Paul van Loon

Dolfje Sneeuwwolfje

met tekeningen van Hugo van Look

Voor jonge lezers van Paul van Loon

Bang voor vampiers AVI 4

De vampiertand AVI 4

De vampierclub AVI 5

De meester is een vampier AVI 5

Boeken over Dolfje Weerwolfje

Dolle vollemaannacht (voorleesprentenboek)

Weerwolvenfeest AVI 5

Dolfje Sneeuwwolfje, waarin opgenomen:

Het nachtmerrieneefje AVI 5

Niet bijten, Dolfje AVI 4

Dikke Dolfjeboeken AVI 7

Dolfje Weerwolfje

Volle maan

Zilvertand

Weerwolvenbos

Boze drieling

Weerwolfgeheimen

avi 4/5

Derde druk 2009

© 2008 tekst: Paul van Loon

Omslag en illustraties: Hugo van Look

Foto: Mark Sassen

Binnenwerk: Studio Cursief

Uitgeverij Leopold, Amsterdam / www.leopold.nl

isbn 978 90 258 51781 / NUR 282

Uitgeverij Leopold drukt haar boeken op papier met het FSC-keurmerk.

Zo helpen we waardevolle oerbossen behouden.

Inhoud

1 Een hoop sneeuw

2 Een sneeuwhoop

3 Dolfje Sneeuwwolfje

4 Niet thuis...

Het nachtmerrieneefje

5 Vleermuis

6 Valentijn

Niet bijten, Dolfje!

7 Tsjak!

8 Leo

1 Een hoop sneeuw

‘Wrow, sneeuw! Leuk, hè, Noura!’

Dikke vlokken vallen uit de hemel.

Het is nacht.

De volle maan zit verstopt achter witte wolken.

Dolfje en Noura rennen door het Weerwolvenbos.

Ze hebben klauwen.

Hun oren zijn spits en harig.

En allebei hebben ze een snuit.

Een wolvensnuit.

Ze zijn weerwolven.

Dolfje is een witte.

Noura is een zwarte.

Samen rennen ze door de sneeuw.

Steeds meer vlokken vallen neer.

De bomen worden langzaam wit.

De takken krijgen een witte rand.

‘Leuk, ja!’ roept Noura.

‘Een bos vol sneeuw.

Wat mooi!’

Hun poten maken zwarte sporen in het wit.

Opeens hoort Dolfje een geluid.

Tsjak!

Verbaasd kijkt hij om.

Wat is dat? denkt hij. Dat geluid ken ik!

Dat heb ik eerder gehoord.

Maar waar? En wanneer?

‘Waar gaan we heen, Dolfje?’ roept Noura.

Dolfje kijkt naar de vallende vlokken.

Ze dwarrelen om hem heen.

Ze smelten op zijn warme neus.

‘Naar het huisje van opa weerwolf.

Dat staat hier in het Weerwolvenbos.’

Noura holt hard vooruit.

‘Wraaaa! Rennen dan, Dolfje.

Wedden dat ik er eerst ben!’

Dolfje kijkt naar Noura.

‘Ha ha, je weet niet eens welke kant op, Noura.’

Dan hoort hij opnieuw dat geluid.

Tsjak!

Hé! denkt Dolfje.

Daar is het weer!

Zie je wel.

Dat lijkt wel het geluid van...

Verschrikt kijkt Dolfje omhoog.

Een schaduw valt over hem heen.

Een grote hoop sneeuw komt op hem af.

Zomaar, vanuit de lucht.

Plof!

Het is alsof een koude, natte deken op hem valt.

En zwaar is die deken ook.

Eerst is alles wit.

Dan zwart.

Dolfje ziet niets meer.

Hij voelt alleen kou...

2 Een sneeuwhoop

‘Wraa! Dolfje, waar blijf je?’

Noura kijkt verbaasd om.

‘Dolfje?’

...

Het is doodstil,

Dolfje is nergens te zien.

Hè? Wat raar, denkt Noura.

Daarnet was hij er nog.

Noura kijkt van links naar rechts.

Witte bomen.

Witte struiken.

Witte stilte.

Maar geen Dolfje.

Zelfs Noura‘s voetstappen zijn niet meer te zien.

Ze verdwijnen onder de sneeuwvlokken.

‘Wraa! Dolfje! Waar ben je?’

Maar hoe Noura ook roept, er komt geen antwoord.

Dit is gek! denkt Noura.

Of is het een spel van Dolfje? Heeft hij zich verstopt?

Langzaam loopt ze terug.

Nog steeds vallen sneeuwvlokken uit de hemel. Wel een miljoen.

Noura wordt er duizelig van.

‘Dolfje? Waar ben je?’

Ze kijkt links, ze kijkt rechts.

De wind blaast tussen de bomen.

Sneeuw stuift in haar snuit.

Noura wrijft haar ogen uit.

Het is akelig stil.

Witte bomen.

Stille bomen.

‘Dolfje?’ fluistert Noura.

Dan hoort ze iemand kreunen.

Voor haar voeten beweegt de sneeuw opeens.

Er komt iets uit de grond.

Noura ziet een hoofd van sneeuw.

Puntige oren van sneeuw.,

Een snuit van sneeuw.

Een...sneeuwwolfje!

3 Dolfje Sneeuwwolfje

‘Brrrrr!’ Het sneeuwwolfje komt omhoog uit de sneeuw.

Noura stapt achteruit.

Bijna valt ze.

‘Wrow!’

Noura herkent hem meteen.

‘Dolfje!’

‘Brrrrow. K-koud!’

De sneeuwwolf beweegt haast niet.

‘Wraa!’ gromlacht Noura.

‘Dolfje Sneeuwwolfje! Wat is er gebeurd met jou?’

Dolfje schudt de sneeuw van zich af.

Hij bibbert en klappert met zijn tanden.

Hij is nat en koud.

Zijn oren hangen slap op zijn kop.

‘E-er v-viel een heel grote sneeuwvlok o-op mij,’ rilt hij.

Noura kijkt hem verbaasd aan.

‘Een grote? Er vallen toch alleen maar kleine sneeuwvlokken? Piepklein, zelfs.’

Op dat moment klinkt er een vreemd geluid.

Tsjak!

‘P-pas o-op!’ Dolfje trekt Noura opzij.

Een grote hoop sneeuw vliegt over hen heen.

Zo groot als een pannenkoek.

Veel groter zelfs.

Plof!

Vlak achter hen ploft de sneeuwhoop neer.

‘Z-zie je wel,’ zegt Dolfje.

Verschrikt kijkt Noura ernaar.

‘Wraaa! Wat was dat?’

‘D-dat w-was zo'n heel g-grote sn-sneeuwvlok,’ bibbert Dolfje. ‘D-daar komt er w-weer een! B-bukken!’

Net op tijd duiken Dolfje en Noura weg.

Plof!

Weer landt er een grote hoop sneeuw.

‘Wat is dit?’ roept Noura.

‘Zulke grote sneeuwvlokken heb ik nog nooit gezien!’

W-weet ik niet, N-noura.

W-wegwezen!’

Noura knikt.

‘Rennen, Dolfje!’

Samen vluchten ze weg.

Om hen heen ploffen steeds grote sneeuwhopen neer.

Plof!

Plof!

Plof!

En intussen sneeuwt het ook steeds harder.

Dolfje en Nora rennen tussen de vlokken door.

‘Is het nog ver?’ hijgt Noura.

Tsjak!

‘Wrow, b-bukken, Noura!’ Net op tijd duikt Noura weg.

Plof!

Vlak naast haar.

‘W-we zijn er.’ Dolfje wijst.

Verderop staat een klein huisje, haast onzichtbaar in de sneeuw.

Het dak is wit.

Tsjak!

Bukken.

Plof!

Net op tijd.

‘Wat is dat toch?’ roept Noura.

Dolfje haalt zijn schouders op.

Hij heeft het zo koud, dat hij haast niet meer kan lopen.

Noura trekt hem mee.

‘G-gauw aanb-bellen, Noura.

I-ik hoop dat o-opa weerwolf w-wakker is.’

Op de voordeur hangt een briefje.

‘W-wat st-staat erop, N-Noura?’

Noura pakt het papier en leest hardop voor.

4 Niet thuis..

Tsjak!

Een grote pannenkoek van sneeuw vliegt door de lucht.

Dolfje bukt.

Noura bukt.

Plof!

Sneeuw stuift op.

‘Wraa! Wat nu? Opa weerwolf is niet thuis!’

‘K-kijk onder de d-deurmat, Noura.’

‘Wat bedoel je, Dolfje?’

Noura veegt de sneeuw van de deurmat.

Dan tilt ze hem op.

‘O, dat bedoel je dus!’

Ze haalt een sleutel onder de mat uit.

‘J-ja, v-vlug naar binnen,’ bibbert Dolfje.

Noura opent de deur.

Vlug stappen ze naar binnen.

Noura sluit de deur achter hen.

Blof!

Er smakt iets tegen de deur.

Dan is het stil.

‘Poeh, net op tijd,’ zegt Noura.

Even later zitten ze in de huiskamer van opa weerwolf.

Het is een kale kamer.

Er staan een bank, twee toelen en een tafeltje.

Aan de muur hangen drie foto‘s.

Een van Dolfje. Een van Leo.

En een van opa weerwolf met Dolfje en Leo.

Dat is alles.

Opa weerwolf heeft niet veel nodig.

Gelukkig is er een schemerlamp.

Die geeft een zacht licht.

En er is ook een open haard. Daarin liggen houtblokken.

Dolfje bibbert op de bank.

‘Wacht maar,’ zegt Noura. ‘Ik maak de open haard aan. Dan heb je het zo weer warm.’

Noura maakt vuur.

Vlammen bijten in de houtblokken.

Warmte vult de kamer.

Een rode gloed glijdt over de muren.

‘Aaaaaaah,’ zucht Dolfje.

Langzaam ontdooit hij.

Hij kijkt naar de vlammen.

Opeens ritselt er iets in de schoorsteen.

Rrrrrts!

‘Wat was dat?’ vraagt Noura.

‘Misschien de wind,’ zegt Dolfje.

Noura loopt naar het raam.

‘Oei, de sneeuw ligt al heel hoog, Dolfje. Wat doen we nou?’

‘Wachten tot het ophoudt met sneeuwen, Noura. Dan gaan we terug naar huis.’

Noura drukt haar neus tegen de ruit.

‘Het houdt niet op, Dolfje. Het sneeuwt steeds harder.

Kijk dan!’

Dolfje loopt naar het raam.

Dikke vlokken vallen langs de ruit.

De sneeuw ligt heel hoog op het pad voor de deur.

En ook op de vensterbank ligt een dikke laag.

‘Wrow, we kunnen niet meer naar buiten, Noura.

Dan wachten we maar.’

‘Jammer! Ik had zo'n zin om even lekker te huilen naar de volle maan.’

Ze gaan op de bank zitten en wachten.

En wachten nog wat langer.

Na een uur ligt er nog meer sneeuw voor de ruit.

Na twee uur kunnen ze haast niet meer naar buiten kijken.

‘Wrow, we zitten vast, Noura.

Dat is de schuld van die vliegende sneeuwhopen.’

Noura schudt haar hoofd.

‘Ik begrijp er niets van.

Wat was dat voor een rare vliegsneeuw?’

‘Wrow, ik weet het niet, Noura.’

Rrrrrts!

‘Alweer dat geluid in de schoorsteen, Dolfje! Wat is dat toch? Moeten wij hier nog lang wachten? Ik wil liever weg!’

Dolfje haalt zijn schouders op.

‘Voorlopig kunnen we hier niet weg.

Ik heb ook eens een keer lang moeten wachten.

Ik moest mij verstoppen voor Olaf.’

‘Olaf? Wie is dat?’

Dolfje grijnst.

‘Een vreselijk jongetje. Een nachtmerrie!

Ik zal je een verhaal vertellen. Over mijn nachtmerrieneefje. Luister maar...’

Het Nachtmerrieneefje

Olaf

‘Hé, Dolf, weerwolven!’

‘Gaaf, Timmie.’

Het is bijna zeven uur ‘s avonds.

Dolfje en Timmie kijken naar Het Klokhuis.

Moniek vertelt over weerwolven.

