DE  BOEKEN  VAN  DE  LEVENDE  SCHEPEN

TWEEDE  BOEK - HET  DOLENDE  SCHIP

ROBIN  HOBB

~~~

MEULENHOFF-*M SCIENCE FICTION & FANTASY

http://www.meulenhoff.nl

Op de website van Meulenhoff-*M science fiction & fantasy,

met informatie over auteurs en boeken,

met nieuws en kortingsbonnen van Meulenhoff-*M,

worden de nieuwsrubriek What's New en de boekentop tien maandelijks ververst.

Halfjaarlijks, in april en in oktober, worden de auteursprofielen en het overzicht van leverbare titels herzien.

Eerste druk juni 2000

Vertaling Peter Cuijpers Omslagillustratie John Howe

Copyright © 1999 Robin Hobb

Copyright Nederlandse vertaling © 2000 J. M. Meulenhoff bv, Amsterdam

Meulenhoff-*M is een imprint van J. M. Meulenhoff bv, Amsterdam

Oorspronkelijk verschenen onder de titel The Mad Ship

ISBN 90 290 6672 5 / CIP / NUGI 335

PROLOOG

Een vage herinnering aan vleugels

~

Onder de slangen deinden de wierenvelden zachtjes in het wisselende getij. Het water was hier warm, even warm als het in het zuiden was geweest toen ze daarvandaan waren vertrokken. Hoewel Maler had verklaard dat ze de zilveren voedster niet meer zouden volgen, hing haar verlokkende geur nog in het zoute water. Ze was niet ver weg. Eigenlijk volgden ze haar nog wel, zij het op een afstand. Shreever overwoog om hem met dat feit te confronteren, maar besloot ervan af te zien. Ze nam hun leider met bezorgdheid op. De wonden die Maler tijdens zijn korte gevecht met de witte slang had opgelopen genazen slechts langzaam. Diepe groeven hadden het patroon van zijn schubben doorbroken. De gouden pseudo-ogen over de volle lengte van zijn lichaam - de ogen die hem kenmerkten als een profeet — zagen er dof en mat uit.

Ook Shreever voelde zich dof en mat. Ze waren ver van huis geraakt tijdens hun zoektocht naar Een Die Zich Herinnert. Maler was bij de aanvang van hun reis vol vertrouwen geweest, maar inmiddels leek hij even verward en onzeker als zijzelf en Sessurea. Zij waren de enige drie die nog over waren van het grote kluwen zeeslangen dat aan de migratie was begonnen. De andere slangen hadden hun vertrouwen in de queeste verloren en zich van Maler afgewend. Ze waren voor het laatst gezien in het kielzog van een grote, donkere voeder terwijl ze zich dom en vadsig volpropten met de grote happen levenloos vlees die hun vanaf de voeder werden toegeworpen. En dat was al vele getijden geleden.

'Soms,' bekende Maler zachtjes aan Shreever tijdens een van hun rustpauzes, Verlies ik mijn positie in de tijd. Het komt me dan voor alsof we hier al eens eerder zijn geweest, alsof we dit al eerder hebben gedaan, en misschien zelfs deze woorden al eerder hebben gewisseld. Soms geloof ik dat zo zeker, dat ik denk dat we vandaag waarachtig met een herinnering of een droom te maken hebben. En dan denk ik dat we misschien niets hoeven te doen, want wat ons is overkomen zal opnieuw geschieden. Of is misschien al geschied.' Zijn stem klonk zonder kracht of overtuiging.

Ze zweefde vlak naast hem in het water. Hun lichamen golfden lichtjes in de stroming, en ze maakten slechts een miniem gebruik van hun vinnen om hun positie te handhaven. Onder hen schudde Sessurea opeens zijn manen, waardoor hij een licht sproeisel van giftige stoffen verspreidde om hen te waarschuwen. 'Kijk! Voedsel!' trompetterde hij.

Een zilverig glinsterende school vissen streek als een zegening op hen neer, maar achter die school, zich voedend aan de rafels ervan, bewoog zich een ander kluwen slangen: drie rode, een groene en twee blauwe. Het was geen groot kluwen, maar de slangen zagen er sterk en gezond uit. Hun glanzende huid en volle vlees contrasteerde pijnlijk met de doffe schubben en gerimpelde huid van Malers kluwen.

'Kom mee,' zei Maler, en hij ging de twee anderen voor in hun jacht op voedsel. Shreever kon een geluidje van opluchting niet onderdrukken. Ze zouden tenminste weer eens hun buik kunnen vullen! Misschien zouden die anderen zich zelfs bij Maler aansluiten, nadat het tot hen zou zijn doorgedrongen dat hij een profeet was.

Hun prooi bestond niet uit afzonderlijke vissen, maar uit een oogverblindend glimmende zilveren school. Deze bewoog zich als één levend wezen, maar dan wel een wezen dat zich kon opsplitsen en dat slim genoeg was om aan een onbeholpen jager te ontglippen. De drie slangen van Malers kluwen waren echter niet onbeholpen en ze stortten zich met sierlijke golvingen van hun lichaam op de vissen. Vanuit het andere kluwen klonk waarschuwend getrompetter, maar Shreever hoorde er geen gevaar in. Na een zwiep van haar staart dook ze steil naar beneden en ving ze minstens drie vissen in haar wijd opengezette muil. Ze ontspande haar keel om ze door te slikken.

Twee rode slangen veranderden opeens van koers en vielen Maler aan. Ze bestookten hem met hun snuiten alsof hij een haai of een andere vijand was. De blauwe kwam met opengesperde kaken op Shreever af. Ze wist hem door een snelle kronkeling te ontwijken en schoot bij hem vandaan. Ze zag dat de derde rode slang probeerde zich om Sessurea te wikkelen. Deze aanvaller had zijn krans van manen opgezet en spuwde niet alleen giftige druppeltjes maar ook dreigende taal uit — zij het dat de stroom van vloeken en kreten zonder inhoud en samenhang was, slechts een uiting van rauwe woede.

Ze vluchtte, met schrille kreetjes van angst en verwarring. Maler volgde haar niet. Hij schudde zijn grote manen en verspreidde zodanige gifwolken dat hij de twee roden er bijna mee verdoofde. Ze deinsden geschrokken weg en sloten snel hun kaken en kieuwen om het gif buiten te houden.

'Wat mankeert jullie?' vroeg Maler het kluwen van vreemden op verwijtende toon. Hij draaide zijn lichaam tot een spiraal en hield de stekels van zijn manen-krans dreigend opgericht. Hij wist zelfs zijn doffe pseudo-ogen weer enige glans te geven. Waarom vallen jullie ons als geestloze beesten aan om wat voedsel? Sinds wanneer is dat de manier waarop onze soort zich gedraagt? Zelfs als er te weinig vissen zouden zijn — een prooi behoort toe aan degene die hem vangt, niet aan degene die hem het eerste heeft gezien. Zijn jullie vergeten wie je bent, wat je bent? Zijn jullie compleet van je geest beroofd?'

Even bleef het andere kluwen roerloos in het water zweven, op een paar kleine, stabiliserende staartbewegingen na. De school vissen vluchtte weg, vergeten. Maar toen - alsof de pure nuchterheid van zijn woorden een provocatie was geweest — stortten alle zes de slangen zich op Maler, met geopende kaken, ontblote tanden, opgerichte stekels, rondsproeiende gifdruppels en zwiepende staarten. Shreever zag vol afschuw hoe ze Maler omstuwden en hem langzaam naar de bodem begonnen te drukken.

'Help me!' trompetterde Sessurea. 'Ze smoren hem!'

Die woorden verbraken haar verlamdheid. Zij aan zij met Sessurea schoot ze naar beneden om Maler te ontzetten. De slangen van het andere kluwen bewerk-ten zijn worstelende lichaam met hun tanden, alsof hij een prooidier was! Zijn bloed vermengde zich met zijn afweergiffen en de opwolkende modder, waarin soms het glanzen van een van zijn pseudo-ogen te zien was. Shreever kreet het uit van afschuw om de zinloze bruutheid van deze aanval, maar dat belette haar niet om met haar scherpe tanden woest naar de aanvallers te happen, terwijl Sessurea, die veel groter was, vooral ranselde met zijn zwiepende staart.

Op een gunstig moment wist Sessurea Malers gehavende lijf met het zijne te omwikkelen en hem uit het woedende kluwen los te rukken en met hem te vluchten. Shreever zwom snel achter hen aan, blij dat ze kon ophouden met vechten. De anderen zetten geen achtervolging in, maar begonnen, beneveld en verblind door bloeddorst en giffen, elkaar uit te schelden en te bedreigen. Hun rauwe kreten waren beschamend en ontluisterend, en Shreever keek niet om.

Een tijdje later, toen Shreever helend slijm van haar eigen lichaam over Malers verminkte huid wreef, sprak hij tegen haar. 'Ze zijn het vergeten. Ze zijn volledig vergeten wie en wat ze waren. Het heeft te lang geduurd, Shreever. Ze zijn hun laatste herinneringen kwijtgeraakt, weten niets meer van ons doel.' Hij kromp ineen toen ze een losgeraakte lap van zijn huid recht schoof en er een laagje speeksel op wreef. 'Zij zijn wat wij zullen wórden.'

'Stil maar,' zei Shreever sussend. 'Stil maar, rust uit.' Ze wikkelde haar lange lichaam steviger om hem heen en verankerde zich met haar staart aan een rotsblok op de bodem om de stroming te weerstaan. Sessurea, die ook met hen verwikkeld was, sliep al. Of misschien deed hij alleen alsof, stil en roerloos als hij zich hield, en was hij ten prooi aan dezelfde beschamende moedeloosheid die aan Shreever knaagde. Ze hoopte van niet. Ze had al haar krachten nodig om haar eigen wanhoop de baas te blijven. Sessurea moest zichzelf maar zien te redden.

Het was vooral Maler waar ze zich zorgen over maakte. Hun ontmoeting met de zilveren voedster had hem veranderd. De andere voeders die zich zowel in het Gemis als in de Overvloed bewogen waren slechts leveranciers van voedsel, maar deze zilveren voedster was afwijkend geweest. Haar geur had in ieder van hen herinneringen gewekt, en ze hadden haar gevolgd, ervan overtuigd dat die geur hen naar Een Die Zich Herinnert zou leiden. Maar in plaats daarvan was zij niet eens iemand van hun eigen soort geweest. Desondanks nog hoopvol hadden ze haar aangeroepen, maar ze had niet geantwoord. Wel had ze vlees gegeven aan de witte slang, die haar erom had gebedeld. Toen had Maler zich van haar afgewend. Hij had verklaard dat zij niet Een Die Zich Herinnert kon zijn en dat ze haar niet langer zouden volgen. Toch was haar geur in de getijden die volgden nimmer afwezig geweest. Ze mocht dan buiten het zicht zijn, maar Shreever wist dat de voedster nog vlakbij was. Maler volgde haar nog steeds, en zij volgden hem nog steeds.

Maler kreunde dof en verroerde zich toen in haar omstrengeling. 'Ik vrees dat dit de laatste keer is dat een van ons deze reis als méér dan slechts een dier maakt.'

'Hoe bedoel je?' liet Sessurea zich abrupt horen. Hij draaide zijn hoofd moeizaam opzij tot zijn blik de hunne ontmoette. Ook hij had vele wonden opgelopen, maar geen ervan was ernstig. Een diepe snee naast een van zijn gifklieren, vlak achter zijn kaakscharnier, was de ergste. Als die iets dieper was geweest, zou hij aan zijn eigen gif gestorven zijn. Het was puur geluk dat hun kluwen nog intact was.

'Zoek maar eens in jullie geheugen,' droeg Maler hun met holle stem op. 'Denk niet slechts getijden en dagen lang terug, niet slechts seizoenen en jaren, maar vele decennia. We zijn hier eerder geweest, Sessurea. Alle kluwens zijn in het verleden uitgezworven en naar deze wateren gemigreerd, niet slechts eenmaal, maar dozijnen malen. We zijn telkens hierheen gekomen om degenen te zoeken die de herinneringen bezaten, degenen aan wie het geheugen van onze soort was toevertrouwd. De belofte was helder. We moesten ons verzamelen. Onze geschiedenis zou ons worden teruggegeven en we zouden naar een veilige plaats worden geleid om er te transformeren. Daar zouden we herboren worden. Niettemin is het dozijnen malen op een teleurstelling uitgelopen. Keer op keer hebben we ons verzameld en hebben we gewacht. En telkens hebben we tenslotte onze hoop opgegeven en ons doel uit het oog verloren, en zijn we teruggekeerd naar de warmere wateren in het zuiden. En telkens hebben degenen onder ons die nog een paar herinneringen bezaten gezegd: 'Misschien hebben we ons vergist. Misschien was dit niet het juiste moment of seizoen of jaar voor de vernieuwing.' Maar dat was het wél. Wij hadden ons niet vergist, maar degenen die ons zouden opwachten hebben gefaald. Ze zijn niet gekomen. Toen niet. En misschien ook deze keer niet.'

Maler zweeg. Shreever hield hem nog steeds roerloos in de stroming. Het kostte haar inspanning. Ook zonder de stroom zou het hier een barre verblijfplaats zijn geweest: een harde, rotsachtige bodem, enkel met wat zeewier, en zonder beschuttende modder om in weg te zakken. Ze moesten een betere rustplaats zoeken, maar ze wilde niet verder reizen voordat Maler een beetje was opgeknapt. En waar moesten ze trouwens naar toe? Ze hadden deze stroming vol vreemde zoutsmaken naar alle kanten toe verkend. Shreever had haar geloof verloren dat Maler nog enigszins wist waarheen hij hen leidde. Maar waar moest ze heen als ze op eigen houtje iets moest kiezen? Het was een vraag die haar gemoed te zeer bezwaarde. Ze wilde er niet aan denken.

Ze knipperde met haar ogen en keek toen naar hun drie met elkaar verstrengelde lijven. Het rood van haar schubben glansde helder en krachtig, maar misschien kwam dat slechts door het contrast met Malers vale huid. Zijn gouden pseudo-ogen waren tot matbruin verdoft en op vele plaatsten waren ze bescha-digd door etterende sneden en krassen. Hij moest eten en groeien en zijn oude huid afwerpen, dan zou hij zich veel beter voelen. Dan zouden ze zich allemaal beter voelen.

Ze waagde het die gedachte hardop uit te spreken. 'We moeten eten. We zijn allemaal slap van de honger. Mijn gifklieren zijn bijna leeg. Misschien moeten we naar het zuiden, waar er rijkelijk voedsel is en het water warmer is.'

Maler draaide zich in haar greep om haar aan te kijken. Er blonk bezorgdheid in zijn grote koperkleurige ogen. 'Je spendeert te veel van je krachten aan mij, Shreever,' zei hij zacht verwijtend. Ze voelde hoeveel inspanning het hem kostte zijn manen te schudden en haar met wat zwakke toxines tot alertheid aan te zetten. Sessurea, die veel langer was dan zij, verstevigde zijn greep op hen beiden. Ook hij was door Malers gifwolkje — zijn kieuwen pompten het gretig naar binnen — tot actie geprikkeld.

'Het komt allemaal wel goed,' probeerde hij Shreever gerust te stellen. 'Je bent alleen moe. En je hebt honger. Wij allemaal.'

'Doodmoe,' bevestigde Maler op matte toon. 'En bijna scheel van de honger. De eisen van het lichaam verkrachten de faciliteiten van de geest. Maar luister goed naar mij, jullie beiden. Luister goed en prent dit in je geest en klamp je eraan vast. Wat jullie ook vergeten, onthoud wat ik nu zeg. We kunnen niet terug naar het zuiden. Als we deze wateren verlaten, dan slechts om ons einde tegemoet te gaan. Zo lang we nog een beetje kunnen nadenken moeten we hier blijven en naar Een Die Zich Herinnert zoeken. Dat voel ik tot in het diepste van mijn wezen. Als we deze keer niet herboren worden, dan zal het nimmer gebeuren. Dan zullen wij en onze hele soort omkomen en uitsterven, en voortaan in alle eeuwigheid ongekend zijn in het water, op het land en in de lucht.' Hij sprak de woorden traag, plechtig uit, en even meende Shreever zich te herinneren wat ze precies betekenden. Het ging niet alleen om het Gemis en de Overvloed. Het ging om de aarde en de hemel en de zee, de drie delen van hun domein, ooit de drie sferen van hun... het een-of-ander.

Maler schudde nogmaals zijn manen. Deze keer openden zowel Shreever als Sessurea hun kieuwen wijd om zijn stimulerende toxines binnen te zuigen en zijn herinneringen op te nemen. Shreever keek naar beneden naar de uitgehakte steenblokken waarmee de zeebodem bezaaid lag, en naar de wieren en zeepokken die de Bedwingersboog als een lijkwade verhulden. Slechts op enkele plekken was een glimp te zien van het met zilveren aderen doorschoten zwarte gesteente. De aarde had het bouwsel tegen de vlakte geworpen en de zee had het opgeslokt. Ooit, levens geleden, was ze op die triomfboog neergestreken, eerst nog even fladderend, toen met haar grote vleugels ingeklapt op haar rug. In de frisse ochtendregen had ze haar levensvreugde luid getrompetterd naar haar maat, en deze, een glinsterend blauwe draak, had haar dienovereenkomstig geantwoord. Ooit hadden nietige Ouderlingen haar komst begroet met wel-komstkreten en gestrooi van bloesems. Ooit was ze in deze stad, onder een helderblauwe hemel...

Het vervaagde. Het werd betekenisloos. De beelden verdwenen als een droomdecor bij het wakker worden.

Wees sterk,' spoorde Maler hen aan. 'Mocht het niet onze lotsbestemming zijn voort te bestaan, laten we dan tenminste tot het einde toe strijden. Laat ons dan uitgeroeid worden door het lot, en niet door onze eigen lamlendigheid. Ter wille van onze soort: laten we trouw blijven aan wat we waren.'

Zijn opgerichte keelstekels vormden een giftige krans om zijn keel. Opeens leek hij weer op de visionaire leider die lang geleden Shreevers trouw had ge-wonnen, en haar harten zwollen op van liefde voor hem.

Toen werd hun omgeving verduisterd. Er bewoog zich een grote schaduw boven hen. 'Nee, Maler,' trompetterde ze op gedempte toon, 'we zijn nog niet gedoemd om te sterven, noch om te vergeten. Kijk!'

Een donkere voeder gleed loom door het water boven het kluwen, en hij wierp voedsel overboord. Het vlees daalde langzaam naar hen af, deinend in de trage stroming. Het waren dode tweebeners, een ervan nog deels geketend. Er zou geen worsteling plaatsvinden om dit vlees. Ze hoefden het slechts te aanvaarden.

'Kom,' zei Shreever tegen Maler terwijl Sessurea zich van hen los wikkelde en gretig naar het vlees kronkelde, en ze trok Maler mee om samen met haar het geschenk van de voeder in dank te aanvaarden.

LENTE

HOOFDSTUK 1

Het gekke schip

~

Hoewel het briesje tegen zijn gezicht en borst kil en klam aanvoelde, had het toch al iets lenteachtigs. Er zat een vleugje jodiumgeur in de lucht. Het moest dus eb zijn - de kelpbedden aan de rand van het strand lagen droog. Het grove zand onder zijn romp voelde nog nat aan van de laatste zware regenbui. De rook van Ambers vuurtje prikkelde zijn neusgaten. Het boegbeeld wendde zijn blinde gezicht af en stak een hand op om aan zijn neus te krabben.

'Een heerlijke avond, vind je ook niet?' vroeg ze op conversatietoon. 'De hemel is opgeklaard. Er zijn nog een paar wolken, maar ik kan de maan en een stel sterren zien. Ik heb mossels verzameld en ze in zeewier gewikkeld. Als het vuurtje wat hoger is opgevlamd zal ik er wat hout bij doen en de mossels koken.' Ze zweeg hoopvol.

Paragon gaf geen antwoord.

'Zou je er een willen proeven, als ze gekookt zijn? Ik weet dat je geen behoefte hebt aan voedsel, maar misschien vind je het een interessant experiment.'

Hij gaapte, rekte zich uit en sloeg toen zijn armen over elkaar. Hij was hier veel beter in dan zij. Dertig jaar op dit strand liggen hadden hem waarachtig wel geduld bijgebracht. Hij kon het veel langer volhouden dan zij. Hij vroeg zich af of ze vanavond bedroefd dan wel boos zou worden.

'Wat schiet een van ons beiden ermee op als jij weigert met me te praten?' vroeg ze op redelijke toon. Hij hoorde echter dat haar geduld scheurtjes begon te vertonen. Hij nam niet de moeite om zijn schouders op te halen.

'Paragon, je bent een hopeloze sufferd. Waarom wil je niet met me praten? Snap je niet dat ik de enige ben die je kan redden?'

'Redden van wat?' had hij kunnen vragen — als hij met haar had willen spreken.

Hij hoorde dat ze opstond en om hem heen liep. Pal voor zijn boeg bleef ze staan. Hij wendde zijn verminkte gezicht als toevallig van haar af.

'Mooi, hoor. Doe maar alsof je me negeert. Het kan me niet schelen of je me antwoord geeft of niet, maar je moet luisteren naar wat ik zeg. Je bent in gevaar. Het is een zeer écht gevaar! Ik weet dat je niet wilt dat ik je koop van je familie, maar ik heb niettemin een bod gedaan. Ze hebben het afgeslagen.'

Paragon permitteerde zich een afkeurend gesnuif. Natuurlijk hadden ze het afgeslagen. Hij was het levende schip van de familie Ludluk. Hoe zwaar hij ook met schande was beladen, ze zouden hem nooit verkopen. Ze hadden hem aan land gesleept en dertig jaar aan de ketting gelegd, maar ze zouden hem nooit verkopen! Niet aan Amber, noch aan een van de nieuwe vaarders. Dat zouden ze niet doen. Dat had hij altijd geweten.

Amber vervolgde koppig: 'Ik heb met Amis Ludluk zelf gesproken. Het viel niet mee om tot haar door te dringen. Toen het was gelukt deed ze alsof ze geschokt was dat ik een bod durfde uitbrengen. Ze hield vol dat je niet te koop was, voor welke prijs ook. Ze beweerde dezelfde dingen als jij — dat een Beijer-stadse vaarders familie nu eenmaal nooit haar levende schip van de hand doet.'

Paragon kon het glimlachje dat zich langzaam over zijn gezicht uitbreidde niet onderdrukken. Ze gaven nog steeds om hem. Hoe kon hij daar ooit aan hebben getwijfeld? In zekere zin was hij Amber dankbaar voor haar bespottelijke aanbod om hem te kopen. Nu Amis Ludluk tegenover een vreemde had toegegeven dat hij nog steeds een deel was van haar familie, zag ze misschien aanleiding om hem eens te komen opzoeken. En als Amis eenmaal op bezoek was geweest, zou dat tot andere dingen kunnen leiden. Misschien zou hij ooit weer de zeeën bevaren, met een bevriende hand aan het stuurwiel. Zijn fantasie begon op hol te slaan.

Ambers stem rukte hem meedogenloos uit zijn dromen. 'Ze deed alsof zelfs het gerucht dat je te koop was haar al van streek maakte. Dat was een schande voor de eer van haar familie. Maar toen zei ze...' Opeens dempte Amber haar stem. Was het uit angst of uit kwaadheid? 'Ze zei dat ze een paar mannen had gehuurd om je uit Beijerstad weg te laten slepen. Dat het misschien voor iedereen beter was als je uit ieders zicht en gedachten zou zijn.' Amber zweeg demon-stratief.

Paragon voelde iets in zijn toverhouten borststreek verstrakken. 'En toen vroeg ik wie ze daarvoor had gehuurd.'

Hij bracht snel zijn handen omhoog en stak zijn vingers in zijn oren. Hij wilde het niet horen. Ze probeerde hem bang te maken. Zijn familie wilde hem verplaatsen. Nou en? Dat had verder niets te betekenen. Het zou zelfs wel aardig zijn eens ergens anders te liggen. En misschien zouden ze hem deze keer recht-op zetten. Hij was het zat om slagzij te maken!

'Dat ging me niets aan, zei ze.' Amber verhief haar stem. 'Ik vroeg of het vaarders waren. Ze keek me alleen maar kwaad aan. Dus toen vroeg ik haar waar Mingslij je naar toe zou brengen om je te slopen.'

Uit wanhoop begon Paragon te neuriën. Luid. Amber praatte door, maar hij kon haar niet verstaan. Hij stak zijn vingers dieper in zijn oren en begon hardop te zingen: 'Een duit om een worteltje te kopen, dat doet de paardjes harder lopen...'

'Toen heeft ze me naar buiten gegooid!' brulde Amber. 'En toen ik op de stoep stond, en riep dat ik dit aan de Beijerstadse Raad van Vaarders zou voorleggen, heeft ze haar honden op me af gestuurd! En die hebben me bijna te pakken gekregen!'

'Zwaai me hoog, zwaai me laag, dat is alles wat ik vraag,' zong Paragon. Ze had het mis. Ze moest het mis hebben. Zijn familie wilde hem alleen maar naar een veiliger plek brengen. Meer niet. En het maakte niets uit wie ze daarvoor in dienst namen. Als ze hem eenmaal in het water hadden getrokken, zou hij volledig meewerken. Dan zou hij eens laten zien hoe gemakkelijk er met hem te zeilen was. Jawel, het zou een uitgelezen kans zijn om zich te bewijzen. Dan kon hij iedereen laten zien dat hij spijt had van alles waartoe ze hem vroeger hadden gedwongen.

Zij praatte niet meer. Hij begon zachter te zingen en beperkte zich even later weer tot neuriën. Hij hoorde niets, behalve zijn eigen stem. Voorzichtig trok hij zijn vingers uit zijn oren. Nog steeds niets - behalve het bruisen van de golven, het blazen van de wind over het strand, het knetteren van Ambers vuurtje. Er kwam een vraag bij hem op, en voordat hij zich had herinnerd dat hij niet met haar praatte stelde hij hem aan haar.

'Zul je me blijven bezoeken op mijn nieuwe plaats?'

'Paragon, je kunt dit niet wegpoetsen door te doen alsof het niet bestaat. Als ze je hier weghalen, is het om je tot stukjes toverhout te hakken.'

Het boegbeeld probeerde een andere aanpak. 'Kan me niets schelen. Het lijkt me fijn om dood te zijn.'

Ambers stem klonk neerslachtig. 'Maar ik vrees dat je niet dood zult zijn. Ik denk namelijk dat ze je van het schip zullen losmaken. Als dat je niet doodt, zullen ze je waarschijnlijk naar Jamaillia brengen om je daar als een rariteit te koop aan te bieden. Of aan de satraap cadeau te doen, in ruil voor geschenken en gunsten. Ik weet niet hoe ze je daar zouden behandelen.'

'Zal het pijn doen?' vroeg Paragon.

'Dat weet ik ook niet. Ik heb onvoldoende kennis van je aard. Toen je... toen ze in je gezicht hakten, deed dat pijn?'

Hij wendde zijn verminkte gezicht van haar af. Hij bracht zijn handen omhoog en betastte met zijn vingers het gehavende hout van zijn lege oogkassen. 'Ja.' Maar toen fronste hij zijn voorhoofd en vervolgde in dezelfde adem: 'Ik weet het niet meer. Er is veel wat ik me niet kan herinneren, weet je. Mijn logboeken zijn weg.'

'Je iets niet kunnen herinneren is soms wel lekker makkelijk —'

'Je denkt dat ik lieg! Je denkt dat ik het wel weet, maar het alleen niet wil toegeven.' Hij hoopte haar tot een ruzie te verlokken.

'Paragon, we kunnen gisteren niet veranderen. We hebben het over morgen.'

'Komen ze mórgen?'

'Weet ik niet! Ik sprak figuurlijk.' Ze deed opeens een stap naar hem toe en legde haar handen tegen hem aan. Ze droeg handschoenen tegen de kilte van de nacht, maar het was toch een aanraking. Hij voelde de vorm van haar handen als twee warme vlekjes op de planken van zijn romp. 'Ik kan de gedachte niet verdragen dat ze je meenemen om je in mootjes te hakken. Zelfs niet als het géén pijn doet, zelfs niet als het je nut doodt. Ik kan de gedachte gewoon niet verdra-gen.'

'Er is niets wat je ertegen kunt doen,' verklaarde hij, en dat vond hij opeens erg volwassen van zichzelf. 'Er is niets wat een van ons beiden kan doen.’

‘Dat is fatalistisch gezwets!' riep Amber kwaad uit. 'We kunnen een massa dingen doen! En op zijn minst kan ik hier blijven om ertegen te vechten!'

'Dat zou je niet winnen,' wierp Paragon tegen. 'Het zou stom zijn om te vechten, als je weet dat je niet kunt winnen.'

'Daar zit misschien iets in,' gaf Amber toe. 'Ik hoop dat het niet zover komt. Ik wil niet afwachten tot het zo wanhopig wordt. Ik wil in actie komen voordat zij het doen. We hebben hulp nodig, Paragon. We hebben iemand nodig die zich namens ons tot de Raad van Vaarders richt.'

'Kun jij dat niet doen?'

'Dat weet je best. Alleen oude vaarders mogen die vergaderingen bijwonen, laat staan er het woord voeren. We moeten iemand vinden die er naartoe mag en die de raad kan overhalen om de Ludluks dit te verbieden.'

Wie?'

Ambers stem klonk onzeker. 'Ik had gehoopt dat jij iemand kende die voor jou zou willen spreken.'

Paragon bleef even stil. Toen lachte hij hees. 'Niemand wil voor mij spreken. Dat is een dwaas idee, Amber. Denk eens na. Zelfs mijn eigen familie geeft niets om mij! Ik weet wat ze over mij vertellen. Ik ben een gek en een moordenaar. Erger, het is nog waar ook! Alle hens omgekomen. Ik heb me ondersteboven gedraaid en daardoor alle opvarenden verzopen, en dat niet slechts één keer! De Ludluks hebben gelijk, Amber. Laat ze mij maar verkopen om in mootjes gehakt te worden.' De wanhoop die hem beving was kouder en leger dan de zwartste nacht. 'Ik zou graag dood zijn,' verklaarde hij. 'Dan was ik van alles af.'

'Dat meen je niet,' zei Amber zacht. Hij hoorde aan haar stem dat ze wist dat hij het wél meende.

Wil je me een gunst bewijzen?' vroeg hij opeens.

Wat?'

'Mij doden voordat zij het kunnen doen.'

Hij hoorde dat haar adem even stokte. 'Ik... nee. Dat zou ik niet kunnen.'

'Als je wist dat ze me in stukjes kwamen hakken zou je het best kunnen. Ik zal je de enige zekere manier zeggen. Je moet me in brand steken. Niet zomaar ergens, maar op veel plaatsen tegelijk, zodat ze me niet meer tijdig kunnen blussen. Als je nu begon droog drijfhout te verzamelen, elke dag een stapeltje, en dat op diverse plaatsen in mijn ruim legde...'

'Over dat soort dingen wil ik je niet eens horen praten,' zei Amber zonder overtuiging. Op verstrooide toon voegde ze eraan toe: 'Ik kan nu de mossels wel op het vuur gaan leggen.' Hij hoorde dat ze zich bewoog en even later siste het natte zeewier stomend op de gloeiende kolen. Ze kookte de mossels levend. Hij overwoog om haar daarop attent te maken, maar bedacht toen dat het haar van streek zou brengen, en niet zou bijdragen aan zijn pleidooi om hém in brand te steken. Hij wachtte tot ze bij hem was teruggekeerd. Ze ging op het zand zitten en leunde tegen zijn gekantelde romp aan. Ze had zeer fijne haren. Wanneer het over zijn planken waaierde bleef het aan de kleinste oneffenheidjes haken.

'Je bent niet erg logisch,' zei hij vriendelijk. 'Je zweert dat je voor me wilt vechten, ook al weet je dat je zou verliezen, maar de kleine genadegunst die ik vraag weiger je.'

'Ik kan een vuurdood niet als een genade zien.'

'Inderdaad, in mootjes gehakt worden is natuurlijk stukken aangenamer,' repliceerde Paragon sarcastisch.

'Je springt nogal érg snel over van kinderachtige driftaanvallen naar kille logica,' zei Amber verwonderd. 'Ben je knaap of man? Zeg eens?'

'Misschien allebei. Maar je probeert van onderwerp te veranderen. Vooruit, beloof het me.'

'Nee,' hield ze vol.

Het klonk een beetje smekend. Hij zuchtte opgelucht. Ze zou het doen. Hij hoorde het in haar stem. Als er geen andere manier meer zou zijn om hem te redden, dan zou ze het doen. Hij voelde een vreemde huivering door zich heen gaan. Het was een merkwaardig soort overwinning om behaald te hebben. 'En vaten met olie,' raadde hij haar aan. 'Als ze komen, zul je misschien weinig tijd hebben. Olie zorgt ervoor dat hout snel en laaiend brandt.'

Er volgde een lange stilte. Toen ze weer sprak klonk haar stem anders. 'Ze zullen proberen je in het geniep weg te halen. Zeg me eens hoe ze dat zullen doen.'

'Zoals ze me gebracht hebben, denk ik. Ze zullen wachten tot het hoog water is. Waarschijnlijk kiezen ze de hoogste vloed van de maand, 's nachts. Dan komen ze met ronde palen, ezels, mannen en kleine bootjes. Het is geen kleine klus, maar ervaren mannen kunnen het vrij snel voor elkaar krijgen.'

Amber dacht even na. 'Ik zal mijn spullen aan boord moeten brengen. Ik moet in je romp slapen om je te beschermen. O, Paragon!' riep ze opeens uit. 'Heb je echt helemaal niemand die namens jou kan spreken in de Raad van Beijerstad?'

'Alleen jou.'

'Ik zal het proberen, maar ik betwijfel of ze me een kans willen geven. Ik ben in Beijerstad een buitenstaander. Ze luisteren alleen naar hun eigen mensen.'

'Je hebt me ooit gezegd dat je in de stad werd gerespecteerd.'

'Ja, ze respecteren me als vakvrouw en winkelier. Maar ik ben geen oude vaarder. Ze zouden weinig geduld tonen als ik begon me met hun zaakjes te bemoeien. Waarschijnlijk zou ik dan opeens bijna geen klanten meer hebben. Of misschien iets ergers. De hele stad raakt steeds sterker verdeeld tussen de oude vaarders en de nieuwelingen. Er gaat een gerucht dat de Raad van Vaarders een delegatie naar de satraap heeft gestuurd, met het originele charter van de stad. Ze willen dat hij het erewoord van satraap Esclepius honoreert. Volgens het gerucht willen ze dat hij alle nieuwe handelaars terugroept en al zijn uitgiften van land ongedaan maakt. Ze eisen verder dat satraap Cosgo zich voortaan aan het oude verdrag houdt en hier geen stukken land meer uitdeelt zonder de instemming van de Raad van Vaarders.'

'Een gedetailleerd gerucht,' merkte Paragon op.

'Ik heb een goed oor voor geruchten en roddels. Dat heeft me meer dan eens in leven gehouden.' Er viel een stilte.

Wist ik maar wanneer Althea terugkomt,' zei Amber met verlangende stem. 'Ik zou haar kunnen vragen namens ons te spreken.'

Paragon overwoog de naam van Bresker Treil te laten vallen. Bresker was zijn vriend. Hij zou bereid zijn namens hem op te treden. Bresker was een oude vaarder. Maar meteen herinnerde Paragon zich dat de jongeman was onterfd. Hij was evenzeer uit de gratie van de familie Treil als Paragon uit die van de Ludluks. Het zou niets helpen wanneer Bresker voor hem sprak, mocht het hem lukken gehoor te vinden bij de Raad van Vaarders. Het zou zoiets zijn als het ene zwarte schaap dat een goed woordje deed voor een ander. Niemand zou luisteren.

Paragon legde zijn hand over het litteken op zijn borst en verborg zo de ruwe, zevenpuntige ster die in zijn toverhouten torso was gebrand. Hij streek ver-strooid met zijn vingers over de randen. Hij zuchtte, en haalde toen diep adem.

'De mossels zijn gaar. Ik ruik het.'

'Wil je er eentje proeven?'

Waarom niet?' Hij moest nieuwe dingen maar liever uitproberen nu het nog kon. Over een poosje zou het misschien afgelopen zijn met zijn kansen om nog ooit iets nieuws mee te maken.

HOOFDSTUK 2

Het been van de piraat

~

'In het klooster zei Berandol altijd dat een manier om angst te verjagen en een besluit te nemen hieruit bestond dat je nadacht over de ergst mogelijke gevolgen van je daden.' Na een korte pauze voegde Wintrow hieraan toe: 'Als je de ergst mogelijke afloop voor ogen nam, zei Berandol, en plande wat je dan zou doen, was je besluitvaardig op het moment dat het tijd werd om in actie te komen.'

Vivacia keek over haar schouder Wintrows kant op. De jongen had het grootste deel van die morgen over de boegreling staan hangen om naar het woelige water van het kanaal te turen. De wind had zijn zwarte haren losgewoeld uit zijn staart. De gerafelde restanten van zijn bruine kleren deden meer denken aan de lompen van een bedelaar dan aan de pij van een priesterstudent. Het levende boegbeeld was zich van zijn aanwezigheid bewust geweest, maar had verkozen zijn stilzwijgen en stemming te respecteren. Er viel trouwens weinig te zeggen wat ze niet allebei al wisten. Ook nu had de jongen alleen maar hardop nagedacht, niet echt een vraag gesteld. Vivacia wist het, maar toch spoorde ze hem aan. 'En wat is onze ergste angst?'

Wintrow zuchtte diep. 'De piraat lijdt aan koortsen die komen en gaan. Na elke aanval is Kennit weer iets zwakker geworden. Het is evident dat een ontsteking in zijn beenstomp de bron moet zijn. Elke beet door een dier geeft een ontstoken wond, maar een beet door een zeeslang moet bijzonder giftig zijn. Het zwerende gedeelte moet dus worden weggesneden, en hoe eerder hoe liever. Hij is te zwak voor een dergelijke operatie, maar de kans dat hij zal aansterken acht ik uitgesloten. Dus ik weet dat ik snel in actie moet komen. Tevens weet ik dat het onwaarschijnlijk is dat hij mijn ingreep zal overleven. In dat geval moeten ook mijn vader en ik sterven. Zo luidt de afspraak die ik met Kennit heb gemaakt.' Hij pauzeerde even. 'Ik zou dan sterven,' hernam hij toen. 'Maar dat is niet echt het ergste. Het ergste gevolg zou zijn dat jij alleen verder zou moeten, als slaaf van de piraten.' Hij keek haar niet aan, maar hield zijn blik nog steeds gericht op de ruwe golfslag. 'Dus je begrijpt wel waarom ik hierheen ben gekomen,' vervolgde hij. 'Jij hebt meer recht op zeggenschap in deze zaak dan ik. Ik heb me dat niet goed gerealiseerd toen ik die afspraak met Kennit maakte. Ik heb mijn dood en die van mijn vader op het spel gezet. Onbedoeld heb ik daardoor ook jouw leven in de waagschaal gelegd. Daar had ik het recht niet toe. Jij hebt veel meer te verliezen, geloof ik, dan ik.'

Vivacia knikte, maar haar eigen gedachtegang volgde een afzonderlijke loop, om die van Wintrow heen. 'Hij is niet wat ik van een piraat verwacht zou hebben. Kapitein Kennit, bedoel ik.' Peinzend vervolgde ze: 'Een slaaf, zei je? Maar ik geloof niet dat hij me als zijn slavin ziet.'

'Ook ik had me een piraat heel anders voorgesteld. Maar ondanks zijn charme en intelligentie moeten we niet vergeten dat hij er een is. Bovendien moeten we in gedachten houden dat niet hij degene is die het bevel over jou zal voeren, mocht ik falen. Hij zal dan dood zijn. Het is niet te zeggen wie dan de baas wordt. Misschien zal het Sorcor worden, zijn eerste stuurman. Of anders Etta, zijn vrouw. Of misschien zal Sa'Adar nogmaals proberen je in te pikken voor zichzelf en de bevrijde slaven.' Wintrow schudde zijn hoofd. 'Ik kan niet winnen. Als de operatie succes heeft, zal ik moeten aanzien dat Kennit je van me overneemt. Nu al charmeert en betovert hij je met zijn woorden, en zijn bemanning werkt op je dekken. Ik heb bijna niets meer te vertellen over wat er aan boord gebeurt. Of Kennit sterft dan wel in leven blijft, ik zal binnenkort geen macht meer hebben om je te beschermen.'

Vivacia haalde een schouder op. 'Had je die dan?' vroeg ze, nogal koeltjes.

'Ik denk van niet.' Het klonk verontschuldigend. 'Maar ik had enigszins een idee van wat ons te wachten stond. Nu niet meer. Er is te veel gebeurd met ons beiden, en te snel achter elkaar. Er zijn te veel doden gevallen, te veel veranderingen geweest. Ik heb geen tijd gehad om te rouwen, geen tijd om te mediteren. Ik weet amper nog wie of wat ik ben.'

En daarna zwegen ze beiden, peinzend.

Wintrow had een gevoel alsof hij op drift was geraakt in de tijd. Zijn leven - zijn échte leven - speelde zich ergens ver weg af, in een vredig klooster in een warme vallei vol boomgaarden en vruchtbare akkers. Zou hij over de tussenliggende dagen en mijlen heen kunnen stappen, terug naar zijn smalle bed in zijn koele kloostercel, dan zou hij de draden van dat leven weer moeiteloos kunnen oppakken, meende hij. Hij was niet veranderd, hield hij zichzelf koppig voor. Niet écht, tenminste. Wel miste hij nu een vinger, maar hij had geleerd dat te aanvaarden. En de slaventatoeage op zijn gezicht zat niet dieper dan zijn huid. Hij was nooit werkelijk een slaaf geweest; het teken was slechts zijn vaders wrede wraak geweest voor het feit dat hij had proberen te ontsnappen. Maar verder was hij nog steeds Wintrow. Binnen een paar dagen zou hij de vredige priester in zijn binnenste kunnen hervinden.

Maar niet hier. De recente opeenvolging van drastische gebeurtenissen in zijn leven had zo veel krachtige emoties bij hem opgeroepen dat hij nu bijna niets meer kon voelen. Vivacia's gevoelens waren even chaotisch als de zijne, want wat zij allemaal had meegemaakt was niet minder ingrijpend geweest. Kyle Haven had het jonge levende schip tot een inzet als slavenschip gedwongen, en daardoor blootgesteld aan alle duistere emoties van haar ellendige lading. Wintrow, een lid van de vaardersfamilie die de Vivacia drie generaties geleden had laten bouwen, had haar geen troost en beschutting kunnen geven. Zijn eigen aanwezigheid aan boord was onvrijwillig geweest, en wat een natuurlijke band tussen hem en de jonge Vivacia had moeten zijn was in de praktijk een moeizame relatie geworden. Die vervreemding tussen hen beiden was voor Vivacia een bijkomende bron van verdriet geweest. Toch waren ze samen blijven optrekken, als aan elkaar geketende slaven.

Tijdens een bloedige stormnacht had een opstand van de slaven haar bevrijd van Kyles kapiteinschap en haar functie als slavenschip. Van de oorspronkelijke bemanning hadden alleen Wintrow en zijn vader de opstand overleefd. Meteen bij het ochtendgloren was het kreupele schip overmeesterd door piraten. Kapitein Kennit en zijn mannen hadden de Vivacia zonder slag of stoot buit kunnen maken.

Dat was het moment geweest waarop Wintrow die afspraak met Kennit had gemaakt: hij zou proberen het leven van de piratenkapitein te redden, mits de laatste hemzelf en zijn vader in leven zou laten. Sa'Adar, een priester onder de slaven, en leider van hun opstand, had andere ambities. Hij wenste niet alleen Wintrows vader, Kyle, te berechten, maar was bovendien van mening dat Kennit de Vivacia aan de slaven diende af te staan als hun rechtmatige buit. Wie dat ook zou winnen, de toekomst van Wintrow en het schip was in elk geval onzeker. Toch leek Vivacia al een voorkeur voor de piraat ontwikkeld te hebben.

Voor hen uit trok de Marietta een strak spoor door de woelige, wit-gekopte golven. Vivacia volgde gretig in haar kielzog. Ze waren op weg naar een of ander piratennest - meer wist Wintrow niet. Aan hun westzijde ging de horizon verloren in de eeuwige nevelen boven de Gedoemde Kust. De snelstromende rivieren in die streek stortten hun warme, troebele water uit in dit kanaal, waardoor er in deze regio bijna continu vochtige mistdampen hingen boven de onzekere, verschuivende kustlijn en de steeds van plaats en omvang wisselende platen en ondiepten. In de wintermaanden - en soms zelfs in de vriendelijker zomertijd - kon het er lelijk stormen. De meeste pirateneilanden stonden niet op de kaarten. Wat had het immers voor nut een kustgebied in kaart te brengen waarvan de contouren telkens veranderden? De meeste zeelieden voeren er in een zo groot mogelijke boog omheen - via de zogeheten buitenpassage over de Wilde Oceaan - maar de Marietta leek geen aarzeling te kennen. Het was duidelijk dat deze piraten uitstekend de weg wisten in deze verraderlijke doolhof van kanalen, zandbanken en eilandjes.

Wintrow draaide zijn hoofd om en keek naar de Vivacia. In het want bewogen zich matrozen die prompt en bekwaam gehoor gaven aan Briks geschreeuwde opdrachten. Wintrow moest bekennen dat hij zulk vakmanschap nog niet eerder op de Vivacia had gezien. Het mochten dan piraten zijn, ze waren tevens uitstekende zeelieden, die zich zo soepel en gedisciplineerd bewogen dat het wel leek alsof ze deel uitmaakten van het levende schip.

Helaas werd die fraaie impressie bedorven doordat er ook nog anderen op het dek waren. De meeste slaven hadden de rebellie overleefd. Bevrijd van hun ketenen, waren ze nu bezig hun volle menselijkheid te herwinnen. De wonden van hun boeien waren nog zichtbaar in hun vlees, en ze droegen allemaal slaven-tatoeages op hun gezicht. Hun kleren waren gescheurd, hun lijven bleek en mager. Ze waren met veel te veel voor een schip van deze grootte. Hoewel ze nu zowel over het open dek als de ruimen beschikten, maakten ze nog steeds een indruk als van opgesloten vee dat in te krappe hokken werd getransporteerd. Ze stonden passief, in kleine groepjes bij elkaar, en bewogen zich slechts als ze door leden van de bemanning naar opzij werden gestuurd. Sommige voormalige slaven waren lusteloos in de weer met bezems en emmers om het dek te schrobben. Op vele gezichten stond ontevredenheid te lezen. Wintrow vroeg zich ongerust af of de tekenen van hun onlust daartoe beperkt zouden blijven.

Tevens vroeg hij zich af wat zijn gevoelens tegenover hen waren. Voordat ze in opstand kwamen had Wintrow hen benedendeks verzorgd. Toen was zijn hart vol medelijden geweest. Hij had weinig troost kunnen bieden met zijn natte doek en zijn emmertje zout water - achteraf gezien niet meer dan een dubieuze, misschien valse genade. Hij had geprobeerd hun zijn priesterlijke zorg te geven, maar daarvoor waren ze veel te talrijk geweest. Wanneer hij hen nu zag, herinnerde hij zich echter niet het medelijden dat hem benedendeks had aangespoord, maar veeleer de kreten en het bloed van al zijn scheepsmakkers die ze tijdens hun opstand hadden uitgemoord. Hij wist niet precies hoe hij de emotie moest noemen die hem nu beving bij het zien van deze voormalige slaven. Het was een samenstel van angst en kwaadheid, walging en medeleven - een hevige aandoening van zijn ziel, die hem vervulde met schaamte. Het was niet een emotie die een priester van Sa waardig was. Daarom koos hij liever voor het alternatief: hij voelde niets.

Sommige van die zeelieden hadden hun gewelddadige dood verdiend - naar menselijke maatstaven gemeten. Maar wat te denken van iemand als Milt, die vriendschap had gesloten met Wintrow? Of Findor, de vioolspeler, of de goedlachse Komfrij, en die andere aardige kerels? Die hadden toch een genadiger einde verdiend. Toen zij aanmonsterden was de Vivacia nog geen slavenschip geweest. Ze waren aan boord gebleven nadat Kyle had besloten het schip die functie te geven. Sa'Adar, de slavenpriester die door de opstand was bevrijd, vond echter dat alle slachtoffers hun dood hadden verdiend. Hij verkondigde dat ze alleen al door uit vrije wil te wérken op een slavenschip vijanden van het rechtvaardige deel van de mensheid waren geworden. Wintrow voelde daarover een diepe innerlijke tweestrijd. Hij klampte zich liever vast aan de troostende gedachte dat Sa niet eiste dat hij, Wintrow, over anderen oordeelde, en dat Sa al het oordelen juist voor zichzélf reserveerde, omdat alleen de schepper de wijsheid bezat om te oordelen.

