dachten dat je wist wat je deed!' schreeuwde Ron en hij stond op.

Zijn woorden sneden als gloeiende messen door Harry heen. 'We dachten dat Perkamentus je verteld had wat je moest doen, dat je een plan had!'

'Ron!' zei Hermelien. Deze keer was ze duidelijk hoorbaar boven het gekletter van de regen uit, maar hij negeerde haar opnieuw.

'Nou, sorry dat ik je teleurgesteld heb,' zei Harry. Hij klonk kalm, ook al voelde hij zich leeg en vond hij dat hij gefaald had. 'Ik ben steeds eerlijk tegen jullie geweest. Ik heb jullie alles verteld wat Perkamentus ook aan mij verteld heeft. En voor het geval je het nog niet gemerkt had: we hebben een Gruzielement gevonden - '

'Ja, en we hebben nog steeds geen flauw idee hoe we dat moeten vernietigen, net zoals we geen idee hebben waar we de andere moeten zoeken! We weten gewoon geen ene ruk!'

'Doe het medaillon af, Ron,' zei Hermelien en haar stem klonk ongewoon hoog. 'Doe het alsjeblieft af. Je zou niet zo praten als je het niet de hele dag had omgehad.'

'Dat zou hij wel,' zei Harry, die niet wilde dat er excuses verzonnen werden voor Ron. 'Denk je soms dat ik jullie niet heb horen smoezen achter mijn rug? Denk je dat ik niet wist dat jullie dit soort dingen dachten?'

'Nee, Harry, dat deden we - '

'Lieg niet!' beet Ron haar toe. 'Je zei het zelf ook, je zei dat je teleurgesteld was en dacht dat hij wel wat meer aanwijzingen zou hebben dan alleen - '

'Zo heb ik het niet gezegd, Harry! Echt niet!' riep Hermelien.

De regen beukte op de tent, tranen stroomden over Hermeliens wangen en de opwinding van een paar minuten geleden was verdwenen alsof zij nooit bestaan had: een kortstondig vuurwerk dat even had gebrand en toen was uitgedoofd, zodat alles nu nat, koud en donker was.

Het zwaard van Griffoendor kon overal verborgen zijn, ze waren drie tieners in een tent en hun enige prestatie tot nu toe was dat ze nog niet dood waren.

'Wat doe je hier dan nog?' vroeg Harry aan Ron.

'Geen idee,' zei Ron.

'Ga dan naar huis voor mijn part!' zei Harry.

'Misschien doe ik dat wel!' schreeuwde Ron. Hij deed een paar stappen in de richting van Harry, maar die deinsde niet achteruit. 'Hoorde je niet wat ze zeiden over mijn zusje? Maar dat kan jou gewoon geen moer schelen, hè? Welnee, het is het Verboden Bos maar! Het zal Harry Ik-Heb-Wel-Erger-Meegemaakt Potter een zorg zijn wat er met haar gebeurt! Nou, mij kan het wel schelen! Het krioelt daar van de reuzenspinnen en allerlei andere idiote dingen - '

'Ik bedoelde alleen maar - ze was samen met de anderen, Hagrid was bij ze - '

'Ja, ja, ik snap het heus wel! Met andere woorden, jij zit er niet mee! En wat dacht je van de rest van mijn familie? "Er zijn al genoeg kinderen van de Wemels gewond geraakt." Hoorde je dat?'

'Ja, ik - '

'Maar het zal jou worst wezen wat hij daarmee bedoelde, hè?'

'Ron!' zei Hermelien en ze ging haastig tussen hen in staan. 'Volgens mij betekende dat niet dat er iets nieuws gebeurd is, behalve wat we al weten. Denk eens na, Ron: Bill is toegetakeld, een hoop mensen moeten inmiddels gehoord hebben dat George een oor is kwijtgeraakt en jij zou zo'n beetje bezwijken aan de smetbroei. Ik weet zeker dat hij niet meer bedoelde dan - '

'O, weet je dat zeker? Nou, laat ik me er dan maar geen zorgen meer over maken! Jullie hebben makkelijk praten, hè? Jullie ouders zijn veilig - '

'Mijn ouders zijn dood!' bulderde Harry.

'En de mijne staat misschien hetzelfde lot te wachten!' schreeuwde Ron.

'Rot dan maar op!' brulde Harry. 'Ga maar lekker terug naar huis en doe alsof je smetbroei beter is, dan kan mammie weer fijn voor je koken en - '

Ron maakte plotseling een beweging: Harry reageerde, maar voor ze hun toverstok echt uit hun zak konden halen, had Hermelien de hare al opgeheven.

'Protego!' riep ze, en een onzichtbaar schild verrees tussen haar en Harry aan de ene kant en Ron aan de andere. Ze werden allemaal gedwongen een paar stappen achteruit te doen door de kracht van de spreuk en Harry en Ron keken elkaar woedend aan door de transparante barrière. Het was alsof ze elkaar nu pas voor het eerst goed zagen.

Harry voelde een brandende haat: er was iets definitief stukgegaan tussen Ron en hem.

'Laat het Gruzielement hier!' zei Harry.

Ron trok de ketting over zijn hoofd en smeet het medaillon op een stoel.

'Wat doe jij?' vroeg hij aan Hermelien.

'Hoe bedoel je?'

'Blijf je hier of hoe zit het?'

'Ik... ' zei Hermelien gekweld. 'Ja - ja, ik blijf, Ron. We zeiden dat we met Harry mee zouden gaan, dat we hem zouden helpen - '

'Ik snap het al. Je kiest voor hem.'

'Nee, Ron - alsjeblieft - kom terug, kom terug!'

Ze werd gehinderd door haar eigen Schildspreuk; tegen de tijd dat ze die had opgeheven, was Ron al naar buiten gestormd. Harry bleef roerloos staan en luisterde hoe Hermelien snikte en Rons naam riep tussen de bomen.

Na een paar minuten kwam ze terug. Haar kletsnatte haar kleefde aan haar gezicht.

'Hij is w-w-weg! Verdwijnseld!'

Ze plofte in een stoel, dook in elkaar en begon te huilen.

Harry voelde zich versuft. Hij bukte zich, pakte het Gruzielement en hing dat om zijn nek. Hij trok de dekens van Rons bed en gooide die over Hermelien, klom toen in zijn eigen bed, staarde omhoog naar het donkere canvas en luisterde naar het geroffel van de regen.

Hoofdstuk 16

GODERICS EIND

Toen Harry de volgende dag wakker werd, duurde het een paar seconden voor hij zich herinnerde wat er gebeurd was. Even hoopte hij, kinderlijk genoeg, dat het een droom was geweest en dat Ron er nog gewoon was. Maar door alleen zijn hoofd te draaien op het kussen, kon hij Rons lege bed zien. Het had iets weg van een lijk, in zoverre dat hij zijn ogen er niet vanaf kon houden.

Harry klom uit zijn eigen bed en probeerde niet meer naar dat van Ron te kijken. Hermelien was al bezig in de keuken. Ze wenste Harry geen goedemorgen, maar keek vlug de andere kant uit toen hij langskwam.

Hij is weg, dacht Harry. Hij is weg. Die ene gedachte bleef maar door zijn hoofd spoken terwijl hij zich waste en aankleedde, alsof de pijn verdoofd zou worden als hij het maar vaak genoeg herhaalde. Hij is weg en hij komt niet meer terug. En dat was definitief, wist Harry, omdat hun beschermende bezweringen het onmogelijk zouden maken dat Ron hen ooit nog terugvond als ze deze plek eenmaal verlaten hadden.

Hij en Hermelien ontbeten in stilte. Hermeliens ogen waren gezwollen en rood en zo te zien had ze niet geslapen. Ze pakten hun spullen in en Hermelien treuzelde nogal. Harry wist waarom ze zo lang mogelijk aan de oever van de rivier wilde blijven staan. Hij zag haar diverse keren gretig opkijken en was ervan overtuigd dat ze zichzelf dan weer had wijsgemaakt dat ze voetstappen had gehoord, boven de neergutsende regen uit, maar er dook geen roodharige gedaante op tussen de bomen. Telkens als Harry haar voorbeeld volgde en ook keek (want onwillekeurig voelde hij dan net zo goed een kleine flikkering van hoop) zag hij alleen maar natgeregende bossen en ontplofte er weer een klein pakketje woede in zijn borst. Hij hoorde Ron zeggen 'We dachten dat je wist wat je deed!' en ging verder met pakken, met een harde knoop in zijn maag.

Het water in de modderige rivier steeg snel. Nog even en de oever zou onderlopen. Ze hadden al ruim een uur langer getreuzeld dan normaal als ze op weg gingen naar een nieuwe kampeerstek. Uiteindelijk, nadat ze haar met kralen bestikte tasje drie keer had leeggehaald en weer ingepakt, kon Hermelien blijkbaar geen reden meer verzinnen om nog langer te blijven; zij en Harry pakten elkaars hand, Verdwijnselden en verschenen weer op een regenachtige, met hei begroeide helling.

Zodra ze gearriveerd waren, liet Hermelien Harry's hand los en ging een eindje verder op een rotsblok zitten, met haar gezicht tegen haar knieën gedrukt. Ze schudde helemaal en Harry besefte dat ze huilde. Hij keek even toe en wist dat hij haar eigenlijk zou moeten troosten, maar iets verhinderde dat en zorgde ervoor dat hij geen stap kon verzetten.

Hij voelde zich koud en strak van binnen toen hij terugdacht aan Rons minachtende gezicht. Harry liep met grote passen weg, beschreef een ruime cirkel om de snikkende Hermelien en mompelde de spreuken die zij gewoonlijk gebruikte om hen te beschermen.

In de dagen daarna spraken ze niet één keer over Ron. Harry was vastbesloten zijn naam nooit meer te noemen en Hermelien scheen te voelen dat het geen zin had om de zaak te forceren, ook al hoorde hij haar 's nachts soms huilen als ze dacht dat hij sliep. Ondertussen had Harry de gewoonte gekregen om 's nachts de Sluipwegwijzer te pakken en die te bestuderen in het licht van zijn toverstok. Hij wachtte op het moment dat het stipje met Rons naam zou verschijnen in de gangen van Zweinstein, als bewijs dat hij was teruggekeerd naar het comfortabele kasteel, beschermd door zijn bloedzuivere status. Ron verscheen echter niet en na een tijdje betrapte Harry zich erop dat hij de kaart pakte om naar Ginny's naam in de meisjesslaapzaal te kunnen turen. Hij vroeg zich af of de intensiteit van zijn blik haar slaap zou verstoren en of ze op de een of andere manier zou beseffen dat hij aan haar dacht en hoopte dat alles goed met haar was.

Overdag probeerden ze uit alle macht te bedenken waar het zwaard van Griffoendor verborgen zou kunnen zijn, maar hoe meer ze praatten over eventuele bergplaatsen, hoe wanhopiger en onwaarschijnlijker hun gissingen werden. Hoe Harry zijn hersens ook pijnigde, hij kon zich niet herinneren dat Perkamentus ooit een plaats had genoemd waar hij iets zou willen verstoppen. Soms wist hij niet op wie hij het kwaadst was: op Ron of op Perkamentus. We dachten dat je wist wat je deed... we dachten dat Perkamentus je verteld had wat je moest doen... we dachten dat je een plan had! Hij kon het niet ontkennen, hoe graag hij dat ook wilde: Ron had gelijk gehad. Perkamentus had hem met vrijwel lege handen achtergelaten.

Ze hadden een Gruzielement, maar geen flauw idee hoe ze dat moesten vernietigen, en de overige Gruzielementen waren nog even ongrijpbaar als altijd. Af en toe dreigde Harry verzwolgen te worden door een gevoel van hopeloosheid. Hij kon nu bijna niet meer geloven dat hij zo arrogant was geweest om in te gaan op het aanbod van zijn vrienden om hem te vergezellen op deze zinloze zwerftocht. Hij wist niets, hij had geen ideeën en hij was constant alert op tekenen dat Hermelien er ook genoeg van zou hebben en haar biezen zou pakken.

Vaak zeiden ze 's avonds geen woord tegen elkaar en Hermelien kreeg de gewoonte om het portret van Firminus Nigellus te voorschijn te halen en op een stoel te zetten, alsof een deel van het gapende gat dat Rons vertrek had achtergelaten daarmee opgevuld kon worden. Ondanks zijn eerdere bewering dat hij nooit meer zou terugkomen, kon Firminus Nigellus kennelijk geen weerstand bieden aan de verleiding om meer te weten te komen over wat Harry in zijn schild voerde en daarom was hij bereid om de paar dagen geblinddoekt te komen opdraven. Zelfs Harry was blij om hem te zien. Hij was tenminste gezelschap, zij het van een nogal sarcastische en pesterige soort. Ze genoten van ieder nieuwtje dat hij maar vertellen kon over Zweinstein, al was Firminus Nigellus niet echt een ideale informant. Hij idoliseerde Sneep, de eerste Zwadderaar die het tot schoolhoofd had geschopt sinds Firminus die positie zelf bekleed had en ze moesten oppassen dat ze Sneep niet bekritiseerden of al te brutale vragen over hem stelden, anders verliet Firminus onmiddellijk zijn lijst.

Desondanks liet hij wel bepaalde dingen doorschemeren. Sneep werd blijkbaar geconfronteerd met een subtiele, maar niet-aflatende vorm van muiterij door een harde kern van leerlingen. Ginny mocht niet meer in Zweinsveld komen en Sneep had een oud decreet van Omber nieuw leven ingeblazen, zodat bijeenkomsten van drie of meer leerlingen en alle onofficiële studentenverenigingen nu verboden waren.

Uit die dingen leidde Harry af dat Ginny, en waarschijnlijk ook Marcel en Loena, hun best deden om de Strijders van Perkamentus voort te zetten. Door dat schaarse nieuws wilde Harry Ginny zo graag zien dat hij er buikpijn van kreeg, maar hij moest er ook door aan Ron denken, en aan Perkamentus en Zweinstein, die hij bijna net zo erg miste als Ginny. Toen Firminus Nigellus het over Sneeps strenge maatregelen had, werd Harry zelfs gegrepen door een korte aanval van waanzin, waarin hij zich voorstelde dat hij gewoon terugging naar school en meehielp met de ondermijning van Sneeps regime. Op dat moment leek smakelijk eten, een zacht bed en alles kunnen overlaten aan anderen het meest fantastische vooruitzicht dat hij zich maar kon indenken. Maar toen besefte hij dat hij Ongewenst Persoon Nummer Een was, dat er tienduizend Galjoenen op zijn hoofd stonden en dat het op dit moment net zo gevaarlijk was om Zweinstein binnen te wandelen als het Ministerie van Toverkunst. Firminus Nigellus benadrukte dat gevaar ongewild door af en toe zogenaamd onschuldig te vragen waar Harry en Hermelien zich nou precies bevonden. Telkens als hij dat deed, stopte Hermelien hem meteen weer in haar tasje en na zo'n abrupt afscheid liet Firminus zich een aantal dagen niet meer zien.

Het werd steeds kouder. Ze durfden niet lang op één plek te blijven en zwierven daarom van het zuiden, waar een flinke nachtvorst hun grootste zorg was, helemaal naar het noorden. Ze trotseerden een berghelling waar hun tent bijna werd platgebeukt door hagel, een groot moeras waar de tent volliep met ijzig water en een piepklein eilandje in een meer, waar de tent 's nachts half bedolven werd onder de sneeuw.

Ze hadden al kerstbomen zien twinkelen achter diverse huiskamerramen toen Harry op een avond een besluit nam: hij zou opnieuw voorstellen om de enige mogelijkheid te onderzoeken die ze tot nu toe niet verkend hadden. Ze hadden net een ongewoon goede maaltijd achter hun kiezen: Hermelien had onder de Onzichtbaarheidsmantel een supermarkt bezocht (en het verschuldigde geld keurig in een open kassa gestopt toen ze weer wegging) en Harry dacht dat ze misschien gemakkelijker over te halen zou zijn met haar buik vol spaghetti bolognese en peren uit blik. Hij had ook, met vooruitziende blik, voorgesteld om het Gruzielement nu maar eens een paar uur af te doen en dat hing over de rand van het stapelbed naast hem.

'Hermelien?'

'Hmm?' Ze zat opgekruld in een van de doorgezakte fauteuils en las De Vertelsels van Baker de Bard. Harry snapte niet dat ze nog steeds iets nieuws kon ontdekken in het boek, dat nou ook weer niet zo dik was, maar blijkbaar was ze nog niet klaar met ontcijferen, want Spelmans Complete Catalogus der Syllaben lag opengeslagen op de armleuning van haar stoel.

Harry schraapte zijn keel. Jaren geleden had hij zich precies zo gevoeld, toen hij professor Anderling had gevraagd of hij toch naar Zweinsveld mocht, ondanks het feit dat hij de Duffelingen niet had kunnen overhalen om het toestemmingsformulier te ondertekenen.

'Hermelien, ik heb eens nagedacht en - '

'Harry, zou je me ergens mee kunnen helpen?'

Blijkbaar had ze niet naar hem geluisterd. Ze boog zich naar voren en liet hem De Vertelsels van Baker de Bard zien.

'Moet je dat symbool eens bekijken,' zei ze en ze wees naar de bovenkant van een pagina. Boven de titel van het sprookje (daar ging Harry tenminste van uit, want hij kon geen runen lezen) stond een plaatje van iets wat op een driehoekig oog leek, met een verticale streep door de pupil.

'Ik heb nooit Oude Runen gehad, Hermelien.'

'Weet ik, maar dit is geen rune en het staat ook niet in de catalogus.

Ik dacht eerst dat het een plaatje van een oog was, maar volgens mij is dat niet zo! Kijk, iemand heeft het er met de hand bij getekend. Het hoort eigenlijk niet in het boek thuis. Denk eens goed na. Heb jij het ooit eerder gezien?'

'Nee... wacht eens even!' Harry keek wat beter. 'Is dat niet het symbool dat Luna's vader om zijn hals droeg?'

'Ja, dat dacht ik ook al!'

'Dan is dat het teken van Grindelwald.'

Hermelien staarde hem met open mond aan.

'Wat?'

'Kruml zei... '

Hij herhaalde het verhaal dat Viktor Kruml hem op de trouwerij verteld had. Hermelien leek met stomheid geslagen.

'Het teken van Grindelwald?'

Ze keek van Harry naar het eigenaardige symbool en weer terug. 'Ik heb nooit gehoord dat Grindelwald een speciaal teken had. In de boeken die ik over hem gelezen heb, is daarover niets te vinden.'

'Nou, zoals ik al zei was dat symbool op Klammfels in een muur gegrift en volgens Kruml had Grindelwald dat gedaan.'

Hermelien liet zich met gefronst voorhoofd achteroverzakken in de oude leunstoel.

'Dat is heel vreemd. Als het een symbool is van Duistere Magie, wat doet het dan in een sprookjesboek?'

'Ja, dat is inderdaad raar,' zei Harry. 'En je zou toch denken dat Schobbejak het dan wel herkend zou hebben. Hij was tenslotte Minister, hij zou juist een expert moeten zijn in al dat Duistere gedoe.'

'Lijkt mij ook... misschien dacht hij dat het gewoon een oog was, net als ik. Boven de titels van de andere sprookjes staan ook kleine plaatjes.'

Ze zweeg even en staarde naar het vreemde teken. Harry probeerde het opnieuw.

'Hermelien?'

'Hmm?'

'Ik heb eens nagedacht. Ik - ik zou graag naar Goderics Eind willen gaan.'

Ze keek op, maar haar blik was wazig en hij wist zeker dat ze nog steeds bezig was met het raadselachtige teken in het boek.

'Ja,' zei ze. 'Ja, daar heb ik ook al aan gedacht. Ik denk dat er niets anders op zit.'

'Heb je me wel goed verstaan?' vroeg Harry.

'Natuurlijk. Je wilt graag naar Goderics Eind en dat ben ik met je eens.

We moeten inderdaad gaan. Ik bedoel, ik kan verder ook niet bedenken waar het zou kunnen zijn. Het zal gevaarlijk worden, maar hoe meer ik erover nadenk, hoe waarschijnlijker het me lijkt dat het daar is.'

'Eh - dat wat daar is?' vroeg Harry.

Toen Hermelien dat hoorde, keek ze net zo verbijsterd als Harry zich voelde.

'Het zwaard natuurlijk, Harry! Perkamentus moet geweten hebben dat je terug zou willen en Goderic Griffoendor is ten slotte geboren in Goderics Eind - '

'O ja? Kwam Griffoendor uit Goderics Eind?'

'Harry, heb je ooit een bladzij gelezen in De Geschiedenis van de Toverkunst?'

'Eh... ' zei Harry en hij glimlachte, voor het eerst in maanden leek het wel: zijn kaakspieren voelden merkwaardig stijf aan. 'Nou, misschien heb ik het wel eens opengeslagen, toen ik het pas gekocht had... één keertje... '

'Nou, het dorp is naar hem vernoemd, dus dat verband had je toch wel kunnen leggen,' zei Hermelien. Plotseling leek ze weer bijna haar oude zelf. Zo had ze in tijden niet meer geklonken en Harry verwachtte half-enhalf dat ze zou aankondigen dat ze even naar de bibliotheek ging. 'Er staat iets over het dorp in De Geschiedenis van de Toverkunst, wacht even... '

Ze deed haar tasje open, rommelde er een tijdje in en diepte uiteindelijk een exemplaar van hun oude schoolboek op: De Geschiedenis van de Toverkunst, door Mathilda Belladonna. Ze bladerde erin tot ze de pagina had gevonden die ze zocht.

'Na de ondertekening van het Internationale Statuut van Geheimhouding in 1689 doken tovenaars voorgoed onder. Het was misschien vanzelfsprekend dat ze hun eigen kleine gemeenschappen binnen een gemeenschap vormden. In veel dorpen en gehuchten woonden diverse toverfamilies bij elkaar, ter ondersteuning en bescherming.

Vonkeveen in het westen van het land, Ochtendwater in het noorden en Greenwitch aan de zuidkust zijn enkele van de bekendste plaatsen waar groepjes toverfamilies samenleefden met tolerante en soms met Waanzichtspreuken bewerkte Dreuzels. Het befaamdste van al die half-magische dorpen is misschien wel Goderics Eind, het dorp waar de beroemde tovenaar Goderic Griffoendor werd geboren en waar Sijmen Hamerslag, de toversmid, de allereerste Gouden Snaai smeedde. Op de begraafplaats wemelt het van de namen van oeroude toverfamilies en dat heeft ongetwijfeld bijgedragen aan de verhalen over geestverschijningen die het kerkje al eeuwenlang plagen.'

'Er staat niets in over jou of je ouders,' zei Hermelien en ze sloeg het boek dicht, 'omdat professor Belladonna's boek alleen de periode tot het eind van de negentiende eeuw bestrijkt. Maar snap je het nu? Goderics Eind, Goderic Griffoendor, Griffoendors zwaard. Zou Perkamentus niet verwacht hebben dat je het verband zag?'

'Ja... '

Harry wilde niet toegeven dat hij helemaal niet aan het zwaard van Griffoendor had gedacht toen hij voorstelde om naar Goderics Eind te gaan. Voor hem bestond de aantrekkingskracht van het dorp uit het graf van zijn ouders, het huis waar hij op het nippertje aan de dood was ontsnapt en Mathilda Belladonna.

'Weet je nog wat tante Marga zei?' vroeg hij uiteindelijk.

'Wie?'

'Je weet wel.' Hij aarzelde even, want hij wilde Rons naam niet noemen.

'Ginny's oudtante. Op de bruiloft. Die zei dat je magere enkels had.'

'O, die,' zei Hermelien.

Het was een lastig moment: ze had gevoeld dat Rons naam op het punt stond om genoemd te worden, dacht Harry. Haastig vervolgde hij: 'Ze zei dat Mathilda Belladonna nog steeds in Goderics Eind woont.'

'Mathilda Belladonna?' mompelde Hermelien en ze streek met haar wijsvinger over de in reliëf gedrukte naam van Mathilda op het omslag van De Geschiedenis van de Toverkunst. 'Nou ja, dat - '

Hermelien snakte plotseling zo dramatisch naar adem dat Harry's maag zich omkeerde. Hij trok zijn toverstok en keek snel om in de verwachting een hand te zien die de ingang van de tent probeerde open te maken, maar er was niets.

'Wat?' zei hij, half boos en half opgelucht. 'Waarom deed je dat nou? Ik dacht dat je op zijn minst een Dooddoener had gezien die de tent openritste - '

'Harry, stel dat Mathilda het zwaard heeft? Dat Perkamentus het aan haar heeft toevertrouwd?'

Harry overwoog die mogelijkheid. Mathilda zou nu werkelijk stokoud moeten zijn en volgens tante Marga was ze 'kierewiet'. Zou Perkamentus dan het zwaard van Griffoendor bij haar verborgen hebben? Als dat zo was, had Perkamentus wel erg veel aan het toeval overgelaten, vond Harry: hij had nooit verteld dat hij het echte zwaard vervangen had door een kopie en had ook nooit met één woord over een eventuele vriendschap met Mathilda gesproken. Dit was echter niet het moment om Hermeliens theorie in twijfel te trekken, niet nu ze zo verbazingwekkend positief gereageerd had op iets wat Harry's liefste wens was.

'Ja, dat zou best eens kunnen! Dus we gaan naar Goderics Eind?'

'Ja, maar we moeten het wel goed plannen, Harry.' Ze zat nu recht overeind in haar stoel en Harry zag dat het vooruitzicht van een nieuw, concreet plan haar humeur net zoveel goed had gedaan als het zijne.

'Om te beginnen moeten we oefenen in samen Verdwijnselen onder de Onzichtbaarheidsmantel en misschien zijn Kameoflagespreuken ook wel verstandig, of vind jij dat we het beter meteen goed kunnen doen en Wisseldrank moeten gebruiken? In dat geval moeten we haar van andere mensen hebben. Misschien is dat wel een goed idee, Harry, hoe sterker onze vermomming is hoe beter... '

Harry liet haar maar praten. Als er even een stilte viel, knikte hij en zei hij dat hij het met haar eens was, maar hij was er met zijn gedachten niet meer bij. Voor het eerst sinds hun ontdekking dat het zwaard bij Goudgrijp een kopie was, voelde hij zich weer opgewonden.

Hij stond op het punt om naar huis te gaan, terug te keren naar het dorp waar hij familie had gehad. Als Voldemort er niet was geweest, zou hij in Goderics Eind zijn opgegroeid en daar de schoolvakanties hebben doorgebracht. Dan zou hij vrienden thuis uitgenodigd hebben... misschien zou hij zelfs broers of zussen hebben gehad... zijn eigen moeder had dan de taart voor zijn zeventiende verjaardag kunnen bakken. Het leven dat hij nooit had geleid, had nog nooit zo echt geleken als op dat moment, toen hij wist dat hij binnenkort de plaats zou zien waar hem dat allemaal ontnomen was. Nadat Hermelien naar bed was gegaan, viste Harry stiekem zijn rugzak uit haar tasje en haalde daar het fotoalbum uit dat Hagrid hem jaren geleden gegeven had. Voor het eerst in maanden keek hij weer naar de foto's van zijn ouders, glimlachend en zwaaiend op de oude afbeeldingen die nu het enige waren wat hij nog van hen had.

Harry zou graag de volgende dag al naar Goderics Eind zijn gegaan, maar Hermelien had andere ideeën. Ze was ervan overtuigd dat Voldemort verwachtte dat Harry zou terugkeren naar de plek waar zijn ouders vermoord waren en was vastbesloten om pas te gaan als ze zeker wisten dat ze de best mogelijke vermomming hadden. Ze moesten eerst stiekem haren bemachtigen van onschuldige Dreuzels die kerstinkopen deden en oefenen in Verschijnselen en Verdwijnselen onder de Onzichtbaarheidsmantel.

Daarom duurde het nog een volle week voor Hermelien erin toestemde de reis te maken.

Ze zouden onder dekking van de duisternis naar het dorp Verdwijnselen en dus namen ze pas aan het eind van de middag hun Wisseldrank in. Harry veranderde in een kalende Dreuzel van middelbare leeftijd en Hermelien in zijn kleine en nogal timide vrouw. Het met kralen bestikte tasje dat al hun bezittingen bevatte (behalve het Gruzielement, dat Harry om zijn hals droeg), zat in de binnenzak van Hermeliens dichtgeknoopte winterjas. Harry gooide de Onzichtbaarheidsmantel over hen heen en ze werden opnieuw verzwolgen door de verstikkende duisternis.

Met bonzend hart deed Harry zijn ogen open. Ze stonden hand in hand in een besneeuwd straatje, onder een donkerblauwe hemel waaraan de eerste sterren zwakjes straalden. Aan weerszijden van de smalle straat stonden huizen en voor de ramen fonkelden kerstversieringen.

Aan de gouden gloed van straatlantaarns, ietsje verderop, zagen ze waar het centrum van het dorp was.

'Kijk eens naar al die sneeuw!' fluisterde Hermelien onder de Onzichtbaarheidsmantel.

'Waarom hebben we daar niet aan gedacht? Al die voorzorgsmaatregelen, en nu laten we dadelijk voetstappen achter in de sneeuw! Nou, die moeten we uitwissen - loop jij maar voorop, dan doe ik het wel - '

Harry voelde er niets voor om rug aan rug het dorp in te schuifelen terwijl ze zich probeerden te verbergen onder de mantel en tegelijkertijd magisch hun sporen moesten uitwissen.

'Laten we de mantel afdoen,' zei Harry. Hermelien keek hem angstig aan en hij zei: 'O, vooruit. We zien er nu totaal anders uit en er kijkt toch niemand.'

Hij borg de Onzichtbaarheidsmantel op onder zijn jas en ze liepen ongehinderd verder. Ze passeerden nog meer huizen en achter iedere deur zouden Lily en James gewoond kunnen hebben, of woonde Mathilda nu. Harry keek naar de portieken en besneeuwde daken en vroeg zich af of hij zich nog huizen herinnerde, al wist hij diep van binnen dat dat onmogelijk was. Hij was nauwelijks één jaar oud geweest toen hij hier vertrokken was. Hij wist niet eens zeker of hij hun oude huis wel zou kunnen zien; wat gebeurde er als mensen die beschermd waren door een Fideliusbezwering stierven? De smalle straat maakte een bocht naar links en ze zagen het hart van het dorp: een bescheiden plein.

Overal hingen gekleurde lichtjes en in het midden stond een oorlogsmonument, dat gedeeltelijk schuilging achter een verwaaide kerstboom.

Ze zagen diverse winkels, een postkantoortje, een kroeg en aan de overkant van het plein een kleine kerk, met gebrandschilderde ramen die gloeiden als juwelen.

Op het plein, waar de hele dag mensen gelopen hadden, was de sneeuw hard aangestampt en spekglad. Links en rechts werden de gedaantes van passerende dorpelingen even beschenen door de straatlantaarns.

Toen de deur van de kroeg open en weer dicht ging, hoorden ze gelach en een vlaag popmuziek, en in het kerkje werd een kerstlied aangeheven.

'Harry, volgens mij is het kerstavond!' zei Hermelien.

'Denk je?'

Hij had geen idee wat voor dag het was; ze hadden al weken geen krant meer gezien.

'Ja, ik weet het zeker,' zei Hermelien. Ze keek naar het kerkje. 'Ze... ze liggen vast daar, denk je ook niet? Je vader en moeder? Ik zie een kerkhof.'

Harry voelde iets wat meer met angst dan met opwinding te maken had. Nu hij zo dichtbij was, wist hij plotseling niet meer of hij het eigenlijk wel wilde zien. Misschien besefte Hermelien hoe hij zich voelde, want ze pakte zijn hand, nam voor het eerst het initiatief en trok hem mee naar het kerkje. Halverwege het plein bleef ze echter plotseling staan.

'Harry, kijk!'

Ze wees op het oorlogsmonument. Toen ze dat passeerden, was het plotseling veranderd. In plaats van een obelisk met namen zagen ze nu een standbeeld van drie mensen: een man met slordig haar en een bril, een vrouw met lang haar en een knap, vriendelijk gezicht en een klein jongetje, een baby nog maar, die in de armen van zijn moeder zat. Ze hadden alle drie een laag sneeuw op hun hoofd als een witte, pluizige pet.

Harry liep naar het monument en staarde naar de gezichten van zijn ouders. Hij had nooit gedacht dat er een standbeeld zou zijn... wat vreemd om zichzelf afgebeeld te zien in steen, een blije baby zonder litteken op zijn voorhoofd...

'Kom op,' zei Harry nadat hij lang genoeg gekeken had en ze liepen verder. Toen ze de weg overstaken, wierp hij een blik over zijn schouder: het standbeeld was weer een oorlogsmonument geworden.

Het gezang zwol aan toen ze de kerk naderden en Harry voelde een brok in zijn keel. Het deed hem zo sterk denken aan Zweinstein, aan Foppe die zich in harnassen verstopte en dan vieze versies van kerstliedjes brulde, aan de twaalf kerstbomen in de Grote Zaal, aan Perkamentus met een wollen muts op die in een knalbonbon had gezeten, aan Ron met een trui aan die zijn moeder voor hem had gebreid...

Bij de ingang van het kerkhof was een houten hek. Hermelien duwde het zo stilletjes mogelijk open en ze glipten naar binnen. Aan weerszijden van het glibberige pad naar de kerkdeuren lag een dikke laag maagdelijke sneeuw. Daar ploegden ze doorheen terwijl ze om de kerk heen liepen en zo veel mogelijk in de schaduw onder de stralende vensters bleven.

Achter de kerk staken rijen besneeuwde grafstenen omhoog uit een lichtblauwe deken, bespikkeld met oogverblindend rood, groen en goud door het licht dat door de gebrandschilderde ramen scheen. Harry liep naar het dichtstbijzijnde graf.

'Kijk, hier ligt een Albedil! Dat zou best eens familie kunnen zijn van Hannah!'

'Niet zo hard!' smeekte Hermelien.

Ze waadden verder over het kerkhof en maakten diepe sporen in de sneeuw. Af en toe bukten ze zich om de woorden op oude grafstenen te lezen, of keken ze naar de omringende duisternis om te controleren of ze nog wel echt alleen waren.

'Harry, hier!'

Hermelien was twee rijen verder; Harry waadde met luid bonzend hart naar haar toe.

'Is het - ?'

'Nee, maar moet je zien!'

Ze wees naar de donkere steen. Harry bukte zich en zag op het ijskoude, met mos begroeide graniet de woorden Kendra Perkamentus en net onder haar geboorte- en sterfdatum en haar dochter Ariana. Er stond ook een citaat: Waar je schat is, zal je hart ook zijn.

Dus Rita Pulpers en tante Marga hadden er in elk geval niet helemaal naast gezeten. De familie Perkamentus had hier inderdaad gewoond en sommigen waren hier ook gestorven.

Het graf zien was nog erger dan erover horen. Harry bedacht dat hij en Perkamentus allebei diepe wortels hadden op dit kerkhof. Dat had Perkamentus aan hem moeten vertellen, maar hij had er nooit met één woord over gerept. Ze hadden hier samen op bezoek kunnen gaan. Harry verbeeldde zich even dat hij de begraafplaats bezocht met Perkamentus.

Wat een band zou dat gevormd hebben en wat zou het veel voor hem betekend hebben! Maar blijkbaar vond Perkamentus het feit dat hun familieleden vrijwel naast elkaar begraven lagen alleen maar een onbelangrijk toeval, iets wat absoluut niet ter zake deed als het om de opdracht ging die Harry van hem moest uitvoeren.

Hermelien keek naar Harry en hij was blij dat zijn gezicht schuilging in de schaduw. Hij las de woorden op de grafsteen nogmaals. Waar je schat is, zal je hart ook zijn. Hij begreep niet wat het betekende. Het citaat moest gekozen zijn door Perkamentus, als oudste lid van de familie nadat zijn moeder was gestorven.

'Heeft hij nooit iets gezegd over - '

'Nee,' zei Harry kortaf. 'Laten we verder zoeken.' Hij draaide zich om en wenste dat hij de steen niet gezien had; hij wilde niet dat zijn angstige opwinding bezoedeld werd door rancune.

'Hier!' riep Hermelien enkele ogenblikken later en toen: 'O nee! Sorry, ik dacht dat er Potter stond.'

Ze wreef over een brokkelige, met mos begroeide steen en keek er fronsend naar.

'Harry, kom eens even.'

Hij had geen zin in een tweede dwaalspoor en ploegde met tegenzin terug door de sneeuw.

'Wat?'

'Kijk eens!'

Het graf was heel erg oud en zo verweerd dat Harry de naam nauwelijks kon lezen. Hermelien wees op het symbool dat eronder stond.

'Harry, dat is het teken uit het boek!'

Hij tuurde naar de plaats die ze aanwees, maar de steen was zo afgesleten dat het moeilijk was om iets te onderscheiden, al leek er inderdaad een soort driehoekig teken onder de vrijwel onleesbare naam te staan.

'Ja... zou kunnen... '

Hermelien verlichtte haar toverstok en scheen daarmee op de naam op de grafsteen.

'Volgens mij staat er Ig - Ignotus...'

'Ik zoek verder naar mijn ouders, ok?' zei Harry lichtelijk geïrriteerd.

Hij liep terug en liet Hermelien gehurkt naast het oude graf zitten.

Af en toe herkende hij een achternaam, zoals Albedil, die hij ook op Zweinstein was tegengekomen. Soms lagen meerdere generaties van dezelfde toverfamilie begraven op het kerkhof: aan de jaartallen zag Harry dat de familie óf was uitgestorven, óf tegenwoordig niet meer in Goderics Eind woonde. Hij dwaalde verder tussen de graven en iedere keer dat hij bij een nieuwe steen kwam, ging er een kleine schok van angst en verwachting door hem heen.

Plotseling was het alsof het een stuk donkerder en stiller werd. Harry keek bezorgd om zich heen en dacht aan Dementors, maar besefte toen dat de dienst was afgelopen en dat het geroezemoes en rumoer van de kerkgangers wegstierf terwijl ze terugliepen naar het dorpsplein. In de kerk had iemand zojuist het licht uitgedaan.

Toen klonk Hermeliens stem voor de derde keer op uit het donker, scherp en helder en maar een paar meter van hem vandaan.

'Harry, hier zijn ze... ze liggen hier.'

Hij hoorde meteen aan haar toon dat het deze keer om zijn ouders ging. Hij liep naar haar toe met het gevoel dat er iets zwaars op zijn borst rustte. Dat had hij ook gevoeld toen Perkamentus was gestorven: een verdriet dat als een loden gewicht op zijn hart en longen drukte.

De grafsteen bevond zich maar twee rijen achter die van Kendra en Ariana. Hij was van wit marmer, net als het graf van Perkamentus op Zweinstein, en daardoor was het opschrift gemakkelijk te lezen, want het leek te glanzen in het donker. Harry hoefde niet te knielen of zelfs maar heel dicht bij het graf te staan om de uitgehouwen woorden te kunnen lezen.

James Potter, geboren 27 maart 1960, overleden 31 oktober 1981

Lily Potter, geboren 30 januari 1960, overleden 31 oktober 1981

De laatste vijand die overwonnen wordt, is de dood.

Harry las de woorden langzaam, alsof hij maar één kans zou krijgen om de betekenis ervan tot zich door te laten dringen, en de laatste zin las hij hardop voor.

'De laatste vijand die overwonnen wordt, is de dood'... Er kwam een vreselijke gedachte bij hem op en hij zei een beetje paniekerig: 'Is dat geen Dooddoenersidee? Waarom staat het hier?'

'Het betekent niet de dood overwinnen zoals de Dooddoeners bedoelen, Harry,' zei Hermelien troostend. 'Het betekent... je weet wel...

voortleven na de dood. Een leven na de dood.'

Maar ze leefden niet meer, dacht Harry, ze waren weg. Die holle woorden konden niet verhullen dat de vergane lichamen van zijn ouders onverschillig en onwetend onder die besneeuwde steen lagen. Voor hij ze tegen kon houden kwamen de tranen, gloeiend heet maar onmiddellijk afkoelend op zijn wangen, en wat had het voor zin om ze weg te vegen, te doen alsof? Hij liet ze stromen en staarde met samengeknepen lippen naar het dikke pak sneeuw dat de plaats waar zich de laatste resten van Lily en James bevonden aan het oog onttrok. Ze waren vast vergaan tot botten, tot stof, zonder te weten of zich erom te bekommeren dat hun levende zoon nu zo dicht bij hen stond, met een hart dat nog wel klopte, een zoon die nog leefde omdat zij hun offer hadden gebracht en die op dat moment bijna wenste dat hij samen met hen sliep onder de sneeuw.

Hermelien had zijn hand gepakt en hield die stevig vast. Hij kon haar niet aankijken, maar kneep ook in haar hand, ademde grote teugen koude lucht in en probeerde zich te vermannen, zijn emoties weer in bedwang te krijgen. Hij had eigenlijk iets moeten meenemen voor op het graf, maar had daar totaal niet aan gedacht en iedere plant op het kerkhof was kaal en bevroren. Maar Hermelien hief haar toverstok op, beschreef daarmee een cirkel in de lucht en een krans van kerstrozen bloeide op. Harry pakte hem en legde hem op het graf van zijn ouders.

Zodra hij weer overeind kwam, wilde hij het liefst meteen weg; hij dacht dat hij het niet kon verdragen om nog één seconde langer te blijven.

Hij legde zijn arm om Hermeliens schouders en zij de hare om zijn middel. Zwijgend draaiden ze zich om en liepen terug door de sneeuw, langs de moeder en zuster van Perkamentus, terug naar de donkere kerk en het nog onzichtbare hek van de begraafplaats.

Hoofdstuk 17

MATHILDA'S GEHEIM

'Stop, Harry.'

'Wat is er?'

Ze kwamen net langs het graf van de onbekende Albedil.

'Er is iemand. We worden in de gaten gehouden, ik voel het.

Kijk daar, bij die struiken.'

Ze bleven doodstil staan met hun armen om elkaar heen, en staarden naar de dichte, pikzwarte afscheiding rond het kerkhof. Harry zag niets.

'Weet je het zeker?'

'Ik had kunnen zweren dat ik iets zag bewegen... '

Ze liet hem los, zodat ze een arm voor haar toverstok vrij had.

'We zien eruit als Dreuzels,' zei Harry.

'Dreuzels die net een krans hebben gelegd op het graf van je ouders? Harry, ik weet zeker dat er iemand is!'

Harry dacht aan De Geschiedenis van de Toverkunst. Het zou zogenaamd spoken op het kerkhof: stel dat - ? Maar toen hoorde hij geritsel en zag hij een handvol sneeuw omlaag dwarrelen van de struik die Hermelien had aangewezen. Spoken konden geen sneeuw verplaatsen.

'Een kat,' zei Harry na enkele ogenblikken, 'of een vogel. Als het een Dooddoener was, waren we er nu al geweest. Maar laten we hier weggaan en de Onzichtbaarheidsmantel omdoen.'

Ze keken herhaaldelijk achterom terwijl ze over het kerkhof liepen.

Harry, die zich meer zorgen maakte dan hij tegenover Hermelien had laten voorkomen, was blij toen ze het hek en de gladde stoep weer bereikt hadden en de Onzichtbaarheidsmantel omdeden. Het was nu drukker in het café: binnen zongen vele stemmen het kerstlied dat ze ook gehoord hadden toen ze naar de kerk liepen. Even wilde Harry voorstellen om binnen te schuilen, maar voor hij iets kon zeggen mompelde Hermelien 'Laten we deze kant opgaan' en trok ze hem mee naar een donkere straat. Die liep naar de rand van het dorp, maar in de tegenovergestelde richting van die waaruit ze gearriveerd waren. Harry zag het punt waar de huizen ophielden en het weggetje weer omzoomd werd door velden en weiden. Ze liepen zo snel ze maar durfden, langs nog meer ramen waar kleurige lichtjes flonkerden en de omtrekken van kerstbomen door de gordijnen schemerden.

'Hoe moeten we Mathilda's huis vinden?' vroeg Hermelien. Ze rilde een beetje en keek steeds over haar schouder. 'Harry? Wat denk jij? Harry?'

Ze trok aan zijn arm, maar Harry besteedde geen aandacht aan haar.

Hij staarde naar de donkere massa die aan het eind van de rij huizen oprees.

Plotseling begon hij nog harder te lopen en trok Hermelien mee; ze gleed bijna uit op de gladde stoep.

'Harry - '

'Kijk... kijk dan, Hermelien... '

'Ik zie niet... o!'

Harry zag het wel; de Fideliusbezwering moest verbroken zijn na de dood van James en Lily. De heg was overwoekerd geraakt in de zestien jaar sinds Hagrid Harry had weggeplukt uit het puin dat tussen het bijna manshoge gras verspreid lag. Het grootste deel van het huis stond nog overeind, maar ging bijna helemaal schuil onder klimop en sneeuw: alleen de rechterkant van de bovenverdieping was weggeblazen. Harry wist zeker dat daar Voldemorts vervloeking teruggekaatst was. Hij en Hermelien staarden door het tuinhek naar de ruïne van wat ooit net zo'n huis moest zijn geweest als de panden ernaast.

'Waarom zou het nooit herbouwd zijn?' fluisterde Hermelien.

'Misschien kan dat niet,' antwoordde Harry. 'Misschien is het net als met verwondingen die zijn aangericht door Duistere Magie en kun je de schade niet meer herstellen.'

Hij stak zijn hand uit en pakte het besneeuwde en zwaar verroeste hek. Hij wilde het niet opendoen, maar gewoon een deel van het huis vasthouden.

'Je wilt toch niet naar binnen gaan? Het ziet er heel bouwvallig uit; voor je het weet - o, Harry, kijk!'

Blijkbaar kwam het doordat hij het hek had aangeraakt: plotseling rees vlak voor hen een bord op uit de grond, dwars door de wirwar van onkruid en brandnetels, als een bizarre, snelgroeiende bloem. De gouden letters op het hout vermeldden:

Op deze plaats, in de nacht van 31 oktober 1981, kwamen Lily en James Potter om het leven.

Hun zoon Harry is nog steeds de enige tovenaar die de Vloek des Doods overleefd heeft.

Dit huis, onzichtbaar voor Dreuzels, is in deze staat gelaten als gedenkteken voor de Potters en als herinnering aan het geweld dat hun gezin verscheurde.

Overal rond die keurige letters stonden de krabbels van andere magische bezoekers aan het huis waaruit de Jongen Die Bleef Leven ontsnapt was. Sommigen hadden alleen hun naam geschreven met Eeuwigdurende Inkt, anderen hadden hun initialen uitgesneden in het hout of boodschappen achtergelaten. De meest recente, die helder glanzend over zestien jaar magische graffiti waren heen geschreven, luidden allemaal ongeveer hetzelfde.

'Zet hem op, Harry, waar je ook bent.' 'Als je dit leest, Harry: wij staan achter je!'

'Lang leve Harry Potter.'

'Ze hadden niet op het bord mogen schrijven!' zei Hermelien verontwaardigd.

Harry keek haar met een brede glimlach aan.

'Ik vind het juist geweldig! Ik ben blij dat ze... '

Hij zweeg abrupt. Een in een dikke mantel gehulde gedaante kwam aanhobbelen door het straatje; het silhouet stak af tegen het licht op het plein. Het was moeilijk te zien, maar Harry dacht dat het een vrouw was.

Ze liep langzaam, misschien omdat ze bang was dat ze zou uitglijden in de sneeuw. Haar gebogen rug, ronde figuur en schuifelende passen wezen er allemaal op dat ze heel erg oud was. Harry en Hermelien keken toe hoe ze aan kwam lopen. Harry vroeg zich af of ze een van de huizen die ze passeerde zou binnengaan, maar wist instinctief dat ze dat niet zou doen. Ze bleef uiteindelijk op een paar meter afstand staan, midden op straat, en keek in hun richting.

Hermelien kneep hem in zijn arm, maar dat was niet nodig. Hij besefte zelf ook wel dat de kans nihil was dat deze vrouw een Dreuzel was; ze staarde kalm naar een huis dat volkomen onzichtbaar had moeten zijn als ze geen heks was. Maar als ze wel een heks was, was het merkwaardig dat ze op zo'n ijskoude avond naar een ruïne kwam kijken. Volgens alle regels van de toverkunst zou ze hem en Hermelien ook niet moeten kunnen zien, maar toch had Harry het bizarre gevoel dat ze wel degelijk wist dat ze er waren en wie ze waren. Net toen hij tot die onbehaaglijke conclusie was gekomen, hief ze een gehandschoende hand op en wenkte.

Hermelien kroop dichter naar hem toe onder de Onzichtbaarheidsmantel en haar arm drukte tegen de zijne.

'Hoe weet ze dat?'

Harry schudde zijn hoofd. De vrouw wenkte opnieuw, deze keer wat gebiedender. Harry kon vele redenen bedenken om niet te gehoorzamen en toch begon hij steeds sterker te vermoeden wie ze was, terwijl ze in de verlaten straat tegenover elkaar stonden.

Was het mogelijk dat ze al die maanden op hen gewacht had? Dat Perkamentus haar gevraagd had om te wachten, omdat Harry uiteindelijk zou komen? Was het niet mogelijk dat ze haar hadden gezien op de donkere begraafplaats en dat ze hen naar deze plek gevolgd was? Zelfs het feit dat ze hun aanwezigheid kennelijk kon voelen, wees op een soort Perkamentusachtige kracht die Harry nooit eerder had meegemaakt.

Uiteindelijk zei Harry: 'Bent u Mathilda?' Hermelien maakte een sprongetje van schrik en snakte naar adem.

De dik ingepakte gedaante knikte en wenkte opnieuw.

Harry en Hermelien keken elkaar aan onder de Onzichtbaarheidsmantel.

Harry trok zijn wenkbrauwen op en Hermelien gaf een nerveus knikje.

Ze liepen op de vrouw af, die zich meteen omdraaide en terugslofte in de richting van waaruit ze waren gekomen. Ze passeerden diverse huizen en toen deed ze een tuinhek open. Ze volgden haar over een pad door een voortuin die bijna net zo verwilderd was als de tuin die ze net achter zich hadden gelaten. Mathilda zocht even naar haar sleutel, maakte toen de voordeur open en deed een stap opzij om hen binnen te laten.

Ze stonk, of misschien was het haar huis; Harry trok zijn neus op toen ze langs haar heen schuifelden en de mantel afdeden. Nu hij naast haar stond, besefte hij pas hoe klein ze was; ze was krom van ouderdom en kwam nauwelijks tot aan zijn borst. Ze deed de deur achter hen dicht, met handen die blauwachtig en gevlekt afstaken tegen de bladderende verf, draaide zich toen om en keek in Harry's gezicht. Haar ogen waren grauw van de staar en diep weggezonken tussen bijna doorzichtige huidplooien; haar hele gezicht was bezaaid met gesprongen adertjes en ouderdomsvlekken.

Hij vroeg zich af of ze hem wel kon zien. Zelfs als dat zo was, zou ze alleen de kalende Dreuzel zien wiens identiteit hij had gestolen.

De geur van ouderdom, stof, ongewassen kleren en bedorven eten werd sterker toen ze een mottige zwarte omslagdoek afdeed. Haar hoofdhuid was duidelijk zichtbaar tussen haar schaarse witte haar.

'Mathilda?' herhaalde Harry.

Ze knikte opnieuw. Harry werd zich bewust van het medaillon op zijn borst; het ding dat erin zat en dat soms tikte of klopte, was ontwaakt: hij voelde het pulseren, dwars door het koude goud heen. Wist het, voelde het dat het voorwerp waarmee het vernietigd kon worden nabij was? Mathilda schuifelde langs hen heen, duwde Hermelien opzij alsof ze haar niet gezien had en verdween naar wat blijkbaar de woonkamer was.

'Harry, ik weet het niet, hoor,' fluisterde Hermelien.

'Moet je zien hoe klein ze is. Ik denk dat we haar wel aankunnen als het daarop uitdraait,' zei Harry. 'En dat had ik je trouwens moeten vertellen: ik wist dat ze niet meer helemaal goed bij haar hoofd was. Volgens tante Marga was ze "kierewiet".'

'Kom!' riep Mathilda vanuit het aangrenzende vertrek.

Hermelien schrok en greep Harry bij zijn arm.

'Maak je niet ongerust,' zei Harry sussend en hij ging haar voor naar de woonkamer.

Mathilda schuifelde door de kamer en stak kaarsen aan, maar het was er nog steeds heel erg donker en ook buitengewoon smerig. Dikke lagen stof en gruis knerpten onder hun voeten en behalve de stank van vocht en schimmel rook Harry nog iets ergers, iets wat op bedorven vlees leek.

Hij vroeg zich af wanneer er voor het laatst iemand bij Mathilda binnen was geweest om te zien of ze het in haar eentje nog redde. Kennelijk was ze ook vergeten dat ze kon toveren, want ze stak de kaarsen onbeholpen met de hand aan. Haar lange, kanten manchet liep constant gevaar om in brand te vliegen.

'Dat doe ik wel,' bood Harry aan en hij nam de lucifers van haar over.

Ze keek toe terwijl hij de kaarsstompjes aanstak die overal in de kamer op schoteltjes stonden: gevaarlijk balancerend op hoge stapels boeken of op bijzettafeltjes vol gebarsten en beschimmelde kopjes.

De laatste kaars die Harry zag, stond op een ladekast met een gebogen front naast een groot aantal foto's. Toen de kaarsvlam flakkerend tot leven kwam, werd het licht weerkaatst door het stoffige glas en zilver van de lijsten.

Een paar foto's zag hij heel even bewegen. Terwijl Mathilda moeizaam een paar blokken op het haardvuur legde, mompelde Harry: 'Sanitato.' Het stof verdween en Harry zag meteen dat er minstens een stuk of zes foto's verwijderd waren uit de grootste en rijkst versierde lijsten. Hij vroeg zich af of Mathilda dat gedaan had of iemand anders. Opeens viel zijn blik op een foto die bijna helemaal achteraan stond en hij griste die van de ladekast.

Het was de goudblonde dief met het vrolijke gezicht, de jongen die op het raamkozijn van Stavlov had gezeten. Hij keek Harry loom glimlachend aan vanuit zijn zilveren lijst en opeens wist Harry weer waar hij hem eerder gezien had: in Het Leven en de Leugens van Albus Perkamentus.

Hij en de jonge Perkamentus hadden arm in arm gestaan. Nu wist Harry ook waar de ontbrekende foto's gebleven waren: in Rita's boek.

'Mevrouw - mevrouw Belladonna,' zei hij en zijn stem trilde een beetje.

'Wie is dit?'

Mathilda stond in het midden van de kamer en keek hoe Hermelien het vuur aanstak.

'Mevrouw Belladonna?' herhaalde Harry. Hij liep naar haar toe met de foto in zijn handen, terwijl de vlammen oplaaiden in de haard. Mathilda keek op toen ze zijn stem hoorde en het Gruzielement klopte sneller tegen zijn borst.

'Wie is dit?' vroeg Harry en hij stak de foto naar haar uit.

Ze tuurde eerst plechtig naar de foto en toen naar Harry.

'Weet u wie dit is?' vroeg hij, veel luider en langzamer dan hij normaal sprak. 'Deze man? Kent u hem? Hoe heet hij?'

Mathilda keek alleen maar vaag voor zich uit en Harry voelde een vreselijke frustratie. Hoe had Rita Pulpers het geheugen van Mathilda weten te ontsluiten? 'Wie is dit?' vroeg hij nog harder.

'Wat doe je, Harry?' vroeg Hermelien.

'Hier, deze foto, Hermelien! Dat is de dief, de dief die iets van Stavlov gestolen heeft! Alstublieft!' zei hij tegen Mathilda. 'Wie is dit?'

Maar ze staarde hem alleen maar aan.

'Waarom vroeg u of we met u mee wilden gaan, mevrouw Belladonna?' vroeg Hermelien, nu ook met stemverheffing. 'Wilde u ons iets vertellen?'

Mathilda gaf geen teken dat ze Hermelien gehoord had, maar schuifelde een paar stappen naar Harry toe. Ze maakte een schokkerig gebaartje met haar hoofd en keek naar de hal.

'Wilt u dat we weggaan?' vroeg hij.

Ze herhaalde het gebaar, maar wees nu eerst op hem, toen op zichzelf en vervolgens naar het plafond.

'O, ik snap het... Ik geloof dat ze wil dat ik mee naar boven ga, Hermelien.'

'Oké,' zei Hermelien. 'Laten we gaan.'

Maar toen Hermelien mee wilde gaan, schudde Mathilda verrassend krachtig haar hoofd en wees weer eerst op Harry en toen op zichzelf.

'Alleen ik mag mee.'

'Waarom?' vroeg Hermelien. Haar stem klonk scherp en helder in de met kaarsen verlichte kamer en het oude dametje schudde haar hoofd even bij het horen van dat harde geluid.

'Misschien heeft Perkamentus gezegd dat ze het zwaard aan mij moet geven, alleen aan mij.'

'Denk je echt dat ze weet wie je bent?'

'Ja,' zei Harry. Hij keek naar de melkwitte ogen die in de zijne staarden.

'Ja, volgens mij weet ze het.'

'Nou, goed dan, maar schiet op, Harry.'

'Gaat u voor,' zei Harry tegen Mathilda.

Ze scheen hem te begrijpen, want ze schuifelde naar de deur. Harry keek even achterom naar Hermelien en glimlachte geruststellend, maar wist niet zeker of ze dat wel gezien had. Ze stond met haar armen om zich heen geslagen in het midden van de gore kamer en keek naar de boekenkast.

Harry liep naar de trap en ongezien door zowel Mathilda als Hermelien stopte hij de zilveren lijst met de foto van de onbekende dief vlug in zijn binnenzak.

De trap was smal en steil. Harry vroeg zich af of hij zijn handen niet tegen het achterwerk van de dikke Mathilda moest leggen om te voorkomen dat ze achterover zou vallen en boven op hem zou belanden; dat leek maar al te waarschijnlijk. Langzaam klom ze de trap op naar de overloop en ging meteen rechtsaf, naar een slaapkamer met een laag plafond.

Het was er aardedonker en het stonk er vreselijk. Harry kon nog net een po onderscheiden die half onder het bed uitstak, maar toen deed Mathilda de deur dicht en werd zelfs die ene glimp verzwolgen door de duisternis.

'Lumos,' zei Harry en zijn toverstok begon licht uit te stralen. Hij schrok: Mathilda was vlak bij hem komen staan in de paar seconden dat het volslagen donker was geweest en hij had haar niet aan horen komen.

'Ben jij Potter?' fluisterde ze.

'Ja.'

Ze knikte langzaam en plechtig. Harry voelde het Gruzielement snel kloppen, sneller dan zijn eigen hart. Het was een onaangenaam gevoel en het maakte hem zenuwachtig.

'Hebt u iets voor me?' vroeg Harry, maar het was alsof haar aandacht werd afgeleid door de gloeiende punt van zijn toverstok.

'Hebt u iets voor me?' herhaalde hij.

Ze sloot haar ogen en er gebeurden verscheidene dingen tegelijk.

Harry's litteken prikte pijnlijk; het Gruzielement bewoog een beetje, zodat Harry's trui even opbolde en het was alsof de donkere, stinkende kamer een paar tellen oploste. Hij voelde een golf van vreugde en riep met hoge, kille stem: Hou hem daar! Harry zwaaide heen en weer. De stinkende duisternis omsloot hem weer en hij had geen idee wat er zojuist gebeurd was.

'Hebt u iets voor me?' vroeg hij voor de derde keer en nu veel luider.

'Daar,' fluisterde ze en ze wees naar de hoek van de kamer. Harry scheen met zijn toverstok en zag de omtrek van een rommelige kaptafel onder de gesloten gordijnen voor het raam.

Deze keer ging ze hem niet voor. Harry wrong zich met opgeheven toverstok tussen haar en het onopgemaakte bed door. Hij wilde per se naar haar blijven kijken.

'Waar dan?' vroeg hij toen hij bij de kaptafel was. Hij zag alleen een grote berg van iets wat eruitzag en rook als vuile was.

'Daar,' zei ze met een gebaar naar de vormeloze hoop.

Zodra hij zijn blik even afwendde en zijn ogen over de rommelige massa gleden op zoek naar het gevest van een zwaard of een robijn, zag hij haar vanuit zijn ooghoek een merkwaardige beweging maken. Hij draaide zich in paniek om en bleef vol afgrijzen aan de grond genageld staan toen het oude lichaam in elkaar zakte en de enorme slang te voorschijn gleed uit de plaats waar eerst Mathilda's nek had gezeten.

De slang greep hem bij zijn onderarm toen hij zijn toverstok ophief.

Door de kracht van de beet vloog zijn stok tollend omhoog naar het plafond.

Het licht van de stok flitste duizelingwekkend door de kamer en doofde toen: een keiharde klap van de staart tegen zijn middenrif benam hem de adem en hij viel achterover op de kaptafel, in de stapel vuile kleren - Hij liet zich opzij rollen en wist de staart van de slang nog net te ontwijken.

Die beukte neer op de plaats waar hij een tel eerder nog gelegen had: scherven van het glazen tafelblad regenden op hem neer toen hij op de grond smakte. Beneden hoorde hij Hermelien roepen: 'Harry?'

Hij kon niet voldoende lucht naar binnen krijgen om iets terug te roepen.

Een zware, gladde massa sloeg hem tegen de grond en gleed over hem heen, krachtig en gespierd - 'Nee!' hijgde hij, maar hij werd tegen de grond gedrukt.

'Ja,' siste de stem. 'Ja... vassthouden... vassthouden... '

'Accio... Accio toverstok... '

Maar er gebeurde niets en hij had zijn handen nodig om de slang weg te duwen. Die wikkelde zich om zijn bovenlichaam, perste de lucht uit zijn longen en drukte het Gruzielement hard tegen zijn borst, een ring van ijs die klopte van leven, vlak bij zijn eigen wanhopig bonzende hart. Een koud wit licht vulde zijn hoofd en alle gedachten werden uitgewist, zijn ademhaling werd gesmoord, hij hoorde vage voetstappen... alles loste op...

Een metalen hart bonkte tegen zijn borst en nu vloog hij door de lucht, vol van triomf, zonder een bezem of Terzieler nodig te hebben...

Harry kwam abrupt weer bij zijn positieven in de zurige duisternis.

Nagini had hem losgelaten. Hij krabbelde overeind en zag het silhouet van de slang afsteken tegen het licht op de overloop. De slang hapte toe en Hermelien dook met een gil opzij; haar vloek werd van richting veranderd en raakte het raam, dat aan scherven vloog. IJskoude lucht stroomde naar binnen en Harry dook vlug weg om de zoveelste regen van glasscherven te ontwijken. Zijn voet gleed uit over iets ronds en duns - zijn toverstok - Harry bukte zich en griste zijn stok van de grond, maar nu werd alle ruimte in de kamer in beslag genomen door de slang, die woedend met haar staart zwiepte. Hermelien was nergens te bekennen en heel even vreesde Harry het ergste, maar toen volgden een knal en een rode lichtflits en werd de slang de lucht in gesmeten. Zij kwam keihard tegen Harry's gezicht op haar weg omhoog en de ene dikke kronkeling na de andere vloog in de richting van het plafond. Harry richtte zijn toverstok, maar terwijl hij dat deed, brandde zijn litteken plotseling pijnlijker en krachtiger dan het in jaren had gedaan.

'Hij komt eraan! Hermelien, hij komt eraan!'

Terwijl hij dat riep, viel de slang sissend weer omlaag. Alles was één grote chaos: de slang sloeg planken van de muur en stukjes porselein vlogen Harry om de oren terwijl hij over het bed heen sprong en de donkere gedaante greep die Hermelien moest zijn - Ze gilde het uit van de pijn terwijl hij haar over het bed trok. De slang hief zich weer op, klaar om toe te slaan, maar Harry wist dat iets veel ergers dan de slang onderweg was en misschien al bij het tuinhek stond.

Het was alsof zijn hoofd zou opensplijten, zo erg was de pijn in zijn litteken De slang sloeg weer toe toen ze een aanloop nam en Hermelien met zich meesleurde en terwijl ze toehapte, gilde Hermelien: 'Confringo!'

Haar spreuk kaatste door de kamer, verbrijzelde de spiegel van de klerenkast, vloog weer op hen af en stuitte op en neer tussen de vloer en het plafond. Harry voelde hoe de hitte van de spreuk de rug van zijn hand schroeide en rondvliegend glas haalde zijn wang open. Hij greep Hermelien, sprong vanaf het bed op de kapotte kaptafel en toen dwars door het versplinterde raam het niets in. Hermeliens gegil galmde door het donker terwijl ze midden in de lucht ronddraaiden...

En toen barstte zijn litteken open en was hij Voldemort en rende hij door de stinkende slaapkamer naar het raam. Zijn lange witte handen grepen het kozijn beet en hij ving nog net een glimp op van de kalende man en zijn kleine vrouw, die ronddraaiden en verdwenen. Hij schreeuwde het uit van woede, een schreeuw die zich vermengde met de gil van het meisje en weergalmde door de donkere tuinen, het geluid van de kerkklokken overstemmend die eerste kerstdag inluidden...

En zijn schreeuw was Harry's schreeuw, zijn pijn was Harry's pijn... dat het hier kon gebeuren, waar het al eerder gebeurd was, in het zicht van het huis waar hij bijna had geweten wat het was om te sterven... te sterven...de pijn was ondraaglijk... losgescheurd uit zijn lichaam... maar als hij geen lichaam had, waarom deed zijn hoofd dan zo verschrikkelijk pijn, hoe kon hij deze foltering voelen als hij dood was, hield pijn niet op als je dood was, verdween hij niet...

Een regenachtige, winderige avond. Twee kinderen die verkleed waren als pompoenen staken waggelend het plein over en etalageruiten waren beplakt met papieren spinnen en al die andere goedkope Dreuzelversieringen die hoorden bij een wereld waarin ze niet geloofden... en hij gleed door de straten, doelbewust en vol macht en concentratie.

Zo voelde hij zich altijd bij dit soort gelegenheden... geen woede... dat was voor zwakkere zielen... maar wel triomf... hij had hierop gewacht, erop gehoopt...

'Mooi kostuum, meneer!'

Hij zag de glimlach van het jongetje verdwijnen toen die zo dichtbij was dat hij onder de kap van zijn mantel kon kijken, zag de angst verschijnen op het beschilderde gezicht voor het kind zich omdraaide en de benen nam... onder zijn mantel streelde hij het handvat van zijn toverstok... één enkele beweging en het kind zou nooit terugkeren naar zijn moeder... maar onnodig, volkomen onnodig...

Hij gleed door een andere, donkerder straat en zag nu zijn bestemming. De Fideliusbezwering was verbroken, ook al wisten ze dat nog niet... en hij maakte minder lawaai dan de dode bladeren die over de stoep dwarrelden toen hij bij de donkere heg kwam en eroverheen keek...

De gordijnen waren niet dicht en hij zag hen duidelijk zitten in hun kleine woonkamer: de lange man met het zwarte haar en de bril liet kleine, gekleurde rookwolkjes verschijnen uit zijn toverstok en vermaakte daarmee de zwartharige baby in een blauwe pyjama. Het kind lachte en probeerde de rook te pakken met zijn vuistjes...

Een deur ging open en de moeder kwam binnen. Ze zei iets wat hij niet kon verstaan en haar lange, donkerrode haar viel voor haar gezicht. De vader pakte zijn zoon en gaf hem aan de moeder. Hij gooide zijn toverstok op de bank en rekte zich geeuwend uit...

Het tuinhek knarste een beetje toen hij het opendeed, maar James Potter hoorde het niet. Zijn witte hand haalde zijn toverstok onder zijn mantel vandaan en wees ermee op de deur, die opensprong.

Hij was al over de drempel toen James de hal in sprintte. Het was zo eenvoudig, bijna té eenvoudig, hij had niet eens zijn toverstok gepakt...

'Lily, pak Harry en maak dat je wegkomt! Het is hem! Weg! Snel! Ik probeer hem tegen te houden... '

Hem tegenhouden, zonder toverstok!... hij lachte voor hij de vloek uitsprak...

'Avada Kedavra!'

Groen licht vulde het halletje, verlichtte de kinderwagen die tegen de muur stond en deed de spijlen van de trapleuning oplichten als bliksemafleiders. James Potter viel, als een marionet waarvan de touwtjes waren doorgeknipt...

Hij hoorde haar gillen op de bovenverdieping. Ze zat in de val, maar zolang ze zich maar verstandig gedroeg, had zij niets te vrezen... hij liep de trap op en luisterde lichtelijk geamuseerd naar haar pogingen om zich te barricaderen in de kamer... zij had ook geen toverstok bij zich... wat waren ze toch stom en goed van vertrouwen, om te denken dat ze voor hun veiligheid konden vertrouwen op vrienden, dat je je wapens ook maar één moment terzijde kon leggen...

Hij duwde de deur open en smeet de stoel en de dozen die er haastig tegen waren opgestapeld met één loom gebaar van zijn toverstok opzij... en daar stond ze, met het kind in haar armen. Toen ze hem zag, zette ze het kind snel in de box achter zich en spreidde haar armen, alsof dat zou helpen, alsof ze hoopte dat hij haar zou kiezen als hij het kind maar niet kon zien...

'Nee, niet Harry, niet Harry, alsjeblieft niet Harry!'

'Opzij, dom wicht... vooruit, opzij... '

'Nee, niet Harry, alsjeblieft! Neem mij, dood mij - '

'Dit is mijn laatste waarschuwing - '

'Niet Harry! Alsjeblieft... genade... genade... Niet Harry! Niet Harry! Alsjeblieft - ik wil alles doen - '

'Opzij - Opzij, meisje - '

Hij had haar gemakkelijk weg kunnen duwen, maar het leek hem toch verstandiger om hen allemaal uit de weg te ruimen...

De kamer lichtte groen op en zij viel ook, net als haar man. Het kind had al die tijd nog niet gehuild; hij kon al staan, met zijn handjes om de spijlen van de box, en keek met een soort vrolijke belangstelling naar het gezicht van de indringer. Misschien dacht hij dat zijn vader zich verstopt had onder de mantel en voor die mooie lichtjes zorgde, en dat zijn moeder ieder moment weer lachend te voorschijn kon komen - Hij richtte zijn toverstok heel zorgvuldig op het gezicht van het jongetje: hij wilde het zien gebeuren, de vernietiging van dit ene, onverklaarbare gevaar. Het kind begon te huilen: het had gezien dat hij James niet was. Hij kon niet tegen huilende kinderen, in het weeshuis had hij het gejank van de kleintjes ook nooit kunnen verdragen - 'Avada Kedavra!'

En toen versplinterde hij: hij was niets, niets, alleen nog angst en pijn en hij moest zich verbergen, maar niet hier, in de puinhopen van het huis waar het kind krijsend opgesloten zat, nee, ver weg... ver weg...

'Nee,' kreunde hij.

De slang glibberde over de smerige, met rommel bezaaide vloer en hij had de jongen gedood en toch was hij de jongen...

'Nee... '

En nu stond hij bij het gebroken raam van Mathilda's slaapkamer, verzonken in gedachten aan zijn grootste verlies. Aan zijn voeten glibberde de enorme slang over gebroken glas en porselein... hij keek omlaag en zag iets ongelooflijks...

'Nee... '

'Het is goed, Harry, het is goed!'

Hij bukte zich en raapte de vertrapte foto op. Daar was hij, de onbekende dief, de dief die hij zocht...

'Nee... ik heb hem laten vallen... laten vallen... '

'Het is goed Harry, word wakker, word wakker!'

Hij was Harry... Harry, niet Voldemort... en het geritsel dat hij hoorde was geen slang...

Hij deed zijn ogen open.

'Harry,' fluisterde Hermelien. 'Hoe - hoe voel je je?'

'Goed,' loog hij.

Hij lag in de tent, op het onderste van een van de stapelbedden, onder een hele hoop dekens. De zon zou zo opkomen, merkte hij aan de stilte en het kille, vale licht dat door het canvas van het tentdak drong.

Hij was kletsnat van het zweet; zelfs de lakens en dekens waren vochtig.

'We zijn ontsnapt.'

'Ja,' zei Hermelien. 'Ik moest een Zweefspreuk gebruiken om je in bed te krijgen. Ik kon je niet optillen. Je was... nou, je was niet helemaal...'

Ze had paarse wallen onder haar bruine ogen en hij zag een kleine spons in haar hand, waar ze blijkbaar zijn gezicht mee gedept had.

'Je voelde je niet goed,' zei ze uiteindelijk. 'Helemaal niet goed.'

'Wanneer zijn we ontsnapt?'

'Uren geleden. Het is bijna ochtend.'

'En was ik de hele tijd... bewusteloos?'

'Niet helemaal,' zei Hermelien slecht op haar gemak. 'Je schreeuwde veel en kreunde en... en zo,' voegde ze eraan toe, op een toon waardoor Harry zich ook onbehaaglijk begon te voelen. Wat had hij allemaal gedaan? Luidkeels vervloekingen geschreeuwd, zoals Voldemort, of gehuild zoals de baby in zijn box? 'Ik kreeg het Gruzielement er niet af,' zei Hermelien en hij merkte dat ze het ergens anders over wilde hebben. 'Het zat vastgekleefd aan je borst. Je ziet nog een litteken. Het spijt me, maar ik moest een Tornbetovering gebruiken om het los te krijgen. De slang heeft je ook gebeten, maar ik heb de wond schoongemaakt en er elixer van essenkruid op gedaan... '

Hij trok het zweterige T-shirt dat hij aanhad omhoog en keek naar zijn borst. Boven zijn hart zat een vuurrode, ovale plek waar het medaillon hem verbrand had. Hij zag ook een halfgenezen bijtwond in zijn onderarm.

'Waar is het Gruzielement nu?'

'In mijn tas. Ik vind dat we het een tijdje niet moeten dragen.'

Harry liet zich weer in de kussens zakken en keek naar haar grauwe, vermoeide gezicht.

'We hadden niet naar Goderics Eind moeten gaan. Het is mijn schuld, allemaal mijn schuld, Hermelien. Het spijt me.'

'Het is jouw schuld niet. Ik wilde zelf ook gaan: ik dacht echt dat Perkamentus het zwaard daar misschien achtergelaten had.'

'Ja, nou... daar zaten we dus mooi naast.'

'Wat is er gebeurd, Harry? Wat gebeurde er toen ze je mee naar boven nam? Had die slang zich ergens verstopt? Kwam hij plotseling te voorschijn, beet hij Mathilda dood en viel hij jou toen aan?'

'Nee,' zei Harry. 'Nee, zij was de slang... of de slang was haar... de hele tijd al.'

'W-wat?'

Harry sloot zijn ogen. De stank van Mathilda's huis hing nog om hem heen en dat maakte de herinnering gruwelijk levendig.

'Ik denk dat Mathilda al een tijdje dood was. De slang zat... zat binnen in haar. Jeweetwel heeft hem daar achtergelaten, in Goderics Eind, om mij op te wachten. Je had gelijk. Hij wist dat ik zou terugkeren.'

'Zat de slang in haar?'

Hij deed zijn ogen weer open. Hermeliens gezicht was een en al walging, alsof ze op het punt stond om over te geven. 'Lupos zei al dat we te maken zouden krijgen met toverkracht waar we ons geen voorstelling van konden maken,' zei Harry. 'Ze wilde niets zeggen waar jij bij was omdat het Sisselspraak was, allemaal Sisselspraak.

Dat had ik niet eens door, want ik kon haar natuurlijk wel verstaan. Zodra we op de slaapkamer waren, verstuurde de slang een boodschap aan Jeweetwel. Ik hoorde het gebeuren in mijn hoofd. Ik voelde hem opgewonden worden en hij zei dat de slang me vast moest houden... en toen... '

Hij herinnerde zich hoe de slang uit Mathilda's hals was gegleden.

Hermelien hoefde niet alle details te weten.

'...toen veranderde ze in de slang en viel ze me aan.'

Hij keek naar de bijtwond in zijn arm.

'De slang moest me niet doden, maar me gewoon vasthouden tot Je-weetwel kwam.'

Als hij er maar in geslaagd was de slang te doden, zou het het allemaal waard zijn geweest... met een hol gevoel in zijn maag ging hij overeind zitten en gooide de dekens van zich af.

'Nee, Harry! Je moet nog een tijdje rusten!'

'Jij bent degene die rust nodig heeft. Sorry hoor, maar je ziet er echt vreselijk uit. Ik voel me best wel weer goed. Ik hou wel een tijdje de wacht. Waar is mijn toverstok?'

Hermelien gaf geen antwoord en keek hem alleen maar aan.

'Waar is mijn toverstok, Hermelien?'

Ze beet op haar onderlip en tranen sprongen in haar ogen.

'Harry... '

'Waar is mijn toverstok?'

Ze raapte de stok op van naast het bed en gaf hem die.

De stok van hulst en feniksveer was bijna doormidden gebroken. De twee helften zaten nog aan elkaar vast met één fragiel draadje feniks veer, maar het hout was finaal versplinterd. Harry pakte de stok aan alsof het een levend wezen was dat een verschrikkelijke verwonding had opgelopen.

Hij kon niet meer helder denken; alles was één groot waas van paniek en angst. Hij gaf de stok weer aan Hermelien.

'Repareer hem. Alsjeblieft.'

'Harry, als hij zo erg beschadigd is weet ik niet - '

'Alsjeblieft, Hermelien. Probeer het!'

'R-Reparo!'

De bengelende helft van de toverstok versmolt weer met de andere helft. Harry hief de stok op.

'Lumos!'

De stok knetterde en vonkte even, maar ging toen weer uit. Harry richtte hem op Hermelien.

'Expelliarmus!'

Hermeliens toverstok bewoog schokkerig, maar werd niet uit haar hand gerukt. Zelfs die armzalige poging tot toveren was al te veel voor Harry's stok en hij brak weer in tweeën. Harry staarde er vol afgrijzen naar en kon zijn ogen niet geloven... de stok die zoveel avonturen overleefd had...

'Harry,' fluisterde Hermelien, zo zachtjes dat hij haar nauwelijks kon verstaan. 'Ik denk dat het mijn schuld is. Het spijt me echt heel, heel erg.

Net toen we wilden ontsnappen viel de slang ons weer aan, en daarom gebruikte ik een Dondervloek en die kaatste door de kamer en raakte toen - raakte toen misschien - '

'Het was een ongeluk,' zei Harry werktuiglijk. Hij voelde zich versuft en leeg van binnen. 'We - we verzinnen wel iets om hem te repareren.'

'Ik denk niet dat dat zal gaan, Harry,' zei Hermelien en de tranen biggelden over haar wangen. 'Weet je... weet je nog toen met Ron? Toen jullie neerstortten met de auto en hij ook zijn toverstok brak? Die werd nooit meer de oude en uiteindelijk moest hij een nieuwe kopen.'

Harry dacht aan Olivander, die gegijzeld werd door Voldemort en aan Stavlov, die dood was. Hoe moest hij nu ooit aan een nieuwe toverstok komen? 'Nou,' zei hij met geveinsde nuchterheid, 'nou, dan leen ik voorlopig de jouwe wel even. Terwijl ik de wacht houd.'

Met een gezicht dat nat was van de tranen gaf Hermelien hem haar toverstok.

Harry liet haar achter naast het bed en ging naar buiten. Op dat moment wilde hij alleen nog maar zo ver mogelijk bij haar uit de buurt zijn.

Hoofdstuk 18

HET LEVEN EN DE LEUGENS VAN ALBUS PERKAMENTUS

De zon kwam op en de kleurloze, immense hemel strekte zich uit boven Harry's hoofd, ongeïnteresseerd in hem of in zijn leed. Harry ging voor de ingang van de tent zitten en ademde de frisse lucht diep in. Gewoon het feit dat hij nog leefde en de zon zag opkomen boven een besneeuwde helling die schitterde in het zonlicht, had het grootste geschenk moeten zijn dat hij zich kon indenken, maar hij kon er niet van genieten. Al zijn zintuigen leken verdoofd door het rampzalige verlies van zijn toverstok. Harry staarde uit over de witte vallei. In de verte verstoorden kerkklokken de stralende stilte.

Zonder het te beseffen boorde hij zijn vingers in zijn armen, alsof hij weerstand moest bieden aan fysieke pijn. Hij had al zo vaak zijn eigen bloed vergoten dat hij de tel was kwijtgeraakt; hij had ooit al de botten in zijn rechterarm verloren en na dit deel van hun zwerftocht kon hij al littekens op zijn borst en onderarm optellen bij de littekens op zijn voorhoofd en hand, maar tot op dit moment had hij nooit het gevoel gehad dat hij dodelijk verzwakt was, kwetsbaar en naakt, alsof het beste deel van zijn magische vermogens hem bruut ontnomen was. Hij wist precies wat Hermelien zou zeggen als hij dat aan haar vertelde: dat een toverstok nooit beter kan zijn dan de tovenaar zelf. Maar dat zag ze verkeerd.

In zijn geval was het anders. Zij had zijn stok niet voelen draaien als een kompasnaald, en gouden vlammen zien spuwen naar zijn vijand. Hij was de bescherming van de identieke kernen kwijt en besefte nu pas hoe sterk hij daarop vertrouwd had.

Hij haalde de stukken van zijn gebroken toverstok uit zijn zak en stopte ze zonder te kijken in het buideltje van Hagrid dat om zijn nek hing.

Het buideltje zat nu zo vol met kapotte en nutteloze zaken dat er niets meer bij kon. Harry voelde door het Mookvel de oude Snaai en even moest hij de aandrang onderdrukken om die te pakken en weg te smijten.

Onbegrijpelijk, nutteloos, zinloos, net als alles wat Perkamentus had achtergelaten.

Zijn woede jegens Perkamentus rees plotseling als gloeiende lava in hem op, verschroeide hem van binnen en wiste ieder ander gevoel uit.

Uit pure wanhoop hadden ze zichzelf wijsgemaakt dat in Goderics Eind misschien antwoorden te vinden waren, dat het de bedoeling was dat ze daarheen zouden gaan en dat het allemaal deel uitmaakte van een of ander geheim traject dat Perkamentus had uitgestippeld, maar er was geen traject geweest, geen plan. Perkamentus had hen eenzaam in het duister laten tasten, zonder enige hulp laten worstelen met onbekende en onvoorstelbare gruwelen: niets werd uitgelegd, niets werd zomaar cadeau gegeven. Ze hadden het zwaard niet en nu had Harry ook geen toverstok meer. Bovendien had hij ook nog eens de foto van de dief laten vallen en nu kon Voldemort er vast heel gemakkelijk achter komen wie dat was... Voldemort had nu alle informatie die hij nodig had...

'Harry?'

Hermelien leek bang dat Harry haar met haar eigen toverstok zou vervloeken.

Ze hurkte met betraand gezicht naast hem neer. Twee bekers thee trilden in haar handen en ze had iets groots onder haar arm.

'Bedankt,' zei hij, terwijl hij een van de bekers pakte.

'Vind je het erg als ik even met je praat?'

'Nee,' zei hij, omdat hij haar niet wilde kwetsen.

'Harry, je zei dat je graag wilde weten wie die man op de foto was.

Nou... ik heb het boek.'

Bedeesd legde ze het boek op zijn schoot: een splinternieuw exemplaar van Het Leven en de Leugens van Albus Perkamentus.

'Waar - hoe - '

'Het lag gewoon in de woonkamer van Mathilda... er stak een kaartje uit.'

Het waren maar een paar regels, in een puntig handschrift en bijtend groene inkt. Hermelien las ze hardop voor.

'"Lieve Tilly, bedankt voor je hulp. Hierbij een exemplaar van het boek, ik hoop dat je het leuk vindt. Je hebt het allemaal zelf gezegd, ook al weet je dat misschien niet meer.

Rita."

Ik denk dat het boek gearriveerd is toen de echte Mathilda nog leefde, maar dat ze niet meer in staat was om het te lezen.'

'Nee, waarschijnlijk niet.'

Harry keek naar het gezicht van Perkamentus en voelde een soort woest genoegen: nu zou hij eindelijk alles te weten komen, ook de dingen die Perkamentus niet de moeite waard had gevonden om te vertellen, of niet had willen vertellen.

'Je bent nog steeds echt kwaad op me, hè?' zei Hermelien. Toen Harry naar haar keek, zag hij opnieuw tranen in haar ogen en besefte hij dat zijn woede op zijn gezicht te zien moest zijn geweest.

'Nee,' zei hij kalm. 'Nee, Hermelien. Ik weet dat het een ongeluk was.

Je probeerde ons daar levend weg te krijgen en je was ongelooflijk. Als jij me niet geholpen had, zou ik nu dood zijn.'

Hij probeerde haar waterige glimlachje te beantwoorden en richtte zijn aandacht toen op het boek. De rug was nog stijf en het was duidelijk dat het nog nooit geopend was. Hij bladerde het vlug door op zoek naar foto's, en vond de afbeelding die hij zocht vrijwel meteen: de jonge Perkamentus en zijn knappe metgezel, bulderend van het lachen om een of andere allang vergeten grap. Harry las het onderschrift.

Albus Perkamentus, kort na de dood van zijn moeder, met zijn vriend Gellert Grindelwald.

Harry staarde een tijdje met open mond naar dat laatste woord. Grindelwald.

Zijn vriend Grindelwald. Hij keek vanuit zijn ooghoeken naar Hermelien, die de naam verbijsterd bestudeerde. Langzaam richtte ze haar blik op Harry.

'Grindelwald?'

Harry negeerde de rest van de foto's en zocht in de pagina's eromheen of die fatale naam soms terugkwam. Hij vond hem al snel en las gretig, maar kon het niet goed volgen; hij moest een stuk teruggaan als hij het wilde begrijpen en ten slotte kwam hij uit bij het begin van een hoofdstuk, getiteld 'Het Doel Heiligt de Middelen'. Hij en Hermelien begonnen samen te lezen.

Perkamentus, die nu bijna achttien was, verliet Zweinstein als een bewierookte jongeman - Hoofdmonitor, Klassenoudste, winnaar van de Zebedeüs Pieper Penning voor Uitzonderlijk Spreukspreken, Nationaal Jeugdafgevaardigde van de Wikenweegschaar en winnaar van de Gouden Medaille wegens Baanbrekende Bijdragen aan het Internationaal Alchemistensymposium in Caïro. Perkamentus was van plan om na zijn schooltijd een wereldreis te maken met Engelbert 'Dwaallicht' Dop, de sullige maar aan Perkamentus verknochte jongen die zich op school bij hem had aangesloten.

De twee jongemannen logeerden in de Lekke Ketel en waren van plan de volgende dag naar Griekenland te vertrekken toen er een uil arriveerde met het bericht dat de moeder van Perkamentus gestorven was. 'Dwaallicht' Dop, die weigerde aan dit boek mee te werken, heeft zijn eigen, overdreven sentimentele versie van de daaropvolgende gebeurtenissen gepubliceerd. Hij schildert de dood van Kendra af als een tragische klap, en de beslissing van Perkamentus om niet mee te gaan op de wereldreis als een daad van nobele zelfopoffering.

Perkamentus keerde inderdaad spoorslags terug naar Goderics Eind, zogenaamd om voor zijn jongere broer en zus te 'zorgen'. Maar wat hield die zorg nou precies in? 'Die Desiderius spoorde echt niet,' aldus Edith Smeenk, wier familie in die tijd aan de rand van Goderics Eind woonde. 'Hij deed maar waar hij zin in had.

Tuurlijk had hij geen ouders meer en zou je eigenlijk medelijden met hem moeten hebben, alleen gooide hij steeds geitenkeutels naar mijn hoofd. Volgens mij trok Albus zich helemaal niks van zijn broer aan. Ik heb ze in elk geval nooit samen gezien.'

Wat deed Albus dan wel, als hij zijn losgeslagen jonge broer niet in toom probeerde te houden? Blijkbaar is het antwoord: zijn zus gevangen houden, want hoewel haar oorspronkelijke cipier overleden was, bleef de toestand van Ariana Perkamentus even beklagenswaardig. Net als voorheen wisten slechts een paar buitenstaanders van haar bestaan, zoals 'Dwaallicht' Dop, en die waren onnozel genoeg om in het verhaal van haar 'zwakke gezondheid' te blijven geloven.

Nog zo'n goedgelovige vriend van de familie was Mathilda Belladonna, de bekende toverhistorica, die al vele jaren in Goderics Eind woont. Uiteraard had Kendra ook de toenaderingspogingen van Mathilda bot afgewezen toen die probeerde de familie Perkamentus welkom te heten in het dorp, maar verscheidene jaren later stuurde de schrijfster een uil aan Albus op Zweinstein, omdat ze onder de indruk was geweest van zijn essay over Transformatie Tussen Soorten in Hedendaagse Gedaanteverwisselingen. Die brief leidde ertoe dat ze later regelmatig met de hele familie Perkamentus omging en ten tijde van Kendra's dood was Mathilda de enige in Goderics Eind die wel eens contact had met de moeder van Perkamentus.

Helaas is het vlijmscherpe intellect dat Mathilda vroeger kenmerkte nu uitgedoofd.

'Het licht brandt nog, maar er is niemand thuis,' zoals Edgar Daslook het uitdrukte, of in de aardsere woorden van Edith Smeenk: 'Ze is zo gek als een gedroogde geitenkeutel.' Desondanks heb ik met behulp van een aantal beproefde journalistieke technieken voldoende harde feiten naar boven kunnen halen om het schokkende verhaal te reconstrueren.

Net als de rest van de toverwereld schrijft Mathilda de vroegtijdige dood van Kendra toe aan een 'mislukte toverspreuk', een verhaal dat in latere jaren ook altijd herhaald werd door Albus en Desiderius. Ook als het om Ariana gaat praat Mathilda de familie na en noemt haar 'broos' en 'zwak van gezondheid'.

Wat één bepaald onderwerp betreft, is Mathilda de moeite die het me kostte om Veritaserum te bemachtigen echter dubbel en dwars waard geweest, want zij en zij alleen kent het volledige verhaal dat Albus Perkamentus zijn hele leven zo angstvallig geheim probeerde te houden. Dit verhaal, dat nu voor het eerst gepubliceerd wordt, trekt alles wat de bewonderaars van Perkamentus geloofden in twijfel: zijn veronderstelde afkeer van de Zwarte Kunsten, zijn verzet tegen de onderdrukking van Dreuzels en zelfs zijn toewijding aan zijn eigen familie.

Dezelfde zomer dat Perkamentus als wees en hoofd van de familie terugkeerde naar Goderics Eind, stemde Mathilda Belladonna erin toe om haar befaamde neef Gellert Grindelwald in huis te nemen.

De naam Grindelwald is met recht beroemd, of misschien beter gezegd berucht: op een lijst van Gevaarlijkste Duistere Tovenaars Aller Tijden zou hij alleen van de bovenste plaats verdrongen worden door Jeweetwel, die een generatie na hem kwam. Omdat Grindelwald zijn terreurcampagne echter nooit naar ons land uitstrekte, zijn er bij ons maar weinig bijzonderheden bekend over zijn opkomst en greep naar de macht.

Grindelwald genoot zijn schoolopleiding aan Klammfels, een school die zelfs toen al bekendstond om de betreurenswaardige tolerantie waarmee de Zwarte Kunsten worden bejegend. Grindelwald bleek op jeugdige leeftijd net zo briljant als Perkamentus, maar in plaats van zijn talent aan te wenden om prijzen en onderscheidingen binnen te halen, streefde Gellert Grindelwald andere doelen na. Op zijn zestiende kon zelfs Klammfels zijn verwrongen experimenten niet langer door de vingers zien en werd Grindelwald van school gestuurd.

Tot nu toe wist men van Grindelwalds daaropvolgende activiteiten niet veel meer dan dat hij 'een paar maanden in het buitenland' was geweest. Ik kan nu echter onthullen dat Grindelwald besloot om op bezoek te gaan bij zijn oudtante in Goderics Eind en daar al gauw bijzonder goed bevriend raakte met niemand minder dan Albus Perkamentus, hoe geschokt zijn bewonderaars ook zullen zijn om dat te horen.

'Ik vond hem destijds een heel aardige jongen, wat hij later ook geworden is,' brabbelde Mathilda. 'Uiteraard stelde ik hem voor aan die arme Albus, die veel te weinig gezelschap had van jongens van zijn eigen leeftijd. Albus en Gellert raakten meteen met elkaar bevriend.'

Dat klopt. Mathilda liet me een brief zien die ze bewaard had en die Albus Perkamentus in het holst van de nacht aan Grindelwald had gestuurd.

'Ja, zelfs nadat ze de hele dag met elkaar gepraat hadden - het waren allebei zulke briljante jongens, ze konden echt met elkaar lezen en toveren - hoorde ik soms een uil op Gellerts slaapkamerraam tikken. Dat was dan weer een brief van Albus, die 's nachts plotseling een idee had gehad en dat meteen aan Gellert moest laten weten!'

En wat een ideeën! De fans van Perkamentus zullen diep geschokt zijn, maar hier zijn de gedachten die hun zeventienjarige held deelde met zijn nieuwe boezemvriend (zie voor een kopie van de oorspronkelijke brief pagina 463).

Gellert - Nog even terugkomend op jouw punt dat overheersing door tovenaars IN HET BELANG VAN DE DREUZELS ZELF is - dat, lijkt mij, is het cruciale punt. Ja, er is ons macht geschonken en ja, die macht geeft ons het recht om te heersen, maar brengt tegelijkertijd verantwoordelijkheden met zich mee tegenover degenen over wie wij heersen. We kunnen dat punt niet genoeg benadrukken, want dat is de hoeksteen waarop we verder moeten bouwen.

Als we met tegenstand te maken krijgen, en dat is onvermijdelijk, moet het de basis vormen van al onze tegenargumenten. We grijpen dan misschien de macht, maar in dit geval kunnen we met recht zeggen: HET DOEL HEILIGT DE MIDDELEN. En daaruit volgt dat we, als we tegenstand ontmoeten, alleen die dwang moeten gebruiken die noodzakelijk is, en meer niet.

(Dat was jouw fout op Klammfels! Maar ik klaag niet, want als je niet van school was gestuurd, zouden we elkaar nooit ontmoet hebben.)

Albus

Iedereen die Albus Perkamentus nog hoog heeft staan zal verbijsterd en ontzet zijn, maar desondanks bewijst deze brief dat Perkamentus er ooit van droomde om het Statuut van Geheimhouding omver te werpen en tovenaars te laten heersen over Dreuzels. Wat een slag voor degenen die Perkamentus altijd hebben afgeschilderd als dé grote voorvechter van Dreuzeltelgen! Wat klinken de toespraken waarin hij het opnam voor Dreuzelrechten hol, in het licht van dit uiterst belastende nieuwe bewijsmateriaal! Hoe verachtelijk komt Albus Perkamentus over, complotten smedend om de macht te grijpen, terwijl hij eigenlijk had moeten rouwen om zijn moeder en voor zijn zuster had moeten zorgen! Ongetwijfeld zullen de mensen die Perkamentus met alle geweld op zijn wankele voetstuk willen laten staan nu mekkeren dat hij die plannen per slot van rekening niet ten uitvoer bracht, dat hij tot andere gedachten moet zijn gekomen, dat hij later het licht heeft gezien. De waarheid schijnt echter een stuk schokkender te zijn.

Nauwelijks twee maanden nadat ze zo'n innige vriendschap hadden gesloten, verbraken Perkamentus en Grindelwald het contact. Ze zouden elkaar nooit meer zien, tot ze hun legendarische duel uitvochten (zie voor meer hoofdstuk 22). Waardoor ontstond die plotselinge breuk? Was Perkamentus bij zinnen gekomen? Had hij Grindelwald verteld dat hij niets meer met zijn plannen te maken wilde hebben? Helaas niet.

'Ik denk dat het door de dood van die arme kleine Ariana kwam,' aldus Mathilda.

'Dat was een totaal onverwachte schok. Gellert was op bezoek bij Perkamentus toen het gebeurde en hij kwam helemaal overstuur terug en zei dat hij de volgende dag meteen naar huis wilde. Hij was vreselijk van streek. Dus zorgde ik voor een Viavia en daarna heb ik hem nooit meer gezien.'

'Albus was echt kapot van Ariana's dood. Het was gewoonweg verschrikkelijk voor de twee broers, want ze hadden nu alleen elkaar nog. Geen wonder dat ze af en toe nogal emotioneel reageerden. Desiderius gaf Albus de schuld van Ariana's dood, zoals mensen wel vaker doen onder dat soort vreselijke omstandigheden.

Maar Desiderius was altijd al geneigd om er rare dingen uit te flappen, de arme jongen. Desondanks was het niet netjes om de neus van Albus te breken tijdens de begrafenis. Kendra zou zich kapot hebben geschaamd als ze haar zoons zo had zien vechten, naast de kist van haar dochter. Jammer dat Gellert niet kon blijven voor de begrafenis... hij had Albus tenminste een beetje kunnen troosten... '

Die schandalige knokpartij naast de doodskist, waar alleen de weinige mensen die op Ariana's begrafenis waren van wisten, roept diverse vragen op. Waarom gaf Desiderius zijn broer de schuld van Ariana's dood? Kwam het, zoals Mathilda volhield, gewoon door een overmaat aan verdriet? Of was er een concretere reden voor zijn woede? Grindelwald, die van school was gestuurd na verscheidene bijna-fatale aanvallen op medeleerlingen, vluchtte slechts een paar uur na Ariana's dood het land uit en Albus zag hem nooit meer terug (uit angst of schaamte?), tot hij daar uiteindelijk toe gedwongen werd door de smeekbeden van de toverwereld.

Perkamentus noch Grindelwald schijnt het later ooit nog over die korte vriendschap uit hun jeugd gehad te hebben. Het lijdt echter geen twijfel dat Perkamentus vijf jaar lang treuzelde voor hij het tegen Grindelwald opnam, vijf jaren vol terreur, moord en verdwijningen. Aarzelde Perkamentus omdat hij nog steeds een soort genegenheid voelde voor Grindelwald, of was hij bang dat aan het licht zou komen dat hij ooit zijn beste vriend was geweest? Nam Perkamentus met tegenzin de opdracht aan om de man te verslaan met wie hij ooit zoveel genoeglijke uurtjes had doorgebracht? En onder welke omstandigheden stierf de mysterieuze Ariana nou precies? Was ze het onbedoelde slachtoffer van een of andere Duistere rite? Zag ze per ongeluk iets wat ze niet had mogen zien, toen de twee jongens oefenden voor hun glorieuze poging om de wereld te overheersen? Was Ariana Perkamentus het eerste slachtoffer van het motto 'Het doel heiligt de middelen'?

Het hoofdstuk was uit en Harry keek op. Hermelien was al eerder klaar geweest met lezen. Ze trok het boek uit zijn handen, blijkbaar een beetje geschrokken van zijn uitdrukking, en sloeg het gauw dicht zonder er verder naar te kijken, alsof ze iets onfatsoenlijks wilde verbergen.

'Harry - '

Maar Harry schudde zijn hoofd. Er was een soort innerlijke zekerheid aan duigen gevallen; zo had hij zich ook gevoeld toen Ron was weggegaan.

Hij had Perkamentus vertrouwd, geloofd dat hij de belichaming was van alles wat goed en wijs was. Dat was nu allemaal verwoest; wat kon hij nog meer verliezen? Ron, Perkamentus, de toverstok met de feniksveer...

'Harry.' Het was alsof Hermelien zijn gedachten gelezen had. 'Luister eens even. Ik - ik weet dat het niet leuk was om dat te lezen - '

'Dat kun je wel zeggen, ja!'

'- maar vergeet niet dat dat allemaal uit de pen van Rita Pulpers afkomstig is!'

'Je hebt die brief aan Grindelwald toch ook gelezen?'

'Ja - ja, natuurlijk.' Ze aarzelde even en hield haar beker thee tussen haar koude handen. Zo te zien was ze ook van streek. 'Ja, dat was nog het ergst. Ik weet dat Mathilda het allemaal maar loos gepraat vond, maar "Het Doel Heiligt de Middelen" werd later de lijfspreuk van Grindelwald en zijn rechtvaardiging voor al zijn gruweldaden. En... te oordelen naar die brief... heeft Perkamentus hem op het idee gebracht. Ze zeggen zelfs dat "Het Doel Heiligt de Middelen" boven de poort van Normengard stond.'

'Normengard?'

'De gevangenis die Grindelwald liet bouwen om zijn tegenstanders in op te sluiten. Later, nadat Perkamentus hem verslagen had, kwam hij er zelf in terecht. Maar het is een - een vreselijke gedachte dat de ideeën van Perkamentus Grindelwald misschien geholpen hebben bij zijn greep naar de macht. Aan de andere kant moet zelfs Rita toegeven dat ze elkaar die ene zomer maar een paar maanden gekend hebben. Ze waren allebei nog heel jong en - '

'Ik dacht al dat je dat zou zeggen,' zei Harry. Hij wilde zijn woede niet op haar afreageren, maar het was moeilijk om zijn stem niet te laten trillen.

'Ik dacht al dat je zou zeggen dat ze nog zo jong waren. Ze waren toen net zo oud als wij nu zijn! Wij zetten ons leven op het spel om Jeweetwel te bestrijden en Perkamentus zat gezellig met zijn nieuwe boezemvriend te bespreken hoe ze het beste over de Dreuzels konden heersen.'

Hij voelde dat hij zijn woede niet veel langer in bedwang zou kunnen houden en daarom stond hij op en begon rond te lopen.

'Ik probeer wat Perkamentus geschreven heeft niet te verdedigen,' zei Hermelien. 'Al dat geleuter over "het recht om te heersen" is in feite gewoon een variatie op "Toverkracht is Macht". Maar Harry, je moet niet vergeten dat zijn moeder net gestorven was en dat hij alleen in dat huis zat - '

'Alleen? Hij was niet helemaal alleen! Hij had een broer en een zus als gezelschap, die Snul van een zus die hij opgesloten hield - '

'Dat geloof ik niet,' zei Hermelien en ze stond ook op. 'Ik weet niet wat er mis was met dat meisje, maar volgens mij was ze geen Snul. De Perkamentus die wij kenden zou nooit, nooit hebben toegestaan - '

'De Perkamentus die wij dachten te kennen wilde ook niet met geweld over Dreuzels heersen!' schreeuwde Harry. Zijn stem galmde over de verlaten heuveltop en een paar merels vlogen geschrokken kwetterend op en fladderden in grote bogen weg, de parelgrijze hemel in.

'Hij is veranderd, Harry! Hij is veranderd! Zo eenvoudig is het! Misschien geloofde hij die dingen inderdaad toen hij zeventien was, maar de rest van zijn leven stond in het teken van de strijd tegen de Zwarte Kunsten! Perkamentus heeft Grindelwald verslagen, altijd gestemd voor de bescherming van Dreuzels, altijd gepleit voor de rechten van Dreuzeltelgen, heeft vanaf het begin tegen Jeweetwel gevochten en is gestorven bij zijn poging om hem ten val te brengen!'

Het boek van Rita lag tussen hen in, zodat een melancholiek glimlachende Perkamentus hen allebei aankeek.

'Sorry dat ik het moet zeggen, Harry, maar de werkelijke reden waarom je zo kwaad bent, is volgens mij omdat Perkamentus je dit zelf nooit verteld heeft.'

'Misschien is dat wel zo!' schreeuwde Harry en hij sloeg zijn armen over zijn hoofd. Hij wist zelf niet of hij zijn woede in bedwang probeerde te houden of zich trachtte te beschermen tegen de last van zijn desillusie.

'Kijk eens wat hij van me gevraagd heeft, Hermelien! Zet je leven op het spel, Harry! En nog een keer! En nog een keer! En verwacht niet dat ik iets zal uitleggen, nee, heb gewoon blind vertrouwen! Vertrouw erop dat ik weet wat ik doe, vertrouw mij hoewel ik jou niet vertrouw! En nooit de volledige waarheid! Nooit!'

Zijn stem sloeg over. Ze staarden elkaar aan onder die weidse hemel en te midden van de witte leegte, en in Harry's ogen leken ze even nietig als insecten.

'Hij hield van je,' fluisterde Hermelien. 'Ik weet dat hij van je hield.'

Harry liet zijn armen zakken.

'Ik weet niet van wie hij hield, Hermelien, maar in elk geval niet van mij. Dit is geen liefde, de rotzooi waarin hij me heeft achtergelaten. Hij heeft heel wat vaker zijn werkelijke gedachten met Gellert Grindelwald gedeeld dan hij ooit met mij heeft gedaan.'

Harry pakte Hermeliens toverstok, die hij in de sneeuw had laten vallen, en ging weer voor de ingang van de tent zitten.

'Bedankt voor de thee. Ik hou verder wel de wacht. Ga jij maar weer naar binnen, daar is het warm.'

Hermelien aarzelde even, maar besefte dat hij alleen wilde zijn. Ze pakte het boek en liep terug naar de tent, maar in het voorbijgaan streek ze lichtjes met haar hand over zijn hoofd. Harry deed zijn ogen dicht toen hij die aanraking voelde en haatte zichzelf omdat hij dolgraag wilde dat wat Hermelien gezegd had ook waar zou zijn: dat Perkamentus echt om hem gegeven had.

Hoofdstuk 19

DE ZILVEREN HINDE

Het sneeuwde tegen de tijd dat Harry om middernacht werd afgelost door Hermelien. Harry's dromen waren verward en angstaanjagend en Nagini kronkelde er steeds doorheen: eerst door een reusachtige, gebarsten ring en vervolgens door een krans van kerstrozen. Harry schrok diverse keren wakker, ervan overtuigd dat hij in de verte iemand had horen roepen, of omdat hij dacht dat de wind die rond de tent blies in werkelijkheid het geluid van stemmen of voetstappen was.

