Paul van Loon

Weerwolvenfeest

Tekeningen van Hugo van Look

ACHTERFLAP

DOLFJE WEERWOLFJE

Weerwolvenfeest

Er is een weerwolvenfeest op school, wrow!

Timmie draagt een wolvenmasker van papier.

Dolfje en Noura niet. Het is volle maan.

Zij hebben geen masker nodig.

Het feest is vol dansende vampieren en weerwolven.

DJ Leo draait plaatjes.

En volgens meester Frankula gaan Dolfje en Noura de wedstrijd winnen.

Maar dan gaat het mis. Alle maskers moeten af…

Dolfje Weerwolfje is favoriet bij de Nederlandse Kinderjury.

Eerste druk 2006

© 2006 tekst: Paul van Loon

Omslag en illustraties: Hugo van Look

Vormgeving binnenwerk: Studio Cursief

Auteursfoto: Mark Sassen

Uitgeverij Leopold, Amsterdam

ISBN 90 258 4924 5 / NUR 282

Dit elektronisch boek is gemaakt voor uitsluitend persoonlijk gebruik.

Het is niet bestemd voor commerciële doeleinden!

Dus als u voor dit boek heeft betaald bent u opgelicht!

Inhoud

Pas op!

Hé Dolf

Een bekende?

DJ Leo

Let op!

Idioot

Prullenbak

Wedstrijd

Een plan

Vluchten

Valentijn

Acteur

Te laat...

Maskers af!

Maskers op!

Gesmolten

Lachen

Welterusten

Pas op!

‘Wow, mooi schilderij ma,’ zegt Timmie.

Timmies moeder legt haar penseel neer.

‘Dank je.

Het lijkt wel een beetje, geloof ik.’

Vader komt erbij.

Op zijn hoofd zit een nijlpaard.

Geen echt, maar een theemuts-nijlpaard.

‘Een beetje?

Als twee druppels water lijkt het.

Als twee korrels zand.

Als twee sneeuwvlokken.

Als...’

‘Sst,’ fluistert moeder.

‘Het is een verrassing.’

‘Stil, daar komt hij,’ zegt Timmie.

Er klinken voetstappen op de trap.

De deur zwaait open.

Dolfje komt de kamer binnen.

Vlug gooit moeder een doek over het schilderij.

‘Hé, ma, wat schilder je?’

‘Ach,’ zegt moeder.

‘Ik, eh...’

Drrrring!

De voordeur.

‘Ik doe open,’ roept Dolfje.

Hij rent naar de deur.

Daar staat een meisje met lang, zwart haar.

‘Hé, Noura.’

‘Hoi Dolfje.’

Ben je klaar?’

Dolfje knikt.

‘Ja, Noura.

We kunnen meteen gaan.’

‘Hé, hé, wacht even,’ zegt vader.

‘Waar gaan jullie naartoe?’

Dolfje zucht.

‘Naar het schoolfeest, pa.

Dat is vanavond.

Dat heb ik al tien keer gezegd.’

Vader kijkt hem verbaasd aan.

‘Maar... Dolfje.

Vanavond is het volle maan.

Je weet wat er dan gebeurt...

Dus jullie kunnen niet naar dat feest.’

Dolfje kijkt Noura aan.

Ze beginnen allebei te lachen.

In hun ogen gloeit iets roods.

‘Juist wel, pa,’ zegt Dolfje.

‘Het is een heel bijzonder feest.

Niemand zal ons herkennen.’

‘O?’ zegt vader.

‘Ik snap er niets van.’

‘Geeft niet, pa,’ zegt Dolfje.

‘Als wij het maar snappen.’

In zijn stem klinkt een vrolijk grommetje.

Dan lopen Dolfje en Noura vlug de deur uit.

Zuchtend kijkt vader hen na.

‘Als dat maar goed gaat.’

Hij krabt onder zijn nijlpaardmuts.

Verward kijkt hij moeder aan.

‘Wat is dat dan voor een feest?’

‘Een verkleedfeest, lieverd,’ zegt moeder.

‘Een soort weerwolvenfeest eigenlijk.

Want Dolfje en Noura kunnen er naartoe als weerwolven.’

Timmie loopt voorbij.

Hij draagt een wolvenmasker van papier.

‘Dag pa, dag ma.

Ik ga ook naar het feest.’

Vader kreunt.

‘Iedereen gaat naar het feest.

Waarom mag ik niet?

Ik ben juist dol op verkleedfeesten.’

Hé Dolf

Dolfje en Noura staan op het tuinpad.

Het is avond.

De hemel is vol sterren.

Er staat een mooie, ronde volle maan.

Dolfje kijkt omhoog.

De avond ruist in zijn oren.

Het lijkt of hij de maan hoort zingen:

Hé Dolf, kom mee naar buiten.

De maan is vol achter de ruiten.

Hé Dolf, kom mee naar buiten.

De maan is dol achter de ruiten...

Dolfje krijgt overal jeuk.

Hij moet heel erg krabben.

Er gebeurt iets vreemds met hem.

Hij verandert.

Zijn neus rekt uit en wordt een snuit.

Hij krijgt overal haar.

Van top tot teen.

Zijn oren worden spits.

En hij krijgt scherpe klauwen en tanden.

Hij wordt een weerwolf.

Een witte, met een brilletje.

Noura schrikt niet eens.

Met haar gebeurt hetzelfde.

Zij wordt ook een weerwolf.

Een zwarte.

Met overal haar.

Van top tot teen.

En ook met scherpe klauwen en tanden.

Dat gebeurt altijd met volle maan.

‘Wrow!’ gromt Dolfje.

‘Grow,’ gromt Noura.

Ze kijken elkaar aan en gromlachen.

‘Nu kunnen we naar het verkleedfeest.’

Dolfje knikt.

‘We moeten wel voorzichtig zijn, Noura.

Niemand mag weten dat wij echte weerwolven zijn.’

Dan rennen ze weg.

De tuin uit.

Door de straat.

Over pleinen.

Door het park.

Ze grommen naar katten.

Ze huilen naar honden.

Opeens blijft Dolfje staan.

Hij kijkt achterom en speurt de straat af.