De slaven aan boord deelden Wintrows opvatting echter niet. Sommigen leken zich zijn zachte troostende woorden en zijn handen met een koele natte doek in het donker te herinneren wanneer ze hem zagen. Anderen zagen hem als een huichelaar - het kapiteinszoontje dat zogenaamd met hun lot begaan was, maar niets had ondernomen tot ze zelf in actie waren gekomen. Maar hoe ze ook over hem dachten: ze bleven bij hem uit de buurt. Hij kon het hun niet kwalijk nemen. Hij vermeed van zijn kant ook hun gezelschap en bracht het grootste deel van zijn tijd door op het voordek, in de nabijheid van Vivacia. Daar kwamen de bemanningsleden van het schip alleen als hun werk dat vereiste -voor de rest bleven ze er maar liever uit de buurt, even bijgelovig als de ex-slaven.

Ze waren bang voor dat levende, pratende boegbeeld. Als het Vivacia dwars zat dat ze zo gemeden werd, dan liet ze het niet merken, en Wintrow was allang blij dat er tenminste één plekje op het schip was waar hij enige privacy kon vinden. Hij leunde met zijn rug tegen de reling en probeerde een gedachte te verzinnen die hem géén pijn zou doen.

Thuis zou het nu bijna lente zijn. De knoppen van de fruitbomen van het klooster zouden binnenkort openspringen. Hij vroeg zich af hoe Berandol vorderde met zijn eigen studie, en of zijn mentor hem ooit miste. Sentimenteel vroeg hij zich af wat hij zélf nu aan het doen zou zijn, als hij in het klooster was geweest. Hij keek naar zijn handen. Ooit had hij er manuscripten mee overgeschreven en glas-in-loodramen mee geschapen. Het waren toen de handen van een jongen geweest, vaardig, maar nog zonder eelt. Nu waren ze ruw, en een hand miste een vinger. Het waren eeltige zeemanshanden geworden, en die ontbrekende vinger zou nooit een priesterring dragen.

Hier was de lente anders geaard. De zeilen klapperden in de stijve, kille bries. Hoog in de lucht vlogen zwermen schril krijsende trekvogels over. Het toch al rijke groen op de eilanden aan weerszijden van het kanaal was nog weelderiger geworden, en het krioelde er op en achter de stranden van de kwetterende kustvogels, die eikaars nestruimten betwistten.

Het voelde aan alsof iemand zachtjes aan hem trok.

'Je vader wil je spreken,' fluisterde Vivacia.

Natuurlijk. Hij had het via haar aangevoeld. Hun tocht tijdens die afschuwelijke stormnacht had geleid tot een bevestiging en versterking van de banden naar geest en ziel die tussen hem en het schip bestonden. Het irriteerde hem niet meer, zoals het dat vroeger wél had gedaan, en hij voelde aan dat Vivacia er minder van genoot dan ze vroeger had gedaan. Misschien dat ze elkaar tenminste op dit punt in alle redelijkheid halverwege tegemoet waren gekomen. Sedert de storm was ze vriendelijk voor hem geweest, maar meer niet. Ongeveer als een drukke ouder met een veeleisend kind, dacht hij.

'In zekere zin hebben we sedert het begin van de reis onze rollen gewisseld,' zei ze hardop.

Hij knikte. Hij had noch animo, noch puf genoeg om die waarheid tegen te spreken. Toen rechtte hij zijn schouders, streek met een hand over zijn haren en stak zijn kin naar voren. Hij wilde zijn vader niet laten merken hoe onzeker hij zich voelde.

Hij hield zijn hoofd opgeheven toen hij zich tussen de groepjes slaven en matrozen door een weg zocht over het dek. Niemand keek hem recht in de ogen, niemand daagde hem uit. Het was dwaas, hield hij zichzelf voor, zich in te beelden dat ze hem allemaal aanstaarden. Ze hadden gewonnen. Waarom zouden ze zich druk maken om wat dat ene overgebleven bemanningslid deed? Hij had het tenminste fysiek ongedeerd overleefd.

De Vivacia had littekens overgehouden aan de opstand van de slaven. Er waren nog steeds bloedvlekken zichtbaar op het dek. Die merktekens weken niet, en zouden ook niet wijken, voor de schuurstenen die de bemanning gebruikte. Het schip stonk nog steeds als een slavenhaler, al had Brik aan een stuk door laten schrobben. De storm had ook een tol geëist van de tuigage, zoals aan het provisorische herstelwerk in de zeilen duidelijk was te zien. In het achterkasteel waren deuren geforceerd toen de slaven de scheepsofficieren hadden aangevallen. Het geboende houtwerk was versplinterd en uit de hengsels gerukt. Dit was niet meer het keurig nette scheepje waarop hij in Beijerstad aan boord was gegaan.

Opeens vervulde de conditie van hun familieschip hem met schaamte - alsof hij zijn zusje in een bordeel tegenkwam. Hij voelde gepijnigd met haar mee en vroeg zich af hoe het geweest zou zijn als hij vrijwillig, misschien reeds als jongen, onder de autoriteit van zijn grootvader aan boord was gekomen.

Toen zette hij al zulke gedachten van zich af. Hij kwam bij een gehavende deur, die werd bewaakt door twee norse kaartenkoppen. Hij passeerde de twee ex-slaven alsof hij ze niet zag en klopte aan op Gantrijs deur - althans, wat de deur van Gantrijs kajuit was geweest toen de stuurman nog leefde. Nu was de leeggeroofde hut zijn vaders gevangenis geworden. Hij stapte naar binnen zonder op een antwoord te wachten.

Zijn vader zat op de rand van de kale kooi. De manier waarop hij Wintrow aanstaarde was ondoorgrondelijk. Het wit van een van zijn ogen was bloeddoor-lopen en zijn hele gezicht zag er gezwollen en verkleurd uit. De hele houding van Kyle Haven wees op pijn en wanhoop, maar in zijn begroeting klonk alleen een ijzig sarcasme door. 'Fijn dat je nog weet dat ik besta. Ik dacht dat je het wel te druk zou hebben met je gekruip voor de nieuwe meesters.'

Wintrow moest een zucht inhouden. 'Ik ben al eerder hier geweest, maar toen sliep u. Ik wist dat rust u meer goed deed dan wat ik met mijn heelkunst te bieden had. Hoe is het met uw ribben?'

'Die staan in brand. En mijn hoofd bonkt bij elke hartslag. Verder heb ik honger en dorst.' Hij wees met zijn kin naar de deur. 'Die twee laten me niet eens naar buiten om een luchtje te scheppen.'

'Ik heb hier voedsel en water achtergelaten. Hebt u dat niet -'

'Ja, ik heb het gevonden. Een kroes water en twee stukken droog brood.' Er klonk ingehouden woede in zijn vaders stem.

'Het was alles wat ik voor u kon regelen. Er is aan boord een tekort aan voedsel en water. Tijdens de storm is veel voedsel bedorven door het zoute -'

'Opgeslokt door de slaven, zul je bedoelen.' Kyle schudde walgend zijn hoofd en trok toen een grimas van pijn. 'Ze hadden niet eens het benul dat je zulke dingen moet rantsoeneren. Ze doden de enige mannen aan boord die in staat zijn het schip door een storm te loodsen en vreten vervolgens de halve voedselvoorraad op! Ze zijn net zo min in staat om zichzelf te leiden als een zwerm kuikens. Ik hoop dat je blij bent met de vrijheid die je hun hebt geschonken. Die zal niet alleen hun verlossing, maar ook hun dood zijn.'

'Ze hebben zichzelf bevrijd, vader,' zei Wintrow koppig.

'Maar je hebt geen vinger uitgestoken om hen tegen te houden.'

'Zo min als ik iets heb gedaan om u te verhinderen hen geketend aan boord te brengen.' Wintrow haalde al adem om zijn argumenten te herhalen, maar bedacht zich toen. Hij kon praten wat hij wilde, zijn vader zou zich toch nooit laten overtuigen. Wél had Kyle met zijn opmerking zout gewreven in Wintrows gewonde geweten. Was de dood van al die bemanningsleden zijn schuld, omdat hij niets had ondernomen? Maar in dat geval, was hij dan ook niet verantwoor-delijk voor de dood van de slaven die vóór de opstand waren omgekomen? Het idee was te pijnlijk om erover na te denken.

Op andere toon vervolgde hij: 'Wilt u dat ik uw wonden behandel of moet ik proberen voedsel te vinden?'

'Heb je de medicijnen gevonden?'

Wintrow schudde zijn hoofd. 'Ze zijn nog steeds zoek. Niemand heeft bekend ze gepikt te hebben. Ze kunnen tijdens de storm overboord zijn geslagen.'

'Nou, zonder die medicijnen kun je weinig voor me doen,' merkte zijn vader cynisch op. 'Maar wat voedsel zou wel plezierig zijn.'

Wintrow liet zich niet meer provoceren. 'Ik zal zien wat ik kan doen,' zei hij zacht.

'Natuurlijk,' antwoordde zijn vader hatelijk, en met gedempte stem voegde hij er opééns aan toe: 'En wat ga je doen aan die piraat?'

'Weet ik niet,' gaf Wintrow eerlijk toe. Hij keek zijn vader recht in de ogen toen hij vervolgde: 'Ik ben bang. Ik weet dat ik moet proberen hem te genezen, maar ik weet niet wat erger is: het vooruitzicht dat hij in leven blijft en ons als gevangenen zal houden, of dat hij sterft, en wij ook, en het schip alleen verder moet.'

Zijn vader spuwde op het dek - iets wat voor hem zo ongewoon was dat het Wintrow schokte als een oorvijg. Zijn ogen glinsterden met een ijzige kilheid. 'Ik veracht je,' gromde hij. 'Je moeder moet het met een slang hebben gedaan om zoiets als jou voort te brengen. Ik schaam me rot als ik jou mijn zoon hoor noemen. Kijk eens naar jezelf. Piraten hebben je familieschip van je afgepakt, de inkomstenbron van je moeder en zus en broertje. Hun hele voortbestaan is ervan afhankelijk! Maar daar dénk jij niet eens aan, welnee. Jij vraagt je alleen af of je die piraat die zijn laars op jouw nek heeft gezet zult doden of genezen. Je hebt er niet over nagedacht of je ons aan wapens zou kunnen helpen, of dat je het schip zou kunnen overhalen om zich te verzetten, zoals het zich tegen mij heeft verzet. En alle tijd die je benedendeks hebt verspild aan het vertroetelen van die slaven, toen ze nog geketend waren. Heb je ondertussen geprobeerd hun hulp in te roepen? Welnee! Je verbeuzelt je tijd en helpt die verdomde piraat om ons gestolen schip in handen te houden.'

Wintrow schudde zijn hoofd, verdrietig en verwonderd tegelijk. 'U praat niet rationeel. Wat verwacht u van mij, vader? Moet ik dit schip in mijn eentje afpak-ken van Kennit en zijn bemanning, de slaven weer tot lading reduceren en opsluiten, en naar Kwarts zeilen?'

'Jij en dit duivelse schip zijn in staat geweest mij en mijn bemanning af te schudden. Waarom zet je het schip niet tegen hém op zoals je het tegen mij hebt opgezet? Waarom kun je niet voor één keer eens in het belang van je familie handelen?'

Zijn vader ging staan, met gebalde vuisten, alsof hij van plan was Wintrow aan te vallen, maar toen greep hij opeens naar zijn ribben en begon te hijgen van pijn. Zijn van woede rood aangelopen gezicht werd spierwit, en hij wankelde op zijn benen. Wintrow maakte aanstalten om hem op te vangen.

'Raak me niet aan!' snauwde Kyle dreigend terwijl hij zich weer op de rand van de slaapbank liet zakken, vanwaar hij zijn zoon woedend zat aan te staren.

Wat ziet hij, wanneer hij me aankijkt? Wintrow vermoedde dat zijn aanblik voor de grote blonde man een teleurstelling betekende. Zelf was hij klein, donker en tenger, zoals zijn moeder, en zou hij de lengte en de fysieke kracht van zijn vader altijd missen. Zelfs nu, op zijn veertiende, was Wintrow qua lichaam nog meer een jongen dan een man. Maar het was niet slechts in fysiek opzicht dat hij zijn vaders verwachtingen beschaamde. Ook geestelijk zou hij nooit lijken op zijn verwekker.

'Ik heb het schip nooit tegen u opgezet,' zei Wintrow zacht. 'Dat hebt u zélf gedaan, door de manier waarop u haar behandelde. Op dit moment kan ik de Vivacia met geen mogelijkheid ten volle terugwinnen. Het beste wat ik kan proberen te bereiken is dat we het allebei overleven.'

Kyle Haven draaide zijn hoofd opzij en staarde onbewogen naar de wand van de kajuit. 'Ga wat te eten voor me halen.' Hij blafte het bevel alsof hij het schip nog commandeerde.

'Ik zal het proberen,' zei Wintrow koel. Hij draaide zich om en liep de hut uit.

Toen hij de beschadigde deur achter zich dichttrok, sprak een van de kaartenkoppen hem aan. De tatoeages van zijn voormalige meesters bewogen op de huid van zijn gezicht toen hij vroeg: 'Waarom pik je dat van hem?'

'Wat?' vroeg Wintrow verbaasd.

'Hij behandelt je als een hond.'

'Hij is mijn vader.' Wintrow probeerde niet te laten merken hoe geschokt hij was dat ze hadden meegeluisterd. Hadden ze alles gehoord?

'Hij is een klootzak,' merkte de andere bewaker kil op. Hij keek Wintrow uitdagend aan. 'En dat maakt jou de zoon van een klootzak.'

'Kop dicht!' snauwde de andere bewaker hem toe. 'De jongen is niet kwaad. Jij herinnert je misschien niet meer wie vriendelijk tegen je was toen je in kettingen lag, maar ik weet het nog.' Hij richtte de blik van zijn donkere ogen weer op Wintrow en gaf een knikje in de richting van de deur. 'Geef maar een seintje, jongen. Dan laat ik hem voor je kruipen.'

'Nee.' Wintrows stem klonk helder. 'Dat wil ik niet. Ik wil niet dat iemand voor me kruipt.' Hij vond dat hij het de ex-slaaf volkomen duidelijk moest maken. 'Doe mijn vader geen kwaad, alsjeblieft.'

De kaartenkop haalde zijn schouders op. 'Wat je maar wilt. Ik spreek uit ervaring, knaap. Het is de enige manier om dat soort mannen aan te pakken. Hij kruipt voor jou of jij kruipt voor hem. Meer snappen ze niet.'

'Misschien,' gaf Wintrow met tegenzin toe. Hij begon weg te lopen, maar bleef toen staan. 'Ik ken je naam niet.'

'Villia. En jij bent Wintrow, nietwaar?'

'Ja, ik ben Wintrow. Het doet me genoegen je naam te weten, Villia.' Wintrow keek de andere bewaker vol verwachting aan.

Deze fronste zijn voorhoofd en leek slecht op zijn gemak. 'Deccan,' zei hij tenslotte.

'Deccan,' herhaalde Wintrow terwijl hij de naam in zijn geheugen prentte. Hij keek de man nadrukkelijk recht in de ogen en gaf hem een knikje voordat hij zich omdraaide. Hij voelde van Villia's kant een mengsel van geamuseerdheid en goedkeuring. Het was maar een miniem vertoon van assertiviteit, maar toch was Wintrow blij dat hij het had gedaan. Toen hij weer op het dek kwam en met zijn ogen knipperde tegen het felle licht van de lentezon, kwam Sa'Adar op zijn pad. De grote priester zag er nog steeds getekend uit na zijn opsluiting als slaaf. Zijn polsen en enkels droegen nog de rode merktekens van de boeien.

'Ik heb je gezocht,' verkondigde hij. De priester had twee andere kaartenkop-pen als strak aangelijnde waakhonden aan zijn zijde.

'Is dat zo?' Wintrow besloot op de ingeslagen weg voort te gaan. Hij rechtte zijn schouders en keek de oudere man aan. 'Heb jij die twee mannen bij mijn vaders deur geposteerd?' vroeg hij.

De priester was niet van zijn stuk gebracht. 'Jawel. De man moet opgesloten blijven tot hij berecht en veroordeeld kan worden.' Hij keek vanuit de superioriteit van zijn leeftijd en lengte op Wintrow neer. 'Of bestrijd je dat?'

'Ik?' Wintrow deed alsof hij over die vraag moest nadenken. 'Wat kan het jou schelen als ik dat deed? Als ik jou was, zou ik me niet druk maken om wat Wintrow Vestrit vindt. Ik zou me druk maken om wat kapitein Kennit ervan zou vinden dat ik me zulke autoriteit aanmeet.'

'Kennit is stervende,' zei Sa'Adar brutaal. 'Brik is degene die het voor het zeggen heeft. Hij schijnt wel blij te zijn met mijn autoriteit over de slaven. Hij geeft zijn bevelen via mij. Hij heeft niet geprotesteerd toen ik bewakers bij kapitein Haven zette.'

'Slaven? Iedereen is tegenwoordig toch zeker vrij?' Wintrow zei het glimlachend en deed alsof hij niet merkte hoe nauwlettend de twee kaartenkoppen het gesprek volgden. Ook andere ex-slaven op het dek probeerden de woorden op te vangen. Sommigen kwamen dichterbij.

'Je weet wat ik bedoel!' riep Sa'Adar geërgerd.

'Meestal zégt een man wat hij bedoelt...' Wintrow liet de opmerking een poosje in de lucht hangen en vervolgde toen gladjes: 'Je had me gezocht, zei je?’

‘Ja. Heb je Kennit vandaag gesproken?’

‘Waarom vraag je dat?' repliceerde Wintrow snel.

'Omdat ik graag precies weet wat zijn bedoelingen zijn.' De priester had een getrainde stem en nu gaf hij er een galmende klank aan, waardoor hij meer toehoorders trok. Volgens de verhalen in Jamaillia doodt kapitein Kennit de bemanning van een slavenschip, nadat hij het veroverd heeft, en geeft hij het schip aan de bevrijde slaven, die dan zelf piraten kunnen worden en zijn kruistocht tegen de slavernij voortzetten. Dat was wat wij geloofden toen we zijn hulp bij het bemannen van dit door ons veroverde schip aanvaardden. Wij verwachtten het schip te behouden. We hoopten dat het een hulpmiddel zou zijn bij het nieuwe begin dat wij allen moeten maken. Maar nu praat kapitein Kennit alsof hij het zelf wil houden. Na alles wat we over hem hebben gehoord, kunnen we niet geloven dat hij ons het enige waardevolle dat we bezitten zou afpakken. Daarom willen we hem dat open, in alle eerlijkheid vragen. Aan wie behoort dit schip, volgens hem?'

Wintrow keek hem onbewogen aan. 'Als je kapitein Kennit die vraag wilt stellen, kan ik je alleen maar aanmoedigen om dat te doen. Hij is de enige die je zijn opinie kan geven. Als je het aan mij zou vragen, zal ik je niet mijn opinie vertellen, maar de waarheid.' Hij had met opzet iets zachter gesproken dan Sa'Adar, om degenen die hem wilden verstaan naderbij te lokken. Velen waren inderdaad hun kant op gekomen, waaronder ook een aantal piraten. Deze zagen er gevaarlijk uit.

Sa'Adar glimlachte spottend. 'Jouw waarheid is zeker dat het schip van jou is?'

Wintrow schudde zijn hoofd. Ook hij glimlachte. 'Het schip is van zichzelf. Vivacia is een vrij schepsel, dat het recht heeft haar eigen levenslot te bepalen. Of zou jij, die zelf de ketenen van de slavernij heeft gedragen, een ander willen aandoen wat jou is aangedaan?'

Zo op het oog richtte hij zich alleen tot Sa'Adar. Wintrow keek niet om zich heen om te zien welke indruk zijn vraag op de anderen had gemaakt, maar wachtte zwijgend af, alsof hij op een reactie rekende. Na een paar tellen kwam Sa'Adar met een minachtend lachje. 'Dat kan hij niet serieus menen,' zei hij tegen de menigte. 'Door een of andere toverij kan dat boegbeeld praten. Dat is een interessant staaltje van Beijerstadse trucs, maar een schip is een schip - een ding, geen persoon. En volgens het recht behoort dit schip aan ons!'

Slechts een paar voormalige slaven mompelden hun instemming, want een van de vervaarlijke piraten riep meteen: 'Hoor ik hier muiterij? Als dat zo is, kieper ik je over de reling voordat je tot drie kunt tellen!' De man grijnsde op een hoogst onvriendelijke manier, die menige ontbrekende tand onthulde. Links naast hem stond een andere piraat op een onrustbarende manier te grinniken. De manier waarop hij met zijn schouders rolde was een weinig subtiele waarschuwing aan Sa'Adars lijfwachten.

De priester zelf leek geschokt. Kennelijk had hij deze reactie niet verwacht. Hij rechtte zijn rug en vroeg verontwaardigd: 'Wat maakt het jullie uit?'

De gedrongen piraat porde de lange priester in zijn borst en hield zijn priemende vinger in die positie toen hij uitlegde: 'Kennit is onze kapitein. Wat hij zegt, dat gebeurt. Gesnapt?' Toen de priester niet antwoordde, begon de man te grijnzen. Sa'Adar deed een stap achteruit om aan de vinger te ontkomen, maar toen hij zich omdraaide om weg te lopen vervolgde de piraat: 'Je kunt maar beter niks aanmerken op wat Kennit doet. Als er iets is wat je niet bevalt, zeg het de kapitein dan in zijn gezicht. Hij is hard, maar fair. Klets niet achter zijn rug. Wie op dit schip problemen veroorzaakt krijgt de gevolgen daarvan zélf over zich heen!'

Zonder nog om te kijken keerden de twee piraten terug naar hun werkzaamheden. Ieders aandacht verplaatste zich naar Sa'Adar. Hij maskeerde de woedende glinstering in zijn ogen niet, maar zijn stem klonk nogal kinderachtig en dun toen hij zei: 'Ik zal hier met Kennit over praten! Reken daar maar op!'

Wintrow sloeg zijn ogen neer. Misschien had zijn vader gelijk. Misschien was er een manier om hun familieschip zowel van de slaven als de piraten te redden. In elk conflict ontstaan er kansen voor iemand. Zijn hart klopte opeens sneller toen hij zich verwijderde, en verbaasd vroeg hij zich af waar die gedachten opeens vandaan kwamen.

Vivacia had het druk. Hoewel haar ogen naar voren keken, naar de achtersteven van de Marietta, was haar eigenlijke aandacht naar binnen gericht. De man aan het stuurwiel had een vaste hand en de matrozen die haar zeilen bedienden waren stuk voor stuk echte zeelui. De bemanning was bezig haar dekken en ruimen te schrobben, houtwerk te herstellen en koper te poetsen. Voor het eerst sinds maanden had ze geen enkele twijfel over de kwaliteiten van de kapitein. Ze kon zich volledig verdiepen in haar eigen problemen, want ze was in veilige, ervaren handen.

Een levend schip kon zich, wanneer het eenmaal tot leven was gekomen, via zijn geraamte van toverhout een bewustzijn vormen van alles wat aan boord gebeurde. Veel daarvan was banaal en nauwelijks de aandacht waard. Ze hoefde geen benul te hebben van het repareren van een zeil of het schillen van een ui in de kombuis, want dat soort dingen was niet van invloed op haar leven. Maar Kennit kon dat wél zijn. De raadselachtige man lag in de kapiteinshut rusteloos te slapen. Vivacia kon hem niet zien, maar ze voelde hem op een manier waarvoor mensen geen beschrijvend woord hadden. Zijn koorts was weer aan het stijgen. De vrouw die hem verpleegde was bezorgd. Ze deed iets met koud water en een doek. Vivacia probeerde details te weten te komen, maar ze had geen band. Ze kende de twee nog niet goed genoeg.

Kennit was echter veel toegankelijker voor haar dan Etta. Zijn koortsdromen stroomden vrijelijk naar buiten - even vrijelijk als het bloed dat over Vivacia's dekken was vergoten. Ze absorbeerde die dromen, maar kon er niet wijs uit worden. Een jongetje dat zich gekweld voelde, verscheurd tussen loyaliteit aan een vader die van hem hield maar geen idee had hoe hij hem moest beschermen en een man die hem wél beschermde tegen anderen, maar in zijn hart helemaal geen liefde bezat. En steeds weer kwam er uit de diepste diepten van die dromen een slang opgedoken die hem zijn been afrukte. De beet van zijn kaken voelde zuur en ijzig aan. En vanuit de diepten van zijn ziel reikte hij naar haar, voor een innig meeleven van een soort die hij zich wazig herinnerde uit een verloren jeugd.

'Hallo, hallo, wat is dit? Of misschien moet ik zeggen: wie is dit?'

De stem, Kennits stem, bereikte haar als een ijl gefluister in haar geest. Ze schudde haar hoofd en liet haar haren verwaaien door de wind. De piraat sprak niet tegen haar. Zelfs in haar indringendste contacten met Althea en Wintrow waren hun gedachten nooit zo helder in haar geest binnengedrongen. 'Dat is Kennit niet,' zei ze zachtjes voor zich uit. Dat wist ze zeker. Toch was het beslist zijn stem. In zijn kajuit haalde de piratenkapitein diep adem, en toen ademde hij langzaam weer uit, onderwijl ontkenningen en weigeringen mompelend. Daarna begon hij te kreunen.

'Nee, niet Kennit,' bevestigde het kleine stemmetje geamuseerd. 'Zo min als jij de Vestrit bent die je meent te zijn. Wie bén je?'

Het was onthutsend een andere geest te voelen, eentje die naar haar reactie graaide. Instinctief deinsde Vivacia terug voor het contact. Ze was veel sterker dan de ander. Toen ze zich terugtrok was hij niet in staat om haar te volgen. Door haar actie had ze echter ook haar eerste, aarzelende contact met de echte Kennit verbroken. Dat veroorzaakte frustratie en geagiteerdheid in haar binnenste. Ze balde haar vuisten en lette niet op bij de volgende golf, waardoor deze nogal onverhoeds voluit tegen haar aan klotste. De man aan het roer moest een kleine correctie uitvoeren. Vivacia likte het zilte water van haar lippen en schudde haar haren uit haar gezicht. Wie of wat was hij? Ze probeerde kalm na te denken, en vroeg zich af of ze vooral bang dan wel vooral nieuwsgierig was. Ze voelde een vreemde verwantschap met het wezen dat tegen haar had gesproken. Ze had zijn agressieve gewroet in haar geest gemakkelijk afgeweerd, maar het beviel haar niet dat iemand zoiets zelfs maar had geprobeerd.

Ze besloot dat ze het niet zou tolereren. Wie deze indringer ook was, ze zou hem ontmaskeren en tot een confrontatie dwingen. Terwijl ze haar eigen afweer in stand hield tastte ze voorzichtig rond in de kajuit waar Kennit lag te woelen in zijn slaap. Hem vond ze gemakkelijk. De piraat lag nog te worstelen met zijn koortsdromen - deze keer verstopte hij zich in een kast terwijl een of ander droomwezen hem besloop en met een verraderlijk zoete stem probeerde te lokken. De vrouw legde een koele doek op zijn voorhoofd en een andere over de gezwollen stomp van zijn been. Vivacia voelde bijna de opluchting die hem dat bezorgde. Het schip tastte verder rond, steeds vermeteler, maar vond niets en niemand anders in die kajuit.

'Waar ben je gebleven?' vroeg ze opeens, nogal verontwaardigd. Kennit slaakte een kreet toen zijn droomwezen Vivacia's woorden als een boosaardige echo herhaalde, en Etta boog zich over hem heen om sussende woordjes te prevelen.

Vivacia kreeg geen antwoord op de vraag.

Kennit kwam moeizaam bij bewustzijn, hijgend en worstelend. Het duurde even voordat hij zich herinnerde waar hij was. Toen verscheen er een tevreden glim-lachje om zijn gekloofde koortslippen. Zijn levende schip. Hij was aan boord van zijn eigen levende schip, in de fraaie kajuit van de kapitein zelf. Er lag een kostelijk linnen laken over zijn zwetende lichaam. In de sober en tegelijk verfijnd ingerichte hut blonk het geboende hout en gepoetste koper hem van alle kanten toe. Hij hoorde hoe de Vivacia het water van het kanaal doorkliefde en voelde bijna hoe het bewustzijn van het schip hem omhulde en beschermde. Ze was als een tweede huid, die hem afschermde van de wereld. Hij zuchtte tevreden en stikte toen bijna in het slijm dat zich in zijn droge keel had verzameld.

'Etta!' riep hij met schorre stem naar de hoer. 'Water!'

'Is al hier,' zei ze geruststellend.

Het was waar. Hoe verbazend het ook was, ze stond vlak naast hem en had een kopje met water in haar hand. Haar lange vingers voelden koel aan op zijn hals toen ze hem een eindje omhoog hielp om te drinken. Daarna schudde ze handig zijn kussen op voordat ze zijn hoofd weer liet zakken. Met een koel doekje veegde ze het zweet van zijn gezicht en met een natte doek veegde ze zijn handen af. Hij bleef stil en zwijgend liggen onder deze aanrakingen, slap, maar dankbaar voor de troost die ze hem gaf. Even voelde hij niets anders dan pure vrede.

Het duurde niet lang. Zijn besef van zijn opgezwollen been groeide al snel aan tot pijn. Hij probeerde deze te negeren, maar het werd een pulserende hitte die bij elke ademtocht intenser werd. Naast zijn bed zat zijn hoer het een of ander te naaien. Hij liet zijn blik lusteloos over haar heen gaan. Ze zag er ouder uit dan hij zich haar herinnerde. De groefjes in haar voorhoofd en bij haar mond waren dieper. Haar gezicht leek magerder onder het zwart van haar borstelige korte haren, waardoor haar donkere ogen nog groter leken.

'Je ziet er vreselijk uit,' verweet hij haar.

Ze legde haar naaiwerk meteen weg en glimlachte alsof hij haar een compliment had gemaakt. 'Het is moeilijk voor mij om je in deze toestand te zien. Als je zo ziek bent... kan ik niet eten... niet slapen...'

Zelfzuchtige vrouw! Ze had zijn been aan een zeeslang gevoerd en probeerde nu te doen alsof zij problemen had. Werd hij soms verondersteld médelijden met haar te hebben? Hij zette de gedachte van zich af. Waar is die jongen? Wintrow?'

Ze ging meteen staan. Wil je hem hier hebben?'

Stomme vraag. 'Natuurlijk wil ik dat. Hij wordt geacht mijn been te genezen. Waarom heeft hij dat niet gedaan?'

Ze boog zich over zijn bed en glimlachte hem liefjes toe. Hij wilde haar wegduwen, maar had daar niet de kracht voor. 'Ik denk dat hij wil wachten tot we in Flaterkreek liggen aangemeerd. Er zijn wat dingen die hij graag bij de hand heeft voordat hij je... geneest.' Ze wendde haar hoofd abrupt af van zijn ziekbed, maar pas nadat hij in haar ogen tranen had zien glinsteren. Haar brede schouders hingen af en ze stond niet meer trots en lang rechtop. Ze verwachtte niet dat hij het zou overleven. Dat plotselinge besef maakte hem bang en boos tegelijk. Het was alsof ze hem dood had gewénst!

'Ga die jongen halen!' commandeerde hij haar grof, vooral om haar uit zijn ogen te hebben. 'Fris zijn geheugen op. Breng hem in herinnering dat hij en zijn vader zullen sterven als ik niet in leven blijf. Zeg hem dat!'

'Ik stuur iemand om hem te zoeken,' zei ze met haperende stem, en wilde naar de deur lopen.

'Nee. Je gaat zelf, nu meteen, en haalt hem. Ga!'

Ze draaide zich om en ergerde hem door zachtjes zijn gezicht aan te raken. 'Als je dat graag wilt,' zei ze sussend, 'ga ik nu meteen.'

Hij keek niet, maar luisterde naar het geluid van haar laarzen op het dek. Ze haastte zich, al nam ze even tijd om de deur van de kajuit zacht, maar volledig achter zich dicht te trekken. Hij hoorde hoe ze zich geïrriteerd tot iemand richtte. 'Nee, ga weg. Ik wil niet dat hij op dit moment met zulke dingen wordt lastiggevallen.' Toen, zachter, met dreigende stem: 'Raak die deur aan en ik vermoord je ter plekke!' Wie het ook was, hij luisterde goed, want er werd niet aangeklopt.

Hij deed zijn ogen half dicht en liet zich meedeinen op de golven van zijn pijn. De koorts gaf vlijmscherpe randjes en felle kleuren aan de wereld. De gezellige kajuit scheen zich steeds strakker om hem heen te sluiten en dreigde hem te verstikken. Hij duwde het laken van zich af en probeerde koelere lucht naar binnen te zuigen.

'Zo, Kennit, wat ben je van plan met je "nogal een boefje", wanneer hij zich vertoont?'

De piraat kneep zijn ogen stijf dicht. Hij probeerde de stem puur door zijn wilskracht weg te houden.

'Wat grappig! Denk je dat ik je niet meer kan zien als jij je ogen sluit?' De amulet was meedogenloos.

'Kop dicht. Laat me met rust. Ik wou dat ik je nooit had laten maken.'

'Ho, nu heb je mijn gevoelens gekwetst! Zulke woorden uitkramen, na alles wat we samen hebben doorgemaakt!'

Kennit opende zijn ogen. Hij tilde zijn pols op en keek naar de armband. De kleine amulet van toverhout, met het ernstige gezichtje dat naar het zijne was gesneden, keek deze keer vriendelijk grijnzend naar hem op. De leren vetertjes hielden het strak tegen zijn pols gedrukt, maar wegens zijn koorts had Kennit het idee dat het gezichtje steeds dichter naar hem toe kwam. Hij sloot zijn ogen.

'Geloof je echt dat die jongen je kan genezen? Nee. Zo dom ben je niet. Natuurlijk ben je wanhopig genoeg om te willen dat hij het probeert. Weet je wat me verbaast? Dat je zo bang bent voor de dood dat je er dapper genoeg door wordt om een chirurgenmes onder ogen te zien. Denk eens aan dat gezwollen vlees, zo gevoelig dat zelfs een schuivend laken al verschrikkelijk veel pijn doet! En daar laat jij hem dan een mes in steken, een vlijmscherp lemmet, glinsterend, zilverkleurig, dat zich diep in de karmijnrode -'

'Amulet.' Kennit opende zijn ogen op een kiertje. 'Waarom martel je me zo?'

De amulet tuitte zijn lippen. 'Omdat ik het kan. Ik ben waarschijnlijk de enige in de hele wereld die in staat is de grote kapitein Kennit te martelen. De Bevrijder. De gedoodverfde koning van de Piraten Eilanden.' Het gezichtje lachte hinnikend en vervolgde toen op sarcastische toon: 'Het Dappere Slangenlokaas van de Binnenpassage! Zeg me eens, wat wil je eigenlijk met die jonge priester? Begeer je hem? Hij roept in je koortsdromen herinneringen op aan wat jij zélf ooit was. Zou jij doen wat jou is aangedaan?'

'Nee. Ik ben nooit -'

'Hoezo, nooit?' Het toverhouten amuletje grinnikte boosaardig. 'Geloof je echt dat je me iets kunt voorliegen, met die band die we hebben? Ik weet alles over jou. Alles.'

'Ik heb je laten maken om me te helpen, niet om me te kwellen! Waarom heb je je tegen me gekeerd?'

'Omdat ik verafschuw wat je bent,' antwoordde de amulet botweg. 'Ik vind het afschuwelijk dat ik een deel van jou aan het worden ben, en dat ik je help met wat je doet.'

Kennit haalde hortend adem. Wat wil je van me?' vroeg hij toen. Het was een kreet van overgave, een smeekbede om genade of medelijden.

'Aha, dat is nu eens een vraag waar je nooit eerder aan hebt gedacht. Wat wil ik van je?' De amulet sprak traag, alsof hij de woorden genietend wilde proeven op zijn tong. 'Misschien wil ik dat je lijdt. Misschien vind ik het lekker om je te kwellen. Misschien —'

Er klonken stappen buiten de deur, die van Etta's laarzen en het lichte geluid van een paar blote voeten.

'Wees aardig voor Etta,' eiste de amulet snel. 'En misschien dat ik -'

Toen de deur werd geopend zweeg het amuletje meteen en werd het weer een onopvallend versiersel aan een armbandje van een zieke man. Wintrow kwam naar binnen, gevolgd door de hoer. 'Hier is hij, Kennit,' zei Etta terwijl ze de deur achter zich sloot.

'Goed. Laat ons alleen.' Als die verdomde amulet dacht dat hij hem tot wat ook kon dwingen, had hij het lelijk mis.

Etta keek ontdaan. 'Kennit... is dat wel verstandig, denk je?'

'Nee. Ik denk dat het stom is. Daarom heb ik het je gevraagd, want ik ben dol op stommiteiten!' Zijn stem klonk zacht toen hij haar die woorden toebeet. Hij keek naar het gezichtje aan zijn pols om te kijken of het reageerde. Dat bleef uit, al glinsterden de oogjes. Waarschijnlijk was het kreng al over een wraakneming aan het piekeren. Het kon hem niets schelen. Zolang hij nog ademde, zou hij zich nooit laten koeioneren door een stom stukje hout!

'Verdwijn,' herhaalde hij. 'Laat de jongen aan mij over.'

Haar rug was kaarsrecht toen ze naar buiten schreed. Ze deed de deur stevig achter zich dicht, nog net zonder hem dicht te slaan. Meteen toen ze buiten was werkte Kennit zich in een zittende positie. 'Kom hier,' beval hij Wintrow. Toen de jongen het bed naderde pakte Kennit een hoek van het laken en trok het met een ruk opzij, waardoor hij zijn zwerende beenstomp onthulde. 'Daar zie je het,' zei Kennit walgend. 'Wat kun je voor me doen?'

De jongen verbleekte bij de aanblik. Toen verzamelde hij moed, kwam naar de rand van het bed en bekeek de beenstomp van dichtbij. Hij trok zijn neus op in reactie op de stank. Toen richtte hij de blik van zijn donkere ogen op Kennit en sprak eenvoudig en eerlijk: 'Dat weet ik niet. Het ziet er zeer slecht uit.' Zijn blik dwaalde af naar het been en richtte zich toen weer op Kennit. 'Laten ik het zo zeggen: als we niet proberen het been af te zetten, zult u sterven. Wat hebben we te verliezen als we het proberen?'

De piraat dwong zichzelf tot een verwrongen glimlach. 'Ik? Heel weinig, naar het schijnt. Maar jij hebt nog altijd je eigen leven en dat van je vader als inzet.'

Wintrow lachte kort en vreugdeloos. 'Ik weet best dat mijn leven verspeeld is als u sterft, met of zonder mijn inspanningen vooraf.' Hij gaf een miniem knikje in de richting van de deur. 'Zij daar zou nooit toestaan dat ik u overleefde.'

'Je bent bang voor die vrouw, is het niet?' Kennit permitteerde zich een iets bredere grijns. 'En terecht. Wel, wat stel je voor?' Hij probeerde zijn bravoure te bewijzen door luchtige woorden.

De jongen keek nog eens naar het been. Hij fronste zijn voorhoofd en dacht na. De ernst van zijn concentratie maakte extra duidelijk hoe jong hij nog was.

Kennit wierp slechts een enkele blik op zijn rottende beenstomp. Daarna bleef hij liever naar Wintrows gezicht kijken. De piraat kromp onwillekeurig ineen toen Wintrow zijn hand naar het been uitstak. 'Ik kom er niet aan,' beloofde de jongen, met een stem die bijna een gefluister was, 'maar ik moet vaststellen waar het ontstoken gedeelte ophoudt en het gezonde begint.' Hij schulpte zijn handen over elkaar, alsof hij eronder iets verborgen hield, en bewoog ze vanaf de verwonding langzaam naar boven in de richting van Kennits dij. Wintrow had zijn ogen slechts tot spleetjes geopend en hij hield zijn hoofd schuin alsof hij intens naar iets luisterde. Kennit keek naar de bewegende handen. Wat voelde hij? Warmte? Of iets anders, zoals een langzaam werkend vergif? De handen van de jongen waren getekend door zwaar werk, maar hadden hun lome gratie als van kunstenaarshanden behouden.

'Je hebt maar negen vingers,' merkte Kennit op. 'Wat is er met de tiende gebeurd?'

'Een ongeluk,' antwoordde Wintrow verstrooid. 'Sst.'

Kennit keek lelijk, maar gehoorzaamde. Hij werd zich bewust van de geschulpte handen boven zijn huid. Hun spookachtige aanwezigheid bracht het bonkende ritme van de pijn hernieuwd tot leven. Kennit beet zijn tanden op elkaar, slikte moeizaam en wist toen de pijn weer uit zijn geest te verdrijven.

Pas halverwege Kennits dij bleven Wintrows handen zweven. De groeven in zijn voorhoofd werden dieper. De jongen begon zwaarder te ademen en bewoog zich niet. Hij had zijn ogen nu helemaal dicht. Het was alsof hij rechtop stond te slapen. Kennit bestudeerde zijn gezicht. Zijn lange gekrulde wimpers lagen tegen zijn wangen aan. Zijn wangen en kaken hadden het grootste deel van hun kinderlijke rondheid verloren, maar toonden nog geen spoortje van baardgroei. Naast zijn neus bevond zich het groene tekentje dat toonde dat hij ooit aan de satraap had toebehoord. Ernaast was een andere tatoeage aangebracht, een ruwe tekening waarin Kennit het boegbeeld van de Vivacia herkende. Kennits eerste reactie was ergernis over het feit dat iemand de schoonheid van de jongen zo had bezoedeld. Toen drong het tot hem door dat juist het primitieve van die tatoeage sterk contrasteerde met de onschuld van het gezicht. Bij Etta was ook iets dergelijks aan de hand geweest toen hij haar ontdekte - een veulenachtig meisje in de ordinaire showroom van een bordeel...

'Kapitein Kennit? Meneer?'

Hij deed zijn ogen open. Wanneer had hij ze eigenlijk gesloten?

Wintrow knikte stilletjes voor zich uit. 'Hier,' zei hij toen de piraat hem aankeek. 'Als we hier snijden, zitten we in gezond vlees, denk ik.'

De jongen wees naar een plek die zich akelig hoog op Kennits dij bevond. De piraat haalde diep adem. 'In gezond vlees, zeg je? Moet je niet ónder het gezonde vlees snijden?'

'Nee. We moeten een klein stukje wegsnijden van het vlees dat nog niet is aangestoken, want gezond weefsel geneest sneller.' Wintrow zweeg even en duwde zijn loshangende haren met allebei zijn handen naar achter. 'Ik kan niet zeggen dat enig deel van het been compléét zonder gif is, maar als we hier snijden, hebben we de beste kans. Denk ik.' De jongen kreeg een peinzende blik in zijn ogen. 'Eerst zal ik bloedzuigers op het onderbeen willen zetten, om een deel van de zwelling en de zweren weg te zuigen. Sommige van de helers in mijn klooster doen het door middel van aderlatingen, andere kiezen voor bloedzuigers. Er is natuurlijk een tijd en plaats voor elk van beide methoden, maar ik geloof dat het verdikte bloed van een infectiehaard het best wordt weggehaald door bloedzuigers.'

Kennit moest vechten om zijn gezicht onbewogen te houden. De jongen had een gespannen uitdrukking in zijn ogen, een die Kennit herinnerde aan Sorcor - wanneer deze een poging deed om strategisch te denken.

'Daarna brengen we hier een afbinding aan, niet al te strak, om de doorstroming van het bloed te vertragen. Het vlees moet worden afgebonden, maar zonder dat het wordt verpletterd. Vlak daaronder zal ik snijden. Ik zal proberen een lap huid te bewaren om daarmee de wond af te sluiten. Als gereedschap heb ik nodig een scherp mes en een zaag met kleine tandjes voor het bot. Het lemmet van het mes moet lang genoeg zijn om er een vlekkeloze snee mee te maken zonder dat ik ermee hoef te zagen.' De jongen gaf met zijn handen de vereiste lengte aan. 'Voor de hechtingen zouden sommigen fijn garen van vissendarmen gebruiken, maar in mijn klooster vond iedereen dat de beste draadjes worden gemaakt van iemands eigen hoofdharen, want het lichaam kent zijn eigen weefsels. U, meneer, hebt dunne, lange haren. Uw lokken zijn niet zo gekruld dat ze moeilijk rechtgetrokken kunnen worden. Ze zijn uitstekend te gebruiken.'

Kennit vroeg zich af of de jongen probeerde hem de stuipen op het lijf te jagen of dat hij gewoon was vergeten dat hij het over Kennits vlees en bloed had. 'En de pijn?' vroeg hij.

'Uw eigen moed, meneer, zal daarin uw beste hulp moeten zijn.' De jongen keek hem recht in de ogen. 'Ik zal niet bijzonder snel zijn, maar heel zorgvuldig te werk gaan. Brandewijn of rum, voordat we beginnen. Als het niet zo zeldzaam en duur was, zou ik zeggen dat we essence van de schil van een kwazi-vrucht moesten zien te vinden. Dat is een wonderbaarlijke pijnstiller. Hij werkt uiteraard alleen bij een verse bloeding, dus hij zou pas na de amputatie effectief zijn.' Wintrow schudde peinzend zijn hoofd. 'Misschien moet u goed nadenken over de vraag door welke bemanningsleden u vastgehouden wilt worden. Het moeten grote, sterke kerels zijn, die zo verstandig zijn u te negeren wanneer u beveelt dat ze u moeten loslaten, of wanneer u ze bedreigt.'

Onwil verspreidde zich als een golf over Kennits gezicht. Hij weigerde de vernedering die hij zou moeten doorstaan onder ogen te zien. Hij wierp het idee van zich af dat dit onvermijdelijk was. Er moest een andere manier zijn, een alternatief voor deze helse pijn en smadelijke hulpeloosheid. Hoe kon hij iemand hiervoor uitkiezen, in de wetenschap dat hij alsnog zou kunnen sterven, ook als hij dit alles doorstond? Dan zou hij totaal voor gek staan!

'... en die moeten allemaal een eindje naar buiten worden getrokken en met een paar steekjes worden vastgezet.' Wintrow pauzeerde even, alsof hij op zijn instemming wachtte. 'Ik heb dit nooit zelf gedaan,' bekende hij opeens. 'Ik wil dat u dat weet. Maar ik heb het twee keer zien doen. Een keer werd een geïnfecteerd been compleet verwijderd, de andere keer ging het om een verbrijzelde voet en enkel. Beide keren was ik aanwezig om de heler te helpen, om hem zijn instrumenten aan te geven, de emmer vast te houden...' Zijn stem stierf weg. Hij likte over zijn lippen en keek Kennit met steeds groter wordende ogen aan. 'Wat is er?' wilde deze weten.

'Ik zal uw leven in mijn handen hebben,' mompelde Wintrow. 'En ik dat van jou in de mijne,' repliceerde de piraat meteen. 'Plus dat van je vader.'

'Dat bedoel ik niet,' legde Wintrow uit. Hij praatte bijna als een slaapwandelaar. 'U bent ongetwijfeld gewend aan dat soort macht. Ik heb er nooit zelfs maar naar verlangd!'

HOOFDSTUK 3

De Gekroonde Haan

~

Haar voetstappen klonken hol in de rotsachtige gang waar Jani Khuprus zich doorheen haastte. Tijdens het lopen volgde ze met haar vingers de lange strip jidzin die tegen de wand was aangebracht. Haar aanraking activeerde een zwak licht dat haar de weg wees door de donkere tunnel, die haar steeds dieper het labyrintachtige complex van de Ouderlingen binnen voerde. Al twee keer had ze om zwarte plassen water op de vloer heen moeten lopen. Beide keren had ze zich automatisch de positie van die plassen in het geheugen geprent. Wanneer de lenteregens terugkeerden hadden ze dit probleem steeds weer. De dikke lagen aarde erbovenop en de daarin rondtastende boomwortels begonnen de lange strijd met de oeroude begraven bouwsels langzaam te winnen. Het zachte druppelen van water was als een traag tegenritme dat het geluid van haar rennende voeten begeleidde.