‘Weerwolven zijn gewone mensen,’ zegt ze.

‘Behalve wanneer het volle maan is.

Dan worden ze woeste wolven.

Vroeger hebben weerwolven echt bestaan.

Nu natuurlijk niet meer.’

Dolfje en Timmie moeten opeens lachen.

‘Hoor je dat, Dolfje?’ zegt Timmie.

‘Jij bestaat niet.

Dat zegt Moniek van Het Klokhuis.

Dolfje grinnikt.

‘Moniek weet heel veel,’ zegt hij.

‘Maar ze weet niet alles.’

Timmie knikt.

Opeens gaat de bel.

‘Ik doe wel open,’ roept vader uit de keuken.

‘Daar zul je hem hebben’, zegt Timmie.

‘Wie?’

Dolfje kijkt nieuwsgierig naar de deur.

‘Mijn neefje Olaf,’ zegt Timmie.

‘Hij komt hier logeren.

Zijn ouders zijn een paar dagen weg.’

‘Is hij leuk?’ vraagt Dolfje.

Timmie schudt zijn hoofd.

‘Niet zo.

Dat zul je wel merken.’

De deur vliegt open.

Een kleine jongen rent naar binnen.

Hij kijkt wild om zich heen.

Achter hem komt vader.

Hij draagt een schort met blauwe olifantjes.

Op zijn hoofd zit een blauwe theemuts.

Die heeft de vorm van een olifant.

Vader houdt van anders.

‘Jongens, hier is Olaf.

Hij blijft een paar dagen.’

Nieuwsgierig kijkt Olaf naar Dolfje.

Hij veegt met zijn hand langs zijn neus.

‘Wie is die met die bril?’

‘Dat is Dolfje,’ zegt Timmie.

‘Logeert hij hier ook?’ vraagt Olaf.

‘Dat is niet leuk.

Ik was eerst.’

Vader schudt lachend zijn hoofd.

‘Dolfje logeert hier niet, Olaf.’

‘Gelukkig,’ zucht Olaf.

‘Ik wil alleen met Timmie spelen.’

Timmie en Dolfje kijken elkaar aan.

‘Dat bedoel ik,’ fluistert Timmie.

Vader haalt zijn schouders op.

‘Pech voor jou, Olaf.

Dolfje logeert hier niet.

Hij woont hier.

Hij is Timmies beste vriend.

En wij vinden zijn brilletje erg leuk.’

‘Stom,’ zegt Olaf.

‘Nu moet ik zeker ook met hem spelen.’

‘Nou, liever niet,’ bromt Dolfje.

Olaf kijkt al niet meer naar hem.

Hij loopt naar een kast en trekt een deur open.

‘Is er snoep?’

‘Morgen,’ zegt vader.

‘Vandaag is alle snoep op.’

Niet echt, denkt Timmie.

Ik heb nog een reep in mijn zak.

Maar dat vertel ik Olaf lekker niet.

Olaf loopt naar de bank.

‘Geef mij dan maar cola.’

Vader kijkt op de klok.

‘Mama komt zo thuis.

En jij moet zo naar bed.’

‘Ik wil cola,’ roept Olaf.

Vader zucht en loopt naar de keuken.

Olaf klimt op de bank.

Hij ploft tussen Timmie en Dolfje.

‘Ga eens opzij!

Waar kijken jullie naar?’

Timmie schuift een stukje op.

‘Klokhuis.’

‘Stom programma,’ zegt Olaf.

‘Waar gaat het over?’

‘Weerwolven,’ zegt Dolfje.

‘Keileuk, joh.’

Olaf wordt opeens spierwit.

‘Helemaal niet leuk.

Zet uit.’

Verbaasd kijkt Timmie naar Olaf.

‘Wat is er met jou?’ Maar Olaf wordt steeds witter.

‘Zet die tv uit,’ roept hij.

Nooit bang

Olaf gilt steeds harder.

‘Zet uit.

Zet uit!’

Hij houdt zijn handen voor zijn ogen.

Dolfje doet wat Olaf vraagt.

‘Rustig maar, Olaf.

De tv is al uit.’

Dan komt vader binnen met vier glazen cola.

‘Wat is er aan de hand?

Wie kan hier zo goed gillen?’

Olaf krijgt een rood hoofd.

‘Ik niet hoor.

Ik gil nooit.’

Vlug wijst hij naar Dolfje.

‘Hij was het.

Die met die stomme bril.’

‘Dolfje?’ zegt vader, .

‘Zijn brilletje is niet stom, hoor.’

Olaf knikt heel hard.

‘Ja, hij was het.

Ik niet, ik ben niet bang.’

Dolfjes mond zakt open.

‘Ik?’

‘Het was Olaf die gilde,’ zegt Timmie.

‘Nietes, jij liegt,’ roept Olaf.

Vader schudt zijn hoofd.

Hij knipoogt naar Dolfje en Timmie.

‘Oh, Olaf, dus jij bent niet bang.

Dat is goed.

Hier hoef je nergens bang voor te zijn.’

‘Ik ben niet bang,’ zegt Olaf.

Vader zet de glazen op de tafel.

‘Drink dan maar vlug je cola op.

Daarna moet je naar bed.’

‘Gelukkig,’ fluistert Timmie.

Dolfje grinnikt.

Een uur later heeft Olaf zijn cola nog niet op.

Intussen komt moeder thuis.

‘Hoi, Olaf,’ zegt ze.

‘Slaap jij nog niet?’

Vader kijkt een beetje schuldig.

‘Eh, hij wilde graag cola.

En die heeft hij nog niet op.’

‘Oh zo,’ zegt moeder en ze kijkt Olaf streng aan.

‘Leuk dat je er bent.

Maar het is bedtijd voor jou.’

‘Pas als mijn cola op is,’ zegt Olaf.

Er zitten nog drie druppels in zijn glas.

Een half uur later is het glas leeg.

Moeder wijst naar de klok.

‘Half negen.

Nu naar bed, Olaf.’

Met tegenzin staat Olaf op.

‘Ik wil niet,’ mompelt hij.

‘Ik wil niet alleen naar boven.’

Moeder aait Olaf over zijn bol.

‘Waarom niet?’

Olaf kijkt, naar zijn voeten.

‘Daarom niet.

Het is daar donker...

En stil.’

Timmie staat op.

‘Wacht maar, Olaf, ik ga wel met je mee.’

Meteen kijkt Olaf weer vrolijk.

‘Ja leuk, kom op.’

Hij rent de trap op..

‘Ga jij ook mee, bril?’ roept hij nog.

Dolfje aarzelt even.

Het is al bijna donker.

Nog even en de volle maan is er.

Dan wordt hij Dolfje Weerwolfje.

‘Ja, jij moet ook mee,’ roept Olaf van boven.

‘Ik wil het!’

Dolfje krabt achter zijn oor.

‘Eh, eventjes kan nog wel.’

‘Aardig van jullie,’ zegt moeder.

‘Papa en ik moeten even naar de buren.

Als er iets is, roep je ons.’

Timmie en Dolfje knikken.

Vader en moeder gaan de deur uit.

Opeens klinkt er van boven een gil.

Dolfje en Timmie kijken elkaar aan.

Dan rennen ze de trap op.

Nachtherries

Olaf ligt in bed.

Hij heeft zich verstopt onder het dekbed.

Alleen zijn ogen komen erbovenuit.

"Waarom gil jij zo, Olaf?’ vraagt Timmie.

Olaf wijst naar het raam.

"Een gezicht achter de ruit.’

‘Een gezicht?’

Olaf knikt.

‘Ja, een vampier.

Wit gezicht, enge tanden.’

Timmie moet lachen.

‘Doe niet zo gek, Olaf.

Er zijn hier geen vampiers.

Je hoeft niet bang te zijn.’

‘Ik ben nooit bang,’ roept Olaf.

‘Alleen...’

‘Alleen wat, Olaf?’

Olaf duwt het dekbed naar achteren.

‘Soms droom ik eng.

Maar dan ben ik niet bang, hoor.

Ik droom vaak van...’

Timmie kijkt naar Dolfje.

Dolfje zit achter het nachtkastje.

Hij krabt aan zijn armen.

Timmie weet wat dat betekent: weerwolfjeuk.

Dolfje verandert langzaam in...

‘Een weerwolf,’ zegt Olaf.

Verschrikt kijkt Timmie hem aan.

‘Wat zeg je?’

Olaf plukt aan zijn rode piekhaar.

‘Ik droom van weerwolven.

En ook van vampiers.

Ze willen mij bijten.’

Timmie knikt.

‘Ik snap het.

Daarom moest de tv uit.

En daarom durf je niet te slapen.’

Boos schopt Olaf het dekbed omhoog.

‘Ik durf wel te slapen, hoor.

Ik ben nooit bang.

Ik heb alleen, eh, nachtherries.’

‘Nachtmerries,’ zegt Timmie.

‘Ja, dat.’

Dolfje begint zich steeds harder te krabben.

‘Weerwolven bestaan niet,’ zegt Timmie.

‘Dat zei Moniek van Het Klokhuis.

En zij weet bijna alles.

Ga nu maar gauw slapen.’

Olaf kijkt Timmie smekend aan.

‘Blijven jullie hier?’

Timmie kijkt even naar Dolfje.

Op zijn gezicht groeien witte haartjes.

‘Jullie moeten hier blijven,’ roept Olaf.

‘Ik wil het.’

‘Goed, goed,’ zegt Timmie.

Snel doet Dolfje het nachtlampje uit.

Dan kruipt hij weg van het bed.

Er schijnt alleen wat maanlicht in de kamer.

Timmie gaat op de rand van het bed zitten.

‘Nu moet je heel vlug gaan slapen, Olaf.

Ogen dicht.’

Olaf sluit zijn ogen.

Hij stopt zijn duim in zijn mond.

‘Welterusten.’

Dolfje zit in een hoek van de kamer.

Zijn oren zijn puntig en behaard.

Zijn neus is een snuit geworden.

Hij is nu bijna een weerwolfje.

‘Wrrrow.’

Zijn handen worden klauwen.

‘Grrrrrr.’

Opeens schiet Olaf rechtop.

‘Hé, hoor jij dat?’

Verschrikt slaat Dolfje een klauw voor zijn bek.

‘Ik hoorde niets,’ zegt Timmie.

‘Er gromde iets,’ zegt Olaf.

Angstig kijkt hij in het rond.

‘Onzin,’ zegt Timmie.

‘Hier is niets wat gromt.

Misschien iets wat bromt.

Gewoon een brommer, buiten.

Ga nu maar gauw slapen.’

Olaf gaat weer liggen.

Timmie en Dolfje wachten in stilte.

Eindelijk klinkt er een zacht snurkje.

Voorzichtig staat Timmie op.

‘Pfff, gelukkig.

Kom, Dolfje, we gaan.’

‘Wrow,’ gromt Dolfje.

Ze sluipen naar de deur.

Opeens klopt iemand zachtjes op het raam.

Dolfje en Timmie zien een bleek gezicht.

Blond stekelhaar en bloedrode lippen.

Twee scherpe hoektanden.

‘Help!’ roept Olaf.

‘Weerwolven, vampiers.

Ze willen mij bijten.’

Valentijn

Dolfje kijkt naar het gezicht achter de ruit.

‘Wrow, dat is Valentijn.

Olaf had toch gelijk.

Er zit een vampier achter de ruit.’

‘Help!’ roept Olaf opnieuw

Dan draait hij zich op zijn zij.

Stil sabbelt hij op zijn duim.

Timmie grinnikt.

‘Pfff, gelukkig slaapt hij nog steeds.

Hij heeft Valentijn niet gezien.’

Dolfje knikt.

‘Nachtmerrie.’

Opnieuw wordt er op het raam geklopt.

‘Valentijn wil naar binnen,’ zegt Timmie.

Vlug doet Dolfje het raam open.

‘Wrow, kom gauw binnen, Valentijn.

Maar doe heel zacht.’ Valentijn glimlacht.

Als een schaduw glijdt hij naar binnen.

Zijn tanden blinken in het maanlicht.

‘Vlug de kamer uit,’ fluistert Timmie.

‘Anders wordt Olaf wakker.’

Ze sluipen de deur uit.

Onrustig woelt Olaf in zijn bed.

