HOOFDSTUK 1

Het was warm. Planten lieten mismoedig hun blaadjes hangen, ijsjes smolten in je hand en de mensen spraken over de warmste zomer sinds tien jaar. De thermometer aan de zijkant van hotel Rozebottel wees bijna dertig graden in de schaduw. Overal waren de zonneschermen naar beneden en stonden de ramen open. Helaas hielp dat geen sikkepit. Als een verstikkende deken hing de warmte in de hoge kamers, zodat de meeste bewoners het hotel waren ontvlucht. Dat wil zeggen, de meeste bewoners behalve Lucy Rozebottel.

“Oeaaah!” Lucy geeuwde ongegeneerd en rekte genietend al haar ledematen. Door die beweging begon de hangmat waarin ze lag, vervaarlijk te zwaaien. Handig hervond Lucy haar evenwicht en voorkwam dat haar schaars geklede persoontje met een formidabele bons op het gras zou belanden.

Lucy glimlachte zodat haar licht wippende neus nog sterker krulde. Het was hier best uit te houden, ook al kon ze zich niet herinneren dat het ooit zo warm was geweest. Als een gloeiende bol stond de zon aan de hemel en blakerde op volle kracht de royale, ietwat rommelige voortuin van hotel Rozebottel. Gelukkig bevond Lucy zich onder het bladerdak van twee flinke bomen en werd zo tegen al te grote hitte beschermd.

Met zeer veel zorg had Lucy dit plekje uitgezocht. Het lag heel strategisch, zo pal naast de oprijlaan. Vanhier kon ze uitstekend de enige toegangsweg naar hotel Rozebottel in het oog houden.

Lucy voelde zich kiplekker. Lui weliswaar, en een beetje sloom, maar alles bij elkaar toch opperbest. Het was net alsof ze vannacht helemaal niet ziek was geweest. De herinnering daaraan vervaagde dan ook snel.

Nu was haar maag rustig en kalm als een spiegelgladde zee. Vannacht had hij op een hevig borrelende vulkaan geleken. Groen van misselijkheid had Lucy boven de wasbak gehangen. Hartgrondig wensend dat ze helemaal geen maag had!

Tjonge, dacht Lucy blij, wat kon je je tof voelen als je weer beter was. Gek eigenlijk, dat je zo snel vergat hoe het was om ziek te zijn. Binnen een paar uur vond je gezondheid weer heel gewoon en dacht je er niet meer bij na.

Lucy was een type dat normaal gesproken blaakte van gezondheid. Blozende wangen, stralend blauwe ogen en glanzend blond haar duidden op volop buitenlucht en beweging. Dat klopte dan ook. Als je, zoals zij, in een hotel woonde dat zich een flink eind van de bewoonde wereld bevond, dan had je ruimte genoeg. Je kon net doen alsof de omliggende bossen, de duinen en het strand jouw eigendom waren. Je kon er geweldig verstoppertje spelen en wedstrijdjes houden op de mountainbike. Je kon in bomen klimmen en schelpen zoeken. Dat waren dingen die Lucy graag deed.

Op dit moment echter was Lucy niet zo aktief. Zachtjes wiegde ze heen en weer en bekeek aandachtig een stevig, gebruind been dat danig werd ontsierd door een imposante verzameling schrammen, kneuzingen en blauwe plekken. Het resultaat van massa's val- en vechtpartijen. Af en toe hanteerde ze de plantenspuit als de hitte ook haar te veel werd.

Genietend snoof Lucy de lekkere geur op van bos en gras, vermengd met de zilte zeelucht die je altijd rook, zo dicht bij de kust.

Aan de voet van de boom klonk geronk. Daar lag Dora, de oude golden retriever van de Rozebottels, behaaglijk te snurken. Verder was het stil. Zelfs het gezoem van de bijen ontbrak. Waarschijnlijk was het ook te warm voor hen.

Het geluid van voetstappen trok Lucy's aandacht. Ze draaide met enige moeite haar hoofd en zag haar moeder, Dolly Rozebottel , de voordeur uit komen. Met ferme tred liep ma Rozebottel  de oprijlaan af. De hitte had duidelijk geen vat op haar. Ze oogde net zo fris als anders. Eigenlijk, bedacht Lucy spijtig, was er niets wat invloed had op haar bedrijvige aard en haar tomeloze energie. En dat was weleens jammer. Ze begreep totaal niet dat Lucy soms te moe was om haar kamer op te ruimen of te helpen in het hotel. Lucy kreeg vaak hevige aanvallen van vermoeidheid wanneer dergelijke klusjes zich aandienden.

Ma Rozebottel was op weg naar de brievenbus en bleef even staan bij haar lui schommelende dochter. “Voel je je al wat beter?” informeerde ze.

“Veel beter!” verzekerde Lucy haar. “Vanavond kan ik vast en zeker nog wel even naar het dorp.” Om die woorden kracht bij te zetten produceerde ze een brede glimlach, die haar moeder moest overtuigen.

Maar zo gemakkelijk ging dat niet. “Dat lijkt me een beetje te snel,” vond Dolly droogjes en op een toon die geen tegenspraak duldde, vervolgde ze: “Je ziet nog veel te pips. Vanavond blijf jij gewoon thuis. Ziek eerst maar eens goed uit.”

Lucy beet teleurgesteld op haar lip. Natuurlijk kon ze ertegen ingaan en proberen haar moeder over te halen. Het was tenslotte de laatste dag van de uitverkoop en bovendien gaf Lucy nooit zo snel op wanneer ze iets graag wilde. Maar dit keer wist ze intuïtief dat ze op moest passen. Ze had sterk het gevoel dat haar moeder vermoedde waardóór ze gisteravond zo ziek was geworden. Als dat eenmaal boven water kwam, kon ze uitstapjes naar het dorp de rest van de week wel vergeten. Dan hing haar huisarrest boven het hoofd. En dus gedroeg Lucy zich zo meegaand dat iedereen die haar een beetje kende, nattigheid zou voelen.

“Je zult wel gelijk hebben, mam,” zei Lucy braaf. “Stel je voor dat het weer terugkomt.”

Ma Rozebottel hield haar gezicht keurig in de plooi. Ze wist pertinent zeker dat de misselijkheid niet meer terug zou komen. De afgelopen nacht had Lucy's toestand haar nogal wat zorgen gebaard, maar vanmorgen had ze de stapel lege chipszakken in de vuilnisbak gevonden en was het raadsel opgelost. Een dochter die zich misselijk at aan chips, verdiende, naar Dolly's mening, geen medelijden en moest zeker niet beloond worden met een avondje winkelen. Lucy bleef vanavond dus netjes thuis. Voor straf. Dat zou haar leren. Misschien kwam ze er dan achter dat haar daden ook gevolgen hadden. Eerst denken en dan doen, probeerde ze Lucy altijd bij te brengen. Maar dat ging bij haar impulsieve dochter meestal het ene oor in en het andere weer uit. Als een dolle olifant stortte Lucy zich overal in en ze was dan hoogst verbaasd als de boel in het honderd liep. Een beetje gezond verstand, meende Dolly, kon helemaal geen kwaad.

En over nadenken gesproken. “Is dat Mikes hangmat niet?” informeerde ma Rozebottel. “Mikes nieuwe hangmat?”

“Ja. Nou en?” antwoordde Lucy, aanmerkelijk brutaler nu haar misselijkheid niet langer het onderwerp van gesprek was. “Ik mag hem heus wel even lenen. Hij is er nu toch niet.”

“Werkelijk?” vroeg Dolly spottend. “Ik meen mij te herinneren dat Mike meestal niet zo blij is als jij zijn nieuwe spullen 'leent'. Vooral omdat je nooit de moeite neemt om het hem te vragen.”

Lucy haalde haar schouders op. Ja, ze zou gek zijn. Als ze het hem vroeg, mocht het natuurlijk nooit. Haar één jaar jongere broer was van mening dat zijn spullen van hem waren en van hem alleen. Op Lucy oefenden ze helaas een fatale aantrekkingskracht uit, waaraan ze met de beste wil van de wereld geen weerstand kon bieden.

“Ik leg hem wel terug voordat Mike thuiskomt,” zei ze tegen haar moeder. “Dan merkt hij er niets van.”

Dat verhaal kende Dolly al. “Je weet helemaal niet wannéér hij thuiskomt,” bromde ze korzelig. “Ach, je moet het ook zelf maar weten. Ervaring is de beste leerschool, zeg ik altijd maar. Als Mike boos wordt, is het je eigen schuld. Waag het niet om bij mij uit te huilen wanneer Mike je op je lazer geeft. Ik heb je gewaarschuwd.”

“Ja, ja,” bromde Lucy verveeld, terwijl ze nonchalant haar schouders ophaalde. Ze keek echt wel uit. Alsof ze zelf niet wist hoe Mike zou reageren. Ouders waren ook altijd aan het preken. Let op datje dit niet doet. Pas op voor dat. Vermoeiend allemaal. Zij kon best op zichzelf passen! Met een zucht sloot Lucy haar ogen om lekker verder te dutten.

Ma Rozebottel marcheerde intussen voortvarend verder. Tot haar grote tevredenheid trof ze in de brievenbus de folder van de vuurwerkfabrikant, die ze had aangevraagd. Lucy en de hangmat verdwenen naar de achtergrond, terwijl Dolly zich verdiepte in gillende keukenmeiden, sterretjes, bommetjes en wat al niet meer.

Vanachter het huis klonk het gerammel van een fiets. Met haar ogen tot spleetjes geknepen, zag Lucy hoe de wonderlijk uitgedoste gestalte van haar vader verscheen. Ze grinnikte zachtjes. Fred Rozebottel, gezeten op een fiets, was gewapend met een schepnet. Verder droeg hij twee bruine sandalen, een rode sok, een blauwe sok, een witte bermuda, het jasje van zijn pyjama en een versleten strohoed. Het resultaat was zo potsierlijk dat Lucy hardop begon te lachen. Wat was die man toch verstrooid! Met zijn hoofd bij zijn dierbare insekten had hij die morgen aangetrokken wat er voor het grijpen lag.

“Hé, pa!” riep ze. “Je hebt je pyjamaja...”

Maar Fred luisterde niet en maaide zo enthousiast een vlieg uit de lucht dat hij bijna van de fiets af viel. “Als je een wolfsspin ziet, wil ik hem hebben,” meldde hij tegen niemand in het bijzonder.

Het was zeer de vraag of het tot hem doordrong dat het Lucy was die daar lag. Omdat zij de enige aanwezige was, nam ze aan dat die opmerking voor haar bedoeld was. Uit ervaring wist ze dat een antwoord niet nodig was en inderdaad raakte haar vader hevig met zichzelf in gesprek.

“De hagedissen zijn er dol op. Werkelijk een zeer smakelijk hapje. Zeer smakelijk,” mompelde pa Rozebottel zeer in zijn sas. “Met een paar wolfsspinnen heb ik niet zoveel vliegen nodig. Eens kijken, waar kan ik het beste...” De rest was onverstaanbaar omdat Fred onhandig trappend verder reed. Het schepnet hield hij in de aanslag om al peddelend vliegjes en andere insekten uit de lucht te scheppen. Deze werden vervolgens met zeer veel zorg in een jampotje gedeponeerd. De inhoud van de pot zou zijn nieuwe collectie hagedissen een verrukkelijk avondmaal verschaffen.

Lucy schudde berustend haar hoofd en tuurde opnieuw de weg af. Waar bleven de nieuwe gasten nou? Het was al bijna vier uur. Zouden ze de trein hebben gemist? Misschien werden ze wel opgehouden in het dorp. Met dit weer kon je aan zee natuurlijk over de hoofden lopen.

In de verte verschenen enkele figuurtjes. De warme lucht steeg trillend op van het asfalt en vertroebelde Lucy's zicht. Daardoor dacht ze eerst dat ze het waren.

Even later werden de figuurtjes groter en bleken het haar beide vriendinnen Carrie en Nicole te zijn. Ze deden vakantiewerk in hotel Rozebottel en woonden zo lang in bij de familie.

Lucy zwaaide.

Carrie en Nicole wuifden vrolijk terug. Tassen vol spullen van de uitverkoop zwierden heen en weer. Bezweet en hijgend kwamen ze op hun fietsen, met veel opspattend grind, naast Lucy tot stilstand.

“Ik smacht naar een ijskoude douche,” steunde Nicole en ze ontfutselde Lucy de plantenspuit.

Carrie veegde haar voorhoofd af en keek Lucy vol verwachting aan. “En?” vroeg ze buiten adem. “Zijn ze er al?”

HOOFDSTUK 2

Carries peper-en-zoutkleurige haardos plakte vochtig aan haar voorhoofd. “Poeh, wat is het warm,” zuchtte ze en ze wiste nogmaals puffend de zweetdruppels weg. Haar sproetige kwajongensgezicht zag rood van inspanning en van de warmte.

Nicole verkeerde in dezelfde onaangename toestand. “Bah! Ik plak helemaal,” grilde ze. “Moetje zien, ik kan m'n blouse wel uitwringen.”

“Jullie hebben het een flinke tijd uitgehouden met die hitte,” vond Lucy en ze wierp een nieuwsgierige blik op de uitpuilende tassen.

“Oh,” verzuchtte Nicole, “we hebben ook zoveel leuke dingen gezien. Bij Verdonk hebben ze fantastische zonnebrillen. Echt iets voor jou.”

“En hartstikke goedkoop,” vulde Carrie aan. “Je moet vanavond echt even gaan kijken.”

Lucy trok een sip gezicht. “Ik zou wel willen, maar het mag niet,” bromde ze teleurgesteld. “Mijn moeder wil dat ik eerst goed uitziek.”

“Volgens mij ben je wel weer beter,” meende Carrie, die haar eens goed bekeek.

“Ben ik ook,” beaamde Lucy. “Maar als ik ga zeuren, wil mijn moeder misschien weten waar ik zo ziek van was.”

Carrie en Nicole begrepen het probleem en knikten instemmend. Zij hadden meegedeeld in de chips, maar lang niet zoveel naar binnen geschrokt als Lucy.

“Jammer,” vond Nicole. “Het is een hele goeie uitverkoop.”

Maar Lucy had zich er al bij neergelegd. Geen uitverkoop voor haar, deze keer. “Vooruit,” sprak ze opgewekt. “Laat eens zien wat jullie allemaal gekocht hebben.”

Enthousiast werden de tassen opengemaakt. Carrie toonde trots een paar flitsende baseballschoenen. “Helemaal niet duur,” meldde ze tevreden.

“Die zijn echt fantastisch,” vond Lucy, niet zo'n klein beetje jaloers. “Zitten ze lekker?”

“Perfekt,” antwoordde Carrie.

Achtereenvolgens kwamen er nog een paar knalpaarse, plastic oorbellen uit Carries tas, een stel sportsokken, een zak toverballen en drie afgeprijsde stripboeken, die ze nog geen van drieën gelezen hadden.

Daarna was het Nicoles beurt. Zij diepte een nieuwe haarspeld op met glinsterende, groene steentjes, die vast mooi zou staan in haar donkerbruine, schouderlange haar. Daarna volgde een kleurige zonneklep en als klap op de vuurpijl een gloednieuwe bikini. Nicole zuchtte verheerlijkt. “Is hij niet enig!” riep ze uit. “Ik liep er zomaar tegen aan.” Haar grote, reebruine ogen straalden.

“Nou en of!” vond Lucy instemmend. “Trek hem eens aan.”

“Nu?” vroeg Nicole. “Hè nee, hoor.”

“Ja, kom op, Nicole,” viel Carrie haar vriendin bij. “Trek hem aan. Hij staat je fantastisch.”

Gevleid liet Nicole zich overhalen en ze holde naar binnen.

Carrie verzamelde intussen haar eigen spullen. “Je weet zeker dat ze er nog niet zijn?” vroeg ze nog eens aan Lucy. Toen Lucy wederom haar hoofd schudde, repte ook zij zich naar binnen om de nieuwe aanwinsten uit te pakken.

Lucy rekte opnieuw haar hals en tuurde de slingerende bosweg af. Waar bleven die meiden toch? Vol ongeduld wachtte ze op vijf nieuwe gasten. Het waren hockeysters die hier aan een groot toernooi meededen. De hockeyploeg uit het dorp had een heel programma georganiseerd en uit het hele land arriveerden vandaag hockey ploegen. Deze vijf konden geen plaatsje meer vinden in de jeugdherbergen en pensions langs de kust. De enige andere goedkope mogelijkheid was logeren in hotel Rozebottel.

Lucy en haar vriendinnen verheugden zich heel erg op hun komst. Ze hadden het er al weken over. Het was voor het eerst dat ze meisjes van hun eigen leeftijd te gast zouden hebben. Meestal werd hotel Rozebottel bevolkt door een rare mengelmoes van bijzondere types in alle leeftijden. Natuurlijk was dat ook leuk. Dan kon je nog eens lachen. Maar meisjes van je eigen leeftijd waren toch ver te verkiezen boven de bonte verzameling malloten op wie het hotel een enorme aantrekkingskracht uitoefende.

Ze werden vast dikke vriendinnen en Lucy stelde zich voor wat ze allemaal samen zouden gaan doen. Misschien hielden ze wel van strandvolleybal. Dan hadden ze meteen een goede ploeg, vier tegen vier. Oh, het werd vast te gek! Wat zouden ze het geweldig vinden in hotel Rozebottel. Ze zou hun alles laten zien. De kamers die nog zo'n echte, ouderwetse bedstee hadden. De zolder waar allerlei spannende spullen opgeslagen waren van Emma Onderwater, de tante van wie de Rozebottels het landhuis hadden geërfd.

Lucy keek eens op haar horloge. Bijna half vijf. Coba, hun kokkin, zou zo met het eten beginnen. Ze moesten nu toch echt opschieten.

Toen werd Lucy's geduld eindelijk beloond. In de verte klonk het gebrom van een bestelbusje en even later kwam het busje in zicht. Lucy zat meteen rechtop. Ingespannen tuurde ze in de verte, inwendig popelend om de bus tegemoet te rennen.

Ze werd zo in beslag genomen door het busje dat ze niet in de gaten had dat er nog iemand arriveerde. Haar broer Mike, verhit en bezweet van een middag op het hockeyveld, was op zijn mountainbike dwars door het bos aan komen rijden. Het eerste wat hij zag, was zijn hangmat met daarin Lucy. Een boze rimpel verscheen boven zijn neus en hij vloekte. Die ellendige Lucy! Nu moest het maar eens afgelopen zijn. Hij zou die rotmeid mores leren! Dit was de laatste keer dat ze met haar grijpgrage vingers aan zijn spullen zat.

Het waren geen loze dreigementen. Mike wist hoe hij zijn vuisten moest gebruiken en hij was potig genoeg om Lucy tot grote voorzichtigheid te manen. Vervuld van boosheid maakte Mike een omtrekkende beweging zodat hij Lucy van achteren naderde.

Tegelijkertijd kwam Nicole aandansen in haar nieuwe bikini, met Carrie in haar kielzog, en bereikte het busje het begin van de oprijlaan, waar de chauffeur stopte.

Toen gebeurde er van alles tegelijk. Vijf meisjes tilden hun fietsen naar buiten en Mike, met een rood waas voor de ogen van woede, pakte Lucy van onderen beet en zwiepte haar met een woeste beweging uit de hangmat.

Lucy slaakte een luide gil en belandde onzacht in het gras.

“Hé, niet doen!” riepen Carrie en Nicole verontwaardigd.

“Rotjoch!” krijste Lucy woedend.

“Ik sla je helemaal lens!” schreeuwde Mike terug.

Op dat moment drong het tot iedereen door dat ze niet langer alleen waren. Het lang verwachte bezoek was gearriveerd en keek met opgetrokken wenkbrauwen naar de scène. Een stilte daalde neer en uit het groepje van vijf steeg een besmuikt gegiechel op.

“Is het hier altijd zo gezellig?” Die opmerking was van een stevig, roodharig meisje en droop van sarcasme.

Twee anderen gniffelden stiekem achter hun hand.

Lucy krabbelde verontwaardigd overeind, maar was te zeer verbluft door die flauwe opmerking om het meisje van repliek te dienen.

Carrie en Nicole keken elkaar verwonderd aan.

Echt vriendelijk was de eerste kennismaking bepaald niet. Misschien kwam het door de ongewone hitte. Iedereen werd er een beetje prikkelbaar door. Misschien waren de verwachtingen te hoog gespannen geweest. Eén ding was echter zeker, de meisjes waren heel anders dan Lucy en haar vriendinnen hadden verwacht. Die paar zinnen waren voldoende om ervoor te zorgen dat iedereen zijn stekels opzette. Als bij toverslag waren de Rozebottels hun ruzie vergeten en richtte hun ergernis zich op de vijf meisjes.

Vanaf het bordes overzag Dolly Rozebottel het tafereel en ze fronste bezorgd haar voorhoofd. Ze zag duidelijk twee kampen ontstaan: de hockeysters aan de ene kant en de Rozebottels met Carrie en Nicole aan de andere. Ze stonden tegenover elkaar als kemphanen.

Een naar voorgevoel maakte zich van Dolly meester. Als haar intuïtie haar niet bedroog dan werd het hommeles. “Waarom nu?” mompelde ze met enige wanhoop. Als ze maar geen roet in het eten zouden gooien. De laatste zaterdag van de maand werd een enorm belangrijke dag. Dan kon Dolly absoluut geen oneffenheden gebruiken.

Bij de oprijlaan was de situatie nog niet verbeterd. Spanning hing in de lucht. De gezichten stonden stuurs. Pas toen de begeleider van de hockeysters in zijn handen klapte om het stel tot aktie aan te sporen, leken de gemoederen enigszins tot rust te komen.

“Oké, even opletten allemaal. De fietsen kunnen achterom in de schuur. Ga die eerst maar even wegzetten. Daarna verzamelen bij de receptie, dan krijgen jullie de sleutels van de kamers.”

Vijf lange gezichten gingen van de Rozebottels naar het hotel en van het hotel terug naar de Rozebottels.

“Is dit alles?” klonk toen de schrille stem van het roodharige meisje. “Waar is de midgetgolfbaan? En het zwembad? Moet je die tuin zien! Het lijkt wel of ze hier onkruid kweken.”

“Hè toe, coach. Je kunt ons hier toch niet achterlaten?” viel een ander in. “We zitten mijlenver van de bewoonde wereld. Het is kilometers fietsen naar het dorp.”

“Waarom mogen we niet bij de anderen blijven? Er valt hier helemaal niets te beleven,” jammerde de roodharige weer.

Lucy snoof verontwaardigd. Ze kookte van woede. Hoe durfden ze zo op 'haar' hotel af te geven? Geen zwembad en geen midgetgolfbaan? Nou en! Er was hier genoeg te beleven. Het was hier te gek. Wat een walgelijke snobs.

De coach verwoordde enigszins haar gevoelens. “Stel je niet aan, Marie-Louise,” zei hij. “In het dorp heeft ook niemand een zwembad. Het wordt hier vast erg leuk. Vraag het maar aan deze jongelui. Jullie logeren hier zeker ook, hè?”

Het viertal keek elkaar eens aan.

“Nee!” zei Lucy toen, met haar hoofd rechtop en haar borst vooruit. “Wij wónen hier!”

Het kwam er zo triomfantelijk uit dat opnieuw een stilte viel. Maar niet voor lang.

“Van harte gefeliciteerd!” vond de roodharige Marie-Louise schamper. “Of moet ik je mijn medeleven aanbieden?”

“Hou je mond, Marie-Louise,” beval de coach streng. “Schiet op, ga die fietsen wegzetten.”

Mokkend deden de meisjes wat hen opgedragen werd.

Marie-Louise, duidelijk de aanvoerster, keek nog even spottend achterom naar de Rozebottels om een laatdunkend lachje hun kant op te zenden. “Leuke bikini,” voegde ze Nicole toe. “Uitverkoopje zeker?”

Nicoles gezicht betrok.

Carrie zond de roodharige hockeyster een woeste blik achterna.

Lucy klemde haar tanden zo stevig op elkaar dat haar kaken er zeer van deden.

Onthutst bleef het viertal achter. Het was zo'n tegenvaller dat ze allemaal sprakeloos waren.

“Nou,” zei Nicole ten slotte, “dat kan nog leuk worden.”

“Dat we lol met die meiden krijgen, kun je wel op je buik schrijven,” vond Mike droog. “We worden vast dikke vriendinnen,” bouwde hij na wat Lucy gisteravond aan tafel had gezegd.

“Ach, hou toch je mond!” beet Lucy hem toe. “Zeg jij maar niets. Wie moest er plotseling zonodig hockeyen, als ik vragen mag?”

Mike probeerde snel de hockeystick achter zijn rug te verstoppen, maar iedereen had hem al gezien. Inderdaad had ook hij zich op de komst van de meisjes verheugd. Het hele dorp had het over hockey en Mike, die goed was in bijna elke sport, zou dolgraag een partijtje meespelen. Het vijftal dat bij hen logeerde, speelde in de hoogste klasse. Dat imponeerde Mike. Ook al zou hij het nooit hardop toegeven. Het waren tenslotte maar meisjes. Stiekem hoopte hij wat van hun spel op te steken. Betrapt keek Mike naar zijn schoenen.

Niemand dacht meer aan de hangmat. Lucy, Carrie en Nicole waren nog lang niet uitgepraat over de logees en besteedden weinig aandacht aan Mike.

“Wat een aanstelsters,” was Carrie van mening. “Wat denken ze wel! Dat ze in het Hilton logeren?”

“Die rooie is echt een kreng,” foeterde Lucy. “Wat een lef om te beweren dat er hier niets te beleven valt.”

Nicole stootte haar aan. “Je moeder staat te wenken,” zei ze. “Zo te zien wil ze dat we komen.”

“Oh, geweldig,” zuchtte Lucy. “Nu moeten we zeker helpen hun koffers te sjouwen.”

Voor het hotel stonden de vijf meisjes samen te fluisteren. Hoofden draaiden om toen het viertal aan kwam sjokken. Nicole stak haar tong uit. Lucy negeerde hen volkomen.

“Au!” Een kortharig meisje sprong als door een adder gebeten opzij. Uit het rooster van de kelder kwam een wolk stoom en de wolk raakte haar been.