‘Wat is er, Dolfje?’

Dolfje haalt zijn schouders op.

‘Weet ik niet, Noura.

Ik dacht even dat iemand achter ons aan zat.’

Ze kijken, maar er is niemand te zien.

‘Verbeelding,’ zegt Noura.

‘Kom, gauw naar het feest.’

Ten slotte zijn ze bij de school.

Het hek staat open.

Maar in de hal is het donker.

Dolfje kijkt Noura aan.

‘Wrow. Waar is iedereen?’

Noura haalt haar schouders op.

‘Weet ik niet.’

Dolfje krabt op zijn kop.

‘Het is zo stil.

Wij zijn de eersten.’

Hij kijkt om zich heen.

‘Wrow, ik heb een plan, Noura.

Wij verstoppen ons.

Dan kunnen we de anderen zien komen.

Als iedereen binnen is, gaan wij pas.

Dan vallen we niet zo op.’

Noura knikt.

‘Goed idee, Dolfje.’

Vlug kruipen ze achter de grote struik naast het hek.

Ze wachten en kijken naar de volle maan.

‘Grow, wel spannend,’ zegt Noura.

Opeens klinken er stemmen.

Voetstappen.

Er komen fietsen aan.

Auto’s stoppen.

Deuren gaan open en weer dicht.

‘Daar zijn ze,’ fluistert Noura.

Een bekende?

Vampiers met zwarte mantels lopen de school binnen.

Ook zijn er heksen, spoken en weerwolven.

‘Ha, ha,’ gromt Dolfje.

‘Moet je zien.

Wat een nepmaskers.

Die lijken echt helemaal niet op...’

‘Ons,’ lacht Noura.

‘Precies,’ zegt Dolfje.

‘Het zijn geen echte.

Kijk, daar is Timmie.’

Hij wijst naar de jongen met het wolvenmasker van papier.

‘Psst, Timmie.’

Verbaasd kijkt Timmie opzij.

Even steekt Dolfje zijn kop boven de struik uit.

Timmie kijkt om zich heen.

‘Hoi Dolfje,’ fluistert hij.

‘Wees voorzichtig, hoor!’

Dan loopt hij snel de hal in.

‘Bijna iedereen is binnen,’ zegt Noura.

‘Zullen wij nu ook gaan?’

Dolfje geeft geen antwoord.

Hij kijkt naar het laatste groepje dat de hal in loopt.

‘Wrow!

Zie ik dat goed?

Is dat...’

‘Wat is er?’ vraagt Noura.

Dolfje aarzelt even.

Hij schudt zijn kop.

‘Er is niets.

Ik dacht dat ik een bekende zag.

Iemand die niet op onze school zit.

Maar dat kan natuurlijk niet.’

Op dat moment buldert een stem in de hal:

‘Welkom, feestmonsters.

Het feest gaat beginnen.

De deur gaat nu op slot.’

Dolfje en Noura springen achter de struik uit.

Vlug gaan ze de school in.

DJ Leo

Nieuwsgierig kijkt Dolfje om zich heen.

Het is stikdonker in de hal.

Opeens flitsen lichten aan.

‘Ooooh!’ roepen alle kinderen.

De hal is versierd.

Overal hangen slingers.

Spookjes, vleermuizen en spinnenwebben.

Er zijn geraamtes van plastic.

En lampions in de vorm van doodskoppen.

In het midden van de hal staat een grote vampier op een stoel.

Hij draagt een lange mantel.

Met een zaklantaarn schijnt hij op zijn gezicht.

Dat ziet er heel eng uit.

Zijn lippen zijn rood.

Zijn hoektanden zijn scherp.

Hij buigt en lacht bulderend.

‘Ha ha ha!

Welkom, weerwolven, vampiers en ander gespuis.

Welkom op ons weerwolvenfeest.

Een feest voor alle griezels en nachtwezens.

Ik ben graaf Frankula.

Ha ha ha!’

Dolfje herkent de vampier meteen.

Het is meester Frans.

Hij klapt in zijn handen.

‘Luister, monsters van me.

We gaan lekker feesten vanavond.’

Hij wijst naar een tafel.

‘Lekkere bloedhapjes en bloedsapjes vind je bij die dames.’

Achter de tafel grijnzen twee heksen.

Voor hen staan kannen vol tomatensap.

‘De juffen van groep acht,’ fluistert Noura.

‘De deur is dicht,’ gaat meester Frankula verder.

‘Niemand mag meer naar buiten tot het feest afgelopen is.

En... we hebben nog een speciale gast.’

Hij wijst naar een tafel aan de andere kant.

Daar staat iemand achter een stapel cd’s.

Hij ziet eruit als een grote weerwolf.

‘DJ Leo zorgt voor de muziek vanavond.’

Verbaasd stoot Dolfje Noura aan.

‘Dat is Leo.

Mijn neef.’

Dolfje zwaait naar Leo.

Blij zwaait Leo met twee handen terug.

Noura knikt.

‘Hoe komt hij hier?’

Dolfje haalt zijn schouders op.

‘Ze denken natuurlijk dat hij ook verkleed is.

Ik hoop dat ze hem kunnen verstaan.

Hij praat altijd een beetje raar.’

‘Jaaa!’ roept een stem uit het duister.

‘Hier ist DJ Leo.

Leo gaatst vette plaatjes voor jullie draaien.

En hier komst de eerste.

Het liedetje heet: Weerwolvenbos. Dansuuuuh!’

Meteen dreunt harde muziek door de grote zaal.

Gitaar, mondharmonica, een stem.

De maan is vol.

De maan is vol.

In het Weerwolvenbos.

Er sluipt een schaduw over het mos.

In het Weerwolvenbos...

Punthoeden vliegen omhoog.

Handen gaan de lucht in.

Voeten stampen op de vloer.

Verklede weerwolven huilen mee met het liedje.

Dolfje kijkt nog steeds verbaasd naar Leo.

‘Wrow, ik moet straks even met hem praten.

Vragen hoe hij hier terecht gekomen is.’

Noura trekt Dolfje mee.

‘Kom, eerst dansen, Dolfje.’

