Achterflap:

DOLFJE WEERWOLFJE

Het nachtmerrieneefje

Het neefje van Timmie is voor niemand bang.

Behalve voor vampiers en weerwolven.

Dolfje en Timmie weten raad.

Midden in de nacht krijgt neef een droom.

Een vampier tikt tegen zijn raam.

Achter zijn bed zit - wrow! - een weerwolf.

Gelukkig heeft hij zilveren kogels.

En een houten staak.

Dolfjes plan loopt gesmeerd.

De volgende dag is neef apetrots.

Voor niks en niemand meer bang.

Dat gaat Dolfje te ver.

Hij bedenkt een nieuwe droom...

Voor beginnende lezers, van Paul van Loon.

AVI 5

Paul van Loon

Het nachtmerrieneefje

Tekeningen van Hugo van Look

Vijfde druk 2005

© 2003 tekst: Paul van Loon

Omslag en illustraties: Hugo van Look

Foto: Wim van Diem

Uitgeverij Leopold, Amsterdam

ISBN 90 258 4218 6 / NUR 282

Dit elektronisch boek is gemaakt voor uitsluitend persoonlijk gebruik.

Het is niet bestemd voor commerciële doeleinden!

Dus als u voor dit boek heeft betaald bent u opgelicht!

Inhoud

Olaf

Nooit bang

Nachtmerries

Valentijn

Droom

Staak

Superkoel

Geen etterjong?

Nachtmerrie

Gelukt?

Olaf

‘Hé, Dolf, weerwolven!’

‘Gaaf, Timmie.’

Het is bijna zeven uur ’s avonds.

Dolfje en Timmie kijken naar Het Klokhuis.

Moniek vertelt over weerwolven.

‘Weerwolven zijn gewone mensen,’ zegt ze.

‘Behalve wanneer het volle maan is.

Dan worden ze woeste wolven.

Vroeger hebben weerwolven echt bestaan.

Nu natuurlijk niet meer.’

Dolfje en Timmie moeten opeens lachen.

‘Hoor je dat, Dolfje?’ zegt Timmie.

‘Jij bestaat niet.

Dat zegt Moniek van Het Klokhuis.

Dolfje grinnikt.

‘Moniek weet heel veel,’ zegt hij.

‘Maar ze weet niet alles.’

Timmie knikt.

Opeens gaat de bel.

‘Ik doe wel open,’ roept vader uit de keuken.

‘Daar zul je hem hebben’, zegt Timmie.

‘Wie?’

Dolfje kijkt nieuwsgierig naar de deur.

‘Mijn neefje Olaf,’ zegt Timmie.

‘Hij komt hier logeren.

Zijn ouders zijn een paar dagen weg.’

‘Is hij leuk?’ vraagt Dolfje.

Timmie schudt zijn hoofd.

‘Niet zo.

Dat zul je wel merken.’

De deur vliegt open.

Een kleine jongen rent naar binnen.

Hij kijkt wild om zich heen.

Achter hem komt vader.

Hij draagt een schort met blauwe olifantjes.

Op zijn hoofd zit een blauwe theemuts.

Die heeft de vorm van een olifant.

Vader houdt van anders.

‘Jongens, hier is Olaf.

Hij blijft een paar dagen.’

Nieuwsgierig kijkt Olaf naar Dolfje.

Hij veegt met zijn hand langs zijn neus.

‘Wie is die met die bril?’

‘Dat is Dolfje,’ zegt Timmie.

‘Logeert hij hier ook?’ vraagt Olaf.

‘Dat is niet leuk.

Ik was eerst.’

Vader schudt lachend zijn hoofd.

‘Dolfje logeert hier niet, Olaf.’

‘Gelukkig,’ zucht Olaf.

‘Ik wil alleen met Timmie spelen.’

Timmie en Dolfje kijken elkaar aan.

‘Dat bedoel ik,’ fluistert Timmie.

Vader haalt zijn schouders op.

‘Pech voor jou, Olaf.

Dolfje logeert hier niet.

Hij woont hier.

Hij is Timmies beste vriend.

En wij vinden zijn brilletje erg leuk.’

‘Stom,’ zegt Olaf.

‘Nu moet ik zeker ook met hem spelen.’

‘Nou, liever niet,’ bromt Dolfje.

Olaf kijkt al niet meer naar hem.

Hij loopt naar een kast en trekt een deur open.

‘Is er snoep?’

‘Morgen,’ zegt vader.

‘Vandaag is alle snoep op.’

Niet echt, denkt Timmie.

Ik heb nog een reep in mijn zak.

Maar dat vertel ik Olaf lekker niet.

Olaf loopt naar de bank.

‘Geef mij dan maar cola.’

Vader kijkt op de klok.

‘Mama komt zo thuis.

En jij moet zo naar bed.’

‘Ik wil cola,’ roept Olaf.

Vader zucht en loopt naar de keuken.

Olaf klimt op de bank.

Hij ploft tussen Timmie en Dolfje.

‘Ga eens opzij!

Waar kijken jullie naar?’

Timmie schuift een stukje op.

‘Klokhuis.’

‘Stom programma,’ zegt Olaf.

‘Waar gaat het over?’

‘Weerwolven,’ zegt Dolfje.