Er was de afgelopen nacht een aardbeving geweest. Geen krachtige, naar de maatstaven van de Regenmensen, maar toch heviger dan het zachte trillen van de grond waar ze zo vertrouwd mee waren. Jani besloot er niet meer aan te denken zolang ze zich door deze duisternis spoedde. Deze constructie had de ramp doorstaan die het grootste deel van de oude stad in puin had gelegd, dus ze zou het nu ook nog wel even langer volhouden.

Ze kwam tenslotte bij een zware metalen deur onder een halfronde boog. Ze wreef met haar handen licht over het metaal, en het reliëf van de Gekroonde Haan kwam flikkerend tot leven. Ze was er telkens weer diep van onder de indruk. Ze kon zich goed voorstellen dat haar voorouder die dit had ontdekt de Gekroonde Haan onmiddellijk tot zijn eigen familiewapen had gemaakt. Het dier op de deur hield een van sporen voorziene poot agressief naar voren gestoken en had zijn vleugels dreigend gespreid. Elke kam en elke veer op zijn lange nek glom en glansde. In zijn oog schitterde een zwart juweel. De haan was een toonbeeld van gecombineerde elegantie en arrogantie. Jani legde haar hand op zijn borst en duwde de deur open. Duisternis gaapte haar tegemoet.

Slechts vertrouwdheid leidde haar toen ze de lage treden afdaalde die naar een zaal leidden. Terwijl ze zich in de diepere duisternis in de zaal van de Gekroonde Haan onderdompelde, begon ze zichzelf verwijten te maken. Reyn was hier helemaal niet! Ze was dat hele eind voor niets hierheen komen rennen om haar zoon te zoeken.

Ze bleef naast de muur aan de voet van de trap staan hijgen en keek blind om zich heen. Ze schrok toen hij vanuit het donker opeens tegen haar begon te praten.

'Hebt u zich ooit proberen voor te stellen hoe deze zaal er moet hebben uitgezien toen hij nieuw was? Stel het u eens voor, moeder. Op een dag als deze zouden de stralen van de lentezon door de kristallen koepel naar beneden zijn gevallen en alle kleuren in de wandschilderingen tot leven hebben gebracht. Wat deden ze hier? Naar de diepe groeven in de vloer en de willekeurige ordening van de tafels te oordelen denk ik niet dat dit de gewone opslagloods voor blokken toverhout is geweest. Nee, ik denk dat die blokken hier in grote haast naar toe zijn gebracht om ze te beschermen tegen de ramp die de hele stad aan het begraven was. Ik bedoel dus vóór die tijd. Wat was het doel van deze grote zaal met zijn glazen koepel en versierde wanden? Uit de oude potten met aarde kunnen we afleiden dat ze hier waarschijnlijk planten hebben laten groeien. Was het een kwekerij? Of was het gewoon een overdekte tuin, waar je zelfs bij het slechtste weer een eindje kon gaan wandelen? Of was het -'

'Genoeg, Reyn!' riep zijn moeder ongeduldig. Haar zoekende vingers vonden de jidzinstrook op de wand. Ze drukte er stevig op en diverse decoratieve panelen lichtten zwakjes op. Jani fronste haar voorhoofd. In haar jeugd waren ze veel stralender geweest; elk blaadje van elke bloem had geglinsterd. Nu leek het wel alsof ze van dag tot dag doffer werden. Ze zette de onthutsende gedachte dat ze stervende waren snel van zich af. Met lichte ergernis in haar stem vroeg ze: 'Wat doe je hier in het donker? Waarom ben je niet in de westelijke gang om toezicht te houden op de arbeiders? Ze hebben een nieuwe deur gevonden, verborgen in een muur van de zevende kamer. Ze hebben jouw intuïtie nodig om te ontdekken hoe hij open moet.'

'Hoe hij kapot kan, bedoelt u,' corrigeerde Reyn haar.

'Ach, Reyn,' zei Jani op een vermoeide, verwijtende toon. Ze was doodmoe van dit soort discussies met haar jongste zoon. Soms leek het alsof hij, de begaafdste in het blootleggen van de geheime bergplaatsen van de Ouderlingen, tevens de onwilligste was om zijn talenten in te zetten. 'Wat zou jij dan willen dat we deden? Alles onaangeroerd begraven laten en vergeten dat we het hebben gevonden? De Regenwouden vaarwel zeggen en met al de onzen terugkeren om in Beijerstad te gaan wonen? Dat zou ons slechts kort respijt geven.'

Ze hoorde het zachte geschuifel van zijn voeten toen hij om het laatste grote blok toverhout heen liep dat nog in de zaal van de Gekroonde Haan was blijven liggen. Hij bewoog zich als een slaapwandelaar. Ze zag de bui al hangen bij de aanblik hoe hij met zijn vingers de contouren van het grote stuk hout streelde. Hij had een jas aan, met opgezette hoofdkap, tegen de kou en de vochtigheid. 'Nee,' antwoordde hij zacht. 'Ik houd evenveel van de Regenwouden als u. Ik verlang er niet naar om ergens anders te wonen. Maar tevens vind ik dat onze mensen moeten ophouden een leven in het verborgene en geheime te leiden. En dat we niet moeten doorgaan met het plunderen en vernietigen van de antieke woonplaatsen van de Ouderlingen, enkel om daarmee onze zelfbescherming te financieren. Ik geloof daarentegen dat we alles wat we hier hebben ontdekt moeten blootleggen en restaureren. We zouden de aarde en de as die deze stad aan het zicht onttrekken moeten afgraven, en haar weer lucht en zonlicht moeten geven! We zouden de satraap van Jamaillia moeten afzetten als onze heer, en zijn belastingen en voorschriften negeren, en vrijelijk handel drijven met wie we maar willen.' Hij was zachter gaan praten, omdat zijn moeder hem steeds woedender was gaan aankijken, maar hij liet zich nog niet tot zwijgen brengen. 'Laten we zonder schaamte tonen wie we zijn, en zeggen waar we wonen, en hoe, en dat we dat niet uit schaamte doen, maar uit vrije wil. Dat is wat ik denk dat we zouden moeten doen!'

Jani Khuprus zuchtte. 'Je bent nog erg jong, Reyn,' zei ze eenvoudig.

'Als u bedoelt stom, zég dan ook stom,' stelde hij voor, maar zonder boosaardigheid.

'Ik bedoelde niet stom,' zei ze vriendelijk. 'Ik zei jong, want dat is wat ik bedoelde. De last van de Gedoemde Kust drukt niet zo zwaar op jou en mij als op andere vaarders van de Wilde Rivier. In sommige opzichten maakt dat ons lot moeilijker, niet gemakkelijker. Wij bezoeken Beijerstad en kijken vanachter onze sluiers om ons heen en zeggen: "Maar ik verschil niet érg veel van de mensen die hier wonen. Na een poosje zouden ze me wel accepteren, en dan zou ik me vrijelijk in hun midden kunnen bewegen." Maar misschien ben je uit het oog verloren hoe moeilijk het bijvoorbeeld voor Kys of Tillamon zou zijn om ongesluierd voor onwetende ogen te staan.'

Bij het horen van de namen van zijn zussen sloeg Reyn zijn blik neer. Niemand kon zeggen waarom de misvorming, die in de Regenwouden een normaal fenomeen was, zijn zusjes zo hard had getroffen en hemzelf zo licht. Hier, onder hun eigen soort, was het geen ondraaglijke last. Waarom zou je schrikken van het schilferige gezicht of de ontsierende vleeskwabben van je buren als je zelf soortgelijke lichaamskenmerken bezat? Maar de gedachte dat zijn kleine halfzusje Kys zich ongesluierd zou moeten vertonen, en nog wel in een Beijerstadse straat, was onthutsend. Jani zag het besef zo duidelijk als een gegraveerde tekst op het gezicht van haar zoon verschijnen. De frons in zijn voorhoofd toonde aan hoe onrechtvaardig hij dit alles vond.

Zijn mond had een bittere trek aangenomen toen hij weer sprak. 'We zijn rijk. Ik ben noch te stom, noch te jong om te begrijpen dat we acceptatie zouden kunnen kópen. We zouden tot de rijksten van de hele wereld behoren als de satraap niet zijn laars op onze nek en zijn hand in onze beurs hield. Let op mijn woorden, moeder: als we onder zijn belastingen en handelsrestricties uit konden komen, hoefden we de ontdekkingen die onze rijkdom garanderen niet meer te vernietigen. We zouden deze stad kunnen opgraven en restaureren, zonder haar schatten te roven om ze elders te verkopen. Mensen zouden overal vandaan op bezoek komen en graag passage betalen om zich door onze schepen over de rivier hierheen te laten brengen. Ze zouden ons bekijken zonder hun blik af te wenden, want mensen kunnen leren om te houden van iedereen die over rijkdom beschikt. En wij zouden de tijd hebben om rustig te zoeken naar de echte sleutels tot de geheimen die we nu door hakken en breken ontsluiten. Als we echt vrij waren, zouden we deze stad in haar volle pracht tentoonstellen. Dan zou deze zaal baden in zonlicht, zoals vroeger, en dan zou deze koningin die hier ligt opgesloten -'

'Reyn,' zei zijn moeder met zachte stem, 'haal je hand van dat blok toverhout af.'

'Het is geen houtblok,' zei hij, even zacht. 'Het is geen houtblok, en dat weten we allebei.'

'En we weten allebei dat de woorden die je nu spreekt niet uitsluitend die van jezelf zijn, Reyn. Het maakt weinig uit hoe we het noemen. Wat we allebei weten is dat je er veel te veel tijd mee hebt doorgebracht, bij je studie van de muurschilderingen en je gepuzzel over de schrifttekens op de pilaren. Daardoor zijn je gedachten beïnvloed en ben je ingepalmd.'

'Nee!' Hij ontkende het heftig. 'Zo zit het niet in elkaar, moeder. Zeker, ik heb veel tijd doorgebracht in deze zaal, en inderdaad heb ik de merktekens bestudeerd die de Ouderlingen hier hebben achtergelaten. Ook heb ik de inhoud bestudeerd die we uit de andere "houtblokken" hebben gekieperd die ooit in deze zaal lagen.' Hij schudde zijn hoofd. Zijn koperkleurige ogen glansden op in de schemering. 'Doodskisten. Dat waren het, hebt u me gezegd toen ik jong was. Maar dat zijn het niet. Wiegen. Dat zou een betere naam zijn. En het feit dat ik, wetende wat ik nu weet, de enige overgeblevene graag zou wekken en bevrijden, betekent nog niet dat ik onder haar zeggenschap ben geraakt! Het betekent alleen dat ik ben gaan inzien wat het juiste zou zijn om te doen!'

'Het juiste om te doen is dat je loyaal blijft aan je eigen soort!' repliceerde zijn moeder kwaad. 'Reyn, ik zeg je dit ronduit: je bent te lang in de nabijheid van dit toverhout geweest om nog te weten waar je eigen gedachten ophouden en de sluwe ingevingen door het hout beginnen. Je verlangen wordt minstens evenzeer ingegeven door kinderlijke nieuwsgierigheid als door een gevoel voor gerechtigheid. Kijk maar eens naar je optreden van vandaag. Je weet waar je aanwezigheid nodig was. Maar waar bén je?'

'Hier! Bij iemand die me het hardste nodig heeft, want ze heeft geen andere pleitbezorger!'

'Maar ze is hoogstwaarschijnlijk dood,' zei zijn moeder botweg. 'Reyn, je prikkelt je fantasie met kinderverhaaltjes. Hoe lang lag dit houtblok hier al voordat we de zaal ontdekten? Wat zich erin bevond is al eeuwen geleden gestorven of uitgedoofd, en heeft alleen echo's van een verlangen naar lucht en licht achtergelaten. Je kent de eigenschappen van toverhout. Een blok als dit heeft de vrijheid, wanneer het zijn inhoud is kwijtgeraakt, om de gedachten en herinneringen op te nemen van degenen met wie het dagelijks in contact staat. Dat wil niet zeggen dat het hout lééft. Jij legt er je handen op en je luistert naar de in de val zittende herinneringen van een dood schepsel uit een andere tijd. Dat is alles wat je hoort.'

'Als u daar zo zeker van bent, waarom testen we uw theorie dan niet? Laten we dit blok blootstellen aan licht en lucht. Zou er zich géén drakenkoningin uit zijn binnenste ontpoppen, dan zal ik toegeven dat ik ongelijk had. En dan zal ik me er niet meer tegen verzetten dat het tot timmerhout wordt gezaagd om er een schip voor de familie Khuprus van te maken.'

Jani Khuprus zuchtte diep. Toen zei ze zacht: 'Het maakt geen verschil, Reyn, of jij je daar al dan niet tegen verzet. Je bent mijn jongste zoon, niet mijn oudste. Wanneer de tijd daar is, zul jij niet degene zijn die beslist wat er met ons laatste blok toverhout zal gebeuren.' Bij het zien van de neerslachtige uitdrukking op haar zoons gezicht kreeg ze het gevoel dat ze te cru had gesproken. Hoe koppig hij ook was, tegelijk bezat hij een vreemd soort gevoeligheid. Die had hij van zijn vader, dacht ze — en vreesde ze. Ze probeerde hem te overtuigen van de redelijkheid van haar woorden. 'Als we deden wat jij voorstelt, zou dat onze arbeiders afhouden van werk dat nodig is om onze inkomstenstroom op gang te houden. Het houtblok is te groot. De ingang waardoorheen het destijds hier naar toe is gebracht is lang geleden al ingestort. Het blok is te lang om het door de bochtige gang naar buiten te slepen. Het enige alternatief is dat de arbeiders de grond en het woud hierboven zouden afgraven. Vervolgens zouden we de glazen koepel moeten afbreken, waarna we het blok met katrollen naar boven zouden kunnen takelen. Het zou een kolossale onderneming zijn.'

'Maar zeker de moeite waard, als ik gelijk heb.'

'Denk je? Stel eens dat je gelijk hebt, en we hebben dit houtblok licht en lucht gegeven, en er is inderdaad een wezen uit te voorschijn gekomen. Wat dan? Wélke zekerheid heb je dat dit wezen ons vriendelijk gezind zal zijn, of ons zelfs maar opmerkt? Jij hebt meer tabletten en rollen over de Ouderlingen gelezen dan wie ook, maar je hebt zelf altijd gezegd dat de draken met wie ze hun steden deelden arrogante en agressieve wezens waren, geneigd om simpelweg te pakken wat ze begeerden. Zou je zo'n schepsel zomaar de vrijheid willen geven om zich onder ons te bewegen? Stel je voor dat het wraakgevoelens heeft, om wat wij, zonder het te weten, zijn soortgenoten in de andere houtblokken hebben aangedaan! Kijk eens hoe groot dit blok is, Reyn. Het zou een reusachtige vijand kunnen worden! En dat alleen maar om jouw nieuwsgierigheid te bevredigen.'

'Nieuwsgierigheid!' sputterde hij tegen. 'Het is niet alleen nieuwsgierigheid, moeder. Ik voel medelijden voor dit opgesloten schepsel. Ja, en ik heb schuldgevoelens over de andere, die we in de loop van de jaren zo gedachteloos hebben vernietigd. Wroeging en boetedoening kunnen even sterke drijfveren zijn als nieuwsgierigheid.'

Jani kneep haar handen tot vuisten. 'Reyn, ik wil daar niet langer over praten. Als je er nog meer over te zeggen hebt, doe dat dan in mijn zitkamer, niet in deze koude, klamme zaal, waar dat... ding al je gedachten manipuleert. Is dat duidelijk?'

Reyn richtte zich langzaam op en sloeg zijn armen over elkaar. Ze kon zijn gezicht niet zien, maar dat was niet nodig. Ze wist dat zijn lippen nu een dunne streep vormden en dat hij zijn kaken strak op elkaar beet. Koppige knul. Waarom moest hij zo koppig zijn?

Ze keek hem niet aan toen ze met haar vredesaanbod kwam. 'Reyn, als je klaar bent met je hulp in de westelijke gang, moeten we maar eens bij elkaar gaan zitten om je reis naar Beijerstad te plannen. Hoewel ik de Vestrits heb beloofd dat je Malta's hoofd niet op hol zult brengen door presentjes, is het niet ongepast dat je geschenken meeneemt voor haar moeder en grootmoeder. Die moeten we uitkiezen, en ook geschikte kleren voor jou. We hebben het nog niet gehad over jouw presentatie. Je kleedt je altijd erg sober, maar een man die een vrouw het hof gaat maken moet zich opdoffen als een pauw! Je zult uiteraard gesluierd moeten blijven, maar in welke mate gesluierd, dat wil ik aan jou overlaten.'

Haar tactiek slaagde. Ze zag het aan de ontspanning die optrad in zijn houding en voelde dat hij glimlachte. 'Ondoorzichtig gesluierd, maar niet om de reden die u verwacht. Ik denk dat Malta een vrouw is die dol is op mysteries en intriges. Ik denk dat ze zich daarom tot mij aangetrokken heeft gevoeld.'

Jani begon langzaam naar de deuropening te lopen. Tot haar opluchting slenterde Reyn achter haar aan. 'Haar moeder en grootmoeder schenen haar nog echt als een kind te zien, maar jij praat alsof ze een vrouw is.'

'Dat is ze wel degelijk.' Reyns toon liet geen ruimte voor twijfel, en er klonk ook trots in door. Jani voelde opnieuw verwondering over deze verandering in haar zoon. Nooit eerder had hij blijk gegeven van zulke belangstelling voor een meisje, hoewel hij niet te klagen had gehad over een tekort aan aandacht. Onder het volk van de Wilde Regenlanden werd elke zoon of dochter van de familie Khuprus per definitie beschouwd als een uitstekende partij. Pas één keer had ze geprobeerd een huwelijk voor hem te regelen. Zijn botte weigering was sociaal gesproken nogal een blamage geweest. Ook waren er een paar aanbiedingen van de zijde van Beijerstadse vaarders geweest, maar deze waren door Reyn met verachting afgewezen. Nee, 'met verachting' was te sterk uitgedrukt. De jongen had er amper kennis van willen nemen. Misschien dat deze Malta Vestrit hem in dit opzicht eens wat actiever zou maken.

Ze glimlachte hem over haar schouder toe. 'Ik moet bekennen dat dit kindvrouwtje me begint te intrigeren. Haar familie spreekt totaal anders over haar dan jij... Ik zie uit naar onze kennismaking.'

'Die zal spoedig plaatsvinden, hoop ik. Ik ben van plan haar en haar familie uit te nodigen voor een bezoek, moeder. Als u dat goedvindt, natuurlijk.'

'Je weet dat ik geen bezwaar heb. De familie Vestrit heeft een goede naam onder de vaarders van de Wilde Rivier, ook al hebben ze lang geleden besloten geen handel meer met ons te drijven. Als onze families door een huwelijk worden verbonden, zullen ze dat beleid zeker veranderen. Ze hebben een levend schip, dat nodig is om over de Wilde Regenrivier te varen - en het zal na de huwelijksvoltrekking zonder hypotheeklasten zijn. Jij en Malta gaan dus een financieel gezonde toekomst tegemoet.'

'Financieel gezond?' herhaalde Reyn op geamuseerde toon. 'Malta en ik hebben veel betere vooruitzichten dan alleen maar geld, moeder. Dat kan ik u verzekeren!'

Ze kwamen bij een splitsing in de gang. Jani bleef staan. 'Jij gaat naar de westelijke gang en opent daar de nieuwe deur.' Ze liet het bijna, maar niet helemaal als een vraag klinken.

'Doe ik,' antwoordde Reyn, bijna verstrooid.

'Goed. Als je daar klaar bent, kom je naar mijn kamer. Ik heb een verzameling passende geschenken, waaruit jij een keuze mag maken. Zal ik kleermakers met stalen van hun beste stoffen laten komen?'

'Ja, natuurlijk.' Er schoot hem iets te binnen en hij fronste zijn voorhoofd. 'Moeder, u beloofde dat ik Malta niet zou verwennen met dure cadeaus. Mag ik haar wel kleine presentjes geven, zoals elke vrijer dat zou doen? Fruit en bloemen en snoep?'

'Daar kunnen ze geen bezwaar tegen hebben, dunkt me.'

'Mooi.' Hij knikte. 'Zou u mandjes kunnen laten maken, waarvan ik er elke dag een kan aanbieden?' Hij glimlachte. 'Versierd met linten in heldere kleuren, bekleed met een zachte voering van fluweel of zijde. En een flesje of twee van de beste wijn in elk mandje... dat gaat niet te ver, zou ik denken.'

Zijn moeder glimlachte ietwat ironisch. 'Ik zou maar een beetje voorzichtig zijn, zoonlief. Ronica Vestrit zal je heus wel duidelijk maken of je de door haar gestelde grenzen overschrijdt. Als ik jou was zou ik mijn wil niet al te snel met de hare laten botsen.'

Reyn liep al bij haar vandaan. Hij keek even om, en zijn koperkleurige ogen lichtten op. 'Daarmee zal ik me niet haasten, moeder. Maar evenmin met het tegendeel.' Hij bleef onder het praten doorlopen. 'Ik ga namelijk met Malta trouwen. Hoe eerder ze aan me wennen, hoe beter dat is voor ons allemaal.'

Achter hem, in het donker, sloeg Jani haar armen over elkaar. Het was duidelijk dat de jongen Ronica Vestrit nog nooit had ontmoet. Er kwam een geamuseerde glinstering in haar ogen. Zou haar zoon in deze Beijerstadse vaar-dersvrouw eindelijk eens iemand tegenkomen die even koppig was als hijzelf?

Reyn bleef staan. 'Hebt u een vogel gestuurd om Sterb over mijn hofmakerij te informeren?'

Jani knikte, blij dat hij het had gevraagd. Reyn kon niet altijd overweg met zijn stiefvader. 'Hij wenst je succes. De kleine Kys zegt dat je niet moet trouwen voordat het winter is en zij terugkeren naar Trehaug. En Mando zegt dat je hem een fles Durjaanse brandewijn verschuldigd bent. In verband met een weddenschap, lang geleden, dat je pas na je broers zou trouwen.'

Reyn liep alweer verder. 'Maar die ik met genoegen verlies!' riep hij over zijn schouder.

Jani glimlachte in het donker.

HOOFDSTUK 4

Banden

~

Briks handen rustten met achteloze bekwaamheid op het stuurwiel van de Vivacia. Het gezicht van de piraat had de afwezige uitdrukking van een man die zich volledig bewust was van het schip als grotere entiteit. Wintrow bleef hem even staan opnemen voordat hij hem benaderde en aansprak. Het was een jonge man, niet ouder dan vijfentwintig. Zijn kastanjebruine haar was samengebonden met een gele hoofddoek, met daarop Kennits embleem van de Raaf. Briks ogen waren grijs, en zijn oude slaventatoeage was min of meer weggewerkt door een nieuwe, een donkerblauwe raaf. Ondanks zijn jeugd had Brik iets gezaghebbends over zich, waardoor zelfs oudere mannen prompt reageerden op zijn orders. Kennit had een goede keuze gedaan toen hij hem aanwees om het bevel over de Vivaria over te nemen tot hij hersteld zou zijn.

Wintrow haalde diep adem. Hij benaderde de oudere man met respect, maar waardig. Het was van belang dat Brik hem als een man zag. Wintrow wachtte tot hij zijn kant op keek. Brik zag hem zwijgend aan. Wintrow sprak zacht, maar duidelijk. 'Ik moet je een paar vragen stellen.'

'Moet dat?' vroeg Brik uitdagend. Hij wendde zijn blik af en keek omhoog naar zijn man op de uitkijk.

'Dat moet,' bevestigde Wintrow ferm. 'Het been van je kapitein wordt er niet beter op. Hoe lang duurt het nog tot we Flaterkreek bereiken?'

'Anderhalve dag,' zei Brik, na even te hebben nagedacht. 'Misschien twee.' De uitdrukking op zijn gezicht veranderde geen moment.

Wintrow knikte. 'Ik denk dat we zo lang wel kunnen wachten. Ik heb bepaalde dingen nodig voordat ik mijn operatie probeer. Ik hoop dat we ze daar kunnen krijgen. Ondertussen zou ik hem in een betere conditie kunnen houden als ik betere spullen had. Toen de slaven in opstand kwamen tegen de bemanning hebben ze grote delen van het schip geplunderd. Zo wordt sindsdien de chirurgijnskist vermist. Daar zou ik nu veel nut van hebben.'

'Niemand heeft toegegeven hem gepikt te hebben?'

Wintrow haalde lichtjes zijn schouders op. 'Ik heb navraag gedaan, maar niemand heeft gereageerd. Veel van de bevrijde slaven hebben tegenzin om met mij te praten. Ik denk dat Sa'Adar bezig is ze tegen me op te zetten.' Hij aarzelde. Dat klonk een beetje als zelfmedelijden. Hij zou Briks respect niet winnen door te jammeren. Hij koos zijn volgende woorden voorzichtiger. 'Misschien beseffen ze niet goed wat ze hebben. Of misschien is de kist geïnspecteerd en daarna weggegooid en overboord gegaan.' Wintrow haalde diep adem en keerde terug naar zijn uitgangspunt. 'Maar er zaten dingen in die je kapitein nu meer comfort zouden geven.'

Brik wierp hem een snelle blik toe. Hij leek niet erg geïnteresseerd, maar opeens brulde hij: 'Kaai!'

Wintrow bereidde er zich op voor dat hij met harde hand zou worden verwijderd, maar in plaats daarvan gaf Brik de man een andere opdracht: 'Doorzoek alles en iedereen aan boord! Het kistje met de spullen voor de scheepsdokter is zoek. Als het er nog is, wil ik het hebben. En in elk geval wil ik weten wie het als laatste in zijn poten heeft gehad. Vort!'

'Jawel,' antwoordde Kaai, en hij haastte zich weg.

Toen Wintrow geen aanstalten maakte om te vertrekken snoof Brik door zijn neus. 'Nog iets?' vroeg hij. 'Mijn vader is -'

'Schip in zicht!' riep de uitkijk opeens. Even later vervolgde hij: 'Een galei uit Kwarts, maar onder de vlag van de satraap. Ze komen snel onze kant op, met roeiers en volle zeilen. Ze moeten in die inham op de loer hebben gelegen.'

'Verdomme,' vloekte Brik. 'Hij heeft het gedaan! Die hoerenzoon heeft huurlingen uit Kwarts aangeworven! Dekken vrij!' brulde hij er meteen achteraan. 'Alleen de werkende bemanning! Verder iedereen naar beneden en uit de weg! En zet zeilen bij!'

Wintrow sprintte naar het boegbeeld, daarbij handig iedereen die op zijn weg kwam ontwijkend. Het dek deed denken aan een opgepord mierennest. Voor hen uit zag hij de Marietta een andere kant op gaan dan de Vivaria. Wintrow bereikte het voordek en klampte zich vast aan de reling. Achter zich hoorde hij kreten vanaf het patrouilleschip. Brik nam niet de moeite erop te antwoorden.

'Ik begrijp het niet!' riep Vivacia hem toe. 'Waarom zou een oorlogsgalei uit Kwarts onder de vlag van de satraap varen?'

'Ik heb daarover in Jamaillia geruchten gehoord. Satraap Cosgo heeft in Kwarts schepen gehuurd om in de Binnenpassage te patrouilleren. Ze worden verondersteld hier de piraterij te bestrijden, maar dat verklaart nog niet waarom ze óns achtervolgen. Wacht even.' Hij klom een eindje in het want tot hij een beter uitzicht had op wat er gaande was. Het naderende schip was gebouwd om te vechten, niet als koopvaarder. In aanvulling op de zeilen bezat het twee banken vol roeiende slaven. Het schip was lang en slank, en op zijn dekken wemelde het van de gewapende krijgers. Hun zwaarden en helmen glinsterden in het licht van de lentezon. De banier van de satraap — met de witte torens van Jamaillia in een blauw veld — leek misplaatst boven het bloedrode hoofdzeil van de galei.

'Haalt hij zélf hun oorlogsschepen naar onze wateren?' vroeg Vivacia ongelovig. 'Is hij gek geworden? Kwartsers zijn eerloos. Je laat je pakhuis toch ook niet door dieven bewaken?' Ze keek angstig over haar schouder. 'Zitten ze ons achterna?'

'Ja,' zei Wintrow kernachtig. Zijn hart bonkte in zijn borst. Wat moest hij hopen? Dat ze konden ontsnappen of dat ze door het patrouilleschip zouden worden opgebracht? De piraten zouden de Vivacia niet zonder strijd overgeven. Er zou weer bloedvergieten volgen. Zouden die Kwartsers de Vivacia teruggeven aan haar rechtmatige eigenaars als ze wonnen? Misschien. Hij vermoedde dat ze het schip naar Jamaillia zouden brengen om de satraap te laten beslissen. De slaven die nu benedendeks samendromden zouden weer geketend worden, en dat wisten ze. Zij zouden meevechten. Ze waren groter in aantal dan de krijgers aan boord van de galei, maar ze waren zonder wapens en onervaren. Zeer véél bloedvergieten dus, concludeerde hij.

Wel. Moest hij bij Vivacia aandringen op vluchten, of juist niet? Voordat hij zelfs maar zijn twijfel had kunnen uiten, werd hem de beslissing ontnomen.

Het kleinere, slankere schip, dat werd voortgedreven door de wind én door roeiers, liep op hen in. Nu pas zag Wintrow de vervaarlijke ram aan de boeg van de galei. Er werd een wolk van pijlen afgeschoten vanaf het dek van de achtervolgers. Wintrow riep een woordloze waarschuwing naar Vivacia. Sommige pijlen die in een boog naderden stonden in brand. Deze eerste golf haalde het schip niet, maar de aanvallers hadden hun bedoeling duidelijk gemaakt.

In een vertoon van gedurfd zeemanschap maakte de Marietta opeens zwaar slagzij en veranderde haar koers abrupt, zodanig dat ze achter de Vivacia en pal naast de boeg van de galei zou uitkomen. Wintrow meende aan boord de piraat Sorcor te zien, bezig om zijn mannen tot nog grotere inspanningen op te jutten. En opeens werd ook de piratenbanier met de Raaf ontplooid, een aanvullende uitdaging aan de Kwartsers. Het gaf Wintrow te denken. Wat voor iemand moest deze piratenkapitein Kennit wel zijn om bij zijn manschappen zo'n onvoorwaardelijke loyaliteit op te roepen? Het was immers zonneklaar dat Sorcor probeerde de aanval op zijn kapitein te vervangen door een op hemzelf.

Vanaf zijn hoge uitkijkpositie zag Wintrow de Marietta vervaarlijk schommelen toen door de op haar dek gemonteerde katapulten een regen van ballast naar de galei werd geslingerd. De meeste stenen haalden het schip niet en plonsden met witte fonteintjes in de golven, maar een bevredigend aantal bereikte de galei wél en bracht chaos onder de roeiers. Het regelmatige, evenwijdige slaan van de roeiriemen veranderde in een wanordelijk stuiptrekken als van een spin met veel te veel poten. Er ontstond een gat tussen het patrouilleschip en de Vivacia, en dat werd snel groter. De Marietta zag er niet uit alsof ze in de buurt wilde blijven om te vechten. Na haar onheil te hebben aangericht zette ze nu zeilen bij om zo snel mogelijk te vluchten. Toen de roeiers hun ritme weer te pakken hadden ging de galei achter haar aan. Wintrow bleef zo lang mogelijk kijken, maar de stuurman bracht de Vivacia ondertussen naar de lijzijde van een eiland, waardoor zijn uitzicht werd geblokkeerd. En op dat moment begreep Wintrow opeens ook wat de tactiek was: de Marietta zou de aanvaller zo ver mogelijk uit de buurt lokken en de Vivacia zou uit het zicht blijven.

Hij klom naar beneden en liet zich soepel op het dek vallen. 'Wel, dat was interessant,' zei hij op wrange toon tegen Vivacia, maar het schip was afgeleid.

'Kennit!' zei ze.

'Wat is er met hem?' vroeg Wintrow.

'Jongen!' De scherpe stem van de vrouw klonk van achter zijn rug. Hij draaide zich om en zag dat Etta kwaad naar hem stond te kijken. 'De kapitein wil je zien. Nu.' Ze sprak gebiedend, maar haar ogen waren niet op Wintrow gericht. Haar blik was aan die van Vivacia geklonken. Het boegbeeld kreeg opeens een kille uitdrukking op haar gezicht.

'Wintrow, blijf staan,' beval ze hem zacht. Vervolgens sprak Vivacia met stemverheffing tegen de piratenvrouw. 'Zijn naam is Wintrow Vestrit,' wees ze Etta met patricische neerbuigendheid terecht. 'Je zult hem niet meer "jongen" noemen.' Toen richtte Vivacia haar blik op Wintrow. Ze glimlachte hem liefjes toe en sprak op uiterst beleefde toon: 'Ik hoor dat kapitein Kennit je roept. Wil je alsjeblieft naar hem toe gaan, Wintrow?'

'Meteen,' beloofde hij, en voegde de daad bij het woord. Toen hij bij hen vandaan liep vroeg hij zich af wat Vivacia had willen bewijzen. Hij was niet zo onnozel dat hij dacht dat ze hem tegenover Etta had willen verdedigen. Nee, de exhibitie had iets te maken gehad met de strijd om dominantie tussen de twee vrouwen. Op haar manier had Vivacia duidelijk gemaakt dat Wintrow tot haar terrein behoorde, en dat ze verwachtte dat Etta dat respecteerde. Tegelijk had het haar genoegen gedaan de vrouw te kunnen demonstreren dat ze besef had van wat er zich in de kapiteinskajuit afspeelde. Aan de woedende uitdrukking op Etta's gezicht te oordelen was deze niet blij geweest met die onthulling.

Hij keek even over zijn schouder. Etta had zich nog niet bewogen. Hij hoorde geen stemmen, maar het was mogelijk dat ze zachtjes praatten. Hij stond opnieuw versteld van de uitzonderlijke verschijning van deze piratenvrouw. Etta was groot, maar haar lange ledematen waren karig bedeeld met vlees. Ze droeg haar zijden bloes, haar met brokaat versierde vest en haar strakke pantalon zo nonchalant alsof het slechts katoenen werkkleren waren. Haar sluike zwarte haar was kortgeknipt en kwam niet eens tot haar schouders. Nergens vertoonde ze de zachtheid of rondingen die men met vrouwelijkheid associeert. Haar donkere ogen waren gevaarlijk en roofdierachtig. Voor zover Wintrow haar had leren kennen, was ze zo opvliegend en meedogenloos als een kat. Hij had geen enkel teken van tederheid in haar gezien. Toch spraken al die kenmerken elkaar op een rare manier tegen, want de totaalindruk die ze maakte was op een overweldigende manier wél vrouwelijk. Nooit eerder had Wintrow een dergelijke kracht in een vrouw bespeurd. Hij vroeg zich af of Vivacia haar wedstrijd in wilskracht met deze vrouw wel zou winnen.

Kennit riep inderdaad zijn naam - niet luid, maar tussen zijn hijgende ademtochten door wel dringend. Wintrow klopte niet aan en stapte meteen naar binnen. De lange, magere piraat lag ruggelings op het bed, maar voor het overige had zijn houding in het geheel niets kalms. Zijn handen grepen het laken vast, met witte knokkels, alsof hij een barende vrouw was. Zijn hoofd drukte zwaar op een paar scheefgeduwde kussens. Op zijn blote borst waren zijn spierbundels scherp afgetekend. Zijn openhangende mond hijgde hortend en happend naar lucht, en zijn borstkas rees en daalde navenant. Zijn donkere haren en open hemd waren drijfnat van het zweet, waarvan de scherpe, zurige geur de hele hut vulde.

'Wintrow?' hijgde Kennit opnieuw, toen de geroepene naast het bed verscheen.

'Ik ben hier.' Instinctief nam hij een van de eeltige handen van de piraat in de zijne. Kennit greep die hand zo stevig vast dat Wintrow op zijn tanden moest bijten om niet te schreeuwen van pijn. In plaats daarvan verstevigde ook hij zijn greep, in het bijzonder door hard in de plooi tussen de duim en de vingers van Kennits hand te knijpen, want dat werd geacht een pijnverzachtende werking te hebben. Met zijn andere hand omvatte Wintrow de pols van de zieke om met zijn vingers diens slagader te zoeken, maar de man had een armbandje om dat in de weg zat. Daarom schoof Wintrow zijn hand hoger over Kennits onderarm naar boven en begon hij in een rustig, kalmerend ritme te knijpen en zijn greep te laten verslappen terwijl hij met zijn andere hand hard bleef knijpen. Daarna durfde hij op de rand van het bed te gaan zitten. Hij boog zich over Kennit heen, zodat hij de gekwelde man recht in de ogen kon kijken. 'Kijk mij aan,' zei hij. 'Adem met mij mee. Let op.' Wintrow haalde langzaam en rustig adem, hield de lucht een volle tel binnen en blies hem toen langzaam uit. Kennit deed een zwakke poging om het hem na te doen. Zijn ademhaling bleef te jachtig en gespannen, maar Wintrow knikte hem bemoedigend toe. 'Dat is al beter. Zo is het goed. Neem de controle over uw lichaam terug. Pijn is niet meer dan een werktuig van uw lichaam. Die kunt u meester worden.'

Hij hield de blik van de piraat stevig gevangen in de zijne. Zelf probeerde hij zijn ademhaling een uitstraling van kalmerend, aanstekelijk vertrouwen en optimisme te geven om Kennit te steunen. Wintrow zocht al doende de kern van zijn eigen lichaam, een plekje dat raakte aan zijn longen en zijn hart. Hij liet de blik in zijn ogen wazig worden, zodat Kennit er de zijne gemakkelijker in kon laten wegzinken. Zo probeerde Wintrow Kennits pijn af te zwakken, weg te leiden en te verspreiden in de lucht tussen hen beiden in.

Deze simpele geestelijke oefeningen brachten herinneringen aan zijn klooster naar boven. Hij probeerde er kalmte aan te ontlenen, en aanvullende energie voor datgene waar hij nu mee bezig was, maar opeens voelde hij zich een charlatan. Wat deed hij eigenlijk? Probeerde hij na te apen wat hij de oude Sa'Parte had zien doen met patiënten die pijn leden? Probeerde hij Kennit wijs te maken dat hij een echte priester-heler was, niet slechts een leerling in een bruine pij? Hij was niet volledig opgeleid om deze simpele pijnbestrijding uit te voeren, laat staan om een ontstoken beenstomp te amputeren! Hij probeerde zichzelf te overreden dat hij gewoon zijn uiterste best deed om Kennit te helpen, maar vroeg zich af of hij wel helemaal eerlijk was tegenover zichzelf. Misschien ging het er hem vooral om zijn eigen huid te redden.

Kennits greep op zijn hand werd langzaam zwakker. Er verdween ook iets van de spanning uit zijn nek: de piraat liet zijn hoofd weer op de vochtige kussens zakken en zijn ademhaling werd trager - het moeizame in en uit ademen van een man die vocht tegen de uitputting. Wintrow bleef Kennits hand vasthouden. Sa'Parte had wel eens gesproken over technieken om zieken kracht te verlenen, maar Wintrow was daar in zijn opleiding nooit aan toe gekomen. Het was de bedoeling geweest dat hij een kunstenaar ten dienste van Sa zou worden, niet een heler. Toch opende hij nu zijn hart voor Sa en smeekte de Vader van Alles of hij zo goed zou willen zijn tussenbeide te komen en hem door zijn genade datgene te geven wat hij qua opleiding te kort kwam. 'Ik kan zo niet doorgaan.'

Uit de mond van een andere man zouden die woorden misschien zelfbeklag of gejammer hebben geleken, maar Kennit liet ze puur klinken als het constateren van een feit. De pijn was een beetje weggeëbd, of misschien was de piraat zo uitgeput dat hij er minder gevoelig voor was geworden. Hij deed zijn donkere ogen dicht, en Wintrow voelde zich plotseling eenzaam. Kennit sprak zachtjes, maar volkomen helder. 'Snij dat been af. Vandaag. Zo snel mogelijk. Nu.'

Wintrow schudde zijn hoofd en sprak zijn ontkenning toen hardop uit. 'Dat gaat niet. Ik mis de helft van de spullen die ik nodig heb. Brik zegt dat we op hoogstens twee dagreizen van Flaterkreek zijn. We zouden zo lang moeten wachten.'

Kennit sperde zijn ogen meteen open. 'Ik weet dat ik niet kan wachten,' zei hij botweg.

'Als het alleen de pijn is, kan wat rum misschien -' begon Wintrow, maar Kennit onderbrak hem.

'De pijn is erg, ja, maar het zijn vooral mijn schip en mijn commando die nu lijden. Ze stuurden me een scheepsjongen om me over dat patrouilleschip in te lichten. Ik probeerde alleen maar me op te richten, maar ik viel terug. Ik stortte in elkaar. Voor ieders ogen. Ik had meteen aan dek moeten verschijnen! We hadden moeten omkeren en al die Kwartse varkens aan boord van de galei de keel moeten doorsnijden! In plaats daarvan zijn we gevlucht. Ik had Brik het commando gegeven en we zijn gevlucht. Sorcor heeft namens mij moeten vechten. En iedereen aan boord heeft het gezien. Elke slaaf aan boord van dit schip heeft een tong. Waar we ze ook aan land zetten, overal zullen ze rondbazuinen dat kapitein Kennit is gevlucht voor een patrouilleschip van de satraap. Dat kan ik niet toestaan!' Hij zweeg even, en vervolgde toen op peinzende toon: 'Ik zou ze allemaal overboord kunnen mieteren.'

Wintrow luisterde zwijgend. Dit was niet de charmante piraat die Vivacia met zoete woordjes het hof had gemaakt, noch de kalme, vastberaden kapitein. Dit was de man achter die façades, te voorschijn gebracht door de pijn en de uitputting. Wintrow realiseerde zich meteen zijn eigen kwetsbaarheid: Kennit zou beslist het voortbestaan niet gedogen van iemand die zijn ware aard had gezien. Op dit moment scheen de piraat zich echter niet bewust te zijn van het onthullende van zijn gedrag. Wintrow voelde zich als een muis die gehypnotiseerd wordt door de starende blik van een slang. Zo lang hij zich niet verroerde, had hij een kans onontdekt te blijven. De hand van de piraat lag slap in de zijne. Kennit draaide zijn hoofd opzij en zijn oogleden zakten langzaam dicht.

Juist toen Wintrow durfde te hopen dat hij de dans was ontsprongen, werd de kajuitdeur geopend. Etta kwam binnen. Ze nam de hele hut in één oogopslag op. 'Wat heb je met hem gedaan?' vroeg ze terwijl ze naar het bed liep. 'Waarom ligt hij zo stil?'

Wintrow bracht een vinger naar zijn lippen om haar tot zwijgen te manen.

Ze leek er niet blij mee, maar ze knikte. Met een rukje van haar hoofd wees ze vervolgens naar een hoek van de kajuit. Ze keek geërgerd toen hij haar niet onmiddellijk gehoorzaamde, maar de hand van de piraat langzaam en voorzichtig op het laken legde en vervolgens traag en geruisloos opstond om Kennit niet op te schrikken.

Het was allemaal vergeefse moeite. Juist toen Wintrow van het bed begon weg te lopen, zei Kennit: 'Je snijdt dus vandaag nog mijn been af.'

Etta's adem stokte. Wintrow draaide zich langzaam om. Kennit had zijn ogen niet geopend, maar een hand opgetild. Een priemende vinger wees Wintrow feilloos aan. 'Haal de spullen bij elkaar die je nodig hebt en zorg dat het gebeurt. Als er dingen zijn die we niet hebben, jammer dan. Ik wil het achter de rug hebben. Hoe dan ook.'

'Meneer,' zei Wintrow, op de toon van een matroos die een bevel heeft gehoord. Hij bewoog zich meteen naar de deur, maar even snel blokkeerde Etta hem de weg. Hij zag op in ogen die zwart en meedogenloos waren als die van een havik. Hij rechtte zijn schouders en zette zich geestelijk schrap voor een confrontatie. In plaats daarvan zag hij een soort opluchting op haar gezicht. 'Laat me weten hoe ik kan helpen,' zei ze alleen maar.

Hij knikte bevestigend - te geschokt om woorden te vinden - en glipte langs haar heen. Pas buiten, bij de kajuitstrap, bleef hij even staan. Hij leunde tegen de wand en stond zijn lichaam toe van top tot teen te beven. De enormiteit van zijn waaghalzerige belofte drong opeens in volle hevigheid tot hem door. Wat eerst slechts stoere woorden waren geweest, werd binnenkort een bloedige taak. Hij had beweerd dat hij een mes in Kennits lichaam zou steken, dat hij een lap vlees zou wegsnijden en een bot zou doorzagen om de beenstomp te amputeren. Wintrow schudde beduusd zijn hoofd voordat de afgrijselijkheid van het vooruitzicht hem kon verlammen. 'Er is geen andere weg dan voorwaarts,' sprak hij zichzelf moed in. Toen haastte hij zich verder om Brik te zoeken, en hij bad Sa dat de chirurgijnskist gevonden mocht zijn.

Kapitein Finney zette zijn mok neer, likte over zijn lippen en grijnsde naar Bresker. 'Je bent hier goed in, weet je dat?'

'Gaat wel,' gaf Bresker toe. Hij incasseerde het compliment met enige tegenzin.

De smokkelaar lachte diep vanuit zijn keel. 'Maar je wilt er niet goed in zijn, is het wel?'

Bresker haalde nogmaals zijn schouders op. Kapitein Finney imiteerde de beweging en begon nog harder en heser te lachen. Finney was een gespierde man. De ogen tussen de bakkebaarden aan weerszijden van zijn gezicht, en boven de rode neus, waren zo scherp als die van een fret. Hij plantte zijn mok weer op het tafelblad, met zijn vele kringvormige vlekken, en besloot toen kennelijk dat ze voor die middag genoeg bier hadden genuttigd, want hij duwde de mok opzij en reikte in plaats daarvan naar de cindin. Hij trok de gegraveerde glazen stop uit de zwarte houten doos en hield hem schuin, waardoor er een paar flinke brokken van de drug zichtbaar werden. Hij brak een royaal stuk van een van die brokken af en bood toen Bresker de doos aan. Bresker schudde zwijgend van nee en tikte demonstratief tegen zijn onderlip, waarachter een kleiner plukje van het spul nog aangenaam lag te gloeien. De zwarte, teerachtige substantie van de cindin zorgde voor een uitstraling van puur welbehagen in zijn hele lichaam, tot en met zijn botten. Bresker was nog voldoende bij zijn positieven om te weten dat niemand werd gevleid of omgekocht tenzij de wederpartij iets wenste te bereiken. Hij vroeg zich ietwat beneveld af of hij voldoende wilskracht zou hebben om Finney zo nodig te weerstaan.

'Je hoeft toch geen groter aandeel?'

'Nee, bedankt.'

'Nee, je wilt gewoon niet goed zijn in deze handel.' Finney zei het op een toon alsof hij het een halve tel geleden ook al had gezegd. Hij leunde achterover in zijn stoel en haalde diep adem, met open mond, om het effect van de cindin te versnellen. Toen blies hij de lucht langzaam weer uit.

Even was alles stil, op het klotsen van de golven tegen de romp van de Lentelucht na. De bemanning was aan land om waterzakken te vullen bij een bron die hun door Finney was gewezen. Bresker wist dat hij als stuurman daarbij toezicht behoorde te houden, maar de kapitein had hem uitgenodigd in zijn kajuit. Hij had gevreesd dat de kapitein iets op hem zou hebben aan te merken, maar in plaats daarvan waren ze op klaarlichte dag aan het bier en de cindin gegaan, nog wel tijdens zijn wacht. Schaam je, Bresker Treil, dacht hij, en er verscheen een bitter lachje om zijn mond. Wat zou kapitein Vestrit nu van je denken? Bresker nam nog maar een slok bier.

'Je wilt terug naar Beijerstad, nietwaar?' Kapitein Finney hield zijn hoofd schuin en wees met een dikke vinger naar zijn stuurman. 'Als jij je zin kreeg, zou je dat doen. Doorgaan waar je ooit bent opgehouden. Je was daar iemand van niveau. Je probeert het wel te ontkennen, maar het blijkt uit je hele manier van doen. Je bent niet zomaar ergens in een achterbuurt geboren.'

'Het maakt geen barst uit waar ik geboren ben,' zei Bresker na een kort lachje. 'Nu zit ik hier.' De cindin was volop in werking. Bresker voelde zich heerlijk ontspannen en grijnsde breeduit, net als Finney. Hij wist dat het hem ongerust zou moeten maken dat de kapitein had ontdekt dat hij uit Beijerstad kwam, maar het leek hem een bijkomstig probleempje.