Lucy grinnikte. Die beste, brave J.J.! Mikes tweelingbroer Jan-Jaap zat natuurlijk weer in de kelder te experimenteren. Zijn grote hobby. Hij had het niet beter uit kunnen kienen.

Bij de receptie was druk overleg aan de gang tussen Dolly en de trainer.

“Uitstekend,” zei Dolly. “Iedere morgen wekken om acht uur. Verder nog iets van uw dienst?”

De vijf meisjes waren achter de Rozebottels aan de hal binnengelopen en slaakten kreten van afgrijzen. “Acht uur? Wat belachelijk vroeg. Dat is midden in de nacht! Kan het niet wat later?”

“Nee,” antwoordde de coach kortaf. “Anders zijn jullie niet op tijd voor de wedstrijden. Het is algauw drie kwartier fietsen naar het dorp.”

Dat verhoogde de stemming niet bepaald. Geringschattend keek het vijftal vervolgens om zich heen. Naar de nauwe lift die bijna een museumstuk was. Naar de monumentale kapstok en de versleten fauteuils bij de open haard.

“Moet je kijken wat een oud zootje,” schamperde de roodharige. “Ze mogen hier wel een bordje ophangen: Pas op! Instortingsgevaar!”

De andere vier lachten.

Dolly klemde haar lippen stevig op elkaar.

De trainer liep rood aan van schaamte en siste de roodharige iets toe.

“Tjeetje, wat is het hier warm,” zuchtte het meisje met het korte haar op een overdreven toontje. “Het is bijna net zo warm als buiten. Is er geen airconditioning?”

“Nee!” gaf Lucy pinnig terug. “Maar als je wilt, kun je in de koelkast gaan zitten. Opgeruimd staat netjes.”

Op dat moment greep Dolly in. “Hier zijn de kamersleutels,” zei ze ferm. “Nummer 20 en 21 op de tweede verdieping. Jullie,” ze wees naar Lucy en consorten, “helpen even met de koffers.”

Lucy zond haar moeder een smekende blik toe, maar Dolly was niet te vermurwen. 'Meehelpen,' zeiden haar ogen.

Op Marie-Louises gezicht was even een verheugde uitdrukking te zien, maar die had ze heel snel weer onder controle.

Met gezonde tegenzin pakten Lucy, Carrie, Nicole en Mike ieder een paar tassen op.

Natuurlijk was de lift te klein voor allemaal. De brutale roodharige had dat in een mum van tijd ontdekt en voordat Lucy het in de gaten had, waren de vijf meisjes al op weg naar boven, terwijl de Rozebottels het nakijken hadden. Verbouwereerd stonden ze met de rest van de spullen in de hal.

“Nou vraag ik je!” brieste Lucy. “Zeg nou zelf, mam, dit stel is echt niet te genieten. Wat een poeha. En nu pikken ze ook nog de lift in.”

Dolly was zelf ook niet bijzonder te spreken over het gedrag van haar jonge gasten. Maar ja, het bleven natuurlijk gasten en de klant was koning. “Luister nu eens even goed,” begon ze een van haar bekende toespraken. “Ik wil dat jullie je onberispelijk gedragen.”

Een boos gesputter steeg op.

“Nee,” onderbrak Dolly hen en ze hief haar handen om stilte. “Ik wil geen klachten krijgen van die meisjes. Ook al maken ze het jullie nog zo moeilijk. Het blijven gasten en gasten hebben het laatste woord. Als hun verblijf hier bevalt, is er een kans dat hier in de toekomst vaker sportploegen hun intrek zullen nemen. Een paar sportploegen en het hotel is vol. Dan draaien we een prima seizoen...”

Opnieuw begonnen de vier boos door elkaar heen te praten, maar Dolly smoorde alle protesten in de kiem. “Als we een goed seizoen draaien,” sprak ze met stemverheffing, “kunnen we misschien een afwasmachine kopen!”

Dat zette zoden aan de dijk. Daar moesten ze alle vier even over nadenken. Een afwasmachine zou wel te gek zijn. Nu moesten de Rozebottels de vaat nog met de hand doen en daar had iedereen een flinke hekel aan. Dolly had een goed argument naar voren gebracht. Een afwasmachine was zo ongeveer het enige waar ze heel veel voor over hadden.

“Oké, best,” gromde Mike. “Ik zal die nuffige trutten met rust laten.”

Dolly keek afkeurend vanwege zijn taalgebruik.

Lucy sprak ook voor Carrie en Nicole toen ze zei: “Goed dan, maar ze moeten niet te ver gaan. Ik garandeer niks.”

Daar kon Dolly zich voorlopig wel in vinden. “Afgesproken,” zei ze. “Ik reken op jullie. Kijk, daar is de lift al. Aan de slag.”

HOOFDSTUK 3

“Volk! Volluk!” De vrouw met de zware stem, die zo luidkeels riep, liet ongeduldig een benige hand neerkomen op de bel bij de receptiebalie. Omdat de meeste Rozebottels voorbereidingen troffen voor het eten duurde het even voordat er iemand reageerde.

“Zei ik het niet, Mathilde?” zei de vrouw ijzig. “Een service van lik m'n vestje.”

“Maar hoe kun je dat nou weten, Bertha?” bracht Mathilde voorzichtig naar voren. “We zijn er nog maar net.”

Fräulein Bertha snoof verachtelijk en nam niet de moeite op een dergelijke onnozele opmerking te antwoorden. Ze schreef zichzelf grote alwetendheid toe. “In het vervolg, Mathilde, kies ik het hotel. Dat grote hotel aan de boulevard had me veel geschikter geleken.”

“Oh, maar ik dacht dat je juist rust wilde,” verdedigde Mathilde haar keuze. “Dat andere hotel leek me nogal lawaaierig.”

Haar betoog mocht niet baten. Had ze het andere hotel gekozen, wist Mathilde, dan zou Bertha ook daarop commentaar hebben gehad. Het was zo moeilijk om het haar vriendin naar de zin te maken.

Zoals zo vaak was de broodmagere, kaarsrechte gestalte van Bertha een toonbeeld van afkeuring. In haar strenge mantelpakje en met het diepzwart geverfde haar oogde ze onverzettelijk. Kleine, bruine ogen priemden recht in het gezicht van degene die het eerst verscheen en dat was Lucy.

“We staan hier al een half uur te wachten,” uitte ze direkt haar ongenoegen.

Lucy knipperde even met haar ogen, maar liet zich niet uit het veld slaan. Wat een zuurpruim, dacht ze meteen. Maar van die gedachte was niets te merken.

“Kan ik u helpen?” vroeg ze liefjes. Lucy wist best hoe ze nieuwe gasten in moest schrijven en omdat ze dat keurig afhandelde, richtte Bertha haar ongenoegen nu op haar omgeving. “Hier mag weleens een boender doorheen,” meende ze kortaf.

“Ik vind dat het er anders best gezellig uitziet,” reageerde haar vriendin opgewekt. “Uw naam is mevrouw...?”

“FRÄULEIN Bertha Zimmerman.” Bertha spuwde de woorden uit. “En dit is mevrouw Mathilde Slop.”

De weduwe Mathilde Slop leek in de verste verte niet op haar vriendin. Het was alsof ze uitsluitend uit drillende vetrolletjes bestond.

Ze moest het wel erg warm hebben, veronderstelde Lucy. Kleine zweetdruppeltjes parelden op haar bovenlip en ze was niet op het weer gekleed. Behalve haar eigen gewicht torste ze een boezem vol kettingen mee. Haar japon had lange mouwen en haar voeten zwollen op in de hooggehakte schoentjes.

Lucy had geleerd dat ze mensen niet aan mocht gapen, maar dat was in Mathildes geval erg moeilijk. Door de warmte was haar knalblauwe oogschaduw streperig geworden. De kleur vloekte hevig bij het lila gespoelde kapsel.

Lucy verbeet een grijns en pakte de kamersleutels.

“Moeten wij onze koffers soms zelf naar boven dragen?” merkte Bertha bits op toen er niet snel genoeg naar haar zin iemand aan kwam rennen.

Lucy had enorm veel zin haar net zo kattig af te bekken, maar wist de verleiding te weerstaan. “Daar wordt voor gezorgd,” zei ze scherp. “Misschien wilt u zich boven nog even opfrissen? We gaan namelijk zo aan tafel.”

Muis Rozebottel was in haar kamer. Er zaten roze krulspelden in haar haren en haar neus glom van de crème. Muis schreef in haar dagboek. Ze was een jaar ouder dan Lucy, maar het verschil tussen de zusjes bedroeg lichtjaren. Ze leken werkelijk geen spat op elkaar.

Lief dagboek, schreef Muis. Het duurt nog een kwartier voor we gaan eten, dus heb ik even tijd om te schrijven. Het is heel erg heet vandaag. Eigenlijk wilde ik niet naar de uitverkoop, maar ik ben blij dat ik toch gegaan ben. Ze hadden precies wat ik zocht.

Zojuist is de hockeyploeg gearriveerd. Ik zag ze aankomen door het raam van mijn slaapkamer, maar ik ben niet naar beneden gegaan. Lucy en Mike waren er wel en zij deden natuurlijk weer vreselijk stom. Ze begonnen meteen ruzie te maken.

Muis onderbrak even om de rollers uit haar haren te halen. Met haar hoofd naar beneden hanteerde ze de borstel. Zwierig gooide ze vervolgens haar haren naar achteren en bewonderde het resultaat. Vanuit de spiegel keek een meisje met een woest krullenkapsel haar aan.

Muis glimlachte verrukt. Vandaag zou iedereen kennismaken met De Nieuwe Muis. Snel gooide ze haar badjas in een hoek en trok ongeduldig de nieuwe kleren aan: een kort, strak wielrennersbroekje, een topje, royaal boven de navel, en een paar stevige baseballschoenen. Ziedaar, De Nieuwe Muis was een feit. De gedaanteverwisseling was perfekt, al zei ze het zelf. Het was net als in die oude film met Olivia Newton-John, maar dan beter.

De oude Muis had sluik, blond haar. De oude Muis droeg het liefst romantisch gebloemde bloesjes. De oude Muis dweepte met suikerzoete romans en wachtte smachtend op de grote liefde die alles zou veranderen. De Nieuwe Muis echter had daarmee afgedaan.

De Nieuwe Muis was zelfverzekerd, trots, aantrekkelijk en stond met beide benen stevig op de grond. Ze wist wat ze wilde en zorgde dat ze het kreeg! Dat was althans de bedoeling. Muis wist precies hoe het moest. Het stond allemaal in een boek dat ze uit de bibliotheek had gehaald. Het heette: 'Een vrouw van de wereld (en hoe je het wordt)'.

Tjonge, van dat boek kon ze wat leren! Niet dat Muis alles begreep. Er stonden dingen over mannen in die, nou ja, die echt raar waren. Maar ach, wat maakte het uit. Een kniesoor die daarop lette. Het boek vertelde Muis precies wat ze moest doen, wat ze moest zeggen en hoe ze zich moest gedragen om een vrouw van de wereld te worden. Eentje die iedere jongen om haar vinger kon winden.

Verheugd dacht Muis aan haar nieuwe 'ik' en aan de komst van de hockeysters. Ze waren de vedetten van hun club, wist Muis. Ze werden bewonderd. Zou het niet fantastisch zijn als ze vriendinnen werden? Samen met hen kwam Muis vast ook in het middelpunt van de belangstelling te staan.

Opnieuw boog Muis zich over haar dagboek en vertrouwde de gedaanteverwisseling toe aan het papier. Zoals altijd wanneer ze uitgeschreven was, sprenkelde Muis een paar druppels viooltjesparfum op de bladzij. Daarna sloot ze het boek en omdat er geen slot op zat, zocht ze een nieuwe plek om haar geheimen te verstoppen. Ze wist hoe happig Lucy erop was haar zieleroerselen te lezen. Ze had haar een keer betrapt toen ze passages voorlas aan Carrie en Nicole; Muis was toen bijna ontploft.

Wat Muis niet wist, was dat Lucy het boek iedere keer moeiteloos vond. En dat was haar eigen schuld. Het kwam door het kwistige gebruik van viooltjesparfum. Lucy's neus leidde haar vanzelf naar de bergplaats.

Tot slot bediende Muis ook zichzelf rijkelijk van parfum. Eigenlijk hoorde een romantisch viooltjesparfum niet bij De Nieuwe Muis. Maar in de uitverkoop had ze de parfums die in het boek genoemd werden, bekeken. De prijskaartjes hadden haar echter van kleur doen verschieten. Dat moest maar even wachten totdat ze jarig was.

Na een laatste blik in de spiegel daalde Muis af naar beneden. Ze hoefde vanavond niet te bedienen. Lucy, Carrie en Nicole waren aan de beurt. Zo had ze alle gelegenheid om met de hockeysters aan te pappen.

Muis glimlachte. Ze stelde zich er heel wat van voor. Het kwam niet eens bij haar op dat het misschien niet zou klikken.

HOOFDSTUK 4

In de hal van hotel Rozebottel luidde Dolly voor de tweede keer de gong. Een teken dat het eten werd opgediend. Iedereen was er al, behalve de hockeyploeg.

“Dien maar op!” riep Dolly naar de keuken, waar Coba hevig mopperde omdat haar eten stond te verpieteren. “Wie te laat is, eet het maar koud.”

In de eetzaal klonk een gezellig geroezemoes. Het hotel zat niet vol, maar er waren toch aardig wat gasten.

Lucy, Carrie en Nicole serveerden de soep en bekeken ondertussen belangstellend de nieuwelingen.

“Net de dikke en de dunne,” oordeelde Nicole.

“Die magere ziet eruit alsof ze met haar hoofd in een bankschroef heeft gezeten,” fluisterde Carrie tegen Lucy.

Inderdaad was de manier waarop Bertha's pikzwarte haar strak naar achteren was getrokken niet erg flatteus en Lucy had de grootste moeite om niet hardop in lachen uit te barsten. Bertha's haar was ook zo overduidelijk geverfd. Het was geen gezicht.

“Ze wil dat we Fräulein tegen haar zeggen,” deelde Lucy mee. “Dat betekent... eh...” “Juffrouw,” vulde Nicole aan.

“Oh, dan is het zeker een Duitse,” bedacht Carrie niet al te vlot.

“En een echte, oude vrijster,” grinnikte Lucy. “Anders zou ze zich wel mevrouw laten noemen.” Ze monsterde Bertha alsof ze de laatste vertegenwoordiger van een uitstervende diersoort was.

Nog altijd priemden de bruine oogjes van Fräulein Bertha afkeurend alle kanten op. Haar ontevreden karakter had norse lijnen in haar gezicht geëtst. Daardoor zag ze er altijd sjagrijnig uit. Ook als ze blij was. Wat overigens zelden voorkwam.

Het was maar goed dat ze niet hoorde wat de meisjes over haar zeiden. Fräulein Bertha was namelijk pianopedagoge met de nadruk op pedagoge. Pedagoge betekent opvoedkundige en Fräulein Bertha wist uitstekend hoe ze haar jeugdige leerlingen onder de duim moest houden. Ze hadden een heilig ontzag voor haar en zo hoorde het ook, vond Bertha. Discipline moest er zijn. Leiding met harde hand. Dat was haar idee van een goede opvoeding. Daar kreeg je beleefde kinderen van. Niet dat slappe gedoe van tegenwoordig. Ze verafschuwde de nieuwe methodes waarbij kinderen hun ouders met 'je' en 'jij' mochten aanspreken en zich oneerbiedig gedroegen.

De omvangrijke weduwe Mathilde Slop had zich verkleed en leek nu helemaal een wandelende berg van drillende vetrolletjes, bekroond met kwikjes en strikjes. Op iedere rode appelwang prijkte een ferme vlek roze rouge en ze zat vrolijk te babbelen. Terwijl Bertha's conversatie voornamelijk leek te bestaan uit een enkele norse grom stond Mathildes mond geen moment stil. Ze ratelde maar door zonder dat er kop of staart aan zat.

Nicole voorzag de dames van soep.

“Oh, wat heerlijk,” verzuchtte Mathilde en ze schikte haar lila coiffure. “Groentesoep met balletjes. Daar ben ik wel aan toe. Een bordje groentesoep en ik voel me weer een beetje mens. Tjonge, jonge, wat een reis en dat in die hitte! Ik voel me er echt een beetje slapjes van. Wat jij, Bertha. Was het geen lange, slopende reis?”

Fräulein Bertha produceerde enkele vage keelklanken, maar Mathilde had weinig aanmoediging nodig en babbelde onverstoorbaar verder.

Fräulein Bertha keek sjagrijnig naar de grote ventilator aan het plafond, die met geen mogelijkheid de vochtige warmte de baas kon. “Jongedame!” Ze hield Nicole staande. “Kan dat ding niet sneller?”

Nicole dacht van niet. “Hij staat al op de hoogste stand,” antwoordde ze een beetje kortaf, omdat er nog meer mensen op hun eten zaten te wachten.

Fräulein Bertha maakte een snuivend geluid waarmee ze haar afkeuring uitte over de ventilatie in het algemeen en Nicoles oneerbiedige gedrag in het bijzonder. “Duidelijk niet genoeg onder de duim gehouden, dat meisje,” meldde ze Mathilde, wier monoloog nu bij het onderwerp 'warme zomers' was aangeland.

“Mijn man zaliger kon ook niet tegen warmte, die arme schat. Uitslag kreeg hij ervan. Verschrikkelijk gewoon. En maar krabben. Het is vast niet gezond. Te veel warmte, bedoel ik. Wat denk jij, Bertha?”

Fräulein Bertha lepelde haar soep op en zweeg.

In de keuken was het spitsuur. Lucy, Carrie en Nicole liepen af en aan, terwijl het zweet in straaltjes van hun voorhoofd liep.

“Hebben jullie de nieuwe coupe van Muis gezien?” grinnikte Nicole.

“Zou ze met haar vingers in het stopcontact hebben gezeten?” grapte Lucy.

“Ze heeft precies dezelfde baseballschoenen gekocht als ik,” mopperde Carrie verontwaardigd.

Dolly stak haar hoofd om de hoek van de deur. “Tafel vier is uitgegeten. En vijf maal soep voor tafel zeven.”

De meisjes hoefden niet te raden wie die vijf laatkomers waren.

Lucy trok hooghartig haar neus op. “Die kunnen wel even wachten,” besliste ze en ze zette haar dienblad vol schalen met aardappelen.

Doordat de vijf hockeysters te laat waren, viel Muis' plannetje in duigen. Ze had bij hen aan willen schuiven, maar kon moeilijk in haar eentje aan een lege tafel gaan zitten en dus zat ze, zoals gewoonlijk, bij Dolly, Fred, Mike en J.J.

“Jasses, wat stink je weer,” klaagde Mike toen de lucht van viooltjes in zijn neusgaten drong. “Je verpest mijn avondeten.”

Muis nam direkt een hooghartig air aan en bekeek haar broer alsof ze een onsmakelijk gedrocht onder ogen had. “Dat is Fleurs de Paris,” meldde ze uit de hoogte. “Filmsterren gebruiken dat ook.”

“Oooh, is dat Flair de Paries,” teemde Mike. “Het ruikt naar wc-blokjes.”

Muis wilde hem duidelijk zeggen wat ze van zoveel onnozelheid dacht, maar Dolly kwam ertussen. “Hou allebei je mond,” commandeerde ze. “Eet je soep!”

“De hagedissen gedijen goed,” leverde Fred een bijdrage aan de conversatie.

“Da's fijn, schat,” vond Dolly.

“Is je T-shirtje gekrompen?” vroeg J.J. onnozel aan Muis.

Even lagen de oude en De Nieuwe Muis met elkaar overhoop. De Nieuwe Muis won. Het boek zei: 'wees aardig tegen mensen die dommer zijn dan jij'. “Dat is mode,” zei ze niet onvriendelijk.

J.J. was niet geïnteresseerd in mode. “Mam, ik heb niet zo'n trek,” zeurde hij, omdat hij niet van groentesoep hield. “Mag ik het laten staan?”

“Gewoon opeten,” commandeerde Dolly. “Groentesoep is goed voor je.”

Aan de tafel naast hen namen de hockeysters plaats.

Vanuit haar ooghoeken zat Muis hen te bespieden. Een blondje met enorme, blauwe poppeogen keek even haar kant op en kreeg meteen een van Muis' liefste glimlachjes toegeworpen.

“Zit niet zo stom te lachen,” siste Mike. “Het zijn echte kapsonesgrieten.”

“Wat weet jij daar nou van,” kaatste Muis terug. “Een Neanderthaler zal nooit beschaving herkennen.” Tevreden met deze volzin bracht ze, met onberispelijke bewegingen, een lepel soep omhoog.

Dat liet Mike niet op zich zitten. Niet dat hij precies wist wat een Neanderthaler was, maar het leek hem in ieder geval een belediging. Muis deed dat wel vaker als ze ruzie hadden. Dan noemde ze een moeilijk woord dat Mike niet kende, zodat Mike met zijn mond vol tanden stond. Gelukkig had Mike zo zijn eigen methodes om dat af te straffen.

Net op het moment dat Muis de lepel naar haar mond wilde brengen, gaf Mike haar een zetje, waardoor de soep op het tafelkleed spatte.

Mike lachte in zijn vuistje. Dolly's gezicht maakte duidelijk dat haar geduld ten einde was en Muis bloosde van schaamte.

Het was de oude Muis die bloosde. Rood van vernedering keek ze opzij om te zien of de meisjes het hadden gemerkt. Maar aan de tafel naast hen was een gefluisterd onderonsje aan de gang.

“Wat een rotstreek om ons hier te plaatsen,” siste het blauwoogje dat de fraaie naam Charlotte droeg. “Een uithoek is het. Ik snap niet dat ze niet een van de lagere teams hier hebben ondergebracht.”

Daar waren de anderen het gloeiend mee eens. Hun team verdiende een voorkeursbehandeling. Ze speelden in de hoogste klasse notabene! Hoe durfde de leiding hen zo te behandelen?

Met een gezicht waarop de verveling in hoofdletters stond geschreven, werkte Marie-Louise een lepel doperwtjes met appelmoes naar binnen. Het leek alsof iedereen wachtte tot zij iets zou zeggen. En dat was ook zo. Ongehaast nam ze nog een hap, terwijl haar ogen door de zaal gleden. Over de beide dames, over de Rozebottels, de andere gasten en de rug van Lucy die zich net met een stapel vuile borden naar de keuken haastte.

“Mmm,” zei Marie-Louise, terwijl vier paar ogen verwachtingsvol op haar gericht waren. “Mmm,” zei ze nog een keer. “Toch heeft het mogelijkheden.” Een glimlachje krulde haar mondhoeken toen ze zei: “Dat het hier niet leuk is, wil natuurlijk niet zeggen dat we het niet leuk kunnen maken.”

“Wat bedoel je?” vroeg de kortharige Eugenie.

Marie-Louise ging met haar ogen het rijtje langs en dempte haar stem. “We kunnen een beetje lol trappen,” zei ze zachtjes. “De boel op stelten zetten. Het is hier zo'n suf zootje. Ze kunnen wel wat opwinding gebruiken, denken jullie ook niet?”

Verheugde gezichten knikten.

“We gaan een paar geintjes uithalen,” besloot Marie-Louise. “Te beginnen met die drie stomme grieten die als brave sloofjes met borden rondhollen.”

Begrip stond te lezen in de ogen van de andere vier.

“Ja, dat doen we. Da's lachen,” giechelde Dorothea. Zij was een beetje het pispaaltje van het stel. Ze hing er altijd maar zo'n beetje bij, ook al deed ze nog zo haar best om erbij te horen. De anderen verdroegen haar aanwezigheid, maar niemand nam notitie van haar opmerking.

De vijfde, Anne-Laura, had zich naar voren gebogen en leunde naar Marie-Louise. “Wat,” zei ze met glinsterende ogen, “stel je voor?”

“Jakkie, er zit iets groens op je rug,” zei Carrie, die in de keuken een blad vol toetjes verzamelde.

Lucy draaide zich om en tuurde over haar schouder. “Ik zie niks.”

“Wacht maar,” zei Carrie, “ik haal het er wel af,” en ze plukte aan de groene vlek. “Hé, het is een erwtje. Hoe komt dat daar nou?”

Lucy kon die vraag niet beantwoorden en Carrie had trouwens geen tijd om te luisteren want tafel één wachtte op het nagerecht. Toen ze de eetzaal binnenkwam, werd het raadsel direkt verklaard. Nauwelijks had ze een voet over de drempel gezet of er schoot een erwtje in haar gezicht. Ze schrok zo dat ze de toetjes bijna van het dienblad liet roetsjen.

Aan de tafel van Marie-Louise klonk een zacht gegrinnik en was de trotse schutter van het erwtje zeer in haar sas.

Carrie klemde haar lippen op elkaar en wist met grote waardigheid haar taak te volbrengen. Eenmaal terug in de keuken sprong ze bijna uit haar vel. “Die krengen zitten erwtjes te schieten,” foeterde ze. “Ik kreeg er een recht in mijn gezicht.”

Even later kwam Nicole aanbenen en haalde verontwaardigd twee erwten uit haar haren. “Ze zitten erwten te schieten,” meldde ze ten overvloede. “Bah, wat flauw.”

“Ziet mijn moeder het niet?” vroeg Lucy.

“Tot nu toe niet,” antwoordde Carrie. “Ze doen het heel handig.”

“Ik ga het meteen zeggen,” riep Lucy impulsief. “Da's klikken,” vond Carrie.

Nicole was het met haar eens. “We kunnen ze beter terugpakken,” meende ze.

Lucy dacht even na. “Zullen we zout in hun toetje doen?” stelde ze voor.

Maar Coba had alles gehoord en stak daar direkt een stokje voor. “Niemand verpest mijn eten,” riep ze verontwaardigd uit. “Ik sta me niet voor niets zo uit te sloven. Het kan me niet schelen wat jullie doen, maar van mijn pudding blijven jullie af.”

Daar konden ze het helaas mee doen. Voorlopig althans. Want Lucy piekerde er niet over het gepest naast zich neer te leggen. Wie haar een hak zette, kon erop rekenen dat hij het dubbel en dwars terugkreeg. Oh zo!

In Freds studeerkamer tuurde Dolly peinzend in de mok koffie, die ze altijd na het eten dronk. Ze had haar potige postuur op de rand van zijn buro geparkeerd. Haar man hing boven zijn terrarium en bood de gebruikelijke, slungelige aanblik.