‘Keileuk, joh.’

Olaf wordt opeens spierwit.

‘Helemaal niet leuk.

Zet uit.’

Verbaasd kijkt Timmie naar Olaf.

‘Wat is er met jou?’

Maar Olaf wordt steeds witter.

‘Zet die tv uit,’ roept hij.

Nooit bang

Olaf gilt steeds harder.

‘Zet uit. Zet uit!’

Hij houdt zijn handen voor zijn ogen.

Dolfje doet wat Olaf vraagt.

‘Rustig maar, Olaf.

De tv is al uit.’

Dan komt vader binnen met vier glazen cola.

‘Wat is er aan de hand?

Wie kan hier zo goed gillen?’

Olaf krijgt een rood hoofd.

‘Ik niet hoor.

Ik gil nooit.’

Vlug wijst hij naar Dolfje.

‘Hij was het.

Die met die stomme bril.’

‘Dolfje?’ zegt vader.

‘Zijn brilletje is niet stom, hoor.’

Olaf knikt heel hard.

‘Ja, hij was het.

Ik niet, ik ben niet bang.’

Dolfjes mond zakt open.

‘Ik?’

‘Het was Olaf die gilde,’ zegt Timmie.

‘Nietes, jij liegt,’ roept Olaf.

Vader schudt zijn hoofd.

Hij knipoogt naar Dolfje en Timmie.

‘Oh, Olaf, dus jij bent niet bang.

Dat is goed.

Hier hoef je nergens bang voor te zijn.’

‘Ik ben niet bang,’ zegt Olaf.

Vader zet de glazen op de tafel.

‘Drink dan maar vlug je cola op.

Daarna moet je naar bed.’

‘Gelukkig,’ fluistert Timmie.

Dolfje grinnikt.

Een uur later heeft Olaf zijn cola nog niet op.

Intussen komt moeder thuis.

‘Hoi, Olaf,’ zegt ze.

‘Slaap jij nog niet?’

Vader kijkt een beetje schuldig.

‘Eh, hij wilde graag cola.

En die heeft hij nog niet op.’

‘Oh zo,’ zegt moeder en ze kijkt Olaf streng aan.

‘Leuk dat je er bent.

Maar het is bedtijd voor jou.’

‘Pas als mijn cola op is,’ zegt Olaf.

Er zitten nog drie druppels in zijn glas.

Een half uur later is het glas leeg.

Moeder wijst naar de klok.

‘Half negen.

Nu naar bed, Olaf.’

Met tegenzin staat Olaf op.

‘Ik wil niet,’ mompelt hij.

‘Ik wil niet alleen naar boven.’

Moeder aait Olaf over zijn bol.

‘Waarom niet?’

Olaf kijkt naar zijn voeten.

‘Daarom niet.

Het is daar donker...

En stil.’

Timmie staat op.

‘Wacht maar, Olaf, ik ga wel met je mee.’

Meteen kijkt Olaf weer vrolijk.

‘Ja leuk, kom op.’

Hij rent de trap op.

‘Ga jij ook mee, bril?’ roept hij nog.

Dolfje aarzelt even.

Het is al bijna donker.

Nog even en de volle maan is er.

Dan wordt hij Dolfje Weerwolfje.

‘Ja, jij moet ook mee,’ roept Olaf van boven.

‘Ik wil het!’

Dolfje krabt achter zijn oor.

‘Eh, eventjes kan nog wel.’

‘Aardig van jullie,’ zegt moeder.

‘Papa en ik moeten even naar de buren.

Als er iets is, roep je ons.’

Timmie en Dolfje knikken.

Vader en moeder gaan de deur uit.

Opeens klinkt er van boven een gil.

Dolfje en Timmie kijken elkaar aan.

Dan rennen ze de trap op.

Nachtmerries

Olaf ligt in bed.

Hij heeft zich verstopt onder het dekbed.

Alleen zijn ogen komen erbovenuit.

‘Waarom gil jij zo, Olaf?’ vraagt Timmie.

Olaf wijst naar het raam.

‘Een gezicht achter de ruit.’

‘Een gezicht?’

Olaf knikt.

‘Ja, een vampier.

Wit gezicht, enge tanden.’

Timmie moet lachen.

‘Doe niet zo gek, Olaf.

Er zijn hier geen vampiers.

Je hoeft niet bang te zijn.’

‘Ik ben nooit bang,’ roept Olaf.

‘Alleen...’

‘Alleen wat, Olaf ?’

Olaf duwt het dekbed naar achteren.

‘Soms droom ik eng.

Maar dan ben ik niet bang, hoor.

Ik droom vaak van...’

Timmie kijkt naar Dolfje.

Dolfje zit achter het nachtkastje.

Hij krabt aan zijn armen

Timmie weet wat dat betekent: weerwolfjeuk.

Dolfje verandert langzaam in...

‘Een weerwolf,’ zegt Olaf.

Verschrikt kijkt Timmie hem aan.

‘Wat zeg je?’

Olaf plukt aan zijn rode piekhaar.

‘Ik droom van weerwolven.

En ook van vampiers.

Ze willen mij bijten.’

Timmie knikt.

‘Ik snap het.

Daarom moest de tv uit.