'Dat is precies wat ik je wilde vertellen. Zie je nu wel? Je bent slim! Veel mannen kunnen gewoonweg niet accepteren waar ze zijn terechtgekomen. Die blijven maar zeuren over het verleden of zwijmelen over wat de toekomst zal brengen. Maar mannen zoals wij...' Zijn vuist kwam dreunend neer op het tafelblad. 'Mannen zoals wij grijpen wat ons wordt aangeboden en maken er het beste van!'

'Aha, u gaat me iets aanbieden?' vroeg Bresker sluw.

'Niet precies. Het gaat erom wat we elkaar kunnen aanbieden. Kijk eens naar ons. En naar wat we doen. Ik vaar met de Lentelucht voor deze kust heen en weer, en we doen massa's dorpen en stadjes aan. Ik koop spullen, ik verkoop spullen, en ik stel niet al te veel vragen. Ik zorg altijd dat mijn artikelen van hoge kwaliteit zijn, dus ik maak mooie prijzen. Prima materiaal altijd, waar of niet?'

'Dat is zo,' gaf Bresker grif toe. Dit was niet het moment om nader in te gaan op de afkomst van al die mooie spullen waarin ze handelden. De Lentelucht en kapitein hielden zich op in de wateren tussen de Piraten Eilanden. Ze kochten in verschillende plaatsen de beste delen van ladingen die door piraten waren buit gemaakt en verkochten ze door aan een tussenhandelaar in Kaarsdorp. Deze bracht ze quasi legaal in andere havens aan de man. Veel meer wist Bresker er niet van en het kon hem ook weinig schelen. Hij was stuurman op de Lentelucht. In ruil daarvoor, plus incidenteel een optreden als lijfwacht voor de kapitein, kreeg hij kost en inwoning, wat muntgeld en de nodige brokjes uitstekende cindin. Veel meer had een man niet nodig.

'De béste spullen,' vervolgde Finney. 'Met minder nemen we nooit genoegen. En wij nemen alle risico's om ze te verwerven. Wij. Jij en ik. En dan brengen we de hele handel naar Kaarsdorp en wat krijgen we daar?'

'Geld?'

'Een aalmoes! Wij brengen een vet varken binnen en zij gooien ons alleen wat botten toe! Maar samen, Bresker, samen zouden jij en ik heel wat meer verdienen.'

'Hoe bedoelt u?' Dit begon hem een beetje zenuwachtig te maken. Finney had een aandeel in de Lentelucht, maar hij was niet de eigenaar. Bresker wilde niets te maken hebben met regelrechte piraterij. Daar had hij eerder in zijn leven al aan meegedaan, en hij had er zijn buik meer dan vol van. Nee, deze handel in gestolen goederen, vooruit dan maar, maar daar lag de grens. Hij mocht dan niet meer de geachte eerste stuurman van het levende schip Vivacia zijn, en zelfs niet meer de tweede stuurman van een smoezelig slachtschip als de Oogster- maar hij was tenminste nog niet tot piraterij gezonken.

'Je hebt dat in je houding, zoals ik zei. Je komt uit een vaarders familie, wed ik. Waarschijnlijk een jongere zoon of zo, maar in elk geval zou je in Beijerstad connecties hebben, als je die zou willen gebruiken. We zouden met een mooie lading daarheen kunnen gaan en dan, met jouw hulp, een stel topstukken kunnen verkopen of ruilen voor een paar van die magische dingen waar vaarders over beschikken, je weet wel: zingende belletjes en parfumstenen en dat soort speeltjes.'

'Nee.' Bresker besefte meteen hoe bot dat moest klinken, dus hij verzachtte zijn reactie: 'Het is een goed idee, briljant zelfs, op één puntje na: ik heb daar geen connecties.' In een opwelling van eerlijkheid, vermoedelijk te danken aan de cindin, trakteerde hij Finney op de waarheid. 'Je hebt gelijk, ik ben van huis uit een vaarder. Maar ik heb die banden al lang geleden in de knoop gelegd, en mijn familie heeft me losgesneden. Ik zou aan de deur van mijn eigen vader niet eens een glas water bij elkaar gebedeld krijgen, laat staan een handelstransactie, want wat de gevoelens van mijn vader betreft — hij zou niet eens op me pissen als ik in brand stond.'

Finney bulderde van het lachen en Bresker sloot zich daarbij aan met een flauw glimlachje. Hij vroeg zich af waarom hij over dit soort dingen sprak, en dan bovendien nog alsof ze grappig waren. Misschien omdat alles beter was dan een zielig jammerende dronkelap te zijn? Hij zag dat Finney weer tot zichzelf kwam en na een laatste lachje een slok bier nam. Bresker vroeg zich af of de oudere man ergens zelf nog een vader had rondlopen. Misschien had hij trouwens ook wel een vrouw en kinderen. Bresker wist bijna niets van hem. Dat was ook maar het beste. Als hij één greintje gezond verstand had, stond hij nu op met het excuus dat hij toezicht moest houden op de bemanning en vertrok hij voordat hij Finney nog méér over zichzelf verklapte. In plaats daarvan spuwde hij het doorweekte restant van de cindin in de emmer onder de tafel en trok de doos naar zich toe. Finney zag grijnzend aan hoe Bresker een vers brokje van de drug afbrak.

'Het hoeft natuurlijk niet je vader te zijn. Een man als jij heeft toch makkers, oude vrienden? Of je kent iemand die hier wel oren naar heeft, of hebt althans van zo iemand gehoord. In elke stad zijn er toch lieden die het niet zo heel nauw nemen als ze discreet hun beurs wat extra kunnen vullen? We zouden daarheen kunnen gaan, een of twee keer per jaar, met een selectie van onze allerbeste spulletjes, die we niet aan onze vaste afnemer verkopen. Geen grote hoeveelheden, maar superieure kwaliteit. En hetzelfde zouden we in ruil verlangen. Vertrouwelijk. Alleen jij en ik zouden het hoeven te weten.'

Bresker knikte, zij het meer naar zichzelf dan naar Finney. Ja. De man was van plan achter de rug van zijn partner om te gaan, om op die manier zelf wat meer winst op te strijken. Hoezo, dieveneer? Hij bood Bresker doodleuk aan daarin mee te delen, mits deze hem zou helpen bij het leggen van de contacten. Het was een gemene truc. Waar zag deze Finney hem voor aan? En hoe lang kon hij blijven doen alsof dat ten onrechte was? En wat had dat trouwens nog voor zin, tegenwoordig?

'Ik zal erover nadenken,' zei Bresker.

'Doe dat,' antwoordde Finney grijnzend.

Laat die middag hurkte Wintrow op het voordek naast Kennit neer. 'Haal die deken onder hem uit,' droeg hij de mannen die hem hierheen hadden gebracht op. 'Ik wil dat hij op de planken van het dek ligt, met zo weinig mogelijk tussen hem en het toverhout.'

Een eindje verderop stond Etta met over elkaar geslagen armen, ogenschijnlijk passief. Zij wilde niet in de richting van Vivacia kijken. Wintrow probeerde de piratenvrouw niet aan te staren. Hij vroeg zich af of iemand anders opmerkte hoe strak ze haar vuisten gebald hield en hoe stijf ze haar kaken op elkaar beet. Ze had zijn besluit om de operatie hier te verrichten hevig aangevochten. Ze had de pijnlijke, bloedige affaire in de afzondering van de hut willen afwerken. Wintrow had haar hierheen gebracht en de bloedige afdruk van zijn eigen hand op het dek laten zien. Hij had haar beloofd dat Vivacia Kennit kon helpen met de pijn, zoals ze ook hém had geholpen toen zijn vinger werd afgesneden. Etta had hem tenslotte zijn zin moeten geven. Noch hij, noch Vivacia kon precies aangeven in welke mate het schip van dienst zou kunnen zijn, maar aangezien de chirurgijnskist nog steeds zoek was, zou elk beetje hulp van Vivacia welkom zijn.

Het schip lag voor anker in een naamloze inham van een eiland dat op geen enkele kaart stond. Wintrow was nogmaals naar Brik gegaan om te vragen of de medicijnen waren opgespoord en hoe lang het nog zou duren voordat ze in Flaterkreek waren. Beide antwoorden waren teleurstellend geweest. De kist was niet gevonden en zonder de Marietta als gids wist Brik de terugweg naar Flaterkreek niet precies. Het antwoord had Wintrow ontmoedigd, maar niet gechoqueerd.

Briks tijdelijke commando over de Vivaria was voor de man een reusachtige schrede voorwaarts. Nog maar enkele dagen geleden was Brik een gewone matroos geweest. Hij kon niet navigeren, noch kaardezen. Hij was van plan een veilige ankerplaats te zoeken en daar te wachten tot de Marietta terug was of tot Kennit zelf de weg kon wijzen. Toen Wintrow ongelovig vroeg of ze dan volledig verdwaald waren, had Brik geantwoord dat een man best precies kon weten waar hij zich bevond, zonder een veilige koers naar ergens anders te kunnen uitzetten. Een ondertoon in zijn stem had Wintrow gewaarschuwd dat hij hierop niet moest doorvragen. Het had weinig zin om de voormalige slaven met hun neus op deze situatie te drukken. Dat was een kans die Sa'Adar met beide handen zou aangrijpen.

Ook zonder dat hield de voormalige ambulante priester zich om vage redenen op aan de rand van de groep. Hij had zijn hulp niet aangeboden en Wintrow had er hem niet om gevraagd. In het algemeen waren ambulante priesters veeleer rechters en bemiddelaars dan helers of geleerden. Hoewel Wintrow altijd respect had gehad voor de geleerdheid en zelfs de wijsheid van de leden van die orde, had hij zich nooit helemaal gemakkelijk gevoeld bij het idee dat de ene mens het recht zou hebben over een ander te oordelen. En nu hijzelf het object van nauwgezette observatie was, voelde hij dat onbehagen sterker dan ooit. Telkens wanneer hij merkte dat Sa'Adars blik op hem was gericht, wist Wintrow met kille zekerheid dat de man hem onwaardig achtte. De oudere priester stond daar nu met over elkaar geslagen armen. Twee kaartenkoppen flankeerden hem; af en toe wisselden ze zachtjes enkele woorden. Toen zette Wintrow hun aanwezigheid resoluut uit zijn gedachten. Als Sa'Adar hem niet wilde helpen, wel, dan wilde hij zich toch zeker niet door hem laten afleiden.

Wintrow stond op en liep naar de boeg. Vivacia keek bezorgd om.

'Ik zal mijn best doen,' zei ze nog voordat Wintrow het kon vragen. 'Maar vergeet niet dat we geen bloedband met hem hebben. Hij is geen familie van ons. En hij is nog niet zo lang aan boord dat ik echt vertrouwd met hem heb kunnen worden.' Ze sloeg haar ogen neer. 'Ik heb je weinig hulp te bieden.'

Wintrow boog zich diep voorover om zijn handpalm op de hare te leggen. 'Leen mij dan je krachten, dat zal een grote hulp zijn,' zei hij troostend.

Hun handen raakten elkaar aan en bevestigden en versterkten daardoor de vreemde band die er tussen hen beiden bestond. Hij ontleende kracht aan haar, en toen hij dat hardop zei zag hij als reactie een glimlachje op haar gezicht verschijnen. Het was geen expressie van geluk, of zelfs maar een teken dat alles nu goed was tussen haar en hem, maar een signaal van gezamenlijke vastberadenheid. Wat er verder ook allemaal mocht dreigen, welke twijfels ze ten opzichte van elkaar ook mochten hebben, dit was iets waar ze samen aan begonnen.

Wintrow draaide zijn gezicht in de wind en bad Sa om steun. Toen maakte hij zich op voor zijn taak, en terwijl hij diep ademhaalde voelde hij Vivacia's aanwezigheid in zijn binnenste.

Kennit lag slap op het dek. Zelfs op deze afstand kon Wintrow de brandewijn ruiken. Etta had naast de piraat gezeten en hem geduldig overgehaald veel meer te drinken dan hij had gewild. De man kon uitstekend tegen drank. Hij was dronken, maar niet laveloos. Etta was ook degene geweest die had bepaald wie hem zouden vasthouden. Tot Wintrows verrassing waren drie van de uitverkorenen voormalige slaven. Een van die kaartenkoppen was zelfs al behoorlijk oud. Ze keken ongemakkelijk, maar vastbesloten, zoals ze daar tussen de nieuwsgierige omstanders stonden. Dat was het eerste waar Wintrow iets aan moest doen. Hij sprak kalm, maar duidelijk.

'Alleen de mensen met een taak behoren hier te zijn. De rest moet verdwijnen. Ik heb ruimte nodig.' Hij wachtte niet af of ze hem zouden gehoorzamen. Een eventuele weigering zou alleen maar een zoveelste vernedering voor hem zijn. Hij wist zeker dat Etta de kwestie wel zou regelen. Hij knielde naast Kennit neer. Het zou moeilijk werken zijn, met hem laag en plat op het dek, maar Vivacia's steun zou dat zeker compenseren, verwachtte Wintrow.

Hij keek naar de schamele collectie gereedschappen die hij bij elkaar had gezocht. Ze lagen netjes gesorteerd op een schone lap zeildoek naast de patiënt, maar waren in feite tweede keus. De messen, vers geslepen, kwamen uit de kombuis en de twee zaagjes waren van de scheepstimmerman geweest. Er lagen lange, grove naalden om zeilen mee te naaien, en zelfs een paar kleine naaldjes van Etta. Zij had hem ook voorzien van nette repen verband, zowel zijde als linnen. Het was belachelijk dat hij niet aan beter materiaal had kunnen komen. Bijna elke zeeman aan boord beschikte zélf over goede naalden en messen, maar alle bezittingen van de uitgemoorde bemanning waren verdwenen. Wintrow wist zeker dat de slaven ze hadden ingepikt toen ze het schip veroverden. Dat geen van hen nu gevoel toonde voor zijn nood bewees maar al te duidelijk hoe de ex-slaven dachten over Kennits plan om het schip voor zichzelf te houden. Wintrow kon begrip opbrengen voor die gevoelens, maar dat maakte zijn situatie niet minder netelig. Toen hij zijn primitieve gereedschap bekeek wist hij zeker dat hij gedoemd was te falen. Het zou weinig beter zijn dan bruut hakken met een bijl.

Hij keek op en zocht Etta's blik. 'Ik moet betere spullen hebben dan deze,' zei hij zachtjes. 'Met dit gereedschap durf ik er niet aan te beginnen.'

Ze had staan piekeren — haar blik en gedachten ver weg. 'Hadden we de medicijnenkist van de Marietta maar hier,' zei ze op spijtige toon. Op dat onbewaakte moment leek ze bijna jong. Ze bukte zich en liet haar vingers met een van Kennits zwarte lokken spelen. De tederheid in de blik waarmee ze neerkeek op de versufte man was hoogst opmerkelijk.

'Of die van de Vivaria,' beaamde Wintrow. 'Die werd in de kajuit van de stuurman bewaard, voordat dit alles begon. Er zat veel nuttigs in, zowel medicijnen als instrumenten. Dat zou alles voor hem veel gemakkelijker hebben gemaakt, maar niemand schijnt te weten waar die kist gebleven is.'

Etta kreeg een duistere blik in haar ogen, en haar gezicht verstrakte. 'Niemand?' vroeg ze kil. 'Altijd weet iemand wel iets! Je moet het alleen op de juiste manier vragen!'

Ze ging abrupt staan. Toen ze over het dek begon te lopen trok ze haar mes uit de schede aan haar heup. Wintrow snapte meteen op wie ze het had gemunt. Sa'Adar en zijn twee lijfwachten hadden zich teruggetrokken, maar waren nog op het voordek. De ambulante priester merkte Etta's komst te laat op. De uitdrukking van minachting op zijn gezicht veranderde in geschoktheid toen Etta met de scherpe punt van haar mes nonchalant een verticale haal trok over zijn borst. Hij week met een kreet achteruit en keek onthutst naar zijn opengesneden hemd en het rode streepje bloed dat op zijn huid begon te verschijnen. Zijn twee lijfwachten keken naar het mes. Etta hield het laag en dreigend in de aanslag, en Brik en een andere piraat hadden zich inmiddels bij haar aangesloten. Even sprak en bewoog niemand. Wintrow kon bijna hóren hoe Sa'Adar zijn opties stond af te wegen. De wond was een oppervlakkige snee, vast wel pijnlijk, maar niet echt gevaarlijk. Etta had hem gemakkelijk kunnen doden, als ze dat had gewild.

Hij koos voor de vermoorde onschuld. 'Waarom?' vroeg hij theatraal. Hij opende zijn armen breed om de wond op zijn borst goed te laten uitkomen. Toen draaide hij zich half om, zodat hij zich niet alleen tot Etta richtte, maar ook tot een groepje ex-slaven verderop. Waarom hebt u mij uitgekozen voor een aanval? Wat heb ik gedaan, behalve naar voren komen om mijn hulp aan te bieden?'

'Ik wil de medicijnenkist van dit schip,' antwoordde Etta. 'En wel metéén!’

‘Die heb ik niet!' riep Sa'Adar kwaad.

De vrouw bewoog zich sneller dan een klauwende kat. Haar mes schoot uit en bezorgde de priester een tweede snee op zijn borst, loodrecht op de andere. Sa'Adar beet op zijn tanden. Hij slaakte geen kreet en week niet achteruit, maar Wintrow zag hoeveel moeite hem dat kostte.

'Vind hem dan,' stelde Etta voor. 'Je snoefde dat jij de opstand hebt georganiseerd waardoor deze kapitein is afgezet. Je beweegt je onder de slaven met een air alsof je hun ware leider bent, de man die ze behoren te volgen. Als dat zo is, behoor je te wéten welke van jouw mannen de kajuit van de stuurman hebben geplunderd. Zij hebben die kist gepakt. Ik wil hem hebben. Nu!'

Nog één ademtocht langer hield het tableau stand. Werd er een teken uitgewisseld, al was het maar een flikkering in een blik, tussen Sa'Adar en zijn mannen? Wintrow wist het niet zeker. Toen begon Sa'Adar te spreken, met woorden die Wintrow nogal gekunsteld in de oren klonken: 'U had het me toch simpelweg kunnen vragen? Ik ben een nederig iemand, een priester van Sa. Ik streef niets persoonlijks na, maar slechts het nut van de mensheid. Die kist van u... hoe zag die eruit?' Zijn zoekende blik bleef rusten op Wintrow en Sa'Adars lippen plooiden zich tot een geforceerde glimlach.

Wintrow dwong zijn gezicht tot een neutrale uitdrukking toen hij antwoordde. 'Een houten kist. Zo groot ongeveer.' Hij gaf de maten aan met zijn handen. 'Op slot. Met een afbeelding van Vivacia in het deksel gebrand. Er zaten medicijnen in, chirurgijnsinstrumenten, naalden, verband. Iedereen die hem opende zou onmiddellijk zien wat voor een kist het was.'

Sa'Adar draaide zich om naar het gezelschap dat zich verderop had verzameld. 'Hebben jullie dat gehoord, mijn volk? Weet iemand van jullie iets over een dergelijke kist? Zo ja, haal hem dan nu te voorschijn. Niet ter wille van mij, natuurlijk, maar voor onze weldoener, kapitein Kennit. Laten we hem tonen dat we weten hoe we vriendelijk kunnen zijn tegenover hen die vriendelijk zijn voor óns.'

Het was erg doorzichtig. Wintrow vreesde dat Etta hem ter plekke neer zou steken. In plaats daarvan verscheen er echter een merkwaardig soort geduld op haar gezicht.

Vanaf het dek sprak Kennit zeer zacht: 'Ze weet dat ze kan wachten. Ze houdt ervan rustig de tijd te nemen om te doden, en het in privacy te doen.'

Wintrow wendde zijn hoofd met een ruk naar de piraat, maar deze leek op de rand van de bewusteloosheid. Zijn ogen waren dicht, zijn gezicht leek ontspannen. Wel speelde er een vleugje van een glimlach om zijn mond. Wintrow betastte Kennits keel lichtjes met twee vingers. Hij voelde diens hartslag daar nog sterk en regelmatig, al voelde de huid koortsig aan. 'Kapitein Kennit?' vroeg Wintrow zacht.

'Is dit 'm?' riep een vrouwenstem. De bevrijde slaven weken uiteen en de spreekster kwam met grote stappen naar voren. Wintrow stond op. Ze had de medicijnenkist bij zich. Het deksel was versplinterd, maar hij herkende het hout. Hij bewoog zich niet, maar liet de vrouw de kist naar Etta brengen. Laat dit haar confrontatie met Sa'Adar maar zijn. Zelf had hij al ruzie genoeg met de man.

Ze keek naar beneden om de wanordelijke inhoud van de kist te inspecteren toen deze aan haar voeten was neergezet, maar nam niet de moeite om zich te bukken. Toen ze weer opkeek en zich tot Sa'Adar richtte, snoof ze minachtend. 'Ik houd niet van spelletjes,' zei ze zachtjes, 'maar als ik word gedwongen eraan mee te doen, zorg ik er altijd voor dat ik win.' Haar blik ontmoette de zijne. Geen van beiden sloeg de ogen neer. Toen spande ze haar wangen, en even later ontblootte ze haar tanden in een vileine glimlach. 'Mooi. Stuur je zootje nu van dit dek af. Verdwijn in de ruimen en sluit de luiken. Ik wil jullie niet zien, niet horen en zelfs niet ruiken zolang dit duurt. En als je érg verstandig bent, vestig je nooit meer mijn aandacht op jezelf. Is dat begrepen?'

Wintrow zag dat Sa'Adar vervolgens een zeer ernstige fout maakte. Hij richtte zich in zijn volle lengte op - nog altijd kleiner dan Etta - en zei met koele geamuseerdheid in zijn stem: 'Moet ik begrijpen dat niet Brik, maar u hier het commando heeft?'

Dat zou misschien een handige zet zijn geweest als er tussen die twee enige rivaliteit had bestaan. Brik wierp zijn hoofd naar achter en begon hard te lachen terwijl Etta weer uithaalde met haar mes en Sa'Adar van een derde streep op zijn borst voorzag. Deze keer schreeuwde hij het uit en deed hij wankelend een stap naar achter. Etta had voor een diepere snee gezorgd. Terwijl de ambulante priester naar zijn bloedende borst greep, glimlachte zij hem duister toe. 'Zo lang we allebei maar snappen dat ik het commando heb over jou!

Een van de kaartenkoppen schoot naar voren. Zijn gezicht was verwrongen van woede. Etta's mes maakte een flitsende beweging heen en weer, en de man stortte neer, grijpend naar zijn buik. Vivacia slaakte een gesmoord kreetje bij dit nieuwe bloedvergieten op haar dek - een echo van de ontzette kreten van de toekijkende ex-slaven. Wintrow deelde de huivering van afschuw die door het hele schip heen ging bij deze nieuwe uitbarsting van geweld, maar hij kon zijn blik niet afwenden. Sa'Adar zocht beschutting achter zijn andere lijfwacht, maar die potige vent deinsde op zijn beurt achteruit voor de vrouw met het mes. Geen van de anderen kwam naar voren om de priester te verdedigen. Integendeel: iedereen begon zich discreet uit de voeten te maken.

'Laat dit volkomen duidelijk zijn!' Het geluid van Etta's stem was nu zo indringend als dat van een hamer op een aambeeld. Ze zwaaide met haar bebloede mes in een wijde boog, die het hele schip omvatte en alle opvarenden, of ze getatoeëerd waren of niet. 'Ik tolereer niemand die het welzijn en comfort van kapitein Kennit in gevaar brengt. Wie mijn wraak wil ontlopen zorgt dat hij hem geen last bezorgt.' Zachter besloot ze: 'Het is eigenlijk verdomd simpel. En nu wégwezen!'

Deze keer verdween de menigte als sneeuw voor de zon - of als smeltwater dat wegvloeit in goten en putten. Binnen een paar tellen waren er alleen nog maar piraten op het dek, plus de slaven die door Etta waren gekozen om Kennit vast te houden. Dit drietal keek haar aan met een vreemd mengsel van respect en ontzetting. Wintrow vermoedde dat ze qua loyaliteit nu volledig om waren en haar tot het einde van de wereld zouden volgen. Het was echter nog afwachten hoe formidabel de vijand was die ze zich in Sa'Adar op de hals had gehaald.

Toen Etta naar Wintrow toe kwam, ontmoetten hun blikken elkaar. De confrontatie met Sa'Adar was mede voor Wintrow bestemd geweest. Mocht Kennit onder zijn handen sterven, dan zou haar wraak misschien niet snel, maar furieus zijn. Hij haalde diep adem toen ze hem naderde met de medicijnenkist in haar handen. Hij nam hem zwijgend aan, zette hem op het dek en begon snel de inhoud te doorzoeken. Een deel ervan was gepikt, maar het meeste was er nog. Met een zucht van opluchting zag hij de kwazischors, die in brandewijn werd bewaard. Het was maar een klein flesje. Hij herinnerde zich met bitterheid dat zijn vader het niet nodig had gevonden hem deze verdoving te geven toen zijn vinger werd geamputeerd. Anderzijds, zo overwoog hij, zou hij er dan nu niet over hebben beschikt om Kennit te helpen. Hij haalde zijn schouders op over de streken van het lot en begon de instrumenten op een geordende manier uit te stallen. Hij schoof zijn keukengerei opzij en verving het door de veel scherpere messen uit de kist. Hij zocht een bottenzaagje uit met een voorgevormd handvat, zoals een boog dat had. Drie naalden voorzag hij van draad -Kennits eigen hoofdhaar. Toen hij ze op het zeil legde krulde het zwarte haar zich tot een sierlijke lus. Ook vond hij een leren riem met ringen aan beide uiteinden, die hij kon gebruiken om de beenstomp af te binden.

Dat was alles. Hij keek nog een moment langer naar de verzameling instrumenten en richtte zich toen tot Etta. 'Ik zou even willen bidden. Een paar momenten van bezinning kunnen ons allen van nut zijn.'

'Schiet nou maar op,' beval ze hem hees. Haar lippen waren opeengeknepen en de huid van haar wangen stond strak.

'Hou hem tegen het dek gedrukt,' antwoordde Wintrow. Zijn eigen stem klonk ook hees. Hij vroeg zich af of hij ook even bleek was als zij. In hem brandde een vonkje woede om haar minachting. Hij probeerde dat vlammetje aan te wakkeren om er zijn vastberadenheid mee aan te vuren.

Etta knielde naast Kennits hoofd, maar raakte hem niet aan. Twee mannen pakten zijn goede been en drukten het tegen de planken. De twee andere mannen namen ieder een arm voor hun rekening. Brik probeerde het hoofd van zijn kapitein vast te houden, maar Kennit draaide het meteen weer los uit zijn greep. Hij deed zijn ogen open en keek kwaad naar Wintrow. 'Gebeurt het nu?' vroeg hij. Het klonk klaaglijk en woedend tegelijk. 'Gebeurt het nu?'

'Het gebeurt nu,' antwoordde Wintrow. 'Zet u schrap.' Tegen Brik vervolgde hij: 'Houd zijn hoofd stevig vast. Leg je handpalmen op zijn voorhoofd en druk hem met je volle gewicht tegen het dek aan. Hoe minder hij spartelt, hoe beter het is.'

Toen legde Kennit uit eigen beweging zijn hoofd op de planken en sloot zijn ogen. Wintrow tilde het laken op dat de stomp had bedekt. In de paar uur dat hij deze niet had gezien was de toestand alleen maar erger geworden. Door de zwelling was de huid nog strakker en glanzender geworden. Het vlees had een blauwgrijze tint gekregen.

Begin meteen, hield hij zichzelf voor, nu je de moed nog niet verloren hebt! Hij probeerde te vergeten dat ook zijn eigen leven afhing van zijn welslagen. Terwijl hij behoedzaam de afbindriem over de beenstomp begon te schuiven, weigerde hij te denken aan de pijn die Kennit leed. Hij moest zich concentreren op snel en zorgvuldig snijden, anders niets. Die pijn was irrelevant.

De laatste keer dat Wintrow had toegekeken bij een amputatie was hij in een warme, knusse kamer geweest. Er hadden kaarsen en reukstoffen gebrand, en Sa'Parte had zich op zijn ingreep voorbereid met gebeden en gezangen. Het enige gebed hier en nu was het stilzwijgende van Wintrow zelf. Het herhaalde zich op het ritme van zijn ademhaling: Sa, geef me uw genade, geef me uw kracht — genade bij het inademen, kracht bij het uitademen. Het kalmeerde zijn bonkende hart. Zijn geest werd opeens helderder, zijn zicht scherper. Het duurde even voordat hij besefte dat Vivacia bij hem was gekomen — intiemer dan ooit eerder. Vaag kon hij via haar zelfs Kennit bespeuren. Nieuwsgierig bestudeerde Wintrow die fragiele band nader. Het leek alsof ze Kennit van een grote afstand toesprak, alsof ze hem kracht en moed inblies, en hem beloofde dat ze bij hem zou zijn. Wintrow voelde een vlaag van jaloezie en verloor zijn concentratie.

Genade, kracht, spoorde het schip hem aan. Genade, kracht, hijgde hij bij wijze van antwoord. Hij schoof het leer door de ringen en trok de band toen stevig aan om Kennits dij.

De piraat brulde het uit van de pijn, en ondanks de mannen die hem vasthielden wist hij zijn rug een eindje van het dek op te tillen. Hij spartelde als een aan de haak geslagen vis. Wondkorsten op zijn beenstomp scheurden open en er spatte pus op de planken. De rottingsstank ervan verpestte de lucht. Etta wierp zich met een kreet op Kennits borst en probeerde hem neer te drukken. Er volgde een moment van vreselijke stilte toen zijn adem op was.

'Snij, verdomme!' krijste Etta naar Wintrow. 'Zet nou door! Doe het!'

Wintrow zat roerloos naast Kennit geknield, verlamd door de intensiteit van diens onbeschrijfelijke pijn, die hem als een ijzige schokgolf had overweldigd en verstikt. De golf was via de broze band tussen de piraat en Vivacia eerst naar het schip gevloeid en vervolgens naar Wintrow. En hij ging erin onder, hij verloor zijn identiteit. Hij kon niets anders doen dan sprakeloos naar de hoer staren en zich afvragen waarom ze hem dit aandeed.

Kennit haalde rochelend adem en blies deze vervolgens uit als een rauwe kreet. Wintrow verbrijzelde alsof hij een bevroren glas was dat opeens werd gevuld met kokend water. Hij werd niemand, hij werd niets, en toen was hij Vivacia en van het ene moment op het andere was hij weer Wintrow. Hij liet zich voorover vallen, met zijn handpalmen plat op het dek, om zijn hervonden identiteit uit het hout op te zuigen. Een Vestrit - hij was een Vestrit. Sterker nog - hij was Wintrow Vestrit, de jongen die priester had moeten worden...

Na een laatste huivering lag Kennit nu bewusteloos op de planken. In de roerloze stilte die volgde tastte Wintrow naar zijn identiteit en wikkelde hij deze strak om zich heen. Ergens werd het gebed voortgezet - genade, kracht, genade, kracht. Het was Vivacia, die op deze manier het ritme van zijn ademhaling dicteerde. Hij hernam zijn zelfbeheersing. Etta lag te huilen en vloeken tegelijk, nog steeds op Kennits borst. Ze drukte hem tegen het dek, maar omhelsde hem ook. Wintrow negeerde haar. 'Hou hem goed vast,' zei hij gespannen. Hij koos een willekeurig mes. Hij begreep opeens wat hem te doen stond. Snelheid. Snélheid, dat was de essentie. Pijn als deze kon een man doden. Met wat geluk kon hij klaar zijn met snijden voordat Kennit weer bij bewustzijn kwam.

Hij bracht het glimmende lemmet naar het gezwollen vlees en trok een diepe snee. Niets had hem ooit voorbereid op die ervaring. Hij had tijdens de slachtmaand wel eens geholpen in de slagerij van het klooster. Geen leuk werk, maar het moest gebeuren. Bij die gelegenheden had hij in afgekoeld vlees gesneden, vlees dat stevig en stijf was na een dag druipen en hangen. Kennits vlees was levend. De scherpe snede van het mes gleed er moeiteloos doorheen, alsof het zachte boter was, en er welde meteen bloed op dat de snee verborg. Wintrow moest Kennits beenstomp vastpakken op een plek onder het snijvlak. Het vlees daar voelde heet aan en zijn vingers zonken er al te diep, al te gemakkelijk in weg. Hij probeerde zo snel mogelijk te snijden. Het vlees onder het mes bewoog zich: spieren spanden zich en trilden voordat Wintrow ze doorsneed. Het bloed vloeide in een constante karmijnrode stroom. Al na enkele ogenblikken was het heft van het mes plakkerig en glad. Het bloed vormde een plas op het dek onder Kennits beenstomp en begon Wintrows kleren te doorweken. Hij zag glimpen van pezen: wit afgetekende banden die snel weken voor zijn klievende mes. Het leek een eeuwigheid te duren voordat het lemmet op het bot stuitte en niet verder kon.

Hij wierp het mes van zich af, veegde zijn handen af aan zijn hemd en riep: 'Zaag!'

Iemand stak hem het instrument toe en hij greep het vast. Het maakte hem misselijk, maar toch duwde hij de gekartelde snede diep in de wond en begon hij met snelle halen te zagen. Het geluid - een nat soort knarsen - was afschuwelijk.

Kennit kwam opeens weer tot leven. Hij jankte als een hond en bonkte met de achterkant van zijn hoofd op het dek terwijl zijn torso zich kronkelend bewoog, ondanks het gewicht van Etta en al de mannen die hem vasthielden. Wintrow zette zich schrap. Hij verwachtte door Kennits pijn overmeesterd te worden, maar Vivacia ving het geweld op. Wintrow had geen tijd om zich af te vragen wat dat haar moest kosten. Hij had niet eens tijd om haar dankbaar te zijn, maar bracht onmiddellijk zijn martelwerktuig in de aanslag en begon weer fanatiek te zagen. Bloed spatte op het dek, zijn handen en zijn borst. Hij proefde het op zijn lippen. Toen gaf het bot abrupt mee en voordat hij kon inhouden had hij een ruwe snee in het vlees gezaagd. Hij trok de zaag uit de gapende wonde en greep blindelings naar een mes. Kennit bracht ondertussen verstikte geluiden voort - geluiden die geen schreeuw meer konden worden genoemd -gevolgd door iets spetterends.

Wintrow rook de zurigheid van braaksel in de wind. 'Laat hem niet stikken!' waarschuwde hij, maar het was niet Kennit die had overgegeven, maar een van de mannen die hem vasthielden. Daar was nu geen tijd voor. 'Hou hem vast, verdomme!' hoorde Wintrow zichzelf vloeken. Met zijn nieuwe mes bleef hij snijden tot de beenstomp bijna helemaal los was. Daarna draaide hij het lemmet in een scherpe hoek en sneed op die manier een lap huid van de stomp voordat hij het rottende vlees met een laatste haal van zijn mes scheidde van het gezonde deel van de dij. Daarna bekeek hij kokhalzend wat hij had aangericht. Dit was niet een smeuïg, keurig afgehakt stuk gebraad voor op een barbecue, maar levend vlees! De nu loshangende zenuwen en spieren bewogen zich ongecontroleerd en het wit van het doorgezaagde bot staarde hem aan als een beschuldigend oog. En alles droop van het bloed! Wintrow wist opeens zeker dat hij de man had gedood.

Dénk dat niet, waarschuwde Vivacia hem. En bijna smekend vervolgde ze: Dwing hem niet dat tegeloven, want zoals we nu met elkaar verbonden zijn, kan hij niet anders dan geloven wat wij denken. Hij heeft geen andere keuze.

Wintrow tastte met zijn bebloede handen naar het flesje met kwazischors. Hij had over de potentie daarvan horen praten, maar de hoeveelheid leek hem veel te nietig in verhouding tot een zo kolossale pijn. Hij trok de stop uit de opening. Hij probeerde voorzichtig te druppelen, om ook nog een restje voor de pijn van morgen te bewaren. De stukjes schors klonterden samen in de flessenhals. Wintrow schudde met het flesje, waardoor het bleekgroene vocht eruit spatte. Waar het op Kennits huid terechtkwam bracht het een onmiddellijke verdoving van de pijn. Wintrow wist het doordat Vivacia het voelde. Het flesje was meer dan half leeg toen hij de stop weer in de opening stak. Wintrow beet op zijn tanden en wreef het kleverige groene vocht uit over de wond die hij had gesneden. De optredende pijnvermindering was zo abrupt en alomvattend dat ze deed denken aan een terugwijkende golf. Hij had zich niet gerealiseerd hoezeer Vivacia door die pijn was bestookt, tot hij nu ook haar opluchting voelde.

Hij probeerde zich precies te herinneren wat hij Sa'Parte had zien doen nadat deze een been had geamputeerd. Hij had de uiteinden van enkele bloedende aders dubbel gevouwen en afgebonden. Wintrow probeerde het. Hij voelde zich opeens doodmoe en in de war, en wist niet meer hoeveel aders de helende priester op deze manier had afgebonden. Hij wilde alleen nog maar vér verwijderd zijn van deze bloederige knoeiboel die hij had aangericht. Hij wilde vluchten, zich ergens in een hoekje oprollen en alles vergeten. Hij dwong zich echter vol te houden. Hij vouwde de lap huid over het rauwe snijvlak van Kennits beenstomp. Hij moest Etta vragen meer haren uit Kennits hoofd te trekken en ze voor hem door de ogen van de dunste naalden te steken. Kennit lag ondertussen volkomen roerloos. Zijn adem ging puffend tussen zijn lippen door. Toen de mannen aanstalten maakten om hun greep te laten verslappen zei Wintrow: 'Blijf hem goed vasthouden! Anders trekt hij alles weer los wat ik nu probeer aan elkaar te naaien!'

De lap huid paste niet precies. Wintrow deed zijn best, maar hij moest de huid hier en daar oprekken. Daarna omwikkelde hij de stomp met pluksel en tenslotte met een aantal lappen zijde, waar het bloed al meteen doorheen begon te sijpelen. Daarna veegde hij zijn handen schoon aan zijn hemd en begon hij de klemband los te binden. Dat zorgde meteen voor een nieuwe golf bloed. Wintrow had het wel kunnen uitschreeuwen van afschuw en frustratie. Hoe kon een man zó veel bloed hebben, en hoe kon hij er zó veel van verliezen en zich toch blijven vastklampen aan een akelig dun levensdraadje? Wintrows eigen hart bonkte van angst toen hij een zoveelste lap zijde om de beenstomp wikkelde. Daarna hield hij de stomp met beide handen vast en zei op doffe toon: 'Ik ben klaar. We kunnen hem nu vervoeren.'

Etta tilde haar hoofd op van Kennits borst. Haar gezicht was wit. Haar blik viel op het afgesneden stuk been. Haar mond vertrok van ontzetting. Het kostte haar zichtbaar moeite om haar gezicht onder controle te krijgen. Haar ogen glinsterden nog van onderdrukte tranen toen ze de mannen hees opdroeg: 'Pak zijn draagbaar.'

Het was een moeizaam tochtje. Ze moesten hem over de korte ladder naar het hoofddek laten zakken. Nadat ze dat waren overgestoken moesten ze zich door de krappe gang van het officiersverblijf wurmen. Telkens wanneer een handvat van de draagbaar tegen een van de wanden botste en Kennit een schok voelde, schoten Etta's ogen vuur. Toen de mannen hem van de draagbaar op zijn bed tilden deed Kennit even zijn ogen open en brabbelde hij: 'Alsjeblieft, ik zal braaf zijn! Ik beloof het. Ik zal luisteren en braaf zijn, echt waar!' Etta keek zo dreigend dat alle aanwezige mannen hun ogen neersloegen. Wintrow wist zeker dat de kapitein nooit van iemand een kik zou horen over deze woorden.

Toen hij op zijn bed lag deed Kennit zijn ogen dicht en bleef hij weer roerloos liggen. Zijn dragers haastten zich zo snel mogelijk de kajuit uit.

Wintrow treuzelde nog even. Etta keek hem duister aan toen hij eerst Kennits pols en daarna zijn keel voelde. De polsslag was licht en gejaagd. Wintrow boog zich over de piraat heen en probeerde hem zelfvertrouwen in te blazen. Hij legde zijn plakkerige handen op Kennits gezicht, wreef met zijn vingertoppen over zijn slapen en bad Sa hardop om kracht en gezondheid. Etta negeerde dat alles. Zij pakte een schone doek, vouwde hem op en schoof hem behendig onder Kennits verbonden beenstomp.

'En nu?' vroeg ze met toonloze stem toen Wintrow klaar was.

'Nu moeten we afwachten en bidden,' zei de jongen. 'Meer kunnen we niet doen.'

Ze maakte een minachtend geluidje en wees naar de deur. Wintrow vertrok.

Haar dek was een smeerboel. De bloeddoordrenkte planken voelden zwaar aan. Vivacia hield haar ogen half gesloten tegen het felle licht van de ondergaande zon. Ze voelde Kennits ademhaling in de kapiteinskajuit, maar ook het wegsijpelen van zijn bloed. De medicijn had de pijn verdoofd, maar deze bleef niettemin een zacht bonkend gevaar, dat met elke hartslag een heel klein stapje dichterbij kwam. Hoewel ze zijn ondraaglijke pijnen nog niet voelde, wist ze hoe intens ze zouden zijn en vreesde ze hun komst.

Wintrow bewoog zich over haar voordek en was bezig de rommel op te ruimen. Hij bevochtigde een overgebleven stuk verband in het water in zijn emmer. Hij veegde alle messen af voordat hij ze methodisch in de medicijnenkist opborg, en maakte ook de naalden en de zaag zorgvuldig schoon. Hij had zijn handen en onderarmen al afgeveegd, en ook zijn gezicht, maar de voorkant van zijn hemd en zijn bruine pij zaten nog onder het geronnen bloed.

Hij veegde het flesje met het extract van kwazischors schoon en keek wat er nog over was. 'Niet veel,' mompelde hij tegen Vivacia. 'Wel, dat doet er weinig toe. Ik denk niet dat Kennit lang genoeg in leven blijft om meer nodig te hebben. Kijk eens naar al dit bloed!' Hij legde het flesje terug in de kist en keek toen naar het afgezette stuk been. Hij beet op zijn tanden en raapte het op: ruw doorgezaagde en doorgebeten, met vlees beklede botten aan beide kanten. Het geheel voelde merkwaardig licht aan. Hij droeg het naar de reling. 'Dit voelt verkeerd aan,' zei hij hardop tegen Vivacia, maar toch wierp hij het stuk been overboord.

Hij wankelde met een zachte kreet achteruit toen de kop van een witte slang uit het water naar boven schoot om het vlees op te slokken nog voordat het de golven had bereikt. En meteen daarna was die kop weer verdwenen, net als het been.

Wintrow liep terug naar de reling en staarde in de groene diepte of hij nog een bleke schaduw van het schepsel zou kunnen waarnemen. 'Hoe wist hij het?' vroeg hij hees. 'Hij wachtte op dat vlees, want hij greep het al voordat het het water bereikte! Hoe kon hij dat weten?' Voordat Vivacia kon antwoorden vervolgde hij: 'En hadden we die slang niet verdreven? Weggejaagd? Wat wil hij van ons, waarom volgt hij ons?'

'Hij hoort ons - ons tweeën.' Vivacia sprak met gedempte stem. Haar woorden waren alleen voor zijn oren bedoeld. Ze geneerde zich. Er waren luiken geopend en mensen bovendeks verschenen, maar niemand waagde zich op het voordek. De slang was zo snel en geluidloos gekomen en gegaan dat niemand er iets van scheen te hebben gemerkt. 'Ik weet niet hoe, en ik denk ook niet dat hij alles begrijpt wat wij denken, maar hij snapt er genoeg van. En wat hij wil, nou, precies datgene wat je hem zojuist hebt gegeven. Hij wil gevoerd worden, verder niets.'

'Misschien moest ik dan maar overboord springen. Dat bespaart Etta straks de moeite.' Hij zei het spottend, maar ze hoorde de wanhoop achter zijn stem.

'Je brengt onder woorden wat hij denkt, niet je eigen gedachten. Hij probeert je te beïnvloeden, want hij snakt naar voedsel. Hij denkt dat wij hem voer verschuldigd zijn en deinst er niet voor terug om te suggereren dat zelfs jouw eigen vlees welkom zou zijn. Luister er niet naar.'

'Hoe weet jij wat hij denkt en wenst?' Wintrow had zijn werkzaamheden opgeschort en was naar de reling bij het boegbeeld komen lopen. Hij boog zich naar haar toe en zij keek over haar schouder naar hem. De bezorgdheid op zijn gezicht maakte hem ouder. Ze vroeg zich even af hoeveel ze hem zou onthullen, maar besloot toen dat het geen zin had hem in bescherming te nemen. Uiteindelijk zou hij het toch moeten weten.

'Hij is familie,' verklaarde ze eenvoudig. Bij het zien van Wintrows verbaasde blik haalde ze een van haar blote schouders op. 'Zo voel ik het tenminste aan. Als een soort verbondenheid. Niet zo sterk als jij en ik nu hebben, maar toch onmiskenbaar.'

'Dat slaat nergens op.'

Ze haalde opnieuw een schouder op en veranderde toen abrupt van onderwerp. 'Je moet ophouden te geloven dat Kennit beslist zal sterven.'

'Waarom? Ga je me vertellen dat hij ook familie is en mijn gedachten kan volgen?'

Er klonk een vleugje bitterheid door in zijn stem. Jaloezie? Ze probeerde om zich daar niet over te verkneukelen, maar kon het niet laten hem nog iets meer te stangen. 'Jouw gedachten? Nee. Hij kan jou en je gedachten niet volgen, maar hij voelt aan. Hij reikt naar mij en ik naar hem. We zijn ons van elkaar bewust. Op een vrij vluchtige manier, natuurlijk. Ik ken hem nog niet lang genoeg om een sterke band te hebben opgebouwd. Maar dat zijn bloed nu mijn dek doordrenkt helpt me op een manier die ik niet precies kan uitleggen. Bloed is geheugen. En doordat jouw gedachten de mijne aanraken, zijn ze ook van invloed op die van Kennit. Ik probeer jouw angsten bij hem vandaan te houden, maar het kost me inspanning.'

'Je hebt een band met hem?' vroeg Wintrow traag.

Vivacia reageerde verontwaardigd op zijn afkeuring. 'Je vroeg me hem te helpen. Hem kracht te geven. Dacht je dat ik daartoe in staat zou zijn zonder een soort band met hem te hebben?'

'Aan dat aspect heb ik niet gedacht,' gaf Wintrow onwillig toe. 'Kun je hem nu voelen?'

Vivacia dacht er even over na. Toen glimlachte ze. 'Ja. Dat doe ik. En beter dan eerst.' De glimlach verdween van haar gezicht. 'Misschien omdat hij zwakker wordt. Ik geloof dat hij niet meer de kracht heeft om zich van me afgezonderd te houden.' Ze richtte haar volle aandacht weer op Wintrow. 'Jouw overtuiging dat hij zal sterven drukt als een vloek op hem! Op een of andere manier moet je je hart iets anders inblazen. Je moet je hem voorstellen als iemand die leeft! Zijn lichaam gehoorzaamt aan zijn geest. Geef zijn geest jouw kracht!'

'Ik zal het proberen,' zei hij met tegenzin, 'maar ik kan mezelf moeilijk overtuigen van iets waarvan ik weet dat het een leugen is.'

'Wintrow!' riep ze verwijtend.

'Nou, vooruit dan.' Hij legde zijn handen op de boegreling en richtte zijn blik op de horizon. De lentedag stierf weg in de schemering. De blauwe hemel werd donkerder en zijn kleur versmolt met het diepere blauw van de zee. Het werd moeilijker te bepalen waar de lucht ophield en het water begon. Langzaam trok Wintrow zich in zichzelf terug en haalde hij zijn blik weg uit die vage verte, tot zijn ogen zich als vanzelf sloten. Zijn ademhaling werd diep en gelijkmatig, bijna vredig. Uit nieuwsgierigheid tastte hij naar de band die ze deelden, en probeerde hij zijn gedachten en gevoelens te peilen, maar zonder opdringerig te zijn.