“Kijk toch eens hoe boeiend, Dolly,” murmelde hij enthousiast, terwijl hij opnieuw een vlieg in de bak wipte.

Dolly kon zich niet opwinden over de spijsvertering van hagedissen. “Zou je er niets eens een paar wegdoen?” merkte ze nuchter op. “Het worden er steeds meer.”

Fred keek oprecht geschokt en posteerde zich beschermend voor de bak. “Hoe kun je dat nou zeggen, Dolly? Het zijn zulke wonderbaarlijke diertjes.”

Dolly reageerde niet en nam een slokje koffie. Er was iets gaande geweest in de eetkamer tijdens het diner. Jammer genoeg had ze niet kunnen ontdekken wat. Het akelige voorgevoel werd sterker. Die vijf meisjes waren onruststokers en dat pinnige mens met dat zure mondje had ook geen goede invloed op de sfeer. Als ze haar feest maar niet zouden verpesten.

“Wat denk jij, Fred? Zullen we barbecuen of houden we een koud buffet?”

Fred, in de veronderstelling dat ze het nog steeds over zijn hagedissen had, trok lijkwit weg. “Maar, Dolly! Dat is... dat is barbaars!”

Dolly keek verwonderd op. “Ach nee, niet je hagedissen.” Ze rolde met haar ogen. “Ik heb het over het feest. Het grote feest ter ere van ons jubileum. Vijf jaar hotel Rozebottel. Je weet wel.”

Fred ontspande zich opgelucht. “Ach ja. Leuk. Erg leuk,” mompelde hij vaag, terwijl Dolly verrukt dacht aan alle hoogwaardigheidsbekleders die zouden komen. Dat had ze verdraaid handig aangepakt, al zei ze het zelf. Tegen de burgemeester had ze gezegd dat de krant kwam en tegen de krant dat de burgemeester aanwezig zou zijn. Die ijdeltuit van een burgemeester wilde maar wat graag in de krant en als de burgemeester kwam, was het belangrijk genoeg voor de krant om er een stukje over te schrijven.

Dolly kon wel wat gunstige publiciteit gebruiken. Nog steeds sprak iedereen over hotel Rozebottel als hotel Hoteldebotel en dat zinde haar niets. Poeh! Alsof er in een ander hotel nooit eens iets misging. Het moest een geweldig feest worden. Nu al die hotemetoten en mensen van reisorganisaties ook zouden komen, moest alles vlekkeloos verlopen. Hun reputatie stond op het spel. Bovendien, haar oude vlam Hector Krol van het luxe Boulevard Hotel kwam ook. Hij zou groen zien van jaloezie als haar feest een succes werd en dat alleen al was de inspanningen meer dan waard.

Mike kwam binnen en verbrak de aangename rust. “Pa,” viel hij met de deur in huis, “wat is een Neanderthaler?”

“Hè? Wat? Wie?”

“Een Neanderthaler,” herhaalde Mike. “Wat is dat?”

“Oh, een Neanderthaler,” zei de ex-biologieleraar opgetogen. “Dat is een oermens, een holbewoner. Een van onze prehistorische voorouders, die...”

Maar Mike luisterde al niet meer. Hoe durfde die stomme Muis! Dat zou hij haar betaald zetten.

'Die stomme Muis' stond op het punt om zich voor te stellen aan de hockeysters. In de hal onderschepte ze het vijftal, dat kennelijk net wilde gaan trainen. “Hallo,” zei ze vrolijk, in de overtuiging dat alles voorspoedig zou verlopen. “Jullie ken ik nog niet.”

De roodharige Marie-Louise bekeek haar sceptisch van onder tot boven. Muis, die dacht dat dat typisch 'stads' was, lachte maar eens vriendelijk. Naar haar eigen bescheiden mening kon ze de toets der kritiek ruimschoots doorstaan.

“Zo, zo,” zei Marie-Louise. “Jij kent ons dus niet. Nou wij kennen jou ook niet, dus dat kan wel kloppen.”

Lucy, Carrie en Nicole stonden in de keuken en konden alles woordelijk verstaan. Lucy knarsetandde. Wat deed Muis weer idioot. Als ze zo doorging, maakten die grieten gehakt van haar.

Inderdaad was een onderdrukt gegiechel hoorbaar. Muis was even van haar stuk gebracht, maar rechtte zelfverzekerd haar schouders. In het boek kwamen dergelijke situaties niet voor. Maar Muis had de raadgevingen goed genoeg bestudeerd om te weten wat ze nu moest doen.

Er zou nog niets verloren zijn, als niet een tweede tegenslag zich had aangediend. Een tegenslag in de persoon van Mike.

Mike, die net de encyclopedie geraadpleegd had, koos helaas juist dat moment om Muis van de opgedane kennis te laten genieten. “Jij bent een sorghumgierst,” zei hij met een boosaardige grijns. Hij verkeerde in de veronderstelling dat dat de benaming van een vroegere mensaap was. Mike had echter niet goed gekeken. Hij had Sivapethicus moeten zeggen. Nu schold hij Muis uit voor een tropisch graangewas.

Echt iets uitmaken deed het niet. Muis begreep het toch niet en was te zeer in beslag genomen door de vernederende situatie. En vernederend was die. De meisjes stonden haar nu recht in haar gezicht uit te lachen en De Nieuwe Muis werd verdrongen door de oude, die verdraaid goed wist dat ze een kolossale flater sloeg.

Om de ellende van Muis nog wat te vergroten kwam Dolly aanlopen. “Muis!” riep ze nietsvermoedend. “Er is geen suiker meer in huis. Je moet even voor me naar het dorp.”

Dat bracht de meisjes tot schateren. Ze lachten zo hard dat de tranen over hun wangen liepen. Muis! Wat een naam! Wie heette er nou Muis?

De lip van Muis begon verdacht te trillen en ze wist zich met haar houding geen raad. Kon zij het helpen dat haar vader zich bij de burgerlijke stand had vergist? Zij kon er toch niets aan doen dat hij met zijn gedachten meer bij de muizen was geweest, die Dolly wilde verdelgen, dan bij zijn nieuwbakken dochter? Oh, ellende, wat een modderfiguur sloeg ze. Ze maakte zich onsterfelijk belachelijk.

“Hé, Muis,” gierde Marie-Louise. “Ben je bang voor katten?”

Dat werd Muis te veel. Met een onhandige beweging draaide ze zich om en stormde de trap op naar boven. Eigenlijk snapte ze niet eens wat er mis was gegaan. Had het boek soms ongelijk? Of lag het misschien aan haar? Muis begreep het niet en haar metamorfose leek opeens een grote sof.

HOOFDSTUK 5

“Ze doen het expres!” stampvoette Lucy. Met onverholen woede bekeek ze, vanaf de tussendeur, de twee aan elkaar grenzende slaapkamers die door de hockeysters werden bezet. Het was er een ongelooflijke troep.

Carrie, gewapend met een poetsdoek en sop, kwam kijken en slaakte een boze uitroep. “Als ze maar niet denken dat wij dat gaan opruimen,” meende ze.

Dat was Lucy ook zeer zeker niet van plan. Woest greep ze de stofzuiger, raapte een broek op, zoog eronder en liet de broek met dezelfde vaart weer vallen. Op deze wijze zoog ze verbeten de hele kamer. Toen ze klaar was, was het er nog net zo'n troep als voorheen, maar Dolly zou niet kunnen zeggen dat ze niet had gezogen.

“Snertgrieten,” mopperde Lucy.

Nicole kwam binnen om de bedden te verschonen en verschoot eveneens. “Ik heb vreselijk veel zin om beschuitkruimels in hun bedden te strooien,” opperde ze.

Lucy schudde bezwerend haar hoofd. “Veel te riskant. Als ze bij mijn moeder gaan klagen, zijn we de pineut.”

Carrie gaf slechtgehumeurd de badkamer een beurt. “Volgens mij hebben ze hier een halve cosmetica-afdeling uitgestald,” riep ze verontwaardigd naar de anderen. Getuige het gerinkel van glas ging ze niet al te zachtzinnig te werk.

“Dat hebben ze wel nodig,” vond Lucy pinnig. Zij gebruikte geen make-up. Af en toe pikte ze voor de lol weleens wat van Muis, maar dat was alleen om haar zus te pesten. Net als Mike hield Muis er niet van als Lucy haar spullen 'leende'.

Met haar loper sloot Lucy de deur. Het was nog vroeg. De ergste hitte moest nog komen. Het zag ernaar uit dat het weer een warme, benauwde dag zou worden. Zonder een zuchtje wind dat verkoeling bracht.

Carrie zuchtte. “Ik smacht nu al naar een frisse duik in zee.”

's Middags hadden de meisjes vrij en konden ze doen waar ze zelf zin in hadden. Zwemmen was eigenlijk het enige dat je kon doen met dit weer. Op het nieuws hadden ze het al over een hittegolf en waren temperaturen van rond de 35 graden voorspeld.

“Het zal wel warm worden op de sportvelden,” gniffelde Carrie vol leedvermaak. “Stel je voor dat je nu moet hockeyen.”

“Zielig, hè?” voegde Lucy er sarcastisch aan toe.

Na een uurtje was het meeste werk gedaan. Nog één kamer moest schoongemaakt worden, die van Fräulein Bertha en de dikke Mathilde.

Handig manoeuvreerde Lucy de grote stofzuiger naar binnen, terwijl Carrie en Nicole respektievelijk de badkamer en de bedden voor hun rekening namen.

“Die Bertha mag ik niet,” zei Nicole. “Wat een zuurpruim. Gisteravond zei ze notabene dat ik niet goed was opgevoed.” Nicole, die altijd iedereen wist te paaien en meestal een bedrieglijk engelachtige indruk maakte, kon er niet over uit. “Ik! Slecht opgevoed!” sputterde ze.

“Nou, dan heb je het wel verbruid,” grinnikte Carrie. “Die trapt niet meer in je lieve maniertjes.”

Nicole zweeg beledigd.

“Hé, kom eens kijken.” Lucy stond bij de klerenkast van Mathilde en gluurde opgetogen naar binnen.

“Wat doe je nou?” schrok Nicole. “We mogen niet...”

Maar Carrie voegde zich al bij Lucy en haar ogen kregen een ondeugende glans. Dat was niet zo verwonderlijk, want in de kast hingen kleren waar een beetje operettevereniging jaloers op zou zijn. Blouses vol kant en borduursels, hoeden met nepfruit, lange glimmende sjaals, enorme gebloemde gewaden, kleerhangers die bijna doorbogen onder het gewicht van de kettingen en schoentjes met gespen en strikjes.

Carries ogen lichtten op, terwijl ze haar handen langs de kleding liet gaan. “Oh, dolletjes, is dit niet enig?” Ze hield een paarse broek met een gele ceintuur omhoog. Maatje olifant.

Lucy en Nicole schaterden.

“Nee, dan dit,” giechelde Lucy, terwijl ze een roze blouse voor zich hield die uitsluitend uit plooitjes bestond. “Ik ga hem passen,” besloot ze direkt.

“Ja, ja,” juichte Carrie. “Hier, neem er een hoedje bij. En die blauwe stippeltjesrok.”

Nicole keek onzeker over haar schouder. “Zou je dat nou wel doen?” vroeg ze angstig. “Straks komt er iemand binnen en worden we betrapt.”

“Ach, welnee,” vond Lucy nonchalant. “We horen de lift toch zeker. Die dikke neemt heus niet de trap,” en ze had de blouse al over haar T-shirt geschoven.

“Kom op, Nicole, wees niet zo'n bangerd,” zei Carrie. “Hier, neem jij die bloemetjesjurk met dat fruithoedje, dan kies ik... dat béééldige rode broekpak.”

Gillend van het lachen stonden ze zich te verkleden. Ze hadden zo'n lol dat zelfs Nicole, de minst heldhaftige van het stel, haar angst om betrapt te worden vergat.

Even later verdrongen ze zich giechelend voor de spiegel en kwamen toen helemaal niet meer bij. Ze verzopen in de enorme kledingstukken. De hoeden zakten over hun hoofden, de kleding slobberde om hen heen en zelfs de schoenen waren minstens vijf maten te groot.

“Lieve deugd, mevrouw De Vries, wat ziet u er verrukkelijk uit,” deed Lucy geaffekteerd. “Laten we een kopje thee gaan drinken,” kirde ze, terwijl ze bevallig met een ellenlange ketting zwaaide.

“Dolletjes,” riep Carrie op een hoog toontje. “Ik wil er een bonbon netje bij.”

“Oh, mevrouw Van Dalen, wat heeft u grote voeten,” giebelde Nicole tegen Carrie, die op de hoge hakken bijna haar evenwicht verloor.

“En wat heeft u een schattig hoedje op,” gaf Carrie terug. “Echt een verbetering, mevrouw De Vries. Nu zie ik dat lelijke gezicht van u niet meer.”

Krom van het lachen vielen ze in eikaars armen. Carrie lachte zo hard dat ze zich verslikte en prompt de hik kreeg, waardoor de andere twee natuurlijk helemaal niet meer bijkwamen.

Ze hadden de grootste lol, terwijl ze het een na het ander pasten en zichzelf met uitgestreken gezichten bewonderden voor de spiegel. Aan betrapt worden dacht niemand meer. Het kwam niet bij hen op dat de twee vrijgezelle dames niet de enigen waren die hen konden verrassen. Ze vergaten dat er mensen waren die gewoon de trap namen in plaats van de hevig krakende lift. Jonge mensen!

Omdat het bijna lunchtijd was, stroomde het hotel langzaam weer vol. De club van Marie-Louise had die morgen de eerste wedstrijd gewonnen en stormde in een uitgelaten stemming naar boven voor een snelle douche.

Voor hun kamerdeur liet de blauwogige Charlotte per ongeluk een hockeybal uit haar handen vallen. Omdat niets in hotel Rozebottel recht liep en dus ook de gang niet, rolde de bal weg en moest ze er achteraan om hem op te rapen.

Halverwege de gang trok een geluid haar aandacht. Achter een van de deuren klonk geproest en gelach. Zonder te vermoeden wat daar gebeurde, maar uitsluitend uit nieuwsgierigheid, sloop Charlotte naar de deur. Even twijfelde ze. In haar eentje was ze niet zo'n held. Gewoonlijk deden ze alles met z'n vijven en dan durfde ze alles. Toch kon ze zich niet bedwingen en opende de deur heel voorzichtig op een kier.

Binnen dansten Lucy, Carrie en Nicole nog steeds gierend van het lachen in wonderlijke gewaden door de kamer. Nicole had een sjaal als een tulband om Carries hoofd gewikkeld en versierde die met oorbellen langs de rand, bij wijze van franje.

De toch al tamelijk bolle ogen van Charlotte puilden nog meer uit bij het zien van dit schouwspel. Even dacht ze heel geconcentreerd na. Denken was niet haar sterkste kant, maar ondanks dat kwam zelfs Charlotte tot de conclusie dat de meisjes iets deden wat zeker niet mocht. Als ze zich goed herinnerde, was deze kamer van die twee oude tangen en als het hun kamer was, dan waren het ook hun kleren. Zachtjes sloot Charlotte de deur waarna ze met een venijnig glimlachje terugsloop naar de anderen.

Even later trof Dolly Rozebottel Marie-Louise aan de balie. “Heus, mevrouw Rozebottel, ik denk dat er iemand ziek is geworden,” loog Marie-Louise staalhard. “Ik hoor gekreun vanachter die deur. Misschien kunt u het beste even meegaan om te kijken.”

Dolly vertrouwde het niet helemaal. Ze had een zesde zintuig wat leugens betrof. Scherp monsterde ze de roodharige, maar ze besloot toch om poolshoogte te gaan nemen. Stel je voor dat er echt iemand niet goed was geworden.

In de gang hadden de andere vier zich verzameld en wachtten vol spanning op wat er ging komen.

Resoluut klopte Dolly op de kamerdeur. “Hallo, is alles goed daarbinnen?”

Lucy, Carrie en Nicole, nog altijd mal uitgedost, verstijfden.

“Hallo,” riep Dolly opnieuw. “Bent u onwel? Kunt u mij antwoord geven?”

Wanhopig keken de meisjes elkaar aan. Niemand had de tegenwoordigheid van geest om iets te zeggen. Nicole slikte krampachtig. Lucy en Carrie konden zich niet eens bewegen.

De diepe stilte gaf Dolly aanleiding om de loper in het slot te steken en de deur te openen. “Wel heb ik ooit!” riep ze uit.

Met grote schrikogen staarden Lucy, Carrie en Nicole haar aan. In de gang klonk een hevig geproest en gegiechel.

“Trek onmiddellijk die kleren uit,” donderde Dolly. Ze was hels. Geërgerd door het geblaat achter haar rug (de hele opzet was Dolly nu wel duidelijk) draaide ze zich om. “Maak dat jullie wegkomen,” beval ze de meisjes.

Met een woedende Dolly was het slecht kersen eten, dus kozen de hockeysters eieren voor hun geld. Tergend langzaam maakten ze zich uit de voeten om zo lang mogelijk van het schouwspel te kunnen genieten.

Lucy, Carrie en Nicole stonden zich in hoog tempo van de kleren te ontdoen. Nicole, zenuwachtig door Dolly's woede, bleef met haar haar aan een haakje hangen en rukte en trok totdat het op pijnlijke wijze losliet. Carrie raakte verstrikt in een broekspijp en belandde languit op de grond.

“Ik zie jullie binnen vijf minuten in mijn kantoor,” brieste Dolly.

Even later luisterde het drietal met gebogen hoofd naar een donderpreek. “Ik heb het jullie nog zo gezegd,” foeterde Dolly. “Ik dacht dat we iets afgesproken hadden?”

In plaats van huisarrest had Dolly een nieuwe straf bedacht. Ze kregen die middag geen vrij. In plaats daarvan moesten de meisjes klusjes opknappen in het hotel.

Lijdzaam lieten ze alles over zich heen komen. Protesteren had geen zin als Dolly in een dergelijke stemming was.

Met de staart tussen de benen dropen ze af om zich 'nuttig te maken op het terras'.

In de keuken werkten ze, in bedrukte stemming, snel een paar boterhammen naar binnen.

De keuken was een favoriete plek voor alle kinderen Rozebottel . Hij was ruim en gezellig met een zwart-witte tegelvloer en grote fornuizen waarop meestal wel iets stond te pruttelen. Er hing een zoete geur van zelfgebakken koekjes vermengd met de kruidiger lucht van tal van specerijen.

De keuken was Coba's domein. De kokkin was een klein, schriel vrouwtje met een vriendelijk karakter. Terwijl ze in hoog tempo broodjes belegde, hoorde ze hoofdschuddend de klaagzang aan.

“De hele middag geen vrij,” jammerde Carrie. “En dat met die hitte.”

“Het is de schuld van die rotmeiden,” mopperde Lucy. “Zij hebben ons verlinkt.”

Nicole was te zeer van streek om een bijdrage te leveren aan de protesten van de andere twee.

“Jullie hebben er wel wat moois van gemaakt,” bromde Coba. Ze had een beetje medelijden met het trieste drietal en keek even om de hoek van de deur of de kust veilig was. Daarna stopte ze hen snel een plakje zelfgebakken cake toe. “Hier, eet maar lekker op. Maar niet zeggen, hè?”

Lucy lachte als een boer met kiespijn. “Vind jij het niet gemeen van die meiden?” vroeg ze. Het was het geniepige geklik waar ze zich nog het meest over opwond.

Coba knikte. “Ik hou niet van klikspanen,” zei ze beslist. “Hier, neem nog een beetje melk en dan aan de slag.”

Lucy zuchtte moedeloos. Wat een pech hadden ze toch.

Vervolgens hesen ze zich steunend overeind. Nicole bleef in de keuken om Coba te helpen. Lucy en Carrie begaven zich naar het terras aan de achterkant, waar ze belegde broodjes serveerden aan de gasten die liever buiten aten.

Erg druk hadden ze het niet. De meeste gasten dobberden in zee. Maar dat veranderde toen vijf gehate figuren zich met veel overdreven gezucht in de rieten stoelen lieten zakken.

“Oh, oh, wat zit ik hier lekker,” treiterde Marie-Louise om Lucy en Carrie uit hun tent te lokken.

Het tweetal reageerde niet en deed net of ze lucht was.

“Ik zou wel een lekker glaasje jus d'orange lusten,” zei Charlotte veel te luid. “Juffrouw!” Bevelend stak ze haar vinger in de lucht.

Lucy knarsetandde en treuzelde zo lang mogelijk.

“Ik wil jus d'orange,” zei Charlotte. “Vers geperst.”

Lucy was alweer halverwege de keuken toen ze werd teruggeroepen. “Juffrouw! Juffrouw, ik vergeet wat.” Er zat niets anders op dan zich opnieuw naar hun tafeltje te begeven. “Doe er ook maar een schijfje citroen in,” commandeerde Charlotte en ze glimlachte liefjes.

Carrie was het volgende slachtoffer. “Hemeltjelief, wat een haast,” kirde Marie-Louise. “Wij wilden nog wat bestellen.”

Carrie begaf zich schoorvoetend naar het tafeltje.

“Doe mij maar een glas cola,” zei Marie-Louise. “En wat willen jullie?”

“Is er geen kaart?” lispelde Anne-Laura. “Wat is er allemaal?”

Carrie dreunde monotoon alle aanwezige frisdranken op, waarna Anne-Laura doodleuk cola bestelde.

Het vijftal amuseerde zich opperbest. Terwijl ze zelf lui in de stoelen lagen, lieten ze Lucy en Carrie rennen.

Marie-Louise had haar benen uitdagend op de balustrade gelegd en stelde zich aan alsof ze aan de Rivièra lag. Ze was van boven tot onder in merkkleding gestoken en droeg een zonnebril die vast en zeker duur was geweest. “Kan het niet een beetje sneller?” riep ze toen de bestelling niet vlot genoeg naar haar zin arriveerde.

Lucy en Carrie hielden expres een langzaam-aan-aktie. Ze konden verder weinig tegen het getreiter doen.

“Ik vind dat we vanavond een vergadering moeten beleggen,” zei Lucy. “Het wordt zo langzamerhand tijd dat die meiden een koekje van eigen deeg krijgen.”

De andere twee knikten instemmend.

“Laten we Mike ook vragen,” stelde Carrie voor. “Hij kan ze net zo min uitstaan als wij.”

“En Muis?” weifelde Nicole.

“Muis ook,” vond Lucy. Hoe meer medestanders, hoe sterker ze stonden. Ze pakte het blad met frisdranken op.

Op het terras haalde Charlotte haar neus op voor een broodje kaas. “Thuis eten we altijd brie en camembert,” merkte ze hooghartig op.

“Wij eten gewoonlijk kaviaar,” kaatste Lucy terug. “Maar dat was net even op.”

“Nou,” zei Charlotte verbolgen, “dit hoef ik niet.”

“Prachtig!” vond Lucy en ze griste direkt het bord onder Charlottes neus vandaan.

In de keuken begon Coba er langzamerhand ook genoeg van te krijgen en ze besloot een eind te maken aan het geklier. Vastberaden vulde ze een emmer met water.

“Moet ik een handje helpen?” vroeg Nicole

“Nee hoor, meid,” antwoordde Coba. “Dit kun je rustig aan mij overlaten!” en ze glimlachte tevreden.

Nicole begreep niet helemaal waarom ze zo in haar sas was. Totdat Coba schoonmaakmiddel toevoegde. Het was agressief spul dat ze gewoonlijk gebruikte om de keuken grondig te ontsmetten en het stonk verschrikkelijk. Het begon Nicole te dagen en ze giechelde van de voorpret.

Op het terras hadden ze het eerst niet in de gaten. Totdat Coba de tafels begon te boenen en de indringende lucht zich verspreidde.

“Jakkes, wat is dat?” snoof Eugenie en ze kneep haar neus dicht.

Coba had de grootste lol en Lucy en Carrie niet minder. “Even de borden optillen,” zei Coba met een stalen gezicht en ze haalde de doek over de tafel van de meisjes.

Met kreten van afkeer sprongen de vijf hockeysters achteruit. Maar tegen Coba durfden ze natuurlijk niet uit te vallen.

“Bah! Ik ga over m'n nek,” riep Marie-Louise. “Zo kan ik niet eten.”

En dat was nou precies de bedoeling. Foeterend blies het vijftal de aftocht, nagewuifd door een lachende Lucy, Carrie en Nicole.

“Die hebben wat om over na te denken,” grinnikte Nicole. In de keuken gaf Lucy Coba een dikke zoen. “Als we jou toch niet hadden,” zei ze warm. En daar waren de andere twee het roerend mee eens.

HOOFDSTUK 6

Feitelijk was de kelder van hotel Rozebottel de enige koele plek in de wijde omtrek. Maar dat was niet de reden waarom J.J. zich meestal daar bevond. J.J.'s laboratorium bevond zich in de kelder. Het was de enige plaats waar hij naar hartelust kon experimenteren zonder dat de bijbehorende vieze luchtjes tot de andere bewoners doordrongen.

J.J. hield niet van sport. Het interesseerde hem niets dat er een hockeyploeg in het hotel logeerde. Al zou de complete nationale selektie er verblijven, dan nog werd J.J. er niet warm of koud van. Maar dat zou die middag gaan veranderen.

Vanwege de uitzonderlijke warmte waren de wedstrijden afgelast. De hockeysters wilden gaan zwemmen, maar Eugenie besloot eerst eens te onderzoeken waar die wolk stoom, waaraan ze zich zo lelijk had gebrand, vandaan was gekomen. Die morgen had ze alweer iets door het rooster zien walmen. Geen stoom dit keer. Meer een soort grijze rook met een vaag medicijnluchtje.

Terwijl de anderen hun zwemspullen inpakten, ontdekte Eugenie na goed zoeken de kelderdeur. Voor wat steun had ze Dorothea meegenomen. Dorothea zei altijd overal 'ja' tegen omdat ze er zo graag bij wilde horen. Het gezelschap van Marie-Louise was Eugenie liever geweest, maar Marie-Louise had zo snel mogelijk naar het strand gewild. Dorothea was beter dan niets en dus daalden ze samen voorzichtig de trap af.

Beneden was het kil en schemerig. Heel even aarzelden ze. Wat een akelige plek was dit. “Ik wil terug,” piepte Dorothea.