‘Monsters,’ kreunt hij.

‘Poeh, net op tijd,’ zegt Timmie.

Ze staan op de overloop.

Dolfje kijkt naar Valentijn.

‘Wrow, wat kom jij doen?’ Valentijn pulkt aan een hoektand.

‘Zomaar.

Kijken of jullie nog leven.’

‘Wij wel,’ zegt Timmie.

Hij kijkt naar Valentijns witte gezicht.

‘Jij bent nog steeds dood, zo te zien.’

Valentijn lacht hard.

‘Ik ben on-dood, dat hoort zo bij vampiers.’

Valentijn is een soort vriend van Dolfje.

Timmie vertrouwt hem niet helemaal.

Met vampiers weet je maar nooit.

Opeens klinkt er een schreeuw.

Hij komt uit de logeerkamer.

‘Mama, help!

Vampiers en weerwolven...

Ze komen mij halen.’

Dan is het weer stil.

Dolfje kijkt Timmie aan.

‘Wrow, dit kan zo niet langer.

Olaf heeft steeds nachtmerries.

Wij moeten iets doen.’

Valentijn tikt Dolfje op zijn schouder.

‘Pardon, Dolfje.

Wat is het probleem?

Die jongen is gewoon bang voor weerwolven en vampiers.

Daar is toch niets mis mee?

Ze moeten juist bang zijn voor ons.

Gaaf, joh!’

Dolfje schudt zijn kop.

‘Wrow, ik vind het zielig.’

Opnieuw klinkt een gil uit de kamer.

‘Nee...

Aaaaah.’

Dolfje kijkt Timmie aan.

‘We moeten echt iets doen.

Maar wat?’

Timmie knikt.

Hij knijpt zijn ogen stijf dicht.

Valentijn kijkt vragend naar Dolfje.

‘Wat doet hij?’

‘Wrow, hij verzint een plan.

Timmie weet altijd een oplossing.’

Na een poosje doet Timmie zijn ogen open.

‘Ik weet het.

Wij gaan Olaf helpen.’

Valentijn giechelt.

‘Helpen?

Hoe dan?

Zijn wij opeens de weerwolf- en vampierhulpdienst?’

Timmie glimlacht.

‘Simpel.

Olaf moet een weerwolf en een vampier verslaan.

Misschien is hij dan niet meer bang.

En dan wordt hij vast ook heel aardig.’

Dolfje krabt op zijn kop.

‘Wat bedoel je, Timmie?

Hij is gewoon een etterjong.’

Timmie schudt zijn hoofd.

‘Nou, kijk, Dolfje.

Eigenlijk is Olaf een bang jongetje.

Daarom doet hij altijd zo stoer.

Dan merkt niemand dat hij bang is.

Dat denk ik.’

‘Echt, Timmie?

Volgens mij is hij gewoon een etterjong.’

Timmie legt een hand op Dolfjes schouder.

‘Het spijt me, Dolfje.

Er zit niets anders op.

Olaf moet jou en Valentijn doden.

Dan is hij niet meer bang ‘s nachts.’

Valentijn sist tussen zijn hoektanden.

Hij krijgt een rode blos op zijn bleke wangen.

‘Nooit!’

Even lijkt het of hij Timmie wil bijten.

Dolfjes bek valt open.

‘Wrow, ik wil ook nog lang niet dood.’

Timmie glimlacht.

‘Maak je niet druk.

Olaf gaat dat in zijn droom doen.

Tenminste, hij moet denken dat hij droomt.

Hij krijgt een nep droom.

En jullie gaan nepdood.

Luister maar.’

Fluisterend vertelt Timmie zijn plannetje.

‘Aha,’ zegt Valentijn.

‘Nou snap ik het.’

‘Wrow, goed plan,’ gromt Dolfje.

Droom

Olaf kreunt.

Hij droomt van enge ogen en tanden.

Een vleermuis fladdert over hem heen.

Onder zijn bed huilt een weerwolf.

‘Mama,’ mompelt Olaf.

Zijn hoofd rolt heen en weer op het kussen.

Plots gaat de deur piepend open.

Olaf schrikt wakker.

Hij zit meteen rechtop.

‘W-wie is daar?’

Voetstappen in het duister.

Opeens flitst een zaklamp aan.

Glas glinstert.

Twee gele ogen in een gezicht vol haar.

Een snuit, spitse oren.

‘Help, een weerwolf!’

‘Wrow.’

Van angst beweegt Olaf niet.

Het wordt nog erger.

Naast de weerwolf verschijnt een tweede gezicht.

Bleek, rode ogen, spitse hoektanden.

‘Mama, een vampier en een weerwolf.

Ze bestaan echt, want ik ben wakker.’

Olafs ogen worden groot.

‘Help. Niet bijten.

Ik doe alles wat je wilt.’

De vampier glimlacht zijn hoektanden bloot.

‘Mm, een lekker jongetje.

Om in te bijten.’

Olaf ziet opeens iets raars.

De weerwolf heeft een bril op.

‘Wrow,’ gromt de weerwolf.

Olaf gilt het uit.

Hij knijpt zijn ogen stijf dicht.

‘Ga weg en blijf van mij af.’

‘Rustig, Olaf,’ zegt een stem.

‘Het is maar een droom.’

Verbaasd doet Olaf zijn ogen open.

Daar staat Timmie met de zaklamp.

De weerwolf en de vampier zijn nergens te zien.

‘Timmie, wat doe jij hier?’

‘Ik kom je helpen in jouw droom, Olaf.’

‘Helpen? Hoe dan?’

‘Jij gaat een weerwolf en een vampier verslaan.

Dan droom je nooit meer van ze.’

Olaf kijkt Timmie aan.

‘Je houdt mij voor de gek.

Ik vind jou stom.’

Timmie schudt zijn hoofd.

‘Het is echt zo, Olaf.’

‘Hoe dan?’

Timmie gaat op de rand van het bed zitten.

De zaklamp schijnt op zijn gezicht.

‘We hebben twee dingen nodig.

Een zilveren kogel voor de weerwolf.

En een houten staak voor de vampier.’

‘Wat is een staak?’ vraagt Olaf.

‘Een stok met een scherpe punt.’

‘Heb ik niet,’ zegt Olaf.

‘En ik heb ook geen kogel van zilver.’

Timmie glimlacht.

‘Dat geeft niet.

Dit is toch een droom?

In een droom kan alles.

Jij bent de baas in jouw droom.

Let maar op.’

Hij haalt een reep uit zijn zak. Om de reep zit zilverpapier.

Timmie eet de chocola op.

Hij geeft Olaf ook een stuk.

‘Mm, lekkere droom,’ zegt Olaf.

Van het zilverpapier maakt Timmie een bolletje.

‘Kijk, Olaf, dit is een zilveren kogel.

Die gooi je naar de weerwolf als hij weer komt.

Als je hem raakt is hij dood.’ Olaf kijkt rond.

‘Echt waar?’ Timmie knikt.

‘Echt waar.’

‘Waar is hij nu?’ vraagt Olaf.

‘Weet ik niet,’ zegt Timmie.

‘Maar wij moeten opschieten.

Elk moment kan hij weer hier zijn.’

Angstig kijkt Olaf Timmie aan.

‘En de vampier?

Ik heb geen houten staak.’

‘Geeft niet,’ zegt Timmie.

‘Ik maak er een voor jou.

Kijk.’

Timmie pakt een stuk karton onder zijn vandaan.

Hij vouwt het op tot een dunne strook.

Dan maakt hij er een punt aan. Ziezo, Olaf.

Dit is jouw houten staak.

Steek de vampier in zijn hart.

Dan is hij ook dood.’

‘Kan dat echt?’ vraagt Olaf.

Timmie knikt.

‘In een droom kan alles.’

Hij staat op.

‘Waar ga jij naartoe?’ zegt Olaf.

‘Je moet hier blijven.’ Timmie schudt zijn hoofd.

‘Ik moet weer weg. Dit is jouw droom.

Jij moet het zelf doen, helemaal alleen.

Jij bent de baas.’

Hij doet de zaklamp uit.

Olaf ziet niets meer.

‘Timmie?’

Er komt geen antwoord. Timmie is weg.

Dan hoort Olaf een ander geluid.

Er giechelt iemand in het duister.

Zachte voetstappen.

Opeens flitst de zaklamp weer aan.

Olaf kijkt in een spierwit gezicht.

Hoektanden blinken in het licht.

Staak

Olaf geeft een gil.

De vampier laat zijn tanden zien.

Hij spreidt zijn armen.

‘Ik wil bloed.

Ik wil jou bijten.’

‘Mama.’

Olaf verroert zich niet.

De vampier wacht even.

Hij kucht.

‘Bijten, dus?’

Olaf beweegt nog steeds niet.

Hij zit stijf van angst in bed.

‘Oh, help,’ zegt de vampier.

‘Wat zie ik, heb jij een houten staak?

Jij gaat mij toch niet steken, hè?’

‘Wat?’

Verbaasd kijkt Olaf de vampier aan.

De vampier wijst naar de staak van karton.

‘Oh, da‘s waar,’ roept Olaf.

Hij pakt de staak op.

Zijn hand bibbert.

‘Help,’ zegt de vampier.

‘Niet in mijn hart.’

Hij houdt zijn hand op zijn borst.

‘Niet hier.’

‘O, eh, jawel,’ zegt Olaf.

Dan steekt hij.

De staak klapt dubbel, maar dat geeft niet.

‘Oei, raak,’ roept de vampier.

‘Recht in mijn hart.

Ai, oef en ach.’

De vampier wankelt.

Hij legt beide handen op zijn borst.

‘Tot ziens, ik blaas mijn laatste adem uit.

Dappere Olaf heeft mij gedood.

Vaarwel.’

Dan valt hij om.

De zaklamp gaat uit.

Een beetje maanlicht schijnt in de kamer.

‘Wauw,’ zegt Olaf.

‘Ik heb een vampier gedood.

Ik ben dappere Olaf.’

Hij kan het bijna niet geloven.

‘Ik ben geweldig.’

‘Wrow!’

Verschrikt kijkt Olaf op.

‘Wat was dat?’

‘Wrow!’

Ineens is er weer licht.

Iemand trekt snel het gordijn open.

Maanlicht schijnt door het raam.

Naast het bed staat een weerwolf.

Hij gromt.

Zijn klauwen glanzen gevaarlijk.

‘Wrow.’

Superkoel

De weerwolf sluipt om het bed.

Hij gromt, hij bromt.

Hij is helemaal bedekt met wit haar.

En hij draagt een brilletje.

Even is Olaf doodsbang.

Dan denkt hij aan de woorden van Timmie.

Dit is mijn droom.

Ik ben de baas in mijn droom.

‘Ha,’ zegt Olaf.

‘Wacht maar, weerwolf.

Ik ben dappere Olaf.

Ik heb een zilveren kogel.’

Hij kijkt om zich heen.

Waar is de kogel gebleven?

Hij ligt niet meer op het bed.

Oei, denkt Olaf.

Wat nu?

‘Wrow,’ gromt de weerwolf.

‘Is dit misschien van jou?’

Hij raapt iets op van de grond.

Zilver glinstert in het maanlicht.

De weerwolf gooit het op het bed.

‘Ja, dat is mijn kogel,’ juicht Olaf.

‘Deze droom is gaaf.

Ik hoef niet bang te zijn.’

‘Toch wel,’ gromt de weerwolf.

Hij gaat rechtop staan.

‘Ik heb zin in een lekker hapje.’

Hij opent zijn bek.

‘Ha, ha, miswolf,’ roept Olaf.

Snel pakt hij de zilveren kogel.

‘Hier, voor jou!’

Hij smijt de kogel naar de weerwolf.

‘Wrow, au, ik ben geraakt.

Door een zilveren kogel nog wel.

Dit is mijn einde.’

De weerwolf zakt op de grond.

Hij huilt droevig.

‘Vaarwel, wereld.

Dappere Olaf heeft mij gedood.’

‘Yes!’ roept Olaf.

Op dat moment schuift iemand het gordijn dicht.

Donker.

‘Slaap maar verder, Olaf,’ zegt een stem.

Olaf kijkt om zich heen.

‘Ben jij dat, Timmie?’

‘Ja, dit is mijn droomstem.