Het werkte niet. Hij werd zich terstond bewust van haar, maar in plaats van ergernis te voelen over haar binnendringen verbond hij zich vrijwillig met haar. In zijn binnenste werd zij zich gewaar van de voortdurende stroom van zijn gedachten: 'Sa is in alle leven, alle leven is in Sa.' Het was een simpele getuigenis en ze besefte meteen dat hij woorden had gekozen waarin hij absoluut geloofde. Hij concentreerde zich niet meer op de gezondheid van Kennits lichaam, maar bevestigde veeleer dat in Kennits leven, zolang hij leefde, Sa's leven en Sa's eeuwigheid aanwezig waren. Zonder einde - zo beloofde hij haar. Leven eindigde niet. En na enig nadenken moest ze constateren dat ze deze overtuiging met hem deelde. Er was geen definitieve zwartheid om bang voor te zijn, er was geen abrupt ophouden van het zijn. Aanpassingen en mutaties, ja, maar zulke dingen vonden plaats tijdens elke ademtocht. Veranderingen waren de essentie van het leven, niemand zou bang moeten zijn voor veranderingen.

Ze opende zich voor Kennit en deelde dit inzicht met hem. Het leven ging verder. Het verlies van een been was geen einde, maar slechts een aanpassing onderweg. Zolang er leven klopte in het hart van een man, zolang stonden alle mogelijkheden open. Kennit hoefde niet bang te zijn. Hij kon zich ontspannen. Het zou in orde komen. Hij moest nu uitrusten. Alleen maar uitrusten. Ze voelde de warmte van zijn uitdijende dankbaarheid. De spanning in de spieren van zijn hals en rug nam af. Kennit haalde diep adem en blies de lucht langzaam naar buiten.

En de volgende teug bleef uit.

HOOFDSTUK 5

Het levende schip Ophelia

~

Althea's wacht was voorbij. Ze had de tijd nu aan zichzelf. Ze was moe, maar op een aangename manier. De lentemiddag was bijna mild geweest. Dat was hier, in deze tijd van het jaar, iets zeldzaams, en Althea had ervan genoten. De Ophelia zelf was de hele dag in een hyperactieve bui geweest. Het levende schip had het werk voor de matrozen licht gemaakt en was energiek, met opgestoken zeilen noordwaarts gevaren. Eigenlijk was ze een slome oude schuit, nu zwaar beladen met het resultaat van een succesvolle handelsreis. Het avondbriesje was eerder lieflijk dan pittig, maar de zeilen van de Ophelia vingen het geringste zuchtje ervan op en gebruikten het om vaart te maken. Althea stond over de boegreling geleund en keek naar de beginnende zonsondergang aan stuurboordzijde. Ze was nog maar een paar dagen van thuis.

'Gemengde gevoelens?' vroeg Ophelia haar na een lachje dat diep uit haar keel kwam. Het weelderige boegbeeld trakteerde Althea over haar blote schouder op een wetende grijns.

'Je weet dat je gelijk hebt,' gaf Althea toe. 'Met alles. Niets in mijn leven klopt nog.' Ze begon haar bronnen van verwarring af te tellen op haar vingers. 'Hier ben ik dan, in functie als eerste stuurman op een levend koopvaardijschip, zo ongeveer de hoogste positie waar een zeeman van kan dromen. Kapitein Tenira heeft me hiervoor een label beloofd. Dat is het enige bewijs dat ik nodig heb om aan te tonen dat ik een capabele zeeman ben. Met dat getuigschrift kan ik naar huis gaan en Kyle dwingen me mijn schip terug te geven. Toch voel ik er me merkwaardigerwijs schuldig over. Je hebt het me zo gemakkelijk gemaakt. Ik heb minstens drie keer zo hard moeten werken toen ik als scheepsjongen diende op de Oogster. Dus dat klopt niet helemaal, vind ik.'

'Ik kan je taken best wat moeilijker voor je maken, als je dat wilt,' bood Ophelia plagend aan. 'Flink wat water in het ruim, of misschien een lekkere slagzij...'

'Dat zou jij nooit doen,' antwoordde Althea vol overtuiging. 'Je bent veel te trots op je zeilkunst. Nee, ik wil mijn taken niet moeilijker hebben. En ik heb ook geen spijt van mijn maanden aan boord van de Oogster, al was het maar omdat ik daar heb geleerd te ploeteren. Mijn verblijf op die schuit heeft me een betere matroos gemaakt en heeft me kanten van het zeemansleven laten zien die ik helemaal niet kende. Het was geen verspilde tijd, maar wel tijd die ik niet bij de Vivacia heb doorgebracht. Wat dat betreft dus voor eeuwig verloren.' Haar stem stierf weg.

'Ach, liefje, dat is tragisch,' sprak Ophelia op meelevende toon, om meteen daarna sarcastisch te vervolgen: 'Je kunt het alleen nóg droeviger maken door er steeds maar weer over te zeuren. Althea, dat is niets voor jou. Kijk vooruit, niet achterom. Stel je koers bij en vaar door. Je kunt de reis van gisteren niet ongedaan maken.'

'Weet ik,' zei Althea met een spijtig lachje. 'Ik weet dat wat ik nu aan het doen ben het juiste is. Het lijkt me alleen zo vreemd, opeens, dat het zo gemakkelijk en plezierig gaat. Een prachtig schip, een leuke bemanning, een goede kapitein -'

'En een zeer knappe eerste stuurman,' kwam Ophelia ertussen.

'Dat is hij,' gaf Althea vlot toe. 'En ik waardeer alles wat Grag voor me heeft gedaan. Ik weet dat hij beweert dat hij blij is met de kans om te lezen en zich te ontspannen, maar het moet voor hem verdomd moeilijk zijn om te doen alsof hij zo ziek is dat ik hem als stuurman moet vervangen. Ik heb alle reden om hem dankbaar te zijn.'

'Merkwaardig. Je hebt hem die dankbaarheid anders niet laten blijken.' Voor het eerst was er iets koels in de stem van het schip geslopen.

'Ophelia,' kreunde Althea, 'laten we daar niet wéér over beginnen! Je wilt toch niet dat ik tegenover Grag gevoelens veins die ik simpelweg niet héb?'

'Ik begrijp gewoon niet waaróm je die gevoelens niet hebt, dat is alles. Weet je zeker dat je jezelf niet voor de gek houdt? Kijk eens naar mijn Grag. Hij is knap, charmant, geestig, vriendelijk en bovendien een heer. Om nog maar te zwijgen over het feit dat hij de erfzoon van een Beijerstadse vaarders familie is en te zijner tijd een aanzienlijk fortuin zal erven. Waaronder dit schitterende levende schip, mag ik daaraan wel toevoegen. Wat kun je in een jongeman nog méér zoeken?'

'Hij is dat alles, en vast nog wel meer. Dat heb ik al dagen geleden toegegeven. Ik ken geen gebreken van Grag Tenira. Noch van zijn magnifieke levende schip.' Althea glimlachte naar het boegbeeld.

'Dan moet het probleem bij jou liggen,' concludeerde Ophelia onverbiddelijk. 'Waarom voel jij je niet tot hem aangetrokken?'

Althea beet even op haar tong. Toen ze weer sprak gaf ze haar stem een redelijke toon. 'Dat voel ik me wél, Ophelia. In zekere zin, tenminste. Maar er zijn in mijn leven nu zo veel andere dingen gaande dat ik mezelf niet kan toestaan... ik heb gewoon geen tijd om over dat soort dingen na te denken. Je weet wat me te wachten staat wanneer we in Beijerstad zijn aangekomen. Ik moet me verontschuldigen bij mijn moeder, als dat mogelijk is. En er is nog een ander "schitterend levend schip" dat mijn gedachten in beslag neemt. Ik moet mijn moeder overhalen om me te steunen bij mijn poging om de Vivacia van Kyle terug te pakken. Zij heeft hem onder aanroeping van Sa horen zweren dat hij me het schip zou geven wanneer ik zou kunnen bewijzen dat ik een echte zeeman was. Hoe ondoordacht die woorden ook waren toen hij ze uitsprak, ik wil hem er nu aan houden. Ik weet dat het een zware worsteling zal worden om hem te dwingen de Vivacia aan mij over te dragen. Ik moet daar mijn gedachten op concentreren.'

'Denk je niet dat Grag in die strijd een machtige bondgenoot zou kunnen zijn?'

'Zou jij het eerbaar van mij vinden als ik zijn avances zou aanmoedigen enkel en alleen om hem in dit opzicht tot mijn werktuig te kunnen maken?' Nu was het Althea's stem die koel klonk.

Ophelia lachte zachtjes. 'Aha, dus hij hééft avances gemaakt. Ik begon me al zorgen te maken over die jongen. Vertel eens gauw wat meer!' Ze krulde een wenkbrauw.

'Schip!' waarschuwde Althea haar, maar toen kon ze zelf haar lachen niet inhouden. 'Probeer je me wijs te maken dat je niet alles al wéét wat zich aan boord afspeelt?'

'Hm,' mijmerde Ophelia. 'Misschien weet ik het meeste van wat er in de kajuiten en benedendeks gebeurt. Maar zeker niet alles.' Ze zweeg even en viste toen verder: 'Er viel gisteren een erg lange stilte in zijn hut. Heeft hij je toen geprobeerd te kussen?'

Althea zuchtte. 'Nee, natuurlijk niet. Daarvoor is Grag veel te keurig opgevoed.'

'Weet ik. Dat is juist zo jammer.' Ophelia schudde haar hoofd. Alsof ze was vergeten tegen wie ze sprak vervolgde ze: 'De jongen heeft iets meer pit nodig. Aardig en beschaafd zijn is best, maar af en toe moet een man iets van een boef hebben om te krijgen wat hij wil.' Ze hield haar hoofd schuin en keek Althea aan. 'Zoals Bresker Treil bijvoorbeeld.'

Althea kreunde. Het schip had die naam een week geleden uit haar gewurmd en Althea sindsdien geen moment rust meer gegund. Wanneer Ophelia haar niet ondervroeg over wat er mis kon wezen met Grag, en waarom Althea nog steeds niet dol op die jongen was, dan hoorde ze haar uit over de vulgairste details van haar kortstondige liaison met Bresker. Althea wilde helemaal niet terugdenken aan die man. Haar gevoelens over dat onderwerp waren te verwarrend. Hoe resoluter ze besloot dat ze het met hem echt had gehad, hoe vaker hij weer binnendrong in haar gedachten. Ze bleef maar piekeren over de geestige afscheidswoorden die ze hem bij hun laatste scheiding had moeten toeroepen. Hij was erg grof geweest toen zij zich niet aan een rendez-vous hield waarvan zij had geweten dat het onverstandig was. De man had zich te veel aangematigd, en veel te vroeg. Hij verdiende niet dat zij aan hem dacht, laat staan dat ze over hem piekerde. Maar ondanks haar minachting voor hem overdag, drong hij telkens binnen in haar dromen, en daar leek de prikkeling van zijn tedere kracht steeds een veilige haven die het opzoeken ten volle waard was.

Maar dat was in haar dromen, hield ze zichzelf streng voor - en ze beet op haar tanden. Wanneer ze wakker was wist ze heel goed dat hij geen veilige haven was, maar een draaikolk van dwaze impulsen die haar zouden meesleuren naar haar ondergang.

Ze had te lang gezwegen. Ophelia bekeek haar gezicht met een wetende blik in haar ogen. Althea rechtte opeens haar rug en produceerde een ijl glimlachje.

'Ik denk dat ik Grag even ga opzoeken voordat ik naar mijn hut ga. Er zijn een paar vragen die ik hem moet stellen.'

'Hm,' bromde Ophelia vergenoegd. 'Neem rustig de tijd om ze te stellen, liefje. Die Tenira-mannen denken diep na voordat ze in actie komen, maar als ze dat doen...' Ze keek Althea aan, deze keer met beide wenkbrauwen opgetrokken. 'Misschien dat je na afloop de voornaam van die Treil niet eens meer wéét,' opperde ze.

'Geloof me, ik doe nu al mijn best om voornaam én achternaam te vergeten.'

Althea haastte zich opgelucht weg. Soms was het heerlijk een deel van de avond bij het boegbeeld te zitten en met haar te praten. Het toverhouten beeld Ophelia belichaamde invloeden van vele generaties varende Tenira's, maar haar eerste en diepste impressies waren afkomstig geweest van vrouwen. Daardoor had Ophelia een uitgesproken vrouwelijke kijk op de wereld gekregen en behouden. Dat was niet de broze hulpeloosheid die nu in Beijerstad voor 'vrouwelijk' werd aangezien, maar de eigenzinnige vastberadenheid die de eerste vrouwelijke vaarders had gekenmerkt. De adviezen die ze Althea gaf waren vaak zeer verrassend, maar sloten dikwijls aan bij opvattingen die Althea in het geheim al jarenlang had gekoesterd. Althea had nooit veel vriendinnen gehad. De verhalen die Ophelia met haar had gedeeld hadden Althea doen beseffen dat haar dilemma's niet zo uitzonderlijk waren als ze had geloofd. Anderzijds waren Ophelia's onverbloemde observaties omtrent Althea's intiemste roerselen voor haar verrukking en beproeving tegelijk. Het schip leek Althea's onafhankelijkheid te aanvaarden. Het moedigde Althea aan om haar hart te volgen, maar hield haar tevens verantwoordelijk voor de beslissingen die ze had genomen. Ophelia was nogal een bedwelmende vriendin om te hebben!

Althea aarzelde voor de deur van Grags kajuit. Ze nam even de tijd om haar kleren en haren glad te strijken. Ze was opgelucht geweest toen ze de jongenskleren had kunnen afleggen waarmee ze zich aan boord van de Oogster had moeten vermommen. Hier op de Ophelia kende de bemanning haar naam. Hier had Althea Vestrit de eer van haar familie hoog te houden. En hoewel ze zich praktisch kleedde, in zware katoenen stoffen, had de broek die ze droeg meer weg van een rok dan van een pantalon. Ze had haar haren achter haar hoofd samengebonden, maar niet tot een staart gevlochten. De dichtgeregen bloes die ze nu zorgvuldig in haar broekrok stopte vertoonde hier en daar zelfs enig borduursel.

Althea verheugde zich op de ontmoeting met Grag. Ze vond het altijd plezierig bij hem te zitten en met hem te praten. Er was gelukkig nagenoeg geen verlegenheid of spanning tussen hen beiden. Grag vond haar aantrekkelijk en toonde zich niet geïntimideerd door haar competentie. Wel leek hij ervan onder de indruk. Dat was een nieuwe en vleiende ervaring voor Althea. Ze wou dat ze er zeker van was dat dat alles was wat ze voelde. Ondanks haar korte affaire met Bresker, en ondanks haar jarenlange verblijf op schepen vol mannen, was ze op bepaalde terreinen zeer onervaren. Ze wist niet zeker of ze zich omwille van hemzelf tot Grag aangetrokken voelde, of enkel omdat hij zo gefascineerd leek door haar. Enfin, dit was natuurlijk slechts een onschuldige flirt tussen hen beiden. Wat kon het méér zijn - tussen twee vreemden die door het toeval bij elkaar waren gegooid?

Ze haalde diep adem en klopte aan.

'Binnen.' Grags stem klonk gesmoord.

Ze vond hem zittend op zijn slaapbank, met zijn gezicht in verband gewikkeld. Er hing een penetrante geur van kruidnagels in de lucht. Toen hij haar zag verscheen er een glinstering in zijn ogen die haar welkom heette. Nadat ze de deur achter zich had gesloten, draaide hij de windsels van zijn hoofd en legde ze dankbaar weg. Zijn haren zaten nu op een jongensachtige manier in de war. Ze grijnsde naar hem. 'Zo, hoe gaat het vandaag met de kiespijn?'

'Gaat wel.' Hij rekte zich demonstratief uit, rolde met zijn schouders en nam daarna op een omslachtige manier weer plaats op de slaapbank. 'Ik kan me niet herinneren dat ik ooit zo veel tijd voor mezelf heb gehad.' Hij trok zijn benen op en kruiste de enkels over elkaar.

'Begin je je niet te vervelen?'

'Nee. Daarvoor is vrije tijd voor elke zeeman een te ongewoon verschijnsel. We vinden altijd wel een manier om iets te doen te hebben.' Hij viste met een hand achter de rand van de slaapbank, haalde een of ander touwwerk te voorschijn en ontrolde het op zijn schoot. Het bleek een kunstig geknoopte mat te zijn. Ondanks het vrij grove touw dat hij had gebruikt deden de geknoopte patronen aan het fijnste kantwerk denken. Het was bijna niet te geloven dat zulke eeltige handen een zo delicaat ontwerp hadden kunnen realiseren.

Althea betastte de rand. 'Prachtig.' Ze streek met haar vingers over een van de knopen. 'Mijn vader kon met touwtjes wonderbaarlijke netjes knopen rond lege wijnflessen, met net echte bloemen of sneeuwvlokken erin... Hij heeft vaak beloofd dat hij het mij zou leren, maar we hebben er nooit de tijd voor gevonden.' Een gapend gevoel van verlies - een gevoel dat ze had gedacht meester te zijn - overmande haar, en ze wendde haar hoofd abrupt af en staarde naar de wand.

Grag zweeg even. 'Ik zou het je kunnen leren, als je wilt,' bood hij toen zacht aan.

'Dank je, maar dat zou niet hetzelfde zijn.' Ze was verbaasd over de bruuskheid in haar stem. Toen schudde ze haar hoofd, gegeneerd wegens de tranen die in haar ogen brandden. Ze hoopte dat hij ze niet had gezien. Ze maakten haar kwetsbaar. Grag en zijn vader hadden al zo veel voor haar gedaan! Ze wilde niet dat zij haar zagen als zwak en behoeftig, maar als een sterke vrouw die het beste zou maken van de kansen die ze kreeg. Ze haalde diep adem en rechtte haar schouders. 'Het gaat weer,' zei ze in antwoord op zijn onuitgesproken vraag. 'Soms mis ik hem nog heel erg. Een deel van mij kan gewoon nog niet accepteren dat hij dood is, dat ik hem nooit meer zal zien.'

'Althea... ik weet dat het misschien een wrede vraag is, maar het heeft me altijd verwonderd. Waarom?'

'Waarom heeft hij het schip waar ik jarenlang op had gewerkt van me afgepakt en het aan mijn zus gegeven, bedoel je?' Ze wierp een blik op Grag en zag dat hij een knikje gaf. Ze haalde haar schouders op. 'Hij heeft het me nooit gezegd. Wat nog het meest op een reden leek was een opmerking van hem dat hij moest zorgen voor mijn zus en haar kinderen. Op goede dagen houd ik mezelf voor dat hij bedoelde dat hij wist dat ik voor mezelf kon zorgen en dat hij om mij dus geen zorgen hoefde te hebben. Op slechte dagen vraag ik me af of hij me te egoïstisch vond, en bang was dat ik de Vivacia zou inpikken en me niets meer zou aantrekken van het welzijn van mijn familie.' Ze trok nogmaals haar schouders op, en juist op dat moment zag ze een glimp van zichzelf in Grags scheerspiegel. Een griezelig moment was het alsof haar vader haar aankeek. Ze had zijn weerbarstige zwarte haar en donkere ogen, maar niet zijn lichaamsomvang. Ze was klein, net als haar moeder. Niettemin was de gelijkenis met haar vader groot, bijvoorbeeld in de stand van haar kaken en de manier waarop ze haar wenkbrauwen naar elkaar toe trok wanneer ze zich zorgen maakte. 'Mijn moeder zei dat het haar idee was geweest en dat zij hem ertoe heeft moeten overhalen. Zij vond dat het totale bezit intact moest blijven, het levende schip én de landerijen, zodat de beide activiteiten elkaar met hun inkomsten konden aanvullen en steunen tot alle schulden betaald zouden zijn.' Ze wreef over haar voorhoofd. 'Daar zat wel iets in, meende ik. Toen vader besloot dat we geen handel meer zouden drijven via de Wilde Regenrivier, wist hij dat hij ons tot een veel geringer inkomen veroordeelde. De goederen die hij uit de landen in het zuiden haalde waren exotisch, maar lang niet zo waardevol als de magische handelswaar uit de Wilde Regenlanden. Onze landerijen rendeerden goed, maar we konden niet concurreren met het graan en fruit uit Kwarts, met zijn slavenplantages. Als gevolg daarvan staan we voor ons schip nog steeds zwaar in het krijt. Bovendien dienen onze landerijen als onderpand voor die lening, dus als we niet kunnen aflossen verliezen we schip én land.'

'Zelf ben je trouwens ook een onderpand voor die lening.' Grag vermeldde het punt in alle rust. Als zoon van een Beijerstadse vaarders familie kende hij natuurlijk de standaardvorm van dat soort contracten. Levende schepen waren zeldzaam en kostbaar. Zoals het drie generaties kostte om een schip tot leven en bewustzijn te brengen, zo duurde het ook generaties om het af te betalen. Alleen de vaarders van de Wilde Rivier kenden de bron van het toverhout waarvan de rompen en het boegbeeld van de levende schepen vervaardigd waren. Alleen een dergelijk schip kon veilig over de Wilde Regenrivier varen en meedoen aan de handel in half-magische goederen. Hun waarde was zo groot dat families er hun fortuin voor op het spel zetten. 'In bloed of goud, de aflossing is verschuldigd,' voegde Grag er zacht aan toe. Als de Vestrits het schip niet konden afbetalen met geld, dan kon een zoon of dochter van de familie worden opgeëist.

Althea knikte langzaam. Ze had de voorwaarden van de lening gekend vanaf het moment dat ze vrouw was geworden, maar om een of andere reden had ze daarbij nooit aan zichzelf gedacht. Haar vader was een goede koopman geweest en hij had altijd gezorgd voor genoeg geld om er hun schulden mee te betalen. Maar hoe zou dat verder gaan nu haar schoonbroer Kyle het levende schip en de financiën van de familie in handen had? De man van haar zuster had Althea nooit gemogen. De laatste keer dat ze samen in een kamer waren geweest, tijdens die uiteindelijke spectaculaire familieruzie, had hij gezegd dat het haar plicht was een goed huwelijk te sluiten om de familie niet langer tot last te zijn. Misschien had hij precies dat wel bedoeld: dat ze vrijwillig een man van de Wilde Regenlanden zou zoeken om de familie een vermindering van de schulden te bezorgen!

Al vanaf toen ze nog heel klein was waren haar ereplichten ten opzichte van de familie haar ingeprent. Een Beijerstadse vaarder betaalde zijn schulden en hield zich aan zijn woord. Welke geschillen ze onderling ook mochten hebben, bij bedreigingen van buitenaf sloten de vaarders zich aaneen en traden ze samen op. Die banden van verwantschap en plicht omvatten ook de vaarders die hadden verkozen in de Wilde Regenlanden achter te blijven en zich daar te vestigen. De jaren en de afstand mochten een zekere scheiding hebben veroorzaakt, toch waren de vaarders van de Wilde Rivier nog steeds familie van die van Beijerstad. Contracten met hen werden nagekomen, de plichten en familiebanden werden ten volle geëerbiedigd. Althea voelde opeens een brok ijs in haar binnenste: als het Kyle niet lukte aan de verplichtingen van de familie Vestrit te voldoen, zou het haar plicht zijn zichzelf aan te bieden! Vruchtbaarheid was de ene schat die het Regenvolk miste. Zij zou naar de Wilde Regenlanden moeten gaan, daar een echtgenoot nemen en hem kinderen baren. Dat was wat haar voorouders hadden beloofd, nu al zo lang geleden. Het te weigeren zou ondenkbaar zijn. Maar ertoe gedwongen te worden door Kyles kwaadaardigheid of incompetentie zou onverdraaglijk zijn!

Althea? Voel je je niet goed?'

Grags stem drong binnen in haar gedachten en bracht haar terug naar haar omgeving. Ze besefte dat ze woedend, zonder iets te zien, naar een schot had staan staren. Ze rilde even en draaide haar hoofd zijn kant op. 'Ik kwam eigenlijk om je advies te vragen. Ik heb een beetje last met een van de matrozen. Ik weet niet precies of ik het al dan niet persoonlijk moet opvatten.'

De uitdrukking op Grags gezicht werd nog een graadje bezorgder. 'Wie?'

'Feff.' Althea schudde quasi wanhopig haar hoofd. 'Op het ene moment luistert hij meteen en doet zonder morren wat ik hem beveel, en op een ander moment kijkt hij me recht in het gezicht en staat hij stom te grijnzen. Ik weet niet of hij me dan uitlacht of -'

'Aha!' Grag glimlachte. 'Feff is doof. Links. Niet dat hij het iemand zou bekennen! Hij is een jaar of twee geleden uit de mast gevallen. Hij kwam hard op het dek terecht en we hebben een paar dagen gevreesd voor zijn leven. Maar tenslotte kwam hij weer bij kennis. Hij is sindsdien met een aantal dingen wat langzamer dan vroeger, en ik stuur hem alleen naar boven als het niet anders kan. Zijn evenwichtsgevoel schijnt geleden te hebben. En hij kan niet altijd horen wat je zegt, vooral als hij rechts van je staat. Bij harde wind hoort hij soms helemaal niks. Het is niet zijn opzet om ongehoorzaam te zijn... vandaar die domme, verontschuldigende grijns. Verder is het een goede kerel, die al lang bij ons is. Niet iemand om voor zoiets gestraft te worden.'

'Aha.' Althea knikte. 'Dat had iemand me wel eerder kunnen vertellen,' zei ze toen, licht geïrriteerd.

'Het is een van de dingen waar pa en ik zelfs nooit meer aan dénken. Het hoort gewoon bij het schip zoals het is. Niemand heeft het jou moeilijker willen maken.'

'Dat bedoel ik niet,' zei Althea vlug. 'Iedereen heeft zijn uiterste best gedaan om mijn taken gemakkelijk te maken. Dat weet ik. En het is heerlijk om weer aan boord van een levend schip te zijn, en nog heerlijker om vast te stellen dat ik dit werk echt aankan. Mijn vaders laatste wil, en mijn ruzie met Kyle, en Breskers bezorgdheid, dat alles samen deed me twijfelen of ik wel competent was.'

'Breskers bezorgdheid?' Grag vroeg het op een zachte maar dwingende toon.

Waarom had ze dat gezegd? Waar was ze met haar gedachten geweest? 'Bresker Treil was mijn vaders eerste stuurman op de Vivacia. En toen ik had aangemonsterd op de Oogster bleek hij daar een lid van de bemanning te zijn. Toen hij ontdekte dat ik aan boord was als scheepsjongen... enfin. Hij had me in Beijerstad al duidelijk te verstaan gegeven dat ik volgens hem niet op eigen benen kon staan.'

'Zo? En wat deed hij toen? De kapitein inlichten?' vroeg Grag, toen de stilte akelig lang begon te duren.

'Nee. Niets van die aard. Hij was alleen... oplettend. Dat is het juiste woord, geloof ik. Ik had een moeilijke tijd op dat schip. De wetenschap dat hij me zag ploeteren om me staande te houden gaf me een gevoel van... vernedering.'

'Hij had niet het recht je dat aan te doen,' merkte Grag met zachte stem op. Er glinsterden twee vonkjes van kwaadheid in zijn ogen. 'Je vader heeft hem aan boord genomen toen niemand anders dat wilde. Hij is je familie dank verschuldigd. Het minste wat hij had kunnen doen was je beschermen, in plaats van je inspanningen te bespotten.'

'Nee. Zo was het helemaal niet.' Opeens stond ze Bresker te verdedigen. 'Hij bespotte me niet. Meestal negeerde hij me.' Toen ze zag dat Grags gezichtsuitdrukking nog verontwaardigder werd legde ze snel uit: 'Dat was namelijk zoals ik het wilde. Ik wenste geen speciale behandeling. Ik wilde het op eigen kracht redden. En dat is me ook gelukt, tenslotte. Wat me dwars zat was alleen dat hij heeft gezien hoe hard ik heb moeten ploeteren...' Ze schudde haar hoofd. 'Ik weet niet eens waarom we het hierover hébben!'

Grag haalde zijn schouders op. 'Jij bent erover begonnen, niet ik. Er is altijd een beetje gespeculeerd over de vraag waarom je vader destijds Bresker Treil heeft aangenomen, nadat zijn eigen familie hem had verstoten. Hij had in de voorafgaande jaren namelijk zo veel problemen veroorzaakt dat niemand zich verbaasde toen zijn vader hem definitief de deur wees.'

'Wat voor problemen?' Althea hoorde de gretigheid in haar stem en relativeerde vlug: 'Ik was toen nog maar een meisje, met weinig belangstelling voor de Beijerstadse roddels. Jaren later, toen hij was aangenomen op de Vivacia, sprak mijn vader er met geen woord over. Hij zei altijd dat een man moet worden beoordeeld naar wat hij is, niet wat hij was.'

Grag knikte. 'Het was geen luidruchtig schandaal. Ik weet er voornamelijk van omdat we samen op school hebben gezeten. Het begon in het klein. Kwajongensstreken en kattenkwaad. Toen we ouder werden glipte hij altijd weg als de leraar met zijn rug naar de klas stond. Aanvankelijk alleen om geen les te hoeven volgen of om naar de markt te gaan om snoep te kopen. Later was hij steeds degene die meer wist dan wij over meisjes en cindin en gokspelletjes. Mijn vader zegt nog steeds dat het Trells eigen schuld was dat zijn zoon het slechte pad op ging. Bresker had altijd te veel geld op zak en te veel vrije tijd om zich te amuseren. Niemand stelde hem grenzen. Hij kwam wel eens in de problemen; dan vergokte hij meer geld dan hij bij zich had, of werd hij ergens op klaarlichte dag dronken aangetroffen, en dan sleurde zijn vader hem naar huis en bedreigde hem.' Grag schudde zijn hoofd. 'Maar die dreigementen voerde hij nooit uit. Een paar dagen later liep Bresker dan weer vrolijk rond en deed hij weer precies dezelfde dingen. Treil dreigde altijd dat hij de geldkraan zou dichtdraaien, of Bresker zou afranselen, of hem zou laten werken om zijn gokschulden te betalen, maar niets van dat alles is ooit gebeurd. Ik heb gehoord dat Breskers moeder in die gevallen steeds begon te huilen en dreigde flauw te vallen. Zo kwam Bresker overal mee weg. Tot hij op een dag thuiskwam en de voordeur voor hem gesloten vond. Letterlijk. Iedereen, inclusief Bresker, dacht dat het bluf was. We vermoedden dat de storm na een paar dagen wel overgewaaid zou zijn. Maar dat was niet zo. Enkele dagen later maakte de oude Treil bekend dat hij zijn jongere zoon tot officiële erfgenaam had benoemd en Bresker volledig had onterfd. Het meest verrassende aan de affaire was dat Treil eindelijk een grens had getrokken en eraan vasthield.' Grag zweeg even. 'Een poos bleef Bresker rondhangen in de stad, logerend bij vrienden, maar al snel was hij nergens meer welkom en raakte zijn geld op. Hij kreeg de reputatie dat hij jongere knullen op het slechte pad bracht.' Grag grijnsde. 'Mijn broertje en mij werd verboden met hem om te gaan. Al gauw wilde niemand meer iets met hem te maken hebben. Toen verdween hij. Niemand wist wat er van hem geworden was.' Grag keek spottend. 'Niet dat het iemand echt iets kon schelen. Hij had heel wat schulden achtergelaten, en inmiddels begrepen de mensen dat hij niet van plan was die af te betalen. Dus hij was foetsie. De meeste mensen hadden het gevoel dat Beijerstad beter af was zonder hem.' Grag wendde zijn blik van haar af. 'Na zijn vertrek ging het gerucht dat een Drie Schepen-meisje zwanger van hem was. Het werd een miskraam - een geluk bij een ongeluk, lijkt me. Dat meisje was niettemin geruïneerd.'

Althea voelde zich op een vage manier misselijk. Ze vond het afschuwelijk Grag zo laatdunkend over Bresker te horen praten. Ze wilde ontkennen wat hij over hem had verteld, maar het was duidelijk dat hij wist waarover hij het had. Bresker was niet een onderdrukte, onbegrepen jongen geweest, maar een verwende oudste zoon, zonder zelfdiscipline of scrupules. Haar vader had hem jaren later aangenomen en onder diens invloed was hij een nette man geworden. Zonder haar vader zou hij in zijn oude fouten vervallen zijn. Ze moest zichzelf bekennen dat het de waarheid was. De dronkenschap, de cindin. En het hoeren-lopen, voegde ze er streng aan toe.

Meedogenloos ontdeed ze de waarheid van de dwaze versieringen die ze eromheen had gehangen. Ze had gedaan alsof hij verliefd op haar was geweest toen hij haar in zijn bed had gehaald. De waarheid was echter dat zij zich toen had gedragen als een slet en dat ze prompt de partner had gevonden die ze daarmee verdiende. Om dat te bewijzen hoefde ze alleen maar terug te denken aan de manier waarop ze uit elkaar waren gegaan. Op het moment dat hij zich realiseerde dat ze tot bezinning was gekomen en dat ze niet van plan was hem haar lichaam te gunnen had hij zich tegen haar gekeerd. Schaamte deed haar wangen rood kleuren. Hoe had ze zo stom en dwaas kunnen zijn? Als hij ooit terugkeerde naar Beijerstad en daar rondvertelde wat ze hadden gedaan, zou zij geruïneerd zijn - net als dat Drie Schepen-meisje dat hij als wrakhout in zijn kielzog had achtergelaten.

Grag was zich niet bewust van haar beschaamdheid. Hij hurkte naast een kist aan het voeteneinde van zijn bed en rommelde erin. 'Ik barst van de honger. Aangezien ik word geacht kiespijn te hebben, laat de kok me alleen soep brengen, en brood om erin te soppen. Heb je zin in wat gedroogd fruit? Jamailliaanse dadels of abrikozen?'

'Ik heb geen trek. Dank je.'

Grag hield op met zoeken en keek haar grijnzend aan. 'Dit is voor het eerst sinds je aan boord bent dat ik je hoor praten als een echte Beijerstadse vaarders-dochter. Ik weet niet of ik opgelucht dan wel teleurgesteld ben.'

Althea wist niet of ze zich gevleid dan wel beledigd moest voelen. 'Wat bedoel je?'

'Tja.' Hij had het pakje gedroogd fruit in de hand en ging weer op zijn slaapbank zitten. Hij klopte op het plekje naast hem en zij nam erop plaats. 'Zie je wel!' riep hij triomfantelijk. 'We zijn alleen, zonder chaperon of chaperonne, achter een gesloten deur, en toch kom je onbevreesd naast me op mijn bed zitten. En toen ik zei dat Bresker een vrouw zwanger had gemaakt verbleekte je niet en verweet je me niet dat ik zulke dingen uitsprak, maar keek je peinzend.' Hij schudde verwonderd zijn hoofd. 'Je draagt je haren bovendeks heel verstandig. Ik heb gezien hoe je je handen afveegt aan de voorkant van je hemd. Ik heb je blootsvoets en in strakke broeken gezien toen je nog de scheepsjongen uithing. Maar tegelijk kan ik me nog heel goed een erg vrouwelijk meisje in mijn armen herinneren, geurend naar viooltjes, en dansend zo sierlijk als een... zo sierlijk als wanneer je in het want naar boven klautert. Hoe doe je dat, Althea?' Hij leunde achteruit tegen het schot, maar de manier waarop hij haar aankeek leek hem juist dichterbij te brengen. 'Hoe komt het dat jij je in beide werelden zo gemakkelijk kunt bewegen? Waar hoor je eigenlijk thuis?'

Waarom moet dat het ene óf het andere zijn?' kaatste ze terug. 'Jij bent tegelijk een competente zeeman en de zoon van een Beijerstadse vaarder. Waarom zou ik niet ook beide vaardigheden kunnen bezitten?'

Hij wierp zijn hoofd naar achter en lachte. 'Kijk eens aan! Ook dat is niet een antwoord zoals je dat van een vaardersdochter zou verwachten. Niet eentje van onze generatie, tenminste. Een typisch vaardersmeisje zou vissen naar meer complimentjes over haar dansen, en niet beginnen te beweren dat ze een geweldige zeeman is. Je doet me denken aan de verhalen die Ophelia vertelt. Volgens haar was er een tijd waarin de vrouwen zij aan zij met de mannen werkten, in alle vakken en beroepen, en hen niet zelden overtroffen.'

'Iedereen die de geschiedenis van Beijerstad een beetje kent weet dat onze voorouders bij hun aankomst op de Gedoemde Kust stuk voor stuk hebben moeten zwoegen om in leven te blijven, mannen én vrouwen. Dat weet jij even goed als ik.' Ze voelde een lichte ergernis. Dacht hij soms dat ze achterlijk was?

'Zeker,' gaf hij grif toe. 'Maar er zijn veel vrouwen in Beijerstad die dat niet meer willen toegeven.'

'Omdat het niet meer in de mode is. Omdat hun vaders of hun broers zich zouden schamen als ze dat deden.'

'Inderdaad. Maar door naar jou te kijken ben ik gaan begrijpen dat ze ongelijk hebben - niet alleen over de geschiedenis, maar ook in het heden. De laatste tijd hebben mijn ouders er bij me op aangedrongen een echtgenote te zoeken. Mijn ouders waren al op leeftijd toen ik werd geboren. Ze zouden graag kleinkinderen hebben voordat ze te oud zijn om daar nog van te genieten.'

Althea luisterde in een verbluft stilzwijgen. De plotselinge wending had haar volledig verrast. Was hij werkelijk van plan het gesprek déze kant op te sturen?

Wanneer ik in Beijerstad ben nodigt mijn moeder altijd vaardersdochters en hun moeders uit voor eindeloze theekransjes. Ik heb dat soort bijeenkomsten en bals gehoorzaam bijgewoond. Ik heb ook met een paar vrouwen gedanst.' Bij deze woorden glimlachte hij haar warm toe. 'Verschillende dames leken wel in mij geïnteresseerd te zijn. Toch zijn alle hofmakerijen waaraan ik ben begonnen op teleurstellingen uitgelopen. En steeds om dezelfde reden. Mijn vader bekijkt de vrouw die in aanmerking komt en vraagt me dan: "Zal zij in staat zijn voor zichzelf, de kinderen en het hele huishouden te zorgen als jij op zee bent?" En als ik die vrouwen dan opnieuw bekeek, met die vraag in mijn achterhoofd, dan konden ze nog zo mooi of geestig of charmant zijn, maar dan leken ze me nooit sterk genoeg.'

'Misschien heb je die vrouwen te weinig kans gegeven om zich tegenover jou te bewijzen,' opperde Althea.

Grag schudde spijtig zijn hoofd. 'Nee. Twee ervan heb ik het gewoon gevraagd. Ik wees erop dat ik op een dag de kapitein van het levende schip Ophelia zou zijn. En hoe zal het zijn, zo vroeg ik hun, mij te moeten delen met een schip? Een veeleisend en soms bezitterig schip, zei ik er eerlijkheidshalve bij. Ik bracht hun in herinnering dat ik soms maanden achter elkaar van huis zou zijn. En op zee kon zijn wanneer mijn kinderen werden geboren, of het dak begon te lekken, of het oogstseizoen aanbrak.' Hij haalde welsprekend zijn schouders op. 'Stuk voor stuk verzekerden ze me dat ik vast wel manieren zou vinden om vaker thuis te zijn, als ik maar eenmaal getrouwd was. En toen ik dat ontkende, wezen ze mijn aanzoek af. Genver nam de moeite aan boord te komen kijken. Ze opperde dat ze me op mijn reizen kon vergezellen, mits ik de kapiteinskajuit drie keer zo groot kon maken. Maar dan alleen zolang we nog geen kinderen hadden. Daarna zou ik ervoor moeten zorgen vaker thuis te zijn.'

'Heb je niemand het hof gemaakt die zelf uit een vaardersfamilie kwam? Een meisje dat kon begrijpen wat het schip voor jou betekende?'

'Ik heb er ooit met een gedanst,' zei hij zacht.

De stilte hield aan. Misschien verwachtte hij dat ze iets zou zeggen, maar Althea had geen idee wat. Grag stak zijn hand uit, heel langzaam, alsof hij bang was dat ze anders zou schrikken. Met een enkele vinger beroerde hij haar hand, die op de slaapbank rustte. Het was maar een lichte aanraking, maar ze bezorgde haar een rilling, en een opwelling van verdriet in haar hart. Ze mocht Grag en vond hem aantrekkelijk, maar dit was voor geen van hen beiden het juiste moment. Had zij het uitgelokt? Hoe moest ze dit aanpakken? Ging hij proberen haar te kussen? Zo ja, zou ze het hem dan toestaan? Ze vermoedde van wel.

Grag kwam niet dichterbij. Zijn stem werd steeds donkerder en zachter. Zijn blauwe ogen stonden vriendelijk en onbevangen. 'In jou zie ik een sterke vrouw. Een die met mij zou kunnen zeilen, maar die ook in staat is om op de wal alles te regelen wanneer ik van huis ben. Ik zie iemand die niet jaloers is op Ophelia.' Hij zweeg even en glimlachte verlegen. 'Eerlijk gezegd ben ik een beetje jaloers dat zij zo snel dol op jou is geworden. Ik kan me geen betere keus als echtgenote voorstellen dan jou, Althea.'

Hoewel ze die woorden had zien aankomen, deden ze haar toch nog versteld staan. 'Maar...' begon ze, maar hij stak een waarschuwende vinger op.

'Laat me uitpraten. Ik heb hier diep over nagedacht, en ik zie ook voordelen voor jou. Het is nauwelijks een geheim dat het de Vestrits de laatste tijd zakelijk niet voor de wind is gegaan. De Vivacia is nog niet afbetaald. Dat maakt jou een prooi van familieverplichtingen - een soort losgeld. Ook is het algemeen bekend dat de vaarders van de Wilde Rivier geen vrouwen nemen die al getrouwd zijn, of iemand beloofd hebben met hem te trouwen. Alleen al door mijn aanzoek in overweging te nemen kun je voorlopig buiten hun bereik blijven.' Hij nam haar zorgvuldig op terwijl hij dit zei. Wij zijn een rijke familie. Mijn bruidsgift aan je moeder zou aanzienlijk zijn, voldoende om haar te verzekeren van een rustige oude dag. Je hebt duidelijk gemaakt dat je er niet op vertrouwt dat Kyle daarvoor kan zorgen.'

Althea merkte dat het praten haar moeilijk viel. 'Ik weet niet wat ik moet zeggen. Wé hebben gepraat als vrienden, en jawel, we hebben een beetje geflirt, maar ik had geen idee dat je gevoelens zo sterk waren dat je me ten huwelijk zou vragen.'

Grag haalde lichtjes zijn schouders op. 'Ik ben een voorzichtig type, Althea. Niet iemand die zich door zijn gevoelens op sleeptouw laat nemen. In deze fase van onze relatie moeten we ons volgens mij eerder met planning dan met passie bezighouden. We zouden eerlijk met elkaar moeten praten om na te gaan of we dezelfde ambities en doelen hebben.' Opnieuw nam hij haar aandachtig op, en alsof hij zijn eigen woorden wilde verzachten streek hij weer met een vinger over haar hand. 'Denk niet dat ik me niet tot je aangetrokken voel. Je weet natuurlijk dat dat wél het geval is. Maar ik ben nu eenmaal niet het soort man dat zijn hart naar plekken stuurt waar zijn verstand nog niet is geweest.'

Hij was zo serieus! Althea probeerde het met een glimlach. 'En ik was nog wel bang dat je me zou gaan kussen.'

Hij beantwoordde haar glimlach, maar schudde zijn hoofd. 'Ik ben geen impulsieve knaap, noch een brutale zeebonk. Ik zou geen vrouw kussen die me niet tevoren haar toestemming had gegeven om dat te doen. Bovendien heeft het geen zin om mezelf lekker te maken met iets waar ik nog geen aanspraak op heb.' Hij wendde zijn hoofd af toen hij de verbazing op haar gezicht zag. 'Ik hoop dat ik me niet te bot heb uitgedrukt. Ondanks het ruwe zeemansleven dat je hebt geleid, ben je voor mij nog steeds een dame en een vaardersdochter.'

Er was geen sprake van dat ze met hem ooit de gedachte zou delen die plotseling door haar hoofd was geflitst. Ze wist, met onwankelbare zekerheid, dat ze nooit zou begeren gekust te worden door een man die eerst toestemming had gevraagd. 'Permissie om aan boord te komen,' fluisterde een duivels stemmetje in haar geest, en ze moest haar best doen om niet te grijnzen. Misschien, bedacht ze opeens, had Bresker haar al geruïneerd, alleen nog niet qua sociale status, want in vergelijking tot Breskers onomwonden manier om uiting te geven aan zijn begeerte deed Grags ingetogen en beleefde hofmakerij bijna komisch aan. Ze mocht de man graag, werkelijk waar. Toch lieten zijn zorgvuldige en voorzichtige toenaderingspogingen haar koud. De situatie was van het ene moment op het andere onhoudbaar geworden. Maar het was alsof Sa wist dat Althea zich nooit zélf uit de nesten zou kunnen werken, want opeens kwam het lot tussenbeide.

'Alle hens aan dek!' brulde iemand. In de stem klonk een mengsel van verontwaardiging en angst. Althea aarzelde geen moment en schoot naar de deur. Grag volgde meteen, zelfs zonder de tijd te nemen om wat verband om zijn kaken te wikkelen. Alle hens betekende nu eenmaal alle hens.

De bemanning van de Ophelia had zich verzameld bij de boegreling. Iedereen stond daar naar beneden te kijken. Toen ze zich bij hen had gevoegd kon Althea haar ogen niet geloven: er lag een oorlogsgalei uit Kwarts, onder de vlag van de satraap, die de Ophelia van doorvaart afhield. Het verschil in formaat tussen de twee schepen zou lachwekkend zijn geweest, ware het niet dat het op de galei wemelde van de gewapende soldaten. De kleinere, lichtere galei die hen uitdaagde was aanzienlijk wendbaarder dan de kogge. Vaak waren zulke oorlogsboten ook snéller dan zeilschepen. In dit lichte avondbriesje kon de Ophelia deze galei dus noch ontwijken, noch achter zich laten. De galei had gebruik gemaakt van de wind om zich dicht naar de loefzijde van de koopvaarder te laten blazen.

Het boegbeeld van het levende schip staarde zwijgend en geschokt naar de met de beeltenis van een paard versierde boeg van de Kwartsers. Ophelia had haar armen op een koppige manier over elkaar geslagen. Althea zocht de horizon af. Zo te zien opereerde deze galei in zijn eentje.

'Wat heeft dit te betekenen?' riep kapitein Tenira naar beneden. Waarom versperren jullie ons de weg?'

'Laat een lijn zakken. In de naam van jullie satraap, we komen aan boord!' riep een gebaarde man die op de voorsteven van de galei stond. Zijn blonde haar was in een lange staart gebonden die op zijn rug hing, en de voorkant van zijn vest was versierd met oorlogstrofeeën: met hoofdharen aan elkaar gebonden vingerbotjes. De gaten in zijn ontblote gebit deden hem er dreigend uitzien.

'Op welke gronden?' vroeg Althea hardop, maar kapitein Tenira maakte zich niet druk om dergelijke finesses.

'Nee. Geen sprake van. Jullie hebben geen zeggenschap over ons. Maak plaats!' De kapitein keek zelfverzekerd naar de galei in de diepte. Zijn stem had effen en krachtig geklonken.

'In de naam van de satraap! Laat een lijn zakken en laat ons aan boord.' De Kwartser glimlachte vilein, meer met zijn tanden dan met de rest van zijn gezicht. 'Dwing ons niet u met geweld te enteren.'

'Probeer dat maar eens,' stelde kapitein Tenira grimmig voor.

De kapitein van de galei nam een rol papieren over van zijn stuurman en wuifde daarmee naar Tenira. Er zat een rood lint omheen, waaraan een zwaar zegel van geribbeld metaal hing. 'We hebben wel zeggenschap! Deze documenten bewijzen het. Als u een eerlijk schip bent, hebt u niets te vrezen. De satraap heeft een verbond gesloten met Kwarts om de piraterij in de Binnenpassage te bestrijden. We zijn door hem gemachtigd om elk verdacht schip aan te houden en het te onderzoeken op gestolen goederen en andere tekenen van zeeroverij.' Terwijl de kapitein sprak waren verschillende van zijn mannen naar voren gestapt. Ze hadden touwen met enterhaken in hun handen.

'Ik ben een eerlijke vaarder uit Beijerstad. U hebt geen reden om mij aan te houden, en evenmin zal ik toestemmen in een doorzoeking. Opzij!'

Meteen nadat kapitein Tenira was uitgesproken werden drie haken naar de Ophelia geworpen. De eerste haalde de reling niet, omdat het schip licht slagzij maakte. De tweede bereikte weliswaar het dek, maar werd opgepakt en teruggegooid door de bemanning voordat hij zich in het hout had kunnen boren.