‘Wrow, ik kom al.’

Dolfje loopt achter Noura aan.

Ze dansen, ze springen.

Ze grommen en huilen mee met de muziek.

DJ Leo draait drie liedjes achter elkaar.

‘Poe,’ zegt Noura ten slotte.

‘Even ophouden.

Ik moet plassen, Dolfje.

Ben zo terug.’

Noura danst naar de wc.

Dolfje hijgt nog na.

Gelukkig! denkt hij.

Mijn voeten doen pijn van dat dansen.

Hij loopt naar de tafel met hapjes.

Daar staat Bram.

Bram is niet verkleed.

Hij heeft alleen een bruin koffertje.

‘Bram, wat ben jij?’ vraagt Dolfje.

Hij fluistert, zodat niemand de grom in zijn stem hoort.

Even kijkt Bram hem verbaasd aan.

‘Mooi masker, man,’ mompelt hij.

‘Net echt.

Jij bent vast een weerwolf.’

Dolfje knikt.

‘En jij?’

Bram tikt op zijn koffertje.

‘Ik ben een vampierjager.

In mijn koffertje zitten alle spullen.’

‘Wat voor spullen?’

‘De spullen waar vampiers bang voor zijn, natuurlijk.

Kruisen en knoflook en zo.’

‘Grappig,’ zegt Dolfje.

‘Gelukkig ben je geen weerwolfjager.’

Bram loopt de dansvloer op.

Hij doet een dansje met een vampiermeisje.

Grappig, denkt Dolfje.

Gaaf feest, trouwens.

Het eerste feest waarop ik gewoon een weerwolf kan zijn.

‘Wow, gave kop heb jij.’

Snel draait Dolfje zich om.

Achter hem staat een jongen.

Hij draagt een duivelsmasker met hoorntjes.

‘Mag ik die wolvenkop eens opzetten?

Zullen we ruilen?’

Hij steekt zijn handen uit.

Ze grijpen Dolfjes oren beet.

Dolfje deinst terug.

‘Blijf af,’ gromt hij.

Let op!

‘Doe niet zo flauw,’ zegt de duivel.

‘We kunnen toch best even ruilen.

Jij mag mijn monstermasker op.’

Opnieuw steekt hij zijn handen uit.

Dolfje gromt.

Zijn ogen gloeien.

‘Wrow, blijf af!’

Verschrikt doet de duivel een stap terug.

‘Nou zeg.

Wie ben jij eigenlijk?

En hoe...’

‘Wat gebeurt hier?’ vraagt meester Frankula.

Hij likt langs zijn vampiertanden.

‘Zijn er problemen?

Moet ik even iemand bijten?’

‘Hij wil mijn kop afpakken,’ roept Dolfje.

Op dat moment houdt de muziek op.

Iedereen kijkt verbaasd naar Dolfje.

‘Afpakken?’ zegt meester Frankula.

‘Dat mag niet.

Iedereen houdt zijn kop of masker op.

Vanavond zijn we allemaal griezels.’

Gelukkig, denkt Dolfje.

‘Tot tien uur,’ gaat de meester verder.

‘Om tien uur gaan alle maskers en koppen af.

Na het feest zijn we weer normaal.

Dan kan iedereen zien wie we echt zijn.’

O nee! denkt Dolfje.

Dat niet!

Meester Frankula kijkt peinzend naar Dolfje.

‘Jij hebt wel een heel mooie wolvenkop.

Ik ben benieuwd wie daar onder zit.’

Glimlachend loopt hij weg.

‘Vertel het mij niet.

Dat zien we straks na tien uur wel.’

De duivel steekt zijn tong uit naar Dolfje.

‘Mijn masker is toch mooier, sukkel.

Ik ga lekker winnen.’

Gauw loopt hij weg.

Dat was Buddy Iritand, denkt Dolfje.

Ik herken hem aan zijn stem.

Wat bedoelt hij met winnen?

Dolfje kijkt rond in de hal.

Waar blijft Noura?

Ik moet Timmie vinden.

Die weet vast een oplossing.

Idioot

DJ Leo draait een nieuw liedje.

Iedereen danst weer.

‘Timmie, Timmie, kom gauw.’

Timmie staat aan de andere kant van de dansvloer.

Vlug loopt Dolfje naar hem toe.

‘Wrow, heb je het gehoord, Timmie?

Wat moeten we doen?’

Dolfjes stem trilt.

‘Straks weet iedereen dat Noura en ik echte weerwolven zijn.

Dat mag niet.

Maar we kunnen niet weg.

De deur is op slot.

En dan...’

‘Rustig, Dolfje,’ zegt Timmie.

‘Ik weet al iets.

Ik klim door het raam naar buiten.

Dan ga ik hulp halen bij pa en ma.

Zij verzinnen wel een plan.

Wacht jij hier op Noura.’

Dolfje krabt tussen zijn oren.

‘Maar... maar dan mis jij het feest.

Vind je dat niet erg?’

Timmie glimlacht onder zijn masker.

‘Niet als ik jou kan helpen, Dolfje.

Jij bent mijn beste vriend.

Dat weet je toch!’

Dolfje zucht diep.

‘En als Noura en ik door het raam ontsnappen?

Dan kun jij hier blijven.’

Timmie schudt zijn hoofd.

‘Jullie vallen te veel op.

Ze zullen jullie meteen missen.

Iedereen vindt jullie wolvenkoppen prachtig.

Mij mist niemand met mijn maskertje van papier.’

Dolfje zucht diep.

‘Goed dan.

Kom je gauw terug?’

Timmie knikt.

‘Zo gauw mogelijk.

Ik probeer bij het raam te komen.

Jij moet de aandacht afleiden.’

‘Wrow, hoe doe ik dat?’

‘Doe iets geks,’ zegt Timmie.

‘Ga heel idioot dansen, of zo.’

Dolfje kijkt Timmie raar aan.

‘Wat?

Dan sta ik hartstikke voor gek.’

‘Nu!’ zegt Timmie.

‘Schiet op, Dolfje.

We hebben geen tijd te verliezen.’

Even aarzelt Dolfje.

Dan neemt hij een aanloop.