Je hebt de weerwolf en de vampier gedood.

Nu ben je niet meer bang.

Nooit meer nachtmerries.’

Olaf kruipt onder het dekbed.

Hij stopt zijn duim in zijn mond.

‘Ik ben de baas,’ mompelt hij.

‘Ik ben superkoel.’

Met een glimlach valt hij in slaap.

Hij snurkt keihard.

In de kamer klinken drie zuchten.

‘Dat was dat.’

‘Wrow.’

‘Mooi, dan ben ik weer weg,’ zegt Valentijn.

‘Kijken of ik ergens echt iemand kan bijten.

Doei!’

Hij gaat door het raam naar buiten.

‘Wrow, ik moet ook weg,’ gromt Dolfje.

‘Even hollen onder de maan.’

Hij springt het raam uit.

Olaf geeft geen kik.

Hij slaapt rustig verder.

Geen etterjong ?

Timmie loopt de keuken in.

Dolfje zit al aan de tafel.

Op zijn bord ligt brood met kaas.

Hij is weer gewoon een jongetje.

‘Zou het gelukt zijn?’ vraagt Dolfje.

Timmie knikt.

‘Vast wel.

Ik heb Olaf vannacht niet meer gehoord.

Hij sliep als een roos.

Geen nachtmerries meer.’

Dolfje pakt een fles melk uit de koelkast.

‘Dus nu is Olaf geen etterjong meer?’

Hij giet de melk in zijn glas.

‘Ik weet het bijna zeker,’ zegt Timmie.

‘Wacht maar af.’

In de gang klinkt lawaai.

‘Uit de weg.

Dappere Olaf komt er aan.’

De keukendeur knalt open.

Olaf stormt naar binnen.

‘Hier ben ik, maak plaats.’

Olaf klimt op Dolfjes stoel.

‘Honger.’

Verbaasd kijkt Dolfje naar Olaf.

‘Hé, ik zat daar.’

Olaf grijnst.

‘Nu zit ik lekker hier.

Opgestaan, plaats vergaan.

Pech voor jou, bril.’

Dan pakt hij Dolfjes boterham.

‘Wacht,’ zegt Dolfje.

‘Dat is mijn...’

Hap.

Olaf propt het brood in zijn mond.

‘Hmm, lekker!’ Hij pakt Dolfjes glas.

Gulzig drinkt hij de melk op.

‘Dat was mijn melk, Olaf.’

Olaf veegt zijn mond af.

‘Nou en? Ik had dorst.

Ik pak wat ik wil.

Ik ben de baas.

Dappere Olaf is voor niemand bang.

Niet voor een vampier.

Niet voor een weerwolf.

Dus zeker niet voor jou.’

‘Oh nee?’ zegt Timmie.

Olaf schudt wild zijn hoofd.

‘Ik heb de vampier gedood.

En de weerwolf ook.

Nooit meer nachtherries.’

Olaf lacht en kijkt naar Dolfje.

‘Die stomme weerwolf had een stomme bril.

Net als jij.’

Olaf grist Timmies appel van de tafel.

Dan rent hij de keuken uit.

‘Ik wil tv kijken.’

Timmie kijkt Dolfje aan.

‘Jij had gelijk, Dolfje.’

Dolfje knikt.

‘Ik wist het wel.’

Hij legt zijn brilletje op het aanrecht.

‘Niets aan te doen.

Ik ga mijn haar maar wassen.’

Dolfje komt de badkamer uit.

Zijn haar is nog nat.

Hij loopt de keuken in.

Daar is Olaf.

Zijn mond zit vol pindakaas.

Hij likt aan de rand van de pot.

Dolfje kijkt naar het aanrecht.

‘Waar is mijn bril?’ zegt Dolfje.

Olaf wijst naar de grond.

‘Daar ligt hij.

Jammer zeg.

Hij is een beetje kapot.’ Dolfje raapt zijn brilletje op.

In één glas zit een barst.

Dolfje kijkt Olaf aan.

‘Hoe kan dat?’

Olaf haalt zijn schouders op.

‘Misschien viel hij vanzelf op de grond.

Misschien ben ik erop gaan staan.

Per ongeluk, natuurlijk.

Nou ja.

Het is toch maar een stomme bril.’

Dolfje weet meteen wat er gebeurd is.

‘Jij hebt dat expres gedaan,’ zegt hij.

‘Jij hebt op mijn bril getrapt.’

Olaf glimlacht.

‘Oh ja?

En wat dan nog?

Ik ben heus niet bang voor jou.

Ik ben dappere Olaf.’

Dolfje barst bijna van woede.

Zijn vingers worden krom als klauwen.

Er komt een grom uit zijn keel.

Bijna wil hij Olaf aanvliegen.

Maar hij houdt zich in.

Snel rent hij naar de kamer van Timmie.

‘Oh, Dolfje, wat erg,’ zegt Timmie.

‘Ik heb me vergist.

Olaf is niet aardig geworden.

Jij had gelijk.

Hij blijft gewoon een etterjong.

Bang of niet bang.

Door die nepdroom is hij nog erger dan eerst.

Wat doen we met hem?’

Ze denken lang na.

‘Ik weet het,’ zegt Dolfje opeens.

‘Olaf krijgt nog een nepdroom.

Maar deze keer gaat het helemaal anders.

Daar zorg ik wel voor.’

‘Wanneer?’ vraagt Timmie.

‘Vannacht,’ zegt Dolfje.

Nachtmerrie

Het is nacht.

Klik. Ie-ie-ie.

De deur van de logeerkamer gaat open.

Voetstappen in het duister.

Olaf doet een oog open.

Hij ziet niks.

Hij glimlacht.

Vroeger was hij bang voor het donker.

Maar nu niet meer.

De weerwolf en de vampier zijn dood.

Ik ben de baas, denkt Olaf.

Dappere Olaf is de baas van iedereen.

‘Wrow!’

Olaf gaat rechtop zitten.

‘Is daar iemand?’

Even is het doodstil.

Dan klinkt een stem.

‘Olaf, dit is een droom.’

Die stem is van Timmie.

Olaf hoort hem goed.

‘Alweer een droom?’ zegt hij.

‘Ik dacht dat ik wakker was.’

‘Nee, dit is een droom.

Geen gewone droom.

Dit is een nachtmerrie.

Een hele enge zelfs.’

Een zaklamp flitst aan.

Olaf ziet een wolvenkop.

Glas fonkelt in het licht.

Daarachter gele ogen.

‘Wrow!’

Olaf verstijft.

De weerwolf is terug.

En hij zit op Olafs bed.

‘Dat kan niet,’ roept Olaf.

‘Ik heb jou gedood.’ De weerwolf grijnst.

‘Ha!

Pech voor jou.

Dit is een andere droom.

Ik ben er weer.’

Het licht weerkaatst tegen de brillenglazen.

‘Luister goed,’ gromt de weerwolf.

‘Ik ben jouw nachtmerrie.

En ik ben het zat.

Jij loopt alleen maar te klieren.

Jij moet daarmee stoppen.

Anders kom ik voortaan elke nacht terug voor...’

Hij snuffelt aan Olafs hals.

‘Voor een lekker nekje.’

De weerwolf likt over Olafs wang.

‘Of een hapje wang.’

Olaf schuift naar achteren.

Hij veegt zijn wang af.

Even worden zijn ogen groot van angst.

Dan lacht hij hard.

‘Ha ha, dat dacht jij maar, weerwolf.

Kijk eens wat ik hier heb.’

Hij haalt iets onder het kussen vandaan.

Het glanst.

‘Voor jou, weerwolf.

Een zilveren kogel.

Ik heb net een reep op.’

Hij smijt de kogel naar de weerwolf.

De weerwolf glimlacht.

‘Dat dacht jij maar.’

Hij vangt het bolletje tussen zijn tanden.

‘Mm, dat smaakt naar chocola,’ gromt hij.

Dan spuugt hij het terug.

Pats.

Tegen Olafs hoofd.

‘Au, dat doet zeer.’

‘Wrow.

jij snapt het niet, Olaf.

Dit is niet jouw droom.

Dit is míjn droom.

De droom van de weerwolf.

Hier gebeurt alleen wat ik wil.

Ik ben de baas, niet jij.’

De weerwolf laat zijn tanden zien.

‘Wrow!

Weet je waar ik het liefst in bijt? Een bullebak als jij.

Een etterjong.

En nu...’

‘Nee,’ roept Olaf.

‘Ga weg.

Ik zal voortaan aardig zijn.’ De weerwolf grijnst.

‘Goed dan.

Deze keer doe ik niets.

Slaap jij maar rustig verder.

Maar nooit meer zo klierig zijn.

Anders kom ik terug om jou te bijten.

Begrijp je het?’

Zijn kop komt heel dichtbij.

Bijna raakt zijn snuit de neus van Olaf.

De gele ogen kijken Olaf strak aan,

Olaf ziet nu duidelijk de barst in het brilletje.

‘Tot ziens,’ fluistert de weerwolf.

Dan is hij weg.

‘Timmie, help!’ roept Olaf.

‘Ben jij er nog?’

Er klinkt een zacht gegiechel.

Opeens verschijnt Timmies gezicht in het lamplicht.

Olaf zucht van opluchting.

‘Timmie, help me.

De weerwolf leeft weer.’ Timmie knikt.

‘Jammer voor jou, Olaf.

Ik kan je niet helpen.

Dit is niet mijn droom.’

Dan lacht hij breed.

Je kunt zijn tanden goed zien.

Olaf rolt bijna uit bed van schrik.

Timmie heeft heel scherpe hoektanden.

‘Jij bent een vampier,’ roept Olaf.

Timmie knikt.

‘Dat klopt, Olaf.

En ik wil dat jij niet meer zo rottig doet.

Geen gezeur meer.

Niet meer schelden en bazig zijn.

Anders...’

Timmie doet zijn mond wijdopen.

Dan gaat het licht uit.

Olaf gilt.

Bibberend trekt hij het dekbed over zich heen.

‘Ga weg, alsjeblieft.

Ik zal lief zijn.

Ik zal niet meer rot doen.’

Er komt geen antwoord uit het duister.

Olaf houdt zijn adem in en luistert.

Het is heel lang stil.

Hij ziet niets in het donker.

Dan sist een stem.

‘Slapen, Olaf.’

Gelukt?

Vader is in de keuken.

Hij bakt een ei.

Op zijn hoofd staat de olifant-theemuts.

Het is ochtend.

Olaf komt de keuken binnen.

Zijn haar zit in de war.

Hij wrijft in zijn ogen.

‘Dag Olaf,’ zegt vader.

‘Goed geslapen?’

Olaf schudt zijn hoofd.

‘Niet zo goed, oom.

Ik had een nachtmerrie.’

Vader krabt onder de olifant.

‘Oh? Waar ging die enge droom over?’

Olaf haalt zijn schouders op.

‘Over een weerwolf.’

Vader schrikt even.

Bijna valt de olifant van zijn hoofd.

‘Echt waar?

Maak je geen zorgen.

Hier zijn overdag geen weerwolven.

Ik bedoel, eh...

Lust je een eitje?’

‘Graag, oom.

Dat vind ik heel lekker.’

‘Jouw ouders hebben net gebeld,’ zegt vader.

‘Ze zijn weer thuis.’

Oh, fijn,’ zegt Olaf.

‘Dank u, oom.’

Tjonge, denkt vader.

Wat doet Olaf opeens aardig.

Hoe kan dat nou?

‘Goedemorgen, pa.’

Dolfje en Timmie komen de keuken in.

Ze gaan aan tafel zitten.

Even zeggen ze niets.

Nieuwsgierig kijken ze naar Olaf.

‘Alles goed, Olaf?’ vraagt Timmie.

‘Lekker geslapen?’

Olaf knikt.

‘Ja hoor, dank je.

En jij?’

‘Eh, best wel,’ zegt Timmie.

Hij knipoogt naar Dolfje.

‘Gelukt,’ fluistert hij.

Dolfje glimlacht.

‘Mag ik het zout, Olaf ?’ vraagt hij.

‘Natuurlijk,’ zegt Olaf.

Hij geeft het zoutvaatje aan Dolfje.

Dank je, Olaf.’

‘Graag gedaan.

Ik...’

Olaf zwijgt opeens.