Ophelia zelf ving nummer drie. Ze plukte hem in een razendsnelle beweging uit de lucht door het touw vlak onder de enterhaak vast te grijpen en er een ruk aan te geven. De man die de haak had gegooid werd naar boven getrokken en even later met het touw en de haak in zee gesmeten. Ophelia keek minachtend en plantte haar handen op de plek waar een vrouw haar heupen zou hebben gehad. 'Probeer dat niet nog eens!' waarschuwde ze de mannen op de galei kwaad. 'En scheer je weg of ik vaar dwars over jullie heen!'

Vanaf de galei klonken kreten van verbazing en angst. Hoewel de meesten ooit hadden gehoord van de levende schepen van de vaarders van Beijerstad, hadden maar weinig zeelieden uit Kwarts er ooit een in het echt gezien, laat staan een tot woede geprikkeld exemplaar. Zulke schepen kwamen zelden in de havens van Kwarts, omdat hun kapiteins vooral handel dreven met het zuiden.

Ondertussen werd er vanaf de galei een touw geworpen naar de onfortuinlijke matroos die in het water lag te spartelen.

Aan boord van de Ophelia riep kapitein Tenira zijn boegbeeld toe: 'Ophelia, laat mij dit afhandelen!' Op het dek van de galei schreeuwde de kapitein dat de bemanning vuurpotten in gereedheid moest brengen.

Ophelia besteedde geen aandacht aan haar kapitein. Bij het horen van dat woord, vuurpotten, had ze eerst geschokt haar adem ingehouden, en daarna, toen ze zag dat er rokende potten met teer aan dek werden gebracht, woordeloos haar woede uitgekreten. Het was duidelijk dat ze alleen maar zo snel konden verschijnen omdat de kapitein van de galei ze vanaf het begin achter de hand had gehouden.

'In Sa's naam, nee!' schreeuwde Althea toen ze zag dat de potten werden klaargezet om gelanceerd te worden. Pijlen werden met hun punt in de kleine, plompe potten gedompeld. Er hingen repen verscheurd linnen aan. Deze zouden worden aangestoken voordat de pijlen werden afgeschoten. Daarna zouden de potten zelf worden gelanceerd, en waar zij doel troffen en uiteenspatten, met hun mengsel van vet en teer, zou vuur oplaaien. De Ophelia zou ze niet allemaal kunnen ontwijken, en net als elk ander levend schip was ze kwetsbaar voor vuur. Althea vreesde niet alleen voor haar tuigage en haar dek, maar ook voor Ophelia zelf. Het enige levende schip dat ooit was gestorven was omgekomen in een brand.

De Ophelia was een koggeschip voor de handel, en was niet gebouwd voor gevechten van welke aard dan ook. Piraten vielen levende schepen maar zelden aan. Het was bekend dat een levend schip gewoonlijk veel sneller en wendbaarder was dan gewone schepen van hetzelfde type. Althea betwijfelde of iemand de Ophelia al eens eerder de weg had versperd, laat staan toegang aan boord had geëist. Ze had geen wapens aan boord, en de bemanning had geen ervaring met het aanpakken van dit soort dreigementen.

Toen Tenira de orders begon te roepen die het schip naar een kant zouden doen wegdraaien, haastten zijn mannen zich om hem te gehoorzamen. 'Het zal niet genoeg zijn,' zei Althea op gedempte toon tegen Grag, die naast haar stond. 'Ze zullen ons in brand steken.'

'Haal olie uit het ruim! We zullen ze zelf met vuurpotten bestoken!' commandeerde Grag kwaad.

'En hijs bluswater op!' riep Althea. 'Grag, haal een paaltje of een roeispaan of zoiets! Geef Ophelia iets om mee van zich af te slaan! Kijk, ze verzet zich!'

Terwijl het op haar dekken een drukke warboel werd, nam Ophelia de zaken opnieuw in eigen handen. Ondanks de man aan het stuurwiel boog ze zich naar de galei toe, niet ervandaan. Ze strekte haar beide armen uit, en terwijl de vuurpotten werden klaargezet en de bogen gespannen, sloeg ze met haar armen wild om zich heen, als een hysterisch schoolmeisje, en braakte ze verwensingen uit: 'Vieze Kwartse varkens! Ons aanhouden op onze eigen zee? Liegende hoe-renzonen! Jullie zijn zélf verdomde piraten, slavenhoudend uitschot dat jullie zijn!' Een van haar maaiende klappen trof doel. Haar grote houten hand trof het beschilderde paard dat de galei als boegbeeld diende. Meteen sloten haar vingers zich eromheen en rukte ze er uit alle macht aan, een woeste beweging die de dekken van beide schepen hevig deed schokken en waarmee ze de voorsteven van de galei diep het water in drukte. Zeelieden op beide schepen verloren vloekend hun evenwicht, maar vooral die op de kleinere, lichtere galei, en toen Ophelia de paardenkop opeens losliet, waardoor het schip zich steigerend oprichtte, bijna als een echt paard, vlogen een paar pijlen alle kanten op, evenals enkele vuurpotten die juist op dat moment werden gelanceerd. Een ervan viel kletterend in stukken op het dek van de galei zelf en stichtte daar brand. Twee andere vlogen over Ophelia's dekken heen en plonsden in het water aan de andere kant, in stoomwolken en zwarte rook.

Een andere vuurpot raakte haar vol op de boeg aan stuurboordzijde. Zonder aarzeling begon Ophelia naar de brandende teer te meppen. Toen ze haar handen terugtrok vlamde de teer op de romp echter meteen weer op, en ze begon te schreeuwen toen ook haar vingers opeens in vuur en vlam stonden.

'Blus die vlammen!' riep Althea haar toe terwijl leden van de bemanning water naar beneden gooiden om het vuur op de boeg zelf te doven. Ophelia was echter te zeer in paniek om de raad op te volgen. In plaats van haar brandende handen even in het water te steken boog Ophelia zich diep naar voren en greep ze er de galei mee vast. Ze negeerde wat haar roerganger haar probeerde te laten doen, schudde het scheepje door elkaar alsof het speelgoed was en duwde het toen walgend van zich af. Daarbij bleef het grootste deel van de brandende smurrie op haar handen aan de galei plakken.

Nadat ze het andere schip had losgelaten balde Ophelia haar kolossale handen tot vuisten en hield ze zo, met op elkaar gebeten tanden, net zo lang tot de laatste vlammen die haar hadden geschroeid waren gedoofd. Pas toen luisterde ze eindelijk weer naar het roer en de zeilen, en pakte ze als een beledigde dame haar rokken bij elkaar en beende ze hooghartig de kamer uit. Ze wendde zich af van die onuitstaanbare galei en nam er met opgeheven hoofd afstand van -resoluut en snel.

De galei was in moeilijkheden. Er laaiden vlammen op, en dat ging gepaard met zwarte rookwolken en kreten van geschrokken mannen die zich ineens op een brandend schip bleken te bevinden. Enkele manschappen hadden nog de energie en het lef om de Ophelia dreigementen na te schreeuwen, maar het geknetter van de vlammen veranderde die vloeken in onverstaanbaar gebrabbel. De Ophelia zeilde voort.

HOOFDSTUK 6

Satraap Cosgo

~

'Ik verveel me en ik heb hoofdpijn. Bezorg me afleiding van die pijn. Amuseer me.' De stem kwam vanaf de divan achter haar.

Serilla legde niet eens haar pen neer. ''Magnadon satraap, dat is niet mijn functie,' legde ze rustig uit. 'U hebt me geroepen om u te adviseren over de kwestie Beijerstad.' Ze wees naar de boeken en rollen op de tafel. 'En zoals u ziet heb ik me daarop voorbereid.'

'Wel, je kunt niet verwachten dat ik aandacht heb voor jouw advies zolang mijn hoofd bonkt. Ik kan amper uit mijn ogen kijken van de pijn!'

Serilla schoof de tekst die ze aan het lezen was terzijde en richtte haar aandacht op de jongeman die met zijn gezicht naar beneden op de divan lag uitgestrekt. De satraap verdronk bijna in de massa zijden kussens. Ze probeerde haar ergernis uit haar stem te weren. 'Ik kan niet beloven dat mijn advies u zal amuseren, maar als u bij me aan tafel wilt komen zitten, kan ik u voorlichten over de feiten achter uw geschil met de Beijerstadse vaarders.'

De satraap kreunde. 'Serilla, je geniet ervan wanneer je mij koppijn kunt bezorgen. Als je niet meer medeleven kunt tonen, ga dan weg en stuur Veri. Of mijn nieuwe concubine, die van het eiland Jade. Hoe heet ze ook alweer? Deed me denken aan een heg. Meg. Stuur Meg naar me toe.'

'Ik zal u graag gehoorzamen, magnadon Cosgo.' Ze nam niet de moeite haar gepikeerdheid te verbergen en schoof achteruit.

Hij rolde zich half om op zijn kussens en stak een bleke hand haar kant op. 'Nee, ik ben van mening veranderd. Ik weet dat ik je verstandige woorden over Beijerstad moet aanhoren. Al mijn adviseurs zeggen dat de situatie kritiek is, maar hoe kan ik nadenken als ik zo veel pijn heb? Alsjeblieft, masseer mijn hoofd, Serilla, al is het maar even.'

Serilla stond op en bracht haar gezicht doelbewust in een welwillende plooi. Ze herinnerde zichzelf aan het feit dat de affaire Beijerstad opgelost diende te worden. Dat kon haar persoonlijk misschien zelfs voordeel opleveren. 'Magnadon Cosgo, ik wilde natuurlijk niet tegendraads zijn. Hebt u echt hoofdpijn? Laat me die dan wegmasseren. Daarna zullen we over Beijerstad spreken. U merkte terecht op dat die kwestie kritiek is. En naar mijn mening is het huidige standpunt van de satraap onhoudbaar.' Ze liep de kamer door en trok een aantal kussens van de divan af. Ze ging zitten en Cosgo legde meteen zijn hoofd op haar schoot. Hij sloot zijn ogen en wreef met zijn wang over haar dij als een lam dat snuffelt naar melk. Serilla beet op haar tanden.

'Het is een vloek - die hoofdpijn, die opspelende darmen, die winderigheid. Een of andere heks heeft me vervloekt. Waarom zou ik anders altijd die pijn moeten lijden?' Hij kreunde zacht en legde een hand op haar dij.

Zij bracht haar vingers naar de basis van zijn schedel en begon zijn spanningspunten met de topjes te masseren. Er bleek inderdaad sprake te zijn van wat pijn. 'Misschien zou frisse lucht u goed doen. Lichaamsbeweging is altijd heel goed tegen darmproblemen. Het is nu prachtig in de tuinen aan de zuidkant van de tempel. Als we naar de tijmstruiken lopen zou de geur daarvan uw pijn verminderen.'

'Het zou gemakkelijker zijn een bediende wat takken hierheen te laten brengen. Ik heb het niet op fel zonlicht, zoals dat van vandaag. Het doet pijn aan mijn ogen. En hoe kun je zelfs maar praten over lopen nu ik barst van de pijn?' Als verstrooid tilde hij de zoom van haar rok op en begon hij met zijn vingers de gladde huid eronder te exploreren. 'En de laatste keer dat ik op het terrein van de tempel was ben ik over een scheve tegel gestruikeld. Ik viel op mijn knieën alsof ik een slaaf was. Mijn handen werden vies. Je weet hoe ik viezigheid haat.' Het klonk kregelig.

Ze plaatste haar handen op de spieren tussen zijn nek en schouders en begon ze krachtig te kneden, wat hem grimassen van ongenoegen bezorgde. 'Je was vergiftigd, magnadon,' bracht ze hem in herinnering. 'Dat was de reden waarom je viel. Die viezigheid op je handen was je eigen braaksel.'

Hij draaide zijn hoofd naar haar toe en staarde haar aan. 'En daardoor was het zeker allemaal mijn eigen schuld?' vroeg hij sarcastisch. 'Ik dacht dat de hele zin van tegels leggen nu juist is dat je er overheen kunt lopen zónder te struikelen! Ik heb bij die val mijn maag bezeerd. Geen wonder dat ik mijn voedsel niet kon binnenhouden. Drie helers waren dat met me eens. Maar mijn hooggeleerde concubine weet het natuurlijk veel beter dan de magnadon satraap Cosgo of zijn helers.'

Ze ging abrupt staan, zonder acht te slaan op zijn ongemak. Ze pakte de pols van zijn tastende hand en drukte hem walgend tegen zijn eigen kruis aan. 'Ik ga. Ik ben een Concubine van het Hart. Niets schrijft me voor dat ik me wulpsheden van u moet laten welgevallen.'

Cosgo ging rechtop zitten. Hij klemde zijn handen om zijn knieën. 'Je vergeet jezelf! Niemand loopt zomaar weg bij de magnadon satraap Cosgo. Kom terug. Ik zeg wel wanneer je mag vertrekken.'

Serilla richtte zich in haar volle lengte op. Ze was zeker een hoofd groter dan deze bleke, genotzuchtige jongeman. Ze nam hem van top tot teen op. Haar groene ogen bliksemden. 'Nee, jij vergeet jezelf, Cosgo! Je bent niet een van die zogenaamde edelen uit Kwarts, met een harem vol hoeren die zich verdringen om je maar te mogen knuffelen en likken! Jij bent de satraap van Jamaillia, en ik ben een Concubine van je Hart, en niet een of ander geparfumeerd en opgedirkt lustmeisje. Jij zegt wanneer ik weg mag, dat is waar, maar ik mag vertrekken wanneer ik je gedrag walgelijk vind.' Ze zei het over haar schouder, want ze liep al naar de deur. 'Laat me maar roepen wanneer je wilt vernemen welke problemen je allemaal van Beijerstad hebt te verwachten. Dat is het terrein van mijn expertise. Laat iemand anders zich maar met je kruis bezighouden.'

'Serilla!' protesteerde hij heftig. 'Je kunt me niet met die pijn laten zitten! Je weet heel goed dat het alleen door die pijn komt dat ik mezelf vergeet. Dat mag je me niet verwijten.'

Ze bleef bij de deur staan en keek hem met gefronst voorhoofd aan. 'Na-tuurlijk mag ik dat. En ik doe het ook. Je vader had op oudere leeftijd vreselijke pijn in zijn gewrichten, maar hij heeft me nooit onhoffelijk behandeld. Ook heeft hij me nimmer zo onbeschoft betast.'

'Mijn vader, mijn vader,' jammerde Cosgo, 'dat is alles wat ik je steeds hoor zeggen. Dat ik niet zo goed ben als hij was. Het maakt me misselijk als ik eraan denk dat die verschrompelde oude man je heeft betast. Hoe hebben jouw ouders een zo jong meisje aan een zo oude vent kunnen geven? Het is walgelijk.'

Ze deed een aantal stappen naar hem toe, met haar vuisten gebald. 'Je bent zélf walgelijk, met je zieke fantasie! Mijn ouders hebben me niet aan jouw vader "gegeven". Ik ben geheel uit eigen beweging naar Jamaillia gekomen om hier mijn studie voort te zetten. Jouw vader was onder de indruk van mijn kennis toen hij me in de Bibliotheek van de Noordelijke Landen een verhaal hoorde afsteken tegenover mijn meester. Hij heeft me toen uitgenodigd om Concubine van zijn Hart te worden, om hem over die landen van advies te dienen. Ik heb er goed over nagedacht, drie dagen lang, voordat ik toestemde en zijn ring aanvaardde. Ik heb de belofte afgelegd aan de zijde van de satraap te blijven en hem te adviseren. Dat had niets te maken met zijn bed. Hij was een hoogstaande man. Hij maakte het mogelijk dat ik bleef studeren en hij luisterde altijd goed naar mijn raad. Wanneer we van mening verschilden, verschool hij zich nooit achter hoofdpijn of zoiets.' Bijna fluisterend besloot ze: 'Ik rouw nog steeds om hem.'

Ze draaide zich om, liep naar de deur, trok hem open en stapte de kamer uit. Buiten deden twee bewakers met granieten koppen alsof ze het twistgesprek niet hadden gehoord. Ze liep tussen de twee door de gang in, maar ze had pas een tiental stappen gezet toen ze hoorde dat achter haar de deur werd geopend. 'Serilla! Kom terug!'

Ze negeerde het bitse commando.

'Alsjeblieft!' De stem van de satraap sloeg over.

Ze bleef lopen. Haar sandalen bewogen zich fluisterend over de marmeren vloer.

'Satraap Cosgo verzoekt concubine Serilla vriendelijk om naar zijn kamer terug te keren en hem te adviseren over de affaire Beijerstad.' De woorden werden haar door de gang nagebruld. Ze bleef staan en draaide zich langzaam om. De uitdrukking op haar gezicht was op een neutrale manier beleefd. Het behoorde tot haar gelofte. Ze kon hem haar gezelschap niet weigeren wanneer hij haar advies vroeg op het terrein van haar expertise. Dat was het enige wat zij had gezworen hem te zullen geven: haar weloverwogen adviezen.

'Het zal mij een eer zijn, magnadon.' Ze keerde terug op haar schreden. Hij stond in de deuropening geleund. Zijn altijd bleke wangen vertoonden een blos. Zijn verwarde haar hing half over zijn bloeddoorlopen ogen. Ze bewonderde de wachters, die geen spier van hun gezicht vertrokken. Ze stapte de kamer binnen en knipperde niet eens met haar ogen toen hij de deur achter haar dicht knalde. In plaats daarvan liep ze naar het venster en trok de zware gordijnen open. Namiddagzonlicht stroomde de kamer binnen. Ze liep naar de tafel, ging zitten, boog zich voorover en blies de lamp uit, die ze tot dan toe had gebruikt. Er was licht genoeg wanneer de gordijnen open waren. Cosgo nam met tegenzin naast haar plaats. Ze had met opzet haar elleboog naar buiten gestoken om hem op afstand te houden. Hij ging zo dicht mogelijk naast haar zitten, echter nét zonder haar aan te raken. Zijn blik stond verwijtend.

Ze wees naar de documenten die op de tafel lagen. 'Dit is een kopie van het originele charter van Beijerstad. En dit is de lijst van klachten die ze ons hebben voorgelegd. Hier ligt een stapeltje kopieën van de landuitgiften die u de laatste jaren in de omgeving van Beijerstad hebt gedaan.' Ze wendde haar gezicht naar hem toe. 'Wat betreft hun eerste punt: ik vind zeer beslist dat we inbreuk hebben gemaakt op het charter. Al die nieuwe landuitgiften zijn regelrecht in strijd met de oude overeenkomst. U had niet de bevoegdheid om daar land uit te delen zonder eerst de vaarders te consulteren. Zo was het nadrukkelijk bepaald in het charter.'

Hij keek kwaad, maar zei niets. Ze verplaatste haar vingertop over het perkament. 'Ze protesteren ook tegen de nieuwe belastingen die worden geheven, en de verhoging van de oude. Deze maatregelen kunnen we rechtvaardigen, denk ik, al zullen we de percentages misschien moeten matigen.' Ze keek naar de rest van de lijst van grieven van de vaarders. 'Ze klagen ook dat de nieuwe vaarders aan slavenhandel doen en slaven inzetten op hun landerijen. En tenslotte is er een klacht over de financiering van patrouilleschepen uit Kwarts en het stationeren van die schepen in de haven van Beijerstad. Wat dat betreft kunnen we in onderhandelingen tot compromissen komen, denk ik.'

'Compromissen!' mompelde Cosgo vol afkeer. 'Ben ik niet de satraap? Waarom moet ik compromissen sluiten?'

Ze steunde haar kin op haar hand en tuurde peinzend naar buiten. 'Omdat u het woord van een voorvader hebt gebroken. De Beijerstadse vaarders zijn in veel opzichten provinciaals. En conservatief. Ze houden vast aan de oude tradities. En ze houden zich aan op schrift gestelde contracten. Het gegeven woord van een man sterft niet met zijn dood: het is de verantwoordelijkheid van zijn nakomelingen om het gestand te doen. Ze verwachten van anderen hetzelfde. De delegatie was bij haar aankomst buitengewoon kwaad. Ze hadden een lange reis achter de rug, waarin ze elkaar hadden kunnen ophitsen. Ze hebben eikaars opvattingen versterkt tot iedereen ervan overtuigd was dat de situatie echt onhoudbaar was geworden. En natuurlijk waren tóch al juist de verontwaardigdste figuren aan de lange reis begonnen. Ze stelden zich bepaald vijandig op. Ze zouden op sommige punten misschien toegeeflijker zijn geworden als u erin had toegestemd de delegatie persoonlijk te ontvangen.' Ze richtte haar blik weer op de satraap.

Hij keek grimmig en mokkend tegelijk. 'Ik was ziek die week. Ik had het al druk genoeg met die handelsmissie uit Kwarts. En je weet misschien nog dat ik ook bij de wijding van een stel priesters aanwezig heb moeten zijn.'

'U bent het grootste deel van die week laveloos geweest, wegens het uitproberen van nieuwe drugs die de Kwartsers voor u hadden meegebracht. U hebt me tot twee keer toe beloofd de delegatie uit Beijerstad te zullen ontvangen. Beide keren hebt u ze uren laten wachten, om tenslotte te laten meedelen dat u zich ongesteld voelde. U hebt mij daarmee in een zeer onaangename positie gebracht. Bij hun vertrek voelden ze zich geminacht en genegeerd. Ze waren sterker dan ooit overtuigd van hun gelijk.' Ze zei er niet bij dat zij het met hen eens was. Het was haar taak hem de feiten mee te delen, niet haar gevoelens. Dat was althans haar huidige taak. Als haar plannen slaagden, zou dat spoedig iets anders komen te liggen.

'Stijfkoppige nakomelingen van verschoppelingen en boeven,' smaalde hij. 'Ik zou moeten doen wat mijn vriend, hertog Yadfin, me adviseerde: hem in Beijerstad benoemen als mijn officiële gouverneur, en hun onnozele, twistende colleges opheffen. Oude vaarders, nieuwe vaarders... wie kan er nog wijs uit? Een beetje Kwartse discipline zou dat uitschot geen kwaad doen!'

Serilla kon het niet helpen: ze staarde hem met open mond aan. Hij wreef verstrooid over zijn neus.

'Dat kunt u niet menen,' wist ze tenslotte uit te brengen. Ze was zelfs bereid voor zijn smakeloze grap enige geamuseerdheid te veinzen. Een edelman uit Kwarts de baas maken in Beijerstad?

'Waarom niet? Kwarts is een goede bondgenoot. De gemene Beijerstadse laster over Kwarts is gebleken zonder grond te zijn. Beijerstad ligt dichter bij Kwarts dan bij Jamaillia. Een gouverneur uit Kwarts zou het volk daar dus beter onder de duim kunnen houden. Zo lang ik mijn aandeel in de opbrengsten en belastingen ontvang kan het toch geen kwaad om -'

'Heel Beijerstad zou tegen u in opstand komen. Er is zelfs al sprake geweest van een dergelijke rebellie. Ze zouden liever totaal breken met Jamaillia en kiezen voor zelfbestuur dan dat ze overheersing door Kwarts zouden tolereren.'

'Breken met Jamaillia? Ze zijn niets zonder ons. Beijerstad is niets anders dan een achterlijke havenstad, een grensnederzetting zonder toekomst, als de handel met mijn stad zou wegvallen. Dat durven ze niet te riskeren!'

'Ik vrees dat u het temperament van de mensen daar ernstig hebt onderschat. Al te lang hebt u hen simpelweg aan hun lot overgelaten. Nu beginnen ze zich af te vragen waarom ze zich blauw betalen aan belasting voor hulp en bescherming die ze al vijf jaar niet hebben ontvangen.'

'Aha, ik snap het. Sinds mijn vader gestorven is, bedoel je. Je schuift mij het ongenoegen van dat uitschot in de schoenen, is het niet?'

'Nee. Niet helemaal.' Ze hield haar stem effen. 'Voor uw vader stierf was zijn geest op drift geraakt. Hij had minder oog voor details dan toen hij jonger was. Ook hij was al begonnen Beijerstad te verwaarlozen. U hebt dat verval simpelweg laten voortgaan.'

'Des te meer reden om daar een gouverneur neer te zetten. Zie je wel? Je eigen logica bewijst dat mijn idee prima was.' Hij leunde achterover en wuifde zich tevreden koelte toe met een waaier.

Ze zweeg tot ze kon spreken zonder in krijsen uit te barsten. 'Het was niet uw idee, magnadon. Het was een ideetje van hertog Yadfin, om u te belazeren, toen u weer eens breed grijnzend zijn genotskruiden lag te roken. Wettelijk kunt u niet eens een gouverneur voor Beijerstad benoemen, laat staan iemand uit Kwarts. Daar biedt het charter van Beijerstad geen enkele ruimte voor.'

'Schaf dat stomme charter dan af!' brulde hij haar toe. 'Waarom zou ik hun iets verschuldigd zijn? Zij zijn naar de Gedoemde Kust gevlucht - ballingen, misdadigers, rebelse jonge edelen. Ze hebben daar jarenlang kunnen doen wat ze wilden, en alle voordelen van het Jamailliaanse burgerschap kunnen genieten zonder mee te doen aan het torsen van de lasten —'

'Ze betalen u vijftig procent van hun opbrengsten, magnadon. Dat is een hoger percentage dan enige andere klasse van de burgerij betaalt. Ze beweren, en op goede gronden, dat ze weinig voordelen zien, en dat ze zelf de verbeteringen van hun haven hebben moeten betalen, en dat het probleem van de piraterij in de Binnenpassage groter is dan ooit sinds -'

'Maar ze verzetten zich tegen mijn inspanningen om de piraten te bestrijden! Hoe kan ik hen beschermen als ze mijn patrouilleschepen niet in hun haven willen toelaten?'

Ze bladerde snel door de documenten. 'Hier. Ze stellen voor dat u geen huurlingen uit Kwarts inzet, maar dat ze die belastingheffing mogen houden om er eigen schepen mee te financieren. Ze zeggen dat zij het getij en de wateren beter kennen en dat zij effectiever kunnen patrouilleren. Volgens hun berekeningen kan het op die manier goedkoper.'

'Maar zouden ze het goed doen?' vroeg Cosgo.

Serilla zuchtte. 'Het is in hun eigen belang om het goed te doen.' Ze bladerde door de dikke vellen perkament. 'Ik denk dat het een van de voorstellen is waar u gemakkelijk mee had kunnen instemmen, wat u veel goodwill en steun voor andere dingen zou hebben opgeleverd.'

'Nou, vooruit dan maar.' Hij schoof de papieren walgend van zich af. 'Ik zal hen ontvangen en op dit punt toestemmen. Maar ze moeten -'

'Magnadon Cosgo, daar is het te laat voor,' wees ze hem ongeduldig terecht. 'De delegatie is al weken geleden vertrokken. Terug naar Beijerstad.'

'Waar maken we ons hier dan nog druk om?' vroeg hij, en hij stond op. 'Kom, vergezel me naar de stoombaden. Daar kan ik verlichting vinden voor mijn hoofdpijn.'

Serilla verroerde zich niet. 'U hebt beloofd dat u hun klachten zou bestuderen en dat u ze stuk voor stuk zou beantwoorden. En dat u hun spoedig uw beslissing zou laten weten.' Ze woog even haar kansen af en besloot toen alles te riskeren. 'Ik zou uw beslissingen graag op schrift stellen en dan scheep gaan naar Beijerstad. Hoe eerder ik daar met uw berichten arriveer, des te eerder is de crisis opgelost.' Ze verschoof de documenten weer en legde ze met dwangmatige preciesheid op stapeltjes. 'Ik heb een volmacht opgesteld die me autoriseert namens u te onderhandelen. Als u dat wilt, hoeft u die alleen maar te ondertekenen. Ik zou morgen kunnen vertrekken en u zou niet meer worden lastig gevallen met deze problemen.' Ze deed haar uiterste best om haar stem niet hoopvol te laten klinken.

Hij boog zich naar voren en keek naar het papier dat ze op haar vlakke hand had liggen. Haar hart begon sneller te kloppen. Ze zou hem graag pen en inkt hebben aangereikt, maar weerstond de verleiding. Dat zou het er té dik bovenop leggen.

'Daar staat dat ik je toestemming geef om namens mij alle beslissingen te nemen die de controverse over het charter van Beijerstad betreffen.' Hij liet het zeer verontwaardigd klinken. 'Dat soort macht heb ik nog nooit aan iemand gegeven!'

Haar optimisme vervloog in rook. Het zou niet zo gemakkelijk gaan als ze had gehoopt, maar ze wilde het nog niet opgeven. 'Het is waar dat u in het verleden niemand zulke bevoegdheden hebt gegeven, maar nog pas enkele momenten geleden sprak u zelf over het benoemen van een gouverneur, nota bene uit Kwarts. Aan hem zou u heel wat meer macht hebben gedelegeerd! Dit is immers slechts een tijdelijke maatregel.' Ze haalde diep adem en probeerde toen bezorgdheid in haar stem te laten klinken. 'Er was een tijd waarin uw gezondheid robuuster was. Ik weet hoe dit soort onderhandelingen u bezwaart. Het lijkt me erg onverstandig om de gehele satrapie te laten lijden onder risico's voor uw gezondheid. Beijerstad is mijn terrein van expertise. Ik zal u in dit opzicht met veel genoegen van dienst zijn. Ik voel het als mijn plicht.'

'Je plicht? Dat vraag ik me af. Niet veeleer als je kans?'

Hij was altijd sluwer geweest dan hij eruitzag. Ze probeerde te doen alsof ze verbijsterd was door die suggestie. 'Magnadon, ik heb mijn plichten tegenover de satrapie altijd beschouwd als mijn grootste kans in het leven. Wel... u ziet dat ik onder de tekst flink wat ruimte heb gelaten voor eventuele restricties. Zo lijkt me bijvoorbeeld een tijdslimiet wel aan te raden.' Ze haalde haar schouders op. 'Ik zag dit alleen maar als de snelste en simpelste manier om de kwestie op te lossen.'

'Jij zou naar Beijerstad gaan? In je eentje? De Concubines van het Hart verlaten het paleisterrein niet. Nooit.'

De vrijheid verdween verder uit het vizier, maar daarvan liet ze op haar gezicht niets blijken. 'Zoals ik al zei, zocht ik gewoon de snelste, eenvoudigste weg om dit probleem op te lossen zonder uw gezondheid te belasten. Ik ken de volledige geschiedenis en achtergrond van de situatie. Ik had me voorgesteld dat u me over uw wensen zou informeren en dat ik ze op mijn beurt zou overbrengen aan de vaarders in Beijerstad. Door hen met een bezoek van een van uw Concubines van het Hart te vereren overtuigt u de vaarders zowel van uw oprechtheid als van uw achting. Mij zou het de gelegenheid geven nu eens met eigen ogen de stad te zien die jarenlang het middelpunt van mijn studies is geweest.' Het fameuze Beijerstad, grensstad vol magie en kansen. De enige nederzetting die op de Gedoemde Kust had weten te overleven, en die er zelfs tot welvaart was gekomen. Hoe verlangde ze ernaar die stad eindelijk te zien! Ze zei niets over de vaarders van de Wilde Rivier en hun legendarische stad aan de bovenloop van de Wilde Regenrivier. Hun bestaan was hoogst onzeker, en de suggestie van een schat waarvan hij nu niet eens een vermoeden had zou alleen maar zijn hebzucht opwekken. Ze probeerde haar gedachten nog eens goed op een rij te zetten. 'Voordat uw vader stierf heeft hij me beloofd dat ik die stad op een dag met mijn eigen ogen zou zien. Dit is voor u dus tevens een gelegenheid om die belofte te houden.' Ze had ze nog maar nauwelijks uitgesproken, of ze besefte al dat die woorden een vergissing waren geweest.

'Zei hij dat hij jou naar Beijerstad zou laten gaan? Bespottelijk! Waarom zou hij zoiets beloven?' Zijn ogen vernauwden zich en straalden pure achterdocht uit. 'Of is dat wat jij hebt geëist in ruil voor je gunsten? Heeft mijn vader ooit met je geslapen?'

Toen hij haar die vraag een jaar geleden voor het eerst had durven stellen, was ze stil geweest van geschoktheid. Daarna had hij het nog zo vaak gedaan dat haar stilzwijgen nu alleen nog maar een reflex was. Het was de enige echte macht die ze over hem bezat. Hij wist het niet. Hij wist niet of zijn vader had mogen genieten wat ze hem steeds weigerde - en dat knaagde aan hem.

Ze herinnerde zich de eerste keer dat ze Cosgo had gezien. Hij was vijftien geweest, zij negentien. Ze was nog erg jong voor een Concubine van het Hart. Het was zelfs verwonderlijk dat een satraap op die leeftijd nog een nieuwe concubine nam. Toen ze aan Cosgo was voorgesteld als zijn vaders nieuwe adviseur, had de jonge man een paar keer heen en weer gekeken van zijn vader naar haar en weer terug. Zijn gezichtsuitdrukking had boekdelen gesproken. Zij had gebloosd en de satraap had zijn zoon een oorvijg gegeven wegens zijn onbeschaamde blik. De jonge Cosgo had daaruit afgeleid dat zijn vermoedens in de kern waar moesten zijn.

Nadat zijn vader was gestorven, had Cosgo al diens concubines weggestuurd. In strijd met alle tradities had hij dat bovendien gedaan zonder hun enig pensioen of andere voorziening mee te geven. De meesten waren vrouwen op leeftijd geweest. Alleen Serilla had hij gehouden. Ze zou toen zijn vertrokken, als ze dat had gekund, maar zo lang ze de ring van de satraap droeg was ze aan hem gebonden. En Cosgo was nu eenmaal de nieuwe satraap. Haar eed eiste dat ze bij hem bleef en hem adviseerde zo lang hij dat wenste. Adviezen waren echter het enige dat hij van haar kon verlangen. Vanaf het begin had hij duidelijk gemaakt dat hij méér wilde. Als zijn andere concubines had hij vrouwen gekozen die beter geschoold waren in het verschaffen van bedgeneugten dan in diplomatie. Geen van hen weigerde hem.

Traditioneel vormden de concubines van de satraap geen harem. Ze werden geacht geen andere loyaliteit dan die aan de satrapie te kennen. Ze behoorden daarom te zijn zoals Serilla: eerlijk, onverbloemd, en in ethisch opzicht compromisloos. Ze vormden het geweten van de satraap. Ze waren er om eisen te stellen, niet om troost te bieden. Soms vroeg Serilla zich af of zij de enige concubine was die zich dat nog herinnerde.

Als ze hem ooit in haar bed zou toelaten, zou ze al haar macht over hem verspelen, wist ze. Slechts zo lang ze een bezit van zijn vader representeerde waarop hij geen aanspraak kon maken zou hij haar blijven begeren. Hij zou doen alsof hij naar haar luisterde en af en toe zelfs haar advies volgen, in een poging om bij haar in de smaak te vallen. Het was het laatste kleine machtsmiddel waarover ze beschikte. Ze hoopte dat ze het zou kunnen gebruiken als hefboompje om haar vrijheid te veroveren.

Dus nu beperkte ze zich tot een koele blik. Ze wachtte zwijgend af.

'Nou, goed dan!' riep hij opeens vol walging uit. 'Ik zal je meenemen naar Beijerstad, als dat zo veel voor je betekent.'

Serilla huiverde tussen wanhoop en opgetogenheid. 'Laat u me dan gaan?' vroeg ze ademloos.

Er verscheen een fronsje in zijn voorhoofd. Toen glimlachte hij haar toe. Hij bezat een klein snorretje, en dat trilde nu als de snorharen van een kat. 'Nee. Dat is niet wat ik zei. Ik zei dat ik je zou meenemen. Je kunt me vergezellen, wanneer ik ga.'

'Maar u bent de satraap!' zei ze met haperende stem. 'De laatste twee generaties heeft geen regerende satraap de stad Jamaillia ooit verlaten!'

'Het is zoals je zelf al opmerkte. Het zal de vaarders daar tijdens de onderhandelingen overtuigen van mijn oprechtheid. En verder ligt het op mijn weg naar Kwarts. Ze hebben me daar al ontelbare keren uitgenodigd. Ik had al besloten erheen te gaan. Je zult me ook daarheen vergezellen, nadat we dat opstandige gepeupel in Beijerstad onder handen hebben genomen.' Zijn glimlach werd breder. 'Je kunt heel veel leren in Kwarts. Ik denk dat het voor ons allebei erg goed zal zijn.'

HOOFDSTUK 7

Een Beijerstadse vaardersdochter

~

'Zit stil.'

'Het doet pijn,' protesteerde Malta. Ze stak een hand op naar haar haren, die door haar moeder tot strakke, glanzende staarten werden gevlochten. Keffria duwde de hand weg. 'Bijna alles van het vrouwzijn doet pijn,' legde ze haar dochter op nuchtere toon uit. 'Dit is wat je wilde. Wen er dus maar aan.' Ze woog het gewicht van het glimmende zwarte haar op haar hand en trok meedogenloos een paar loshangende strengen op hun plaats.

'Vul haar hoofd alsjeblieft niet met die onzin,' zei Ronica geïrriteerd. 'Dat is wel het laatste wat we nog nodig hebben: dat zij door het huis loopt in de heilige overtuiging dat ze gemarteld wordt, enkel omdat ze een vrouw is.' Malta's grootmoeder legde de handvol linten neer die ze had gesorteerd en begon rusteloos door de kamer te lopen. 'Dit bevalt me niet,' zei ze opeens.

'Wat niet? Dat Malta wordt opgetuigd voor haar eerste vrijer?' Er klonk een licht verwonderde, maar moederlijke warmte in Keffria's stem.

Malta keek bedenkelijk. Haar moeder had aanvankelijk geweigerd dat ze als een vrouw zou worden behandeld. Nog maar een paar weken geleden had ze beweerd dat Malta te jong was om al door mannen het hof gemaakt te worden. Vond ze het nu opeens een goed idee? Malta verplaatste haar blik om via de spiegel haar moeders ogen te zien, maar Keffria in haar kapstersrol hield haar hoofd te ver naar voren gebogen.

De kamer was licht en ruim, en er hing de geur van de hyacinten die in glazen vaasjes stonden. Door de grote vensters viel zonlicht naar binnen. Het was een heerlijke middag in de vroege lente, een dag die had behoren te tintelen van beloften. In plaats daarvan voelde Malta de bedrukkende lusteloosheid van de twee oudere vrouwen. Er was geen luchtig gebabbel terwijl ze haar voorbereidden op het bezoek van haar eerste vrijer. Het huis leek in rouw gedompeld, alsof de dood van haar grootvader, vorig jaar in de lente, een eeuwige domper op alle blijdschap had gezet.

Op het tafeltje voor Malta stonden potjes met verf en crème en parfum. Geen daarvan was nieuw. Het waren restjes uit de kamer van haar moeder. Het stak Malta dat ze haar kennelijk geen betere spullen waard achtten. De meeste waren niet eens afkomstig uit de bazaar, maar waren thuis gemaakt, in de keuken, door essence van bessen en bloemen te mengen met crème en talk. Haar moeder en oma waren zo verschrikkelijk ouderwets in deze dingen! Hoe konden ze ooit verwachten door de betere kringen in Beijerstad gerespecteerd te worden wanneer ze als paupers leefden? En ze spraken boven haar hoofd alsof ze een baby was die geen benul had van wat ze zeiden.

'Nee, daarin heb ik berust.' Haar grootmoeder klonk echter eerder geërgerd dan berustend. 'Het bevalt me niet dat we nog steeds niets hebben gehoord van Kyle en de Vivacia. Dat baart me zorgen.'

Keffria hield haar stem zorgvuldig neutraal toen ze over haar man en het familieschip sprak. 'De lentewinden kunnen grillig zijn. Ongetwijfeld zal hij over een paar dagen thuis zijn... als hij ervoor kiest Beijerstad aan te doen. Het is ook mogelijk dat hij rechtstreeks naar Kwarts doorvaart om de lading daar te verkopen nu ze nog in puike conditie is.'

'Je bedoelt: nu de slaven nog leven en dus geld opbrengen,' preciseerde Ronica botweg. Ze had er zich steeds tegen verzet dat het familieschip als slavenhaler zou worden ingezet. Ze beweerde dat ze uit principe tegen slavernij was, maar dat weerhield haar er niet van om zelf een slavin in huis te hebben. Ronica had beweerd dat het slecht zou zijn voor het schip om slaven aan boord te hebben, omdat een levend schip moeilijk overweg zou kunnen met de heftige, wanhopige emoties van een dergelijke lading. Vivacia was pas kort voor deze reis tot leven gekomen, en iedereen zei dat vooral jonge schepen erg gevoelig waren voor wat er aan boord allemaal gebeurde. Malta had haar twijfels. Ze vond dat hele gedoe met levende schepen maar onzin. Voor zover zij kon zien had het bezit van de Vivacia haar eigen familie alleen maar schulden en problemen opgeleverd. Kijk maar eens naar de huidige situatie! Nadat ze maanden had gezeurd om zich te mogen kleden en gedragen als een jonge vrouw in plaats van een jong meisje, gaf haar familie hierin eindelijk toe. En waarom? Niet omdat ze hadden ingezien hoe redelijk haar verzoek was. Nee, omdat een of ander stom contract bepaalde dat haar grootmoeder, indien ze de schuld van dat verdomde levende schip niet kon afbetalen, een van de kinderen of kleinkinderen aan de Regenmensen moest afstaan in plaats van het verschuldigde goud!

Het was van een onrechtvaardigheid die haar schokte en verstikte! Kijk haar nu eens hier zitten - jong, fris, lieftallig. Wie zou haar eerste vrijer worden? Een knappe jonge vaarder, zoals Cerwin Treil? Een melancholieke dichter, zoals Krion Trentor? Nee. Niet voor Malta Vestrit! Nee, zij moest zich behelpen met een wrattige vaardersknul uit de Wilde Regenlanden, een man die zo vreselijk mismaakt was dat hij bij zijn bezoekjes aan Beijerstad een sluier moest dragen. Maakten haar moeder en grootmoeder zich een beetje bezorgd om dat soort dingen? Vroegen ze zich wel eens af wat het betekende wanneer een dergelijke man zich tegen haar aan zou drukken? Welnee, die twee niet! Zij hadden het te druk met piekeren over het schip, of het lot van haar dierbare broertje Wintrow, of de verblijfplaats van haar tante Althea. Malta telde niet mee. Ze hielpen haar nu met haar kleren en haar kapsel, maar ze besteedden in feite geen snars aandacht aan haar. Op deze middag, misschien wel de belangrijkste van haar leven, stonden ze te kibbelen over slavernij!

'... zijn uiterste best voor de familie.' Haar moeder sprak op zachte, beheerste toon. 'Dat zult u toch moeten toegeven. Kyle kan gedachteloos zijn als het om gevoelens gaat. Dat geef ik toe. Hij heeft de mijne vaker dan eens gekwetst. Niettemin is het geen kwade man, en ook geen zelfzuchtige. Hij heeft bij mijn weten nog nooit iets gedaan dat naar zijn eigen overtuiging niet het beste voor de familie was.'

Het verbaasde Malta een beetje dat ze haar moeder haar vader hoorde verdedigen. Ze hadden voor haar vaders vertrek een hevige aanvaring gehad en sindsdien had haar moeder maar zelden over hem gesproken. Misschien was ze op haar eigen slonzige, huisbakken manier toch nog een beetje gesteld op haar echtgenoot. Malta had altijd medelijden gehad met haar vader. Het was eeuwig zonde dat een zo knappe en avontuurlijke zeekapitein was getrouwd met een zo muisachtig vrouwtje, dat geen enkele belangstelling had voor de mode en het stadsleven. Hij verdiende een vrouw die zich voortreffelijk kleedde, die haar huis een middelpunt van het sociale leven wist te maken en die de beste potentiële echtgenoten voor haar dochter over de vloer zou hebben. Malta vond trouwens ook dat ze zelf zo'n moeder verdiende. En dat bracht opeens een alarmerende gedachte naar boven.

'Moeder, wat draagt u eigenlijk vandaag?' vroeg ze.

'Wat ik nu aan heb,' antwoordde haar moeder gespannen. En even later: 'Daar wil ik verder niets over horen. Reyn komt jou opzoeken, niet mij.' Zachter, bijna als met tegenzin, vervolgde ze: 'Je haar glanst als de donkere nacht zelf. Ik denk niet dat hij anderen dan jou zelfs maar zal zien.'

Malta liet zich door het zeldzame compliment niet van de wijs brengen. De simpele blauwe wollen jurk die haar moeder droeg was minstens drie jaar oud. Hij was goed verzorgd en zag er niet versleten uit, maar wel ontzettend sober en saai. Wilt u dan tenminste uw haar doen en wat juwelen dragen?' smeekte ze. Bijna wanhopig voegde ze eraan toe: 'U vraagt me altijd me netjes te kleden en keurig te gedragen wanneer ik met u meega naar vaardersbijeenkomsten. Willen u en grootmoeder nu niet hetzelfde voor mij doen?'

Ze draaide zich om van de spiegel en keek de twee aan. Ze leken beiden verrast. 'Reyn Khuprus mag dan een jongere zoon zijn, maar hij behoort nog altijd tot een van de vermogendste en invloedrijkste families van het Regenvolk. Dat hebt u me zelf gezegd. Moeten we ons dan niet kleden alsof we een hooggeachte gast ontvangen, ook al hoopt u stiekem dat hij me onaantrekkelijk zal vinden en gauw weer vertrekt?' Zachter besloot ze: 'Dat zelfrespect zijn we onszelf toch wel verschuldigd?'

'O, Malta,' zuchtte haar moeder.

'Ik geloof dat het kind gelijk heeft,' zei haar grootmoeder opeens. De kleine donkere vrouw, in haar zware weduwekleren, rechtte haar rug. 'Nee, ik wéét dat ze gelijk heeft. We zijn hierin beiden kortzichtig geweest, Keffria. Of we Reyns hofmakerij van Malta wel of niet verwelkomen is hier niet aan de orde. We hebben er toestemming voor gegeven. De familie Khuprus is inmiddels degene die onze hypotheek op de Vivacia heeft overgenomen. Ons contract bindt ons nu aan hén. Niet alleen behoren wij hen nu met dezelfde hoffelijkheid te behandelen als we de Festrews deden, we moeten ons ook op dezelfde wijze presenteren.'

Ronica draaide zich om en begon snel een paar punten af te tellen op haar vingers. 'We moeten een tafel dekken, mooi en feestelijk. We moeten de kamers stoffen en boenen en luchten, want het is lente. Rache kan aan tafel bedienen, daar is ze goed in. Ik zou willen dat Nana nog bij ons was, maar haar kans om te vertrekken was te goed om er geen gebruik van te maken. Moet ik Rache naar Davad Herbegin sturen om nog wat personeel te leen te vragen?’

‘Dat zou kunnen,' begon Malta's moeder aarzelend.

'Alsjeblieft niet!' kwam Malta tussenbeide. 'Davads bedienden zijn afschuwelijk, onbeschoft en brutaal. We zijn beter af zonder dat stel. We kunnen ons huishouden beter presenteren zoals het is dan er een onechte vertoning met slecht opgeleid personeel van te maken. Wat zou op u een betere indruk maken? Een huishouden met bescheiden middelen dat er het beste van maakt, of een huishouden dat wat lusteloze hulpjes leent om te imponeren?'

Het deed Malta genoegen dat zowel haar moeder als haar oma verbaasd keek. Haar moeder glimlachte trots en zei: 'Het meisje heeft verstand. Malta, je hebt de kern van de zaak getroffen. Het doet me plezier als ik je zo hoor praten.'

Haar grootmoeders goedkeuring was iets terughoudender. Ze tuitte haar lippen naar Malta en gaf haar een knikje. Malta draaide haar hoofd weer naar de spiegel om te kijken hoe ver haar moeder was gevorderd met haar kapsel. Dat zag er niet slecht uit. Ze keek nog even naar haar oma's weerspiegeling. De oude vrouw stond haar nog steeds te bekijken. Malta concludeerde dat Ronica Vestrit moeite had om te accepteren dat ook andere vrouwen slim konden zijn. Dat moest het wezen. Haar grootmoeder was jaloers dat Malta dingen even goed kon doorzien als zij. Beter zelfs. Haar moeder was daarentegen trots op haar geweest. Haar kon ze inpalmen met haar slimheid. Malta had daar nooit eerder bij stilgestaan. Het gaf haar prompt inspiratie.

'Dank u, moeder. Wat hebt u mijn haren prachtig gedaan! Nu doe ik de uwe. Kom, ga zitten.' Ze stond sierlijk op en trok haar verraste moeder naar de stoel voor de spiegel. Ze trok de lange pennen uit haar moeders haren, waardoor deze tot over haar schouders naar beneden golfden. 'U steekt uw haren op alsof u een suf oud wijf bent,' zei ze spontaan. Ze hoefde er natuurlijk niet expliciet bij te zeggen dat haar grootmoeder haar haren op identieke wijze droeg.