Hij geeft een harde brul.

‘Wrow!’

Met een grote sprong landt hij op de dansvloer.

Zijn voeten glijden weg.

Oeps!

De vloer is gladder dan hij dacht.

‘Wrow!’

Dolfje spartelt met armen en benen.

Hij landt op zijn rug.

Bam!

Als een tol draait hij rondjes op zijn mg.

Iedereen houdt op met dansen.

Alle ogen zijn opeens op Dolfje gericht.

Prullenbak

Dolfje glijdt op zijn rug tussen de dansende kinderen door.

‘Wro-ow!’

Hij suist op een muur af.

Daar staat een prullenbak.

‘Wro-ow-ow!’

Baf!

Dolfje gaat rechtop zitten.

Prullenbak op zijn kop.

Voorzichtig duwt hij de bak omhoog.

Hij gluurt onder de rand door.

Iedereen kijkt naar hem.

Ook meester Frankula.

Intussen glipt Timmie vlug uit het raam.

Niemand let op hem.

Mooi zo, denkt Dolfje.

Timmie is weg.

Intussen is de muziek afgelopen.

‘Klein momentsje,’ roept DJ Leo.

‘Leo zoektst een nieuwe gave hit voor jullie.’

Gauw gaat Dolfje staan.

Hij zet de prullenbak neer.

‘Hm, sorry,’ mompelt hij.

‘Het ging een beetje fout, geloof ik.’

De griezels beginnen hard te lachen.

Dolfje bloost.

Zijn harige, witte wangen worden rood.

‘En nu weer een vet nieuw liedetje,’ brult DJ Leo.

‘Het heetst: Liwewovahela.

Leo weetst niet wat dat betekenst.

Hier komtst ie... Bukken!’

Muziek knalt uit de boxen.

Zij is een wonder En ik ben dol op haar.

Zij is bijzonder Mijn gevoelige snaar...

‘Dansuuuuuh!’ roept DJ Leo.

De voetjes gaan weer van de vloer.

De kinderen zingen het refrein luidkeels mee.

‘Liweivovahela

Liwewovahela

Vahela

Vahela.’

Dolfje loopt naar een heksenjuf en haalt een sapje.

Eindelijk ziet hij Noura.

Hij zwaait.

‘Wrow, waar bleef jij, Noura?’

Noura vraagt ook een sapje aan de heks.

‘Het was druk bij de wc.

Is er iets gebeurd, Dolfje?

Je ziet er zo raar uit.’

Ze plukt een kauwgum uit Dolfjes oor.

En ze haalt een rietje uit zijn kraag.

‘Waar heb jij met je hoofd gezeten, Dolfje?’

‘Eh, in de prullenbak, Noura.’

Noura’s ogen worden groot.

‘In de prullenbak?

Wat zocht je daar?’

Vlug legt Dolfje alles uit.

Noura luistert aandachtig.

‘Oeps!

Dus Timmie is nu weg?

En om tien uur moeten alle maskers af ?’

Dolfje knikt.

‘Ja, pa en ma moeten een plan bedenken.’

Noura kijkt bezorgd om zich heen.

Het is net of iedereen naar hen kijkt.

‘Kunnen wij niet stiekem ontsnappen?’

Opeens voelen ze allebei een hand op hun schouder.

‘Ontsnappen?’

Wedstrijd

Meester Frankula staat achter hen.

‘Wie wil er hier ontsnappen?’

‘Eh, niemand meester Frankula,’ zegt Noura.

‘Wij niet, in elk geval.’

‘Dat is ook nergens voor nodig,’ zegt de meester.

‘Ik weet zeker dat jullie gaan winnen.

Jullie zien er zo prachtig uit met die wolvenkoppen.

Net echt!’

Verschrikt kijkt Noura hem aan.

‘Winnen?

Wat bedoelt u?’

Frankula glimlacht.

Hij likt langs zijn vampiertanden.

‘De verkleedwedstrijd.

Dat weten jullie toch wel?

We kiezen een winnaar.

Straks, als alle maskers af gaan.

De winnaar krijgt een beker.

En een foto in het schooljaarboek.

Met je mooie masker, natuurlijk.’

Hij buigt iets naar voren.

‘Maak je geen zorgen,’ fluistert hij.

‘Jullie kunnen niet verliezen.

Iedereen is jaloers op jullie koppen.’

Hij knijpt een oog dicht.

‘Ik ben heel benieuwd wie jullie zijn.

En waar je die prachtige koppen vandaan hebt.

Maar dat mogen jullie straks vertellen.’

De meester kijkt naar de klok.

‘Bijna negen uur.

Nog een uurtje...’

‘Wrow,’ gromt Dolfje.

Gauw houdt hij zijn hand voor zijn mond.

Frankula knipoogt naar Dolfje.

‘Leuk, dat grommetje.

Daardoor herken ik je stem ook niet.

Jij bent een goede acteur.’

Hij schuift weer tussen de dansende kinderen.

Dolfje kijkt Noura aan.

‘O o! Het wordt steeds erger.

Nu gaan we zelfs een verkleedwedstrijd winnen.

Ik wil niet op de foto!

Maar iedereen houdt ons in de gaten.

Wat nu, Noura?

Ik hoop dat Timmie een goed plan heeft...’

Een plan

Hijgend komt Timmie thuis.

Hij duwt de deur open, rent de gang in.

‘Pa! Ma! Groot probleem!’

Moeder kijkt op van haar schilderij.

‘Hé, ben jij nog niet naar dat feest?’

Timmies vader rijdt rondjes door de kamer op rolschaatsen.

Hij draagt een zwembroek en een bontjas.

Op zijn hoofd zit nog steeds de nijlpaardmuts.

Onder zijn arm heeft hij een bloempot met een zonnebloem.

‘Kijk, Timmie.

Ik ben ook verkleed.

Ik ben Z. N. i. B. o. R. m. Z.’

‘Znibormz? Wat is dat?’ vraagt Timmie verward.

‘Zwembroek Nijlpaard in Bontjas op Rolschaatsen met Zonnebloem.

Mag ik mee naar het feest?’

Timmie geeft geen antwoord.