En daarom durf je niet te slapen.’

Boos schopt Olaf het dekbed omhoog.

‘Ik durf wel te slapen, hoor.

Ik ben nooit bang.

Ik heb alleen, eh, nachtherries.’

‘Nachtmerries,’ zegt Timmie.

‘Ja, dat.’

Dolfje begint zich steeds harder te krabben.

‘Weerwolven bestaan niet,’ zegt Timmie.

‘Dat zei Moniek van Het Klokhuis.

En zij weet bijna alles.

Ga nu maar gauw slapen.’

Olaf kijkt Timmie smekend aan.

‘Blijven jullie hier?’

Timmie kijkt even naar Dolfje.

Op zijn gezicht groeien witte haartjes.

‘Jullie moeten hier blijven,’ roept Olaf.

‘Ik wil het.’

‘Goed, goed,’ zegt Timmie.

Snel doet Dolfje het nachtlampje uit.

Dan kruipt hij weg van het bed.

Er schijnt alleen wat maanlicht in de kamer.

Timmie gaat op de rand van het bed zitten.

‘Nu moet je heel vlug gaan slapen, Olaf.

Ogen dicht.’

Olaf sluit zijn ogen.

Hij stopt zijn duim in zijn mond. ‘Welterusten.’

Dolfje zit in een hoek van de kamer.

Zijn oren zijn puntig en behaard.

Zijn neus is een snuit geworden.

Hij is nu bijna een weerwolfje.

‘Wrrrow.’

Zijn handen worden klauwen.

‘Grrrrrr.’

Opeens schiet Olaf rechtop.

‘Hé, hoor jij dat?’

Verschrikt slaat Dolfje een klauw voor zijn bek.

‘Ik hoorde niets,’ zegt Timmie.

‘Er gromde iets,’ zegt Olaf.

Angstig kijkt hij in het rond.

‘Onzin,’ zegt Timmie.

‘Hier is niets wat gromt.

Misschien iets wat bromt.

Gewoon een brommer, buiten.

Ga nu maar gauw slapen.’

Olaf gaat weer liggen.

Timmie en Dolfje wachten in stilte.

Eindelijk klinkt er een zacht snurkje.

Voorzichtig staat Timmie op.

‘Pfff, gelukkig.

Kom, Dolfje, we gaan.’

‘Wrow,’ gromt Dolfje.

Ze sluipen naar de deur.

Opeens klopt iemand zachtjes op het raam.

Dolfje en Timmie zien een bleek gezicht.

Blond stekelhaar en bloedrode lippen.

Twee scherpe hoektanden.

‘Help!’ roept Olaf.

‘Weerwolven, vampiers.

Ze willen mij bijten.’

Valentijn

Dolfje kijkt naar het gezicht achter de ruit.

‘Wrow, dat is Valentijn.

Olaf had toch gelijk.

Er zit een vampier achter de ruit.’

‘Help!’ roept Olaf opnieuw.

Dan draait hij zich op zijn zij.

Stil sabbelt hij op zijn duim.

Timmie grinnikt.

‘Pfff, gelukkig slaapt hij nog steeds.

Hij heeft Valentijn niet gezien.’

Dolfje knikt.

‘Nachtmerrie.’

Opnieuw wordt er op het raam geklopt.

‘Valentijn wil naar binnen,’ zegt Timmie.

Vlug doet Dolfje het raam open.

‘Wrow, kom gauw binnen, Valentijn.

Maar doe heel zacht.’

Valentijn glimlacht.

Als een schaduw glijdt hij naar binnen.

Zijn tanden blinken in het maanlicht.

‘Vlug de kamer uit,’ fluistert Timmie.

‘Anders wordt Olaf wakker.’

Ze sluipen de deur uit.

Onrustig woelt Olaf in zijn bed.

‘Monsters,’ kreunt hij.

‘Poeh, net op tijd,’ zegt Timmie.

Ze staan op de overloop.

Dolfje kijkt naar Valentijn.

‘Wrow, wat kom jij doen?’

Valentijn pulkt aan een hoektand.

‘Zomaar.

Kijken of jullie nog leven.’

Wij wel,’ zegt Timmie.

Hij kijkt naar Valentijns witte gezicht.

'Jij bent nog steeds dood, zo te zien.’

Valentijn lacht hard.

‘Ik ben on-dood, dat hoort zo bij vampiers.’

Valentijn is een soort vriend van Dolfje.

Timmie vertrouwt hem niet helemaal.

Met vampiers weet je maar nooit.

Opeens klinkt er een schreeuw.

Hij komt uit de logeerkamer.

‘Mama, help!

Vampiers en weerwolven...

Ze komen mij halen.’

Dan is het weer stil.

Dolfje kijkt Timmie aan.

‘Wrow, dit kan zo niet langer.

Olaf heeft steeds nachtmerries.

Wij moeten iets doen.’

Valentijn tikt Dolfje op zijn schouder.

‘Pardon, Dolfje.

Wat is het probleem?

Die jongen is gewoon bang voor weerwolven en vampiers.

Daar is toch niets mis mee?

Ze moeten juist bang zijn voor ons.

Gaaf, joh!’

Dolfje schudt zijn kop.