Hij stond uiteindelijk op toen het nog donker was en voegde zich bij Hermelien, die in elkaar gedoken bij de ingang van de tent zat en De Geschiedenis van de Toverkunst las bij het licht van haar toverstok. De sneeuw kwam nog steeds met bakken omlaag en Hermelien was opgelucht toen Harry voorstelde om vroeg hun spullen te pakken en te verkassen.

'We zoeken wel een plekje waar het wat meer beschut is,' zei ze rillend, terwijl ze een sweatshirt aandeed over haar pyjama. 'Ik had steeds het idee dat ik mensen hoorde rondlopen en een paar keer dacht ik zelfs dat ik iemand zag.'

Harry, die zelf ook net een trui wilde aantrekken, keek vlug naar de roerloze en geluidloze Gluiposcoop op de tafel.

'Het zal wel verbeelding zijn geweest,' zei Hermelien nerveus. 'Je ziet een hoop rare dingen als het sneeuwt en het zo donker is... maar zullen we deze keer Verdwijnselen onder de Onzichtbaarheidsmantel, voor het geval dat?'

Een halfuur later, toen de tent was ingepakt en Harry het Gruzielement weer omhad, drukte Hermelien haar met kralen bestikte tasje tegen haar borst en Verdwijnselden ze. Na het bekende, verstikkende gevoel kwamen Harry's voeten los van de grond en landden toen met een smak op met bladeren bedekte, bevroren aarde.

'Waar zijn we?' vroeg hij en hij keek om zich heen, naar nieuwe rijen bomen, terwijl Hermelien haar tasje openmaakte en er tentstokken uit begon te vissen.

'Een bos in de buurt van Chepstow. Daar heb ik een keertje gekampeerd met mijn ouders,' zei ze.

Ook hier waren de bomen besneeuwd en was het bitterkoud, maar ze waren tenminste beschut tegen de wind. Ze brachten het grootste deel van de dag in de tent door. Om het een beetje warm te krijgen zaten ze dicht rond de felblauwe vlammen die Hermelien zo goed kon oproepen en die je kon opscheppen en meedragen in een potje. Harry had het gevoel dat hij aan het herstellen was van een korte maar hevige ziekte, een indruk die versterkt werd door Hermeliens opvallende zorgzaamheid.

's Middags begonnen er verse vlokken te vallen en algauw was zelfs hun beschutte open plek bedekt met een vers laagje poedersneeuw.

Na twee slapeloze nachten leken Harry's zintuigen scherper dan gewoonlijk.

Ze waren zo op het nippertje ontsnapt uit Goderics Eind dat Voldemort om de een of andere reden dreigender en dichterbij leek dan ooit. Toen het begon te schemeren, sloeg Harry het aanbod van Hermelien om de wacht te houden af en zei hij dat ze naar bed moest gaan.

Harry legde een oud kussen bij de ingang van de tent en ging zitten.

Hij droeg alle truien die hij maar bij zich had en toch rilde hij nog van de kou. Naarmate de tijd verstreek, werd het steeds donkerder en uiteindelijk was de duisternis vrijwel ondoordringbaar. Hij stond op het punt om de Sluipwegwijzer te pakken, zodat hij een tijdje naar Ginny's stipje kon kijken, toen hij zich realiseerde dat het kerstvakantie was en dat ze terug in Het Nest zou zijn.

Ieder geluidje werd versterkt in het lege, uitgestrekte bos. Harry wist dat het er moest wemelen van de dieren, maar hij zou het prettig hebben gevonden als ze allemaal doodstil en roerloos zouden blijven zitten, zodat hij tenminste niet hoefde te proberen om onderscheid te maken tussen hun onschuldige geritsel en geluiden die mogelijk op sinistere bewegingen wezen. Hij herinnerde zich hoe er jaren geleden een mantel over dode bladeren was komen aanglijden en dacht nu meteen dat hij dat weer hoorde, maar toen vermande hij zich. Hun beschermende spreuken hadden wekenlang gewerkt. Waarom zouden ze het nu dan opeens begeven? En toch kon hij het gevoel dat er deze avond iets anders was dan anders niet van zich afzetten.

Verscheidene keren schoot hij omhoog, met een zere nek omdat hij in een vreemde houding in slaap was gevallen tegen de zijkant van de tent. Buiten heerste nu zo'n volslagen, fluweelzwarte duisternis dat het was alsof hij in het niets zweefde, tussen Verdwijnselen en Verschijnselen in. Net toen hij een hand voor zijn ogen hield om te zien of hij zijn vingers kon onderscheiden, gebeurde het.

Recht voor hem verscheen een fel, zilverkleurig licht tussen de bomen. Hij wist niet waar het vandaan kwam, maar het maakte geen enkel geluid en zweefde geruisloos op hem af.

Harry sprong overeind. Hij wilde wel roepen, maar kon het niet. Hij hief Hermeliens toverstok op en kneep zijn ogen half dicht, omdat het licht hem bijna verblindde. De bomen staken pikzwart af tegen het zilverachtige schijnsel en dat kwam steeds dichterbij...

En toen stapte de bron van het licht om een eik heen en zag Harry een zilverwitte hinde, glanzend als de maan en even oogverblindend. Ze baande zich geruisloos een weg naar de tent, zonder hoefafdrukken achter te laten in de poedersneeuw, en liep op hem af. Haar schitterende kop met de grote ogen en lange wimpers was fier opgeheven.

Harry staarde naar het wezen en voelde een grote verwondering, niet omdat ze zo vreemd was, maar juist omdat ze merkwaardig genoeg zo vertrouwd leek. Hij had opeens het gevoel dat hij haar in feite verwacht had, maar tot op dit moment vergeten was dat ze elkaar zouden ontmoeten.

De aandrang om Hermelien te roepen, die een ogenblik geleden nog zo sterk was geweest, was nu verdwenen. Hij wist - hij zou zijn leven erom verwed hebben - dat ze voor hem kwam, en hem alleen.

Ze keken elkaar even aan. Toen draaide ze zich om en liep weg.

'Nee,' zei Harry en zijn stem klonk schor, alsof hij hem lang niet gebruikt had. 'Kom terug!'

Ze bleef langzaam in de richting van de bomen lopen en al snel gleden de schaduwen van de dikke zwarte stammen over haar zilveren vacht. Eén angstige seconde aarzelde Harry. Een waarschuwend stemmetje in zijn hoofd mompelde dat het een valstrik zou kunnen zijn, een truc, een hinderlaag. Maar zijn instinct schreeuwde dat dit geen Duistere Magie kón zijn en hij zette de achtervolging in.

De sneeuw knerpte onder zijn schoenen, maar de hinde liep geluidloos tussen de bomen door, want ze bestond uitsluitend uit licht. Ze leidde hem dieper en dieper het bos in. Harry volgde haastig en wist zeker dat hij haar dichter zou mogen naderen als ze ten slotte stilstond.

En dan zou ze spreken en hem vertellen wat hij weten moest.

Uiteindelijk bleef ze staan, draaide opnieuw haar beeldschone kop om en keek Harry aan. Die begon te hollen en een vraag brandde op zijn lippen, maar net toen hij zijn mond opendeed, was ze plotseling verdwenen.

De duisternis had haar opgeslokt, maar haar glanzende silhouet stond nog op zijn netvlies gebrand en daardoor kon hij niet goed zien.

Toen hij zijn ogen dichtdeed, gloeide haar beeld juist weer helderder op en dat desoriënteerde hem. Nu voelde hij plotseling angst; haar aanwezigheid had veiligheid betekend.

'Lumos!' fluisterde hij en de punt van Hermeliens toverstok begon licht uit te stralen.

Iedere keer als hij met zijn ogen knipperde, vervaagde de nagloed van de hinde een beetje. Harry bleef roerloos staan en luisterde naar de geluiden van het bos, naar takjes die kraakten in de verte en het zachte geruis van vallende sneeuw. Zou hij zo dadelijk aangevallen worden? Had ze hem toch in een hinderlaag gelokt? Verbeeldde hij het zich, of stond er net buiten het bereik van zijn stoklicht iemand naar hem te kijken? Hij hief de stok hoger op. Niemand rende op hem af en er spoot geen groene lichtflits achter een boom vandaan. Waarom had ze hem dan meegenomen naar deze plek? Er glansde iets in het licht van de toverstok en Harry draaide zich vlug om, maar zag alleen een klein, bevroren vennetje. Het gebarsten zwarte ijs glinsterde in het licht van zijn toverstok, toen hij die uitstak om beter te kunnen kijken.

Hij liep behoedzaam naar het vennetje. Het ijs weerspiegelde zijn vervormde schaduw en het licht van de stok, maar diep onder die dikke, wazige grijze laag glinsterde iets. Een groot, zilveren kruis...

Harry's hart leek even stil te staan. Hij viel op zijn knieën aan de rand van het vennetje neer en hield zijn toverstok zo dat de bodem van het ven zo goed mogelijk verlicht werd. Een donkerrode fonkeling... een zwaard met glanzende robijnen in het gevest... het zwaard van Griffoendor lag in het water! Harry durfde nauwelijks adem te halen. Hoe was dat mogelijk? Hoe kon het zwaard hier zijn, in een vennetje in het bos, zo dicht bij de plaats waar ze kampeerden? Had een onbekende toverkracht Hermelien naar deze plek gelokt, of was de hinde die hij eerst voor een Patronus had gehouden een soort bewaakster van het ven? Of was het zwaard pas in het water gelegd nadat ze gearriveerd waren? Maar waar was dan de persoon die het aan Harry had willen geven? Hij scheen opnieuw met de toverstok op bomen en struiken op zoek naar een menselijk silhouet of de glinstering van een oog, maar zag niemand. Desondanks was zijn opwinding vermengd met iets meer angst toen hij zijn aandacht weer op het zwaard op de bodem van het bevroren ven richtte.

Hij wees met de toverstok op de zilverachtige omtrek en mompelde: 'Accio zwaard.'

Er gebeurde niets en dat had Harry ook niet verwacht. Als het zo gemakkelijk was geweest, had het zwaard wel op de grond gelegen, zodat hij het gewoon kon oprapen. Hij liep langzaam om de cirkel van ijs heen en dacht aan de laatste keer dat het zwaard naar hem toe gekomen was.

Toen had hij in vreselijk gevaar verkeerd en om hulp gesmeekt.

'Help,' mompelde hij, maar het zwaard reageerde niet en bleef roerloos op de bodem liggen.

Harry begon weer te lopen. Wat had Perkamentus ook alweer gezegd, de laatste keer dat hij het zwaard bemachtigd had? Alleen een ware Griffoendor zou dat zwaard uit de hoed hebben kunnen toveren. En wat waren de eigenschappen van een ware Griffoendor? Een stemmetje in Harry's hoofd antwoordde: ja, ridderlijkheid en durf en lef is wat Griffoendor onderscheidt.

Harry hield op met lopen en slaakte een diepe zucht. Zijn dampende adem loste snel weer op in de ijzige lucht. Hij wist wat hij moest doen. Eerlijk gezegd had hij vanaf het moment dat hij het zwaard had zien glinsteren onder het ijs, gedacht dat het hier wel eens op zou kunnen uitdraaien.

Hij keek weer even naar de bomen, maar was er nu wel van overtuigd dat niemand hem zou aanvallen. Ze hadden hun kans gehad toen hij in zijn eentje door het bos liep, en opnieuw toen hij het ven bestudeerde.

De enige reden om nog te treuzelen was dat het vooruitzicht zo ongelooflijk onaantrekkelijk was.

Met vingers die gevoelloos waren van de kou begon Harry de ene laag kleding na de andere uit te trekken. Hij wist niet helemaal zeker wat 'ridderlijkheid' hiermee te maken had, dacht hij wrang, tenzij het ridderlijk van hem was om niet aan Hermelien te vragen of zij het voor hem wilde opknappen.

Ergens kraste een uil en hij dacht met een pijnlijke steek aan Hedwig.

Hij rilde nu en zijn tanden klapperden vreselijk, maar toch bleef hij kleren uittrekken, tot hij ten slotte in zijn ondergoed en op blote voeten in de sneeuw stond. Hij legde het buideltje met zijn toverstok, de brief van zijn moeder, het stukje van Sirius' toverspiegel en de oude Snaai boven op zijn kleren en wees toen met Hermeliens toverstok op het ijs.

'Diffindo!'

Met een knal als een geweerschot barstte het ijs; grote, donkere brokken wiegden in het plotseling onrustige water. Voor zover Harry kon zien was het ven niet diep, maar om het zwaard te pakken zou hij wel helemaal onder moeten duiken.

Door af te wachten zou zijn taak niet gemakkelijker worden en het water niet warmer. Harry liep naar de rand van het vennetje en legde Hermeliens lichtgevende toverstok op de grond. Hij probeerde er niet aan te denken hoe koud hij het dadelijk zou hebben of hoe verschrikkelijk hij zou rillen en sprong in het water.

Iedere porie in zijn lichaam leek te protesteren en het was alsof zelfs de lucht in zijn longen één grote ijsklomp werd. Harry zonk tot aan zijn schouders weg in het ven en kon nauwelijks ademhalen. Hij rilde zo vreselijk dat het water over de rand klotste. Met al bijna gevoelloze tenen voelde hij naar het zwaard. Hij wilde maar één keer duiken.

Harry bleef het moment waarop hij ook zijn hoofd onder water zou moeten steken uitstellen, naar adem snakkend en huiverend, maar uiteindelijk besefte hij dat het nu of nooit was. Hij schraapte al zijn moed bij elkaar en dook.

De kou was een kwelling en verschroeide hem als vuur. Het leek wel alsof zelfs zijn hersens bevroren waren terwijl hij zich door het donkere water heen naar de bodem werkte, zijn hand uitstak en naar het zwaard tastte. Zijn vingers sloten zich om het gevest en hij trok het naar zich toe.

Op dat moment wikkelde iets zich om zijn nek. Hij dacht even aan wier, hoewel hij niets langs zijn lichaam had voelen strijken toen hij dook, en probeerde zich met zijn vrije hand los te rukken. Het was geen wier: de ketting van het Gruzielement was plotseling strakker geworden en kneep langzaam zijn keel dicht.

Harry schopte wild met zijn voeten, in een poging de oppervlakte te bereiken, maar duwde zichzelf alleen maar tegen de steenachtige oever van het ven. Spartelend en stikkend plukte hij aan de wurgende ketting, maar zijn bevroren vingers kregen hem niet los en nu ontploften er kleine lichtjes in zijn hoofd. Hij zou verdrinken, daar was niets meer aan te doen, hij kon er niets aan veranderen en de armen die zich om zijn borst sloten waren vast en zeker de armen van de Dood...

Hoestend en kokhalzend, natter en verkleumder dan hij zich ooit in zijn leven gevoeld had kwam hij weer bij. Hij lag op zijn buik in de sneeuw en vlakbij wankelde nog iemand rond, die ook hijgde en hoestte.

Hermelien was hem weer te hulp geschoten, net als toen met de slang... alleen klonk het niet als Hermelien. Het gehoest was veel dieper en de voetstappen waren zwaarder...

Harry had niet de kracht om zijn hoofd op te tillen en te kijken wie hem gered had. Hij kon alleen maar met een trillende hand aan zijn keel voelen, waar het Gruzielement diep in zijn vlees gesneden had. Het was verdwenen: iemand had het losgesneden. Op dat moment hijgde een stem boven zijn hoofd: 'Ben - je - helemaal - geschift?'

Alleen de schok die hij voelde toen hij die stem hoorde, had Harry de kracht kunnen geven om op te staan. Rillend krabbelde hij overeind en zag Ron, die zijn kleren nog aanhad maar ook doorweekt was. Zijn kletsnatte haar plakte aan zijn gezicht. Hij had het zwaard van Griffoendor in zijn ene hand en het Gruzielement bengelde aan een gebroken ketting in de andere.

'Ben je wel goed snik? Waarom deed je dit niet af voor je in het water dook?' hijgde Ron en hij hield het Gruzielement omhoog, dat als in een parodie op de act van een hypnotiseur heen en weer zwaaide aan zijn ingekorte ketting.

Harry kon geen antwoord geven. De zilveren hinde was niets, niets, vergeleken met de verschijning van Ron. Hij kon het gewoon niet geloven. Huiverend en klappertandend greep hij de kleren die nog steeds aan de rand van het vennetje lagen en begon ze aan te doen. Harry bleef Ron aanstaren terwijl hij de ene trui na de andere over zijn hoofd trok, alsof hij bang was dat hij weer zou verdwijnen als hij even niet naar hem keek. Maar Harry wist dat hij echt moest zijn: hij was ook in het water gedoken en had zijn leven gered.

'W-was jij het?' wist Harry er ten slotte uit te brengen. Zijn tanden klapperden nog steeds en zijn stem klonk zwakker dan normaal, omdat hij op een haar na gewurgd was.

'Eh... ja,' zei Ron een beetje onzeker.

'Heb j-jij die hinde laten verschijnen?'

'Wat? Nee, natuurlijk niet! Ik dacht dat die van jou was!'

'Mijn Patronus is een hert.'

'O ja. Ik vond hem er al anders uitzien. Geen gewei.'

Harry hing het buideltje van Hagrid weer om zijn nek, trok zijn laatste trui aan, raapte Hermeliens toverstok op en keek weer naar Ron.

'Wat doe je hier eigenlijk?'

Blijkbaar had Ron gehoopt dat dat punt pas later ter sprake zou komen, of liefst helemaal niet.

'Ach, ik - je weet wel. Ik ben terug. Als -' Hij schraapte zijn keel. 'Als je me - je weet wel - nog hebben wilt.'

Er viel een stilte, waarin het onderwerp van Rons vertrek als een muur tussen hen scheen op te rijzen. Maar hij was er. Hij was teruggekomen.

Hij had Harry's leven gered.

Ron staarde naar zijn handen en scheen zelf verbaasd te zijn toen hij zag wat hij vasthield.

'O ja, ik heb dit opgevist,' zei hij enigszins overbodig en hij liet het zwaard aan Harry zien. 'Daarvoor was je toch in het water gesprongen?'

'Ja,' zei Harry. 'Maar ik snap het niet. Hoe ben je hier gekomen? Hoe heb je ons weten te vinden?'

'Lang verhaal,' zei Ron. 'Ik was al uren naar jullie op zoek. Het is best een groot bos, hè? En ik dacht net dat ik dan maar onder een boom zou moeten slapen en morgenochtend wel weer verder zou gaan met zoeken toen ik eerst dat hert zag aan komen en daarna jou.'

'Zag je verder niets?'

'Nee,' zei Ron. 'Ik -'

Hij aarzelde en keek naar twee bomen die een paar meter verderop dicht naast elkaar groeiden.

'- ik dacht wel even dat ik daar iets zag bewegen, maar ik rende op dat moment naar het ven omdat ik jou erin had zien duiken en je nog niet was bovengekomen. Het leek me niet verstandig om eerst te gaan kijken wat - hé!'

Harry liep al haastig naar de plek die Ron had aangewezen. De twee eiken groeiden vlak naast elkaar en de spleet tussen de stammen was maar een paar centimeter breed. Het was een ideale plek om onopgemerkt toe te kijken. Rond de wortels lag echter geen sneeuw en Harry zag geen voetstappen. Hij liep terug naar Ron, die nog steeds stond te wachten met het zwaard en het Gruzielement in zijn handen.

'Was er iets te zien?' vroeg Ron.

'Nee.'

'Hoe kwam het zwaard dan in het ven terecht?'

'Ik denk dat degene die de Patronus heeft opgeroepen, het zwaard ook in het water heeft gegooid.'

Ze keken allebei naar het rijkversierde zilveren zwaard. De robijnen op het gevest fonkelden in het licht van Hermeliens toverstok.

'Zou dit het echte zwaard zijn?' vroeg Ron.

'Er is maar één manier om daar achter te komen,' zei Harry.

Ron had het Gruzielement nog steeds in zijn hand, bengelend aan zijn ketting, en het medaillon bewoog een beetje. Harry wist dat het ding in het Gruzielement onrustig was. Het voelde de aanwezigheid van het zwaard en had geprobeerd Harry te vermoorden om te voorkomen dat hij het te pakken zou krijgen. Dit was niet het moment voor lange discussies; het medaillon moest voor eens en altijd vernietigd worden.

Harry hield Hermeliens toverstok omhoog, keek om zich heen en zag een geschikte plek: een platte steen in de schaduw van een esdoorn.

'Kom mee,' zei hij. Hij liep naar de steen, veegde de sneeuw eraf en nam het Gruzielement van Ron over, maar toen die hem ook het zwaard aanbood, schudde Harry zijn hoofd.

'Nee, jij moet het doen.'

'Ik?' zei Ron geschrokken. 'Waarom?'

'Omdat jij het zwaard hebt opgevist. Jij hoort het te doen.'

Dat zei Harry niet om aardig te zijn of Ron ook wat te gunnen: hij wist gewoon zeker dat Ron het zwaard moest hanteren, net zoals hij voor honderd procent zeker had geweten dat de hinde goedaardig was. Perkamentus had Harry in elk geval wel iets geleerd over bepaalde soorten magie en de onnoemelijke kracht van bepaalde daden.

'Ik maak het open en jij steekt, oké? En niet aarzelen. Wat in het medaillon zit, zal zich verzetten. Het stuk Vilijn in het dagboek probeerde me ook te vermoorden.'

'Hoe wil je het openmaken?' vroeg Ron. Hij leek doodsbang.

'Ik vraag gewoon of het medaillon wil opengaan, in Sisselspraak,' zei Harry. Dat antwoord kwam zo vlot bij hem op dat hij dacht dat hij het diep van binnen altijd al geweten had; misschien had hij het pas echt beseft na zijn recente confrontatie met Nagini. Hij keek naar de slangachtige 'Z', ingelegd met groene steentjes, en kon zich gemakkelijk voorstellen dat er een minuscule slang opgekruld lag op de koude steen.

'Nee,' zei Ron. 'Nee, niet openmaken! Ik meen het!'

'Waarom niet?' vroeg Harry. 'Laten we dat rotding nou eindelijk eens vernietigen! We zijn er al maanden -'

'Ik kan het niet, Harry. Ik meen het serieus - doe jij het nou -'

'Maar waarom kun je het niet?'

'Omdat dat ding slecht voor me is!' zei Ron en hij stapte weg bij het medaillon op de steen. 'Ik kan er niet tegen! Ik probeer geen excuses te verzinnen voor wat ik gedaan heb, Harry, maar ik had er veel meer last van dan jij of Hermelien. Ik ging er allerlei rare dingen door denken, dingen die misschien toch al door m'n hoofd speelden, maar die door het medaillon veel erger werden. Ik kan het gewoon niet uitleggen. En als ik het afdeed, kon ik weer helder denken, maar dan moest ik het toch weer omdoen en - ik kan het echt niet, Harry!'

Hij schuifelde hoofdschuddend achteruit en het zwaard sleepte door de sneeuw.

'Je kunt het wel,' zei Harry. 'Dat weet ik! Jij hebt het zwaard opgevist en jij moet het ook gebruiken. Vernietig het Gruzielement, Ron. Alsjeblieft!'

Het was alsof het feit dat Harry zijn naam zei een stimulans was. Ron slikte moeizaam en liep toen weer naar de platte steen, zwaar ademend door zijn lange neus.

'Zeg maar wanneer,' kraste hij.

'Ik tel tot drie,' zei Harry. Hij keek naar het medaillon, kneep zijn ogen samen tot spleetjes, concentreerde zich op de letter 'Z' en stelde zich een slang voor, terwijl iets in het medaillon rammelde als een opgesloten kakkerlak. Harry zou er bijna medelijden mee hebben gekregen als de wond in zijn hals niet zo'n pijn had gedaan.

'Een... twee... drie... open.'

Het laatste woord was een gesis en gegrom en de gouden deurtjes van het medaillon zwaaiden met een klik open.

Achter beide glazen venstertjes knipperde een levend oog, donker en knap, zoals de ogen van Marten Vilijn waren geweest voor hij ze rood had gemaakt en verticale pupillen had gegeven.

'Steek!' zei Harry en hij drukte het medaillon tegen de rots.

Ron hief het zwaard met trillende handen op: de punt zweefde boven de verwoed heen en weer flitsende ogen. Harry greep het medaillon nog steviger beet, zette zich schrap en zag in gedachten het bloed al uit de venstertjes stromen.

Toen klonk er opeens een sissende stem op uit het Gruzielement.

'Ik heb je hart gezien en dat behoort aan mij.'

'Niet luisteren!' zei Harry schor. 'Steek!'

'Ik heb je dromen gezien, Ronald Wemel, en ook je angsten. Alles wat je verlangt is mogelijk, maar ook alles wat je vreest... '

'Steek!' riep Harry. Zijn stem weergalmde tussen de bomen, de punt van het zwaard trilde en Ron staarde in de ogen van Vilijn.

'Altijd het minst geliefd, door de moeder die naar een dochter hunkerde... en nu door het meisje dat de voorkeur geeft aan je vriend... altijd tweederangs, altijd overschaduwd... '

'Steek, Ron! Nu!' bulderde Harry. Hij voelde het medaillon trillen in zijn vingers en vroeg zich angstig af wat er zou gebeuren. Ron hief het zwaard nog hoger op en er verscheen een rode gloed in de ogen van Vilijn.

Uit de venstertjes van het medaillon stegen plotseling de grotesk vervormde hoofden van Harry en Hermelien op, als twee bizarre ballonnen.

Ron schreeuwde het uit en deinsde terug toen de gedaantes oprezen uit het medaillon: eerst tot hun borst, toen tot hun middel en toen tot aan hun voeten, zodat ze als twee bomen met dezelfde wortel in het medaillon stonden en wiegend boven Ron en de echte Harry uittorenden. Harry trok haastig zijn handen weg, want het medaillon werd plotseling witheet.

'Ron!' schreeuwde hij, maar de Vilijn-Harry sprak nu met de stem van Voldemort en Ron staarde gebiologeerd naar zijn gezicht.

'Waarom ben je teruggekomen? Zonder jou waren we beter af, gelukkiger. We waren blij dat je weg was... we hebben vaak gelachen om je stommiteiten, je lafheid, je arrogantie -'

'Arrogantie!' herhaalde de Vilijn-Hermelien, die mooier, maar ook angstaanjagender was dan de echte Hermelien. Ze wiegde hatelijk grinnikend heen en weer en Ron keek vol afschuw maar als aan de grond genageld toe. Het zwaard hing nutteloos in zijn hand. 'Wie heeft er aandacht voor jou, wie zou er ooit aandacht kunnen hebben voor jou als Harry Potter er is? Wat heb jij ooit gepresteerd, vergeleken met de Uitverkorene? Wie ben jij, vergeleken met de Jongen Die Bleef Leven?'

'Steek, Ron! STEEK!' gilde Harry, maar Ron verroerde zich niet. De Vilijn- Harry en Vilijn-Hermelien werden weerspiegeld in zijn grote, starende ogen. Hun haar golfde als laaiend vuur, hun ogen glansden rood en hun stemmen zongen een boosaardig duet.

'Je moeder heeft zelf gezegd dat ze mij liever als zoon had gehad, dat ze graag had willen ruilen...' sneerde de Vilijn-Harry terwijl de Vilijn-Hermelien spottend lachte.

'Wie zou aan hem niet de voorkeur geven, welke vrouw zou jou verkiezen? Je bent niets, niets, niets vergeleken met hem,' zei de Vilijn-Hermelien zangerig. Ze rekte zich uit als een slang, wikkelde zich om de Vilijn-Harry heen en om helsde hem innig: ze kusten elkaar.

Ron keek gekweld toe. Hij hief het zwaard op en zijn armen trilden.

'Doe het, Ron!' schreeuwde Harry.

Ron keek Harry aan en die dacht even dat hij een rode zweem zag in 'Ron -?'

Het zwaard flikkerde en zwiepte omlaag. Harry sprong opzij en hoorde het gekletter van metaal en een langgerekte gil. Hij draaide zich bliksemsnel om, half uitglijdend in de sneeuw en hield zijn toverstok gereed, maar er was niets waartegen hij zich hoefde te verdedigen.

De monsterlijke versies van Hermelien en hem waren verdwenen en hij zag alleen Ron, die met het zwaard losjes in zijn hand naar de verbrijzelde resten van het medaillon op de platte steen staarde.

Harry liep langzaam terug naar Ron, maar wist niet wat hij moest zeggen of doen. Ron haalde zwaar adem en zijn ogen waren niet rood meer, maar blauw, zoals gewoonlijk. Ze waren ook nat.

Harry deed alsof hij dat niet gezien had, bukte zich en raapte het vernielde Gruzielement op. Ron had het glas in beide venstertjes doorboord: Vilijns ogen waren verdwenen en de gevlekte zijden voering van het medaillon rookte nog een beetje na. Het ding dat in het Gruzielement had gewoond was verdwenen. Het kwellen van Ron was zijn laatste daad geweest.

Ron liet het zwaard kletterend op de grond vallen. Hij viel op zijn knieën neer, met zijn handen voor zijn gezicht en huiverde, maar niet van de kou. Harry propte het kapotte medaillon in zijn zak, knielde naast Ron en legde voorzichtig een hand op zijn schouder. Het leek hem een goed teken dat Ron die niet afschudde.

'Toen jij weg was,' zei hij zacht, blij dat hij Rons gezicht niet kon zien, 'heeft ze wel een week gehuild. Langer, denk ik, alleen wilde ze het mij niet laten merken. Vaak zeiden we 's avonds geen woord tegen elkaar.

Zonder jou... '

Hij kon zijn zin niet afmaken: pas nu Ron terug was, besefte Harry hoe ze geleden hadden onder zijn afwezigheid.

'Ze is net mijn zusje,' ging hij verder. 'Ik hou van haar als van een zus, en zo denkt ze ook over mij, geloof ik. Zo is het altijd geweest. Ik dacht dat je dat wel wist.'

Ron gaf geen antwoord, maar keek de andere kant uit en veegde zijn neus luidruchtig af met zijn mouw. Harry stond op en liep naar Rons enorme rugzak, die een paar meter verderop lag. Ron had hem afgegooid toen hij naar het vennetje rende om Harry te redden van de verdrinkingsdood.

Harry hees de rugzak om zijn schouders en liep terug naar Ron. Die krabbelde overeind toen Harry aan kwam lopen. Zijn ogen waren bloeddoorlopen, maar verder leek hij weer kalm.

'Het spijt me,' zei hij gesmoord. 'Het spijt me vreselijk dat ik ben weggegaan.

Noem me gerust een - een -'

Ron keek om zich heen, alsof hij hoopte dat een woord dat beledigend genoeg was aan zou komen vliegen door het duister.

'Nou, dat heb je vanavond wel weer goedgemaakt,' zei Harry. 'Je weet wel, door het zwaard op te vissen. Het Gruzielement te vernietigen. Mijn leven te redden.'

'Zoals jij het vertelt, klinkt het een stuk stoerder dan het was,' mompelde Ron.

'Zulke dingen klinken altijd stoerder dan ze werkelijk zijn,' zei Harry.

'Dat probeer ik je al jaren aan je verstand te peuteren.'

Ze stapten allebei tegelijk op elkaar af en omhelsden elkaar. Harry klopte Ron op zijn nog steeds kletsnatte rug.

'En nu hoeven we alleen maar de tent terug te vinden,' zei Harry toen ze elkaar weer loslieten.

Maar dat bleek gemakkelijker dan hij gedacht had. Toen hij in zijn eentje de zilveren hinde had gevolgd, had dat een lange tocht geleken, maar nu hij samen met Ron terugliep, deden ze er helemaal niet lang over. Harry popelde om Hermelien wakker te maken en hij ging met groeiende opwinding de tent in. Ron volgde iets minder haastig.

Het was heerlijk warm binnen na het bos en het ven. Het enige licht kwam van de helderblauwe vlammen die nog steeds flakkerden in een kommetje op de grond. Hermelien was vast in slaap, opgekruld onder haar dekens, en werd pas wakker toen Harry haar verscheidene keren geroepen had.

'Hermelien!'

Ze draaide zich om, ging toen vlug overeind zitten en streek het haar uit haar gezicht.

'Wat is er, Harry? Is er iets?'

'Nee, alles is goed. Prima. Meer dan prima zelfs. Ik voel me geweldig.

En ik heb iemand bij me.'

'Hoe bedoel je? Wie -?'

Op dat moment zag ze Ron, die het zwaard nog steeds in zijn hand had en druipend op het versleten tapijt stond. Harry trok zich in een donker hoekje terug, deed Rons rugzak af en probeerde te versmelten met het canvas.

Hermelien liet zich uit bed glijden, liep als een slaapwandelaarster naar Ron toe en staarde met grote ogen naar zijn bleke gezicht. Ze bleef vlak voor hem staan, met haar mond een beetje open: Ron glimlachte flauwtjes, maar hoopvol en stak zijn armen half uit.

Hermelien sprong op hem af en begon ieder plekje van zijn lichaam dat ze maar raken kon met haar vuisten te bewerken.

'Au - au - hou op! Wat krijgen we -? Hermelien - AU!'

'Ronald - Wemel! Stomme - zak - die - je - bent!'

Ze onderstreepte ieder woord met een klap. Ron deinsde achteruit en probeerde zijn hoofd te beschermen, maar Hermelien ging maar door.

'Na - weken - en - weken - met - hangende - pootjes - terugkomen - en - dan - o, waar is mijn toverstok?'

Zo te zien wilde ze hem uit Harry's hand rukken, en die reageerde instinctief.

'Protego!'

Het onzichtbare schild rees met zo'n kracht op tussen Ron en Hermelien dat ze achterover op de grond viel. Ze spuwde een haarlok uit die in haar mond was gekomen en sprong weer overeind.

'Hermelien!' zei Harry. 'Kalmeer een -'

'Nee, ik kalmeer helemaal niet!' gilde ze. Harry had haar nog nooit zo meegemaakt; ze leek volkomen buiten zichzelf.

'Hier met die toverstok! Hier!'

'Hermelien, luister nou eens -'

'Probeer mij niet te vertellen wat ik doen moet, Harry Potter!' krijste ze. 'Heb het lef niet! Vooruit, geef die stok! En JIJ!'

Ze wees met een trillende, beschuldigende vinger op Ron. Het leek wel een vervloeking en Harry kon het Ron niet kwalijk nemen dat hij vlug een paar passen achteruit deed.

'Ik ben je nagerend! Ik heb je geroepen! Ik heb je gesmeekt om terug te komen!'

'Weet ik,' zei Ron. 'Het spijt me, Hermelien, het spijt me echt -'

'O, spijt het je?'

Hermelien lachte schril en bijna hysterisch. Ron keek smekend naar Harry, maar die kon alleen maar een gezicht trekken en zijn schouders ophalen.

'Na weken - weken - kom je eindelijk terug en dan denk je dat alles weer goed is als je zegt dat het je spijt?'

'Wat moet ik dan zeggen?' schreeuwde Ron en Harry was blij dat Ron niet helemaal over zich liet lopen.

'Ja, wat moet je zeggen?' brulde Hermelien vol bijtend sarcasme. 'Gebruik je hersens eens een keertje, Ron! Twee seconden, langer duurt dat niet!'

'Hermelien,' zei Harry, die dat een stoot onder de gordel vond, 'Ron heeft net mijn leven -'

'Kan me niet schelen!' gilde ze. 'Het kan me niet schelen wat hij gedaan heeft! Weken en weken! We hadden wel dood kunnen zijn -'

'Ik wist dat jullie niet dood waren!' bulderde Ron. Voor het eerst schreeuwde hij harder dan Hermelien en hij ging zo dicht bij haar staan als de Schildspreuk maar toeliet. 'Het is een en al Harry in de Profeet en op de radio! Ze zoeken jullie overal en er gaan steeds geruchten en idiote verhalen. Ik wist dat ik het meteen zou horen als jullie dood waren! Je weet niet hoe zwaar het is geweest -'

'O, dus je hebt het zwaar gehad?'

Hermeliens stem klonk nu zo schril dat dadelijk alleen vleermuizen hem nog zouden kunnen horen, maar ze had ook zo'n toppunt van verontwaardiging bereikt dat ze even geen woord meer kon uitbrengen, en Ron greep zijn kans.

'Zodra ik Verdwijnseld was wilde ik alweer terugkomen, maar ik liep meteen een bende Bloedhonden tegen het lijf en toen kon ik geen kant meer op!'

'Een bende wat?' vroeg Harry. Hermelien liet zich in een stoel vallen en sloeg haar armen en benen met zo'n kracht over elkaar dat het was alsof ze die houding nog jaren wilde volhouden.

'Bloedhonden,' zei Ron. 'Die zwerven de laatste tijd overal rond: groepjes mensen die goud proberen te verdienen door Dreuzeltelgen en bloedverraders te vangen. Het Ministerie looft een beloning uit voor iedereen die ze oppakken. Ik was alleen en ik zag eruit alsof ik nog op school hoorde te zitten. Daardoor werden ze echt opgewonden: ze dachten dat ik een ondergedoken Dreuzeltelg was. Ik moest vlug met een goede smoes komen, anders hadden ze me afgevoerd naar het Ministerie.'

'Wat zei je dan?'

'Dat ik Sjaak Stuurman was. De eerste de beste naam die me te binnen schoot.'

'En geloofden ze dat?'

'Nou, ze waren niet al te snugger. Eentje had trollenbloed, dat rook je meteen... '

Ron keek even naar Hermelien in de hoop dat zo'n klein grapje haar een beetje zou vermurwen, maar ze hield haar armen en benen nog steeds stijf over elkaar geslagen en staarde hem ijzig aan.

'Nou ja, ze kregen in elk geval ruzie. Het ging erom of ik nou Sjaak was of niet. Eigenlijk was het om te lachen, maar zij waren met zijn vijven en ik was alleen en bovendien hadden ze mijn toverstok ingepikt. Maar toen begonnen er twee te knokken en terwijl de anderen afgeleid waren, wist ik de kerel die me vasthield een klap in zijn maag te geven. Ik greep zijn toverstok, Ontwapende de vent die mijn toverstok had en Verdwijnselde toen. Dat lukte niet zo best, want ik Versprokkelde mezelf weer -' Ron hield zijn rechterhand omhoog en liet zien dat hij twee nagels miste; Hermelien trok kil haar wenkbrauwen op '- en ik kwam kilometers van onze kampeerplek terecht. Tegen de tijd dat ik het stukje oever had gevonden waar onze tent had gestaan, waren jullie al verdwenen.'

'Goh, wat een boeiend verhaal,' zei Hermelien op de hooghartige toon die ze gebruikte als ze wilde kwetsen. 'Je moet echt doodsangsten hebben uitgestaan. Ondertussen gingen wij naar Goderics Eind en wat is er daar ook alweer gebeurd, Harry? O ja, natuurlijk, de slang van Jeweetwel verscheen plotseling en beet ons bijna dood. Jeweetwel zelf kwam ook nog opdagen, maar gelukkig liepen we elkaar net mis!'

'Wat?' zei Ron. Hij keek met open mond van haar naar Harry, maar Hermelien negeerde hem.

'Stel je eens voor, Harry! Hij is een paar nagels kwijtgeraakt! Nou, dan viel wat wij hebben meegemaakt eigenlijk best mee, hè?'

'Hermelien,' zei Harry, 'Ron heeft daarnet mijn leven gered.'

Het was alsof ze hem niet gehoord had.

'Er is één ding dat ik graag wil weten,' zei ze en ze staarde naar een punt op zo'n halve meter boven Rons hoofd. 'Hoe heb je ons gevonden? Het is belangrijk dat we dat weten, want dan kunnen we ervoor zorgen dat we niet nóg meer ongewenst bezoek krijgen.'

Ron keek haar nijdig aan en haalde toen een klein zilveren voorwerp uit zijn broekzak.

'Hier.'

Hermelien moest nu wel even naar hem kijken, om te zien wat hij in zijn hand had.

'De Uitsteker?' vroeg ze zo verbaasd dat ze tijdelijk vergat om woedend en kil te doen.

'Je kunt er niet alleen het licht mee aan- en uitdoen,' zei Ron. 'Ik weet niet hoe het werkt en waarom het op dat moment wel gebeurde en de andere keren niet, want ik wilde al vanaf het moment dat ik Verdwijnseld was weer terug naar jullie. Maar toen ik heel vroeg op de ochtend van eerste kerstdag naar de radio luisterde, hoorde ik... hoorde ik jou.'

Hij keek naar Hermelien.

'Hoorde je mij op de radio?' vroeg ze vol ongeloof.

'Nee, in mijn broekzak. Je stem kwam hieruit,' zei hij en hij liet de Uitsteker weer zien.

'En wat zei ik dan precies?' vroeg Hermelien op een toon die het midden hield tussen scepsis en nieuwsgierigheid.

'Mijn naam. "Ron." En je zei... iets over een toverstok...'

Hermelien werd vuurrood. Harry herinnerde zich dat dat de eerste keer was geweest dat ze het over Ron hadden gehad sinds zijn vertrek; Hermelien had zijn naam genoemd toen ze gezegd had dat Harry's toverstok waarschijnlijk niet meer te repareren zou zijn.

'Dus haalde ik hem uit mijn zak,' zei Ron en hij keek naar de Uitsteker, 'maar hij zag er helemaal niet anders uit of zo. Toch wist ik zeker dat ik jou gehoord had en daarom klikte ik ermee. En toen ging het licht in mijn kamer uit, maar verscheen buiten voor het raam een ander licht.'

Ron hief zijn vrije hand op en wees. Zijn ogen keken naar iets wat Harry en Hermelien niet konden zien.

'Het was een lichtbol, blauwachtig en een beetje pulserend, net als het licht rond een Viavia. Begrijpen jullie wat ik bedoel?'

'Ja,' zeiden Harry en Hermelien in koor.

'Ik wist dat het iets belangrijks was,' zei Ron. 'Ik pakte gauw mijn spullen in, deed mijn rugzak om en ging naar de tuin.

Het lichtbolletje zweefde daar al, alsof het op me wachtte, en toen ik naar buiten kwam dreef het weg, achter de schuur. Ik volgde het en toen... dook het in me.'

'Sorry?' zei Harry, die niet zeker wist of hij Ron wel goed verstaan had.

'Het bolletje zweefde op me af,' zei Ron en hij deed die beweging na met zijn wijsvinger. 'Het zweefde naar mijn borst en toen - dook het opeens naar binnen. Hier,' zei hij en hij legde zijn hand naast zijn hart. 'Ik kon het voelen. Het was warm. En zodra het in me zat, wist ik wat ik moest doen. Ik wist dat het me naar de plek zou brengen die ik zocht, dus Verdwijnselde ik en verscheen ergens op een berghelling. Er lag een dik pak sneeuw... '

'Daar zijn we inderdaad geweest,' zei Harry. 'We zijn twee nachten gebleven en de tweede nacht dacht ik steeds dat ik iemand hoorde rondlopen en roepen!'

'Nou, dat zal ik wel geweest zijn,' zei Ron. 'De beschermende spreuken werkten in elk geval, want ik kon jullie niet horen of zien. Ik was er wel van overtuigd dat jullie in de buurt waren, dus kroop ik ten slotte maar in mijn slaapzak en wachtte tot er iemand zou verschijnen. Ik dacht dat jullie zichtbaar zouden worden als jullie de tent inpakten.'

'Nee, dus,' zei Hermelien. 'Als extra voorzorg Verdwijnselden we onder de Onzichtbaarheidsmantel en we vertrokken ook extra vroeg omdat we iemand rond hadden horen spoken, zoals Harry al zei.'

'Nou, ik ben de hele dag op die heuvel gebleven in de hoop dat ik jullie toch zou zien,' zei Ron. 'Maar toen het donker begon te worden, wist ik dat ik jullie misgelopen moest zijn. Ik klikte weer met de Uitsteker, het blauwe lichtje verscheen en dook in mijn borst, ik Verdwijnselde en kwam in dit bos terecht. Jullie waren nog steeds onvindbaar, dus moest ik maar hopen dat er op een gegeven moment iemand te voorschijn zou komen - en uiteindelijk zag ik Harry. Nou, eerst natuurlijk de hinde.'

'De wat?' vroeg Hermelien op scherpe toon.

Harry en Ron legden uit wat er gebeurd was en terwijl ze het verhaal over de zilveren hinde en het zwaard in het water vertelden, keek Hermelien met gefronst voorhoofd van de een naar de ander en concentreerde zich zo intens dat ze vergat om haar armen en benen over elkaar geslagen te houden.

'Maar dat moet een Patronus zijn geweest!' zei ze. 'Konden jullie niet zien wie die opgeroepen had? Zagen jullie niemand? En die hinde leidde jullie naar het zwaard? Ik kan het bijna niet geloven! En toen?'

Ron vertelde hoe hij Harry in het water had zien springen en gewacht had tot hij weer boven zou komen, beseft had dat er iets mis was, ook in het vennetje was gedoken, Harry had gered en het zwaard had opgevist.

Hij vertelde hoe ze het medaillon open hadden gekregen, maar toen aarzelde hij en nam Harry het verhaal over.

'- en Ron stak het zwaard in het medaillon.'

'En... en was het toen verdwenen? Verder niets?' fluisterde Hermelien.

'Nou, het - gilde wel,' zei Harry met een blik op Ron. 'Hier.'

Hij gooide het medaillon in Hermeliens schoot. Ze pakte het voorzichtig op en keek naar de doorboorde venstertjes.

Harry besloot dat het nu eindelijk veilig was om de Schildspreuk te laten verdwijnen. Dat deed hij met een zwaai van Hermeliens toverstok en toen wendde hij zich weer tot Ron.

'Zei je dat je aan die Bloedhonden ontsnapt was met een extra toverstok op zak?'

'Wat?' zei Ron, die keek hoe Hermelien het medaillon bestudeerde.

'O ja.'

Hij maakte een vak van zijn rugzak open en haalde daar een korte, donkere toverstok uit. 'Hier. Altijd handig om er eentje in reserve te hebben, dacht ik.'

'Dat was dan goed gedacht,' zei Harry en hij stak zijn hand uit. 'De mijne is kaduuk.'

'Meen je dat nou?' vroeg Ron, maar op dat moment stond Hermelien op en keek hij weer een beetje angstig.

Hermelien stopte het vernielde Gruzielement in haar tasje, ging weer in bed liggen en trok zonder verder nog een woord te zeggen de dekens over zich heen.

Ron gaf de reservestok aan Harry.

'Nou, meer had je eigenlijk niet kunnen verwachten,' mompelde Harry.

'Nee,' zei Ron. 'Het had erger kunnen zijn. Weet je nog, die keer dat ze vogels op me afstuurde?'

'Misschien doe ik dat nog wel,' zei Hermelien gedempt van onder de dekens, maar Harry zag Ron flauwtjes glimlachen terwijl hij zijn kastanjebruine pyjama uit zijn rugzak haalde.

Hoofdstuk 20

XENOFILUS LEEFLANG

Harry had niet verwacht dat Hermeliens woede 's nachts verminderd zou zijn en was dan ook niet verbaasd toen ze de volgende ochtend voornamelijk communiceerde door middel van vuile blikken en nadrukkelijke stiltes.

Ron reageerde door zich in Hermeliens aanwezigheid onnatuurlijk somber te gedragen, om te laten merken dat hij nog steeds gekweld werd door berouw, en als ze alle drie bij elkaar waren, voelde Harry zich soms net de enige buitenstaander op een slecht bezochte begrafenis.

Gedurende de spaarzame momenten dat hij en Ron samen waren (voornamelijk als ze water haalden of tussen het kreupelhout naar paddenstoelen zochten) werd Ron echter schaamteloos vrolijk.

'Iemand heeft ons geholpen,' zei hij. 'Iemand heeft die hinde gestuurd en staat dus aan onze kant. Eén Gruzielement kunnen we afstrepen!'

Gesterkt door de vernietiging van het medaillon begonnen ze weer over mogelijke bergplaatsen van de andere Gruzielementen te debatteren.

Daar hadden ze het al talloze keren over gehad, maar nu voelde Harry zich een stuk optimistischer. Hij was ervan overtuigd dat er na deze eerste doorbraak nog meer zouden volgen. Hermeliens gemok had geen invloed op zijn opgewekte humeur: na de plotselinge ommekeer in hun geluk, de verschijning van de mysterieuze hinde, de vondst van het zwaard van Griffoendor en vooral Rons terugkeer, moest Harry moeite doen om niet constant met een brede grijns op zijn gezicht rond te lopen.

Laat in de middag wisten hij en Ron even aan Hermeliens drukkende aanwezigheid te ontsnappen door te zeggen dat ze bramen gingen plukken.

Terwijl ze de kale heggen afstruinden op zoek naar bessen die er helemaal niet waren, wisselden ze nieuwtjes uit. Harry slaagde er eindelijk in om Ron het hele verhaal van hun omzwervingen te vertellen, inclusief een volledig verslag van wat er nu precies gebeurd was in Goderics Eind, en Ron bracht Harry op de hoogte van alles wat hij tijdens zijn afwezigheid te weten was gekomen over de grotere toverwereld.

'...en hoe hebben jullie gehoord van het Taboe?' vroeg hij aan Harry, nadat hij de wanhopige pogingen van Dreuzeltelgen om aan het Ministerie te ontkomen beschreven had.

'Het wat?'

'Jij en Hermelien zeggen de naam van Jeweetwel nooit meer!'

'O, dat. Nou, dat was een slechte gewoonte van ons geworden,' zei Harry. 'Maar ik heb er geen probleem mee, hoor, ik noem hem nog net zo lief V-'

'NEE!' brulde Ron, zodat Harry met een sprongetje van schrik in de heg belandde en Hermelien (die verdiept in een boek voor de ingang van de tent zat) hen boos aankeek. 'Sorry,' zei Ron en hij trok Harry weer uit de braamstruiken, 'maar die naam is vervloekt. Zo sporen ze mensen op! Als je zijn naam gebruikt, verbreek je de beschermende bezweringen.

Het zorgt voor een soort magische verstoring - zo zijn ze ons ook in Londen op het spoor gekomen!'

'Omdat we zijn naam gebruikten?'

'Ja, precies! Eigenlijk best slim, dat moet je toegeven. Alleen mensen die zich écht tegen hem verzetten, zoals Perkamentus, durfden die naam te gebruiken. Nu ze hem Taboe hebben gemaakt, kunnen ze iedereen die hem uitspreekt zo vinden. Een snelle, gemakkelijke manier om leden van de Orde op te sporen! Ze hebben Romeo bijna te pakken gekregen -'

'Dat meen je niet!'

'Jawel. Een stel Dooddoeners wist hem in het nauw te drijven, zei Bill, maar Romeo vocht zich er weer uit. Hij is nu ook op de vlucht, net als wij.'

Ron krabde bedachtzaam aan zijn kin met de punt van zijn toverstok.

'Zou Romeo die hinde gestuurd kunnen hebben?'

'Zijn Patronus is een lynx. Die hebben we gezien op de bruiloft, weet je nog wel?'

'O ja... '

Ze liepen verder langs de heg, weg van de tent en Hermelien.

'Harry... je denkt toch niet dat het Perkamentus geweest kan zijn?'

'Hoe bedoel je, Perkamentus?'

Ron leek een beetje opgelaten, maar zei toch zachtjes: 'Perkamentus...dat die hinde van hem kwam. Ik bedoel,' zei Ron en hij keek Harry vanuit zijn ooghoeken aan, 'hij had als laatste het echte zwaard in zijn bezit, of niet soms?'

Harry lachte Ron niet uit, omdat hij maar al te goed het verlangen begreep dat achter die vraag school. Het idee dat Perkamentus zou kunnen zijn teruggekeerd en over hen waakte zou ongelooflijk geruststellend en troostend zijn geweest, maar Harry schudde zijn hoofd.

'Perkamentus is dood,' zei hij. 'Ik heb het zelf zien gebeuren. Ik heb zijn lijk gezien. Hij komt niet meer terug. En bovendien was zijn Patronus een feniks en geen hinde.'

'Maar Patronussen veranderen soms toch?' zei Ron. 'Die van Tops, bijvoorbeeld.'

'Ja, maar als Perkamentus nog leefde, waarom zou hij zich dan niet laten zien? Waarom zou hij me het zwaard niet gewoon geven?'

'Geen idee,' zei Ron. 'Om dezelfde reden dat hij je het zwaard niet gaf toen hij nog leefde? Om dezelfde reden waarom hij jou een oude Snaai heeft nagelaten en Hermelien een sprookjesboek?'

'En wat is die reden dan?' vroeg Harry en hij keek Ron aan. Hij wilde het antwoord dolgraag weten.

'Al sla je me dood,' zei Ron. 'Soms, als ik er echt van baalde, dacht ik wel eens dat hij het gewoon voor de grap had gedaan of - of omdat hij het moeilijker wilde maken voor ons. Maar dat denk ik nu niet meer. Hij wist wat hij deed toen hij mij die Uitsteker gaf. Ja toch? Hij - nou ja -'

Rons oren werden vuurrood en hij leek plotseling erg geïnteresseerd in een graspol aan zijn voeten '- hij moet geweten hebben dat ik jullie in de steek zou laten.'

'Nee,' verbeterde Harry hem. 'Hij moet geweten hebben dat je altijd terug zou willen komen.'

Ron keek Harry dankbaar aan, maar voelde zich blijkbaar nog steeds opgelaten. Deels om een ander onderwerp aan te snijden zei Harry: 'Over Perkamentus gesproken: heb je gehoord wat Pulpers over hem geschreven heeft?'

'Jazeker,' zei Ron. 'Er wordt veel over gepraat. Als de toestand anders was, zou het natuurlijk wereldschokkend nieuws zijn dat Perkamentus bevriend was met Grindelwald, maar nu lachen de mensen die Perkamentus niet mochten er gewoon om, en is het een beetje een koude douche voor iedereen die hem een prima kerel vond. Ik vind het zelf allemaal nogal overtrokken. Hij was per slot van rekening nog heel jong toen hij -'

'Even oud als wij,' antwoordde Harry, net zoals hij tegen Hermelien had gezegd, en er was iets aan de uitdrukking op zijn gezicht waardoor Ron besloot er verder niet op in te gaan.

Er hing een grote spin in het midden van een berijpt web in de braamstruiken en Harry richtte de toverstok die Ron hem gisteravond gegeven had. Hermelien had zich verwaardigd om 's ochtends even naar de stok te kijken en had gezegd dat hij waarschijnlijk van sleedoornhout was.

'Engorgio.'

De spin rilde even en wiegde een beetje heen en weer in zijn web.

Harry probeerde het opnieuw en nu werd de spin ietsje groter.

'Hou op,' zei Ron op scherpe toon. 'Het spijt me dat ik zei dat Perkamentus nog zo jong was, oké?'

Harry was vergeten dat Ron bang was voor spinnen.

'Sorry hoor - reducio.'

De spin slonk niet en Harry keek naar de stok van sleedoornhout.

Alle kleine spreuken die hij er tot dusver mee geprobeerd had, leken minder krachtig dan de spreuken die hij met zijn oude stok had geproduceerd.

De nieuwe stok voelde helemaal niet vertrouwd aan. Hij was zelfs storend, alsof de hand van een ander aan zijn pols zat vastgenaaid.

'Je moet gewoon oefenen,' zei Hermelien, die geluidloos aan was komen lopen toen zij met hun rug naar haar toe stonden en die ongerust had toegekeken terwijl Harry de spin groter en kleiner probeerde te maken. 'Het is allemaal een kwestie van zelfvertrouwen, Harry.'

Harry wist waarom ze zo graag wilde dat het goed zou komen: ze voelde zich nog steeds schuldig omdat ze zijn stok gebroken had. Hij onderdrukte het antwoord dat als eerste bij hem opkwam: dat zij de stok van sleedoornhout mocht hebben, als ze dacht dat het toch niets uitmaakte en dat hij haar stok dan wel zou gebruiken. Omdat hij graag wilde dat ze allemaal weer vrienden zouden zijn, zei hij dat ze waarschijnlijk gelijk had, maar toen Ron aarzelend tegen Hermelien glimlachte, liep ze nijdig terug naar de tent en dook weer in haar boek.

Toen het donker begon te worden, keerden Harry en Ron ook terug naar de tent en Harry hield als eerste de wacht. Hij ging voor de ingang zitten en probeerde steentjes te laten zweven met zijn nieuwe stok, maar zijn toverkracht leek nog steeds klunziger en minder krachtig dan eerst. Hermelien lag op bed te lezen en Ron had, na veel nerveuze blikken op Hermelien, ten slotte een klein houten radiootje uit zijn rugzak gehaald en probeerde dat nu af te stellen.

'Er is één programma waarop je het echte nieuws hoort,' zei hij zachtjes tegen Harry. 'De andere zenders zijn allemaal op de hand van Jeweetwel en volgen de lijn van het Ministerie, maar dit... wacht maar tot je het hoort, het is echt geweldig. Alleen zijn ze niet iedere avond in de lucht. Ze moeten steeds vanaf een andere locatie uitzenden, voor het geval ze een inval doen en je hebt een wachtwoord nodig om erop te kunnen afstemmen... het probleem is alleen dat ik het wachtwoord de laatste keer niet gehoord heb... '

Hij tikte zachtjes met zijn toverstok op de radio, mompelde op goed geluk wat woorden en keek om de haverklap naar Hermelien, bang voor een nijdige uitval, maar Hermelien negeerde hem zo volkomen dat Ron er net zo goed niet had kunnen zijn. Tien minuten lang tikte en mompelde Ron, sloeg Hermelien de bladzijden van haar boek om en oefende Harry met de stok van sleedoornhout.

Ten slotte klom Hermelien uit het stapelbed en Ron hield meteen op met tikken.

'Als je er last van hebt, dan stop ik er wel mee!' zei hij zenuwachtig tegen Hermelien.

Die verwaardigde zich niet om antwoord te geven, maar liep naar Harry toe.

'We moeten eens even praten,' zei ze.

Harry keek naar het boek dat ze in haar hand had: Het Leven en de Leugens van Albus Perkamentus.

'Waarover dan?' vroeg hij een beetje ongerust. Hij bedacht dat er ook een hoofdstuk over hem in stond en hij wist niet of hij wel zin had om Rita's versie van zijn relatie met Perkamentus te horen. Hermeliens antwoord verraste hem echter volkomen.

'Ik wil Xenofilus Leeflang spreken.'

Harry gaapte haar aan.

'Watte?'

'Xenofilus Leeflang. De vader van Loena. Die wil ik spreken!'

'Eh - waarom?'

Ze haalde diep adem, alsof ze zich schrap zette, en zei toen: 'Het gaat om dat teken, in Baker de Bard. Moet je dit zien!'

Ze duwde Harry Het Leven en de Leugens van Albus Perkamentus onder zijn neus. Hij keek er met tegenzin naar en zag een foto van de oorspronkelijke brief die Perkamentus aan Grindelwald had geschreven, in zijn vertrouwde, dunne, achterover hellende handschrift. Harry vond het vreselijk om het definitieve bewijs te zien dat Perkamentus die woorden echt geschreven had en dat ze niet door Rita Pulpers verzonnen waren.

'De handtekening,' zei Hermelien. 'Kijk eens naar de handtekening, Harry!'

Dat deed Harry. Even had hij geen idee wat Hermelien bedoelde, maar toen hij zijn toverstok licht liet geven en beter keek, zag hij dat Perkamentus de 'A' van Albus vervangen had door een minuscule versie van hetzelfde driehoekige teken dat ook in De Vertelsels van Baker de Bard stond.

'Eh - wat doen jullie -?' vroeg Ron aarzelend, maar na één blik van Hermelien kroop hij weer in zijn schulp.

'Het komt steeds weer terug,' zei Hermelien tegen Harry. 'Ik weet wel dat Viktor zei dat het Grindelwalds teken was, maar het stond beslist ook op die oude grafsteen in Goderics Eind, en de jaartallen op de steen waren lang vóór Grindelwald! En nu dit! Nou, we kunnen niet aan Perkamentus of Grindelwald vragen wat het betekent - ik weet niet eens of Grindelwald nog leeft - maar wel aan meneer Leeflang. Hij droeg dit symbool per slot van rekening op de bruiloft. Ik weet zeker dat het belangrijk is, Harry!'

Harry gaf niet onmiddellijk antwoord. Hij keek naar haar gespannen, gretige gezicht, toen naar de duisternis om hen heen en dacht na. Na een lange stilte zei hij: 'Hermelien, ik heb geen zin in een tweede Goderics Eind. We maakten onszelf wijs dat we daar ook heen moesten gaan en -'

'Maar het duikt steeds weer op, Harry! Perkamentus heeft me tenslotte De Vertelsels van Baker de Bard nagelaten. Dat betekent toch dat we meer te weten moeten zien te komen over dat teken?'

'Daar gaan we weer!' zei Harry een beetje geërgerd. 'We proberen onszelf er steeds maar van te overtuigen dat Perkamentus geheime tekens en verborgen aanwijzingen heeft achtergelaten -'

'Nou, de Uitsteker bleek behoorlijk nuttig te zijn,' deed Ron een duit in het zakje. 'Volgens mij heeft Hermelien gelijk. Ik vind ook dat we bij Leeflang op bezoek moeten gaan.'

Harry keek Ron nijdig aan. Hij wist zeker dat Rons steun voor Hermeliens plannetje weinig tot niets te maken had met interesse voor de driehoekige rune.

'Het is vast heel anders dan Goderics Eind,' voegde Ron eraan toe.

'Leeflang staat aan jouw kant, Harry. De Kibbelaar heeft je steeds gesteund.

Leeflang schrijft constant dat iedereen je zo veel mogelijk moet helpen!'

'Ik weet zeker dat het belangrijk is!' zei Hermelien ernstig.

'Als het echt zo belangrijk is, waarom heeft Perkamentus me er dan nooit iets over verteld?'

'Misschien... misschien is het iets waar je zelf achter moet komen,' zei Hermelien, die de indruk wekte dat ze dat alleen maar zei omdat ze niets beters kon verzinnen.

'Ja, dat is logisch!' zei Ron kruiperig.

'Nee, dat is het helemaal niet,' beet Hermelien hem toe, 'maar toch vind ik dat we met meneer Leeflang moeten praten. Een symbool dat een verband vormt tussen Perkamentus, Grindelwald en Goderics Eind? Daar moeten we meer van weten!'

'Laten we stemmen,' zei Ron. 'Wie is vóór een bezoek aan Leeflang?'

Zijn eigen hand schoot nog eerder omhoog dan die van Hermelien.

Haar lippen trilden wantrouwig terwijl ze haar eigen hand opstak.

'Sorry, jongen, maar de meeste stemmen gelden,' zei Ron en hij sloeg Harry op zijn rug.

'Goed dan,' zei Harry, half geamuseerd en half geërgerd. 'Maar op voorwaarde dat we weer op zoek gaan naar Gruzielementen als we bij Leeflang zijn geweest, oké? Waar woont Leeflang trouwens? Weten jullie dat?'

'Ja, niet ver van ons huis,' zei Ron. 'Ik weet niet precies waar, maar pa en ma wijzen altijd zo'n beetje naar de heuvels als ze het over hem hebben.

Ik denk dat het niet moeilijk te vinden is.'

Toen Hermelien weer op bed lag, fluisterde Harry: 'Je was het alleen maar met haar eens om een wit voetje te halen.'

'In liefde en oorlog is alles toegestaan, en dit is een beetje van allebei,' zei Ron vrolijk. 'Niet zo somber, Harry. Het is kerstvakantie, dus Loena is thuis!'

Vanaf de winderige heuvel waar ze de volgende ochtend naar Verdwijnselden, hadden ze een fraai uitzicht op het dorp waar de Wemels woonden. Zo van bovenaf gezien leek het net een verzameling speelgoedhuizen, in de brede strepen zonlicht die schuin door de openingen in het wolkendek schenen. Ze keken een paar minuten in de richting van Het Nest, met hun handen boven hun ogen, maar konden alleen de hoge heggen en de boomgaard onderscheiden die het scheve huis beschermden tegen nieuwsgierige Dreuzelblikken.

'Raar hoor, om zo dichtbij te zijn en niet eens even langs te kunnen gaan,' zei Ron.

'Nou, je hebt ze anders pas nog gezien,' zei Hermelien koeltjes. 'Je was met Kerstmis thuis.'

'Ik ben niet op Het Nest geweest!' zei Ron met een ongelovige lach.

'Dacht je dat ik terug zou gaan als ik moest opbiechten dat ik jullie in de steek had gelaten? Ik denk dat Fred en George daar alle begrip voor zouden hebben gehad - maar niet heus! En Ginny, ja, die had het vast ook helemaal niet erg gevonden.'

'Maar waar ben je dan geweest?' vroeg Hermelien verrast.

'Bij Bill en Fleur in hun nieuwe huis. De Schelp, heet het. Bill is altijd aardig voor me geweest. Hij - hij was niet bepaald onder de indruk toen hij hoorde wat ik gedaan had, maar bleef er ook niet over doorzagen. Hij wist dat ik er vreselijk veel spijt van had. De rest van de familie weet niet dat ik daar was. Bill zei tegen ma dat Fleur en hij niet zouden komen met de kerst, omdat ze graag samen wilden zijn. Je weet wel, pas getrouwd en dan hun eerste Kerstmis samen. Ik geloof niet dat Fleur het erg vond.

Ze heeft een bloedhekel aan dat geblèr van Celine Malvaria.'

Ron keerde Het Nest zijn rug toe.

'Laten we het hier eens proberen,' zei hij en hij ging de anderen voor naar de top van de heuvel.

Ze liepen een paar uur lang. Op aanraden van Hermelien hield Harry zich verborgen onder de Onzichtbaarheidsmantel. Er woonde blijkbaar niemand in het groepje lage heuvels: ze zagen maar één huisje en daar was niemand thuis.

'Zou dit hun huis zijn en zijn ze weg met de kerstvakantie?' zei Hermelien, die door het raam tuurde en een keurige kleine keuken met geraniums in de vensterbank zag. Ron snoof schamper.

'Ik denk dat je meteen zou weten wie er woonde als je door het keukenraam van de familie Leeflang keek! Laten we de volgende groep heuvels proberen.'

Ze Verdwijnselden een paar kilometer verder naar het noorden.

'Aha!' riep Ron terwijl hun haar en kleren wapperden in de wind. Hij wees naar de top van de heuvel waarop ze Verschijnseld waren. Daar stak een bizar huis af tegen de hemel: een enorme zwarte cilinder, met een schimmig maantje op de achtergrond. 'Dat moet het huis van Loena zijn. Wie zou er anders in zo'n bouwsel willen wonen? Het lijkt net een grote toren!'

'Het is ook een grote toren,' zei Hermelien fronsend.

'Ja, dat weet ik ook wel. Ik bedoel de toren uit een schaakspel,' zei Ron.

Ron had de langste benen en was als eerste boven. Toen Harry en Hermelien hijgend aankwamen, met steken in hun zij, stond Ron hen breed grijnzend op te wachten.

'Ja, hier wonen ze,' zei hij. 'Kijk maar.'

Er waren drie met de hand geschilderde bordjes op het vervallen hek gespijkerd. Het eerste luidde: 'De Kibbelaar. Hoofdredacteur: X. Leeflang', het tweede: 'Pluk uw Eigen Maretak' en het derde: 'Blijf van de Luchtruimpruimen Af'.

Het tuinhek ging knarsend open. Het zigzaggende pad dat naar de voordeur leidde was overwoekerd door allerlei merkwaardige planten, waaronder een struik met de oranje, radijsachtige vruchten die Loena soms in haar oren droeg. Harry dacht ook dat hij een Schrabbelstomp herkende en liep met een grote boog om de knoestige stronk heen.

Twee oude wilde appelbomen, kromgebogen door de wind maar desondanks afgeladen met rode vruchtjes en met grote bossen maretak in hun kruin, hielden aan weerszijden van de voordeur de wacht. Een kleine uil met een enigszins platte, havikachtige kop staarde hen vanuit de takken aan.

'Ik zou de Onzichtbaarheidsmantel nu maar afdoen, Harry,' zei Hermelien.

'Meneer Leeflang wil jou tenslotte helpen, en niet ons.'

Harry deed wat ze zei en gaf de mantel aan Hermelien, die hem opborg in haar tasje. Vervolgens tikte ze met een klopper in de vorm van een adelaar drie keer op de dikke, zwarte, met ijzeren nagels beslagen deur.

Na nauwelijks tien seconden werd de deur al opengesmeten door Xenofilus Leeflang. Hij was blootsvoets, droeg een gevlekt nachthemd en zijn lange, witte, pluizige haar was vuil en onverzorgd. Vergeleken met nu had Xenofilus er op de trouwerij van Bill en Fleur elegant uitgezien.

'Wat? Wat is er? Wie zijn jullie? Wat willen jullie?' vroeg hij met een hoge, verongelijkte stem. Hij keek eerst naar Hermelien, toen naar Ron en ten slotte naar Harry. Toen hij die zag, viel zijn mond open en vormde een volmaakte, komische 'O'.

'Dag, meneer Leeflang,' zei Harry en hij stak zijn hand uit. 'Ik ben Harry, Harry Potter.'

Xenofilus gaf Harry geen hand, maar het oog dat niet naar zijn neus keek, gleed wel naar het litteken op Harry's voorhoofd.

'Mogen we binnenkomen?' vroeg Harry. 'We wilden u iets vragen.'

'Ik... ik weet niet of dat wel verstandig is,' fluisterde Xenofilus. Hij slikte en liet zijn blik even vlug door de tuin gaan. 'Nogal een schok... lieve hemel... ik... ik ben bang dat ik misschien beter niet -'

'Het duurt niet lang,' zei Harry, enigszins teleurgesteld door die niet bepaald hartelijke ontvangst.

'Ik - o, goed dan. Kom binnen, vlug. Vlug.'

Ze waren nauwelijks binnen of Xenofilus sloeg de deur al achter hen dicht. Ze stonden nu in de vreemdste keuken die Harry ooit gezien had.

Hij was volmaakt rond, zodat je het gevoel had dat je je in een reusachtige pepermolen bevond en alles was gebogen, om het tegen de muren te laten passen: het fornuis, het aanrecht en de keukenkastjes. Bovendien was alles in felle, primaire kleuren beschilderd met bloemen, insecten en vogels. Harry dacht dat hij daar de hand van Loena in herkende; in zo'n kleine ruimte was het effect enigszins overweldigend.

In het midden van het vertrek leidde een smeedijzeren wenteltrap naar de bovenverdiepingen. Ze hoorden boven een hoop gerammel en gedreun en Harry vroeg zich af wat Loena in 's hemelsnaam aan het doen was.

'Kom dan maar mee naar boven,' zei Xenofilus, die zich zo te zien nog steeds bijzonder slecht op zijn gemak voelde. Hij ging de anderen voor op de trap.

De kamer op de eerste verdieping was kennelijk een gecombineerde woon- en werkkamer en daarom nog rommeliger dan de keuken. De kamer was weliswaar rond en veel kleiner, maar had toch iets weg van de Kamer van Hoge Nood, tijdens de onvergetelijke gelegenheid dat die veranderd was in een reusachtig labyrint waar eeuwenlang verboden voorwerpen in waren verborgen. Overal lagen stapels en stapels boeken en papieren. Fraaie modellen van wezens die Harry niet kende en die voornamelijk uit flapperende vleugels of happende kaken schenen te bestaan, hingen aan het plafond.

Loena was er niet: het ding dat zo'n lawaai maakte was een houten voorwerp vol magisch ronddraaiende wielen en raderen. Het leek op een bizarre kruising tussen een werkbank en een oude boekenkast, maar na enkele ogenblikken besloot Harry dat het een ouderwetse drukpers moest zijn, omdat het de ene Kibbelaar na de andere uitspuwde.

'Neem me niet kwalijk,' zei Xenofilus. Hij liep naar het apparaat, griste een groezelig tafellaken onder een reusachtige stapel boeken en papieren vandaan, die prompt op de grond viel, en gooide dat over de pers, zodat het gedreun en gekletter een beetje gedempt werd. Vervolgens wendde hij zich tot Harry.

'Wat komt u doen?'

Voor Harry antwoord kon geven, slaakte Hermelien een kreetje van schrik.

'Meneer Leeflang - wat is dat?'

Ze wees op een enorme, grijze, spiraalvormige hoorn die wel iets weg had van die van een eenhoorn. Het ding hing aan de muur en stak bijna een meter de kamer in.

'Dat is de hoorn van een Kreukelhoornige Snottifant!' zei Xenofilus.

'Onzin!' zei Hermelien.

'Hermelien,' mompelde Harry opgelaten, 'dit lijkt me niet het moment 'Maar Harry, het is de hoorn van een Erumpent! Dat is Gevoelige Handelswaar, Klasse B, en ongelooflijk gevaarlijk! Zoiets mag je niet in huis hebben!'

'Hoe weet je dat het de hoorn van een Erumpent is?' vroeg Ron. Hij schuifelde vlug weg bij de hoorn, of zo vlug als maar mogelijk was gezien de extreme rommel in de kamer.

'Er staat een beschrijving in Fabeldieren en Waar Ze te Vinden! U moet die hoorn zo vlug mogelijk wegdoen, meneer Leeflang! Weet u niet dat hij bij de minste of geringste aanraking kan ontploffen?'

'De Kreukelhoornige Snottifant,' zei Xenofilus, duidelijk sprekend en met een koppige uitdrukking op zijn gezicht, 'is een schuw en buitengewoon magisch wezen waarvan de hoorn -'

'Ik herken de karakteristieke groeven aan de onderkant, meneer Leeflang! Dat is de hoorn van een Erumpent en die zijn vreselijk gevaarlijk - ik weet niet hoe u eraan komt -'

'Gekocht,' zei Xenofilus halsstarrig. 'Twee weken geleden, van een heel aardige jonge tovenaar die wist dat ik geïnteresseerd ben in de schitterende Snottifant. Een kerstcadeau voor Loena. Maar goed, meneer Potter,' zei hij tegen Harry, 'waarom bent u nou eigenlijk hier?'

'We hebben hulp nodig,' zei Harry, voor Hermelien weer los kon barsten.

'Aha,' zei Xenofilus. 'Hulp. Juist, ja.' Zijn goede oog gleed weer even naar Harry's litteken en hij leek zowel gefascineerd als doodsbenauwd.

'Ja. Het punt is alleen dat... Harry Potter helpen... vrij gevaarlijk kan zijn... '

'Maar u beweert toch juist dat het ieders plicht is om Harry te helpen?' zei Ron. 'In dat blaadje van u?'

Xenofilus keek even naar de drukpers, die er nog steeds lustig op los dreunde en kletterde onder het tafellaken.

'Eh - ja, dat standpunt heb ik inderdaad wel eens ingenomen. Daar staat tegenover -'

'Dat het alleen voor anderen geldt en niet voor u?' vroeg Ron.

Xenofilus gaf geen antwoord. Hij slikte moeizaam en zijn ogen flitsten van de een naar de ander. Harry had de indruk dat hij een pijnlijke innerlijke strijd voerde.

'Waar is Loena?' vroeg Hermelien. 'Laten we eens horen wat zij ervan vindt.'

Xenofilus leek zich te verslikken, maar vermande zich toen kennelijk, want uiteindelijk zei hij met trillerige stem, zodat ze hem maar moeilijk konden verstaan boven het lawaai van de drukpers uit: 'Loena vist in het riviertje op Zoetwaterplimpy's. Ik... ik weet zeker dat ze het leuk zal vinden om jullie te zien. Ik ga haar wel even roepen en dan - ja, goed, ik zal proberen jullie te helpen.'

Hij liep de wenteltrap af en ze hoorden de voordeur open en dicht gaan. Harry, Ron en Hermelien keken elkaar aan.

'Laffe ouwe flapdrol,' zei Ron. 'Loena heeft tien keer meer lef dan hij.'

'Hij is waarschijnlijk bang dat er iets met hen zal gebeuren als de Dooddoeners erachter komen dat ik hier ben geweest,' zei Harry.

'Nou, ik ben het met Ron eens,' zei Hermelien. 'Wat een vreselijke oude hypocriet! Zogenaamd moet iedereen je helpen, maar zelf probeert hij er onderuit te komen. En blijf alsjeblieft uit de buurt van die hoorn!'

Harry liep naar het raam aan de andere kant van de kamer. Hij zag het riviertje: een dun, glinsterend lint in de diepte, aan de voet van de heuvel.

Ze zaten heel hoog. Een vogel fladderde langs het raam terwijl hij in de richting van Het Nest keek, dat nu schuilging achter een andere rij heuvels. Ginny was daar ergens. Ze waren dichter bij elkaar dan ze sinds het huwelijk van Bill en Fleur geweest waren, maar ze had er natuurlijk geen idee van dat hij naar haar huis tuurde en aan haar dacht. Eigenlijk moest hij daar nog blij om zijn ook: iedereen die met hem in contact kwam liep gevaar. Dat bleek wel uit de houding van Xenofilus.

Harry draaide zich om en zag een uiterst merkwaardig voorwerp op het rommelige, gebogen dressoir: de stenen buste van een beeldschone maar streng uitziende heks, met een wel heel bizarre hoofdtooi. Aan de zijkant staken twee voorwerpen uit die op gebogen gouden spreektrompetten leken en op een leren band over de kruin waren twee piepkleine, glinsterende blauwe vleugeltjes bevestigd. Op een tweede band, over het voorhoofd, was een oranje radijsje vastgeplakt.

'Hebben jullie dat gezien?' vroeg Harry.

'Trendy,' zei Ron. 'Het valt me tegen dat Xenofilus het niet droeg op de bruiloft.'

Ze hoorden de voordeur dichtgaan en Xenofilus kwam de trap weer op. Zijn magere benen staken nu in kaplaarzen en hij had een dienblad bij zich met een dampende theepot en een vreemd assortiment kopjes.

'Ah, ik zie dat je mijn lievelingsuitvinding hebt ontdekt!' zei hij. Hij duwde Hermelien het blad in handen en ging bij Harry staan, naast het borstbeeld. 'Heel toepasselijk bevestigd op de buste van de beeldschone Rowena Ravenklauw. Wijsheid zonder grens is ieders liefste wens!'

Hij gebaarde naar de voorwerpen die op spreektrompetten leken.

'Dat zijn de zuigbuizen van het Knarkloppertje - om iedere bron van afleiding uit de omgeving van de denker te verwijderen. Daar,' zei hij en hij wees op de vleugeltjes, 'de propeller van de Billywig, om een verheven gemoedstoestand te creëren. En als laatste -' hij wees op het oranje radijsje '- een Luchtruimpruim, als stimulans voor het vermogen om het buitengewone te accepteren.'

Xenofilus liep naar het dienblad, dat Hermelien een wankel plaatsje had gegeven op een van de overvolle bijzettafeltjes.

'Kan ik jullie een plezier doen met een kopje Snotwortelthee?' vroeg Xenofilus. 'Zelf gekweekt, uiteraard.' Hij schonk de warme drank in, die even donkerpaars was als bietensap, en voegde eraan toe: 'Loena was helemaal bij de Lage Brug. Ze was vreselijk opgewonden toen ze hoorde dat jullie hier zijn en ik denk dat ze zo komt. Ze had al bijna genoeg Plimpy's gevangen om voor iedereen soep te kunnen maken. Nou, ga zitten, zou ik zeggen. Daar staat de suiker.'

Xenofilus verwijderde een torenhoge stapel papieren van een leunstoel, ging zitten en sloeg zijn in kaplaarzen gehulde benen over elkaar.

'Goed,' zei hij, 'waarmee kan ik u van dienst zijn, meneer Potter?'

'Nou,' zei Harry met een blik op Hermelien, die bemoedigend knikte, 'het gaat om het symbool dat u droeg tijdens de bruiloft van Bill en Fleur. We vroegen ons af wat dat precies voorstelt.'

Xenofilus trok zijn wenkbrauwen op.

'Bedoelt u het teken van de Relieken van de Dood?'

Hoofdstuk 21

HET VERHAAL VAN DE DRIE GEBROEDERS

Harry keek naar Ron en Hermelien, maar die snapten blijkbaar ook niet wat Xenofilus bedoelde.

'De Relieken van de Dood?'

'Inderdaad,' zei Xenofilus. 'Heeft u daar nog nooit van gehoord? Dat verbaast me niet. Maar heel weinig tovenaars geloven erin. Die onnozele jongeman op het huwelijk van uw broer, bijvoorbeeld -' hij knikte even naar Ron '- die tegen me tekeerging omdat ik het teken van een bekende Duistere tovenaar zou hebben gedragen! Wat een onzin! De Relieken hebben niets Duisters - of in elk geval niet in die primitieve zin. Gelovers maken zich door middel van het symbool bekend aan anderen, in de hoop dat die kunnen helpen bij de Grote Speurtocht.'

Hij deed verscheidene suikerklontjes in zijn Snotwortelthee, roerde en nam een slok.

'Sorry hoor, maar ik begrijp het nog steeds niet,' zei Harry.

Uit beleefdheid nam hij ook een slokje en ging bijna over zijn nek: het spul was niet te drinken en het was net alsof iemand Smekkies met snotsmaak in een blender had gedaan.

'Met gelovers bedoel ik mensen die de Relieken van de Dood zoeken,' zei Xenofilus. Hij smakte waarderend met zijn lippen en genoot kennelijk van de Snotwortelthee.

'Maar wat zijn de Relieken van de Dood?' vroeg Hermelien.

Xenofilus zette zijn lege kopje neer.

'Ik neem aan dat jullie "Het Verhaal van de Drie Gebroeders" kennen?'

Harry schudde zijn hoofd, maar Ron en Hermelien zeiden dat ze het kenden.

Xenofilus knikte ernstig.

'Wel, meneer Potter, het begint allemaal met "Het Verhaal van de Drie Gebroeders"... er moet hier ergens een exemplaar liggen...'

Hij keek vaag om zich heen, naar de torenhoge stapels boeken en papieren, maar Hermelien zei: 'Ik heb er toevallig eentje bij me, meneer Leeflang.'

Ze haalde De Vertelsels van Baker de Bard uit haar tasje.

'Het origineel?' vroeg Xenofilus op scherpe toon en toen Hermelien knikte, zei hij: 'Nou, waarom leest u het niet voor? Dan weten we tenminste zeker dat iedereen het begrijpt.'

'Eh... ja, goed,' zei Hermelien zenuwachtig. Ze sloeg het boek open en Harry zag het symbool waar ze onderzoek naar deden boven aan de pagina staan. Hermelien kuchte even en begon toen voor te lezen.

'"Er waren eens drie gebroeders die over een eenzame kronkelweg reisden, net toen de zon begon onder te gaan -"'

'Om middernacht, zei ma altijd als ze ons voorlas,' zei Ron, die onderuitgezakt in zijn stoel zat en met zijn handen achter zijn hoofd luisterde.

Hermelien keek hem geïrriteerd aan.

'Sorry hoor! Het is gewoon spannender als het om middernacht is!' zei Ron.

'Ja, daar hebben we nou echt behoefte aan. Nog wat meer spanning in ons leven,' flapte Harry eruit. Xenofilus scheen niet echt te luisteren, maar staarde uit het raam. 'Ga verder, Hermelien.'

'"Op een gegeven moment kwamen de broers bij een rivier die te diep was om te doorwaden, en te gevaarlijk om zwemmend over te steken. De broers waren echter bedreven in toverkunst, dus zwaaiden ze met hun toverstok en er verscheen een brug over de verraderlijke rivier. De broers waren halverwege de brug toen een gedaante met kap en mantel hen de weg versperde.

De Dood sprak de gebroeders aan -"'

'Sorry hoor,' viel Harry haar in de rede, 'de Dood sprak hen aan?'

'Het is een sprookje, Harry!'

'Ja, natuurlijk. Neem me niet kwalijk. Ga verder.'

'"De Dood sprak de gebroeders aan. Hij was ontstemd omdat hem drie slachtoffers ontnomen waren, want meestal verdronken reizigers in de rivier. Maar de Dood was sluw. Hij feliciteerde de gebroeders met hun toverkunst en zei dat ze alle drie een prijs gewonnen hadden, omdat ze zo slim waren geweest om aan hem te ontsnappen.

En dus vroeg de oudste broer, die een strijdlustig man was, om een toverstok die machtiger zou zijn dan alle andere toverstokken op aarde: een stok die altijd ieder duel zou winnen, een stok die paste bij een tovenaar die de Dood zelf overwonnen had! De Dood liep naar een vlier die aan de waterkant groeide, maakte een toverstok van een overhangende tak en gaf die aan de oudste broer.

De middelste broer, die een arrogant man was, besloot dat hij de Dood nog verder wilde vernederen en vroeg om het vermogen om mensen terug te laten keren uit de Dood. En dus raapte de Dood een steen op die aan de oever lag, gaf hem aan de middelste broer en zei dat de steen de doden kon laten terugkeren.

Toen vroeg de Dood aan de derde en jongste broer wat hij wilde. De jongste broer was de nederigste en ook de wijste van de drie en hij vertrouwde de Dood niet. Daarom vroeg hij om iets waarmee hij die plek zou kunnen verlaten zonder gevolgd te worden door de Dood. En met grote tegenzin overhandigde de Dood hem zijn eigen Mantel van Onzichtbaarheid."'

'Heeft de Dood een Onzichtbaarheidsmantel?' viel Harry haar weer in de rede.

'Ja, zodat hij mensen stiekem kan besluipen,' zei Ron. 'Soms wordt hij het een beetje zat om steeds maar krijsend en met maaiende armen op ze af te stormen... sorry, Hermelien.'

'"De Dood ging opzij en liet de drie gebroeders passeren. Ze vervolgden hun weg, spraken vol verwondering over hun avontuur en bewonderden de geschenken van de Dood.

Na verloop van tijd namen de gebroeders afscheid en gingen ieder hun eigen weg.

De oudste broer reisde nog ruim een week verder en toen hij in een afgelegen dorp was aangekomen, zocht hij daar een collega-tovenaar op met wie hij ruzie had. Uiteraard won hij het duel dat volgde, want zijn wapen was de Zegevlier. De oudste broer liet zijn vijand dood achter, ging naar een herberg en schepte daar luidkeels op over de machtige toverstok die hij aan de Dood zelf ontfutseld had en die hem onoverwinnelijk maakte.

Diezelfde nacht nog sloop een andere tovenaar naar de kamer van de oudste broer, die dronken op bed lag. De dief stal de toverstok en sneed de oudste broer bovendien de keel door.

En zo eiste de Dood de oudste broer toch nog op.

Ondertussen reisde de middelste broer naar zijn huis, waar hij alleen woonde. Daar nam hij de steen die de doden kon laten terugkeren en draaide hem drie keer om in zijn hand. Tot zijn verbazing en verrukking verscheen onmiddellijk het meisje met wie hij ooit had willen trouwen, maar dat veel te vroeg gestorven was.

Maar ze was triest en koud en het was alsof een sluier hen van elkaar scheidde. Ze was teruggekeerd naar de wereld van de levenden, maar hoorde daar niet meer thuis en leed verschrikkelijk. Uiteindelijk werd de middelste broer gek van hopeloos verlangen en beroofde zichzelf van het leven, zodat hij en zijn geliefde weer werkelijk bij elkaar zouden zijn.

En zo eiste de Dood ook de middelste broer op.

Maar hoewel de Dood jarenlang naar de jongste broer zocht, slaagde hij er nimmer in hem te vinden. Pas toen hij stokoud was, deed hij de Mantel van Onzichtbaarheid af, gaf hem aan zijn zoon en begroette de Dood als een oude vriend. Hij ging zonder morren met hem mee en ze namen als twee gelijken afscheid van dit bestaan.'

Hermelien deed het boek dicht. Het duurde even voor Xenofilus besefte dat ze was opgehouden met lezen en hij bleef nog enkele ogenblikken uit het raam staren. Maar toen zei hij: 'Nou, zo zit het dus.'

'Pardon?' zei Hermelien verward.

'Dat zijn de Relieken van de Dood,' zei Xenofilus.

Hij pakte een ganzenveer van het overvolle tafeltje naast zich, zocht tussen nog meer boeken en vond een afgescheurd stuk perkament.

'De Zegevlier,' zei hij en hij trok een rechte, verticale lijn op het perkament.

'De Steen van Wederkeer.' Hij tekende een cirkel rond de lijn.

'En de Mantel van Onzichtbaarheid,' besloot hij en hij vatte de lijn en de cirkel in een driehoek, zodat het symbool ontstond dat Hermelien zo geïntrigeerd had. 'Samen zijn dat de Relieken van de Dood,' zei Xenofilus.

'Maar in het sprookje wordt niet over "Relieken van de Dood" gesproken,' zei Hermelien.

'Nee, natuurlijk niet,' zei Xenofilus vol irritante zelfvoldaanheid. 'Dat is per slot van rekening een kinderverhaal, en meer bedoeld om te amuseren dan om er werkelijk iets van op te steken. Maar wie zich in deze zaken verdiept heeft, beseft dat dit oeroude verhaal verwijst naar drie voorwerpen, ofwel Relieken, die, als ze met elkaar verenigd zouden worden, de bezitter tot meester van de Dood zouden maken.'

Er viel een korte stilte en Xenofilus keek opnieuw uit het raam. De zon stond al laag aan de hemel.

'Ik denk dat Loena dadelijk wel genoeg Plimpy's gevangen heeft,' zei hij zacht.

'En met "meester van de Dood" bedoelt u -?' vroeg Ron.

'Meester,' zei Xenofilus met een luchtig handgebaar. 'Overwinnaar.

Bedwinger. Welke term je ook maar prefereert.'

'Maar dan... bedoelt u... ' zei Hermelien langzaam en Harry merkte dat ze moeite moest doen om geen ongeloof te laten doorklinken in haar stem, 'bedoelt u dat die voorwerpen - die Relieken - volgens u ook werkelijk bestaan?'

Xenofilus trok opnieuw zijn wenkbrauwen op.

'Ja, natuurlijk.'

'Maar meneer Leeflang,' zei Hermelien en Harry hoorde dat haar zelfbeheersing het bijna begaf, 'hoe kunt u nou geloven dat -'

'Loena heeft me veel over u verteld, jongedame,' zei Xenofilus. 'Ik heb begrepen dat u niet onintelligent bent, maar wel heel erg beperkt in uw denken. Bekrompen. Bevooroordeeld.'

'Misschien moet je die hoed eens opzetten, Hermelien,' zei Ron en hij knikte naar de idiote hoofdtooi. Zijn stem trilde, zo'n moeite moest hij doen om niet in lachen uit te barsten.

'Meneer Leeflang,' deed Hermelien opnieuw een poging, 'we weten allemaal dat er zulke dingen als Onzichtbaarheidsmantels bestaan, ook al zijn ze zeldzaam. Maar -'

'Ah, maar het Derde Reliek is de ware mantel van onzichtbaarheid, juffrouw Griffel! Daarmee bedoel ik dat het geen reismantel is die bewerkt is met een Kameoflagespreuk, of voorzien is van een Verblindingsvloek, of geweven is van Demiguisehaar dat de drager in het begin inderdaad verbergt maar langzaam zijn kracht verliest en uiteindelijk ondoorzichtig wordt. Nee, we hebben het over een mantel die de drager werkelijk volkomen onzichtbaar maakt, eeuwig zijn kracht behoudt en altijd voor ondoordringbare bescherming zorgt, wat voor spreuken er ook op worden afgevuurd. Hoeveel van die mantels heeft u ooit gezien, juffrouw Griffel?'

Hermelien deed haar mond open om antwoord te geven, maar deed hem toen weer dicht. Ze leek er nu helemaal niets meer van te begrijpen.

Zij, Harry en Ron keken elkaar aan en Harry wist dat ze allemaal hetzelfde dachten. Toevallig bevond een mantel die exact aan de beschrijving van Xenofilus beantwoordde zich op dat moment in de kamer.

'Kijk, dat bedoel ik,' zei Xenofilus, alsof hij hen met goed beredeneerde argumenten verslagen had. 'Natuurlijk hebben jullie nooit zo'n mantel gezien! De bezitter zou immens rijk zijn, nietwaar?'

Hij keek weer even uit het raam. De hemel begon een klein beetje rood te kleuren.

'Nou, goed dan,' zei Hermelien, enigszins van haar stuk gebracht.

'Laten we zeggen dat de mantel bestaat... maar hoe zit het dan met de steen, meneer Leeflang? Het voorwerp dat u de Steen van Wederkeer noemt?'

'Wat is daarmee?'

'Die kan toch onmogelijk bestaan?'

'Bewijs maar dat hij niet bestaat,' zei Xenofilus.

Hermelien keek hem diep verontwaardigd aan. 'Maar dat is - sorry hoor - dat is gewoonweg belachelijk! Hoe kan ik in 's hemelsnaam bewijzen dat hij niet bestaat? Moet ik soms alle kiezelsteentjes ter wereld oppakken en uittesten? Ik bedoel, als je enige argument om ergens in te geloven is dat niemand bewezen heeft dat het niet bestaat, kun je wel van alles zeggen dat het echt zou kunnen zijn!'

'Inderdaad,' zei Xenofilus. 'Ik ben blij dat u zich wat meer openstelt.'

'Dus u denkt dat de Zegevlier ook bestaat?' vroeg Harry vlug, voor Hermelien antwoord kon geven. 'O, in het geval van de Zegevlier is er bewijsmateriaal te over,' zei Xenofilus. 'De Zegevlier is het Reliek dat het gemakkelijkst te traceren is, door de manier waarop het van eigenaar verwisselt.'

'Hoe dan?' vroeg Harry. 'De bezitter van de stok moet hem veroveren op de vorige eigenaar om zich werkelijk meester van de Zegevlier te mogen noemen,' zei Xenofilus. 'U heeft toch wel gehoord hoe de stok in het bezit kwam van Oswald de Ongenietbare, nadat hij Emeric de Wraakzuchtige had afgeslacht? Hoe Godefroot stierf in zijn eigen kelder, nadat zijn zoon Halewijn hem de stok ontfutseld had? Hoe Simon de Slegte zijn brute moord pleegde op Barnabas Dastaard en hem van de stok beroofde? Het bloederige spoor van de Zegevlier loopt vuurrood door onze tovergeschiedenis.'

Harry keek even naar Hermelien. Die staarde met gefronst voorhoofd naar Xenofilus, maar sprak hem niet tegen. 'Waar denkt u dan dat de Zegevlier nu is?' vroeg Ron. 'Helaas, wie zal het zeggen?' zei Xenofilus en hij staarde opnieuw uit het raam. 'Wie zal zeggen waar de Zegevlier nu verborgen is? Het spoor loopt dood na Arcus en Livius. Wie van de twee heeft Simon verslagen en de stok overgenomen? En wie heeft hem weer verslagen? Op dit punt zwijgen de geschiedenisboeken.'

Na een korte stilte zei Hermelien stijfjes: 'Heeft de familie Prosper soms iets met de Relieken van de Dood te maken, meneer Leeflang?'

Xenofilus leek even uit het veld geslagen. Harry herinnerde zich bijna iets, iets wat hem nét ontglipte. Prosper... hij had die naam eerder gehoord... 'U heeft me voor het lapje gehouden, jongedame!' zei Xenofilus. Hij ging rechtovereind zitten in zijn stoel en keek Hermelien met grote ogen aan. 'Ik dacht dat u een beginneling was als het om de Speurtocht naar de Relieken ging. Veel Speurders, zoals ik, geloven dat de Prospers alles - alles - te maken hebben met de Relieken!'

'Wie zijn de Prospers?' vroeg Ron. 'Dat was de naam op het graf met het symbool, in Goderics Eind,' zei Hermelien, die nog steeds naar Xenofilus keek. 'Ignotus Prosper.'

'Precies!' zei Xenofilus, met zijn wijsvinger pedant opgeheven. 'Het teken van de Relieken van de Dood op het graf van Ignotus is overtuigend bewijs!'

'Bewijs waarvoor?' vroeg Ron. 'Dat de drie gebroeders uit het verhaal in werkelijkheid de gebroeders Prosper waren. Antiochus, Cadmus en Ignotus. Dat waren de oorspronkelijke bezitters van de Relieken!'

Xenofilus keek opnieuw even uit het raam, stond toen op, pakte het dienblad en liep naar de wenteltrap. 'Blijven jullie eten?' riep hij terwijl hij naar beneden ging. 'Iedereen vraagt altijd om het recept van onze Plimpysoep.'

'Waarschijnlijk om op de Afdeling Vergiftiging van het St. Holisto te kunnen laten zien,' mompelde Ron. Harry wachtte tot ze Xenofilus beneden in de keuken hoorden rommelen voor hij iets zei. 'Wat vind je?' vroeg hij aan Hermelien. 'O, Harry,' zuchtte ze, 'het is gewoon de grootst mogelijke onzin. Dit is vast niet de werkelijke betekenis van het symbool, alleen de idiote interpretatie die hij eraan geeft. Wat een hoop verspilde moeite!'

'Nou ja, dit is per slot van rekening de man die ons de Kreukelhoornige Snottifant gebracht heeft,' zei Ron. 'Jij gelooft het toch ook niet?' vroeg Harry. 'Welnee. Het is gewoon een sprookje, een verhaal om kinderen iets te leren. "Geen problemen zoeken, geen ruzie maken en blijf van spullen af die gevaarlijk zouden kunnen zijn! Hou je gedeisd, bemoei je met je eigen zaken en dan komt alles goed." Maar misschien komt daar het verhaal vandaan dat vlierhouten toverstokken ongeluk brengen,' zei Ron. 'Waar heb je het over?'

'Nou ja, dat zijn van die bijgeloven, hè? "Heksen geboren in mei trouwen vaak met een Dreuzelpartij." "Vervloekingen bij zonsondergang werken in 't algemeen niet lang." "Vlierhouten toverstokken brengen tegenspoed en brokken." Die kennen jullie toch wel? Mijn moeder sloeg ons constant met dat soort spreukwoorden om de oren.'

'Harry en ik zijn opgevoed door Dreuzels,' zei Hermelien. 'Wij hebben andere bijgeloven meegekregen.' Ze zuchtte diep toen er een doordringende geur opsteeg uit de keuken. Het enige goede aan het feit dat ze zich zo ergerde aan Xenofilus, was dat ze vergat om boos te zijn op Ron. 'Volgens mij heb je gelijk,' zei ze. 'Het is gewoon een belerend kinderverhaal. Het is duidelijk welk geschenk het beste is en wat je moet kiezen -'

Ze spraken alle drie tegelijk: Hermelien zei: 'De mantel,' Ron: 'De toverstok,'

en Harry: 'De steen.'

Ze keken elkaar verbaasd maar ook geamuseerd aan. 'Ja, je hóórt natuurlijk "de mantel" te zeggen,' zei Ron tegen Hermelien. 'Maar als je de toverstok had, zou je helemaal niet meer onzichtbaar hoeven zijn. Een onverslaanbare toverstok, Hermelien! Wat wil je nog meer?'

'We hebben al een Onzichtbaarheidsmantel,' zei Harry. 'En daar hebben we ook heel veel aan gehad, voor het geval je het nog niet gemerkt had!' zei Hermelien. 'Die stok zorgt alleen maar voor problemen -'

'Alleen als je van de daken schreeuwt dat je hem hebt,' bracht Ron ertegen in. 'Alleen als je zo stom bent om over straat te huppelen, met die stok te zwaaien en te schreeuwen: "Kijk, ik heb een onverslaanbare toverstok, neem het maar tegen me op als je durft!" Als je gewoon je grote mond zou houden -'

'Ja, maar zou je je grote mond wel kunnen houden?' vroeg Hermelien sceptisch. 'Zo'n beetje het enige wat klopt aan het verhaal van Xenofilus, is dat er inderdaad al honderden jaren verhalen de ronde doen over uitzonderlijk krachtige toverstokken.'

'O ja?' vroeg Harry. Hermelien keek hem geërgerd aan en die uitdrukking was zo vertrouwd en tegelijkertijd zo vertederend dat Harry en Ron breed naar elkaar grijnsden. 'De Doodsstok, de Staf van het Lot... ze steken in de loop der eeuwen steeds weer de kop op, vaak onder andere namen en meestal in het bezit van een of andere Duistere tovenaar die erover opschept. Professor Kist heeft een aantal voorbeelden genoemd, maar - o, het is allemaal onzin. Een toverstok is net zo machtig als de tovenaar die hem gebruikt. Sommige tovenaars pochen gewoon graag dat die van hen groter en beter is dan die van anderen.'

'Maar hoe moet je weten of die stokken - de Doodsstok, de Staf van het Lot - niet gewoon een en dezelfde zijn en alleen steeds bij een andere naam worden genoemd?' vroeg Harry. 'En dat het in werkelijkheid gaat om de Zegevlier, die gemaakt is door de Dood?' zei Ron. Harry moest lachen; het idee dat bij hem was opgekomen grensde aan het belachelijke. Zijn toverstok had dan misschien mysterieuze krachten vertoond op de avond dat Voldemort hem achtervolgd had door de lucht, maar hij was gewoon van hulst, niet van vlierhout en bovendien had Olivander hem vervaardigd. En als hij onverslaanbaar was geweest, zou hij nu toch niet gebroken zijn? 'Waarom zou jij de steen kiezen?' vroeg Ron. 'Nou, als je daarmee mensen terug kunt laten keren, zouden we Sirius weer tot leven kunnen wekken... Dwaaloog... Perkamentus... mijn ouders... '

Ron en Hermelien lachten niet. 'Maar volgens Baker de Bard zouden ze helemaal niet willen terugkeren, hè?' zei Harry en hij dacht aan het sprookje dat hij zojuist gehoord had. 'Er zijn waarschijnlijk geen andere verhalen over een steen die de doden kan laten herrijzen?' vroeg hij aan Hermelien. 'Nee,' antwoordde ze triest. 'Ik denk dat alleen meneer Leeflang zichzelf zou kunnen wijsmaken dat dat mogelijk is. Baker heeft het vast gebaseerd op de Steen der Wijzen; je weet wel, in plaats van een steen die je onsterfelijk maakt, heb je nu een steen die de dood ongedaan maakt.'

De stank uit de keuken werd steeds erger; het leek wel alsof iemand oude onderbroeken verbrandde. Harry vroeg zich af of ze voldoende van Xenofilus' kookkunst door hun keel zouden kunnen krijgen om hem niet te kwetsen. 'Maar hoe zit het dan met de mantel?' vroeg Ron bedachtzaam. 'Wat dat betreft heeft hij gelijk. Ik ben zo gewend geraakt aan Harry's mantel, en hoe goed die is, dat ik er eigenlijk nooit bij heb stilgestaan, maar ik heb verder nooit van een mantel zoals die van Harry gehoord. Hij is onfeilbaar. Niemand heeft ons ooit gezien als we hem omhadden -'

'Nee, natuurlijk niet! Als we hem omhebben zijn we onzichtbaar, Ron!'

'Maar alles wat hij zei over andere Onzichtbaarheidsmantels - en die koop je heus niet voor een Knoet per dozijn - is allemaal waar! Ik heb gehoord dat de bezweringen uitgewerkt raken als mantels oud worden of dat ze verscheurd worden door spreuken, zodat ze vol gaten zitten. Harry's mantel was al van zijn vader, dus is hij niet bepaald gloednieuw, maar toch is hij... volmaakt.'

'Ja, oké, maar de steen, Ron... '

Terwijl Ron en Hermelien fluisterend met elkaar discussieerden, liep Harry door de kamer en luisterde maar met een half oor. Bij de wenteltrap keek hij verstrooid even omhoog naar de volgende verdieping en werden zijn gedachten ruw verstoord. Zijn eigen gezicht staarde hem aan vanaf het plafond van de kamer op de bovenverdieping.

Na even verbijsterd omhoog te hebben gekeken realiseerde Harry zich dat het geen spiegel was, maar een schilderij. Hij liep nieuwsgierig de trap op.

'Wat doe je, Harry? Ik vind niet dat je zomaar mag rondkijken als meneer Leeflang er niet is!'

Maar Harry was al op de volgende verdieping.

Loena had het plafond van haar slaapkamer versierd met vijf prachtige portretten: Harry, Ron, Hermelien, Ginny en Marcel. Ze bewogen niet, zoals de portretten op Zweinstein, maar hadden desondanks iets magisch. Het was alsof ze ademden, dacht Harry. Iets wat op het eerste gezicht dunne gouden kettingen leken, kringelden om de portretten heen en verbonden ze met elkaar, maar nadat hij een tijdje goed gekeken had, besefte Harry dat de kettingen in werkelijkheid bestonden uit een in gouden inkt geschreven woord dat wel duizend keer herhaald werd: vrienden... vrienden... vrienden...

Harry voelde een golf van genegenheid voor Loena en liet zijn blik door de kamer gaan. Naast het bed stond een grote foto van een jonge Loena en een vrouw die erg op haar leek. Ze knuffelden elkaar en op de foto zag Loena er beter verzorgd uit dan Harry haar ooit had meegemaakt.

De foto was stoffig en dat vond Harry een beetje vreemd. Hij keek eens wat beter om zich heen.

Er klopte iets niet. De lichtblauwe vloerbedekking zat ook onder het stof. De deuren van de klerenkast stonden op een kier, maar er hingen geen kleren in. Het bed zag er kil en ongastvrij uit, alsof het in weken niet beslapen was. Voor het raam strekte een spinnenweb zich uit tegen de bloedrode hemel.

'Wat is er?' vroeg Hermelien toen Harry weer naar beneden kwam, maar voor hij antwoord kon geven verscheen Xenofilus boven aan de trap met een dienblad met soepkommen.

'Waar is Loena, meneer Leeflang?' vroeg Harry.

'Pardon?'

'Waar is Loena?'