‘Dolfje is in gevaar.

En Noura ook.’

Moeders penseel valt uit haar hand.

Vader kijkt om, knalt tegen een stoel aan. Hij vliegt over de leuning en landt op de bank.

Het nijlpaard zakt over zijn hoofd.

De bloempot valt op de grond.

‘Wat zeg je?

Dolfje in gevaar?

Hoe... Wat?’

Vlug legt Timmie alles uit.

Vader en moeder luisteren aandachtig.

‘Dus we moeten iets verzinnen,’ zegt Timmie.

‘Een plan om Dolfje en Noura te redden.’

Vader knikt hard.

Hij trekt de nijlpaardmuts van zijn hoofd.

‘Een plan verzinnen...

Dat is een goed plan, ja.’

Hij kijkt moeder aan.

‘Lieverd, verzin eens gauw wat.’

Moeder raapt haar penseel op.

Peinzend sabbelt ze op de punt.

‘Ik denk...’zegt ze.

‘Ja?’ zegt vader.

‘Wat denk je, schat?

Weet je al wat we moeten doen?’

Moeder knikt.

‘Ik denk dat ik nog even verder ga met schilderen.

Mijn tweede schilderij is bijna af.

Het gaat net zo lekker.’

Verbijsterd kijken Timmie en vader elkaar aan.

‘Maar... het plan dan?’ vraagt vader.

Hij kijkt op zijn horloge.

‘Kwart over negen.

We hebben nog maar drie kwartier.

Dan gaan de maskers af..

Moeder glimlacht.

‘Alles op zijn tijd.

Eerst moet dit schilderij af.’

Timmie springt op.

Zijn hoofd wordt rood.

Hij stampt op de grond.

‘Ik snap er niets van!’ roept hij.

‘We moeten Dolfje redden.

Maar jullie doen helemaal niets.

Jullie houden helemaal niet van Dolfje.’

‘Natuurlijk wel,’ zegt moeder.

‘Wij houden heel veel van Dolfje.’

Ze doopt haar penseel in de verf.

‘O ja!’ zegt Timmie.

Boos kijkt hij naar het schilderij van moeder.

Hij kijkt nog eens.

En nog eens.

Zijn ogen worden groot.

Opeens zakt zijn boosheid.

‘O, nou snap ik het.

Geloof ik.’

‘Ik niet,’ roept vader.

‘Ik snap er nog niets van.

Wanneer gaan we Dolfje en Noura redden? En hoe?’

Vluchten?

‘En hier ist weer een fijn liedetje,’ roept DJ Leo.

‘Luistert en huivert!

Het liedetje heetst: Onder de maan.’

Keihard schalt de muziek door de hal.

Ik zou wel met je willen ruilen.

Als een wolf naar de sterren willen huilen.

Samen op een heuvel staan.

Onder de maan.

DJ Leo staat te swingen achter de draaitafel.

Noura kijkt naar de klok.

‘Bijna half tien, Dolfje.

Nog een half uur.’

Dolfje knikt.

‘Als Timmie niet gauw komt...’

Noura gromt zachtjes.

‘Grow, niet zo somber, Dolfje.

Timmie komt vast wel op tijd.’

Ze lopen naar het raam.

Buiten is het donker.

De lantaarns zijn aan.

De straat is stil.

Nergens is Timmie te zien.

Het raam staat nog steeds een stukje open.

Dolfje drukt zijn neus tegen de ruit.

Buiten schijnt de volle maan.

Vluchten, denkt hij.

Heerlijk rennen onder de maan.

Niet wachten tot Timmie komt.

Wegwezen.

Nu kan het.

Niemand kijkt.

‘Noura, zullen wij gauw...’

Als hij omkijkt, is Noura weg.

Ze is weer aan het dansen.

Met meester Frankula.

Hij slingert heel mal met zijn lange armen en benen.

Maar Dolfje ziet nog iets anders.

Een bleek gezicht.

Woest zwart piekhaar.

Zwarte mantel met rode voering.

Een vreemde vampier.

Als een schaduw staat hij tussen de dansende kinderen.

De vampier snuffelt aan nekken.

Niemand merkt het.

Maar Dolfje ziet hem.

‘Wrow, dacht ik het niet.

Een oude bekende.

De stiekemerd heeft zijn haar zwart geverfd.

Daarom herkende ik hem eerst niet.’

De vampier opent zijn mond.

Het lijkt of hij iemand wil bijten.

Dolfje springt op.

Hij rent op de vampier af.

Valentijn

‘Wrow, Valentijn.

Laat dat!’

De vampier kijkt om.

Hij likt langs zijn scherpe hoektanden.

‘Wat moet je?’ snauwt hij.

Als hij Dolfje herkent, glimlacht hij.

‘O, Dolfje.

Wat een toeval dat jij ook hier bent.’

‘Valentijn,’ gromt Dolfje.

‘Ik dacht de hele avond al dat ik jou zag.’

Valentijn strijkt door zijn glimmende zwarte haar.

‘Haha, hoe vind je mijn nieuwe haar?’

‘Vet,’ gromt Dolfje.

‘Wat doe jij op mijn school, Valentijn?’

‘Ben je mij gevolgd?’

Valentijn haalt zijn schouders op.

‘Ja. Nou en!

Ik hoorde dat jij een weerwolvenfeest had.

Dat leek mij wel leuk.’

‘Het is ook leuk,’ gromt Dolfje.

‘Maar niet voor jou.

Vampiers horen hier niet thuis.’

Valentijn grijnst.

‘Nee?

Eh, even kijken.’

Valentijn kijkt om zich heen en telt.

‘Ik zie er anders best veel hier.

Wel een, twee, drie, vier, vijf...

En net zoveel weerwolven.’

Dolfje gromt boos.

‘Doe niet zo slim, Valentijn.

Dat zijn verklede kinderen.

Hier is geen plaats voor echte vampiers.’

‘O nee?’ snauwt Valentijn.

‘En wel voor echte weerwolven zeker?

Ik wil ook weleens op een echt feest zijn.’

Verlangend kijkt hij naar de hals van een meisje.

‘Mm, daar wil ik best even in bijten.