‘Wrow, ik vind het zielig.’

Opnieuw klinkt een gil uit de kamer.

‘Nee... Aaaaah.’

Dolfje kijkt Timmie aan.

‘We moeten echt iets doen.

Maar wat?’

Timmie knikt.

Hij knijpt zijn ogen stijf dicht.

Valentijn kijkt vragend naar Dolfje.

‘Wat doet hij?’

‘Wrow, hij verzint een plan.

Timmie weet altijd een oplossing.’

Na een poosje doet Timmie zijn ogen open.

‘Ik weet het.

Wij gaan Olaf helpen.’

Valentijn giechelt.

‘Helpen?

Hoe dan?

Zijn wij opeens de weerwolf- en vampier-hulpdienst?’

Timmie glimlacht.

‘Simpel.

Olaf moet een weerwolf en een vampier verslaan.

Misschien is hij dan niet meer bang.

En dan wordt hij vast ook heel aardig.’

Dolfje krabt op zijn kop.

‘Wat bedoel je, Timmie?

Hij is gewoon een etterjong.’

Timmie schudt zijn hoofd.

‘Nou, kijk, Dolfje.

Eigenlijk is Olaf een bang jongetje.

Daarom doet hij altijd zo stoer.

Dan merkt niemand dat hij bang is.

Dat denk ik.’

‘Echt, Timmie?

Volgens mij is hij gewoon een etterjong.’

Timmie legt een hand op Dolfjes schouder.

‘Het spijt me, Dolfje.

Er zit niets anders op.

Olaf moet jou en Valentijn doden.

Dan is hij niet meer bang ’s nachts.’

Valentijn sist tussen zijn hoektanden.

Hij krijgt een rode blos op zijn bleke wangen.

‘Nooit!’

Even lijkt het of hij Timmie wil bijten.

Dolfjes bek valt open.

‘Wrow, ik wil ook nog lang niet dood.’

Timmie glimlacht.

‘Maak je niet druk.

Olaf gaat dat in zijn droom doen.

Tenminste, hij moet denken dat hij droomt.

Hij krijgt een nepdroom.

En jullie gaan nepdood.

Luister maar.’

Fluisterend vertelt Timmie zijn plannetje.

‘Aha,’ zegt Valentijn.

‘Nou snap ik het.’

‘Wrow, goed plan,’ gromt Dolfje.

Droom

Olaf kreunt.

Hij droomt van enge ogen en tanden.

Een vleermuis fladdert over hem heen.

Onder zijn bed huilt een weerwolf.

‘Mama,’ mompelt Olaf.

Zijn hoofd rolt heen en weer op het kussen.

Plots gaat de deur piepend open.

Olaf schrikt wakker.

Hij zit meteen rechtop.

‘W-wie is daar?’

Voetstappen in het duister.

Opeens flitst een zaklamp aan.

Glas glinstert.

Twee gele ogen in een gezicht vol haar.

Een snuit, spitse oren.

‘Help, een weerwolf!’

‘Wrow.’

Van angst beweegt Olaf niet.

Het wordt nog erger.

Naast de weerwolf verschijnt een tweede gezicht.

Bleek, rode ogen, spitse hoektanden.

‘Mama, een vampier en een weerwolf.

Ze bestaan echt, want ik ben wakker.’

Olafs ogen worden groot.

‘Help.

Niet bijten.

Ik doe alles wat je wilt.’

De vampier glimlacht zijn hoektanden bloot.

‘Mm, een lekker jongetje.

Om in te bijten.’

Olaf ziet opeens iets raars.

De weerwolf heeft een bril op.

‘Wrow,’ gromt de weerwolf.

Olaf gilt het uit.

Hij knijpt zijn ogen stijf dicht.

‘Ga weg en blijf van mij af.’

‘Rustig, Olaf,’ zegt een stem.

‘Het is maar een droom.’

Verbaasd doet Olaf zijn ogen open.

Daar staat Timmie met de zaklamp.

De weerwolf en de vampier zijn nergens te zien.

‘Timmie, wat doe jij hier?’

‘Ik kom je helpen in jouw droom, Olaf.’

‘Helpen? Hoe dan?’

‘Jij gaat een weerwolf en een vampier verslaan.

Dan droom je nooit meer van ze.

Olaf kijkt Timmie aan.

‘Je houdt mij voor de gek.

Ik vind jou stom.’

Timmie schudt zijn hoofd.

‘Het is echt zo, Olaf.’

‘Hoe dan?’

Timmie gaat op de rand van het bed zitten.

De zaklamp schijnt op zijn gezicht.

‘We hebben twee dingen nodig.

Een zilveren kogel voor de weerwolf.

En een houten staak voor de vampier.’

‘Wat is een staak?’ vraagt Olaf.

‘Een stok met een scherpe punt.’

‘Heb ik niet,’ zegt Olaf.

‘En ik heb ook geen kogel van zilver.’

Timmie glimlacht.

‘Dat geeft niet.

Dit is toch een droom?

In een droom kan alles.

Jij bent de baas in jouw droom.

Let maar op.’

Hij haalt een reep uit zijn zak.

Om de reep zit zilverpapier.

Timmie eet de chocola op.

Hij geeft Olaf ook een stuk.