“Nee, je blijft hier,” commandeerde Eugenie, die niet alleen achter wilde blijven. Toen vond ze de knop van het licht en was de kleine aarzeling vergeten.

Als je niet wist wat er ging komen, was J.J.'s lab een behoorlijke verrassing. Op een oude, houten keukentafel stonden branders en distilleerkolven. Opzij tegen de wand stond een stellage waarop massa's potjes en flesjes waren geplaatst, keurig voorzien van etiketten met onuitspreekbare namen.

Eugenie keek haar ogen uit. Ze liep langs de potjes, pakte een spatel op en rook aan een flesje dat openstond. “Bah!” Haar neus rimpelde. De geur was weerzinwekkend. Toch, vond ze, was dit alles machtig interessant. Zo interessant dat de anderen het ook wel zouden willen zien. Zelfs Marie-Louise zou onder de indruk zijn.

Vlug repten ze zich dan ook naar boven, waar ze J.J., die nietsvermoedend de hal stond te dweilen, rakelings passeerden.

Eigenlijk had de hal 's morgens al gedweild moeten worden. Maar J.J. had zich gedrukt en had nu de rekening gepresenteerd gekregen. Dolly had zich niets aangetrokken van zijn protesten dat het zo warm was. J.J. wist heel goed dat hij op donderdag de vloer moest dweilen. Deed hij dat 's morgens niet, dan moest het maar 's middags. Zuchtend verwijderde hij moddervoeten en vuile strepen. Zijn gedachten waren echter bij een gloednieuwe proef, waaraan hij dolgraag wilde beginnen. Hij was zo in gedachten dat het hem niet opviel hoe verdacht de hockeysters zich gedroegen toen ze hem met z'n vijven passeerden. Pas veel later zou hij zich dat herinneren. Op dit moment echter dweilde J.J. slechts de vloer en slopen de meisjes op kousevoeten naar beneden.

“Wauw!” was het eerste wat Marie-Louise zei toen ze beneden waren. “Dit hotel is toch leuker dan ik dacht. Het lijkt wel het lab van Frankenstein.”

“Brrr, ik vind het maar eng,” merkte Dorothea op, maar niemand besteedde aandacht aan haar.

“Van wie zou dit lab zijn?” vroeg Charlotte zich af. Ze bladerde in een schrift vol aantekeningen en berekeningen.

“Ik wou dat ik wist wat er allemaal in die potjes zat,” zei Anne-Laura verlangend. “Dan zou je er best een geintje mee uit kunnen halen.”

Gelukkig voor de veel geplaagde Rozebottels snapten de meisjes niets van scheikunde. En ging dat plan dus niet door.

Geboeid keek Anne-Laura naar een buisje waar gele vloeistof in borrelde. Marie-Louise schroefde twee potjes los en stond er even naar te kijken. Om te zien wat er zou gebeuren, gooide ze wat uit het ene potje bij het andere.

Dat had ze beter niet kunnen doen. Direkt begon het goedje enorm te sissen. Van schrik liet Marie-Louise het potje uit haar handen vallen, zodat het op de stenen vloer uit elkaar spatte.

Allemaal sprongen ze geschrokken achteruit. Charlotte raakte daarbij een plank en stootte een fles met wit poeder om. Glas, vloeistof en poeder lagen verspreid over de vloer. Het gesis hield op, maar het was een troep van jewelste.

Charlotte sloeg haar hand voor haar mond. “Oh jee, wat nu?” fluisterde ze.

“Wegwezen,” commandeerde Marie-Louise.

“Maar wat doen we als ze erachter komen dat wij hier zijn geweest?” jammerde Charlotte.

“Dan zeggen we dat Dorothea het heeft gedaan,” zei Marie-Louise snel.

“Hè?” piepte Dorothea en haar maag trok samen.

“Kom op, lopen,” luidde het bevel.

Om vijf uur 's middags reed Jasper van Zuilen op een geleende fiets naar hotel Rozebottel. Onderweg passeerde hij Lucy, Carrie en Nicole, die met toestemming van Dolly toch een uurtje hadden gezwommen. Coba had een goed woordje voor hen gedaan. Nu waren ze op weg naar huis.

Jasper hield even in. “Is dit de goede weg naar hotel Rozebottel?” vroeg hij.

“Jazeker,” antwoordde Lucy. “Gewoon rechtdoor rijden, dan kom je er vanzelf.”

“Bedankt!” riep Jasper en hij fietste door.

Carrie keek goedkeurend naar zijn verdwijnende rug. “Zou hij ook bij die hockeylui horen?” vroeg ze zich af.

“Vast,” meende Lucy stellig.

“Deze vind ik wel aardig,” oordeelde Nicole.

Ze was de enige niet. De komst van Jasper van Zuilen bracht bij de hockeysters een totale ommekeer teweeg. Vijf rasechte krengen veranderden op slag in vijf lieve, aardige meisjes. Echte schatjes, die bijna in katzwijm vielen als Jasper hun kant op keek.

Het was gezellig druk op het terras. Extra parasols zorgden voor schaduw en Dolly had de rijdende bar buiten gezet omdat het binnen niet te harden was. Voor de volwassenen was het borreltijd. De jeugd deelde mee in de hapjes die daarbij hoorden.

Jasper maakte een opmerkelijke entree. “Goedemiddag samen!” riep hij vrolijk. Zijn brede glimlach omvatte allen, zodat zelfs de stijve Bertha een pietsje ontdooide.

Sommige mensen hebben van nature flair en hoeven dat niet, zoals Muis, uit een boek te halen. Jasper was zo'n jongen die dat in grote hoeveelheden bezat. En hij had nog meer. Hij had goudblonde lokken. Hij had gespierde bovenarmen en hij had lichtbruine ogen met glinsterende vlokjes goud.

“Kom je iemand opzoeken?” vroeg Dolly vriendelijk, terwijl ze blokjes ijs over vier glazen witte wijn verdeelde.

“Inderdaad,” zei Jasper en hij stak direkt zijn hand naar haar uit. “Ik ben Jasper van Zuilen, de aanvoerder van de jongens-hockeyploeg. Ik kom het gewijzigde wedstrijdprogramma brengen.”

“Aha,” zei Dolly. “De warmte gooit zeker roet in het eten?”

“Nou en of,” grijnsde Jasper, ,,'s Middags spelen is geen doen met dit weer.”

Lucy, Carrie en Nicole stommelden met het nodige kabaal het terras op en bedienden zichzelf van frisdrank.

“Makkelijk te vinden, hè?” riep Lucy.

“Kon niet simpeler,” antwoordde hij. “Wat een leuk hotel is dit. Mijn opa heeft vroeger in een huis gewoond dat er erg op lijkt. We hebben er nog foto's van.”

Dolly glimlachte vergenoegd. Lucy knikte goedkeurend.

Maar Marie-Louise legde meteen beslag op hem. “We hebben het hier zo naar onze zin,” lachte ze gemaakt. “Wat enig, zeg, dat je opa net zo'n huis had. Hij was er zeker erg trots op?”

De Rozebottels waren met stomheid geslagen.

“Slijm, slijm, slijm,” siste Carrie.

Dolly trok spottend een wenkbrauw op.

“Wil je ook wat drinken, Jasper?” bood Charlotte hem aan, haar uitpuilende, blauwe ogen als soepkommen zo groot.

“Daar zeg ik geen nee tegen,” lachte Jasper blij verrast.

Muis, die hielp met bedienen, kwam zachtjes naderbij. Ze was helemaal in haar schulp gekropen na de onaardige behandeling door de hockeymeisjes. Het boek gaf geen antwoord op de vraag: wat te doen na een afgang? De aanwezigheid van zo'n spetter maakte Muis bovendien nog nerveuzer. “Wat zal het zijn?” vroeg ze met trillende stem.

De krullen van De Nieuwe Muis hingen slap naar beneden en leken sterk op het sluike haar van de oude Muis. Ze had ze uit wanhoop boven op haar hoofd samengebonden en eigenlijk stond dat helemaal niet gek.

“Oh, hallo,” zei Jasper. “Even denken. Een glas appelsap, alsjeblieft.” Een warme glimlach flitste haar kant op en Muis raakte er helemaal door in trance.

Marie-Louise kon zoveel aandacht voor Muis niet uitstaan en begon snel te praten. “Hoe hebben jullie gespeeld?” vroeg ze overdreven belangstellend.

“Op het nippertje gewonnen,” antwoordde Jasper.

“Dan heb jij zeker gescoord, hè?” vleide Eugenie.

“Eén keer maar,” antwoordde Jasper bescheiden.

“Vind je dat geen leuke jongen?” vroeg Dolly zachtjes aan Muis. “Wat een keurige manieren.”

Muis haalde geprikkeld haar schouders op. Waarom moest haar moeder altijd dat soort dingen zeggen? Ze vond het een fantastische jongen, een onwijze spetter, maar dat ging ze heus haar moeder niet aan de neus hangen. Ach, was ze maar niet zo lelijk. Had ze maar net zulk mooi haar als Cher. Had ze maar een gezicht als Madonna en zo'n zandloperfiguur als Marilyn Monroe. Elke avond controleerde Muis in de spiegel of er nog niets begon te ontluiken, maar helaas waren het net twee erwtjes op een plank. In het strakke topje van De Nieuwe Muis zag je dat goed. Maar er waren soepspetters op het topje terechtgekomen. Op de wielrenbroek droeg Muis nu een lavendelkleurig T-shirt van de oude Muis en eigenlijk stond ook dat helemaal niet gek.

De stemming van Muis was bedrukt. Zelfs de aanwezigheid van zo'n ongelooflijk stuk als Jasper kon dat niet verhelpen. Integendeel! Ze had al zo vaak een blauwtje gelopen, dat ze niet meer durfde te hopen. Ze herinnerde zich het fiasco met Derek en met Patrick maar al te goed. Ze werd vast net zo'n oude vrijster als die akelige Bertha. Voor je het wist, was je oud en lelijk en keek geen man je meer aan. Muis was niet langer overtuigd van haar eigen charmes. Die vijf meisjes waren de druppel geweest die de emmer deed overlopen en Muis' zelfvertrouwen was als een plumpudding in elkaar gezakt.

Misschien moest ze zich maar aan de liefdadigheid wijden, in een klooster gaan of een studiebol worden. Wat had het allemaal voor zin? Niemand wilde haar hebben en een vrouw van de wereld zou ze nooit worden!

Tot Marie-Louises niet geringe ergernis mengde Mike zich nu in het gesprek. “Jij kunt goed hockeyen, zeg,” sprak hij vol bewondering. “Ik heb vanmorgen die wedstrijd gezien. Goeie passes, man!”

“Speel je ook?” vroeg Jasper.

“Een beetje,” antwoordde Mike bescheiden. “Ik zit niet bij een club of zo. Ik doe meer aan surfen, zwemmen en voetbal.”

Dat kon Jasper zich wel voorstellen. “Te gek om zo dicht bij het strand te wonen,” vond hij.

“En of!” viel dit keer Lucy in. “Er is hier van alles te doen.”

Inmiddels bemoeide het hele terras zich met het gesprek en woog men de voor- en nadelen van wonen aan de kust tegen elkaar af.

“Luister eens,” zei Jasper opeens tegen de Rozebottels, “vrijdagavond is er disco in het clubhuis van h.c. De Stars. Komen jullie ook? Het wordt vast leuk.”

Lucy keek smekend naar haar moeder. Zelfs Mike was aangenaam verrast.

“Mogen we, mam?” vroeg Lucy smekend. “Hè, toe?”

Dolly moest er even over nadenken. “Tot hoe laat duurt dat?” vroeg ze.

“Uurtje of elf,” stelde Jasper haar gerust. “Niet veel later.”

“Dat is hartstikke vroeg,” vond Lucy en ze voorzag snel wat haar moeder allemaal voor tegenwerpingen kon verzinnen. “We kunnen met Mike meerijden,” probeerde ze Dolly te overreden. “Dan hoeven we niet alleen over straat. Bovendien zal het hele dorp er wel zijn. Ik weet zeker dat de meiden uit mijn klas allemaal mogen.”

Dolly twijfelde nog. “Ik zal het er eerst even met jullie vader over hebben,” besloot ze. Voor Lucy was dat een teken dat het pleit al half gewonnen was.

“Is het niet meer iets voor de oudere jeugd?” opperde Dolly, nog niet helemaal overtuigd.

“Nee, hoor,” vond Jasper. “Iedereen mag komen. En paartjes mogen meedoen aan de danswedstrijd.”

“Een danswedstrijd?!” riep Dolly uit met een gelukzalige uitdrukking op haar gezicht. “Oh, die had je in mijn tijd ook. Ik weet nog goed dat ik er een keer één heb gewonnen. Samen met jullie vader.”

Lucy kon zich dat maar moeilijk voorstellen en keek sceptisch. Het idee dat haar ouders ooit jong waren geweest, ging haar bevattingsvermogen sowieso te boven.

Mike kweelde gekscherend een regel uit een oude popsong, maar zijn moeder liet zich niet op de kast jagen. Dolly werd overspoeld door aangename herinneringen. Ze zag zichzelf weer als jong meisje met een paardestaart en de roze petticoat die ze zelf had gemaakt. En Fred, weergaloos knap, wiens gebruikelijke onhandigheid op de dansvloer als sneeuw voor de zon verdween. “Dat waren nog eens tijden,” zuchtte Dolly.

“Ja, ja,” bromde Mike. Hij voorzag weer een van die saaie verhandelingen over vroeger en lepelde in sneltreinvaart het verhaal op dat ze al tot vervelens toe hadden moeten aanhoren. “Jullie hadden lang niet zoveel als wij tegenwoordig. Jullie werkten veel harder en hadden het heel moeilijk.” Als een leeggelopen ballon liet hij zich in de stoel onderuit zakken.

Dolly, bij wie het gras voor de voeten was weggemaaid, wierp een geringschattende blik op haar grijnzende zoon. “Niettemin hebben we ook lol gehad,” voegde ze hem toe en ze wendde zich tot Jasper. “Doe jij ook mee, Jasper?” vroeg ze belangstellend.

Jasper haalde zijn schouders op. “Ik weet het nog niet,” zei hij. “Ik moet eerst nog een partner zoeken.”

Dat was een mededeling die voor opschudding zorgde. Aan het tafeltje spitsten vijf meisjes hun oren en keken Jasper in opperste aanbidding aan. Visioenen van zichzelf dansend in de armen van Jasper gingen aan hun geestesoog voorbij. Eugenie leek ieder moment van haar stokje te kunnen gaan. Anne-Laura flapperde met haar wimpers alsof het waaiers waren.

Stuk voor stuk wilden de meisjes Jaspers partner wel zijn en een hevige concurrentiestrijd barstte los.

“Ik ben dol op dansen,” lispelde Marie-Louise en ze keek zwoel door haar bijna onzichtbare oogharen.

“Ik zit op dansles,” prees Charlotte zichzelf aan.

“Muis heeft vorig jaar ook een wedstrijd gewonnen,” zei Dolly zo opeens, dat Muis van schrik bijna een glas uit haar handen liet vallen.

“Oh ja?” vroeg Jasper belangstellend. “Wat voor wedstrijd was dat?”

“Ballroomdansen,” fluisterde Muis, die al jaren op dansles zat. Ze mocht zich verheugen in Jaspers onverdeelde belangstelling en kleurde hevig.

Lucy, Carrie en Nicole bekeken alles met grote interesse. Wat stelden die meiden zich aan. Alleen om met hem te dansen. Alsof dat zo leuk was. Belachelijk.

“Dit is discodansen,” bitste Marie-Louise, die niet van plan was zich buiten spel te laten zetten. “Balhoorn is heel wat anders.”

Dat leverde haar een venijnige blik op van Charlotte.

Tot Lucy's grote verrassing deed Muis haar mond niet open. Wat had Muis opeens? Gewoonlijk wist ze aardig van zich af te bijten. Nu stond ze erbij alsof ze haar tong had ingeslikt.

“Ik vind dat alle jongelui naar dansles moeten,” bracht Fräulein Bertha onverwacht naar voren. Ze had het inmiddels tot de bijnaam Benige Bertha gebracht. “Dat hoort bij de opvoeding,” baste ze en ze knikte eens om haar woorden kracht bij te zetten.

“Oh, mijn man zaliger kon ook zo verrukkelijk dansen,” kakelde Mathilde direkt. Zij was tot Mollige Mathilde omgedoopt en terwijl ze herinneringen ophaalde, trilden haar drie onderkinnen van opwinding.

“Ach, ik vind dat iedereen zelf maar uit moet maken of hij op dansles wil,” zei Dolly. “Muis vindt het leuk, maar of Lucy wil?”

Lucy trok een lang gezicht. “Dus niet,” lachte Dolly. “Dat dacht ik al.” Fräulein Bertha's gezicht drukte hevig misprijzen uit. Weer zo'n moderne moeder die er geen strenge regels op nahield.

HOOFDSTUK 7

De Rozebottels hielden die avond krijgsraad. Deze vond vlak voor het slapen gaan plaats in het souterrain. Daar sliep gewoonlijk al het personeel. Werd het echt druk dan moesten ook de Rozebottels hun slaapkamers afstaan aan de gasten en verhuisden ze naar beneden. Op dat moment sliep Coba er samen met het dienstmeisje Annie, Carrie en Nicole.

De groep samenzweerders had het souterrain voor zich alleen. Lucy was aanwezig, met Carrie en Nicole, Muis (niet geheel van harte), Mike en J.J.

J.J.'s verontwaardiging kende geen grenzen. Wie aan zijn laboratorium kwam, kwam aan hem. “A...a...alles ka...kapot!” stotterde hij. Als hij er weer aan dacht, werd hij zo woedend dat hij bijna niet meer uit zijn woorden kwam. Zelfs een goedige jongen als J.J. kon ontploffen, zo bleek.

Het had hem niet veel moeite gekost te ontdekken wie er zo'n puinhoop van hadden gemaakt. J.J.'s afkeer van het stel overtrof die van de anderen.

De stemming was strijdlustig. Een Rozebottel liet zich niet kennen. Een Rozebottel sloeg terug! Op Muis na waren ze het eens over één ding: het werd oorlog!

Die eensgezindheid was bepaald bijzonder. Zelden zaten ze allemaal op één lijn. Het leek dan ook veel op een wapenstilstand. Een tijdelijke vrede om een gezamenlijke vijand te lijf te kunnen gaan. Nou ja, vrede?

Lucy zat op Carries bed en trok haar knieën op onder het wijde T-shirt waarin ze gewoonlijk sliep. “We zijn het er dus allemaal over eens dat we die krengen terug gaan pakken?” vroeg Lucy, die zichzelf de rol van voorzitter had toebedeeld.

Vier hoofden knikten.

“Muis?” vroeg Lucy omdat Muis zich afzijdig hield.

Muis schokschouderde. “Weet ik niet,” zei ze.

“Ja, doe je mee of niet?” viel Mike geïrriteerd uit. “Als je niet meedoet, hoepel je maar op.”

“Dat zeg ik straks wel,” reageerde Muis bits. “Hoe kan ik nou 'ja' zeggen als ik niet weet wat jullie gaan doen? Ik zal het heus niet verklikken.”

Muis plukte afwezig aan haar gebloemde nachthemd en liet het maken van een plan de campagne aan de anderen over. De Nieuwe Muis was in geen velden of wegen te bekennen. De oude Muis was tot over haar oren verliefd op Jasper en kon aan niets anders denken. Ze voelde zich meer dan miserabel en vroeg zich af wat ze hier eigenlijk deed.

De anderen zaten samenzweerderig op een kluitje. “Ik kan een stinkbom laten ontploffen,” bracht J.J. als eerste naar voren. Hij was maar wat trots op zijn scheikundige kunsten.

“We kunnen de veters van hun schoenen aan elkaar vastbinden zodat ze struikelen,” opperde Carrie. “Of hun hockeysticks verstoppen.”

Mike reageerde lauw.

Lucy vond geen van beide ideeën goed genoeg. “We moeten iets beters bedenken,” meende ze.

“Het moet een ongeluk lijken. Iets waarvan wij niet de schuld kunnen krijgen.” Dat was Nicole. Altijd uit op zo min mogelijk risico.

Mike knikte haar goedkeurend toe. Ze had het niet beter kunnen zeggen. “Kunnen we ze niet bang maken?” dacht hij hardop.

“Waarmee?” vroeg Lucy meteen. Alle zes dachten ze diep na.

Mike krabde nadenkend aan zijn kin. “Ze lijken me net van die types,” zei hij langzaam, “die bang zijn voor beesten.”

“Misschien zijn ze bang voor muizen of spinnen,” peinsde Carrie.

“Die zijn veel te gewoon,” vond Nicole nuchter. “Het moet iets anders zijn. Iets eng. Iets glibberigs. Iets wat je niet elke dag tegenkomt.”

“Spoken!” grinnikte J.J. “Oehoe, oehoe, ik ben de geest van de overleden Bertus Badmuts en ik kom je opeten,” riep hij met een zware stem. Lachend om zijn eigen grapje rolde hij bijna van het bed.

“Wat zijn we weer grappig,” voegde Lucy hem toe.

“Kan ik er wat aan doen dat jij geen gevoel voor humor hebt,” snauwde J.J. gepikeerd terug.

“Wees nou allemaal eens stil,” sprak Nicole. “Denk liever na.”

Opnieuw dacht iedereen zo ingespannen na dat je bijna de radertjes kon horen knarsen.

“Oh,” riep Lucy opeens. “Ik heb het! Ik weet wat! Hagedissen!”

Dat was een goeie en iedereen begon door elkaar te praten.

“We kunnen er een paar in hun bed stoppen,” grijnsde Mike.

“Of in hun sporttassen,” vulde Carrie aan. “Ha! Ik zie het al helemaal voor me. Als ze hun tas openmaken schieten de hagedissen eruit.”

“We kunnen best een paar hagedissen van pa lenen,” opperde Lucy. “Er zitten er zoveel in zijn terrarium. Hij merkt vast niet dat er een paar weg zijn.”

“Oké, dat doen we!” juichte Nicole.

“Zouden ze iets van hagedissen afweten?” vroeg Carrie zich hardop af. Een nieuw plannetje nam vorm aan in haar hoofd.

“Hoezo?” wilde Lucy weten.

“Nou, stel je voor dat we net doen of ze giftig zijn,” glimlachte Carrie ondeugend. “Dat zou ze pas echt de stuipen op het lijf jagen.”

Mike was er direkt voor te vinden. De anderen vonden het ook een beregoed plan.

Lucy klapte in haar handen van enthousiasme. Tjonge, dat zou nog eens een stunt zijn! Ze zag het vijftal al gillend door het hotel rennen. “Laten we het meteen gaan doen,” jubelde ze. “Mike, kijk jij even waar pa is. Carrie en Nicole zorgen voor lege jampotjes om de hagedissen in te doen. J.J. moet zorgen voor een schepn...”

“Sinds wanneer ben jij de baas?” snauwde Mike. Het zinde hem niets dat ze stond te commanderen. “En wat doe jij dan wel?”

“Ik regel alles,” vond Lucy.

“Ik regel alles,” praatte Mike haar na. “Mooi niet! Ga jij maar kijken of de kust veilig is. Dan mag je ook de hagedissen gappen.” Hij sloeg geërgerd zijn armen over elkaar.

Lucy wilde heftig reageren, maar Muis kwam ertussen. “Ik doe niet mee,” zei ze gedecideerd.

“Als ik het niet dacht,” riep Mike uit. “Hare hoogheid vindt het zeker weer beneden haar waardigheid?”

“Ik vind het kinderachtig, ja,” zei Muis beledigd. “Ik ga naar bed.” En ze stond op om de daad bij het woord te voegen.

“Prima,” riep Mike boos. “Jou hebben we toch niet nodig.”

Lucy keek peinzend. “Wat is er toch met Muis?” vroeg ze zich af.

“Er is altijd wat met Muis,” meende Mike.

“Kom op,” zei Carrie. “Laten we niet treuzelen. Het is bijna bedtijd. Als je vader op zijn kamer is, kan Nicole hem misschien weglokken.”

Maar dat was niet nodig. Die avond zat het hen mee. Dolly en Fred zaten in Dolly's kantoor waar ze de gastenlijst, de feestversiering en de boodschappen voor het tuinfeest bespraken. De kust was veilig en op kousevoeten slopen de vijf Freds werkkamer binnen.

J.J. had jampotjes bij zich. Net op tijd had hij bedacht dat de hagedissen zouden stikken als er een deksel op zat en dus zouden ze plasticfolie over de bovenkant spannen met gaatjes erin.

Mike en Carrie stonden klaar met een schepnet. Nicole had zich in de hal geposteerd zodat ze hen kon waarschuwen als pa Rozebottel onverwachts verscheen.

Tot zover ging alles goed. Pas toen Lucy heel voorzichtig het deksel verschoof, liep de boel in het honderd. Zoals Dolly al gezien had, was de bak inderdaad te vol. Toen Lucy de deksel verschoof, zagen twintig hagedissen een kans op vrijheid en minstens zes van hen schoten als duveltjes naar buiten.

“Hé, stop!” riep Lucy geschrokken en ze sloot snel het deksel.

J.J. maaide met een jampotje naar een hagedis, maar de beestjes waren inderdaad watervlug en schoten er vandoor voordat ze goed en wel in de gaten hadden wat er gebeurde.

“Grijp ze!” riep Mike.

Carrie dook er op handen en voeten achteraan, maar stuk voor stuk waren ze foetsie. Twee zaten ergens in Freds kamer verstopt. Vier waren er onder de drempel door geschoten en spoorloos verdwenen.

“Potverdorie, nu heb je de poppen aan het dansen,” meende J.J. bezorgd.

Lucy keek eens naar het terrarium. “Je ziet niet dat er een paar uit zijn,” vond ze. Haar vader zou de ontbrekende diertjes vast niet missen. Dat was tenminste iets.

Mike sloeg boos met zijn vuist in zijn hand. “Nu hebben we nog geen hagedissen,” gromde hij. “Laten we het nog eens proberen. Nu haal ik de deksel er wel af.”

“Nee!” weerhield Lucy hem dringend. “Als er nog meer ontsnappen, valt het op.”

Op dat moment werd er dringend op de deur geklopt. Het teken van Nicole dat er onraad dreigde. Ze schrokken er allemaal van.