Heel zachtjes.’

Dolfje heeft er genoeg van.

‘Luister, Valentijn.

Ik zit op deze school.

Ik mag hier zijn.

Jij niet.

Waag het niet om iemand te bijten.

Wegwezen!

Anders...’

Acteur

Valentijn vouwt zijn armen over elkaar.

‘Poe, jij kunt mij niet wegjagen.

Anders vertel ik iedereen dat jij een echte weerwolf bent.’

Dolfje ontploft haast van woede.

‘En ik dacht nog wel dat jij een vriend was.’

Hij schudt zijn kop.

Dan ziet hij meester Frankula staan.

Opeens krijgt hij een idee.

Het komt door iets wat de meester zei.

Jij bent een goede acteur.

‘Wacht even, Valentijn.

Ik wil je aan iemand voorstellen.’

Valentijn is meteen nieuwsgierig.

‘Iemand met een lekker halsje?

Om in te bijten?’

‘Wrow, wacht maar.’

Dolfje loopt vlug naar Bram.

De vampierjager staat met het vampiermeisje te praten.

‘Hé Bram, kom eens.’

Dolfje trekt hem mee naar Valentijn.

‘Wat doe je?’vraagt Bram.

‘Ik had bijna verkering gevraagd aan Elisa.’

‘Wrow, dat past niet bij jouw beroep,’ zegt Dolfje.

‘Zij is een vampiermeisje.’

Bram giechelt.

‘Hihi, over een kwartier niet meer.

Dan gaan alle maskers af.’

Valentijn kijkt verveeld naar Bram.

‘Wie is die knul?’

‘Dit is Bram de vampierjager.

Bram, dit is Valentijn.

Hij is een heel goede acteur.’

Valentijn kijkt Dolfje scheef aan.

‘Acteur? Wat bedoel je?

Ik ben een vampier.’

‘Ook dat,’ zegt Dolfje.

Hij kijkt Bram aan.

‘Waar zijn vampiers bang voor?’

Bram klopt op zijn tas.

‘Voor knoflook.

En voor kruisbeelden.

Kijk...’

Bram haalt een kruisbeeld uit zijn tas.

Valentijn slaakt een kreet.

‘Doe weg!’

Hij houdt zijn mantel voor zijn gezicht.

Dan rent hij gillend naar het raam.

Onder het rennen verandert hij.

Piepend fladdert een vleermuis weg door de kier van het raam.

‘Wat knap,’ zegt Bram.

‘Net of hij een vleermuis werd.’

‘Goed, hè,’ zegt Dolfje.

‘Ik zei toch dat hij een goede acteur is.’

Bram knikt aarzelend.

‘Dat zal dan wel.

Ik ga gauw terug naar Elisa.’

Pff, dat is gelukkig opgelost, denkt Dolfje.

Hij kijkt naar de klok.

Zijn hart begint sneller te kloppen.

Vijf voor tien!

Waar blijft Timmie?

Te laat...

Ook meester Frankula kijkt op de klok.

Hij steekt vijf vingers in de lucht.

‘Nog vijf minuten,’ roept hij.

‘Laatste liedetje!’ brult DJ Leo.

Hij doet een nieuwe cd in de speler.

Vlug loopt Dolfje naar Leo.

‘Leo, hoe kom jij hier?

Ken jij meester Frans?’

DJ Leo schudt zijn kop.

‘De wind.’

‘De wind?

Wat bedoel je, Leo?’

Leo grijnst.

‘De wind bliest een blaadje in Leo’s gezicht.

Er stond op: DJ gevraagd.

Met een telefoonnummer.

Dat wast van meestert Frans.

Dus toen dachtst Leo: dat ist leuk.

Leo heeftst de meester gebeld.

En zo kwamt het.’

Geschrokken kijkt Dolfje zijn neef aan.

‘Wrow! Weet de meester dat jij een weerwolf bent?’

Leo lacht bulderend.

‘Ha, ha, natuurlijk niet, neefwolfje.

De meestert denktst dat Leo een verkleedbeest is.

Net als iedereen.’

Dolfje zucht van opluchting.

‘Leo, luister goed,’ fluistert hij.

‘Om tien uur is het feest voorbij.

Dan moet je weg zijn hier.

Vluchten.’

Leo’s ogen worden groot.

‘Vluchten?

Waarom, neefwolfje?’

‘Omdat dan iedereen z’n masker of zijn kop af moet zetten.

Jij ook.’

Leo’s ogen worden nog groter.

‘Maar, maar... Leo heeftst niet eens een masker!

Leo heeftst alleen zijn echte kop op.

En die wiltst hij echt niet afzetten, hoor!’

Dolfje knikt.

‘Precies.

Net als Noura en ik.

Dus dan zal iedereen weten dat wij echte weerwolven zijn.

Na tien uur mogen ze jou niet meer zien. Snap je?’

Leo knikt.

‘Leo hebtst het gesnopen, neefwolfje.

Zij zultst Leo niet meer zien.’

Hijgend komt Noura bij hen staan.

‘Grow, dat was een leuk dansje.

Maar nu is het bijna tijd.

Nog twee minuten.’

Verbaasd kijkt ze om zich heen.

‘Is Timmie er nog niet?

Ik dacht dat hij wel op tijd zou...’

Dolfje pakt Noura’s hand.

‘Kom mee, Noura.

We moeten weg.

Er zit niets anders op.

Morgen verzinnen we wel een smoesje voor de meester.’

Nog steeds wordt er gedanst.

Voorzichtig schuifelen Dolfje en Noura naar het raam.

‘Nog één minuut,’ roept meester Frankula.

Hij begint de seconden af te tellen. ‘60, 59, 58...’

‘Vlugger, Noura,’ fluistert Dolfje.

Nog steeds let niemand op hen.

Iedereen telt nu hardop mee.

‘50,49...’

Bijna zijn ze bij het raam.

Het staat op een smalle kier.

Met twee handen grijpt Dolfje het schuifraam beet.

Voorzichtig probeert hij het omhoog te schuiven.

Langzaam wordt de opening groter. ‘40, 39, 38...’

‘Stik!’ gromt Dolfje.