‘Mm, lekkere droom,’ zegt Olaf.

Van het zilverpapier maakt Timmie een bolletje.

‘Kijk, Olaf, dit is een zilveren kogel.

Die gooi je naar de weerwolf als hij weer komt.

Als je hem raakt is hij dood.’

Olaf kijkt rond.

‘Echt waar?’

Timmie knikt.

‘Echt waar.’

‘Waar is hij nu?’ vraagt Olaf.

‘Weet ik niet,’ zegt Timmie.

‘Maar wij moeten opschieten.

Elk moment kan hij weer hier zijn.’

Angstig kijkt Olaf Timmie aan.

‘En de vampier?

Ik heb geen houten staak.’

‘Geeft niet,’ zegt Timmie.

‘Ik maak er een voor jou.

Kijk.’

Timmie pakt een stuk karton onder zijn trui vandaan.

Hij vouwt het op tot een dunne strook.

Dan maakt hij er een punt aan.

‘Ziezo, Olaf.

Dit is jouw houten staak.

Steek de vampier in zijn hart.

Dan is hij ook dood.’

‘Kan dat echt?’ vraagt Olaf.

Timmie knikt.

‘In een droom kan alles.’

Hij staat op.

‘Waar ga jij naartoe?’ zegt Olaf.

‘Je moet hier blijven.’

Timmie schudt zijn hoofd.

‘Ik moet weer weg.

Dit is jouw droom.

Jij moet het zelf doen, helemaal alleen.

Jij bent de baas.’

Hij doet de zaklamp uit.

Olaf ziet niets meer.

‘Timmie?’

Er komt geen antwoord.

Timmie is weg.

Dan hoort Olaf een ander geluid.

Er giechelt iemand in het duister.

Zachte voetstappen.

Opeens flitst de zaklamp weer aan.

Olaf kijkt in een spierwit gezicht.

Hoektanden blinken in het licht.

Staak

Olaf geeft een gil.

De vampier laat zijn tanden zien.

Hij spreidt zijn armen.

‘Ik wil bloed.

Ik wil jou bijten.’

‘Mama.’

Olaf verroert zich niet.

De vampier wacht even.

Hij kucht.

‘Bijten, dus?’

Olaf beweegt nog steeds niet.

Hij zit stijf van angst in bed.

‘Oh, help,’ zegt de vampier.

‘Wat zie ik, heb jij een houten staak?

Jij gaat mij toch niet steken, hè?’

‘Wat?’

Verbaasd kijkt Olaf de vampier aan.

De vampier wijst naar de staak van karton. ‘

Oh, da’s waar,’ roept Olaf.

Hij pakt de staak op.

Zijn hand bibbert.

‘Help,’ zegt de vampier.

‘Niet in mijn hart.’

Hij houdt zijn hand op zijn borst.

‘Niet hier.’

‘O, eh, jawel,’ zegt Olaf.

Dan steekt hij.

De staak klapt dubbel, maar dat geeft niet.

‘Oei, raak,’ roept de vampier.

‘Recht in mijn hart.

Ai, oef en ach.’

De vampier wankelt.

Hij legt beide handen op zijn borst.

‘Tot ziens, ik blaas mijn laatste adem uit.

Dappere Olaf heeft mij gedood.

Vaarwel.’

Dan valt hij om.

De zaklamp gaat uit.

Een beetje maanlicht schijnt in de kamer.

‘Wauw,’ zegt Olaf.

‘Ik heb een vampier gedood.

Ik ben dappere Olaf.’

Hij kan het bijna niet geloven.

‘Ik ben geweldig.’

‘Wrow!’

Verschrikt kijkt Olaf op.

‘Wat was dat?’

‘Wrow!’

Ineens is er weer licht.

Iemand trekt snel het gordijn open.

Maanlicht schijnt door het raam.

Naast het bed staat een weerwolf.

Hij gromt.

Zijn klauwen glanzen gevaarlijk.

‘Wrow.’

Superkoel

De weerwolf sluipt om het bed.

Hij gromt, hij bromt.

Hij is helemaal bedekt met wit haar.

En hij draagt een brilletje.

Even is Olaf doodsbang.

Dan denkt hij aan de woorden van Timmie.

Dit is mijn droom.

Ik ben de baas in mijn droom.

‘Ha,’ zegt Olaf.

‘Wacht maar, weerwolf.

Ik ben dappere Olaf.

Ik heb een zilveren kogel.’

Hij kijkt om zich heen.

Waar is de kogel gebleven?

Hij ligt niet meer op het bed.

Oei, denkt Olaf.

Wat nu?

‘Wrow,’ gromt de weerwolf.

‘Is dit misschien van jou?’

Hij raapt iets op van de grond.

Zilver glinstert in het maanlicht.

De weerwolf gooit het op het bed.

‘Ja, dat is mijn kogel,’ juicht Olaf.

‘Deze droom is gaaf.

Ik hoef niet bang te zijn.’

‘Toch wel,’ gromt de weerwolf.

Hij gaat rechtop staan.

‘Ik heb zin in een lekker hapje.’

Hij opent zijn bek.

‘Ha, ha, miswolf,’ roept Olaf.

Snel pakt hij de zilveren kogel.