Xenofilus bleef op de bovenste trede staan.

'Dat - dat heb ik al gezegd. Ze vist bij de Lage Brug op Plimpy's.'

'Waarom heeft u dan maar vier soepkommen meegenomen?'

Xenofilus probeerde iets te zeggen, maar er kwam geen geluid uit zijn mond. Het enige wat ze hoorden was het onophoudelijke geratel van de drukpers en het zachte gerammel van de soepkommen op het dienblad, dat trilde in de handen van Xenofilus.

'Volgens mij is Loena al weken niet meer thuis geweest,' zei Harry.

'Haar kleren zijn weg en haar bed is onbeslapen. Waar is ze? En waarom kijkt u steeds uit het raam?'

Xenofilus liet het dienblad vallen en de soepkommen spatten aan scherven. Harry, Ron en Hermelien trokken hun toverstok; Xenofilus verstijfde, met zijn hand in zijn zak. Op dat moment gaf de drukpers een oorverdovende dreun. Talloze Kibbelaars spoten onder het tafellaken vandaan op de grond en de pers viel eindelijk stil.

Hermelien bukte zich en raapte een van de tijdschriften op, maar hield haar toverstok wel op Xenofilus gericht.

'Moet je dit zien, Harry!'

Harry baande zich zo vlug mogelijk een weg door de rommel. Op het omslag van De Kibbelaar stond een grote foto van hem, samen met de woorden Ongewenst Persoon Nummer Een en daaronder de prijs die op zijn hoofd stond.

'Dus De Kibbelaar gooit het nu over een andere boeg?' zei Harry en hij dacht razendsnel na. 'Was u daarmee bezig toen u zogenaamd in de tuin was, meneer Leeflang? Stuurde u vlug een uil aan het Ministerie?'

Xenofilus likte langs zijn lippen.

'Ze hebben mijn Loena meegenomen,' fluisterde hij. 'Omdat ik verkeerde dingen geschreven had. Ze hebben mijn Loena meegenomen en ik weet niet waar ze is of wat ze met haar gedaan hebben. Maar misschien krijg ik haar terug als ik - als ik -'

'Harry uitlever?' maakte Hermelien zijn zin af.

'Vergeet het maar,' zei Ron kortaf. 'Vooruit, opzij. We gaan.'

Xenofilus zag er verschrikkelijk uit. Hij leek wel honderd jaar oud en zijn mond was vertrokken in een vreselijke grimas.

'Ze kunnen er elk moment zijn. Ik moet Loena redden. Ik mag Loena niet verliezen. Jullie mogen niet weg.'

Hij ging met gespreide armen voor de trap staan en Harry zag plotseling zijn moeder voor zich, die hetzelfde deed bij zijn box.

'We willen u geen kwaad doen,' zei Harry. 'Opzij, meneer Leeflang.'

'HARRY!' schreeuwde Hermelien.

Er zoefden gedaantes op bezemstelen langs de ramen. Terwijl Harry, Ron en Hermelien naar buiten keken, trok Xenofilus snel zijn toverstok.

Harry zag hun fout nog net op tijd in, liet zich opzij vallen en trok Ron en Hermelien mee, uit de baan van Xenofilus' Lamstraal, die door de kamer flitste en de hoorn van de Erumpent raakte.

Er volgde een gigantische ontploffing. Het geluid leek de kamer aan diggelen te blazen: stukjes hout, papier en puin vlogen alle kanten uit en er steeg een dikke witte stofwolk op. Harry vloog een eindje door de lucht en smakte op de grond. Hij kon niets zien, want er viel een regen van puin op hem neer en hij hield zijn armen voor zijn gezicht. Hij hoorde Hermelien en Ron gillen, gevolgd door een reeks doffe, metaalachtige dreunen, waaruit hij afleidde dat Xenofilus ook van zijn sokken was geblazen en achterover van de wenteltrap was getuimeld.

Harry was half begraven onder de brokstukken. Hij probeerde overeind te komen, maar kon vrijwel niets zien door het stof en ook bijna geen adem halen. Het halve plafond was ingestort en het voeteneinde van Loena's bed stak door het gat. De buste van Rowena Ravenklauw lag naast hem, maar de helft van haar gezicht ontbrak. Flarden perkament dwarrelden door de lucht en het grootste deel van de drukpers was omgevallen en blokkeerde nu de trap naar de keuken. Plotseling bewoog er een witte gedaante, vlak naast Harry. Hermelien, die zo dik onder het stof zat dat ze zelf wel een standbeeld leek, drukte haar vinger tegen haar lippen.

Beneden vloog de deur met een klap open.

'Ik zei toch dat we ons niet hoefden te haasten, Totelaer?' zei een ruwe stem. 'Die idioot hing natuurlijk weer een of ander flauwekulverhaal op, zoals gewoonlijk.'

Er klonk een knal en Xenofilus schreeuwde het uit van de pijn.

'Nee... nee... hij is boven... Potter!'

'Vorige week zei ik nog dat we alleen terug zouden komen als je betrouwbare informatie voor ons had, Leeflang! Weet je nog wel, vorige week? Toen je je dochter wilde ruilen voor die achterlijke hoofdtooi? En de week daarvoor -' er klonk opnieuw een knal en Xenofilus gilde weer '- toen je dacht dat we haar terug zouden geven als jij bewees dat Kreukel -' knal '- hoornige -' knal '- Snottifanten bestaan?'

'Nee - nee - ik smeek jullie!' snikte Xenofilus. 'Het is echt Potter! Ik zweer het!'

'En nu heb je ons alleen maar laten komen om ons op te blazen!' brulde de Dooddoener. Er volgde een salvo knallen, afgewisseld door schelle pijnkreten.

'Het huis staat op instorten, Zagrijn,' zei een koele tweede stem, die langs de verwrongen trap omhoog galmde. 'De trap is versperd. Moet ik kijken of ik het puin kan ruimen? Alleen dondert dan misschien wel de hele boel in elkaar.'

'Vuile, leugenachtige smeerlap!' schreeuwde Zagrijn. 'Je hebt Potter nog nooit van je leven gezien, hè? Je probeerde ons alleen maar naar binnen te lokken om ons te kunnen vermoorden! Denk je dat je zo ooit je dochter terug zult krijgen?'

'Ik zweer het... ik zweer het... Potter is boven!'

'Homenum revelio,' zei een stem onder aan de trap.

Harry hoorde Hermelien naar adem snakken en hij had het merkwaardige gevoel dat er iets laag over hem heen scheerde en een schaduw over zijn lichaam liet glijden.

'Er is inderdaad iemand boven, Zagrijn,' zei de tweede man op scherpe toon.

'Het is Potter, ik zweer het. Het is Potter!' snikte Xenofilus. 'Alsjeblieft... alsjeblieft... geef me Loena terug, geef me mijn Loena terug...'

'Je krijgt je dochter terug als je naar boven gaat en weer naar beneden komt met Harry Potter, Leeflang,' zei Zagrijn. 'Maar als dit een truc of een valstrik is, als er boven een medeplichtige klaarstaat om ons in een hinderlaag te lokken, mag je van geluk spreken als we je een héél klein stukje van je dochter teruggeven om te begraven!'

Xenofilus jammerde van angst en wanhoop. Harry, Ron en Hermelien hoorden een hoop geschuifel en geschraap: Xenofilus probeerde zich een weg te banen door het puin op de trap.

'Kom op,' fluisterde Harry. 'We moeten hier weg.'

Onder dekking van de herrie die Xenofilus maakte begon Harry zichzelf uit te graven. Ron was het diepst bedolven: Harry en Hermelien klommen zo stilletjes mogelijk over de brokstukken heen en probeerden een zware ladekast van zijn benen te tillen. Terwijl het gebonk en geschraap van Xenofilus dichterbij kwam, slaagde Hermelien erin om Ron met behulp van een Zweefspreuk te bevrijden.

'Oké,' fluisterde Hermelien die nog steeds wit zag van het stof, toen de gehavende drukpers die de trap blokkeerde begon te trillen; Xenofilus was nog maar een paar meter van hen verwijderd. 'Vertrouw je me, Harry?'

Harry knikte.

'Goed dan,' fluisterde Hermelien. 'Geef me de Onzichtbaarheidsmantel.

Hier, Ron, doe aan.'

'Ik? Maar Harry -'

'Alsjeblieft, Ron! Harry, hou mijn hand stevig vast. Ron, pak mijn schouder.'

Harry stak zijn linkerhand uit. Ron was al onder de mantel verdwenen.

De drukpers boven aan de trap schudde nog steeds; Xenofilus probeerde hem te verwijderen met een Zweefspreuk. Harry snapte niet waar Hermelien nog op wachtte.

'Hou je goed vast,' fluisterde ze. 'Hou je goed vast... nog heel even...'

Het lijkbleke gezicht van Xenofilus verscheen boven de pers.

'Amnesia completa!' schreeuwde Hermelien. Ze wees eerst met haar stok op het gezicht van Xenofilus en toen op de grond. 'Deprimo!'

Ze had een gat in de vloer van de woonkamer geblazen en ze vielen als bakstenen omlaag. Harry, die nog steeds uit alle macht Hermeliens hand vasthield, hoorde een gil en zag hoe twee mannen probeerden weg te duiken, terwijl enorme hoeveelheden puin en versplinterd meubilair op hen neer regenden. Hermelien tolde midden in de lucht rond en het gedonder van het instortende huis galmde in Harry's oren terwijl ze hem het duister in sleurde.

Hoofdstuk 22

DE RELIEKEN VAN DE DOOD

Harry landde hijgend op gras en krabbelde meteen overeind. Blijkbaar waren ze ergens in de hoek van een veld geland. Het was schemerig; Hermelien holde al in een kring om hen heen en zwaaide met haar toverstok.

'Protego totalum... Salvio hexia... '

'Die vuile oude verrader!' hijgde Ron. Hij kwam onder de Onzichtbaarheidsmantel vandaan en gooide die naar Harry. 'Hermelien, je bent een genie, een onvervalst genie! Ik kan gewoon niet geloven dat we heelhuids ontsnapt zijn!'

'Cave inimicum... ik zei toch dat het de hoorn van een Erumpent was? Ik zei het toch? En nu is zijn huis opgeblazen!'

'Net goed,' zei Ron. Hij keek naar de scheuren in zijn spijkerbroek en zijn opengehaalde benen. 'Wat denk je dat ze met hem zullen doen?'

'O, ik hoop dat ze hem niet doodmaken!' kreunde Hermelien. 'Daarom wilde ik dat de Dooddoeners een glimp van Harry zouden opvangen, zodat ze zouden weten dat Xenofilus niet gelogen had!'

'Maar waarom moest ik onzichtbaar zijn?' vroeg Ron.

'Jij hoort thuis op bed te liggen met smetbroei, Ron! Ze hebben Loena meegenomen omdat haar vader Harry steunde! Wat denk je dat er met jouw familie zou gebeuren als ze wisten dat je bij hem was?'

'Maar jouw ouders dan?'

'Die zitten in Australië,' zei Hermelien. 'Ik denk niet dat ze iets te vrezen hebben. Ze weten tenslotte van niets.'

'Je bent een genie!' herhaalde Ron vol ontzag.

'Inderdaad, Hermelien,' beaamde Harry vanuit de grond van zijn hart.

'Ik weet niet wat we zonder jou zouden moeten.'

Hermelien straalde even, maar werd toen weer ernstig.

'Wat zou er nu met Loena gebeuren?'

'Nou, als die Dooddoeners de waarheid vertelden en ze nog leeft -'

begon Ron.

'Zeg dat niet, zeg het niet!' piepte Hermelien. 'Ze moet nog leven, dat moet!'

'Dan zit ze in Azkaban, denk ik,' zei Ron. 'Maar of ze dat overleeft...een hoop mensen gaan er aan onderdoor... '

'Loena niet,' zei Harry. Het alternatief was ondraaglijk. 'Loena is taai, veel taaier dan je denkt. Waarschijnlijk leert ze de andere gevangenen alles over Knarkloppertjes en Nurgels.'

'Ik hoop het maar,' zei Hermelien en ze streek met haar hand over haar gezicht. 'Ik zou het echt vreselijk vinden voor Xenofilus als -' '- hij tenminste niet geprobeerd had ons te verlinken aan de Dooddoeners,' zei Ron.

Ze zetten de tent op, gingen naar binnen en Ron maakte thee. Na hun hachelijke ontsnapping leek de muffe, koude tent veilig, knus en vertrouwd.

'Waarom zijn we gegaan?' kreunde Hermelien nadat het een paar minuten stil was geweest. 'Je had gelijk, Harry. Het was gewoon een herhaling van Goderics Eind! Wat een tijdverspilling! De Relieken van de Dood... ik heb nog nooit zo'n onzin gehoord... hoewel... ' Plotseling bedacht ze iets. 'Misschien heeft hij het allemaal gewoon verzonnen! Hij gelooft zelf helemaal niet in die Relieken, maar wilde ons aan de praat houden tot de Dooddoeners kwamen!'

'Nee, dat denk ik niet,' zei Ron. 'Het is heel moeilijk om iets te verzinnen als je onder druk staat. Dat merkte ik toen die Bloedhonden me hadden opgepakt. Het was een stuk gemakkelijker om te doen alsof ik Sjaak was dan om een totaal nieuw persoon te bedenken. Van Sjaak wist ik tenminste een paar dingen. Die ouwe Leeflang stond zwaar onder spanning, want hij moest ervoor zorgen dat wij zouden blijven. Nee, ik denk dat hij ons de waarheid verteld heeft, of wat hij voor de waarheid hield.'

'Nou, het doet er ook niet toe, zelfs als hij wel oprecht was,' verzuchtte Hermelien. 'Ik heb nog nooit zulke flauwekul gehoord.'

'Wacht eens even,' zei Ron. 'De Geheime Kamer was toch ook zogenaamd een mythe?'

'Maar de Relieken van de Dood kunnen niet bestaan, Ron!'

'Dat zeg je nou steeds, maar eentje bestaat in elk geval wel,' zei Ron.

'Harry's Onzichtbaarheidsmantel... '

'"Het Verhaal van de Drie Gebroeders" is een sprookje!' zei Hermelien gedecideerd. 'Een sprookje over de angst die mensen hebben voor de dood. Als je om te overleven alleen maar onder de Onzichtbaarheidsmantel hoefde te kruipen, zouden we nu alles al hebben wat we nodig hadden!'

'Dat weet ik nog zo net niet. We zouden best een onoverwinnelijke toverstok kunnen gebruiken,' zei Harry en hij speelde met de stok van sleedoornhout die hij zo verafschuwde.

'Er bestaat geen onoverwinnelijke toverstok, Harry!'

'Je zei zelf dat er een hoop stokken zijn geweest - de Doodsstok en hoe ze nog meer mogen heten -'

'Nou, goed, maar zelfs als je wilt geloven dat de Zegevlier bestaat, hoe zit het dan met de Steen van Wederkeer?' Hermelien tekende aanhalingstekens in de lucht toen ze die naam zei en haar stem droop van het sarcasme. 'Geen enkele vorm van toverkracht kan de doden laten terugkeren en daarmee basta!'

'Toen mijn toverstok contact maakte met die van Jeweetwel verschenen mijn ouders... en Carlo... '

'Alleen herrezen ze niet echt uit de dood,' zei Hermelien. 'Zulke - bleke imitaties - zijn niet hetzelfde als iemand werkelijk weer tot leven wekken.'

'Maar het meisje uit het sprookje werd toch ook niet echt tot leven gewekt? Als je het verhaal mag geloven, horen doden in het dodenrijk thuis. Maar de middelste broer kreeg haar wel weer te zien. Hij kon met haar praten en heeft zelfs een tijdje met haar samengewoond... '

Hij zag bezorgdheid op Hermeliens gezicht, en ook iets wat hij minder gemakkelijk kon thuisbrengen. Ze keek vlug even naar Ron en Harry besefte wat het was: angst. Hij had haar bang gemaakt met zijn gepraat over samenwonen met de doden.

'Nou goed, die Prosper die begraven ligt in Goderics Eind,' zei Harry vlug en zo nuchter mogelijk. 'Over hem weet je verder ook niets?'

'Nee,' zei Hermelien, opgelucht dat Harry een ander onderwerp had aangesneden. 'Ik heb hem wel opgezocht nadat ik het teken op zijn graf had zien staan. Als hij beroemd was geweest of iets belangrijks had gedaan, zou hij vast in een van onze boeken hebben gestaan, maar ik kon de naam Prosper alleen terugvinden in Edele Geslachten: Een Overzicht van Alle Tovenaarsfamilies. Dat heb ik van Knijster geleend,' legde ze uit toen Ron zijn wenkbrauwen optrok. 'Het is een opsomming van alle families van zuiver bloed die nu in de mannelijke lijn zijn uitgestorven. Blijkbaar waren de Prospers een van de eerste families die verdwenen.'

'Uitgestorven in de mannelijke lijn?' vroeg Ron.

'Dat betekent dat de naam niet meer bestaat,' zei Hermelien. 'Al eeuwenlang niet meer, in het geval van de Prospers. Misschien zijn er nog wel afstammelingen, alleen heten die nu anders.'

En toen schoot het Harry in een verblindende flits te binnen: de herinnering die hij eerst nét niet naar boven had kunnen halen toen hij de naam Prosper had gehoord. Hij zag een vervuilde oude man die een lelijke ring onder de neus van een ambtenaar van het Ministerie duwde en riep: 'Asmodom Mergel!'

'Sorry?' zeiden Ron en Hermelien in koor.

'Asmodom Mergel! Jeweetwels grootvader! In de Hersenpan! Met Perkamentus! Asmodom Mergel zei dat hij afstamde van de Prospers!'

Ron en Hermelien begrepen er zo te zien geen snars van.

'De ring, de ring die een Gruzielement werd! Volgens Asmodom Mergel stond het wapen van de Prospers erin gegrift! Ik zag hem met die ring zwaaien toen er een kerel van het Ministerie op bezoek kwam. Hij duwde hem zowat in zijn neus!'

'Het wapen van de Prospers?' vroeg Hermelien. 'Weet je nog hoe dat eruitzag, Harry?'

'Nee, niet echt,' zei Harry, die zijn best deed om het zich te herinneren.

'Voor zover ik weet, stond er niets bijzonders op. Een paar krassen misschien. Ik heb de ring pas van dichtbij gezien toen hij opengespleten was.'

Harry zag dat Hermelien het begreep omdat haar ogen plotseling groot werden. Ron keek verbijsterd van de een naar de ander.

'Jemig... denk je dat het hetzelfde teken was? Het teken van de Relieken?'

'Waarom niet?' zei Harry opgewonden. 'Asmodom Mergel was een achterlijke oude rotzak die leefde als een varken en alleen maar om zijn voorouders gaf. Als die ring al eeuwen in de familie was, wist hij misschien helemaal niet wat het teken voorstelde. Ze hadden geen boeken in huis en Mergel was echt niet het type om zijn kinderen sprookjes voor te lezen. Hij zou dolgraag geloofd hebben dat de krassen op de steen een wapenschild voorstelden, want in zijn ogen was je een soort koning als je van zuiver bloed was.'

'Ja... dat is allemaal heel interessant,' zei Hermelien terughoudend, 'maar als je denkt wat ik denk dat je denkt, Harry -'

'Nou, waarom niet? Waarom niet?' zei Harry, die nu alle voorzichtigheid liet varen. 'Het was toch een steen, of niet soms?' Hij zocht steun bij Ron.

'Stel dat het de Steen van Wederkeer was?'

Rons mond viel open. 'Jemig - maar zou hij nog wel werken nu Perkamentus hem gebroken -'

'Werken? Werken? Ron, hij heeft nooit gewerkt! Er bestaat geen Steen van Wederkeer!' Hermelien sprong boos en ongeduldig overeind. 'Harry, je probeert alles in dat verhaal over de Relieken van de Dood te laten passen -'

'Laten passen?' herhaalde Harry. 'Hermelien, het past vanzelf! Ik wéét gewoon dat het teken van de Relieken op die steen stond! Mergel zei dat hij afstamde van de Prospers!'

'En daarnet zei je nog dat je het teken op de steen niet goed kon zien!'

'Waar zou de ring nu zijn, Harry?' vroeg Ron. 'Wat heeft Perkamentus ermee gedaan nadat hij hem opengebroken had?'

Maar Harry's verbeelding werkte op topsnelheid en was al veel verder dan die van Ron en Hermelien...

Drie voorwerpen, ofwel Relieken, die, als ze met elkaar verenigd zouden worden, de bezitter tot meester van de Dood zouden maken... overwinnaar... bedwinger... de laatste vijand die overwonnen wordt is de dood...

Hij zag hoe hij het, als bezitter van de Relieken, opnam tegen Voldemort, wiens Gruzielementen daar niet tegen opgewassen waren... de een kan niet voortleven als de ander niet dood is... was dat het antwoord? Relieken versus Gruzielementen? Was er dan toch een manier om ervoor te zorgen dat hij zou overwinnen? Zou hij veilig zijn als hij eenmaal meester was van de Relieken van de Dood? 'Harry?'

Hij hoorde Hermelien nauwelijks: hij had zijn Onzichtbaarheidsmantel weer te voorschijn gehaald en liet hem door zijn vingers glijden. De stof was soepel als water, licht als lucht. In de bijna zeven jaar die hij nu in de toverwereld had doorgebracht, had hij nog nooit iets gezien wat zich ermee kon meten. De mantel was inderdaad precies zoals Xenofilus beschreven had: een mantel die de drager werkelijk volkomen onzichtbaar maakt, eeuwig zijn kracht behoudt en altijd voor ondoordringbare bescherming zorgt, wat voor spreuken er ook op worden afgevuurd...

Harry snakte naar adem toen hem opeens iets te binnen schoot.

'Perkamentus had mijn mantel op de avond dat mijn ouders stierven!'

Zijn stem trilde en hij voelde dat hij rood werd, maar dat kon hem niet schelen. 'Mijn moeder schreef aan Sirius dat Perkamentus de mantel geleend had en dit is natuurlijk de reden! Hij wilde hem bestuderen omdat hij dacht dat het wel eens het derde Reliek kon zijn! Ignotus Prosper is begraven in Goderics Eind... ' Harry ijsbeerde door de tent maar zag niets, want hij werd in beslag genomen door de overweldigende nieuwe inzichten die zich aan alle kanten aan hem opdrongen. 'Hij is mijn voorouder! Ik stam af van de derde broer! Nu begrijp ik het!'

Hij voelde zich enorm gesterkt door die overtuiging, door zijn geloof in de Relieken, alsof alleen het idee dat hij ze mogelijk in zijn bezit zou kunnen krijgen hem al beschermde. Opgetogen wendde hij zich tot de anderen.

'Harry... ' zei Hermelien, maar hij maakte met trillende vingers het buideltje om zijn nek open.

'Lees maar,' zei hij en hij duwde de brief van zijn moeder in Hermeliens handen. 'Lees maar! Perkamentus had de mantel, Hermelien! Waarom wilde hij hem anders hebben? Hij had hem niet nodig, want hij beschikte over zo'n krachtige Kameoflagespreuk dat hij zich op die manier ook volkomen onzichtbaar kon maken!'

Er viel iets op de grond dat glinsterend onder een stoel rolde: toen hij de brief te voorschijn haalde, had hij de Snaai per ongeluk ook meegetrokken.

Hij bukte zich om hem op te rapen en op dat moment leverde de pas aangeboorde bron van fabelachtige ontdekkingen opnieuw zo'n schokkend en wonderbaarlijk inzicht op dat hij het uitschreeuwde.

'HIJ ZIT HIERIN! Perkamentus heeft me de ring nagelaten - hij zit in de Snaai!'

'Denk - denk je dat echt?'

Harry begreep niet waarom Ron zo verbouwereerd was. Het was allemaal zo duidelijk, zo glashelder: alles paste perfect in elkaar, alles... zijn mantel was het derde Reliek en als hij wist hoe hij de Snaai open moest krijgen, zou hij ook het tweede hebben en dan hoefde hij alleen nog maar het eerste Reliek te vinden, de Zegevlier - Maar plotseling was het alsof het doek viel op een felverlicht toneel: al zijn opwinding, al zijn hoop en blijdschap werden in één klap weggevaagd.

Hij stond weer alleen in het donker en de glorieuze betovering was verbroken.

'Dat is wat hij zoekt!'

Zijn stem klonk plotseling zo anders dat Ron en Hermelien opnieuw schrokken.

'Jeweetwel zoekt de Zegevlier.'

Hij draaide zich om, zodat hij hun verbijsterde en ongelovige gezichten niet hoefde te zien. Hij wist dat hij gelijk had; het was allemaal heel logisch. Voldemort was helemaal niet op zoek naar een nieuwe stok, maar naar een oude, een van de oudste stokken die er waren. Harry liep naar de ingang van de tent, keek naar buiten en dacht na. Hij was Ron en Hermelien even helemaal vergeten.

Voldemort was opgegroeid in een Dreuzelweeshuis. Net als Harry had niemand hem voorgelezen uit De Vertelsels van Baker de Bard toen hij klein was. Maar heel weinig tovenaars geloofden in de Relieken van de Dood. Zou Voldemort er dan wel van gehoord hebben? Harry tuurde door het duister... als Voldemort geweten had van de Relieken van de Dood, zou hij ze toch vast al eerder gezocht hebben en alles hebben gedaan om ze in zijn bezit te krijgen? Drie voorwerpen die de bezitter tot meester van de Dood maakten! Als hij van de Relieken had geweten, had hij misschien helemaal geen Gruzielementen nodig gehad. Het simpele feit dat hij van een Reliek een Gruzielement had gemaakt, bewees toch dat hij niet op de hoogte was van dat laatste grote tovergeheim? En dat hield in dat Voldemort de Zegevlier zocht zonder te beseffen wat voor kracht de stok werkelijk bezat, zonder zich te realiseren dat het slechts één van een drietal voorwerpen was... want de stok was het Reliek dat niet verborgen kon worden en waarvan het bestaan veel algemener bekend was... het bloederige spoor van de Zegevlier loopt vuurrood door onze tovergeschiedenis...

Harry keek naar de bewolkte hemel, waar flarden donkergrijs en zilver voor de witte maan langsgleden. Hij voelde zich licht in zijn hoofd, zo verbijsterd was hij door al die nieuwe ontdekkingen.

Harry draaide zich weer om. Het kwam als een schok toen hij zag dat Ron en Hermelien zich niet verroerd hadden. Hermelien had Lily's brief nog in haar hand en Ron keek een beetje ongerust naar Harry. Snapten ze dan niet hoever ze in de afgelopen minuten gekomen waren? 'Hier draait het allemaal om!' zei Harry, in een poging hen deelgenoot te maken van zijn eigen verwondering en zekerheid. 'Dit verklaart alles.

De Relieken van de Dood bestaan echt en ik heb er eentje - of misschien zelfs wel twee -'

Hij liet de Snaai zien.

'- en Jeweetwel is op zoek naar het derde, maar hij beseft niet... hij denkt dat het gewoon een machtige toverstok is... '

Hermelien liep naar hem toe en gaf hem de brief terug. 'Sorry dat ik het moet zeggen, Harry, maar volgens mij zit je er volkomen naast.'

'Maar snap je het dan niet? Het klopt allemaal als een -'

'Nee, Harry, het klopt niet!' zei ze. 'Er klopt niks van. Je draaft gewoon door. Nee, luister nou eens even,' zei ze toen Harry ertegenin wilde gaan.

'Er is één ding dat ik graag wil weten. Als de Relieken van de Dood werkelijk bestaan en Perkamentus dat wist, als hij wist dat de bezitter van de drie Relieken meester van de Dood zou zijn - waarom heeft hij je dat dan niet verteld, Harry? Waarom niet?'

Harry had zijn antwoord klaar.

'Je hebt het zelf gezegd, Hermelien! Ik moet er zelf achter zien te komen! Het is een speurtocht!'

'Maar dat zei ik alleen maar om je zover te krijgen dat je mee zou gaan naar Leeflang!' riep Hermelien geërgerd uit. 'Ik geloofde het niet echt!'

Harry deed alsof hij haar niet hoorde.

'Perkamentus liet me vaak dingen zelf uitzoeken. Hij liet me risico's nemen, op mijn eigen kracht vertrouwen. Dit lijkt me typisch iets voor hem.'

'Harry, dit is geen spel, geen oefening! Dit is de keiharde werkelijkheid en Perkamentus heeft je heel duidelijke instructies meegegeven: spoor de Gruzielementen op en vernietig ze! Dat symbool betekent niets! Vergeet die Relieken nou maar, we kunnen het ons niet veroorloven om op een dwaalspoor te worden gebracht -'

Harry luisterde niet echt. Hij draaide de Snaai om in zijn vingers en verwachtte half-en-half dat die zou opengaan en de Steen van Wederkeer zou onthullen, zodat hij aan Hermelien kon bewijzen dat hij gelijk had en dat de Relieken van de Dood wel degelijk bestonden.

Hermelien zocht steun bij Ron.

'Jij gelooft dit toch ook niet?'

Harry keek op en Ron aarzelde.

'Ik weet niet... ik bedoel... sommige stukjes lijken best wel logisch,' zei Ron opgelaten. 'Maar als je het als geheel bekijkt...' Hij haalde diep adem. 'Ik denk dat we de Gruzielementen moeten vernietigen, Harry.

Dat heeft Perkamentus ons opgedragen. Misschien... misschien moeten we die Relieken maar vergeten.'

'Bedankt, Ron,' zei Hermelien. 'Ik hou wel als eerste de wacht.'

Ze liep met grote passen langs Harry en ging heel beslist voor de ingang van de tent zitten, alsof ze een definitief punt achter de discussie wilde zetten.

Desondanks deed Harry die nacht bijna geen oog dicht. Hij werd geobsedeerd door de Relieken van de Dood en kon niet slapen omdat er te veel onrustige gedachten door zijn hoofd maalden: de toverstok, de steen, de mantel. Als hij die allemaal in zijn bezit kon krijgen...

Ik open aan het slot... maar wat was het slot? Waarom kon hij de steen niet nu al krijgen? Als hij de steen had, zou hij Perkamentus die vragen persoonlijk kunnen stellen... in het donker mompelde Harry woordjes tegen de Snaai. Hij probeerde alles, zelfs Sisselspraak, maar het gouden balletje ging niet open...

En de toverstok, de Zegevlier, waar was die verborgen? Waar zocht Voldemort nu? Harry wenste dat zijn litteken weer zou gaan branden en dat hij zou kunnen zien wat Voldemort dacht, want voor het allereerst waren hij en Voldemort op hetzelfde uit... dat zou Hermelien natuurlijk geen prettig idee vinden... maar zij geloofde dan ook niet... in zekere zin had Xenofilus gelijk gehad... Beperkt. Bekrompen. Bevooroordeeld. Het idee van de Relieken van de Dood joeg haar angst aan, en vooral de Steen van Wederkeer... Harry drukte zijn lippen weer tegen de Snaai. Hij kuste hem en slikte hem bijna in, maar het koude metaal spleet niet open...

Pas tegen zonsopgang dacht hij even aan Loena, alleen in een cel in Azkaban, omringd door Dementors, en plotseling schaamde hij zich. Hij was haar helemaal vergeten, zo koortsachtig had hij zich op de Relieken geconcentreerd. Konden ze haar maar redden... maar zulke aantallen Dementors waren niet te verslaan. Hij had trouwens nog niet geprobeerd een Patronus op te roepen met de stok van sleedoornhout... daar moest hij morgen eens op oefenen...

Was er maar een manier om een betere stok te pakken te krijgen...

En hij werd weer overweldigd door het verlangen naar de Zegevlier, de Doodsstok, onverslaanbaar en onoverwinnelijk...

De volgende ochtend pakten ze hun spullen en verkasten weer, onder een treurige, regenachtige hemel. De stortbuien volgden hen naar de kust, waar ze die avond hun tent opzetten, en bleven de hele week neerkletteren op doorweekte landschappen die Harry guur en deprimerend vond.

Hij kon alleen maar aan de Relieken denken. Het was alsof er een vlam in hem was opgelaaid die door niets gedoofd kon worden, zelfs niet door Hermeliens ongeloof of Rons aanhoudende twijfels, maar hoe feller het verlangen naar de Relieken in hem brandde, hoe somberder hij zich voelde.

Harry legde de schuld bij Ron en Hermelien. Hun niet-aflatende onverschilligheid was even ontmoedigend als de onophoudelijk neergutsende regen, maar had desondanks geen invloed op zijn absolute overtuiging dat hij gelijk had. Harry's geloof in de Relieken en zijn hunkering ernaar nam hem zo volledig in beslag dat hij een grote afstand voelde tussen zichzelf en de anderen, geobsedeerd als ze waren door de Gruzielementen.

'Geobsedeerd?' zei Hermelien zacht maar fel, toen ze Harry op een avond had verweten dat hij nauwelijks nog belangstelling had voor het opsporen van de overige Gruzielementen en hij zo onverstandig was geweest om dat woord te gebruiken. 'Wij zijn niet geobsedeerd, Harry! Wij proberen juist te doen wat Perkamentus wilde!'

Maar Harry trok zich niets van die bedekte kritiek aan. Perkamentus had het teken van de Relieken achtergelaten zodat Hermelien het kon ontcijferen en Harry was er ook nog steeds van overtuigd dat hij de Steen van Wederkeer verborgen had in de Gouden Snaai. De een kan niet voortleven als de ander niet dood is... meester van de dood... waarom begrepen Ron en Hermelien het niet? '"De laatste vijand die overwonnen wordt, is de dood",' citeerde Harry kalm.

'O ja? Ik dacht dat we het tegen Jeweetwel moesten opnemen?' zei Hermelien en Harry gaf het maar op.

Zelfs het mysterie van de zilveren hinde, waar de anderen steeds over wilden praten, leek Harry nu veel minder belangrijk: vagelijk interessant, maar bijzaak. Het enige wat er verder nog toe deed, was dat zijn litteken weer was gaan steken, al deed hij zijn uiterste best om dat voor Ron en Hermelien verborgen te houden. Hij probeerde alleen te zijn als de pijn kwam opzetten, maar werd teleurgesteld door wat hij zag. De visioenen die hij en Voldemort deelden waren anders van kwaliteit: ze waren wazig en bewogen steeds, alsof iemand continu probeerde ze scherp te stellen. Harry kon alleen de omtrekken onderscheiden van iets wat op een schedel leek, en misschien een berg die meer uit schaduw dan steen bestond. Hij was gewend aan beelden die even helder waren als de realiteit en die verandering verontrustte hem. Harry was bang dat de verbinding tussen hem en Voldemort beschadigd was, een verbinding die hij zowel vreesde als koesterde, ongeacht wat hij tegenover Hermelien had beweerd. Op de een of andere manier legde Harry een verband tussen die onbevredigende, vage beelden en de vernietiging van zijn toverstok, alsof het de schuld was van de stok van sleedoornhout dat hij Voldemorts gedachten minder goed kon lezen dan eerst.

De weken kropen voorbij en hoewel Harry erg in zichzelf gekeerd was, merkte hij toch dat Ron probeerde de leiding over te nemen. Misschien wilde hij het feit dat hij hen in de steek gelaten had goedmaken, of misschien had Harry's recente lusteloosheid zijn sluimerende leiderschapskwaliteiten geprikkeld: feit was dat Ron nu degene was die de anderen aanmoedigde en aanspoorde tot actie.

'Er zijn nog drie Gruzielementen over,' zei hij. 'Vooruit, we moeten een plan bedenken! Waar hebben we nog niet gezocht? Laten we het nog eens doornemen. Het weeshuis... '

De Wegisweg, Zweinstein, het huis van Vilijn, Odius & Oorlof, Albanië: Ron en Hermelien bespraken opnieuw alle plaatsen waar Marten Vilijn ooit gewoond of gewerkt had, iemand vermoord had of zelfs maar op bezoek was geweest. Harry deed alleen aan die discussies mee om te voorkomen dat Hermelien hem aan zijn hoofd zou zeuren. Hij zou het liefst in stilte hebben geprobeerd de gedachten van Voldemort te lezen en meer te weten te komen over de Zegevlier, maar Ron stond erop dat ze op steeds onwaarschijnlijker plekken gingen kijken, al was dat voor een groot deel gewoon om in beweging te blijven, besefte Harry.

'Je weet maar nooit,' was Rons constante refrein. 'Ochtendwater is tenslotte een tovenaarsdorp. Misschien heeft hij daar ooit willen wonen.

Laten we gewoon eens even gaan kijken.'

Door die regelmatige uitstapjes naar tovenaarsgebied zagen ze af en toe ook groepjes Bloedhonden.

'Ze zeggen dat sommigen net zo erg zijn als Dooddoeners,' zei Ron.

'De lui die mij oppakten stelden niks voor, maar volgens Bill zijn anderen echt gevaarlijk. Ze zeiden in Met het Oog op Potter -'

'Wat?' zei Harry.

'Met het Oog op Potter. Zei ik niet dat het zo heette? Het programma dat ik steeds probeer te vinden op de radio, het enige waarin ze vertellen wat er nou werkelijk aan de hand is! Bijna alle programma's volgen braaf de lijn van het Ministerie, behalve Met het Oog op Potter. Ik zou graag willen dat jij het ook eens hoort, maar het is lastig te ontvangen... '

Ron tikte avond aan avond met zijn toverstok allerlei ritmes op de radio, terwijl de knoppen ronddraaiden. Heel af en toe vingen ze een paar flarden op: advies over de correcte behandeling van drakenpest, en op een keer een klein stukje van 'Een Ketel Vol Met Warme Liefde'.

Terwijl hij tikte, probeerde Ron het juiste wachtwoord te verzinnen en mompelde alle woorden die hem maar te binnen schoten.

'Meestal heeft het iets met de Orde te maken,' zei hij. 'Bill kon ze altijd heel goed raden. Als ik maar gewoon blijf proberen, kom ik er heus wel... '

Maar pas in maart zat het Ron eindelijk eens mee. Harry hield de wacht voor de ingang van de tent en staarde naar een bosje blauwe druifjes dat zich al een weg had gebaand door de kille aarde. Opeens hoorde hij Ron opgewonden schreeuwen in de tent.

'Ik heb het, ik heb het! Het wachtwoord was "Albus"! Kom hier, Harry!'

Voor het eerst in dagen werd Harry gewekt uit zijn overpeinzingen over de Relieken van de Dood en hij ging haastig naar binnen. Ron en Hermelien zaten geknield naast het radiootje en Hermelien, die het zwaard van Griffoendor had zitten poetsen, gewoon om iets omhanden te hebben, staarde met open mond naar het piepkleine speakertje, waaruit een wel heel vertrouwde stem opklonk.

'...excuses voor het feit dat we tijdelijk uit de lucht waren. Dat is omdat een aantal charmante Dooddoeners huisbezoekjes aflegden, bij ons in de buurt.'

'Maar dat is Leo Jordaan!' zei Hermelien.

'Weet ik!' zei Ron stralend. 'Geweldig, hè?'

'...nu een veilige plek gevonden,' zei Leo, 'en tot mijn genoegen kan ik meedelen dat we vanavond gezelschap hebben van twee van onze vaste verslaggevers. Goeienavond, jongens!'

'Hallo.'

'Goeienavond, Rivier.'

'"Rivier" is Leo,' legde Ron uit. 'Ze hebben allemaal een pseudoniem, maar meestal weet je wel wie -'

'Sst!' zei Hermelien.

'Maar voor we Don Juan en Romulus aan het woord laten,' vervolgde Leo, 'staan we even stil bij de sterfgevallen die de Magische Omroep Stichting en de Ochtendprofeet het vermelden niet waard vonden. Tot mijn grote spijt moet ik onze luisteraars melden dat Ted Tops en Dirk Kramer vermoord zijn.'

Harry voelde zich misselijk worden en hij, Ron en Hermelien keken elkaar vol afgrijzen aan.

'Een kobold genaamd Goornik vond ook de dood. Volgens onze informatie zijn Dreuzeltelg Daan Tomas en een tweede kobold, die kennelijk samen met Tops, Kramer en Goornik reisden, mogelijk ontkomen.

Als Daan luistert of als iemand anders iets weet over zijn huidige verblijfplaats: zijn ouders en zussen wachten wanhopig op nieuws.

In Buitenwijk-Binnen is een Dreuzelfamilie van vijf personen dood in huis aangetroffen. De Dreuzelautoriteiten houden het op koolmonoxidevergiftiging, maar volgens welingelichte leden van de Orde van de Feniks is de Vloek des Doods gebruikt - nog meer bewijs, als dat al nodig was, dat Dreuzelmoord onder het nieuwe regime een vorm van recreatie is geworden.

Ten slotte moeten we onze luisteraars helaas meedelen dat de stoffelijke resten van Mathilda Belladonna zijn aangetroffen in haar huis in Goderics Eind. Kennelijk was ze al enkele maanden dood, en volgens de Orde van de Feniks vertoonde haar lichaam overduidelijke sporen van Duistere Magie.

Luisteraars, ik wil u vragen om samen met ons een minuut stilte in acht te nemen ter nagedachtenis aan Ted Tops, Dirk Kramer, Mathilda Belladonna, Goornik en de naamloze, maar daarom niet minder betreurde Dreuzels die door Dooddoeners vermoord zijn.'

Er viel een stilte en ook Harry, Ron en Hermelien zwegen. Aan de ene kant wilde Harry dolgraag meer weten, maar aan de andere kant was hij bang voor wat hij te horen zou krijgen. Voor het eerst in lange tijd had hij het gevoel dat hij weer in verbinding stond met de buitenwereld.

'Bedankt,' zei Leo. 'En nu geef ik het woord aan onze vaste verslaggever, Don Juan, die ons wat meer zal vertellen over de impact die het nieuwe toverregime op de Dreuzelwereld heeft.'

'Bedankt, Rivier,' zei een onmiskenbare stem: zwaar, afgemeten en geruststellend.

'Romeo!' flapte Ron eruit.

'Ja, natuurlijk!' zei Hermelien en ze gebaarde dat hij stil moest zijn.

'Dreuzels weten uiteraard nog steeds niet wat de oorzaak is van hun ellende, maar blijven zware verliezen lijden,' zei Romeo. 'We horen echter ook inspirerende verhalen over tovenaars en heksen die hun eigen veiligheid op het spel zetten om Dreuzelvrienden of -buren te beschermen, vaak zonder dat de Dreuzels in kwestie het zelf beseffen. Ik zou al onze luisteraars willen oproepen om dat voorbeeld te volgen en misschien een beschermende bezwering uit te spreken over Dreuzelwoningen bij u in de straat. Door zulke eenvoudige maatregelen zouden al veel levens gered kunnen worden.'

'En wat zeg je tegen luisteraars die beweren dat het in deze gevaarlijke tijden "tovenaars eerst" zou moeten zijn, Don Juan?' vroeg Leo.

'Ik zou zeggen dat het van "tovenaars eerst" een heel klein stapje is naar "bloedzuivere tovenaars eerst" en vandaar naar "Dooddoeners",' antwoordde Romeo. 'We zijn allemaal mensen, nietwaar? Ieder mensenleven is hetzelfde waard en dus ook het redden waard.'

'Zo mag ik het horen, Don Juan. Als deze puinzooi weer achter de rug is en we een nieuwe Minister van Toverkunst nodig hebben, kun je op mijn stem rekenen,' zei Leo. 'En nu geef ik het woord aan Romulus voor onze populaire rubriek: Harry's Helpers.'

'Bedankt, Rivier,' zei alweer een bekende stem. Ron wilde iets zeggen, maar Hermelien fluisterde snel: 'We weten dat het Lupos is!'

'Romulus, iedere keer dat je in dit programma te gast was, hield je vol dat Harry Potter nog leeft. Denk je dat nog steeds?'

'Ja zeker,' zei Lupos vastberaden. 'Ik weet zeker dat de Dooddoeners zo veel mogelijk ruchtbaarheid zouden geven aan zijn dood, omdat dat een fatale klap zou zijn voor iedereen die tegen het nieuwe regime strijdt. De "Jongen Die Bleef Leven" is het symbool van alles waarvoor we vechten: de triomf van het goede, de kracht van de onschuld en de noodzaak om ons te blijven verzetten.'

Harry voelde een mengeling van dankbaarheid en schaamte. Had Lupos hem de vreselijke dingen vergeven die hij tijdens hun laatste ontmoeting tegen hem gezegd had? 'En wat zou je tegen Harry zeggen als je wist dat hij luisterde, Romulus?'

'Ik zou zeggen dat we in gedachten allemaal bij hem zijn,' zei Lupos.

Hij aarzelde even en vervolgde toen: 'En ik zou hem aanraden om zijn instinct te volgen, dat scherp en bijna altijd juist is.'

Harry keek naar Hermelien en zag tranen in haar ogen.

'Bijna altijd juist,' herhaalde ze.

'O, had ik dat nog niet gezegd?' zei Ron verrast. 'Ik hoorde van Bill dat Lupos weer met Tops samenwoont en blijkbaar begint ze al behoorlijk dik te worden.'

'...en welke vrienden van Harry Potter hebben de laatste tijd moeten boeten voor hun overtuiging?' zei Leo.

'Nou, zoals onze vaste luisteraars weten, zijn verscheidene mensen die hun steun uitspraken voor Harry Potter gevangengezet, onder wie Xenofilus Leeflang, voormalig hoofdredacteur van De Kibbelaar -' zei Lupos.

'Dan leeft hij in elk geval nog!' mompelde Ron.

'En slechts enkele uren geleden hoorden we ook dat Rubeus Hagrid -' Harry, Ron en Hermelien snakten geschrokken naar adem en misten daardoor bijna de rest van de zin '- de bekende jachtopziener van Zweinstein, op het schoolterrein ternauwernood aan arrestatie is ontsnapt, nadat hij volgens de geruchten een "Hoera voor Harry"-feest had gehouden in zijn huis. Volgens onze laatste informatie is Hagrid echter ontkomen en is hij nu op de vlucht.'

'Als je wilt ontsnappen aan Dooddoeners, helpt het natuurlijk als je een vijf meter lange halfbroer hebt,' zei Leo.

'Ja, dat kan net het verschil maken,' beaamde Lupos ernstig. 'Ik wil er wel aan toevoegen dat, hoewel wij van Met het Oog op Potter Hagrids lef bewonderen, we zelfs Harry's fanatiekste supporters op het hart zouden willen drukken om zijn voorbeeld niet te volgen. "Hoera voor Harry"feestjes zijn niet verstandig in het huidige klimaat.'

'Daar heb je groot gelijk in, Romulus,' zei Leo. 'Dus, luisteraars, toon uw bewondering voor de jongen met de bliksemschicht door naar Met het Oog op Potter te blijven luisteren! En laten we nu verdergaan met nieuws over de tovenaar die even ongrijpbaar lijkt als Harry Potter. In dit programma noemen we hem graag de Hoofddooddoener, en om commentaar te geven op enkele van de krankzinniger geruchten die over hem de ronde doen, wil ik onze nieuwe correspondent voorstellen: Sabbel.'

'Sabbel?' zei alweer een vertrouwde stem en Harry, Ron en Hermelien riepen in koor: 'Fred!'

'Of is het George?'

'Nee, Fred, volgens mij,' zei Ron. Hij boog zich dichter naar de radio terwijl Fred - of George - verontwaardigd zei: 'Sabbel? Ben je doof of zo? Ik zei toch dat je me Sabel moest noemen!'

'O, goed dan. Nou, Sabel, zou je ons jouw mening willen geven over de verhalen die de ronde doen over de Hoofddooddoener?'

'Natuurlijk, Rivier,' zei Fred. 'Zoals onze luisteraars zullen weten, tenzij ze al maanden op de bodem van hun tuinvijver bivakkeren, zorgt Jeweetwel door op de achtergrond te blijven voor een redelijk paniekerige stemming. Als iedereen die roept dat hij meneer V. gezien heeft hem ook werkelijk gesignaleerd zou hebben, zouden er een stuk of negentien Jeweetwels moeten rondlopen.'

'En dat vindt hij natuurlijk prima,' zei Romeo. 'Het feit dat niemand iets weet, creëert veel meer angst dan wanneer hij gewoon zijn gezicht zou laten zien.'

'Inderdaad,' zei Fred. 'Dus, mensen, laten we niet helemaal in de stress schieten. Het is allemaal al erg genoeg zonder ook nog eens allerlei dingen te verzinnen. Pas hoorde ik bijvoorbeeld dat sommige mensen denken dat Jeweetwel met één blik kan doden. Nee, luisteraars, dat is een Basilisk.

Er is een simpele test: controleer of het ding dat je aanstaart benen heeft. Als dat zo is, kun je rustig kijken - al is dat waarschijnlijk nog steeds het laatste wat je zult doen als het werkelijk om Jeweetwel gaat.'

Voor het eerst in weken moest Harry weer lachen; hij voelde de spanning gewoon afnemen.

'En de aanhoudende geruchten dat hij in het buitenland gesignaleerd zou zijn?' vroeg Leo.

'Nou, wie zou er na zo hard werken niet aan een lekkere vakantie toe zijn?' vroeg Fred. 'Waar het om gaat is dit: denk alsjeblieft niet dat hij toch niet in het land is en je het dus ook niet zo nauw hoeft te nemen met de veiligheid. Misschien is Jeweetwel in het buitenland en misschien ook niet. Feit blijft dat hij zich sneller kan verplaatsen dan Severus Sneep op de vlucht voor een fles shampoo, dus reken er alsjeblieft niet op dat hij lekker ver weg is als je van plan bent risico's te nemen. Ik dacht niet dat ik mezelf dit ooit zou horen zeggen, maar veiligheid gaat boven alles!'

'Bedankt voor die wijze woorden, Sabel,' zei Leo. 'En daarmee zijn we aan het eind gekomen van alweer een aflevering van Met het Oog op Potter. We weten nog niet wanneer we weer zullen kunnen uitzenden, maar we komen zeker terug. Blijf aan die knoppen draaien en het volgende wachtwoord is "Dwaaloog". Bescherm elkaar en hou vertrouwen. Tot de volgende keer.'

De knop van de radio draaide snel rond en de lichtjes achter het afstempaneeltje gingen uit. Harry, Ron en Hermelien hadden nog steeds een brede grijns op hun gezicht. Het feit dat ze eindelijk weer eens vertrouwde, vriendelijke stemmen hadden gehoord was enorm bemoedigend.

Harry was zo aan hun isolement gewend geraakt dat hij bijna was vergeten dat ook andere mensen zich nog tegen Voldemort verzetten.

Het was alsof hij uit een lange slaap ontwaakt was.

'Goed, hè?' zei Ron blij.

'Fantastisch,' zei Harry.

'Ik vind het zo dapper van ze,' verzuchtte Hermelien bewonderend.

'Als ze gepakt worden...'

'Nou ja, ze verkassen steeds, hè?' zei Ron. 'Net als wij.'

'Maar hoorden jullie wat Fred zei?' vroeg Harry opgewonden; nu de uitzending was afgelopen, kreeg zijn allesoverheersende obsessie weer de overhand. 'Hij is in het buitenland! Hij is nog steeds op zoek naar de Zegevlier! Ik wist het wel!'

'Harry -'

'Kom nou, Hermelien, waarom wil je het niet toegeven? Vol-'

'NEE, HARRY!'

'-demort zoekt de Zegevlier!'

'Die naam is Taboe!' brulde Ron en hij sprong overeind toen buiten een luide knal klonk. 'Dat zei ik toch, Harry? Ik zei het! We mogen die naam niet meer uitspreken - we moeten de beschermende spreuken weer installeren, vlug! Zo sporen ze -'

Maar Ron zweeg abrupt en Harry wist waarom. De Gluiposcoop op tafel begon licht uit te stralen en rond te draaien en buiten hoorden ze stemmen naderen: ruwe, opgewonden stemmen. Ron haalde snel de Uitsteker uit zijn zak en klikte ermee. Het licht ging uit.

'Jullie daar! Handen omhoog en kom naar buiten!' riep een hese stem vanuit het donker. 'We weten dat jullie daar zijn! Er zijn wel zes toverstokken op jullie gericht en het zal ons een zorg zijn wie we vervloeken!'

Hoofdstuk 23

VILLA MALFIDUS

Harry keek naar de anderen, die nu silhouetten waren in het donker. Hermelien richtte haar toverstok: niet op de wand van de tent, maar op Harry's gezicht. Er volgden een knal en een witte lichtflits en Harry viel op zijn knieën neer. Hij verging van de pijn en kon niets meer zien, maar voelde zijn gezicht snel opzwellen. Er klonken opeens zware voetstappen in de tent.

'Opstaan, stelletje tuig.'

Vreemde handen trokken Harry ruw overeind. Voor hij zich kon verzetten, voelde iemand in zijn zakken en pakte de stok van sleedoornhout.

Harry drukte zijn handen tegen zijn gezicht, dat ongelooflijk veel pijn deed en onherkenbaar aanvoelde. Het was strak, gezwollen, opgeblazen, alsof hij aan een vreselijke allergie leed. Zijn ogen waren nog maar smalle spleetjes, zodat hij vrijwel niets kon zien, en zijn bril viel af toen hij naar buiten werd geduwd. Het enige wat hij kon onderscheiden, waren de wazige omtrekken van vier of vijf mannen die Ron en Hermelien naar buiten sleurden.

'Blijf - van - haar - af!' schreeuwde Ron en Harry hoorde het onmiskenbare geluid van een vuist die een lichaam raakte. Ron kreunde van de pijn en Hermelien gilde: 'Nee! Laat hem met rust! Laat hem met rust!'

'Er staan je vriendje wel ergere dingen te wachten als hij op mijn lijstje voorkomt,' zei een stem die gruwelijk vertrouwd klonk. 'Wat een heerlijk meisje... een traktatie... ik geniet altijd van die zachte huid... '

Harry's maag keerde zich om. Hij wist wie het was: Fenrir Vaalhaar, de weerwolf die het gewaad van een Dooddoener mocht dragen in ruil voor zijn wreedheid.

'Doorzoek de tent!' zei een andere stem.

Harry werd op zijn buik op de grond gegooid. Uit een doffe dreun leidde hij af dat Ron naast hem was neergesmeten. Ze hoorden voetstappen en klappen; de mannen die de tent doorzochten gooiden stoelen om.

'Eens even kijken wie we hier hebben,' zei de stem van Vaalhaar vol leedvermaak en Harry werd op zijn rug gedraaid. De lichtstraal van een toverstok scheen in zijn gezicht en Vaalhaar lachte.

'Ik heb wel een paar Boterbiertjes nodig om deze door te spoelen.

Wat is er met jou gebeurd, dikkop?'

Harry gaf niet meteen antwoord.

'Ik zei,' gromde Vaalhaar en hij gaf Harry een klap in zijn maag, zodat hij dubbelklapte van de pijn, 'wat is er met je gebeurd?'

'Gestoken,' mompelde Harry. 'Ben gestoken.'

'Daar lijkt het wel op,' zei een andere stem.

'Hoe heet je?' snauwde Vaalhaar.

'Liguster,' zei Harry.

'En je voornaam?'

'Ik - Herman. Herman Liguster.'

'Kijk op de lijst, Kolier,' zei Vaalhaar. Harry hoorde dat hij een paar passen verder liep en naar Ron keek. 'En wie ben jij, rooie?'

'Sjaak Stuurman,' zei Ron.

'Leuk geprobeerd,' zei Kolier. 'We kennen Sjaak, die heeft al aardig wat mensen aan ons verlinkt.'

Harry hoorde opnieuw een klap.

'Ik 'eet Bardy,' zei Ron en Harry hoorde dat zijn mond vol bloed zat.

'Bardy Webel.'

'Een Wemel?' raspte Vaalhaar. 'Dan ben je misschien geen Modderbloedje, maar wel familie van een stelletje bloedverraders. En als laatste je leuke vriendinnetje... ' Vaalhaar zei dat met zoveel gruwelijk genoegen dat Harry kippenvel kreeg.

'Kalm aan, Vaalhaar,' zei Kolier terwijl de anderen joelden.

'O, ik bijt niet, hoor... nog niet. Eens kijken of zij zich haar naam sneller kan herinneren dan Barny. Hoe heet je, meisje?'

'Patricia Hazelaar,' zei Hermelien. Ze klonk doodsbang, maar wel overtuigend.

'En je Bloedstatus?'

'Halfbloed,' zei Hermelien.

'Dat is gemakkelijk na te gaan,' zei Kolier. 'Maar ze zien d'r allemaal uit alsof ze nog op Zweinstein zouden moeten zitten -'

'Be zijn gestopt bet school,' zei Ron.

'Gestopt, vuurtoren?' zei Kolier. 'En toen zijn jullie gezellig gaan kamperen? En leek 't jullie leuk om de naam van de Heer van het Duister te gebruiken?'

'Diet leuk,' zei Ron. 'Ber ongeluk.'

'Per ongeluk?' Er werd opnieuw spottend gelachen.

'Weet je wie graag de naam van de Heer van het Duister gebruiken, Wemel?' gromde Vaalhaar. 'Leden van de Orde van de Feniks. Zegt je dat iets?'

'Dee.'

'Nou, die tonen niet voldoende respect voor de Heer van het Duister en daarom is de naam Taboe verklaard. Zo hebben we al een paar leden van de Orde weten op te sporen. Nou, we zullen zien. Bind ze vast aan de andere gevangenen!'

Iemand trok Harry aan zijn haar overeind, sleepte hem een eindje mee, duwde hem in een zittende houding neer en begon hem rug aan rug aan andere mensen vast te binden. Harry was nog steeds half blind en kon bijna niets zien met zijn gezwollen ogen. Toen de man die hem vastbond eindelijk klaar was en weer wegliep, fluisterde Harry tegen de andere gevangenen: 'Heeft iemand nog een toverstok?'

'Nee,' zeiden Ron en Hermelien, die links en rechts van hem zaten.

'Het is allemaal mijn schuld. Ik heb de naam uitgesproken. Het spijt me vreselijk -'

'Harry?'

Het was een andere, maar vertrouwde stem en hij kwam van recht achter Harry, van de persoon die links van Hermelien vastgebonden was.

'Daan?'

'Dus jij bent het! Als ze erachter komen wie ze gevangen hebben -! Het zijn Bloedhonden, ze zoeken alleen maar spijbelaars om die voor een paar goudstukken te kunnen verkopen -'

'Geen slechte oogst voor één nacht,' zei Vaalhaar. Zware laarzen knerpten langs en ze hoorden nog meer dreunen in de tent. 'Een Modderbloedje, een voortvluchtige kobold en drie spijbelaars. Heb je al op de lijst gekeken, Kolier?' brulde hij.

'Ja. D'r staat geen Herman Liguster op, Vaalhaar.'

'Interessant,' zei Vaalhaar. 'Heel interessant.'

Hij ging op zijn hurken naast Harry zitten. Door het minieme spleetje tussen zijn gezwollen oogleden zag die een gezicht dat omlijst was met grijs haar vol klitten. Vaalhaar had lange snorharen, puntige bruine tanden en zweren in zijn mondhoeken. Hij rook nog net zo als op het dak van de toren waar Perkamentus was gestorven: naar vuil, zweet en bloed.

'Dus je wordt niet gezocht, Herman? Of sta je misschien onder een andere naam op die lijst? Op welke afdeling zat je?'

'Zwadderich,' zei Harry zonder erbij na te denken.

'Vreemd dat ze altijd denken dat we dat willen horen,' schamperde Kolier ergens in het donker. 'Alleen kan niemand ons vertellen waar de leerlingenkamer dan is.'

'In de kerkers,' zei Harry. 'Je gaat naar binnen door de muur. Het hangt er vol met schedels en ander spul en de kamer ligt onder het meer, dus is het licht er groen.'

Er viel een korte stilte.

'Wel wel. Misschien hebben we eindelijk een echte kleine Zwadderaar te pakken,' zei Kolier. 'Je boft, Herman, want maar weinig Zwadderaars zijn Modderbloedjes. Wat doet je vader?'

'Die werkt op het Ministerie,' loog Harry. Hij wist dat zijn hele verhaal als een kaartenhuis in elkaar zou storten als het ook maar even onderzocht werd, maar als zijn gezicht weer normaal werd, was hij er sowieso gloeiend bij. 'Op het Departement van Magische Rampen en Catastrofes.'

'Volgens mij heb ik inderdaad wel 'ns gehoord dat daar een Liguster werkt, Vaalhaar,' zei Kolier.

Harry durfde nauwelijks adem te halen. Zouden ze door geluk en stom toeval toch uit deze situatie kunnen ontsnappen? 'Zo zo,' zei Vaalhaar en Harry hoorde heel even iets van ongerustheid in die hardvochtige stem. Hij wist dat Vaalhaar zich afvroeg of hij inderdaad de zoon van iemand van het Ministerie had aangevallen en vastgebonden.

Harry's hart bonsde zo hard tegen de touwen om zijn ribben dat het hem niets verbaasd zou hebben als Vaalhaar dat gemerkt had.

'Nou, dikkop, als dat allemaal waar is, heb je niets te vrezen van een reisje naar het Ministerie. Ik denk dat je vader ons goed zal belonen als we je terugbrengen.'

'Maar,' zei Harry en zijn mond was kurkdroog, 'als u ons nou gewoon -'

'Hé!' riep iemand in de tent. 'Moet je dit zien, Vaalhaar!'

Er kwam een donkere gedaante naar buiten rennen en Harry zag zilver glinsteren in het licht van hun toverstokken. Ze hadden het zwaard van Griffoendor gevonden.

'Fraai. Heel fraai,' zei Vaalhaar goedkeurend. Hij nam het zwaard van de ander over. 'Echt een mooi stukje werk. Zou best eens door kobolden gesmeed kunnen zijn. Hoe kom je daaraan, Herman?'

'Het is van mijn vader,' loog Harry. Hij hoopte vertwijfeld dat het zo donker zou zijn dat Vaalhaar de naam die onder het gevest gegraveerd was niet zou kunnen lezen. 'We hebben het geleend om brandhout te hakken -'

'Wacht 'ns even, Vaalhaar! Moet je dit zien, in de Profeet!'

Terwijl Kolier dat zei begon Harry's litteken, dat strak over zijn gezwollen voorhoofd gespannen was, verschrikkelijk te branden. Hij zag een torenhoog gebouw, veel scherper dan hij de dingen in zijn onmiddellijke omgeving kon onderscheiden. Een grimmig fort, zwart en onheilspellend.

Voldemorts gedachten waren plotseling weer glashelder; hij zweefde opgetogen, maar ook kalm en doelbewust naar het reusachtige gebouw...

Zo dichtbij... zo dichtbij...

Harry gebruikte al zijn wilskracht om zijn gedachten af te sluiten voor die van Voldemort en terug te keren naar het hier en nu, vastgebonden aan Ron, Hermelien, Daan en Grijphaak, luisterend naar Vaalhaar en Kolier.

'"Hermelien Griffel",' las Kolier, '"het Modderbloedje van wie bekend is dat ze op de vlucht is met Harry Potter."'

Er viel een stilte. Harry's litteken brandde, maar hij slaagde er met een geweldige inspanning in om aanwezig te blijven en niet terug te glijden in de gedachten van Voldemort. Hij hoorde het gekraak van Vaalhaars laarzen terwijl die op zijn hurken voor Hermelien ging zitten.

'Zal ik je eens wat zeggen, meisje? Deze foto lijkt verdacht veel op jou.'

'Ik ben het niet! Ik ben het niet!'

Hermeliens schelle, angstige kreet stond gelijk aan een bekentenis.

'"... van wie bekend is dat ze op de vlucht is met Harry Potter",' herhaalde Vaalhaar zachtjes.

Het hele tafereel leek te verstillen. Harry's litteken brandde ondraaglijk, maar hij verzette zich uit alle macht tegen de zuiging van Voldemorts gedachten. Het was nog nooit zo belangrijk geweest om helder te blijven denken.

'Nou, dat verandert de zaak wel een beetje, hè?' fluisterde Vaalhaar.

Niemand zei iets. Harry wist dat de andere Bloedhonden verstijfd toekeken en hij voelde Hermeliens arm trillen tegen de zijne. Vaalhaar stond op, liep naar Harry, ging weer op zijn hurken zitten en keek aandachtig naar Harry's misvormde gelaatstrekken.

'Wat heb je daar op je voorhoofd, Herman?' vroeg hij zacht. Harry rook zijn stinkende adem terwijl Vaalhaar een smerige vinger tegen Harry's strakgespannen litteken drukte.

'Blijf af!' schreeuwde Harry. Hij kon er niets aan doen; de pijn was zo erg dat hij dacht dat hij moest overgeven.

'Ik dacht dat je een bril droeg, Potter?' fluisterde Vaalhaar.

'Ik heb een bril gevonden!' riep een van de Bloedhonden die zich tot dan toe op de achtergrond had gehouden triomfantelijk. 'Er lag een bril in de tent, Vaalhaar, kijk maar -'

Enkele ogenblikken later werd Harry's bril weer ruw op zijn neus gezet. De Bloedhonden kwamen dichterbij en keken ook naar hem.

'Hij is het!' raspte Vaalhaar. 'We hebben Potter te pakken!'

De Bloedhonden deden weer een paar stappen achteruit, verbijsterd door hun vangst. Harry, die nog steeds de grootst mogelijke moeite moest doen om niet weggezogen te worden uit zijn bijna uit elkaar barstende hoofd, kon niets bedenken om te zeggen. Flarden van beelden flitsten voor zijn geestesoog - ...hij gleed om de hoge muren van het zwarte fort - Nee, hij was Harry, vastgebonden, zonder toverstok, in levensgevaar - ...keek omhoog naar het bovenste raam van de hoogste toren - Hij was Harry en de Bloedhonden bespraken zachtjes wat ze met hem aan moesten - ...tijd om te vliegen - '...naar het Ministerie?'

'Het Ministerie kan me wat!' gromde Vaalhaar. 'Dan strijken zij alle eer op en hebben wij het nakijken. Nee, ik vind dat we hem rechtstreeks naar Jeweetwel moeten brengen.'

'Wou je hem laten komen? Hier?' vroeg Kolier vol angst en ontzag.

'Nee,' snauwde Vaalhaar. 'Ik heb geen - ze zeggen dat hij de villa van Malfidus als basis gebruikt. Daar brengen we hem heen.'

Harry dacht dat hij wist waarom Vaalhaar Voldemort niet liet komen.

De weerwolf mocht dan misschien het gewaad van de Dooddoeners dragen omdat ze hem konden gebruiken, alleen Voldemorts grootste getrouwen waren gebrandmerkt met het Duistere Teken. Die hoogste eer was Vaalhaar nooit ten deel gevallen.

Harry's litteken schroeide weer - ...hij rees omhoog en vloog regelrecht naar het raam boven in de toren - '...wel echt zeker dat hij het is? Want anders zijn we er geweest, Vaalhaar.'

'Wie heeft hier de leiding?' brulde Vaalhaar, die zijn moment van zwakte probeerde te camoufleren. 'Ik zeg dat dat Potter is, en voor hem en zijn toverstok krijgen we in één klap tweehonderdduizend Galjoenen! Maar als jullie te laf zijn om mee te gaan, strijk ik het allemaal zelf op en met een beetje geluk krijg ik het meisje erbij!'

...het raam was niet meer dan een spleet in de zwarte steen en veel te smal om door naar binnen te kunnen komen... door de spleet was nog net een uitgemergelde gedaante zichtbaar, opgerold onder een deken... was hij dood of sliep hij...? 'Nou, goed dan,' zei Kolier. 'Goed, we gaan mee! Maar hoe zit het met de rest, Vaalhaar? Wat doen we daarmee?'

'Laten we die ook maar meenemen. We hebben twee Modderbloedjes, dat is nog eens tien Galjoenen. En geef me het zwaard. Als dat echte robijnen zijn, levert dat ook nog eens een klein fortuin op.'

De gevangenen werden overeind gehesen. Harry hoorde Hermeliens snelle, doodsbange ademhaling.

'Hou ze goed vast. Ik neem Potter wel!' zei Vaalhaar en hij pakte Harry bij zijn haar. Harry voelde de lange gele nagels van de weerwolf over zijn hoofdhuid krassen. 'Ik tel tot drie! Een - twee - drie -'

Ze Verdwijnselden en trokken de gevangenen met zich mee. Harry verzette zich en probeerde Vaalhaars hand af te schudden, maar het was hopeloos: Ron en Hermelien zaten dicht tegen hem aangedrukt en hij kon zich niet losmaken van de rest. Zijn adem werd uit zijn longen geperst en zijn litteken begon nog meer pijn te doen - ...hij wrong zich als een slang door het spleetvormige raam en landde licht als een wolkje in de celachtige ruimte - De gevangenen botsten tegen elkaar aan toen ze landden op een landweggetje. Harry's ogen waren nog steeds gezwollen en het duurde even voor hij weer iets kon onderscheiden, maar toen zag hij een dubbel, smeedijzeren hek en daarachter een lange oprijlaan. Hij voelde een minieme opluchting omdat zijn ergste vrees nog niet bewaarheid was geworden: Voldemort was er nog niet. Voldemort, wist Harry - ook al probeerde hij zich tegen het visioen te verzetten - bevond zich boven in een toren in een of ander merkwaardig fort. Hoe lang hij erover zou doen om terug te keren als hij eenmaal wist dat Harry gevangen was genomen, was een andere zaak...

Een van de Bloedhonden liep naar het hek en schudde eraan.

'Hoe moeten we binnenkomen? Het hek zit op slot, Vaalhaar. Ik weet niet - allemachtig!'

Hij trok zijn handen geschrokken terug. De abstracte krullen en bogen van het smeedijzeren hek veranderden van vorm en werden een angstaanjagend gezicht, dat met galmende, metaalachtige stem zei: 'Wat is het doel van uw bezoek?'

'We hebben Potter!' brulde Vaalhaar triomfantelijk. 'We hebben Harry Potter gevangengenomen!'

Het hek zwaaide open.

'Kom op!' zei Vaalhaar tegen zijn mannen, en de gevangenen werden langs het hek geduwd en meegetrokken over de oprijlaan, tussen hoge heggen die het geluid van hun voetstappen dempten. Harry zag een spookachtige, bleke gedaante boven zijn hoofd en besefte dat het een witte pauw was. Hij struikelde en werd weer ruw overeind getrokken door Vaalhaar. Hij liep wankelend verder, met zijdelingse passen, rug-aan-rug vastgebonden aan de andere gevangenen. Harry sloot zijn gezwollen ogen en liet zich overweldigen door de pijn in zijn litteken. Hij wilde weten wat Voldemort deed en of hij al wist dat Harry gevangengenomen was - ...de uitgemergelde gedaante bewoog onder de dunne deken en draaide zich naar hem toe. De ogen in het schedelachtige gezicht gingen open... de broodmagere man ging rechtop zitten. Hij staarde met grote, ingevallen ogen naar Voldemort en toen glimlachte hij. Hij had bijna geen tanden meer...

'Dus daar ben je eindelijk? Ik wist wel dat je zou komen... ooit. Maar je reis was zinloos.

Ik heb hem nooit gehad.'

'Je liegt!'

Voldemorts woede bonsde in zijn hoofd en Harry's litteken dreigde open te scheuren van de pijn. Met een geweldige inspanning dwong hij zichzelf om terug te keren in zijn lichaam en bij bewustzijn te blijven, ter wijl ze over het grind van de oprijlaan werden gesleept.

Plotseling werden ze beschenen door licht.

'Wat moet dat?' zei een kille vrouwenstem.

'We willen Hij Die Niet Genoemd Mag Worden spreken!' gromde Vaalhaar.

'En wie ben jij?'

'U kent me!' zei de weerwolf wrokkig. 'Fenrir Vaalhaar! We hebben Harry Potter!'

Vaalhaar greep Harry en trok hem het licht in, zodat de andere gevangenen gedwongen waren ook mee te schuifelen.

'Ik weet dat z'n hoofd een beetje opgezwollen is, maar hij is het, mevrouw!' deed Kolier een duit in het zakje. 'Als u goed kijkt, ziet u z'n litteken.

En ziet u dat meisje? Dat is 't Modderbloedje dat samen met hem op de vlucht was. We weten zeker dat hij 't is en we hebben z'n toverstok! Kijk maar -'

Harry zag Narcissa Malfidus naar zijn gezwollen gezicht kijken. Kolier duwde de stok van sleedoornhout onder haar neus en ze trok haar wenkbrauwen op.

'Breng ze naar binnen,' zei ze.

Harry en de anderen werden een breed stenen bordes op geschopt en geduwd, naar een grote hal vol familieportretten.

'Kom mee,' zei Narcissa en ze ging de anderen voor door de hal. 'Het is paasvakantie en mijn zoon Draco is thuis. Als dat werkelijk Harry Potter is, zal hij hem herkennen.'

De salon was oogverblindend na de duisternis buiten: zelfs met zijn opgezwollen ogen zag Harry dat het een grote ruimte was, met een kristallen kroonluchter aan het plafond en nog meer portretten aan de donkerpaarse muren. Twee gedaantes die in stoelen voor een rijkversierde marmeren schouw hadden gezeten, stonden op toen de gevangenen door de Bloedhonden naar binnen werden geduwd.

'Wat heeft dit te betekenen?'

De gruwelijk vertrouwde, lijzige stem van Lucius Malfidus klonk in Harry's oren. Er borrelde paniek in hem op: hij zag geen enkele uitweg meer en naarmate zijn angst toenam, was het gemakkelijker om Voldemorts gedachten buiten te sluiten, ook al brandde zijn litteken nog steeds.

'Ze zeggen dat ze Harry Potter gevangen hebben genomen,' zei Narcissa's kille stem. 'Kom hier, Draco.'

Harry durfde niet rechtstreeks naar Draco te kijken, maar zag hem wel vanuit zijn ooghoeken: een gedaante die iets langer was dan hijzelf, met een gezicht als een bleke, puntige vlek onder witblond haar.

Vaalhaar dwong de gevangenen opnieuw rond te schuifelen, zodat Harry in het licht van de kroonluchter kwam te staan.

'En?' gromde de weerwolf.

Harry stond nu tegenover de spiegel boven de haard, een enorm, verguld geval met een rijkversierde, krullerige lijst. Voor het eerst sinds hun vertrek van het Grimboudplein zag hij zijn eigen spiegelbeeld.

Zijn gezicht was reusachtig, glimmend en roze, en al zijn gelaatstrekken waren vervormd door Hermeliens vloek. Zijn zwarte haar kwam tot op zijn schouders en hij had donkere stoppels op zijn kaken. Als hij niet geweten had dat hij het was, zou hij zich hebben afgevraagd wie zijn bril op had. Hij besloot niets te zeggen, want zijn stem zou hem meteen verraden en hij keek Draco niet aan toen die naar hem toe liep.

'En, Draco?' vroeg Lucius Malfidus gretig. 'Is hij het? Is dat Harry Potter?'

'Ik - ik weet het niet zeker,' zei Draco. Hij bleef zo ver mogelijk bij Vaalhaar uit de buurt en durfde blijkbaar net zomin naar Harry te kijken als Harry naar hem.

'Kijk nou eens wat beter! Vooruit! Kom dichterbij!'

Harry had Lucius Malfidus nog nooit zo opgewonden horen klinken.

'Draco, als wij Potter uitleveren aan de Heer van het Duister, zal alles weer vergeven -'

'U vergeet hopelijk toch niet wie hem echt opgepakt heeft, meneer Malfidus?' vroeg Vaalhaar dreigend.

'Nee, natuurlijk niet, natuurlijk niet!' zei Lucius ongeduldig. Hij liep zelf ook naar Harry toe en kwam zo dichtbij dat Harry, ondanks zijn gezwollen ogen, zijn gewoonlijk zo lome gezicht haarscherp kon onderscheiden.

Nu zijn eigen gezicht zo'n pafferig masker was, had Harry het gevoel dat hij tussen de tralies van een kooi door gluurde.

'Wat hebben jullie met hem gedaan?' vroeg Lucius aan Vaalhaar.

'Waarom is hij er zo aan toe?'

'Wij hebben helemaal niks gedaan.'

'Het lijkt me een Striemvloek,' zei Lucius.

Zijn grijze ogen gleden over Harry's voorhoofd.

'Ik zie inderdaad iets,' fluisterde hij. 'Het zou het litteken kunnen zijn, maar dan heel strak gespannen... kom hier, Draco, kijk eens goed! Wat vind jij?'

Harry zag Draco's gezicht nu ook van dichtbij, vlak naast dat van zijn vader. Ze leken sprekend op elkaar, alleen was zijn vader buiten zichzelf van opwinding en sprak uit Draco's uitdrukking alleen maar weerzin en angst.

'Ik weet het niet,' zei hij opnieuw en hij liep terug naar de haard.

'We kunnen er maar beter zeker van zijn, Lucius,' zei Narcissa met haar kille, heldere stem. 'We moeten honderd procent zeker weten dat dit Potter is voor we de Heer van het Duister ontbieden... ze zeggen dat deze van hem is -' ze bestudeerde de stok van sleedoornhout '- maar hij komt niet overeen met de beschrijving die Olivander gegeven heeft...als we ons vergissen en de Heer van het Duister voor niets laten komen...je weet toch nog wel wat hij met Bijlhout en Dolochov heeft gedaan?'

'En het Modderbloedje dan?' gromde Vaalhaar. Harry viel bijna toen de Bloedhonden de gevangenen weer dwongen om haastig rond te schuifelen, zodat het licht nu op Hermelien scheen.

'Wacht eens even!' zei Narcissa op scherpe toon. 'Ja - ja, zij was toen ook bij madame Mallekin, samen met Potter! En ik heb haar foto gezien in de Profeet! Draco! Is dat niet die meid van Griffel?'

'Ik... misschien... ja.'

'Maar dan is dat Wemel!' riep Lucius. Hij liep om de gevangenen heen naar Ron. 'Dit zijn de vrienden van Potter - kijk eens, Draco. Is dat niet de zoon van Arthur Wemel? Hoe heet hij ook alweer -?'

'Ja,' zei Draco, die met zijn rug naar de gevangenen toe stond. 'Zou kunnen.'

De deur van de salon ging open en er klonk een vrouwenstem. Toen Harry die hoorde, werd zijn angst nog groter.

'Wat heeft dit te betekenen? Wat is er aan de hand, Cissy?'

Bellatrix van Detta liep langzaam om de gevangenen heen. Ze bleef rechts van Harry staan en staarde van onder haar zware oogleden naar Hermelien.

'Maar dit is toch zeker het Modderbloedje?' zei ze zachtjes. 'Dit is Griffel!'

'Ja, ja, het is Griffel!' riep Lucius. 'En naast haar staat Potter, denken we! Potter en zijn vrienden, eindelijk opgepakt!'

'Potter?' krijste Bellatrix. Ze deed een paar stappen achteruit, om Harry beter te kunnen bekijken. 'Weet je dat zeker? Dan moet de Heer van het Duister onmiddellijk op de hoogte worden gebracht!'

Ze trok haar linkermouw op. Harry zag het Duistere Teken dat in haar arm was gebrand en wist dat ze op het punt stond om dat aan te raken en haar geliefde meester te laten komen - 'Ik wilde hem net waarschuwen!' zei Lucius. Hij greep Bellatrix bij haar pols en verhinderde dat ze het Duistere Teken zou aanraken. 'Ik zal hem ontbieden, Bella. Potter is naar mijn huis gebracht en daarom is het op mijn gezag -'

'Jouw gezag!' sneerde Bellatrix en ze probeerde zich los te rukken. 'Jij bent je gezag kwijtgeraakt toen je toverstok werd afgepakt, Lucius! Hoe durf je! Laat me los!'

'Jij hebt hier niets mee te maken! Jij hebt Potter niet gevangengenomen 'Sorry hoor, meneer Malfidus,' viel Vaalhaar hem in de rede, 'maar wij hebben Potter opgepakt en wij hebben recht op het goud -'

'Goud!' schamperde Bellatrix, die nog steeds de hand van haar zwager probeerde af te schudden en met haar vrije hand haar toverstok zocht. 'Neem je goud, smerige aasgier! Wat moet ik met goud? Ik verlang alleen naar de eer van zijn - van zijn -'

Ze hield op met tegenstribbelen en haar donkere ogen keken naar iets wat Harry niet kon zien. Lucius, die opgetogen was omdat ze zich niet meer verzette, liet haar hand los en trok vlug zijn eigen mouw omhoog 'STOP!' krijste Bellatrix. 'Raak het teken niet aan! Als de Heer van het Duister nu komt, is het met ons gedaan!'

Lucius verstijfde, met zijn wijsvinger een paar centimeter boven zijn eigen Duistere Teken. Bellatrix liep met grote passen naar de andere kant van de kamer, waar Harry haar niet meer kon volgen met zijn gezwollen ogen.

'Wat heb je daar?' hoorde hij haar zeggen.

'Een zwaard,' gromde een Bloedhond die hij niet kon zien.

'Geef hier!'

''t Is niet van u, mevrouw. Ik heb 't gevonden!'

Er volgden een knal en een rode lichtflits: Harry wist dat de Bloedhond Verlamd was. Zijn makkers brulden het uit van verontwaardiging en Kolier trok zijn eigen toverstok.

'Wat moet dat?'

'Paralitis!' gilde Bellatrix. 'Paralitis!'

Ze waren niet tegen haar opgewassen, ook al waren ze met vier tegen een. Bellatrix was een uiterst bedreven en gewetenloze heks. De Bloedhonden vielen neer voor ze ook maar een vinger hadden kunnen uitsteken, behalve Vaalhaar, die gedwongen werd te knielen en zijn armen te strekken. Vanuit zijn ooghoeken zag Harry hoe Bellatrix naar de weerwolf liep. Ze hield het zwaard van Griffoendor in haar hand en was lijkbleek.

'Hoe komen jullie aan dit zwaard?' fluisterde ze tegen Vaalhaar en ze trok zijn toverstok uit zijn verlamde vingers.

'Hoe durf je?' snauwde hij. Hij was gedwongen naar haar op te kijken en kon alleen maar zijn mond bewegen. Vaalhaar ontblootte zijn puntige tanden. 'Laat me gaan!'

'Hoe komen jullie aan dit zwaard?' herhaalde ze en ze duwde het wapen onder zijn neus. 'Sneep heeft het naar mijn kluis bij Goudgrijp laten overbrengen!'

'Het lag in hun tent,' gromde Vaalhaar. 'Laat me gaan!'

Bellatrix zwaaide met haar toverstok en de weerwolf sprong overeind, maar durfde blijkbaar niet te dicht bij haar in de buurt te komen. Hij sloop achter een leunstoel en greep de rugleuning beet met zijn smerige, kromme nagels.

'Breng dit tuig naar buiten, Draco,' commandeerde Bellatrix, met een gebaar naar de bewusteloze Bloedhonden. 'Als je zelf te laf bent om ze af te maken, leg ze dan maar op de binnenplaats neer, dan doe ik het wel.'

'Waag het niet om zo tegen Draco te -' zei Narcissa woedend, maar Bellatrix gilde: 'Stil! De situatie is ernstiger dan je je kunt voorstellen, Cissy! We hebben een heel groot probleem!'

Ze staarde zwaar ademend naar het zwaard, bestudeerde het gevest en richtte haar aandacht toen op de zwijgende gevangenen.

'Als het inderdaad Potter is, mogen wij hem geen haar krenken,' mompelde ze, meer in zichzelf dan tegen de anderen. 'De Heer van het Duister wil Potter zelf uit de weg ruimen... maar als hij erachter zou komen...ik moet... ik moet het weten... '

Ze wendde zich weer tot haar zus.

'Sluit de gevangenen op in de kelder, terwijl ik bedenk wat we moeten doen!'

'Je bent hier in mijn huis, Bella! Jij geeft geen bevelen in -'

'Doe het! Je hebt geen idee wat voor gevaar we lopen!' krijste Bellatrix.

Ze maakte een angstaanjagende, krankzinnige indruk; een dun straaltje vuur lekte uit haar toverstok en brandde een gat in de vloerbedekking.

Narcissa aarzelde even en richtte zich toen tot de weerwolf.

'Breng de gevangenen naar de kelder, Vaalhaar.'

'Wacht!' zei Bellatrix op scherpe toon. 'Alle gevangenen behalve... behalve het Modderbloedje.'

Vaalhaar gromde vergenoegd.

'Nee!' schreeuwde Ron. 'Neem mij maar, hou mij hier!'

Bellatrix sloeg hem zo hard in zijn gezicht dat de klap door de hele kamer galmde.

'Als ze sterft tijdens het verhoor, ben jij de volgende,' zei ze. 'Bloedverraders zijn voor mij geen haar beter dan Modderbloedjes. Breng ze naar de kelder, Vaalhaar. Zorg dat ze niet kunnen ontsnappen, maar doe ze verder geen kwaad - nog niet.'

Ze gooide Vaalhaars toverstok naar hem toe en haalde toen een kort zilveren mes onder haar gewaad vandaan. Ze sneed Hermelien los van de overige gevangenen en sleepte haar aan haar haar naar het midden van de kamer. Ondertussen dwong Vaalhaar de rest om naar een andere deur te schuifelen die naar een donkere gang leidde. Zijn uitgestrek te toverstok straalde een onzichtbare maar onweerstaanbare kracht uit.

'Zou er nog een hapje voor mij over zijn als ze klaar is met die meid?'

gromde Vaalhaar vol leedvermaak terwijl hij hen dwong om de gang uit te lopen. 'Een paar brokjes moeten er toch al gauw overschieten, denk je ook niet, rooie?'

Harry voelde Ron trillen. Vaalhaar dwong hen om een steile trap af te dalen, maar ze waren nog steeds rug-aan-rug vastgebonden en konden ieder moment uitglijden en hun nek breken. Onder aan de trap was een zware deur, die Vaalhaar met een tikje van zijn toverstok openmaakte.

Hij duwde hen een muffe, vochtige ruimte in en liet hen in het aardedonker achter. De galmende klap van de dichtslaande kelderdeur was nauwelijks weggestorven toen ze recht boven hun hoofd een verschrikkelijke, langgerekte gil hoorden.

'HERMELIEN!' brulde Ron. Hij begon te worstelen en te spartelen in een poging de touwen los te maken, zodat Harry bijna viel. 'HERMELIEN!'

'Stil!' zei Harry. 'Hou je mond, Ron! We moeten een manier bedenken om -'

'HERMELIEN! HERMELIEN!'

'We moeten een plan bedenken! Hou op met schreeuwen - we moeten die touwen los zien te -'

'Harry?' fluisterde iemand in het donker. 'Ron? Zijn jullie dat?'

Ron hield op met schreeuwen. Ze hoorden iemand bewegen en Harry zag een schim.

'Harry? Ron?'

'Loena?'

'Ja, ik ben het! O, wat erg dat jullie nu ook gevangen zijn!'

'Loena, kun je ons helpen om die touwen los te krijgen?' vroeg Harry.

'Ja, dat denk ik wel... we hebben hier een oude spijker die we gebruiken als we iets kapot willen maken... even wachten... '

Boven gilde Hermelien weer en ze hoorden Bellatrix ook iets schreeuwen, maar konden niet verstaan wat ze zei omdat Ron weer brulde: 'HERMELIEN! HERMELIEN!'

'Meneer Olivander?' fluisterde Loena. 'Meneer Olivander, heeft u de spijker? Zou u een stukje kunnen opschuiven... volgens mij lag hij naast de waterkruik... '

Enkele ogenblikken later was ze weer terug.

'Jullie moeten je niet bewegen,' zei ze.

Harry voelde haar aan de taaie vezels van het touw peuteren, in een poging de knopen los te maken. Boven hoorden ze de stem van Bellatrix weer.

'Ik vraag het nog één keer! Hoe komen jullie aan dit zwaard? Hoe?'

'We hebben het gevonden - gevonden - nee, ALSJEBLIEFT!' Hermelien schreeuwde het weer uit en Ron spartelde woester dan ooit, zodat de roestige spijker weggleed en in Harry's pols prikte.

'Je moet stilzitten, Ron!' fluisterde Loena. 'Ik kan niet zien wat ik doe.'

'De Uitsteker!' zei Ron. 'Ik heb de Uitsteker in mijn zak! Die zit vol licht!'

Een paar tellen later klikte er iets en vlogen de lichtbollen die de Uitsteker had weggezogen uit de tent door de kelder. Omdat ze niet naar hun oorspronkelijke lichtbronnen konden terugkeren bleven ze zweven, als piepkleine zonnetjes, zodat de onderaardse ruimte baadde in het licht.

Harry zag Loena, met grote ogen in een bleek gezicht, en de roerloze gedaante van Olivander de toverstokkenmaker, die in de hoek op de grond lag. Hij keek reikhalzend om en ving een glimp op van zijn medegevangenen Daan en Grijphaak. De kobold leek nauwelijks bij bewustzijn en stond alleen nog overeind omdat hij aan de mensen was vastgebonden.

'O, zo gaat het een stuk makkelijker, Ron. Dankjewel,' zei Loena. Ze begon weer in de touwen te hakken. 'Hallo, Daan.'

Boven hoorden ze de stem van Bellatrix.

'Je liegt, smerig Modderbloedje. Probeer me niet voor de gek te houden.

Je bent in mijn kluis bij Goudgrijp geweest! Ik wil de waarheid horen! De waarheid!'

Weer een verschrikkelijke gil - 'HERMELIEN!'

'Wat heb je nog meer gestolen? Wat? Vertel me de waarheid, of ik zweer dat ik je aan dit mes rijg!'

'Zo!'

Harry voelde de touwen loslaten. Hij draaide zich om, wreef over zijn polsen en zag Ron door de kelder hollen en naar het lage plafond kijken op zoek naar een luik. Daan, wiens gezicht bont en blauw was en onder het bloed zat, zei: 'Bedankt,' tegen Loena en bleef rillend staan, maar Grijphaak viel aangeslagen en gedesoriënteerd op de grond. Hij had een hoop striemen op zijn donkere gezicht.

Ron probeerde te Verdwijnselen zonder toverstok.

'Je kunt niet weg, Ron,' zei Loena en ze keek naar zijn vruchteloze pogingen.

'Het is onmogelijk om uit de kelder te ontsnappen. Ik heb het in het begin wel geprobeerd. Meneer Olivander zit hier al heel lang en die heeft alles al geprobeerd.'

Hermelien gilde weer en het geluid sneed als een fysieke pijn door Harry heen. Hij was zich nauwelijks nog bewust van de felle scheuten in zijn litteken terwijl hij ook door de kelder begon te rennen en aan de muren voelde, al wist hij niet wat hij zocht en besefte hij diep van binnen dat het zinloos was.

'Wat heb je nog meer gestolen? Wat nog meer? GEEF ANTWOORD! CRUCIO!'

Hermeliens gegil galmde door de kamer en Ron snikte bijna terwijl hij met zijn vuisten op de muur beukte. In opperste wanhoop greep Harry het buideltje van Hagrid dat om zijn nek hing en voelde erin. Hij haalde de Snaai van Perkamentus te voorschijn en schudde ermee, al wist hij niet waar hij op hoopte. Er gebeurde dan ook niets. Hij zwaaide met de twee helften van zijn gebroken toverstok, maar die gaven geen enkel teken van leven. Het stukje spiegel van Sirius viel fonkelend op de grond en hij zag een flits van het allerfelste blauw - Het oog van Perkamentus staarde hem aan vanuit de spiegel.

'Help ons!' schreeuwde Harry vertwijfeld. 'We zitten opgesloten in de kelder van Villa Malfidus! Help ons!'

Het oog knipperde even en verdween toen weer.

Harry wist niet eens zeker of hij het werkelijk gezien had. Hij hield het stukje spiegel schuin, maar dat weerkaatste alleen de muren en het plafond van hun gevangenis. Boven gilde Hermelien erger dan ooit en naast hem brulde Ron: 'HERMELIEN! HERMELIEN!'

'Hoe zijn jullie mijn kluis binnengedrongen?' schreeuwde Bellatrix.

'Heeft die smerige kleine kobold in de kelder jullie geholpen?'

'Die hebben we vanavond pas voor het eerst gezien!' snikte Hermelien.

'We zijn nog nooit in uw kluis geweest... dit is niet het echte zwaard! Het is een kopie, een kopie!'

'Een kopie?' krijste Bellatrix. 'Moet ik dat soms geloven?'

'Dat kunnen we gemakkelijk vaststellen!' zei de stem van Lucius.

'Draco, haal de kobold. Die kan ons vertellen of het zwaard echt is of niet.'

Harry rende naar Grijphaak, die ineengedoken op de grond zat.

'Grijphaak,' fluisterde hij in het puntoor van de kobold, 'je moet zeggen dat het zwaard een vervalsing is! Ze mogen niet weten dat dit het echte zwaard is, Grijphaak! Alsjeblieft... '

Hij hoorde iemand haastig de keldertrap af komen en toen klonk Draco's trillerige stem.

'Achteruit, allemaal. Ga in een rij tegen de achterwand staan en probeer niks uit te halen, want dan zijn jullie er geweest!'

Ze deden wat hij zei. Het slot knarste en Ron klikte vlug met de Uitsteker, zodat het licht terugschoot in zijn zak en het weer aardedonker werd.

De deur vloog open en Malfidus kwam binnen, bleek maar vastberaden, met zijn toverstok uitgestoken. Hij greep de kleine kobold bij zijn arm, schuifelde achterwaarts naar de deur en sleurde Grijphaak mee. De deur sloeg dicht en op hetzelfde moment klonk er een luide knal in de kelder.

Ron klikte met de Uitsteker. Er vlogen weer drie lichtbollen uit zijn zak en ze zagen Dobby de huis-elf, die in hun midden Verschijnseld was.

'DOB -!'

Harry gaf Ron een klap op zijn arm, zodat hij Dobby's naam niet zou uitschreeuwen en Ron schrok zich dood toen hij besefte dat hij bijna geblunderd had. Boven hoorden ze voetstappen: Draco sleepte Grijphaak mee naar Bellatrix.

Dobby's reusachtige, tennisbalvormige ogen leken nog groter dan anders en hij trilde van zijn tenen tot aan de puntjes van zijn oren. Hij was terug in het huis van zijn oude meesters en het was duidelijk dat hij doodsbang was.

'Harry Potter!' piepte hij met een nauwelijks verstaanbaar stemmetje.

'Dobby komt jullie redden.'

'Maar hoe ben je -'

Harry's woorden werden overstemd door een ijselijke gil: Hermelien werd weer gemarteld. Harry hield het zo kort mogelijk.

'Kun jij uit deze kelder Verdwijnselen?' vroeg hij. Dobby knikte en zijn oren flapten op en neer.

'En kun je mensen meenemen?'

Dobby knikte opnieuw.

'Goed dan. Dobby, neem Loena, Daan en meneer Olivander en breng ze naar - breng ze naar -'

'Naar het huis van Bill en Fleur,' zei Ron. 'De Schelp, een eindje buiten Vonkeveen!'

De elf knikte voor de derde keer.

'En kom dan terug,' zei Harry. 'Kun je dat, Dobby?'

'Natuurlijk, Harry Potter,' fluisterde de huis-elf. Hij liep vlug naar meneer Olivander, die zo te zien nauwelijks bij bewustzijn was, pakte de toverstokkenmaker bij de hand en stak toen zijn andere hand uit naar Daan en Loena. Die verroerden zich niet.

'We willen je helpen, Harry!' fluisterde Loena.

'We kunnen je hier niet achterlaten,' zei Daan.

'Vooruit, ga! We zien jullie bij Bill en Fleur.'

Terwijl Harry dat zei, brandde zijn litteken erger dan ooit en even keek hij niet naar de toverstokkenmaker, maar naar een andere man, die net zo oud was en net zo mager, maar die schamper lachte.

'Dood me maar, Voldemort. Dat zou ik helemaal niet erg vinden! Maar mijn dood zal je niet brengen wat je zoekt... er is zoveel dat je niet begrijpt...'

Hij voelde Voldemorts woede, maar verdrong die toen Hermelien opnieuw gilde en keerde terug naar de kelder en de gruwelen van zijn eigen situatie.

'Ga!' zei Harry smekend tegen Loena en Daan. 'Ga! Wij komen dadelijk wel! Ga nu maar!'

Ze grepen de uitgestrekte vingers van de huis-elf en Dobby, Loena, Daan en meneer Olivander Verdwijnselden met een luide knal.

'Wat was dat?' riep Lucius Malfidus boven hun hoofd. 'Hoorden jullie dat? Wat was dat voor herrie in de kelder?'

Harry en Ron keken elkaar aan.

'Draco - nee, roep Wormstaart! Laat hem gaan kijken!'

Ze hoorden boven voetstappen, gevolgd door stilte. Harry wist dat de mensen in de salon luisterden of ze beneden nog meer lawaai hoorden.

'We moeten hem grijpen zodra hij binnenkomt,' fluisterde Harry tegen Ron. Ze hadden geen keus: als Wormstaart de deur opendeed en zag dat er drie gevangenen ontbraken, waren ze verloren. 'Laat het licht branden,' voegde Harry eraan toe. Ze hoorden iemand de keldertrap af lopen en drukten zich plat tegen de muur, aan weerszijden van de deur.

'Achteruit!' riep de stem van Wormstaart. 'Weg bij de deur. Ik kom naar binnen.'

De deur vloog open. Een fractie van een seconde staarde Wormstaart naar de schijnbaar verlaten kelder en de drie miniatuurzonnetjes die de ruimte fel verlichtten. Toen sprongen Harry en Ron op hem af: Ron greep Wormstaarts toverstokarm en boog die omhoog en Harry drukte een hand tegen zijn mond, zodat hij niet kon roepen. Ze worstelden in stilte.

Wormstaarts toverstok sproeide vonken en zijn zilveren hand sloot zich om Harry's keel.

'Wat was er, Wormstaart?' riep Lucius Malfidus boven.

'Niks!' antwoordde Ron, met een redelijke imitatie van Wormstaarts pieperige stem. 'Alles in orde!'

Harry kon nauwelijks ademhalen.

'Wil je me vermoorden?' bracht Harry er moeizaam uit terwijl hij de metalen vingers los probeerde te wrikken. 'Nadat ik je leven heb gered? Je staat bij me in het krijt, Wormstaart!'

De greep van de zilveren vingers verslapte. Dat had Harry niet verwacht; hij rukte zich verbijsterd los, maar bleef zijn hand tegen Wormstaarts mond drukken. Hij zag hoe de ogen van de kleine, ratachtige man zich verrast en geschrokken opensperden. Hij leek net zo geschokt als Harry door de kleine, genadige impuls van zijn hand en begon zich nog heftiger te verzetten, alsof hij dat moment van zwakte wilde goedmaken.

'Geef die maar hier,' fluisterde Ron en hij trok de toverstok uit Wormstaarts hand.

Pippeling was hulpeloos en stokloos en zijn ogen werden groot van angst. Zijn blik gleed van Harry naar zijn zilveren vingers, die zich onverbiddelijk om zijn eigen keel sloten.

'Nee -'

Harry dacht er verder niet bij na, maar probeerde de hand weg te trekken. Tevergeefs. Het zilveren werktuig dat Voldemort aan zijn lafste dienaar had geschonken, keerde zich nu tegen zijn ontwapende en nutteloze eigenaar. Pippeling werd beloond voor zijn aarzeling en korte moment van medelijden door voor hun ogen gewurgd te worden.

'Nee!'

Ron had Wormstaart ook losgelaten en hij en Harry probeerden de genadeloze metalen vingers weg te trekken, maar zonder succes. Wormstaarts gezicht werd langzaam blauw.

'Relashio!' zei Ron en hij wees met de toverstok op de zilveren hand, zonder enig effect. Pippeling viel op zijn knieën en op hetzelfde moment slaakte Hermelien boven een verschrikkelijke kreet. Wormstaarts gezicht was nu paars en zijn ogen rolden omhoog in hun kassen. Hij gaf nog één laatste stuiptrekking en bleef toen roerloos liggen.

Harry en Ron keken elkaar even aan, lieten Wormstaarts lichaam achter in de kelder en holden de trap op naar de donkere gang die naar de salon leidde. Ze slopen behoedzaam naar de deur, die op een kier stond. Ze konden goed zien hoe Bellatrix neerkeek op Grijphaak, die het zwaard van Griffoendor tussen zijn lange vingers hield. Hermelien lag aan de voeten van Bellatrix en bewoog nauwelijks.

'En?' vroeg Bellatrix aan Grijphaak. 'Is dit het echte zwaard?'

Harry wachtte met ingehouden adem en verzette zich tegen de steken in zijn litteken.

'Nee,' zei Grijphaak. 'Het is een vervalsing.'

'Weet je dat zeker?' hijgde Bellatrix. 'Heel zeker?'

'Ja,' zei de kobold.

De spanning verdween van haar gezicht en maakte plaats voor opluchting.

'Goed zo,' zei ze en met een achteloze zwaai van haar toverstok maakte ze nog een diepe snee in het gezicht van de kobold, die met een kreet aan haar voeten neerviel. Ze schopte hem opzij. 'En nu roepen we de Heer van het Duister!' zei ze vol triomf.

Ze trok haar mouw op en drukte haar wijsvinger tegen het Duistere Teken.

Harry had het gevoel alsof zijn litteken openbarstte. Zijn werkelijke omgeving verdween en hij was weer Voldemort. De uitgemergelde tovenaar in de toren lachte tandeloos naar hem en hij was razend toen hij de oproep voelde - hij had ze gewaarschuwd, gezegd dat ze hem alleen mochten terugroepen als ze Potter hadden. Als ze zich vergisten...

'Dood me dan!' zei de oude man. 'Je zult niet winnen, je kunt niet winnen! Die toverstaf zal nooit van jou zijn, nooit -'

Voldemorts woede kookte over en een groene lichtflits vulde de cel.

Het broze oude lichaam werd opgetild van de harde brits en smakte toen levenloos neer. Voldemort liep naar het raam en kon zijn woede nauwelijks onder controle houden... als ze hem zonder goede reden lieten terugkomen, zouden ze daarvoor boeten...

'En ik denk dat we ons nu wel van het Modderbloedje kunnen ontdoen,' zei de stem van Bellatrix. 'Vaalhaar, neem jij haar maar als je wilt.'

'NEEEEEEEEEEEE!'

Ron stormde de salon binnen. Bellatrix keek geschokt om en richtte haar toverstok - 'Expelliarmus!' brulde Ron. Hij richtte Wormstaarts toverstok op Bellatrix en haar stok vloog door de lucht en werd opgevangen door Harry, die achter Ron naar binnen was gesprint. Lucius, Narcissa, Draco en Vaalhaar draaiden zich bliksemsnel om. Harry schreeuwde: 'Paralitis!' en Lucius Malfidus viel voor de haard neer. De toverstokken van Draco, Narcissa en Vaalhaar spuwden lichtstralen uit; Harry dook opzij en rolde achter een bank om ze te ontwijken.

'STOP OF ZE STERFT!'

Harry keek hijgend om de bank heen. Bellatrix drukte Hermelien, die blijkbaar bewusteloos was, tegen zich aan en hield haar korte zilveren mes tegen haar keel.

'Gooi jullie toverstokken neer,' fluisterde ze. 'Gooi ze neer, anders zullen we eens zien hoe smerig haar bloed werkelijk is!'

Ron stond er stokstijf bij met Wormstaarts toverstaf in zijn hand. Harry kwam overeind met de stok van Bellatrix.

'Gooi neer, zei ik!' krijste Bellatrix. Ze drukte het mes tegen Hermeliens keel en Harry zag bloeddruppels verschijnen.

'Goed dan!' schreeuwde hij en hij gooide de stok van Bellatrix op de grond. Ron deed hetzelfde met de stok van Wormstaart en ze staken hun handen omhoog.

'Goed zo!' zei Bellatrix met een hatelijke grijns. 'Raap ze op, Draco! De Heer van het Duister komt eraan, Harry Potter! Je dood nadert!'

Dat wist Harry al. Zijn litteken barstte van de pijn en hij voelde dat Voldemort aan kwam vliegen, over een donkere en stormachtige zee.

Nog even, dan zou hij zo dichtbij zijn dat hij kon Verschijnselen. Harry zag geen uitweg meer.

'Zo,' zei Bellatrix zacht toen Draco terugkwam met de toverstokken.

'Ik denk dat we deze kleine helden maar weer moeten vastbinden terwijl Vaalhaar zich over ons Modderbloedje ontfermt. Ik weet zeker dat de Heer van het Duister je het meisje graag zal gunnen na wat je vanavond gedaan hebt, Vaalhaar.'

Toen ze dat laatste woord zei, hoorden ze opeens een merkwaardig geknars boven hun hoofd. Ze keken allemaal omhoog en zagen de enorme kristallen kroonluchter trillen. Met veel gekraak en een onheilspellend gerinkel viel hij naar beneden. Bellatrix stond er recht onder: ze liet Hermelien los en sprong met een gil opzij. De luchter smakte in een explosie van kettingen en kristal neer op Hermelien en de kobold, die het zwaard van Griffoendor nog steeds in zijn hand had. Fonkelende stukken kristal spatten alle kanten uit; Draco klapte dubbel en drukte zijn handen tegen zijn bloedende gezicht.

Ron holde naar Hermelien om haar uit het puin te bevrijden, en Harry greep zijn kans. Hij sprong over een leunstoel, rukte de toverstokken uit Draco's hand, richtte ze alle drie op Vaalhaar en schreeuwde: 'Paralitis!'

De weerwolf werd door de drievoudige Lamstraal de lucht in gesmeten.

Hij smakte tegen het plafond en viel weer op de grond.

Terwijl Narcissa Draco vlug wegtrok, zodat hij niet erger gewond zou raken, sprong Bellatrix met wapperende haren overeind. Ze zwaaide met haar zilveren mes, maar Narcissa richtte haar toverstok op de deuropening.