“Weg hier,” siste Mike.

In de verte hoorden ze reeds de verdragende stem van Dolly, die iets bazelde over stijlvol en voornaam.

Lucy stampvoette gefrustreerd. Waarom hadden ze toch elke keer zo'n pech? Nog eenmaal keek ze achterom naar de bak. Toen haalde ze haar schouders op. “Jammer,” mompelde ze berustend, terwijl ze achter de anderen aan spurtte. Maar het plan was nog niet in het water gevallen. “We kunnen morgen wel een paar nieuwe vangen,” zei ze tegen Mikes rug. “In de duinen sterft het ervan.”

Het idee was te mooi om te laten varen.

“Jandorie, wat zijn die beesten snel!” Beteuterd keek J.J. naar de duinpan. Heel even had hij daar een groene flits gezien. Als het een hagedis was geweest, dan was het de enige, die zich in het volle daglicht had laten betrappen.

De hele middag waren ze op jacht geweest zondereen enkele hagedis te ontdekken. Laat staan dat ze er een hadden kunnen vangen.

“Ik ben het zat!” riep Carrie uit. “Ik heb wel wat beters te doen.”

Lucy had ook geen zin meer. “Laten we maar ophouden,” vond ze moedeloos. Ze had lang genoeg op handen en voeten door het hete zand gekropen.

Gezamenlijk slenterden ze terug naar het hotel. Deel één van het plan was mislukt. Daar moesten ze wat anders op verzinnen. Als er echt niets anders op zat, dan was een nieuwe strooptocht in pa Rozebottels terrarium de enige mogelijkheid. Ondertussen konden ze wel alvast verder gaan met Fase Twee! Nu was het J.J.'s beurt.

“Denk erom,” sprak Lucy hem toe, “datje niet gaat lachen.”

Daar was overigens niet veel kans op. J.J. werd er knap zenuwachtig van. “Stel je voor dat ze me niet geloven,” probeerde J.J. op het laatste moment terug te krabbelen. Hij was toch zeker geen partij voor vijf potige hockeysters?

“Wees niet zo'n watje,” beet Mike hem toe. “Natuurlijk geloven ze je. Als je het maar overtuigend brengt. Je moet vooral niet laten merken dat je bang voor ze bent.”

Ja, dacht J.J., dat kon Mike makkelijk zeggen. Hij was minstens twee koppen groter. Waarom kon Mike het niet doen?

“J.J.!” riep Lucy ongeduldig.

“Nou, vooruit dan maar,” gaf J.J. toe. “Maar ik moet eerst ma helpen. Ik zal ze straks wel gaan zoeken.”

“Mooi niet!” Uitstel zat er niet in en afstel al helemaal niet. Lucy had het vijftal in de peiling en duldde geen getreuzel. “Daar zijn ze,” wees ze. “Sta geen wortel te schieten, soepstengel. Een betere kans krijg je voorlopig niet.” En ze gaf J.J. een ferme zet in de goede richting.

Achter het hotel stonden de hockeysters slagen te oefenen.

Met lood in zijn schoenen maakte J.J. zich op voor zijn aandeel in het plan.

De keuze voor J.J. was volmaakt logisch. Met hem hadden de meisjes nog geen ruzie gehad. Ze wisten tenslotte niet dat het zijn lab was geweest, dat ze overhoop hadden gehaald. J.J. kwam met zijn tengere postuur en de goedige, grijsblauwe ogen heel geloofwaardig over. En dus was J.J. de pineut.

Nonchalant slenterde J.J. naderbij. Met zijn handen in de zakken leunde hij tegen de schuur en volgde hun verrichtingen.

“Ik zou de bal maar niet in de struiken slaan,” merkte hij tussen neus en lippen op, toen er een bal zijn kant op kwam.

“Hoezo?” vroeg Charlotte die het uit de koers geraakte exemplaar terug kwam halen.

“Hagedissen, hè,” bromde J.J. en hij tuurde nonchalant naar zijn schoenen.

“Hagedissen?” riep Charlotte uit. “Ajakkes. Heb je die hier?”

De anderen kwamen er nu ook omheen staan. “Horen jullie dat?” zei Charlotte. “Er lopen hier hagedissen rond.”

Eugenie slaakte een kreetje van afschuw.

“Zijn dat niet van die lange, glibberige dingen?” vroeg Dorothea.

Niemand antwoordde.

“Hagedissen doen helemaal niets,” zei Marie-Louise stoer.

“Moet je niet zeggen,” vond J.J. die, nu hij eenmaal bezig was, zijn rol voortreffelijk speelde. “Er zitten erbij die giftig zijn.”

“Giftig?” kreet Marie-Louise. “Welke zijn dat dan?”

“Je kunt ze herkennen aan hun kleur,” meldde J.J. ter zake kundig. “Geelgroen zijn ze, en een centimeter of twintig lang. Daar moet je voor oppassen.”

Een rilling ging door het gezelschap. Hagedissen waren al eng. Van giftige hagedissen kregen ze helemaal de bibbers.

“Ze zijn dol op donkere plekjes,” ging J.J. verder. “Struiken, donkere kelders, onder bedden.”

“Onder bedden?!” klonk het in koor. “Je kunt het het beste 's avonds even controleren,” ging J.J. verder.

“Dat durf ik nooit!” griezelde Eugenie. “Oh, wat een akelig rothotel. We zitten hier midden in de rimboe en het is nog gevaarlijk ook.”

“Ik ga vanavond meteen mijn vader bellen,” riep Marie-Louise uit. “Hij zal weleens een hartig woordje met de leiding wisselen en ervoor zorgen dat we hier wegkomen.”

“Ik geloof er niks van!” Dat was Anne-Laura. “Volgens mij bestaan er helemaal geen giftige hagedissen. Niet in Nederland tenminste.”

Marie-Louise twijfelde. “Je staat ons toch niets wijs te maken, hè?” sprak ze dreigend en ze keek J.J. strak in de ogen.

J.J. slikte. Hier was hij al bang voor geweest. Benauwd keek hij op naar Marie-Louise, die als een bovenmaatse furie boven hem uittorende. Het kostte hem heel wat moeite haar te blijven aankijken, maar zijn hachje stond op het spel en dus hield hij verbeten vol. “Mij maakt het niet uit of jullie het geloven of niet. Ik zeg het alleen maar. Kan ik het helpen dat die beesten met dit warme weer beschutting in huizen gaan zoeken?”

Zijn nonchalante houding gaf de doorslag. Angst en onzekerheid stonden op de gezichten te lezen en J.J. haalde opgelucht adem. Tjonge, dat had niet veel gescheeld. Voldaan bekeek hij het effekt van zijn woorden.

Voor de meisjes had het spelletje hockey zijn glans verloren. Het enige dat hen nog interesseerde, waren de kruipende gevaren die overal op de loer konden liggen. Schichtig stonden ze op een kluitje naar het struikgewas te turen.

J.J. vond dat hij zijn taak voorbeeldig tot een eind had gebracht en liet hen in hun sop gaar koken. “Tot ziens maar weer,” zei hij. “En goed opletten, hè?”

Met een tevreden glimlach voegde J.J. zich even later bij de anderen. “Ze bijten,” grinnikte hij. “Een fluitje van een cent.” Nu hij alles achter de rug had, was hij zo dapper als wat.

Lucy gaf hem een goedkeurend schouderklopje. “Dat heb je prima gedaan,” prees ze.

“Waarom kunnen we het hier niet bij laten?” vroeg Nicole zich af. “Het is ook leuk om ze alleen maar bang te maken.”

Mike protesteerde. “Nee, hoor!” riep hij uit. “Ik wil ze de schrik van hun leven bezorgen. Zonder hagedissen is er niets aan.”

Lucy knikte instemmend. “Laten we eerst even afwachten of pa iets merkt,” stelde ze voor. “Ziet hij niets, dan proberen we het opnieuw.”

Die suggestie vond alom bijval. Daarna ging ieder zijns weegs.

Lucy, Carrie en Nicole togen naar het dorp om zichzelf eens op een lekker ijsje te trakteren. J.J. zocht zijn laboratorium weer op en Mike besloot eveneens naar het dorp te gaan. Om Jasper op te zoeken. Wie weet kon hij wat slagen van hem leren.

HOOFDSTUK 8

In de keuken van hotel Rozebottel stonden drie appeltaarten af te koelen op de aanrecht. Het was het dessert van die avond. Vier hagedissen zaten op de schalen en koesterden zich in de warmte. J.J., die de keuken binnenkwam op zoek naar iets lekkers, zag ze meteen en verschoot van kleur.

Coba had ze niet in de gaten. Annie stond de keukenkastjes af te soppen en bracht haar tegelijkertijd op de hoogte van allerlei spannende nieuwtjes.

“Het is niet waar?” riep Coba uit. “Van wie heb je dat gehoord?”

“Van de bakker,” antwoordde Annie. De bakker was net een soort dorpsomroeper en wist altijd feilloos wat er allemaal gebeurde. “Hij heeft het van de overburen,” voegde Annie eraan toe. “Zij hebben het met eigen ogen gezien.”

“Tjonge jonge,” zuchtte Coba. “Het is me wat. Zo'n aardig vrouwtje.” En met een geroutineerd gebaar gooide ze een stolp over de taarten en schoof ze, zonder echt te kijken, met dienblad en al de koelkast in.

Ze deed het zo snel en onverwacht dat ze zelfs de hagedissen verraste en eenmaal in de koelkast verstijfden de diertjes langzaam. Door de kou zaten ze bewegingloos naast de taarten en verroerden zich niet meer totdat warmte hen in staat zou stellen hun lijfjes te bewegen. J.J. sloop zachtjes de keuken uit en lachte in zijn vuistje.

Die middag deed Fred Rozebottel een onaangename ontdekking. Hij miste hagedissen! Zes van zijn troeteldiertjes waren zomaar verdwenen. Zoals de meeste terrariumbezitters wist Fred precies hoeveel reptielen er in de bak zaten. Ze hadden zelfs namen. Glansoogje en Groentje, Witbuikje en Bobbelkop, Speedy en Spikkel. Ze waren weg. Foetsie. Verdwenen.

Fred haalde Dolly erbij. “Luister eens, schat, jij hebt toch niet... Ik bedoel, toen je zei dat er te veel waren... Je zult toch niet...”

Dolly keek niet-begrijpend van Fred naar de bak en van de bak weer naar Fred.

“Ze zijn weg!” zei Fred toen. “Zes stuks. Zomaar verdwenen.”

“Nee, toch!” riep Dolly uit. “Hoe kun je ze nou laten ontsnappen? Stel je voor dat de gasten het merken.”

“Ik heb ze niet laten ontsnappen,” reageerde Fred verbolgen. “Ik geef je op een briefje dat er gisteravond nog twintig in zaten en daarna heb ik de bak niet meer aangeraakt.”

Dat was vreemd en Dolly fronste haar wenkbrauwen. “Bah, wat vervelend. Heb je gezocht?”

Dat had Fred zeker. “Nergens te vinden,” zei hij.

“Tja,” zei Dolly. “Dan kan ik er ook niets aan doen. Met een beetje mazzel zijn ze het bos ingerend en zien we ze niet meer terug.”

Maar die voorspelling zou helaas niet uitkomen. Het avondeten zou dit keer opgeluisterd worden door een bijzondere voorstelling. Het werd een maaltijd met een (hagedisse)staartje.

Iedereen was een beetje lamgeslagen die avond. De hitte hield nu al zo lang aan dat je er een beetje suf door werd. De gesprekken waren niet zo levendig als anders en iedereen werkte automatisch zijn eten naar binnen.

Lucy had geen trek en at met lange tanden. Er stond spaghetti op het menu. Gewoonlijk een van haar favoriete kostjes. Dit keer kon het haar niet bekoren.

Nicole was bij het raam gaan zitten, hopend op slechts het geringste briesje.

Carrie had zo'n dorst dat ze in haar eentje de halve waterkan al had leeggedronken.

“Laat je ook nog wat voor ons over?” bromde Nicole geprikkeld.

“Ga maar nieuwe halen,” gaf Carrie kattig terug. Iedereen was uit zijn doen en sjagrijnig. Dit keer bedienden Muis en Annie.

De vijf hockeysters zaten aan de tafel naast Lucy, Carrie en Nicole en aten in stilte.

De twee groepen negeerden elkaar. Het was gewoon te warm om onaangenaamheden uit te wisselen. Bovendien hadden de hockeysters wel wat anders aan hun hoofd. Marie-Louises vader zat in vergadering en ook de coach was onbereikbaar. Een lichte paniek nam bezit van hen. Als er straks maar geen hagedis onder hun bed zat. En wat zou er gebeuren als je gebeten werd?

“Durven jullie straks naar boven?” vroeg Eugenie zachtjes. Een rilling ging door de groep.

“Als je gebeten wordt, ga je dan dood?” fluisterde Dorothea.

“Ze zullen toch wel een tegengif hebben?” hoopte Charlotte. “Ik bedoel, als er hier zoveel gevaarlijke hagedissen rondlopen, dan zal dat toch wel, denken jullie niet?”

J.J. schoof aan bij Lucy, Carrie en Nicole.

Lucy trok verwonderd een wenkbrauw op. J.J. zocht zelden, uit eigen beweging, hun gezelschap. “Wat kom je doen?” vroeg ze dan ook.

J.J. was te zeer opgewonden om zich door die onvriendelijke opmerking te laten ontmoedigen. “Jullie raden nooit wat ik vanmiddag gezien heb,” fluisterde hij opgetogen. Even keek hij schichtig naar de hockeysters. Maar daar had niemand iets in de gaten. “Ik weet waar de ontsnapte hagedissen zijn,” siste J.J.

“Dat meen je niet!” reageerde Carrie verheugd. “Waar dan?” vroeg Lucy.

“In de koelkast,” grinnikte J.J. “Op een schaal met appeltaarten. Vanmiddag kwam ik de keuken in en toen zag ik ze. Ze zaten pal naast de dampende taarten. Vier stuks in totaal. Toen opeens gooide Coba er een dekschaal over. Ze merkte helemaal niets. De hagedissen zitten vast nog steeds onder die schaal gevangen.”

“Joepie,” kreet Carrie zachtjes.

“We moeten die schaal te pakken zien te krijgen,” fluisterde Lucy.

“Welnee,” lachte J.J. “Dat is juist het mooie. We krijgen straks appeltaart. Als toetje. Het enige dat we moeten doen, is ervoor zorgen dat de tafel van die krengen het eerst is afgeruimd. Muis zet dan automatisch de schaal daar neer.”

Dat was reuze simpel en Lucy wreef zich in de handen van pret. “Tjonge, wat een mazzel,” giechelde ze. “Ik kan bijna niet wachten. Wat zullen ze schrikken.”

De stemming aan tafel was veranderd. Weg was de hangerigheid en hun slechte humeur. Nu heerste er gespannen verwachting.

“Weet Mike het al?” vroeg Lucy zachtjes.

J.J. knikte en wisselde een blik van verstandhouding met zijn tweelingbroer een paar tafels verder.

In de keuken had Coba het dienblad met de taarten uit de koelkast gehaald. Onder de stolp zogen de hagedissen de warmte op als sponzen en keerde het leven terug in hun ledematen. Het was trouwens toch een wonder dat ze nog leefden. Gelukkig waren de deksels oud, net als alles in het hotel. Ze sloten niet overal goed aan, zodat er zuurstof door de minuscule kieren kon sijpelen.

Terwijl de temperatuur onder de stolp langzaam steeg, werden de hagedissen aktiever. Ze begonnen zich te bewegen, verkenden hun gevangenis en sprongen algauw tegen het zware sierdeksel op. Het was donker om hen heen en onaangenaam. Hagedissen houden niet van appeltaart.

Een schok van angst ging door de gladde lijven toen Muis het dienblad pakte en het naar de eetzaal droeg. Alleen de tafel van de vijf hockeysters was al afgeruimd en dus zette Muis het blad daar neer.

Onder de stolp waren de hagedissen panisch van angst. Ze holden rond en sprongen zo hard tegen het deksel dat je de geluidjes zelfs kon horen.

“Ie!” Dorothea maakte een verstikt geluidje. “Zagen jullie dat?” wees ze. “Dat deksel bewoog!”

Marie-Louise gromde geïrriteerd. “Stel je niet aan,” zei ze. “Dat is verbeelding.”

Toen hoorden ze allemaal een zacht getik.

“Oh ja?” zei Dorothea. “En wat was dat dan?”

Marie-Louise zuchtte wanhopig. “Hij staat af te koelen, sufferd,” beet ze haar toe, denkend aan haar vaders auto die ook tikte als ze een eind gereden hadden.

Dat vond Dorothea pas een domme opmerking. Een toetje was toch geen auto? Toetjes tikten niet. Als ze meer lef had gehad, was ze ertegen ingegaan, maar dat had ze niet, dus hield ze haar mond. Marie-Louises woord was wet. Marie-Louise had altijd gelijk. Waarom eigenlijk? dacht Dorothea ineens. Een opstandig trekje in haar begon zich te roeren.

Lucy, Carrie en Nicole keken naar het dienblad en hadden de grootste moeite niets te laten merken. Lucy mat zich een verveelde houding aan. Carrie deed haar uiterste best niet in lachen uit te barsten. Ze vermeed de blikken van de anderen en tuurde strak naar het plafond. Muis kwam aanlopen met een slagroomspuit. De spanning steeg en hing voelbaar in de lucht. Maar Muis was zich nergens van bewust.

Er hing een roze gloed om Muis heen. Haar wangen gloeiden. Haar ogen schitterden als diamantjes en dat had helemaal niets met de warmte te maken. Kennelijk was er iets fijns met Muis gebeurd. Ze straalde als een zonnetje. Maar er was niemand die het zag.

“Wat is er toe?” vroeg Lucy onschuldig.

“Appeltaart,” antwoordde Muis.

“Lekker,” piepte Nicole en ze beet op haar lip om niet in lachen uit te barsten.

Toen trok Muis het deksel omhoog. Op de appeltaarten staken de vier hagedissen fel geelgroen af.

Charlottes ogen puilden uit. Dorothea's mond vertrok en Lucy, Carrie en Nicole juichten verrukt.

Minstens een seconde lang bleven de hagedissen doodstil zitten, alsof ze niet konden geloven dat ze niet langer gevangen zaten. Toen sprongen ze verheugd vier kanten uit.

Eugenie slaakte een doordringende, snerpende gil. Anne-Laura begon als een wilde om zich heen te slaan en Marie-Louise zat te schreeuwen alsof ze vermoord werd. “Help! Help! Doe iets. Hij bijt. Hij bijt!”

Een van de hagedissen was namelijk op haar hoofd beland en zat verstrikt in het rode haar.

Marie-Louise leek wel een galmende misthoorn.

Lucy, Carrie en Nicole dachten dat ze erin bleven en lagen bijna onder tafel van het lachen.

“Hij vindt je aardig,” proestte Lucy en ze stikte bijna in haar eigen gegier.

De hele eetzaal had zich geschrokken rond de tafel van de hockeysters verzameld en iedereen praatte door elkaar. Op Marie-Louises hagedis na waren ze allemaal al verdwenen.

Het was zo snel gebeurd dat de andere gasten de diertjes niet eens gezien hadden, maar de paniek verspreidde zich snel. Iedereen stak elkaar aan en begon nerveus te roepen en gebaren.

Mathilde was er helemaal akelig van, en overstuur. Dat beweerde ze tenminste. Ze riep om vlugzout, ruïneerde haar lila coiffure en wankelde.

Mocht er iemand naar Fräulein Bertha gekeken hebben dan zou hij een geamuseerd vonkje in haar ogen ontdekt hebben. Het was maar een piepklein vonkje en Bertha wist zelf niet eens dat het er was. Het was een klein sprankje humor, tot nu toe verstikt door verzuring en verbittering, maar toch. Het was er. Ze vermaakte zich beter dan in jaren.

Fred Rozebottel duwde resoluut de hysterisch gillende mensen opzij en werkte zich naar voren. “Bobbelkopje,” riep hij verheugd. “Daar ben je dan. Kom maar bij papa.” Rustig pakte hij het hagedisje op en wreef het zachtjes over zijn geschubde rug.

“Pas op!” krijste Marie-Louise. “Hij is giftig!”

Fred keek haar met grote, verwonderde ogen aan. Wat een vreemd meisje. Zijn Bobbelkopje giftig? Hoe kwam ze daar nu bij!

“Hagedissen zijn niet giftig,” zei Dolly en ze drong zich tussen Lucy en de meisjes. “Wie heeft je dat wijsgemaakt?”

Marie-Louise sloot haar mond en het geloei hield op.

Marie-Louise was niet gek. Lucy, Carrie en Nicole lachten zich een maagkramp. Mike stond zich de tranen uit de ogen te wissen. De hilariteit van de Rozebottels was haar niet ontgaan. Marie-Louise wist best wanneer ze in de maling werd genomen. Ze spuwde vuur van vernedering en machteloze woede.

Onderzoekend speurde ze de kring rond en stak toen beschuldigend haar wijsvinger uit. “Hij! Hij daar. Hij zei dat ze giftig waren.” Ze rilde opnieuw van ontzetting en was nog steeds niet helemaal bekomen van het griezelige, glibberige gevoel op haar hoofd.

J.J. maakte zich zo klein mogelijk, maar het was te laat. Hij was al als dader aangewezen. Hij vervloekte Lucy. Hij vervloekte de hagedissen en hij vervloekte zichzelf omdat hij zich had laten overhalen.

Lucy, Carrie en Nicole hikten nog wat na, maar voorvoelden reeds het naderend onheil.

Dolly zag wel dat de appeltaart een verloren zaak was nu tal van pootjes erdoor gewoeld hadden. Ze besloot de crisis stap voor stap te beteugelen. “Wat dacht u van een lekker kopje koffie van het huis om van de schrik te bekomen?” stelde ze voor. “Mag ik u uitnodigen naar de salon te gaan?” Dolly wist altijd erg mooie namen te verzinnen voor de versleten zitkamer.

Door de algehele opwinding was iedereen wel aan een versterking toe. In het kielzog van de gasten trachtten ook de kinderen Rozebottel onopvallend de deur te bereiken, maar dat plan ging niet door.

“Hier blijven, jullie,” beval Dolly. “Allemaal zitten. Mike, J.J., Muis, jullie ook.”

“Ik heb er niks mee te maken,” zei Muis prompt, daarmee aangevend dat de anderen dus wel onder één hoedje speelden.

“Is dat waar?” vroeg Dolly.

Lucy kon niet anders dan knikken. Ze kon Muis wel wat doen.

Allemaal tegelijk probeerden ze het gebeurde goed te praten, maar Dolly sloeg hard met haar vuist op tafel.

“Mond houden, jullie! Ik hoef niet eens te weten hoe en waarom het gebeurd is,” bulderde ze. “Het kan me niets schelen hoe vervelend ze waren en dat jullie het niet zo bedoeld hebben en al die andere flauwekul. Het moet nu maar eens afgelopen zijn! Jullie gaan geen van allen vanavond naar de disco. Het is toch niet te geloven! En de eerste de beste die hiertegen durft te protesteren, heeft een maand huisarrest!”

Het was muisstil. De woorden bestierven hen op de lippen. Je kon een speld horen vallen. In de hal achter de receptie gaf de grote koekoeksklok zeven slagen.

Zonder er nog verder woorden aan vuil te maken, stond Dolly op en liet hen alleen.

HOOFDSTUK 9

“Is iedereen klaar?” vroeg Marie-Louise ongeduldig.

“Anne-Laura is nog boven,” antwoordde Charlotte.

“Het zijn ook altijd dezelfden,” vond Marie-Louise, maar ze was niet echt boos dat ze op haar moesten wachten. Dit gaf Marie-Louise mooi de gelegenheid om te pronken met haar kleren. En om Lucy, Carrie en Nicole enkele hatelijkheden toe te voegen.

Het drietal deed Mens-erger-je-niet in de hal. Maar de stemming was bedrukt. Pa Rozebottel had hen zojuist nog een standje gegeven. Dapper poogden ze een hooghartig stilzwijgen te bewaren. Ze deden net of het spel hun aandacht gevangen hield. Maar de teleurstelling was groot. Was er eindelijk een leuke disco in het dorp, mochten ze er niet heen.

“Wij gaan naar de disco,” zong Marie-Louise treiterig. “Wij gaan naar de disco. Jullie mogen lekker niet.” Het gaf haar genoegdoening voor de stunt met de hagedissen.

Lucy liet het niet over haar kant gaan en probeerde nog wat zout in de wonden te wrijven. “Hoei. Hoei,” riep ze zachtjes. “Hagedissen! Hoei. Hoei.” De imitatie van een misthoorn was heel natuurgetrouw.

“Boontje komt om zijn loontje,” siste Marie-Louise wraakzuchtig. “Wij hebben geen straf. Wij zijn veel te slim om ons te laten betrappen.” Ze grijnsde breeduit. “Jullie zullen je wel kapot vervelen?” zei ze alsof ze overliep van medeleven.

“Helemaal niet!” loog Carrie. “Mens-erger-je-niet is juist leuk.” Dat was natuurlijk niet waar. Ze zouden dolgraag naar de disco gaan. Het was een bittere pil. En hartstikke oneerlijk.

Anne-Laura kwam de trap af. “Sorry hoor, ik kon mijn oorbellen nergens vinden. Oh, wat zien jullie er prachtig uit!”

Ze bewonderden elkaar uitgebreid.

“Waar heb je dat rokje gekocht?” riep Charlotte afgunstig.

“Dat zeg ik niet,” zei Anne-Laura, bang dat Charlotte dan precies dezelfde zou kopen.

“Beeldig bij die varkensbenen,” fluisterde Lucy.

Haar commentaar vermaakte de anderen zeer.

“Eugenie ziet er ook zo enig uit,” verzuchtte Anne-Laura, die niets had gehoord.

“Jammer alleen van die blubberkin,” siste Lucy opnieuw sarcastisch.

Carrie en Nicole giechelden.

Marie-Louise wierp nog een laatste goedkeurende blik in de spiegel boven de schoorsteenmantel. “Kom op, laten we ons in het feestgedruis gaan storten,” riep ze vrolijk. “Oh, ik heb echt zin om te dansen! En er zijn natuurlijk mááássa's leuke jongens.” Ze keek tevreden naar de drie meisjes achter het Mens-erger-je-niet-bord.