‘Het raam zit vast.

Ik krijg het niet verder omhoog.’

Hij begint te zweten.

‘30, 29, 28...’

Uit alle macht trekt Dolfje aan het raam.

‘Omhoog, omhoog,’ gromt hij.

Zweet loopt in straaltjes over zijn rug.

Beetje voor beetje gaat het raam verder omhoog.

Achter hem klinken de stemmen.

‘25, 24, drie en...’

Gelukkig kijkt niemand naar hem.

Dolfje geeft nog een ruk aan het raam. ‘Wrow!’

De kier is groot genoeg.

Opeens klinken er voetstappen buiten.

Gehijg.

Een schaduw verschijnt achter het raam.

‘Dolfje,’ fluistert een stem.

‘Timmie?’

‘Ja, vlug, pak aan.’

Timmie duwt iets naar binnen.

‘Wrow, wat is dat, Timmie?’

‘20, 19, 18...’

‘Voor jou en voor Noura,’ fluistert Timmie.

‘Hè?’

Dolfje begrijpt er niets van.

‘10, 9, 8...’

‘Grow, wat is dit, Timmie?’ vraagt Noura.

Timmie wringt zichzelf door de opening naar binnen.

‘Geen tijd, Noura.

Doe wat ik zeg!

Gauw!’

‘5, 4, 3, 2, 1...

Alle maskers af!’ roept meester Frankula.

Hij kijkt opzij en wijst naar Dolfje en Noura.

‘Jullie twee ook!’

De lichten gaan uit.

Het is donker in de hal.

Dolfje voelt hoe iets over zijn hoofd wordt getrokken.

Een paar tellen blijft het donker.

Er klinkt geritsel en gekraak.

‘En... licht aan!’ roept de meester.

Langzaam gaan de lichten weer aan.

Dolfje kijkt verbaasd om zich heen.

Hij voelt dat er iets voor zijn gezicht zit.

Alle kinderen hebben hun maskers afgedaan.

Mantels, hoeden en mutsen liggen op de grond.

Meester Frankula heeft zijn gezicht schoongeveegd.

Hij is gewoon weer meester Frans.

Nu zijn we erbij, denkt Dolfje.

Meester Frans kijkt hun kant op.

Brede lach op zijn gezicht.

‘Kijk eens aan!’ roept hij.

‘Dolfje en Noura.

Dus jullie waren die weerwolven.

Dat dacht ik al.’

Dolfje begrijpt er niets meer van.

Hoe kan dat nou? denkt hij.

Wij zijn toch nog steeds weerwolven?

Of niet?

En wat zit er op mijn gezicht?

Verbaasd kijkt hij naar Noura.

Zij ziet eruit als een meisje.

Niet als een weerwolf.

Ze heeft haar gewone gezicht.

Een gezicht met een blije lach.

En ze draagt een muts over haar oren.

Net als ik, denkt Dolfje.

Nog steeds begrijpt hij het niet.

Naast Noura staat Timmie.

Hij legt zijn vinger tegen zijn lippen.

‘Sst, Dolfje.

Jullie hebben allebei een masker op.

Een masker van jezelf.

En een muts om je wolvenoren te verbergen.’

‘Wrow, hoe kan dat?’ fluistert Dolfje.

Timmie grijnst.

‘Ma heeft portretten van jou en Noura geschilderd.

Daar heeft ze maskers van gemaakt.

Voorzichtig, de verf is nog een beetje nat.’

Dolfje kijkt opnieuw naar Noura.

Ze heeft nog steeds dezelfde blije lach.

‘Kijk ik ook zo blij ?’ vraagt hij aan Timmie.

Timmie knikt.

‘Ma houdt van blije gezichten.’

Hij stoot Dolfje en Noura aan.

‘Pas op.

De meester komt hierheen.

Hou je handen achter je rug.

Jullie hebben nog steeds weerwolfklauwen.’

Snel stoppen Dolfje en Noura hun handen weg.

Meester Frans gaat voor Dolfje en Noura staan.

‘Zo,’ zegt hij.

Dolfje durft hem niet aan te kijken.

Gesmolten

‘Jongens en meisjes,’ zegt de meester.

‘Dolfje en Noura zijn de winnaars van de verkleedwedstrijd.

Zij hadden de mooiste maskers.

Is iedereen het daarmee eens?’

‘Ja, hoera!’ roepen de kinderen.

Allemaal komen ze om Dolfje en Noura staan.

Alleen Buddy Iritand is het er niet mee eens.

‘Mijn duivelmasker is veel mooier!’ roept hij.

Niemand luistert naar hem.

Meester Frans lacht.

‘Waar zijn die mooie wolvenkoppen van jullie gebleven?

Laat ze eens zien.

Wij willen er alles van weten.

Waar komen ze vandaan?’

Dolfje krijgt het steeds benauwder.

Ik wil naar huis, denkt hij.

Opnieuw loopt het zweet over zijn rug.

Alle kinderen kijken nieuwsgierig naar hem en Noura.

‘Eh, die koppen...’ zegt hij zachtjes.

‘Die zijn, eh...’

Smekend kijkt hij naar Timmie.

‘Gesmolten,’ zegt Noura vlug.

Verbaasd kijkt de meester haar aan. ‘Gesmolten?

Hoe kan dat nou?’

Noura aarzelt.

‘Ze waren gemaakt van eh, smeltspul,’ zegt Timmie opeens.

‘Kaarsvet, of zo.

Mijn moeder heeft ze gemaakt.

Zij kan heel goed maskers maken.

Maar, eh, ze smelten altijd.’

‘Ja!’zegt Dolfje.

‘Het was hier zo warm.

Ik zweette me rot.

En de wolvenkop smolt gewoon weg.’

Noura knikt heel hard.

‘Die van mij ook.’

Peinzend kijkt de meester naar Dolfje en Noura.

‘Vreemd!

En jammer.

Zonder maskers kunnen jullie niet op de foto.

En zonder foto geen prijs.

Het spijt me heel erg.

We moeten een andere winnaar kiezen.

Vinden jullie dat niet erg?’

Op dat moment rinkelt de voordeurbel.