'Dobby!' gilde ze en zelfs Bellatrix verstijfde. 'Jij! Jij hebt de kroonluchter laten vallen!'

De kleine elf kwam op een drafje de kamer in en wees met een trillende vinger op zijn vroegere meesteres.

'U mag Harry Potter geen kwaad doen!' piepte hij.

'Dood hem, Cissy!' schreeuwde Bellatrix, maar er klonk opnieuw een luide knal en Narcissa's toverstok vloog door de lucht en landde aan de andere kant van de kamer.

'Vuile kleine aap!' brulde Bellatrix. 'Hoe durf je een heks van haar toverstok te beroven? Hoe durf je je te verzetten tegen je meesters?'

'Dobby heeft geen meester!' zei de elf met zijn schelle stem. 'Dobby is een vrije elf en Dobby komt Harry Potter en zijn vrienden redden!'

Harry werd bijna verblind door de pijn. Hij besefte vaag dat ze nog maar heel even hadden, een paar seconden, voor Voldemort zou arriveren.

'Vangen, Ron, en GA!' schreeuwde hij. Hij gooide een van de toverstokken naar Ron, bukte zich en trok Grijphaak onder de kroonluchter uit. Hij hees de kreunende kobold over zijn schouder; Grijphaak had het zwaard nog steeds in zijn hand. Harry greep Dobby's hand en tolde rond om te Verdwijnselen.

Terwijl hij opgeslokt werd door de duisternis, ving hij één laatste glimp op van de salon: van de bleke, verstijfde gedaantes van Narcissa en Draco, van het rode waas van Rons haar en van een zilveren streep toen Bellatrix haar mes smeet naar de plaats waar hij verdween - Het huis van Bill en Fleur... De Schelp... het huis van Bill en Fleur...

Hij was in het onbekende verdwenen; hij kon alleen maar de naam van hun bestemming herhalen en hopen dat dat voldoende zou zijn om die ook te bereiken. De pijn in zijn voorhoofd was ondraaglijk en het gewicht van de kobold drukte op hem neer. Hij voelde het zwaard van Griffoendor tegen zijn rug slaan en Dobby's hand bewoog schokkerig in de zijne. Hij vroeg zich af of de elf de leiding probeerde te nemen, hen in de juiste richting wilde trekken, en kneep in Dobby's vingers om aan te geven dat hij dat best vond...

En toen landden ze op harde aarde en roken ze zilte zeelucht. Harry viel op zijn knieën, liet Dobby's hand los en probeerde Grijphaak zo voorzichtig mogelijk neer te leggen.

'Gaat het een beetje?' vroeg hij toen de kobold zich even bewoog, maar Grijphaak kreunde alleen maar.

Harry tuurde door het duister. Ietsje verderop zag hij de omtrek van een huisje onder de weidse sterrenhemel, en hij dacht dat hij daar iets zag bewegen.

'Is dat De Schelp, Dobby?' fluisterde hij. Hij greep de twee toverstokken die hij had meegenomen uit Villa Malfidus stevig beet, klaar om zich te verdedigen als dat nodig mocht zijn. 'Zijn we waar we wezen moeten? Dobby?'

Hij keek om. De kleine elf stond nog geen meter van hem vandaan.

'DOBBY!'

De elf wiegde een beetje heen en weer en de sterren werden weerspiegeld in zijn grote, glanzende ogen. Net als Harry keek hij naar het zilveren gevest van het mes dat uit zijn zwoegende borst stak.

'Dobby - nee - HELP!' schreeuwde Harry in de richting van het huisje en de mensen die hij daar zag. 'HELP!'

Hij wist niet of het tovenaars of Dreuzels waren, vrienden of vijanden, en dat kon hem ook niet schelen. Het enige waar hij oog voor had was de donkere vlek die zich langzaam uitbreidde over Dobby's borst. De huiself strekte zijn magere armen smekend uit. Harry ving hem op en legde hem op het koele gras.

'Niet doodgaan, Dobby, niet doodgaan -'

Dobby's ogen gleden moeizaam naar Harry's gezicht en zijn lippen trilden van de inspanning die het hem kostte om woorden te vormen.

'Harry... Potter... '

De elf huiverde even en verroerde zich toen niet meer. Opeens waren zijn ogen alleen nog maar grote, stille bollen die glazig voor zich uit staarden, bespikkeld met het licht van de sterren die ze nooit meer zouden zien.

Hoofdstuk 24

TE TOVERSTOKKENMAKER

Het was alsof hij opnieuw in de greep was van een oude nachtmerrie: heel even knielde hij weer naast het lichaam van Perkamentus aan de voet van de hoogste toren van Zweinstein, maar in werkelijkheid staarde hij naar een klein lichaam dat opgekruld lag in het gras, doorboord met het zilveren mes van Bellatrix. Harry fluisterde nog steeds: 'Dobby...Dobby...' ook al wist hij dat de elf nu ergens was waar hij hem niet kon horen.

Na een minuut of wat besefte hij dat ze toch op de juiste plaats gearriveerd waren, want Bill, Fleur, Daan en Loena kwamen om hem heen staan, terwijl hij geknield naast de elf zat.

'Hermelien?' zei Harry. 'Waar is ze?'

'Ron heeft haar naar binnen gebracht,' zei Bill. 'Het komt wel weer goed met haar.'

Harry keek opnieuw naar Dobby. Hij stak zijn hand uit, trok het mes uit de borst van de elf, deed toen zijn jack uit en legde dat als een deken over Dobby heen.

Niet ver van hen vandaan ruiste de zee. Harry luisterde ernaar terwijl de anderen met elkaar praatten, dingen bespraken die hem niet interesseerden en beslissingen namen. Daan droeg de gewonde Grijphaak naar het huis en Fleur volgde hen. Bill deed suggesties; het ging over het begraven van Dobby en Harry stemde ermee in zonder echt te beseffen wat hij zei. Terwijl hij naar het lichaam van de elf staarde, prikte en brandde zijn litteken. Het was alsof hij met een bepaald deel van zijn brein door de verkeerde kant van een lange telescoop keek. Heel klein en veraf zag hij hoe Voldemort de mensen in Villa Malfidus strafte. Voldemorts woede was vreselijk, maar leek toch voor een groot deel te worden weggenomen door Harry's verdriet om Dobby. Het was nu net een ver verwijderde storm, die Harry vaag hoorde bulderen aan de overzijde van een enorme, stille oceaan.

'Ik wil het doen zoals het hoort,' waren de eerste woorden waarvan Harry zich volledig bewust was. 'Niet met behulp van toverkracht. Heb je een schop?'

Even later ging hij in zijn eentje aan de slag en groef een kuil op de plek die Bill hem had aangewezen, achter in de tuin tussen de struiken.

Hij groef met een soort woede en genoot van het zware werk. Hij vond troost in het niet-magische karakter ervan, want iedere zweetdruppel en iedere blaar op zijn handen leek een geschenk aan de elf die hen het leven had gered.

Zijn litteken brandde, maar hij had de pijn nu onder controle. Hij voelde het wel, maar stond er ook los van. Hij had eindelijk geleerd hoe hij de pijn moest beheersen, hoe hij zijn gedachten moest afsluiten voor Voldemort, precies zoals Perkamentus gewild had, zoals hij had moeten leren van Sneep. Voldemort had Harry niet in bezit kunnen nemen toen hij verscheurd werd door verdriet om Sirius, en nu konden zijn gedachten ook niet tot Harry doordringen terwijl hij treurde om Dobby. Blijkbaar werd Voldemorts aanwezigheid uitgebannen door verdriet... al zou Perkamentus natuurlijk gezegd hebben dat het liefde was...

Harry groef dieper en dieper in de koude, harde aarde. Hij zette zijn verdriet om in zweet en negeerde de pijn in zijn litteken. In de duisternis, met alleen het geluid van zijn eigen ademhaling en het geruis van de zee als gezelschap, dacht hij opnieuw aan wat er in Villa Malfidus gebeurd was. De dingen die hij daar gehoord had kwamen weer in hem boven en in het donker groeide begrip...

Het gestage ritme van zijn armen hield gelijke tred met het ritme van zijn gedachten. Relieken... Gruzielementen... Relieken... Gruzielementen...

maar hij werd niet langer gekweld door zijn eerdere obsessie. Die was weggevaagd door verlies en angst; hij had het gevoel alsof hij een klap in zijn gezicht had gehad en weer wakker was geschrokken.

Harry maakte het graf dieper en dieper en wist waar Voldemort vanavond geweest was. Hij wist wie hij vermoord had in de bovenste cel van Normengard en ook waarom...

En hij dacht aan Wormstaart, die het leven had gelaten door één kleine, onbewuste opwelling van medelijden... dat had Perkamentus voorzien...

wat had hij nog meer geweten? Harry raakte ieder besef van tijd kwijt. Hij wist alleen dat de hemel ietsje lichter was toen hij gezelschap kreeg van Ron en Daan.

'Hoe is het met Hermelien?'

'Beter,' zei Ron. 'Fleur zorgt voor haar.'

Harry had zijn antwoord paraat, voor als ze hem zouden vragen waarom hij niet gewoon met zijn toverstok een perfect graf gemaakt had, maar dat was niet nodig. Ze hadden zelf ook een schop bij zich, sprongen in het graf en samen werkten ze zwijgend verder tot de kuil diep genoeg leek.

Harry sloeg zijn jack wat beter om de elf heen. Ron ging op de rand van het graf zitten, trok zijn schoenen en sokken uit en deed die om Dobby's blote voeten. Daan haalde een wollen muts te voorschijn, die Harry zorgvuldig op Dobby's hoofd zette en zijn vleermuisachtige oren bedekte.

'We moeten zijn ogen sluiten.'

Harry had de anderen niet horen aan komen. Bill droeg een reismantel en Fleur een groot wit schort met een zak waar een fles Skelettine uitstak.

Hermelien had een geleende ochtendjas om en zag er nog bleek en wankel uit. Ron sloeg zijn arm om haar heen toen ze bij het graf was. Loena, die een jas van Fleur droeg, ging op haar hurken zitten, legde haar vingers met een teder gebaar op de oogleden van de elf en drukte die dicht.

'Zo,' zei ze zachtjes. 'Nu lijkt het alsof hij slaapt.'

Harry liet de elf in het graf zakken en legde zijn kleine ledematen zo dat het leek alsof hij rustte. Hij klom weer uit de kuil en staarde voor het laatst naar Dobby's lichaampje. Hij dwong zichzelf om niet in tranen uit te barsten terwijl hij terugdacht aan de begrafenis van Perkamentus, de eindeloze rijen gouden stoelen, de Minister van Toverkunst op de voorste rij, de lofzang op de prestaties van Perkamentus en de statige tombe van wit marmer. Dobby had net zo'n grootse begrafenis verdiend, maar lag nu hier tussen de struiken in een haastig gegraven kuil.

'Ik vind dat we iets moeten zeggen,' verbrak Loena de stilte. 'Zal ik maar eerst?'

Iedereen keek haar aan terwijl ze het woord richtte tot de dode elf in het graf.

'Bedankt, Dobby, bedankt dat je me uit die kelder hebt gered. Het is vreselijk onrechtvaardig dat jij moest sterven terwijl je zo goed en dapper was. Ik zal nooit vergeten wat je voor ons gedaan hebt, en ik hoop dat je nu gelukkig bent.'

Ze draaide zich om en keek verwachtingsvol naar Ron, die zijn keel schraapte en met gesmoorde stem zei: 'Ja... bedankt, Dobby.'

'Bedankt,' mompelde Daan.

Harry slikte.

'Vaarwel, Dobby,' zei hij. Meer kon hij niet uit zijn keel krijgen, maar in feite had Loena alles al gezegd. Bill gebaarde met zijn toverstok en de berg aarde naast het graf rees op, viel keurig terug in de kuil en vormde een klein, roodachtig heuveltje.

'Vinden jullie het erg als ik nog even blijf?' vroeg Harry aan de anderen.

Ze mompelden woorden die hij niet verstond. Handen klopten zachtjes op zijn schouder en toen sjokten de anderen terug naar het huis en bleef Harry alleen achter.

Hij keek om zich heen en zag aan de rand van een bloemperk een aantal grote witte stenen, gladgeschuurd door de zee. Hij raapte een van de grootste op, legde die als een soort kussen boven de plaats waar Dobby's hoofd nu rustte en zocht naar zijn toverstok.

Hij had er twee in zijn zak. Hij wist niet meer hoe ze daar gekomen waren; alles was wazig. Vaag herinnerde hij zich dat hij ze uit iemands hand had gerukt. Hij koos de kortste van de twee, die vriendelijker aanvoelde, en wees daarmee op de steen.

Langzaam, gestuurd door zijn gemompelde instructies, verschenen er diepe groeven in de steen. Hij wist dat Hermelien het netter en waarschijnlijk ook sneller gedaan zou hebben, maar hij wilde zelf de plaats van het graf markeren, net zoals hij zelf de kuil gegraven had. Toen Harry weer overeind kwam, stond er op de steen:

Hier rust Dobby, een Vrije Elf.

Harry keek nog even naar het opschrift en liep toen naar het huis. Zijn litteken prikte nog een beetje en er maalden allerlei ideeën door zijn hoofd die in het graf bij hem waren opgekomen: ideeën die in het donker vorm hadden gekregen en zowel fascinerend als gruwelijk waren.

De anderen zaten in de woonkamer toen hij de kleine hal in stapte en keken naar Bill, die het woord voerde. De kamer zag er leuk uit en was licht van kleur. Een klein vuur van drijfhout brandde vrolijk in de open haard. Harry wilde niet dat de vloerbedekking onder de modder zou komen en dus bleef hij in de deuropening staan luisteren.

'...een geluk dat Ginny vakantie heeft. Als ze op Zweinstein was geweest, hadden ze haar kunnen oppakken voor wij haar hadden bereikt.

Nu weten we dat zij ook veilig is.'

Bill keek om en zag Harry.

'Ik heb iedereen weggehaald uit Het Nest en bij Marga ondergebracht,' legde hij uit. 'De Dooddoeners weten nu dat Ron bij jou is en zouden de familie vast en zeker op de korrel nemen - nee, je hoeft je niet te verontschuldigen,' voegde hij eraan toe toen hij Harry's gelaatsuitdrukking zag. 'Het was sowieso een kwestie van tijd. Dat zei pa al maanden. Wij zijn per slot van rekening de grootste familie van bloedverraders die er is.'

'Hoe worden ze beschermd?' vroeg Harry.

'Fideliusbezwering. Pa is de Geheimhouder. Voor dit huis geldt hetzelfde; ik ben hier de Geheimhouder. We kunnen nu niet meer naar ons werk, maar dat is van ondergeschikt belang. Zodra Olivander en Grijphaak voldoende hersteld zijn, brengen we die ook naar tante Marga. Hier hebben we niet veel ruimte, maar Marga heeft een kast van een huis. Het gaat al beter met Grijphaaks benen. Fleur heeft hem Skelettine gegeven en ik denk dat we ze over een uurtje wel kunnen overbrengen naar -'

'Nee,' zei Harry en Bill keek hem verbaasd aan. 'Ik wil dat ze allebei hier blijven. Ik moet ze spreken. Het is belangrijk.'

Hij hoorde het gezag in zijn stem: de overtuiging en vastberadenheid die bij hem waren opgekomen toen hij aan Dobby's graf werkte. Iedereen staarde hem aan, maar niemand leek er iets van te begrijpen.

'Ik ga me even opfrissen,' zei Harry tegen Bill. Hij keek naar zijn handen, die besmeurd waren met modder en Dobby's bloed. 'En dan wil ik ze onmiddellijk spreken.'

Harry liep naar de gootsteen in het keukentje, bij het raam dat uitkeek op zee. Het werd dag en de horizon lichtte op in teer roze en goud terwijl hij zich waste en opnieuw de gedachten volgde die in de donkere tuin voor het eerst bij hem waren opgekomen...

Dobby zou nu nooit meer kunnen vertellen wie hem naar de kelder had gestuurd, maar Harry wist wat hij gezien had. Een felblauw oog had hem vanuit het stukje spiegel aangekeken en toen was er hulp gearriveerd. Er zal op Zweinstein altijd hulp geboden worden aan degenen die daarom vragen.

Harry droogde zijn handen af zonder de prachtige zonsopgang werkelijk te zien of het gemompel van de anderen in de woonkamer te horen. Hij staarde uit over de oceaan en had het gevoel dat hij op dat moment dichter bij de oplossing van alle raadsels was dan ooit tevoren.

Zijn litteken prikte nog steeds en hij wist dat Voldemort ook steeds dichter in de buurt van het antwoord kwam. Harry begreep het, en tegelijkertijd begreep hij het niet. Zijn instinct zei één ding, maar zijn verstand iets heel anders. De Perkamentus in Harry's hoofd glimlachte over zijn vingertoppen heen, die hij tegen elkaar drukte alsof hij bad.

U hebt Ron de Uitsteker gegeven. U begreep hem... u gaf hem een manier om terug te keren...

En u begreep Wormstaart... u wist dat er, heel diep van binnen, nog een flintertje berouw verborgen was...

En als u dat allemaal van hen wist... wat wist u dan van mij, Perkamentus? Is het de bedoeling dat ik weet, maar niet zoek? Wist u hoe zwaar dat me zou vallen? Hebt u het daarom zo moeilijk gemaakt, zodat ik tijd zou hebben om erachter te komen? Harry stond er roerloos bij en staarde met nietsziende ogen naar de oogverblindende gouden rand van de zon die boven de horizon uitkwam.

Vervolgens keek hij naar zijn schone handen en was verbaasd toen hij zag dat hij een handdoek vasthield. Hij legde hem neer, liep terug naar de hal en voelde een scherpe steek in zijn litteken. Tegelijkertijd flitste de omtrek van een gebouw dat hij buitengewoon goed kende voor zijn geestesoog, als de weerkaatsing van een libel die over water scheert.

Bill en Fleur stonden onder aan de trap.

'Ik moet Grijphaak en Olivander spreken,' zei Harry.

'Nee,' zei Fleur. 'Je moet nok even wakten, 'Arry. Ze zijn allebei uitkeput en kewond -'

'Sorry,' zei hij kalm, 'maar het kan niet wachten. Ik moet ze nú spreken.

Onder vier ogen - en apart van elkaar. Het is dringend.'

'Wat is er in godsnaam allemaal aan de hand, Harry?' vroeg Bill. 'Je staat hier opeens op de stoep met een dode huis-elf en een bijna bewusteloze kobold, Hermelien is zo te zien gemarteld en Ron wil geen woord loslaten over wat jullie hebben uitgespookt -'

'Dat kunnen we niet zeggen,' zei Harry kortaf. 'Je zit zelf in de Orde, Bill, en je weet dat Perkamentus ons een laatste opdracht heeft meegegeven.

We mogen er verder met niemand over praten.'

Fleur snoof ongeduldig, maar Bill keek haar niet aan. Hij staarde naar Harry en het was moeilijk om aan zijn met littekens overdekte gezicht af te lezen wat hij dacht. Uiteindelijk zei hij: 'Goed dan. Wie wil je als eerste spreken?'

Harry aarzelde. Hij wist wat er van zijn besluit afhing. Ze hadden bijna geen tijd meer. Hij moest nu een beslissing nemen: Gruzielementen of Relieken? 'Grijphaak,' zei Harry. 'Ik wil eerst Grijphaak spreken.'

Zijn hart ging tekeer alsof hij gesprint had en net een geweldige hindernis had genomen.

'Kom dan maar mee naar boven,' zei Bill en hij ging Harry voor.

Halverwege de trap bleef Harry staan en draaide zich om.

'Ik wil dat jullie erbij zijn!' riep hij tegen Ron en Hermelien, die halfverscholen in de deuropening van de woonkamer hadden staan luisteren.

Ze stapten het licht in en leken merkwaardig opgelucht.

'Hoe voel je je?' vroeg Harry aan Hermelien. 'Je was echt fantastisch - om zo'n verhaal te verzinnen terwijl je gemarteld werd -'

Hermelien glimlachte zwakjes. Ron, die zijn arm om haar heen had, drukte haar even tegen zich aan.

'Wat gaan we doen, Harry?' vroeg hij.

'Dat zul je wel zien. Kom mee.'

Harry, Ron en Hermelien volgden Bill de steile trap op naar een kleine overloop waar drie deuren op uitkwamen.

'Hier,' zei Bill en hij deed de deur van zijn en Fleurs slaapkamer open.

Ook die keek uit op de zee, die nu goudkleurig glinsterde in het licht van de opkomende zon. Harry liep naar het raam, ging met zijn rug naar het spectaculaire uitzicht staan en wachtte af, met zijn armen over elkaar.

Zijn litteken prikte. Hermelien ging in de stoel bij de kaptafel zitten en Ron op de armleuning.

Bill kwam binnen met de kobold in zijn armen en legde hem voorzichtig op het bed. Grijphaak gromde een bedankje en Bill vertrok weer.

Hij deed de deur achter zich dicht.

'Sorry dat ik je uit bed gehaald heb,' zei Harry. 'Hoe is het met je benen?'

'Ze doen nog steeds pijn,' antwoordde de kobold. 'Maar ze zijn aan het genezen.'

Hij had nog altijd het zwaard van Griffoendor in zijn hand en had een vreemde uitdrukking op zijn gezicht: half strijdlustig en half geïntrigeerd.

Harry keek naar de tanige huid van de kobold, zijn lange, magere vingers en zwarte ogen. Fleur had zijn schoenen uitgetrokken en zijn lange voeten waren vuil. Hij was groter dan een huis-elf, maar ook weer niet zoveel.

Zijn ronde, kale hoofd was wel veel groter dan dat van een mens.

'Je weet waarschijnlijk niet meer -' begon Harry.

'- dat ik de kobold ben die je tijdens je allereerste bezoek aan Goudgrijp naar je kluis heeft gebracht?' zei Grijphaak. 'Dat weet ik nog heel goed, Harry Potter. Zelfs onder kobolden ben je beroemd.'

Harry en de kobold namen elkaar schattend op. Harry's litteken prikte nog steeds. Hij wilde het gesprek met Grijphaak snel afwerken, maar was tegelijkertijd bang dat hij een blunder zou begaan. Terwijl hij bedacht hoe hij zijn verzoek het beste kon inkleden, verbrak de kobold de stilte.

'Je hebt de elf begraven,' zei hij. Hij klonk onverwacht rancuneus. 'Ik zag het vanuit het raam van de slaapkamer hiernaast.'

'Ja,' zei Harry.

Grijphaak keek hem vanuit de hoeken van zijn schuine zwarte ogen aan.

'Je bent een ongewone tovenaar, Harry Potter.'

'Hoezo?' vroeg Harry en hij wreef verstrooid over zijn litteken.

'Je hebt het graf zelf gegraven.'

'Ja, en?'

Grijphaak gaf geen antwoord. Harry dacht dat hij hem uitlachte omdat hij zich als een Dreuzel gedragen had, maar het interesseerde hem niet of Grijphaak de manier waarop Dobby begraven was nou goedkeurde of niet. Hij besloot de aanval in te zetten.

'Grijphaak, ik wilde je vragen -'

'Je hebt ook een kobold gered.'

'Wat?'

'Je hebt me hierheen gebracht. Me gered.'

'Dat vind je toch hopelijk niet erg?' zei Harry een beetje ongeduldig.

'Nee, Harry Potter,' zei Grijphaak. Met één vinger speelde hij met zijn dunne zwarte sikje. 'Maar je bent wel een heel merkwaardige tovenaar.'

'Zou kunnen,' zei Harry. 'Maar goed, Grijphaak, ik heb hulp nodig en die kun jij me geven.'

De kobold spoorde Harry niet aan om verder te gaan. Hij bleef hem fronsend aankijken, alsof hij iets unieks was.

'Ik wil inbreken in een kluis van Goudgrijp.'

Harry had het er niet zo plompverloren uit willen flappen; de woorden werden uit zijn mond geperst toen er weer een pijnscheut door zijn litteken trok en hij opnieuw de omtrek van Zweinstein zag. Hij sloot zijn gedachten vastberaden af. Eerst moest hij het gesprek met Grijphaak afwikkelen.

Ron en Hermelien staarden Harry aan alsof hij gek geworden was.

'Harry -' zei Hermelien, maar Grijphaak viel haar in de rede.

'Inbreken in een kluis van Goudgrijp?' herhaalde de kobold. Hij ging verliggen en trok een schamper gezicht. 'Onmogelijk!'

'Niet waar,' sprak Ron hem tegen. 'Het is al eens eerder gedaan.'

'Ja,' zei Harry. 'En nog wel op de dag dat ik jou voor het eerst ontmoette, Grijphaak. Op mijn verjaardag, zeven jaar geleden.'

'De kluis in kwestie was destijds leeg,' snauwde de kobold. Harry merkte dat Grijphaak het idee dat iemand de beschermingsmaatregelen van Goudgrijp zou kunnen omzeilen nog steeds niet kon uitstaan, ook al werkte hij niet meer bij de bank. 'De beveiliging was minimaal.'

'Nou, de kluis waar ik het nu over heb is niet leeg en ik denk ook niet dat de beveiliging minimaal zal zijn,' zei Harry. 'Ik heb het over de kluis van de Van Detta's.'

Hij zag dat Ron en Hermelien elkaar verbluft aankeken, maar er was genoeg tijd om het uit te leggen als Grijphaak zijn antwoord gegeven had.

'Vergeet het maar,' zei Grijphaak beslist. 'Je maakt geen schijn van kans. "Wie diep in de aarde een schat opspoort, die nooit aan hem heeft toebehoord -"'

'"Is hierbij gewaarschuwd, dief -" ja, ik weet het. Ik herinner het me nog,' zei Harry. 'Maar ik probeer geen schat te bemachtigen. Ik wil niet iets stelen om er zelf beter van te worden. Kun je je dat voorstellen?'

De kobold keek Harry weer vanuit zijn ooghoeken aan. Het bliksemvormige litteken op Harry's voorhoofd prikte, maar hij negeerde het en weigerde op de pijn of de uitnodiging te reageren.

'Als er één tovenaar is van wie ik zou kunnen geloven dat hij niet op persoonlijk gewin uit is, ben jij het, Harry Potter,' zei Grijphaak ten slotte. 'Kobolden en elfen zijn niet gewend aan de bescherming die je ons vandaag hebt gegeven, of het respect dat je ons hebt getoond. Dat is zeldzaam onder stokdragers.'

'Stokdragers,' herhaalde Harry. Het woord klonk hem vreemd in de oren. Ondertussen prikte zijn litteken, richtte Voldemort zijn gedachten op het noorden en popelde Harry om Olivander te ondervragen.

'Het recht om een toverstok te dragen is al heel lang een twistpunt tussen tovenaars en kobolden,' zei Grijphaak zacht.

'Nou, kobolden kunnen toveren zonder stok,' zei Ron.

'Dat is van geen belang! Tovenaars weigeren de geheimen van de stokkenleer met andere magische wezens te delen. Ze gunnen ons niet de mogelijkheid om onze krachten te versterken!'

'Kobolden weigeren anders ook om hun toverkracht met ons te delen,' zei Ron. 'Jullie willen niet vertellen hoe jullie zwaarden en harnassen smeden. Kobolden kunnen metaal bewerken op een manier die tovenaars nooit -'

'Dat doet er allemaal niet toe,' zei Harry, die zag dat Grijphaak rood aanliep. 'Dit gaat niet om tovenaars tegen kobolden, of wat voor andere magische wezens dan ook -'

Grijphaak lachte hatelijk.

'Maar daar gaat het juist wel om! Naarmate de Heer van het Duister machtiger wordt, krijgt jullie ras steeds meer zeggenschap over het mijne! Goudgrijp wordt door tovenaars bestuurd, huis-elfen worden afgeslacht en wie van de stokdragers protesteert?'

'Wij!' zei Hermelien. Ze was rechtovereind gaan zitten en haar ogen waren helder. 'Wij protesteren! En ik word net zo erg vervolgd als welke kobold of elf dan ook, Grijphaak! Ik ben een Modderbloedje!'

'Noem jezelf geen -' zei Ron.

'Waarom niet?' zei Hermelien. 'Ik ben een Modderbloedje en daar ben ik trots op! Jij en ik worden allebei onderdrukt door dit nieuwe regime, Grijphaak. En ze kozen mij om te martelen in Villa Malfidus!'

Terwijl ze dat zei, trok ze de ochtendjas weg bij haar hals en liet de dunne snee zien die Bellatrix daar gemaakt had en die vuurrood afstak tegen haar keel.

'Wist je dat Harry Dobby bevrijd heeft?' vroeg ze. 'Wist je dat we al jaren voor de bevrijding van alle huis-elfen strijden?'(Ron schoof ongemakkelijk heen en weer op de armleuning van Hermeliens stoel.) 'Wij willen minstens zo graag dat Jeweetwel verslagen wordt als jij, Grijphaak!'

De kobold keek net zo nieuwsgierig naar Hermelien als hij daarnet naar Harry had gekeken.

'Wat zoeken jullie in de kluis van de Van Detta's?' vroeg hij abrupt.

'Het zwaard dat daar ligt is een vervalsing. Dit is het echte zwaard.' Hij keek van de een naar de ander. 'Dat weten jullie ook. Jullie vroegen me om te liegen, daar in dat huis.'

'Maar het nep-zwaard is niet het enige wat er in die kluis ligt,' zei Harry. 'Misschien heb je er ook andere dingen gezien?'

Zijn hart bonsde harder dan ooit en hij verdubbelde zijn pogingen om de pijn in zijn litteken te negeren.

De kobold draaide zijn sikje weer om zijn vinger.

'Het is tegen onze gedragscode om over de geheimen van Goudgrijp te spreken. Wij zijn de bewaarders van fabelachtige schatten en hebben een plicht tegenover de voorwerpen die aan onze zorg zijn toevertrouwd en die in veel gevallen door onze handen zijn gemaakt.'

De kobold streelde het zwaard. Zijn zwarte ogen gleden van Harry naar Hermelien en Ron en weer terug.

'Zo jong, en dan al zoveel vijanden,' zei hij ten slotte.

'Ben je bereid om ons te helpen?' vroeg Harry. 'We maken inderdaad geen schijn van kans om in te breken zonder de hulp van een kobold. Jij bent onze enige hoop.'

'Ik zal... erover nadenken,' zei Grijphaak met irritante aarzeling.

'Maar -' begon Ron nijdig. Hermelien gaf hem een por in zijn zij.

'Bedankt,' zei Harry.

De kobold boog zijn grote, ronde hoofd en bewoog toen met zijn korte beentjes.

'Ik geloof dat de Skelettine zijn werk gedaan heeft,' zei hij en hij ging demonstratief wat lekkerder liggen op het bed van Bill en Fleur. 'Misschien kan ik nu eindelijk eens slapen. Vergeef me... '

'Ja, natuurlijk,' zei Harry, maar voor hij de kamer verliet, pakte hij het zwaard van Griffoendor dat naast de kobold lag. Grijphaak protesteerde niet, maar Harry dacht dat hij iets van wrok zag in de ogen van de kobold toen hij de slaapkamerdeur achter zich dichtdeed.

'Kleine etterbak,' fluisterde Ron. 'Hij vindt het gewoon leuk om ons aan het lijntje te houden.'

'Harry,' zei Hermelien zachtjes en ze trok hen weg bij de deur, verder de donkere overloop op, 'bedoel je nou echt wat ik denk dat je bedoelt? Ligt er volgens jou een Gruzielement in de kluis van de Van Detta's?'

'Ja,' zei Harry. 'Bellatrix was doodsbang toen ze dacht dat wij in de kluis geweest waren. Ze was buiten zichzelf. Waarom? Wat dacht ze dat we daar gezien konden hebben? Wat dacht ze dat we hadden gestolen? Iets wat Jeweetwel absoluut niet mocht weten. Bij de gedachte alleen al werd ze panisch.'

'Maar ik dacht dat we plekken zochten waar Jeweetwel geweest was of waar hij iets belangrijks had gedaan,' zei Ron verbijsterd. 'Is hij dan ooit in de kluis van de Van Detta's geweest?'

'Ik weet niet of hij ooit bij Goudgrijp binnen is geweest,' zei Harry. 'Hij heeft daar nooit goud gehad toen hij jong was, omdat niemand hem iets heeft nagelaten. Maar hij heeft de bank natuurlijk wel van de buitenkant gezien, toen hij voor het eerst naar de Wegisweg ging.'

Harry's litteken klopte, maar hij sloeg er geen acht op. Hij wilde dat Ron en Hermelien zouden begrijpen hoe het zat met Goudgrijp voor ze met Olivander spraken.

'Ik denk dat hij jaloers zou zijn geweest op iedereen die een sleutel van een kluis bij Goudgrijp had. Dat was voor hem waarschijnlijk een symbool van het feit dat je er echt bijhoorde in de toverwereld. En vergeet niet dat hij Bellatrix en haar man vertrouwde. Ze waren zijn meest toegewijde dienaren vóór zijn val en nadat hij verdwenen was gingen zij naar hem op zoek. Dat zei hij op de avond dat hij terugkeerde. Ik heb hem zelf gehoord.'

Harry wreef over zijn litteken.

'Ik denk niet dat hij aan Bellatrix verteld zou hebben dat het om een Gruzielement ging. Hij heeft Lucius Malfidus ook nooit de waarheid verteld over het dagboek. Waarschijnlijk zei hij alleen dat het om een van zijn dierbaarste bezittingen ging en vroeg hij of zij het in haar kluis wilde opbergen. De veiligste plaats ter wereld als je iets wilt verbergen, zei Hagrid... afgezien van Zweinstein.'

Toen Harry was uitgesproken, schudde Ron zijn hoofd.

'Je begint hem echt te begrijpen.'

'Bepaalde stukjes,' zei Harry. 'Bepaalde stukjes... ik wou dat ik Perkamentus net zo goed begrepen had. Nou, vooruit - nu Olivander.'

Ron en Hermelien leken nog steeds verbijsterd, maar ook onder de indruk. Ze volgden hem naar de deur aan de andere kant van de overloop, tegenover die van Bill en Fleur. Harry klopte en een zwakke stem zei: 'Binnen.'

De toverstokkenmaker lag op een van de twee bedden, het verst van het raam. Hij had meer dan een jaar in de kelder vastgezeten, en Harry wist dat hij minstens één keer gemarteld was. Hij was uitgemergeld en de botten van zijn gezicht staken scherp af tegen zijn gelige huid. Zijn toch al grote, zilverachtige ogen leken nu helemaal reusachtig in hun ingevallen kassen en de handen die op de deken rustten, hadden die van een geraamte kunnen zijn. Harry ging op het andere bed zitten, naast Ron en Hermelien. Vanuit deze kamer was de opkomende zon niet zichtbaar: hij keek uit op de tuin aan de rand van de klif en het vers gedolven graf.

'Het spijt me dat ik u moet storen, meneer Olivander,' zei Harry.

'M'n beste meneer Potter,' zei meneer Olivander met zwakke stem, 'u hebt ons gered. Ik dacht dat we daar zouden sterven. Ik kan u nooit genoeg bedanken... nooit... genoeg bedanken.'

'Graag gedaan.'

Harry's litteken klopte. Hij wist zeker, honderd procent zeker, dat de laatste seconden die hij nog had om Voldemort voor te zijn, of hem eventueel te dwarsbomen, op dit moment verstreken. Even voelde hij paniek opkomen... maar hij had zijn besluit al genomen toen hij verkoos om als eerste met Grijphaak te spreken. Harry veinsde een kalmte die hij niet voelde, tastte in het buideltje om zijn nek en haalde zijn kapotte toverstok te voorschijn.

'Meneer Olivander, ik heb hulp nodig.'

'Wat u maar wilt. Wat u maar wilt,' zei de stokkenmaker zwakjes.

'Kunt u deze repareren? Is dat nog mogelijk?'

Olivander stak een trillende hand uit en Harry legde de twee nauwelijks nog met elkaar verbonden helften op zijn handpalm.

'Hulst en feniksveer,' zei Olivander bibberig, 'zevenentwintig komma acht centimeter. Lekker soepel.'

'Ja,' zei Harry. 'Kunt u -?'

'Nee,' fluisterde Olivander. 'Het spijt me vreselijk, maar als een toverstok zo ernstig beschadigd is, ken ik geen enkele methode om hem nog te repareren.'

Harry was er al op voorbereid geweest, maar toch was het een klap.

Hij stopte de helften van de stok weer in het buideltje om zijn nek. Olivander staarde naar de plaats waar de kapotte stok verdwenen was en wendde zijn blik pas af toen Harry de twee stokken die hij uit Villa Malfidus had meegenomen uit zijn zak haalde.

'Kunt u zeggen van wie deze geweest zijn?' vroeg Harry.

De stokkenmaker hield de eerste toverstaf vlak voor zijn vale ogen, liet hem heen en weer rollen tussen zijn oude, knokkelige vingers en boog hem een beetje.

'Walnoot en het hartenbloed van een draak,' zei hij. 'Tweeëndertig komma drie centimeter. Onbuigzaam. Deze stok was van Bellatrix van Detta.'

'En deze?'

Olivander voerde hetzelfde ritueel uit.

'Meidoorn en eenhoornhaar. Vijfentwintig komma vier centimeter.

Redelijk soepel. Deze stok behoorde aan Draco Malfidus toe.'

'Behoorde?' zei Harry. 'Is hij dan niet meer van hem?'

'Misschien niet. Als u hem heeft afgenomen -'

'- klopt -'

'- behoort hij nu misschien aan u. Uiteraard is het belangrijk op wat voor manier de stok van eigenaar verwisseld is en er hangt ook veel van de stok zelf af. In het algemeen kunnen we echter zeggen dat, als een stok veroverd is, ook zijn loyaliteit verschuift.'

Er viel een stilte en ze hoorden alleen het zachte ruisen van de zee.

'U praat over stokken alsof ze gevoelens hebben,' zei Harry. 'Alsof ze zelf kunnen denken.'

'De stok kiest de tovenaar,' zei Olivander. 'Dat is altijd al bekend geweest bij kenners van de stokkenleer.'

'Maar iemand kan toch ook een stok gebruiken die hem niet gekozen heeft?' vroeg Harry.

'O, zeker. Een béétje tovenaar weet zijn toverkracht door middel van vrijwel ieder instrument te bundelen. Maar de beste resultaten worden verkregen als er een zo groot mogelijke affiniteit is tussen de tovenaar en zijn stok. Dergelijke verbindingen zijn gecompliceerd. Een eerste aantrekkingskracht, en dan een gezamenlijke zoektocht naar ervaring.

De stok leert van de tovenaar en de tovenaar van de stok.'

De zee stroomde heen en weer en maakte een melancholiek geluid.

'Ik heb deze stok met geweld van Draco Malfidus afgenomen,' zei Harry. 'Kan ik hem dan veilig gebruiken?'

'Dat denk ik wel. Het bezit van toverstokken wordt geregeerd door subtiele wetten, maar meestal schikt de overwonnen stok zich naar zijn nieuwe meester.'

'Dus ik kan deze gebruiken?' zei Ron. Hij haalde de stok van Wormstaart uit zijn zak en gaf hem aan Olivander.

'Kastanje en het hartenbloed van een draak. Negenentwintig komma twee centimeter. Bros. Kort na mijn ontvoering werd ik gedwongen deze stok te maken voor Peter Pippeling. Ja, als u hem veroverd heeft, zal hij waarschijnlijk sneller en beter aan uw opdrachten gehoorzamen dan enige andere stok.'

'En dat geldt voor alle toverstokken?' vroeg Harry.

'Dat geloof ik wel,' antwoordde Olivander. Zijn uitpuilende ogen staarden Harry aan. 'U stelt moeilijke vragen, meneer Potter. De stokkenleer is een mysterieus en complex onderdeel van de magie.'

'Dus het is niet per se noodzakelijk om de vorige eigenaar te doden als je een stok werkelijk in je bezit wilt krijgen?' vroeg Harry.

Olivander slikte moeizaam.

'Noodzakelijk? Nee, ik zou niet willen zeggen dat het noodzakelijk is om te doden.'

'Maar er zijn wel legendes,' zei Harry. Zijn hart begon sneller te slaan en de pijn in zijn litteken werd intenser; hij wist zeker dat Voldemort besloten had zijn plan ten uitvoer te brengen. 'Legendes over een toverstok - of meerdere toverstokken - die door middel van moord in andere handen overgaan.'

Olivander werd nog bleker dan hij al was. Zijn gezicht stak lichtgrijs af tegen het witte kussen en zijn ogen waren reusachtig. Ze waren bloeddoorlopen en Harry zag iets wat op angst leek.

'Maar één toverstok, geloof ik,' fluisterde hij.

'En Jeweetwel is daarin geïnteresseerd, nietwaar?' zei Harry.

'Ik - hoe -?' kraste Olivander. Hij keek smekend naar Ron en Hermelien.

'Hoe weten jullie dat?'

'Hij wilde van u horen hoe hij de verbinding tussen onze toverstokken ongedaan kon maken,' zei Harry.

Olivander keek hem doodsbang aan.

'Hij heeft me gemarteld, dat moet u goed begrijpen! De Cruciatusvloek! Ik - ik had geen keus. Ik moest wel vertellen wat ik wist, of wat ik vermoedde!'

'Ik begrijp het,' zei Harry. 'En dus vertelde u hem over de identieke kernen? U zei dat hij gewoon de stok van een andere tovenaar moest lenen?'

Olivander leek diep geschokt, bijna verlamd, door het feit dat Harry zoveel wist. Hij knikte langzaam.

'Maar het werkte niet,' vervolgde Harry. 'Mijn stok versloeg de geleende stok. Weet u waarom?'

Olivander schudde zijn hoofd, even traag als hij geknikt had.

'Ik had... nog nooit eerder zoiets gehoord. Uw stok deed die avond iets unieks. De verbinding tussen twee kernen is uitermate zeldzaam, maar ik weet niet waarom uw stok de geleende stok doormidden brak... '

'We hadden het ook over een andere stok, de stok die door middel van moord van eigenaar wisselt. Toen Jeweetwel besefte dat mijn stok iets vreemds had gedaan, kwam hij terug en vroeg hij u naar die andere stok, nietwaar?'

'Hoe weet u dat?'

Harry gaf geen antwoord.

'Ja, hij vroeg ernaar,' fluisterde Olivander. 'Hij wilde alles weten wat ik maar kon vertellen over de stok die bekendstaat als de Doodsstok, de Staf van het Lot of de Zegevlier.'

Harry keek vanuit zijn ooghoeken naar Hermelien, die volslagen verbijsterd leek.

'De Heer van het Duister,' vervolgde Olivander zacht en angstig, 'was altijd heel tevreden met de stok die ik voor hem gemaakt had - taxushout en feniksveer, vierendertig komma zeven centimeter - tot hij van de verbinding tussen de kernen hoorde. Nu zoekt hij een andere en nog machtiger stok, als enige manier om uw stok te overwinnen.'

'Maar binnenkort zal hij weten dat de mijne onherstelbaar beschadigd is - als hij dat al niet weet,' zei Harry kalm.

'Nee,' zei Hermelien geschrokken. 'Dat kan hij niet weten, Harry! Hoe zou hij -'

'Priori Incantatem,' zei Harry. 'We hebben jouw stok en de stok van sleedoornhout achtergelaten in Villa Malfidus, Hermelien. Als ze die goed onderzoeken en de spreuken laten herhalen die ze de laatste tijd geproduceerd hebben, zullen ze merken dat jouw stok de mijne gebroken heeft, dat je vergeefs geprobeerd hebt om hem te repareren en dat ik sindsdien de stok van sleedoornhout heb gebruikt.'

De weinige kleur die Hermelien op haar wangen had gekregen sinds hun aankomst in De Schelp trok weer weg. Ron keek Harry verwijtend aan en zei: 'Laten we ons daar nog geen zorgen over maken -'

Maar meneer Olivander viel hem in de rede.

'De Heer van het Duister is niet alleen op zoek naar de Zegevlier om u te kunnen vernietigen, meneer Potter. Hij is vastbesloten hem in zijn bezit te krijgen omdat hij gelooft dat hij dan werkelijk onkwetsbaar zal zijn.'

'En is dat zo?'

'De eigenaar van de Zegevlier moet altijd een aanval vrezen,' zei Olivander, 'maar ik moet toegeven: het idee van de Heer van het Duister met de Doodsstok in zijn bezit is... ontzagwekkend.'

Harry herinnerde zich plotseling dat hij tijdens zijn allereerste ontmoeting met Olivander niet geweten had of hij hem eigenlijk wel aardig vond. Zelfs nu, nadat hij was opgesloten en gemarteld, scheen het idee van Voldemort in het bezit van de Zegevlier hem niet alleen angst aan te jagen, maar ook te fascineren.

'Dus u - u denkt echt dat die stok bestaat, meneer Olivander?' vroeg Hermelien.

'Jazeker,' zei Olivander. 'Ja, je kunt het spoor dat de stok in de loop der eeuwen heeft nagelaten heel goed volgen. Af en toe zijn er uiteraard hiaten in onze kennis, als de stok langdurig verloren of verborgen was, maar hij duikt altijd weer op. De stok bezit bepaalde kenmerken waaraan deskundigen in de stokkenleer hem kunnen herkennen. Er zijn geschreven verslagen, al zijn ze soms obscuur, die andere toverstokkenmakers en ik uitgebreid bestudeerd hebben, en ze klinken authentiek.'

'Maar zou het geen sprookje of mythe kunnen zijn?' vroeg Hermelien hoopvol.

'Nee,' zei Olivander. 'Of het noodzakelijk is dat de stok door middel van moord van eigenaar verwisselt, weet ik niet. Hij heeft een bloederige geschiedenis, maar misschien is dat gewoon te wijten aan het feit dat het zo'n felbegeerd voorwerp is en bij veel tovenaars een grote hartstocht oproept. Ongelooflijk machtig, in de verkeerde handen levensgevaarlijk en een buitengewoon fascinerend voorwerp voor iedereen die de kracht van toverstokken bestudeert.'

'Meneer Olivander,' zei Harry, 'u heeft aan Jeweetwel verteld dat Stavlov de Zegevlier in zijn bezit had, nietwaar?'

Olivander werd zo mogelijk nog bleker. Hij leek wel een geest, terwijl hij stamelde: 'Maar hoe - hoe weet u -'

'Het doet er niet toe hoe ik dat weet,' zei Harry. Hij sloot zijn ogen even, want zijn litteken brandde weer en in een flits zag hij de dorpsstraat van Zweinsveld, waar het nog donker was omdat het zoveel verder naar het noorden lag. 'Heeft u tegen Jeweetwel gezegd dat Stavlov de stok had?'

'Het was een gerucht,' fluisterde Olivander. 'Een gerucht, jaren en jaren geleden, lang voordat u geboren werd! Volgens mij heeft Stavlov het zelf in omloop gebracht. U kunt zich wel voorstellen dat het zakelijk gezien heel goed zou zijn als men dacht dat hij de eigenschappen van de Zegevlier bestudeerde en kopieerde!'

'Ja, dat snap ik,' zei Harry en hij stond op. 'Nog één ding, meneer Olivander, en dan mag u weer rusten. Wat weet u van de Relieken van de Dood?'

'De - de wat?' zei de toverstokkenmaker verbijsterd.

'De Relieken van de Dood.'

'Ik ben bang dat ik niet begrijp wat u bedoelt. Heeft dat nog steeds iets met toverstokken te maken?'

Harry keek naar het ingevallen gezicht en geloofde dat Olivander geen toneel speelde. Hij wist inderdaad niets van de Relieken.

'Bedankt,' zei Harry. 'Heel erg bedankt. We gaan nu weer, zodat u een beetje kunt rusten.'

Olivander keek hem gekweld aan.

'Hij martelde me!' hijgde hij. 'De Cruciatusvloek... u heeft geen idee... '

'Jawel,' zei Harry. 'Ik begrijp echt wat u bedoelt. Gaat u nu maar slapen, en nogmaals bedankt dat u me dit allemaal verteld heeft.'

Hij liep samen met Ron en Hermelien de trap af. Harry ving een glimp op van Bill, Fleur, Loena en Daan, die met koppen thee voor zich aan de keukentafel zaten. Ze keken naar Harry toen hij de deuropening passeerde, maar die knikte alleen maar en liep door naar de tuin, gevolgd door Ron en Hermelien. De roodachtige berg aarde die het lichaam van Dobby bedekte was ietsje verderop en Harry liep ernaartoe, terwijl de pijn in zijn litteken sterker en sterker werd. Het kostte nu geweldig veel moeite om de visioenen die zich aan hem opdrongen buiten te sluiten, maar hij wist dat hij zich nog maar eventjes hoefde te verzetten. Nog even en dan zou hij toegeven, omdat hij moest weten of zijn theorie klopte. Hij moest nog één korte inspanning leveren om uitleg te geven aan Ron en Hermelien.

'Stavlov had de Zegevlier lang geleden inderdaad in zijn bezit,' zei hij. 'Ik zag dat Jeweetwel hem probeerde op te sporen. Toen hij hem gevonden had, bleek dat Stavlov de stok niet meer had. Grindelwald had hem gestolen. Ik weet niet hoe Grindelwald erachter was gekomen dat Stavlov de stok had - maar als Stavlov zo stom was om het gerucht zelf in omloop te brengen, kan dat niet heel erg moeilijk zijn geweest.'

Voldemort was bij de ingang van Zweinstein. Harry zag hem bij het hek staan en zag ook een lantaarn dansend naderbij komen in de ochtendschemering.

'Grindelwald gebruikte de Zegevlier om zijn dictatuur te vestigen. En op het hoogtepunt van zijn macht, toen Perkamentus wist dat hij de enige was die hem nog kon tegenhouden, duelleerde hij met Grindelwald en veroverde de Zegevlier.'

'Had Perkamentus de Zegevlier?' zei Ron. 'Maar - waar is hij nu dan?'

'Op Zweinstein,' zei Harry, die grote moeite moest doen om met zijn gedachten in de tuin aan de rand van de klif te blijven.

'Laten we dan gaan!' zei Ron dringend. 'Laten we hem gaan halen, Harry, voor Jeweetwel het doet!'

'Daar is het al te laat voor,' zei Harry. Onwillekeurig drukte hij zijn handen tegen zijn hoofd om zich nog ietsje langer te kunnen verzetten. 'Hij weet waar de stok is. Hij is al op Zweinstein.'

'Harry!' zei Ron woedend. 'Hoe lang weet je dat al - waarom hebben we hier zoveel tijd verspild? Waarom wilde je eerst met Grijphaak praten? We hadden naar Zweinstein kunnen gaan - dat kunnen we nog steeds -'

'Nee,' zei Harry en hij viel op zijn knieën in het gras. 'Hermelien heeft gelijk. Perkamentus wilde niet dat ik de stok zou hebben. Hij wilde niet dat ik hem in handen zou krijgen. Hij wilde dat ik achter de Gruzielementen aan zou gaan.'

'De onoverwinnelijke stok, Harry!' kreunde Ron.

'Ik moet niet... ik moet de Gruzielementen opsporen... '

Opeens werd alles koel en donker; het eerste randje van de zon kwam net boven de horizon uit, terwijl hij naast Sneep over het schoolterrein gleed, in de richting van het meer.

'Ik zie je dadelijk in het kasteel,' zei hij met zijn hoge, heldere stem.

'Laat me nu alleen.'

Sneep boog en liep terug over het pad. Zijn zwarte mantel flapperde achter hem aan. Harry liep langzaam en wachtte tot Sneep uit het zicht verdwenen was. Hij wilde niet dat Sneep, of wie dan ook, zou zien waar hij heen ging. Maar er brandde geen licht achter de ramen van het kasteel en hij wist hoe hij zich moest verbergen... in een oogwenk had hij een Kameoflagespreuk uitgesproken die zo krachtig was dat hij zelfs in zijn eigen ogen onzichtbaar was.

Hij liep verder om de rand van het meer en keek naar de omtrek van het geliefde kasteel, zijn eerste koninkrijk, zijn geboorterecht...

Daar was het, aan de oever van het meer, weerspiegeld door het donkere water: de tombe van wit marmer, een onnodige bezoedeling van het vertrouwde landschap. Hij voelde weer die vlaag van beheerste euforie, dat opwindende gevoel van doelbewuste vernietiging. Hij hief zijn oude stok van taxushout op; het was heel toepasselijk dat dit diens laatste grote daad zou zijn.

De tombe spleet van onder tot boven open. De in een lijkwade gehulde gedaante was net zo lang en mager als hij bij zijn leven was geweest.

Hij gebaarde opnieuw met de toverstok.

De windselen vielen opzij. Het gezicht was bleek, ingevallen, doorschijnend en vrijwel volmaakt bewaard gebleven. Ze hadden het brilletje op de kromme neus laten staan, zag hij vol geamuseerde minachting.

De handen van Perkamentus lagen gevouwen op zijn borst en daar lag hij, onder zijn handen, samen met hem begraven.

Had de oude dwaas gedacht dat marmer of de dood de stok zouden beschermen? Had hij gedacht dat de Heer van het Duister bang zou zijn om zijn graf te schenden? De spinachtige hand flitste omlaag en trok de toverstok uit de greep van Perkamentus. Terwijl hij hem ophief, spoot er een regen van vonken uit de punt. Ze glinsterden even boven het lijk van zijn laatste eigenaar, maar nu was de stok eindelijk klaar om een nieuwe meester te dienen.

Hoofdstuk 25

HUIZE DE SCHELP

Het afgelegen huisje van Bill en Fleur stond op een klif met uitzicht op zee, en de witgeschilderde muren waren ingelegd met schelpen. Het lag er prachtig en eenzaam, en zowel in het huisje als in de tuin hoorde Harry het onophoudelijke ruisen van eb en vloed, als de ademhaling van een reusachtig, sluimerend beest. In de dagen die volgden verzon hij vaak een smoes om even te kunnen ontsnappen uit het overvolle huis, want hij had eigenlijk alleen maar zin om vanaf de klif naar de weidse hemel en de verlaten zee te turen en hij wilde de zilte wind op zijn gezicht voelen.

Als hij dacht aan de mogelijk rampzalige gevolgen van zijn besluit om niet te proberen eerder bij de Zegevlier te zijn dan Voldemort, sloeg de angst hem om het hart. Harry kon zich niet herinneren dat hij ooit eerder besloten had iets niet te doen. Hij werd geplaagd door twijfels, ook al omdat Ron daar steeds weer over begon als ze samen waren.

'En als Perkamentus nou wilde dat wij op tijd achter de betekenis van het symbool zouden komen om de Zegevlier te vinden?' 'Stel dat het ontcijferen van het symbool betekende dat het jouw taak was om de Relieken te bemachtigen?' 'Als het echt de Zegevlier is, hoe moeten we Jeweetwel dan in 's hemelsnaam ooit verslaan, Harry?'

Harry had geen antwoorden. Soms vroeg hij zich af of het niet het toppunt van stompzinnigheid was geweest om Voldemort ongehinderd de tombe te laten openbreken. Hij kon niet eens goed uitleggen waarom hij die beslissing had genomen: iedere keer als hij de redenen daarvoor op een rijtje zette, klonken ze zwakker.

Het vreemde was dat de steun van Hermelien hem net zo in de war bracht als de twijfels van Ron. Ze moest nu wel accepteren dat de Zegevlier echt was, maar hield stug vol dat het een kwaadaardig voorwerp was en dat de manier waarop Voldemort het in handen had gekregen weerzinwekkend en verkeerd was.

'Dat had jij nooit kunnen doen, Harry,' zei ze vaak. 'Jij had nooit het graf van Perkamentus kunnen openbreken.'

Maar de gedachte aan het lijk van Perkamentus joeg Harry veel minder angst aan dan de mogelijkheid dat hij de instructies van de levende Perkamentus niet goed begrepen had. Hij had het gevoel dat hij nog altijd in het duister tastte; hij had wel een pad gekozen, maar keek steeds achterom, bang dat hij de tekens verkeerd beoordeeld had en misschien toch de andere route had moeten nemen. Van tijd tot tijd spoelden golven van woede door hem heen, even krachtig als de golven die tegen de rotsen onder het huisje beukten. Dan was hij razend op Perkamentus omdat die niets had uitgelegd voor zijn dood.

'Maar is hij wel dood?' vroeg Ron drie dagen nadat ze bij De Schelp gearriveerd waren. Harry had over het muurtje tussen de tuin en de klif staan staren toen Ron en Hermelien kwamen aanlopen. Harry was niet echt blij om hen te zien, want hij had geen zin om bij hun discussie betrokken te raken.

'Ja, natuurlijk, Ron! Hou daar nou eindelijk eens over op!'

'Maar kijk eens naar de feiten, Hermelien,' zei Ron. Hij en Hermelien stonden ieder aan een kant van Harry, maar die hield zijn blik op de horizon gericht. 'De zilveren hinde. Het zwaard. Het oog dat Harry in de spiegel zag -'

'Harry geeft zelf toe dat hij zich dat oog misschien verbeeld heeft! Ja toch, Harry?'

'Misschien,' zei Harry zonder haar aan te kijken.

'Maar je denkt van niet, hè?' zei Ron.

'Nee.'

'Zie je wel?' zei Ron vlug, voor Hermelien weer in de aanval kon gaan.

'Leg eens uit hoe Dobby wist dat wij daar in de kelder zaten als het niet het oog van Perkamentus was.'

'Dat kan ik niet - maar kun jij dan verklaren hoe Perkamentus Dobby gestuurd heeft terwijl hij in een tombe op Zweinstein ligt?'

'Weet ik veel? Misschien was het zijn geest wel.'

'Perkamentus zou nooit terugkeren als geest,' zei Harry. Hij wist weinig dingen zeker van Perkamentus, maar dit wel. 'Hij zou zijn doorgereisd.'

'Hoe bedoel je, "doorgereisd"?' vroeg Ron, maar voor Harry antwoord kon geven zei een stem: ''Arry?'

Fleur stond achter hen. Haar lange, zilverblonde haar wapperde in de wind.

''Arry, Krijp'aak wil je spreken. 'IJ ligt in de kleinste slaapkamer, want 'ij zegt dat verder niemand 'em mag 'oren.'

Het was duidelijk dat ze het maar niks vond dat de kobold haar boodschappen liet overbrengen en ze liep geïrriteerd terug naar het huis.

Grijphaak wachtte inderdaad in de kleinste van de drie kamers, waar Hermelien en Loena sliepen. Buiten was het niet echt zonnig maar wel helder en hij had de rode katoenen gordijnen dichtgedaan. Door de vurige gloed stond de kamer in scherp contrast met de rest van het lichte en luchtige huisje.

'Ik heb mijn besluit genomen, Harry Potter,' zei de kobold. Hij zat in kleermakerszit in een lage stoel en trommelde met zijn lange dunne vingers op de armleuningen. 'De kobolden van Goudgrijp zullen het als laaghartig verraad beschouwen, maar ik heb besloten je te helpen -'

'Geweldig!' zei Harry opgelucht. 'Dank je, Grijphaak, we zijn echt -'

'- in ruil voor een beloning,' zei de kobold.

Harry was even uit het veld geslagen.

'Hoeveel goud wil je dan?'

'Geen goud,' zei Grijphaak. 'Ik heb genoeg goud.'

Zijn zwarte ogen glinsterden; het oogwit ontbrak.

'Ik wil het zwaard. Het zwaard van Goderic Griffoendor.'

Harry's opluchting verdween als sneeuw voor de zon.

'Dat kan ik je niet geven,' zei hij. 'Het spijt me.'

'Dan hebben we een probleem,' zei de kobold zacht.

'Maar je kunt wel iets anders krijgen,' zei Ron gretig. 'Waarschijnlijk zijn de Van Detta's stinkend rijk. Als we de kluis hebben opengebroken, pak je maar wat je wilt.'

Hij had precies het verkeerde gezegd. Grijphaak werd rood van woede.

'Ik ben geen dief! Ik probeer geen schatten te vergaren waar ik geen recht op heb!'

'Het zwaard is van ons -'

'Niet waar,' zei de kobold.

'Wij zijn Griffoendors en het was van Goderic Griffoendor -'

'En van wie was het vóór Griffoendor?' zei de kobold boos en hij ging rechtovereind zitten.

'Van niemand,' zei Ron. 'Het is toch speciaal voor hem gemaakt?'

'Nee!' riep de kobold furieus en hij wees met een lange vinger naar Ron. 'Dat is weer een typisch voorbeeld van tovenaarsarrogantie! Het zwaard was van Ragnok de Eerste en Goderic Griffoendor heeft het van hem gestolen! Het is een verloren schat, een meesterstuk van koboldsmeedkunst! Het behoort aan ons kobolden toe! Als jullie willen dat ik meedoe, eis ik het zwaard! Graag of niet!'

Grijphaak keek hen woedend aan. Harry wierp een blik op Ron en Hermelien en zei toen: 'We willen er graag even over praten, Grijphaak.

Vind je het goed als we over een paar minuten terugkomen?'

De kobold knikte zuur.

Beneden, in de lege woonkamer, liep Harry met gefronst voorhoofd naar de haard en probeerde te bedenken wat hij moest doen. 'Hij lacht ons gewoon uit,' zei Ron. 'We kunnen hem het zwaard niet geven.'

'Is het waar?' vroeg Harry aan Hermelien. 'Heeft Griffoendor het zwaard echt gejat?'

'Ik weet het niet,' zei ze hulpeloos. 'In de tovergeschiedenis worden de minder fraaie dingen die wij andere magische rassen hebben aangedaan wel vaker verdoezeld, maar ik heb nooit ergens gelezen dat Griffoendor het zwaard gestolen zou hebben.'

'Het is vast gewoon zo'n koboldverhaal, weer zo'n mythe over slechte tovenaars die hen altijd maar proberen te onderdrukken,' zei Ron.

'Misschien mogen we nog van geluk spreken dat hij niet een van onze toverstokken heeft gevraagd.'

'Er zijn goede redenen waarom kobolden een hekel hebben aan tovenaars, Ron,' zei Hermelien. 'Ze zijn in het verleden vaak bruut behandeld.'

'Nou, kobolden zijn anders ook niet bepaald pluizige lieve knuffelbeestjes,' zei Ron. 'Zij hebben ook heel wat tovenaars vermoord en een hoop smerige streken uitgehaald.'

'Maar ik denk niet dat Grijphaak ons eerder zal helpen na een ruzie over welk ras nou achterbakser en gewelddadiger is.'

Er viel een stilte terwijl ze een oplossing probeerden te bedenken.

Harry keek uit het raam, naar Dobby's graf. Loena schikte lamsoor in een jampotje naast de grafsteen.

'Wat vinden jullie hiervan?' zei Ron en Harry draaide zich om. 'We zeggen tegen Grijphaak dat we het zwaard zelf nodig hebben tot we in de kluis zijn, maar dat hij het daarna mag hebben. Er ligt toch een namaakzwaard in de kluis? We verwisselen de zwaarden gewoon en geven hem de kopie.'

'Hij ziet het verschil meteen, Ron! Eerder dan wij!' zei Hermelien. 'Hij wist per slot van rekening als enige dat de zwaarden verwisseld waren!'

'Ja, maar misschien kunnen we de benen nemen voor hij beseft -'

Ron hield vlug zijn mond toen hij zag hoe Hermelien hem aankeek.

'Dat is héél laag,' zei ze. 'Hem eerst om hulp vragen en vervolgens besodemieteren? En dan vind jij het vreemd dat kobolden een hekel hebben aan tovenaars?'

Rons oren werden rood.

'Oké, oké! Ik kon ook niks beters bedenken! Wat heb jij dan voor oplossing?'

'We moeten hem iets anders aanbieden, iets dat net zo waardevol is.'

'Geweldig! Ik haal wel een van de andere antieke koboldzwaarden die we nog hebben liggen, dan mag jij het mooi inpakken.'

Er viel opnieuw een stilte. Harry wist zeker dat Grijphaak alleen genoegen zou nemen met het zwaard, zelfs als ze hem iets anders zouden kunnen aanbieden dat net zo waardevol was. Maar het zwaard was hun enige, onmisbare wapen tegen de Gruzielementen.

Hij sloot zijn ogen even en luisterde naar het ruisen van de zee. Het idee dat Griffoendor het zwaard misschien gestolen had, zat hem dwars; hij was er altijd trots op geweest dat hij een Griffoendor was. Per slot van rekening was Griffoendor de verdediger van Dreuzeltelgen geweest, de tovenaar die in aanvaring was gekomen met Zwadderich, met zijn voorliefde voor bloedzuiverheid...

'Misschien liegt hij wel,' zei Harry en hij deed zijn ogen weer open.

'Grijphaak, bedoel ik. Misschien heeft Griffoendor het zwaard helemaal niet gestolen. Hoe kunnen we weten of de koboldversie van de geschiedenis klopt?'

'Maakt het iets uit?' vroeg Hermelien.

'Wel voor de manier waarop ik erover denk,' zei Harry.

Hij haalde diep adem.

'We zeggen dat hij het zwaard krijgt als hij ons heeft geholpen om in de kluis te komen - maar we zeggen er niet bij wanneer hij het precies krijgt!'

Langzaam verscheen er een grijns op Rons gezicht, maar Hermelien keek geschrokken.

'Harry, we kunnen niet -'

'Hij mag het hebben,' vervolgde Harry, 'als we er de rest van de Gruzielementen mee vernietigd hebben. Dan zal ik ervoor zorgen dat hij het krijgt. Ik zal mijn woord houden.'

'Maar dat zou jaren kunnen duren!' zei Hermelien.

'Dat weet ik wel, maar hij hoeft het niet te weten. En dan liegen we niet... niet echt.'

Harry keek Hermelien met een mengeling van opstandigheid en schaamte aan en hij herinnerde zich de woorden boven de poort van Normengard: Het Doel Heiligt de Middelen. Hij verdrong die gedachte. Wat hadden ze voor keuze? 'Ik vind het maar niks,' zei Hermelien.

'Ik eigenlijk ook niet,' gaf Harry toe.

'Nou, ik vind het geniaal,' zei Ron en hij stond op. 'Laten we het hem gaan vertellen.'

Terug in de kleinste slaapkamer formuleerde Harry het aanbod zo dat het precieze tijdstip waarop het zwaard overhandigd zou worden vaag bleef. Hermelien keek fronsend naar de vloer terwijl Harry sprak en hij was boos op haar, bang dat ze de boel zou verraden, maar Grijphaak had alleen maar oog voor Harry.

'Dus ik heb je woord dat je mij het zwaard van Griffoendor zult geven als ik je help, Harry Potter?'

'Ja,' zei Harry.

'Dan zijn we akkoord,' zei de kobold en hij stak zijn hand uit.

Harry gaf hem een hand en vroeg zich af of Grijphaak de bedenkingen in zijn ogen zag. Maar de kobold klapte in zijn handen en zei: 'Goed.

Laten we beginnen!'

Het was net alsof ze weer plannen maakten om het Ministerie binnen te dringen. Ze werkten in de kleinste slaapkamer, waar het constant schemerig was, want dat had Grijphaak het liefst.

'Ik ben maar één keer in de kluis van de Van Detta's geweest,' zei Grijphaak. 'Toen ik opdracht kreeg om het namaakzwaard daar op te bergen.

Het is een van de alleroudste kluizen. De oudste toverfamilies bewaren hun schatten diep onder de grond, waar de kluizen het grootst en het best beveiligd zijn... '

Ze zaten urenlang in het kamertje, dat niet veel groter was dan een flinke kast. Langzaam werden de dagen weken. Ze moesten de ene hindernis na de andere nemen en een van de grootste problemen was dat hun voorraad Wisseldrank bijna op was.

'We hebben eigenlijk nog maar genoeg voor één dosis,' zei Hermelien en ze hield de flacon met dikke, troebele toverdrank tegen het licht.

'Dat moet voldoende zijn,' zei Harry, die de door Grijphaak getekende plattegrond van de diepste gangen bestudeerde.

De andere bewoners van De Schelp merkten uiteraard dat er iets gaande was, nu Harry, Ron en Hermelien alleen met etenstijd naar beneden kwamen, maar niemand stelde vragen. Harry zag Bill wel vaak bezorgd en peinzend naar hen kijken als ze aan tafel zaten.

Met het verstrijken van de tijd raakte Harry er steeds meer van overtuigd dat hij Grijphaak niet mocht. De kobold was onverwacht bloeddorstig, lachte om het idee dat lagere wezens ook pijn zouden kunnen lijden en scheen zich te verheugen bij de gedachte dat ze misschien geweld tegen andere tovenaars zouden moeten gebruiken om de kluis van de Van Detta's te bereiken. Harry zag dat Ron en Hermelien zijn afkeer deelden, maar ze spraken er niet over: ze hadden de kobold veel te hard nodig.

Grijphaak at nu samen met de anderen, al ging dat niet van harte.

Zelfs nadat zijn benen genezen waren, wilde hij zijn eten boven op bed krijgen, net als de nog zwakke meneer Olivander, maar na een boze uitval van Fleur deelde Bill de kobold mee dat die regeling verleden tijd was. Daarna perste Grijphaak zich tussen hen in aan de overvolle tafel, maar weigerde hetzelfde te eten als de anderen en eiste rauw vlees, plantenwortels en diverse soorten paddenstoelen.

Harry voelde zich verantwoordelijk, want per slot van rekening had hij erop gestaan dat de kobold in De Schelp zou blijven, zodat hij hem kon ondervragen. Het was ook zijn schuld dat de hele familie Wemel had moeten onderduiken en dat Bill, Fred, George en meneer Wemel niet meer naar hun werk konden.

'Sorry hoor,' zei Harry op een stormachtige avond in april tegen Fleur, toen hij haar hielp met het eten. 'Ik wilde je niet zoveel overlast bezorgen.'

Fleur had net een paar messen opdracht gegeven biefstuk fijn te hakken voor Grijphaak en Bill, die sinds Vaalhaars aanval ook een liefhebber van rood vlees was. Fleurs enigszins geïrriteerde uitdrukking verdween terwijl de messen er achter haar rug op los sneden.

''Arry, ik verkeet niet dat jij 'et leven van mijn zusje 'ebt kered.'

Strikt genomen was dat niet waar, maar Harry besloot Fleur er niet aan te herinneren dat Gabrielle in feite nooit echt in gevaar had verkeerd.

'Maar koed,' zei Fleur en ze wees met haar toverstok op een pannetje saus op het fornuis, dat onmiddellijk begon te bubbelen, 'meneer Olivander vertrekt vanavond naar Marga. Dat maakt 'et allemaal wat kemakkelijker.

De kobold -' ze fronste haar voorhoofd toen ze dat woord zei, '- kan dan beneden slapen en jij, Ron en Daan kunnen zijn kamer nemen.'

'We vinden het niet erg om in de woonkamer te slapen,' zei Harry. Hij wist dat Grijphaak het niet prettig zou vinden om op de bank te moeten liggen en het was van levensbelang om hem in een goed humeur te houden.

'Maak je over ons geen zorgen.' Toen Fleur wilde protesteren vervolgde Harry: 'Je zult binnenkort geen last meer van ons hebben. Nog even en dan vertrekken Ron, Hermelien en ik ook.'

''Oe bedoel je?' zei Fleur. Ze keek hem bedenkelijk aan en haar toverstok wees op een kasserol die nu stil hing in de lucht. 'Natuurlijk moeten jullie niet weggaan. Jullie zijn 'ier veilig!'

Ze leek erg op mevrouw Wemel toen ze dat zei en Harry was blij dat op dat moment de achterdeur openging en Loena en Daan binnenkwamen.

Hun haar was nat van de regen en ze hadden hun armen vol met aangespoeld hout.

'...en piepkleine oortjes,' zei Loena. 'Die lijken wel wat op de oren van een nijlpaard, zegt papa, maar dan harig en paars. En als je ze wilt roepen, moet je iets neuriën. Liefst een wals of zo, ze houden niet van snelle nummers... '

Daan keek naar Harry, haalde onbehaaglijk zijn schouders op en liep met Loena naar de gecombineerde woon- en eetkamer, waar Ron en Hermelien de tafel dekten. Harry greep de kans om aan Fleurs vragen te ontsnappen door vlug twee kannen pompoensap te pakken en de anderen te volgen.

'...en als je ooit bij ons thuis komt, kan ik je de hoorn laten zien. Papa heeft me er wel over geschreven maar ik heb hem nog niet gezien, omdat de Dooddoeners me uit de Zweinsteinexpres haalden en ik nooit thuis ben gekomen voor de kerstvakantie,' zei Loena terwijl zij en Daan hout op het vuur legden.

'We hebben toch gezegd dat die hoorn ontploft is, Loena?' zei Hermelien.

'Hij was van een Erumpent, niet van een Kreukelhoornige Snottifant.' Nee hoor, het was echt de hoorn van een Snottifant,' zei Loena kalmpjes.

'Dat heeft papa zelf gezegd. Ik denk dat hij nu wel weer teruggegroeid zal zijn. Dat doen ze uit zichzelf, weet je.'

Hermelien ging hoofdschuddend verder met dekken terwijl Bill langzaam de trap af kwam met meneer Olivander. De toverstokkenmaker zag er nog steeds bijzonder broos uit en klampte zich aan Bills arm vast. Bill ondersteunde hem en droeg een grote koffer.

'Ik zal u missen, meneer Olivander,' zei Loena en ze liep naar hem toe.

'En ik jou, meisje,' zei Olivander en hij klopte haar op haar schouder.

'Je was een onvoorstelbare troost voor me in die verschrikkelijke kelder.'

'Au revoir, meneer Olivander,' zei Fleur en ze kuste hem op beide wangen.

'En zou u zo vriendelijk wielen zijn diet pakje aan Bills tante Marga te keven? Iek 'ad 'aar tiara nog niet keretourneerd.'

'Het zal me een eer zijn,' zei meneer Olivander met een kleine buiging.

'Dat is wel het minste wat ik kan doen, in ruil voor uw gulle gastvrijheid.'

Fleur maakte een versleten fluwelen etui open en liet de inhoud aan de toverstokkenmaker zien. De tiara glinsterde en fonkelde in het licht van de laaghangende lamp.

'Maanstenen en diamanten,' zei Grijphaak. Hij was de kamer binnen komen sluipen zonder dat Harry het gemerkt had. 'Gemaakt door kobolden, lijkt me.'

'En gekocht door tovenaars,' zei Bill kalm. De kobold keek hem besmuikt maar tegelijkertijd uitdagend aan.

Een windstoot deed de ramen klapperen toen Bill en Olivander op weg gingen. De anderen persten zich aan de tafel en begonnen te eten; ze zaten zo dicht op elkaar gepakt dat ze zich nauwelijks konden verroeren.

Het vuur knapte en knetterde in de haard. Harry zag dat Fleur nauwelijks iets door haar keel kreeg en om de paar minuten naar buiten keek, maar nog voordat ze het voorgerecht op hadden, kwam Bill al terug, zijn lange haar in de war door de wind.

'Alles goed,' zei hij tegen Fleur. 'Olivander ligt weer op bed en ik moest je de groeten doen van pa en ma. En ook veel liefs van Ginny.

Marga wordt gek van Fred en George: ze runnen een Uilkoeriersdienst vanuit haar achterkamer. Ze was wel blij met de tiara; ze dacht dat we hem gestolen hadden.'

'Ah, ze ies echt charmante, je tante,' zei Fleur boos. Ze zwaaide met haar toverstok, zodat de vuile borden opstegen en een stapel vormden.

Ze ving de afwas op en liep naar de keuken.

'Papa heeft ook een tiara gemaakt,' zei Loena. 'Nou, eigenlijk meer een kroon.'

Ron keek even naar Harry en grijnsde. Harry wist dat hij aan de idiote hoofdtooi dacht die ze tijdens hun bezoek aan Xenofilus gezien hadden.

'Ja, hij probeert het verloren diadeem van Ravenklauw te reconstrueren en denkt dat hij er nu wel achter is wat de voornaamste onderdelen zijn. Die Billywigvleugeltjes maakten net het verschil -'

Er werd hard geklopt en iedereen keek naar de voordeur. Fleur kwam geschrokken aanhollen uit de keuken; Bill sprong overeind en richtte zijn toverstok op de deur. Harry, Ron en Hermelien deden hetzelfde.

Grijphaak glipte stilletjes onder de tafel en verdween uit het zicht.

'Wie is daar?' riep Bill.

'Ik, Remus Johannes Lupos!' riep een stem boven het gebulder van de wind uit. Harry voelde een vlaag van angst. Wat was er gebeurd? 'Ik ben een weerwolf, getrouwd met Nymphadora Tops en jij, de Geheimhouder van De Schelp, hebt me het adres verteld en gezegd dat ik in geval van nood mocht komen!'

'Lupos,' mompelde Bill. Hij holde naar de deur en deed open.

Lupos viel languit over de drempel. Hij was bleek, droeg een reismantel en zijn grijze haar was verwaaid. Hij kwam overeind, liet zijn blik door de kamer gaan om te kijken wie er allemaal waren en riep toen: 'Het is een jongen! We hebben hem Ted genoemd, naar Dora's vader!'

Hermelien slaakte een gilletje.

'Wat - Tops - heeft Tops een baby?'

'Ja, ja, ze heeft een baby!' riep Lupos. Er klonken kreten van blijdschap en opluchting aan tafel. Hermelien en Fleur riepen: 'Gefeliciteerd!'

en Ron zei: 'Jemig, een baby!' alsof hij nog nooit eerder zoiets gehoord had.

'Ja - ja - een jongen,' zei Lupos, die versuft leek door zijn eigen geluk.

Hij liep om de tafel heen en omhelsde Harry, alsof de scène in de keuken van het Grimboudplein nooit had plaatsgevonden.

'Wil jij peetvader zijn?' vroeg hij toen hij Harry weer losliet.

'Wat - ik?' stamelde Harry.

'Ja, natuurlijk - Dora is het met me eens, jij bent de aangewezen persoon 'Ik - ja - jemig -'

Harry voelde zich overweldigd, verbijsterd, verrukt. Bill pakte haastig een fles wijn en ze haalden Lupos over om nog even te blijven en een glaasje te drinken.

'Ik kan niet lang blijven, ik moet zo weer terug,' zei Lupos. Hij straalde en leek jaren jonger dan Harry hem ooit gezien had. 'Bedankt, Bill, bedankt.'

Bill schonk voor iedereen wijn in; ze stonden op en hieven hun bekers.

'Op Teddy Remus Lupos,' zei Lupos, 'een groot tovenaar in wording.'

'Op wie lijkt 'ij?' vroeg Fleur.

'Op Dora, vind ik, maar zij zegt juist dat hij op mij lijkt. Niet veel haar.

Vlak na zijn geboorte was het zwart. Dat is een uur geleden, maar ik zou zweren dat het nu rossig is. Waarschijnlijk is hij blond tegen de tijd dat ik terug ben. Volgens Andromeda begon het haar van Tops ook van kleur te veranderen toen ze net geboren was.' Hij dronk zijn beker leeg. 'Nou, goed dan, nog eentje,' voegde hij er breed grijnzend aan toe toen Bill opnieuw wilde inschenken.

De wind beukte tegen het huisje, de vlammen laaiden en knetterden en Bill moest al snel een tweede fles ontkurken. Het was alsof het nieuws van Lupos hen had afgeleid van hun problemen en ze even vergeten waren dat ze in feite opgesloten zaten; het was fantastisch om berichten te horen over nieuw leven. Alleen Grijphaak was onaangedaan door de plotselinge feeststemming en sloop na een tijdje de trap weer op, naar de slaapkamer die hij nu voor zichzelf had. Harry dacht dat hij de enige was die dat zag, tot hij merkte dat Bill de kobold ook volgde met zijn blik.

'Nee... nee... ik moet nu echt gaan,' zei Lupos ten slotte en hij sloeg een derde beker af. Hij stond op en deed zijn reismantel weer om. 'Tot ziens, tot ziens - ik zal kijken of ik over een paar dagen wat foto's kan meenemen - iedereen is vast dolblij om te horen dat ik jullie gesproken heb -'

Hij maakte zijn mantel dicht, omhelsde de vrouwen, gaf de mannen een hand en verdween toen in de onstuimige nacht, nog steeds met een brede grijns.

'Peetvader, Harry!' zei Bill terwijl ze de tafel afruimden en samen naar de keuken liepen. 'Een grote eer! Gefeliciteerd!'

Terwijl Harry lege bekers neerzette, deed Bill de deur achter hen dicht en dempte de luide stemmen van de anderen, die ook na het vertrek van Lupos het feestje nog even voortzetten.

'Ik wilde je al een tijdje onder vier ogen spreken, Harry. Dat is niet zo gemakkelijk nu het hier zo druk is.'

Bill aarzelde.

'Harry, je bent een of ander plannetje aan het smeden met Grijphaak.'

Het was geen vraag, maar een constatering en Harry deed geen moeite om het te ontkennen. Hij keek naar Bill en wachtte af.

'Ik ken kobolden,' zei Bill. 'Nadat ik klaar was op Zweinstein, heb ik altijd voor Goudgrijp gewerkt. Ik heb koboldvrienden - voor zover er vriendschap kan bestaan tussen tovenaars en kobolden. Laat ik het zo zeggen: er zijn kobolden die ik goed ken en graag mag.' Bill aarzelde opnieuw even. 'Harry, wat wil je van Grijphaak en wat voor beloning heb je hem in het vooruitzicht gesteld?'

'Dat kan ik je niet vertellen, Bill,' zei Harry. 'Sorry.'

De keukendeur ging open en Fleur wilde binnenkomen met nog meer lege bekers.

'Nog heel even,' zei Bill.

Fleur stapte achteruit en deed de deur weer dicht.

'Dan moet ik je dit zeggen,' vervolgde Bill. 'Als je een overeenkomst hebt gesloten met Grijphaak, en zeker als die overeenkomst waardevolle zaken betreft, moet je buitengewoon voorzichtig zijn, Harry. Kobolden hebben heel andere ideeën over bezit, betaling en schuld dan mensen.'

Harry voelde zich onbehaaglijk, alsof er een kleine slang kronkelde in zijn buik.

'Hoe bedoel je?' vroeg hij.

'We hebben het over twee totaal verschillende soorten wezens,' zei Bill. 'Het contact tussen tovenaars en kobolden verloopt al eeuwenlang niet bepaald soepel - maar dat heb je zelf ook wel geleerd tijdens Geschiedenis van de Toverkunst. Beide partijen hebben schuld. Ik zou de laatste zijn om te beweren dat ons tovenaars niets te verwijten valt. Maar sommige kobolden - en de werknemers van Goudgrijp neigen daar misschien wel het sterkst toe - zijn ervan overtuigd dat wij niet te vertrouwen zijn als het om goud en schatten gaat. Ze vinden dat tovenaars de eigendomsrechten van kobolden niet respecteren.'

'Natuurlijk respecteer ik -' begon Harry, maar Bill schudde zijn hoofd.

'Je begrijpt het niet, Harry. Als je niet nauw met kobolden hebt samengewerkt kun je het niet begrijpen. In hun ogen is de rechtmatige en ware eigenaar van een voorwerp de maker en niet de koper. Kobolden vinden dat alle voorwerpen die zij gefabriceerd hebben, in wezen aan hen toebehoren.'

'Maar als iemand een voorwerp koopt -'

'- heeft die het naar hun idee gehuurd. Kobolden hebben er grote moeite mee als schatten die zij vervaardigd hebben van tovenaar op tovenaar worden doorgegeven. Je zag het gezicht van Grijphaak, toen de tiara aan Olivander werd gegeven. Hij was het er absoluut niet mee eens.

Volgens mij vindt hij, net als de felsten van zijn ras, dat de tiara eigenlijk teruggegeven had moeten worden toen de oorspronkelijke eigenaar dood was. Ze beschouwen onze gewoonte om koboldschatten aan anderen na te laten zonder er verder voor te betalen, in wezen als een vorm van diefstal.'

Harry had een onheilspellend voorgevoel en hij vroeg zich af of Bill meer geraden had dan hij liet blijken.

'Ik wil alleen maar zeggen,' zei Bill, met zijn hand op de knop van de keukendeur, 'dat je heel voorzichtig moet zijn als je iets aan kobolden belooft, Harry. Het is minder gevaarlijk om bij Goudgrijp in te breken dan om een belofte aan een kobold niet na te komen.'

'Oké,' zei Harry terwijl Bill de deur opendeed. 'Bedankt, Bill. Daar zal ik aan denken.'

Terwijl hij samen met Bill terugliep naar de woonkamer kwam er een wrange gedachte bij hem op, ongetwijfeld geholpen door de wijn die hij gedronken had. Hij leek hard op weg om net zo'n roekeloze peetvader te worden voor Teddy Lupos als Sirius Zwarts voor hem geweest was.

Hoofdstuk 26

GOUDGRIJP

Hun plannen waren gemaakt en hun voorbereidingen getroffen. Op de schoorsteenmantel in de kleinste slaapkamer stond een glazen flesje met daarin één lange, grove zwarte haar, die ze van de trui hadden geplukt die Hermelien in Villa Malfidus had gedragen.

'En je gebruikt haar toverstok,' zei Harry met een knikje naar de stok van walnoothout, 'dus ik denk dat je behoorlijk overtuigend zult zijn.'

Hermelien pakte de toverstok, met een gezicht alsof hij ieder moment kon gaan steken of bijten.

'Ik haat dit ding,' zei ze zacht. 'Ik haat het. Het voelt helemaal verkeerd, ik kan er niet mee omgaan... het is net een stukje van haar.'

Harry herinnerde zich hoe Hermelien zijn afkeer van de stok van sleedoornhout had afgedaan met het argument dat het allemaal verbeelding was en dat hij gewoon meer moest oefenen als de nieuwe stok niet helemaal naar behoren werkte. Hij besloot haar echter niet met haar eigen advies om de oren te slaan: morgen stond hun geplande kraak bij Goudgrijp op het programma en dit leek niet het juiste moment om haar op de kast te jagen.

'Maar daardoor kun je je wel beter verplaatsen in je rol,' zei Ron.

'Denk er eens aan wat die stok allemaal gedaan heeft!'

'Dat bedoel ik nou juist!' zei Hermelien. 'Dit is de stok die de ouders van Marcel heeft gemarteld, en misschien nog wel veel meer mensen.

Dit is de stok die Sirius heeft gedood!'

Daar had Harry nog niet aan gedacht. Hij keek naar de stok en voelde de aandrang om hem in tweeën te breken of doormidden te hakken met het zwaard van Griffoendor, dat naast hem tegen de muur stond.

'Ik mis mijn eigen toverstok,' zei Hermelien ellendig. 'Ik wou dat meneer Olivander voor mij ook een nieuwe gemaakt had.'

Meneer Olivander had Loena die ochtend een nieuwe stok gestuurd die ze aan het testen was op het grasveld achter het huis. Daan, wiens stok was afgepakt door de Bloedhonden, keek nogal somber toe in het middagzonnetje.

Harry wierp een blik op de stok van meidoornhout die van Draco Malfidus was geweest. Tot zijn verrassing, maar ook zijn genoegen werkte die minstens zo goed als de stok van Hermelien. Harry herinnerde zich wat Olivander verteld had over het mysterieuze functioneren van toverstokken en dacht dat hij wist wat Hermeliens probleem was: ze had de loyaliteit van de stok van walnoot niet veroverd door hem persoonlijk van Bellatrix af te pakken.

De deur van de slaapkamer ging open en Grijphaak kwam binnen.

Harry pakte instinctief het gevest van het zwaard en trok het naar zich toe, maar had daar onmiddellijk spijt van: hij zag dat de kobold het gemerkt had. Hij probeerde het pijnlijke moment te verdoezelen en zei: 'We controleren net nog even de laatste dingetjes, Grijphaak. We hebben tegen Bill en Fleur gezegd dat we morgen heel vroeg weggaan en dat ze ons niet hoeven uit te zwaaien.'

Dat laatste was een belangrijk punt, omdat Hermelien voor ze vertrokken in Bellatrix zou moeten veranderen en hoe minder Bill en Fleur wisten of vermoedden, hoe beter het was. Ze hadden ook uitgelegd dat ze niet zouden terugkomen. Ze waren de tent van Peeters kwijtgeraakt toen ze gevangengenomen werden door de Bloedhonden, maar Bill had hun een andere geleend en die zat nu in Hermeliens kralen tasje. Harry had met bewondering gehoord dat Hermelien haar tasje voor de Bloedhonden had weten te verbergen door het simpelweg in haar sok te stoppen.

Harry zou Bill, Fleur, Loena en Daan missen, om nog maar te zwijgen over het comfort en lekkere eten van de laatste weken, maar toch verheugde hij zich erop om uit de beslotenheid van De Schelp te ontsnappen.

Hij was het zat om steeds te moeten controleren of niemand hen kon horen als ze iets bespraken, en om opgesloten te zitten in de kleine, donkere slaapkamer. Hij verheugde zich er vooral op om van Grijphaak af te zijn, maar hoe en wanneer ze precies afscheid moesten nemen van de kobold zonder het zwaard van Griffoendor te overhandigen, bleef een vraag waarop Harry nog geen antwoord had. Het was onmogelijk geweest om daarover te praten omdat de kobold Harry, Ron en Hermelien nooit langer dan vijf minuten alleen liet. 'Mijn moeder kan nog heel wat van hem leren,' gromde Ron als de lange vingers van de kobold weer eens om de hoek van de deur verschenen. Met Bills waarschuwing in zijn achterhoofd vermoedde Harry dat Grijphaak op zijn hoede was voor mogelijke tekenen van bedrog.

Hermelien was het zo hartgrondig oneens met hun achterbakse plannetje dat Harry maar niet meer vroeg wat haar de beste methode leek om de kobold beet te nemen. De weinige keren dat ze even alleen hadden kunnen zijn zonder dat Grijphaak meteen kwam opdagen, had Ron ook niets beter kunnen verzinnen dan: 'Dat zien we wel als het zover is.'

Harry sliep die nacht slecht. Hij lag tot in de kleine uurtjes wakker en bedacht hoe hij zich gevoeld had aan de vooravond van hun clandestiene bezoek aan het Ministerie. Hij herinnerde zich dat hij zich toen vastbesloten en zelfs opgewonden had gevoeld. Nu werd hij geplaagd door angst en het knagende gevoel dat alles fout zou lopen. Hij hield zich voor dat hun plan goed doordacht was, dat Grijphaak wist wat hun te wachten stond en dat ze zich grondig hadden voorbereid op eventuele problemen, maar toch voelde hij zich slecht op zijn gemak. Hij hoorde Ron woelen en wist zeker dat die ook wakker lag, maar ze deelden de woonkamer met Daan en dus kon Harry niets zeggen.

Het was een opluchting toen het zes uur was en ze hun slaapzak uit konden glippen. Ze kleedden zich in het halfdonker aan en slopen naar de tuin, waar ze Hermelien en Grijphaak zouden ontmoeten. De zon kwam net op en het was fris, maar het was inmiddels mei en er stond weinig wind. Harry keek naar de sterren die nog bleekjes fonkelden aan de donkere hemel en luisterde naar de zee die ruiste tegen de kliffen. Hij zou dat geluid missen.

Kleine groene scheuten kwamen omhoog uit de rode aarde op Dobby's graf; over een jaar zou het heuveltje één bloemenzee zijn. De witte steen met de naam van de elf zag er nu al verweerd uit. Harry besefte dat ze geen mooiere plek hadden kunnen uitkiezen, maar de gedachte dat ze Dobby nu moesten achterlaten deed pijn. Hij keek naar het graf en vroeg zich opnieuw af hoe de huis-elf geweten had dat hij hen moest komen redden. Zijn vingers gleden verstrooid naar het buideltje dat nog altijd om zijn hals hing en door het Mookvel heen voelde hij het kartelige stukje spiegel waarin hij het oog van Perkamentus gezien meende te hebben. Er ging een deur open en Harry keek om.

Bellatrix van Detta kwam met grote passen aanlopen over het gras, vergezeld door Grijphaak, en stopte het met kralen bestikte tasje in de binnenzak van een van de oude gewaden die ze hadden meegenomen van het Grimboudplein. Harry wist heel goed dat het in werkelijkheid Hermelien was, maar kon toch een rilling van afschuw niet onderdrukken.

Bellatrix was langer dan hij. Haar zwarte haar kwam bijna tot aan haar middel en ze keek hem hooghartig aan van onder haar zware oogleden, maar toen ze haar mond opendeed hoorde hij Hermelien, ondanks de zware stem.

'Ze smaakt echt goor, nog erger dan Snotwortels! Oké, Ron, kom hier, dan kan ik jou veranderen... '

'Ja, goed, maar maak de baard niet te lang... '

'Allemachtig, het gaat er nu niet om dat je er knap uitziet -'

'Nee, dat is het niet! Zo'n lange baard zit gewoon vreselijk in de weg! Maar ik vind het wel fijn als mijn neus ietsje korter is, net als de vorige keer. Toen was het goed.'

Hermelien zuchtte en begon mompelend Rons gelaatstrekken te veranderen.

Ron zou een volkomen valse identiteit krijgen, maar ze hoopten dat de boosaardige uitstraling van Bellatrix voldoende zou zijn om hem te beschermen. Harry en Grijphaak zouden zich onder de Onzichtbaarheidsmantel verbergen.

'Zo,' zei Hermelien. 'Hoe ziet hij eruit?'

Harry kon nog net zien dat het Ron was, maar alleen omdat hij hem zo goed kende. Rons haar was nu lang en golvend en hij had een zware bruine baard en snor, geen sproeten, een korte, brede neus en dikke wenkbrauwen.

'Nou, hij is niet echt mijn type, maar hij kan ermee door,' zei Harry.

'Zullen we gaan?'

Ze keken nog even achterom naar De Schelp, donker en stil onder de verblekende sterren, draaiden zich toen om en liepen naar het punt, net voorbij de tuinmuur, waar de Fideliusbezwering ophield en ze konden Verdwijnselen. Zodra ze het hek gepasseerd waren zei Grijphaak: 'Moet ik nu op je rug klimmen, Harry Potter?'

Harry bukte zich en de kobold klom op zijn rug en sloeg zijn armen om Harry's hals. Hij was niet zwaar, maar Harry vond het niet prettig om de kobold op zijn rug te hebben en de verrassende kracht waarmee hij zich vastklampte was allesbehalve aangenaam. Hermelien haalde de Onzichtbaarheidsmantel uit haar tasje en gooide die over hen heen.

'Perfect,' zei ze. Ze bukte zich en controleerde Harry's voeten. 'Ik zie niets. Laten we gaan.'

Harry draaide rond met Grijphaak op zijn schouders, en concentreerde zich uit alle macht op de Lekke Ketel, de herberg waar zich de ingang van de Wegisweg bevond. De kobold klampte zich nog steviger vast toen ze de samenpersende duisternis in werden getrokken en enkele ogenblikken later voelde Harry plaveisel onder zijn voeten. Hij deed zijn ogen open en zag dat ze voor de Lekke Ketel stonden. Niet goed uitgeslapen Dreuzels waren op weg naar hun werk, zich totaal niet bewust van het bestaan van de kleine herberg.

De bar van de Lekke Ketel was vrijwel verlaten. Tom, de gebogen en tandeloze waard, poetste glazen achter de toog en een paar heksenmeesters die met elkaar mompelden in de hoek, keken even naar Hermelien en trokken zich terug in de schaduw.

'Madame Van Detta,' mompelde Tom en hij knikte kruiperig toen Hermelien passeerde.

'Goedemorgen,' zei Hermelien. Toen Harry ook langssloop onder de mantel, met Grijphaak op zijn rug, zag hij Tom verbaasd opkijken.

'Te beleefd,' fluisterde Harry in Hermeliens oor terwijl ze naar het achterplaatsje liepen. 'Je moet mensen als oud vuil behandelen!'

'Oké, oké!'

Hermelien pakte de stok van Bellatrix en tikte op een baksteen in de onopvallende muur. De stenen begonnen meteen te draaien en rond te tollen: er verscheen een gat in het midden van de muur, dat breder en breder werd en ten slotte een boog vormde die toegang gaf tot de smalle, met keien geplaveide straat die bekendstond als de Wegisweg.

Er waren vrijwel geen mensen, want de winkels waren nog maar net open en het bochtige straatje zag er heel anders uit dan de eerste keer dat Harry er geweest was, nog voor het begin van zijn eerste schooljaar op Zweinstein, nu bijna zeven jaar geleden. Toen was het druk geweest, maar nu zag Harry meer dichtgespijkerde etalages dan ooit, al waren er sinds zijn laatste bezoek ook verscheidene nieuwe winkels geopend die aan de Zwarte Kunsten waren gewijd. Harry's eigen gezicht staarde hem aan vanaf diverse etalageruiten die waren volgeplakt met posters van Ongewenst Persoon Nr. 1.

Voor sommige deuropeningen zaten haveloze mensen. Harry hoorde hen om goud bedelen en tegen de weinige voorbijgangers kreunen dat ze in werkelijkheid tovenaars waren. Eentje had een bloederig verband voor zijn oog.

Toen Harry, Grijphaak, Ron en Hermelien kwamen aanlopen, zagen de bedelaars Hermelien en leken ze plotseling weg te smelten. Ze trokken hun kap over hun gezicht en namen zo snel mogelijk de benen. Hermelien keek hen verbaasd na, maar opeens wankelde de man met het bloederige verband naar haar toe en bleef vlak voor haar staan.

'Mijn kinderen!' brulde hij en hij wees naar haar. Zijn stem was schel en sloeg bijna over; hij leek buiten zichzelf. 'Waar zijn mijn kinderen? Wat heeft hij met ze gedaan? Jij weet het, jij weet het!'

'Ik - ik heb geen -' stamelde Hermelien.

De man sprong op haar af en wilde haar bij haar keel grijpen. Ze hoorden een knal en zagen een rode lichtflits en de man viel bewusteloos op de grond. Ron hield zijn toverstok in zijn hand en ondanks zijn baard zagen ze zijn geschokte uitdrukking. Er verschenen gezichten achter de ramen aan weerszijden van de straat en een groepje welgestelde voorbijgangers, dat de plaats des onheils kennelijk zo snel mogelijk wilde verlaten, zette het met opgetrokken gewaad op een drafje.

Hun aankomst op de Wegisweg had moeilijk nog opvallender kunnen zijn. Harry vroeg zich even af of het niet verstandiger zou zijn om meteen weer te vertrekken en een ander plan te bedenken, maar voor ze iets konden doen of konden overleggen, hoorden ze een stem achter zich.

'Wel, wel, madame Van Detta!'

Harry draaide zich om en Grijphaak klemde zijn armen nog steviger om zijn hals. Een magere tovenaar met dik grijs haar en een lange puntneus liep naar hen toe.

'Dat is Totelaer!' siste de kobold in Harry's oor, maar op dat moment kon Harry niet bedenken wie Totelaer was. Hermelien richtte zich in haar volle lengte op en zei zo neerbuigend mogelijk: 'En wat moet jij?'

Totelaer bleef beledigd staan.

'Hij is ook een Dooddoener!' zei Grijphaak zachtjes. Harry deed een stapje opzij en fluisterde die informatie in Hermeliens oor.

'Ik wilde je alleen even begroeten,' zei Totelaer koeltjes, 'maar als mijn aanwezigheid niet op prijs wordt gesteld... '

Harry herkende nu zijn stem: Totelaer was een van de Dooddoeners die naar het huis van Xenofilus Leeflang waren gekomen.

'Nee, nee, Totelaer,' zei Hermelien vlug, in een poging haar fout goed te maken. 'Hoe is het met je?'

'Nou, ik moet toegeven dat ik verbaasd ben je hier tegen het lijf te lopen, Bellatrix.'

'O ja? Hoezo?' vroeg Hermelien.

'Tja,' zei Totelaer en hij kuchte, 'het gerucht gaat dat de bewoners van Villa Malfidus huisarrest hebben gekregen na de... eh... de ontsnapping.'

Harry hoopte vurig dat Hermelien kalm zou blijven. Als dat gerucht waar was en Bellatrix eigenlijk niet in het openbaar mocht verschijnen - 'De Heer van het Duister vergeeft degenen die hem in het verleden het trouwst gediend hebben,' zei Hermelien, in een sublieme imitatie van Bellatrix' hooghartigste manier van doen. 'Misschien sta ik hoger bij hem aangeschreven dan jij, Totelaer.'

De Dooddoener leek beledigd, maar ook minder wantrouwig. Hij keek even naar de man die Ron zojuist Verlamd had.

'Wat heeft hij gedaan?'

'Dat doet er niet toe. Hij zal het voortaan wel uit zijn hoofd laten,' zei Hermelien koeltjes.

'Soms kunnen Stoklozen lastig zijn,' zei Totelaer. 'Als ze alleen maar bedelen, heb ik er geen probleem mee, maar vorige week smeekte eentje me om haar zaak te bepleiten op het Ministerie! "Ik ben een heks, meneer, ik ben een heks! Laat het me bewijzen!"' imiteerde Totelaer met een schel stemmetje. 'Alsof ik haar mijn toverstok zou geven - maar welke stok gebruik jij nu, Bellatrix?' vroeg Totelaer nieuwsgierig. 'Ik hoorde dat je stok -'

'Hier is mijn stok,' zei Hermelien kil en ze liet de toverstaf van Bellatrix zien. 'Ik weet niet wat voor geruchten jij gehoord hebt, Totelaer, maar kennelijk klopt er weinig tot niets van.'

Totelaer leek een beetje uit het veld geslagen en richtte zijn aandacht op Ron.

'Wie is je vriend? Ik ken hem niet.'

'Dit is Dragomir Domski,' zei Hermelien: ze hadden besloten dat het veiliger zou zijn als Ron zich als een buitenlander voordeed. 'Hij spreekt onze taal niet goed, maar heeft wel grote sympathie voor de plannen van de Heer van het Duister. Hij is speciaal uit Transsylvanië overgekomen om ons nieuwe regime aan het werk te zien.'

'Werkelijk? Aangenaam kennis te maken, Dragomir.'

'Hoe u maak?' zei Ron en hij stak zijn hand uit.

Totelaer gaf Ron twee vingers, alsof hij bang was dat hij bezoedeld zou worden door zijn aanraking.

'En, Bellatrix, wat doen jij en je - eh - sympathieke vriend zo vroeg op de Wegisweg?' vroeg Totelaer.

'Ik moet even naar Goudgrijp,' zei Hermelien.

'Ik ook, helaas,' zei Totelaer. 'Goud, smerig goud! We kunnen niet zonder, maar ik moet toegeven dat ik altijd een zekere weerzin voel als ik weer eens met onze langgevingerde vrienden moet omgaan.'

Harry voelde de handen van Grijphaak even wat strakker om zijn hals sluiten.

'Zullen we?' zei Totelaer en hij gebaarde dat Hermelien voor moest gaan.

Hermelien had geen keuze. Ze was gedwongen de Dooddoener te vergezellen door het bochtige straatje, naar het sneeuwwitte bankgebouw van Goudgrijp dat hoog boven de andere winkeltjes uittorende.

Ron slofte met hen mee en Harry en Grijphaak volgden.

Een alerte Dooddoener was wel het laatste waar ze behoefte aan hadden en het ergste was nog dat Harry niet meer met Hermelien of Ron kon overleggen, nu Totelaer de vrouw die hij voor Bellatrix hield vergezelde.

Veel te gauw waren ze bij het marmeren bordes dat naar de enorme bronzen deuren van de bank leidde. Zoals Grijphaak al gewaarschuwd had, waren de in livrei gehulde kobolden die de ingang meestal bewaakten vervangen door twee tovenaars met lange, dunne gouden staven in hun hand.

'Ah, Deugendetectors,' zei Totelaer met een theatrale zucht. 'Niet bepaald subtiel - maar wel effectief!'

Hij liep het bordes op en knikte naar de tovenaars links en rechts van hem, die de gouden staven langs zijn lichaam op en neer lieten gaan.

Harry wist dat Deugendetectors verborgen magische voorwerpen en vermommingsspreuken konden ontdekken en dat hij maar enkele seconden de tijd had. Hij richtte zijn toverstok eerst op de ene bewaker en toen op de andere en mompelde twee keer 'Confundo'. De bewakers maakten een schokkerige beweging toen ze getroffen werden door de spreuk maar gelukkig merkte Totelaer dat niet, want hij keek door de bronzen deuren naar de hal van de bank.

Hermeliens lange zwarte haar wapperde achter haar aan terwijl ze het bordes op liep.

'Eén moment, mevrouw,' zei de bewaker en hij hief zijn Deugendetector op.

'Maar dat heb je net gedaan!' zei Hermelien op de arrogante toon van Bellatrix. Totelaer keek met opgetrokken wenkbrauwen om. De bewaker staarde eerst verward naar de gouden Deugendetector en toen naar zijn metgezel, die een beetje versuft zei: 'Ja, je hebt ze net gecontroleerd, Marius.'

Hermelien liep hooghartig verder, met Ron aan haar zijde, gevolgd door de onzichtbare Harry en Grijphaak. Harry keek even achterom toen ze naar binnen stapten: beide bewakers krabden zich op hun hoofd.

Er stonden twee kobolden voor de binnendeuren, die van zilver waren en voorzien van het gedicht waarin mogelijke dieven met gruwelijke vergeldingsmaatregelen werden bedreigd. Harry keek naar het gedicht en herinnerde zich plotseling haarscherp hoe hij op zijn elfde verjaardag op precies dezelfde plek had gestaan. Het was de geweldigste verjaardag van zijn leven geweest en hij was in het gezelschap van Hagrid, die gezegd had: 'Zoals ik al zei, je zou wel maf wezen om die tent te beroven.'