“Wij zijn niet van die jongensgekken,” katte Lucy.

“Ach nee? Nou, we zullen aan jullie denken,” zei Marie-Louise spottend. “Had ik al verteld dat er een band speelt?”

Met veel lawaai en gelach maakte het vijftal aanstalten om te vertrekken. Toen vloog de voordeur open en door de deur kwam Jasper van Zuilen.

“Oooh!” Een diepe zucht ging door het gezelschap.

“Jasper,” fluisterde Marie-Louise ademloos. “Kom je iemand ophalen?”

“Dat klopt,” antwoordde Jasper en vijf meisjes hielden vol verwachting hun adem in. Je kon bijna horen wat ze dachten: Ik, ik, ik. Alsjeblieft laat hij voor mij gekomen zijn. Allemaal deden ze een schietgebedje.

Jasper keek hen verwonderd aan. Ze dachten toch zeker niet dat hij voor hen kwam? Toen ging zijn blik naar boven en verhelderde zijn gezicht.

Marie-Louise keek eveneens naar boven. Zoals altijd volgden Charlotte, Eugenie, Dorothea en Anne-Laura haar voorbeeld. Lucy volgde hun blik en gaf Carrie een ferme por. Nicole slaakte een opgewonden kreetje.

“Wauw!” riep Jasper bewonderend.

“Allemachtig!” bracht Lucy uit.

“Wel verd...” kraste Marie-Louise.

Boven aan de trap stond Muis. Ze zag eruit als een plaatje. Een zwartfluwelen diadeem hield haar licht golvende haar op zijn plaats. De eenvoudige tricotjurk was ook zwart, met als enige versiering een grote, kleurige broche van Dolly. Eronder droeg ze zwarte ballerina's. Door de donkere kleding leek haar haar nog blonder en haar blauwe ogen straalden. Nog nooit was Muis zo mooi geweest. Ze leek net een blonde fee.

Langzaam daalde ze de trap af. Het was een entree om van te dromen en alle aanwezigen waren sprakeloos.

“Dag, Jasper,” zei ze verlegen. “Zullen we maar gaan?”

Jasper keurde de andere meisjes geen blik meer waardig en haastte zich om de deur voor Muis te openen.

Toen waren ze weg en hadden de hockeysters het nakijken.

“Dat achterbakse kleine kreng!” hijgde Charlotte.

Marie-Louise had er geen woorden voor. Woede en teleurstelling deden de kleur uit haar gezicht wegtrekken en ze keek strak naar haar schoenen.

Lucy juichte inwendig. Hoera voor Muis! 1 - 0 voor de Rozebottel s. Het was haar dan toch gelukt. Het was dat ze het met haar eigen ogen had gezien, anders zou Lucy het nooit geloofd hebben. Muis had een vriendje! Toen begon ze geestdriftig te applaudisseren. Carrie en Nicole volgden enthousiast haar voorbeeld.

Muis intussen kon het ook maar nauwelijks geloven. Trillend van de zenuwen en van opwinding zat ze bij Jasper achter op de fiets. Het leek wel een droom. Trouwens, de hele dag was een droom geweest. Vanaf het moment dat Jasper had opgebeld, was alles in een waas aan Muis voorbij getrokken. Ze voelde zich mooi en onoverwinnelijk en tegelijkertijd was ze doodsbang iets verkeerd te doen. Wat moest ze zeggen? Wat moest ze doen? Als ze maar geen flater sloeg. Dan zou hij haar vast stom vinden en spijt hebben dat hij haar had meegevraagd. Alles bij elkaar was het tamelijk verwarrend en nogal overweldigend. Wat raar om je het ene moment geweldig te voelen en twee seconden later doodsbang.

“Heb je er zin in?” vroeg Jasper die kennelijk niet door dergelijke gedachten werd geplaagd.

“Heel veel zin,” zei Muis tegen zijn brede rug.

Ze hield zich met moeite in evenwicht op de bagagedrager. Vastpakken durfde ze hem niet. Stel je voor.

Jasper maakte een bocht en Muis gleed bijna van haar zitplaats. “Hou me maar stevig vast,” riep hij alsof hij haar gedachten had geraden.

Muis twijfelde. Aarzelend sloeg ze haar arm om zijn middel en ze bloosde tot in haar hals.

Een rode blos prijkte de hele avond op haar wangen. Trots als een pauw liep ze aan Jaspers arm en zag tot haar grote genoegen heel veel bekenden. Vriendinnen van school. Meisjes van de softbalploeg. Met ongeveinsde belangstelling keken ze naar Jasper. “Goeie genade,” zei iedereen. “Wie was dat? Hoe komt Muis aan zo'n stuk?”

Muis gedroeg zich alsof het de normaalste zaak van de wereld was dat zij de grootste spetter van de avond aan de haak had geslagen. Maar haar grootste overwinning kwam toen de vijf hockeysters arriveerden. Afgunst en woede viel op de gezichten te lezen, terwijl Muis rondzwierde in de armen van Jasper en een triomfantelijk lachje hun kant op zond. Zo, net goed! dacht Muis. Die keken even goed op hun neus. Vriendinnen worden hoefde voor Muis niet meer. Noch verspilde ze gedachten aan de oude of De Nieuwe Muis. Deze avond was voor De Echte Muis en die was helemaal zo slecht nog niet.

Muis had de avond van haar leven. Ze danste en ze lachte. De danswedstrijd wonnen ze niet, maar dat maakte Muis niets meer uit. Een derde plaats was ook mooi. Met Jasper was alles prachtig. Ze voelde zich net Assepoester. Pas toen het tijd werd om naar huis te gaan, viel ze stil. Zou hij haar zoenen? vroeg ze zich af. Ze wist helemaal niet hoe dat moest. Natuurlijk had ze het weleens op tv gezien, maar dat was toch anders. Stel je voor dat hij dat zou merken en ze afging als een gieter.

In hotel Rozebottel hield Lucy zich bezig met hetzelfde probleem, alleen zag zij de zaken iets anders. Muis moest om elf uur thuis zijn, dus had Lucy haar wekker op elf uur gezet. In het souterrain sjorde ze Carrie en Nicole uit bed.

“Verdorie,” mopperde Carrie. “Weet je wel hoe laat het is? Waarom maak je ons wakker?”

“Muis komt zo thuis,” verklaarde Lucy.

“Wat zou dat?” bromde Carrie.

“Dat zou een heleboel,” vond Lucy. “Ik wil zien of ze zoenen!” En ze glimlachte ondeugend.

Carrie ging rechtop zitten en begon te grinniken. “Dat wil ik ook wel zien,” giechelde ze.

Nicole stond al opgewonden een ochtendjas aan te trekken.

Stilletjes slopen ze naar boven en zochten een goed plekje bij het open raam. De gesloten gordijnen onttrokken hen aan het gezicht, maar door een kier zouden ze alles uitstekend kunnen zien.

“Daar heb je ze al,” wees Lucy. Het lichtje van Jaspers fiets kwam langzaam naderbij.

“Volgens mij zoent hij haar niet,” zei Carrie. Ze vond het maar een onsmakelijke gedachte dat iemand Muis zou kussen.

“Natuurlijk wel,” wist Nicole. “Dat doen ze altijd. Dat is romantisch.”

“Ik geloof er niks van,” meende Carrie. “Daar lijkt me echt niks aan.”

“Zullen we wedden?” vroeg Lucy, altijd in voor een gokje. “Ik zeg dat hij haar zoent.”

“Ik ook,” viel Nicole haar bij.

“Waar wedden we om?” vroeg Carrie.

Lucy dacht even na. “De verliezer moet morgen de hele dag doen wat de winnaar zegt.”

Carrie twijfelde even. “Oké,” zei ze toen, overtuigd van haar gelijk. “Let op mijn woorden. Je zult zien dat hij haar niet zoent.”

Jasper en Muis hadden inmiddels het bordes bereikt en Jasper zette zijn fiets tegen de muur. Muis stond handenwringend te wachten en had haar ogen zedig neergeslagen.

Een beetje stuntelig voegde Jasper zich bij haar. “Ik... eh, ik vond het wel een leuke avond,” hakkelde hij.

“Ik ook!” zei Muis en ze wiebelde zenuwachtig heen en weer. Opeens wisten ze niet meer wat ze tegen elkaar moesten zeggen. Wanhopig zocht Muis naar woorden om de loodzware stilte te doorbreken.

Ook Jaspers gebruikelijke flair liet hem in de steek. Op zoek naar hulp keek hij een tikje wanhopig in het rond. “Ik moest maar eens gaan,” zei hij toen abrupt.

Carrie, die dacht dat ze buit al binnen had, begon triomfantelijk te glimlachen.

Toen deed Jasper houterig een paar passen naar voren en pakte Muis plompverloren beet.

Muis schrok ervan, maar hief toch verwachtingsvol haar gezicht op, en ja hoor!

Jasper boog zich naar voren en kuste haar vol op de mond.

“Jasses!” riep Carrie boos. “Moet je zien wat klef! Degene die dat bij mij probeert, krijgt een gigantische hengst.”

“Ssst,” siste Nicole en ze keek met grote ogen naar het tafereel.

“Wij hebben gewonnen,” zong Lucy zachtjes.

“Is het niet romantisch?” kweelde Nicole. “Net als op tv.”

Carrie had moeite haar nederlaag te erkennen en begon, bij wijze van imitatie, vol overgave haar eigen hand te zoenen. Ze maakte volop smakkende geluidjes, zodat Lucy en Nicole hun neus dichtknepen om het niet hardop uit te proesten.

Muis verkeerde gelukkig in zalige onwetendheid over dit alles en bevond zich in een innige omhelzing. Zoenen was helemaal niet moeilijk, dacht ze. Het was wel een beetje vreemd, maar moeilijk? Nee, dat kon ze niet zeggen.

Eindelijk liet Jasper haar los en ging verlegen een stapje achteruit. Ze waren allebei opgelucht. “Wil je met mij gaan?” vroeg Jasper toen.

“Oh, Jasper!” riep Muis verrukt en iets te hard. Geschrokken van haar eigen reaktie dempte ze snel haar stem. “Dat wil ik wel,” zei ze zachtjes.

Jasper glimlachte breed. “Goed,” zei hij. “Kom je morgen naar het hockeyen kijken?”

“Ja,” zei Muis. “Nou en of!”

Toen plantte Jasper nog een laatste kus op haar mond en even later zag ze het rode achterlicht van zijn fiets in de nacht verdwijnen. Doordrenkt van een roze geluksgevoel begaf Muis zich naar binnen en leunde ademloos tegen de deur. Oh, wat was hij geweldig. Zo knap en zo... Te gek! Wat zouden haar vriendinnen op school jaloers zijn! Wel jammer dat haar beste vriendin Carolien net op vakantie was. Het liefst zou ze meteen de telefoon pakken om haar van alle sappige details op de hoogte te brengen.

Toen hoorde ze rechts van zich een geluid en kwam de wipneus van Lucy in het zicht.

“Wat doe je daar?” vroeg Muis boos, maar ze kon het wel raden.

“Oh, Jasper!” zuchtte Lucy overdreven en Carrie begon opnieuw haar hand te kussen.

“Jullie hebben staan kijken!” riep Muis verontwaardigd. “Stelletje ellendige...”

“Muis! Ben jij dat?”

De stem van Dolly. Snel maakten Lucy, Carrie en Nicole zich uit de voeten en even later kwam Dolly de trap af.

“Waarom ben je nog op, mam?” vroeg Muis verbaasd.

“Ik heb geen rust voordat mijn dochter thuis is,” zei Dolly, die gewoonlijk vroeg onder de wol ging. Ze keek op haar horloge. “Het is al ruim over elven, jongedame.”

Muis trok een schuldig gezicht. “Ik wilde nog even afscheid nemen van Jasper,” verdedigde ze zich en ze bloosde.

“Oh,” zei Dolly stijfjes. “Juist!” En ze keek opeens met gemengde gevoelens naar haar oudste dochter. Gunst, dacht Dolly, ze wordt groot.

HOOFDSTUK 10

Die nacht pakten donkere wolken zich samen boven hotel Rozebottel . Letterlijk. Er ontstonden steeds meer wolken boven het kustgebied, zwaar van de regen. Om vijf uur 's ochtends flitsten de eerste bliksemschichten naar beneden, gevolgd door een dreigend gerommel, dat zwaar door de duinen rolde. Het bleke ochtendlicht werd tegengehouden door een donker wolkendek en om zes uur stortte een lawine van water zich naar beneden.

Het regende niet zomaar. Het goot! Het leek alsof er een gordijn van water naar beneden kwam.

Toen de Rozebottels opstonden, was het grasveld veranderd in een grote modderpoel. De regen geselde bomen en struiken en door het keukenraam kon je niet eens meer het kippenhok zien.

Ieders eerste reaktie was opluchting. Eindelijk koelte. Eindelijk frisse lucht. Pas aan het ontbijt begon duidelijk te worden dat de bui niet over zou drijven. Met bakken kwam het water omlaag. Voorlopig zou het niet ophouden en tot die tijd zat iedereen binnen vast.

“Wat een rotweer,” kankerde Fräulein Bertha op een beschuldigende toon, alsof Mathilde daar persoonlijk de hand in had gehad.

“Alle mensen,” bracht Mathilde uit. “Maar het is gelukkig wel een stuk koeler.”

Natuurlijk was haar vriendin het daar niet mee eens. “Het is hier te koud,” meldde Bertha ijzig. “Jongedame,” hield ze Carrie staande, die thee rondbracht. “Kan de verwarming niet aan?”

Carrie dacht van niet. “Die is 's zomers uit,” zei ze ietwat kortaf, omdat er nog meer mensen op thee wachtten.

Fraulein Bertha tuitte afkeurend haar lippen, teleurgesteld in de verwarming in het algemeen en Carries onbeleefde gedrag in het bijzonder. “Niet goed opgevoed, dat meisje,” meldde ze Mathilde, wier monoloog nu het onderwerp 'hoosbuien' behandelde. “Mijn man zaliger hield ook niet van regen. Daar kon hij niet tegen. Altijd direkt verkouden. Bij de eerste druppels al. En maar niezen. Dat kan toch niet gezond zijn. Zoveel regen, bedoel ik. Wat denk jij, Bertha?”

Bertha dronk haar thee en zweeg.

Toen opeens keek ze op. Door het raam naar de regen buiten. Het was alsof... Er kriebelde wat. Ze kreeg plotseling haast onbedwingbare zin naar buiten te lopen. Naar buiten te lopen en in een grote plas te trappen. De grootste plas die ze maar kon vinden. Bertha schudde woest haar hoofd. Wat was dat voor een rare gedachte? Hoe kwam ze er in vredesnaam bij? Kinderen deden zoiets. Slecht opgevoede kinderen. Zij toch zeker niet? Opnieuw schudde Bertha zich als een poedel.

“Voel je je wel goed?” vroeg Mathilde, die het zag.

“Ja,” zei Bertha aarzelend. “Ja, dat denk ik wel.”

Mathildes kopje thee bleef roerloos in de lucht hangen. Dit was de eerste keer. De eerste keer, voor zover zij zich kon herinneren, dat Bertha ergens aan twijfelde. Er was iets helemaal mis.

Dolly besloot tot een familieberaad. Werkelijk alles zat tegen. Vervelende gasten. De kinderen gedroegen zich slecht. Zelfs het weer werkte niet mee. Hoe moest dat nu met haar feest? “Nee!” zei Dolly verbeten tegen zichzelf. Haar feest zou niet in het water vallen. De reputatie van hotel Rozebottel stond op het spel. Ze zou de boel gaan organiseren alsof het een militaire operatie betrof. De kinderen moesten maar flink meehelpen. Als iedereen meedeed, zou het wel lukken. Ze moest maar meteen iedereen bijeenroepen. Met dit weer ging er toch niemand naar buiten.

“Ik kan niet,” jammerde Muis. “Ik zou naar het hockeyen gaan kijken.” Ze wrong wanhopig haar handen. Ze móest Jasper zien en zeker weten of hij het wel echt gemeend had gisteravond. Zou hij haar nog steeds leuk vinden of was het maar een lolletje geweest?

Dolly schudde haar hoofd. “Je wilt toch zeker niet door die hoosbui gaan fietsen?” riep ze uit. “Binnen vijf minuten ben je doornat. Je loopt nog een longontsteking op.”

“Ja maar, ik heb het Jasper beloofd,” sputterde Muis.

“Het hockeyen gaat heus niet door,” sprak Dolly bezwerend. “Denk toch eens na. De velden staan nu allemaal blank. Bel Jasper straks maar op en vraag of hij hierheen komt.” Het was een suggestie die Dolly veel beter aanstond. Dan kon ze een oogje in het zeil houden.

Eigenlijk wist Dolly niet goed wat ze met de situatie aan moest. Was Muis niet te jong voor een vriendje? Misschien moest ze het maar verbieden?

Lucy werd niet door twijfels geplaagd. “Hoeven we dan geen kamers schoon te maken?” vroeg ze hoopvol.

“Jawel,” zei Dolly. “Maar eerst gaan we even vergaderen. Fred!” riep ze. “Kom je ook?”

Vijf minuten later zat de hele familie, aangevuld met Carrie en Nicole, bijeen in de keuken. Coba schonk nog eens koffie in en Annie leunde tegen de aanrecht.

“Mooi,” vond Dolly tevreden, rondkijkend als een generaal die zijn troepen inspekteert. “Mike, haal je voeten van tafel. Luister nu allemaal even goed. Ieder van jullie krijgt extra taken voor het feest van zaterdag.”

Een ontevreden gemopper steeg op, waar Dolly overigens niet de minste aandacht aan besteedde.

Annie en zij zouden de boodschappen doen. Fred en Mike moesten de lampionnen en de feestversiering ophangen. Lucy, Carrie en Nicole konden de tafels dekken en het vuurwerk klaarleggen. J.J. zou Coba helpen in de keuken en zorgen voor de muziek. Muis moest de drankjes regelen. Iedereen wist dat daar, als het feest dichterbij kwam, nog duizend-en-een dingen bij zouden komen.

“Als het regent,” zei Dolly, “dan verplaatsen we de hele boel naar binnen en houden we het in de hal.”

Ergens in het huis klonken pianoklanken. Een of ander somber, klassiek stuk, net zo dreigend als de donkere wolken buiten.

“Horen jullie dat?” vroeg Carrie.

“Kennelijk heeft iemand de oude vleugel in de bibliotheek ontdekt,” zei Coba. “Vast Benige Bertha,” dacht Lucy.

Het bracht Dolly op een idee. “Waarom vragen we niet of ze piano wil spelen tijdens het feest?” opperde ze verrukt.

“Bah,” zei Mike. “Stomme pianomuziek. Ik vind er niets aan. Waarom draaien we geen hardrock?”

Maar Dolly was niet van plan om ieders mening te vragen. Pianomuziek was heel chique. Dat zou haar feest pas klasse geven.

“Gaan we barbecuen?” vroeg Lucy, overgaand op iets anders.

“Nee,” antwoordde Dolly. “We houden een lopend buffet. Onze gasten kunnen zichzelf bedienen van de heerlijkste Franse schotels.” Dolly wilde haar gasten imponeren. Barbecuen was veel te gewoon. Met de Franse keuken zou ze pas echt indruk maken op de hoge heren. Oh, het zou er allemaal heel stijlvol toegaan.

“Ja, maar wat eten we dan?” vroeg Mike die liever een goed stuk vlees had en niet te porren was voor allerlei Franse liflafjes.

“Soufflé,” antwoordde Dolly, “en Boeuf Bourgignon en Pommes Dauphinoise en geflambeerde pudding.”

“Wie z'n moeder?” bromde Mike. “Nou, dat lust ik niet, hoor.”

“Natuurlijk lust je dat wel,” reageerde Dolly boos. “Cultuurbarbaar,” grinnikte Lucy.

“Rustig maar, schat,” suste Fred. “Ik weet zeker dat iedereen de Buf... eh... dinges erg lekker zal vinden.”

Dolly kalmeerde en draaide nogmaals het hele programma af. “En denk erom,” zei ze tot slot, “dat er niets mis mag gaan.”

Zoals Lucy al voorzien had, bestond hun taak niet alleen uit tafels dekken. Nadat ze de kamers gedaan hadden, zond Dolly hen naar zolder om het daar opgeslagen meubilair af te soppen, zodat het tijdens het feest dienst kon doen.

Zuchtend en steunend gingen ze aan de slag.

“Zo'n feest is best leuk,” bromde Carrie. “Maar waarom moeten wij altijd alles doen?”

“Hoezo wij?” merkte Lucy doodleuk op. “Jij hebt de weddenschap verloren. Eigenlijk zouden we jou in je eentje aan het werk moeten zetten.”

“Ja zeg!” riep Carrie verontwaardigd, maar ze zag dat Lucy het niet meende.

Nicole niesde toen het stof van jaren in haar neusgaten drong.

Half verborgen onder spinnewebben keken de portretten van lang overleden voorouders hen aan. De kale peertjes aan het plafond verlichtten de enorme ruimte slechts ten dele en alles stond schots en scheef door elkaar. Oude dekenkisten, kandelaars met afgebroken armen, zwaar toegetakelde poppen, versleten kleden en dozen die niemand ooit opende.

“Tjonge, wat zou daar allemaal in zitten?” vroeg Carrie nieuwsgierig.

“Spullen van tante Emma,” antwoordde Lucy. “En dingen die nog veel ouder zijn.”

“Kunnen we niet even een kijkje nemen?” opperde Carrie.

“Straks,” oordeelde Lucy. “Mijn moeder kennende staat ze nu met een stopwatch beneden.”

Boven hun hoofden sloeg de regen met kracht tegen de dakpannen.

Op de trap klonk gestommel en even later stond Mike boven. Tussen zijn wenkbrauwen prijkte een boze frons.

“Je moet zeker helpen?” raadde Lucy, die wel begreep dat hij niet uit zichzelf naar boven kwam.

Mike blikte nors haar kant uit. “Dat is meidenwerk,” zei hij schamper en hij stak uit protest de handen in zijn zakken.

“Als je niet helpt, zeg ik het tegen mam!” dreigde Lucy. Meidenwerk, poeh!

Met gezonde tegenzin pakte Mike een doekje. “Hebben jullie het al gehoord?” vroeg hij. “Marie-Louise wil naar huis. Ze had net haar pappie aan de telefoon en ze heeft zóóó'n heimwee. Je zou er bijna van gaan janken.”

“Ha!” schamperde Lucy. “Als die heimwee heeft, vreet ik mijn sok op. Volgens mij wil ze alleen maar naar het Boulevard Hotel. Daar hebben ze een zwembad. Ik hoorde het haar vanmorgen nog tegen Soepoog zeggen. Dat doet me er trouwens aan denken... weetje wel dat we ze nog steeds niet te pakken genomen hebben? Die krengen hebben alle mazzel van de wereld. Elke keer als we het proberen, gaat er iets mis en krijgen we straf.”

“Laten we ze voor gek zetten tijdens het feest.” Carrie was direkt voor een nieuwe stunt te porren.

“Nee hoor, vergeet het maar,” schoot Nicole verontwaardigd uit haar slof. “Wil je verdorie nog een keer op je kop krijgen? Ik heb er genoeg van.”

“Het is wel de laatste gelegenheid,” vond Lucy. “Daarna gaan ze weg.”

“Nou en?” riep Nicole met schelle stem. “Wat kunnen mij die meiden schelen. Ik wil er niets mee te maken hebben. Als het nog een keer verkeerd gaat, wil je moeder ons misschien niet meer hebben als vakantiewerkers. Denk daar maar eens aan.” Ze keek boos naar Carrie. “Wil je soms weer in de snackbar gaan staan?”

Carrie wist niets te zeggen na Nicoles onverwachte uitbarsting. Ze wisselde een blik met Lucy.

“We moeten iets bedenken wat niet mis kan gaan,” opperde Mike.

“Nee!” stampvoette Nicole. “Nee, nee, nee. Jullie zijn gek. Tijdens het feest notabene! Je moeder krijgt een toeval. Je weet hoe belangrijk dat feest voor haar is.”

Dat wisten de anderen ook wel. Maar als ze niets ondernamen, kwamen die grieten er veel te makkelijk van af en dat was de eer van een Rozebottel te na.

De situatie vereiste enige diplomatie en wat overredingskracht.

Mike verraste iedereen door zich als een ware onderhandelaar op te werpen. “Maar, Nicole,” vleide hij. “Laatje dan al hun rotstreken zomaar over je heen komen?”

“Ja!” riep Nicole dwars tegen de draad in.

“Dat is toch niets voor jou,” sprak Mike zalvend. “Een pittige meid als jij? Goh, ik heb nooit geweten datje zo'n eitje was.”

Nicole verschoot. “Ik ben helemaal geen eitje,” reageerde ze boos.

“Een watje dan?” lokte Mike haar nog verder uit haar tent. “Met mij valt niet te spotten,” brieste Nicole met haar handen tot vuisten gebald. “In dat geval,” zei Mike zelfverzekerd, “doe je dus met ons

mee.”

Nicole hapte naar adem. Maar alle argumenten waren haar uit handen geslagen. Mike zette haar voor het blok. Ze moest wel meedoen, anders zou ze zich laten kennen en leed ze gezichtsverlies. “Nou... eh, natuurlijk doe ik mee,” zei ze aarzelend en niet geheel van harte.

Lucy gaf haar een goedkeurend schouderklopje. “Zo ken ik je weer,” zei ze bemoedigend. “Maak je geen zorgen. Dit keer gaat het goed.”

Opnieuw klonk er gestommel en kwam ook J.J. de trap op. “Nou,” zei hij om zich heen kijkend. “Jullie schieten ook niet hard op.”

“Wij hebben wat anders te doen,” berichtte Lucy gedecideerd, terwijl ze zich op de stoffige zitting van een schommelstoel liet zakken.

De anderen hurkten in een kring om haar heen.

“Kom ook hier zitten,” zei Carrie tegen J.J. “We gaan het nog één keer proberen.”

“Wat proberen?” vroeg J.J. niet al te snugger.

“Wat denk je?” vroeg Mike wanhopig.

“Kijk niet zo sloom,” zuchtte Lucy. “Je begint al net als oudoom Harold te kijken.”

“Hoe weet jij nou hoe oudoom Harold keek?” viel J.J. uit. “Die was allang dood voordat jij werd geboren.”