‘Hier, voor jou!’

Hij smijt de kogel naar de weerwolf.

‘Wrow, au, ik ben geraakt.

Door een zilveren kogel nog wel.

Dit is mijn einde.’

De weerwolf zakt op de grond.

Hij huilt droevig.

‘Vaarwel, wereld.

Dappere Olaf heeft mij gedood.’

‘Yes!’ roept Olaf.

Op dat moment schuift iemand het gordijn dicht.

Donker.

‘Slaap maar verder, Olaf,’ zegt een stem.

Olaf kijkt om zich heen.

‘Ben jij dat, Timmie?’

‘Ja, dit is mijn droomstem.

Je hebt de weerwolf en de vampier gedood.

Nu ben je niet meer bang.

Nooit meer nachtmerries.’

Olaf kruipt onder het dekbed.

Hij stopt zijn duim in zijn mond.

‘Ik ben de baas,’ mompelt hij.

‘Ik ben superkoel.’

Met een glimlach valt hij in slaap.

Hij snurkt keihard.

In de kamer klinken drie zuchten.

‘Dat was dat.’

‘Wrow.’

‘Mooi, dan ben ik weer weg,’ zegt Valentijn.

‘Kijken of ik ergens echt iemand kan bijten.

Doei!’

Hij gaat door het raam naar buiten.

‘Wrow, ik moet ook weg,’ gromt Dolfje.

‘Even hollen onder de maan.’

Hij springt het raam uit.

Olaf geeft geen kik.

Hij slaapt rustig verder.

Geen etterjong?

Timmie loopt de keuken in.

Dolfje zit al aan de tafel.

Op zijn bord ligt brood met kaas.

Hij is weer gewoon een jongetje.

‘Zou het gelukt zijn?’ vraagt Dolfje.

Timmie knikt.

‘Vast wel.

Ik heb Olaf vannacht niet meer gehoord.

Hij sliep als een roos.

Geen nachtmerries meer.’

Dolfje pakt een fles melk uit de koelkast.

‘Dus nu is Olaf geen etterjong meer?’

Hij giet de melk in zijn glas.

‘Ik weet het bijna zeker,’ zegt Timmie.

‘Wacht maar af.’

In de gang klinkt lawaai.

‘Uit de weg.

Dappere Olaf komt er aan.’

De keukendeur knalt open.

Olaf stormt naar binnen.

‘Hier ben ik, maak plaats.’

Olaf klimt op Dolfjes stoel.

‘Honger.’

Verbaasd kijkt Dolfje naar Olaf.

‘Hé, ik zat daar.’

Olaf grijnst.

‘Nu zit ik lekker hier.

Opgestaan, plaats vergaan.

Pech voor jou, bril.’

Dan pakt hij Dolfjes boterham.

‘Wacht,’ zegt Dolfje.

‘Dat is mijn...’

Hap.

Olaf propt het brood in zijn mond.

‘Hmm, lekker!’

Hij pakt Dolfjes glas.

Gulzig drinkt hij de melk op.

‘Dat was mijn melk, Olaf.’

Olaf veegt zijn mond af.

‘Nou en? Ik had dorst.

Ik pak wat ik wil.

Ik ben de baas.

Dappere Olaf is voor niemand bang.

Niet voor een vampier.

Niet voor een weerwolf.

Dus zeker niet voor jou.’

‘Oh nee?’ zegt Timmie.

Olaf schudt wild zijn hoofd.

‘Ik heb de vampier gedood.

En de weerwolf ook.

Nooit meer nachtherries.’

Olaf lacht en kijkt naar Dolfje.

‘Die stomme weerwolf had een stomme bril.

Net als jij.’

Olaf grist Timmies appel van de tafel.

Dan rent hij de keuken uit.

‘Ik wil tv kijken.’

Timmie kijkt Dolfje aan.

‘Jij had gelijk, Dolfje.’

Dolfje knikt.

‘Ik wist het wel.’

Hij legt zijn brilletje op het aanrecht.

‘Niets aan te doen.

Ik ga mijn haar maar wassen.’

Dolfje komt de badkamer uit.

Zijn haar is nog nat.

Hij loopt de keuken in.

Daar is Olaf.

Zijn mond zit vol pindakaas.

Hij likt aan de rand van de pot.

Dolfje kijkt naar het aanrecht.

‘Waar is mijn bril?’ zegt Dolfje.

Olaf wijst naar de grond.

‘Daar ligt hij.

Jammer zeg.

Hij is een beetje kapot.’

Dolfje raapt zijn brilletje op.

In één glas zit een barst.

Dolfje kijkt Olaf aan.

‘Hoe kan dat?’

Olaf haalt zijn schouders op.

‘Misschien viel hij vanzelf op de grond.

Misschien ben ik erop gaan staan.

Per ongeluk, natuurlijk.

Nou ja.

Het is toch maar een stomme bril.’

Dolfje weet meteen wat er gebeurd is.

‘Jij hebt dat expres gedaan,’ zegt hij.

‘Jij hebt op mijn bril getrapt.’

Olaf glimlacht.

‘Oh ja?

En wat dan nog?

Ik ben heus niet bang voor jou.

Ik ben dappere Olaf.’

Dolfje barst bijna van woede.