Goudgrijp had die dag een wonderbaarlijk oord geleken, de betoverde bergplaats van een goudschat waarvan hij het bestaan niet vermoed had. Hij had toen niet kunnen bevroeden dat hij ooit nog eens zou terugkeren om de bank te beroven... Maar enkele ogenblikken later stonden ze al in de reusachtige marmeren zaal.

Achter de lange balie bedienden kobolden op hoge krukken de eerste klanten van de dag. Hermelien, Ron en Totelaer liepen naar een oude kobold die met een loep een dikke gouden munt bestudeerde.

Hermelien deed alsof ze Ron op bepaalde aspecten van de zaal wees en liet Totelaer voorgaan.

De kobold gooide de munt opzij, zei tegen niemand in het bijzonder 'Kabouter. Iers,' en begroette Totelaer. Die overhandigde een klein gouden sleuteltje, dat de kobold bekeek en weer teruggaf.

Hermelien stapte naar de balie.

'Madame Van Detta!' zei de kobold en hij leek te schrikken. 'Lieve hemel! Waarmee - waarmee mag ik u vandaag van dienst zijn?'

'Ik wil mijn kluis bezoeken,' zei Hermelien.

Het was alsof de kobold een beetje terugdeinsde. Harry keek om zich heen. Totelaer bleef treuzelen en sloeg het tafereel gade, en diverse andere kobolden keken ook op van hun werk en staarden naar Hermelien.

'Kunt u zich... identificeren?' vroeg de kobold.

'Identificeren? Ik - dat is nooit eerder nodig geweest!' zei Hermelien.

'Ze weten het!' fluisterde Grijphaak in Harry's oor. 'Ze moeten gewaarschuwd zijn dat er een bedrieger zou kunnen komen!'

'Uw toverstok voldoet, madame,' zei de kobold. Hij stak een enigszins trillende hand uit en met een ijskoude rilling besefte Harry dat de kobolden van Goudgrijp wisten dat Bellatrix' toverstok gestolen was.

'Doe iets, doe iets!' siste Grijphaak in Harry's oor. 'De Imperiusvloek!'

Harry richtte onder de Onzichtbaarheidsmantel de stok van meidoornhout op de oude kobold en fluisterde voor het eerst in zijn leven: 'Imperio!'

Er schoot een vreemd gevoel door Harry's arm, een soort tintelende warmte die uit zijn hoofd leek te komen en via zijn aderen en pezen verbinding maakte met de toverstok en de vloek die hij zojuist had uitgesproken.

De kobold pakte de stok van Bellatrix, bestudeerde die even en zei toen: 'Ah, dus u hebt een nieuwe toverstok laten maken, madame Van Detta?'

'Wat?' zei Hermelien. 'Nee, nee dat is mijn stok -'

'Een nieuwe stok?' zei Totelaer en hij liep weer naar de balie. De andere kobolden keken nog steeds toe. 'Hoe kom je daaraan? Welke stokkenmaker heb je gebruikt?'

Harry dacht er niet bij na: hij richtte zijn toverstok op Totelaer en mompelde opnieuw: 'Imperio!'

'O ja, nu zie ik het,' zei Totelaer en hij keek naar de stok van Bellatrix.

'Ja, heel fraai. En doet hij het goed? Je moet altijd even wennen aan een nieuwe stok, vind je ook niet?'

Hermelien was totaal verbijsterd, maar tot Harry's opluchting accepteerde ze de bizarre wending die de gebeurtenissen genomen hadden zonder commentaar.

De oude kobold achter de balie klapte in zijn handen en er verscheen een jongere collega.

'Ik heb de Oorverdovers nodig,' zei hij. De jonge kobold haastte zich weg en kwam even later terug met een leren zak vol kletterend metaal, die hij aan zijn superieur gaf. 'Mooi zo, mooi zo. Zou u me willen volgen, madame Van Detta?' zei de oude kobold. Hij sprong van zijn kruk en verdween uit het zicht. 'Dan breng ik u naar uw kluis.'

Hij kwam om de balie heen en liep opgewekt naar hen toe met de rinkelende leren zak. Totelaer stond er nu roerloos bij, met zijn mond wijd open. Ron vestigde nog eens extra de aandacht op dat merkwaardige fenomeen door met grote ogen naar Totelaer te kijken.

'Wacht - Bogrod!'

Een andere kobold kwam op een drafje om de balie heen.

'We hebben onze instructies,' zei hij met een buiging in de richting van Hermelien. 'Vergeef me, madame Van Detta, maar voor uw kluis gelden tijdelijk speciale regels.'

Hij fluisterde dringend in Bogrods oor, maar onder de invloed van de Imperiusvloek wuifde de oude kobold zijn bezwaren weg.

'Ik ben op de hoogte van de instructies. Madame Van Detta wil haar kluis bezoeken... heel oude familie... sinds jaar en dag cliënten... deze kant uit, graag... '

Nog steeds rinkelend ging hij hun voor naar een van de vele deuren in de zaal. Harry keek achterom naar Totelaer, die nog steeds als aan de grond genageld stond en abnormaal afwezig leek. Harry nam vlug een besluit, gebaarde met zijn toverstok en liet Totelaer ook meegaan. Hij volgde hen gedwee naar de deur en de ruwe stenen gang erachter, die verlicht werd door flakkerende toortsen.

'We zitten in de problemen. Ze vermoeden iets,' zei Harry toen de deur achter hen dichtsloeg. Hij deed de Onzichtbaarheidsmantel af en Grijphaak sprong van zijn rug. Totelaer en Bogrod toonden geen enkele verbazing toen Harry Potter volkomen onverwacht in hun midden verscheen en keken alleen maar wezenloos voor zich uit. 'Ze verkeren onder de Imperiusvloek,' zei hij toen Hermelien en Ron verbijsterd vroegen wat er aan de hand was. 'Ik weet alleen niet of ik het wel krachtig genoeg heb gedaan... '

Er kwam opnieuw een herinnering bij hem op: de echte Bellatrix van Detta die, toen hij voor het eerst geprobeerd had een Onvergeeflijke Vloek te gebruiken, tegen hem geschreeuwd had: 'Je moet het echt menen, Potter!'

'Wat nu?' vroeg Ron. 'Moeten we weg zien te komen?'

'Als dat nog kan,' zei Hermelien. Ze keek naar de deur naar de grote zaal, waarachter ongetwijfeld allerlei activiteiten gaande waren.

'We zijn hier nu eenmaal. Ik vind dat we verder moeten gaan,' zei Harry.

'Goed zo!' zei Grijphaak. 'Ik ben niet meer bevoegd, dus moet Bogrod de kar besturen. Maar er is geen plaats voor de tovenaar.'

Harry richtte zijn toverstok op Totelaer.

'Imperio!'

Totelaer draaide zich om en liep op een drafje weg over de donkere rails.

'Wat gaat hij doen?'

'Zich verbergen,' zei Harry en hij richtte zijn stok op Bogrod. Die floot en er kwam een karretje aanrollen vanuit het donker. Harry wist zeker dat hij geschreeuw hoorde in de grote zaal van de bank terwijl ze in het karretje klommen. Bogrod ging samen met Grijphaak voorin zitten en Harry, Ron en Hermelien persten zich achterin.

Met een schok begon de kar te rijden. Ze maakten vaart en raasden langs Totelaer, die zich in een spleet in de muur wurmde. Het spoor kronkelde en slingerde door een doolhof van tunnels, die allemaal naar beneden liepen. Harry hoorde alleen het gedender van de kar: zijn haar wapperde in de wind terwijl ze tussen stalactieten door zigzagden en steeds dieper omlaag suisden, maar hij keek steeds achterom. Ze hadden net zo goed reusachtige voetafdrukken kunnen achterlaten. Hoe meer hij erover nadacht, hoe stommer het leek dat ze Hermelien vermomd hadden als Bellatrix en ook nog eens haar stok hadden meegenomen, terwijl de Dooddoeners wisten wie die gestolen had - Ze bevonden zich inmiddels dieper onder Goudgrijp dan Harry ooit geweest was; na opnieuw op volle snelheid een haarspeldbocht genomen te hebben, zagen ze ietsje verderop opeens een waterval op het spoor neerbeuken. Grijphaak schreeuwde: 'Nee!' maar ze konden niet meer remmen. Het water vulde Harry's ogen en mond en hij kon niets meer zien en niet meer ademhalen. Het karretje schokte vreselijk en kieperde om. Ze werden eruit geslingerd en Harry hoorde de kar te pletter slaan tegen de tunnelwand. Hermelien schreeuwde iets en Harry gleed omlaag alsof hij gewichtloos was en landde pijnloos op de rotsige vloer.

'Lucht - Luchtkussenbezwering,' sputterde Hermelien terwijl Ron haar overeind hees. Tot Harry's afschuw was ze niet langer Bellatrix; haar kletsnatte gewaad was haar veel te groot en ze was weer helemaal zichzelf.

Ook Ron had weer rood haar en geen baard meer, beseften ze terwijl ze elkaar aanstaarden en hun gezicht betastten.

'Het Ontmommingswater!' zei Grijphaak. Hij krabbelde overeind en keek naar de waterstroom die op het spoor neerkletterde en die, wist Harry nu, uit meer dan alleen water bestond. 'Dat spoelt alle betoveringen en magische vermommingen weg! Ze weten dat er bedriegers in de bank zijn en hebben de veiligheidsmaatregelen in werking gesteld!'

Hermelien keek of ze haar tasje nog bij zich had en Harry voelde vlug onder zijn jack of hij de Onzichtbaarheidsmantel niet verloren was. Toen hij omkeek, zag hij Bogrod verward zijn hoofd schudden. Blijkbaar had het Ontmommingswater ook de Imperiusvloek ongedaan gemaakt.

'We hebben hem nodig!' zei Grijphaak. 'Zonder een kobold van Goudgrijp en de Oorverdovers komen we nooit de kluis binnen!'

'Imperio!' zei Harry. Zijn stem galmde door de tunnel en hij voelde op nieuw een bedwelmend gevoel van gezag vanuit zijn hoofd naar zijn toverstok vloeien. Bogrod onderwierp zich opnieuw aan Harry's wil en zijn verbijsterde uitdrukking maakte plaats voor beleefde onverschilligheid, terwijl Ron vlug de leren zak met gereedschap opraapte.

'Harry, ik hoor mensen!' zei Hermelien. Ze richtte de toverstok van Bellatrix op de waterval en riep: 'Protego!' De Schildspreuk hield het neergutsende, betoverde water tegen en dat spatte niet langer door de tunnel.

'Heel goed!' zei Harry. 'Ga jij voor, Grijphaak!'

'Hoe moeten we hier ooit weer wegkomen?' vroeg Ron terwijl ze Grijphaak te voet volgden door de duisternis. Bogrod sjokte achter hen aan, hijgend als een oude hond.

'Daar maken we ons wel zorgen om als het zover is,' zei Harry. Hij probeerde te luisteren, want hij dacht dat hij iets hoorde rammelen en bewegen.

'Hoe ver nog, Grijphaak?'

'Niet ver, Harry Potter, niet ver... '

Ze gingen een bocht om en zagen iets wat Harry al verwacht had, maar dat hen toch deed verstijven.

Een klein eindje verderop versperde een gigantische draak de toegang tot de vier of vijf diepste kluizen van de bank. De schubben van de draak waren vaal en schilferig omdat hij al zo lang opgesloten zat onder de grond; zijn ogen waren melkachtig roze en om zijn achterpoten zaten zware kluisters, die met kettingen bevestigd waren aan dikke staken die diep in de rotsbodem gedreven waren. De enorme, puntige vleugels van de draak waren dicht tegen zijn lichaam gevouwen, maar zouden uitgespreid de hele ruimte gevuld hebben. Het beest keerde zijn lelijke kop naar hen toe, brulde zo hard dat de rotsen trilden, sperde zijn muil open en spuwde een vuurstraal uit. Ze trokken zich haastig terug in de tunnel.

'Het beest is gedeeltelijk blind, maar daarom des te woester,' hijgde Grijphaak. 'Maar we weten hoe we hem in bedwang moeten houden. Hij heeft geleerd wat hij kan verwachten als de Oorverdovers komen. Geef hier.'

Ron overhandigde de leren zak. Grijphaak haalde er een aantal metalen instrumenten uit die galmende geluiden maakten als hij ermee schudde, alsof kleine hamers op aambeelden sloegen. Grijphaak deelde ze uit en Bogrod pakte zijn Oorverdover gedwee aan.

'Jullie weten wat je te doen staat,' zei Grijphaak tegen Harry, Ron en Hermelien. 'De draak verwacht pijn als hij het lawaai hoort: hij zal zich terugtrekken en dan moet Bogrod zijn handpalm tegen de kluisdeur drukken.'

Rammelend met de Oorverdovers gingen ze weer de hoek om. De herrie weerkaatste tegen de stenen wanden en werd enorm versterkt, zodat Harry's hersens trilden in zijn schedel. De draak brulde hees, maar trok zich toen terug. Harry merkte dat het dier beefde en toen ze dichterbij kwamen, zag hij littekens op zijn kop die blijkbaar door brute zwaardhouwen veroorzaakt waren. Het beest had waarschijnlijk geleerd om gloeiendhete zwaarden te vrezen als hij het geluid van de Oorverdovers hoorde.

'Laat hem zijn handpalm tegen de deur drukken!' zei Grijphaak tegen Harry. Die richtte zijn toverstok weer op Bogrod en de oude kobold plaatste zijn hand gehoorzaam op het hout. De kluisdeur smolt weg en een grotachtige ruimte werd zichtbaar, die van onder tot boven was volgepropt met gouden munten en bekers, zilveren harnassen, de huiden van vreemde wezens - sommige met lange stekels en andere met slap neerhangende vleugels -, toverdranken in met edelstenen bezette flacons en een schedel die nog een kroon droeg.

'Vlug, zoeken!' zei Harry en ze gingen zo snel mogelijk de kluis binnen.

Hij had de beker van Huffelpuf beschreven aan Ron en Hermelien, maar als het andere, onbekende Gruzielement in de kluis lag, had hij geen idee hoe het eruitzag. Hij had echter nauwelijks tijd gehad om rond te kijken toen ze achter zich een gedempte dreun hoorden: de deur was weer verschenen en had hen ingesloten in de nu aardedonkere kluis.

'Dat geeft niet. Bogrod krijgt ons er wel weer uit!' zei Grijphaak toen Ron een verraste kreet slaakte. 'Maar verlicht jullie toverstokken. We hebben weinig tijd!'

'Lumos!'

Harry liet het licht van zijn toverstok door de kluis schijnen. De gloed viel op fonkelende juwelen en hij zag het namaakzwaard van Griffoendor op een hoge plank liggen, te midden van een wirwar van kettingen.

Ron en Hermelien bestudeerden in het licht van hun eigen toverstokken de stapels voorwerpen om hen heen.

'Harry, zou dit het - aaah!'

Hermelien schreeuwde het uit van pijn. Harry draaide zich vlug om en zag nog net een met edelstenen bezette beker uit haar hand vallen, maar terwijl die omlaag tuimelde, vermenigvuldigde hij zich en veranderde in een regen van bekers. Er klonk een luid gekletter en plotseling lag de vloer bezaaid met identieke bekers, die alle kanten uit rolden.

Het was onmogelijk om te zien welke de oorspronkelijke beker was.

'Hij heeft me verbrand!' kreunde Hermelien en ze zoog op haar verschroeide vingers.

'Ze hebben Zengbezweringen en Woekervloeken uitgesproken!' zei Grijphaak. 'Alles wat jullie aanraken, zal branden en zich vermenigvuldigen, maar de kopieën zijn waardeloos - en als jullie de schatten blijven aanraken, worden jullie ten slotte doodgedrukt door het gewicht van het uitdijende goud!'

'Oké, niets aanraken!' zei Harry vertwijfeld, maar de woorden waren nog niet uit zijn mond of Rons voet kwam per ongeluk tegen een van de gevallen bekers. Onmiddellijk verschenen er nog eens twintig terwijl Ron, wiens schoen gedeeltelijk was weggebrand door het hete metaal, gepijnigd op en neer sprong.

'Sta stil! Verroer je niet!' zei Hermelien en ze greep Ron bij zijn arm.

'Kijk om je heen!' zei Harry. 'Denk eraan, de beker is klein en van goud. Hij heeft twee oren en er is een das in gegraveerd - of probeer anders een adelaar te ontdekken, het symbool van Ravenklauw -'

Ze richtten het licht van hun toverstokken op alle hoeken en gaten terwijl ze voorzichtig ronddraaiden, maar het was vrijwel onmogelijk om niets aan te raken. Harry liet een stortvloed van valse Galjoenen over de vloer stromen, waar ze zich bij de nepbekers voegden, en nu hadden ze bijna geen plaats meer om hun voeten neer te zetten. Het gloeiende goud straalde een enorme hitte uit en de kluis begon op een oven te lijken.

Het licht van Harry's toverstok gleed over schilden en door kobolden gesmede helmen, op planken die tot aan het plafond oprezen. Hij liet het licht hoger en hoger schijnen en zag toen plotseling iets waardoor zijn hart even leek stil te staan.

'Daar, daar!'

Ron en Hermelien schenen ook met hun toverstokken, zodat de kleine, fonkelende gouden beker van drie kanten verlicht werd: de beker die van Helga Huffelpuf was geweest, de beker die later in het bezit van Orchidea Smid was gekomen en die uiteindelijk gestolen was door Marten Vilijn.

'Maar hoe moeten we hem in 's hemelsnaam te pakken krijgen zonder iets aan te raken?' vroeg Ron.

'Accio beker!' riep Hermelien, die in haar wanhoop kennelijk vergeten was wat Grijphaak hun tijdens de voorbereiding op de inbraak verteld had.

'Werkt niet, werkt niet!' snauwde Grijphaak.

'Wat moeten we dan?' zei Harry met een woedende blik op de kobold.

'Als je het zwaard wilt hebben, zul je ons met meer moeten helpen dan alleen met - wacht! Kan ik wel spullen aanraken met het zwaard? Geef hier, Hermelien!'

Hermelien voelde onder haar gewaad, pakte haar tasje, rommelde er even in en haalde toen het glanzende zwaard te voorschijn. Harry greep het bij het met robijnen bezette gevest en tikte met de punt tegen een zilveren kan, die zich niet vermenigvuldigde.

'Als ik het zwaard door een oor van de beker zou kunnen steken - maar hoe moet ik erbij komen?'

De plank met de beker was buiten hun bereik, zelfs van Ron, die de langste was. De hitte van de betoverde schat rees in golven op en het zweet liep met straaltjes over Harry's gezicht en rug terwijl hij een manier probeerde te bedenken om de beker te pakken te krijgen. Toen hoorde hij aan de andere kant van de deur de draak brullen. Er naderde een kletterend geluid dat harder en harder werd.

Ze zaten nu echt in de val. De enige uitweg was via de deur, maar blijkbaar kwam er een hele horde kobolden aan. Harry keek naar Ron en Hermelien en zag de doodsangst op hun gezicht.

'Hermelien,' zei Harry terwijl het gekletter aanzwol, 'ik moet bij die plank zien te komen. Het Gruzielement moet vernietigd -'

Ze hief haar toverstok op, wees daarmee op Harry en fluisterde: 'Levicorpus.'

Harry werd aan zijn enkel omhoog gehesen en streek langs een harnas.

Daar spoten meteen kopieën uit, die als gloeiendhete lichamen de weinige overgebleven ruimte vulden. Ron, Hermelien en de kobolden werden schreeuwend van pijn tegen andere voorwerpen gesmeten, die zich ook begonnen te vermenigvuldigen. Ze spartelden en gilden, half bedolven onder een snel opkomende vloed van gloeiendhete schatten, terwijl Harry de punt van het zwaard door een oor van de beker stak en het Gruzielement optilde.

'Protego!' schreeuwde Hermelien in een poging om zichzelf, Ron en de kobolden te beschermen tegen het verzengende metaal.

Harry hoorde een ijselijke gil en keek om. Ron en Hermelien stonden tot aan hun middel in de schatten en probeerden te voorkomen dat Bogrod verzwolgen zou worden door de gouden vloed, terwijl van Grijphaak alleen nog de toppen van zijn lange vingers zichtbaar waren.

Harry greep Grijphaaks vingers en trok. Langzaam kwam de verschroeide kobold weer te voorschijn, brullend van de pijn.

'Liberacorpus!' riep Harry en hij en Grijphaak smakten op de alsmaar groeiende berg kostbaarheden neer. Het zwaard vloog uit Harry's hand.

'Pak het!' schreeuwde Harry. Hij probeerde de pijn van het hete metaal te negeren terwijl Grijphaak weer op zijn schouders klom, vastbesloten om zo ver mogelijk uit de buurt te blijven van de aanzwellende massa roodgloeiende voorwerpen. 'Waar is het zwaard? De beker zat eraan!'

Het gekletter aan de andere kant van de deur werd oorverdovend - het was te laat - 'Daar!'

Grijphaak had het zwaard gezien en griste ernaar, en op dat moment besefte Harry dat de kobold nooit verwacht had dat ze woord zouden houden. Grijphaak hield zich met één hand aan een pluk van Harry's haar vast, zodat hij niet in de zee van brandend goud zou vallen, greep met de andere hand het gevest van het zwaard en zwaaide dat omhoog, zodat Harry er niet bij kon.

Het gouden bekertje, dat met één oor om het zwaard zat, werd in de lucht gesmeten. Met de kobold nog op zijn schouders maakte Harry een snoekduik en ving het op. Hij voelde dat het zijn huid verschroeide maar liet niet los, zelfs niet toen twintig andere bekers van Huffelpuf tussen zijn vingers door spoten en op hem neer regenden. Op dat moment ging de deur van de kluis weer open en werden hij, Ron en Hermelien hulpeloos meegevoerd door een uitdijende lawine van gloeiend goud en zilver.

Harry was zich nauwelijks bewust van de brandwonden die zijn lichaam bedekten. Hij stopte de beker in zijn zak, nog steeds meegevoerd door de golf van zich vermenigvuldigende schatten, en stak zijn hand uit naar het zwaard, maar Grijphaak was verdwenen. Zodra hij kans zag, was hij van Harry's schouders gesprongen en had hij dekking gezocht tussen de naderende kobolden, terwijl hij met het zwaard zwaaide en 'Dieven! Dieven! Help! Dieven!' schreeuwde. Hij verdween tussen de oprukkende kobolden, die gewapend waren met dolken en kennelijk geen enkele verdenking koesterden tegen Grijphaak.

Harry krabbelde moeizaam overeind, uitglijdend over het hete metaal, en besefte dat ze alleen konden ontsnappen als ze de aanval kozen.

'Paralitis!' brulde hij. Ron en Hermelien volgden zijn voorbeeld en er spoten rode lichtflitsen naar de kobolden. Sommige vielen, maar andere rukten op en Harry zag dat er ook tovenaars de hoek om kwamen rennen.

De gekluisterde draak brulde en een wolk van vuur spoot over de hoofden van de kobolden. De tovenaars holden gebogen terug in de richting waar ze vandaan kwamen en plotseling kreeg Harry inspiratie, of misschien was het wel een kwestie van pure waanzin. Hij wees met zijn toverstok op de zware boeien waarmee de draak aan de vloer was vastgekluisterd en schreeuwde: 'Relashio!'

De boeien sprongen met harde knallen open.

'Hierheen!' riep Harry. Hij sprintte naar de blinde draak, terwijl hij Lamstralen bleef afvuren op de naderende kobolden.

'Harry - Harry - wat doe je?' riep Hermelien.

'Vooruit, klim op zijn rug! Kom op -'

De draak had nog niet beseft dat hij vrij was. Harry plantte zijn voet in de kromming van zijn achterpoot en hees zich op de rug van het dier.

De schubben waren zo hard als staal en het beest scheen Harry niet eens te voelen. Harry stak zijn hand uit en trok Hermelien omhoog; Ron klom ook op de rug van de draak en een fractie van een seconde later besefte die dat hij niet langer geboeid was.

Het beest steigerde en brulde oorverdovend. Harry drukte zijn knieën tegen zijn rug en greep zich zo goed mogelijk aan de kartelige schubben vast terwijl de draak zijn vleugels spreidde, de krijsende kobolden als kegels tegen de grond sloeg en opsteeg. Harry, Ron en Hermelien drukten zich plat, maar schaafden toch tegen het plafond terwijl de draak naar de ingang van de tunnel dook. De achtervolgende kobolden gooiden dolken, maar die ketsten af op de flanken van de draak.

'Zo komen we er nooit uit! Hij is veel te groot!' gilde Hermelien, maar de draak sperde zijn muil open en spuwde vuur. De geblakerde zijwanden en het plafond van de tunnel verkruimelden en de draak klauwde zich op pure kracht door de tunnel heen. Harry kneep zijn ogen dicht, tegen de hitte en het stof. Hij werd verdoofd door het gedonder van neervallend gesteente en het gebrul van de draak en kon zich alleen maar wanhopig vastklampen. Hij dacht dat ze ieder moment afgeschud zouden worden, maar toen gilde Hermelien: 'Defodio!'

Ze hielp de draak om de tunnel te vergroten en sneed het plafond weg terwijl het beest zich een weg naar boven baande, naar de frisse lucht, weg van de krijsende kobolden. Harry en Ron volgden haar voorbeeld en verbrijzelden het plafond met Gruizelvloeken. Ze passeerden het onderaardse meer en het enorme, kruipende, brullende dier scheen te voelen dat de vrijheid nabij was. De tunnel achter hen werd versperd door de zwiepende, met stekels bezette staart van de draak en lag vol met rotsblokken en afgebroken stalactieten. Het gekletter van de Oorverdovers van de kobolden leek langzaam weg te sterven en door de vurige adem van de draak waagde niemand zich in de tunnel voor hen - En toen, door een combinatie van spreuken en de brute kracht van de draak, baanden ze zich ook een weg door de laatste tunnel en bereikten ze de marmeren zaal. Tovenaars en kobolden vluchtten gillend weg en eindelijk had de draak voldoende ruimte om zijn vleugels te spreiden. Hij rook koele buitenlucht en richtte zijn gehoornde kop op de ingang van de bank. Met Harry, Ron en Hermelien op zijn rug ploegde de draak door de metalen deuren, liet die verbogen en scheef aan hun scharnieren hangend achter zich, wankelde de Wegisweg op en steeg met klapperende vleugels op.

Hoofdstuk 27

DE LAATSTE BERGPLAATS

Ze konden met geen mogelijkheid sturen; de draak zag niet waar hij heen ging en als hij een scherpe bocht maakte of kantelde in de lucht, zouden ze zich niet langer aan zijn brede rug kunnen blijven vastklampen. Desondanks voelde Harry zich voornamelijk dankbaar terwijl ze steeds hoger klommen en de stad zich onder hen uitspreidde als een grijs met groene kaart, dankbaar omdat ze ontsnapt waren uit een situatie die hopeloos geleken had. Hij boog zich laag over de hals van de draak en hield zich zo goed en zo kwaad als het ging vast aan de metaalachtige schubben. De koele wind was verzachtend voor zijn verschroeide en verbrande huid. De vleugels van de draak zwiepten als molenwieken door de lucht en achter zich hoorde Harry Ron keihard vloeken, al wist hij niet of dat van opluchting was of van angst. Hermelien snikte.

Na een minuut of vijf begon Harry minder bang te worden dat de draak hen zou afgooien. Het dier wilde kennelijk alleen maar zo snel mogelijk wegvluchten van zijn onderaardse gevangenis, maar Harry had geen flauw idee hoe ze ooit weer van zijn rug af moesten komen. Hij wist niet hoe lang draken konden vliegen zonder te landen en ook niet of deze draak, die bijna blind was, wel een goed plekje zou kunnen vinden om neer te strijken. Harry keek constant om zich heen en verbeeldde zich dat hij zijn litteken weer voelde prikken...

Hoe lang zou het duren voor Voldemort wist dat ze hadden ingebroken in de kluis van de Van Detta's? Wanneer zouden de kobolden Bellatrix op de hoogte brengen, en hoe snel zouden ze beseffen wat er gestolen was? En als ze eenmaal wisten dat de gouden beker ontbrak, wat dan? Voldemort zou weten dat ze op Gruzielementenjacht waren...

De draak snakte blijkbaar naar koelere en frissere lucht, want hij ging alsmaar hoger, tot ze tussen kille wolkenflarden door vlogen en Harry de gekleurde stipjes van de talloze auto's die Londen in en uit stroomden niet langer kon onderscheiden. Ze vlogen steeds verder, over een lappendeken van groene en bruine velden en over wegen en rivieren die zich als matte en glanzende linten door het landschap slingerden.

'Wat zou hij zoeken?' schreeuwde Ron terwijl ze steeds verder naar het noorden vlogen.

'Geen idee,' brulde Harry. Zijn handen waren gevoelloos van de kou, maar hij durfde de draak geen moment los te laten. Hij vroeg zich al een tijdje af wat ze moesten doen als ze de kust zagen en de draak koers zette naar open zee. Harry was verkleumd en verging van de honger en dorst. Wanneer zou de draak voor het laatst gevoerd zijn? Hij zou dadelijk toch iets moeten eten? En stel dat hij dan besefte dat er drie heel smakelijke mensen op zijn rug zaten? De zon begon onder te gaan en de hemel werd donkerblauw, maar de draak vloog verder. Dorpen en steden verdwenen in de verte, terwijl de enorme schaduw van het dier als een donkere wolk over de aarde gleed.

Harry's hele lichaam deed pijn van de moeite die het kostte om op de rug van het beest te blijven zitten.

'Verbeeld ik het me of dalen we nou?' riep Ron nadat het een tijd stil was geweest.

Harry keek omlaag en zag donkergroene bergen, en meren die glansden als koper in het licht van de ondergaande zon. Hij tuurde langs de flank van de draak en zag het landschap steeds dichterbij komen en gedetailleerder worden. Hij vroeg zich af of het dier aan het weerkaatsende zonlicht gezien had dat er water in de buurt was.

De draak daalde steeds verder, in enorme spiralen, en mikte zo te zien op een van de kleinere meren.

'Laten we springen als we laag genoeg zijn!' riep Harry tegen de anderen.

'Gewoon in het water duiken, voor hij beseft dat wij er zijn!'

De anderen stemden daarmee in, al klonk Hermeliens stem een beetje zwakjes. Harry zag de golvende weerspiegeling van de brede, gele onderbuik van de draak.

'NU!'

Hij liet zich langs de flank van de draak glijden en viel met zijn voeten vooruit omlaag. Ze waren toch nog hoger geweest dan hij gedacht had. Harry plonsde in ijskoud water en zonk als een baksteen in een groene wereld vol waterplanten. Hij schopte met zijn voeten en kwam hijgend weer boven. Enorme rimpelingen breidden zich uit rond de plaats waar Ron en Hermelien in het water gevallen waren. De draak had blijkbaar niets gemerkt en scheerde vijftien meter verder over het meer, water opscheppend met zijn gehavende bek. Ron en Hermelien kwamen ook boven, hoestend en naar adem snakkend, maar de draak vloog met verwoed klapperende vleugels verder en landde uiteindelijk een heel eind verderop, aan de andere kant van het meer.

Harry, Ron en Hermelien zwommen naar de dichtstbijzijnde oever.

Het water was niet diep; algauw waadden ze meer door modder en riet dan dat ze zwommen en ten slotte ploften ze hijgend en doorweekt op glibberig gras neer.

Hermelien hoestte en rilde. Harry zou dolgraag zijn blijven liggen, want hij had het idee dat hij zo in slaap zou kunnen vallen, maar hij kwam wankelend overeind, pakte zijn toverstok en begon hen te omringen met de gebruikelijke beschermingsspreuken.

Toen hij daarmee klaar was, ging hij weer bij de anderen zitten. Het was de eerste keer dat hij hen goed had kunnen bekijken sinds hun ontsnapping uit de kluis. Ron en Hermelien hadden lelijke rode schroeiplekken op hun armen en gezicht en op sommige plaatsen waren hun kleren weggebrand. Met een pijnlijk gezicht wreven ze elixer van essenkruid op hun vele verwondingen. Hermelien gaf het flesje aan Harry en viste toen drie kruiken pompoensap die ze uit De Schelp had meegenomen uit haar tasje, plus schone, droge gewaden voor iedereen. Ze verkleedden zich en klokten het pompoensap naar binnen.

'Nou, het goede nieuws is dat we een Gruzielement te pakken hebben,' zei Ron, die keek hoe zijn handen genazen. 'Het slechte nieuws -'

'- is dat we geen zwaard meer hebben,' zei Harry met op elkaar geklemde kaken, terwijl hij elixer van essenkruid door een schroeiplek in zijn spijkerbroek op een brandwond druppelde.

'Geen zwaard meer,' beaamde Ron. 'Die vuile kleine oplichter... '

Harry haalde het Gruzielement uit de zak van het natte jack dat hij net had uitgetrokken en legde het op het gras. Het glinsterde in het licht van de ondergaande zon en ze keken ernaar terwijl ze hun pompoensap opdronken.

'We hoeven het deze keer tenminste niet te dragen. Je zou een beetje voor gek lopen met dat ding om je nek,' zei Ron en hij veegde zijn mond af met de rug van zijn hand.

Hermelien keek naar de overkant van het meer, waar de draak nog steeds stond te drinken.

'Wat zou er nu met hem gebeuren?' vroeg ze. 'Zou hij het redden, denk je?'

'Je lijkt Hagrid wel,' zei Ron. 'Het is een draak, Hermelien. Draken kunnen heel goed voor zichzelf zorgen. We kunnen ons beter druk maken om onszelf.'

'Hoezo?'

'Nou, ik weet niet goed hoe ik het moet zeggen,' zei Ron, 'maar héél misschien hebben ze gemerkt dat we hebben ingebroken bij Goudgrijp.'

Ze begonnen alle drie te lachen en konden er bijna niet meer mee ophouden. Harry's ribben deden zeer en hij voelde zich licht in zijn hoofd van de honger, maar hij liet zich languit op zijn rug vallen, onder de rode avondhemel, en lachte tot hij schor was.

'Maar wat moeten we nu doen?' zei Hermelien ten slotte, en na een paar laatste hikgeluidjes werd ze weer serieus. 'Nu weet hij het, hè? Jeweetwel weet dat wij op de Gruzielementen uit zijn!'

'Misschien durven ze het hem niet te vertellen,' zei Ron hoopvol.

'Misschien proberen ze te verdoezelen dat -'

De rode hemel, de geur van het meer en Rons stemgeluid verdwenen abrupt toen de pijn als een zwaard door Harry's hoofd sneed. Hij stond in een schemerige kamer, met een halve kring van tovenaars tegenover zich. Aan zijn voeten knielde een kleine, trillende gedaante.

'Wat zei je?' Zijn stem was hoog en kil, maar vanbinnen werd hij verscheurd door woede en angst. Het enige wat hij gevreesd had - maar het kon niet waar zijn, hij zou niet weten hoe - De bevende kobold durfde niet naar de rode ogen te kijken.

'Zeg het nog eens!' mompelde Voldemort. 'Zeg het nog eens!'

'H-heer,' stamelde de kobold. Zijn zwarte ogen waren groot van angst.

'H-heer... w-we probeerden z-ze t-tegen te houden... bedriegers, Heer...bedriegers die - die hebben ingebroken in de - in de k-kluis van de Van Detta's... '

'Bedriegers? Wat voor bedriegers? Ik dacht dat Goudgrijp methodes had om bedriegers te ontmaskeren? Wie waren het?'

'Har... Har... Harry P-Potter en twee h-handlangers, Heer...'

'En wat hebben ze gestolen?' zei hij. Zijn stem sloeg bijna over en een vreselijke angst rees in hem op. 'Wat hebben ze gestolen?'

'Een... een k-kleine gouden b-beker, Heer... '

Een kreet van razernij en ontkenning werd uit zijn keel geperst, alsof het de kreet van een vreemde was. Hij was dol van woede, buiten zichzelf: het kon niet waar zijn, het was onmogelijk! Niemand had het ooit geweten! Hoe kon Potter zijn grootste geheim geraden hebben? De Zegevlier zwiepte door de lucht en groen licht flitste door de kamer. De geknielde kobold viel dood neer en de toekijkende tovenaars vluchtten in paniek. Bellatrix en Lucius Malfidus duwden anderen opzij terwijl ze naar de deur sprintten en zijn toverstok zwiepte opnieuw en opnieuw en iedereen die nog in de kamer was werd gedood, iedereen, omdat ze het gewaagd hadden hem dit nieuws te brengen, omdat ze van de gouden beker gehoord hadden - Hij stampte woedend op en neer, als enige levende tussen de doden, en zag in gedachten zijn schatten, zijn waarborgen, zijn garanties voor onsterfelijkheid. Het dagboek was vernietigd en de beker was gestolen: stel dat, stel dat, de jongen ook van de andere Gruzielementen wist? Kon hij dat weten? Was hij al in actie gekomen? Had hij al meer Gruzielementen opgespoord? Zat Perkamentus erachter? Perkamentus, die hem nooit vertrouwd had, die in zijn opdracht vermoord was en wiens toverstok hij nu bezat, maar die ondanks de smadelijke nederlaag van de dood nu handelde via de jongen, de jongen - Maar als de jongen een Gruzielement vernield had zou hij, Heer Voldemort, dat toch gevoeld en geweten hebben? Hij, de grootste tovenaar van allemaal, de machtigste, de vernietiger van Perkamentus en talloze andere, naamloze en waardeloze mensen! Hoe zou Heer Voldemort het niét geweten kunnen hebben als hij, zo belangrijk en kostbaar, aangevallen en verminkt werd? Hij had weliswaar niets gevoeld toen zijn dagboek was vernietigd, maar hij had altijd gedacht dat dat was omdat hij destijds nog geen lichaam had gehad om mee te voelen. Hij was toen minder dan een geest geweest... nee, de rest moest veilig zijn... de andere Gruzielementen moesten nog intact zijn...

Maar hij moest het zeker weten, hij moest het controleren... Hij ijsbeerde door de kamer en schopte het lijk van de kobold opzij. Beelden borrelden in een gloeiend waas door zijn oververhitte brein: het meer, het huisje, Zweinstein - Langzaam werd hij een beetje rustiger en bekoelde zijn woede enigszins.

Hoe kon de jongen weten dat hij de ring verborgen had in het huisje van de Mergels? Niemand wist dat hij aan de Mergels verwant was. Hij had die familieband altijd zorgvuldig geheimgehouden en niemand had de moorden ooit op zijn conto kunnen schrijven. Nee, de ring moest veilig zijn.

En hoe kon de jongen, of wie dan ook, weten van de grot, of ooit zijn beschermende maatregelen omzeilen? Het idee dat het medaillon gestolen zou kunnen zijn was absurd...

En wat Zweinstein betrof: hij wist als enige waar hij het Gruzielement verborgen had, omdat hij als enige de diepste geheimen van die plek had achterhaald...

En dan was er nog Nagini, die nu altijd bij hem in de buurt moest blijven, onder zijn bescherming, en die hij niet meer op missies kon sturen...

Maar om er absoluut zeker van te zijn moest hij al zijn bergplaatsen opnieuw bezoeken en de bescherming van ieder Gruzielement verdubbelen...

een taak, net als de speurtocht naar de Zegevlier, die hij in zijn eentje moest opknappen...

Waar moest hij het eerst naartoe? Welk Gruzielement liep het grootste gevaar? Een oud gevoel van onbehagen stak de kop weer op toen hij zich herinnerde dat Perkamentus zijn middelste naam geweten had...misschien had Perkamentus het verband gelegd met de Mergels... misschien was hun verlaten huis wel zijn minst veilige bergplaats: dat zou hij het eerst bezoeken.

Het meer... nee, dat was uitgesloten... hoewel het heel in de verte mogelijk was dat Perkamentus via het weeshuis van sommige van zijn jeugdige misdragingen had gehoord.

En Zweinstein... maar hij wist dat zijn Gruzielement daar veilig was.

Het was al onmogelijk voor Potter om ongemerkt in Zweinsveld te komen, laat staan in de school zelf. Desondanks zou het verstandig zijn om Sneep te waarschuwen dat de jongen misschien zou proberen het kasteel binnen te dringen... het zou uiteraard veel minder verstandig zijn om Sneep te laten weten waaróm Potter zou willen terugkeren. Het was ook een ernstige fout geweest om zich op Bellatrix en Malfidus te verlaten; hun stompzinnigheid en roekeloosheid toonden maar weer eens aan dat je nooit, nooit iemand kon vertrouwen.

Hij zou eerst naar het huisje van de Mergels gaan en Nagini meenemen; hij zou de slang van nu af aan altijd bij zich houden. Hij verliet de kamer en liep door de hal naar de donkere tuin, waar de fontein klaterde.

Hij riep de slang in Sisselspraak en die kwam meteen aanglijden, als een lange schaduw...

Harry's ogen gingen abrupt open toen hij zichzelf dwong om terug te keren naar het hier en nu. Hij lag aan de oever van het meer, in het licht van de ondergaande zon, en Ron en Hermelien keken naar hem. Naar hun bezorgde gezichten en zijn kloppende litteken te oordelen was zijn plotselinge uitstapje naar het brein van Voldemort niet onopgemerkt gebleven. Harry kwam moeizaam overeind. Hij rilde en was vagelijk verbaasd dat hij nog nat was onder zijn gewaad. De beker lag ogenschijnlijk onschuldig in het gras met op de achtergrond het meer, donkerblauw met gouden glinsteringen in de laatste zonnestralen.

'Hij weet het.' Zijn eigen stem klonk vreemd en diep na het schelle gekrijs van Voldemort. 'Hij weet het en gaat controleren hoe het met de andere is en het laatste -' Harry was al overeind gekrabbeld '- is op Zweinstein. Ik wist het wel. Ik wist het.'

'Wat?'

Ron gaapte hem aan en Hermelien ging ongerust op haar knieën zitten.

'Maar wat heb je dan gezien? Hoe weet je dat?'

'Ik zag dat hij hoorde van de beker. Ik - ik zat in zijn hoofd en hij -'

Harry dacht aan de moorden '- hij is echt razend en ook bang. Hij snapt niet hoe wij van de Gruzielementen weten en wil nu kijken of de andere veilig zijn, te beginnen met de ring. Hij denkt dat het Gruzielement op Zweinstein het veiligst is, omdat Sneep daar is en omdat het zo moeilijk is om er ongemerkt binnen te komen. Ik denk dat hij daar het laatst zal gaan kijken, maar toch zou hij er binnen een paar uur kunnen zijn -'

'Heb je ook gezien waar het is?' vroeg Ron, die eveneens opstond.

'Nee, hij concentreerde zich op het waarschuwen van Sneep en dacht niet aan de bergplaats -'

'Wacht, wacht!' riep Hermelien toen Ron het Gruzielement pakte en Harry zijn Onzichtbaarheidsmantel te voorschijn haalde. 'We kunnen niet zomaar gaan! We hebben nog helemaal geen plan! We moeten eerst -'

'We moeten nú weg,' zei Harry beslist. Hij had gehoopt dat hij zou kunnen slapen en had zich verheugd op zijn eerste overnachting in de nieuwe tent, maar dat was nu onmogelijk. 'Kun je je voorstellen wat hij zal doen als hij beseft dat de ring en het medaillon verdwenen zijn? Stel dat hij besluit dat het Gruzielement toch niet veilig is op Zweinstein en het ergens anders heen brengt?'

'Maar hoe moeten we het kasteel binnenkomen?'

'We gaan naar Zweinsveld,' zei Harry, 'en zodra we weten hoe de beveiliging rond de school geregeld is, proberen we iets te bedenken.

Onder de Onzichtbaarheidsmantel, Hermelien. Ik wil dat we deze keer bij elkaar blijven.'

'Maar we passen niet allemaal -'

'Het is donker. Ik denk niet dat iemand onze voeten zal zien.'

Aan de overkant van het meer klapten reusachtige vleugels. De draak had voldoende gedronken en steeg weer op. Ze stopten even met hun voorbereidingen en keken hoe het dier hoger en hoger klom, zwart afgetekend tegen de avondschemering, tot het uiteindelijk achter een berg verdween. Hermelien ging tussen de anderen in staan. Harry trok de mantel zo ver mogelijk over hen heen, ze draaiden rond en werden verzwolgen door de samenpersende duisternis.

Hoofdstuk 28

DE VERMISTE SPIEGEL

Harry's voeten daalden neer op straatstenen. Hij zag de o zo vertrouwde dorpsstraat van Zweinsveld, vol donkere etalages, met in de verte het silhouet van zwarte bergen en de bocht in de weg die naar Zweinstein leidde.

Er straalde licht door de ramen van de Drie Bezemstelen en met pijn in zijn hart herinnerde Harry zich hoe hij bijna een jaar geleden op vrijwel dezelfde plaats geland was, met zijn arm om een vreselijk verzwakte Perkamentus. Dat schoot allemaal in een flits door zijn hoofd, meteen nadat ze geland waren, maar net toen hij de armen van Ron en Hermelien wilde loslaten gebeurde het.

De stilte werd verscheurd door een gil die wel iets weg had van Voldemorts kreet toen hij beseft had dat de beker gestolen was: iedere zenuw in Harry's lichaam tintelde en hij wist onmiddellijk dat ze ontdekt waren. Hij keek de anderen aan onder de Onzichtbaarheidsmantel, maar op dat moment vloog de deur van de Drie Bezemstelen al open en sprintten er een stuk of tien Dooddoeners naar buiten, met hun toverstok in de aanslag.

Harry greep Rons pols toen die zijn stok ophief. Er waren te veel Dooddoeners om te Verlammen en ze zouden hun positie verraden als ze dat probeerden. Een van de Dooddoeners zwaaide met zijn stok en het gegil hield op, al weergalmde het nog even tussen de heuvels.

'Accio mantel!' brulde een andere Dooddoener.

Harry greep de plooien van de mantel, maar die werd niet weggetrokken: de Sommeerspreuk had niet gewerkt.

'Dus je hebt je lakentje niet om, Potter?' schreeuwde de Dooddoener die de spreuk geprobeerd had. Tegen zijn metgezellen zei hij: 'We moeten ons verspreiden! Hij is hier ergens!'

Zes leden van de groep holden in hun richting. Harry, Ron en Hermelien schuifelden zo vlug mogelijk achteruit, de dichtstbijzijnde zijstraat in, en de Dooddoeners draafden op nog geen halve meter afstand langs.

Ze wachtten in het donker en luisterden hoe de Dooddoeners op en neer renden. Het licht van hun toverstokken flitste door de straat.

'Laten we weer weggaan!' fluisterde Hermelien. 'Nu meteen Verdwijnselen!'

'Goed idee,' zei Ron, maar voor Harry antwoord kon geven schreeuwde een Dooddoener: 'We weten dat je er bent, Potter, en je kunt niet ontsnappen! We zullen je vinden!'

'Ze verwachtten ons,' fluisterde Harry. 'Dat gekrijs was speciaal bedoeld om hen te waarschuwen als wij zouden komen. Ik denk dat ze maatregelen hebben genomen om ons hier te houden of in de val te lokken 'Hoe zit het met de Dementors?' riep een andere Dooddoener. 'Laat die los, dan vinden ze hem wel!'

'De Heer van het Duister wil niet dat iemand anders Potter doodt -'

'Dementors doden hem ook niet! De Heer van het Duister wil Potters leven, niet zijn ziel. Ik denk dat hij een stuk gemakkelijker te doden zal zijn als hij eerst gekust is!'

Er klonk instemmend gemompel en Harry voelde de angst om zijn hart slaan. Om Dementors te verjagen zouden ze Patronussen moeten oproepen en dan waren ze erbij.

'We móéten proberen te Verdwijnselen, Harry!' fluisterde Hermelien.

Ze had het nog niet gezegd of Harry voelde hoe een onnatuurlijke kou zich door de straat verspreidde. Alle licht werd weggezogen en zelfs de sterren verdwenen. In het aardedonker pakte Hermelien zijn arm en samen draaiden ze rond.

Het was alsof de lucht plotseling massief was geworden. Ze konden niet Verdwijnselen: de Dooddoeners hadden hun eigen bezweringen uitgesproken. De kou sneed steeds feller door Harry heen. Samen met Ron en Hermelien trok hij zich verder in het zijstraatje terug, op de tast en zo min mogelijk geluid makend. Opeens kwamen er wel tien Dementors geruisloos de hoek om glijden. Ze waren alleen zichtbaar omdat ze nog donkerder waren dan de duisternis, met hun zwarte mantels en rottende, met korsten overdekte handen. Voelden ze angst in hun nabijheid? Daar was Harry van overtuigd: het was alsof ze sneller kwamen aanglijden. Harry hoorde de slepende, reutelende ademhaling die hij zo verafschuwde. Ze proefden de wanhoop in hun omgeving en sloten hun prooi langzaam in - Harry hief zijn toverstok op: hij weigerde zich aan de kus van een Dementor te onderwerpen, wat er daarna ook gebeuren zou. Hij dacht aan Ron en Hermelien terwijl hij fluisterde: 'Expecto patronum!'

Het zilveren hert spoot uit zijn toverstok en viel aan. De Dementors vluchtten en ergens in de verte hoorde Harry een triomfantelijke kreet.

'Hij is het! Daar, verderop! Ik zag zijn Patronus, het was een hert!'

De Dementors hadden zich teruggetrokken en de sterren straalden weer, maar de voetstappen van de Dooddoeners kwamen snel dichterbij.

Voor Harry in zijn paniek kon besluiten wat hij doen moest, knarste er een grendel. Aan de overkant van het smalle straatje ging een deur open en een ruwe stem zei: 'Potter! Hierheen, vlug!'

Harry gehoorzaamde meteen en sprintte samen met Ron en Hermelien naar de deuropening.

'Naar boven! Hou de Onzichtbaarheidsmantel om en maak geen geluid!' mompelde een lange gedaante, die naar buiten glipte en de deur achter zich dichtsloeg.

Harry had eerst geen idee gehad waar ze waren, maar nu zag hij in het flakkerende licht van één enkele kaars de groezelige, met zaagsel bestrooide gelagkamer van de Zwijnskop. Ze renden naar een tweede deur achter de bar, die naar een gammele houten trap leidde, gingen zo snel mogelijk naar boven en kwamen in een zitkamer met een versleten vloerkleed en een kleine open haard. Boven de schoorsteenmantel hing een groot olieverfschilderij van een blond meisje, dat lief maar ook een beetje wezenloos voor zich uit staarde.

Op straat klonk een hoop geschreeuw. Met de Onzichtbaarheidsmantel om slopen ze naar het vuile raam en keken naar beneden. Hun redder, die Harry nu herkende als de waard van de Zwijnskop, had als enige geen kap op.

'Nou en?' bulderde hij tegen de Dooddoeners. 'Nou en? Als jullie Dementors bij mij in de straat laten komen, stuur ik een Patronus op ze af! Ik wil ze hier niet hebben! Dat heb ik al eerder gezegd! Ik wil het niet!'

'Dat was jouw Patronus helemaal niet!' zei een Dooddoener. 'Dat was de Patronus van Potter. Het was een hert!'

'Een hert?' brulde de waard en hij pakte zijn toverstok. 'Een hert? Stomme idioot - expecto patronum!'

Er spoot een groot, gehoornd beest uit zijn toverstok, dat met zijn kop omlaag naar de dorpsstraat draafde en uit het zicht verdween.

'Dat was niet wat ik gezien heb -' zei de Dooddoener, maar hij leek nu minder zeker van zijn zaak.

'Iemand was met spertijd buiten. Je hebt het lawaai gehoord,' zei een van zijn makkers tegen de waard. 'Het is verboden om met spertijd op straat te zijn -'

'Val dood met je spertijd! Als ik mijn kat buiten wil zetten, dan doe ik dat!'

'Heb jij de Merg en Beenbezwering laten afgaan?'

'En wat dan nog? Word ik nou naar Azkaban afgevoerd? Word ik vermoord omdat ik even mijn neus buiten mijn eigen deur heb gestoken? Nou, ga je gang dan maar! Alleen hoop ik dat jullie niet te vlug op jullie Duistere Tekentjes gedrukt hebben. Ik denk niet dat Jeweetwel het zal waarderen als jullie hem helemaal hierheen laten komen voor mij en mijn oude kat!'

'Maak je over ons niet druk,' zei een van de Dooddoeners. 'Je kunt je beter zorgen maken over jezelf. Jij was tenslotte met spertijd buiten!'

'En waar wilden jullie toverdranken en vergif verpatsen als mijn kroeg gesloten wordt? Wat gebeurt er dan met jullie handeltjes?'

'Is dat een dreigement?'

'Ik zeg niks. Daarom komen jullie hier, of niet soms?'

'En toch heb ik een Patronus in de vorm van een hert gezien!' hield een Dooddoener vol.

'Een hert?' brulde de waard. 'Het is een geit, mafkees!'

'Oké, oké, we hebben ons vergist,' zei de tweede Dooddoener. 'Maar als je nog een keer met spertijd buiten bent, zullen we niet zo genadig zijn!'

De Dooddoeners liepen terug naar de dorpsstraat. Hermelien kreunde van opluchting, kwam wankelend onder de mantel vandaan en plofte in een gammele stoel. Harry deed de gordijnen dicht en liet de Onzichtbaarheidsmantel van zichzelf en Ron afglijden. Ze hoorden hoe de waard beneden de grendels weer voor de deur schoof en de trap op kwam.

Harry's aandacht werd getrokken door iets op de schoorsteenmantel: een kleine, rechthoekige spiegel die onder het portret van het meisje stond.

De waard kwam binnen.

'Stelletje idioten!' zei hij bars en hij keek van de een naar de ander.

'Waarom zijn jullie naar Zweinsveld gekomen?'

'Bedankt,' zei Harry. 'We kunnen u niet genoeg bedanken. U hebt ons leven gered.'

De barman gromde iets. Harry liep naar hem toe en probeerde door zijn lange, piekerige, ijzergrijze haar en baard heen te kijken. De waard droeg een bril en achter de vuile glazen waren zijn ogen felblauw.

'Ik heb uw oog gezien in de spiegel!'

Er viel een stilte en Harry en de waard keken elkaar aan.

'U hebt Dobby gestuurd.'

De waard knikte en keek of hij de elf zag.

'Ik dacht dat hij bij jullie zou zijn. Wat is er met hem gebeurd?'

'Hij is dood,' zei Harry. 'Bellatrix van Detta heeft hem vermoord.'

De uitdrukking van de waard veranderde niet. Na enkele ogenblikken zei hij: 'Het spijt me dat te horen. Ik mocht die elf graag.'

Hij draaide zich om en stak de lampen aan met tikjes van zijn toverstok.

'U bent Desiderius,' zei Harry tegen de rug van de waard.

Die bevestigde dat niet, maar ontkende het ook niet. Hij bukte zich om het vuur aan te steken.

'Hoe komt u hieraan?' vroeg Harry. Hij liep naar de spiegel van Sirius, de tegenhanger van de spiegel die hij bijna twee jaar geleden gebroken had.

'Van Lor gekocht, ongeveer een jaar geleden,' zei Desiderius. 'Albus vertelde me wat het was. Ik heb geprobeerd een beetje op jullie te letten.'

Ron snakte naar adem.

'De zilveren hinde!' zei hij opgewonden. 'Was die ook van u?'

'Waar heb je het over?' vroeg Desiderius.

'Iemand stuurde ons een Patronus in de vorm van een hinde!'

'Met jouw hersens zou je best een Dooddoener kunnen zijn, jongen.

Ik heb toch net laten zien dat mijn Patronus een geit is?'

'O ja,' zei Ron. 'Ja... nou... ik heb honger,' voegde hij er verdedigend aan toe en zijn maag rammelde luid.

'Ik heb eten,' zei Desiderius. Hij slofte de kamer uit en kwam even later terug met een groot brood, een stuk kaas en een tinnen kan met mede, die hij op een tafeltje bij het vuur zette. Ze waren allemaal uitgehongerd en vielen meteen aan. Een tijdje was het stil, afgezien van het knetteren van het haardvuur, het gerinkel van bekers en smakkende geluiden.

'Nou,' zei Desiderius toen ze genoeg gegeten hadden en Harry en Ron slaperig onderuitgezakt zaten in hun stoelen. 'We moeten bedenken hoe we jullie hier weer weg krijgen. 's Nachts lukt het niet: jullie hebben zelf gehoord wat er gebeurt als iemand dan op straat komt. De Merg en Beenbezwering begint te krijsen en de Dooddoeners komen nog sneller op jullie af dan Boomtrullen op Doxy-eitjes. Bovendien denk ik niet dat ik nog een keer een hert voor een geit kan laten doorgaan. Wacht tot het licht is en de spertijd voorbij is, doe dan de Onzichtbaarheidsmantel om en vertrek te voet. Als jullie een heel eind van Zweinsveld vandaan zijn, ergens in de bergen, kunnen jullie weer Verdwijnselen.

Wie weet lopen jullie Hagrid wel tegen het lijf. Hij en Groemp houden zich daar ergens schuil in een grot sinds ze geprobeerd hebben hem te arresteren.'

'We gaan niet weg,' zei Harry. 'We moeten Zweinstein binnen zien te komen.'

'Doe niet zo achterlijk, jongen,' zei Desiderius.

'We moeten wel,' zei Harry.

'Wat jullie moeten doen,' zei Desiderius en hij boog zich naar voren, 'is hier heel vlug weer weggaan.'

'U begrijpt het niet. We hebben niet veel tijd meer. We moeten naar het kasteel. Perkamentus - ik bedoel uw broer - wilde dat we -'

Het schijnsel van het haardvuur maakte de vuile brillenglazen van Desiderius even ondoorzichtig. Het waren opeens twee glanzende, uitdrukkingsloze witte schijven en Harry moest aan de blinde ogen van de reuzenspin Aragog denken.

'Mijn broer Albus wilde zoveel,' zei Desiderius. 'En het liep vaak niet zo best af met de mensen die bij zijn grootse plannen betrokken waren.

Je moet zo ver mogelijk bij die school uit de buurt blijven, Potter. Vlucht naar het buitenland, als het even kan. Vergeet mijn broer en zijn slimme plannetjes. Hij is nu ergens waar dit hem niet meer raken kan en jullie zijn hem helemaal niks verschuldigd.'

'U begrijpt het niet,' herhaalde Harry.

'O, begrijp ik het niet?' zei Desiderius zacht. 'Denk je dat ik mijn eigen broer niet begrijp? Denk je dat jij hem beter kende dan ik?'

'Dat bedoel ik niet,' zei Harry. Zijn gedachten werkten traag door de uitputting en de overvloed aan eten en wijn. 'Het is alleen... hij heeft me iets opgedragen.'

'O ja?' zei Desiderius. 'Toch wel iets leuks, hoop ik? Iets aangenaams? Eenvoudig ook? Iets wat je rustig kunt overlaten aan een ongekwalificeerde jonge tovenaar zonder bang te hoeven zijn dat hij het misschien niet aankan?'

Ron lachte nogal grimmig en Hermeliens uitdrukking was gespannen.

'Ik - nee, het is niet eenvoudig,' zei Harry. 'Maar ik moet -'

'"Moet"? Je moet helemaal niks, jongen! Hij is dood!' zei Desiderius bars. 'Laat het gaan, voor het jou ook je leven kost! Red jezelf!'

'Dat kan ik niet.'

'Waarom niet?'

'Ik -' Harry voelde zich overweldigd. Hij kon het niet uitleggen en zette daarom zelf de aanval in. 'Maar u vecht ook. U bent lid van de Orde van de Feniks -'

'Ik was lid,' zei Desiderius. 'Het is afgelopen met de Orde van de Feniks.

Jeweetwel heeft gewonnen, het is voorbij, en wie iets anders beweert, houdt alleen zichzelf voor de gek. Je zult hier nooit veilig zijn, Potter.

Hij wil je veel te graag te grazen nemen. Ga naar het buitenland, duik onder, red je leven. Misschien kun je die twee het beste meenemen.' Hij gebaarde met zijn duim naar Ron en Hermelien. 'Ze zullen hun hele leven gevaar lopen nu iedereen weet dat ze je geholpen hebben.'

'Ik kan niet weg,' zei Harry. 'Ik heb een opdracht gekregen -'

'Geef hem lekker door aan iemand anders!'

'Dat gaat niet. Ik moet het doen. Perkamentus heeft het allemaal uitgelegd 'O ja? Meen je dat? En heeft hij je echt alles verteld? Was hij eerlijk tegen je?'

Harry wilde dolgraag 'ja' zeggen, maar om de een of andere reden kwam dat simpele woordje niet over zijn lippen. Desiderius scheen te weten wat hij dacht.

'Ik kende mijn broer, Potter. Dingen geheimhouden, dat heeft hij met de paplepel ingegoten gekregen. Geheimen en leugens, daar zijn we mee opgegroeid en Albus... die was er een kei in.'

De ogen van de oude man gleden naar het portret van het meisje boven de schoorsteenmantel. Nu Harry eens wat beter keek, zag hij dat het het enige schilderij in de kamer was. Er waren ook geen foto's, zelfs niet van Albus Perkamentus.

'Meneer Perkamentus,' zei Hermelien schuchter. 'Is dat uw zus? Ariana?'

'Ja,' zei Desiderius kortaf. 'Heb je Rita Pulpers gelezen, jongedame?'

Ondanks de rode gloed van het vuur was het duidelijk dat Hermelien een hoofd kreeg als een biet.

'Engelbert Dop had het over haar,' zei Harry, in een poging Hermelien te beschermen.

'Die ouwe sukkel,' mompelde Desiderius en hij nam nog een slok mede. 'Dop vond mijn broer zo'n beetje het grootste genie dat ooit op aarde heeft rondgelopen. Nou ja, daar was hij niet de enige in. Volgens mij denken jullie drie er net zo over.'

Harry zei niets. Hij wilde niet opnieuw beginnen over de twijfels en onzekerheden die hem maandenlang geplaagd hadden. Hij had zijn keuze gemaakt toen hij Dobby's graf dolf. Toen had hij besloten verder te gaan op het kronkelende en gevaarlijke pad dat Albus Perkamentus voor hem had uitgestippeld. Hij had geaccepteerd dat Perkamentus hem niet alles verteld had, en dat hij gewoon vertrouwen moest hebben.

Hij wilde niet opnieuw aan het twijfelen slaan of iets horen wat hem misschien van zijn doel zou afbrengen. Hij keek in de doordringende, felblauwe ogen van Desiderius, die zo sprekend op die van zijn broer leken. Bij Desiderius had Harry ook het gevoel dat hij dwars door hem heen keek, dat hij precies wist wat hij dacht en hem daarom verachtte.

'Professor Perkamentus gaf heel veel om Harry,' zei Hermelien.

'Ja?' zei Desiderius. 'Vreemd dat bijna iedereen om wie mijn broer veel gaf uiteindelijk heel wat slechter af was dan wanneer hij ze gewoon met rust had gelaten.'

'Hoe bedoelt u?' vroeg Hermelien geschokt.

'Doet er niet toe,' zei Desiderius.

'Maar dat is een ernstige beschuldiging!' zei Hermelien. 'Hebt u - hebt u het over uw zus?'

Desiderius keek haar woedend aan. Zijn lippen bewogen even, alsof hij kauwde op de woorden die hij tegen probeerde te houden, maar toen barstte hij los.

'Toen Ariana zes was, werd ze aangevallen en toegetakeld door drie Dreuzeljongens. Ze hadden haar zien toveren toen ze stiekem door de heg van de achtertuin gluurden. Ariana was nog maar een kind en had haar toverkracht niet onder controle; dat heeft niemand op die leeftijd.

Ik denk dat ze schrokken van wat ze zagen. Ze wurmden zich door de heg en toen Ariana niet kon laten zien hoe ze dat kunstje gedaan had, besloten ze het kleine monster een lesje te leren, zodat ze het niet nog een keer zou doen. Alleen lieten ze zich ietsje te veel meeslepen.'

Hermeliens ogen waren groot in de gloed van het haardvuur en Ron leek een beetje misselijk. Desiderius stond op, even lang als Albus, en door zijn woede en de intensiteit van zijn verdriet had hij plotseling iets angstaanjagends.

'Ze maakten haar kapot: ze werd nooit meer de oude. Ze weigerde om nog te toveren, maar kon haar toverkracht ook niet zomaar laten verdwijnen; die woekerde vanbinnen voort en maakte haar gek. Als ze haar magie echt niet meer onder controle had, spatte die er soms opeens uit.

Af en toe kon ze vreemd en gevaarlijk zijn, maar meestal was ze lief, bang, en onschuldig.

Mijn vader zocht de drie kleine rotzakken die het gedaan hadden op en leerde ze een lesje,' vervolgde Desiderius. 'En daarom werd hij opgesloten in Azkaban. Hij heeft nooit gezegd waarom hij het gedaan had, want als ze op het Ministerie gehoord hadden wat er van Ariana geworden was, zou ze voorgoed zijn opgeborgen in het St. Holisto. Dan hadden ze haar als een ernstige bedreiging voor het Internationale Statuut van Geheimhouding beschouwd, omdat ze in haar labiele toestand ieder moment met toverkracht kon gaan sproeien.

We moesten zorgen voor een veilige, rustige omgeving. We verhuisden, zeiden dat ze ziek was en dat mijn moeder haar verzorgde, en probeerden haar zo kalm en gelukkig mogelijk te houden.

Ik was haar lievelingetje,' ging Desiderius verder en toen hij dat zei, was het alsof ze een groezelige schooljongen zagen achter zijn rimpels en verwarde baard. 'Albus niet, die zat altijd op zijn slaapkamer als hij thuis was, druk bezig met lezen, zijn prijzen tellen en corresponderen met "de beroemdste magische namen uit die tijd". Albus vond Ariana vooral lastig. Nee, ze hield het meest van mij. Ik kon haar overhalen om te eten als mijn moeder dat niet voor elkaar kreeg, ik kon haar kalmeren als ze een van haar woedeaanvallen had, en als het goed met haar ging hielp ze me de geiten te voeren.

Maar op een dag, toen ze veertien was... kijk, ik was niet thuis,' zei Desiderius.

'Als ik thuis was geweest, had ik haar kunnen kalmeren. Ariana had weer een van haar woedeaanvallen, en mijn moeder was ook niet de jongste meer en... het was een ongeluk. Ariana wist zelf niet wat ze deed.

Maar mijn moeder was dood.'

Harry voelde een vreselijke mengeling van afkeer en medelijden. Hij wilde eigenlijk niets meer horen, maar Desiderius praatte verder. Harry vroeg zich af hoe lang het geleden was dat hij hier voor het laatst over gesproken had - als hij dat überhaupt ooit had gedaan.

'Nou, dus de wereldreis van Albus en onze kleine Dop was van de baan. Ze kwamen allebei naar huis, voor de begrafenis, en toen ging Dop in zijn eentje op pad en werd Albus het hoofd van de familie. Ha!'

Desiderius spuwde in het vuur.

'Ik had graag voor haar willen zorgen, dat zei ik ook tegen Albus.

School interesseerde me niet. Ik had best thuis willen blijven, maar Albus zei dat ik mijn opleiding moest afmaken en dat hij de taak van mijn moeder zou overnemen. Wel een stapje terug voor ons Grote Genie. Je krijgt geen prijzen omdat je voor je half krankzinnige zusje zorgt en om de paar dagen verhindert dat ze het huis opblaast. Maar een tijdje ging het best goed... tot hij kwam opdagen.'

Desiderius keek nu uitgesproken dreigend.

'Grindelwald. Eindelijk iemand met wie mijn broer op zijn eigen niveau kon praten, iemand die even intelligent en getalenteerd was als hij. De zorg voor Ariana kwam op een laag pitje te staan, terwijl zij hun plannetjes smeedden voor een nieuwe, door tovenaars geleide wereldorde en zochten naar Relieken en waar ze allemaal nog meer in geïnteresseerd waren. Grootse plannen waar de hele tovergemeenschap van zou profiteren, en wat deed het ertoe als één meisje een beetje verwaarloosd werd? Het doel heiligt de middelen, zoals Albus gezegd zou hebben.

Maar na een paar weken was ik het echt zat. Het was bijna tijd om terug te gaan naar Zweinstein en dus zei ik ze eens even goed de waarheid, recht in hun gezicht, net zoals ik dat nu met jou doe.' Harry kon zich Desiderius gemakkelijk voorstellen als een boze, slungelige tiener die zijn oudere broer ervanlangs gaf. 'Ik zei, het is tijd om er een punt achter te zetten. Je kunt haar niet verplaatsen, daar is ze veel te ziek voor. Je kunt haar niet meenemen terwijl je van hot naar haar reist en mooie toespraken afsteekt om volgelingen op de been te krijgen. Nou, dat vond hij niet leuk om te horen,' zei Desiderius. Zijn ogen waren opnieuw een paar tellen onzichtbaar toen het vuur op zijn brillenglazen scheen. 'Grindelwald vond het nog veel minder leuk. Hij werd kwaad. Hij zei dat ik een stom klein ventje was en dat ik hem en mijn geniale broer niet moest dwarsbomen... begreep ik dan niet dat mijn arme zus niet meer verborgen hoefde te blijven zodra ze de wereld eenmaal veranderd hadden, de tovenaars uit hun isolement hadden bevrijd en de Dreuzels een toontje lager hadden laten zingen? Het draaide op een knetterende ruzie uit... en ik trok mijn toverstok en Grindelwald de zijne en toen werd de Cruciatusvloek tegen me gebruikt door de beste vriend van mijn broer. Albus probeerde Grindelwald tegen te houden, en toen duelleerden we alle drie met elkaar, en ik denk dat het door al het geknal en de lichtflitsen kwam, daar kon Ariana gewoon niet tegen -'

Alle kleur trok weg uit het gezicht van Desiderius, alsof hij dodelijk gewond was.

'- en ik denk dat ze wilde helpen, maar ze wist eigenlijk niet wat ze deed, en ik weet ook niet wie het gedaan heeft, dat had ieder van ons kunnen zijn... maar toen was ze dood.'

Zijn stem stokte bij dat laatste woord en hij viel op de dichtstbijzijnde stoel neer. Hermeliens gezicht was nat van de tranen en Ron was bijna net zo bleek als Desiderius. Harry voelde alleen maar weerzin; hij wilde dat hij het verhaal niet gehoord had, dat hij het voorgoed uit zijn gedachten zou kunnen verbannen.

'Wat... wat vreselijk,' fluisterde Hermelien.

'Weg,' kraste Desiderius. 'Voor altijd en eeuwig.'

Hij veegde zijn neus af aan zijn mouw en schraapte zijn keel.

'Vanzelfsprekend nam Grindelwald meteen de benen. In zijn eigen land werd hij ook al van een paar van dat soort akkefietjes verdacht, en hij wilde niet dat de dood van Ariana ook nog eens op zijn conto werd geschreven. En voor Albus was het natuurlijk een bevrijding. Hij was bevrijd van de last die zijn zus was geweest, vrij om de grootste tovenaar aller tijden te -'

'Hij heeft het nooit als een bevrijding gevoeld,' zei Harry.

'Pardon?' zei Desiderius.

'Nooit,' zei Harry. 'Op de avond dat uw broer stierf, dronk hij een toverdrank die hem krankzinnig maakte. Hij begon te gillen en te smeken tegen iemand die er niet was. "Doe ze geen pijn, alsjeblieft... doe mij maar pijn."'

Ron en Hermelien keken Harry met grote ogen aan. Hij had de gebeurtenissen op het eilandje in het meer nooit gedetailleerd beschreven; dat was allemaal verdrongen door wat er gebeurd was nadat hij en Perkamentus naar Zweinstein waren teruggekeerd.

'Hij dacht dat hij weer vocht met u en Grindelwald. Dat weet ik,' zei Harry. Hij herinnerde zich hoe Perkamentus had gejammerd en gesmeekt.

'Hij dacht dat hij weer zag hoe Grindelwald u en Ariana pijn deed... dat was een marteling voor hem. Als u hem toen had kunnen zien, zou u nooit meer zeggen dat het een bevrijding voor hem was.'

Desiderius staarde in gedachten verzonken naar zijn dooraderde, knoestige handen. Na een lange stilte zei hij: 'Maar hoe weet je of mijn broer ook in jouw geval niet dacht dat het doel de middelen heiligde, Potter? Hoe weet je of je voor hem ook niet gewoon een onbelangrijke pion was, net als mijn zusje?'

Harry voelde even een ijzige twijfel.

'Daar geloof ik niks van. Perkamentus hield van Harry,' zei Hermelien.

'Waarom heeft hij hem dan geen opdracht gegeven om onder te duiken?' antwoordde Desiderius. 'Waarom zei hij niet dat hij zichzelf in veiligheid moest brengen, moest zien te overleven?'

'Omdat je eigen veiligheid niet altijd het belangrijkst is!' zei Harry voor Hermelien antwoord kon geven. 'Soms moet je aan anderen denken, en dan heiligt het doel misschien inderdaad de middelen! Het is oorlog!'

'Je bent zeventien, jongen!'

'Ik ben meerderjarig en ik ben van plan om door te vechten, ook al hebt u het dan opgegeven.'

'Wie zegt dat ik het opgegeven heb?'

'"Het is afgelopen met de Orde van de Feniks",' herhaalde Harry. '"Jeweetwel heeft gewonnen, het is voorbij en wie iets anders beweert, houdt alleen zichzelf voor de gek".'

'Ik zei niet dat ik het leuk vond, maar het is wel de waarheid!'

'Nee!' zei Harry. 'Uw broer wist hoe hij Jeweetwel kon verslaan en hij heeft die kennis aan mij doorgegeven. Ik blijf vechten tot Jeweetwel inderdaad verslagen is - of tot aan mijn dood. Denk niet dat ik niet weet hoe dit zou kunnen eindigen. Dat weet ik al jaren.'

Hij verwachtte dat Desiderius hem zou uitlachen of ertegenin zou gaan, maar dat deed hij niet. Hij fronste alleen zijn voorhoofd.

'We moeten Zweinstein binnen zien te komen,' zei Harry. 'Als u ons niet kunt helpen, wachten we tot het licht is, laten u verder met rust en proberen dan zelf iets te bedenken. Als u ons wél kunt helpen - dan is dit het aangewezen moment om dat te zeggen.'

Desiderius bleef roerloos zitten en staarde Harry aan met de ogen die zo sprekend op die van zijn broer leken. Ten slotte schraapte hij zijn keel, stond op, liep om het tafeltje heen en stapte naar het portret van Ariana.

'Je weet wat je moet doen,' zei hij.

Ze glimlachte, draaide zich om en liep weg; niet zoals mensen in toverportretten dat meestal deden, door hun lijst te verlaten, maar via de lange tunnel die achter haar geschilderd leek te zijn. Ze keken hoe haar slanke gedaante kleiner en kleiner werd en uiteindelijk werd opgeslokt door de duisternis.

'Eh - wat -?' begon Ron.

'Er is nu nog maar één manier om de school binnen te komen,' zei Desiderius.

'De oude geheime gangen worden aan beide kanten bewaakt, er zweven constant Dementors langs de buitengrens van het terrein en volgens mijn bronnen wordt er ook binnen de school regelmatig gepatrouilleerd.

Zweinstein is nog nooit zo zwaar bewaakt geweest. Hoe jullie iets willen doen als jullie binnen zijn, nu Sneep schoolhoofd is en de Kragges plaatsvervangende schoolhoofden... maar goed, dat is jullie pakkie-an. Je zei dat je bereid was om te sterven, Potter.'

'Maar wat...?' zei Hermelien en ze keek fronsend naar het schilderij van Ariana.

Er verscheen een wit stipje aan het eind van de geschilderde tunnel.

Ariana kwam teruglopen en werd groter en groter, maar ze had nu iemand bij zich, iemand die opgewonden voorthinkte. Zijn haar was langer dan Harry het ooit gezien had, hij had een hoop lelijke wonden in zijn gezicht en zijn kleren waren gerafeld en gescheurd. De twee gedaantes werden steeds groter, tot hun hoofd en schouders het hele portret vulden. Toen zwaaide het schilderij weg van de muur, als een kleine deur, en zagen ze de opening van een tunnel. En uit die opening klom Marcel Lubbermans.

Zijn haar was inderdaad te lang, zijn gezicht gehavend en zijn gewaad gescheurd, maar hij schreeuwde het uit van blijdschap terwijl hij van de schoorsteenmantel sprong en riep: 'Ik wist wel dat je zou komen! Ik wist het, Harry!'

Hoofdstuk 29

HET VERLOREN DIADEEM

'Marcel - wat - hoe? -'

Marcel zag Ron en Hermelien en omhelsde hen ook, schreeuwend van blijdschap. Hoe langer Harry keek, hoe erger Marcel eraan toe leek te zijn. Eén oog was geel en paars opgezwollen, hij had diepe wonden in zijn gezicht en zag er haveloos uit, alsof hij al een hele tijd in de openlucht verbleef.

Toch straalde zijn gehavende gezicht toen hij Hermelien losliet en herhaalde: 'Ik wist dat jullie zouden komen! Ik zei steeds tegen Simon dat het een kwestie van tijd was!'

'Wat is er met je gebeurd, Marcel?'

'Wat? O, dit?' Marcel wuifde zijn verwondingen weg. 'Stelt niks voor.

Simon is er erger aan toe, dat zullen jullie wel zien. Nou, zullen we dan maar? O,' zei hij tegen Desiderius, 'tussen haakjes, Des, er komen waarschijnlijk nog een paar mensen aan.'

'Nog een paar mensen?' zei Desiderius verontwaardigd. 'Hoe bedoel je, nog een paar mensen? Het is spertijd en er ligt een Merg en Beenbezwering over het dorp, Lubbermans.'

'Weet ik, daarom Verschijnselen ze beneden in de gelagkamer,' zei Marcel. 'Zou je ze door willen sturen als ze er zijn? Bedankt.'

Marcel stak zijn hand uit en hielp Hermelien om op de schoorsteenmantel te klimmen en in de tunnel te stappen. Ze werd gevolgd door Ron en toen door Marcel.

'Ik kan u niet genoeg bedanken,' zei Harry tegen Desiderius. 'Dit is de tweede keer dat u onze levens hebt gered.'

'Pas er dan een beetje beter op,' zei Desiderius kortaf. 'Misschien zal ik ze geen derde keer kunnen redden.'

Harry klom ook op de schoorsteenmantel en stapte in het gat achter Ariana's portret. Aan de andere kant bevond zich een afgesleten stenen trap; zo te zien bestond de tunnel al jaren. Koperen lampen hingen aan de wanden en de lemen vloer was hard en glad. Terwijl ze liepen, gleden hun schaduwen flikkerend als waaiers over de muren.

'Hoe lang is deze tunnel er al?' vroeg Ron toen ze op weg gingen. 'Hij staat volgens mij niet op de Sluipwegwijzer, hè Harry? Ik dacht dat er maar zeven geheime gangen naar de school leidden.'

'De andere gangen hebben ze voor aanvang van het schooljaar verzegeld,' zei Marcel. 'Daar kom je nu niet meer doorheen. De ingangen zijn vervloekt en bij de uitgang wachten Dooddoeners en Dementors.'

Hij begon breed grijnzend achteruit te lopen, genietend van de aanblik van zijn vrienden. 'Maar dat doet er allemaal niet toe... is het waar? Hebben jullie echt ingebroken bij Goudgrijp? En zijn jullie ontsnapt op de rug van een draak? Iedereen heeft het erover. Kragge heeft Terry Bootsman in elkaar geslagen omdat hij er tijdens het avondeten in de Grote Zaal over praatte!'

'Ja, het is waar,' zei Harry.

Marcel lachte.

'Wat hebben jullie met de draak gedaan?'

'Losgelaten in het wild,' zei Ron. 'Hermelien wilde hem als huisdier houden -'

'Niet overdrijven, Ron!'

'Maar wat hebben jullie allemaal uitgevoerd? Een hoop mensen zeiden dat je gewoon op de vlucht was, Harry, maar daar geloofde ik niets van. Volgens mij zijn jullie ergens mee bezig.'

'Dat klopt,' zei Harry, 'maar vertel ons eerst eens over Zweinstein, Marcel. We weten helemaal niets.'

'Het is... nou, het is niet echt Zweinstein meer,' zei Marcel en zijn glimlach verdween. 'Hebben jullie van de Kragges gehoord?'

'De twee Dooddoeners die nu lesgeven?'

'Ze doen meer dan alleen maar lesgeven,' zei Marcel. 'Ze delen ook alle straffen uit en als het om straffen gaat, kunnen de Kragges er wat van.'

'Net als Omber?'

'Vergeleken met hen is Omber een doetje. Als we iets hebben uitgehaald, moeten de andere leraren ons eigenlijk doorsturen naar de Kragges, maar als het even kan doen ze dat niet. Je kunt merken dat ze die lui net zo haten als wij.

Amycus geeft les in wat eerst Verweer Tegen de Zwarte Kunsten heette, maar nu alleen nog Zwarte Kunsten. Soms moeten we de Cruciatusvloek oefenen op mensen die straf verdiend hebben -'

'Wat?'

De stemmen van Harry, Ron en Hermelien galmden door de tunnel.

'Ja,' zei Marcel. 'Zo kom ik hieraan.' Hij wees op een diepe snee in zijn gezicht. 'Ik weigerde eraan mee te doen. Maar sommige leerlingen vinden het prachtig, vooral Korzel en Kwast. Volgens mij is dit de eerste keer dat ze ergens in uitblinken.

Alecto, de zus van Amycus, geeft Dreuzelkunde; dat vak is nu voor iedereen verplicht. We moeten allemaal naar haar luisteren terwijl zij uitlegt waarom Dreuzels net beesten zijn, stom en smerig, dat ze door hun vreselijke wandaden de tovenaars gedwongen hebben onder te duiken, maar dat de natuurlijke rangorde nu gelukkig hersteld wordt. Deze hier,' zei hij en hij wees op een andere snee in zijn gezicht, 'heb ik opgelopen toen ik vroeg hoeveel Dreuzelbloed zij en haar broer hadden.'

'Jemig, Marcel,' zei Ron. 'Soms is een gevatte opmerking op zijn plaats en soms ook niet.'

'Je hebt haar niet gehoord,' zei Marcel. 'Jij zou het ook niet gepikt hebben.

Het punt is dat het helpt als mensen niet over zich laten lopen. Dat geeft iedereen weer een beetje moed. Dat merkte ik ook altijd als jij het deed, Harry.'

'Maar ze hebben je als een soort messenslijper gebruikt, Marcel,' zei Ron. Hij keek geschokt toen ze een lamp passeerden en Marcels toegetakelde gezicht extra goed zichtbaar was.

Marcel haalde zijn schouders op.

'Geeft niks. Ze willen niet al te veel zuiver bloed vergieten, dus martelen ze ons wel een beetje als we brutaal zijn, maar vermoorden doen ze ons niet.'

Harry wist niet wat erger was: de dingen die Marcel zei of de nuchtere, achteloze manier waarop hij het zei.

'De enigen die echt gevaar lopen, zijn mensen die lastige vrienden of familieleden buiten de school hebben. Die worden vaak gegijzeld. Die ouwe Xeno Leeflang zei ietsje te onomwonden waar het op stond in De Kibbelaar, dus sleurden ze Loena uit de trein toen ze met de kerstvakantie naar huis ging.'

'Alles is goed met Loena, Marcel. We hebben haar gezien -'

'Ja, weet ik. Ze heeft een boodschap aan me over weten te brengen.'

Marcel haalde een gouden munt uit zijn zak en Harry herkende een van de nep-Galjoenen die de Strijders van Perkamentus gebruikten om berichten aan elkaar door te geven.

'Echt reuze handig,' zei Marcel met een brede glimlach tegen Hermelien.

'De Kragges zijn er nooit achter gekomen hoe we met elkaar communiceerden en daar werden ze helemaal gek van. We slopen 's nachts vaak stiekem de slaapzaal uit en kalkten dan leuzen op de muren. De Strijders van Perkamentus Zoeken Nieuwe Rekruten, dat soort dingen.

Sneep kon het niet uitstaan.'

'Jullie slopen?' zei Harry. Het was hem niet ontgaan dat Marcel de verleden tijd gebruikt had.

'Nou, het werd na verloop van tijd wel steeds lastiger,' zei Marcel. 'We raakten Loena kwijt met kerst en Ginny kwam na Pasen niet meer terug, en wij drietjes waren zo'n beetje de leiders. De Kragges wisten blijkbaar wel dat ik achter veel van die dingen zat en pakten me hard aan. En toen werd Michel Kriek betrapt terwijl hij een eerstejaars probeerde te bevrijden die ze ondersteboven aan het plafond gehangen hadden en behoorlijk zwaar gemarteld. Daarna zat de schrik er wel een beetje in.'

'Je meent het?' mompelde Ron terwijl de tunnel geleidelijk omhoog begon te lopen.

'Nou, ik kon niet van mensen verlangen dat ze hetzelfde zouden doormaken als Michel en daarom stopten we maar met dat soort stunts.

We bleven ons wel verzetten en geheime operaties uitvoeren, tot ze een paar weken geleden besloten dat er maar één manier was om mij klein te krijgen en ze achter oma aan gingen.'

'Wat?' zeiden Harry, Ron en Hermelien in koor.

'Ja,' zei Marcel. Hij hijgde nu een beetje omdat de tunnel zo steil omhoogliep.

'In feite wel logisch. Leerlingen ontvoeren zodat hun familie zich zou gedragen had goed gewerkt, dus het was een kwestie van tijd voor ze het ook andersom zouden proberen. Het punt is alleen,' zei Marcel, en tot zijn verbazing zag Harry dat hij grijnsde, 'dat ze in het geval van oma ietsje te veel hooi op hun vork namen. Een oud heksje dat helemaal alleen woonde: ze dachten waarschijnlijk dat ze niet hun beste Dooddoeners hoefden te sturen.' Marcel lachte. 'Hoe dan ook, Donders ligt nog in het St. Holisto en oma is op de vlucht. Ze heeft me een brief gestuurd -' Marcel klopte op de borstzak van zijn gewaad '- waarin ze schrijft dat ze trots op me is, dat ik een ware zoon van mijn ouders ben en dat ik het goede werk vooral moet voortzetten.'

'Wauw,' zei Ron.

'Ja,' zei Marcel blij. 'Maar toen ze beseften dat ze in feite geen greep op me hadden, besloten ze dat Zweinstein ook wel zonder mij kon. Of ze van plan waren me te vermoorden of naar Azkaban te sturen wist ik niet, maar wel dat het tijd was om onder te duiken.'

'Maar,' zei Ron, die er niets meer van snapte, 'zijn we dan niet - zijn we nu niet op weg naar Zweinstein?'

'Ja, natuurlijk,' zei Marcel. 'Je zult wel zien. We zijn er bijna.'

Ze gingen een bocht om en zagen ietsje verderop het einde van de tunnel. Een tweede korte trap liep naar net zo'n deur als die achter het portret van Ariana. Marcel duwde de deur open en klom door het gat.

Harry volgde hem en hoorde Marcel roepen tegen mensen die hij nog niet kon zien: 'Kijk eens wie er is! Zei ik het niet?'

Harry stapte de kamer aan het eind van de tunnel in en hoorde een hoop geschreeuw en gegil - 'HARRY!'

'Het is Potter, het is POTTER!'

'Ron!'

'Hermelien!'

Harry kreeg een verwarde indruk van kleurige wandbekleding, lampen en veel gezichten. Een seconde later werden hij, Ron en Hermelien omhelsd, geknuffeld, op hun rug geslagen, door hun haar gestreken en de hand geschud door minstens twintig mensen; het leek wel alsof ze de Zwerkbalcup gewonnen hadden.

'Oké, oké, rustig aan een beetje!' riep Marcel. De andere mensen gaven hun iets meer ruimte en Harry kon zijn omgeving wat beter in zich opnemen.

Hij herkende de kamer absoluut niet. Die had wel iets weg van het interieur van een enorme, uitzonderlijk luxe boomhut, of misschien een gigantische kajuit op een schip. Kleurige hangmatten hingen aan het plafond en aan het balkon dat rond de met donker hout gelambriseerde, raamloze muren liep, en Harry zag een hoop bonte wandtapijten: de gouden leeuw van Griffoendor op zijn rode achtergrond, de das van Huffelpuf, zwart op geel, en de bronskleurige adelaar van Ravenklauw op een veld van blauw. De enige kleuren die ontbraken waren het zilver en groen van Zwadderich. Harry zag uitpuilende boekenkasten, een paar bezemstelen die tegen de muur stonden en in de hoek een grote houten radio.

'Waar zijn we?'

'In de Kamer van Hoge Nood, natuurlijk!' zei Marcel. 'Die heeft zichzelf deze keer overtroffen, hè? De Kragges zaten achter me aan en ik wist dat ik maar één kans had om me te verschuilen. Ik kon nog net op tijd naar binnen glippen en toen zag ik dit! Nou, de eerste keer was het wel ietsje anders: een stuk kleiner, met maar één hangmat en alleen banieren van Griffoendor. Maar steeds als er weer een SVP'er arriveerde, werd de kamer groter.'

'En de Kragges kunnen er niet in?' vroeg Harry. Hij keek of hij ergens een deur zag.

'Nee,' zei Simon Filister. Harry herkende hem pas toen hij zijn mond opendeed, want Simons gezicht was gekneusd en gezwollen. 'Nee, het is een prima schuilplaats. Zolang er maar iemand in de kamer is, kunnen ze ons niet bereiken. Dan gaat de deur niet open. Het is allemaal aan Marcel te danken. Hij weet de Kamer van Hoge Nood echt fantastisch op te roepen. Je moet precies vragen wat je wilt - bijvoorbeeld: "Ik wil niet dat er handlangers van de Kragges binnen kunnen komen" - en dan zorgt de Kamer daarvoor! Je moet gewoon met alle mogelijkheden rekening houden en daar is Marcel een kei in!'

'O, eigenlijk is het heel eenvoudig,' zei Marcel bescheiden. 'Nadat ik hier ongeveer anderhalve dag gezeten had, begon ik echt honger te krijgen.

Ik wilde dat er iets te eten zou zijn, en toen ging de tunnel naar de Zwijnskop open. Zo heb ik Desiderius ontmoet. Hij voorziet ons van eten, want om de een of andere reden is dat het enige wat de Kamer niet doet.'

'Tja, eten is een van de vijf uitzonderingen op Grondels Wet van de Elementaire Transfiguratie,' zei Ron en iedereen keek hem stomverbaasd aan.

'We houden ons hier nu al bijna twee weken schuil,' zei Simon, 'en steeds als we extra hangmatten nodig hebben, dan verschijnen die. De Kamer zorgde zelfs voor een heel behoorlijke badkamer toen er ook meisjes bij kwamen -'

'- die het prettig vonden om zich af en toe te kunnen wassen,' zei Belinda Broom. Harry zag haar nu pas voor het eerst. Toen hij wat beter keek, herkende hij nog meer vertrouwde gezichten: de zusjes Patil, Terry Bootsman, Anton Goldstein, Ernst Marsman en Michel Kriek.

'Maar vertel eens wat jullie allemaal hebben uitgevoerd,' zei Ernst.

'Er doen zoveel geruchten de ronde! We hebben geprobeerd het een beetje te volgen in Met het Oog op Potter.' Hij wees naar de radio. 'Jullie hebben toch niet echt ingebroken bij Goudgrijp?'

'Jawel!' zei Marcel. 'En dat van die draak was ook waar!'

Een paar mensen klapten en joelden. Ron maakte een buiging.

'Wat zochten jullie daar?' vroeg Simon gretig.

Voor ze die vraag konden ontwijken door zelf een vraag te stellen, voelde Harry een verschrikkelijke, schroeiende pijn in zijn litteken. Hij keerde de nieuwsgierige, opgetogen SVP'ers haastig de rug toe en de Kamer van Hoge Nood verdween. Hij stond in een half ingestort huisje.

De verrotte vloerdelen waren opengebroken, een lege gouden doos lag naast het gat en Voldemorts gekrijs van woede galmde door zijn hoofd.

Met een enorme krachtsinspanning maakte Harry zich weer los uit de gedachten van Voldemort en keerde terug naar de Kamer van Hoge Nood. Hij trilde op zijn benen en het zweet liep over zijn gezicht. Ron hield hem overeind.

'Voel je je wel goed, Harry?' zei Marcel. 'Wil je gaan zitten? Je zult wel moe -'

'Nee,' zei Harry. Hij keek naar Ron en Hermelien en probeerde geluidloos duidelijk te maken dat Voldemort ontdekt had dat er nog een Gruzielement gestolen was. Ze hadden maar weinig tijd: als Voldemort besloot om Zweinstein als volgende te bezoeken, zou hun kans verkeken zijn.

'We moeten gaan,' zei hij en aan hun uitdrukking zag hij dat ze het begrepen.

'Wat wilde je doen, Harry?' vroeg Simon. 'Wat is het plan?'

'Plan?' herhaalde Harry. Hij moest al zijn wilskracht gebruiken om niet opnieuw meegezogen te worden door Voldemorts woede. Zijn litteken brandde nog steeds. 'Nou, er is iets wat wij - Ron, Hermelien en ik - moeten doen en dan vertrekken we weer.'

Niemand lachte of joelde nog. Marcel keek hen verward aan.

'Hoe bedoel je, "dan vertrekken we weer"?'

'We kunnen niet lang op Zweinstein blijven,' zei Harry en hij wreef over zijn litteken, in een poging de pijn te verzachten. 'We moeten iets belangrijks doen -'

'Wat dan?'

'Dat - dat kan ik niet zeggen.'

Veel mensen mompelden en Marcel fronste zijn voorhoofd.

'Waarom kun je dat niet zeggen? Heeft het iets te maken met de strijd tegen Jeweetwel?'

'Ja -'

'Dan helpen wij je.'

De andere Strijders van Perkamentus knikten, sommigen enthousiast en anderen plechtig. Een paar stonden zelfs op om te laten zien dat ze bereid waren meteen in actie te komen.

'Je begrijpt het niet.' Harry had het idee dat hij dat de laatste uren al vaak gezegd had. 'We - we mogen het jullie niet vertellen. We moeten het zelf doen - alleen.'

'Waarom?' vroeg Marcel.

'Omdat... ' Harry kon niet wachten om op zoek te gaan naar het Gruzielement, of in elk geval met Ron en Hermelien te bespreken waar ze het beste konden zoeken, en het kostte hem grote moeite om helder te denken. Zijn litteken brandde nog steeds. 'Perkamentus heeft Ron, Hermelien en mij een opdracht gegeven,' zei hij zorgvuldig. 'We mochten er verder met niemand over - ik bedoel, hij wilde dat wij het zouden doen, alleen wij.'

'Wij zijn de Strijders,' zei Marcel. 'De Strijders van Perkamentus, net als jullie. Wij hebben het werk van de Strijders voortgezet terwijl jullie de hort op waren -'

'Het is niet bepaald een makkie geweest,' zei Ron.

'Dat beweer ik ook niet, maar ik snap niet waarom jullie ons niet kunnen vertrouwen. Iedereen in deze Kamer heeft moeten onderduiken omdat de Kragges achter hen aan zaten. Iedereen hier heeft bewezen dat hij of zij trouw is aan Perkamentus - trouw aan jou.'

'Hoor eens... ' begon Harry, zonder te weten wat hij nou eigenlijk wilde zeggen. Dat deed er ook niet toe, want op dat moment ging de deur van de tunnel weer open.

'We hebben je boodschap ontvangen, Marcel! Hallo, jullie drietjes. Ik dacht al dat jullie er zouden zijn.'

Het waren Loena en Daan. Simon schreeuwde van blijdschap, holde naar zijn beste vriend toe en omhelsde hem.

'Hallo allemaal,' zei Loena vrolijk. 'O, wat geweldig om terug te zijn!'

'Wat doe jij hier, Loena?' zei Harry verward. 'Hoe ben je -?'

'Ik heb haar laten komen,' zei Marcel en hij liet een nep-Galjoen zien.

'Ik had Loena en Ginny beloofd dat ik het zou laten weten als je weer zou komen opdagen. We dachten dat je dan een opstand zou leiden. Dat we Sneep en de Kragges mores zouden leren.'

'Dat is ook zo,' zei Loena blij. 'Ja toch, Harry? We jagen ze toch weg uit Zweinstein?'

'Hoor eens,' zei Harry, die steeds paniekeriger werd, 'het spijt me heel erg, maar daar zijn we niet voor teruggekomen. We moeten iets doen en dan -'

'Laten jullie ons weer aan ons lot over?' zei Michel Kriek.

'Nee!' zei Ron. 'Uiteindelijk zal iedereen ervan profiteren. Het heeft allemaal te maken met de strijd tegen Jeweetwel -'

'Laat ons dan helpen!' zei Marcel boos. 'Wij willen meedoen!'

Harry keek om toen hij opnieuw een geluid hoorde. Zijn hart leek even stil te staan, want Ginny klom uit het gat in de muur, gevolgd door Fred, George en Leo Jordaan. Ginny glimlachte stralend tegen Harry. Die was vergeten hoe mooi ze was, of anders viel het hem nu pas echt op, maar hij was nog nooit zo blij geweest om haar te zien.

'Desiderius begint een beetje chagrijnig te worden,' zei Fred. Hij stak zijn hand op toen een hoop mensen hem luidkeels begroetten. 'Hij wil slapen, maar er marcheren constant mensen door zijn kroeg.'

Harry's mond viel open. Na Leo Jordaan klom Harry's ex-vriendinnetje Cho Chang uit het gat. Ze glimlachte naar hem.

'Ik heb de boodschap ontvangen,' zei ze. Ze liet haar nep-Galjoen zien en ging naast Michel Kriek zitten.

'Nou, wat is het plan, Harry?' vroeg George.

'Er is geen plan,' zei Harry. Hij was nog steeds verward omdat er plotseling zoveel mensen verschenen waren en kon het allemaal niet goed bevatten nu zijn litteken zo vreselijk veel pijn deed.

'Dus we zien wel als het zover is?' zei Fred. 'Zo mag ik het horen!'

'Dit kan niet, Marcel,' zei Harry. 'Waarom heb je ze terug laten komen? Het is gewoon krankzinnig -'

'Het wordt toch knokken?' zei Daan, die ook zijn nep-Galjoen liet zien. 'Volgens de boodschap was Harry terug en zou het op vechten uitdraaien! Ik moet wel eerst een toverstok te pakken zien te krijgen -'

'Heb je niet eens een toverstok?' zei Simon.

Plotseling wendde Ron zich tot Harry.

'Waarom kunnen ze niet helpen?'

'Wat?'

'Ze kunnen ons helpen.' Zo zacht dat alleen Hermelien, die tussen hen in stond, het ook kon verstaan zei Ron: 'We weten niet waar het is.

We moeten het zo snel mogelijk zien te vinden. We hoeven toch niet te zeggen dat het om een Gruzielement gaat?'

Harry keek eerst naar Ron en toen naar Hermelien, die mompelde: 'Ron heeft gelijk. We weten niet eens wat we zoeken. We hebben de anderen nodig.' Harry leek nog steeds niet overtuigd en ze voegde eraan toe: 'Je hoeft niet alles alleen te doen, Harry.'

Harry dacht razendsnel na. Zijn litteken deed nog steeds pijn en zijn hoofd dreigde open te splijten. Perkamentus had hem gewaarschuwd dat hij alleen Ron en Hermelien over de Gruzielementen mocht vertellen.

Geheimen en leugens, daar zijn we mee opgegroeid en Albus... die was er een kei in... Veranderde hij in een tweede Perkamentus, die zijn geheimen angstvallig koesterde en nooit iemand vertrouwde? Maar Perkamentus had Sneep wel vertrouwd en waar had dat toe geleid? Tot moord op het dak van de hoogste toren...

'Goed dan,' zei hij zacht tegen Ron en Hermelien. 'Oké,' riep hij tegen de anderen en het geroezemoes in de Kamer stierf weg. Fred en George, die moppen hadden verteld aan de mensen om hen heen, zwegen ook en iedereen keek aandachtig en opgewonden naar Harry.

'We moeten iets zien te vinden,' zei Harry. 'Iets - iets wat ons zal helpen om Jeweetwel te verslaan. Het moet hier ergens op Zweinstein zijn, maar we weten niet waar. Het zou van Rowena Ravenklauw kunnen zijn geweest. Heeft iemand ooit van een dergelijk voorwerp gehoord, of wel eens iets gezien met haar adelaar erop?'

Hij keek hoopvol naar het groepje Ravenklauwen, naar Padma, Michel, Terry en Cho, maar kreeg antwoord van Loena, die op de armleuning van Ginny's stoel zat.

'Nou, je hebt natuurlijk haar verloren diadeem. Daar heb ik je al eens eerder over verteld, Harry. Weet je nog wel? Het verloren diadeem van Ravenklauw? Papa probeert het na te maken.'

'Ja, maar het verloren diadeem is verloren, Loena,' zei Michel Kriek nogal schamper. 'Daar gaat het nou juist om.'

'Wanneer is het verloren gegaan?' vroeg Harry.

'Eeuwen geleden,' zei Cho en de moed zonk Harry in de schoenen.

'Volgens professor Banning is het diadeem verdwenen na de dood van Ravenklauw. Er is wel naar gezocht, maar -' ze keek naar haar medeleerlingen van Ravenklauw '- niemand heeft het ooit gevonden, hè?'

Ze schudden allemaal het hoofd.

'Sorry hoor, maar wat is een diadeem?' vroeg Ron.

'Een soort kroon,' zei Terry Bootsman. 'Volgens de overlevering had het diadeem van Ravenklauw magische eigenschappen en vergrootte het de wijsheid van de drager.'

'Ja, daarom heeft papa de zuigbuizen van het Knarkloppertje -'

Harry viel Loena in de rede.

'Heeft iemand ooit iets gezien wat erop lijkt?'

Ze schudden hun hoofd weer. Harry keek naar Ron en Hermelien en zag dat zij net zo teleurgesteld waren als hij. Een voorwerp dat al zo lang spoorloos was, leek geen goede kandidaat voor het Gruzielement...maar voor Harry een nieuwe vraag kon formuleren, zei Cho: 'Als je benieuwd bent hoe het diadeem eruitgezien zou kunnen hebben, kan ik je wel naar onze leerlingenkamer brengen, Harry. Daar staat een standbeeld van Ravenklauw dat het diadeem draagt.'

Harry's litteken schroeide weer en even werd de Kamer van Hoge Nood wazig. Hij zag donkere aarde onder zich langs glijden en voelde de enorme slang die om zijn schouders gewikkeld was. Voldemort vloog weer. Harry wist niet of hij op weg was naar de grot of het kasteel, maar ze hadden in elk geval nog maar heel weinig tijd.

'Hij is weer onderweg,' zei hij zachtjes tegen Ron en Hermelien. Hij keek eerst even naar Cho en toen naar de anderen. 'Ik weet dat het niet bepaald een geweldige aanwijzing is, maar ik ga even naar dat beeld kijken.

Dan heb ik tenminste een idee hoe het diadeem eruitziet. Wacht hier op me en pas op het andere... op de beker.'

Cho was al opgestaan, maar Ginny zei nogal fel: 'Nee, Loena brengt Harry wel. Ja toch, Loena?'

'Ja, leuk!' zei Loena blij en Cho ging teleurgesteld weer zitten.

'Hoe komen we hier uit?' vroeg Harry aan Marcel.

'Hier.'

Hij bracht Harry en Loena naar een kleine kast in de hoek, die toegang gaf tot een steile trap.

'De trap komt iedere dag ergens anders uit, daarom hebben ze hem nooit kunnen vinden,' zei hij. 'Het enige probleem is dat wij ook nooit precies weten waar we terecht zullen komen. Wees voorzichtig, Harry. Ze patrouilleren 's nachts constant door de gangen.'

'Geen probleem,' zei Harry. 'Tot zo.'

Hij en Loena liepen vlug de trap op. Die was lang, maakte onverwachte bochten en werd verlicht door fakkels. Ten slotte stuitten ze op een ogenschijnlijk massieve muur.

'Vooruit, hieronder,' zei Harry tegen Loena. Hij pakte zijn Onzichtbaarheidsmantel, gooide die over hen heen en duwde zachtjes tegen de muur.

Die smolt weg zodra Harry hem aanraakte en ze glipten naar buiten.

Harry keek even om en zag dat de muur onmiddellijk weer vaste vorm aannam. Ze stonden in een donkere gang; Harry trok Loena de schaduw in, voelde in het buideltje om zijn nek en haalde de Sluipwegwijzer te voorschijn. Hij hield hem vlak onder zijn neus en na een tijdje zoeken zag hij hun eigen stipjes.

'We zijn op de vijfde verdieping,' fluisterde hij en hij keek hoe het stipje van Vilder een gang verderop van hen af bewoog. 'Kom op, hierheen.'

Ze liepen op hun tenen door de gang.

Harry had al vaak 's nachts door het kasteel geslopen, maar zijn hart was nog nooit zo tekeergegaan als nu. Het was ook nog nooit zo belangrijk geweest dat ze veilig op hun bestemming zouden aankomen. Harry en Loena liepen door vierkante plekken maanlicht, langs harnassen waarvan het vizier knarste bij het horen van hun zachte voetstappen, en om hoeken waarachter van alles en nog wat op de loer zou kunnen liggen.

Steeds als er voldoende licht was keek Harry op de Sluipwegwijzer, en ze bleven twee keer even staan om een geest te laten passeren zonder de aandacht op zichzelf te vestigen. Harry verwachtte ieder moment een obstakel tegen het lijf te lopen en zijn grootste angst was Foppe. Na iedere stap luisterde hij met gespitste oren of hij iets hoorde wat op de nadering van de klopgeest zou kunnen wijzen.

'Hierheen, Harry,' fluisterde Loena. Ze plukte aan zijn mouw en trok hem mee naar een wenteltrap.