“Ik weet hoe koeien kijken,” gaf Lucy terug. “En oudoom Harold dacht dat hij een koe was.”

“Hou op!” Nicole was het gekibbel meer dan zat. “Schei nu allemaal eens uit. Als jullie nog een keer ruzie beginnen te maken, doe ik definitief niet meer mee en dat meen ik.”

Lucy, Mike en J.J. keken schuldig. Het was waar dat ze nog geen twee woorden tegen elkaar konden zeggen zonder ruzie te maken.

Mike schraapte zijn keel. “Luister,” zei hij. “Dit keer gaan we het goed aanpakken. Ik heb in de keuken een ideetje gekregen. Flamberen wil toch zeggen dat ze het eten in de fik steken, hè?”

De anderen knikten.

“Nou,” hernam Mike. “Ik had zo gedacht, als ik eens een nepdrol kocht bij de feestartikelenwinkel. Kennen jullie die dingen? Ze zijn echt te gek. Ik heb er laatst op school nog een gebruikt. Ze zien eruit als een hoedje, maar als je ze warm maakt, schiet er een gigantische drol tevoorschijn. J.J. moet het hoedje in een pudding stoppen.” Mike grijnsde breed.

“Kunnen jullie je voorstellen wat er gebeurt als iemand de pudding aansteekt?”

Ze zagen het allemaal voor zich. Alleen J.J. wilde geschrokken tegensputteren.

Mike was hem voor. “Dat kun je best,” zei hij bemoedigend. “Jij moet Coba helpen. Je doet het gewoon als ze even niet kijkt. Je stopt stiekem het hoedje in de pudding van die krengen. Zodra hij wordt aangestoken, schiet er een grote, bruine drol tevoorschijn en spat de pudding alle kanten op. Zitten ze ook nog eens onder de viezigheid.”

“Wauw!” fluisterde Lucy vol bewondering.

“Dit zal Coba niet leuk vinden,” vond Nicole, maar ze kon er de grap wel van inzien.

“Waarom moet ik het weer doen?” jammerde J.J. ondanks Mikes overredende woorden.

“Jij hebt volop gelegenheid,” meende Lucy. “En trouwens, wij doen ook wat. Ik heb namelijk ook een ideetje.”

“Vertel,” beval Carrie en Lucy stak van wal.

“Stel je voor,” zei ze. “Je gaat naar een feestje en je weet dat er fotografen komen van de krant. Wat doe je dan?”

“Je handen wassen?” opperde Mike, die niet geneigd was zich waar dan ook voor op te doffen.

Nicole keek hem spottend aan. “Je kleedt je heel mooi aan,” antwoordde ze. “En je wast je haar en zo.”

“Precies!” zei Lucy. “Je slaat de spijker op z'n kop. Je wast je haar! Maar stel je nu eens voor dat het geen shampoo is wat je gebruikt. Je dénkt dat het shampoo is, want het zit in dezelfde fles, maar in het echt is het kleurspoeling. Zwarte kleurspoeling!”

“Oh,” riep Carry verrukt. “Je bedoelt net zulke kleurspoeling als Benige Bertha gebruikt?”

“Juist,” sprak Lucy. “Er staat een gigantische fles op haar kamer. Als wij nu wat uit die fles bij de shampoos van Kreng & Co gieten. Zou het geen mooi gezicht zijn als ze allemaal zwart haar kregen?”

“Joehoe,” lachte Mike en hij gaf met zijn vuisten een roffel op de vloer.

“Ssst,” waarschuwde Lucy. “Denk aan ma.”

Ze giechelden allemaal.

“We worden steeds beter,” vond Carrie. “Dit moet lukken. Het is zo briljant. Ik wou dat ik het zelf bedacht had.”

“Oké,” zei Lucy voldaan. “Dat doen we dus. Wat spreken we af?”

In de bibliotheek zat Fräulein Bertha nog steeds achter de vleugel. De bibliotheek werd zelden gebruikt. Rijen boeken stonden achter glas. De meeste oud en onbeduidend. Het rook er naar leer en naar boenwas.

Fräulein Bertha had Beethoven gespeeld en Bach, Haydn en Verdi, maar nu hingen haar vingers roerloos boven te toetsen. De voorname klanken konden haar niet meer bekoren. Er kriebelde wat. Ze had zin, zo'n zin, om iets swingends te spelen. Iets waarbij ze wham, knalhard op de toetsen kon meppen.

Bertha knipperde verschrikt met haar ogen. Hoe kwam dat toch? Het was oneerbiedig. Opeens had ze een hartgrondige hekel aan al die belangrijke componisten, die met hun moeilijke wendingen alle pret vergalden. Ze wilde de Beatles en jazz en rock & roll. Ze wilde met haar hielen spelen zoals die zanger met die vetkuif uit de jaren vijftig. Ze wilde kopje-duikelen en heel hard meegalmen.

Oh, dacht ze, ik word gek. Ik word hartstikke knettergek. Dit hotel heeft een hele eigenaardige invloed op mensen. Wat moest ze toch doen?

Fräulein Bertha zat nog verstijfd van schrik door al die rare gedachten, toen de deur openging en Dolly binnenzeilde.

“Wat een heerlijke muziek,” zuchtte Dolly verrukt. “Zou ik u een gunst mogen vragen?”

Dolly zag niet hoezeer Bertha van slag was. Dolly had alleen oog voor haar feest. “Een begaafde pianiste als uzelf zou wonderen doen voor ons tuinfeest van zaterdag. Kan ik u verleiden 's avonds wat te spelen? Ik weet zeker dat de gasten het enorm op prijs zouden stellen.”

De oude Bertha zou zo'n voorstel nors de kop indrukken. Maar De Nieuwe Bertha voelde zich roekeloos en raar. “Wel ja!” riep ze uit. “Ik zal wel een paar riedeltjes laten horen. Dat brengt de stemming erin.”

Even keek Dolly bevreemd. Riedeltjes waren niet direkt wat ze in gedachten had. Dat klonk naar meezingers en hoempapa. Maar ach, wat zou het ook. Zo bedoelde Fräulein Bertha het vast niet. Het kwam natuurlijk omdat het eindelijk koel was. Dat steeg haar een beetje naar het hoofd.

Dolly negeerde de voortekenen. Ze was tevreden. Ze had het toch allemaal te somber ingezien. Ze had de Franse keuken, vuurwerk en zelfs een klassieke pianiste. Haar feest werd geweldig. Fantastisch! Fabuleus! Nog jaren later zouden de mensen erover spreken.

En dat klopte!

HOOFDSTUK 11

Op zaterdag, die oh zo belangrijke zaterdag, hield het eindelijk op met regenen. De zon kwam door en maakte dat alles er weer vrolijk uit ging zien.

Na twee dagen regen was het een verademing. Degenen die niet bij de voorbereidingen van het feest betrokken waren, hervatten hun vakantie en begaven zich naar het strand. Op de hockeyvelden werd in versneld tempo het wedstrijdprogramma afgewerkt. Vandaag werden de finales gespeeld.

Marie-Louise en consorten waren vroeg vertrokken. Vol verlangen te spelen en te winnen. Muis wilde ook gaan, maar mocht niet van Dolly.

“Jasper kan echt wel een dag zonder jou,” was ze van mening. “Je moet helpen en vanavond zie je hem op het feest.”

Achter het huis spande de hele familie zich in om de vleugel op het terras te krijgen. Het ding was loodzwaar en iedereen hijgde van inspanning.

“Waarom kunnen we niet gewoon de boxen buiten zetten?” kankerde Mike.

“Pianomuziek is... euh... best leuk,” schoot Fred zijn echtgenote te hulp, ook al stonden zijn spieren op springen.

Lucy hield zich met moeite staande. “Schiet op,” hijgde ze. “Ik hou het niet meer.”

“Nog een klein stukje verder,” commandeerde Dolly. “Ho. Ja, zo is het goed.”

Opgelucht liet iedereen de vleugel zakken.

Dolly sloeg vol bewondering haar handen ineen. “Wat staat hij daar chique!” riep ze opgetogen.

Lucy masseerde haar pijnlijke bovenarmen en keek sceptisch. Alles moest opeens chique zijn en stijlvol. Haar moeder werd nog een echte snob.

Fred gaf Mike een seintje. Hij had een ladder uit de schuur gehaald. Samen wijdden vader en zoon zich aan het ophangen van lampionnen en slingers. Een langdurig karweitje, aangezien Fred, op zijn hoge standplaats, allerlei dierlijk leven zag dat hij op de grond jammerlijk miste. Een nest vol eitjes had zijn onverdeelde aandacht, zodat Mike nog maar net de slinger vast kon grijpen, die prompt uit Freds handen viel, en zo voorkwam dat alle lampionnen kreukelden.

“Pa, kijk nou uit!” riep Mike naar boven.

“Gunst,” zei Fred geschrokken en hij probeerde het nog een keer.

Nu de ene kant hing, was de andere kant aan de beurt. Mike droeg de slinger met lampionnen naar het huis waar hij aan de gevel bevestigd moest worden.

Fred volgde met de ladder.

“Verdorie,” mopperde Mike. “Hij past niet. Hij is niet lang

genoeg.”

Ze kwamen precies een meter slinger te kort. Fred stond zich bezorgd op het hoofd te krabben. Mike keek rond op zoek naar een alternatief. Zijn blik viel op een zonnescherm. Ze waren vergeten het scherm omhoog te trekken toen de stortbui begon en nu stond hij vol water.

“Als we de slinger een beetje schuin hangen, halen we net het zonnescherm,” opperde Mike.

Fred vond alles goed.

Mike maakte de slinger vast.

Dolly kwam kijken en trok een wenkbrauw op. “Het staat een beetje raar met die bult water erin,” meende ze.

“Het kan niet anders,” bracht Mike ertegen in. “Anders kunnen we die slinger nergens vastmaken.”

Dolly capituleerde.

Binnen waren de voorbereidingen eveneens in volle gang. J.J. stond deeg te rollen in de keuken. Telkens schoten zijn ogen schichtig naar Coba, die met opgerolde mouwen aan het werk was. Daarna blikte hij nerveus naar de opvallende bult in zijn broekzak. Daar zat het hoedje in en J.J. was ervan overtuigd dat Coba het dwars door zijn broekzak heen kon zien. Zenuwachtig likte hij zijn lippen en veegde zijn handen af, die zweterig waren en klam.

J.J. verwenste het plan en zijn aandeel erin. Tot overmaat van ramp had Coba de keuken nog geen seconde verlaten. Woest bewerkte J.J. het deeg en vervloekte Mike.

Coba wierp een kritische blik op J.J.'s verrichtingen. “Rustig aan,” maande ze. “Je moet het goed uitrollen. Maar niet te hard duwen. Het deeg moet licht en luchtig zijn. En vergeet de randen niet. Ik ga even wat eieren rapen.”

J.J. zakte bijna door zijn benen van opluchting. Hij had alle goden aanbeden, die hij maar kon bedenken, om ervoor te zorgen dat Coba de keuken uit zou gaan en nu verdween ze eindelijk. Net op tijd. De puddingen stonden al af te koelen. Alleen nu kon ermee geknoeid worden zonder dat het opviel. Was de bovenkant eenmaal afgewerkt dan kon het hoedje er niet meer in.

Lucy zag Coba naar het kippenhok lopen en glipte de keuken binnen toen J.J. zich net over de puddingen boog. “Pssst!”

J.J. maakte een sprongetje van schrik. “Wat doe je nou, idioot,” foeterde hij. “Ik schrik me kapot.” “Zit-ie er al in?” wilde Lucy weten.

“Nee!” snauwde J.J. “Maar dat zou al gebeurd zijn als jij niet naar binnen was geslopen. Ga weg!”

Lucy keek door het keukenraam. “Ze komt terug,” waarschuwde ze. J.J. vloekte nerveus. “Snel, snel,” siste Lucy.

Opgewonden trok J.J. het hoedje uit zijn zak en liet het heel voorzichtig in de middelste pudding zakken.

“Hoe weet je nou welke de goede is?” wilde Lucy weten. Er stonden namelijk zes puddingen klaar.

“Ik maak er een merktekentje in,” antwoordde J.J. Hij pakte een mesje en kerfde op de zijkant een onopvallend kruisje.

“Kijk uit!” siste Lucy.

Toen ging de keukendeur open en kwam Coba naar binnen. J.J. liet van schrik het mesje vallen en deed alsof hij belang stelde in puddingen. “Ze... eh... rijzen goed,” stamelde hij.

“Merkwaardig,” vond Coba droog. “Wat kom jij doen?” vroeg ze aan Lucy.

“Oh,” zei Lucy met een stalen gezicht, “even een praatje maken. Maar ik heb nog massa's dingen te doen,” en ze maakte gezwind dat ze wegkwam.

“Lucy! Lucy, waar zit je?” Dolly riep haar bij zich. “Ha, daar ben je. Haal die blauwe kleden er maar af. Ik heb net even gekeken, maar dat is het toch niet helemaal. Gebruik de witte tafellakens maar. Dat is wel zo chique. Ze liggen boven in de linnenkamer.”

Dat was de gelegenheid waar Lucy op had gewacht. Eindelijk een kans om onder haar moeders wakende blikken vandaan te komen.

Snel nam ze Carrie even apart. “Halen jullie die blauwe kleden maar van de tafels,” zei ze. “Dan ga ik naar boven. Om witte te halen en nog wat. Je weet wel. Dek me als het nodig is.”

Carrie knikte en stak haar duim omhoog. “Toi, toi,” wenste ze Lucy succes.

In het dorp stonden de mensen rijen dik rond de hockeyvelden. Aanmoedigingskreten schalden door de lucht. Vooral langs het veld waar Marie-Louise en haar team speelden. Ze stonden op het punt de tegenpartij in te maken. De kampioenstitel kwam in sneltreinvaart naderbij. Hoe hard het thuisspelende team ook werd aangemoedigd.

Dorothea had de bal en speelde hem geroutineerd om een tegenstander heen. Even verderop stond Marie-Louise al uit te kijken naar de voorzet zodat ze haar zoveelste doelpunt kon scoren. Maar Dorothea voelde zich opstandig. Het liefst, bedacht ze, zou Marie-Louise in haar eentje hockeyen. Dan kon ze zelf alle eer opstrijken. En waarom moest Marie-Louise altijd alle doelpunten maken? Waarom kon zij, Dorothea, niet eens schitteren? Zij was net zo'n goede speler.

Dorothea was haar onderdanige positie meer dan beu. Ze besloot ter plekke dat ze nu eens niet zou doen wat iedereen verwachtte. Ze zou de bal houden en zelf schieten.

Met grote snelheid holde ze door, de bal voor zich uit spelend. Charlotte schreeuwde een bevel, maar Dorothea negeerde het. Ze rende vastbesloten door. Steeds verder naar voren. Twee tegenstanders kwamen recht op haar af, maar Dorothea had vleugels gekregen. Die twee kon ze wel hebben, dacht ze. Zelfverzekerd week Dorothea uit naar links... en toen ging het mis.

Het veld was nog glad van de regen en hier en daar wat hobbelig. Ongelukkigerwijs kwam Dorothea's linkervoet in een klein kuiltje terecht en prompt gleden haar benen onder haar vandaan.

“Au!” Haar linkervoet sloeg dubbel. Dorothea rolde over de grond en bleef kreunend liggen.

Met tranen in haar ogen van de pijn lag ze gekromd op het veld. Ze verwenste de kloppende pijn in haar geblesseerde enkel.

De wedstrijd werd stopgezet. De verzorger kwam aanhollen en de spelers verzamelden zich om haar heen.

“Wat deed je nou, idioot!” siste Marie-Louise. “Je had de bal naar mij moeten spelen.”

Door haar tranen heen zag Dorothea de woedende gezichten van Charlotte, Eugenie en Anne-Laura.

“Moeten we de wedstrijd soms verliezen?” beet Charlotte haar toe.

Ontdaan keek Dorothea hen aan. Niemand die vroeg of het ging. Niemand die wilde weten of het pijn deed. Wat gemeen! Wat vreselijk gemeen. Waren dat nu haar vriendinnen? Waarom wilde ze eigenlijk zo graag bij hen horen?

De verzorger die haar voet had bekeken, kwam overeind. “Dat was het dan,” zei hij. “Dit is voor jou het einde van de wedstrijd. Die enkel is verstuikt. Kom voorzichtig op je andere voet overeind. Leun maar op mij.”

En zo werd Dorothea afgevoerd, met de verwensingen van haar teamgenoten nog nagalmend in haar oren. Bij de EHBO werd haar voet behandeld en zorgvuldig omzwachteld. Haar enkel werd al dik en zag er heel akelig uit. Haar knieën en handen waren geschaafd en prikten van de jodium.

“Achteraf valt het toch wel mee,” verzekerde de verzorger haar, nu hij de voet wat nauwkeuriger had bekeken. “Binnen een week ben je ervan af. Maar vanavond kan het nog behoorlijk pijn doen.”

Geweldig, dacht Dorothea. Daar had ze wat aan!

Een begeleider bracht haar met de auto terug naar het hotel.

Tranen van zelfmedelijden en teleurstelling stonden in haar ogen toen ze de lift in strompelde, de gang door hinkelde, haar kamerdeur opende en naar de badkamer wankelde om, beschaamd en diep ongelukkig, het vuil en de tranen van haar gezicht te wassen.

Toen stond ze ineens oog in oog met Lucy.

Lucy knipperde verschrikt met haar ogen en zocht wanhopig naar een excuus dat haar aanwezigheid zou verklaren. Het was een onbegonnen zaak. Er was geen beroerder moment denkbaar om betrapt te worden. Terwijl ze kleurspoeling bij de shampoos goot, zag ze er niet uit alsof ze de badkamer stond schoon te maken. Ze zag eruit als iemand die kleurspoeling bij shampoo goot. Lucy lachte schaapachtig en wist werkelijk niet wat ze moest zeggen.

Dorothea staarde haar verwonderd aan. “Wat doe jij hier?” vroeg ze toen.

“Shampoo lenen?” probeerde Lucy voorzichtig.

“Dat is geen shampoo,” wees Dorothea. Ze ontfutselde Lucy de flakon en las het etiket.

Lucy bleef uiterlijk onbewogen. Ze schokschouderde. “Op heterdaad betrapt,” gaf ze toe.

Van binnen was ze niet zo rustig. Haar moeder zou dit zo hoog opnemen dat de gevolgen niet te overzien waren. Als Dorothea haar verraadde, stond haar niet veel goeds te wachten. En dan drukte ze het nog heel zwak uit.

“Het is maar een geintje hoor,” probeerde Lucy haar daad wat af te zwakken. “Het leek ons wel leuk als jullie zwart haar kregen.”

Dorothea stond stomverbaasd over zoveel brutaliteit. Ze leunde tegen de wand om haar evenwicht te bewaren. Toen boog ze ineens dubbel en begon keihard te lachen. Ze schaterde zo, dat opnieuw de tranen in haar ogen sprongen. Wat een mop! Die Rozebottels waren echt niet helemaal tof, maar tjonge, je kon wel met ze lachen. Hoe kwamen ze erop?

Lucy wist niet goed wat ze ervan moest denken. Lachte Dorothea nu omdat ze de poets zo leuk vond of lachte ze omdat ze haar zo jammerlijk had betrapt? Het eerste kon Lucy zich nauwelijks voorstellen en dus zag ze geen enkele reden om mee te lachen. Als die meid nog even zo doorging, kwam het halve hotel op haar gehinnik af.

“Ssst,” probeerde ze Dorothea tot bedaren te brengen.

Maar Dorothea kon niet ophouden en zakte ineen op de vloer, omdat haar ene been haar niet langer kon dragen.

“Hè, hè,” proestte ze toen. “Ik heb er buikpijn van.”

Lucy keek in benauwde afwachting op haar neer.

“Zeg, wat is er?” vroeg Dorothea. “Waarom ga je niet verder?”

“Waarom ga je niet verder?!” stamelde Lucy. Ja, dacht ze, waarom ga ik eigenlijk niet verder? 't Is allemaal doodnormaal. Als je grootste vijanden je betrappen bij een geintje dat je met hen uit wilt halen, ga je gewoon verder, waarom niet? Zeker een draadje losgeraakt bij die Dorothea. Maar vertrouwen deed Lucy het niet.

“Wacht maar even met mijn shampoo,” zei Dorothea. “Dat is die gele fles. Ik wil eerst nog even m'n haar wassen. Voordat het mijne ook zwart wordt.” En ze schoot weer in de lach. “Geef mij die kleurspoeling maar, dan maak ik het karwei wel af.”

Lucy was opnieuw met stomheid geslagen. “Wat?” riep ze uit. “Nou breekt m'n klomp. Waarom wil jij het afmaken? Je staat me toch niet in de maling te nemen, hè?”

Dorothea produceerde een hatelijk glimlachje en schudde verwoed haar hoofd. “Ik heb nog een appeltje te schillen met 'mijn vriendinnen',” zei ze fijntjes. “Ik zal ze weleens laten zien dat hun pispaaltje niet voor de poes is. Hè, dit maakt m'n hele dag weer goed.”

“Als jij het zegt,” mompelde Lucy verbouwereerd. “Hier dan,” en ze stak Dorothea de kleurspoeling toe. “Geef maar een seintje als je klaar bent. Dan zet ik de fles weer terug.” Helemaal gerust was ze er niet op. Jammer genoeg had ze geen keuze.

“Prima,” zei Dorothea. “Hé, wacht even.” Ze werkte zich moeizaam omhoog en stak haar hand uit. “Zullen we de strijdbijl begraven?”

Lucy aarzelde.

“Ik behoor niet meer tot het vijandelijk kamp,” pleitte Dorothea. “Ik heb er meer dan genoeg van. Ze kunnen van mij allemaal het dak op.”

Dorothea keek Lucy recht in de ogen. Van enige valsheid was niets te bekennen. Lucy zag dat ze het meende. Binnen enkele seconden herzag ze haar mening omtrent Dorothea en aarzelde toen niet langer. “Vrienden!” zei ze impulsief en ze schudde hartelijk de uitgestoken hand. “Wat zullen we lachen vanavond!”

Terwijl Lucy en Dorothea elkaar de hand schudden, liep Fräulein Bertha door het bos. Ze volgde een van de wandelpaden. Een duidelijk aangegeven route van vijf kilometer door bösen duingebied. Mathilde was na een kwartier piepend en hijgend omgekeerd en daar was Bertha blij om. Mathilde bleef haar maar aankijken alsof ze iets engs onder de leden had. Haar goedbedoelde bezorgdheid was meer dan benauwend.

Bertha stapte stevig door en zoog ferm de gezonde buitenlucht in haar longen. Ze voelde zich weer helemaal de oude. Alle rare gedachten waren weg.

Het was vast aan het weer te wijten, besloot ze. Een soort tijdelijke verstandsverbijstering. Misschien zelfs een lichte zonnesteek. Dat zou een hoop verklaren. Wat een idee. In plassen springen. Rock & roll spelen. Onzin! Het leven was al moeilijk genoeg. Je moest het standvastig en vechtlustig tegemoet treden. Zonder flauwekul!

Heel in de verte stond Mathilde het eenzame figuurtje bezorgd na te kijken. Bertha droeg een nieuwe broek. Ze had hem vanmorgen in een opwelling gekocht. Hij was groen en blauw, met rode bolletjes!

HOOFDSTUK 12

“Wat enig dat u er bent! We voelen ons werkelijk zeer vereerd!”

Dolly bezorgde de burgemeester een warm onthaal. De eerste burger van het dorp was hier nog nooit eerder geweest. Ze kon de man wel zoenen!

Fred stond er als een zoutpilaar naast en knipperde wat verward met zijn ogen. Die vent kwam hem bekend voor. Dat kale hoofd had hij beslist al eerder gezien. Maar wie was het ook weer? Misschien was het een van die nieuwe lui bij Staatsbosbeheer? Of was het soms de nieuwe eigenaar van dat grappige visrestaurant aan de boulevard? Fred knikte minzaam. Het kon hem eigenlijk ook niets schelen. Zo'n feest kostte een hoop tijd. Tijd die hij liever aan zijn insekten besteedde. Maar ja, als het Dolly gelukkig maakte.

“Aah!” riep Dolly verheugd. “Daar zijn de heren van de krant. Welkom allemaal.”

“Welkom, welkom,” murmelde Fred. “Ik heb laatst dat stuk over de grondwaterstand in de duinen gelezen. Boeiend. Erg boeiend.” Het gastheerschap ging Fred niet al te best af.

Dolly daarentegen straalde. Ze droeg haar beste jurk en was speciaal naar de kapper geweest. Temidden van de genodigden ontwaarde ze Hector Krol. “Beste Hector,” snorde Dolly.

“Engel!” kraaide Hector en ze kusten de lucht naast eikaars wangen.

“Hector,” mompelde Fred stijfjes.

“Als dat die beste brave Rozebottel niet is,” schalde Hector en hij pompte enthousiast Freds hand op en neer.

Fred trok een pijnlijk gezicht. Hij hield niet van mensen die zijn hand op en neer pompten. En die opgeblazen Hector Krol kon wat hem betrof een enkele reis Verweggiestan boeken.

“Wat ziet het er hier charmant uit,” meende de pedante eigenaar van het Boulevard Hotel met enig tandengeknars. Het onafscheidelijke vlinderstrikje zat zo stevig rond zijn adamsappel gesnoerd dat het bewoog als hij sprak.

“Nietwaar?” spon Dolly. “We hebben kosten noch moeite gespaard. Kom, dan zal Muis je je zitplaats wijzen.”

Muis schrok op. Ze stond reikhalzend uit de kijken naar Jasper en was niet bijzonder van Hector gecharmeerd. Haar moeder had vroeger verkering gehad met die vent. Ze vond dat niet van goede smaak getuigen. Het was maar goed dat zoiets niet van moeder op dochter overging. Zij had veel meer smaak, bedacht Muis trots. Zij had Jasper! Ze vroeg zich af of hij gewonnen had. Ze hoopte maar dat hij niet boos zou zijn omdat ze niet was komen kijken.

De hockeysters hadden wel gewonnen. Ze waren helaas kampioen geworden en dat moest iedereen weten ook. Een uurtje geleden hadden ze schreeuwend en juichend met de beker door de tuin geparadeerd, zodat iedereen het goed kon zien, en hadden tevreden spinnend de felicitaties van de gasten in ontvangst genomen.