Zijn vingers worden krom als klauwen.

Er komt een grom uit zijn keel.

Bijna wil hij Olaf aanvliegen.

Maar hij houdt zich in.

Snel rent hij naar de kamer van Timmie.

‘Oh, Dolfje, wat erg,’ zegt Timmie.

‘Ik heb me vergist.

Olaf is niet aardig geworden.

Jij had gelijk.

Hij blijft gewoon een etterjong.

Bang of niet bang.

Door die nepdroom is hij nog erger dan eerst.

Wat doen we met hem?’

Ze denken lang na.

‘Ik weet het,’ zegt Dolfje opeens.

‘Olaf krijgt nog een nepdroom.

Maar deze keer gaat het helemaal anders.

Daar zorg ik wel voor.’

‘Wanneer?’ vraagt Timmie.

‘Vannacht,’ zegt Dolfje.

Nachtmerrie

Het is nacht.

Klik. Ie-ie-ie.

De deur van de logeerkamer gaat open.

Voetstappen in het duister.

Olaf doet een oog open.

Hij ziet niks.

Hij glimlacht.

Vroeger was hij bang voor het donker.

Maar nu niet meer.

De weerwolf en de vampier zijn dood.

Ik ben de baas, denkt Olaf.

Dappere Olaf is de baas van iedereen.

‘Wrow!’

Olaf gaat rechtop zitten.

‘Is daar iemand?’

Even is het doodstil.

Dan klinkt een stem.

‘Olaf, dit is een droom.’

Die stem is van Timmie.

Olaf hoort hem goed.

‘Alweer een droom?’ zegt hij.

‘Ik dacht dat ik wakker was.’

‘Nee, dit is een droom.

Geen gewone droom.

Dit is een nachtmerrie.

Een hele enge zelfs.’

Een zaklamp flitst aan.

Olaf ziet een wolvenkop.

Glas fonkelt in het licht.

Daarachter gele ogen.

‘Wrow!’

Olaf verstijft.

De weerwolf is terug.

En hij zit op Olafs bed.

‘Dat kan niet,’ roept Olaf.

‘Ik heb jou gedood.’

De weerwolf grijnst.

‘Ha!

Pech voor jou.

Dit is een andere droom.

Ik ben er weer.’

Het licht weerkaatst tegen de brillenglazen.

‘Luister goed,’ gromt de weerwolf.

‘Ik ben jouw nachtmerrie.

En ik ben het zat.

Jij loopt alleen maar te klieren.

Jij moet daarmee stoppen.

Anders kom ik voortaan elke nacht terug voor...’

Hij snuffelt aan Olafs hals.

‘Voor een lekker nekje.’

De weerwolf likt over Olafs wang.

‘Of een hapje wang.’

Olaf schuift naar achteren.

Hij veegt zijn wang af.

Even worden zijn ogen groot van angst. Dan lacht hij hard.

‘Ha ha, dat dacht jij maar, weerwolf.

Kijk eens wat ik hier heb.’

Hij haalt iets onder het kussen vandaan. Het glanst.

‘Voor jou, weerwolf.

Een zilveren kogel.

Ik heb net een reep op.’

Hij smijt de kogel naar de weerwolf.

De weerwolf glimlacht.

‘Dat dacht jij maar.’

Hij vangt het bolletje tussen zijn tanden.

‘Mm, dat smaakt naar chocola,’ gromt hij.

Dan spuugt hij het terug.

Pats.

Tegen Olafs hoofd.

‘Au, dat doet zeer.’

‘Wrow.

Jij snapt het niet, Olaf.

Dit is niet jouw droom.

Dit is mijn droom.

De droom van de weerwolf.

Hier gebeurt alleen wat ik wil.

Ik ben de baas, niet jij.’

De weerwolf laat zijn tanden zien.

‘Wrow!

Weet je waar ik het liefst in bijt? Een bullebak als jij.

Een etterjong.

En nu...’

‘Nee,’ roept Olaf.

‘Ga weg.

Ik zal voortaan aardig zijn.’

De weerwolf grijnst.

‘Goed dan.

Deze keer doe ik niets.

Slaap jij maar rustig verder.

Maar nooit meer zo klierig zijn.

Anders kom ik terug om jou te bijten.

Begrijp je het?’

Zijn kop komt heel dichtbij.

Bijna raakt zijn snuit de neus van Olaf.

De gele ogen kijken Olaf strak aan.

Olaf ziet nu duidelijk de barst in het brilletje.

‘Tot ziens,’ fluistert de weerwolf.

Dan is hij weg.

‘Timmie, help!’ roept Olaf.

‘Ben jij er nog?’

Er klinkt een zacht gegiechel.

Opeens verschijnt Timmies gezicht in het lamplicht.

Olaf zucht van opluchting.

‘Timmie, help me.

De weerwolf leeft weer.’

Timmie knikt.

‘Jammer voor jou, Olaf.

Ik kan je niet helpen.

Dit is niet mijn droom.’

Dan lacht hij breed.

Je kunt zijn tanden goed zien.

Olaf rolt bijna uit bed van schrik.

Timmie heeft heel scherpe hoektanden.

‘Jij bent een vampier,’ roept Olaf.