Ze klommen in strakke, duizelingwekkende spiralen omhoog. Harry was nog nooit in deze toren geweest. Uiteindelijk kwamen ze bij een deur zonder kruk of sleutelgat. Harry zag alleen onbewerkt, oeroud hout en een bronzen klopper in de vorm van een adelaar.

Loena stak een bleke hand uit, die nogal griezelig in de lucht zweefde en niet aan haar arm of lichaam vast leek te zitten. Ze klopte één keer, maar in de nachtelijke stilte leek het wel een kanonschot. Meteen sperde de adelaar zijn snavel open, maar in plaats van de roep van een vogel hoorden ze een zachte, melodieuze stem vragen: 'Wat was er eerst, de feniks of het vuur?'

'Hmm... wat denk jij, Harry?' vroeg Loena bedachtzaam.

'Hoezo? Hebben jullie niet gewoon een wachtwoord?'

'Nee, je moet een vraag beantwoorden,' zei Loena.

'En als het antwoord fout is?'

'Dan moet je wachten tot er iemand komt die het antwoord wel weet,' zei Loena. 'Op die manier leer je, snap je?'

'Ja... het probleem is alleen dat we nu geen tijd hebben om op iemand anders te wachten, Loena.'

'Ik begrijp wat je bedoelt,' zei Loena ernstig. 'Nou, in dat geval zou ik zeggen dat een cirkel geen begin heeft.'

'Goed geredeneerd,' zei de stem en de deur ging open.

De verlaten leerlingenkamer van Ravenklauw was ruim, rond en luchtiger dan enig andere ruimte die Harry op Zweinstein gezien had. In de met blauwe en bronskleurige zijde bespannen muren boden sierlijk gebogen ramen overdag waarschijnlijk een spectaculair uitzicht op de omringende bergen. Het plafond was gewelfd en beschilderd met sterren, die ook terugkeerden in de nachtblauwe vloerbedekking. Er stonden tafels, stoelen en boekenkasten en in een nis tegenover de deur zag Harry een groot standbeeld van wit marmer.

Harry herkende Rowena Ravenklauw van de buste die hij bij Loena thuis gezien had. Het beeld stond naast een deur die vermoedelijk naar de slaapzalen boven de leerlingenkamer leidde. Hij liep naar de vrouw van marmer, die hem aan leek te staren met een flauwe, enigszins spottende glimlach op haar stenen gezicht: beeldschoon, maar ook een beetje intimiderend. Op haar hoofd was een tere band uitgehouwen die wel iets weg had van de tiara die Fleur tijdens haar huwelijk had gedragen.

Harry zag dat er minuscule woorden in gegrift waren. Hij liet de Onzichtbaarheidsmantel van zich afglijden en ging op de sokkel van het beeld staan om ze te kunnen lezen.

'"Wijsheid zonder grens is ieders liefste wens."'

'Dan is jouw liefste wens nog niet in vervulling gegaan,' zei een hatelijke stem.

Harry draaide zich vliegensvlug om, gleed van de sokkel en viel op de grond. Hij zag de gedaante van Alecto Kragge, met haar afhangende schouders, en terwijl Harry zijn toverstok ophief, drukte ze haar stompe wijsvinger tegen de schedel en slang die in haar onderarm geschroeid waren.

Hoofdstuk 30

HET VERTREK VAN SEVERUS SNEEP

Zodra haar vinger het Duistere Teken raakte, begon Harry's litteken verschrikkelijk te branden. De kamer met het sterrenplafond loste op en hij stond opeens op een stapel rotsblokken onder aan een klif. Om hem heen ruiste de zee en zijn hart was vervuld van triomf - ze hebben de jongen.

Harry keerde weer terug in zijn eigen lichaam toen hij een harde knal hoorde. Gedesoriënteerd hief hij zijn toverstok op, maar Alecto Kragge viel al voorover en sloeg met zo'n dreun tegen de grond dat de glazen deuren van de boekenkasten rinkelden.

'Dit is de eerste keer dat ik iemand Verlamd heb, behalve dan tijdens de lessen van de SVP,' zei Loena geïnteresseerd. 'Het maakt wel meer lawaai dan ik gedacht had.' En inderdaad begon het plafond van de kamer te trillen en hoorden ze haastige voetstappen naderen achter de deur die naar de slaapzalen leidde. Loena's spreuk had de Ravenklauwen die boven sliepen gewekt.

'Loena, waar ben je? Ik moet ook onder de mantel!'

Loena's voeten verschenen uit het niets. Harry liep vlug naar haar toe en ze gooide de mantel over hem heen. Op hetzelfde moment ging de deur open en stroomde een hele menigte Ravenklauwen, allemaal in pyjama, de leerlingenkamer in. Velen snakten naar adem of slaakten kreten van verbazing toen ze Alecto zagen liggen. Langzaam schuifelden ze naar haar toe, alsof ze een verscheurend dier was dat elk moment wakker kon worden en hun kon aanvliegen. Een dappere eerstejaars duwde met zijn grote teen tegen haar achterwerk.

'Volgens mij is ze dood!' zei hij opgetogen.

'Kijk,' fluisterde Loena terwijl de andere Ravenklauwen om Alecto heen gingen staan. 'Ze zijn blij!'

'Ja... geweldig... '

Harry deed zijn ogen dicht. Zijn litteken klopte en hij koos ervoor om weer weg te zinken in de gedachten van Voldemort... hij liep door de tunnel naar de eerste grot... hij had besloten eerst het medaillon te controleren voor hij naar Zweinstein ging... maar lang zou dat niet duren...

Er werd op de deur van de leerlingenkamer geklopt en de Ravenklauwen verstijfden. Aan de andere kant hoorde Harry de zachte, melodieuze stem van de klopper vragen: 'Waar gaan verdwenen voorwerpen heen?'

'Weet ik veel? Hou je kop!' snauwde een onbehouwen stem. Harry herkende hem als die van Alecto's broer, Amycus Kragge. 'Alecto? Alecto? Ben je daar? Heb je hem? Doe open!'

De Ravenklauwen fluisterden met elkaar en leken doodsbang. Opeens klonk er een reeks harde knallen, alsof iemand een pistool leegschoot op de deur.

'ALECTO! Als hij komt en we Potter niet hebben - wil je dat het met ons net zo afloopt als met de Malfidussen? GEEF ANTWOORD!' brulde Amycus. Hij schudde uit alle macht aan de deur, maar die ging niet open.

De Ravenklauwen deinsden achteruit en een paar van de angstigsten holden de trap op naar hun slaapzaal. Net toen Harry zich afvroeg of hij de deur moest opblazen en Amycus Verlammen voor de Dooddoener iets kon uithalen, hoorde hij een tweede en heel vertrouwde stem op de gang.

'Mag ik vragen wat u daar doet, professor Kragge?'

'Ik - probeer - die - rotdeur - open te krijgen!' schreeuwde Amycus.

'Haal Banning! Hij moet de deur openmaken! Nu!'

'Maar uw zuster is toch binnen?' vroeg professor Anderling. 'Heeft professor Banning haar niet eerder op de avond op uw uitdrukkelijke verzoek binnengelaten? Kan zij de deur niet even opendoen? Dan hoeft u niet het halve kasteel bij elkaar te schreeuwen.'

'Ze reageert niet, ouwe feeks die je d'r bent! Maak jij die deur dan open! Allemachtig, maak open! Vlug!'

'Zoals u wilt,' zei professor Anderling ijzig. Er werd zacht met de klopper getikt en de melodieuze stem vroeg opnieuw: 'Waar gaan verdwenen voorwerpen heen?'

'Ze gaan op in het niets, met andere woorden, in het al,' antwoordde professor Anderling.

'Goed geformuleerd,' zei de klopper en de deur ging open.

De weinige Ravenklauwen die nog beneden waren renden naar de trap toen Amycus de kamer in sprintte, met zijn toverstok in de aanslag.

Hij had net zo'n gedrongen postuur als zijn zus en een bleek, pafferig gezicht.

Zijn kleine oogjes zagen meteen dat Alecto roerloos op de grond lag en hij schreeuwde van woede en angst.

'Wat hebben ze gedaan, die kleine etters?' gilde hij. 'Ik martel ze allemaal, een voor een, tot ze opbiechten wie dat gedaan heeft - en wat zal de Heer van het Duister zeggen?' Hij rende naar zijn zus en sloeg met zijn vuist tegen zijn voorhoofd. 'We hebben hem niet en nou hebben ze haar ook nog vermoord!'

'Ze is alleen maar Verlamd,' zei professor Anderling ongeduldig. Ze had zich even gebukt om naar Alecto te kijken. 'Het komt heus wel weer goed met haar.'

'Dat komt het helemaal niet!' brulde Amycus. 'Niet als de Heer van het Duister haar onder handen heeft genomen! Ze heeft hem gewaarschuwd! Ik voelde het teken branden, en hij denkt dat we Potter hebben!'

'"Potter hebben"?' zei professor Anderling op scherpe toon. 'Hoe bedoelt u "Potter hebben"?'

'De Heer van het Duister zei dat Potter wel 'ns zou kunnen proberen de toren van Ravenklauw binnen te dringen en dat we hem moesten waarschuwen als we hem hadden!'

'Wat heeft Harry Potter in 's hemelsnaam in de toren van Ravenklauw te zoeken? Potter hoort op mijn afdeling thuis!'

Onder het ongeloof en de woede in haar stem hoorde Harry ook iets van trots, en hij voelde plotseling een grote genegenheid voor Minerva Anderling.

'Hij zei dat Potter misschien hier zou komen,' zei Kragge. 'Weet ik veel waarom?'

Professor Anderling kwam overeind en haar kleine, donkere ogen flitsten door de kamer. Ze gleden twee keer precies over de plek waar Harry en Loena stonden.

'We geven de kinderen wel de schuld,' zei Amycus en er verscheen een sluwe uitdrukking op zijn varkensachtige gezicht. 'Ja, laten we dat maar doen. We zeggen dat Alecto in een hinderlaag werd gelokt door die kleine etterbakken daarboven -' hij keek naar het met sterren bezaaide plafond en de slaapzalen '- die haar dwongen het Teken aan te raken en dat het daarom vals alarm was... laat hem de leerlingen maar straffen.

Een paar van die blagen meer of minder, wat is het verschil?'

'Alleen maar het verschil tussen waarheid en leugens, lafheid en moed,' zei professor Anderling. Ze was bleek geworden. 'Kortom, een verschil dat u en uw zuster boven de pet gaat. Maar laat ik één ding duidelijk maken: u schuift de schuld voor uw vele blunders niet af op de leerlingen van Zweinstein. Dat sta ik niet toe!'

'Pardon?'

Amycus ging aanstootgevend dicht bij professor Anderling staan, zodat zijn gezicht maar een paar centimeter van het hare verwijderd was.

Ze deinsde niet achteruit, maar keek hem alleen maar aan, alsof hij iets weerzinwekkends was dat ze aan een wc-bril had zien kleven.

'Wat jij toestaat doet niks ter zake, Minerva Anderling. Jouw tijd is voorbij. Wij hebben nu de touwtjes in handen en als je me niet steunt, zul je daarvoor boeten!'

Hij spuwde in haar gezicht.

Harry gooide de Onzichtbaarheidsmantel af, hief zijn toverstok op en zei: 'Dat had je niet moeten doen.'

Amycus draaide zich om en op hetzelfde moment riep Harry: 'Crucio!'

De Dooddoener werd de lucht in gegooid en tolde daar als een drenkeling rond, maaiend met zijn armen en benen, spartelend en brullend van de pijn, tot hij met veel glasgerinkel keihard tegen een boekenkast smakte en bewusteloos op de grond viel.

'Nu snap ik wat Bellatrix bedoelde,' zei Harry en het bloed bonkte in zijn hoofd. 'Je moet het echt menen.'

'Potter!' fluisterde professor Anderling. Ze drukte haar handen tegen haar borst. 'Potter - je bent hier! Wat -? Hoe -?' Ze probeerde zich te vermannen. 'Dat was ontzettend dom van je, Potter!'

'Hij spuwde in uw gezicht,' zei Harry.

'Potter, ik - dat was heel - heel galant, maar besef je dan niet -'

'Jawel,' verzekerde Harry haar. Om de een of andere reden maakte haar paniek hem juist kalmer. 'Voldemort komt eraan, professor Anderling.'

'O, mogen we nu zijn naam weer zeggen?' vroeg Loena belangstellend en ze deed de Onzichtbaarheidsmantel af. De plotselinge verschijning van een tweede verbannen leerling was kennelijk te veel voor professor Anderling: ze wankelde een paar passen achteruit en liet zich in een stoel vallen, met haar handen om de halsopening van haar oude, geruite ochtendjas geklemd.

'Ik denk niet dat het nog iets uitmaakt hoe we hem noemen,' zei Harry tegen Loena. 'Hij weet al dat ik hier ben.'

Met één deel van zijn gedachten, het deel dat in verbinding stond met zijn kloppende, brandende litteken, zag hij Voldemort het donkere meer oversteken in de schimmige groene boot... hij was bijna bij het eilandje met de stenen kom...

'Dan moet je vluchten,' fluisterde professor Anderling. 'Nu, Potter, zo snel mogelijk!'

'Dat gaat niet,' zei Harry. 'Ik moet eerst iets doen. Weet u waar het diadeem van Ravenklauw is, professor?'

'Het d-diadeem van Ravenklauw? Nee, natuurlijk niet - dat is al eeuwenlang onvindbaar.' Ze ging wat rechter overeind zitten. 'Potter, het was waanzin, pure waanzin, om terug te keren naar Zweinstein -'

'Ik moest wel,' zei Harry. 'Er is hier iets verborgen dat ik moet vinden, professor, en het zou het diadeem kunnen zijn. Zou ik professor Banning misschien even kunnen spreken?'

Ze hoorden glasgerinkel: Amycus kwam weer bij. Voor Harry of Loena kon reageren, sprong professor Anderling overeind, richtte haar toverstok op de versufte Dooddoener en zei: 'Imperio!'

Amycus stond op, liep naar zijn zus, raapte haar toverstok op, slofte toen gehoorzaam naar professor Anderling en gaf haar Alecto's stok en zijn eigen toverstaf. Vervolgens ging hij naast Alecto op de grond liggen.

Professor Anderling zwaaide weer met haar toverstok en er verscheen een glinsterend zilveren touw, dat zich om de Kragges heen wikkelde en hen stevig aan elkaar vastbond.

'Potter,' zei professor Anderling, en ze keerde de Kragges met sublieme onverschilligheid de rug toe. 'Als Hij Die Niet Genoemd Mag Worden weet dat je hier bent -'

Terwijl ze dat zei, schroeide Voldemorts woede als een fysieke pijn door Harry heen en leek zijn litteken in brand te staan. Heel even keek hij naar een stenen kom die nu gevuld was met heldere toverdrank en zag hij dat er geen gouden medaillon meer op de bodem lag - 'Voel je je wel goed, Potter?' zei een stem. Harry kwam weer tot zichzelf en merkte dat hij zich aan Loena's schouder overeind hield.

'We hebben bijna geen tijd meer. Voldemort komt eraan. Ik doe dit in opdracht van Perkamentus, professor. Hij wilde dat ik iets zou vinden! Maar terwijl ik zoek, moeten we de leerlingen evacueren - Voldemort heeft het op mij gemunt, maar hij vindt het helemaal niet erg om een paar mensen extra te vermoorden, niet nu -' Niet nu hij weet dat ik de Gruzielementen vernietig, maakte Harry de zin in gedachten af.

'Doe je dit in opdracht van Perkamentus?' zei professor Anderling stomverbaasd. Toen richtte ze zich in haar volle lengte op.

'We zullen de school verdedigen tegen Hij Die Niet Genoemd Mag Worden terwijl jij op zoek gaat naar dat - voorwerp.'

'Is dat mogelijk?'

'Dat denk ik wel,' zei professor Anderling droogjes. 'Wij leraren kunnen behoorlijk goed toveren, weet je. Ik denk dat we hem een tijdje buiten de deur kunnen houden, als we allemaal ons uiterste best doen.

Natuurlijk moet er dan wel eerst iets gedaan worden aan professor Sneep -'

'Laat mij -'

'- en als Zweinstein dadelijk belegerd wordt door de Heer van het Duister, is het inderdaad raadzaam om zo veel mogelijk mensen te evacueren.

Maar nu het Haardrooster in de gaten wordt gehouden en het onmogelijk is om binnen het schoolterrein te Verdwijnselen -'

'Er is een manier,' zei Harry en hij beschreef de tunnel die naar de Zwijnskop leidde.

'We hebben het wel over honderden leerlingen, Potter.'

'Dat weet ik, professor, maar Voldemort en zijn Dooddoeners zullen zich concentreren op het binnendringen van het schoolterrein en waarschijnlijk geen aandacht hebben voor mensen die Verdwijnselen vanuit de Zwijnskop.'

'Daar zit iets in,' beaamde professor Anderling en ze wees met haar toverstok op de Kragges. Een zilveren net viel op hun vastgebonden lichamen, wikkelde zich om hen heen en hees hen de lucht in, zodat ze als twee grote, lelijke zeemonsters onder het blauw met gouden plafond bengelden. 'Kom. We moeten de andere afdelingshoofden op de hoogte brengen. Ik zou die Onzichtbaarheidsmantel maar weer omdoen, als ik jou was.' Ze liep naar de deur, hief haar toverstok op en liet drie zilveren katten met brilvormige vlekken rond hun ogen uit de punt spuiten.

De Patronussen holden soepel voor hen uit en vulden de wenteltrap met een zilveren licht terwijl professor Anderling, Harry en Loena haastig naar beneden gingen.

Ze renden door de gangen en de Patronussen kozen een voor een een andere richting. De geruite ochtendjas van professor Anderling streek ruisend over de vloer en Harry en Loena draafden achter haar aan onder de Onzichtbaarheidsmantel.

Nog eens twee verdiepingen lager klonken er plotseling zachte voetstappen die niet van hen afkomstig waren. Harry, wiens litteken nog steeds pijn deed, hoorde ze als eerste. Hij voelde in het buideltje om zijn hals, maar voor hij de Sluipwegwijzer kon pakken, besefte professor Anderling ook dat ze gezelschap hadden. Ze bleef staan, hield haar toverstok in de aanslag en zei: 'Wie is daar?'

'Ik,' zei een zachte stem.

Severus Sneep kwam achter een harnas vandaan.

Harry voelde een verschroeiende haat. De misdaden van Sneep waren zo groot dat ze verder alles verdrongen hadden en Harry bijna vergeten was hoe hij er precies uitzag: het vettige zwarte haar dat als twee gordijnen langs zijn magere gezicht hing en de doodse, kille blik in zijn zwarte ogen. Hij had blijkbaar niet liggen slapen, want hij droeg zijn gebruikelijke zwarte mantel en hield ook zijn toverstok gereed.

'Waar zijn de Kragges?' vroeg hij.

'Waar jij ze naartoe gestuurd hebt, denk ik, Severus,' zei professor Anderling.

Sneep liep naar haar toe. Zijn ogen speurden de lucht rond professor Anderling af, alsof hij wist dat Harry er was. Harry hief ook zijn toverstok op, klaar om aan te vallen.

'Ik verkeerde onder de indruk dat Alecto een indringer had aangehouden,' zei Sneep.

'O ja?' zei professor Anderling. 'En hoe kwam je aan die informatie?'

Sneep bewoog even met zijn linkerarm, waar het Duistere Teken in was geschroeid.

'Natuurlijk,' zei professor Anderling. 'Ik was even vergeten dat jullie Dooddoeners je eigen manier van communiceren hebben.'

Sneep deed alsof hij haar niet gehoord had. Zijn ogen bleven de schijnbaar lege gang afspeuren en hij deed steeds langzaam een stapje in haar richting, alsof het onbewust ging.

'Ik wist niet dat het vanavond jouw beurt was om door het kasteel te patrouilleren, Minerva.'

'Heb je daar bezwaar tegen?'

'Ik vraag me alleen af wat je zo laat nog op de gang doet.'

'Ik dacht dat er onraad was,' zei professor Anderling.

'Meen je dat? Alles lijkt rustig.'

Sneep keek haar aan.

'Heb je Harry Potter toevallig gezien, Minerva? Want als dat zo is, dan sta ik erop -'

Professor Anderling reageerde sneller dan Harry voor mogelijk had gehouden: haar toverstok zwiepte door de lucht en heel even dacht Harry dat Sneep bewusteloos op de grond zou vallen, maar zijn eigen Schildspreuk volgde zo snel dat professor Anderling uit haar evenwicht gebracht werd. Ze richtte haar stok op een fakkel aan de muur en die vloog uit zijn houder: Harry wilde Sneep net vervloeken, maar was gedwongen Loena weg te trekken uit de baan van de toorts. De neerdalende vlammen vormden een ring van vuur, die de hele gang vulde en als een lasso op Sneep afschoot - Opeens was het geen vuur meer, maar een reusachtige zwarte slang.

Professor Anderling verzengde de slang en de rook nam in een oogwenk weer vaste vorm aan en werd een zwerm vliegende dolken, die Sneep alleen kon ontwijken door achter het harnas te springen. De dolken boorden zich met galmende dreunen een voor een in de stalen borstplaat 'Minerva!' riep een hoog stemmetje. Harry keek achterom, Loena nog steeds beschermend tegen rondvliegende spreuken, en zag dat professor Banning en professor Stronk door de gang kwamen aanhollen, op een afstandje gevolgd door de moddervette, hijgende professor Slakhoorn.

'Nee!' piepte Banning en hij hief zijn toverstok op. 'Jij zult niemand meer vermoorden op Zweinstein!'

Bannings spreuk raakte het harnas waarachter Sneep dekking had gezocht en dat kwam rammelend tot leven. Sneep worstelde zich los uit de greep van de stalen armen en stuurde het harnas op zijn belagers af.

Harry en Loena moesten haastig wegduiken om niet geraakt te worden; het harnas spatte tegen de muur aan stukken. Toen Harry weer opkeek, nam Sneep de benen, achtervolgd door Anderling, Banning en Stronk.

Sneep sprintte een lokaal in en enkele ogenblikken later hoorde hij professor Anderling schreeuwen: 'Lafaard! LAFAARD!'

'Wat is er gebeurd, wat is er gebeurd?' vroeg Loena.

Harry hees haar overeind en ze renden naar het lokaal, de Onzichtbaarheidsmantel achter zich aan slepend. Anderling, Banning en Stronk stonden bij een gebroken raam.

'Hij is naar buiten gesprongen,' zei professor Anderling toen Harry en Loena het lokaal binnenstormden.

'Bedoelt u dat hij dood is?' Harry holde ook naar het raam, zonder zich iets aan te trekken van de geschokte kreten die Banning en Stronk slaakten toen ze hem plotseling zagen.

'Nee, hij is niet dood,' zei professor Anderling bitter. 'In tegenstelling tot Perkamentus had hij zijn toverstok nog... en hij heeft blijkbaar een paar trucjes geleerd van zijn meester.'

Tot zijn afgrijzen zag Harry in de verte een enorme, vleermuisachtige gedaante in de richting van de muur om het schoolterrein vliegen.

Ze hoorden zware voetstappen en een hoop gehijg; professor Slakhoorn had hen nu pas ingehaald.

'Harry!' zei hij buiten adem en hij wreef onder zijn smaragdgroene zijden pyjama over zijn immense borst. 'M'n beste jongen... wat een verrassing...

Kun je even uitleggen wat er aan de hand is, Minerva... Severus...wat...?'

'Ons schoolhoofd neemt een korte vakantie,' zei professor Anderling en ze wees op het Sneepvormige gat in het raam.

'Professor!' schreeuwde Harry, met zijn handen tegen zijn voorhoofd gedrukt. Hij zag het meer vol Necroten voorbijglijden en voelde de schimmige groene boot tegen de oever stoten. Voldemort sprong uit de boot, vol moorddadige woede - 'Hij is onderweg, professor! We moeten de school barricaderen!'

'Goed dan. Hij Die Niet Genoemd Mag Worden komt eraan,' zei ze tegen de andere leraren. Stronk en Banning snakten naar adem en Slakhoorn kreunde zacht. 'Potter moet hier een opdracht van Perkamentus uitvoeren en wij moeten het kasteel zo goed mogelijk beschermen terwijl hij daarmee bezig is.'

'Je beseft toch hopelijk dat we Jeweetwel niet eeuwig buiten de deur kunnen houden?' piepte Banning.

'Maar we kunnen hem wel een tijdje tegenhouden,' zei professor Stronk.

'Dank je, Pomona,' zei professor Anderling en de twee heksen wisselden een grimmige blik van verstandhouding. 'Ik stel voor dat we het hele kasteel van een basisbescherming voorzien, daarna onze leerlingen verzamelen en in de Grote Zaal bij elkaar komen. Het merendeel van de leerlingen moet geëvacueerd worden, maar wie meerderjarig is en wil helpen het kasteel te verdedigen moet daartoe de kans krijgen, vind ik.'

'Mee eens,' zei professor Stronk en ze liep haastig naar de deur. 'Ik ben over twintig minuten in de Grote Zaal, samen met mijn afdeling.'

Terwijl ze wegdraafde hoorden ze haar mompelen: 'Langdradig Weekblad, Duivelsstrik... en Schrabbelstomppeulen. Ja, daar zou ik de Dooddoeners wel eens mee willen zien vechten.'

'Ik kan van hieruit te werk gaan,' zei professor Banning. Hij was zo klein dat hij nauwelijks uit het raam kon kijken, maar richtte zijn toverstok toch op het gebroken glas en begon buitengewoon ingewikkelde spreuken te mompelen. Harry hoorde een merkwaardig, ruisend geluid, alsof Banning de kracht van de wind had losgelaten op het schoolterrein.

'Professor,' zei Harry en hij liep naar de leraar Bezweringen, 'sorry dat ik u stoor, maar dit is heel belangrijk. Hebt u enig idee waar het diadeem van Ravenklauw is?'

'...Protego horribilis - het diadeem van Ravenklauw?' zei Banning met zijn hoge stemmetje. 'Iedereen kan wel een beetje extra wijsheid gebruiken, Potter, maar ik denk niet dat we in deze situatie veel aan het diadeem zouden hebben!'

'Ik bedoelde alleen maar - weet u waar het is? Hebt u het ooit gezien?'

'Gezien? Het is sinds mensenheugenis niet meer gezien! Het is al eeuwen zoek!'

Harry voelde een mengeling van wanhopige teleurstelling en paniek.

Wat kon het Gruzielement dan zijn? 'We zien jou en je Ravenklauwen dadelijk in de Grote Zaal, Filius!' zei professor Anderling. Ze gebaarde dat Harry en Loena haar moesten volgen.

Net toen ze bij de deur waren, deed Slakhoorn zijn mond open.

'Lieve hemel,' hijgde hij, bleek en zweterig. Zijn walrussnor trilde.

'Wat een toestanden! Ik weet eigenlijk niet of dit wel verstandig is, Minerva. Vroeg of laat zal hij toch het kasteel binnen weten te dringen, en degenen die geprobeerd hebben hem tegen te houden zullen dan groot gevaar lopen -'

'Ik verwacht jou en je Zwadderaars over twintig minuten in de Grote Zaal,' zei professor Anderling. 'Als je samen met je leerlingen wilt vertrekken, zullen we je niet tegenhouden. Maar als iemand van jouw afdeling probeert onze verdediging te saboteren, of binnen het kasteel de wapens tegen ons opneemt, duelleren wij tot de dood erop volgt, Hildebrand.'

'Minerva!' zei Slakhoorn vol ontzetting.

'Het moment is aangebroken waarop Zwadderich moet besluiten aan welke kant het staat,' zei professor Anderling. 'Ga je leerlingen wekken, Hildebrand.'

Harry bleef niet kijken hoe Slakhoorn tegensputterde: hij en Loena renden achter professor Anderling aan. Die had positie ingenomen in het midden van de gang en hief haar toverstok op.

'Piertotum - allemachtig, Vilder, niet nú -'

De oude conciërge kwam aanhobbelen en schreeuwde: 'Leerlingen uit bed! Leerlingen op de gangen!'

'Ze hóren uit bed te zijn, stomme idioot!' schreeuwde professor Anderling.

'Vooruit, doe eens iets nuttigs! Ga Foppe halen!'

'F-Foppe?' stamelde Vilder, alsof hij die naam voor het eerst hoorde.

'Ja, Foppe, sukkel, Foppe! De klopgeest over wie je al minstens een kwart eeuw klaagt! Vooruit, ga hem halen! Nu!'

Vilder dacht duidelijk dat professor Anderling krankzinnig was geworden, maar sjokte desondanks mompelend en met nijdig opgetrokken schouders weg.

'En nu - piertotum locomotor!' riep professor Anderling.

Alle standbeelden en harnassen in de gang sprongen van hun voetstuk en aan het galmende gedreun op de verdiepingen onder en boven hen hoorde Harry dat daar hetzelfde gebeurde.

'Zweinstein wordt bedreigd!' schreeuwde professor Anderling.

'Beman de muren, bescherm ons, doe jullie plicht tegenover onze school!'

Kletterend en schreeuwend denderde de horde bewegende standbeelden langs Harry: sommige waren meer dan levensgroot en andere juist kleiner. Er waren ook dieren bij en de rammelende harnassen zwaaiden met zwaarden en puntige knotsen aan kettingen.

'Goed, Potter,' zei professor Anderling. 'Jij en juffrouw Leeflang kunnen beter teruggaan naar jullie vrienden en ze ook naar de Grote Zaal brengen - ik maak de overige Griffoendors wel wakker.'

Boven aan de volgende trap gingen ze uiteen en Harry en Loena renden terug naar de verborgen ingang van de Kamer van Hoge Nood. Onderweg kwamen ze grote groepen leerlingen tegen die door hun leraren en klassenoudsten naar de Grote Zaal werden gebracht. De meesten droegen een reismantel over hun pyjama.

'Dat was Potter!'

'Harry Potter!'

'Hij was het echt, ik zweer het! Hij kwam net voorbij!'

Maar Harry keek niet achterom en uiteindelijk kwamen ze bij de ingang van de Kamer van Hoge Nood. Harry leunde tegen de betoverde muur, die openging en hen toeliet. Loena en hij draafden de steile trap af.

'Wat -?'

Toen de Kamer in zicht kwam, gleed Harry van pure verbijstering een paar treden omlaag. Het was er veel drukker dan toen ze vertrokken waren. Romeo Wolkenveldt en Lupos waren er nu ook, net als Olivier Plank, Katja Bel, Angelique Jansen en Alicia Spinet, Bill en Fleur en meneer en mevrouw Wemel.

'Wat is er allemaal aan de hand?' vroeg Lupos, die naar Harry toe liep toen hij de trap af kwam.

'Voldemort is onderweg naar Zweinstein. De school wordt in staat van verdediging gebracht - Sneep is op de vlucht geslagen -, maar wat doen jullie hier? Hoe wisten jullie ervan?'

'We hebben boodschappen aan de rest van de Strijders van Perkamentus gestuurd,' legde Fred uit. 'Een heleboel mensen willen graag meedoen, Harry. De SVP bracht de Orde van de Feniks weer op de hoogte, het sneeuwbaleffect, weet je wel. Daarom is het nu een beetje druk.'

'Wat nu, Harry?' riep George. 'Wat gebeurt er allemaal?'

'De jongere leerlingen worden geëvacueerd en iedereen komt in de Grote Zaal bij elkaar om de boel te organiseren,' zei Harry. 'Het wordt vechten.'

Er werd goedkeurend gebruld en men spoedde zich naar de trap.

Harry werd tegen de muur gedrukt toen ze langs renden: leden van de Orde van de Feniks, de Strijders van Perkamentus en Harry's oude Zwerkbalteam holden met hun toverstok in de aanslag naar het hoofdgebouw van het kasteel.

'Kom op, Loena!' riep Daan in het voorbijgaan en hij stak zijn hand naar haar uit; die pakte ze en ze volgde hem de trap op.

Geleidelijk stroomde de Kamer van Hoge Nood leeg en ten slotte was er nog maar een klein groepje over. Mevrouw Wemel had onenigheid met Ginny en Fred, George, Bill, Fleur en Lupos stonden om hen heen.

'Je bent nog minderjarig!' riep mevrouw Wemel tegen haar dochter toen Harry aan kwam lopen. 'Ik wil het niet hebben! De jongens, dat is tot daaraan toe, maar jij gaat terug naar huis!'

'Nee!'

Ginny trok met wapperende haren haar arm los uit de greep van haar moeder.

'Ik hoor bij de Strijders van Perkamentus -'

'- een clubje tieners!'

'Maar wel een clubje tieners dat het tegen Jeweetwel durft op te nemen, en dat heeft verder nog nooit iemand gewaagd!' zei Fred.

'Ze is zestien!' schreeuwde mevrouw Wemel. 'Ze is nog te jong! Zijn jullie nou helemaal gek geworden om haar mee te nemen!'

Fred en George keken een tikkeltje beschaamd.

'Ma heeft gelijk, Ginny,' zei Bill. 'Je mag niet meedoen. Alle minderjarige leerlingen moeten weg. Dat is niet meer dan normaal.'

'Ik wil niet naar huis!' riep Ginny en er blonken tranen van woede in haar ogen. 'Mijn hele familie is hier! Ik kan niet in mijn eentje thuis gaan zitten wachten, zonder te weten of - of -'

Ginny keek smekend naar Harry, maar die schudde zijn hoofd en ze wendde haar blik verbitterd af.

'Nou, goed dan,' zei ze en ze keek naar de opening van de tunnel die naar de Zwijnskop leidde. 'Dan neem ik nu maar afscheid en -'

Op dat moment klonk er geschuifel en een doffe dreun: er was nog iemand uit de tunnel geklommen, die zijn evenwicht had verloren en op de grond was gevallen. De nieuwkomer hees zich aan de dichtstbijzijnde stoel overeind, keek door een dikke hoornen bril die scheef op zijn neus stond om zich heen en zei: 'Ben ik te laat? Is het al begonnen? Ik hoorde er net van en ik - ik -'

Percy Wemels stem stierf hakkelend weg. Hij had duidelijk niet verwacht dat hij het grootste deel van zijn familie tegen het lijf zou lopen en ze staarden elkaar allemaal volkomen overdonderd aan. In een wel heel doorzichtige poging om de spanning te verbreken zei Fleur tegen Lupos: 'En, Remus - 'oe kaat 'et met de kleine Teddy?'

Lupos keek haar stomverbaasd aan en knipperde met zijn ogen. De stilte tussen de Wemels duurde voort en werd steeds ijziger.

'Ik - o - ja hoor - prima!' zei Lupos luid. 'Ja, Tops is bij hem - ze zijn bij haar moeder -'

Percy en de rest van de familie staarden elkaar nog steeds roerloos aan.

'Kijk, dit is hem!' riep Lupos. Hij haalde een foto uit de binnenzak van zijn jasje en liet die aan Fleur en Harry zien. Een piepkleine baby met een pluk turkooisblauw haar zwaaide met twee dikke knuistjes naar de camera.

'Ik ben zo ongelooflijk stom geweest!' schreeuwde Percy opeens, zodat Lupos zijn foto bijna liet vallen. 'Noem me gerust een idioot, een pompeuze streber, een - een -'

'- een op macht beluste, je eigen familie verloochenende, zwakzinnige hielenlikker van de Minister!' zei Fred.

Percy slikte even.

'Ja, zo zou je het kunnen zeggen.'

'Nou, ik ben blij dat je het zelf ook inziet,' zei Fred en hij stak zijn hand uit naar Percy.

Mevrouw Wemel barstte in tranen uit, duwde Fred opzij en omhelsde Percy zo stevig dat die bijna geen adem meer kon halen. Percy klopte op haar rug en keek over haar schouder naar zijn vader.

'Het spijt me, pa,' zei hij.

Meneer Wemel knipperde verwoed met zijn ogen, liep toen ook naar zijn zoon en omhelsde hem.

'Waardoor ben je eindelijk bij zinnen gekomen, Percy?' vroeg George.

'Het zat er al een tijdje aan te komen,' zei Percy. Hij tilde zijn bril even op en veegde zijn ogen af met het puntje van zijn reismantel. 'Maar ik moest een manier verzinnen om weg te komen en dat is niet gemakkelijk op het Ministerie. Er worden constant verraders naar Azkaban gestuurd.

Maar ik slaagde erin contact te leggen met Desiderius, en die liet me tien minuten geleden weten dat het vechten zou worden op Zweinstein, vandaar.'

'Vanzelfsprekend verwachten we van onze hoofdmonitoren dat ze in tijden als deze het goede voorbeeld geven,' zei George, in een rake imitatie van Percy's meest pompeuze manier van doen. 'Laten we ook gauw naar boven gaan, anders zijn alle goede Dooddoeners dadelijk bezet.'

'Dus jij bent nu mijn schoonzusje?' zei Percy. Hij gaf Fleur een hand terwijl ze haastig naar de trap liepen, samen met Bill, Fred en George.

'Ginny!' blafte mevrouw Wemel.

Ginny had geprobeerd ongemerkt naar boven te sluipen terwijl iedereen werd afgeleid door de grote verzoening.

'Wat vind je hiervan, Molly?' zei Lupos. 'Laat Ginny in de Kamer van Hoge Nood blijven. Dan is ze wel in het kasteel en blijft ze op de hoogte van wat er allemaal gebeurt, maar wordt ze niet bij het gevecht betrokken.'

'Ik -'

'Goed idee,' zei meneer Wemel beslist. 'Ginny, jij blijft hier in de Kamer, hoor je me?'

Blijkbaar vond Ginny dat een veel minder goed idee, maar ze knikte toen ze de ongewoon strenge blik van haar vader zag. Meneer en mevrouw Wemel en Lupos liepen naar de trap.

'Waar zijn Ron en Hermelien?' vroeg Harry.

'Ik denk dat ze al naar de Grote Zaal zijn,' riep meneer Wemel over zijn schouder.

'Ik heb ze niet langs zien komen,' zei Harry.

'Kort nadat jij vertrokken was met Loena, zeiden ze iets over een badkamer,' zei Ginny.

'Een badkamer?'

Harry liep naar de deur van de badkamer, aan de andere kant van de Kamer van Hoge Nood. Hij keek, maar zag niemand.

'Zeiden ze echt bad -?'

Maar toen brandde zijn litteken en loste de Kamer van Hoge Nood op: hij stond in het donker voor een hoog, smeedijzeren hek dat geflankeerd werd door pilaren met gevleugelde wilde zwijnen en staarde in de richting van het kasteel, dat straalde van het licht. Nagini was over zijn schouders gedrapeerd en hij voelde de kille, wrede vastberadenheid die altijd voorafging aan moord.

Hoofdstuk 31

DE SLAG OM ZWEINSTEIN

Onder het betoverde plafond van de Grote Zaal, donker maar bezaaid met sterren, zaten slordig geklede, ongekamde leerlingen aan de vier lange afdelingstafels. Sommigen droegen reismantels, anderen ochtendjassen en hier en daar lichtten de parelwitte gedaantes van de schoolgeesten op. Ieder oog, levend of dood, was gericht op professor Anderling, die de school toesprak vanaf de verhoging aan het eind van de zaal. Achter haar stonden de overige leraren, onder wie de gevlekte centaur Firenze, en de leden van de Orde van de Feniks die waren gekomen om mee te vechten.

'...evacuatie zal geleid worden door meneer Vilder en madame Plijster.

Hoofdmonitoren, op mijn teken organiseren jullie je afdeling en leiden de leerlingen kalm en ordelijk naar het evacuatiepunt.'

Veel leerlingen leken doodsbang, maar toen Harry door de zaal liep en keek of hij Ron en Hermelien aan de tafel van Griffoendor zag zitten, stond Ernst Marsman op van de tafel van Huffelpuf en riep: 'En als we nou mee willen vechten?'

Hier en daar werd geklapt.

'Wie meerderjarig is, mag blijven,' zei professor Anderling.

'Maar hoe zit het met onze spullen?' riep een meisje aan de tafel van Ravenklauw. 'Onze uilen en hutkoffers?'

'We hebben geen tijd om persoonlijke bezittingen op te halen,' zei professor Anderling. 'Het belangrijkste is dat jullie hier veilig vandaan komen.'

'Waar is professor Sneep?' riep een meisje aan de tafel van Zwadderich.

'Die is ertussenuit geknepen, om het zo maar eens te formuleren,' antwoordde professor Anderling. Griffoendors, Huffelpufs en Ravenklauwen juichten.

Harry liep langs de tafel van Griffoendor, nog steeds op zoek naar Ron en Hermelien. Veel leerlingen keken op toen hij langskwam en achter zijn rug klonk een hoop geroezemoes.

'We hebben al beschermende maatregelen genomen rond het kasteel,' zei professor Anderling, 'maar die zullen waarschijnlijk niet lang standhouden, tenzij we ze versterken. Daarom wil ik dat jullie je vlug maar kalm naar het evacuatiepunt begeven en doen wat de hoofdmonitoren-

Maar haar woorden werden overstemd toen er een andere stem door de Grote Zaal galmde: hoog, kil en helder. Het was onmogelijk te bepalen waar hij vandaan kwam. Hij leek uit de muren te komen, alsof hij daar eeuwenlang gesluimerd had, net als het monster dat ooit aan diezelfde stem gehoorzaamd had.

'Ik weet dat jullie van plan zijn om te vechten.' Er klonk een hoop gegil; sommige leerlingen grepen elkaar geschrokken vast en zochten naar de bron van het geluid. 'Verzet is zinloos. Jullie kunnen mij niet verslaan en ik wil jullie niet doden. Ik heb groot respect voor de leraren van Zweinstein en ik wil geen toverbloed vergieten.'

Er viel een stilte, een drukkende stilte die te groot leek voor de zaal.

'Geef me Harry Potter, dan zal verder iedereen ongedeerd blijven,' sprak de stem van Voldemort. 'Geef me Potter en ik zal de school met rust laten. Geef me Potter en jullie zullen beloond worden.

Jullie hebben tot middernacht de tijd.'

De stilte keerde terug. Iedereen keek Harry gespannen aan en de intensiteit van al die blikken hield hem gevangen in de gloed van wel duizend onzichtbare stralen. Opeens sprong er iemand overeind aan de tafel van Zwadderich. Harry herkende Patty Park. Ze wees met trillende hand naar Harry en schreeuwde: 'Maar hij is hier! Potter is hier! Grijp hem!'

Voor Harry iets kon zeggen, kwam de hele zaal in beweging. Eerst stonden de Griffoendors op en keerden zich niet naar Harry, maar naar de Zwadderaars. Hun voorbeeld werd gevolgd door de Huffelpufs en vrijwel gelijktijdig ook door de Ravenklauwen. Ze gingen allemaal met hun rug naar Harry staan en keken naar Patty. Harry zag dat overal toverstokken onder mantels of uit mouwen te voorschijn werden gehaald en was diep onder de indruk van zoveel loyaliteit.

'Dank u, juffrouw Park,' zei professor Anderling afgemeten. 'Wilt u zo goed zijn de zaal als eerste te verlaten, samen met de heer Vilder? De rest van uw afdeling mag volgen.'

Harry hoorde het geschraap van banken en toen het geluid van Zwadderaars die aan de andere kant van de zaal naar buiten marcheerden.

'Ravenklauwen, verlaat de zaal!' riep professor Anderling.

Langzaam stroomden de vier tafels leeg. Aan die van Zwadderich zat niemand meer, maar een aantal oudere Ravenklauwen bleef achter terwijl hun medeleerlingen de zaal uit schuifelden. Ook veel Huffelpufs besloten te blijven en van Griffoendor bleef de helft zitten, zodat professor Anderling gedwongen was de verhoging te verlaten en de minderjarige leerlingen weg te jagen.

'Geen sprake van, Krauwel! Vooruit, maak dat je wegkomt! En jij ook, Postelijn!'

Harry liep naar de Wemels, die aan de tafel van Griffoendor zaten.

'Waar zijn Ron en Hermelien?'

'Heb je ze dan nog niet - ?' begon meneer Wemel ongerust.

Maar hij zweeg toen Romeo naar voren stapte en de achterblijvers toesprak.

'We hebben nog maar een half uur de tijd voor het middernacht is, dus moeten we snel zijn! De leraren van Zweinstein en de leden van de Orde van de Feniks hebben een strijdplan opgesteld. De professoren Banning, Stronk en Anderling brengen groepjes strijders naar de drie hoogste torens - die van Ravenklauw en Griffoendor en de Astronomietoren.

Daar hebben ze een goed overzicht en een uitstekende positie om spreuken af te vuren. Remus -' hij wees op Lupos '- Arthur -' hij gebaarde naar meneer Wemel, die aan de tafel van Griffoendor zat '- en ik leiden groepen naar het schoolterrein. We hebben nog iemand nodig om de geheime gangen naar de school te verdedigen -'

'Lijkt me echt een karweitje voor ons!' riep Fred en hij gebaarde naar George en zichzelf. Romeo knikte goedkeurend.

'Oké. Als de leiders hier komen, verdelen we de troepen.'

'Potter,' zei professor Anderling, die vlug aan kwam lopen terwijl de leerlingen elkaar verdringend naar het podium stroomden en instructies kregen, 'moest jij niet iets zoeken?'

'Wat? O ja!' zei Harry.

Hij had even helemaal niet meer aan het Gruzielement gedacht, of aan het feit dat deze hele veldslag uitgevochten zou worden om hem de tijd te geven dat te zoeken. De onverklaarbare afwezigheid van Ron en Hermelien had tijdelijk iedere andere gedachte uit zijn hoofd verdrongen.

'Ga dan, Potter! En gauw!'

'Ja - goed -'

Hij voelde dat iedereen naar hem keek terwijl hij de Grote Zaal uit holde. In de hal wemelde het van de leerlingen die geëvacueerd moesten worden en Harry liet zich even door de mensenmenigte meevoeren, de marmeren trap op, maar boven aan de trap rende hij de andere kant uit, naar een verlaten gang. Hij begon paniekerig te worden en kon niet meer helder denken. Hij probeerde zichzelf te kalmeren en zich te concentreren op het vinden van het Gruzielement, maar zijn gedachten gonsden even wild en vruchteloos door zijn hoofd als wespen die gevangenzaten onder een stolp. Het was alsof hij zijn ideeën niet goed op een rijtje kon zetten zonder de hulp van Ron en Hermelien. Hij begon langzamer te lopen, bleef halverwege een lege gang staan, ging op het voetstuk van een verdwenen standbeeld zitten en haalde de Sluipwegwijzer uit het buideltje om zijn nek. Hij zag de namen van Ron en Hermelien nergens; het was onbegonnen werk om ze te zoeken tussen alle stipjes die naar de Kamer van Hoge Nood stroomden. Hij stopte de kaart weer weg, drukte zijn handen tegen zijn hoofd, sloot zijn ogen en probeerde zich te concentreren...

Voldemort dacht dat ik naar de toren van Ravenklauw zou gaan.

Dat was tenminste een begin, een keihard feit. Voldemort had Alecto Kragge opgedragen om de wacht te houden in de leerlingenkamer en daar kon maar één verklaring voor zijn: hij was bang dat Harry wist dat het Gruzielement verband hield met Ravenklauw.

Maar het enige voorwerp dat met Ravenklauw geassocieerd werd, was het verloren diadeem... en hoe kon het diadeem een Gruzielement zijn? Hoe kon Voldemort de Zwadderaar het diadeem gevonden hebben, terwijl generaties Ravenklauwen daar niet in geslaagd waren? Wie had hem gezegd waar hij moest zoeken? Al eeuwenlang had geen levende ziel het diadeem meer gezien.

Geen levende ziel...

Onder de handen die hij tegen zijn hoofd drukte, gingen Harry's ogen plotseling weer open. Hij sprong overeind en sprintte terug in de richting van waaruit hij gekomen was, wanhopig op zoek naar zijn enige overgebleven hoop. Het geluid van honderden leerlingen die naar de Kamer van Hoge Nood marcheerden, werd alsmaar luider toen hij de marmeren trap naderde. Hoofdmonitoren schreeuwden instructies en probeerden hun leerlingen bij elkaar te houden. Er werd veel geduwd en getrokken; Harry zag hoe Zacharias Smid een paar eerstejaars omvergooide om vooraan in de rij te kunnen komen. Hier en daar waren jongere leerlingen in tranen, terwijl oudere vertwijfeld de namen van vrienden of familieleden riepen...

Opeens zag Harry beneden in de hal een parelwitte gedaante en hij schreeuwde zo hard als hij maar kon, boven alle rumoer uit: 'Henk! HENK! Ik moet je spreken!'

Hij baande zich een weg door de leerlingen die de trap op stroomden.

Haast Onthoofde Henk, de geest van Griffoendor, wachtte hem beneden op.

'Harry! Beste jongen!'

Henk sloot zijn transparante handen om die van Harry, en Harry had even het gevoel dat ze in ijswater werden gedoopt.

'Je moet me helpen, Henk! Wie is de geest van de toren van Ravenklauw?'

Haast Onthoofde Henk leek verbaasd en ook een beetje beledigd.

'De Grijze Dame, uiteraard, maar als je onstoffelijke diensten nodig hebt -'

'Nee, ik moet haar hebben! Weet je waar ze is?'

'Eens even kijken... '

Henks hoofd wiebelde op zijn kanten kraag terwijl hij het naar links en rechts draaide en hij over de voorbijstromende leerlingen heen tuurde.

'Daar, Harry. De jongedame met het lange haar.'

Harry volgde Henks doorzichtige, wijzende vinger en zag een lange geest. Ze merkte dat Harry naar haar keek, trok haar wenkbrauwen op en zweefde weg door de muur.

Harry rende achter haar aan, ging een deur door en zag haar onmiddellijk, aan het eind van een lange gang. Ze zweefde nog steeds soepeltjes van hem weg.

'Hé - kom terug!'

Ze was bereid om te wachten en bleef een paar centimeter boven de grond hangen. Je zou haar mooi kunnen noemen, dacht Harry, met haar lange haar en elegante mantel die bijna tot op de grond kwam, maar ze had ook iets hooghartigs en trots. Toen hij dichterbij kwam, herkende hij haar als een geest die hij verscheidene keren gepasseerd was op de gang, maar met wie hij nooit gesproken had.

'Bent u de Grijze Dame?'

Ze knikte zwijgend.

'De geest van de toren van Ravenklauw?'

'Dat is juist.'

Haar toon was niet bemoedigend.

'Ik heb uw hulp nodig. Wat kunt u me vertellen over het verloren diadeem?'

Er verscheen een koele glimlach op haar gezicht.

'Ik ben bang dat ik u niet van dienst kan zijn,' zei ze en ze draaide zich om.

'WACHT!'

Hij had niet willen schreeuwen, maar werd steeds meer overweldigd door woede en paniek. Hij keek even op zijn horloge: over een kwartier zou het middernacht zijn.

'Het is een kwestie van leven of dood!' zei hij fel. 'Als het diadeem hier op Zweinstein is, moet ik het vinden, en snel ook.'

'U bent niet bepaald de eerste leerling die het zoekt,' zei ze schamper.

'Ik word al talloze generaties lastiggevallen -'

'Ik wil het niet gebruiken om hogere cijfers te halen!' schreeuwde Harry. 'Ik heb het nodig om Voldemort te kunnen verslaan - of bent u daar niet in geïnteresseerd?'

Ze kon niet blozen, maar haar transparante wangen werden wel minder doorzichtig en ze antwoordde verontwaardigd: 'Natuurlijk wel - hoe durft u te suggereren -'

'Help me dan!'

Haar ijzige kalmte verdween.

'Ik - het is geen kwestie van -' stamelde ze. 'Het diadeem van mijn moeder -'

'Van uw moeder?'

Ze leek boos op zichzelf.

'Bij mijn leven was ik Helena Ravenklauw,' zei ze stijfjes.

'Bent u haar dochter? Maar dan moet u weten wat ermee gebeurd is!'

Ze deed een poging om zichzelf weer in bedwang te krijgen en zei: 'Het diadeem verleent dan misschien wijsheid, maar ik betwijfel of het uw kans zou vergroten om de tovenaar te verslaan die zich Heer -'

'Ik zei toch dat ik het niet wil dragen!' beet Harry haar toe. 'Ik heb geen tijd om het uit te leggen - maar als u ook maar iets om Zweinstein geeft en wilt dat Voldemort verslagen wordt, dan vertelt u me alles wat u over het diadeem weet!'

Ze bleef roerloos zweven en staarde hem aan. Harry voelde plotseling een grote moedeloosheid. Als ze iets geweten had, zou ze dat natuurlijk allang verteld hebben aan Banning of Perkamentus, die haar ongetwijfeld dezelfde vraag hadden gesteld. Harry wilde zich net hoofdschuddend omdraaien toen ze zachtjes zei: 'Ik heb het diadeem van mijn moeder gestolen.'

'U - u - wat?'

'Ik heb het diadeem gestolen,' fluisterde Helena Ravenklauw. 'Ik wilde slimmer en belangrijker zijn dan mijn moeder. Ik stal het diadeem en ging ervandoor.'

Harry wist niet hoe hij haar vertrouwen gewonnen had en dat deed er ook niet toe: hij luisterde alleen maar aandachtig terwijl ze vervolgde: 'Ze zeggen dat mijn moeder nooit wilde toegeven dat het diadeem weg was. Ze deed altijd alsof ze het nog had en hield haar verlies en mijn vreselijke verraad geheim, zelfs voor de andere stichters van Zweinstein.

Toen werd mijn moeder ziek - dodelijk ziek. Ondanks mijn laffe daad wilde ze me toch nog dolgraag één keer zien. Ze vroeg aan een man die al heel lang van me hield, hoewel ik zijn toenaderingen altijd had afgewezen, of hij me wilde opsporen. Ze wist dat hij niet zou rusten voor hij me gevonden had.'

Harry wachtte. De Grijze Dame zuchtte diep en gooide haar hoofd in haar nek.

'Hij wist me op te sporen in het bos waar ik me schuilhield. Toen ik weigerde samen met hem terug te keren, werd hij gewelddadig. De Baron was altijd al een opvliegende man geweest. Hij was woedend omdat ik niet wilde meegaan en jaloers op mijn vrijheid, en daarom stak hij me neer.'

'De Baron? Bedoelt u -?'

'De Bloederige Baron, ja,' zei de Grijze Dame. Ze trok haar mantel opzij en onthulde een donkere wond in haar witte borst. 'Toen hij besefte wat hij gedaan had, werd hij overweldigd door wroeging. Hij greep het wapen waarmee hij mij gedood had en maakte daarmee een einde aan zijn eigen leven. Na al die eeuwen draagt hij nog steeds zijn ketenen, als een teken van boetedoening... en terecht,' voegde ze er bitter aan toe.

'En... en het diadeem?'

'Dat bleef achter op de plaats waar ik het verborgen had toen ik de Baron aan hoorde komen. Verstopt in een holle boom.'

'Een holle boom?' herhaalde Harry. 'Wat voor boom? Waar was dat precies?'

'In een bos in Albanië. Een eenzaam oord waar mijn moeder me nooit zou vinden, dacht ik.'

'Albanië,' zei Harry. Wat eerst louter verwarring was geweest, werd wonderbaarlijk genoeg opeens logisch en hij begreep nu ook waarom ze hem iets vertelde wat Perkamentus en Banning nooit hadden mogen horen. 'U hebt dit al eerder verteld, nietwaar? Aan een andere leerling?'

Ze sloot haar ogen en knikte.

'Ik had... geen idee... hij... vleide me en leek... leek het te begrijpen...met me mee te voelen... '

Ja, dacht Harry, Marten Vilijn zou zeker hebben kunnen meevoelen met Helena Ravenklauws verlangen om fabelachtige schatten te bezitten waar ze eigenlijk geen recht op had.

'Nou, u bent niet de eerste uit wie Vilijn geheimen heeft losgepeuterd,' mompelde Harry. 'Hij kon charmant zijn als hij dat wilde... '

Dus Voldemort had de Grijze Dame zover gekregen dat ze hem verteld had waar het diadeem verborgen was. Hij was naar het afgelegen bos gereisd en had het diadeem gevonden, misschien wel meteen nadat hij was afgestudeerd aan Zweinstein en nog vóór hij bij Odius & Oorlof was gaan werken.

En zouden die afgelegen Albanese bossen ook geen prima schuilplaats hebben geleken toen Voldemort jaren later een plek nodig had gehad om onder te duiken? Maar zodra het diadeem in een van zijn kostbare Gruzielementen veranderd was, had hij het natuurlijk niet teruggeplaatst in die nederige boom. Nee, Voldemort had het heimelijk teruggebracht naar de plaats waar het thuishoorde - '- op de avond dat hij om een baan kwam vragen!' voltooide Harry zijn gedachte.

'Pardon?'

'Hij heeft het diadeem in het kasteel verborgen op de avond dat hij Perkamentus vroeg of hij hier mocht komen lesgeven!' zei Harry. Door het hardop uit te spreken, zag hij opeens het logische verband. 'Hij moet het diadeem verborgen hebben toen hij naar de studeerkamer van Perkamentus ging, of misschien juist na zijn sollicitatiegesprek! Maar het leek hem toch de moeite waard om een gooi te doen naar die baan - dan zou hij misschien ook de kans hebben gekregen om het zwaard van Griffoendor te stelen! Bedankt, bedankt!'

Harry liet de Grijze Dame volkomen verbijsterd achter. Terwijl hij de hoek om sprintte naar de hal, keek hij weer even op zijn horloge. Nog vijf minuten, dan was het middernacht, en hoewel hij nu wist wat het Gruzielement was, had hij nog steeds geen flauw idee waar het was...

Generaties leerlingen waren er niet in geslaagd het diadeem te vinden.

Dat wees erop dat het niet in de toren van Ravenklauw was - maar waar dan wel? Welke bergplaats zou naar het idee van Marten Vilijn eeuwig geheim blijven? Harry ging een hoek om, zich wanhopig afvragend waar het Gruzielement kon zijn. Na een paar stappen door de nieuwe gang vloog het raam links van hem met oorverdovend glasgerinkel aan scherven. Harry sprong opzij en een gigantisch lichaam zeilde door het raam naar binnen en smakte tegen de muur. Iets groots en harigs maakte zich piepend van de nieuwkomer los en sprong op Harry af.

'Hagrid!' riep Harry terwijl hij zich Muil de wolfshond van het lijf probeerde te houden. De reusachtige, bebaarde gedaante krabbelde overeind.

'Wat krijgen we -?'

'Je bent 'r. Harry! Je bent 'r!'

Hagrid bukte zich, omhelsde Harry zo stevig dat zijn ribben kraakten en holde toen weer naar het raam.

'Goed zo, Groempie!' brulde hij. 'Ik zie je dadelijk wel weer! Zet hem op, knul!'

Harry keek langs Hagrid heen naar buiten. In de verte flitste licht en hij hoorde een rare, hoge jammerkreet. Hij keek op zijn horloge en zag dat het middernacht was. De strijd was losgebarsten.

'Jemig de pemig, Harry,' hijgde Hagrid. 'Eindelijk is 't zover, hè? 't Wordt knokken!'

'Waar kom jij vandaan, Hagrid?'

'Ik kon Jeweetwel tot in onze grot horen,' zei Hagrid grimmig. 'Hij heb nogal een dragende stem, hè? "Jullie hebben tot middernacht de tijd om me Potter te geven." Nou, toen wist ik natuurlijk meteen dat je hier was en hoe de boel in mekaar zat. Zit, Muil! Wij wilden ook ons steentje bijdragen, Groempie en Muil en ik, dus zijn we door de muur bij 't bos heen gebroken. Groempie droeg Muil en mij. Ik zei dat-ie me bij 't kasteel moest afzetten, maar hij gooide me dwars door 't raam. Wat een ventje, hè? 't Was niet precies wat ik in m'n hoofd had, maar - waar zijn Ron en Hermelien?'

'Goeie vraag,' zei Harry. 'Kom mee.'

Ze liepen haastig verder en Muil sjokte achter hen aan. Overal in de gangen om hem heen hoorde Harry beweging, rennende voetstappen, geschreeuw. Als ze langs een raam kwamen, zag hij nog meer lichtflitsen op het donkere schoolterrein.

'Waar gaan we heen?' hijgde Hagrid. Hij stampte achter Harry aan en de vloer trilde.

'Weet ik niet precies,' zei Harry, die weer op goed geluk een hoek omging, 'maar Ron en Hermelien moeten hier ergens in de buurt zijn.'

De eerste slachtoffers van de strijd lagen ietsje verderop in de gang: de twee stenen waterspuwers die gewoonlijk de ingang van de lerarenkamer bewaakten, waren verbrijzeld door een vloek die door een tweede gebroken raam naar binnen was gezeild. Hun resten bewogen nog zwakjes en terwijl Harry over hun afgebroken koppen sprong, kreunde een van de twee zacht: 'O, trek je van mij niks aan... ik blijf hier wel lekker liggen verkruimelen... '

De lelijke stenen kop van de waterspuwer herinnerde Harry aan Xenofilus Leeflangs buste van Rowena Ravenklauw, met haar idiote hoofdtooi - en toen aan het beeld in de toren van Ravenklauw, met het stenen diadeem op haar marmeren krullen...

En toen Harry aan het eind van de gang was, zag hij opeens een derde borstbeeld voor zich: een lelijke oude heksenmeester, wiens hoofd Harry hoogstpersoonlijk versierd had met een pruik en een gehavende oude tiara. Het besef schoot met de kracht van een hele fles Ouwe Klare's Jonge Borrel door Harry heen en hij struikelde bijna.

Hij wist nu eindelijk waar het Gruzielement zich bevond...

Marten Vilijn, die nooit iemand in vertrouwen nam en altijd alles in zijn eentje deed, was misschien arrogant genoeg geweest om te denken dat hij, en hij alleen, de diepste geheimen van Zweinstein ontsluierd had. Uiteraard hadden Perkamentus of Banning, die modelleerlingen waren geweest, nooit één voet in die ruimte gezet, maar Harry was tijdens zijn schooltijd wel vaker op vreemde plaatsen terechtgekomen.

Eindelijk was er een geheim dat hij en Voldemort deelden, maar waar Perkamentus geen weet van had - Hij schrok op uit zijn overpeinzingen toen professor Stronk langs kwam denderen, gevolgd door Marcel en nog een stuk of zes leerlingen.

Ze hadden oorwarmers op en droegen dingen die op grote potplanten leken.

'Mandragora's!' schreeuwde Marcel in het voorbijgaan tegen Harry.

'We gooien ze over de muren heen - dat zullen ze niet leuk vinden!'

Harry wist nu waar hij moest zijn. Hij sprintte weg en Hagrid en Muil dreunden achter hem aan. Ze passeerden het ene schilderij na het andere en de geportretteerden holden mee. Heksen en tovenaars met kanten kragen en kniebroeken, harnassen en mantels draafden de ene lijst in en de andere uit en schreeuwden nieuwtjes uit andere delen van het kasteel. Toen ze aan het eind van de gang waren, trilde het hele kasteel plotseling. Een reusachtige vaas vloog van zijn sokkel en spatte aan scherven, en Harry wist dat het kasteel bestookt werd met bezweringen die heel wat kwalijker waren dan die van de leraren en de Orde.

'Rustig, Muil, rustig!' schreeuwde Hagrid, maar Muil sloeg op de vlucht toen stukken porselein als granaatscherven door de gang floten.

Hagrid holde achter de doodsbange wolfshond aan en liet Harry alleen.

Die rende verder door de trillende gangen met zijn toverstok in de aanslag. De kleine geschilderde ridder Heer Palagon holde een heel eind met hem mee, luidkeels aanmoedigingen schreeuwend. Zijn harnas rammelde en zijn dikke pony draafde achter hem aan.

'Schavuiten en pochers, schurken en laffe honden! Verjaag ze, Harry Potter! Geef ze van katoen!'

Harry sprintte een hoek om en zag Fred met een groepje leerlingen, onder wie Leo Jordaan en Hannah Albedil. Ze stonden naast het verlaten voetstuk van een beeld dat een geheime gang aan het oog onttrokken had en luisterden met getrokken toverstokken bij het gat dat vrijgekomen was.

'Nou, het is er een mooie avond voor!' riep Fred toen het kasteel opnieuw trilde. Harry holde bang maar opgetogen door nog een gang en plotseling vlogen er overal uilen rond. Een blazende mevrouw Norks probeerde ze te vangen, ongetwijfeld om ze terug te brengen naar de Uilenvleugel waar ze thuishoorden...

'Potter!'

Desiderius Perkamentus stond verderop in de gang met zijn toverstok gereed.

'Ik heb honderden kinderen door mijn kroeg zien komen, Potter!'

'Weet ik. We evacueren de school. Voldemort -'

'- valt aan omdat ze jou niet hebben uitgeleverd,' zei Desiderius. 'Ik ben niet doof. Heel Zweinsveld heeft het gehoord, denk ik. Maar is het nooit bij jullie opgekomen om een paar Zwadderaars als gijzelaars te gebruiken? Sommige leerlingen die jullie in veiligheid hebben gebracht zijn kinderen van Dooddoeners. Zou het niet slimmer zijn geweest om die hier te houden?'

'Voldemort zou zich er niet door hebben laten weerhouden,' zei Harry. 'En uw broer zou dat nooit gedaan hebben.'

Desiderius gromde wat en holde de andere kant uit.

Uw broer zou dat nooit gedaan hebben... nou, dat was waar, dacht Harry en hij rende zelf ook verder. Perkamentus, die Sneep zo lang verdedigd had, zou nooit leerlingen gegijzeld hebben...

Hij spurtte opnieuw een hoek om en slaakte een kreet van opluchting en woede. Daar waren ze eindelijk: Ron en Hermelien. Ze hadden hun armen vol lange, gebogen, vuilgele voorwerpen en Ron had een bezemsteel onder zijn arm.

'Waar waren jullie in godsnaam?' schreeuwde Harry.

'De Geheime Kamer,' zei Ron.

'De Geheime - wat?' zei Harry en hij bleef wankelend staan.

'Het was helemaal Rons idee!' zei Hermelien bewonderend. 'Geniaal, hè? Toen jij weg was zei ik tegen Ron, hoe moeten we het Gruzielement vernietigen als we het vinden? Dat was per slot van rekening met de beker ook nog niet gelukt! En toen kwam Ron op het idee! De Basilisk!'

'De -?'

'Iets om Gruzielementen mee te vernietigen,' zei Ron eenvoudigweg.

Harry keek naar de voorwerpen die Ron en Hermelien in hun armen hadden: enorme, gebogen giftanden die, besefte hij nu, uit de schedel van de dode Basilisk waren losgewrikt.

'Maar hoe zijn jullie de Geheime Kamer binnengekomen?' vroeg hij.

'Daar moet je Sisselspraak voor kennen!'

'Ron heeft het gedaan!' fluisterde Hermelien. 'Laat maar horen, Ron!'

Ron maakte een afschuwelijk, sissend geluid.

'Dat deed jij ook toen je het medaillon openmaakte,' zei hij verontschuldigend tegen Harry. 'Het duurde even voor ik het goed had, maar -' hij haalde bescheiden zijn schouders op '- uiteindelijk is het gelukt.'

'Hij was echt fantastisch!' zei Hermelien. 'Fantastisch!'

'En dus... ' zei Harry, die moeite had om het allemaal te volgen. 'En dus... '

'Kunnen we nog een Gruzielement afstrepen!' zei Ron. Hij haalde de verwrongen resten van de beker van Huffelpuf onder zijn jack vandaan.

'Hermelien heeft de tand erin gestoken. Dat leek me wel een goed idee.

Zij had de eer tenslotte nog niet gehad!'

'Geniaal!' riep Harry.

'Stelt niks voor,' zei Ron, al keek hij wel heel erg trots. 'Wat heb jij ontdekt?'

Terwijl hij dat zei, klonk boven hen een explosie. Er viel stof van het plafond en in de verte hoorden ze iemand gillen.

'Ik weet nu hoe het diadeem eruitziet en ook waar het is,' zei Harry vlug. 'Hij heeft het verborgen op dezelfde plaats als waar ik mijn oude Toverdrankenboek verstopt had, waar leerlingen al eeuwenlang spullen verbergen. Hij dacht dat hij die ruimte als enige ontdekt had. Kom mee.'

De muren trilden weer terwijl hij de anderen voorging naar de verborgen ingang en de trap naar de Kamer van Hoge Nood. De Kamer was leeg, op drie vrouwen na: Ginny, Tops en een heks op leeftijd met een mottige hoed die Harry meteen herkende als Marcels oma.

'Ah, Potter,' zei ze gedecideerd, alsof ze hem al verwacht had. 'Jij kunt ons vast wel vertellen wat er aan de hand is.'

'Is iedereen ongedeerd?' vroegen Ginny en Tops.

'Voor zover we weten wel,' zei Harry. 'Zijn er nog mensen in de tunnel naar de Zwijnskop?'

Hij wist dat de Kamer niet van gedaante kon veranderen als er nog gebruikers aanwezig waren.

'Nee, ik was de laatste,' zei mevrouw Lubbermans. 'Ik heb de ingang verzegeld; het leek me niet verstandig de tunnel open te laten nu Desiderius zijn kroeg verlaten heeft. Heb je mijn kleinzoon gezien?'

'Hij is ergens aan het vechten,' zei Harry.

'Uiteraard,' zei de oude dame trots. 'Neem me niet kwalijk, dan ga ik hem helpen.'

Ze liep verrassend snel naar de trap.

Harry keek naar Tops.

'Ik dacht dat jij en Teddy bij je moeder waren?'

'Ik kon het niet langer verdragen om daar alleen te wachten.' Tops keek hem gekweld aan. 'Mijn moeder zorgt wel voor Teddy - heb je Remus gezien?'

'Hij leidde een groepje strijders naar het schoolterrein -'

Tops holde meteen naar de trap.

'Sorry Ginny, maar jij moet ook even weg,' zei Harry. 'Het duurt niet lang en dan kun je weer terugkomen.'

Zo te zien was Ginny dolblij dat ze eindelijk haar schuilplaats mocht verlaten.

'En dan kun je weer terugkomen!' riep Harry terwijl ze Tops achternaholde.

'Dan moet je weer terugkomen!'

'Wacht eens even!' zei Ron. 'We vergeten er een paar!'

'Wie dan?' vroeg Hermelien.

'De huis-elfen. Die zijn beneden in de keuken.'

'Bedoel je dat we de elfen moeten vragen om ook te vechten?' zei Harry.

'Nee,' zei Ron ernstig. 'Ik bedoel dat we ze moeten vertellen dat ze zich in veiligheid moeten brengen. We willen toch niet méér Dobby's? We kunnen niet van ze eisen dat ze voor ons sterven -'

Met een hoop gekletter liet Hermelien de giftanden van de Basilisk vallen, holde naar Ron, sloeg haar armen om zijn nek en kuste hem vol op de mond. Ron gooide zijn eigen Basilisktanden en zijn bezemsteel ook neer en kuste Hermelien zo vurig dat haar voeten een eindje van de grond kwamen.

'Is dit wel het juiste moment?' vroeg Harry zwakjes. Toen er niets gebeurde en Ron en Hermelien elkaar alleen maar inniger omhelsden en een beetje heen en weer wiegden, riep hij: 'Hé! Dit is oorlog, hoor!'

Ron en Hermelien deden een stapje achteruit, maar bleven elkaar wel vasthouden.

'Weet ik,' zei Ron, met een uitdrukking alsof hij een Beuker op volle snelheid tegen zijn achterhoofd had gekregen. 'Daarom is het nu of nooit. Ja toch?'

'Allemaal leuk en aardig, maar vergeet het Gruzielement niet!' riep Harry. 'Kunnen jullie je misschien even - inhouden - tot we het diadeem te pakken hebben?'

'O ja - natuurlijk - sorry hoor,' zei Ron. Hij en Hermelien raapten blozend de giftanden weer op.

Zodra ze boven de gang in stapten, werd duidelijk dat de situatie in het kasteel ernstig verslechterd was in de paar minuten die ze in de Kamer van Hoge Nood hadden doorgebracht. De muren en plafonds schudden erger dan ooit en overal hingen dikke stofwolken. Door het dichtstbijzijnde raam zag Harry groene en rode lichtflitsen die zo dicht aan de voet van de kasteelmuren flikkerden dat de Dooddoeners op het punt moesten staan de school binnen te dringen. Harry keek uit het raam en zag Groemp de reus langs sjokken. Hij zwaaide met een stenen waterspuwer die hij van het dak had gerukt en brulde van woede.

'Ik hoop dat hij er op een paar gaat staan!' zei Ron toen er nog meer gegil klonk.

'Als het maar niet onze mensen zijn!' zei een stem en Harry keek om.

Ginny en Tops stonden met getrokken toverstokken bij het volgende raam, waar ook geen glas meer in zat. Terwijl Harry toekeek, vuurde Ginny een welgemikte vervloeking af op de strijders die beneden met elkaar vochten.

'Goed zo, meisje!' brulde iemand die aan kwam stormen door de stofwolken en Harry herkende Desiderius. Zijn grijze haren wapperden achter hem aan terwijl hij langs rende, gevolgd door een groepje leerlingen.

'Het ziet ernaar uit dat ze een bres hebben geslagen in de Noordmuur! Zij hebben ook reuzen bij zich!'

'Heb je Remus gezien?' riep Tops.

'Hij duelleerde met Dolochov,' riep Desiderius. 'Daarna heb ik hem niet meer gezien!'

'Tops,' zei Ginny, 'Tops, alles is vast goed met hem -'

Maar Tops holde achter Desiderius aan en verdween in de stofwolken.

Ginny keek hulpeloos naar Harry, Ron en Hermelien.

'Het komt goed,' zei Harry, al wist hij dat het loze woorden waren. 'We zijn zo weer terug, Ginny. Pas goed op jezelf en wees voorzichtig - kom op!' zei hij tegen Ron en Hermelien. Ze renden terug naar het stuk muur waarachter de Kamer van Hoge Nood op de volgende gebruiker wachtte.

Ik zoek de plaats waar alles verborgen is, smeekte Harry in gedachten en toen ze voor de derde keer langs renden, verscheen er plotseling een deur.

Zodra ze over de drempel waren en de deur achter zich dichtdeden, stierf het lawaai weg en was alles doodstil. Ze waren in een ruimte die zo groot was als een kathedraal maar die ook aan een stad deed denken, met torenhoge muren opgebouwd uit voorwerpen die duizenden al lang overleden studenten hadden achtergelaten.

'En heeft hij zich nooit gerealiseerd dat iedereen hier binnen kan komen?' vroeg Ron. Zijn stem galmde door de ruimte.

'Hij dacht dat hij de enige was,' zei Harry. 'Pech voor hem dat ik soms ook wel eens spullen moest verstoppen... deze kant uit,' voegde hij eraan toe. 'Volgens mij is het hier ergens... '

Hij kwam langs de opgezette trol en de Verdwijnkast die Draco Malfidus vorig jaar met zulke rampzalige gevolgen gerepareerd had. Harry aarzelde en liet zijn blik door de gangpaden vol rommel gaan. Hij kon zich niet herinneren waar hij nu heen moest...

'Accio diadeem!' riep Hermelien wanhopig, maar er kwam niets door de lucht aanzeilen. Net als de kluis bij Goudgrijp gaf de kamer zijn verborgen schatten niet zo gemakkelijk prijs.

'Laten we ieder apart zoeken,' zei Harry tegen de anderen. 'We zoeken de stenen buste van een oude man met een pruik en een tiara op! Hij staat op een kast en moet hier ergens in de buurt zijn... '

Ze holden alle drie door een ander gangpad en Harry hoorde de voetstappen van Hermelien en Ron echoën tussen de torenhoge stapels troep: flessen, hoeden, kratten, stoelen, boeken, wapens, bezemstelen, knuppels...

'Hier is het ergens,' mompelde Harry in zichzelf. 'Hier... is het... ergens... '

Hij dwaalde steeds verder de doolhof in, op zoek naar voorwerpen die hij zou herkennen, ook al was hij maar één keer eerder in deze kamer geweest. Zijn ademhaling klonk abnormaal luid in zijn eigen oren, maar opeens ging er een ijskoude rilling door hem heen. Daar, ietsje verderop, zag hij de geblakerde oude kast waarin hij zijn oude Toverdrankenboek verstopt had, en boven op de kast stond de buste van de pokdalige heksenmeester. Het borstbeeld droeg een stoffige pruik en iets wat op een oude, verkleurde tiara leek.

Hij had zijn hand er al naar uitgestrekt, hoewel hij nog zeker op drie meter afstand was, toen een stem achter hem zei: 'Niet zo snel, Potter.'

Harry kwam abrupt tot stilstand en draaide zich om. Korzel en Kwast stonden achter hem, schouder aan schouder, met hun toverstok op Harry gericht. Door de kleine ruimte tussen hun hatelijk grijnzende gezichten zag hij Draco Malfidus.

'Dat is mijn toverstok die je daar hebt, Potter,' zei Malfidus en hij richtte zelf ook een stok op Harry, door de opening tussen Korzel en Kwast heen.

'Niet meer,' hijgde Harry en hij greep de stok van meidoornhout nog wat steviger beet. 'Wie hem wint, mag hem houden, Malfidus. Wie heeft jou die stok geleend?'

'Mijn moeder,' zei Draco.

Harry lachte, al was de situatie niet bepaald grappig. Hij hoorde Ron en Hermelien nergens meer: blijkbaar zochten ze ergens verderop naar het diadeem en waren ze buiten gehoorsafstand.

'Waarom zijn jullie niet bij Voldemort?' vroeg Harry.

'We worden beloond,' zei Korzel. Zijn stem was verrassend zacht voor zo'n gigantisch iemand, en Harry bedacht dat hij hem vrijwel nooit iets had horen zeggen. Korzel grijnsde als een klein kind aan wie een grote zak snoep beloofd was. 'We zijn lekker hier gebleven, Potter. We hebben besloten niet naar hem te gaan, maar jou aan hem uit te leveren.'

'Goed plan,' zei Harry met gespeelde bewondering. Hij kon niet geloven dat hij gedwarsboomd zou worden door Malfidus, Korzel en Kwast nu hij zó dichtbij was en hij schuifelde langzaam achteruit naar de plaats waar het Gruzielement schuin op de buste balanceerde. Als hij dat maar te pakken kon krijgen voor het gevecht losbarstte...

'Hoe zijn jullie hier eigenlijk binnengekomen?' vroeg hij, in een poging hen af te leiden.

'Ik heb vorig schooljaar zo'n beetje het hele jaar in de Kamer van Verborgen Zaken gewoond,' zei Malfidus koel. 'Ik weet hoe ik binnen moet komen.'

'We hadden ons buiten op de gang verstopt,' gromde Kwast. 'We kunnen nu een Kameoflazjiespreuk.' Hij grijnsde onnozel. 'En toen waren jullie er opeens en zeiden dat jullie een diedeem zochten. Wat is een diedeem?'

'Harry?' zei Rons stem, ergens achter de wand rechts van Harry. 'Hoor ik je met iemand praten?'

Bliksemsnel richtte Korzel zijn toverstok op de vijftien meter hoge berg oude meubels, kapotte hutkoffers, versleten boeken, gewaden en andere rommel en schreeuwde: 'Descendo!'

De wand wankelde en viel toen om in het gangpad waar Ron stond.

'Ron!' brulde Harry. Hermelien gilde en meteen daarna hoorde hij ontelbare voorwerpen aan de andere kant van de gammele muur op de grond vallen. Harry richtte zijn toverstok op de wand, riep: 'Finite!' en bracht de berg rommel weer tot rust.

'Nee!' riep Malfidus en hij trok aan de arm van Korzel toen die zijn spreuk wilde herhalen. 'Als je de boel laat instorten, begraaf je dat diadeem misschien!'

'Nou en?' zei Korzel en hij rukte zich los. 'De Heer van het Duister wil Potter! Wat kan mij dat diedeem schelen?'

'Potter komt het speciaal zoeken!' zei Malfidus, duidelijk ongeduldig omdat zijn metgezellen zo traag van begrip waren. 'Dus dat moet betekenen '"Moet betekenen"?' snauwde Korzel met onverholen woede tegen Malfidus. 'Het interesseert me geen ene moer wat jij ervan denkt! Ik neem geen bevelen meer aan van jou, Draco. Jij en je pa stellen niks meer voor!'

'Harry?' riep Ron opnieuw vanaf de andere kant van de berg rommel.

'Wat gebeurt er allemaal?'

Harry sprong naar het diadeem. Korzels vloek miste hem, maar raakte de buste en die zeilde door de lucht. Het diadeem verdween tollend tussen de massa voorwerpen waarop de buste gestaan had.

'STOP!' schreeuwde Malfidus tegen Korzel en zijn stem galmde door de enorme ruimte. 'De Heer van het Duister wil hem levend in handen krijgen -'

'Ja, en? Ik probeer hem toch niet te vermoorden?' riep Korzel en hij sloeg de hand van Malfidus weg. 'Hoewel, misschien doe ik dat ook wel! De Heer van het Duister wil dat hij van kant gemaakt wordt! Wat maakt het uit wie -'

Een rode lichtstraal schoot op een paar centimeter afstand langs Harry heen. Hermelien was de hoek om komen rennen en had een Lamstraal afgevuurd op het hoofd van Korzel. Ze miste alleen maar omdat Malfidus hem nog net op tijd wegtrok.

'Het is dat Modderbloedje! Avada Kedavra!'

Harry zag Hermelien wegduiken, en in zijn woede omdat Korzel de Vloek des Doods had gebruikt vergat hij al het andere. Hij vuurde een Lamstraal af op Korzel, die log opzijsprong en tegen Draco botste. Diens toverstok viel uit zijn hand en rolde onder een berg dozen en kapotte meubels.

'Dood hem niet, DOOD HEM NIET!' schreeuwde Malfidus tegen Korzel en Kwast, die allebei hun stok op Harry richtten. Ze aarzelden een fractie van een seconde en meer had Harry niet nodig.

'Expelliarmus!' De toverstok van Kwast vloog uit zijn hand en verdween tussen een torenhoge stapel voorwerpen. Kwast sprong stompzinnig op en neer, in een poging zijn stok terug te vinden, Malfidus ontweek een tweede Lamstraal van Hermelien en Ron verscheen plotseling aan het eind van het gangpad en vuurde de Vloek van de Totale Verstijving op Korzel af, maar miste net.

Korzel draaide zich om en schreeuwde opnieuw: 'Avada Kedavra!' Ron dook uit de baan van de groene lichtstraal en Malfidus, die geen toverstok meer had, zat angstig ineengedoken achter een kast met drie poten.

Hermelien rende naar hen toe, vuurde al hollend een derde Lamstraal af en schakelde Kwast uit.

'Het moet hier ergens zijn!' riep Harry en hij wees op de berg rommel waarin de oude tiara verdwenen was. 'Als jij zoekt, help ik R -'

'HARRY!' gilde Hermelien.

Hij werd nog net op tijd gewaarschuwd door een bulderend, knetterend geluid. Harry keek om en zag dat Ron en Korzel zo snel mogelijk kwamen aansprinten door het gangpad.

'Hoe heter hoe beter, stelletje tuig!' brulde Korzel al rennend.

Maar hij had het vuur dat hij had aangestoken blijkbaar niet onder controle. Onnatuurlijk grote vlammen achtervolgden hen en likten aan de huizenhoge stapels rotzooi, die vrijwel onmiddellijk tot as vergingen.

'Aguamenti!' bulderde Harry, maar de waterstraal die uit de punt van zijn toverstok spoot verdampte ter plekke.

'RENNEN!'

Malfidus sleepte de Verlamde Kwast mee. Korzel, die nu ook doodsbang was, rende het hardst van allemaal. Harry, Ron en Hermelien holden achter hem aan, achtervolgd door de vlammen. Het was geen gewoon vuur; Korzel had een vervloeking gebruikt die Harry niet kende.

Toen ze een hoek om draafden, schoten de vlammen meteen achter hen aan, alsof ze leefden en vastbesloten waren hun prooi te doden. Het vuur veranderde van vorm en nam de gedaante aan van vurige beesten: gloeiende slangen, Chimaera's en draken rezen op, verdwenen weer, rezen opnieuw op en voedden zich met het puin van eeuwen. Voorwerpen werden in de lucht gesmeten door vurige klauwen, opgeslokt door withete muilen en verslonden door laaiende vlammen.

Malfidus, Korzel en Kwast waren nergens meer te zien. Harry, Ron en Hermelien bleven staan. De vurige monsters omsingelden hen en kwamen steeds dichterbij. Klauwen en hoorns en staarten zwiepten en de hitte was een ondoordringbare muur.

'Wat moeten we doen?' schreeuwde Hermelien boven het geknetter van het vuur uit. 'Wat moeten we doen?'

'Hier!'

Harry griste twee logge bezemstelen uit de dichtstbijzijnde berg rommel en gooide er eentje naar Ron. Die trok Hermelien achter zich op de bezem en Harry sprong op de andere. Ze stegen zo snel mogelijk op en werden maar net gemist door de gehoornde, toehappende bek van een vurig roofdier. De rook en hitte waren ondraaglijk; het vervloekte vuur verbrandde de illegale bezittingen van generaties opgejaagde leerlingen, de ongewenste resultaten van wel duizend verboden experimenten en de geheimen van talloze zielen die in deze ruimte hun toevlucht hadden gezocht.

Harry zag Malfidus, Korzel en Kwast nergens meer. Hij scheerde zo laag mogelijk over de verslindende monsters, maar zag alleen vuur. Wat een verschrikkelijke manier om te sterven... dit had hij nooit gewild...

'We moeten hier weg, Harry, we moeten hier weg!' brulde Ron, al konden ze onmogelijk zien waar de deur was door de dichte zwarte rook.

Op dat moment hoorde Harry een zwakke jammerkreet boven het gebulder van de allesverslindende vlammen uit.

'Het - is - te - gevaarlijk!' schreeuwde Ron, maar Harry keerde midden in de lucht om. Zijn bril beschermde zijn ogen enigszins tegen de rook en hij speurde de vuurstorm af op zoek naar een teken van leven, een been of gezicht dat nog niet verkoold was...

Plotseling zag hij hen: Malfidus had zijn armen om de bewusteloze Kwast en ze balanceerden op een wankele berg geblakerde schoolbanken.

Harry dook erop af en Malfidus zag hem aankomen. Hij stak zijn arm uit, maar terwijl Harry die beetgreep, wist hij al dat het niet zou lukken.

Kwast was te zwaar en de zweterige vingers van Malfidus gleden meteen weer uit Harry's hand - 'ALS DIT ONZE DOOD WORDT, DAN VERMOORD IK JE, HARRY!' brulde Ron. Terwijl een reusachtige, vurige Chimaera op hen af sprong hesen hij en Hermelien Kwast op hun bezem en stegen wiebelend weer op.

Malfidus ging achter Harry zitten.

'De deur, de deur, we moeten naar de deur!' gilde Malfidus in Harry's oor. Harry vloog zo snel mogelijk achter Ron, Hermelien en Kwast aan.

Door de kolkende zwarte rook konden ze bijna geen adem halen en om hen heen werden de laatste voorwerpen die nog niet door het vuur verslonden waren triomfantelijk in de lucht gesmeten door de schepsels van de vervloekte vlammen: bekers en schilden, een fonkelende halsketting, een oude, verkleurde tiara - 'Wat doe je, wat doe je? De deur is die kant uit!' gilde Malfidus, maar Harry maakte een scherpe bocht en dook. Het diadeem leek vertraagd te vallen.

Glinsterend tuimelde het omlaag naar de wijd opengesperde muil van een reusachtige slang, maar Harry graaide het behendig uit de lucht en hing het om zijn pols - Harry zwenkte opnieuw scherp toen de slang naar hem hapte, steeg weer op en stoof zo snel mogelijk naar het punt waar de deur zich hopelijk bevond. Ron, Hermelien en Kwast waren nergens meer te zien en een gillende Malfidus klampte zich zo verwoed aan Harry vast dat het pijn deed. Op dat moment zag Harry een lichtere, rechthoekige plek door de rook heen schemeren. Hij dook erop af en een paar tellen later ademde hij weer schone lucht in en knalden ze op de muur tegenover de deur.

Malfidus viel van de bezem en bleef op zijn buik liggen, hoestend en kokhalzend. Harry draaide zich om en ging rechtop zitten. De deur van de Kamer van Hoge Nood was verdwenen en Ron en Hermelien zaten hijgend op de grond naast Kwast, die nog steeds bewusteloos was.

'K-Korzel,' hoestte Malfidus, zodra hij weer iets kon uitbrengen. 'K- Korzel... '

'Dood,' zei Ron bruusk.

Afgezien van hun gehoest en gehijg was het stil. Opeens klonk er een reeks oorverdovende dreunen. Het hele kasteel trilde en een stoet doorschijnende gedaantes galoppeerde langs. Hun hoofden, die ze onder hun armen hielden, slaakten bloeddorstige kreten. Harry kwam wankelend overeind toen Jachtgezelschap de Koplopers gepasseerd was en keek om zich heen. Hij hoorde meer gegil dan alleen dat van de zich terugtrekkende geesten en plotseling raakte hij in paniek.

'Waar is Ginny?' vroeg hij. 'Ze was hier net nog. Ze moest eigenlijk terug naar de Kamer van Hoge Nood.'

'Zou die nog wel bestaan na die brand?' vroeg Ron, maar hij stond ook op, wreef over zijn borst en keek om zich heen. 'Moeten we ieder apart zoeken -?'

'Nee,' zei Hermelien en ze kwam ook overeind. Malfidus en Kwast lagen nog steeds slap op de grond; ze hadden geen van beiden een toverstok.

'Nee, we moeten bij elkaar blijven. Ik vind dat we - wat heb je daar om je arm, Harry?'

'Wat? O ja -'

Harry pakte het diadeem dat om zijn pols hing en hield het omhoog.

Het was nog heet en zat onder het roet, maar toen hij goed keek, kon hij nog net de minuscule woorden onderscheiden die erin gegraveerd waren: Wijsheid zonder grens is ieders liefste wens.

Een donkere, teerachtige substantie die wel wat op bloed leek droop uit het diadeem. Plotseling trilde het heftig en het brak in stukken. Terwijl dat gebeurde, dacht Harry dat hij vaag een langgerekte pijnkreet hoorde, die niet uit het kasteel of van het schoolterrein afkomstig was, maar uit het diadeem dat in zijn handen versplinterd was.

'Dat komt vast door het Duivelsvuur!' zei Hermelien angstig en ze staarde naar de brokken.

'Sorry?'

'Duivelsvuur - vervloekt vuur - dat is een van de substanties die Gruzielementen kunnen vernietigen, maar het is zo gevaarlijk dat ik het nooit, maar dan ook nooit zou hebben durven gebruiken! Hoe wist Korzel -?'

'Zeker van de Kragges geleerd,' zei Harry grimmig.

'Jammer dat hij niet beter heeft opgelet toen ze uitlegden hoe je het weer moest doven,' zei Ron. Zijn haar was verschroeid, net als dat van Hermelien, en zijn gezicht zag zwart van het roet. 'Als hij niet geprobeerd had ons levend te roosteren, zou ik misschien medelijden met hem hebben gehad.'

'Maar snappen jullie het dan niet?' fluisterde Hermelien. 'Dit betekent dat, als we de slang kunnen doden -'

Hermelien zweeg abrupt toen er geschreeuw, gegil en het geluid van geduelleer opklonk in de gang. Harry keek om zich heen en zijn hart leek even stil te staan: Dooddoeners waren doorgedrongen tot in het kasteel.

Fred en Percy vochten allebei met gemaskerde mannen en werden langzaam achteruitgedreven.

Harry, Ron en Hermelien schoten hen te hulp. Lichtstralen schoten alle kanten uit en de man die met Percy vocht deinsde vlug achteruit.

Zijn kap gleed af en ze zagen een hoog voorhoofd en zwart haar met grijze strepen - 'Hallo, Minister!' schreeuwde Percy en hij vuurde behendig een vervloeking af op Dikkers, die zijn toverstok liet vallen en gekweld aan het voorpand van zijn gewaad klauwde. 'Had ik al gezegd dat ik mijn ontslag neem?'

'Dat was een grap, Percy!' riep Fred, terwijl de Dooddoener met wie hij vocht door drie afzonderlijke Lamstralen werd geraakt. Dikkers was op de grond gevallen en er schoten uit zijn hele lichaam kleine stekels omhoog; het was alsof hij in een soort zee-egel veranderde. Fred keek grijnzend naar Percy.

'Dat was écht een grap, Perce... volgens mij heb ik je geen grap meer horen maken sinds -'

Alles leek te ontploffen. Ze hadden allemaal op een kluitje gestaan: Harry, Ron, Hermelien, Fred en Percy, met de twee uitgeschakelde Dooddoeners aan hun voeten. In die fractie van een seconde, toen het leek alsof het ergste gevaar even geweken was, werd de wereld aan flarden gescheurd. Harry vloog door de lucht: hij kon het broze stukje hout dat zijn enige wapen was alleen maar zo goed mogelijk vasthouden en zijn hoofd beschermen met zijn armen. Hij hoorde zijn metgezellen schreeuwen, maar kon absoluut niet zien wat er met hen gebeurde - De wereld was een en al pijn en duisternis: Harry was half bedolven onder het puin van een gang die een verschrikkelijke aanval te verduren had gehad. Aan de koude lucht voelde hij dat een deel van het kasteel was ingestort en aan iets warms en kleverigs op zijn wang dat hij hevig bloedde. Toen hoorde hij een vreselijke gil die dwars door zijn ziel sneed: een gil die door geen enkele vervloeking en geen enkel vuur veroorzaakt had kunnen zijn. Harry krabbelde wankel overeind, in de greep van een angst zoals hij misschien zijn hele leven nog nooit gevoeld had...

Hermelien kwam ook moeizaam overeind en drie mannen met rood haar vormden een groepje op de plek waar de muur was weggeblazen.

Harry greep Hermeliens hand en ze baanden zich struikelend een weg door brokken hout en steen.

'Nee - nee - nee!' schreeuwde iemand. 'Nee, Fred! Nee!'

Percy schudde zijn broer door elkaar, Ron zat geknield naast hem en Freds ogen staarden nietsziend voor zich uit, met de schim van zijn laatste lach nog op zijn gezicht.

Hoofdstuk 32

DE ZEGEVLIER

De wereld was ten einde, dus waarom was de strijd niet gestaakt en het rumoer in het kasteel niet in afgrijzen stilgevallen? Waarom had niet iedereen de wapens neergelegd? Harry's gedachten maakten een vrije val en tolden onbeheersbaar rond. Hij kon het niet bevatten. Het was onmogelijk, Fred Wemel kon niet dood zijn, het bewijs van zijn zintuigen moest vals zijn - Opeens tuimelde er een lichaam langs het gat dat in het kasteel was geslagen. Vervloekingen suisden door het donker en spatten tegen de muur.

'Liggen!' schreeuwde Harry toen er nog meer vervloekingen om hun oren vlogen. Hij en Ron grepen Hermelien en trokken haar tegen de grond, maar Percy lag dwars over het lichaam van Fred en probeerde te voorkomen dat het nog verder gehavend zou worden. Harry schreeuwde: 'Kom op, Percy, we moeten hier weg!' maar hij schudde alleen zijn hoofd.

'Percy!' Harry zag tranen over Rons stoffige wangen stromen. Hij greep zijn oudere broer bij zijn schouders en trok, maar Percy verroerde zich niet. 'Percy, je kunt niets meer voor hem doen! We moeten -'

Hermelien gilde. Harry draaide zich om en hoefde niet te vragen waarom. Een monsterlijke spin, zo groot als een kleine auto, probeerde door het enorme gat in de muur naar binnen te klimmen. Aragogs afstammelingen hadden zich ook in de strijd gemengd.

Ron en Harry schreeuwden het allebei uit en hun spreuken troffen het monster gelijktijdig. Het werd met afschuwelijk schokkende poten weer naar buiten geslingerd en verdween in het duister.

'Hij heeft zijn vrienden meegenomen!' riep Harry tegen de anderen.

Hij keek over de rand van het gat dat de vloeken in de muur hadden geslagen en zag dat er nog meer reuzenspinnen tegen het kasteel op klommen; blijkbaar waren de Dooddoeners doorgedrongen in het Verboden Bos en hadden ze de spinnen losgelaten. Harry vuurde Lamstralen af en raakte het voorste monster, dat op zijn makkers neersmakte en hen mee nam in zijn val. Nog meer vervloekingen suisden over Harry's hoofd en misten hem zo rakelings dat hij de kracht ervan in zijn haar voelde.

'Laten we gaan! NU!'

Hij duwde Hermelien en Ron voor zich uit, bukte zich en pakte Fred onder zijn oksels. Percy besefte wat Harry probeerde te doen en hielp.

Samen sleepten ze Fred weg, diep gebogen om de vervloekingen te ontwijken die vanaf het schoolterrein op hen werden afgevuurd.

'Hier,' zei Harry en ze legden hem in een nis waar een harnas had gestaan.

Harry kon het niet verdragen om ook maar één seconde langer naar Fred te kijken dan strikt noodzakelijk was, en nadat ze zich ervan vergewist hadden dat het lichaam goed verborgen was, holde hij achter Ron en Hermelien aan. Malfidus en Kwast waren verdwenen, maar aan het eind van de gang, vol stof en stenen en met ramen waarvan geen ruitje meer heel was, zag hij een hoop mensen heen en weer rennen. Harry wist niet of het vrienden of vijanden waren, maar toen ze de hoek om kwamen bulderde Percy: 'RAVENWOUD!' en sprintte hij naar een lange man die een stel leerlingen achternazat.

'Hierheen, Harry!' gilde Hermelien.

Ze had Ron achter een wandtapijt getrokken. Ze hadden hun armen om elkaar heen en één krankzinnig moment dacht Harry dat ze elkaar weer kusten, maar toen zag hij dat Hermelien Ron in bedwang probeerde te houden om te voorkomen dat hij achter Percy aan zou gaan.

'Luister naar me - LUISTER, RON!'

'Ik wil helpen - Dooddoeners afmaken -'

Rons gezicht was vertrokken en vuil van de rook en het stof. Hij trilde van woede en verdriet.

'Ron, wij zijn de enigen die hier een eind aan kunnen maken! Alsjeblieft - Ron - we moeten de slang te pakken zien te krijgen, we moeten de slang doden!' zei Hermelien.

Harry wist hoe Ron zich voelde: het vernietigen van een Gruzielement zou niet dezelfde voldoening schenken als wraak; hij wilde zelf ook vechten, zich wreken op degenen die Fred vermoord hadden. Hij wilde de andere Wemels vinden en vooral - dat was het allerbelangrijkst - er zeker van zijn dat Ginny niet - maar hij kon die gedachte niet in zijn hoofd toelaten - 'We gaan ook vechten!' zei Hermelien. 'We moeten wel, om bij de slang te komen! Maar laten we ons doel niet uit het oog verliezen! Wij zijn de enigen die hier een eind aan kunnen maken!'

Ze veegde haar ogen af met haar verschroeide en gescheurde mouw, haalde diep en schokkerig adem en probeerde zichzelf onder controle te krijgen. Ze bleef Ron stevig vasthouden, maar zei tegen Harry: 'Je moet erachter zien te komen waar Voldemort is. Hij heeft de slang vast bij zich. Vooruit, Harry - kijk in het hoofd van Voldemort!'

Waarom ging het zo gemakkelijk? Omdat zijn litteken al uren brandde en ernaar snakte om hem Voldemorts gedachten te laten zien? Hij sloot zijn ogen en onmiddellijk stierven het gegil en geknal en het overige rumoer weg. Hij hoorde het nog maar vaag, alsof hij ver van het strijdtoneel verwijderd was...

Hij stond in het midden van een vervallen maar merkwaardig vertrouwde kamer, met afbladderend behang op de muren. Alle ramen waren dichtgespijkerd op een na, en de geluiden van de strijd rond het kasteel klonken gedempt. Door het ene open raam waren in de verte lichtflitsen zichtbaar, maar in de kamer zelf was het donker. Het enige licht kwam van een kleine olielamp.

Hij rolde zijn toverstok heen en weer tussen zijn vingers en staarde ernaar, maar zijn gedachten waren geconcentreerd op de Kamer in het kasteel, de geheime Kamer vol verborgen voorwerpen die alleen hij ooit had gevonden, omdat je sluw en slim en nieuwsgierig moest zijn om hem te ontdekken... hij was ervan overtuigd dat de jongen het diadeem niet zou vinden... al was de marionet van Perkamentus wel verder gekomen dan hij verwacht had... veel te ver...

'Heer,' zei een wanhopige, overslaande stem. Hij keek om en zag Lucius Malfidus in een donkere hoek zitten, verfomfaaid en nog getekend door de straf die hem na Potters laatste ontsnapping was toegediend.

Een van zijn ogen zat dicht. 'Heer... alstublieft... mijn zoon... '

'Als je zoon dood is, Lucius, is dat niet mijn schuld. Hij heeft zich niet bij mij aangesloten, zoals de rest van Zwadderich. Zou hij misschien besloten hebben Harry Potter te helpen?'

'Nee - nooit,' fluisterde Malfidus.

'Dat hoop ik voor hem - en voor jou.'

'Bent u - bent u niet bang dat Potter misschien zal sterven door een andere hand dan de uwe, Heer?' vroeg Malfidus met trillende stem. 'Zou het niet... vergeef me... verstandiger zijn om de strijd te staken, het kasteel binnen te gaan en hem z-zelf te zoeken?'

'Huichel niet, Lucius. Je wilt een einde maken aan de strijd omdat je wilt weten of je zoon veilig is. En ik hoef Potter niet te zoeken. Voor de nacht voorbij is, zal Potter naar mij toe komen.'

Voldemort staarde opnieuw naar de toverstok in zijn hand. Die vormde nog steeds een probleem... en alles wat een probleem was voor de Heer van het Duister, moest zo snel mogelijk worden opgelost...

'Ga Sneep halen.'

'S-Sneep, Heer?'

'Sneep. Nu. Ik wil hem spreken. Hij moet - iets voor me doen. Ga.'

Lucius verliet angstig de kamer, stommelend in het donker. Voldemort liet zijn toverstok ronddraaien tussen zijn vingers.

'Het is de enige manier, Nagini,' fluisterde hij en hij keek om. De reusachtige slang zweefde in de lucht en kronkelde sierlijk in de betoverde ruimte die hij voor haar geschapen had: een glinsterende, transparante bol die het midden hield tussen een kooi en een vivarium.

Hijgend trok Harry zich terug en deed zijn ogen open. Op hetzelfde moment drongen ook het gekrijs en gegil, het geknal en de brekende geluiden weer tot hem door.

'Hij is in het Krijsende Krot. Hij heeft de slang bij zich, maar die heeft een soort magische bescherming om zich heen. Hij heeft Lucius Malfidus net weggestuurd om Sneep te halen.'

'Is Voldemort in het Krijsende Krot?' zei Hermelien geschokt. 'Bedoel je dat - vecht hij niet eens?'

'Hij denkt dat dat niet nodig is,' zei Harry. 'Hij zei dat ik wel naar hem toe zou komen.'

'Maar waarom?'

'Hij weet dat ik de Gruzielementen zoek - hij houdt Nagini bij zich - om de slang te grazen te nemen moet ik natuurlijk bij Voldemort in de buurt komen -'

'Oké,' zei Ron en hij rechtte zijn rug. 'Dan kun je dus niet gaan. Dat is precies wat hij verwacht. Blijf jij hier en zorg voor Hermelien, dan ga ik -'

Harry viel hem in de rede.

'Jullie blijven hier! Ik ga onder de Onzichtbaarheidsmantel en ik kom zo snel mogelijk weer -'

'Nee,' zei Hermelien. 'Het zou veel verstandiger zijn als ik de mantel nam en -'

'Zet dat maar uit je hoofd!' beet Ron haar toe.

Vóór Hermelien meer kon zeggen dan: 'Ron, ik ben net zo capabel als -' vloog het wandtapijt boven aan de trap opzij.

'POTTER!'

Ze zagen twee gemaskerde Dooddoeners, maar voor die hun toverstokken konden opheffen schreeuwde Hermelien: 'Glisseo!'

De treden onder hun voeten verdwenen en de trap werd een glijbaan.

Hermelien, Harry en Ron schoten met een noodgang omlaag. Ze konden onmogelijk afremmen, maar hadden zo'n snelheid dat de Lamstralen van de Dooddoeners ruimschoots misten. Ze schoten door het wandtapijt dat de opening onder aan de trap verborg, gleden tollend over de vloer en botsten tegen de muur tegenover het trapgat.

'Duro!' riep Hermelien. Ze wees met haar toverstok op het wandtapijt en er klonken twee doffe dreunen toen dat in steen veranderde en de achtervolgende Dooddoeners er in volle vaart op knalden.

'Opzij!' riep Ron. Hij, Harry en Hermelien drukten zich tegen de muur toen er een horde schoolbanken voorbijgaloppeerde, onder de hoede van een eveneens sprintende professor Anderling. Ze leek hen niet te zien: haar haar hing los en ze had een diepe wond in haar wang. Toen ze de hoek om ging schreeuwde ze: 'AANVALLEN!'

'Harry, doe jij de mantel om,' zei Hermelien. 'Wij zien wel -'

Maar Harry gooide de mantel over hen alle drie heen: daar waren ze eigenlijk te groot voor, maar door de dikke stofwolken, het puin waarmee de gangen bezaaid waren en de flakkerende gloed van toverspreuken betwijfelde hij of iemand hun voeten zou zien.