Lachen

Achter de glazen ruit staat een gedaante.

‘Momentje, kinderen,’ zegt de meester.

‘Daar zijn de eerste ouders al, geloof ik.’

Hij doet de deur open.

Er staat iemand met een nijlpaard op zijn hoofd.

Bontjas, zwembroek, rolschaatsen.

Onder zijn arm houdt hij een bloempot met een zonnebloem.

‘Wat doet pa hier?’ fluistert Dolfje.

Timmie kijkt een beetje bezorgd.

‘Hij komt jullie redden, geloof ik.

Maar ik weet niet of dat zo’n goed idee van hem is.’

‘Goedenavond, meester,’ roept vader.

‘Ben ik nog op tijd?’

Meester Frans krabt op zijn hoofd.

‘Op tijd?

Waarvoor?’

‘Voor de verkleedwedstrijd, natuurlijk,’ roept vader.

Hij rijdt een rondje om de meester heen.

‘Raad eens wat ik ben?’

Meester Frans haalt zijn schouders op.

‘Al slaat u me dood...

‘Een Znibormz,’ lacht vader.

‘Gaaf, niet dan?’

Meester Frans knikt verbluft.

Dan lichten zijn ogen op.

‘U bent toch de vader van Timmie?

En de pleegvader van Dolfje?’

Vader glimlacht trots.

‘Precies.

Dat zijn mijn jongens!’

‘Geweldig,’ roept de meester.

Hij bekijkt vader van top tot teen.

‘U bent de enige Znibormz.

Heel apart.

Er waren hier vooral weerwolven en vampiers.

En wat heksen en een duivel.

Beetje saai, eigenlijk.’

De meester knipoogt naar Dolfje.

‘Daarom bent u de winnaar van de verkleedwedstrijd.

U krijgt de prijs.

U mag met Dolfje en Noura op de foto.

Voor in het schooljaarboek.’

‘Nee!’ roept Buddy Iritand.

‘En ik dan?’

Meester Frans glimlacht.

‘Jij niet!’

Vader wordt knalrood.

‘Wat zegt u?

Meent u dat?

Ik bedoel...’

Er komen tranen in zijn ogen.

‘Ik heb nog nooit een prijs gewonnen.

En zeker geen verkleedprijs.’

Hij veegt over zijn ogen.

‘Sorry.

Ik ben namelijk erg dol op verkleden.’

‘Geeft niks,’ zegt de meester.

‘Gaat u daar maar even staan.

Dolfje en Noura, kom erbij.

Jullie mogen toch op de foto.’

Ze gaan midden op de dansvloer staan.

Vader krijgt een grote zilveren beker.

Verkleedkampioen staat erop.

De meester pakt zijn fototoestel.

‘Lachen!’

‘Doen we al,’ fluistert Dolfje tegen Noura.

‘We kunnen niet anders met die maskers.’

‘Klopt, hi hi,’ giechelt Noura.

Ze legt haar arm over Dolfjes schouder.

Flits!

Klik!

‘Klaar,’ zegt meester Frans.

Plotseling klinkt een harde stem door de luidsprekers.

‘En dan nu nog een fijn slaapliedetje.’

Dolfje kreunt zachtjes.

‘Leo!

O nee!’

Welterusten

‘Ik was Leo helemaal vergeten,’ fluistert Dolfje.

‘Hij is er nog steeds.

De stommerd.

Hij moest weggaan, dat had ik hem gezegd.

Nu ziet iedereen dat hij een weerwolf is.’

Ze kijken om.

Leo staat achter de draaitafel.

Even houden Dolfje en Noura hun adem in.

Dan lachen ze heel hard.

Leo is onherkenbaar.

Over zijn hoofd zit een grote papieren zak. Daarop heeft hij een gezicht getekend. Ogen, een neus en een mond.

‘Ha, ha, ha,’ roept Leo.

‘Het slaapliedetje heet: Welterusten, kleine weerwolf.

Dit ist het einde van het weerwolvenfeest.

Jullie moetst nu allemaal fijn gaan slapen.

Luistert maar...’

Er klinkt een gitaar.

Dan zingt een stem.

Doe nu het licht maar uit.

Je ogen langzaam toe.

De nacht is al voorbij.

Ga nu maar slapen.

Wantje bent zo moe.

Niet meer grommen

Geen wolf meer zijn

Je bent weer veilig thuis

Ga nu maar slapen

En doe het licht maar uit...

Weerwolvenfeest-CD

1    DJ Leo

2    Weerwolvenbos

3    DJ Leo

4    Hé Dolf

5    DJ Leo

6    Onder de maan

7    DJ Leo

8    Noura

9    DJ Leo

10    Liwewovahela

11    Leo’s lied

12    DJ Leo

13    Welterusten, kleine weerwolf

14    DJ Leo

15    Verrassing!

Paul van Loon - zang, gitaar, mondharmonica Rick Duijn - zang, gitaar, bas, toetsen, drums Hadjidja van Loon - zang DJ Leo - aankondigingen

De cd kwam tot stand in de werkkamer van Paul van Loon en in de studio van Rick Duijn in Alkmaar.

Alle liedjes zijn geschreven en gecomponeerd door Paul van Loon en Rick Duijn. Arrangementen en productie: Rick Duijn.

VEEL DANK AAN

Het Middernacht Weerwolfstrijkkwartet

(MWW-strijkkwartet) op Welterusten, kleine

weerwolf en Hé Dolf

Peter Weimar - eerste viool

Leontien Akkerman - tweede viool

Huub Beckers - altviool

Crit Coenegracht - cello

Karel Daran Scharten - conga inLiwewovahela

Autumn music - opnames westerngitaar

en eindcontrole mixen

Peter Nijssen - techniek bij registratie

MWW - strijkkwartet

The Flowerhouse - mastering

Jet en Sam voor hun geduld, namens Rick

Table of Contents

Pas op!

Hé Dolf

Een bekende?

DJ Leo

Let op!

Idioot

Prullenbak

Wedstrijd

Een plan

Vluchten?

Valentijn

Acteur

Te laat...

Gesmolten

Lachen

Welterusten

Weerwolvenfeest-CD