Timmie knikt.

‘Dat klopt, Olaf.

En ik wil dat jij niet meer zo rottig doet.

Geen gezeur meer.

Niet meer schelden en bazig zijn. Anders...’

Timmie doet zijn mond wijdopen.

Dan gaat het licht uit.

Olaf gilt.

Bibberend trekt hij het dekbed over zich heen.

‘Ga weg, alsjeblieft.

Ik zal lief zijn.

Ik zal niet meer rot doen.’

Er komt geen antwoord uit het duister.

Olaf houdt zijn adem in en luistert.

Het is heel lang stil.

Hij ziet niets in het donker.

Dan sist een stem.

‘Slapen, Olaf.’

Gelukt?

Vader is in de keuken.

Hij bakt een ei.

Op zijn hoofd staat de olifant-theemuts.

Het is ochtend.

Olaf komt de keuken binnen.

Zijn haar zit in de war.

Hij wrijft in zijn ogen.

‘Dag Olaf,’ zegt vader.

‘Goed geslapen?’

Olaf schudt zijn hoofd.

‘Niet zo goed, oom.

Ik had een nachtmerrie.’

Vader krabt onder de olifant.

‘Oh? Waar ging die enge droom over?’

Olaf haalt zijn schouders op.

‘Over een weerwolf.’

Vader schrikt even.

Bijna valt de olifant van zijn hoofd.

‘Echt waar?

Maak je geen zorgen.

Hier zijn overdag geen weerwolven.

Ik bedoel, eh...

Lust je een eitje?’ ‘Graag, oom.

Dat vind ik heel lekker.’

‘Jouw ouders hebben net gebeld,’ zegt vader.

‘Ze zijn weer thuis.’

‘Oh, fijn,’ zegt Olaf.

‘Dank u, oom.’

Tjonge, denkt vader.

Wat doet Olaf opeens aardig.

Hoe kan dat nou?

‘Goedemorgen, pa.’

Dolfje en Timmie komen de keuken in.

Ze gaan aan tafel zitten.

Even zeggen ze niets.

Nieuwsgierig kijken ze naar Olaf.

‘Alles goed, Olaf?’ vraagt Timmie.

‘Lekker geslapen?’

Olaf knikt.

‘Ja hoor, dank je.

En jij?’

‘Eh, best wel,’ zegt Timmie.

Hij knipoogt naar Dolfje.

‘Gelukt,’ fluistert hij.

Dolfje glimlacht.

‘Mag ik het zout, Olaf ?’ vraagt hij.

‘Natuurlijk,’ zegt Olaf.

Hij geeft het zoutvaatje aan Dolfje.

‘Dank je, Olaf.’

‘Graag gedaan. Ik...’

Olaf zwijgt opeens.

Hij kijkt naar Dolfjes brilletje.

Opeens weet hij de droom weer.

Een bril met een barst.

Zijn mond zakt open.

‘Wat is er, Olaf?’ zegt Timmie.

‘Je kijkt zo raar.’

Olaf springt op.

Hij wijst naar Timmie en Dolfje.

‘Die bril.

De weerwolf had net zo’n bril.

Nu weet ik het weer.

En Timmie zat ook in de droom.

Jij was een...’

‘Goedemorgen, allemaal.’

Moeder komt glimlachend de keuken binnen.

Haar tanden zijn mooi wit.

De hoektanden zijn lang en scherp. Olaf gilt.

‘Nog een vampier.

Ik ga naar huis.’

Hij rent naar de voordeur.

‘Wacht, Olaf,’ zegt vader.

‘Ik zal je brengen.’

‘Nee,’ roept Olaf.

Hij pakt zijn jas van de kapstok.

‘U bent natuurlijk ook een vampier.

Jullie zijn allemaal vampiers.

Behalve Dolfje.

Die heeft alleen een stomme bril.

Net als de weerwolf in mijn droom.

Ik kom hier nooit meer.’

Hij trekt de voordeur open en rent naar buiten.

Met een klap valt de deur in het slot.

Vader zet grote ogen op.

‘Wat was dat nou?

Wij vampiers?

Hoe komt hij daarbij ?’

Moeder haalt het gebitje uit haar mond.

‘Dit lag in de badkamer.

Het was maar een grapje.

Van wie is het eigenlijk?’

‘Van mij,’ zegt Timmie.

‘Gekocht in de speelgoedwinkel.’

Vader schudt zijn hoofd.

‘Nu denkt Olaf dat wij vampiers zijn.

Wel zielig.’

Hij kijkt Dolfje en Timmie aan.

Opeens begint hij te lachen.

‘Maar ook gaaf!

Ik heb altijd al een weerwolf willen zijn.

Of een vampier.

Dat is pas anders.

En ik ben dol op anders.

Wat hebben jullie eigenlijk uitgespookt?’

‘Olaf is een nachtmerrie van een neefje,’ zegt Timmie.

Dolfje knikt.

‘Wij wilden hem een lesje leren.

En dat is gelukt.

Zelfs beter dan wij dachten.’

Table of Contents

Inhoud

Olaf

Nooit bang

Nachtmerries

Valentijn

Droom

Staak

Superkoel

Geen etterjong?

Nachtmerrie

Gelukt?