Ze boog zich naar voren, legde haar wang tegen die van haar moeder aan en ving haar blik via de spiegel. 'Laat me er wat bloemen in steken, en een paar van uw parelspelden. Het is immers lente, nietwaar? Hoog tijd om het opbloeien van het leven een beetje te vieren!' Malta pakte de borstel met het zilveren handvat op en begon Keffria's haren te bewerken. Ze hield haar hoofd schuin en glimlachte haar moeder toe via de spiegel. 'Als we ons niet kunnen permitteren nieuwe kleren en jurken te kopen voordat vader terug is, kunnen we misschien een paar van de oude opfleuren met nieuw borduursel. Dat zou hem zeker plezier doen. Het wordt trouwens tijd dat ik de rozenknopsteek eens leer. Misschien kunt u me die na Reyns bezoek nog eens voordoen.'

Ronica Vestrit was sceptisch over de nieuwe zoetsappigheid van haar kleindochter. Ze geneerde zich een beetje voor haar pessimisme, maar durfde het toch niet te negeren. Ze vervloekte de omstandigheden die de reputatie en de financiën van haar hele familie in de onbeholpen handen van dit lichtzinnige meisje hadden gelegd. Het ergste was dat die handen niet alleen onbeholpen waren, maar ook graaierig en hebzuchtig, en dat Malta's dwaasheid werd gevoed door sluwheid. Als dat meisje haar snuggere geest had gebruikt om te doen wat werkelijk het beste was voor haarzelf en de familie, zou ze de Vestrits eer hebben aangedaan. Bij de huidige stand van zaken betekende ze echter een gevaarlijk risico.

Toen Ronica zich stilletjes terugtrok uit de kamer waarin Malta haar moeders haren begon te vlechten, besefte ze, niet zonder ironie, dat als het een beetje meezat, deze Reyn Khuprus de familie van het probleem Malta zou verlossen. Wat zou het rustig worden zonder die kleine intrigerende heks in huis! Maar toen stelde Ronica zich Malta voor als schoondochter van Jani Khuprus, en vertrok ze haar gezicht tot een grimas. Nee, Malta was een probleem van de Vestrits. Het was beter haar thuis te houden tot ze had geleerd zich te gedragen zoals dat bij haar familie paste. Soms vreesde Ronica dat daar riemen aan te pas zouden moeten komen...

Ze zocht de relatieve rust van haar eigen kamers. Bij het aanbreken van de lente had Ronica deze laten luchten en opfrissen, zoals elk jaar. Het had niet geholpen. De herinnering aan de geur van ziekte bleef hangen. Het zonlicht dat door de grote ramen naar binnen viel had iets onechts. Het schone linnen op het bed zag er ijzig wit en koud uit, niet fris en uitnodigend. Ze ging aan haar eigen toilettafel zitten en bekeek zichzelf in de spiegel. Ze was een slonzige oude vrouw geworden. Ze had zichzelf nooit een schoonheid gevonden, maar toen Ephron nog leefde had ze zichzelf goed verzorgd. Sedert zijn dood had ze dat vergeten. Ze was helemaal vergeten dat ze een vrouw was. De rimpels in haar gezicht waren dieper geworden en de huid rond haar keel was verslapt. De paar potjes met crème op de tafel waren stoffig. Toen ze haar juwelenkistje opende kwam de inhoud daarvan haar zowel bekend als vreemd voor. Hoe lang was het geleden dat ze voor het laatst de moeite had genomen om zich op te maken? Dat het haar ook maar iets had kunnen schelen hoe ze eruitzag?

Ze haalde diep adem. 'Ephron.' Meer zei ze niet, alleen zijn naam hardop. Deels als bede, deels als verontschuldiging, deels als afscheid. Toen stak ze haar handen op en begon haar haren los te maken. Ze liet ze op haar schouders vallen en zag met gefronste blik hoe dun ze waren geworden. Ze bracht haar handen naar haar gezicht en begon de papierachtige droogte van haar huid te betasten. Ze probeerde de groeven die haar mond omlijstten glad te strijken. Toen schudde ze haar hoofd en boog zich voorover om het stof van de potjes met make-up te blazen. Van een ervan deed ze het deksel af.

Ze rondde haar toiletmakerij juist af door parfum aan te brengen toen ze Rache aarzelend hoorde aankloppen. 'Binnen,' zei Ronica zonder op te kijken. Sinds Nana was vertrokken was Rache de enige bediende in het ooit zo bruisende huishouden. Toen de slavenvrouw binnenkwam wist Ronica onmiddellijk waarom ze was gekomen. Alleen een bezoek door Davad Herbegin bracht een dergelijke blik van behoedzame haat in Raches ogen. De vrouw nam hem nog steeds kwalijk dat haar zoontje aan boord van Davads schip was omgekomen.

Telkens wanneer deze vaarder zelfs maar werd genoemd kwam die blik in haar ogen. Het waren de enige keren dat de jonge vrouw echt leek te léven. Dus hoewel Ronica verzuchtte 'nee, toch', wist ze dat de man al in de zitkamer was toegelaten.

'Het spijt me, mevrouw,' zei Rache met een bijna toonloze stem. 'Het is vaarder Herbegin. Hij hield vol dat hij u moest spreken.'

'Het is goed,' antwoordde Ronica, na een diepere zucht. Ze stond op van achter haar toilettafel. 'Ik kom naar hem toe zodra ik gekleed ben. Nee, neem maar niet de moeite om hem dat te gaan zeggen. Als hij niet de moeite wil nemen om zijn bezoek door een bediende te laten aankondigen, moet hij maar gewoon wachten tot ik klaar ben. Help me liever met aankleden, alsjeblieft.'

Ze probeerde het de schijn te geven dat ze zich samen vrolijk konden maken over Davad, maar Raches mond bleef een strakke dubbele streep. Hij had Rache in het huis van de Vestrits ondergebracht toen Ephron op sterven lag, zogenaamd om behulpzaam te zijn. Ronica vermoedde echter dat hij het tevens had gedaan om van Rache en haar moordzuchtige blik verlost te zijn. Formeel, nam ze aan, was de vrouw nog steeds zijn eigendom - een slaaf volgens de wetten van Jamaillia. In Beijerstad werd slavernij echter niet erkend. Hier werden zulke mensen eufemistisch contractbedienden genoemd. Er liepen de laatste tijd erg veel 'contractarbeiders' rond in Beijerstad. Ronica behandelde haar zoals ze dat met al haar bedienden altijd had gedaan.

Ze nam de tijd om een jurk uit te zoeken en koos tenslotte een exemplaar van bleekgroen linnen. Het was erg lang geleden dat ze iets anders dan een ruime huisjapon had gedragen. Ze voelde er zich merkwaardig naakt in, zelfs toen de rokken dankzij de sjerp om haar middel keurig op de juiste hoogte hingen en de overbloes aan de achterkant was dichtgeregen. Ze bekeek zichzelf in de spiegel. Tja, ze zag er niet lieftallig uit, en zeker ook niet jong, maar wél eindelijk weer eens zoals een matriarch van een Beijerstadse vaarders familie zich behoorde te presenteren. Ze maakte een verzorgde en waardige indruk. Ze opende haar juwelenkistje en behing haar hals roekeloos met parels, waarvan ze er ook nog een stel aan haar oren hing. Ziezo. Laat dat brutale nest nu nóg maar eens insinueren dat ze een slonzige oude vrouw was!

Ze draaide zich om en zag dat Rache haar met grote ogen van verbazing stond aan te kijken. Ronica voelde zich bijna gevleid door die ongeveinsde verrastheid. 'Ik zal Davad nu ontvangen. Wil je ons uit de keuken wat koffie en koekjes brengen? Niets bijzonders. Ik wil hem niet aanmoedigen om te blijven plakken.'

'Ja, mevrouw.' Rache voerde een schetsmatige révérence uit en vertrok in stilte.

Ronica's rokken leken te fluisteren toen ze door de lange gang naar de zitkamer liep. De parels voelden koel aan op haar huid. Vreemd, hoe een verandering van kleren en een beetje aandacht voor haar uiterlijk tot een totaal nieuw gevoel konden leiden. Haar diepe rouw om Ephron was er nog steeds, zoals ook haar woede om alles wat haar sinds zijn dood was overkomen. De hele winter had ze zich ingespannen om zo goed mogelijk te reageren op de ene klap na de andere.

Het was onthutsend geweest te moeten vaststellen dat haar vertrouwen in haar schoonzoon misplaatst was geweest. Kyles hebzucht had Althea weggejaagd en zijn behoefte aan totale zeggenschap had Keffria zo goed als verlamd. Ook de onmiskenbare tekenen dat zijn dochter Malta zich inspande om uit te groeien tot zijn evenbeeld waren schokkend geweest. Een paar maanden geleden had Keffria beloofd dat ze de zaken in de hand zou nemen en dat ze Malta alsnog manieren zou leren. Ronica lachte spottend. Tot nu toe was het enige verschil dat Malta's gedragingen met de dag doortrapter werden.

Bij de deur van de zitkamer bleef ze staan en zette ze deze gedachten uit haar hoofd. Ze haalde bewust de rimpels uit haar voorhoofd en zette een vriendelijk gezicht op. Ze rechtte haar rug en schouders, opende de deur en stapte zwierig de kamer binnen met een: 'Goede morgen, Davad. Wat een verrassing dat je op bezoek bent!'

Hij stond met zijn rug naar haar toe. Hij had een boek van de plank genomen en stond voor het venster naar een bladzijde te turen. Wegens zijn bolle ronde rug in zijn te krappe donkerblauwe jasje deed hij Ronica aan een kever denken. Hij sloot het boek en begon al te praten terwijl hij zich omdraaide. 'Geen verrassing, maar een lompheid. Zelfs een sociale brekebeen zoals ik weet dat ik eerst had moeten vragen of je tijd had om me te ontvangen. Maar ik wist dat je nee zou zeggen, en ik moest... Ronica, je ziet er verbazend uit!'

Hij nam haar van onder tot boven op, heel intiem, waardoor ze zomaar opeens moest blozen. Dat bracht als reactie een brede glimlach op zijn ronde roze gezicht.

'Ik was zo gewend geraakt je in sombere kleren te zien dat ik was vergeten hoe je er werkelijk uitziet. Ik herinner me deze jurk. Al behoorlijk oud, meen ik. Droeg je hem niet op een van de feestjes die je gaf ter gelegenheid van Kyles verloving met Keffria? Hij maakt je jaren jonger. Je zult wel trots zijn dat je je er nog steeds in kunt persen.'

Ronica keek de oude familievriend hoofdschuddend aan. 'Davad Herbegin, alleen jij bent in staat een compliment binnen een zo kort toespraakje zo grondig te ruineren!'

Hij staarde haar aan, nog steeds zichtbaar verbluft. Zoals wel vaker had hij geen idee hoe tactloos zijn woorden waren geweest.

Ze liep naar een divan en nam erop plaats. 'Kom naast me zitten,' nodigde ze hem uit. 'Ik heb Rache gevraagd koffie en koekjes te brengen, maar ik waarschuw je alvast dat ik maar weinig tijd voor je heb. We ontvangen vanmiddag Reyn Khuprus. Hij komt voor de eerste keer officieel bij Malta op bezoek, en we moeten nog heel wat dingen voorbereiden.'

'Weet ik,' zei hij vlot. 'Heel Beijerstad roddelt erover. Een beetje ongebruikelijk, is het niet, een man toe te staan iemand het hof te maken die nog niet eens is gepresenteerd als vrouw? Niet dat ze zélf niet denkt dat ze er klaar voor is, natuurlijk. Na haar escapade deze winter, tijdens dat bal... enfin, ik begrijp best dat jullie proberen haar zo snel mogelijk uit te huwelijken. Hoe eerder dat meisje een man heeft om haar in toom te houden, hoe eerder het in Beijerstad weer veilig zal zijn.' Hij zweeg even en schraapte toen zijn keel. Voor het eerst leek hij slecht op zijn gemak. 'Eigenlijk, Ronica, is dat de reden waarom ik hier ben. Om je een zeer grote gunst te vragen, vrees ik.'

'Je wilt me een gunst vragen die iets te maken heeft met Reyns bezoek?' Ronica voelde zowel verwondering als ongerustheid.

'Ja. Het is simpel. Nodig mij ook uit, alsjeblieft.'

Ronica wist nog juist te voorkomen dat haar mond openviel. Het verzinnen van een reactie werd haar nog even bespaard doordat Rache binnenkwam met koffie. Ronica stuurde haar meteen daarna weer weg. Het had geen zin om haar te dwingen koffie te serveren aan een man die ze haatte. Ronica deed het zelf en gebruikte de tijd om na te denken. Davad verbrak haar gedachtegang echter voordat ze kon beginnen aan een beleefd geformuleerde weigering.

'Ik weet dat het niet gepast is, maar ik heb een manier bedacht om dat te omzeilen.'

Ronica besloot bot te zijn. 'Davad, ik wil het niet omzeilen. De familie Khuprus is sociaal zeer machtig. Ik kan me tegenwoordig niet permitteren wie dan ook in Beijerstad voor het hoofd te stoten, laat staan een zoon uit een dergelijke familie. Je hebt niet gezegd waarom je erbij wilt zijn wanneer we hem ontvangen. Traditioneel zijn alleen familieleden van het meisje aanwezig tijdens zo'n eerste bezoek van een jongeman. Om hem zich beter op zijn gemak te laten voelen, zoals je weet.'

'Ja, weet ik, weet ik. Maar nu Ephron dood is en Malta's vader op zee... Ik had gedacht dat je me als een oude vriend kon presenteren, een soort beschermer... bij afwezigheid van andere mannen...' Bij het zien van Ronica's gezicht maakte Davad het pleidooi niet af.

Ronica antwoordde zacht, beheerst. 'Davad, je weet best dat ik nooit een man als beschermer nodig heb gehad. Toen de meisjes klein waren en Ephron vaak langdurig op reis was, heb ik zijn vrienden nooit gevraagd dingen namens hem te regelen of onplezierige klussen voor mij op te knappen. Ik deed het allemaal zelf. Heel Beijerstad weet dat. Zo ben ik. En nu ik echt alleen ben komen te staan zou ik slappe knieën krijgen en me trillend achter jou gaan verschuilen? Ik dacht van niet! Reyn Khuprus komt vandaag kennismaken met de familie van het meisje met wie hij wil trouwen. Hij zal de familie aantreffen zoals ze ook werkelijk is.'

Toen Ronica even zweeg om adem te halen zei Davad snel: 'Het is voor mij. Tot mijn voordeel, bedoel ik. Jij hebt er geen baat bij, dat geef ik eerlijk toe, en mijn aanwezigheid zou je misschien zelfs een beetje in verlegenheid brengen. Sa weet dat diverse families in Beijerstad me niet meer ontvangen. Ik weet best dat ik sociaal gesproken tot gêne aanleiding geef. Om te beginnen al omdat ik nooit goed ben geweest in die sociale dingen. Dorill wel. Zij regelde altijd alles. Na haar dood bleven veel mensen in de stad me vriendelijk behandelen. Ter wille van haar, denk ik. Maar van jaar tot jaar nam het aantal vrienden dat me wilde ontvangen verder af. Ik zal wel van alles verkeerd doen, zonder het zelf te beseffen. En op dit moment ben jij de enige Beijerstadse vaarder die ik nog "vriend" durf te noemen.' Hij zuchtte diep. 'Ik heb niemand anders meer tot wie ik me kan wenden. Ik moet nieuwe contacten zien te leggen. Als ik handelsbanden kon aanknopen met vaarders van de Wilde Rivier zou dat een goede start zijn. Ik weet dat veel mensen in Beijerstad mijn beleid afkeuren. Ze zeggen dat ik kruip voor de nieuwe vaarders, dat mijn gescharrel in de slavenhandel een schande is en dat ik de Beijerstadse vaarders heb verraden door te onderhandelen namens de nieuwe vaarders. Maar jij weet dat ik dat uitsluitend doe om te overleven! Wat zou ik anders kunnen doen? Kijk eens naar mij! Ik heb niemand, ben helemaal afhankelijk van mijn eigen vernuft. Geen vrouw om me te troosten, geen kinderen om mijn bezit aan na te laten. Het enige waar ik van droom is voldoende eigendom en inkomsten te verwerven voor een comfortabele oude dag. Daarna is alles afgelopen. Ik ben moederziel alleen.' Hij liet een dramatische stilte vallen en besloot toen met een quasi gebroken stem: 'Mijn lijn eindigt met mij.'

Ronica had halverwege zijn tirade haar ogen gesloten. Toen Davad na een laatste zucht eindelijk zweeg deed ze ze weer open. 'Davad,' zei ze op een waarschuwende toon, 'schaam je om die truc op mij te proberen! Ik heb evenmin medelijden met jou als met mezelf. De put waar we in zitten hebben we zelf gegraven. Je kent de oorzaken van jouw problemen. Je hebt ze daarnet zelf opgesomd. Als je het respect van de Beijerstadse vaarders wilt herwinnen moet je ophouden de belangen van de nieuwe vaarders te behartigen. En stoppen met je "gescharrel" in het kopen en verkopen van mensen. Word weer degene die je vroeger was, en je vrienden zullen terugkeren. Zeker niet van de ene dag op de andere, want je hebt érg hard op érg veel tenen getrapt. Maar uiteindelijk zullen ze je weer verwelkomen. Je behoort tot de oude vaarders. Zodra je dat zélf weer blijkt te weten, zullen onze stadgenoten zich dat ook herinneren.'

'En in de tussentijd moet ik in edele armoede maar verhongeren?' riep Davad theatraal. Als om dat bittere lot alvast een slag voor te zijn stak hij een koekje in één keer in zijn mond.

'Jij verhongert heus niet,' repliceerde Ronica zonder mededogen. 'Zoals je zelf al zei: je hoeft niemand anders dan jezelf te onderhouden. Je zou kunnen leven van je bezit, als je dat wilde, zonder nog ooit iets zakelijks te ondernemen. Je zou wat bedienden kunnen ontslaan en meer aan zelfverzorging moeten doen — een moestuin, wat kippen, wat vee, een boomgaard. Je kunt kiezen voor een simpeler bestaan, zoals Keffria en ik gedwongen waren te doen. En wat je moederziel-alleen-zijn betreft, ik herinner me dat je een achternicht hebt. Neem contact met haar op, als je een erfgenaam wilt. Dat zou de relatie met die tak van je familie aardig kunnen renoveren.'

'Nee, die haat me.' Davad veegde de suggestie weg, samen met de kruimels die op zijn schoot waren gevallen. 'Om iets wat ik terloops tegen haar man zei, toen hij haar nog het hof maakte. Ze behandelt me alsof ik de pest heb. Daar valt niets meer te renoveren.' Hij nam een slok van zijn koffie. 'En hoe kun je trouwens kritiek hebben op mijn "gescharrel" in de slavenhandel? Is dat niet waar Kyle en de Vivacia op ditzelfde moment ook mee bezig zijn?' Bij het zien van de duistere uitdrukking die in Ronica's ogen verscheen veranderde hij haastig van tactiek. 'Alsjeblieft, Ronica. Ik zal niet blijven hangen. Laat me alleen hier zijn bij zijn aankomst en stel me aan hem voor als een vriend van de familie. Dat is alles wat ik vraag. Laat me met hem kennismaken. De rest doe ik zelf wel.'

Hij keek haar smekend aan. De geparfumeerde olie in zijn haar was uitgelo-pen tot een glimmend laagje op de bovenkant van zijn voorhoofd. Het was pathetisch. Hij was een oude vriend van de familie. Hij handelde in slaven. Hij en Dorill waren een week na haar eigen huwelijk met Ephron getrouwd. Ze hadden op eikaars bruiloften gedanst. Het stond vast dat hij iets ongelukkigs tegen Reyn zou opmerken. Maar hij was naar haar toe gekomen omdat ze zijn laatste hoop was. Dat kon alleen maar uitlopen op een ramp.

Ze zat hem nog steeds verwezen aan te kijken toen Keffria de kamer binnen-kwam. 'Davad!' riep ze uit. Ze glimlachte stijfjes, maar haar ogen waren rond van de schrik. 'Wat een verrassing! Ik wist niet dat je hier was.'

Davad stond haastig op, waarbij hij bijna zijn koffiekop omstootte. Hij stapte op Keffria af, pakte haar hand beet en zei glunderend: 'Wel, ik weet dat het niet helemaal correct is, maar ik kon de verleiding gewoon niet weerstaan. Nu Kyle nog van huis is, dacht ik, zou het best gepast zijn als er ook een man in de buurt was om de jongeling te ontvangen die meent onze Malta het hof te moeten maken!'

'Aha,' zei Keffria zwakjes. Ze draaide zich om en keek haar moeder beschuldigend aan.

Ronica slikte even, maar koos toen voor de harde waarheid. 'Ik heb Davad gezegd dat het volstrekt ongepast zou zijn,' zei ze. 'Als de jongelui besluiten de hofmakerij te laten voortduren, kunnen we in een later stadium ook vrienden en bekenden op de thee nodigen. Dat zou een geschikter moment zijn om kennis te maken met Reyn en zijn familie.'

'Misschien,' zei Davad teleurgesteld. 'Als dat het beste is wat je je oudste en trouwste vriend kunt bieden, Ronica Vestrit, dan zal ik wel komen wanneer ik te zijner tijd word uitgenodigd.'

'Daar is het te laat voor,' zei Keffria hijgend. 'Dat is waarom ik moeder kwam halen. Reyn en zijn familie zijn al hier!'

Ronica stond meteen op. 'Zijn familie? Hier?'

'In de ochtendkamer. Ik weet het - ik had ze ook nog niet verwacht! Ik dacht dat Reyn pas laat in de middag zou arriveren, maar het schijnt dat hun schip een gunstige wind had. Hoe dan ook, Jani Khuprus is bij hem, en een oudere broer... Bendir. En buiten staat een stoet bedienden met geschenken en... Moeder, ik heb uw hulp nodig. Hoe kunnen we met zo weinig personeel -'

'Heel gemakkelijk,' kwam Davad tussenbeide. Opeens was zijn houding ver-anderd van die van smekeling in die van commandant. 'Jullie hebben nog een jongen voor de tuin en de stallen. Laat hem bij me komen. Ik schrijf snel een briefje en hij kan het naar mijn huis brengen. Dan is mijn personeel in een mum van tijd hier. Discreet, natuurlijk. Ik zal zeggen dat ze moeten doen alsof ze altijd hier-'

'En heel Beijerstad zal zich achteraf een ongeluk lachen om die maskerade, want als het om personeel gaat komt zoiets beslist uit. Nee, Davad.' Deze keer was het Ronica's beurt om te zuchten. 'We nemen je aanbod aan. We moeten wel. Maar als we bedienden moeten lenen, dan zal ik niet aarzelen dat openlijk toe te geven. En evenmin zullen we, vanwege onze trots, ontkennen van je vriendelijke hulp gebruik te hebben gemaakt.' Een beetje laat beseffend dat haar dochter er misschien anders over dacht, wendde Ronica zich tot Keffria. 'Ben je het daarmee eens?' vroeg ze haar botweg.

Keffria schudde hulpeloos haar hoofd. 'Ik moet wel, denk ik. Maar Malta zal het beslist niet leuk vinden.' Het laatste zei ze vooral tot zichzelf, leek het.

'Laten we haar knappe hoofdje daar maar gewoon niet mee belasten.' Davad straalde inmiddels. Ronica had hem met een knuppel willen slaan toen hij ver-volgde: 'Ik denk trouwens dat ze te veel aandacht heeft voor haar vrijer om een oude vriend van de familie zelfs maar op te merken. Kom, waar blijft dat papier, Ronica? Ik zal een briefje schrijven, dan kan je jongen op weg gaan.'

Ondanks Ronica's sombere voorgevoelens gebeurde alles snel en probleemloos. Keffria keerde terug naar de gasten en verzekerde hun dat haar moeder onderweg was. De boodschap werd verstuurd. Davad wilde op het laatste mo-ment een blik in de spiegel werpen. Ronica wist niet precies of ze werd bewogen door medelijden met hem of met haarzelf, maar ze haalde hem over de olie van zijn voorhoofd te vegen en zijn haren opnieuw te kammen, nu op een iets waardiger manier. Dat zijn broekspijpen ter hoogte van zijn knieën zo zwabberden kon hij niet helpen, legde hij uit. Al zijn broeken hadden dat. En wat zijn jas betreft: die was nieuw en werd geacht naar de laatste mode te zijn. Ronica beet op haar tong om een opmerking over het verschil tussen mode en stijl in te slikken. Daarna betrad ze aan zijn arm, maar huiverend van de zenuwen, de ochtendkamer.

Ze had vernomen dat de hofmakerij onder het Regenvolk minder formeel verliep dan in Beijerstad. Voordat Keffria had toegestaan dat Reyn haar dochter het hof maakte, had ze zich laten beloven dat de jongeman niet zou proberen Malta's hoofd op hol te brengen met dure geschenken. Daarom verwachtte Ronica dat hij haar een boeket bloemen zou aanbieden, en misschien wat snoep of gebak. Ze verwachtte een verlegen jongen te zullen ontmoeten, die misschien een leraar of een oom bij zich had.

De ochtendkamer had een gedaanteverwisseling ondergaan. De eenvoudige vaasjes met lentebloemen uit de tuin, die door Keffria en haarzelf waren geplukt, waren bijna allemaal verdwenen. Overal stonden nu manden, kommen en vazen met uitbundig bloeiende exotische bloemen uit de Wilde Regenlanden. Hun geur hing als een dichte rook in de lucht. Verder waren Ronica's zorgvuldig uitgekozen linnengoed, borden, glazen en bestek op de tafel aangevuld met schotels en schalen vol fruit, met flessen wijn, met dienbladen vol gebak en zoete hapjes. Aan een tak van een kleine kunstboom van brons en kersenhout hing een koperen kooi, waarin bontgekleurde zangvogeltjes kwinkeleerden. Een kleine gevlekte jachtkat - eigenlijk nog maar een piepjong poesje - kroop hoopvol onder die kooi rond. Bedienden, sommige gesluierd, andere niet, bewogen zich stil en ijverig door de kamer en namen het resultaat van de metamorfose in ogenschouw. Toen Ronica binnenkwam begon een jongeman die volgens zijn sluier een vaarder van de Wilde Rivier moest zijn op zijn schootharp een gevoe-lige melodie te tokkelen.

Alsof ze door die muziek werd opgestuwd, zo zweefde Jani Khuprus over-eind om Ronica te begroeten. De sluier voor haar gezicht was van witte kant, rijk bezaaid met kleine parels. De ruime kap die haar haren bedekte was versierd met kunstig gevlochten zijden tresjes in diverse tinten blauw. Haar bloes was van een extravagant aantal strikjes en lintjes voorzien en haar wijde pantalon was aan de enkels dichtgestrikt met nóg meer linten. Van de witte linnen stof zelf was bijna niets te zien wegens de gecompliceerde kleurenpatronen waarmee deze van onder tot boven was volgeborduurd. Ronica had nooit eerder een vrouw in een dergelijke uitdossing gezien, maar ze begreep instinctief dat dit in Beijerstad de nieuwe mode zou worden. Toen Jani haar in de getransformeerde kamer begroette voelde Ronica zich alsof ze op magische wijze was verplaatst naar de Wilde Regenlanden, en dat ze te gast was in Jani's huis. Jani's glimlach was warm, en alleen een lichte verwondering in een snelle zijwaartse blik verried haar nieuwsgierigheid omtrent Davad. 'Ik ben zo blij dat je bij ons bent gekomen!' heette Jani haar welkom, en met verontrustende intimiteit nam ze Ronica's handen in de hare. Ze boog zich dichter naar haar toe en voegde er op vertrou-welijke toon aan toe: 'Je mag trots zijn op Keffria, je dochter. Ze heeft ons zó warm en charmant welkom geheten! Ze is een sieraad voor haar opvoeders. En Malta! O, ik begrijp nu waarom mijn zoon zo snel en volledig van de kaart was! Ze is jong, zoals je me had gewaarschuwd, maar nu al is ze als een bloesem die zich ontplooit. Welke man zou zulke ogen kunnen weerstaan? Geen wonder dat hij zich zo heeft uitgesloofd om de juiste cadeautjes voor haar uit te zoeken. Ik geef toe dat zo veel bloemen bij elkaar een tikje overweldigend aandoen, maar je kunt een jongeman zulke onstuimigheid vast wel vergeven.'

'Vooral als het toch al te laat is om er nog iets aan te doen!' zei Davad joviaal terwijl Ronica nog stond te piekeren over een antwoord. Hij stapte naar voren en legde zijn hand op die waarmee Ronica en Jani elkaar nog steeds vasthielden. 'Welkom in het huis van de Vestrits. Ik ben Davad Herbegin, een zeer oude vriend van de familie. We zijn opgetogen dat u hier bent en zeer vereerd door Reyns belangstelling voor onze Malta. Zien ze er niet charmant uit, samen?'

Zijn woorden verschilden zo hemelsbreed van wat Ronica van plan was geweest te zeggen dat ze bijna haar controle over zichzelf verloor. Jani's blik ging van Davads gezicht naar dat van Ronica voordat ze haar hand voorzichtig, maar onmiskenbaar uit zijn greep trok. 'Ik herinner me u goed, vaarder Herbegin.' De toon van haar stem was kil. Kennelijk was haar herinnering aan hem geen al te beste. Het was echter een subtiliteit die hem ontging.

'Ik ben blij en gevleid dat te horen,' verklaarde hij opgewekt, en hij glimlachte Jani Khuprus breed toe. Het was evident dat hij meende dat alles uitstekend verliep.

Ronica wist dat ze iets moest zeggen, maar ze kon met geen mogelijkheid iets passends bedenken. Ze zocht daarom haar toevlucht in het banale. 'Wat een prachtige bloemen! Alleen in de Wilde Regenlanden hebben ze zulke bijzondere kleuren en geuren.'

Jani veranderde lichtjes van houding, nauwelijks merkbaar, maar genoeg om Ronica recht aan te kijken terwijl haar schouder naar Davad wees, waardoor ze hem buitensloot. 'Ik ben blij dat je ze mooi vindt. Ik was bang dat je me kwalijk zou nemen dat ik Reyn heb toegestaan zulke grote hoeveelheden mee te bren-gen. Ik weet dat we hadden afgesproken dat we zijn cadeautjes sober moest houden.'

In feite vond Ronica dat Jani de grenzen van die afspraak had overschreden, maar voordat ze een tactvolle manier had verzonnen om haar te laten weten dat Reyn dit niet nóg eens moest doen, schalde Davad namens haar: 'Sober? Sinds wanneer heeft een gepassioneerde jongeman plaats voor soberheid in zijn hart? Als ik nog jong was, en een meisje als Malta het hof mocht maken, zou ik proberen haar te overstelpen met cadeaus!'

Eindelijk hervond Ronica haar tong. 'Ik weet zeker dat een jongeman als Reyn gewaardeerd wil worden om zichzélf, niet om zijn geschenken. Een dergelijk vertoon kan bij een eerste kennismaking passen, maar ik reken erop dat het vervolg van de hofmakerij ingetogener zal zijn.' Door dit tegen Davad te zeggen, niet rechtstreeks tegen Jani, hoopte Ronica haar opvatting duidelijk te maken zonder aanstoot te geven.

'Nonsens,' hield Davad vol. 'Kijk maar eens. Ziet ze eruit alsof ze wil dat hij zich ingetogen moet gedragen?'

Malta was praktisch bedolven onder de bloemen. Ze zat in een stoel met armleuningen en hield een groot boeket op haar schoot. Overal om haar heen waren potten en vazen met bloemen en bloeiende planten gearrangeerd. Een enkele vuurrode bloem was op de schouder van haar zedige witte jurk vastge-speld. Een andere was aan haar opgestoken haren bevestigd. De bloemen con-trasteerden schilderachtig met de warme tint van haar huid en leken haar zwarte haren nog meer glans te geven. Ze hield haar ogen meestal neergeslagen tijdens haar gesprekje met de man die zo attent naast haar stond, maar af en toe keek ze vanonder haar wimpers verstolen naar hem op, en bij die gelegenheden plooide haar mond zich heel even, bijna onzichtbaar, in een katachtig glimlachje.

Reyn Khuprus was geheel in het blauw gekleed. Hij had zijn azuren mantel nonchalant over een stoel gedrapeerd. Zijn traditionele Regenlandenkleren — een wijde broek en een hemd met lange mouwen — camoufleerden eventuele lichaamsgebreken. Hij had een slank middel, dat hij trots accentueerde door een brede sjerp, die donkerder getint was dan de rest van zijn kleding. Zwarte laarzen staken onder zijn wijde broekspijpen uit. Op de rug van zijn dunne zwarte handschoenen glansden blauwe vlamstenen in een adembenemend vertoon van achteloze rijkdom. Zijn hoofdkap was eenvoudig van snit en van dezelfde kleur zijde als zijn sjerp. Zijn sluier was van zwarte zijde en hield zijn gelaatstrekken effectief verborgen. Hoewel zijn gezicht dus onzichtbaar bleef, was aan de houding van zijn hoofd te zien hoe alert hij was op alles.

'Malta is erg jong,' zei Ronica. Ze sprak snel verder, voordat nog iemand ongelukkige opmerkingen kon maken over de situatie. 'Ze heeft nog niet hele-maal het verstand om te weten wanneer ze het kalm aan moet doen. Het is aan haar moeder en aan mij om de voorzichtigheid in het oog te houden. Jani en ik waren het eens dat deze jonge mensen, om hun eigen bestwil, niet in de verleiding moeten komen om al te impulsief te zijn.'

'Nou, ik zou niet weten waarom niet,' sprak Davad haar op joviale toon tegen. 'Daar kan toch alleen goeds uit voortkomen? Malta zal ooit moeten trouwen. Waarom dan een jonge romance in de weg staan? Bedenk eens waar dat toe kan leiden: kleinkinderen voor Jani, achterkleinkinderen voor jou, Ronica. En ongetwijfeld velerlei handelsvoordelen voor beide partijen.'

Het deed Ronica pijn Davad de conversatie zo opzichtig de door hem gewenste kant op te horen sturen. In de loop van de jaren had ze de man maar al te goed leren kennen. Dit was de ware reden waarom hij hier was. Hij was een oude vriend van de familie. Hij gaf oprecht om Malta en haar toekomst. Maar het grootste deel van zijn hart had hij al lang geleden aan de handel en de daarbij horende winsten verpand. Goed of kwaad, zó werkte Davads geest nu eenmaal. Hij had nooit geaarzeld om zijn vriendschappen in te schakelen te nutte van zijn zaken, en hij had maar zelden winst laten lopen ter wille van een vriendschap.

Dit alles schoot razendsnel door Ronica's geest. Ze doorzag Davad ten volle, zoals ze dat altijd al had gedaan, maar ze had eigenlijk nooit een goede afweging gemaakt wat het betekende zulk een vriend te hebben. Verschillen in opvatting hadden haar niet genoopt hem opzij te schuiven, zelfs niet nadat vele vaarders waren opgehouden met hem zaken te doen. Hij was niet werkelijk een slecht iemand; het was gewoon een man die niet goed nadacht over wat hij deed. Er hoefden maar winsten te wenken, en dan volgde hij, of het nu om slavenhandel ging dan wel om andere dubieuze zaken van de nieuwe vaarders. Nu probeerde hij zelfs een slaatje te slaan uit Malta's onvermijdelijke ontvangst van een vrijer. Davad bedoelde er niets schadelijks mee. Hij zag zulke dingen gewoon niet in termen van goed of kwaad.

Dat wilde niet zeggen dat hij ongevaarlijk was, als ze bedacht wat hij ongewild de familie Vestrit zou kunnen aandoen door juist op dit moment Jani Khuprus te beledigen. Bij de familie Khuprus stonden ze nu in de schuld voor de Vivacia. Ronica had Reyns hofmakerij van Malta slechts daarom aanvaard, en met tegenzin, omdat ze erop rekende dat de jongen snel genoeg zelf zou inzien dat haar dochter te jong en ongeschikt voor hem was. Wanneer Reyn een aldus begonnen vrijage opgaf, zou dat de Vestrits zoiets als een sociaal voordeel opleveren - wegens gekwetste gevoelens. De familie Khuprus zou haar in zakelijk opzicht vriendelijk en tegemoetkomend moeten behandelen. Zou daarentegen de familie Khuprus de hofmakerij afbreken omdat de familie Vestrit dubieuze contacten onderhield, dan zou de reactie van de andere vaarders heel anders kunnen uitpakken. Ronica had al vaak genoeg sociale aandrang ervaren om haar banden met Davad Herbegin door te snijden. Ze zou in een financiële nachtmerrie terechtkomen wanneer die aandrang door zakelijke pressie zou worden versterkt.

Het zou het verstandigste zijn om Davad Herbegin simpelweg te laten vallen. Maar haar trouw verbood het. En haar trots. Als de familie Vestrit zich liet leiden door wat anderen als correct beschouwden, dan zou ze alle zeggenschap over haar lot uit handen geven. Niet dat die zeggenschap nog bijzonder groot was...

De stilte begon ongemakkelijk te worden. Ronica voelde een mengsel van afschuw en berustende gefascineerdheid. Wat zou Davad nu weer voor vreselijks gaan zeggen? Hij besefte totaal niet hoe tactloos zijn optreden was.

Hij glimlachte stralend en begon: 'Over handelsvoordelen gesproken -'

De redding kwam uit een onverwachte hoek. Keffria repte zich naar hen toe. Een dun waasje transpiratievocht op haar voorhoofd was het enige zichtbare teken van de paniek die ze ongetwijfeld voelde nu Davad zo lang vlak naast Jani Khuprus bleef staan. Ze raakte zachtjes zijn arm aan en vroeg hem rustig of hij haar even zou willen helpen in de keuken. De bedienden hadden moeite met het openen van een paar oude flessen wijn die ze had uitgekozen. Wilde hij de supervisie op zich nemen?

Dat had Keffria goed gezien. Wijn en het correct serveren daarvan behoorden tot Davads obsessies. Hij haastte zich weg, met Keffria in zijn kielzog, en praatte al meteen over de juiste manier om oude kurken zonder schade voor de wijn te verwijderen. Ronica slaakte een zucht van verlichting.

'Ik vraag me af waarom je hem hier duldt,' merkte Jani kalm op. Nu Davad weg was stond ze vlak naast Ronica, en sprak ze haar tegen de achtergrond van de gesprekjes en de muziek in de kamer op vertrouwelijke toon toe. 'Laatst hoorde ik hem de "Vaardersverrader" noemen. Hij ontkent het, maar iedereen weet dat hij heel vaak tussenpersoon is geweest in allerlei ongure zaakjes van de nieuwe vaarders. Men zegt zelfs dat hij achter de nieuwe vaarders staat die belachelijke aanbiedingen hebben gedaan om de Paragon in handen te krijgen.'

'Bespottelijke en schokkende aanbiedingen,' beaamde Ronica met gedempte stem. 'Maar ik vind het ook schandalig dat de familie Ludluk er zelfs maar naar luistert.' Ze waagde een glimlachje bij het uitspreken van die gedachte, en voegde er voor alle zekerheid een oude vaarderswijsheid aan toe. 'Tenslotte zijn er twéé nodig voor een overeenkomst.'

'Zeker,' gaf Jani koeltjes toe. 'Maar is het niet wreed van Davad dat hij de familie in de verleiding brengt met zulke aanbiedingen? Tenslotte weet hij hoe behoeftig hun omstandigheden zijn.'

'De meeste Beijerstadse vaarders verkeren vandaag de dag in dezelfde situatie. Inclusief de Vestrits. Dus we sluiten bondgenootschappen met elkaar, ook al kunnen die in de ogen van anderen vreemd lijken. Davad, bijvoorbeeld, kwam vandaag langs om me het gebruik van zijn bedienden te offreren, wetende dat wij ons huispersoneel tot een minimum hebben beperkt.'

Ziezo, dat was nu openlijk gezegd. Als Reyns toenadering iets te maken had met een veronderstelde rijkdom van de Vestrits, dan zou er nu snel een einde aan worden gemaakt. Maar toen Jani Khuprus antwoordde, ontdekte Ronica dat ze de hartelijkheid van de andere vrouw had onderschat. 'Ook ik was me bewust van jullie financiële zorgen,' zei Jani. 'Het doet me genoegen dat Reyn een jonge vrouw het hof maakt die begrijpt dat het nodig is je staat aan te passen aan je middelen. Spaarzaamheid en discipline zijn altijd deugden, hoe rijk iemand ook is. We hebben onze bedienden niet meegebracht om jullie in verlegenheid te brengen, maar juist om ons allemaal een onbekommerde dag te bezorgen.' Haar stem klonk volkomen oprecht.

Ronica was even openhartig. 'Davad kan een moeilijke vriend zijn. Ik zou hem kunnen laten vallen, maar dat is iets waar ik de deugd nooit van heb ingezien. Ik heb nooit veel respect gehad voor mensen die vrienden of familieleden verstoten omdat ze onwelgevallige dingen deden. Zelf heb ik altijd gevonden dat het de plicht is van een familie om een poging tot correctie te ondernemen, hoe pijnlijk dat ook kan zijn. Waarom zou dat niet ook gelden voor oude vrienden van een familie? Vooral omdat wij, in zekere zin, Davads familie zijn gewórden. Hij verloor zijn vrouw en zonen aan de Bloedpest, zoals je misschien weet.'

Jani's antwoord verraste Ronica totaal. 'Heb je Althea dan niet uit je huis gezet wegens haar ongepaste gedrag?'

Ronica was geschokt. Was dit het gerucht dat in Beijerstad de ronde deed? En had het zelfs de Wilde Regenlanden bereikt? Ze was blij dat er juist op dat moment een bediende langskwam met een schaal heerlijke koekjes. Was het nog pas gisteravond geweest dat Keffria en zij deze hadden gebakken? Ze nam er een, en onmiddellijk verscheen er een tweede bediende bij haar, nu met een fluitglas met een of andere lekker likeurtje uit de Regenlanden. Ze pakte het glas aan en nam een slokje. 'Dit smaakt zalig,' zei ze tegen Jani, en ze meende het.

'Jullie koekjes ook,' antwoordde Jani. Ze draaide haar hoofd en liet haar blik rusten op Reyn en Malta. Iets wat het meisje zojuist had gezegd had hem aan het lachen gemaakt. Aan de houding van Jani's hoofd te zien glimlachte zij.

Ronica overwoog om het onderwerp maar te laten zitten, maar verzamelde toen haar moed. Geruchten kon je het beste meteen tegenspreken wanneer je ze hoorde. Sa alleen wist hoe lang dit al werd rondverteld - waarschijnlijk al vanaf de zomer.

'Ik heb Althea niet gevraagd ons huis te verlaten. In feite is ze tegen mijn zin vertrokken. De verdeling van de erfenis van haar vader heeft haar veel verdriet gedaan. Ze had verwacht de Vivaria te erven. Ze voelde zich gekwetst toen dat niet gebeurde, en ze was het oneens met Kyles plannen met het schip. Er was een ruzie en toen is ze weggegaan.' Ze vond het moeilijk, maar ze keek recht naar Jani's sluier en besloot: 'Ik weet niet waar ze nu is of wat ze doet. Als ze nu door die deur daar zou komen, zou ik haar met mijn hele hart welkom heten.'

Het leek alsof Jani haar blik beantwoordde. 'Het was misschien een botte vraag. Het is mijn manier van doen, zo onverbloemd te zijn. Ik bedoel er niets onaardigs mee. Ik heb altijd gevonden dat eerlijke woorden de minste ruimte voor misverstand openlaten.'

'Die opvatting deel ik.' Ronica's blik volgde die van Jani toen ze haar hoofd weer draaide om naar Reyn en Malta te kijken. Malta had haar gezicht voorover gebogen en haar ogen afgewend. Ze had een blosje op haar wangen, maar haar ogen straalden. Aan de houding van Reyns hoofd was te zien dat hij haar geamu-seerdheid deelde en dat hij probeerde haar blik te vangen.

'Binnen een familie is er geen ruimte voor geheimen,' besloot Jani.

Het was verrukkelijk - nog veel leuker dan Malta het zich altijd had voorgesteld. Dus zó was het, wanneer je op de correcte manier werd behandeld! Haar ziel had er al haar hele leven naar gesnakt, maar nu kon ze dan eindelijk zwelgen in deze zoete genoegens. Overal om haar heen geurden bloemen, en de lekkerste, meest exclusieve hapjes en drankjes waren haar aangeboden. Reyn zelf had niet attenter kunnen zijn. Ze kon niets bedenken dat de dag volmaakter kon hebben gemaakt, behalve misschien de aanwezigheid van een paar vriendinnen, die namelijk stinkend jaloers zouden zijn geweest. Ze stelde zich die situatie in gedachten voor. Delo en Katja en Carissa en Polia zouden daar zitten, en alle schalen met drank en gebak zouden eerst aan Malta worden gepresenteerd, die een keuze zou maken en de rest zou doorsturen naar haar vriendinnen. En achteraf zou ze zich vol warmte, maar ook gegeneerd verontschuldigen dat ze hun zo weinig aandacht had gegeven. Wat jammer toch dat Reyn continu beslag had gelegd op haar tijd! Maar tja, ze wisten natuurlijk hoe mannen waren. En ze zou op een veelzeggende manier naar hen glimlachen. Dan zou ze enkele van de complimenten herhalen die hij als een sproeiregen op haar had laten neerdalen, en een paar van zijn geestigheden...

'Mag ik vragen wat nu deze glimlach op je gezicht brengt?' vroeg Reyn vriendelijk. Hij stond op een respectvolle, maar niet te grote afstand naast haar stoel. Hij had het aanbod om te gaan zitten afgeslagen. Ze richtte haar blik op zijn gesluierde gezicht. Haar mooie dagdroom lag in duigen. Wie wist wat voor een aanblik er achter die sluier verscholen ging? Ze voelde een lichte huivering in haar buik, maar liet niets van haar onbehagen blijken. In plaats daarvan antwoordde ze met een aangename modulatie van haar stem: 'Ik zat te mijmeren hoe leuk het zou zijn als een paar van mijn vriendinnen hier waren om dit alles met ons te delen.' Ze maakte een zwierig gebaar naar de kamer als geheel.

'En ik dacht precies het tegenovergestelde,' zei hij. Hij had een prettige stem. Beschaafd, maar tegelijk erg mannelijk. Zijn sluier bewoog lichtjes door zijn adem.

'Het tegenovergestelde?' vroeg ze zich hardop af, met één wenkbrauw opgetrokken.

Hij bewoog zich niet vanwaar hij stond, maar gaf zijn stem een intiemere klank. 'Ik bedacht hoe prettig het zal zijn wanneer ik voldoende vertrouwen heb verworven om meer privé bij je te zijn.'

Ze kon enkel afgaan op zijn houding en zijn stem. Geen opgetrokken wenkbrauwen of verlegen glimlachjes om zijn woorden te begeleiden. Ze had wel vaker met mannen gepraat, en zelfs geflirt, als haar moeder of oma niet aanwezig was, maar niemand was ooit zo openhartig tegenover haar geweest. Het was bedwelmend en intimiderend tegelijk. Telkens wanneer ze aarzelde wist ze dat hij haar ongesluierde gezicht bestudeerde. Hoe ze het ook probeerde, ze kon het niet volledig uitdrukkingsloos houden, want hoe kon je nu onbezorgd flirten en glimlachen als je niet wist of je een man tegenover je had dan wel een groteske griezel? De gedachte gaf haar aanleiding om een vleugje koelte in haar woorden te brengen. 'Allereerst zullen we moeten beslissen of deze hofmakerij echt zal beginnen. Is dat niet het doel van de eerste ontmoeting: inschatten of we geschikt zijn voor elkaar?'

Hij maakte een snuivend geluidje dat geamuseerdheid uitdrukte. 'Juffrouw Malta, zullen we die sport aan onze moeders overlaten? Dat is hun spel. Kijk maar eens hoe ze om elkaar heen draaien als worstelaars, op zoek naar een opening, een kleine zwakte bij de ander. Zij zullen de overeenkomst sluiten die ons beiden verbindt, en ik betwijfel geen moment dat beide families daar voordeel bij zullen hebben.' Hij gaf een heel licht hoofdknikje in de richting van Jani Khuprus en Ronica Vestrit. Hun beider gezichten stonden uitermate vriendelijk, maar vertoonden tevens een strakke alertheid die suggereerde dat er een of andere wedstrijd in woorden gaande was.

'Dat is mijn oma, niet mijn moeder,' wees Malta hem terecht. 'En ik begrijp niet waarom je deze bijeenkomst een spel noemt. Het is toch zeker een serieuze zaak? Voor mij wel, tenminste. Vind jij het iets banaals?'