Niets kon hun vreugde nog vergallen. Zij waren de onbetwiste kampioenen en de plaatselijke pers zou naar Dolly's feest komen om hen met de beker te vereeuwigen.

Door tijdgebrek hadden er versnelde prijsuitreikingen plaatsgevonden. Meerdere winnaars waren gelijktijdig gehuldigd en de fotografen konden maar op één plaats tegelijk zijn. Daarom was besloten dat de meisjes later op de foto zouden gaan. Wel zo prettig, want nu konden ze zich eerst even opkalefateren en in schone hockeypakjes op de foto. De fotografen die toch naar hotel Rozebottel kwamen voor het feest, sloegen zo twee vliegen in één klap.

Toen Lucy ervan hoorde, vond ze het te mooi voor woorden. “Nu komen ze met zwart haar op de foto,” zei ze gniffelend tegen Carrie.

“Ik kan bijna niet wachten tot ze naar beneden komen,” vond haar vriendin.

“Als ze naar beneden komen,” meende Nicole. “Als ik zwart haar had, kwam ik mooi niet meer tevoorschijn. Dan zou ik me verstoppen in het donkerste hoekje dat ik maar kon vinden.”

Carrie was nog steeds niet gerust op de ontmoeting met Dorothea. “Weet je echt zeker dat ze te vertrouwen is?” vroeg ze aan Lucy.

“Ik denk het wel,” was het antwoord. “Helemaal zeker weet je het natuurlijk nooit, maar ze heeft me tot nu toe niet verlinkt, terwijl ze daar volop kans voor heeft gehad. We zullen af moeten wachten.”

De genodigden arriveerden nu vlak na elkaar.

Dolly schudde handen en wees plaatsen aan. Ze glom. De crème de la crème van de kust was aanwezig op haar feest. En wat zag het er allemaal piekfijn uit! De vrolijke slingers gaven de tuin een echt feestelijk aanzien. Iedereen zag eruit om door een ringetje te halen. Op de stijlvol gedekte tafels prijkten boeketjes roze rozen en het witte tafellinnen stond echt enig.

Dolly was even van plan geweest haar beste servies uit te stallen. Dat was natuurlijk extra chique. Maar toen had haar praktische aard toch de overhand gekregen. Chique of niet, het zou te gemakkelijk breken. Gewone borden voldeden net zo goed.

Fräulein Bertha had inmiddels plaatsgenomen achter de piano en speelde wat onopvallende achtergrondmuziek. Vrijwel alle Rozebottels serveerden welkomstdrankjes en gedroegen zich voorbeeldig.

“Waar blijven ze nou?” siste Mike in het voorbijgaan.

“Hoe moet ik dat weten?” zei Lucy kattig terug. Ze wou dat de hockeysters eens opschoten. Het duurde wel erg lang. Ze begon nu zelf ook aan Dorothea te twijfelen.

Intussen was het boven, op de kamers van de hockeysters, een drukte van belang. De overwinningsroes was nog niet uitgewerkt. Strijdkreten schalden door de beide kamers en oogschaduw en sieraden wisselden van eigenaar. Met het vooruitzicht in de krant te komen wilden ze er allemaal op hun paasbest uitzien en er stond een file voor de douches.

“Anne-Laura, schiet nou eens op!” foeterde Eugenie en ze bonkte op de badkamerdeur. “Er willen nog meer mensen onder de douche. Als je nog langer blijft weken, verschrompel je helemaal.”

“Heeft er iemand een krulset bij zich?” wilde Charlotte weten en ze doorzocht Anne-Laura's toilettas.

Marie-Louise was als eerste uit de douche en had het hoogste woord. “Ik wist gewoon dat we zouden winnen,” pochte ze triomfantelijk. “Ondanks Dorothea's geklungel.” En ze wierp een venijnige blik opzij. “Wij zijn de allerbesten.”

Anne-Laura kwam eindelijk onder de douche vandaan en wendde zich hatelijk tot het vijfde wiel aan de wagen. “Ik snap echt niet wat je precies dacht dat je aan het doen was,” voegde ze Dorothea toe. “Wat bezielde je? Het enige dat je moest doen was de bal doorgeven aan Marie-Louise.”

“Ik wilde zelf weleens scoren,” verdedigde Dorothea zich timide.

“En je ziet wat ervan komt,” reageerde Marie-Louise bits, terwijl ze de handdoek van haar hoofd haalde.

Dorothea hield haar adem in en keek naar haar haren. Nu het nog nat was, zag je het kleurverschil nauwelijks. Ze probeerde niet te lachen. Als het eenmaal droog was, dan zou je het pas echt goed zien.

Marie-Louise pakte een föhn.

Dorothea, die bang was dat ze zichzelf zou verraden, viste een tijdschrift uit haar tas en deed net alsof ze ging lezen. Over de rand van de bladzijden hield ze Marie-Louise nauwlettend in het oog.

Om haar heen kwamen de anderen nu fris gewassen de badkamer uit. Iedereen had het druk met zichzelf, was op zoek naar haarspelden en plunderde eikaars make-up tasjes.

Marie-Louise had geen spiegel bij de hand, zodat Dorothea de enige was die zag hoe haar haar langzaam droogde... en zwart werd!

Charlotte werd de verandering het eerst gewaar. Marie-Louise had een nieuw luchtje dat ze wilde lenen. “Marie-Louise, mag ik...” begon ze. Verder kwam ze niet. Het enige dat ze uitbracht, was een langgerekt. “Oooh!”

“Wat is er?” vroeg Marie-Louise verstoord.

Charlotte was sprakeloos. “Je haar,” bracht ze uit. “Je haar. Het is... het is zwart!”

“Zwart?!” riep Marie-Louise en ze trok een lok naar haar gezicht. “Ieieieie!” Ze gilde zo hard datje het op de hele verdieping kon horen en holde halsoverkop naar de badkamer om in de spiegel te kijken. Daar klonk prompt een gekrijs van ontzetting. “Aaaah!” krijste ze. “Aaaah!” Marie-Louise was hysterisch en sprong als een waanzinnige op en neer.

Iedereen stond in een mum van tijd om Marie-Louise heen. Uitzinnig trok ze aan haar haren alsof ze daardoor van kleur zouden veranderen. “Kijk nou! Het is zwart,” jammerde ze.

“Hoe kan dat nou? Oh, wat is er met m'n mooie haar gebeurd?”

Charlotte, die naast haar stond, staarde wezenloos in de spiegel. Toen keek ze eens wat beter. Met haar eigen natte lokken was ook wat aan de hand. De kleur leek wel anders. Veel donkerder dan normaal en... zwart!

Anne-Laura, gezegend met een beter werkend intellekt, was haar voor. “Mijn haar is ook zwart!” gilde ze. “En dat van Eugenie. En Charlotte!”

Nu zagen ze het allemaal en een gejammer brak los.

“Oh, moeder, hoe moet dat nou? Het is walgelijk,” hijgde Eugenie. “Moet je zien, wat lelijk. Mijn haar is voor altijd verpest,” en ze begon van wanhoop te huilen.

Marie-Louise kreeg Dorothea in de gaten. “Waarom heb jij eigenlijk geen zwart haar?” vroeg ze beschuldigend.

“Dat weet ik niet,” antwoordde Dorothea met een onschuldig gezicht. Ze had ontzettende zin om in lachen uit te barsten.

Niemand scheen op het idee te komen dat zij er iets mee te maken had. Dorothea hoorde immers bij hen. Dorothea deed altijd precies wat de anderen wilden. Het kwam niet bij hen op om haar te verdenken. Dorothea had dat voorzien en haar wraak was zoet.

“Het zijn die ellendige Rozebottels geweest,” siste Marie-Louise. “Joost mag weten hoe ze het 'm geflikt hebben, maar ik weet zeker dat zij het waren.” Ze balde machteloos haar vuisten en spuwde de vreselijkste wraaknemingen uit, die ze voor de Rozebottels in petto had. Maar met woedend worden schoten ze niets op. Daar kregen ze hun eigen haarkleur niet mee terug.

Charlottes gezicht was vertrokken van afkeer en ze verwoordde wat de anderen dachten. “Zo kunnen we toch niet op de foto?” fluisterde ze wanhopig.

Eindelijk, na uitgebreid moed verzameld te hebben, kwamen de hockeysters naar beneden.

Lucy, Carrie en Nicole waren er als de kippen bij. Ze werden niet teleurgesteld.

Marie-Louise had een sjaal om haar hoofd gebonden, die bepaald belachelijk stond bij haar schone, witte hockeypakje. Charlotte droeg een zonnehoed, maar kon niet voorkomen dat plukjes zwart haar eronder vandaan piepten. Anne-Laura had het meeste haar onder een petje gepropt en Eugenie had eenvoudig geen hoofddeksel meegenomen, zodat haar zwarte kapsel volop zichtbaar was.

Lucy, Carrie en Nicole gierden het uit. “Als dat onze charmante kampioenen niet zijn,” schaterde Carrie en ze sloeg dubbel van het lachen.

“Hemeltje,” treiterde Nicole, “ze hebben hun haar geverfd. Zien jullie dat? Het is zwart.”

Dorothea volgde als laatste en knipoogde naar Lucy. Haar mond vertrok herhaaldelijk, terwijl ze dapper poogde niet te schateren.

Marie-Louise stak haar neus in de lucht en marcheerde met opgeheven hoofd aan hen voorbij.

Mike, die het gezelschap de deur uit zag komen, liet van het lachen bijna een blad glazen uit zijn handen vallen.

Dolly had te veel andere dingen aan haar hoofd om aandacht te besteden aan de ongewone verschijning van de vijf meisjes. Het zou wel weer een of andere modegril zijn. Met die meiden wist je het ook maar nooit.

Dolly gaf Coba een seintje. Het teken dat de gerechten voor het Franse buffet naar buiten gedragen konden worden. Snel controleerde ze de drankvoorraad en blikte ongerust naar haar pianiste, die opeens roerloos achter de vleugel zat.

J.J. miste de entree van de hockeysters totaal. Er had zich iets onverwachts voorgedaan. In opperste paniek zat hij voor de koelkast gehurkt. Daarin stonden zes puddingen klaar en tot J.J.'s ontsteltenis kon hij het kruisje nergens meer vinden. Saus was over de randen gegoten en had het merkteken helemaal uitgewist.

Wanhopig wrong J.J. zijn handen. Welke pudding was het nou? Welke pudding bevatte de drol? Wat moest hij nu beginnen? Hij besloot Mike te raadplegen. Mike zou er niet blij mee zijn. Maar dat was J.J. ook niet. Het was Mikes plan dus moest Mike maar een oplossing verzinnen, besloot zijn tweelingbroer.

“Wat?!” kreet Mike tussen opeengeklemde tanden.

“Kan ik er wat aan doen?” jammerde J.J. “Hoe kon ik weten dat ze er nog saus overheen zou gieten? Bedenk maar liever wat we nu moeten doen. Stel je voor dat de verkeerde de drolpudding krijgt?”

Mike verbleekte. “Als je nog eens heel goed kijkt,” opperde hij.

“Ik heb goed gekeken,” weerlegde J.J. “Ik heb ze allemaal uit de koelkast gehad en overal met m'n neus boven gehangen. Het kruisje is weg!”

Even later bereikte de onheilstijding ook Lucy, Carrie en Nicole. Carrie sloot wanhopig haar ogen en blikte even onzeker naar Nicole. Nicole verbeet de woorden die haar op de lippen lagen. In plaats van 'Heb ik het niet gezegd?' zei ze: “Laten we nog eens kijken. Maar nu met z'n allen.”

Maar J.J. had niet gelogen. De dikke, stroperige saus bedekte iedere oneffenheid. Zes identieke puddingen stonden klaar. Eén pudding bevatte het hoedje! Maar welke?

In de tuin was het feest in volle gang. Dolly kon tevreden zijn. Iedereen vermaakte zich opperbest. Het viel niemand van de genodigden op dat de pianomuziek plotsklaps zweeg.

Met haar vingers opnieuw roerloos boven de toetsen voerde Fräulein Bertha een hevig gevecht met zichzelf. Waarom moest ze zich eigenlijk keurig gedragen? Ze had jarenlang een net leven geleid en wat had het opgeleverd? Geen centje plezier. Wat kon het haar eigenlijk schelen wat andere mensen van haar dachten? Waarom zou ze eigenlijk nog langer klierige, kleine jochies drillen die veel liever buiten speelden? Waarom zou ze niet zelf eens uit de band springen en al die dingen doen die ze jarenlang had onderdrukt 'omdat het niet hoorde'. Poeh, zij bepaalde van nu af aan zelf wel wat hoorde. Ze was toch zeker eigen baas? En als zij een hitparadekraker wilde spelen, dan deed ze dat!

Alsof haar handen rechtstreeks in contact stonden met haar gedachten, begonnen ze als vanzelf te spelen. Swingende klanken ontsproten aan de vleugel en dreunden tot in de verste uithoeken van de tuin.

Even verstomden de gesprekken. Toen werden ze lachend hervat. Luider om boven de pianomuziek uit te komen. Rond de vleugel verzamelde zich een groepje van drie feestvierders, dat luidkeels begon mee te zingen.

Fräulein Bertha zat te swingen op haar kruk. Haar hoofd deinde mee op het ritme. Twee zwarte lokken schoten los en vielen voor haar ogen zodat ze er tamelijk woest uit begon te zien. Ze lachte!

Even verderop drukte Mathilde geschokt haar handen tegen haar formidabele boezem.

Dolly glimlachte zwakjes tegen de burgemeester toen deze haar meedeelde dat de muziek hem deed denken aan de stereo van zijn zoon.

Toen werd het klapstuk binnengedragen: zes gele puddingen met een dikke, rode saus van alcohol en fruit. Dolly klapte in haar handen. De pianomuziek verstomde en iedereen luisterde naar wat zij te zeggen had.

“Dames en heren,” begon Dolly. “We zijn ontzettend blij dat u allemaal op ons jubileumfeest bent gekomen. Om de festiviteiten luister bij te zetten wilde ik graag onze burgemeester uitnodigen de puddingen te ontsteken.”

Een hartelijk applaus steeg op en de burgemeester kwam buigend naar de omstanders overeind.

Lucy, Carrie, Nicole, Mike en J.J. verslikten zich van schrik. Dit was een aktie die ze niet hadden voorzien. Het kon bijna niet erger. Wisten zij veel dat de burgemeester de taarten zou ontsteken.

“Dit gaat helemaal mis!” schrok Mike.

“We moeten hem tegenhouden,” jammerde Carrie.

“Hoe dan?” kreet Lucy wanhopig.

Er was helemaal niets wat ze konden doen. Behalve toekijken. Coba en Annie plaatsten de taarten zorgvuldig op een lange tafel en maakten plaats voor de fotografen, die een goede plaat voor de krant roken.

“Mevrouw Rozebottel, wilt u er ook even bij gaan staan?” vroeg een van hen.

Lucy kreunde.

Dolly posteerde zich glunderend naast de burgemeester en overhandigde hem een doosje lucifers.

“Daar gaat-ie dan,” lachte de burgemeester en hij ontstak de eerste taart.

“Oooh,” ging er door de menigte toen de vlammetjes de bovenkant bedekten en langzaam doofden. De Rozebottels hielden hun adem in. Eén taart ontstoken, nog vijf te gaan.

Het publiek was naderbij gekomen. De Rozebottels gingen voorzichtig een stapje naar achteren. Opnieuw stak de burgemeester een lucifer aan en wist met één lucifer drie puddingen te ontbranden. Toen was de vijfde aan de beurt. Breed lachend in de flitsende camera's hield de burgemeester het vlammetje bij de vijfde pudding en toen gebeurde het. Bloehf!!! hoorden ze. In één keer spatte het toetje uit elkaar. Een regen van zoetigheid daalde neer op de ongelukkigen die er het dichtst bij stonden. Als één man stoof de menigte geschrokken achteruit en zag ontzet hoe een vieze, bruine drol aan de pudding ontsproot. De fotografen stonden als gekken af te drukken.

“Help!” riep de burgemeester. “Wat gebeurt er?” Een volmaakt ronde kers was neergedaald op het, eveneens volmaakt ronde, hoofd van de burgemeester, terwijl rode saus langzaam in zijn ogen drupte. Een klodder gele pudding viel van zijn kin en besmeurde zijn keurige kostuum.

Met grote, wijdopen schrikogen stond de vrouw van de burgemeester gele pudding uit haar gezicht te vegen en Dolly zag verbouwereerd hoe haar nieuwe jurk met pudding was bespat.

De fotografen hadden de dag van hun leven. Het leek net een grote klucht. De Rozebottels waren flauw van het lachen onder een van de tafels gezakt waar ze, onzichtbaar onder het tafelkleed, met gierende uithalen lachten. Gezien de grote hilariteit om hen heen was dat niet te horen. Helemaal omdat Fräulein Bertha het opvatte als een teken om een nieuw rocknummer in te zetten.

“Mevrouw Rozebottel,” begon de burgemeester hijgend. “Mevrouw Rozebottel, ik heb hier geen woorden voor.” De ijdele burgervader zag wit van woede en vernedering. Zelfs zijn ambtsketting zat onder de gele drab.

Dolly trachtte met een servetje de pudding van hem af te vegen, maar de burgemeester maaide het woest uit haar hand.

“Het spijt me zo,” mompelde Dolly. “Dit was niet de bedoeling. Natuurlijk zal ik de stomerij betalen en...” Een schor geluid kwam uit Dolly's keel. Snel griste ze een nieuw servet van tafel en hield het wanhopig voor haar mond. Maar het mocht niet baten. Achter het servetje klonk verstikt geproest. De hele situatie werkte onweerstaanbaar op Dolly's lachspieren. Ze kon zich eenvoudig niet meer inhouden en begon te gieren van het lachen. Het was ook zo'n potsierlijk gezicht. Ze kon gewoon niet ophouden.

“Ha, ha, ha,” lachte ze met gestrekte vinger naar de burgemeester. “U ziet eruit,” hikte ze, “u ziet eruit om op te eten!” en ze vouwde helemaal dubbel.

“Dat doet de deur dicht!” riep de burgemeester kwaad. Zijn kale hoofd zag rood van de pudding en van verontwaardiging. “Kom schat, we gaan!” en hij sjorde zijn mollige echtgenote met zich mee waardoor de kers van zijn hoofd rolde en in zijn kraag landde.

Door een waas van lachtranen zag Dolly hoe haar stijlvolle feest langzaam in een bende veranderde. Ze had zo'n donkerbruin vermoeden wie er achter de onsmakelijke stunt met de pudding zaten, maar op de een of andere manier kon het haar niet deren. Het was ook te mooi geweest om waar te zijn. Wat konden haar al die dure mensen eigenlijk schelen? Waarom zou je je ook anders voordoen dan je was, dacht ze schouderophalend. Iedereen was hier gewoon hoteldebotel. Daar hielp geen moedertje lief meer aan. Het was een beetje jammer dat ze nu geen indruk maakte op Hector, maar ze wilde er wat om verwedden dat de feesten in het chique Boulevard Hotel lang niet zo leuk waren als hier. Ze had het gewoon te hoog in haar bol gehad, besloot Dolly met zelfkennis. Het was maar beter om er gewoon een dol feest van te maken.

HOOFDSTUK 13

En een dol feest werd het. Bertha zorgde wel dat de stemming erin bleef. Mathilde vroeg Fred ten dans en was verrukt te merken dat hij net zo heerlijk danste als haar man zaliger. Dolly danste met Hector en dat was een minder groot genoegen.

“Het is wel een feest met verrassingen, hè?” lispelde Hector.

“Je staat op m'n tenen, schat,” gaf Dolly droogjes terug.

Lucy, Carrie en Nicole zagen hoe de stunt met de pudding met een sisser was afgelopen en amuseerden zich kostelijk. Mike at zich kogelrond en J.J. vroeg zich af wat er zou gebeuren als hij een paar stukken vuurwerk combineerde.

Coba kreeg zoveel complimentjes voor de Bufdinges dat ze haar ontzetting over de ontplofte pudding snel vergat.

Muis danste dolgelukkig met Jasper en iedereen kwam eromheen staan en klapte.

Afzijdig van het feestgedruis keken de hockeysters toe.

“Stom feest,” mompelde Charlotte.

“Al zouden ze me smeken, dan nog zou ik niet mee willen doen,” merkte Marie-Louise hooghartig op.

Maar niemand zou haar smeken. Ze hadden net zo goed lucht kunnen zijn. Niemand besteedde enige aandacht aan hen, totdat een fotograaf tot de ontdekking kwam dat de hockeyploeg nog niet op de foto was gezet.

“Waar zijn onze kampioenen?” riep hij uit. “Meiden, haal de beker, dan zullen we eens een mooie foto maken.”

Eugenie holde naar binnen om de beker te halen.

Marie-Louise stopte verwoed een paar zwarte lokken onder haar sjaal.

“Hoe zie ik eruit?” fluisterde Charlotte.

Enig,” antwoordde Dorothea sarcastisch. “Of wil je soms een kam?” Charlotte liep rood aan.

Inmiddels was de schemering ingetreden en dat maakte fotograferen lastiger. De aanwezige fotografen lieten een professionele blik over de omgeving gaan en overlegden met elkaar.

“Ik zou zeggen dat dat de beste plek is,” zei een van hen en wees naar het raam onder het zonnescherm.

De beide anderen knikten. “Als daarbinnen de gordijnen worden dichtgedaan, zal het wel lukken. Eens zien, eerst moeten die tafels daar weg. Jongens,” wenkte de fotograaf. “Kan iemand de gordijnen in die kamer sluiten?”

“Ja, hoor,” zei Mike bereidwillig en hij sjokte naar binnen.

“Nu moeten ze met zwart haar op de foto,” gniffelde Lucy.

Nicole stond met een diepe rimpel tussen haar wenkbrauwen naar de fotografen te kijken. Toen maakte ze opeens een opgewonden sprongetje. “Luister,” zei ze gehaast en ze fluisterde snel iets in Lucy's oor.

Lucy's ogen werden groot van verbazing en een brede glimlach tekende zich af op haar gezicht. Toen holde Nicole als een haas naar binnen.

De fotografen hadden inmiddels het terrein vrijgemaakt en wenkten de hockeysters naderbij.

“Eens kijken, de twee grootsten achteraan,” zei de vertegenwoordiger van het plaatselijke suffertje en hij duidde Anne-Laura en Charlotte waar ze moesten gaan staan. “De andere drie komen ervoor staan met de beker.”

Marie-Louise wilde zich onmiddellijk in het midden persen en graaide naar de beker. Maar die was stevig in handen van Dorothea.

“Geef hier dat ding,” beval Marie-Louise.

Maar Dorothea was niet van plan de bokaal uit handen te geven. Ze deed net alsof ze het niet hoorde. Vriendelijk glimlachend naar de fotografen stond ze in het midden, met de beker voor zich.

“Zo is het goed!” luidde het oordeel.

Marie-Louise keek vuil, maar Dorothea trok zich daar niets van aan.

Een klein stukje naar achteren stonden Lucy en Carrie gespannen te wachten. Lucy hield haar arm een stukje omhoog.

“Klaar?” vroeg de fotograaf. “Allemaal lachen!”

De hockeysters lachten en de fotografen hadden hun vinger al op de knop.

Toen ging Lucy's arm omlaag.

“Nu!” riep Nicole, die binnen door de gordijnen gluurde, en gelijktijdig trokken Mike en zij met kracht het zonnescherm omhoog.

Wat er toen gebeurde, was precies wat Nicole had voorzien. Een enorme plens water viel naar beneden net op het moment dat de fotografen knipten. In één klap waren de hockeysters doorweekt en zagen ze eruit als een stel verzopen katten.

Even keek Lucy verontschuldigend naar Dorothea. Maar in liefde en oorlog, bedacht ze, mocht een hele hoop. Waarschuwen had niet gekund en Dorothea lachte nog, ondanks de plens water die ze over zich heen had gekregen.

“Hoera voor ons!” juichte Carrie. De Rozebottels hadden gewonnen. Eindelijk! Binnen maakten Mike en Nicole joelend een rondedans. Er gebeurde zelfs nog iets wat Nicole niet had voorzien. De slinger met lampionnen schoot los, toen het scherm omhoog werd getrokken, en viel midden in het feestgedruis. Gelukkig gingen de meeste kaarsjes meteen uit. Op eentje na. Die raakte een zak met vuurwerk, dat knallend afging-

Lachend en gillend schoot iedereen alle kanten op en keek verrukt hoe de vuurpijlen uiteenspatten. Toen was de puinhoop compleet.

De kranten raakten er de volgende dag niet over uitgepraat. Net zomin als de dorpelingen overigens. Op iedere voorpagina prijkte het onnozel kijkende, met pudding bespatte gezicht van de burgemeester. Daaronder stond een foto van vijf verzopen hockeysters met vertrokken gezichten, die zielig een beker toonden. Alleen Dorothea stond er met een stralende lach middenin. De overige ruimte werd gevuld met tekst en kleine foto's van de neerkomende lampionnen en het ontploffende vuurwerk.

Bij de bakker had iedereen er die morgen wel iets over te zeggen.

“Ze zouden dat stel op moeten sluiten,” meende agent Venendaal, waarna hij in een puddingbroodje beet. “Een gevaar voor de openbare orde. Dat zijn ze,” mopperde hij met volle mond.

De bakkersvrouw kon er de mop wel van inzien. “Ik wou dat ik erbij had kunnen zijn,” lachte ze.

“Zou het opzet geweest zijn?” vroeg een jonge vrouw zich af, die zelf de tongen nogal in beweging had gebracht.

Over één ding waren de klanten in de bakkerswinkel het wel eens. Het was als vanouds. Die Rozebottels ging werkelijk geen zee te hoog. Altijd gebeurde er daar iets geks. De hele familie was hoteldebotel!

Table of Contents

HOOFDSTUK 1

HOOFDSTUK 2

HOOFDSTUK 3

HOOFDSTUK 4

HOOFDSTUK 5

HOOFDSTUK 6

HOOFDSTUK 7

HOOFDSTUK 8

HOOFDSTUK 9

HOOFDSTUK 10

HOOFDSTUK 11

HOOFDSTUK 12

HOOFDSTUK 13