Hij kijkt naar Dolfjes brilletje.

Opeens weet hij de droom weer.

Een bril met een barst.

Zijn mond zakt open.

‘Wat is er, Olaf ?’ zegt Timmie.

‘Je kijkt zo raar.’

Olaf springt op.

Hij wijst naar Timmie en Dolfje.

‘Die bril.

De weerwolf had net zo'n bril.

Nu weet ik het weer.

En Timmie zat ook in de droom.

Jij was een...’

‘Goedemorgen, allemaal.’

Moeder komt glimlachend de keuken binnen.

Haar tanden zijn mooi wit.

De hoektanden zijn lang en scherp.

Olaf gilt.

‘Nog een vampier.

Ik ga naar huis.’ Hij rent naar de voordeur.

‘Wacht, Olaf,’ zegt vader.

‘Ik zal je brengen.’

‘Nee,’ roept Olaf.

Hij pakt zijn jas van de kapstok.

‘U bent natuurlijk ook een vampier.

Jullie zijn allemaal vampiers.

Behalve Dolfje.

Die heeft alleen een stomme bril.

Net als de weerwolf in mijn droom.

Ik kom hier nooit meer.’

Hij trekt de voordeur open en rent naar buiten.

Met een klap valt de deur in het slot.

Vader zet grote ogen op.

‘Wat was dat nou?

Wij vampiers?

Hoe komt hij daarbij?’

Moeder haalt het gebitje uit haar mond.

‘Dit lag in de badkamer.

Het was maar een grapje.

Van wie is het eigenlijk?’

‘Van mij,’ zegt Timmie.

‘Gekocht in de speelgoedwinkel.’

Vader schudt zijn hoofd.

‘Nu denkt Olaf dat wij vampiers zijn.

Wel zielig.’

Hij kijkt Dolfje en Timmie aan.

Opeens begint hij te lachen.

‘Maar ook gaaf!

Ik heb altijd al een weerwolf willen zijn.

Of een vampier.

Dat is pas anders.

En ik ben dol op anders.

Wat hebben jullie eigenlijk uitgespookt?’

‘Olaf is een nachtmerrie van een neefje,’ zegt

Timmie.

Dolfje knikt.

‘Wij wilden hem een lesje leren.

En dat is gelukt.

Zelfs beter dan wij dachten.’

5 Vleermuis

‘Tjonge, wat een naar neefje,’ zegt Noura.

Dolfje knikt.

‘Gelukkig hebben wij hem de laatste tijd niet meer gezien.

Dan zie ik liever mijn grote neef Leo.

Die is niet naar.

Maar wel raar.

En ook wel lief!’

Rrrrrts!

Dolfje en Noura kijken naar de schoorsteen.

‘Alweer!’ fluistert Noura. ‘Wat ritselt daar toch in de schoorsteen?’

‘Ik weet niet,’ zegt Dolfje. ‘Even kijken...’

Hij staat op en loopt naar de open haard.

Dan springt hij achteruit.

Iets valt krijsend op de houtblokken.

Piepend vliegt het op uit de vlammen.

Het fladdert de kamer in.

Een spoor van rook achtervolgt hem.

Het is een vleermuis.

Hij piept en jammert.

Dan gaat hij op de grond zitten.

Hij spreidt zijn vleugels.

Er gebeurt iets raars. De vleermuis groeit.

Zijn vleugels worden armen. Ook krijgt hij benen.

Hij wordt net zo groot als Dolfje.

En opeens is hij geen vleermuis meer.

Er staat een jongen met een zwarte mantel.

Hij heeft een bleek gezicht. Woest, zwart piekhaar. Twee scherpe hoektanden.

Dolfjes mond zakt open.

‘Wrow, Valentijn de vampier! Wat doe jij hier?’

Valentijn wappert wild met zijn armen.

Er walmt rook uit zijn mantel.

‘Fffffft. Fffffft!’ doet Valentijn.

Hij blaast de rook weg.

Dan slaakt hij een boze zucht.

‘Pfffffjoei! Dat scheelde niet veel, zeg.

Bijna was ik in brand gevlogen.

Jouw schuld, Dolfje Weerwolfje.’

6 Valentijn

‘Mijn schuld?’ gromt Dolfje.

‘Hoezo?’ Valentijn sist en toont zijn hoektanden.

‘Tssss! Jij hebt die haard aangestoken.

Ik vloog bijna in de fik!’

Meteen gaat Noura boos voor hem staan.

‘Wraaaa! Jij kletst uit je nek, domme vampier! Laat Dolfje met rust. Moet jij maar niet zo stom zijn om in die schoorsteen te gaan hangen.Dat wisten wij toch niet! Bovendien heeft Dolfje de open haard niet aangestoken.

Dat heb ik gedaan!’ Verbaasd kijkt Valentijn naar Noura.

‘Wauw! Jij bent een felle weerwolf. Sorry, hoor.’

Hij buigt zijn hoofd.

Dolfje kijkt vragend naar Valentijn.

‘Wat deed jij in die schoorsteen?’

Valentijn haalt zijn schouders op.

‘Het is daar lekker warm. En vampiers houden van donkere plekjes. Dat weet je toch?’

Dolfje knikt.

‘Da‘s waar ook.

Jij kan niet tegen licht.’

‘Precies, weerwolfje. Ik hing al een paar dagen in die schoorsteen. Eigenlijk werd ik vanavond pas wakker van een raar geluid.’

‘O?’ zegt Noura. ‘Wat voor geluid?’

Valentijn kijkt haar boos aan.

‘Een raar geluid.

Dat zeg ik toch!’

‘Ja, maar hoe klonk het?’ vraagt Dolfje.

Valentijn denkt even na.

‘Het klonk zoiets als...tsjak!’

‘Tsjak?’ zegt Dolfje. ‘Hoorde jij dat ook?’

Hij krabt met twee klauwen op zijn kop.

‘Wrow! Natuurlijk. Nu weet ik het weer!’

‘Waar hebben jullie het toch over?’ vraagt Noura.

Ze is naar het raam gelopen.

‘Zien jullie wat hier aan de hand is?’ Ze wijst naar de ruit.

Die is helemaal wit.

‘We kunnen niet eens meer naar buiten kijken!’

Dolfje en Valentijn kijken elkaar aan.

Ze horen niet wat Noura zegt.

Valentijn knikt.

‘Ik weet weer waar dat geluid mij aan doet denken... Aan Knuppel!’

‘Knuppel?’ vraagt Noura.

‘Wrow!’ gromt Dolfje.

‘Ja, Knuppel, weet je nog wel! Die jager.’

‘Die rare gast met zijn geweer!’ roept Valentijn.

‘Die herinner ik me wel.’

‘Precies,’ zegt Dolfje.

‘Knuppel de weerwolfjager. Jij was er ook bij, Noura.

En Valentijn. En Leo. Ik had last van jagersbloed.

Luister maar...’

Niet bijten Dolfje

Dolfje huilt

Rennen, rennen! Vlug, vlugger.

Hijgend rent Dolfje Spaan door het Wolvenbos.

Hij draagt een brilletje.

Zijn snuit zit vol wit haar.

Hij heeft spitse oren.

En een witte staart en klauwen.

Dolfje is anders dan andere kinderen.

Met volle maan wordt hij een wolf.

Een witte weerwolf.

‘Awoeoeoeoeoeoe.’

Dolfje Weerwolfje huilt naar de maan.

Hij springt over een boomstronk.

Heerlijk, denkt hij.

Het is fijn om een weerwolf te zijn.

Eerst vond ik het niets.

Maar nu vind ik het gaaf, wrow!

Ik voel kriebels in mijn bloed.

Ik heb zin om te jagen.

Even blijft Dolfje staan.

Oeps.

Jagen?

Hoe kan dat nou? Dat doe ik toch nooit.

Wat raar.

Dolfje schudt zijn kop.

Dan rent hij verder door het Wolvenbos.

Hij maakt een koprol.

Hij springt over struiken.

Hij klimt in dikke bomen.

Als jongetje kan hij dat niet.

Maar als weerwolf kan hij dat allemaal wel.

Zonder moeite rent hij over de takken.

Het is volle maan.

Weerwolftijd.

De maan heeft een rode gloed.

De bladeren ruisen.

Wind loeit tussen de takken.

Een vleermuis buitelt door de lucht.

Dolfje opent zijn bek.

Hij zuigt zijn borst vol lucht.

Dan huilt hij luidkeels naar de maan.

Awoe-oe-oe-wrow!’

Opeens hoort hij een vreemd geluid.

tsjak... tsjak...

Verschrikt blijft Dolfje staan.

‘Wrow.

Wat is dat?’

Knuppel graaft

tsjak... tsjak...

Het geluid van een schop.

tsjak...

‘Awoe-woe-woe! Wrow.’

Knuppel stopt met graven.

Hij kijkt om zich heen.

Woest gehuil klinkt in het Wolvenbos.

‘Awoe-woe-woe.’

Knuppel is een lange slungel.

Mager als een meetlat.

Groen hoedje op zijn hoofd.

Tas vol spullen op zijn rug.

Over zijn schouder hangt een geweer.

Knuppel zet de schop tegen een boom.

Daar is het weer:

Awoe-woe-woe! Wrow!’

Knuppel aait het geweer.

‘Hoor je dat, Donderbus?

Er zijn hier weerwolven.

Dat weet ik zeker.

Kleintjes.

Dat kan ik horen.

En dat is fijn!

Kleine weerwolven vang ik graag.’

Knuppel lacht vals.

‘Hi hi ha ha.

De maan is vol.

Wolken jagen door de lucht.

Woest gehuil in de nacht.

Daar gaat mijn bloed van koken.

Mijn jagersbloed...’

Knuppel glimlacht duister.

Zijn zilveren voortand glimt.

Hij geeft zijn geweer een kusje.

‘Donderbus, mijn liefje.

Dit wordt een fijne nacht.

Ik zal op ze jagen.

Hier hang ik een strik.

Daar leg ik een klem.

Ik graaf overal valkuilen.

En ik heb kogels van zilver.

Die zijn voor jou, Donderbus.

Vannacht vang ik een kleine weerwolf.

Of misschien wel twee.

Die verkoop ik mooi aan de dved.

De Dierentuin Voor Enge Dieren.

Ha, ha.

Het is fijn om een weerwolf jager te zijn.

Aan de slag.’

Knuppel steekt zijn schop weer in de grond.

tsjak!

Het volgende uur is hij druk bezig.

Hij graaft kuilen.

Hij zet valstrikken.

Ergens roept een uil.

In de verte slaat een torenklok twaalf keer.

De volle maan schijnt fel.

Een vleermuis fladdert over Knuppels hoofd.

‘Ziezo,’ zegt Knuppel.

‘Dat was dat, Donderbus.

Dit bos zit nu vol vallen en kuilen.’

Hij veegt zweet van zijn voorhoofd.

Zijn ogen gaan van links naar rechts.

Struiken ritselen.

Hij kijkt vlug om.

Een schaduw glipt voorbij.

‘Zag je dat, Donderbus?

Daar liep iem and.

Dat moet een weerwolf zijn.’

Knuppel klopt op zijn geweer.

‘Het is een jonkie.

Hoop ik.

We gaan hem vangen.

Wedden dat hij in de val loopt?’

Knuppel giechelt.

‘En anders...’

Hij streelt zijn geweer.

‘Hier kom ik, weerwolf.

Jij gaat eraan...’

Dolfje schrikt

Tussen de struiken beweegt iets.

‘Wrow, wie daar?’ gromt Dolfje.

Geen antwoord.

Er ritselt wat.

Zit daar iemand?

Wat moet ik nu doen? denkt Dolfje.

Niemand kan mij helpen.

Andere kinderen liggen thuis in bed.

Die zijn geen weerwolf.

Dolfje schraapt zijn keel.

‘Grrrrr.’

Gewoon stoer doen.

‘W-wrow, hé, jij daar!

Achter die struik.

I-ik zie je wel, hoor.

K-kom tevoorschijn.

Laat jezelf z-zien.

Anders...

Anders word ik een heel b-boze weerwolf.

En dan...’

Even is het doodstil.

Geen blad beweegt.

Geen tak trilt.

Dan springt iemand uit de struik.

Een schaduw, zwart als de nacht.