Ze renden naar de volgende trap en kwamen in een gang vol duellerende tovenaars. De portretten aan weerszijden van de vechtende partijen puilden uit van de geschilderde figuren die advies en aanmoedigingen schreeuwden, terwijl gemaskerde en ongemaskerde Dooddoeners met leerlingen en leraren vochten. Daan had een toverstok bemachtigd, want hij duelleerde met Dolochov en Parvati vocht met Totelaer. Harry, Ron en Hermelien hieven ook ieder hun toverstok op, klaar om hem te gebruiken, maar de duellerende partijen sprongen zo verwoed heen en weer, aanvallend en ontwijkend, dat er grote kans bestond dat ze iemand van hun eigen partij zouden raken als ze een vervloeking uitspraken. Terwijl ze gespannen toekeken, zoekend naar een mogelijkheid om te helpen, hoorden ze plotseling een luid: 'Joepieeeeeee!' Harry keek omhoog en zag Foppe over hen heen zoeven. Hij gooide Schrabbelstomppeulen omlaag en de hoofden van de Dooddoeners werden plotseling bedekt met wriemelende groene wortels die op dikke wormen leken.

'Getver!'

Er was ook een handvol peulen op de Onzichtbaarheidsmantel boven Rons hoofd geland. De slijmerige groene wortels leken in de lucht te zweven terwijl Ron ze probeerde af te schudden.

'Er is daar iemand onzichtbaar!' schreeuwde een gemaskerde Dooddoener wijzend.

Daan benutte het feit dat de Dooddoener even was afgeleid door hem uit te schakelen met een Lamstraal. Dolochov probeerde wraak te nemen, maar Parvati trof hem met de Vloek van de Totale Verstijving.

'KOM OP!' schreeuwde Harry. Hij, Ron en Hermelien sloegen de mantel om zich heen en holden tussen de strijders door naar de marmeren trap, een beetje uitglijdend in het Schrabbelstompsap.

'Ik ben Draco Malfidus, ik ben Draco, ik hoor bij jullie!'

Draco stond boven aan de marmeren trap en smeekte een gemaskerde Dooddoener om genade. Harry Verlamde de Dooddoener in het voorbijgaan: Malfidus keek dolblij om en zocht zijn redder, maar Ron gaf hem van onder de mantel een keiharde klap in zijn gezicht. Malfidus viel achterover op de Dooddoener. Zijn mond bloedde en hij was volslagen verbijsterd.

'Dat is de tweede keer dat we vanavond je leven hebben gered, vuile ondankbare verrader!' schreeuwde Ron.

Ook op de trap en in de hal werd gevochten. Overal waar Harry keek, zag hij Dooddoeners. Jeegers vocht bij de voordeur met Banning en naast hen duelleerde een gemaskerde Dooddoener met Romeo. Leerlingen renden alle kanten uit en sommigen droegen of sleepten gewonde vrienden mee. Harry vuurde een Lamstraal af op de gemaskerde Dooddoener. Zijn vloek miste en raakte Marcel bijna, die uit het niets opdook met een armvol Langdradig Weekblad. Dat wikkelde zich om de dichtstbijzijnde Dooddoener heen en die viel geeuwend in slaap.

Harry, Ron en Hermelien holden de marmeren trap af. Links hoorden ze glas breken, en de zandloper waarmee de punten van Zwadderich werden geteld barstte open. Smaragden rolden over de vloer en vluchtende mensen gleden uit en wankelden. Toen Harry, Ron en Hermelien onder aan de trap waren, vielen er twee mensen over de balustrade. Een grijze, vierpotige vlek die op een dier leek, sprintte naar de gevallenen en wilde een van hen bijten.

'NEE!' gilde Hermelien en haar toverstok knalde oorverdovend. Fenrir Vaalhaar, die zich over het zwakjes bewegende lichaam van Belinda Broom had gebogen, werd achterwaarts tegen de marmeren trapleuning gesmeten. Hij probeerde weer overeind te krabbelen, maar met een felle witte flits en een doffe klap smakte er een kristallen bol op zijn hoofd. Vaalhaar viel op de grond en kwam niet meer overeind.

'Ik heb er nog meer!' krijste professor Zwamdrift die zich over de balustrade boog. 'Wie wil er ook eentje? Hier -'

Ze haalde nog een grote kristallen bol uit haar tas, gooide die omhoog alsof ze serveerde met tennis en zwaaide met haar toverstok. De bol suisde door de hal en versplinterde een raam. Op hetzelfde moment vlogen de zware houten voordeuren open en drongen nog meer reuzenspinnen de hal binnen.

Gillend sloegen de strijdende partijen op de vlucht, zowel Dooddoeners als verdedigers van Zweinstein. Rode en groene lichtstralen spoten op de aanstormende monsters af en die verhieven zich krampachtig schokkend op hun achterpoten, angstaanjagender dan ooit.

'Hoe moeten we buiten komen?' riep Ron boven het gegil uit. Voor Harry of Hermelien antwoord kon geven, werden ze opzij gesmeten en stormde Hagrid de trap af, zwaaiend met zijn gebloemde roze paraplu.

'Doe ze geen kwaad, doe ze geen kwaad!' schreeuwde hij.

'NEE, HAGRID!'

Harry vergat alles om zich heen en gooide de Onzichtbaarheidsmantel af. Hij sprintte gebukt door de hal, om de vervloekingen te ontwijken die overal oplichtten.

'HAGRID, KOM TERUG!'

Hij was nog niet halverwege toen hij het zag gebeuren: Hagrid verdween tussen de spinnen en met veel maaiende poten, in een weerzinwekkende draf, vluchtten ze voor de kanonnade van spreuken, met Hagrid in hun midden.

'HAGRID!'

Harry hoorde iemand zijn naam roepen, maar wist niet of het vriend of vijand was. Hij rende het bordes af naar het donkere schoolterrein, maar de spinnen draafden weg met hun prooi en van Hagrid was niets meer te zien.

'HAGRID!'

Hij dacht dat hij één reusachtige arm zag zwaaien, te midden van de zwerm spinnen, maar net toen hij de achtervolging wilde inzetten, daalde er een kolossale voet neer die hem de weg versperde. De grond trilde toen de voet neerkwam en Harry zag een reus. Hij was zeven meter lang, zijn hoofd ging schuil in de schaduw en alleen zijn harige scheenbenen, zo dik als boomstammen, werden beschenen door het licht dat door de voordeur van het kasteel naar buiten stroomde. Met één brute, vloeiende beweging ramde de reus zijn enorme vuist door een raam.

Glasscherven regenden op Harry neer en hij zocht noodgedwongen dekking in de deuropening.

'O hemel -!' gilde Hermelien toen zij en Ron zich bij Harry voegden en omhoogstaarden naar de reus, die nu mensen op de bovenverdieping probeerde te grijpen.

'NIET DOEN!' schreeuwde Ron en hij pakte Hermelien bij haar arm toen ze haar toverstok richtte. 'Als je hem Verlamt, neemt hij het halve kasteel mee in zijn val -'

'HAGGER?'

Groemp kwam de hoek om klossen. Pas nu besefte Harry dat Groemp inderdaad een vrij kleine reus was. Het gigantische monster dat mensen op de bovenverdieping probeerde fijn te knijpen, keek om en brulde oorverdovend. Het stenen bordes trilde toen hij op zijn kleinere soortgenoot afstampte. Groemps scheve mond viel open en onthulde gele tanden ter grootte van halve bakstenen. Toen sprongen ze woest als leeuwen op elkaar af.

'LOPEN!' schreeuwde Harry. Er klonken afgrijselijke, bulderende kreten en dreunende klappen terwijl de reuzen elkaar te lijf gingen. Harry greep Hermeliens hand en sprintte het bordes af, gevolgd door Ron.

Harry had nog steeds de hoop dat ze Hagrid misschien zouden kunnen redden: hij sprintte zo snel dat ze al halverwege het kasteel en het Verboden Bos waren voor ze weer tot staan werden gebracht.

De lucht leek opeens te bevriezen. Harry's adem stokte en vormde een ijsklomp in zijn longen. Er kwamen gedaantes aanzweven door het duister, kolkende silhouetten van het allerzwartste zwart. Ze gleden in een grote golf naar het kasteel, met hun donkere kappen en reutelende ademhaling...

Ron en Hermelien gingen dicht bij Harry staan toen het strijdrumoer plotseling verstomde. Een stilte zoals alleen Dementors die konden verspreiden bouwde zich op.

'Kom op, Harry!' zei Hermelien, maar haar stem leek van heel ver te komen. 'Patronussen, Harry! Kom op!'

Harry hief zijn toverstok op, maar werd overweldigd door een doffe hopeloosheid. Fred was dood, Hagrid ook of anders stervende, en her en der lagen nog veel meer onbekende doden verspreid. Hij had het gevoel dat zijn ziel zijn lichaam al half verlaten had...

'KOM OP, HARRY!' gilde Hermelien.

Wel honderd Dementors gleden op hen af, aangetrokken door Harry's wanhoop, die voor hen een feestmaal beloofde...

Hij zag Rons zilveren terriër verschijnen, zwakjes flikkeren en weer verdwijnen. Hermeliens otter rolde midden in de lucht om en vervaagde en zijn eigen toverstok trilde in zijn hand. Hij verheugde zich bijna op de naderende vergetelheid, de belofte van niets, van geen enkel gevoel...

Op dat moment schoten er een zilveren haas, vos en everzwijn over hun hoofd. De Dementors trokken zich terug toen de wezens naderden en er doken drie mensen op uit het duister. Ze gingen met uitgestoken toverstokken naast Harry, Ron en Hermelien staan en stuurden hun Patronussen: Loena, Ernst en Simon.

'Zo moet het,' zei Loena bemoedigend, alsof ze in de Kamer van Hoge Nood waren en dit een oefensessie van de SVP was. 'Zo moet het, Harry...

vooruit... denk aan iets gelukkigs... '

'Iets gelukkigs?' fluisterde hij met stokkende stem.

'We leven nog en we vechten nog,' fluisterde ze. 'Vooruit... '

Eerst verscheen er een zilveren vonkje, vervolgens een flakkerend licht en toen spoot het hert uit de punt van Harry's toverstok. Het had hem nog nooit zoveel moeite gekost om een Patronus op te roepen. Het hert draafde naar de Dementors toe en die sloegen nu echt op de vlucht.

De kou verdween, maar het strijdrumoer laaide opnieuw op.

'Ontzettend bedankt,' zei Ron trillerig tegen Loena, Ernst en Simon.

'Jullie hebben ons leven -'

Met een oorverdovend gebulder kwam er opnieuw een reus aanstampen uit de richting van het Verboden Bos. De aarde trilde en de reus zwaaide met een knots die langer was dan de meeste mensen.

'RENNEN!' schreeuwde Harry opnieuw, maar dat hoefde hij de anderen niet te vertellen: ze namen al de benen en dat was geen seconde te vroeg, want een oogwenk later landde de reusachtige voet van het monster precies op de plaats waar ze gestaan hadden. Harry keek om. Ron en Hermelien volgden hem, maar de anderen waren teruggekeerd naar het kasteel.

'We moeten hier zo vlug mogelijk weg!' riep Ron. De reus zwaaide met zijn knuppel en zijn gebrul galmde over het donkere schoolterrein, waar nog steeds groene en rode flitsen oplichtten.

'De Beukwilg!' zei Harry. 'Vooruit!'

Hij sloot het allemaal op in zijn hoofd en propte het in een hokje waarin hij nu niet durfde kijken: Fred en Hagrid en zijn angst om de andere mensen van wie hij hield en die in en om het kasteel verspreid waren.

Dat moest wachten, omdat zij nu de slang en Voldemort moesten zien te bereiken. Dat was de enige manier om er een eind aan te maken, zoals Hermelien al gezegd had - Hij rende zoals hij nog nooit gerend had, alsof hij geloofde dat hij de dood zelf te snel af zou kunnen zijn. Hij negeerde de lichtstralen die overal door het donker spoten, het geluid van het meer dat zo onstuimig was als de zee en het Verboden Bos dat ruiste en kraakte, hoewel het windstil was. Hij holde over een schoolterrein dat zelf ook in opstand scheen te zijn gekomen, sneller dan hij ooit gerend had, en zag als eerste de Beukwilg, de enorme boom die het geheim bij zijn wortels met zwiepende takken bewaakte.

Harry bleef hijgend staan, buiten het bereik van de maaiende takken, tuurde door het duister en probeerde de knoest in de stam te vinden waarmee ze de oude boom konden verlammen. Ron en Hermelien kwamen ook aanhollen en Hermelien was zo buiten adem dat ze geen woord kon uitbrengen.

'Hoe - moeten we - in de tunnel komen?' hijgde Ron. 'Ik zie - ik zie de knoest - hadden we nou - Knikkebeen maar bij ons -'

'Knikkebeen?' bracht Hermelien moeizaam uit. Ze stond dubbelgebogen en drukte haar handen tegen haar borst. 'Ben jij nou een tovenaar of niet?'

'O - ja - natuurlijk -'

Ron keek om zich heen, richtte zijn toverstok op een takje op de grond en zei: 'Wingardium leviosa!' Het takje steeg op, vloog tollend door de lucht alsof het door een stormwind gegrepen was en zoefde toen tussen de onheilspellend zwiepende takken van de Beukwilg door. Het prikte tegen een bepaald plekje bij de wortels en de rusteloos bewegende boom verstijfde meteen.

'Perfect!' hijgde Hermelien.

'Wacht!'

Eén wanhopige seconde aarzelde Harry, terwijl het gedaver en gedreun van de strijd opklonk. Voldemort wilde dat hij dit zou doen, wilde dat hij zou komen... leidde hij Ron en Hermelien regelrecht in een hinderlaag? Maar toen drong zich opnieuw het hardvochtige, onontkoombare feit aan hem op dat ze alleen verder konden komen als ze de slang doodden.

De slang was waar Voldemort was, en Voldemort was aan het eind van de tunnel...

'Wij volgen je wel, Harry. Ga jij eerst,' zei Ron en hij duwde hem naar de boom.

Harry wurmde zich in de tunnel die schuilging tussen de boomwortels.

Die was nu veel krapper dan de laatste keer dat ze hem gebruikt hadden. De tunnel was laag: vier jaar geleden hadden ze zich al bijna moeten dubbelvouwen en nu zat er niets anders op dan te kruipen.

Harry ging voorop. Hij liet zijn toverstok licht uitstralen en verwachtte ieder moment op een barrière te stuiten, maar de weg was niet versperd.

Ze kropen zwijgend verder. Harry staarde naar het wiegende schijnsel van zijn toverstok.

Na een hele tijd begon de tunnel omhoog te lopen en zag Harry in de verte een klein lichtstreepje. Hermelien trok hem aan zijn enkel.

'De mantel!' fluisterde ze. 'Doe de mantel om!'

Harry stak zijn vrije hand naar achteren en Hermelien propte het bundeltje glibberige stof in zijn vingers. Hij trok het moeizaam over zich heen, fluisterde 'Nox', doofde het licht van zijn toverstok en bleef zo geruisloos mogelijk op handen en voeten voortkruipen. Al zijn zintuigen waren alert en hij verwachtte ieder moment ontdekt te worden, een hoge, kille stem te horen en een groene lichtflits te zien.

En toen hoorde hij iets verderop stemmen, die een klein beetje gedempt werden door een oude krat die de opening van de tunnel versperde.

Harry kroop heel behoedzaam naar de opening en gluurde door het minieme spleetje tussen de tunnelwand en de krat.

Het was schemerig in de kamer, maar hij zag Nagini kronkelen en slingeren in haar betoverde, fonkelende, zwevende bol. Hij zag ook de rand van een tafel en een witte hand met lange vingers, die met een toverstok speelden. Opeens hoorde Harry een vertrouwde stem en er ging een schok door hem heen: Sneep stond maar een paar centimeter van de plek waar hij onzichtbaar en gehurkt toekeek.

'...hun verzet brokkelt af, Heer -'

'- en zal dat ook zonder jouw hulp doen, Severus,' zei Voldemort met zijn hoge, heldere stem. 'Je bent een getalenteerd tovenaar, maar ik denk niet dat je aanwezigheid nu nog veel verschil zal maken. We zijn er bijna... bijna.'

'Laat mij de jongen opsporen. Ik zal u Potter brengen. Ik weet dat ik hem kan vinden, Heer. Alstublieft.'

Sneep liep langs de spleet en Harry deinsde een beetje achteruit. Hij hield zijn blik op Nagini gericht en vroeg zich af of er een spreuk was die door haar bescherming heen zou kunnen dringen, maar hij kon niets bedenken.

Eén mislukte poging en hij zou zijn positie verraden...

Voldemort stond op. Harry zag nu de rode ogen in het platte, slangachtige gezicht en de doodsbleke huid die bijna lichtgevend leek in het schemerduister.

'Ik zit met een probleem, Severus,' zei Voldemort zacht.

'Heer?' zei Sneep.

Voldemort hield de Zegevlier omhoog, zo delicaat en precies als het stokje van een dirigent.

'Waarom werkt deze stok niet voor mij, Severus?'

In de stilte die volgde dacht Harry dat hij de slang zachtjes hoorde sissen. Of was het Voldemorts sissende zucht die nog even naklonk? 'Ik - ik begrijp u niet,' zei Sneep. 'U hebt uitzonderlijke staaltjes toverkunst laten zien met behulp van die stok.'

'Nee,' zei Voldemort. 'Ik heb staaltjes van mijn gebruikelijke toverkunst laten zien. Ik ben uitzonderlijk, maar deze stok... nee. Hij heeft zijn fabelachtige reputatie nog niet kunnen waarmaken. Ik voel geen verschil tussen deze stok en de stok die ik lang geleden bij Olivander gekocht heb.'

Voldemort sprak peinzend en kalm, maar Harry's litteken begon weer te kloppen en te branden. De pijn in zijn voorhoofd verergerde en hij voelde de vertrouwde, beheerste woede opkomen bij Voldemort.

'Geen verschil,' herhaalde Voldemort.

Sneep zei niets. Harry kon zijn gezicht niet zien en vroeg zich af of Sneep gevaar voelde en de juiste woorden probeerde te vinden om zijn meester gerust te stellen.

Voldemort ijsbeerde door de kamer: terwijl hij dat deed, verloor Harry hem een paar seconden uit het oog. Op dezelfde afgemeten toon praatte hij verder, terwijl bij Harry de pijn en de woede steeds groter werden.

'Ik heb hier lang en diep over nagedacht, Severus... weet je waarom ik je heb laten komen?'

Even zag Harry het profiel van Sneep, die naar de kronkelende slang in haar magische kooi staarde.

'Nee, Heer, maar ik verzoek u om me te laten teruggaan. Laat mij Potter opsporen.'

'Je praat net als Lucius. Jullie begrijpen Potter niet zoals ik dat doe.

Potter hoeft niet opgespoord te worden. Hij komt vanzelf wel naar mij toe. Ik ken namelijk zijn zwakke punt, zijn grote tekortkoming. Potter vindt het vreselijk als anderen sneuvelen om hem te beschermen. Dat zal hij ten koste van alles willen voorkomen. Nee, hij komt vanzelf naar mij toe.'

'Maar het gevaar bestaat dat hij gedood zal worden door iemand anders dan u -'

'Ik heb mijn Dooddoeners heel duidelijke instructies meegegeven.

Neem Potter gevangen. Dood zijn vrienden - hoe meer hoe liever - maar zorg dat Potter ongedeerd blijft.

Maar ik wilde het over jou hebben, Severus, en niet over Harry Potter.

Je bent een waardevolle dienaar geweest. Heel waardevol.'

'U weet dat het mijn liefste wens is om u te dienen. Maar - laat mij de jongen opsporen, Heer. Laat mij hem naar u toe brengen. Ik weet dat ik -'

'Nee, zei ik!' snauwde Voldemort en Harry zag een rode zweem in zijn ogen toen hij zich weer omdraaide. Het ruisen van zijn mantel deed aan het sissen van een slang denken en aan zijn brandende litteken voelde Harry dat Voldemort ongeduldig werd. 'Mijn grootste zorg op dit moment, Severus, is wat er zal gebeuren als ik oog in oog met Potter sta!'

'Maar Heer, daar kan toch geen twijfel over bestaan -?'

'Jawel, Severus! Die twijfel bestaat wel!'

Voldemort bleef staan. Harry kon hem duidelijk zien terwijl hij de Zegevlier op en neer liet glijden tussen zijn witte vingers en naar Sneep staarde.

'Ik heb twee toverstokken gebruikt tegen Harry Potter, Severus. Waarom voldeden die geen van beide?'

'Ik - dat zou ik niet weten, Heer.'

'O nee?'

Voldemorts woede was als een stalen pin die in Harry's hoofd werd gedreven. Hij beet op zijn vuist om het niet uit te schreeuwen, sloot zijn ogen en was plotseling Voldemort, die naar Sneeps bleke gezicht keek.

'Mijn oude stok van taxushout deed alles wat ik ervan verlangde, Severus, behalve Harry Potter doden. Dat is hem twee keer niet gelukt. Toen ik Olivander martelde, vertelde hij me over de identieke kernen en zei dat ik een andere stok moest gebruiken. Dat deed ik, maar de stok van Lucius versplinterde toen hij met die van Potter geconfronteerd werd.'

'Ik - daar heb ik geen verklaring voor, Heer.'

Sneep keek niet meer naar Voldemort, maar naar de kronkelende slang in haar beschermende bol.

'Daarom ging ik op zoek naar een derde stok. De Zegevlier, de Staf van het Lot, de Doodsstok. Ik heb hem afgepakt van zijn vorige eigenaar.

Ik heb hem uit het graf van Albus Perkamentus geroofd.'

Nu keek Sneep weer naar Voldemort, met grote, starende ogen. Het was haast een schok toen hij antwoord gaf en bleek dat er nog leven aanwezig was achter het lijkbleke dodenmasker van zijn gezicht.

'Heer - laat mij de jongen opsporen -'

'Heel deze lange nacht, met de overwinning binnen handbereik,' fluisterde Voldemort, 'heb ik hier zitten piekeren waarom de Zegevlier niet is wat hij zou moeten zijn, waarom hij niet presteert zoals hij volgens de legendes zou moeten presteren... en ik denk dat ik nu het antwoord weet.'

Sneep zei niets.

'Maar misschien weet jij dat ook al? Je bent ten slotte een intelligent man, Severus. Je bent een goede en trouwe dienaar geweest en ik betreur het dat het zo moet lopen.'

'Heer -'

'De Zegevlier kan mij niet naar behoren dienen omdat ik niet zijn ware eigenaar ben. De Zegevlier behoort toe aan de tovenaar die de vorige bezitter gedood heeft. Jij hebt Albus Perkamentus gedood. Zolang jij leeft, Severus, kan de Zegevlier niet werkelijk van mij zijn.'

'Heer!' protesteerde Sneep en hij hief zijn toverstok op.

'Er is geen andere oplossing,' zei Voldemort. 'Ik moet meester zijn van de Zegevlier. Als ik meester ben van de stok, zal ik ook eindelijk Potter kunnen overmeesteren.'

Voldemort maakte een gebaar met de Zegevlier. Er gebeurde niets met Sneep en heel even dacht die dat hij toch gespaard zou blijven, maar toen werden de bedoelingen van Voldemort duidelijk. De kooi van de slang rolde door de lucht en voor Sneep meer kon doen dan een gil slaken, sloot de transparante bol zich om zijn hoofd en schouders en zei Voldemort iets in Sisselspraak.

'Dood hem.'

Er weerklonk een vreselijke gil en het laatste beetje kleur trok weg uit Sneeps gezicht. Het werd bleker en bleker terwijl zijn zwarte ogen zich opensperden, de slang haar tanden in zijn hals boorde, hij vergeefs probeerde zich van de magische kooi te ontdoen en zijn knieën het begaven.

'Ik betreur het,' zei Voldemort kil.

Hij draaide zich om, maar hij voelde geen enkele wroeging en geen greintje verdriet. Het was tijd om dit krot te verlaten en zelf de leiding in handen te nemen, met een toverstok die hem nu volledig zou gehoorzamen.

Hij wees met zijn stok op de glinsterende bol rond de slang en die zweefde omhoog. Sneep viel op zijn zij en het bloed stroomde uit de wonden in zijn hals. Zonder ook maar één keer achterom te kijken verliet Voldemort de kamer en de slang zweefde achter hem aan in haar beschermende ronde kooi.

Harry keerde terug in zijn eigen hoofd, aan het eind van de tunnel. Hij deed zijn ogen open en zag dat zijn knokkels bloedden, zo hard had hij erop gebeten om het niet uit te schreeuwen. Hij tuurde weer door het spleetje tussen de krat en de tunnelwand en zag een voet in een zwarte laars trillen.

'Harry!' fluisterde Hermelien achter hem, maar hij richtte zijn toverstok al op de krat die hem het zicht ontnam. Die rees een paar centimeter omhoog en zweefde geruisloos opzij. Harry kroop zo stilletjes mogelijk de kamer in.

Hij wist niet waarom hij het deed, waarom hij naar de stervende Sneep liep. Hij wist ook niet wat hij voelde toen hij diens doodsbleke gezicht zag en de vingers die de bloedende wond in zijn hals probeerden dicht te drukken. Harry deed de Onzichtbaarheidsmantel af en keek naar de man die hij haatte. Sneeps wijd opengesperde zwarte ogen zagen Harry en hij probeerde iets te zeggen. Harry boog zich over hem heen en Sneep greep hem bij het voorpand van zijn gewaad en trok hem naar zich toe.

Er steeg een gorgelend, rochelend geluid op uit Sneeps keel.

'Neem... het... Neem... het... '

Iets wat meer was dan alleen bloed lekte uit Sneep. Het stroomde uit zijn mond en ogen en oren, zilverachtig blauw, geen gas en ook geen vloeistof. Harry wist wat het was, maar niet wat hij moest doen - Hermelien toverde een flacon te voorschijn, drukte die in Harry's bevende handen en met behulp van zijn toverstok stopte Harry de zilverachtige substantie in de flacon. Toen die helemaal vol was en Sneep zo te zien geen druppel bloed meer in zich had, verslapte zijn greep op Harry's gewaad.

'Kijk... me... aan...' fluisterde hij.

De groene ogen keken in de zwarte, maar na enkele ogenblikken verdween er iets in de donkere ogen en werden ze leeg en uitdrukkingsloos.

De hand die Harry had vastgehouden smakte op de grond en Sneep bewoog niet meer.

Hoofdstuk 33

HET VERHAAL VAN DE PRINS

Harry bleef geknield naast Sneep zitten en staarde naar zijn gezicht, tot hij plotseling een hoge, kille stem hoorde en in paniek overeind sprong met de flacon in zijn hand, bang dat Voldemort was teruggekomen.

De stem van Voldemort klonk galmend op uit de muren en de vloer en Harry besefte dat hij tegen Zweinstein en heel het omringende gebied sprak. De inwoners van Zweinsveld en de verdedigers van het kasteel konden hem zo duidelijk verstaan dat het was alsof hij vlak achter hen stond, zo dichtbij dat ze zijn adem in hun nek voelden, slechts één dodelijke vervloeking van hen vandaan.

'Jullie hebben dapper gevochten,' zei de stem. 'Heer Voldemort weet moed te waarderen.

Maar jullie hebben ook zware verliezen geleden. Als jullie je blijven verzetten, zullen jullie allemaal sterven, een voor een. Dat is niet wat ik wil. Iedere druppel toverbloed die wordt vergoten, is een verlies en een verspilling.

Heer Voldemort is genadig. Ik draag mijn troepen op om zich onmiddellijk terug te trekken.

Jullie hebben één uur. Geef jullie doden een waardige rustplaats. Verzorg jullie gewonden.

Ik richt me nu rechtstreeks tot jou, Harry Potter. Je hebt je vrienden voor je laten sterven in plaats van je rechtstreeks met mij te meten. Ik zal één uur lang op je wachten in het Verboden Bos. Als je na afloop van dat uur niet gekomen bent, je niet hebt overgegeven, wordt de strijd hervat. Maar dan zal ik zelf mijn troepen aanvoeren en zal ik je vinden, Harry Potter. Iedere man of vrouw en ieder kind dat geprobeerd heeft je te verbergen zal ik persoonlijk straffen. Je hebt één uur.'

Ron en Hermelien schudden panisch hun hoofd en keken naar Harry.

'Luister niet naar hem!' zei Ron.

'Het komt vast wel goed,' zei Hermelien verwilderd. 'Laten we - laten we teruggaan naar het kasteel. Als hij in het Verboden Bos is, moeten we een nieuw plan bedenken -'

Ze keek naar het lichaam van Sneep en liep toen vlug naar de ingang van de tunnel. Ron volgde haar. Harry pakte de Onzichtbaarheidsmantel en keek ook nog even naar Sneep. Hij wist niet wat hij moest voelen, behalve afgrijzen om de manier waarop Sneep gedood was en de reden waarom...

Ze kropen zwijgend terug door de tunnel. Harry vroeg zich af of Ron en Hermelien de stem van Voldemort ook nog steeds door hun hoofd hoorden galmen.

Je hebt je vrienden voor je laten sterven in plaats van je rechtstreeks met mij te meten. Ik zal één uur lang op je wachten in het Verboden Bos... één uur...

Op het grasveld voor het kasteel lagen overal dingen die op kleine bundeltjes leken. Het was hoogstens nog een uur voor zonsopgang, maar desondanks was het aardedonker. Ze liepen haastig het stenen bordes op. Eén enkele schoen, zo groot als een kleine boot, lag voor de deuren, maar verder waren Groemp of zijn tegenstander nergens meer te bekennen.

Het was onnatuurlijk stil in het kasteel. Er waren geen lichtflitsen meer, niemand gilde of schreeuwde en er klonk geen geknal. De stenen vloer van de hal was nat van het bloed en bezaaid met smaragden, brokken marmer en versplinterd hout. Een deel van de trapleuning was verwoest.

'Waar is iedereen?' fluisterde Hermelien.

Ron ging de anderen voor naar de Grote Zaal en Harry bleef in de deuropening staan.

De afdelingstafels waren verdwenen en het was vol in de zaal. De overlevenden stonden in groepjes bij elkaar met hun armen om elkaar heen. De gewonden werden op de verhoging behandeld door madame Plijster en een groepje helpers. Ook Firenze was gewond geraakt: hij lag trillend op de grond, terwijl het bloed uit zijn flank stroomde, en kon blijkbaar niet opstaan.

De doden lagen op een rij in het midden van de zaal. Harry kon het lichaam van Fred niet zien omdat zijn familie om hem heen stond.

George zat geknield bij zijn hoofd en mevrouw Wemel lag dwars over Freds borst. Haar hele lichaam schokte. Meneer Wemel streelde haar haar, terwijl de tranen over zijn wangen stroomden.

Ron en Hermelien liepen naar de Wemels, zonder nog een woord tegen Harry te zeggen. Hermelien omhelsde Ginny, die een gezwollen en vlekkerig gezicht had, en Ron ging bij Bill, Fleur en Percy staan. Percy sloeg zijn arm om Rons schouders. Ginny en Hermelien liepen naar de rest van de familie toe en plotseling zag Harry wie er naast Fred lagen: Remus en Tops. Ze lagen er bleek en roerloos maar ook vredig bij, en het was alsof ze sliepen onder het donkere, betoverde plafond.

De Grote Zaal leek te verdwijnen, kleiner te worden, te krimpen terwijl Harry achteruit wankelde, weg bij de deuropening. Hij kon even geen adem meer halen en kon het niet verdragen om naar de andere lichamen te kijken en te zien wie er nog meer voor hem gestorven waren.

Hij kon het ook niet opbrengen om bij de Wemels te gaan staan en hen in de ogen te kijken, terwijl Fred misschien nog zou leven als hij zich meteen aan Voldemort had overgegeven...

Harry draaide zich om en holde de marmeren trap op. Lupos, Tops...hij wilde niet meer voelen... hij wilde zijn hart uit zijn lijf scheuren, zijn ziel, alles wat het uitschreeuwde van de pijn...

Het kasteel was verlaten; zelfs de geesten schenen zich te hebben aangesloten bij de massale wake in de Grote Zaal. Harry rende verder, met de kristallen flacon in zijn hand, en bleef pas staan toen hij bij de stenen waterspuwer was die het kantoor van het schoolhoofd bewaakte.

'Wachtwoord?'

'Perkamentus,' zei Harry zonder erbij na te denken, omdat het Perkamentus was die hij zo dolgraag had willen spreken. Tot zijn verbazing gleed de spuwer opzij en gaf Harry toegang tot de wenteltrap.

Maar toen Harry de ronde kamer binnenstormde, zag hij dat er iets veranderd was. De vele portretten aan de muren waren allemaal leeg.

Niet één schoolhoofd was aanwezig om hem te begroeten; blijkbaar waren ze allemaal vertrokken naar andere schilderijen in het kasteel, om beter te kunnen zien wat er gebeurde.

Harry keek moedeloos naar de lege lijst van Perkamentus die recht achter de stoel van het schoolhoofd hing, en draaide zich toen om. De stenen Hersenpan stond nog in dezelfde kast; Harry zette hem op het bureau en goot Sneeps herinneringen in de wijde kom met de runen langs de rand. Het zou een geweldige opluchting zijn om even te kunnen vluchten in de herinneringen van een ander... hij wist niet wat Sneep hem had nagelaten, maar het kon niet erger zijn dan zijn eigen gedachten.

De herinneringen kolkten zilverwit rond en zonder aarzeling, met een gevoel alsof het er allemaal toch niet meer toe deed en dit misschien zijn snijdende verdriet zou verlichten, dook Harry erin.

Hij tuimelde fel zonlicht in en voelde warme grond onder zijn voeten.

Toen hij overeind kwam, zag hij dat hij op een bijna verlaten speelplaats stond. De horizon werd gedomineerd door één reusachtige schoorsteen.

Twee meisjes schommelden, vanachter een groepje struiken gadegeslagen door een magere jongen. Zijn zwarte haar was te lang en zijn kleren waren zo'n merkwaardig mengelmoesje dat het leek alsof hij zich opzettelijk zo gekleed had: een te korte spijkerbroek, een haveloze en veel te grote jas die van een volwassene had kunnen zijn en een merkwaardig overhemd dat meer een soort kiel leek.

Harry liep naar de jongen toe. Sneep was hoogstens negen of tien: klein, mager en tanig. Hij keek met onverholen begeerte toe terwijl het jongste meisje hoger en hoger schommelde dan haar zus.

'Niet doen, Lily!' gilde haar oudere zus.

Maar het meisje had de schommel op het hoogste punt van zijn baan losgelaten, vloog letterlijk door de lucht en beschreef schaterend een grote boog, als een trapezeartiest. Ze smakte niet op het harde asfalt neer, maar bleef veel te lang zweven en landde veel te lichtjes.

'Mama zei dat dat niet mocht!'

Petunia stopte haar schommel door knarsend en knerpend met de hielen van haar sandalen over de grond te schrapen en sprong overeind, met haar handen op haar heupen.

'Dat mocht niet van mama, Lily!'

'Er is toch niks gebeurd?' zei Lily giechelend. 'Kijk eens, Tuuntje. Kijk eens wat ik nog meer kan.'

Petunia keek om zich heen. De speeltuin was verder verlaten, afgezien van Sneep, maar de meisjes wisten niet dat die er was. Lily raapte een bloem op die van de struik was gevallen waarachter Sneep zich verschool.

Petunia liep naar haar toe, heen en weer geslingerd tussen afkeuring en nieuwsgierigheid. Lily wachtte tot Petunia vlakbij was en het goed kon zien en strekte toen haar hand uit. De bloem lag op haar handpalm en opende en sloot zijn blaadjes als een bizarre, veelschelpige oester.

'Hou op!' gilde Petunia.

'Ik doe toch niks?' zei Lily, maar ze sloot haar vingers om de bloem en gooide hem weer op de grond.

'Het hoort niet!' zei Petunia, maar ze volgde de vallende bloem met haar ogen. 'Hoe doe je dat?' vroeg ze en er klonk iets van hunkering door in haar stem.

'Dat is toch duidelijk?' Sneep kon zich niet langer inhouden en kwam achter de struiken vandaan. Petunia gilde en holde terug naar de schommels, maar hoewel Lily ook schrok, bleef ze staan. Sneep had er kennelijk spijt van dat hij zich had laten zien en keek met een dofrode blos op zijn tanige wangen naar Lily.

'Wat is duidelijk?' vroeg Lily.

Sneep leek nerveus, maar ook opgewonden. Met een blik op Petunia, die nu naast de schommels stond, fluisterde hij: 'Ik weet wat je bent.'

'Hoe bedoel je?'

'Je... je bent een heks,' zei Sneep.

Lily keek beledigd.

'Dat is ook niet aardig om te zeggen!'

Ze draaide zich om en liep met haar neus in de lucht terug naar haar zus.

'Nee!' zei Sneep. Hij was nu vuurrood en Harry vroeg zich af waarom hij die belachelijke jas niet uitdeed, tenzij hij de kiel daaronder wilde verbergen. Hij holde flapperend achter de meisjes aan, als een potsierlijke vleermuis, en leek opeens sterk op de man die hij later zou worden.

De zusjes staarden hem afkeurend aan en hielden zich vast aan een paal van de schommel, alsof dat de buutplaats was bij tikkertje.

'Dat ben je wel,' zei Sneep tegen Lily. 'Je bent echt een heks. Ik hou je al een tijdje in de gaten. Maar dat geeft niks. Mijn moeder is ook een heks, en ik ben een tovenaar.'

Petunia's lach leek op een plens koud water.

'Een tovenaar!' krijste ze. Ze durfde weer, nu de eerste schrik voorbij was. 'Ik weet heus wel wie je bent! Je bent die jongen van Sneep! Ze wonen aan de rivier, in het Weverseind,' zei ze tegen Lily, en uit haar toon bleek duidelijk dat Sneep door dat adres niet in haar achting steeg.

'Waarom zat je naar ons te gluren?'

'Ik zat niet te gluren!' zei Sneep, rood en ongemakkelijk. In de felle zon viel op hoe vuil zijn haar was. 'Naar jou zou ik echt niet gluren!' voegde hij er hatelijk aan toe. 'Jij bent een Dreuzel!'

Petunia kende dat woord niet, maar Sneeps toon was onmiskenbaar.

'Kom, Lily! We gaan!' zei ze schril. Lily volgde haar zus gehoorzaam en keek nog even boos achterom naar Sneep. Die staarde hen na terwijl ze hooghartig naar de uitgang van de speeltuin marcheerden en Harry, die nu de enige toeschouwer was, besefte dat Sneep bitter teleurgesteld was, dat hij dit moment al een hele tijd gepland had en dat het helemaal verkeerd was gelopen...

Het tafereel loste op en nam een andere vorm aan. Plotseling stond Harry tussen een groepje bomen. Tussen de stammen door zag hij een riviertje glinsteren. Twee kinderen zaten met gekruiste benen tegenover elkaar. Sneep had zijn jas uitgedaan en in het schemerige licht leek zijn kiel wat minder raar.

'...en het Ministerie straft je als je tovert buiten school. Dan sturen ze brieven.'

'Maar ik héb al getoverd buiten school.'

'Zolang je nog geen toverstok hebt, geeft dat niet. Als je klein bent en er nog niets aan kunt doen, zien ze het door de vingers. Maar zodra je elf wordt -' Sneep knikte gewichtig '- en je eenmaal toverles krijgt, moet je voorzichtig zijn.'

Er viel een stilte. Lily had een takje opgeraapt en zwaaide daarmee door de lucht. Harry wist dat ze er in haar verbeelding al vonken uit zag schieten. Ze gooide het takje weer neer, boog zich naar de jonge Sneep toe en zei: 'Het is toch wel waar, hè? Geen grap? Petunia zegt dat het allemaal gelogen is. Volgens haar is er helemaal geen Zweinstein. Maar het bestaat toch echt?'

'Voor ons bestaat het echt,' zei Sneep. 'Niet voor haar. Maar jij en ik krijgen allebei een brief.'

'Weet je dat zeker?' fluisterde Lily.

'Heel zeker,' zei Sneep, en ondanks zijn slecht geknipte haar en vreemde kleren zag hij er merkwaardig indrukwekkend uit terwijl hij daar tegenover haar zat, rotsvast overtuigd van zijn eigen lotsbestemming.

'En komt die echt per uil?' fluisterde Lily.

'Normaal gesproken wel,' zei Sneep. 'Maar jij bent een Dreuzeltelg, dus moet iemand van school het eerst aan je ouders komen uitleggen.'

'Maakt het iets uit of je een Dreuzeltelg bent of niet?'

Sneep aarzelde even. Zijn gretige zwarte ogen gleden in de groenachtige schemering over Lily's bleke gezicht en donkerrode haar.

'Nee,' zei hij. 'Dat maakt niets uit.'

'Gelukkig,' zei Lily en ze ontspande zich; het was duidelijk dat dat haar dwars had gezeten.

'Je barst van het tovertalent,' zei Sneep. 'Dat zag ik meteen. Al die tijd dat ik je in de gaten hield... '

Zijn stem stierf weg; Lily luisterde niet. Ze was languit in het gras gaan liggen en keek naar de bladeren boven haar hoofd. Sneep staarde net zo gefascineerd naar haar als eerder in de speeltuin.

'Hoe is het bij jullie thuis?' vroeg Lily.

Er verscheen een kleine frons op Sneeps gezicht.

'O, best,' zei hij.

'Maken ze geen ruzie meer?'

'Ja, ze maken altijd ruzie,' zei Sneep. Hij pakte een handvol bladeren en begon die te verscheuren, blijkbaar zonder te beseffen wat hij deed.

'Maar het duurt niet lang meer en dan ben ik weg.'

'Houdt je vader niet van toveren?'

'Hij houdt eigenlijk nergens van,' zei Sneep.

'Severus?'

Sneeps mondhoeken krulden even om toen ze zijn naam zei.

'Ja?'

'Vertel nog eens over de Dementors.'

'Waarom wil je dat weten?'

'Als ik tover buiten school -'

'Voor zoiets leveren ze je niet aan de Dementors uit! Dementors zijn voor mensen die heel erge dingen doen. Ze bewaken Azkaban, de tovenaarsgevangenis.

Jij zult nooit in Azkaban terechtkomen, daar ben je veel te -'

Hij werd weer rood en verscheurde nog wat bladeren. Er klonk een zacht geritsel achter Harry en Sneep keek om. Petunia had zich verscholen achter een boom, maar was uitgegleden.

'Tuuntje!' zei Lily, verbaasd maar ook blij, maar Sneep sprong overeind.

'Wie zit er nu te gluren?' schreeuwde hij. 'Wat moet je?'

Petunia was geschrokken omdat ze betrapt was en kon even geen woord uitbrengen. Harry zag dat ze naar iets kwetsends zocht.

'Wat heb je voor raar ding aan?' zei ze en ze wees naar Sneeps borst.

'Een oude blouse van je moeder?'

Harry hoorde een krak en de tak boven Petunia's hoofd brak af. Lily gilde en de tak raakte Petunia op haar schouder. Ze wankelde achteruit en barstte in tranen uit.

'Tuuntje!'

Maar Petunia holde al weg. Lily keek woedend naar Sneep.

'Deed jij dat?'

'Nee,' zei hij, bang maar ook uitdagend.

'Nee - nee, echt niet!'

Maar Lily trapte niet in die leugen: na een laatste, furieuze blik rende ze haar zus achterna. Sneep bleef achter tussen de bomen, in de war en ellendig...

Het tafereel veranderde weer. Harry keek om zich heen en zag perron 9¾. Sneep stond naast hem, met enigszins opgetrokken schouders, in het gezelschap van een magere, zuur kijkende, tanige heks die sterk op hem leek. Sneep staarde naar een gezin van vier personen ietsje verderop op het perron. De twee meisjes stonden een eindje van hun ouders vandaan en het was alsof Lily zich verdedigde tegen haar zus. Harry liep naar hen toe om het beter te kunnen verstaan.

'...spijt me, Tuuntje. Het spijt me echt! Hoor eens -' Ze pakte de hand van haar zus en hield die stevig vast, ook al probeerde Petunia zich los te rukken. 'Als ik er eenmaal ben - nee, luister nou! Als ik er eenmaal ben, kan ik aan professor Perkamentus vragen of hij zich wil bedenken!'

'Ik wil - helemaal - niet - gaan!' zei Petunia en ze trok haar hand los.

'Denk je dat ik echt naar een of ander stom kasteel wil gaan om te leren hoe ik een - een -'

Haar bleke ogen gleden over het perron, over de katten die miauwden in de armen van hun eigenaars, over de uilen die fladderden en naar elkaar krasten in hun kooien en over de leerlingen. Sommigen droegen hun lange zwarte gewaden al en laadden hun hutkoffers in de vuurrode stoomtrein, of begroetten hun vrienden vrolijk na de lange zomervakantie.

'- denk je dat ik een - een monster wil worden?'

De tranen sprongen in Lily's ogen.

'Ik ben geen monster!' zei ze. 'Wie zegt nou zoiets?'

'Daar ga je anders wel heen,' zei Petunia vol leedvermaak. 'Een speciale monsterschool. Jij en die jongen van Sneep... een stelletje gedrochten, dat zijn jullie. Het is maar goed dat jullie apart worden gehouden van normale mensen. Dat is voor onze eigen veiligheid.'

Lily keek even naar haar ouders, die het tafereel op het perron goed in zich opnamen en echt genoten van wat ze zagen, en zei toen zacht maar fel tegen haar zus: 'Je vond het anders niet zo'n heel erge monsterschool toen je het schoolhoofd in die brief smeekte om ook te mogen komen!'

Petunia werd vuurrood.

'Smeekte? Ik heb helemaal niet gesmeekt!'

'Ik heb zijn antwoord gelezen. Dat was heel vriendelijk.'

'Je had mijn brief niet -' fluisterde Petunia. 'Dat was mijn post - hoe kon je -?'

Lily verraadde zich door even naar Sneep te kijken, die niet ver van hen vandaan stond. Petunia snakte naar adem.

'Die jongen heeft hem gevonden! Jij en die jongen hebben stiekem in mijn kamer gekeken!'

'Nee - niet stiekem -' Nu werd Lily in de verdediging gedrongen.

'Severus zag gewoon de envelop liggen en kon niet geloven dat een Dreuzel contact had opgenomen met Zweinstein. Dat is alles! Hij zegt dat er tovenaars als spionnen bij de post moeten werken -'

'Ik weet nu wel dat tovenaars echt overal hun neus in steken!' zei Petunia, die niet meer rood zag maar bleek. 'Monster!' snauwde ze tegen haar zus en ze liep hooghartig terug naar haar ouders...

Het tafereel veranderde weer. Sneep liep haastig door het gangpad van de Zweinsteinexpres terwijl die door het platteland raasde. Hij had zijn schoolgewaad al aan, vermoedelijk omdat hij de eerste de beste gelegenheid had aangegrepen om zijn vreselijke Dreuzelkleren uit te doen. Hij bleef staan bij een coupé waarin een stel jongens luidruchtig met elkaar praatten. Lily zat ineengedoken in de hoek met haar gezicht tegen het raampje.

Sneep schoof de deur van de coupé open en ging tegenover Lily zitten.

Ze keek even naar hem en staarde toen weer uit het raam. Hij zag dat ze gehuild had.

'Ik wil niet met je praten,' zei ze met gesmoorde stem.

'Waarom niet?'

'Tuuntje heeft nu een h-hekel aan me. Omdat we die brief van Perkamentus gelezen hebben.'

'Nou en?'

Ze keek hem vol afkeer aan.

'Nou en? Ze is mijn zus!'

'Ze is maar een -' Sneep zweeg abrupt, maar Lily probeerde onopvallend haar ogen te drogen en had hem niet gehoord.

'Maar wij zijn onderweg!' zei hij en hij kon de vreugde in zijn stem niet verhullen. 'Dit is de grote dag! We zijn op weg naar Zweinstein!'

Ze knikte en veegde haar ogen af. Onwillekeurig moest ze toch een beetje glimlachen.

'Ik hoop dat je in Zwadderich komt,' zei Sneep, bemoedigd omdat ze weer een beetje was opgevrolijkt.

'Zwadderich?'

Een van de andere jongens in de coupé, die Lily en Sneep tot op dat moment geen blik waardig had gekeurd, keek op toen hij dat woord hoorde en Harry, die zijn aandacht geconcentreerd had op de twee bij het raam, schrok toen hij zijn vader zag. Hij was mager en had zwart haar, net als Sneep, maar had ook de natuurlijke zelfverzekerdheid van iemand die altijd vertroeteld is door zijn ouders. Daarin verschilde hij totaal van Sneep.

'Wie wil er nou bij Zwadderich? Ik denk dat ik meteen weer van school zou gaan, jij niet?' vroeg James aan de jongen tegenover hem, en met een schok besefte Harry dat het Sirius was. Sirius lachte niet.

'Mijn hele familie heeft op Zwadderich gezeten,' zei hij.

'Allemachtig,' zei James. 'En je leek me best aardig!'

Nu grijnsde Sirius.

'Misschien breek ik wel met de traditie. Waar zou jij voor gaan, als je kon kiezen?'

James hief een denkbeeldig zwaard op.

'"Griffoendor, bekend om zijn dapperheid!" Net als mijn vader.'

Sneep maakte een schamper geluidje en James keek hem aan.

'Heb je daar problemen mee?'

'Nee,' zei Sneep, al bleek dat niet uit zijn nogal minachtende uitdrukking.

'Als je liever sterk dan slim wilt zijn -'

'En waar wil jij dan heen? Volgens mij ben je geen van beide!' viel Sirius hem in de rede.

James schaterde het uit. Lily kreeg een kleur, ging rechtop zitten en keek vol afkeer van James naar Sirius.

'Kom, Severus, dan zoeken we een andere coupé.'

'Oooooo... '

James en Sirius imiteerden haar hooghartige toon en James probeerde Sneep beentje te lichten toen hij langsschuifelde.

'We zien je nog wel, Secretus!' riep een stem terwijl de coupédeur dichtsloeg.

Het tafereel veranderde weer...

Harry stond vlak achter Sneep en ze keken naar de honderden aandachtige gezichten aan de met kaarsen verlichte afdelingstafels. Opeens zei professor Anderling: 'Evers, Lily!'

Harry keek hoe zijn moeder met trillende benen naar de gammele kruk liep en ging zitten. Professor Anderling zette de Sorteerhoed op haar hoofd en nauwelijks een seconde nadat de Hoed haar donkerrode haar had aangeraakt, riep hij al: 'Griffoendor!'

Harry hoorde Sneep zachtjes kreunen. Lily deed de Hoed af, gaf hem terug aan professor Anderling en liep vlug naar de juichende Griffoendors, maar onderweg keek ze even achterom naar Sneep en Harry zag een triest glimlachje op haar gezicht. Sirius schoof op om plaats voor haar te maken op de bank. Ze herkende hem blijkbaar uit de trein, want ze sloeg haar armen over elkaar en keerde hem gedecideerd haar rug toe.

Er werden meer namen afgeroepen en Harry zag hoe Lupos, Pippeling en zijn vader bij Lily en Sirius aan tafel gingen zitten. Uiteindelijk, toen er nog maar een stuk of tien leerlingen gesorteerd moesten worden, riep professor Anderling de naam van Sneep.

Harry liep met hem mee naar de kruk en keek hoe de Sorteerhoed op zijn hoofd werd gezet. 'Zwadderich!' riep de hoed.

En Severus Sneep liep naar de andere kant van de Grote Zaal, weg van Lily, naar de tafel waar de Zwadderaars hem toejuichten en waar Lucius Malfidus, met een glimmende klassenoudstebadge op zijn borst, Sneep op zijn schouder klopte terwijl hij naast hem ging zitten...

Het tafereel veranderde weer...

Lily en Sneep liepen over de binnenplaats van het kasteel en hadden kennelijk ruzie. Harry ging gauw luisteren. Toen hij dichterbij kwam, besefte hij dat ze allebei een stuk groter waren en dat er een paar jaar voorbij moesten zijn gegaan sinds de Sorteerceremonie.

'...dacht dat we vrienden waren,' zei Sneep. 'Heel goede vrienden.'

'Dat zijn we ook, Sev, maar je gaat met mensen om die ik niet kan uitstaan! Sorry hoor, maar ik heb gewoon een bloedhekel aan Arduin en Schoorvoet! Schoorvoet! Wat zie je in die griezel? Weet je wat hij laatst met Marie Munter heeft uitgehaald?'

Lily leunde tegen een pilaar en keek naar Sneeps magere, tanige gezicht.

'Ach, dat stelde niks voor,' zei Sneep. 'Het was gewoon een grap -'

'Het was Duistere Magie en als je dat leuk vindt -'

'En de dingen die Potter en zijn maatjes uitvreten dan?' vroeg Sneep.

Hij werd rood en kon zijn wrok en boosheid niet in bedwang houden.

'Wat heeft Potter hiermee te maken?' vroeg Lily.

'Hij en zijn vrienden sluipen 's nachts vaak buiten rond. Die Lupos is ook al zo'n rare. Waar gaat hij toch steeds heen?'

'Hij is ziek,' zei Lily. 'Ze zeggen dat hij ziek is.'

'Toevallig wel altijd met volle maan,' zei Sneep.

'Ik ken je theorie,' zei Lily koel. 'Waarom word je zo geobsedeerd door die jongens? Wat kan het jou schelen wat ze 's nachts uithalen?'

'Ik wil je alleen maar laten zien dat ze niet zo geweldig zijn als iedereen schijnt te denken.'

Sneep bloosde opnieuw toen Lily hem doordringend aankeek.

'Maar ze gebruiken tenminste geen Duistere Magie.' Op zachtere toon vervolgde ze: 'En je bent trouwens heel erg ondankbaar. Ik heb gehoord wat er laatst gebeurd is. Je bent die tunnel onder de Beukwilg in geslopen en James Potter heeft je toen gered voor wat zich daar schuilhoudt -'

Met een verwrongen gezicht stamelde Sneep woedend: 'Gered? Gered? Denk je dat hij de held uithing? Hij wilde gewoon zijn eigen hachje redden en dat van zijn vrienden! Ik laat je niet - je mag niet -'

'Mag ik niet? Mag ik niet?'

Lily's felgroene ogen vernauwden zich tot spleetjes en Sneep bond meteen in.

'Ik bedoel niet - ik wil alleen niet dat je jezelf voor gek zet - hij is verliefd op je, James Potter is verliefd op je!' Het was alsof de woorden tegen wil en dank uit Sneeps keel werden geperst. 'En hij is niet... iedereen denkt altijd maar... grote Zwerkbalheld... ' Sneeps afkeer en verbittering waren zo groot dat hij onsamenhangend werd en Lily's wenkbrauwen kropen steeds verder omhoog.

'Ik weet best dat James Potter een arrogante kwal is,' viel ze Sneep in de rede. 'Dat hoef jij me niet te vertellen. Maar de dingen die Arduin en Schoorvoet grappig vinden zijn gewoon verkeerd. Verkeerd, Sev. Ik snap niet hoe je met ze bevriend kunt zijn.'

Harry betwijfelde of Sneep haar kritiek op Schoorvoet en Arduin zelfs maar gehoord had. Zodra ze James Potter beledigde, ontspande zijn hele lichaam zich en zijn passen hadden een nieuwe veerkracht toen ze verder liepen...

Het tafereel veranderde weer...

Harry zag opnieuw hoe Sneep de Grote Zaal verliet nadat hij examen had gedaan voor zijn SLIJMBAL in Verweer Tegen de Zwarte Kunsten. Hij zag hoe Sneep over het schoolterrein slenterde en per ongeluk te dicht in de buurt kwam van de beuk waaronder James, Sirius, Lupos en Pippeling zaten. Maar deze keer bleef Harry op afstand. Hij wist al wat er gebeurd was nadat Severus door James aan zijn enkel omhoog was gehesen en James hem getreiterd had; hij wist wat er gedaan en gezegd was en hij had geen zin om het nog een keer te horen. Hij keek hoe Lily naar het groepje liep en het voor Sneep opnam. In de verte hoorde hij Sneep in zijn woede en vernedering het onvergeeflijke woord tegen haar schreeuwen: 'Modderbloedje.'

Het tafereel veranderde weer...

'Het spijt me.'

'Ik wil het niet horen!'

'Het spijt me!'

'Doe geen moeite.'

Het was nacht. Lily droeg een ochtendjas en stond met haar armen over elkaar voor het portret van de Dikke Dame bij de ingang van de leerlingenkamer van Griffoendor.

'Ik ben alleen gekomen omdat Marie zei dat je anders op de gang zou slapen.'

'Dat is ook zo. Dat zou ik ook gedaan hebben. Het was niet mijn bedoeling om je Modderbloedje te noemen! Het was -'

'Een verspreking?' Er klonk geen medelijden door in Lily's stem. 'Het is te laat. Ik heb jarenlang je blunders goedgepraat. Mijn vriendinnen snappen gewoon niet waarom ik zelfs maar met je praat. Jij en je griezelige Dooddoenersvriendjes - zie je wel, je doet zelfs geen poging om het te ontkennen! Je geeft gewoon toe dat jullie dat dolgraag zouden worden! Je popelt om je bij Jeweetwel aan te sluiten, hè?'

Sneep deed zijn mond eerst open en toen weer dicht.

'Ik heb geen zin om nog langer te doen alsof. Jij hebt jouw weg gekozen en ik de mijne.'

'Nee - luister - ik meende het niet -'

'Meende je het niet toen je me Modderbloedje noemde? Maar je noemt iedereen met dezelfde achtergrond Modderbloedje, Severus.

Waarom zou ik dan anders zijn?'

Sneep zocht wanhopig naar woorden, maar met een laatste, minachtende blik draaide Lily zich om en klom door het portretgat...

De gang loste op, maar deze keer duurde het iets langer voor het tafereel weer gestalte kreeg. Het was alsof Harry door constant veranderende vormen en kleuren vloog, tot zijn omgeving opnieuw vorm aannam en hij in het donker boven op een heuvel stond, eenzaam en verkleumd. De wind gierde door de takken van de kale bomen en een volwassen Sneep hijgde, draaide zich zenuwachtig om en hield zijn toverstok in de aanslag. Het was alsof hij op iets of iemand wachtte... zijn angst werkte aanstekelijk en Harry begon ook bang te worden, al wist hij dat niets hem kon deren. Hij keek over zijn schouder en vroeg zich af waar Sneep op wachtte - Een kartelige witte lichtflits sneed door de lucht. Harry dacht eerst aan bliksem, maar Sneep was op zijn knieën gevallen en zijn toverstok was uit zijn hand gevlogen.

'Dood me niet!'

'Dat was ook niet mijn bedoeling.'

Perkamentus stond voor Sneep. Het geluid dat hij misschien gemaakt had toen hij Verschijnselde, was overstemd door het gehuil van de wind.

Zijn gewaad flapperde om hem heen en zijn gezicht werd van onderaf beschenen door het licht van zijn toverstok.

'En, Severus? Wat heeft Heer Voldemort voor boodschap voor mij?'

'Geen - geen boodschap. Ik ben uit mezelf gekomen!'

Sneep zag er een beetje krankzinnig uit. Zijn lange, verwarde zwarte haar wapperde in de wind.

'Ik - ik heb een waarschuwing,' zei hij handenwringend. 'Nee, een verzoek - alsjeblieft -'

Perkamentus gebaarde met zijn toverstok. Takken bleven wiegen en dode bladeren dwarrelden nog steeds door de lucht, maar op de plek waar hij en Sneep tegenover elkaar stonden, was het plotseling stil.

'Wat voor verzoek zou een Dooddoener voor mij kunnen hebben?'

'De - de profetie... de voorspelling... Zwamdrift...'

'Ja, natuurlijk,' zei Perkamentus. 'Wat heb je allemaal aan Voldemort doorgebriefd?'

'Alles - alles wat ik heb gehoord!' zei Sneep. 'Daarom ben ik - dat is de reden waarom - hij denkt dat het om Lily Evers gaat!'

'De profetie verwijst niet naar een vrouw,' zei Perkamentus. 'Ze betreft een jongen die eind juli geboren is -'

'Je weet wat ik bedoel! Hij denkt dat het op haar zoontje slaat! Hij wil haar opsporen - iedereen doden -'

'Als ze zoveel voor je betekent, is Heer Voldemort toch wel bereid haar leven te sparen?' zei Perkamentus. 'Kun je niet vragen of hij de moeder genade wil schenken in ruil voor haar zoon?'

'Dat heb - dat heb ik ook gevraagd -'

'Ik walg van je,' zei Perkamentus en Harry had nog nooit zoveel verachting gehoord in zijn stem. Sneep kromp een beetje in elkaar. 'Dus het maakt je niets uit als haar man en kind vermoord worden? Die mogen rustig sterven, als jij maar krijgt wat je wilt?'

Sneep keek omhoog naar Perkamentus.

'Verberg ze dan allemaal!' zei hij schor. 'Bescherm haar - bescherm ze. Alsjeblieft.'

'En wat krijg ik in ruil, Severus?'

'In - in ruil?' Sneep keek Perkamentus met open mond aan en Harry verwachtte dat hij zou protesteren, maar na een lange stilte zei hij: 'Alles wat je maar wilt.'

De heuvel vervaagde en nu stond Harry in de werkkamer van Perkamentus.

Iemand kermde als een gewond dier. Sneep zat in een stoel met zijn handen voor zijn gezicht en een grimmig kijkende Perkamentus naast zich. Na enkele ogenblikken keek Sneep op en het was alsof hij wel honderd jaar vol ellende had doorgemaakt sinds hij die winderige heuvel had verlaten.

'Ik dacht... dat je haar... zou beschermen... '

'Zij en James hebben de verkeerde vertrouwd,' zei Perkamentus. 'Net als jij, Severus. Hoopte je niet dat Voldemort haar leven zou sparen?'

Sneeps ademhaling was snel en oppervlakkig.

'Haar zoontje leeft nog,' zei Perkamentus.

Sneep maakte een schokkerige beweging met zijn hoofd, alsof hij een lastige vlieg wegjoeg.

'Haar zoontje leeft nog. Hij heeft precies dezelfde ogen als zijn moeder.

Herinner je je de ogen van Lily Evers, Severus? Hun vorm en kleur? Vast wel.'

'HOU OP!' brulde Sneep. 'Weg... dood...'

'Bespeur ik iets van wroeging, Severus?'

'Ik wou... ik wou dat ik zelf ook dood was...'

'Denk je dat iemand daar ook maar iets mee zou opschieten?' zei Perkamentus kil. 'Als je van Lily Evers hield, echt van haar hield, dan is het duidelijk wat je moet doen.'

Het was alsof Sneep schuilging achter een waas van pijn en het duurde even voor de woorden van Perkamentus tot hem doordrongen.

'Hoe - hoe bedoel je?'

'Je weet hoe en waarom ze gestorven is. Zorg ervoor dat haar offer niet vergeefs was. Help me om Lily's zoon te beschermen.'

'Hij hoeft niet beschermd te worden. De Heer van het Duister is verdwenen-''De Heer van het Duister zal terugkeren en dan zal Harry Potter in levensgevaar verkeren.'

Er volgde een lange stilte, terwijl Sneep zijn emoties weer enigszins in bedwang kreeg en zijn ademhaling wat rustiger werd. Uiteindelijk zei hij: 'Goed dan. Goed. Maar je mag het nooit - nooit vertellen, Perkamentus! Dit moet tussen ons blijven! Zweer het! Ik kan het niet verdragen...en dan vooral de zoon van Potter... ik wil dat je het plechtig belooft!'

'Moet ik plechtig beloven om nooit te onthullen dat je ook een betere kant hebt, Severus?' Perkamentus zuchtte en keek naar het verwilderde, van verdriet vertrokken gezicht van Sneep. 'Nou, vooruit dan, als je het per se wilt... '

De kamer loste even op maar keerde onmiddellijk weer terug. Sneep liep driftig heen en weer en Perkamentus zat aan zijn bureau.

'- middelmatig, even arrogant als zijn vader, vastbesloten om alle regels te overtreden die er maar zijn, dolblij dat hij hier zo beroemd is, altijd maar op zoek naar aandacht, hondsbrutaal -'

'Je ziet wat je verwacht te zien, Severus,' zei Perkamentus zonder op te kijken uit Hedendaagse Gedaanteverwisselingen. 'Van andere leraren hoor ik dat hij bescheiden, vriendelijk en redelijk getalenteerd is. Persoonlijk vind ik hem een innemend kind.'

Perkamentus sloeg een pagina om en zei, nog steeds lezend: 'Hou Krinkel in de gaten, wil je?'

Een werveling van kleuren en het werd donkerder. Sneep en Perkamentus stonden in de hal van het kasteel, na het Kerstbal, terwijl de laatste leerlingen naar bed gingen.

'En?' mompelde Perkamentus.

'Het Teken van Karkarov wordt donkerder. Hij raakt in paniek, want hij is bang voor vergelding. Je weet dat hij het Ministerie geholpen heeft na de val van de Heer van het Duister.' Sneep keek vanuit zijn ooghoeken naar het profiel van Perkamentus met zijn kromme neus. 'Karkarov is van plan om te vluchten als het Duistere Teken gaat branden.'

'O ja?' zei Perkamentus zachtjes, terwijl Fleur Delacour en Robbie Davids giechelend kwamen aanlopen vanaf het schoolterrein. 'En voel jij de verleiding om zijn voorbeeld te volgen?'

'Nee,' zei Sneep. Zijn zwarte ogen volgden Fleur en Robbie terwijl ze de trap op liepen. 'Nee, zo'n lafaard ben ik niet.'

'Inderdaad,' beaamde Perkamentus. 'Je bent veel en veel moediger dan Igor Karkarov. Soms denk ik wel eens dat we te vroeg Sorteren... '

Perkamentus liep weg en Sneep keek hem ontdaan na...

En nu stond Harry weer in de kamer van het schoolhoofd. Het was nacht en Perkamentus hing opzij gezakt in de troonachtige stoel achter zijn bureau. Zo te zien was hij maar half bij bewustzijn en zijn zwarte, verschroeide rechterhand bengelde naast de stoel. Sneep mompelde bezweringen, wees met zijn toverstok op de pols van Perkamentus en goot met zijn linkerhand een beker vol dikke, goudkleurige toverdrank in zijn mond. Na een paar tellen trilden de oogleden van Perkamentus en deed hij zijn ogen open.

'Waarom?' zei Sneep plompverloren. 'Waarom heb je die ring omgedaan? Hij is vervloekt, dat wist je toch wel. Waarom zou je hem zelfs maar aanraken?'

De ring van Asmodom Mergel glansde op het bureau. De steen was gebarsten en het zwaard van Griffoendor lag ernaast.

Perkamentus trok een gezicht.

'Ik... het was stom van me. De verleiding was te groot... '

'Verleiding? Wat voor verleiding?'

Perkamentus gaf geen antwoord.

'Het is een wonder dat je hier nog terug hebt kunnen komen!' zei Sneep woedend. 'Die ring was besmet met een ongelooflijk krachtige vervloeking. We kunnen hem misschien tijdelijk indammen, maar meer ook niet. Voorlopig heb ik hem weten op te sluiten in je hand -'

Perkamentus hief zijn geblakerde, nutteloze hand op en bestudeerde die alsof het een soort curiositeit was.

'Goed werk, Severus. Hoe lang heb ik nog, denk je?'

Perkamentus sprak heel kalm, alsof hij informeerde wat voor weer het morgen zou zijn. Sneep aarzelde even en zei toen: 'Dat durf ik niet met zekerheid te zeggen. Misschien een jaar. Een dergelijke vloek kan niet altijd in bedwang gehouden worden. Op een gegeven moment woekert hij verder. Het gaat om een vervloeking die mettertijd aan kracht wint.'

Perkamentus glimlachte. Het bericht dat hij waarschijnlijk minder dan een jaar te leven had, deed hem blijkbaar weinig.

'Ik mag van geluk spreken dat ik jou heb, Severus.'

'Als je me ietsje eerder had laten komen, had ik misschien meer kunnen doen, je meer tijd kunnen geven!' zei Sneep woedend. Hij keek naar het zwaard en de vernielde ring. 'Dacht je dat je door de ring te breken ook de vloek verbrak?'

'Iets dergelijks... ik zal ongetwijfeld niet helemaal mezelf geweest zijn... ' Perkamentus ging moeizaam rechtop zitten. 'Nou, in zekere zin maakt dit alles een stuk gemakkelijker.'

Sneep was volkomen verbijsterd en Perkamentus glimlachte.

'Ik doel daarmee op het plan van Heer Voldemort waarin ik een centrale rol speel. Zijn plan om me te laten vermoorden door die arme Draco Malfidus.'

Sneep nam in dezelfde stoel plaats waarin Harry ook zo vaak gezeten had, tegenover het bureau van Perkamentus. Harry voelde dat Sneep eigenlijk nog meer wilde zeggen over de vervloeking, maar Perkamentus stak zijn geblakerde hand op, in een beleefde weigering om nog verder op het onderwerp in te gaan. Met een boze frons zei Sneep: 'De Heer van het Duister verwacht niet dat Draco zal slagen. Het is gewoon een straf voor de blunders die Lucius heeft begaan. Een langdurige marteling voor Draco's ouders, die moeten aanzien hoe hun zoon faalt en daarvoor zal moeten boeten.'

'Met andere woorden, over Draco is net zo'n onherroepelijk doodvonnis uitgesproken als over mij,' zei Perkamentus. 'Als Draco inderdaad faalt, denk ik dat jij als volgende in aanmerking komt om de klus te klaren.

Is dat zo?'

Er viel even een stilte.

'Dat is inderdaad het plan van de Heer van het Duister, geloof ik.'

'Heer Voldemort voorziet dat er in de nabije toekomst een moment zal komen waarop hij geen spion op Zweinstein meer nodig heeft?'

'Hij gelooft dat hij de school binnen afzienbare tijd in zijn macht zal hebben, ja.'

'En als hij die in zijn macht heeft,' zei Perkamentus, bijna achteloos, 'heb ik dan je woord dat je alles zult doen wat in je vermogen ligt om de leerlingen te beschermen?'

Sneep knikte stijfjes.

'Goed zo. Nou, je eerste prioriteit is om erachter te komen wat Draco precies van plan is. Een doodsbange tiener vormt niet alleen een gevaar voor anderen, maar ook voor zichzelf. Bied hem hulp en advies aan. Dat accepteert hij vast; hij mag je graag -'

'- een stuk minder graag sinds zijn vader uit de gratie is geraakt. Draco geeft mij de schuld en denkt dat ik op de positie van Lucius uit was.'

'Probeer het toch. Ik maak me niet zozeer zorgen om mezelf, maar meer om de eventuele extra slachtoffers van Draco's plannetjes. Als puntje bij paaltje komt, kunnen we Draco natuurlijk maar op één manier behoeden voor de woede van Heer Voldemort.'

Sneep trok zijn wenkbrauwen op en vroeg sarcastisch: 'Wil je soms dat Draco je doodt?'

'Geen sprake van. Ik wil dat jij me doodt.'

Er volgde een lange stilte, die alleen werd verbroken door een merk waardig klikkend geluid. Felix de feniks knaagde op een stukje zeeschuim.

'Zal ik het dan nu maar meteen doen?' vroeg Sneep met een stem waar de ironie van afdroop. 'Of wil je eerst nog een passend grafschrift bedenken?'

'Nee, nu nog niet,' zei Perkamentus glimlachend. 'Maar ik weet zeker dat zich te zijner tijd een geschikt moment zal voordoen. Gezien de gebeurtenissen van vannacht -' hij gebaarde naar zijn verschrompelde hand '- kunnen we er rustig van uitgaan dat het binnen een jaar zal zijn.'

'Als je het niet erg vindt om te sterven, waarom laat je Draco het dan niet gewoon doen?' vroeg Sneep bars.

'Omdat zijn ziel nog niet zo zwaar beschadigd is,' zei Perkamentus. 'Ik wil niet dat die om mijnentwil aan stukken gescheurd wordt.'

'En mijn ziel dan, Perkamentus? Mijn ziel?'

'Jij weet als enige of je ziel schade zal oplopen als je een oude man pijn en vernedering bespaart,' zei Perkamentus. 'Ik vraag je om deze ene grote gunst, Severus, omdat mijn dood nu onafwendbaar is, even onafwendbaar als het feit dat de Cambridge Cannons ook dit jaar weer als laatste zullen eindigen in de competitie. Ik moet toegeven dat ik een snel en pijnloos einde zou verkiezen boven de langdurige en bloederige toestand die het ongetwijfeld wordt als bijvoorbeeld Fenrir Vaalhaar erbij betrokken wordt. Ik heb gehoord dat Voldemort hem gerekruteerd heeft. Of onze lieve Bellatrix, die graag een tijdje met haar prooi speelt voor ze hem verslindt.'

Zijn toon was luchtig, maar zijn blauwe ogen keken even doordringend naar Sneep als ze ook vaak naar Harry hadden gekeken, alsof Perkamentus de ziel waarover ze het hadden duidelijk kon zien. Uiteindelijk knikte Sneep opnieuw stijfjes.

Perkamentus leek tevreden.

'Dank je, Severus... '

De werkkamer verdween en nu slenterden Sneep en Perkamentus in de avondschemering over het verlaten schoolterrein.

'Wat voer je toch uit met Potter, al die avonden dat jullie samen op je werkkamer zitten?' vroeg Sneep.

Perkamentus maakte een vermoeide indruk.

'Hoezo? Je wilt hem toch niet nóg meer strafwerk geven, Severus? Straks is hij na zijn schooltijd alleen nog maar met strafwerk bezig.'

'Potter is precies zijn vader -'

'Misschien qua uiterlijk, maar qua innerlijk lijkt hij veel meer op zijn moeder. Ik breng zoveel tijd door met Harry omdat ik zaken met hem moet bespreken, omdat ik hem bepaalde informatie moet geven voor het te laat is.'

'Informatie,' herhaalde Sneep. 'Je vertrouwt hem... maar mij niet.'

'Het is geen kwestie van vertrouwen. We weten allebei dat ik nog maar een beperkte hoeveelheid tijd heb. Het is van levensbelang dat Harry voldoende informatie heeft om zijn taak te kunnen volbrengen.'

'En waarom mag ik niet over diezelfde informatie beschikken?'

'Ik zet liever niet alles op één kaart, vooral niet op een kaart die zoveel tijd doorbrengt tussen de vingers van Heer Voldemort.'

'Dat doe ik in jouw opdracht.'

'En je doet het buitengewoon goed. Denk niet dat ik het gevaar dat je constant loopt onderschat, Severus. Voldemort ogenschijnlijk waardevolle informatie geven maar tegelijkertijd de essentiële feiten achterhouden, is een taak die ik alleen aan jou zou toevertrouwen.'

'En toch vertrouw je meer op een jongen die niet in staat is tot Occlumentie, die maar middelmatig kan toveren en die een rechtstreekse verbinding heeft met de Heer van het Duister!'

'Voldemort vreest die verbinding,' zei Perkamentus. 'Nog niet zo lang geleden heeft hij heel even gemerkt wat het voor hem betekent om Harry's gedachten werkelijk te delen. Zoveel pijn had hij nog nooit eerder gevoeld. Hij zal niet opnieuw proberen om bezit te nemen van Harry, niet op die manier.'

'Ik begrijp het niet.'

'De verminkte ziel van Heer Voldemort kan het niet verdragen om in nauw contact te komen met een ziel als die van Harry. Het is als een tong die tegen bevroren staal komt, als levend vlees dat in het vuur wordt gehouden 'Ziel? We hadden het over gedachten!'

'In het geval van Harry en Voldemort kun je die twee niet los van elkaar zien.'

Perkamentus keek even om zich heen om er zeker van te zijn dat ze echt alleen waren. Ze waren dicht bij het Verboden Bos en er was niemand te zien.

'Als je me gedood hebt, Severus -'

'Je houdt van alles en nog wat voor me geheim, maar verwacht wel dat ik je die kleine dienst bewijs!' snauwde Sneep met echte woede op zijn magere gezicht. 'Je neemt wel heel erg veel als vanzelfsprekend aan, Perkamentus! Misschien heb ik me wel bedacht!'

'Je hebt me je woord gegeven, Severus. En nu we het toch over kleine diensten hebben: ik dacht dat je beloofd had om onze jonge Zwadderaar in de gaten te houden?'

Sneep maakte een woedende en opstandige indruk. Perkamentus zuchtte.

'Kom vanavond om elf uur naar mijn kamer, Severus. Dan zul je niet meer hoeven klagen dat ik je niet in vertrouwen neem... '

Ze waren weer in de kamer van Perkamentus en buiten was het donker.

Felix zat er net zo roerloos bij als Sneep, terwijl Perkamentus druk pratend heen en weer liep.

'Harry mag het pas op het allerlaatste moment weten, als het echt noodzakelijk is. Hoe zou hij anders de kracht kunnen opbrengen om te doen wat gedaan moet worden?'

'Wat moet hij dan doen?'

'Dat is iets tussen Harry en mij. Luister goed, Severus. Er komt een moment, na mijn dood - nee, geen tegenspraak en val me niet in de rede! - er komt een moment dat Heer Voldemort zal vrezen voor het leven van zijn slang.'

'Voor Nagini?' zei Sneep verbijsterd.

'Precies. Als er een moment komt waarop Heer Voldemort zijn slang niet langer opdrachten laat uitvoeren, maar haar veilig bij zich houdt, onder magische bescherming, is het moment aangebroken om het aan Harry te vertellen.'

'Om hem wat te vertellen?'

Perkamentus haalde diep adem en sloot zijn ogen.

'Vertel hem dat op de avond dat Heer Voldemort hem wilde vermoorden en Lily haar eigen leven als schild gebruikte, de Vloek des Doods terugkaatste en een klein deel van Voldemorts ziel werd losgescheurd.

Dat deel hechtte zich aan de enige levende ziel die nog over was in het verwoeste huis. Een deel van Voldemort leeft voort in Harry en daardoor kan hij met slangen spreken en staat hij in verbinding met Voldemorts gedachten, een verbinding die hij nooit begrepen heeft. Zolang dat stukje ziel, dat Voldemort over het hoofd gezien heeft, aan Harry vastgehecht is en door hem beschermd wordt, kan Voldemort niet sterven.'

Het was alsof Harry vanaf het eind van een lange tunnel naar de twee mannen keek. Ze leken heel ver weg en hun stemmen klonken vreemd in zijn oren.

'Dus Potter... Potter moet sterven?' vroeg Sneep kalm.

'En Voldemort zelf moet hem doden, Severus. Dat is essentieel.'

Opnieuw een lange stilte. Toen zei Sneep: 'Ik dacht... al die jaren... dat we hem beschermden voor haar. Voor Lily.'

'We hebben hem beschermd omdat het van cruciaal belang was hem te onderwijzen, te laten opgroeien, zijn kracht te laten uitproberen,' zei Perkamentus. 'Ondertussen wordt de verbinding tussen Harry en Voldemort steeds sterker, als een parasiet: soms denk ik wel eens dat Harry het zelf ook vermoedt. Als ik hem ook maar een klein beetje ken, zal hij het zo geregeld hebben dat, als hij zijn dood tegemoet gaat, dat tegelijk het definitieve einde van Voldemort zal betekenen.'

Perkamentus deed zijn ogen open en Sneep keek hem vol afgrijzen aan.

'Dus je hebt hem alleen maar in leven gehouden zodat hij op het juiste moment kan sterven?'

'Niet zo geschokt, Severus. Hoeveel mannen en vrouwen heb jij niet zien sterven?'

'De laatste jaren alleen nog degenen die ik niet kon redden,' zei Sneep. Hij stond op. 'Je hebt me gebruikt.'

'Hoezo?'

'Ik heb voor je gespioneerd en gelogen en mijn leven in gevaar gebracht, zogenaamd allemaal om ervoor te zorgen dat de zoon van Lily Potter veilig zou zijn. En nu hoor ik dat hij in feite niet meer is dan een varken dat gefokt wordt voor de slacht -'

'Ik ben geroerd, Severus,' zei Perkamentus ernstig. 'Ben je dan toch op Harry gesteld geraakt?'

'Op hem?' schreeuwde Sneep. 'Expecto patronum!'

De zilveren hinde spoot uit de punt van zijn toverstok: ze landde midden in de kamer, rende met één beweging naar het raam en sprong naar buiten. Perkamentus keek hoe ze wegzweefde. Toen haar zilveren gloed vervaagde, keerde hij zich weer naar Sneep en er blonken tranen in zijn ogen.

'Na al die jaren nog?'

'Altijd,' zei Sneep.

Het tafereel veranderde weer. Nu zag Harry dat Sneep met het portret van Perkamentus sprak dat achter zijn bureau hing.

'Je zult Voldemort de juiste datum van Harry's vertrek bij zijn oom en tante moeten geven,' zei Perkamentus. 'Als je dat niet doet, wordt Voldemort achterdochtig, want hij denkt dat je goed geïnformeerd bent. Je moet er ook voor zorgen dat er nep-Harry's zullen zijn - dan is de veiligheid van de echte Harry wel gegarandeerd, lijkt me. Spreek een Waanzichtspreuk uit over Levenius Lorrebos. En Severus, als je gedwongen wordt aan de achtervolging deel te nemen, speel dan je rol met overgave...ik reken erop dat je zo lang mogelijk in een goed blaadje blijft staan bij Heer Voldemort, anders is Zweinstein dadelijk overgeleverd aan de genade van de Kragges... '

En nu zat Sneep tegenover Levenius, in een onbekende herberg. Levenius staarde wezenloos voor zich uit en Sneep fronste ingespannen zijn voorhoofd.

'Je stelt aan de Orde van de Feniks voor om dubbelgangers te gebruiken,' fluisterde Sneep. 'Wisseldrank. Identieke Potters. Dat is het enige wat misschien zal werken. Je vergeet dat ik dit aan je heb voorgesteld en doet alsof het je eigen idee is. Begrijp je me?'

'Ik begrijp het,' mompelde Levenius met een wazige blik...

Nu vloog Harry naast Sneep door de heldere nacht, vergezeld door andere gemaskerde Dooddoeners. Lupos en een Harry die in werkelijkheid George was vlogen voor hen uit... een Dooddoener kruiste de baan van Sneeps bezemsteel, hief zijn toverstok op en richtte die op de rug van Lupos - 'Sectumsempra!' schreeuwde Sneep.

Maar de spreuk die voor de toverstokhand van de Dooddoener bedoeld was, miste en raakte George...

En nu knielde Sneep in de oude slaapkamer van Sirius. De tranen drupten van zijn kromme neus terwijl hij de oude brief van Lily las. Op de tweede bladzijde stonden maar een paar woorden:

...ooit bevriend zou kunnen zijn geweest met Gellert Grindelwald. Persoonlijk denk ik dat ze een beetje kinds begint te worden!

Heel veel liefs, Lily

Sneep stopte de pagina met Lily's handtekening en haar groet in de binnenzak van zijn gewaad. Hij scheurde de foto die hij ook in zijn hand had in tweeën, hield het stuk waarop Lily lachte en gooide het deel met Harry en James op de grond onder de ladekast...

En nu stond Sneep weer in de werkkamer van het schoolhoofd en kwam Firminus Nigellus haastig zijn portret binnenrennen.

'Professor Sneep! Ik weet waar ze kamperen! In een bos in de buurt van Chepstow! Het Modderbloedje -'

'Gebruik dat woord niet!'

'- nou goed, die meid van Griffel beschreef de plek toen ze haar tasje opendeed en ik hoorde haar!'

'Goed! Heel goed!' riep het portret van Perkamentus achter de stoel van het schoolhoofd. 'En nu het zwaard, Severus! Vergeet niet dat er moed voor nodig moet zijn om het te bemachtigen - en Harry mag niet weten dat het zwaard van jou afkomstig is! Als Voldemort Harry's gedachten zou lezen en zou zien dat jij hem geholpen hebt -'

'Ik begrijp het,' zei Sneep bruusk. Hij liep naar het portret van Perkamentus en trok aan de lijst. Het portret zwaaide opzij en onthulde een geheime ruimte waar Sneep het zwaard van Griffoendor uit haalde.

'En je wilt me nog steeds niet vertellen waarom het zo belangrijk is dat Potter het zwaard krijgt?' vroeg Sneep terwijl hij een reismantel om zijn schouders sloeg.

'Nee, het lijkt me beter van niet,' zei het portret van Perkamentus.

'Harry zal weten wat hij met het zwaard moet doen. En wees voorzichtig, Severus. Ik denk niet dat ze blij zouden zijn om je te zien, na wat er met George Wemel gebeurd is -'

Sneep draaide zich bij de deur om.

'Maak je geen zorgen, Perkamentus,' zei hij koeltjes. 'Ik heb een plan... '

Sneep verliet de kamer. Harry steeg weer op uit de Hersenpan en lag een paar tellen later in exact dezelfde kamer op de grond; het was alsof Sneep de deur nog maar net achter zich dicht had gedaan.

Hoofdstuk 34

TERUG IN HET BOS

Eindelijk kende Harry de waarheid. Met zijn gezicht tegen de stoffige vloerbedekking gedrukt, in de kamer waar hij ooit gehoopt had de geheimen van de overwinning te leren, begreep hij dat het helemaal niet de bedoeling was dat hij zou overleven. Het was zijn taak om kalm in de verwelkomende armen van de Dood te lopen en ondertussen de overige Gruzielementen waarmee Voldemort zich aan het leven vastklampte te vernietigen.

Als hij en Voldemort dan ten slotte oog in oog stonden en hij geen vinger uitstak om zich te verdedigen, zou het einde snel zijn en zou wat in Goderics Eind begonnen was eindelijk volbracht worden: beiden zouden sterven, geen van beiden zou overleven.

Harry's hart bonsde. Wat vreemd dat het door zijn angst voor de dood zo wild tekeerging en hem dapper in leven hield, terwijl het dadelijk juist stil zou moeten staan. Heel erg lang zou het niet meer kloppen.

Hoeveel keren zou het nog slaan als hij overeind kwam en voor het laatst door het kasteel liep, naar het schoolterrein en het Verboden Bos? Golven angst gingen door hem heen terwijl hij op de grond lag en die sombere trom roffelde in zijn borst. Zou het pijn doen? Al die keren dat hij gedacht had dat hij op het punt stond om te sterven maar toch ontsnapt was, had hij nooit echt aan de dood zelf gedacht: zijn wil om te leven was altijd sterker geweest dan zijn angst voor de dood. Maar het kwam nu niet bij hem op om een poging te doen te ontsnappen, te vluchten voor Voldemort. Het was voorbij, en dat wist hij. Het enige wat hij nu nog moest doen, was sterven.

Was het maar gebeurd op die zomeravond toen hij de Ligusterlaan nummer 4 voor het laatst vaarwel had gezegd en zijn nobele toverstok met de feniksveer hem gered had! Was hij maar gestorven zoals Hedwig, zo snel dat het voorbij was voor je het wist! Of was hij maar voor een toverstok gesprongen om iemand van wie hij hield te redden... hij voelde nu zelfs afgunst als hij aan de dood van zijn ouders dacht. Om in koelen bloede zijn eigen ondergang tegemoet te lopen, vereiste een ander soort moed. Harry's vingers trilden en hij probeerde ze in bedwang te krijgen, ook al kon niemand hem zien. De portretlijsten aan de muur waren verlaten.

Heel langzaam ging Harry overeind zitten en terwijl hij dat deed, had hij sterker het gevoel dat hij leefde en was hij zich meer bewust van zijn lichaam dan ooit tevoren. Waarom had hij het wonder dat hij was nooit eerder op waarde geschat, zijn hersens en zenuwen en bonzende hart? Nog even en dan zou het allemaal verdwenen zijn... of zou hij in elk geval verdwenen zijn uit zijn lichaam. Zijn ademhaling was diep en traag en zijn mond en keel waren droog, maar zijn ogen ook.

Het verraad van Perkamentus deed hem vrijwel niets. Natuurlijk was er een groter plan geweest; Harry was gewoon te dom geweest om dat te zien. Hij had er nooit aan getwijfeld dat Perkamentus hem in leven wilde houden. Nu begreep hij dat zijn levensduur altijd bepaald was door de tijd die het zou kosten om alle Gruzielementen te vernietigen. Perkamentus had die taak aan hem doorgegeven en hij was braaf door blijven vijlen aan de ketenen die niet alleen Voldemort aan dit leven bonden, maar ook hemzelf! Wat een elegante oplossing om verder geen levens te verspillen, maar die taak toe te bedelen aan een jongen die toch al voorbestemd was om te sterven en wiens dood geen ramp zou zijn, maar een fatale klap voor Voldemort.

Perkamentus had tevens geweten dat Harry geen poging zou doen eronderuit te komen, dat hij tot het bittere einde zou volhouden, zelfs als dat ook zijn eigen einde betekende. Per slot van rekening had Perkamentus de moeite genomen om hem te leren kennen. Perkamentus wist, net zo goed als Voldemort, dat Harry niet wilde dat anderen hun leven voor hem zouden opofferen, nu hij het in zijn macht had om daar een einde aan te maken. In gedachten zag hij Fred, Lupos en Tops weer in de Grote Zaal liggen en zijn adem stokte even. De Dood was ongeduldig...

Maar Perkamentus had hem overschat. Harry had gefaald: de slang leefde nog. Zelfs na Harry's dood zou er nog een Gruzielement zijn dat Voldemort aan dit leven bond. Het betekende natuurlijk wel dat anderen dan een gemakkelijker taak zouden hebben. Hij vroeg zich af wie het zou overnemen... Ron en Hermelien wisten wat er gedaan moest worden...

daarom had Perkamentus gewild dat hij hen in vertrouwen nam...zodat zij de strijd konden voortzetten als hij zijn lotsbestemming ietsje te vroeg vervulde...

Al die gedachten ketsten tegen een harde en onontkoombare waarheid als hagel tegen een koud raam: hij moest sterven. Ik moet sterven. Het moest eindigen.

Ron en Hermelien leken heel ver weg, in een ver land; Harry had het gevoel dat hij allang afscheid van hen had genomen. Hij was vastbesloten geen vaarwel te zeggen en niets uit te leggen. Dit was een reis die ze niet samen konden maken en ze zouden alleen maar kostbare tijd verloren laten gaan door hun onvermijdelijke pogingen hem tegen te houden.

Hij keek op het gouden horloge dat hij voor zijn zeventiende verjaardag had gekregen. Bijna de helft van het uur dat Voldemort hem had toebedeeld om zich over te geven was al verstreken.

Harry stond op. Zijn hart sprong als een angstige vogel tegen zijn ribben.

Misschien wist het dat er nog maar weinig tijd restte en wilde het vlug de hartslagen van een heel leven in die laatste minuten stoppen.

Harry keek niet om toen hij de werkkamer verliet.

Het kasteel was verlaten en Harry voelde zich net een geest terwijl hij in zijn eentje door de gangen liep, alsof hij al dood was. De portretlijsten aan de muren waren nog steeds leeg en er hing een griezelige stilte, alsof het laatste levensbloed van het kasteel geconcentreerd was in de Grote Zaal, waar de doden en de levenden bijeen waren.

Harry trok de Onzichtbaarheidsmantel over zich heen. Hij liep de ene trap na de andere af, en als laatste de marmeren trap naar de hal. Misschien hoopte hij ergens nog dat hij gezien en tegengehouden zou worden, maar de mantel was even volmaakt en ondoordringbaar als altijd en Harry bereikte zonder problemen de voordeur.

Opeens botste Marcel bijna tegen hem op. Hij droeg samen met iemand anders een lichaam naar binnen. Harry keek en het was alsof hij opnieuw een klap in zijn maag kreeg: Kasper Krauwel was minderjarig, maar moest stiekem zijn teruggeslopen, net als Malfidus, Korzel en Kwast. Dood leek hij helemaal vreselijk klein.

'Weet je wat? Ik neem hem nu wel van je over, Marcel,' zei Olivier Plank. Hij hees Kasper over zijn schouders en droeg hem naar de Grote Zaal.

Marcel leunde even tegen de deurpost en veegde zijn voorhoofd af met de rug van zijn hand. Hij leek net een oude man. Toen liep hij opnieuw het bordes af om nog meer lichamen te zoeken.

Harry keek nog één keer achterom, naar de ingang van de Grote Zaal.

Hij zag allerlei mensen rondlopen, die elkaar probeerden te troosten, water dronken of geknield naast de doden zaten, maar hij zag niemand die hem dierbaar was. Geen Ron of Hermelien, geen Ginny of een van de andere Wemels, geen Loena. Hij had alle tijd die hem restte willen geven om hen nog één keer te zien. Maar zou hij dan ooit de kracht kunnen opbrengen om te stoppen met kijken? Misschien was het beter zo.

Hij liep het bordes af naar het donkere schoolterrein. Het was nu bijna vier uur in de ochtend en doodstil, alsof zelfs de bomen met ingehouden adem afwachtten of hij het zou kunnen opbrengen om te doen wat gedaan moest worden.

Harry liep naar Marcel, die zich over een ander lichaam boog.

'Marcel.'

'Jemig, Harry! Ik schrik me een ongeluk!'

Harry had de Onzichtbaarheidsmantel afgedaan. Er was plotseling een idee bij hem opgekomen, dat voortkwam uit het verlangen om absoluut zeker te zijn.

'Wat voer jij hier uit, zo in je eentje?' vroeg Marcel wantrouwig.

'Het hoort allemaal bij het plan,' zei Harry. 'Ik moet iets doen. Hoor eens, Marcel -'

'Harry!' zei Marcel geschrokken. 'Je gaat je toch niet overgeven, hè?'

'Nee, natuurlijk niet,' loog Harry moeiteloos. 'Nee... het is iets heel anders.

Maar misschien ben ik wel een tijdje weg. Marcel, je weet dat Voldemort een slang heeft, hè? Een reusachtig beest... hij noemt haar Nagini... '

'Daar heb ik wel eens van gehoord, ja... wat is daarmee?'

'Die slang moet dood. Ron en Hermelien weten het ook, maar voor het geval ze -'

Die mogelijkheid was zo vreselijk dat hij even geen woord kon uitbrengen, maar hij vermande zich. Dit was van cruciaal belang; hij moest kalm blijven, net als Perkamentus, ervoor zorgen dat er anderen klaarstonden om de strijd voort te zetten als dat nodig was. Perkamentus was gestorven in de wetenschap dat er drie mensen van de Gruzielementen wisten; nu zou Marcel Harry's plaats innemen en zouden er nog steeds drie van het geheim weten.

'Voor het geval ze - het druk hebben - en jij toevallig de kans krijgt -'

'Dus die slang moet dood?'

'De slang moet dood,' herhaalde Harry.

'Oké, Harry. Voel je je wel goed?'

'Ja, prima. Bedankt, Marcel.'

Maar toen Harry door wilde lopen, greep Marcel hem bij zijn pols.

'We blijven doorvechten, Harry. Dat weet je toch, hè?'

'Ja, ik -'

Een verstikkend gevoel smoorde de rest van de zin. Hij kon geen woord meer uitbrengen, maar dat vond Marcel blijkbaar niet vreemd. Hij klopte Harry op zijn schouder, liet hem los en liep weg om nog meer lichamen te zoeken.

Harry gooide de mantel weer over zich heen en liep door. Een eindje verderop zag hij iets bewegen. Iemand boog zich over een gedaante die languit op de grond lag, en pas toen hij op nauwelijks een meter afstand was, zag hij dat het Ginny was.

Harry bleef als aan de grond genageld staan. Ginny boog zich over een meisje dat zachtjes om haar moeder riep.

'Het komt goed,' zei Ginny. 'Het komt allemaal goed. We brengen je naar het kasteel.'

'Maar ik wil naar huis,' fluisterde het meisje. 'Ik wil niet meer vechten!'

'Dat weet ik,' zei Ginny en haar stem stokte even. 'Maak je maar geen zorgen.'

Er ging een koude rilling door Harry heen. Hij wilde schreeuwen, Ginny laten weten dat hij er was en wat hij wilde gaan doen. Hij wilde worden tegengehouden, teruggesleurd, naar huis gestuurd...

Maar hij was thuis. Zweinstein was het eerste en beste thuis dat hij gekend had. Hij en Voldemort en Sneep, de eenlingen en verschoppelingen, hadden daar allemaal een toevluchtsoord gevonden...

Ginny zat geknield naast het gewonde meisje en hield haar hand vast.

Met een geweldige inspanning dwong Harry zichzelf om door te lopen.

Hij dacht dat hij Ginny even zag kijken toen hij voorbijkwam en hij vroeg zich af of ze voetstappen had gehoord, maar hij zei niets en keek niet achterom.

Hagrids huisje doemde op uit de duisternis. Er brandde geen licht en Muil krabbelde niet opgetogen blaffend aan de deur. Al die bezoeken aan Hagrid, de glans van de koperen ketel op het vuur, en pindarotsjes en reuzenmaden en zijn enorme, bebaarde gezicht en Ron die slakken opbraakte en Hermelien die Hagrid hielp om Norbert te redden...

Harry liep verder tot hij bij de rand van het Verboden Bos was. Daar bleef hij staan.

Een zwerm Dementors gleed tussen de bomen door. Hij voelde de kou die ze verspreidden, en wist niet zeker of hij die wel veilig zou kunnen passeren. Hij had geen kracht meer over voor een Patronus en trilde onbedwingbaar. Zo gemakkelijk was het ten slotte ook weer niet om te sterven. Iedere seconde dat hij ademde, de geur van gras rook en de koele wind tegen zijn gezicht voelde, was plotseling dierbaar. En dan te bedenken dat mensen jaren en jaren hadden, dat ze soms niet wisten wat ze met hun tijd aan moesten, zoveel tijd dat hij af en toe voorbij leek te kruipen, terwijl hij ieder moment koesterde. Hij dacht dat hij niet in staat was om verder te gaan, maar tegelijkertijd wist hij dat hij niet anders kon. De lange wedstrijd was voorbij, de Snaai was gevangen, het moment was aangebroken om het spel te verlaten...

De Snaai. Met verdoofde vingers friemelde hij aan het buideltje om zijn nek en haalde hem te voorschijn.

Ik open aan het slot.

Harry staarde naar het balletje en zijn ademhaling ging jachtig. Net nu hij wilde dat de tijd zo traag mogelijk zou gaan, leek die te versnellen en vielen de puzzelstukjes zo rap op hun plaats dat het was alsof hij er niet eens bij hoefde na te denken. Dit was het slot. Dit was het einde.

Hij drukte het gouden balletje tegen zijn lippen en fluisterde: 'Ik sta op het punt om te sterven.'

Het metaal spleet open. Harry liet zijn trillende hand zakken, hief Draco's toverstok op onder de Onzichtbaarheidsmantel en mompelde: 'Lumos.'

De zwarte steen met de onregelmatige barst in het midden lag in de twee helften van de Snaai. De Steen van Wederkeer was opengespleten langs de verticale lijn die de Zegevlier voorstelde. De driehoek en cirkel die de mantel en de steen symboliseerden waren nog herkenbaar.

En opnieuw begreep Harry zonder te hoeven nadenken. Het gaf niet als hij hen liet terugkeren, want over een paar minuten zou hij zich bij hen voegen. Het was niet zozeer dat hij hen haalde: zij kwamen hem halen.

Hij sloot zijn ogen en draaide de steen drie keer om in zijn hand.

Hij wist dat het gewerkt had omdat hij kleine bewegingen hoorde, bewegingen alsof er broze lichamen over de met takjes bestrooide aarde aan de rand van het Verboden Bos schuifelden. Harry deed zijn ogen open en keek om zich heen.

Het waren geen geesten, maar ook niet echt levende mensen. Ze leken nog het meest op de Marten Vilijn die jaren geleden uit het dagboek was ontsnapt, en die bestaan had uit herinneringen die een bijna tastbare vorm hadden aangenomen. Ze waren niet zo substantieel als normale lichamen, maar veel minder onstoffelijk dan geesten. Ze liepen naar hem toe en op ieder gezicht zag hij dezelfde, liefhebbende glimlach.

James was precies even groot als Harry. Hij droeg de kleren waarin hij gestorven was, zijn haar was piekerig en verward en zijn bril stond een beetje scheef, net als die van meneer Wemel.

Sirius was lang en knap en veel jonger dan Harry hem ooit gezien had.

Hij kwam met zwierige passen aan, met zijn handen in zijn zakken en een grijns op zijn gezicht.

Lupos was ook jonger. Hij zag er een stuk minder haveloos uit en zijn haar was dikker en donkerder. Zo te zien was hij blij om terug te zijn in deze vertrouwde omgeving, waar hij als tiener zoveel had meegemaakt.

Lily's glimlach was het stralendst van allemaal. Ze streek haar lange haar uit haar gezicht en haar groene ogen, die zo sprekend op de zijne leken, keken gretig naar hem, alsof ze nooit genoeg van hem zou kunnen krijgen.

'Je bent zo vreselijk dapper geweest.'

Harry kon geen woord uitbrengen. Hij genoot intens van ieder moment dat hij naar haar keek en had het gevoel dat hij zo eeuwig zou kunnen blijven staan en dat dat voldoende zou zijn.

'Je bent er bijna,' zei James. 'Nog heel even. We zijn allemaal... zo trots op je.'

'Doet het pijn?'

Harry flapte de kinderlijke vraag eruit voor hij er iets aan kon doen.

'Doodgaan? Welnee,' zei Sirius. 'Het is sneller en gemakkelijker dan in slaap vallen.'

'En hij wil ook dat het snel gaat,' zei Lupos. 'Hij wil dat het voorbij is.'

'Maar ik wilde niet dat jullie zouden sterven,' zei Harry. Het was alsof die woorden onwillekeurig uit zijn keel werden geperst. 'Ik wilde niet dat er iemand zou sterven. Het spijt me -'

Hij richtte zich meer tot Lupos dan tot de anderen en zijn stem klonk smekend.

'- zo vlak nadat je je zoon hebt gekregen... het spijt me vreselijk, Remus -'

'Mij spijt het ook,' zei Lupos. 'Het spijt me dat ik hem nooit zal kennen...maar hij zal weten waarom ik gestorven ben, en hopelijk zal hij begrijpen dat ik een wereld probeerde te scheppen waarin hij een gelukkiger leven zou kunnen leiden.'

Harry's haar waaide op in de kille wind vanuit het hart van het bos. Hij wist dat de anderen niet zouden zeggen dat hij moest gaan; dat moest zijn eigen beslissing zijn.

'Blijven jullie bij me?'

'Tot op het allerlaatst,' zei James.

'Zullen ze jullie niet zien?' vroeg Harry.

'Wij zijn een deel van jou,' zei Sirius. 'Anderen kunnen ons niet zien.'

Harry keek naar zijn moeder.

'Blijf dicht bij me,' zei hij zacht.

Hij ging op weg. De kou van de Dementors deerde hem niet; hij liep erdoorheen met zijn metgezellen, die fungeerden als Patronussen. Ze baanden zich een weg door de oude, dicht op elkaar groeiende bomen met hun kronkelige takken en knoestige wortels. Harry sloeg de mantel stevig om zich heen en drong dieper en dieper door in het bos. Hij had geen idee waar Voldemort precies was, maar wist wel zeker dat hij hem zou vinden. James, Sirius, Lupos en Lily liepen vrijwel geruisloos met hem mee. Hun aanwezigheid gaf hem moed en was de enige reden waarom hij de ene voet voor de andere kon blijven zetten.

Hij voelde zich merkwaardig onthecht, zowel geestelijk als lichamelijk. Zijn ledematen bewogen zonder dat hij ze bewust instructies gaf, alsof hij een passagier was in het lichaam dat hij zo dadelijk zou verlaten, en niet de bestuurder. De doden die met hem meeliepen door het Verboden Bos leken nu veel echter dan de levenden in het kasteel. Ron, Hermelien, Ginny en de anderen waren voor zijn gevoel nu de geesten, terwijl hij zich glijdend en struikelend in de richting van Voldemort en het einde van zijn leven bewoog...

Een dreun en gefluister: er was nog een levend wezen in de buurt.

Harry bleef staan, tuurde onder de Onzichtbaarheidsmantel om zich heen en luisterde. Zijn ouders, Lupos en Sirius bleven ook staan.

'Ik hoorde iemand,' fluisterde een ruwe stem. 'Hij heeft een Onzichtbaarheidsmantel.

Zou het -?'

Er kwamen twee gedaantes achter een boom vandaan. Hun toverstokken lichtten op en Harry zag Jeegers en Dolochov. Ze tuurden precies naar de plek waar Harry en de anderen stonden, maar zagen blijkbaar niets.

'En toch hoorde ik iets,' zei Jeegers. 'Zou het een dier geweest kunnen zijn?'

'Die mafkees van een Hagrid liet allerlei beesten vrij rondlopen in het bos,' zei Dolochov met een blik over zijn schouder.

Jeegers keek op zijn horloge.

'De tijd is bijna om. Potter heeft zijn uurtje gehad. Hij komt niet.'

'En de Heer van het Duister was ervan overtuigd dat hij zou komen! Ik denk niet dat hij blij zal zijn.'

'Laten we maar teruggaan,' zei Jeegers. 'Horen wat de plannen nu zijn.'

Hij en Dolochov draaiden zich om en liepen verder het bos in. Harry volgde hen, want hij wist dat ze hem naar de plek zouden brengen die hij zocht. Hij keek even opzij. Zijn moeder glimlachte en zijn vader knikte bemoedigend.

Al na een paar minuten lopen zag Harry licht branden. Jeegers en Dolochov liepen naar de open plek waar de reuzenspin Aragog ooit geleefd had. De resten van zijn kolossale web waren er nog, maar zijn hordes nakomelingen waren door de Dooddoeners naar het kasteel gedreven om te vechten voor hun zaak.

In het midden van de open plek brandde een vuur en het flakkerende licht bescheen een menigte zwijgende, waakzame Dooddoeners.

Sommigen droegen nog maskers en kappen en anderen toonden hun gelaat. Twee reuzen zaten aan de rand van het groepje en wierpen enorme schaduwen over het tafereel. Hun gezichten waren wreed en ruig, als ruw bewerkte steen. Fenrir Vaalhaar sloop op en neer en kauwde op zijn lange nagels, en Bijlhout, de grote blonde Dooddoener, veegde zijn bloedende lip af. Harry zag Lucius Malfidus, die een verslagen en doodsbange indruk maakte, en Narcissa, die diepe wallen onder haar schichtige ogen had.

Iedereen keek naar Voldemort. Zijn hoofd was gebogen en zijn witte handen waren om de Zegevlier gevouwen. Het was alsof hij bad of zwijgend de seconden aftelde en Harry, die roerloos aan de rand van de open plek stond, moest absurd genoeg denken aan een kind dat verstoppertje speelde. Achter zijn hoofd, als een monsterlijk aureool, kronkelde de enorme slang Nagini in haar glinsterende kooi.

Voldemort keek op toen Dolochov en Jeegers de kring in stapten.

'Hij is nergens te bekennen, Heer,' zei Dolochov.

Voldemorts uitdrukking veranderde niet. Zijn rode ogen leken te gloeien in het licht van het vuur. Langzaam liet hij de Zegevlier tussen zijn lange vingers door glijden.

'Heer -'

Het was de stem van Bellatrix, die het dichtst bij Voldemort zat; ze zag er verfomfaaid uit en haar gezicht was een beetje bebloed, maar verder was ze ongedeerd.

Voldemort hief zijn hand op. Ze zweeg onmiddellijk, maar bleef hem wel gefascineerd en vol aanbidding aanstaren.

'Ik dacht dat hij zou komen,' zei Voldemort met zijn hoge, heldere stem. Zijn blik was op het laaiende vuur gericht. 'Ik verwachtte dat hij zou komen.'

Niemand zei iets. Iedereen leek net zo bang als Harry, wiens hart nu zo wild tegen zijn ribben bonsde dat het leek alsof het wilde ontsnappen uit het lichaam dat hij zo dadelijk zou moeten verlaten. Met zweterige handen deed Harry de Onzichtbaarheidsmantel af en stopte hem onder zijn gewaad, samen met zijn toverstok. Hij wilde niet in de verleiding worden gebracht om zich te verzetten.

'Blijkbaar heb ik me... vergist,' zei Voldemort.

'Nee!'

Harry zei het zo luid mogelijk, met alle kracht die hij maar kon opbrengen; hij wilde niet angstig klinken. De Steen van Wederkeer glipte uit zijn gevoelloze vingers en vanuit zijn ooghoeken zag hij zijn ouders, Sirius en Lupos verdwijnen toen hij het licht van het vuur in stapte. Op dat moment had hij het gevoel dat niemand er nog toe deed, behalve Voldemort. Dit ging alleen tussen hen.

Maar die illusie werd onmiddellijk verstoord. De reuzen brulden, de Dooddoeners sprongen als één man overeind en er klonken verbaasde en geschrokken kreten. Sommigen lachten zelfs. Voldemort was verstijfd, maar zijn rode ogen staarden naar Harry terwijl die op hem af liep, met alleen het vuur tussen hen in - Opeens schreeuwde een stem - 'HARRY! NEE!'

Harry keek om. Hagrid was aan een boom vastgebonden. Zijn enorme lichaam liet de takken boven zijn hoofd schudden terwijl hij wanhopig probeerde om los te komen.

'NEE! NEE! HARRY, WAT DOE -?'

'STIL!' schreeuwde Bijlhout. Hij gebaarde met zijn toverstok en Hagrid werd de mond gesnoerd.

Bellatrix was overeind gesprongen en keek gretig en hijgend van Voldemort naar Harry. Niets bewoog, behalve de vlammen en de slang die kronkelde in de glinsterende kooi achter Voldemorts hoofd.

Harry voelde zijn toverstok tegen zijn borst drukken, maar deed geen poging die te trekken. Hij wist dat de slang te goed beschermd was en dat, als hij erin slaagde om zijn toverstok op Nagini te richten, hij meteen getroffen zou worden door wel vijftig vervloekingen. Voldemort en Harry staarden elkaar nog steeds aan. Voldemort hield zijn hoofd een beetje schuin en bestudeerde de jongen die voor hem stond. Zijn liploze mond krulde om in een volkomen vreugdeloze grijns.

'Harry Potter,' zei hij zacht. Zijn stem had ook het gesis van de vlammen kunnen zijn. 'De jongen die bleef leven.'

De Dooddoeners verroerden zich niet. Ze wachtten af; alles leek af te wachten. Hagrid spartelde en Bellatrix hijgde en Harry moest onverklaarbaar genoeg aan Ginny denken, aan haar vurige blik en haar lippen op zijn - Voldemort had zijn toverstok opgeheven. Hij hield zijn hoofd nog steeds schuin, als een nieuwsgierig kind dat zich afvroeg wat er zou gebeuren als hij verder ging. Harry keek in de rode ogen en wilde dat het nu zou komen, snel, nu hij nog kon staan, voor hij zichzelf niet meer in bedwang had, voor hij angst toonde - De mond bewoog, hij zag een groene lichtflits, en toen was alles verdwenen.

Hoofdstuk 35

HET STATION

Hij lag op zijn buik en luisterde naar de stilte. Hij was volkomen alleen. Er waren geen toeschouwers. Er was niemand. Hij wist niet eens zeker of hij er zelf wel was.

Nadat er een hele tijd was verstreken, of misschien wel helemaal geen tijd, besefte hij dat hij moest bestaan, meer moest zijn dan alleen lichaamloze gedachten, want het was duidelijk dat hij ergens op lag. Dat betekende dat hij kon voelen en dat het oppervlak waarop hij lag ook moest bestaan.

Zodra Harry tot die conclusie was gekomen, drong het ook tot hem door dat hij naakt was. Omdat hij ervan overtuigd was dat hij alleen was, stoorde hem dat niet, maar hij werd er wel door geïntrigeerd. Hij vroeg zich af of hij niet alleen kon voelen, maar ook kon zien. Pas toen hij ze opendeed, realiseerde hij zich dat hij ogen had.

Hij lag in een heldere mist, een mist zoals hij die nog nooit eerder gezien had. Zijn omgeving werd niet aan het oog onttrokken door de nevel; het was meer dat de nevel zich nog niet tot een omgeving had gevormd.

De vloer waarop hij lag was wit en niet warm of koud. Het was gewoon het platte, onopvallende oppervlak waarop hij bestond.

Hij ging rechtop zitten. Zo te zien was zijn lichaam ongeschonden. Hij voelde aan zijn gezicht en merkte dat hij zijn bril niet meer ophad.

Op dat moment klonk er een geluid op uit het vormeloze niets dat hem omringde: een zacht gebonk, alsof er iets spartelde, worstelde, doelloos bewoog. Het was een meelijwekkend geluid, maar het had ook iets onfatsoenlijks. Hij voelde zich ongemakkelijk, alsof hij naar iets stiekems en beschamends luisterde.

Voor het eerst wenste hij dat hij kleren aanhad.

Hij had het nauwelijks gedacht of er verscheen een gewaad. Hij pakte het en trok het aan: het was zacht, schoon en warm. Heel merkwaardig dat het zomaar opeens verschenen was, precies op het moment dat hij ernaar verlangd had...

Hij stond op en keek om zich heen. Was hij in een soort reusachtige Kamer van Hoge Nood? Hoe langer hij keek, hoe meer er te zien was.

Een enorm, koepelvormig glazen dak glinsterde in het zonlicht. Misschien was hij wel in een paleis. Het was er in elk geval doodstil, afgezien van de bonkende en jammerende geluiden die opstegen uit de mist...

Harry draaide langzaam rond. Het was alsof zijn omgeving vorm aannam terwijl hij ernaar keek. Een kolossale open ruimte, zonnig en schoon, die veel en veel groter was dan de Grote Zaal, met een koepel van helder glas. Verder was er niemand. Hij was de enige, behalve - Harry deinsde achteruit. Hij had gezien wat het geluid veroorzaakte: het had de vorm van een klein, naakt kind en lag spartelend op de grond.

De huid van het schepsel was rauw en rood, alsof het gevild was, en het lag rillend onder een stoel. Blijkbaar was het daar achtergelaten, als iets ongewensts, weggestopt waar niemand het kon zien. Het moest moeite doen om adem te halen.

Harry was er bang voor, ook al was het klein, kwetsbaar en gewond.

Hij wilde niet in de buurt komen, maar liep er toch langzaam naartoe, klaar om meteen weer achteruit te springen. Algauw was hij zo dichtbij dat hij het had kunnen aanraken, maar dat kon hij niet opbrengen. Hij voelde zich laf. Hij zou het moeten troosten, maar het wekte alleen maar weerzin bij hem op.

'Je kunt niets doen.'

Harry draaide zich om. Albus Perkamentus liep op hem af, kwiek en energiek, in een golvend, nachtblauw gewaad.

'Harry.' Perkamentus spreidde zijn armen en allebei zijn handen waren wit en ongeschonden. 'Je hebt het geweldig gedaan. Wat ben je ongelooflijk moedig geweest. Laten we een stukje lopen.'

Verbijsterd volgde Harry hem. Perkamentus liep weg bij het kermende, gevilde kind en ging Harry voor naar twee stoelen die hij eerst niet gezien had, onder het hoge, glinsterende plafond. Perkamentus ging in de ene stoel zitten en Harry liet zich in de andere vallen. Hij staarde naar het gezicht van zijn oude schoolhoofd. Het lange, zilvergrijze haar, de baard, de doordringende, felblauwe ogen achter het halfronde brilletje, de kromme neus: alles was precies zoals hij het zich herinnerde. En toch...

'Maar u bent dood,' zei Harry.

'Inderdaad,' zei Perkamentus nuchter.

'Ben... ben ik dan ook dood?'

'Ah,' zei Perkamentus en zijn glimlach werd nog breder. 'Dat is de vraag, nietwaar? Al met al, beste jongen, zou ik zeggen van niet.'

Ze keken elkaar aan. Perkamentus bleef glimlachen.

'Niet?' herhaalde Harry.

'Niet,' zei Perkamentus.

'Maar...' Harry hief instinctief zijn hand op en voelde aan het bliksemvormige litteken. Het leek verdwenen te zijn. 'Maar ik zou wel dood moeten zijn - ik heb me niet verdedigd! Het was mijn bedoeling dat hij me zou doden!'

'En dat heeft nou net het verschil gemaakt,' zei Perkamentus.

Het geluk straalde van Perkamentus af, als licht of de warmte van een vuur. Harry had nog nooit iemand gezien die zo volkomen en bijna tastbaar tevreden was.

'Leg uit,' zei Harry.

'Maar je weet het al,' zei Perkamentus en hij draaide met zijn duimen.

'Ik stond toe dat hij me doodde,' zei Harry. 'Ja toch?'

'Dat klopt,' zei Perkamentus knikkend. 'Ga verder.'

'Dus het deel van zijn ziel dat ik met me meedroeg... '

Perkamentus knikte nog enthousiaster en glimlachte bemoedigend.

'...is nu verdwenen?'

'Ja zeker!' zei Perkamentus. 'Ja, hij heeft het vernietigd. Je ziel is genezen en weer helemaal van jou, Harry.'

'Maar dan... '

Harry keek even over zijn schouder, naar het verminkte schepsel dat trilde onder de stoel.

'Wat is dat, professor?'

'Iets wat wij niet kunnen helpen,' zei Perkamentus.

'Maar als Voldemort de Vloek des Doods gebruikt heeft en er deze keer niemand voor mij gestorven is - hoe kan ik dan nog leven?' vroeg Harry.

'Ik denk dat je dat wel weet,' zei Perkamentus. 'Denk eens terug. Denk eens aan wat hij gedaan heeft in zijn onwetendheid, zijn hebzucht en wreedheid.'

Harry dacht na en keek om zich heen. Als ze zich inderdaad in een paleis bevonden, was het wel een vreemd paleis. Er stonden rijen stoelen en hier en daar zag hij stukjes reling. Perkamentus en hij, en het mismaakte wezen onder de stoel, waren nog steeds de enige aanwezigen.

Opeens schoot het antwoord hem als vanzelf te binnen.

'Hij heeft mijn bloed gestolen,' zei Harry.

'Precies!' zei Perkamentus. 'Hij heeft je bloed gestolen en daar zijn levende lichaam mee gereconstrueerd! Jouw bloed stroomt door zijn aderen, Harry. Het offer van Lily beschermt jullie allebei! Zolang hij leeft, ben jij ook aan het leven gebonden!'

'Ik leef... zolang hij leeft? Maar ik dacht... ik dacht dat het precies andersom was! Ik dacht dat we allebei moesten sterven. Of komt dat op hetzelfde neer?'

Hij werd weer afgeleid door het gejammer en gebonk van het gekwelde schepsel onder de stoel en keek opnieuw achterom.

'Kunnen we echt niets doen?'

'Er is geen enkele hulp mogelijk.'

'Leg het nog eens uit... maar nu wat uitgebreider,' zei Harry en Perkamentus glimlachte.

'Jij was het zevende Gruzielement, Harry, het Gruzielement dat hij nooit had willen creëren. Hij had zijn ziel al zo instabiel gemaakt dat die verscheurd werd toen hij zijn misschien wel grootste misdaden pleegde: de moord op je ouders en de poging tot moord op een kind. Maar wat er uit die kamer ontsnapte, was nog minder dan hij zelf altijd gedacht heeft. Hij liet meer dan alleen zijn lichaam achter. Een deel van hem had zich aan jou vastgehecht, aan het slachtoffer dat het overleefd had.

En zijn kennis bleef jammerlijk onvolledig, Harry. Als Voldemort ergens geen waarde aan hecht, doet hij ook geen enkele poging om het te begrijpen. Van huis-elfen en sprookjes, van liefde, trouw en onschuld weet en begrijpt Voldemort niets. Niets. Dat al die zaken hun eigen kracht bezitten, een kracht die hij niet heeft en die boven iedere vorm van magie uitstijgt, is een waarheid die hij nooit heeft kunnen bevatten.

Hij gebruikte jouw bloed in de overtuiging dat hem dat sterker zou maken. Hij nam een minuscuul deel van de bescherming die je moeder je schonk toen ze stierf in zijn eigen lichaam op. Nu houdt zijn lichaam dat offer levend, en zolang die betovering blijft voortbestaan doe jij dat ook, net als Voldemorts laatste hoop voor zichzelf.'

Perkamentus glimlachte, maar Harry kon hem alleen maar aanstaren.

'Hebt u dat altijd al geweten? De hele tijd?'

'Het was een vermoeden. Maar mijn vermoedens zijn meestal correct,' zei Perkamentus opgewekt. Ze zwegen een tijdje, terwijl het schepsel achter hen jammerde en trilde.

'Maar er is meer,' zei Harry. 'Er moet meer achter zitten. Waarom brak de toverstok die hij geleend had?'

'Dat kan ik niet met zekerheid zeggen.'

'Vertel dan maar wat u vermoedt,' zei Harry en Perkamentus lachte.

'Wat je goed moet begrijpen, Harry, is dat jij en Heer Voldemort tot nu toe onbekende en onbeproefde gebieden van de toverkunst betreden hebben. Maar ik zal je zeggen hoe het volgens mij gegaan is, en ik denk dat geen enkele toverstokkenmaker het ooit voorspeld zou kunnen hebben, of het aan Voldemort zou kunnen hebben uitgelegd.

Zoals je inmiddels weet, verdubbelde Voldemort onbedoeld de band tussen jullie toen hij weer een menselijke vorm aannam. Een gedeelte van zijn ziel was al aan de jouwe gehecht, en om zichzelf sterker te maken nam hij ook een deel van je moeders offer in zich op. Als hij de vreselijke kracht van dat offer goed had kunnen inschatten, had hij het waarschijnlijk niet aangedurfd om je bloed te gebruiken... maar als hij dat had kunnen begrijpen, zou hij niet Heer Voldemort zijn geworden en zou hij misschien nooit iemand vermoord hebben.

Na zelf voor die dubbele band te hebben gezorgd en jullie lot steviger met elkaar verbonden te hebben dan ooit in de hele tovergeschiedenis is voorgekomen, viel Voldemort je aan met een toverstok die exact dezelfde kern bezat als de jouwe. En toen gebeurde er iets heel vreemds. De stokken reageerden op een manier die Heer Voldemort - die niet wist dat de kernen identiek waren - nooit verwacht had.

Hij was die nacht banger dan jij, Harry. Jij had het vooruitzicht dat je misschien zou sterven geaccepteerd en je er zelfs mee verzoend, iets waar Heer Voldemort nooit toe in staat is geweest. Jouw moed won, jouw toverstok bedwong de zijne en op dat moment gebeurde er iets tussen de twee toverstokken, iets wat de relatie tussen hun gebruikers weerspiegelde.

Ik denk dat jouw stok die nacht een deel van de kracht en de eigenschappen van Voldemorts stok opzoog. Met andere woorden: hij bevatte nu iets van Voldemort zelf. Daarom herkende je stok hem toen hij je achtervolgde: hij herkende iemand die zowel een nauwe verwant als een doodsvijand was en gebruikte daarom Voldemorts eigen toverkracht tegen hem, een toverkracht die onnoemelijk veel krachtiger was dan alles wat de stok van Lucius ooit gepresteerd had. Je stok bevatte nu je eigen, kolossale moed en Voldemorts dodelijke magie. Het armzalige stukje hout van Lucius maakte geen schijn van kans.'

'Maar hoe kon Hermelien mijn stok dan breken?' vroeg Harry.

'De opmerkelijke kracht van je stok was alleen gericht tegen Voldemort, die zo onverstandig was geweest om met de meest elementaire wetten van de toverkunst te knoeien. Alleen als je het opnam tegen Voldemort, vertoonde je stok abnormale krachten. Verder was het een toverstaf als iedere andere... al geloof ik graag dat het een prima stok was,'

besloot Perkamentus vriendelijk.

Harry dacht heel lang na, of misschien waren het maar een paar tellen.

Het was moeilijk om zeker te zijn van dingen zoals tijd op de plek waar hij zich nu bevond.

'Hij heeft me met uw toverstok gedood.'

'Hij is er niet in geslaagd om je te doden met mijn toverstok,' verbeterde Perkamentus hem. 'Ik denk dat we het er nu wel over eens zijn dat je niet dood bent - al wil ik je pijn en verdriet absoluut niet bagatelliseren,' voegde hij eraan toe, alsof hij bang was dat hij misschien onbeleefd was geweest. 'Ik weet dat je ernstig geleden moet hebben.'

'Maar op dit moment voel ik me prima,' zei Harry, Hij keek naar zijn schone, ongeschonden handen. 'Waar zijn we nou precies?'

'Dat wilde ik eigenlijk aan jou vragen,' zei Perkamentus en hij keek om zich heen. 'Waar denk jij dat we zijn?'

Tot Perkamentus dat vroeg, had Harry geen idee gehad, maar nu merkte hij dat hij een antwoord had.

'Het doet me denken aan het station van King's Cross,' zei hij langzaam.

'Alleen is het veel schoner, en leeg, en zie ik nergens treinen.'

'Het station van King's Cross!' Perkamentus grinnikte geamuseerd.

'Lieve hemel!'

'Waar denkt ü dan dat we zijn?' vroeg Harry een beetje verdedigend.

'Ik heb geen flauw idee, beste jongen. Dit is jouw feestje, zoals dat heet.'

Harry snapte niet wat Perkamentus daarmee bedoelde en dacht dat hij hem gewoon plaagde. Hij keek hem even boos aan, maar toen schoot hem iets te binnen dat veel urgenter was dan de vraag waar ze zich nou precies bevonden.

'De Relieken van de Dood,' zei hij en tot zijn genoegen verdween de glimlach van Perkamentus.

'Ja... ' zei Perkamentus en hij keek zelfs een beetje bedrukt.

'Nou?'

Voor het eerst sinds Harry Perkamentus kende, leek hij geen oude man meer. Het was alsof hij was geslonken en heel even deed hij Harry denken aan een kleine jongen die op wangedrag was betrapt.

'Kun je me vergeven?' zei hij. 'Kun je me vergeven dat ik je niet in vertrouwen heb genomen? Dat ik het je niet verteld heb? Dat was alleen omdat ik bang was dat jij dan misschien ook zou falen, Harry, net zoals ik gefaald had. Ik was bang dat jij dezelfde fouten zou maken als ik. Vergeef het me, Harry! Ik weet nu al een tijdje dat jij een beter mens bent dan ik.'

'Waar hebt u het over?' vroeg Harry, verbijsterd door de toon van Perkamentus en de tranen in zijn ogen.

'De Relieken, de Relieken,' mompelde Perkamentus. 'De droom van een wanhopig man!'

'Maar ze bestaan!'

'Ze bestaan, en zijn gevaarlijk, en een onweerstaanbare verleiding voor dwazen,' zei Perkamentus. 'Ik was zo'n dwaas. Maar dat wist je al, nietwaar? Ik heb geen geheimen meer voor je. Je weet het.'

'Wat weet ik?'

Perkamentus keerde zich naar Harry toe. Er blonken nog steeds tranen in zijn felblauwe ogen.

'Meester van de Dood, Harry, meester van de Dood. Was ik wel een haar beter dan Voldemort als je er goed over nadenkt?'

'Natuurlijk was u dat!' zei Harry. 'Natuurlijk - hoe kunt u dat zeggen? U hebt nooit iemand gedood als u het kon vermijden!'

'Dat is waar, dat is waar,' zei Perkamentus. Hij leek net een klein kind dat gerustgesteld wilde worden. 'Maar toch zocht ook ik een manier om de dood te overwinnen, Harry.'

'Niet op de manier van Voldemort,' zei Harry. Wat was het vreemd, nadat hij zo woedend was geweest op Perkamentus, om hier onder het hoge, gewelfde glazen dak te zitten en Perkamentus te verdedigen tegen zijn eigen beschuldigingen. 'Relieken en geen Gruzielementen.'

'Relieken,' mompelde Perkamentus, 'en geen Gruzielementen. Precies.'

Er viel een stilte. Het schepsel achter hen jammerde zachtjes, maar Harry keek niet meer om.

'En Grindelwald zocht ze ook?' vroeg hij.

Perkamentus sloot zijn ogen even en knikte toen.

'De Relieken vormden de grootste band tussen ons,' zei hij. 'Twee intelligente, arrogante jongens die dezelfde obsessie deelden. Grindelwald wilde graag een bezoek brengen aan Goderics Eind omdat het graf van Ignotus Prosper zich daar bevond. Maar dat zul je zelf ook wel geraden hebben. Hij wilde het dorp waar de derde broer gestorven was verkennen.'

'Is het dan waar?' vroeg Harry. 'Het hele verhaal? De gebroeders Prosper '- waren de drie gebroeders uit het sprookje,' zei Perkamentus en hij knikte. 'Ja, dat denk ik wel. Of ze nu echt de Dood tegenkwamen op een eenzaam weggetje... ik denk eerder dat de Prospers buitengewoon getalenteerde en gevaarlijke tovenaars waren, die zelf die drie machtige voorwerpen vervaardigd hebben. Het verhaal dat het de Relieken van de Dood zouden zijn, is een typisch voorbeeld van de legendes die rond zulke objecten ontstaan.

De Onzichtbaarheidsmantel - maar dat weet je inmiddels ook al - werd altijd doorgegeven van vader op zoon en van moeder op dochter, tot aan de laatste nog levende afstammeling van Ignotus, die net als hij in Goderics Eind geboren werd.'

Perkamentus keek Harry glimlachend aan.

'Ik?'

'Jij. Je hebt waarschijnlijk ook al geraden waarom ik de mantel in mijn bezit had op de nacht dat je ouders stierven. James had hem een paar dagen daarvoor aan me laten zien. Het verklaarde waarom hij zoveel streken had kunnen uithalen op school zonder betrapt te worden. Ik kon mijn ogen nauwelijks geloven en vroeg of ik de mantel mocht lenen, mocht onderzoeken. Ik had mijn droom om de Relieken weer met elkaar te verenigen allang opgegeven, maar ik kon de verleiding om dit Reliek eens beter te bekijken niet weerstaan... het was een Onzichtbaarheidsmantel zoals ik er nog nooit een gezien had, eeuwenoud maar toch nog in perfecte staat... en toen stierf je vader en had ik opeens twee Relieken voor mezelf alleen!'

Zijn toon was ondraaglijk bitter.

'Maar zelfs als mijn vader de mantel had gehad, zouden mijn ouders het niet overleefd hebben,' zei Harry vlug. 'Voldemort wist waar ze woonden en de mantel beschermt niet tegen Onvergeeflijke Vloeken.'

'Dat is waar,' verzuchtte Perkamentus. 'Dat is waar.'

Harry wachtte even, maar Perkamentus zweeg en Harry besloot hem aan te sporen.

'Dus u had de speurtocht naar de Relieken al opgegeven toen u de Onzichtbaarheidsmantel zag?'

'Jazeker,' zei Perkamentus zachtjes. Het was alsof hij zichzelf moest dwingen om Harry aan te kijken. 'Je weet wat er gebeurd is. Dat weet je.

Je kunt me niet méér verachten dan ik zelf doe.'

'Ik veracht u helemaal niet -'

'Dat zou je wel moeten doen,' zei Perkamentus. Hij haalde diep adem. 'Je weet nu welk geheim er schuilging achter de zwakke gezondheid van mijn zusje. Je weet wat die Dreuzels deden, wat er daardoor van Ariana werd, hoe mijn arme vader wraak nam, daarvoor moest boeten en stierf in Azkaban. Je weet hoe mijn moeder haar eigen leven opgaf om voor Ariana te kunnen zorgen.

Dat nam ik mijn familie kwalijk, Harry.'

Perkamentus zei het koel en onomwonden en staarde over Harry's hoofd heen.

'Ik was getalenteerd. Ik was briljant. Ik wilde ontsnappen. Ik wilde schitteren. Ik wilde roem vergaren.

Begrijp me niet verkeerd,' zei hij met een gepijnigde blik, zodat hij plotseling weer oud leek. 'Ik hield van hen. Ik hield van mijn ouders, mijn broer en mijn zus, maar ik was zelfzuchtig, Harry. Voor een buitengewoon onzelfzuchtig persoon als jij is dat misschien moeilijk voor te stellen.

Dus toen mijn moeder stierf en ik de verantwoordelijkheid kreeg voor een beschadigde zus en een onhandelbare broer, keerde ik boos en verbitterd terug naar ons dorp. Mijn vrijheid werd beknot en mijn talent verspild, dacht ik. Maar toen kwam hij... '

Perkamentus keek Harry weer aan.

'Grindelwald. Je kunt je niet voorstellen hoe opwindend en fascinerend ik zijn ideeën vond, Harry. De Dreuzels zouden op hun plaats gezet worden en wij tovenaars zouden heersen! Grindelwald en ik zouden de glorieuze jonge leiders van de revolutie zijn! O, ik had wel wat scrupules. Ik kocht mijn gewetenswroeging af met holle woorden. Het doel heiligde de middelen, en het kwaad dat eventueel zou worden aangericht, zou bij lange na niet opwegen tegen de voordelen die de tovenaars zouden ondervinden. Wist ik toen al, diep in mijn hart, wie Gellert Grindelwald was? Ik denk het wel, maar ik sloot mijn ogen ervoor. Als de plannen die we maakten uitkwamen, zouden al mijn dromen werkelijkheid worden.

En de kern van onze plannen werd gevormd door de Relieken van de Dood! Grindelwald werd erdoor gefascineerd, en ik trouwens ook! De onverslaanbare toverstok, het wapen dat ons aan de macht zou brengen! De Steen van Wederkeer - ik deed alsof ik het niet wist, maar voor Grindelwald betekende dat een leger van Necroten! Ik moet toegeven dat de Steen voor mij de terugkeer van mijn ouders betekende, en het einde van de verantwoordelijkheden die op mijn schouders rustten.

En de Onzichtbaarheidsmantel... om de een of andere reden spraken we daar niet veel over, Harry. We konden ons allebei al goed verbergen zonder mantel, maar de ware magie van de Onzichtbaarheidsmantel is natuurlijk dat hij naast de eigenaar ook anderen kan beschermen. Ik dacht dat hij, als we hem ooit zouden vinden, misschien van pas zou komen om Ariana te verbergen, maar voor zover we belangstelling hadden voor de mantel, was dat voornamelijk omdat hij nu eenmaal deel uitmaakte van de Relieken. Volgens de legende zou alleen degene die de drie Relieken met elkaar verenigde, werkelijk meester van de Dood zijn, en wij dachten dat daarmee bedoeld werd dat hij onkwetsbaar zou zijn.

Grindelwald en Perkamentus, de onkwetsbare meesters van de Dood! Twee maanden van waanzin, wrede dromen en verwaarlozing van de enige twee familieleden die ik nog had.

En toen... maar je weet wat er toen gebeurde, Harry. De realiteit diende zich aan in de vorm van mijn onbeschaafde, ongeletterde maar ook duizend keer zo bewonderenswaardige broer. Ik wilde de waarheden die hij me toeschreeuwde niet horen. Ik wilde niet horen dat ik niet op zoek kon gaan naar de Relieken met een labiele en kwetsbare zus op sleeptouw.

De ruzie werd een gevecht. Grindelwald verloor zijn zelfbeheersing.

Iets wat ik altijd al bij hem gevoeld had maar geprobeerd had te negeren, barstte plotseling in alle gruwelijkheid los. En Ariana lag... na alle zorg van mijn moeder... dood op de grond.'

Perkamentus maakte een gesmoord geluid en begon toen echt te huilen.

Harry strekte zijn hand uit en was blij toen hij merkte dat hij de ander kon aanraken; hij hield de arm van Perkamentus stevig vast en geleidelijk kreeg die zijn emoties weer onder controle.

'Grindelwald vluchtte uiteraard, zoals iedereen behalve ik had kunnen voorspellen. Hij vluchtte, samen met zijn plannen om de macht te grijpen, de Dreuzels te onderwerpen en te martelen en zijn droom over de Relieken van de Dood, een droom waarin ik hem gestimuleerd en bijgestaan had. Hij vluchtte, terwijl ik mijn zuster begroef en probeerde te leren leven met mijn schuldgevoelens en mijn vreselijke verdriet, de prijs voor mijn beschamende gedrag.

Er gingen jaren voorbij en er deden allerlei geruchten de ronde over Grindelwald. Ze zeiden dat hij een toverstok van immense kracht had weten te bemachtigen. Ondertussen werd mij de positie van Minister van Toverkunst aangeboden, niet één keer maar meerdere keren. Vanzelfsprekend weigerde ik. Ik had inmiddels wel geleerd dat ik niet te vertrouwen was als het om macht ging.'

'Maar u zou een veel betere Minister zijn geweest dan Droebel of Schobbejak!' flapte Harry eruit.

'Denk je?' zei Perkamentus somber. 'Daar ben ik niet zo zeker van. Ik had als jongeman bewezen dat macht mijn zwakke punt en tegelijkertijd ook grootste verleiding was. Het is vreemd, Harry, maar misschien zijn degenen die de macht niet zoeken, juist het geschiktst om die uit te oefenen. Mensen zoals jij, die het leiderschap opgedrongen krijgen, die de verantwoordelijkheid nemen omdat het nu eenmaal moet en dan tot hun eigen verbazing merken dat het hun goed afgaat.

Ik was veiliger op Zweinstein. Ik denk dat ik een goede leraar was -'

'De allerbeste.'

'Dat is heel aardig van je, Harry. Maar terwijl ik jonge tovenaars onderwees, bracht Grindelwald een leger op de been. Ze zeggen dat hij mij vreesde en misschien was dat ook wel zo, maar ik vreesde hem meer.

O, ik vreesde niet voor mijn leven,' zei Perkamentus toen hij Harry's blik zag. 'Ik was niet bang voor wat hij me door zijn magie zou kunnen aandoen. Ik wist dat we tegen elkaar opgewassen waren en dat ik misschien zelfs iets bedrevener was. Nee, ik vreesde de waarheid. Ik wist namelijk niet wie van ons tijdens dat laatste, verschrikkelijke gevecht de vloek had uitgesproken die mijn zuster gedood had. Noem het gerust laf, Harry: je zou nog gelijk hebben ook. Wat ik het allermeest vreesde, was de wetenschap dat ik haar dood had veroorzaakt: niet alleen door mijn arrogantie en stupiditeit, maar ook door de vloek af te vuren die een einde aan haar leven had gemaakt.

Ik geloof dat Grindelwald dat wist. Ik geloof dat hij wist waar ik bang voor was. Ik stelde onze confrontatie keer op keer uit, tot het uiteindelijk te beschamend werd en ik wel móést optreden. Er gingen mensen dood, en niemand kon Grindelwald blijkbaar een halt toeroepen, dus moest ik doen wat ik kon.

Je weet wat er toen gebeurde. Ik won het duel en veroverde de toverstok.'

Er viel opnieuw een stilte. Harry vroeg niet of Perkamentus er ooit achter was gekomen wie Ariana gedood had. Dat wilde hij niet weten, en hij wilde Perkamentus al helemaal niet dwingen om het te vertellen. Nu wist hij eindelijk wat Perkamentus gezien zou hebben als hij in de Spiegel van Neregeb keek, en waarom hij zoveel begrip had gehad voor Harry's fascinatie voor de Spiegel.

Ze zwegen een hele tijd en het zachte gejammer van het schepsel achter hen stoorde Harry bijna niet meer.

Ten slotte zei hij: 'Grindelwald probeerde te voorkomen dat Voldemort de Zegevlier in handen zou krijgen. Hij loog, en zei dat hij hem nooit gehad had.'

Perkamentus knikte. Hij staarde met gebogen hoofd naar zijn schoot en er glinsterden nog steeds tranen aan het puntje van zijn kromme neus.

'Ze zeggen dat hij in latere jaren blijk gaf van berouw, eenzaam in zijn cel in Normengard. Ik hoop dat het waar is. Ik zou graag geloven dat hij besefte hoe gruwelijk en beschamend zijn daden waren geweest. Misschien was die leugen tegen Voldemort wel een poging om iets goed te maken... om te voorkomen dat Voldemort het Reliek zou bemachtigen... '

'...of om te voorkomen dat hij uw graf zou schenden?' suggereerde Harry en Perkamentus veegde zijn ogen af.

Na opnieuw een korte stilte zei Harry: 'U hebt geprobeerd de Steen van Wederkeer te gebruiken.'

Perkamentus knikte.

'Toen ik de Steen jaren later ontdekte in het verlaten huisje van de Mergels, het Reliek waar ik het meest naar hunkerde - al had ik er in mijn jeugd om heel andere redenen naar verlangd - werd ik gegrepen door een vlaag van waanzin, Harry. Ik vergat dat het nu een Gruzielement was en dat de ring vast en zeker vervloekt zou zijn. Ik raapte hem op en deed hem om, en heel even was ik ervan overtuigd dat ik Ariana zou zien, en mijn vader en moeder, en dat ik hun zou kunnen zeggen hoe verschrikkelijk veel berouw ik had...

Ik was een dwaas, Harry. Na al die jaren had ik nog steeds niets geleerd. Ik was het onwaardig om de Relieken van de Dood met elkaar te herenigen. Dat was al keer op keer gebleken, en dit was het definitieve bewijs.'

'Hoezo?' vroeg Harry. 'Het was toch niet meer dan natuurlijk? U wilde uw familie terugzien. Wat is daar verkeerd aan?'

'Misschien kan een buitengewoon uitzonderlijk iemand de Relieken met elkaar herenigen, Harry, maar ik was hoogstens goed genoeg om het minst belangrijke en minst bijzondere Reliek te mogen bezitten. Ik mocht mezelf de eigenaar van de Zegevlier noemen, omdat ik het kon opbrengen daar niet over op te scheppen en niet met de stok te doden.

Ik mocht de stok temmen en gebruiken omdat ik hem niet veroverd had om er zelf beter van te worden, maar om anderen te beschermen.

Maar toen ik de Onzichtbaarheidsmantel in handen kreeg, werd ik gedreven door zinloze nieuwsgierigheid. Daarom zou de mantel nooit zo goed gewerkt hebben voor mij als voor jou, de ware eigenaar. De Steen zou ik gebruikt hebben om degenen die in vrede rustten terug te halen, en niet om me in staat te stellen mijn eigen leven op te offeren, zoals jij gedaan hebt. Nee, Harry, jij bent de ware en waardige bezitter van de Relieken van de Dood.'

Perkamentus klopte Harry op zijn hand en Harry moest glimlachen.

Daar kon hij niets aan doen; hoe kon hij nu nog boos blijven op Perkamentus? 'Waarom hebt u het zo moeilijk gemaakt?'

De glimlach van Perkamentus verflauwde een beetje.

'Ik moet toegeven dat ik erop rekende dat juffrouw Griffel je zou afremmen, Harry. Ik vreesde dat je impulsieve natuur sterker zou zijn dan je goede voornemens. Ik was bang dat, als ik je gewoon alles verteld had wat ik wist over die drie verleidelijke voorwerpen, je misschien geprobeerd zou hebben de Relieken op het verkeerde tijdstip en om de verkeerde redenen te bemachtigen, net zoals ik dat gedaan had. Ik wilde dat je ze veilig zou kunnen gebruiken als je ze eenmaal in handen had.

Jij bent de ware meester van de Dood, omdat de ware meester niet probeert de Dood te ontvluchten. Hij aanvaardt dat hij moet sterven, en begrijpt dat er veel ergere dingen op de wereld zijn dan de dood.'

'En Voldemort heeft nooit van de Relieken geweten?'

'Dat denk ik niet, omdat hij de Steen van Wederkeer niet herkende en er een Gruzielement van heeft gemaakt. Maar zelfs als hij er wel van geweten had, denk ik dat hij hoogstens in het eerste Reliek geïnteresseerd zou zijn geweest, Harry. Hij zou geen behoefte hebben gehad aan een Onzichtbaarheidsmantel en waarom zou hij de Steen hebben willen bezitten? Wie zou hij hebben willen laten terugkeren uit de dood? Voldemort vreest de doden. Er is niemand van wie hij houdt.'

'Maar u verwachtte wel dat hij een poging zou doen de Zegevlier te bemachtigen?'

'Ik was ervan overtuigd dat hij dat zou proberen, al vanaf het moment dat jouw toverstok de zijne versloeg op het kerkhof van Havermouth.

Eerst was hij bang dat jij hem door superieure toverkunst verslagen had, maar na de ontvoering van Olivander ontdekte hij het bestaan van de identieke kernen. Hij dacht dat dat alles verklaarde, maar zijn geleende toverstok bracht het er niet beter van af! In plaats van zich af te vragen of jij iets in je had wat je toverstok zo speciaal maakte, of dat jij misschien een uitzonderlijke gave bezat die hij ontbeerde, ging Voldemort op zoek naar de enige toverstok die, volgens de legendes, elke andere stok kon verslaan. De Zegevlier werd net zo'n obsessie voor hem als jij dat bent.

Hij gelooft dat ook zijn laatste zwakke punt verdwenen is nu hij de Zegevlier bezit en dat hij echt onkwetsbaar is. Arme Severus... '

'Als u door Sneep gedood wilde worden, was het de bedoeling dat hij de eigenaar zou worden van de Zegevlier, nietwaar?'

'Inderdaad,' gaf Perkamentus toe, 'maar dat is niet helemaal gegaan zoals ik verwacht had.'

'Nee,' zei Harry. 'Dat deel van het plan is misgelopen.'

Het schepsel achter hen schokte en kreunde en tussen Harry en Perkamentus viel de langste stilte tot nu toe. In de traag passerende minuten daalde het besef van wat er nu zou gaan gebeuren geleidelijk op Harry neer, als zachtjes dwarrelende sneeuw.

'Ik moet teruggaan, hè?'

'Dat is helemaal aan jou.'

'Heb ik dan een keuze?'

'Jazeker,' zei Perkamentus glimlachend. 'We zijn toch op een station, zei je? Nou, als je zou besluiten niet terug te gaan, denk ik dat je - hoe zal ik het zeggen? - op de trein zou kunnen stappen.'

'En waar zou die trein me dan naartoe brengen?'

'Verder,' zei Perkamentus alleen maar.

Opnieuw een stilte.

'Voldemort heeft de Zegevlier.'

'Inderdaad. Voldemort heeft de Zegevlier.'

'Maar desondanks wilt u dat ik terugga?'

'Als je besluit om terug te keren,' zei Perkamentus, 'dan denk ik dat de kans bestaat dat Voldemort voorgoed verslagen wordt. Ik kan niets beloven. Maar één ding weet ik wel, Harry: jij hebt minder te vrezen als je zou terugkeren dan hij.'

Harry keek nog één keer naar het schepsel met de rauwe huid, dat tril de en kokhalsde onder de stoel achter hen.

'Heb geen medelijden met de doden, Harry. Heb medelijden met de levenden, en vooral met degenen die leven zonder liefde. Door terug te keren zul je er misschien voor kunnen zorgen dat minder zielen verminkt worden en minder gezinnen verscheurd. Als je dat een waardig doel lijkt, nemen we voorlopig weer afscheid.'

Harry knikte en zuchtte. Het zou bijna net zo moeilijk zijn om hier te vertrekken als om het Verboden Bos in te gaan, want het was warm en licht en vredig, en hij wist dat hij zou terugkeren naar pijn en de angst voor nog meer verlies. Hij stond op en Perkamentus ook. Ze keken elkaar een tijdje aan.

'Ik wil nog één ding weten,' zei Harry. 'Is dit echt? Of speelt het zich alleen maar in mijn hoofd af?'

Perkamentus glimlachte stralend en zijn stem was luid en krachtig, ook al daalde de lichtgevende mist weer neer en verhulde die zijn gedaante.

'Natuurlijk speelt het zich in je hoofd af, Harry, maar waarom zou dat in 's hemelsnaam moeten betekenen dat het niet echt is?'

Hoofdstuk 36

HET ZWAKKE PUNT IN HET PLAN

Hij lag weer op zijn buik op de grond en rook de geur van het bos. Hij voelde de koude, harde aarde tegen zijn wang en het scharniertje van zijn bril, die van zijn neus was gegleden toen hij viel, sneed in de huid bij zijn slaap. Iedere centimeter van zijn lichaam deed pijn en de plaats waar de Vloek des Doods hem had getroffen, was zo beurs dat het leek alsof hij daar een klap had gehad van een ijzeren vuist. Hij verroerde zich niet, maar bleef precies zo liggen als hij gevallen was, met zijn linkerarm in een pijnlijke hoek en zijn mond wijd open.

Hij had verwacht dat hij triomfantelijke kreten en gejuich zou horen nu hij dood was, maar in plaats daarvan klonken er alleen haastige voetstappen, fluisterende stemmen en bezorgd gemompel.

'Heer... Heer...'

Het was de stem van Bellatrix en ze sprak alsof ze het tegen een geliefde had. Harry durfde zijn ogen niet open te doen, maar gebruikte zijn andere zintuigen om te bepalen hoe hachelijk zijn situatie was. Hij wist dat zijn toverstok nog onder zijn gewaad zat omdat hij hem tegen zijn borst voelde drukken. In de buurt van zijn maag zat iets wat op een dun kussen leek, en daardoor wist hij dat ook de Onzichtbaarheidsmantel nog onder zijn gewaad verborgen was.

'Heer... '

'Zo is het genoeg,' zei de stem van Voldemort.

Nog meer voetstappen, allemaal op dezelfde plaats: diverse mensen schuifelden achteruit. Harry móést weten wat er gebeurde en deed zijn ogen misschien een millimeter open.

Voldemort krabbelde overeind. Verscheidene Dooddoeners liepen haastig terug naar hun makkers die rond de open plek stonden, en alleen Bellatrix bleef geknield naast Voldemort zitten.

Harry deed zijn ogen weer dicht en dacht na over wat hij gezien had.

De Dooddoeners hadden in een groepje om Voldemort heen gestaan en blijkbaar had Voldemort op de grond gelegen. Er was iets gebeurd toen hij Harry getroffen had met de Vloek des Doods. Was Voldemort ook gevallen? Daar leek het wel op. Kennelijk waren ze allebei even bewusteloos geweest en kwamen ze nu weer bij...

'Heer, laat mij -'

'Ik heb geen hulp nodig,' zei Voldemort kil. Harry kon het niet zien, maar stelde zich voor dat Bellatrix haar behulpzaam uitgestoken hand snel terugtrok. 'De jongen... is hij dood?'

Het was volkomen stil op de open plek. Niemand liep naar Harry toe, maar hij voelde dat iedereen naar hem keek. Het was alsof al die blikken hem nog steviger tegen de grond drukten en hij was doodsbang dat hij misschien een vinger of ooglid zou bewegen.

'Jij daar,' zei Voldemort. Harry hoorde een knal en een kreet van pijn.

'Ga kijken. Zeg me of hij echt dood is.'

Harry wist niet wie hem kwam controleren. Hij kon alleen maar roerloos blijven liggen met zijn verraderlijk bonzende hart, en wachten tot hij onderzocht zou worden. Tegelijkertijd besefte hij - al was dat een schrale troost - dat Voldemort zelf kennelijk niet bij hem in de buurt durfde te komen, en dat vermoedelijk niet alles volgens plan verlopen was...

Zachtere handen dan Harry verwacht had streken over zijn gezicht, trokken een ooglid omhoog, gleden onder zijn gewaad naar zijn borst en voelden naar zijn hartslag. Hij hoorde de snelle ademhaling van de vrouw en haar lange haar streek over zijn gezicht. Hij wist dat ze het leven voelde bonzen onder zijn ribbenkast.

'Leeft Draco nog? Is hij in het kasteel?'

De gefluisterde woorden waren nauwelijks hoorbaar. Haar lippen waren maar op enkele centimeters van zijn oor en ze had haar hoofd zo diep gebogen dat haar haar voor zijn gezicht hing en de anderen niets konden zien.

'Ja,' fluisterde Harry op zijn beurt.

Hij voelde de hand op zijn borst samentrekken en haar nagels drongen in zijn vlees. Toen werd de hand teruggetrokken en ging ze overeind zitten.

'Hij is dood!' riep Narcissa Malfidus tegen de toeschouwers.

Nu werd er wel geschreeuwd, nu juichten ze wel en stampten ze met hun voeten. Door zijn oogleden heen zag Harry rode en zilveren lichtflitsen de lucht in schieten om zijn dood te vieren.

Harry bleef roerloos liggen en begreep het. Narcissa wist dat ze alleen het kasteel binnen zou mogen gaan om haar zoon te zoeken als onderdeel van een zegevierend leger. Het kon haar niet meer schelen of Voldemort won.

'Zien jullie wel?' krijste Voldemort boven het rumoer uit. 'Ik heb Harry Potter gedood en niemand vormt nu nog een bedreiging voor me! Kijk! Crucio!'

Harry had het al verwacht: hij had geweten dat zijn lichaam niet ongeschonden zou mogen blijven liggen, maar vernederd moest worden om Voldemorts overwinning te bewijzen. Hij werd de lucht in gegooid en had al zijn wilskracht nodig om zich slap te houden, maar de verwachte pijn bleef uit. Hij werd een, twee, drie keer omhooggeslingerd: zijn bril viel af en hij voelde zijn toverstok een stukje verschuiven onder zijn gewaad, maar hij hield zich volkomen levenloos en toen hij voor de laatste keer op de grond smakte, klonk er luid gejoel en spottend gelach.

'En nu gaan we naar het kasteel en laten we hun zien wat er van hun held geworden is,' zei Voldemort. 'Wie wil het lijk meeslepen? Nee - wacht -'

Er werd opnieuw gelachen en na enkele ogenblikken voelde Harry de grond trillen.

'Draag jij hem maar,' zei Voldemort. 'Ik denk dat iedereen hem goed zal kunnen zien als jij hem in je armen houdt. Raap je vriendje maar op, Hagrid. En zijn bril - zet zijn bril op - hij moet herkenbaar zijn.'

Iemand ramde Harry's bril hard op zijn neus, maar de reusachtige handen die hem optilden deden dat buitengewoon voorzichtig. Harry voelde Hagrids armen trillen door de kracht van zijn gesnik en grote tranen spatten op hem neer, maar Harry durfde op geen enkele manier Hagrid duidelijk te maken dat nog niet alles verloren was.

'Lopen,' zei Voldemort. Hagrid strompelde tussen de dicht op elkaar groeiende bomen door, terug naar de rand van het Verboden Bos. Takken haakten in Harry's haar en gewaad, maar hij bleef roerloos liggen, met zijn ogen dicht en zijn mond open. In het donker, terwijl de opgetogen Dooddoeners om hen heen zwermden en Hagrid wanhopig snikte, keek niemand of er nog een hartslag zichtbaar was in de ontblote hals van Harry Potter...

De twee reuzen klosten achter de Dooddoeners aan en Harry hoorde bomen krakend omvallen. De reuzen maakten zoveel herrie dat vogels krijsend opvlogen en zelfs het gejoel van de Dooddoeners overstemd werd. De overwinningsstoet marcheerde verder en na een tijdje merkte Harry aan het feit dat er meer licht door zijn oogleden drong dat het bos minder dicht werd.

'BAN!'

Hagrids gebulder kwam zo onverwacht dat Harry bijna zijn ogen opendeed. 'Zijn jullie nou blij dat jullie niet gevochten hebben, stelletje laffe knollen? Zijn jullie blij nou Harry Potter d-dood is...?'

Hagrid kon niets meer zeggen en barstte opnieuw in tranen uit. Harry vroeg zich af hoeveel centauren de stoet gadesloegen; hij durfde niet te kijken. Sommige Dooddoeners riepen in het voorbijgaan beledigingen tegen de centauren en even later voelde Harry aan de frissere lucht dat ze aan de rand van het bos waren.

'Stop.'

Harry dacht dat Hagrid gedwongen werd om aan Voldemorts bevel te gehoorzamen, want hij kwam met een schok tot stilstand. Er daalde een ijzige kou over hen neer en Harry hoorde de rochelende ademhaling van de Dementors die langs de bosrand patrouilleerden, maar die konden hem nu niet meer deren. Het feit dat hij Voldemorts vloek overleefd had, gloeide in zijn borst en werkte als een talisman, alsof zijn vaders zilveren hert de wacht hield in zijn hart.

Iemand liep vlak langs Harry heen en hij wist dat het Voldemort zelf moest zijn, want zijn magisch versterkte stem galmde een ogenblik later over het schoolterrein en teisterde Harry's trommelvliezen.

'Harry Potter is dood! Hij is gedood toen hij probeerde te vluchten, zichzelf in veiligheid probeerde te brengen terwijl jullie je leven voor hem opofferden. We brengen jullie zijn lijk als bewijs dat jullie held dood is.

Wij hebben de slag gewonnen. De helft van jullie strijders is gesneuveld.

De Dooddoeners zijn in de meerderheid en de Jongen Die Bleef Leven is niet meer. De strijd moet nu beëindigd worden. Wie zich blijft verzetten, man, vrouw of kind, zal worden afgeslacht, samen met zijn hele familie. Kom naar buiten en kniel voor mij, dan zal jullie leven worden gespaard. Jullie ouders en kinderen, broers en zusters zullen blijven leven en vergeven worden, en samen met mij een nieuwe wereld opbouwen.'

Het was doodstil op het schoolterrein en in het kasteel. Voldemort stond zo dichtbij dat Harry zijn ogen niet opnieuw durfde te openen.

'Kom,' zei Voldemort. Harry hoorde hem naar het kasteel lopen en Hagrid was gedwongen hem te volgen. Harry deed zijn ogen nu een heel klein stukje open en zag Voldemort met grote passen voor hen uit lopen.

De slang Nagini was uit haar magische kooi bevrijd en om zijn schouders gedrapeerd, maar Harry kon zijn toverstok onmogelijk onder zijn gewaad uit halen zonder gezien te worden door de Dooddoeners, die aan weerszijden van Hagrid in het eerste ochtendgloren oprukten naar het kasteel.

'Harry,' snikte Hagrid. 'O, Harry... Harry... '

Harry deed zijn ogen weer dicht. Hij wist dat ze het kasteel naderden en luisterde ingespannen of hij tekenen van leven hoorde in de school, boven de dreunende voetstappen en hatelijke kreten van de Dooddoeners uit.

'Stop!'

De Dooddoeners bleven staan en Harry hoorde dat ze een rij vormden tegenover de open voordeur van het kasteel. Zelfs door zijn oogleden heen zag hij de rode gloed die betekende dat er licht naar buiten scheen vanuit de hal. Hij wachtte. De mensen voor wie hij geprobeerd had te sterven konden hem nu ieder moment, ogenschijnlijk dood, in Hagrids armen zien liggen.

'NEE!'

De gil was des te vreselijker omdat hij nooit verwacht of gedroomd had dat professor Anderling zo'n geluid kon maken. Hij hoorde een andere vrouw lachen, en wist dat Bellatrix zich verkneukelde om Anderlings wanhoop. Hij deed zijn ogen weer even een klein stukje open en zag dat het bordes volstroomde met de overlevenden van de strijd, die zich verzamelden om hun overwinnaars onder ogen te zien en te kijken of Harry werkelijk dood was. Voldemort stond een paar meter voor hem en streelde Nagini's kop met één witte vinger. Harry deed zijn ogen weer dicht.

'Nee!'

'Nee!'

'Harry! HARRY!'

De stemmen van Ron, Hermelien en Ginny waren nog erger dan die van Anderling. Harry wilde niets liever doen dan reageren, maar hij dwong zichzelf om roerloos te blijven liggen. Hun kreten werkten aanstekelijk, want de andere overlevenden schreeuwden beledigingen en verwensingen naar de Dooddoeners tot - 'STILTE!' riep Voldemort. Een knal en een rode lichtflits snoerden iedereen de mond. 'Het is voorbij! Leg hem aan mijn voeten, Hagrid! Daar hoort hij thuis!'

Harry voelde dat hij voorzichtig in het gras werd gelegd.

'Zien jullie wel?' riep Voldemort, en Harry hoorde hem op en neer lopen. 'Harry Potter is dood! Begrijpen jullie het nu, misleide dwazen? Hij is nooit méér geweest dan een jongen die een tijdje wist te overleven omdat anderen zich voor hem opofferden!'

'Hij heeft jou anders wel verslagen!' schreeuwde Ron. De betovering werd verbroken en de verdedigers van Zweinstein schreeuwden en gilden weer, tot een tweede, nog krachtiger knal hun het zwijgen oplegde.

'Hij is gedood terwijl hij probeerde te vluchten,' zei Voldemort, genietend van de leugen, 'gedood terwijl hij zichzelf in veiligheid wilde brengen -'

Voldemort zweeg abrupt: Harry hoorde het geluid van een worsteling en een kreet. Een derde knal en lichtflits werden gevolgd door gekreun van pijn; Harry deed zijn ogen weer een klein stukje open en zag dat iemand zich had losgemaakt uit de menigte en op Voldemort was afgestormd.

De gedaante viel Ontwapend op de grond en Voldemort gooide de toverstok van de aanvaller lachend weg.

'En wie is dit dan wel?' zei hij met zijn sissende stem. 'Wie heeft vrijwillig aangeboden om te demonstreren wat er gebeurt als iemand zich blijft verzetten nadat de strijd verloren is?'

Bellatrix lachte opgetogen.

'Het is Marcel Lubbermans, Heer! De jongen die de Kragges zoveel last heeft bezorgd! De zoon van de Schouwers, weet u nog wel?'

'Ja, ik herinner het me,' zei Voldemort. Hij keek naar Marcel, die ongewapend en onbeschermd overeind krabbelde in het niemandsland tussen de overlevenden en de Dooddoeners. 'Maar je bent van zuiver bloed, nietwaar, dappere jongen?' vroeg Voldemort. Marcel keek hem aan en balde zijn lege handen tot vuisten.

'En wat dan nog?' riep hij.

'Je hebt moed en lef getoond en je stamt af van een edel geslacht. Ik denk dat je een uitstekende Dooddoener zou zijn. We hebben jouw soort hard nodig, Lubbermans.'

'Ik sluit me nooit bij je aan! Nooit!' zei Marcel. 'Strijders van Perkamentus!' schreeuwde hij en de mensen op het bordes juichten. Het was alsof Voldemorts spreuken hun niet lang het zwijgen konden opleggen.

'Het zij zo,' zei Voldemort en er klonk meer dreiging in zijn fluwelen stem dan in de krachtigste vervloeking. 'Als je er zo over denkt, Lubbermans, dan grijpen we terug op het oorspronkelijke plan. Je hebt je keuze gemaakt.'

Harry, die nog steeds door zijn oogharen toekeek, zag Voldemort met zijn toverstok zwaaien. Een paar tellen later vloog er iets door een van de verbrijzelde ramen van het kasteel naar buiten. In de ochtendschemering leek het wel een misvormde vogel, die landde in Voldemorts hand. Hij hield het schimmelige voorwerp bij de punt vast en schudde ermee. Het was de Sorteerhoed, die leeg en verfomfaaid tussen Voldemorts vingers bengelde.

'Er wordt voortaan niet meer Gesorteerd op Zweinstein,' zei Voldemort.

'Er zullen geen verschillende afdelingen meer bestaan. Het embleem, het wapen en de kleuren van mijn nobele voorouder Zalazar Zwadderich zullen van nu af aan voor iedereen voldoende zijn. Ook voor jou, Marcel Lubbermans!'

Hij wees met zijn toverstok op Marcel, die verstijfde, en liet de Sorteerhoed toen met kracht neerdalen op Marcels hoofd, zodat de rand over zijn ogen hing. De toeschouwers op het bordes bewogen onrustig en de Dooddoeners hieven als één man hun toverstok op om de verdedigers van Zweinstein in bedwang te houden.

'Marcel zal ons laten zien wat er gebeurt als iemand dwaas genoeg is om zich tegen mij te blijven verzetten,' zei Voldemort. Hij gebaarde met zijn stok en de Sorteerhoed vloog in brand.

Er klonk geschreeuw en gegil. Marcel stond als aan de grond genageld en kon zich niet verroeren, terwijl de vlammen aan zijn hoofd likten.

Harry kon het niet verdragen. Hij móést iets doen - Op dat moment gebeurden er een heleboel dingen tegelijk.

In de verte, aan de rand van het schoolterrein, hoorden ze een geweldig rumoer, alsof honderden mensen over de muren klommen en onder het slaken van luide strijdkreten naar het kasteel stormden. Op hetzelfde moment kwam Groemp de hoek van het kasteel om klossen en brulde: 'HAGGER!' Voldemorts reuzen reageerden met een nog oorverdovender gebulder: ze stormden als dolle stieren op Groemp af en de aarde trilde. Plotseling hoorde Harry ook hoefgetrappel en het geluid van boogsnaren en daalden er pijlen tussen de Dooddoeners neer. Die schreeuwden het uit van verbazing en verbraken de gelederen. Harry griste de Onzichtbaarheidsmantel onder zijn gewaad vandaan, gooide die over zich heen en sprong overeind. Op hetzelfde moment kwam Marcel in actie.

Met één vloeiende beweging verbrak Marcel de Vloek van de Totale Verstijving. De brandende Sorteerhoed viel op de grond en Marcel haalde er iets uit, iets zilverkleurigs, met een fonkelend gevest vol rode stenen Het zwiepende geluid van het zilveren zwaard werd overstemd door het rumoer van de aanstormende menigte, het gebrul van de vechtende reuzen en het lawaai van de galopperende centauren, maar toch was het alsof iedereen naar Marcel keek. Met één bliksemsnelle houw sloeg hij de kop van Nagini af en die tolde door de lucht, glanzend in het licht dat uit de hal van het kasteel stroomde. Voldemorts mond was opengesperd in een geluidloze gil van woede en het lijf van de slang smakte aan zijn voeten neer - Verborgen onder zijn Onzichtbaarheidsmantel gooide Harry een Schildspreuk tussen Marcel en Voldemort in, voor die laatste zijn toverstok kon opheffen. Eén kreet steeg boven al het gegil en gebrul en de daverende dreunen van de vechtende reuzen uit.

'HARRY!' schreeuwde Hagrid. 'HARRY - WAAR IS HARRY?'

Het was één grote chaos. De aanvallende centauren joegen de Dooddoeners uiteen, iedereen vluchtte weg voor de stampende voeten van de reuzen en de onbekende versterkingen kwamen steeds dichterbij en lieten de grond trillen. Harry zag grote, gevleugelde wezens langs de hoofden van Voldemorts reuzen scheren, Terzielers en Scheurbek de Hippogrief. Ze klauwden naar de ogen van de reuzen terwijl Groemp erop los beukte en iedereen, zowel de verdedigers van Zweinstein als Voldemorts Dooddoeners, werd teruggedreven naar het kasteel. Harry vuurde spreuken en vervloekingen af op iedere Dooddoener die hij maar zag. Die ploften op de grond, zonder te weten door wie of wat ze getroffen waren, en werden vertrapt door de zich terugtrekkende menigte.

Harry, nog steeds verborgen onder zijn Onzichtbaarheidsmantel, werd meegevoerd naar de hal van het kasteel. Hij was op zoek naar Voldemort en zag hem aan de andere kant van de hal links en rechts met vervloekingen strooien terwijl hij langzaam achteruitliep naar de Grote Zaal. Harry gooide nog meer Schildspreuken in de strijd en Voldemorts beoogde slachtoffers, Simon Filister en Hannah Albedil, glipten langs hem heen en holden naar de Grote Zaal, waar al druk gevochten werd.

Er stormden nog meer mensen het bordes op. Harry zag hoe Hildebrand Slakhoorn, nog steeds in zijn smaragdgroene pyjama, werd ingehaald door Charlie Wemel. Ze leken alle familieleden en vrienden van iedere leerling die op Zweinstein was achtergebleven aan te voeren, plus de inwoners en winkeliers van Zweinsveld. De centauren Ronan, Ban en Magorian draafden met veel hoefgetrappel het kasteel in en achter Harry vloog de deur naar de keukens uit zijn scharnieren.

De huis-elfen van Zweinstein stormden de hal in, krijsend en zwaaiend met keukenmessen en hakbijlen, aangevoerd door Knijster. Het medaillon van Regulus Zwarts stuiterde op en neer op zijn borst en zijn schorre, krassende stem steeg boven al het lawaai uit: 'Vecht! Vecht! Vecht voor mijn meester, de verdediger van de huis-elfen! Vecht tegen de Heer van het Duister, in naam van de dappere Regulus! Vecht!'

De huis-elfen hakten en staken naar de enkels en schenen van de Dooddoeners. Hun gezichtjes straalden een en al boosaardige agressie uit en overal waar Harry keek, bezweken Dooddoeners onder de overmacht.

Ze werden geveld door spreuken, getroffen door pijlen, in hun benen gestoken door elfen of probeerden te vluchten, maar werden onder de voet gelopen door de aanstormende horde.

Maar het was nog niet voorbij. Harry, die nog altijd onzichtbaar was, zigzagde tussen duellerende tovenaars en tegenstribbelende gevangenen door en sprintte naar de Grote Zaal.

Voldemort vormde het middelpunt van de strijd en probeerde iedereen binnen zijn bereik te treffen en te vervloeken. Harry zag geen mogelijkheid om zelf een vloek af te vuren, maar baande zich een weg naar Voldemort. Iedereen die nog kon lopen wrong zich de Grote Zaal in, waar het voller en voller werd.

Harry zag hoe Jeegers tegen de grond werd geslagen door George en Leo Jordaan, hoe Dolochov met een gil geveld werd door professor Banning, hoe Walter Vleeschhouwer door Hagrid door de zaal werd geslingerd, tegen de muur smakte en bewusteloos op de grond viel. Hij zag hoe Ron en Marcel Fenrir Vaalhaar uitschakelden, hoe Ravenwoud Verlamd werd door Desiderius, hoe Arthur en Percy samen Dikkers vloerden en hoe Lucius en Narcissa Malfidus niet eens een poging deden om te vechten, maar schreeuwend door de menigte holden om hun zoon te vinden.

Voldemort duelleerde nu gelijktijdig met Anderling, Slakhoorn en Romeo Wolkenveldt en zijn gezicht was vol kille haat. Ze cirkelden om hem heen, opzijspringend en wegduikend, maar konden hem niet uitschakelen. Bellatrix vocht ook nog steeds, vijftig meter van Voldemort vandaan, en net als haar meester nam ze het tegen drie aanvallers tegelijk op. Hermelien, Ginny en Loena deden hun uiterste best, maar Bellatrix was tegen hen opgewassen. Harry's aandacht werd even afgeleid toen een Vloek des Doods Ginny op een haar na miste - Hij veranderde van richting en holde nu naar Bellatrix in plaats van naar Voldemort, maar na een paar passen werd hij plotseling opzijgesmeten.

'NIET MIJN DOCHTER, KRENG!'

Mevrouw Wemel gooide haar mantel af terwijl ze op Bellatrix afrende, zodat ze haar armen vrij zou hebben. Bellatrix draaide zich bliksemsnel om en schaterde het uit toen ze zag wie zich in de strijd mengde.

'UIT DE WEG!' schreeuwde mevrouw Wemel tegen de drie meisjes en met een zwaai van haar toverstok begon ze te duelleren. Harry keek angstig maar ook opgetogen toe hoe de stok van Molly Wemel flitste en zwiepte en de grijns van Bellatrix van Detta langzaam in een woedende grimas veranderde. Lichtstralen spoten uit hun toverstokken en de stenen vloer rond de voeten van de heksen gloeide en spleet open: beide vrouwen duelleerden op leven en dood.

'Nee!' riep mevrouw Wemel toen een paar leerlingen naar haar toe holden om te helpen. 'Weg! Weg! Ze is van mij!'

Er stonden nu honderden mensen langs de muren. Ze keken naar de twee gevechten, tussen Voldemort en zijn drie tegenstanders en tussen Bellatrix en Molly. Harry stond onzichtbaar tussen hen in en werd verscheurd.

Hij wilde aanvallen maar ook beschermen, en kon er niet zeker van zijn dat hij geen onschuldige zou raken.

'Wat denk je dat er met je kindertjes zal gebeuren als ik jou gedood heb?' zei Bellatrix treiterend, even krankzinnig als haar meester. Ze danste en huppelde terwijl Molly's vervloekingen om haar heen flitsten.

'Als het met mammie net zo afloopt als met Freddie?'

'Jij - raakt - mijn - kinderen - nooit - meer - aan!' gilde mevrouw Wemel.

Bellatrix lachte even opgetogen als haar neef Sirius gedaan had toen hij achterover door het donkere gordijn viel, en plotseling wist Harry wat er zou gaan gebeuren.

Molly's vloek suisde onder de uitgestrekte arm van Bellatrix door en raakte haar in haar borst, precies boven haar hart.

De hatelijke grijns van Bellatrix verstarde en haar ogen puilden uit; een fractie van een seconde besefte ze wat er gebeurd was en toen viel ze. De toeschouwers juichten en Voldemort gilde.

Harry had het gevoel alsof alles vertraagd gebeurde terwijl hij zich omdraaide. Hij zag hoe Anderling, Romeo en Slakhoorn met maaiende armen en benen door de lucht geslingerd werden, toen Voldemorts woede om de val van zijn laatste en beste handlanger ontplofte met de kracht van een bom. Voldemort richtte zijn toverstok op Molly Wemel.

'Protego!' schreeuwde Harry. De Schildspreuk rees midden in de zaal op en terwijl Voldemort keek wie daar verantwoordelijk voor was, gooide Harry zijn Onzichtbaarheidsmantel af.

Het geschokte gegil, het gejuich en het geschreeuw van 'Harry!' en 'HIJ LEEFT NOG!' verstomde meteen weer. In doodse stilte keken de angstige toeschouwers toe hoe Voldemort en Harry elkaar aanstaarden en om elkaar heen begonnen te cirkelen.

'Ik wil niet dat iemand probeert te helpen!' riep Harry en zijn stem schalde door de zaal. 'Zo moet het eindigen. Ik moet het alleen doen.'

Voldemort siste.

'Dat meent Potter niet,' zei hij met wijd opengesperde rode ogen. 'Zo gaat hij niet te werk. Wie wilde je vandaag als schild gebruiken, Potter?'

'Niemand,' zei Harry. 'Er zijn geen Gruzielementen meer. Het gaat nu alleen nog tussen ons. De een kan niet overleven als de ander niet dood is, en een van ons zal dadelijk het toneel voorgoed te verlaten... '

'Een van ons?' zei Voldemort spottend. Zijn hele lichaam was gespannen en zijn rode ogen staarden naar Harry, als een slang die op het punt stond om toe te slaan. 'En je denkt niet dat jij dat zult zijn, de jongen die per toeval overleefd heeft, omdat Perkamentus aan de touwtjes trok?'

'Toeval? Terwijl mijn moeder gestorven is om me te redden?' zei Harry. Ze liepen nog steeds in een volmaakte cirkel om elkaar heen en bleven op precies dezelfde afstand van elkaar. Voor Harry was het gezicht van Voldemort het enige wat er bestond. 'Toeval, toen ik besloot te vechten op het kerkhof? Toeval, toen ik me vanavond niet verdedigde, maar toch overleefde en terugkeerde om het weer tegen je op te nemen?'

'Ja, toeval!' gilde Voldemort, maar hij viel nog steeds niet aan. De toeschouwers sloegen het tafereel roerloos gade, alsof ze in steen veranderd waren, en in heel de Grote Zaal leken alleen Harry en Voldemort te ademen. 'Toeval, en stom geluk, en het feit dat je je angstig verschool achter de rug van anderen! Mannen en vrouwen die dapper hun leven voor jou gaven, die je door mij liet doden!'

'Maar vannacht zul je niemand meer doden,' zei Harry terwijl ze om elkaar heen cirkelden en in elkaars ogen staarden. 'Je zult de mensen die hier aanwezig zijn nooit meer kunnen deren. Snap je het dan niet? Ik was bereid te sterven om te voorkomen dat je hen kwaad zou doen -'

'Maar je bent niet gestorven!'

'Dat wilde ik wel en daar gaat het om. Ik heb gedaan wat mijn moeder ook gedaan heeft. Ze zijn nu tegen je beschermd. Heb je niet gemerkt dat je spreuken niet langer bindend zijn? Je kunt hen niet meer martelen.

Je kunt hen niets meer doen. Je leert niet van je fouten, hè Vilijn?'

'Durf je -'

'Ja, dat durf ik,' zei Harry. 'Ik weet dingen die jij niet weet, Marten Vilijn.

Ik weet een heleboel belangrijke dingen. Wil je er een paar horen, voor je opnieuw een grote fout maakt?'

Voldemort zei niets, maar bleef rondcirkelen. Harry wist dat hij niet aanviel omdat het misschien heel in de verte mogelijk was dat Harry inderdaad een laatste geheim kende...

'Gaat het soms weer om liefde?' zei Voldemort met een spottende uitdrukking op zijn slangachtige gezicht. 'Het stokpaardje van Perkamentus? Liefde, die volgens hem machtiger was dan de dood, ook al kon die liefde niet voorkomen dat hij van de toren viel en vermorzeld werd als een oud wassen beeld? Liefde, die niet kon voorkomen dat ik je Modderbloedje van een moeder afmaakte als een kakkerlak? Niemand schijnt nu trouwens voldoende van je te houden om zich tussen ons in te gooien en mijn vervloeking op te vangen, Potter. Dus wat moet je deze keer redden?'

'Eén ding,' zei Harry. Ze bleven lopen en hadden uitsluitend oog voor elkaar. Alleen Voldemorts nieuwsgierigheid naar dat laatste geheim, zorgde ervoor dat zijn aanval nog even werd uitgesteld.

'Als je denkt dat je deze keer niet gered zult worden door liefde,' zei Voldemort, 'dan moet je geloven dat je beschikt over toverkracht die ik niet ken, of over een wapen dat machtiger is dan het mijne.'

'Allebei,' zei Harry. Hij zag even een geschokte uitdrukking over het slangachtige gezicht glijden, maar die verdween vrijwel onmiddellijk weer. Voldemort begon te lachen en dat geluid was nog angstaanjagender dan zijn gegil; het galmde vreugdeloos en krankzinnig door de doodstille zaal.

'Denk je dat jij over toverkracht beschikt die ik niet heb?' zei hij. 'Ik, Heer Voldemort, wiens magie een niveau bereikt heeft waar zelfs Perkamentus niet van kon dromen?'

'O, hij heeft er wel degelijk van gedroomd,' zei Harry. 'Maar hij was wijzer dan jij. Wijs genoeg om niet dezelfde fouten te maken.'

'Je bedoelt dat hij zwak was!' schreeuwde Voldemort. 'Te zwak om te durven, te zwak om te nemen wat van hem had kunnen zijn, wat van mij zal zijn!'

'Nee, hij was slimmer dan jij,' zei Harry. 'Een betere tovenaar en een beter mens.'

'Ik ben verantwoordelijk voor de dood van Albus Perkamentus!'

'Dat dacht je,' zei Harry, 'maar je hebt het mis.'

Voor het eerst verroerden de toeschouwers zich even. Het was alsof de honderden mensen in de Grote Zaal nu pas ademhaalden.

'Perkamentus is dood!' Voldemort slingerde de woorden naar Harry's hoofd alsof ze hem ondraaglijk veel pijn zouden doen. 'Zijn lichaam vergaat in de marmeren tombe aan de oever van het meer! Ik heb het zelf gezien, Potter! Perkamentus keert niet meer terug!'

'Ja, Perkamentus is dood,' zei Harry kalm, 'maar niet door jouw toedoen.

Hij heeft zelf bepaald hoe hij zou sterven. Hij heeft het maanden voor zijn dood allemaal geregeld, samen met de man die jij voor je trouwe dienaar hield.'

'Wat is dit voor kinderlijke kletspraat?' vroeg Voldemort, maar hij sloeg nog steeds niet toe en zijn rode ogen bleven Harry aanstaren.

'Severus Sneep was helemaal je dienaar niet,' zei Harry. 'Zodra je op jacht ging naar mijn moeder, werd hij de dienaar van Perkamentus. En dat heb je nooit beseft, omdat je één ding maar niet kunt begrijpen. Je hebt de Patronus van Sneep nooit gezien, hè Vilijn?'

Voldemort gaf geen antwoord. Ze bleven om elkaar heen cirkelen, als gekooide panters die elkaar elk moment konden aanvliegen.

'De Patronus van Sneep was een hinde,' zei Harry. 'Net als die van mijn moeder, omdat hij van jongs af aan van haar gehouden heeft. Dat had je moeten weten,' zei hij toen hij zag dat Voldemort zijn neusgaten opensperde. 'Hij vroeg toch of je haar leven wilde sparen?'

'Hij begeerde haar, meer niet,' schamperde Voldemort. 'Maar toen ze dood was, zag hij in dat er ook andere vrouwen waren, van zuiverder bloed, die hem waardiger zouden zijn -'

'Ja, natuurlijk zei hij dat,' zei Harry, 'maar vanaf het moment dat je een bedreiging voor haar begon te worden spioneerde Sneep voor Perkamentus.

Hij heeft je al die tijd tegengewerkt, en Perkamentus was al stervende toen Sneep hem uiteindelijk doodde!'

'Dat doet er niet toe!' krijste Voldemort. Hij had ieder woord gefascineerd gevolgd, maar stootte nu weer een krankzinnig gegrinnik uit. 'Het doet er niet toe of Sneep mij diende of Perkamentus, en ook niet wat voor armzalige plannetjes ze misschien hadden uitgebroed om mij te dwarsbomen! Ik heb ze gedood, net zoals ik je moeder gedood heb, Sneeps zogenaamde grote liefde! O, het is allemaal heel logisch, Potter, maar jij begrijpt er niets van! Perkamentus probeerde te voorkomen dat ik de Zegevlier in handen kreeg! Hij wilde blijkbaar dat Sneep de ware meester van de stok zou zijn! Maar ik was je ietsje te vlug af, kleine jongen - ik wist de stok toch te bemachtigen. Ik kende de waarheid lang voordat jij die eindelijk doorkreeg. Ik heb Severus Sneep drie uur geleden gedood en de Zegevlier, de Doodsstok, de Staf van het Lot, is nu van mij! Het laatste plan van Perkamentus is misgelopen, Potter!'

'Dat klopt,' zei Harry. 'Dat moet ik toegeven. Maar voor je me probeert te vermoorden, zou ik je willen aanraden om eerst eens goed na te denken over wat je gedaan hebt... denk na en probeer een beetje berouw te voelen, Vilijn... '

'Wat zeg je?'

Alles wat Harry hem verteld had, alle onthullingen en treiterende opmerkingen, niets had Voldemort zo geschokt als dit. Harry zag dat zijn pupillen smalle spleetjes werden en dat de huid rond zijn ogen wit wegtrok.

'Het is je allerlaatste kans,' zei Harry. 'De enige die je nog zult krijgen...ik heb gezien wat er anders van je zal worden... wees een man...probeer berouw te voelen... '

'Durf je -?' zei Voldemort opnieuw.

'Ja, dat durf ik,' zei Harry, 'omdat het laatste plan van Perkamentus niet verkeerd is uitgepakt voor mij, maar voor jou, Vilijn.'

De hand waarmee Voldemort de Zegevlier vasthield trilde en Harry greep Draco's stok extra stevig vast. Hij wist dat het over een paar seconden zover zou zijn.

'Je mooie nieuwe toverstok werkt nog steeds niet naar behoren omdat je de verkeerde vermoord hebt. Severus Sneep is nooit de meester van de Zegevlier geweest. Hij heeft Perkamentus nooit verslagen.'

'Hij heeft hem gedood -'

'Luister je wel? Sneep heeft Perkamentus nooit verslagen! Hij en Sneep hadden samen afgesproken dat Sneep hem zou doden! Perkamentus was van plan om onoverwonnen te sterven, als laatste meester van de Zegevlier! Als alles volgens plan was verlopen, zou de macht van de stok na zijn dood verbroken zijn, omdat niemand die op hem veroverd had!'

'Maar dan heeft Perkamentus me de stok eigenhandig cadeau gedaan, Potter!' Voldemorts stem trilde van boosaardig genoegen. 'Ik heb de stok gestolen uit de tombe van zijn laatste meester! Ik heb hem tegen de wil van Perkamentus uit zijn graf verwijderd! De Zegevlier is van mij!'

'Je snapt het nog steeds niet, hè Vilijn? Het is niet voldoende om de stok in je bezit te hebben! Het feit dat je hem in je hand houdt en gebruikt, wil nog niet zeggen dat hij ook werkelijk van jou is. Heb je niet naar Olivander geluisterd? De stok kiest de tovenaar... de Zegevlier had al een nieuwe meester erkend vóór Perkamentus stierf, iemand die hem zelfs nooit heeft aangeraakt. Die nieuwe meester beroofde Perkamentus tegen diens wil van de stok, maar besefte niet wat hij gedaan had. Hij heeft nooit geweten dat de gevaarlijkste toverstok ter wereld van hem was... '

Voldemorts borst ging snel op en neer en Harry voelde hoe de vervloeking zich opbouwde in de toverstok die naar zijn gezicht wees.

'De ware meester van de Zegevlier was Draco Malfidus!'

Even was het gezicht van Voldemort verbijsterd en geschokt, maar toen herstelde hij zich weer.

'Wat maakt het uit?' zei hij zacht. 'Zelfs als je gelijk hebt, maakt dat geen enkel verschil, Potter. Jij hebt de stok met de feniksveer niet meer, dus gaat het nu alleen om vaardigheid... en als ik jou eenmaal gedood heb, reken ik wel met Draco Malfidus af... '

'Maar je bent te laat,' zei Harry. 'Je hebt je kans voorbij laten gaan. Ik ben je voor geweest. Ik heb Draco weken geleden verslagen en deze toverstok van hem afgepakt.'

Harry bewoog even met de stok van meidoornhout en hij voelde dat iedereen in de Grote Zaal ernaar keek.

'En dus,' fluisterde Harry, 'komt het allemaal hierop neer: weet de toverstok in je hand dat ik Draco heb Ontwapend? Want als dat zo is... dan ben ik de ware meester van de Zegevlier!'

De betoverde hemel boven hun hoofd lichtte op in rood en goud toen het eerste, oogverblindende randje van de zon boven het dichtstbijzijnde raamkozijn uit kwam. Het licht bescheen hun gezichten, zodat dat van Voldemort plotseling een gloeiend waas was. Harry hoorde de hoge stem krijsen, terwijl hij zelf ook de spreuk uitschreeuwde waarop hij al zijn hoop gevestigd had en de toverstok van Draco richtte: 'Avada Kedavra!'

'Expelliarmus!'

Er volgde een knal als een kanonschot, en de gouden vlammen die precies in het midden van de cirkel oplaaiden, markeerden het punt waar de spreuken op elkaar waren gebotst. Harry zag hoe de groene lichtstraal van Voldemort op zijn eigen spreuk stuitte, zag de Zegevlier omhoogvliegen, donker tegen het licht van de zonsopgang, tollend onder het betoverde plafond, tollend als de kop van Nagini, in de richting van de meester die hij niet wilde doden, de meester die hem nu eindelijk kwam opeisen. Met de feilloze lenigheid van de ware Zoeker ving Harry de stok met zijn vrije hand, terwijl Voldemort met gespreide armen achterover viel. Zijn rode ogen rolden omhoog in hun kassen en Marten Vilijn smakte met een van alle glorie gespeende doffe dreun op de grond. Zijn lichaam leek zwak en gekrompen, zijn witte handen waren leeg en zijn slangachtige gezicht was slap en onwetend. Voldemort was gedood door zijn eigen terugkaatsende vervloeking, en Harry staarde met twee toverstokken in zijn handen naar de lege huls van zijn vijand.

Eén zinderende seconde lang galmde dat schokkende moment nog na en was het doodstil in de zaal, maar toen brak het tumult los. Iedereen schreeuwde en brulde en juichte. De felle ochtendzon weerkaatste in de ramen terwijl Harry's vrienden op hem af renden, en Ron en Hermelien waren als eersten bij hem. Het waren hun armen die hij om zich heen voelde, hun onverstaanbare geschreeuw dat zijn oren verdoofde.

Vervolgens kwamen ook Ginny en Marcel en Loena, en alle Wemels en Hagrid, en Romeo en Anderling en Banning en Stronk. Harry kon geen woord verstaan, zo'n kabaal was het, en hij wist ook niet wie hem allemaal vastpakten, aan hem trokken of probeerden te omhelzen. Honderden mensen wilden hem aanraken en iedereen verdrong zich rond de Jongen Die Bleef Leven, de reden waarom het nu allemaal eindelijk voorbij was -

De zon kwam op boven Zweinstein en de Grote Zaal was een en al leven en licht. Harry was een onmisbaar onderdeel van de ongeremde vreugde en het verdriet, van de rouw en de jubelstemming. Iedereen wilde bij hem zijn, hun steun en toeverlaat, hun symbool, hun redder en hun leider. Niemand scheen erbij stil te staan dat hij niet geslapen had of dat hij eigenlijk alleen een paar goede vrienden wilde zien. Hij moest met mensen praten die dierbaren waren kwijtgeraakt, hun hand vasthouden, getuige zijn van hun tranen en hun dankbetuigingen in ontvangst nemen. Hij moest naar het nieuws luisteren dat in de loop van de ochtend vanuit alle hoeken van het land binnensijpelde: dat overal mensen die onder de Imperiusvloek hadden verkeerd weer tot zichzelf kwamen, dat de Dooddoeners op de vlucht waren of gevangen werden genomen, dat de onschuldigen werden vrijgelaten uit Azkaban en dat Romeo Wolkenveldt tot interim-Minister van Toverkunst was benoemd...

Ze legden het lijk van Voldemort in een ruimte die grensde aan de hal, ver van de lichamen van Fred, Tops, Lupos, Kasper Krauwel en nog vijftig anderen die gesneuveld waren in de strijd. Professor Anderling had de afdelingstafels laten terugkeren, maar niemand hield de oude indeling nog aan. Iedereen zat door elkaar: leraren en leerlingen, geesten en ouders, centauren en huis-elfen. Firenze lag in een hoek en herstelde langzaam van zijn verwondingen. Groemp tuurde door een verbrijzeld raam naar binnen en mensen gooiden eten in zijn lachende mond.

Na een tijdje liet ook Harry zich uitgeput en leeg op een bank vallen en merkte hij dat hij naast Loena zat.

'Als ik jou was, zou ik nu een beetje rust willen hebben,' zei ze.

'Ik zou niets liever willen,' zei Harry.

'Ik leid ze allemaal wel af,' zei Loena. 'Gebruik je Onzichtbaarheidsmantel.'

Voor Harry nog een woord kon zeggen riep ze: 'Oooo, kijk, een Snaterende Kraakbek!' en wees op het raam. Iedereen keek om en Harry gooide snel de mantel over zich heen en stond op.

Nu kon hij ongemerkt door de zaal lopen. Ginny zat twee tafels verderop met haar hoofd op de schouder van haar moeder. Later zou er tijd zijn om met haar te praten, uren en dagen en misschien zelfs wel jaren om met elkaar te praten. Marcel had het zwaard van Griffoendor naast zijn bord liggen en werd omringd door een groep vurige bewonderaars.

Hij liep door het gangpad tussen de tafels en zag de drie Malfidussen.

Ze zaten dicht bij elkaar en leken nogal onzeker, alsof ze niet wisten of ze er eigenlijk wel bij mochten zijn, maar niemand besteedde aandacht aan hen. Overal waar Harry keek, zag hij herenigde families en uiteindelijk ontdekte hij ook de twee mensen die hij het liefste wilde zien.

'Ik ben het,' zei hij terwijl hij op zijn hurken tussen hen in ging zitten.

'Gaan jullie mee?'

Ze stonden op. Harry, Ron en Hermelien verlieten de Grote Zaal en liepen de marmeren trap op. Daar waren grote stukken uit weggeslagen, een deel van de balustrade was verdwenen en om de paar treden zagen ze puin en bloedvlekken.

Ergens in de verte hoorden ze Foppe door de gangen zoeven en een overwinningslied zingen dat hij zelf gecomponeerd had:

We hebben ze in de pan gehakt

en Potter is van goud!

Stop Vollie onder de zoden

en zet het Boterbier koud!

'Hij weet echt de reikwijdte van de hele tragedie in een paar regels te vatten, hè?' zei Ron. Hij deed een deur open en liet Harry en Hermelien voorgaan.

Het geluk zou komen, dacht Harry, maar op dit moment werd het nog verdrongen door uitputting. Het verdriet om de dood van Fred en Lupos en Tops sneed om de paar passen als een fysieke pijn door hem heen, maar hij voelde vooral een onbeschrijflijke opluchting en het verlangen om heel lang te slapen. Maar eerst was hij een verklaring schuldig aan Ron en Hermelien, die hem altijd door dik en dun gesteund hadden. Ze verdienden het om de waarheid te horen. Hij beschreef uitvoerig wat hij in de Hersenpan had gezien en wat er in het Verboden Bos was gebeurd, maar voor ze uiting hadden kunnen geven aan hun verbijstering en ontzetting, waren ze op hun plaats van bestemming gearriveerd.

Sinds Harry's laatste bezoek was de waterspuwer die de trap naar de werkkamer van het schoolhoofd bewaakte opzijgesmeten. Hij leunde nu schuin tegen de muur en maakte een nogal aangeslagen indruk. Harry vroeg zich af of de spuwer nog wel in staat zou zijn om wachtwoorden te onderscheiden.

'Mogen we naar boven?'

'Ga je gang,' kreunde de spuwer.

Ze klommen over hem heen naar de wenteltrap die langzaam omhoogbewoog als een stenen roltrap. Boven aan de trap duwde Harry de deur open.

Hij ving even een glimp op van de stenen Hersenpan, die nog steeds op het bureau stond, en toen klonk er zo'n oorverdovend lawaai dat hij het uitschreeuwde. Hij dacht aan vervloekingen en teruggekeerde Dooddoeners en de wedergeboorte van Voldemort - Maar het was applaus. Alle geschilderde schoolhoofden van Zweinstein gaven hem een staande ovatie: ze zwaaiden met hun hoeden en soms zelfs met hun pruiken, ze staken hun armen van de ene lijst in de andere om elkaar een hand te geven en ze dansten op de stoelen waarin ze waren afgebeeld. Dina Deuvekater huilde schaamteloos, Diederik Fanielje zwaaide met zijn spreektrompet en Firminus Nigellus riep met zijn hoge, schrille stem: 'En laat vermeld worden dat ook Zwadderich zich niet onbetuigd heeft gelaten. Onze bijdrage mag niet vergeten worden!'

Maar Harry had alleen maar oog voor de man in het grootste portret, recht achter de stoel van het schoolhoofd. De tranen gleden onder het halfronde brilletje vandaan en drupten in de lange, zilvergrijze baard en de trots en dankbaarheid die hij uitstraalde was een even grote balsem voor Harry's ziel als het lied van de feniks.

Na een tijdje stak Harry zijn handen op en zwegen de portretten eerbiedig.

Ze droogden breed glimlachend hun ogen en wachtten gretig tot Harry iets zou zeggen. Harry richtte zijn woorden tot Perkamentus en koos ze buitengewoon zorgvuldig uit. Hij was uitgeput en zag scheel van de slaap, maar moest toch nog een laatste inspanning doen, een laatste keer om raad vragen.

'Het voorwerp dat verborgen was in de Snaai heb ik in het Verboden Bos laten vallen,' zei hij. 'Ik weet niet precies waar, maar ik ben niet van plan om het te gaan zoeken. Bent u het daarmee eens?'

'Helemaal, beste jongen,' zei Perkamentus terwijl de overige portretten verbaasd en nieuwsgierig toekeken. 'Een wijs en moedig besluit, maar ik had ook niets anders van je verwacht. Weet verder nog iemand waar je het hebt laten vallen?'

'Nee, niemand,' zei Harry en Perkamentus knikte tevreden.

'Het erfstuk van Ignotus hou ik wel,' zei Harry en Perkamentus glimlachte.

'Natuurlijk, Harry. Dat is voor jou, tot jij het op jouw beurt weer doorgeeft!'

'En dan hebben we dit nog.'

Harry hield de Zegevlier omhoog. Ron en Hermelien keken er zo eerbiedig naar dat het Harry zelfs in zijn versufte en uitgeputte staat opviel en een beetje schokte.

'Ik wil hem niet,' zei Harry.

'Wat?' zei Ron. 'Voel je je wel goed?'

'Ik weet dat het een machtige stok is,' zei Harry vermoeid. 'Maar eigenlijk was ik gelukkiger met mijn oude stok, dus... '

Hij rommelde in het buideltje om zijn nek en haalde de twee helften van de stok van hulst te voorschijn, die nog met een flinterdun stukje feniksveer aan elkaar vastzaten. Hermelien had gezegd dat hij te zwaar beschadigd was en niet meer gerepareerd kon worden. Harry wist alleen dat als dit niet zou werken, het inderdaad hopeloos was.

Hij legde de gebroken stok op het bureau van het schoolhoofd, tikte erop met de Zegevlier en zei: 'Reparo.'

De twee helften versmolten weer met elkaar en rode vonken spoten uit de punt. Harry wist dat de reparatie geslaagd was. Hij pakte de stok van hulst en feniksveer en voelde een plotselinge warmte in zijn vingers, alsof zowel de stok als zijn hand blij waren dat ze met elkaar herenigd waren.

'Ik leg de Zegevlier terug op de plaats waar hij vandaan kwam,' zei Harry tegen Perkamentus, die hem met enorm veel genegenheid en bewondering aankeek. 'Daar mag hij van mij blijven. Als ik een natuurlijke dood sterf, net als Ignotus, wordt de macht van de stok verbroken, nietwaar? Dan is de laatste eigenaar nooit overwonnen en is dat het einde van de Zegevlier.'

Perkamentus knikte en ze keken elkaar glimlachend aan.

'Weet je het zeker?' vroeg Ron met iets van verlangen in zijn stem en een blik op de Zegevlier.

'Volgens mij heeft Harry gelijk,' zei Hermelien zacht.

'Die stok zorgt alleen maar voor ellende,' zei Harry. 'En eerlijk gezegd -' hij keerde de portretten de rug toe en dacht nu alleen nog maar aan het hemelbed dat op hem wachtte in de toren van Griffoendor. Hij vroeg zich af of Knijster hem daar niet een paar broodjes zou kunnen brengen. '- eerlijk gezegd heb ik voor de rest van mijn leven wel voldoende ellende meegemaakt.'

Negentien jaar later

Het was alsof de herfst dat jaar extra vroeg inviel. De ochtend van 1 september was even fris en goudgeel als een appel, en terwijl het gezinnetje haastig de drukke weg overstak naar het enorme, beroete station, glinsterden de uitlaatgassen van de auto's en de ademwolken van de voorbijgangers in de koude lucht. Boven op de afgeladen bagagekarren die de ouders voortduwden, rammelden twee grote kooien. De uilen in de kooien krasten verontwaardigd en het roodharige meisje sjokte snikkend achter haar broers aan en hield zich aan haar vaders arm vast.

'Nog even en dan mag jij ook,' zei Harry.

'Nog twee jaar!' snotterde Lily. 'Ik wil nú gaan!’

De forenzen in het station keken nieuwsgierig naar de uilen terwijl het gezin naar het hek tussen perron 9 en 10 laveerde. Boven al het lawaai in het stationsgebouw uit hoorde Harry de stem van Albus; zijn zoons hadden de ruzie die in de auto begonnen was hervat.

'Nietes! Ik kom niet in Zwadderich!’

'Hou nou eens op, James!' zei Ginny.

'Ik zei alleen misschien,' zei James en hij grijnsde naar zijn jongere broer. 'Dat mag toch wel? Misschien komt hij in Zwad -’

Maar James zag zijn moeder kijken en hield vlug zijn mond. De vijf Potters liepen naar het hek. Met een pesterige blik op zijn jongere broer nam James de bagagekar van zijn moeder over en begon te rennen. Een ogenblik later was hij verdwenen.

'Jullie schrijven toch wel, hè?' vroeg Albus aan zijn ouders, de tijdelijke afwezigheid van zijn broer benuttend.

'Iedere dag, als je wilt,' zei Ginny.

'Nou, iedere dag hoeft ook weer niet,' zei Albus vlug. 'Volgens James krijgen de meeste leerlingen maar één keer per maand een brief van thuis.’

'Vorig jaar hebben we drie keer per week aan James geschreven,' zei Ginny.

'En je moet ook niet alles geloven wat hij over Zweinstein vertelt,' zei Harry. 'Je broer houdt wel van een geintje.’

Ze duwden samen tegen de tweede kar en die ging steeds sneller.

Toen ze bij het hek waren trok Albus een gezicht, maar er volgde geen botsing. In plaats daarvan stond het gezin opeens op perron 9¾, dat moeilijk te zien was door de dikke witte rook die de vuurrode Zweinsteinexpres uitbraakte. Wazige gedaantes bewogen zich door de nevel, die ook James al had opgeslokt.

'Waar zijn ze?' vroeg Albus ongerust. Hij keek naar de vage gestaltes om hen heen terwijl ze over het perron liepen.

'We vinden ze heus wel,' zei Ginny geruststellend.

Maar de nevel was dicht en het was moeilijk om gezichten te onderscheiden.

De stemmen op het perron klonken onnatuurlijk luid nu je de sprekers zelf niet kon zien. Harry dacht dat hij Percy hoorde uitweiden over de regels betreffende bezemsteelgebruik en hij was blij dat hij niet even hoefde te blijven staan om hallo te zeggen...

'Volgens mij zijn ze dat, Albus,' zei Ginny plotseling.

Vier mensen doemden op uit de mist, bij het allerlaatste rijtuig. Pas toen Harry, Ginny, Lily en Albus vlakbij waren, konden ze hun gezichten zien.

'Hoi,' zei Albus enorm opgelucht.

Roos had haar splinternieuwe gewaad van Zweinstein al aan en glimlachte stralend tegen Albus.

'Ging het een beetje met parkeren?' vroeg Ron aan Harry. 'Mij lukte het wel. Hermelien dacht dat ik nooit zou slagen voor een Dreuzelrijexamen, nietwaar Hermelien? Je dacht dat ik een Waanzichtspreuk zou moeten uitspreken over de examinator.’

'Welnee,' zei Hermelien. 'Ik had het volste vertrouwen in je.’

'Eerlijk gezegd heb ik inderdaad een Waanzichtspreuk gebruikt,’ fluisterde Ron tegen Harry terwijl ze samen de hutkoffer en de uil van Albus in de trein zetten. 'Ik was alleen vergeten om in mijn buitenspiegel te kijken, want daar kan ik ook een Buitenzintuiglijke Bezwering voor gebruiken.’

Ze stapten het perron weer op. Lily en Hugo, de jongere broer van Roos, waren druk met elkaar in gesprek over de vraag op wat voor afdeling ze zouden belanden als ze over een paar jaar ook naar Zweinstein gingen.

'Als het niet Griffoendor is, word je uit ons testament geschrapt,' zei Ron. 'Maar laat je niet onder druk zetten.’

'Ron!’

Lily en Hugo lachten, maar Albus en Roos keken ernstig.

'Dat meent hij niet,' zeiden Hermelien en Ginny, maar Rons aandacht was afgeleid. Hij keek even naar Harry en knikte toen onopvallend naar drie mensen die zo'n vijftig meter verderop stonden. De mist was even wat dunner geworden en ze staken scherp af tegen de langsdrijvende nevel.

'Kijk eens wie we daar hebben.’

Harry zag Draco Malfidus met zijn vrouw en zoon. Draco droeg een donkere jas die tot aan zijn keel was dichtgeknoopt. Hij begon al een beetje te kalen, wat zijn spitse kin benadrukte. Zijn zoon leek net zo sterk op hem als Albus op Harry. Draco zag Harry, Ron, Hermelien en Ginny kijken, knikte stijfjes en draaide zich om.

'Dus dat is de kleine Scorpius,' zei Ron zacht. 'Zorg dat je ieder proefwerk beter maakt dan hij, Roos. Godzijdank heb je de hersens van je moeder!’

'Allemachtig, Ron,' zei Hermelien, half streng en half geamuseerd. 'Ze zitten nog niet eens op Zweinstein! Probeer alsjeblieft niet om ze nu al tegen elkaar op te zetten!’

'Je hebt gelijk. Sorry hoor,' zei Ron, maar toch voegde hij eraan toe: 'Maar word ook geen al te goede maatjes met hem, Roos. Opa Wemel zou je nooit vergeven als je met iemand van zuiver bloed trouwde.’

'Hé!’

James kwam aanhollen; hij had zijn hutkoffer en uil al in de trein gezet en had blijkbaar spectaculair nieuws.

'Teddy is er ook,' zei hij buiten adem en hij wees achterom naar de kolkende stoomwolken. 'Ik heb hem net gezien! En weten jullie wat hij deed? Hij zoende Victoire!’

Hij keek naar de volwassenen en was zichtbaar teleurgesteld omdat die niet reageerden zoals hij gedacht had.

'Onze Teddy! Teddy Lupos! En hij zoende onze Victoire! Onze nicht! Nou, ik vroeg wat hij aan het doen was -’

'Heb je ze gestoord?' vroeg Ginny. 'Je bent ook net Ron -’

'- en toen zei hij dat hij haar kwam uitzwaaien! En dat ik moest opdonderen.

Alleen zwaaide hij niet, hij zoende haar!' zei James, alsof hij bang was dat hij dat nog niet voldoende duidelijk had gemaakt.

'O, het zou fantastisch zijn als ze met elkaar zouden trouwen!' fluisterde Lily opgetogen. 'Dan zou Teddy pas écht bij onze familie horen.’

'Hij komt nu al zo'n beetje vier keer per week eten,' zei Harry. 'Waarom vragen we niet meteen of hij bij ons komt inwonen.’

'Ja!' zei James enthousiast. 'Ik vind het helemaal niet erg om een kamer te delen met Al - dan kan Teddy mijn kamer krijgen!’

'Nee,' zei Harry vastbesloten. 'Misschien dat jij en Albus een kamer mogen delen als ik wil dat het huis gesloopt wordt, maar niet eerder.’

Hij keek op het gebutste oude horloge dat ooit van Fabian Protser was geweest.

'Het is bijna elf uur. Tijd om in te stappen.’

'Vergeet niet om Marcel veel liefs te wensen namens ons!' zei Ginny terwijl ze James omhelsde.

'Hè ma! Ik kan een professor toch geen liefs wensen!’

'Maar je ként Marcel -’

James keek haar aan alsof hij niet begreep dat zijn moeder zó dom kon zijn.

'Ja, buiten school, maar op Zweinstein is hij professor Lubbermans! Ik kan toch moeilijk met Kruidenkunde de klas binnenstappen en dan roepen, heel veel liefs, professor... ‘

James schudde zijn hoofd en luchtte zijn hart door naar Albus te schoppen.

'Nou, ik zie je later wel, Al. En pas op voor de Terzielers!’

'Ik dacht dat die onzichtbaar waren? Je zei dat ze onzichtbaar waren!’

James lachte alleen maar, liet zich kussen door zijn moeder, omhelsde zijn vader heel even en sprong toen in de trein, die snel begon vol te stromen. Ze zagen hem zwaaien en toen wegsprinten door het gangpad, op zoek naar zijn vrienden.

'Je hoeft echt niet bang te zijn voor Terzielers,' zei Harry tegen Albus.

'Het zijn heel zachtaardige beesten. Helemaal niet eng. En trouwens, jullie gaan niet met de rijtuigen naar het kasteel, maar per boot.’

Ginny kuste Albus ook.

'Tot met de kerst.’

'Dag Al,' zei Harry terwijl zijn zoon hem omhelsde. 'Vergeet niet dat Hagrid je voor komende vrijdag op de thee heeft gevraagd. Pas op voor Foppe. Duelleer niet met mensen tot je weet hoe je duelleren moet en laat je niet opfokken door James.’

'Maar stel dat ik nou bij Zwadderich kom?’

Die gefluisterde vraag was uitsluitend voor de oren van zijn vader bedoeld, en alleen omdat de trein nu elk moment kon vertrekken, wist Harry, had zijn zoon onthuld hoe groot en oprecht die angst was.

Harry ging op zijn hurken zitten, zodat het gezicht van Albus iets boven het zijne was. Albus had als enige van Harry's drie kinderen de ogen van Lily geërfd.

'Albus Severus,' zei Harry zacht, zodat verder alleen Ginny hem kon verstaan, en die was zo tactvol om te doen of ze naar Roos zwaaide, 'je bent vernoemd naar twee schoolhoofden van Zweinstein. Een van hen was een Zwadderaar, en waarschijnlijk de moedigste man die ik ooit gekend heb.’

'Maar stel nou -’

'Dan heeft Zwadderich er een uitstekende leerling bij, nietwaar? Voor ons maakt het niets uit. Maar als het voor jou zo belangrijk is, kun je Griffoendor verkiezen boven Zwadderich. De Sorteerhoed houdt rekening met je persoonlijke voorkeur.’

'Echt waar?’

'In mijn geval wel,' zei Harry.

Dat had hij nog nooit eerder aan zijn kinderen verteld en hij zag de verbazing op het gezicht van Albus. Maar de deuren van de vuurrode trein sloegen dicht en ouders stroomden naar de rijtuigen om hun kinderen nog één keer te kussen of aan de laatste dingen te herinneren.

Albus sprong ook in de trein en Ginny deed de deur achter hem dicht.

Er hingen een hoop leerlingen uit de ramen en het was alsof heel veel gezichten, zowel in de trein als op het perron, in Harry's richting keken.

'Waar staren ze toch naar?' vroeg Albus. Hij en Roos draaiden zich om en keken naar de andere leerlingen.

'Maak je niet druk,' zei Ron. 'Ze kijken naar mij. Ik ben namelijk ontzettend beroemd.’

Albus, Roos, Hugo en Lily lachten. De trein begon te rijden en Harry liep mee over het perron. Hij keek naar het smalle gezichtje van zijn zoon, dat nu al een en al opwinding uitstraalde, en bleef glimlachen en zwaaien, ook al deed het pijn om te moeten zien hoe zijn zoon van hem weggleed...

De laatste stoomwolken losten op in de herfstige lucht. De trein ging een bocht om. Harry zwaaide nog steeds.

'Hij redt het heus wel,' fluisterde Ginny.

Harry keek haar aan, liet verstrooid zijn hand zakken en streek over het bliksemvormige litteken op zijn voorhoofd.

'Dat weet ik.’

Het litteken had al negentien jaar geen pijn meer gedaan. Alles was goed.

Table of Contents

Hoofdstuk 1

Hoofdstuk 2

Hoofdstuk 3

Hoofdstuk 4

Hoofdstuk 5

Hoofdstuk 6

Hoofdstuk 7

Hoofdstuk 8

Hoofdstuk 9

Hoofdstuk 10

Hoofdstuk 11

Hoofdstuk 12

Hoofdstuk 13

Hoofdstuk 14

Hoofdstuk 15

Hoofdstuk 16

Hoofdstuk 17

Hoofdstuk 18

Hoofdstuk 19

Hoofdstuk 20

Hoofdstuk 21

Hoofdstuk 22

Hoofdstuk 23

Hoofdstuk 24

Hoofdstuk 25

Hoofdstuk 26

Hoofdstuk 27

Hoofdstuk 28

Hoofdstuk 29

Hoofdstuk 30

Hoofdstuk 31

Hoofdstuk 32

Hoofdstuk 33

Hoofdstuk 34

Hoofdstuk 35

Hoofdstuk 36

Negentien jaar later