Dolfje ziet ogen.

Hij ziet klauwen.

Hij hoort een grom.

‘Grow!’

Knuppel sluipt

Knuppel sluipt door het bos.

Met twee handen houdt hij zijn geweer vast.

Hij wijst tussen de bomen.

‘Kijk, Donderbus.

Daar loopt die kleine weerwolf.

Hij wil vluchten.

Maar dat gaat hem niet lukken.,

Ik grijp hem.’

Knuppel rent naar voren.

Het duister beweegt.

Een wolk schuift voor de rode maan.

De schaduw is al weer weg.

‘Rennen, Donderbus,’ hijgt Knuppel.

‘Hij ontsnapt.

Erachteraan.

Op jacht naar die weerwolf.’

Knuppel stormt vooruit.

Hij duwt struiken opzij.

Hij maait takken neer.

Daar staat de gedaante.

Hij kijkt naar de maan.

Knuppel hoort een stem.

‘Hi, hi, maan wat ben je groot.

Lieve maan, wat ben je rood.’

‘Hoor je dat, Donderbus?’ zegt Knuppel.

‘Die weerwolf praat tegen de maan.

Wat een idioot.

We hebben hem bijna.’

Knuppel sluipt langs een struik.

Dan springt hij naar voren.

krak!

Verbaasd zwaait hij met zijn armen.

Zijn benen zijn opeens slap als elastiek.

Hij voelt geen grond meer onder zijn voeten...

Dolfje lacht

‘Wrow!’

Dolfje rolt om.

Er zit iemand boven op hem.

Twee handen grijpen zijn oren.

‘Wrow, laat los.

Blijf van mijn oren af.’

Dolfje probeert zich los te schudden.

‘Waarom?’ fluistert de aanvaller.

‘Je hebt best leuke oren.’

Verbaasd kijkt Dolfje op.

Wacht eens...

‘Noura?’

Klauwen grijpen in zijn zij.

‘Wrow, niet doen!’ roept Dolfje.

‘Dat kietelt.’

‘Ha, ha, de kieteldood voor jou,’ gromt Noura.

De twee weerwolven rollen over de grond.

Noura bijt zacht in Dolfjes oor.

‘Grrr.’

Dolfje lacht.

‘Wrow, Noura!

Ik wist niet dat jij er ook was.’

‘Natuurlijk ben ik hier, Dolfje.

Het is volle maan.

Dan moet elke weerwolf eropuit.

Ik had opeens zin om te jagen.

Op jou!’

‘Wrow, gaaf!’ gromt Dolfje.

Noura is zijn beste vriendin.

Zij is ook een weerwolf.

‘Wat gaan we doen, Dolfje?’

Dolfje kijkt naar de volle maan.

Die is anders dan anders.

Een beetje rood.

Even voelt Dolfje zich raar.

Hij gromt zachtjes.

‘Wrow, even denken...’

Hij lacht tegen Noura.

Zijn scherpe tanden glimmen.

‘Ik weet het al.

We gaan mijn neef Leo zoeken.

De grootste weerwolf van het Wolvenbos.

Kunnen we met hem huilen naar de maan.’

‘Leuk!’

Ze rennen hard weg.

Knuppel klimt

KNARS. KNARS.

Boos zit Knuppel op de bodem van een kuil.

De kuil die hij zelf gegraven heeft.

De valkuil voor weerwolven.

‘Dom!’

Knuppel knarst met zijn tanden.

Zand in zijn haren.

Gras in zijn oren.

‘Stom, stom, stom!’

Hij wil uit de kuil klimmen.

‘Stomme kuil.’

Drie keer glijdt hij terug.

Hijgend zit Knuppel op de bodem.

Hij kijkt omhoog.

De maan schijnt in de kuil.

Een schaduw valt over Knuppel.

‘Wat is dat, Donderbus?’ sist hij.

Er staat iemand aan de rand van de kuil.

Zijn hoofd zit voor de rode maan.

Hij kijkt in de kuil.

Knuppel ziet een bleek gezicht.

Ogen glanzen rood.

Tanden blinken.

Een gek lachje.

‘Hi hi hi.

In de kuil zit een gek.

Die valt steeds op zijn bek.

Hi hi.’

Wie is dat! denkt Knuppel.

Een enge met rode ogen.

Is dat wel een weerwolf?

Wat een rare!

Knuppel beeft als een rietje.

Hij knijpt zijn ogen stijf dicht.

Het is stil.

Was het alleen een schaduw?

Knuppel doet zijn ogen weer open

De gedaante is weg.

Knuppel ziet alleen de maan.

Hij schudt zijn hoofd .

‘Zie je wel, Donderbus.

Onzin.

Daar stond niemand.

Ik zie rare dingen, Donderbus.

Ik hoor rare dingen.

Dingen die er niet zijn.

Nu klim ik uit de kuil.

Let op.’

Nog een keer glijdt Knuppel terug

Maar dan lukt het toch.

Puffend komt hij boven.

Hij kijkt om zich heen.

Niemand te zien.

Een vleermuis fladdert snel weg.

‘Zei ik het niet, Donderbus.

Er was niemand.

Geen weerwolf.

Het was een gekke schaduw.

Jammer.

Anders had ik hem gepakt.

Ik ben niet bang, hoor.

Dat weet jij wel, hè Donderbus.’

Het geweer zwijgt, als altijd.

Vlug maakt Knuppel zijn tas open.

‘Maar ik heb een nieuw plan.’

Zijn ogen glanzen.

‘Let op, Donderbus.

Kijk en leer!

Wij lokken de weerwolf in onze val.’

En daarvoor heb ik hier...’

Knuppel steekt zijn hand in de rugzak.

Dan trekt hij er iets uit.

Het spartelt.

Het rilt.

Flaporen.

Een pluizige vacht.

Trillend hangt in Knuppels hand een...

‘Braaf konijn,’ zegt Knuppel.

‘Jou zet ik hier neer.

Met een touw om jouw nekje.

De weerwolf zal het ruiken.

Hij komt hierheen.

Maar dan...’

Knuppel wijst.

‘Kijk, Donderbus.

Daar ligt een klem.

Een bek vol tanden van staal.

De weerwolf wil het konijn pakken.

En dan PATS!

Poot in de klem.

Au! Au!’

Knuppel hikt van het lachen.

‘Oh, wat een pret.

Ik ga een weerwolf vangen!

Met jou, klein konijn.’

Het konijn rilt van angst.

Dolfje slikt

‘Wie het eerst op de heuvel is,’ roept Noura.

‘Ik,’ gromt Dolfje.

Als een pijl schiet hij weg.

Maar Noura haalt hem in.

‘Wrow, jij bent snel.’

Dolfje rent nog harder.

Noura ligt voor.

Dan Dolfje weer.

Samen komen ze op de heuvel aan.

Hijgend blijft Dolfje staan.

Hij kijkt naar de rode maan.

Dolfjes hart bonst.

Zijn bloed ruist.

Hij voelt zich wild.

‘Ik heb een goed idee, Noura.

Vannacht gaan wij op jacht.

Mijn jagersbloed bruist.

Wij gaan konijnen vangen.

Samen met Leo.

Da‘s ook leuk.

We jagen ze op.

We grijpen ze.

En dan... Wrow!"

Verschrikt kijkt Noura naar Dolfje.

Wat ziet hij er woest uit.

‘Wat zeg je nou, Dolfje?

Konijnen?

Die lieve beestjes?

Jij wilt ze vangen?

Da‘s toch zielig.

Of...’

Met grote ogen kijkt ze Dolfje aan.

‘Of ben jij opeens een woeste weerwolf?’

Dolfje slikt.

‘Oeps.

N-nee, Noura, ik...’

Snel gaat Noura staan.

‘Dat valt mij tegen van jou, Dolfje.

Ik heb geen zin meer.

Ik ga.’

Ze draait zich om.

Dan rent ze weg.

‘Noura, wacht,’ roept Dolfje.

‘Ik...ik bedoelde dat niet zo.

Ik had even last van jagersbloed.

Dat is net zoiets als jeuk.

Met jeuk wil je krabben.

Met jagersbloed wil je jagen.’

Dolfje zucht diep.

‘Het komt vast door de maan.

Die is zo anders dan anders.

Die is zo... rood.

Ik wilde alleen...’

Maar Noura is al weg.

Dolfje ziet alleen nog bomen.

De maan kijkt somber op hem neer.

‘Oh, wat stom van mij,’ kreunt Dolfje.

‘Wat moet ik nu?’

Even aarzelt hij.

‘Ik moet Noura zoeken.

In het bos loert gevaar.

Ik wil niet dat zij hier alleen is.’

In de verte klinkt een kreet.

Een gil van angst.

Knuppel knijpt

Het konijn gilt.

Zijn hele lijfje beeft.

Knuppel lacht.

‘Ha ha ha.

Zie je dat, Donderbus?

Hij is heel bang.

En dat moet ook.

Want een weerwolf ruikt angst.

Dus hij zal snel komen.’

Knuppel houdt het konijn stevig vast.

‘Ril maar, konijn.

Jij lokt de weerwolf hierheen.

Goed zo.

Doe je best maar.’

Hij zet het konijn op de grond.

Het kan niet weg.

Het zit vast aan het touw.

Knuppel verstopt zich achter een boom.

Hij kijkt om zich heen.

‘Kijk, Donderbus.

Daar komt al iemand aan.

Stil.’

Donderbus zegt niets.

Knuppel loert langs de boom.

Daar loopt iemand.

Spitse oren komen boven een struik uit.

De schaduw van een wolvenkop.

‘Ja,’ zegt Knuppel zachtjes.

‘Het is een weerwolf.

Hij komt op ons af.

Kijk eens wat ik hier heb, Donderbus.’

Knuppel haalt een zak uit zijn tas.

‘Dit is een vangzak.

Speciaal voor weerwolven.

Mijn weerwolf-vangzak.

Goed, hè.’

Knuppel grijnst.

‘Ik ben een soort Sinterklaas.

Stoute weerwolven gaan in de zak.

Ha ha.’

Knuppel wacht achter de boom.

De weerwolf komt dichterbij.

Knuppel lacht zacht.

‘Kom maar hier, weerwolfie.

Kom maar bij je vriend Knuppel...’

Noura schrikt

Noura is boos.

Ze rent door het bos.

Ze kijkt niet om zich heen.

‘Grrow!

Stomme Dolfje.

Op konijntjes jagen!

Had ik nooit gedacht.

Ik wil hem nooit meer zien.

Een konijn bijten!

Stommerd.’

Noura rent verder.

Ze breekt takken.

Ze schopt bladeren opzij.

Ze gromt naar een eekhoorn.

Plots blijft ze staan.

Of niet! denkt ze.

Meende Dolfje het wel?

Altijd is hij lief.

Hij doet geen vlieg kwaad.

Zelfs geen spin.

Geen worm.

En ook geen konijn.

Er is iets raars met hem.

Noura kijkt naar de maan.

‘Wat heb ik gedaan?

Heb ik mij vergist?

Waar is Dolfje nou?’

Ze kijkt om zich heen.

Overal struiken.

Dolfje is nergens te zien.

De wind blaast zacht.

Opeens fluistert een stem in het duister.

‘Jij daar!

Waar kijk jij naar?’

Even gilt Noura van schrik.

Achter een boom staat iemand.

Ogen glanzen in het donker.

‘Hi, hi.

Meisjelief, alleen in de nacht.

Pas toch op, ik ben op jacht.

Hi hi.’

Dolfje ruikt

Dolfje kijkt om zich heen.

‘Noura, waar ben je? Kom terug.

Ik meende het niet.’ Geen antwoord.

Nergens is Noura te zien.

‘Wrow! Wat nu?’

Plots hoort hij weer een gil.

‘Is dat Noura?’

Dolfje krabt op zijn kop.

‘Ik moet haar vinden.

Ik meende het niet.

Ik zou nooit een konijn kwaad doen.

Ik, ik...’

Tranen in zijn ogen.

Dolfje begint te rennen.

‘Noura! Waar ben je?

Wrow!

Awoe-oe-oe.’

Hij staat stil en luistert.

Geen antwoord.

Noura is echt boos, denkt hij.

Of zij hoort mij niet.

Wat nu?

Dolfje sluipt door het bos.

Heeft Noura zich verstopt?

Wil ze mij plagen?

Plots blijft hij staan.

Hij steekt zijn snuit in de lucht.

‘Wrow.

Wat ruik ik?

Dat lijkt...

Angst!

Ik ruik angst.’

Dolfje snuift nog eens.

Noura!

Is zij bang?

Dan is ze in gevaar.

Ik moet haar redden.

Dolfje rent verder.

Hij volgt het spoor van de angst,

‘Noura, ik kom eraan...’

Knuppel vangt

Knuppel staat klaar achter de boom.

Hij houdt de vangzak vast.

De weerwolf is vlakbij.

Knuppel giechelt.

‘Kom hier, weerwolfie,’ fluistert hij.

‘Kom dan bij Knuppel.

Ik heb een verrassing...’

De weerwolf kijkt verbaasd om zich heen.

Zijn oren staan rechtop.

Hij snuift.

Zijn kop beweegt van links naar rechts.

‘Grrrr. Wie daar?’

‘Hier,’ fluistert Knuppel.

‘Hier moet je zijn.

Kom dan.’

De weerwolf krabt op zijn kop.

‘Huh?’

Plots stapt Knuppel naar voren.

‘Hebbes!’

Hij gooit de zak over de weerwolf.

De weerwolf gromt.

Knuppel springt op hem.

‘Ha, ha.

Je bent erbij, weerwolf.

Jij gaat naar de Dierentuin Voor Enge Dieren.

Zij krijgen een zak vol weerwolf.

En ik krijg een zak vol geld.’

Knuppel lacht hard.

Onder de zak klinkt een grom.

‘Oh ja?

Wat bedoelt jij?

Wie bent jij?’

Noura gromt

Noura kijkt naar de schaduw.

Haar haren gaan rechtop staan.

Zij laat haar tanden zien.

‘Grr, wie ben jij ?

Laat je zien, als je durft.

Ik ben niet bang, hoor.’

Opeens staat de gedaante voor haar.

Zwarte mantel.

Bleek gezicht.

Rode ogen.

Zijn voeten raken de grond niet.

‘Lief meisje, mag ik je bijten?

Mag ik je proeven als een ijsje?’

Noura‘s bek zakt open.

‘Valentijn?

Valentijn de vampier?

Gek!

Wat doe jij hier?’

Valentijn giechelt.

‘Wat doe ik hier?

Ik ben een vampier.

Het is een mooie nacht.

Ik was op jacht.

Dat moet.

Want ik heb last van jagersbloed.’

‘Jij ook al,’ zucht Noura.

‘Net als Dolfje.

Hoe komt dat toch?

En waarom rijm jij opeens?’

Valentijn lacht.

‘Ik zweef, ik voel me lichter.

Ik rijm, ik ben een dichter.

Ik wil het keeltje van een meisje.

Ik...’

Noura stampt op de grond.

‘Schei eens uit met die onzin.

Hoe zit dat met dat jagersbloed?’

‘Nou, doe niet zo boos,’ zegt Valentijn.

‘Het komt allemaal door de maan.

De maan is anders deze nacht.

Zij heeft een rode gloed.

En dat is heel bijzonder.

Een rode maan kweekt jagersbloed.’

‘Zie je wel,’ zegt Noura.

‘Dat dacht ik al.

Dolfje kan er niets aan doen.

Het is de schuld van de maan.’

Valentijn knikt.

‘Waar is Dolfje nu?’

Even is Noura stil

‘Dat vraag ik mij ook af,’ zegt ze dan.

‘Ik ben weggerend.

Omdat...’

‘Omdat wat?’ zegt Valentijn.

In de verte klinkt een schreeuw.

‘Dolfje?’ fluistert Noura.

Angstig kijkt ze Valentijn aan.

Valentijn raapt een dikke tak op.

‘Kom mee, Noura.

Die schreeuw achterna...’

Dolfje zoekt

Dolfje rent door het bos.

Soms blijft hij even staan.

Hij luistert.

Zijn neus steekt in de lucht.

De geur wordt sterker.

De geur van angst.

Snel rent Dolfje verder.

Hij volgt het spoor.

Ik ben er bijna, denkt hij.

Bijna bij Noura.

Ik ruik haar angst..

‘Noura.

Wrow, Noura,’ roept hij.

‘Niet bang zijn.

Ik kom eraan.’

Hij ruikt de angst nu heel goed.

De angst is dichtbij.

Dolfje springt over een struik.

Hij rent tussen twee bomen door.

Daar is opeens een open plek.

Een plek vol maanlicht.

Daar is de angst.

Verbaasd blijft Dolfje staan.

Noura? Nee hoor.

Op de open plek zit een konijn.

Het rilt.

Zijn staartje beeft.

Zijn ogen zijn groot.

Om zijn nek zit een touw.

‘Wrow,’ zegt Dolfje.

Hij kijkt om zich heen.

Er is niemand anders.

Voorzichtig loopt hij naar het konijn.

Hij gromt zacht.

‘Wie ben jij?

Wat doe jij hier?’

De ogen van het konijn worden nog groter.

Angstig kijkt het Dolfje aan.

‘Niet bang zijn,’ zegt Dolfje.

Maar hij voelt een rare kriebel.

Een kriebel in zijn bloed.

Dolfje likt langs zijn tanden.

Zo'n konijn is lekker mals.

Een konijnen-biefstukje.

Dan schudt hij zijn kop.

Foei, Dolfje, denkt hij.

Wat is er met mij aan de hand?

Dat stomme jagersbloed.

Niet meer aan denken.

‘Stil maar, konijn.’

Hij buigt naar voren.

Zijn ogen glanzen.

Weer dat gevoel.

Het konijn krimpt ineen.

‘Niet bang zijn, konijntje,’ gromt Dolfje.

Hij steekt een klauw uit.

‘Ik wil alleen maar...’

Plots schreeuwt het konijn.

‘Ie-ie-ie-ie!’

Knuppel krimpt

Verbaasd kijkt Knuppel naar de vangzak

Er zit een weerwolf onder.

Maar het is geen kleintje.

Het is een heel grote.

Zijn benen komen onder de zak uit.

Knuppel ziet een blauwe broek.

Grote poten vol haar.

Dikke nagels.

Een stem gromt.

‘Zeg, gekke vent.

Laatst Leo hier eens vlieg en vlug uit.

Anders ist hij bozig hoor.’

Oh, oh, denkt Knuppel.

Wat nu?

Ik wilde een kleine vangen.

Niet een grote.

En wat praat hij gek!

Is hij wel een wolf ?

‘Eh, eh,’ zegt Knuppel.

Hij richt zijn geweer op de vangzak.

‘Hou je bek, beest.

Of ik schiet.’

Even is het stil.

Dan buldert een lach onder de zak uit.

‘Ha, ha.

Wat een grapjas ist jij, zeg.’

RRRRATS !

De vangzak scheurt open.

Twee klauwen steken eruit.

Een wolvenkop komt uit het gat.

Ogen kijken Knuppel aan.

Ogen van een weerwolf.

De weerwolf gaat rechtop staan.

Hij is héél groot.

‘Hola en hallo,’ zegt hij.

‘Dag, gekke vent,

Ik ist Leo.

Leo Weerwolf.

Wie bent jij?’

Hij wijst naar Knuppel.

De jager krimpt ineen.

‘Donderbusje, red mij,’ fluistert hij.

Trillend richt hij zijn geweer op Leo.

‘La-laat mij met rust.

Ik wist niet dat u zo groot was.

Ik wilde een kleine weerwolf vangen.’

Het is een hele tijd stil.

Leo denkt diep na.

‘Wat?’brult hij dan.

‘Wat zegt jij, gekke vent?

Een klein wolfje vangen?

Jij bedoelt...

Mijn klein neefwolfje Dolfje?

Jij boef!

Geef hier die schietstok.’

Leo rukt het geweer uit Knuppels hand.

Hij zet er zijn tanden in.

HAP!

Hij buigt het krom.

KRAK!

Hij vouwt het dubbel.

BLOP!

Dan smijt hij het ver weg.

Knuppel slaakt een kreet.

‘Donderbus, mijn liefje!’

Een traan rolt over zijn wang.

‘Ziezo,’ zegt Leo.

‘En nu jij!

Zeg op, gekke vent.

Hoe wilt jij mijn neefwolfje Dolfje vangen?

Wat hebt jij gedaan?’

‘Niets,’ fluistert Knuppel.

‘Alleen een paar vallen gezet.

Hier wat kuilen.

Daar een stalen klem.

Dat is alles.’

Met twee klauwen pakt Leo Knuppel beet.

Hij rammelt hem door elkaar.

‘Jij boef.

Jij gek.

Ziet jij die tak daar boven?’

Knuppel kijkt omhoog.

Hoog in de boom steekt een dikke tak uit.

Leo glimlacht.

Dat ziet er heel eng uit.

‘Mooi zo.

Die tak ist voor jou.’ Hij tilt Knuppel op.

‘Niet doen,’ jammert Knuppel.

‘Laat los.’

Leo kijkt hem boos aan.

‘Zegt op.

Waar zijn die vallen?

Waar ligt die klem?’

Knuppel hapt naar adem.

‘Nou?’ roept Leo.

‘Zegt het.

Of Leo wordt echt boos.

En dan scheurt hij jou in reepjes...’

Noura gilt

‘Rennen.’

Valentijn holt achter Noura aan.

Ze hebben de gil gehoord.

‘Ie-ie-ie!’

Daar is de gil nog een keer.

‘Die kant op,’ roept Noura.

Ze rennen naar de gil.

Valentijn heeft de dikke tak bij zich.

‘Sneller,’ roept Noura.

‘Dolfje is in gevaar.

Denk ik.’

Ze springt over een struik.

‘Kom, Valentijn.

Harder.’

Hijgend holt Valentijn achter haar aan.

Soms zweeft hij.

Dan raken zijn voeten de grond niet.

‘Ik kom al.

Oh, ik val.’

Zijn mantel wappert.

Hij blijft aan takken haken.

‘Wacht op mij, Noura.

Ik ben er bijna.’

Maar Noura wacht niet.

Ze rent verder.

Dolfje is vlakbij.

Zij voelt het.

Ze rent langs een dikke eik.

Achter de boom is een open plek.

De maan schijnt er fel.

En daar is...

‘Dolfje,’ zegt Noura zacht.

Ze blijft staan.

Dolfje houdt een konijn in zijn klauwen.

Het konijn is stijf van angst.

Dolfje opent zijn bek.

Zijn tanden blinken.

Er is een gekke gloed in zijn ogen.

‘Dolfje!’ roept Noura.

‘Niet doen.

Niet bijten...’

Leo slaat

Verbaasd kijkt Dolfje opzij.

Hij ziet Noura.

En ook Valentijn.

De vampier houdt een dikke tak vast.

‘Dolfje, niet bijten,’ roept Noura.

‘Doe het niet.

Jij bent geen jager.’

Dolfje sluit zijn mond.

‘Wat zeg je?’

Noura wijst naar het konijn.

‘Je wilt hem bijten.

Dat mag niet!’

‘Wat?’ zegt Dolfje verbaasd.

Plots klinkt er een harde stem.

‘Stopt, stopt.

Staat stil Dolfje neefwolfje.’

Noura kijkt om.

Valentijn kijkt om.

Dolfje kijkt om.

Daar komt Leo.

Met grote sprongen rent hij door het bos.

Hij zwaait met zijn armen.

‘Verroert je niet.

Staat zo stil als de dood!’

‘Leo,’ zegt Dolfje.

‘Wat...’

‘Ssst,’ roept Leo.

‘Praat niet.

Staat stil, Dolfje.

Wacht op Leo.

Eens even kijken...’

Hij loopt naar Valentijn.

‘Mag Leo dat hebben?’

Hij rukt de tak uit Valentijns hand.

‘Bruut!’ roept Valentijn.

‘Dank jou,’ zegt Leo.

Dolfje snapt er niets van.

‘Leo, wat doe je toch?’

Leo loopt een rondje om Dolfje.

Hij kijkt naar de grond.

‘Stil, Dolfje neefje wolfje.

Weest stil als de dood.’

Plots zwaait Leo de tak omhoog.

Hoog boven Dolfjes kop.

‘Staat stil, Dolfje.

Leo gaat slaan.’

‘Leo, wat...’ zegt Dolfje.

‘Niet doen!’ roept Noura.

Dolfje bloedt

Leo slaat keihard met de tak...

BAF!

Op de grond.

Vlak naast Dolfje.

KLAP!

Een klem klapt dicht om de tak.

Een klem van ijzer.

KRAK!

De tak breekt in twee stukken.

‘Ziezo,’ zegt Leo.

‘Die tak ist de pineut.’

Hij glimlacht.

‘Net op tijd, Dolfje neefwolfje.

Bijna zat jij in die klem.

Dan was jouw poot de pineut.’

‘Wrow,’ gromt Dolfje.

Hij trilt een beetje.

‘Bedankt, Leo.

Hoe wist jij dat die klem daar lag?’

Leo grijnst.

‘Leo heeft het gehoord van een gekke vent.’

Noura zucht opgelucht.

‘Goed van jou, Leo.’

Ze kijkt Dolfje aan.

Hij heeft nog steeds het konijn vast.

‘Laat hem los, Dolfje.

Je mag hem niet bijten.’

‘Wat?’ roept Dolfje.

‘Ik wilde hem niet bijten, Noura.’

Even aarzelt hij.

‘Niet echt, denk ik.

Er zit een touw om zijn nek.

Kijk dan.

Dat is zielig!

Ik wilde dat touw doorbijten!

Kijk, zo.’

Snel bijt Dolfje het touw door.

Op dat moment bijt het konijn ook.

‘Wrow! Auw,’ brult Dolfje.

‘Wat doe je nou?’

Het konijn springt op de grond.

Snel hupt het weg.

Verbaasd kijkt Dolfje naar zijn klauw.

Er zit een druppel bloed op.

Hij is dik en rood.

‘Dat komt ervan,’ zegt Noura.

‘Dat is jagersbloed.’

Dolfje staart naar de rode druppel.

‘Echt waar, Noura?

Dus nu ben ik het kwijt?

Ik heb er geen last meer van?’

‘Nee, het is eruit,’ zegt Noura.

Dolfje zucht.

‘Gelukkig.

Ik voelde mij soms zo raar.

Maar nu niet meer.’

Valentijn komt dichterbij.

‘Hmm, bloed.

Dat ruikt lekker.

Mag ik....’

‘Niks ervan,’ zegt Dolfje.

‘Dat is míjn jagersbloed.

Daar blijf jij vanaf.’

Snel veegt hij het bloed af aan zijn broek.

‘Ziezo.

Weg is weg.’

Valentijn kijkt sip.

‘Pech.

Dan ga ik maar weer.

Op zoek naar ander bloed.’

Hij zucht.

‘Bah.

Rijmen lukt ook niet meer.

Doei!’

En weg is Valentijn.

Tussen de bomen vliegt opeens een vleermuis.

Dolfje, Noura en Leo kijken hem na.

Dan horen ze een stem.

Iemand schreeuwt.

‘Help!

Maak me los.

Donderbus, liefje, waar ben je?’

‘Hé,’zegt Dolfje.

‘Kijk daar boven.

Daar spartelt iemand heel hoog aan een tak.

Wie is dat?’

Leo grijnst.

‘Da‘s de gekke vent.

De man van de klem.

Lekker laten hangen.’

Vlug lopen ze weg van de boom.

Dolfje kijkt op.

De volle maan is niet meer rood.

‘Kom, we gaan jagen,’ roept Dolfje.

‘Wat?’ roept Noura.

‘Alweer?

Waarop?

Je hebt toch geen jagersbloed meer?’

Dolfje knipoogt naar Leo.

‘We jagen op... jou, Noura.

Pak haar, Leo.

Zij krijgt de kieteldood.’

Noura gilt.

‘Grow, pak me dan, als je kan.’

Dan holt ze lachend weg.

‘Wrow, rennen, Leo,’ roept Dolfje.

7 Tsjak!

‘Wraa, dat is waar ook!’ gromt Noura.

‘Nu weet ik het weer.

Nare vent was dat zeg, die Knuppel.

En gevaarlijk ook, met zijn geweer! Is hij nu hier?’

Tsjak!

Alledrie kijken ze naar de open haard.

Daar komt het geluid vandaan.

Tsjak!

Het komt van buiten naar binnen door de schoorsteen.

TSJAK.

Dolfje en Noura kijken elkaar verschrikt aan.

TSJAK.

Steeds harder.

Steeds dichterbij.

‘Knuppel!’ sist Valentijn. ‘De jager. Hij komt eraan. Hij staat voor het huisje met zijn schop.

Dadelijk komt hij naar binnen.

Wegwezen!’ De vampier vouwt zijn mantel om zich heen.

‘Valentijn, wacht!’ roept Dolfje.

‘En wij dan?’ Maar het is te laat.

Valentijn is alweer een vleermuis geworden.

Piepend springt hij over de vlammen.

Hij fladdert omhoog, de schoorsteen in.

‘Valentijn!’ roept Dolfje opnieuw.

Maar Valentijn is verdwenen.

‘Mooie vriend,’ gromt Dolfje.

‘Vampiers zijn niet te vertrouwen.’

Tsjak!

Opeens valt een hoop sneeuw in de open haard.

Plets!

Sissend doven de vlammen.

Even is het stil.

Dan klinkt een dreun tegen de voordeur.

Bam!

‘Open!’ roept een stem.

Noura pakt Dolfjes hand.

‘Wraa, wat doen we nou?’

‘Ssst, stil,’ fluistert Dolfje.

‘Misschien gaat hij

weerweg.’

Heel stil wachten ze, klauw in klauw.

‘Wrow, ik hoor niets meer,’ fluistert Dolfje.

‘Misschien is hij...’

Bam!

Opnieuw een dreun op de deur.

‘Open!’ roept de stem opnieuw. ‘Hoe zitst dats nou. Waarom doetst niemand de deur open?’

8 Leo

Dolfje kijkt Noura aan.

Een brede glimlach verschijnt op zijn snuit.

‘Dat is Leo!’

Noura knikt blij.

‘Hoera.’

‘Wrow, Leo, ben jij het?’ roept Dolfje.

‘Ja, natuurlijk bentst Leo het. En bentst jij het ook, Dolfje neefwolfje? Laatst Leo dan eens als een gesmeerde bliksemflits binnen.’

Dolfje rent naar de deur en trekt hem open.

Daar staat een heel grote weerwolf.

Leo draagt een muts en een dikke winterjas.

Hij leunt op een schop.

Achter hem ligt het tuinpad in het licht van de volle maan.

‘Wrow!’ gromt Dolfje. ’Leo, wat ben ik blij om jou te zien.’

Leo grijnst.

Hij zet zijn schop weg en omhelst Dolfje.

‘Ja, Dolfje neefwolfje. Leo ist ook heel blij om zichzelvers te zien. En Dolfje en Nouraloura natuurlijk ook!’

Leo schudt de sneeuw van zijn jas.

‘Ziezo.

Leo heeftst fijn alle sneeuw van het pad weggeschepseld. Nu kanst opa weerwolver weer veilig de deur uit.’

Dolfje kijkt naar buiten.

Er ligt geen sneeuw meer op het pad.

Het is helemaal schoon geschept.

Maar nieuwe vlokken vallen alweer uit de lucht.

‘Wrow, tof, Leo. Opa weerwolf is niet thuis. Maar wij zaten hier al uren vast. Nu kunnen wij eindelijk naar huis.’

Noura knikt.

‘Wat fijn, Leo. jij bent een held. Je hebt ons bevrijd. Heb jij het pad helemaal alleen schoon gemaakt?’

Leo knikt trots.

‘Yes en jawel, hoor! En niets alleen het padsje van opa‘s huisje. Leo ist al de hele avond bezig. Hij wilst het hele bos schoon schepselen.’

Even zucht Leo.

Treurig kijkt hij omhoog.

‘Alleen valtst er steeds weer nieuwe sneeuw.

En nu ligtst het bos alweer vol.

Dus Leo heeftst nog veel werk aan de boeg.’

Dolfje krabt op zijn kop.

Peinzend kijkt hij Leo aan.

‘Ben jij al de hele avond sneeuw aan het scheppen?’

Leo knikt trots.

‘Yes en ja! Zalst Leo even laten zien hoe hij het doetst?’

Meteen stapt de grote weerwolf naar buiten.

Hij pakt zijn schop.

Dolfje en Noura lopen achter hem aan.

Intussen ligt er al weer veel sneeuw op het tuinpad.

‘Kijk goedst, Dolfje neefwolfje. Zo doetst Leo hetst!’

Leo steekt zijn schop in de sneeuw.

Tsjak!

Hij schept een grote hoop sneeuw.

In één keer werpt hij de sneeuwhoop over zijn

schouder.

De sneeuw vliegt door de lucht en valt

verderop neer.

Plof!

‘O,’ zegt Dolfje. Hij kijkt naar Noura.

Haar ogen zijn twee keer zo groot.

‘Nou snap ik het!’ zegt ze.

‘Wrow! Die vliegende sneeuwhopen...’

Noura knikt.

‘Ja, dus dat was...’

Dolfje knipoogt naar Noura.

‘Wrow, denk jij wat ik denk!’ Noura knikt.

‘Wraa! Ik denk het zelfde...’

Dan bukken ze tegelijk.

‘Nu!’

Dolfje en Noura rapen sneeuw.

Ze maken sneeuwballen.

‘Wrow, één, twee...drie!’ roept Dolfje.

Dan gooien ze sneeuwballen naar Leo.

Pats! Pats!

Verbaasd kijkt Leo om.

‘Hé,’ roept hij.

‘Wat ist dat?’

Pats! Pats!

Sneeuw op zijn snuit.

Sneeuw op zijn ogen.

‘Hé, houdst op!’ roept Leo.

‘Waarom...’

‘Wrow, omdat het allemaal jouw schuld is, Leo. Nu krijg je je verdiende loon.’

Meteen gooit Dolfje een nieuwe sneeuwbal.

‘Help!’ roept Leo. ‘Leo wordtst gesneeuwbald door zijn neefwolfje.’

Hij steekt zijn grote klauwen in de lucht.

De volgende sneeuwbal vliegt in zijn  mond.

Plop.

Slik.

Leo slikt de sneeuwbal door en likt zijn lippen af.

Er komt een brede glimlach op zijn snuit.

‘Mmm, Leo vindst het best lekkerig’

Dolfje en Noura schateren het uit.

Ze blijven sneeuwballen gooien.

Tot Leo helemaal onder de sneeuw zit.

Wit als een sneeuwman is hij.

‘Wrow.’ Nu is Leo de sneeuwwolf,’ lacht Dolfje.  ‘Net goed!’

Dan rennen Dolfje en Noura schaterend weg.

En Leo?

Hij propt sneeuw in zijn mond.

‘Best lekker,die sneeuwhapjes,’ mompelt hij.

‘Dankjewel, Dolfje neefwolfje...’

www.dolfjeweerwolfje.nl

Lekker spelen op www.dolfjeweerwolfje.nl!

Spelletjes • Filmpjes • Wedstrijden

Zelf je eigen boek maken • Kleurplaten

Dolfje Weerwolfjedag • Nieuwtjes

En natuurlijk alles over Dolfje en zijn boeken

Table of Contents

Paul van Loon

Dolfje Sneeuwwolfje

Inhoud

1 Een hoop sneeuw

2 Een sneeuwhoop

3 Dolfje Sneeuwwolfje

4 Niet thuis..

Het Nachtmerrieneefje

Olaf

Nooit bang

Nachtherries

Valentijn

Droom

Staak

Superkoel

Geen etterjong ?

Nachtmerrie

Gelukt?

5 Vleermuis

6 Valentijn

Niet bijten Dolfje

Dolfje huilt

Knuppel graaft

Dolfje schrikt

Knuppel sluipt

Dolfje lacht

Knuppel klimt

Dolfje slikt

Knuppel knijpt

Noura schrikt

Dolfje ruikt

Knuppel vangt

Noura gromt

Dolfje zoekt

Knuppel krimpt

Noura gilt

Leo slaat

Dolfje bloedt

7 Tsjak!

8 Leo

www.dolfjeweerwolfje.nl