'Geen enkel moment in jouw nabijheid zal ik ooit banaal vinden. Daarvan mag je verzekerd zijn.' Hij wachtte even en praatte toen gevoelvol verder. 'Vanaf het moment dat jij mijn droomdoosje hebt geopend en we samen jouw fantasie zijn binnengegaan heb ik geweten dat niets me van deze hofmakerij zou kunnen afhouden. Je familie heeft geprobeerd mijn hoop te temperen door te beweren dat je meer een kind dan een vrouw zou zijn. Dat vond ik belachelijk. Zo is echter het spel waarover ik sprak. Het spel dat alle families spelen wanneer hun kroost wenst te trouwen. Er worden hindernissen verzonnen, die echter weer verdwijnen zodra er een evenwicht is ontstaan met behulp van meer geschenken en handelsvoordelen... Maar die discussie is veel te grof voor ons. Ze heeft betrekking op beurzen, niet op harten. En al helemaal niet op mijn hongerige begeerte naar jou.' Zijn woorden kwamen nu snel achter elkaar, niet meer weloverwogen. 'Malta, ik smacht naar jou. Ik verlang ernaar je te bezitten, elk geheim van mijn hart met jou te delen. Hoe sneller mijn moeder toegeeft aan alles wat jouw familie eist, hoe liever het mij is. Zeg je grootmoeder dat. Zeg haar dat ze alles mag vragen wat ze wil en dat ik ervoor zal zorgen dat de Vestrits het krijgen, als ik jou maar snel in mijn armen mag sluiten!'

Malta's adem stokte. Haar geschoktheid was niet geveinsd, maar Reyn schreef haar toe aan een onjuiste oorzaak. Hij deed een stap achteruit en boog ernstig zijn hoofd. 'Vergeef me, alsjeblieft.' Zijn stem werd hees. 'Ik ben helaas opgescheept met een tong die de woorden van mijn hart uitspreekt voordat mijn verstand tussenbeide kan komen. Hoe primitief moet ik in jouw ogen wel lijken? Als een dier dat hijgend achter je aan rent! Maar ik zweer je: zo is het niet. Vanaf het moment dat ik je voor het eerst zag, buiten, bij die vergadering van vaarders, ben ik me bewust geweest dat ik niet alleen een geest heb, maar ook een ziel. Voordien was ik weinig meer dan een denkend stukje gereedschap. Ik hielp mijn familie zo goed mogelijk bij het vergaren van fortuin. Wanneer mijn broers of zusters het over passie en aantrekkingskracht hadden, kon ik nooit begrijpen wat ze bedoelden.' Hij pauzeerde even en produceerde toen een lachje. 'Als je ook maar een beetje weet over het volk van de Wilde Regenlanden zal het je bekend zijn dat we gewoonlijk ons hart al leren kennen wanneer we nog jong zijn, en al spoedig daarna trouwen. Naar onze begrippen ben ik altijd een vreemde snoeshaan geweest. Sommigen zeggen dat ik al jong geobsedeerd was door mijn werk en nooit meer de ware liefde voor een mens zou leren kennen.' Een snuivend geluid drukte zijn verachting uit. Hij schudde zijn hoofd en vervolgde: 'Anderen fluisterden dat ik een eunuch was, niet in staat tot mannelijke passie. Hun woorden lieten me koud. Ik wist dat ik een hart had, maar het sluimerde in mijn binnenste en ik zag geen reden om het te wekken. In de runen die ik opspoorde en ontcijferde, en in de vreemde mechanismen die ik tot leven bracht, had ik voldoende uitdagingen om mijn gedachten bezig te houden. Ik voelde ergernis wanneer mijn moeder me vroeg met haar mee te gaan naar Beijerstad. Ergernis! Dat alles werd in één klap weggevaagd op het moment dat ik het waagde je aan te spreken. Zoals jidzin door een aanraking tot het geven van licht wordt gebracht, zo heeft jouw hart me tot verlangen opgewekt. Een wilde, jongensachtige hoop heeft me ertoe gedreven die droomdoos hier achter te laten. Ik was er zeker van dat je hem niet zou openen, dat iemand als jij mijn droom al bij voorbaat zou afwijzen. Maar dat deed je niet! Je opende mijn ziel en deelde met mij een betoverend visioen... je liep door mijn stad en je aanwezigheid bracht haar tot leven! Ik had altijd gedacht dat een koude, stille stad mijn hart was, dus je kunt je voorstellen wat dat voor mij betekende.'

Malta luisterde slechts met een half oor naar zijn hartstochtelijke woorden. Haar gedachten en hart waren vol van wat hij al had gezegd: hij zou ervoor zorgen dat zijn familie haar alles gaf wat zij vroeg. Alles! Die woorden dartelden nog steeds door haar hoofd. Ze moest niet zó veel vragen dat ze hebberig leek, want dat zou zijn hartstocht voor haar kunnen bekoelen. Evenmin mocht ze zo weinig vragen dat ze dom leek, of iemand die door haar familie amper werd gewaardeerd. Nee, er moest hier met beleid worden gehandeld, het was iets waar zorgvuldig over moest worden nagedacht. Meteen dacht ze aan degene die in haar ogen de slimste onderhandelaar was van allemaal. O, was haar vader maar hier, die zou er wel voor zorgen dat ze Reyns passie ten volle uitbuitte! En toen begreep ze opeens wat ze moest doen: de onderhandelingen vertragen tot haar vader terug was.

'Je zwijgt,' constateerde Reyn bedrukt. 'Ik heb je beledigd.'

Ze maakte aanstalten om het voordeel te grijpen. Hij moest zijn positie onzeker, maar niet hopeloos achten. Ze probeerde een timide glimlachje op haar gezicht te brengen. 'Ik ben niet gewend... ik bedoel, niemand heeft ooit over zulke dingen met me...' Ze liet haar stem aarzelend wegsterven. Toen haalde ze diep adem, als om kracht te verzamelen. 'Mijn hart bonkt zo... Soms, als ik bang ben, word ik erg... Zou je een glas wijn voor me willen halen?' Ze bracht haar handen naar haar gezicht en tikte er zachtjes mee op haar wangen, alsof ze zich inspande om tot zichzelf te komen. Was het mogelijk, na de droom die ze met elkaar hadden gedeeld, dat ze hem kon doen geloven dat haar geest zo delicaat was dat ze overstuur raakte van een paar openhartige woorden?

Ja, het was mogelijk. Er bleek onderdrukte paniek uit de stand van zijn schouders toen hij zich bij haar weg haastte. Hij nam een glas van de tafel en schonk er zo schielijk een scheut wijn in dat hij morste. Toen hij haar het glas aanreikte deinsde ze even achteruit, alsof ze bang was het uit zijn hand aan te nemen. Hij onderdrukte een zacht gekreun van ellende en zij dwong zichzelf tot een dapper, trillend glimlachje. Toen deed ze alsof ze al haar moed verzamelde. Ze nam het glas aan, bracht het naar haar lippen en nam er een damesachtig slokje van. Ze liet het glas zakken en zuchtte zacht. 'Dat is beter. Dankjewel.'

'Hoe kun je me bedanken, nadat ik je zo van streek heb gemaakt?'

Ze sperde haar ogen iets verder open en keek naar hem op. 'Ach, de fout ligt vast en zeker bij mij,' loog ze glashard. 'Hoe dwaas moet ik in jouw ogen wel zijn dat ik begin te trillen bij het horen van alleen maar een paar woorden. Mijn moeder heeft me gewaarschuwd dat er nog heel wat is in het vrouwzijn waar ik geen weet van heb. Dit is daar een voorbeeld van, neem ik aan.' Ze wees vaagjes om zich heen. 'Zoals je ziet leiden we hier een rustig leven. Ik vermoed dat ik meer beschutting heb genoten dan ik dacht. Ik heb altijd goed begrepen dat onze familie het sober moest houden, binnen onze financiële middelen, maar dat heeft me natuurlijk van een groot aantal ervaringen afgehouden.' Na een miniem schouderophalen bekende ze: 'Ik weet zo weinig over de manieren van jonge mannen.' Ze zette haar glas weg, vouwde haar handen op haar schoot en sloeg haar ogen neer terwijl ze met een klein stemmetje vervolgde: 'Ik vrees dat ik je moet verzoeken geduld met me te hebben, zo lang ik bijleer.' En tenslotte een blik omhoog, door haar halfgeopende wimpers. 'Ik hoop dat je me niet stom of saai vindt, en dat je het niet vervelend vindt me zulke dingen te moeten bijbrengen. Ik hoop ook dat je me niet voor een hopeloos geval wilt aanzien. Ik zou bijna wensen dat ik al wat ervaring had met hofmakerijen, dan zou ik nu iets meer weten over de omgang tussen mannen en vrouwen.' Ze haalde berustend haar schouders op en sloeg zuchtend haar ogen neer. Toen hield ze even haar adem in, hopend dat het effect daarvan haar wangen zou kleuren met iets dat op een blosje zou lijken, en fluisterde ademloos: 'Ik moet bekennen dat ik mijn eigen droom niet helemaal begreep, die nacht waarin ik het doosje had geopend.' Ze keek niet op toen ze met een verleidelijke stem vroeg: 'Zou jij me kunnen leren wat zulke dingen te betekenen hebben?'

Ze hoefde zijn gezicht niet te zien. Ze hoefde niet eens naar zijn lichaamshouding te kijken, maar wist dat ze hem met huid en haar had ingepalmd op het moment dat hij antwoordde: 'Ik kan niets bedenken dat ik liever zou doen dan in zulke zaken jouw leraar te zijn.'

HOOFDSTUK 8

Tussen leven en dood

~

'Hij is opgehouden met ademen!' Vivacia klonk verbaasd.

'Nee!' gilde Wintrow met jongensachtig overslaande stem.

Hij wendde zich af van de reling en rende vanaf de boeg naar het hoofddek en de kajuitgang daarachter. Angst voor de dood was de voornaamste reden geweest waarom de piraat zich aan het leven was blijven vastklampen. Toen Wintrow en Vivacia hem hadden overgehaald om niet meer bang te zijn, had Kennit zich simpelweg laten gaan. Bij de kapiteinshut gekomen nam Wintrow niet de tijd om aan te kloppen. Etta keek hem verbaasd en boos aan toen hij naar binnen kwam gestormd. Ze was verbandstroken aan het oprollen, maar toen Wintrow naar Kennit stoof liet ze ze op het dek vallen en probeerde ze hem tegen te houden.

'Maak hem niet wakker!' waarschuwde ze hem. 'Hij is eindelijk in slaap gevallen.'

'Hij probeert dood te gaan!' sprak Wintrow haar tegen terwijl hij zich langs haar heen werkte. Hij greep de piraat bij de hand en riep zijn naam. Er kwam geen reactie. Toen tikte hij Kennit op de wang, gaf er een klapje op, kneep erin, eerst zacht, toen hard. Nog steeds geen enkele reactie. Kennit haalde geen adem.

Hij was dood.

Kennit schurkte zich in het donker, en liet zich toen wegzweven als een afgevallen herfstblaadje dat door het bos dwarrelt. Hij voelde zich warm en prettig. Een ijl, zilveren draadje verbond hem nog met het leven, maar het werd al dunner en dunner tijdens zijn vrije val. Spoedig zou er niets meer van over zijn en dan was hij bevrijd van zijn lichaam. Het leek zijn aandacht amper waard. Niets leek zijn aandacht waard. Hij maakte zich los van zichzelf en voelde dat zijn bewustzijn expandeerde. Nooit had hij geweten hoe bekrompen 's mensen gedachten waren wanneer ze waren opgesloten in een lichaam. Al die zorgen en ideeën, op elkaar gepropt als de inhoud van een overvolle plunjezak! Nu konden ze zich eindelijk van elkaar losmaken en ontplooien, nu pas kregen ze hun ware betekenis en hun ware belang.

Opeens voelde hij een rukje. Een aandrang die hij niet kon weerstaan haalde hem terug naar zichzelf. Hij verzette zich een beetje, maar toen de kracht hem eenmaal vast had scheen ze niet goed te weten wat ze met hem moest beginnen.

Ze versmolten met elkaar tot een verward geheel. Het was alsof hij in een ketel pruttelende vissoep was gedompeld. Het ene na het andere borrelde op, om echter meteen daarna weg te drijven. Hij was een vrouw, die haar lange haren stond te kammen terwijl ze peinzend over het water staarde. Hij was Ephron Vestrit, en bij Sa, hij zou deze lading op tijd afleveren, storm of geen storm! Hij was een schip. Koud water spoelde tegen zijn boeg, glimmende vissen gleden onder hem door, sterren fonkelden boven hem. Maar dieper, hoger en omvattender dan zijn andere gewaarwordingen, om alles heen, als een dun vlies, was er nog een ander bewustzijn - iets dat haar vleugels wijd uitspreidde en hoog aan een zomerse hemel zweefde. En dat was de entiteit die hem sterker aantrok dan welke andere ook, en die hij probeerde te volgen toen ze bij hem vandaan dreef.

Nee, gebood iemand hem vriendelijk, maar beslist. Nee. Ik ga niet daarheen en jij zult dat evenmin doen. Iets trok hem terug en hield hem bij elkaar. Hij voelde zich als een kind in de armen van zijn moeder - beschermd en geknuffeld. Ze hield van hem. Vol welbehagen liet hij zich koesteren door haar omarming. Ze was het schip, het mooie, slimme schip dat hij had gewonnen. De stimulerende herinnering aan dat wapenfeit was als een ademhaling die het zachte smeulen van zijn wezen aanwakkerde. Hij begon helder op te gloeien en werd zich al bijna bewust van wie hij was geweest. Dat was echter niet wat hij begeerde. Hij draaide zich om en probeerde dieper in haar weg te duiken, met haar te versmelten, één te worden. Mooi, lieftallig schip, romp in water dat zich om je heen schulpt, zeilen die worden geliefkoosd door de wind, ik ben jou en jij bent mij! Als ik jou ben, zal ik wijs zijn en prachtig om te zien. Hij voelde haar geamuseerdheid om zijn vleierij, maar het was geen vleien. In jou zou ik volmaakt kunnen zijn, liet hij haar weten. Hij probeerde zich in haar op te lossen, maar ze hield hem intact.

Ze sprak opnieuw, maar haar woorden waren bestemd voor iemand anders. Ik heb hem. Hier. Jij moet hem overnemen en terughalen. Ik weet niet hoe.

Een jongensstem antwoordde. De stem klonk onzeker en ijl als rook, kwam van ver weg en haperde van angst. Ik weet niet watje bedoelt. Hoe kun je hem 'hebben', hoe kan ik hem 'overnemen'? En hoezo 'terughalen'? Waarheen? De smekende wanhoop in de stem van de jongen riep iets in hem wakker en wekte echo's van de stem van een andere jongen, die even wanhopig, even smekend had geklonken. Ik kan dat niet. Ik weet niet hoe het moet, ik wil het niet, alstublieft, meneer, alstublieft! Het was de verborgen stem, de geheime stem, de stem waarvan het bestaan nooit erkend mocht worden. Niemand mocht hem ooit horen, niemand! Hij wierp er zich op, wikkelde er zich omheen en legde hem het zwijgen op. Hij zoog de stem op in zijn binnenste om hem te verbergen, maar dat herstelde de tweespalt die de sleutel tot zijn wezen was. Er ging een huivering van kwaadheid door hem heen. Ze hadden hem gedwongen weer zichzelf te zijn!

Ja, zei ze opeens tegen die ander, ja, zó. Zoek zijn onderdelen en hecht ze weer aan elkaar. Minder luid vervolgde ze: Er zijn delen waarin jullie bij elkaar passen. Begin daarmee.

Wat bedoel je - dat hij bij me past? Hoe kan hij bij me passen? Ik bedoel alleen dat jullie in sommige opzichten op elkaar lijken. Jullie delen meer met elkaar dan je beseft. Wees niet bang voor hem. Neem hem. Herstel hem.

Hij klampte zich nog steviger aan het wezen van het schip vast. Hij zou niet toestaan dat hij van haar werd gescheiden. Fanatiek probeerde hij zich met haar te verweven, de draden van zijn bewustzijn tot één sterk koord te vervlechten met die van het hare. Ze stootte hem niet af, maar verwelkomde hem evenmin. In plaats daarvan voelde hij zich weer op een of andere manier bij elkaar genomen, en vervolgens aangeboden aan een entiteit die zowel tot haar behoorde als van haar verschilde.

Hier. Pak aan. Zet hem terug.

De verbinding tussen die twee was verbazingwekkend complex. Ze hielden van elkaar, maar worstelden niettemin om niet elkaar te zijn. Hier en daar brandden geïsoleerde vuurtjes van wrok in het landschap van hun relatie. Hij kon niet onderscheiden waar de ene persoonlijkheid begon en de andere eindigde, en toch maakten ze beiden ten volle aanspraak op een grootheid van ziel die niet door een enkel schepsel omvat kon worden. De gespreide vleugels van een oeroud wezen beschermden en overschaduwden hen, maar daar waren zij zich niet van bewust. Het waren grappige, blinde wezentjes, die kibbelend knoeiden met een liefde die ze niet durfden te aanvaarden. Om te winnen hoefden ze er alleen maar aan toe te geven, maar dat konden ze niet inzien. De schoonheid van wat ze beiden samen zouden kunnen zijn bezorgde hem hartzeer. Het was een liefde die hij zijn hele leven had gezocht, een liefde om hem te verlossen en tot volmaaktheid te brengen. Datgene wat hij het meest begeerde, werd door hen gevreesd en vermeden.

Kom terug. Alstublieft. Het was de stem van de jongen, smekend. Kennit. Kies voor het leven, alstublieft.

De naam was magie. Hij bond en definieerde zijn wezen. De jongen voelde dat aan. Kennit. Hij herhaalde de naam op een vleiende toon. Kennit, alstublieft. Kennit, blijf leven. En bij elke herhaling van de naam werd hij iets concreter, iets massiever. Er stolden herinneringen om die naam heen, en samen bedekten ze langzaam maar zeker de oude wond die zijn leven was geweest, en sloten hem erin op.

Alsjeblieft, smeekte hij. Hij pijnigde zijn geheugen. Hoe heette zijn beul? Wintrow. Laat me alsjeblieft gaan, Wintrow. Hij probeerde de jongen te binden zoals hijzelf was gebonden: door zijn naam. Dat onderwierp Wintrow echter geenszins aan zijn wil, maar maakte omgekeerd diens band met hem alleen maar sterker. Kennit!'Nu klonk het gretig. Kennit, help me. Keer terug tot uzelf, wees weerwolf Stap weer binnen in uw leven!

En toen gebeurde er iets merkwaardigs. Op het moment dat Wintrow de terugkeer van Kennits bewustzijn zo gretig verwelkomde en Kennit de aanwezigheid van de jongen voelde, vermengden ze zich. Herinneringen borrelden op en maakten zich los van hun bezitters. Een jongen huilde zwijgende tranen in de nacht voordat hij zijn familie zou verlaten om naar een klooster te vertrekken. Een jongen jammerde van paniek toen hij aanzag dat zijn vader bewusteloos werd geslagen terwijl een andere man hem vasthield en lachte. Een jongen worstelde en gilde even van de pijn toen een zevenpuntige ster in zijn heup werd gedrukt. Een jongen mediteerde, en zag draakachtige vormen in de wolken en slangachtige in kolkend water. Een jongen worstelde met zijn treiteraar, die hem zijn keel dichtkneep tot hij wilde gehoorzamen. Een jongen zat langdurig stil, geobsedeerd door een boek. Een jongen kokhalsde en hapte naar adem, in een vruchteloos verzet tegen het tatoeëren van zijn gezicht. Een jongen bracht uren door met oefenen in het tekenen van precieze letters. Een jongen had zijn hand op het dek gelegd en weigerde te schreeuwen van pijn toen zijn geïnfecteerde vinger van zijn hand werd gesneden. Een jongen grijnsde en zweette van blijdschap toen een tatoeage op zijn heup werd weggebrand.

Het schip had gelijk gehad. Er waren veel raakpunten, veel dingen waarin ze bij elkaar pasten. De congruentie kon niet worden ontkend. Ze overlapten elkaar, ze waren elkaar. Maar toen gingen ze weer uiteen.

Kennit kende zichzelf weer. Wintrow huiverde voor de hardheid die Kennits jongste jaren had gekenmerkt. Het volgende moment werd Kennit overmand door een golf van welgemeend medelijden, afkomstig van de jongen. Wintrow reikte naar hem, in een naïeve poging om een aantal onderdelen terug te zetten die Kennit opzettelijk had afgebroken en weggegooid. Ze waren van u. U zou ze moeten bewaren, drong Wintrow aan. U kunt niet zomaar delen van uzelf afstoten omdat u ze pijnlijk vindt. U moet ze erkennen, en dan vérder gaan.

De jongen had geen idee van wat hij daar zo losjes voorstelde. Dat jammerende, vernederde ding kon natuurlijk met geen mogelijkheid deel uitmaken van Kennit de Piraat! Kennit verdedigde zich tegen deze suggestie op dezelfde manier als hij dat altijd had gedaan: door Wintrow kwaad en walgend van zich af te stoten, en daardoor de korte fase van empathie te verbreken. Op het laatste moment vóór die abrupte scheiding werd hij zich bewust van de gekwetstheid die dat bij de jongen veroorzaakte, en voor het eerst in vele jaren voelde Kennit een brandende wroeging. Voordat hij daar goed over kon nadenken hoorde hij echter van ver weg een vrouwenstem die zijn naam riep.

'Kennit! O, mijn Kennit! Alsjeblieft, alsjeblieft, ga niet weg. Blijf bij me, Kennit!'

Onvermijdelijke pijnen gaven de contouren van zijn lichaam aan. Er drukte een gewicht op zijn borst en zijn ene been eindigde in een gevoel dat totaal fout was. Hij haalde diep adem door een keel die rauw aanvoelde als gevolg van drank en gal. Hij deed zijn oogleden open - het was alsof hij ankers optrok. Licht verzengde zijn brein.

De hoer had zijn linkerhand vast en spetterde er tranen overheen. Haar natte gezicht, haar wanordelijke haren, haar schrille snikken... het was werkelijk niet om aan te zien. Hij probeerde zijn hand uit haar greep te trekken, maar was er te zwak voor. 'Etta. Stop daarmee. Alsjeblieft.' Zijn woorden waren een hees gekraak.

'O, Kennit!' riep ze uit, kennelijk dolblij. 'Je bent niet dood! O, mijn schat.'

'Water,' zei hij, zowel om haar kwijt te raken als omdat hij dorst had. Ze sprong op en haastte zich naar de karaf die op een zijtafeltje stond. Hij slikte met zijn droge keel en werd zich toen weer vaag bewust van het gewicht dat op zijn borst drukte. Harig. Verwarde haren onder zijn hand, en een bezweet gezicht. Het lukte hem zijn hoofd een heel klein stukje op te tillen. Hij keek naar zijn borst. Het was Wintrow. De jongen was kennelijk vanaf een stoel naast het bed voorover gevallen. Hij had zijn ogen dicht en zijn gezicht zag er akelig flets uit. Er liepen tranen over zijn wangen: Wintrow huilde voor hem. Er ging opeens een golfje verwarrende gevoelens door Kennit heen. Het hoofd van de jongen lag op zijn borst, wat Kennits ademhaling nog moeilijker maakte. Hij wilde het opzij duwen, maar de warmte van die haren en huid onder zijn handen riep een vaag gevoel van heimwee bij hem op. Het was alsof hij zichzelf herboren zag in deze knul. Hij kon deze jongen beschermen op een manier waarop hijzelf niet beschermd was. Hij bezat de macht om de destructieve krachten die ooit zijn eigen leven hadden verbrijzeld bij hem vandaan te houden.

Tenslotte verschilden ze niet véél van elkaar. Dat had het schip zelf gezegd. Hem te beschermen zou zoiets zijn als zichzélf redden.

Het was een merkwaardige gewaarwording, dat gevoel van macht. Het beloofde een diepe honger in hem te verzadigen, die naamloos in zijn binnenste had liggen wachten sinds hij zelf een jongen was. Voordat hij daar verder over door kon mijmeren deed Wintrow zijn ogen open. De blik van de jongen was open en onbewaakt. Hij keek Kennit recht in de ogen met een uitdrukking die van onpeilbaar diep verdriet opeens veranderde in verwondering. De jongen stak zijn hand uit en raakte Kennits wang aan. 'U leeft,' fluisterde hij toen vol ontzag. Zijn stem klonk als die van iemand die ijlde van de koorts, maar in zijn ogen flakkerde een oprechte blijdschap op: 'U lag helemaal in stukken. Zoals de onderdelen van een glas-in-loodraam. Allemaal stukken. Wat een massa delen heeft een mens! Ik stond versteld. En toch kwam u terug.' Hij zuchtte en sloot zijn ogen. 'Dank u! Dank u. Ik wilde niet sterven.'

De jongen knipperde met zijn ogen en kwam toen wat verder tot zichzelf. Hij tilde zijn hoofd van Kennits borst en keek een beetje wazig om zich heen. 'Ik moet zijn flauwgevallen,' mompelde hij voor zich uit. 'Ik ben zo diep in trance geraakt... Het is me nooit eerder overkomen, maar Berandol heeft me gewaarschuwd... Ik denk dat ik bof dat ik toch nog de terugweg heb kunnen vinden...' Hij leunde opeens naar achter in de stoel waarop hij tot dan toe voorovergebogen had gezeten. 'Ik denk dat we allebei hebben geboft,' besloot hij met onvaste stem.

'Mijn been voelt fout aan,' zei Kennit. Nu het hoofd van de jongen niet meer op zijn borst drukte kon hij gemakkelijker ademhalen en praten. Daardoor kon hij zich helemaal concentreren op de merkwaardige sensatie die de afgezette beenstomp hem bezorgde.

'Het is verdoofd. Ik heb het ingesmeerd met de bast van kwazischors. Dat verdooft de pijn een poos. U moet proberen te slapen nu het kan. De pijn zal terugkomen. We hebben niet genoeg van dat spul om hem blijvend weg te houden.'

'Je zit me in de weg,' zei Etta snibbig.

Wintrow schrok ervan op. Hij keek schuldig. Etta stond naast hem met een kopje water. De jongen zat haar niet echt in de weg: ze had ook naar de andere kant van het bed kunnen lopen. Wintrow begreep echter haar ware bedoeling. 'Neem me niet kwalijk,' zei hij vlug, en hij stond op. Hij strompelde twee stappen in de richting van de deur en zakte toen in elkaar. Slap als een vaatdoek bleef hij liggen waar hij lag.

Etta slaakte een kreetje van ergernis. 'Ik zal een matroos roepen om hem weg te halen,' zei ze. De aanblik van de bewusteloze jongen op de vloer van zijn hut zat de piraat zichtbaar dwars, tot ze hem het kopje water voor de mond hield.

De langvingerige hand waarmee ze zijn hoofd opbeurde voelde koel aan in zijn nek. Opeens was dorst de enige obsessie die hij had. Het was scheepswater, dus noch koel, noch vers, en smakend naar het vat waarin het was bewaard, maar het was de verrukkelijkste delicatesse die er op de hele wereld bestond. Hij dronk het kopje leeg. 'Meer,' kraakte zijn stem.

'Meteen,' beloofde ze hem.

Hij volgde haar met zijn blik toen ze terugliep naar de waterkaraf. Daarbij viel zijn oog op de jongen die roerloos op de vloer lag. Even geleden was er iets geweest - iets dringends - wat hij Etta met hem had willen laten doen. Het was iets belangrijks geweest, maar nu kon hij het zich niet meer herinneren. In plaats daarvan begon hij te zweven, boven het bed uit. De ervaring was zowel aangenaam als verontrustend. Er kwam een volgend kopje water. Hij dronk het helemaal leeg. 'Ik kan vliegen,' merkte hij op tegen de vrouw. 'Nu de pijn weg is kan ik vliegen. De pijn hield me verankerd.'

Ze glimlachte hem lief toe. 'Je bent licht in je hoofd. En misschien nog een tikkeltje dronken.'

Hij knikte. Hij kon die dwaze grijns maar niet van zijn gezicht krijgen. Er ging een golf van dankbaarheid door hem heen. Hij had zó lang moeten leven met die pijn, en nu was hij weg. Het was heerlijk. Hij wilde heel zijn wereld met zijn dank overstelpen.

De jongen had het gedaan.

Hij keek naar Wintrow, die nog steeds languit op de planken lag. 'Het is een hele goeie jongen,' zei hij liefdevol. 'We geven erg veel om hem, het schip en ik.' Hij begon zich bijzonder slaperig te voelen, maar wist de blik van de vrouw nog een keer met de zijne te vangen. Haar hand raakte zijn wang aan. Hij stak zijn eigen hand uit en wist de hare vast te pakken, moeizaam, traag. 'Jij zult namens mij goed voor hem zorgen, nietwaar?' Met zijn blik zocht hij haar gezicht af, vanaf haar mond tot en met haar ogen. Het was te moeilijk om met zijn ogen haar hele gezicht tegelijk te bekijken. Het was te inspannend om ze daarvoor scherp genoeg te stellen. 'Kan ik op je rekenen?'

'Is dat wat je wilt?' vroeg ze hem met tegenzin.

'Meer dan wat ook!' verklaarde hij vol passie. 'Wees aardig voor hem.’

‘Als dat is wat je wilt, zal ik het doen,' zei ze, maar niet van harte. 'Goed. Goed.' Hij kneep zachtjes in haar vingers. 'Ik wist dat je het zou doen als ik het vroeg. Nu kan ik gaan slapen.' Hij deed zijn ogen dicht.

Toen Wintrow zijn ogen opende lag er een kussen onder zijn hoofd en een deken over hem heen. Hij lag op de vloer van de kapiteinskajuit. Hij probeerde zijn positie in de tijd te bepalen. Hij herinnerde zich een fragmentarische droom van een glas-in-loodraam. Een bange jongen had er zich achter verstopt. Het raam was gebroken. Op een of andere manier had Wintrow het weer opgelapt. Die jongen was hem dankbaar geweest. Nee. Nee, in de droom was hij de jongen geweest... nee, hij had een man weer in elkaar gezet terwijl Berandol en Vivacia hem vanachter een gordijn van water adviseerden. En er was ook een slang bij geweest, en een draak. Een zevenpuntige ster die vreselijk veel pijn deed. Toen was hij wakker geworden, en Etta was kwaad op hem geweest, en toen...

Het was niet goed. Hij kon het allemaal niet kloppend maken. De lange dag was in stukken gebroken en hij kon ze niet aan elkaar lijmen. Sommige stukken, wist hij, kwamen uit zijn dromen. Andere leken meedogenloos écht. Had hij eerder vanmiddag werkelijk iemands been geamputeerd? Dat leek de onwaarschijnlijkste herinnering van allemaal. Hij sloot zijn ogen en tastte naar Vivacia. Hij werd zich van haar bewust, zoals dat altijd gebeurde wanneer hij naar haar reikte. Er was constant een woordeloze communicatie tussen hen beiden. Dat voelde hij ook nu, maar ze leek afgeleid. Niet uit gebrek aan belangstelling voor hem, maar omdat ze momenteel geïntrigeerd werd door iets anders. Misschien voelde ze zich even gedesoriënteerd als hij. Enfin, hij zou er niets mee opschieten als hij hier op de vloer bleef liggen.

Hij draaide zijn hoofd en keek naar Kennits slaapbank. De borst van de piraat rees en daalde geruststellend onder de deken. De kleur van zijn gezicht was vreselijk, maar de man leefde. Dat deel van Wintrows droom was tenminste waar.

Hij haalde diep adem en trok zijn armen onder zich. Toen duwde hij zich langzaam op, vechtend tegen een aanval van duizeligheid. Nooit eerder had een trance hem zo verzwakt. Hij wist nog steeds niet precies wat hij had gedaan, als hij tenminste werkelijk iets had gedaan. Tijdens zijn trances in het klooster had hij geleerd volledig op te gaan in zijn kunst. Bij die gelegenheden hadden de verschillende onderdelen van het creatieve proces één ondeelbaar geheel geleken. Het leek erop dat hij nu iets dergelijks had gedaan tijdens zijn operatie op Kennit, al begreep hij niet hoe. Hij kon zich ook niet herinneren dat hij zich bewust had voorbereid om in trance te gaan.

Toen hij eenmaal stond liep hij voorzichtig naar het bed. Voelde het zó aan wanneer je stomdronken was? Onvaste benen, duizelig, alle kleuren te fel, alle contouren te scherp afgetekend? Het leek hem van niet. Dit was bepaald niet prettig. Zoiets probeerde je toch niet doelbewust te bereiken? Hij bleef naast het bed staan. Hij zag ertegenop het verband om Kennits been na te kijken, maar wist dat hij het behoorde te doen. Misschien bloedde hij nog. In dat geval zou Wintrow werkelijk niet weten wat hij moest doen. Zich met huid en haar overgeven aan wanhoop, besloot hij. Hij pakte de rand van de deken vast.

'Maak hem niet wakker, alsjeblieft.'

Etta's stem klonk zo vriendelijk dat hij niet meteen besefte wie daar sprak. Hij moest zich helemaal omdraaien om haar te zien. Ze zat op een stoel in een hoek van de kajuit. Ze had wallen onder haar ogen die Wintrow niet eerder had opgemerkt. Ze had een lap donkerblauwe stof op haar schoot en haar hand was druk in de weer met een naald. Ze keek hem aan, beet een draadje door en begon aan een volgende naad.

'Ik moet nagaan of hij nog bloedt.' Zijn woorden klonken hem dik en misvormd in de oren.

'Volgens mij niet meer. Maar als je het verband losmaakt om te kijken kan het weer beginnen. Je kunt het maar beter zo laten.'

'Is hij al wakker geweest?' Zijn geest begon weer enigszins helder te werken.

'Kort. Meteen nadat jij hem... had teruggehaald. Ik gaf hem water te drinken, heel veel. Toen is hij weer weggedoezeld. Sindsdien slaapt hij.'

Wintrow wreef zich in zijn ogen. 'Hoe lang al?'

'Bijna de hele nacht,' zei ze rustig. 'Het is nu bijna dag.'

Hij kon niet bevatten dat ze zo aardig tegen hem praatte. Niet dat ze hem warme blikken schonk, of naar hem glimlachte, maar er was iets uit haar stem verdwenen - een bijklank van jaloezie of wantrouwen die er tot dan toe altijd was geweest. Wintrow was blij dat ze hem niet meer scheen te haten, maar wist nog niet goed hoe hij daarmee moest omgaan. 'Wel,' zei hij bij gebrek aan beter, 'dan moest ik ook nog maar een poosje gaan slapen.'

'Blijf liggen waar je lag,' stelde ze voor. 'Het is hier schoon en warm. En je bent bij de hand als Kennit je nodig zou hebben.'

'Dank u,' zei hij verlegen. Hij wist niet of hij wel zo graag hier wilde blijven. Hij zou op harde planken slapen, waar hij ook naar toe zou gaan, maar het idee dat een vreemdeling hem in het oog hield terwijl hij sliep sprak hem allerminst aan. Wat er vervolgens gebeurde was echter nog vreemder. Ze hield het naaiwerk omhoog dat op haar schoot had gelegen en keek van die lappen naar hem en weer terug. Het was een broek in de maak, en het was evident dat ze keek of deze hem zou passen. Hij had het gevoel dat hij iets zou moeten zeggen, maar wist niets te verzinnen. Ze legde het naaiwerk zonder commentaar weer op haar schoot, pakte haar naald op en hervatte haar werk.

Hij keerde terug naar zijn deken - ongeveer zoals een hond naar zijn aangewezen slaapplaats drentelt. Hij ging zitten, maar kon er zich niet toe brengen te gaan liggen. In plaats daarvan sloeg hij de deken om zijn schouders. Hij keek naar Etta tot deze zijn blik beantwoordde. 'Hoe bent u een piraat geworden?' vroeg hij plompverloren. Tot de woorden hem ontglipten had hij niet geweten dat hij iets zou gaan zeggen.

Ze zuchtte even en sprak toen bedachtzaam, zonder een spoortje van spijt in haar stem. 'Ik werkte als hoer in een huis in Deeldorp. Kennit raakte op me gesteld. Op een dag hielp ik hem een paar mensen te doden die hem daar aanvielen. Daarna nam hij me mee uit dat bordeel en bracht me hierheen. Eerst wist ik niet goed waarom hij me naar zijn schip had meegenomen, of wat hij van me verwachtte. Maar na een tijd werd zijn idee me duidelijk. Ik kon veel meer zijn dan een hoer, als ik dat verkoos. Hij gaf me de kans.'

Hij staarde haar aan. Haar woorden hadden hem geschokt. Niet haar bekentenis dat ze mensen had gedood voor Kennit - iets dergelijks had hij van deze piraat wel verwacht. Maar ze had zichzelf een hoer genoemd. Dat was een mannenwoord, een beschamend scheldwoord dat vrouwen naar het hoofd werd geslingerd. Maar zij scheen zich er niet voor te schamen. Ze gebruikte het woord als een sabel, en sneed er al zijn valse ideeën over wat zij was vakkundig mee weg.

Ze had haar levensonderhoud verdiend met seks, en scheen daar geen spijt van te hebben. Het wekte een vreemde, huiverende belangstelling bij hem op. Opeens leek ze hem een nog machtiger wezen dan ze daarstraks al was geweest. 'Wat was u voordat u een hoer werd?' Niet gewend dat woord uit te spreken legde hij er te veel nadruk op. Hij had het niet zo willen laten klinken, hij had trouwens de hele vraag niet willen stellen. Had Vivacia hem stiekem daartoe aangezet?

Ze keek hem met gefronst voorhoofd aan, in de mening dat zijn stem verwijtend had geklonken. Haar ogen stonden effen en koel toen ze zei: 'Ik was de dochter van een hoer.' Haar stem kreeg iets uitdagends toen ze op haar beurt vroeg: 'En wat was jij voordat je vader je een slaaf op zijn schip maakte?'

'Ik was een priester van Sa. Althans, daarvoor was ik in opleiding.'

Ze trok een wenkbrauw op. Werkelijk? Dan zou ik liever een hoer zijn.'

Met die woorden maakte ze een onherroepelijk einde aan hun gesprekje. Hij wist geen enkele repliek te bedenken. Niet dat hij zich beledigd voelde. Ze had de gapende kloof tussen hen beiden haarscherp uitgetekend op een wijze die ontkende dat ze met elkaar konden communiceren, laat staan dat ze elkaar konden beledigen. Ze richtte haar aandacht weer op haar naaiwerk en boog haar hoofd. De uitdrukking op haar gezicht was een en al onbewogenheid. Wintrow had het gevoel dat hij een kans had gemist. Een paar momenten geleden had het geleken alsof ze een deur voor hem had opengezet, maar nu was de grendel er weer voor, steviger dan ooit. Maar wat kon het hem schelen? Hij vroeg het zich af, want de mate van zijn teleurstelling verraste hem. Omdat ze misschien een manier was om Kennit te beïnvloeden en hij een goed woordje van haar wel eens nodig zou kunnen hebben, opperde het sluwe deel van zijn geest. Wintrow zette die gedachte van zich af. Ook zij is een schepping van Sa, hield hij zichzelf voor. Ik moet mijn best doen vriendschap met haar te sluiten om haarzélfs wil - niet omdat ze misschien invloed heeft op Kennit. En ook niet omdat ze heel anders is dan alle vrouwen die ik ken en ze me mateloos intrigeert!

Hij deed zijn ogen even dicht en probeerde alle sociale gekunsteldheid uit te bannen. Toen hij sprak waren zijn woorden oprecht. 'Kunnen we het nog eens proberen, alstublieft? Ik zou graag willen dat we vrienden werden.'

Etta keek verbaasd op. Toen verscheen er een vreugdeloze glimlach om haar mond. 'Zodat ik later je leven kan redden? Door bij Kennit tussenbeide te komen?'

'Nee!' protesteerde hij.

'Mooi. Want in die zin heb ik helemaal geen invloed op Kennit.' Ze dempte haar stem een beetje. Wat er tussen mij en Kennit bestaat zou ik niet op die manier inzetten.'

Wintrow voelde dat er een opening werd geboden. 'Dat zou ik u niet vragen. Ik wil... ik zou het fijn vinden met iemand te kunnen praten. Gewoon om te praten. Er is me zo veel overkomen, de laatste tijd. Mijn vrienden zijn allemaal dood, mijn vader veracht me, de slaven die ik heb geholpen schijnen zich niet te herinneren wat ik voor ze heb gedaan, ik vermoed dat Sa'Adar me graag uit de weg geruimd zou zien...' Zijn stem stierf weg, want hij besefte opeens dat het allemaal wel érg naar zelfmedelijden riekte. Hij haalde diep adem, maar wat er volgde klonk zelfs nog zieliger. 'Ik ben eenzamer dan ik ooit ben geweest. En ik heb geen idee wat er van me zal worden.’

‘Wie wel?' vroeg Etta harteloos.

'Ik, vroeger,' antwoordde hij kalm. Zijn manier van praten kreeg iets naar binnen gekeerds: 'Toen ik in het klooster was leek mijn leven voor me te liggen als een stralende weg. Ik wist dat ik mijn studies zou voortzetten. Ik wist dat ik uitmuntte in het werk dat ik had gekozen. Ik hield oprecht van mijn manier van leven. Ik had niet het verlangen om er ook maar iets in te veranderen. Toen werd ik naar huis ontboden. Mijn grootvader stierf en mijn vader dwong me aan boord van dit schip te dienen. Vanaf dat moment heb ik niets meer te vertellen gehad over mijn leven. Telkens wanneer ik probeerde het te beïnvloeden boog ik het alleen af in een nóg vreemdere richting.'

Ze beet een draadje door. 'Lijkt me normaal.'

Hij schudde bedroefd zijn hoofd. 'Ik weet het niet. Misschien is dat zo voor andere mensen. Ik weet alleen dat het niet is wat ik gewend was, noch wat ik verwachtte. Ik blijf proberen een manier te vinden om terug te keren en mijn oude leven te herstellen, maar -'

'Je kunt niet terug,' verklaarde ze botweg. Haar stem was noch vriendelijk, noch onvriendelijk. 'Dat deel van je leven is voorbij. Zet het van je af als iets dat klaar is. Afgerond of niet, het is in elk geval klaar met jou. Geen enkel wezen heeft zelf voor het zeggen wat voor leven hij te 'Verwachten" heeft.' Ze hief haar hoofd op en keek hem met een borende blik aan. Wees een man. Ontdek waar je nu bent, en ga daarvandaan verder door van de dingen het beste te maken. Accepteer je leven zoals het is, dan overleef je het misschien. Als je je op afstand houdt, en blijft roepen dat dit niet jouw leven is, niet jouw bestemming, zal het leven langs je heen gaan. Je sterft misschien niet aan die stommiteit, maar je zou net zo goed dood kunnen zijn, want noch jijzelf, noch anderen profiteren van zo'n leven.'

Wintrow was verbluft. Haar woorden waren harteloos, maar tegelijk buitengewoon verstandig. Bijna als in een reflex verzonk hij in zijn meditatieve houding, alsof hij zojuist een tekst uit Sa's rollen had gelezen. Hij onderzocht haar stelling en ging deze tot in haar uiterste logische consequenties na.

Ja, deze denkbeelden waren van Sa, en derhalve van waarde. Aanvaard het. Begin opnieuw. Zoek weer nederigheid. De hele rest van zijn leven al op voorhand beoordelen, dat had hij gedaan. Overijlde conclusies getrokken. Altijd al zijn grootste fout, had ook Berandol hem vaak gewaarschuwd. Er was ook hier veel goeds te doen, mits hij zich daarop zou toeleggen. Waarom was hij er zo op gebrand geweest om naar zijn klooster terug te keren, alsof Sa alleen daar te vinden was? Wat had hij zojuist tegen Etta gezegd? Dat zijn leven steeds verder uit de koers was geraakt naarmate hij harder probeerde het onder controle te krijgen. Geen wonder! Hij had zich verzet tegen wat Sa met hem wilde!

Hij kon nu opeens ook bevatten hoe de slaven zich moesten hebben gevoeld toen de boeien van hun enkels en polsen waren verwijderd. Haar woorden hadden hém bevrijd. Hij kon zijn zelfgestelde doelen laten voor wat ze waren.

Hij kon zijn hoofd oprichten en om zich heen kijken en nagaan van welke kant Sa hem het duidelijkste wenkte!

'Hou op me zo aan te staren!' Er klonk een bevel, maar ook een ondertoon van ongerustheid in Etta's stem.

Wintrow sloeg onmiddellijk zijn ogen neer. 'Ik staarde... ik bedoel, het was niet mijn bedoeling om te staren. Alleen... uw woorden hebben bij mij gedachten opgewekt die... Etta, waar hebt u zulke dingen geleerd?'

Wat voor dingen?' Er klonk nu onmiskenbaar achterdocht in haar stem.

'Dingen zoals het leven accepteren, er het beste van maken...' Zo hardop uitgesproken, leek het eigenlijk een simpel concept. Nog maar enkele tellen geleden hadden die woorden hem in de oren geklonken als de gongslagen van de waarheid. Het klopte, wat men beweerde: inzicht is niets anders dan de waarheid en het juiste moment samen.

'In een bordeel.'

Zelfs die onthulling droeg bij aan de verlichting van zijn geest. 'Dan is Sa werkelijk ook daar, in al zijn wijsheid en glorie.'

Deze keer bereikte haar glimlach bijna haar ogen. Te horen aan het aantal mannen dat bij het klaarkomen haar naam kreunt zou ik zeggen: nou en of Sa daar is!'

Wintrow wendde zijn blik van haar af. Het opgeroepen beeld was onaangenaam levensecht. 'Het moet een zware manier zijn om de kost te verdienen,' flapte hij eruit.

'Denk je?' Ze lachte hardop, al klonk het geluid nogal broos. 'Het verrast me je dat te horen zeggen. Maar je bent nog maar een jongen. De meeste klanten beweren dat ze maar wat graag in staat zouden zijn hun geld te verdienen door op hun rug te liggen. Ze denken dat wij het gemakkelijk hebben, met dat "genot" de hele dag...'

Wintrow dacht er even over na. 'Ik denk dat het erg moeilijk moet zijn, zo intiem en zo kwetsbaar te zijn tegenover een man die geen ware gevoelens voor je heeft.'

Heel even kregen haar ogen een duistere, peinzende blik. 'Na een poosje verdwijnen alle gevoelens,' zei ze toen met een bijna kinderlijke stem. 'En het is een opluchting wanneer dat gebeurt. Het maakt alle dingen stukken gemakkelijker. En daarna is het niet erger dan welk ander smerig baantje ook. Tenzij je een man treft die je pijn doet. Maar dat kan je in andere baantjes natuurlijk ook overkomen. Boeren worden op de horens genomen door stieren, fruitplukkers vallen uit bomen, vissers verliezen vingers of verdrinken...' Haar stem stierf weg. Haar ogen richtten zich weer op haar naaiwerk. Wintrow zweeg. Na een poosje verscheen er een flauw glimlachje om haar lippen. 'Kennit heeft mijn gevoelens teruggebracht. Daar haatte ik hem om. Dat was het eerste gevoel wat hij me weer leerde: haat. Ik wist dat het iets gevaarlijks was. Het is gevaarlijk voor een hoer om welke gevoelens dan ook te hebben. En de wetenschap dat hij me had geleerd weer emoties te voelen wakkerde mijn haat alleen maar aan.'

Wintrow vroeg zich af waarom, maar hij stelde de vraag niet hardop. Dat hoefde hij ook niet te doen.

'Op een dag kwam hij dat bordeel binnen en keek om zich heen.' Haar stem klonk afwezig, verzonken in de herinnering. 'Hij was prachtig gekleed en van top tot teen brandschoon. Een donkergroen fluwelen jasje met ivoren knopen, royale flappen witte kant op zijn borst en aan zijn manchetten... Hij was toen nooit eerder in Bettels huis geweest, maar ik wist wie hij was. Ook toen al wist bijna heel Deeldorp wie Kennit was. Hij kwam niet naar dat bordeel zoals de meeste mannen, met een paar vrienden of zelfs de hele bemanning. Evenmin kwam hij dronken of snoevend. Hij kwam in zijn eentje, nuchter, en wist precies wat hij wilde. Hij bekeek ons allemaal - hij kéék echt - en toen koos hij mij. "Deze is wel goed," zei hij tegen Bettel. Toen bestelde hij de kamer die hij wilde hebben, en een maaltijd. Hij betaalde Bettel vooruit, meteen, onder ieders ogen. Toen stapte hij op me af, alsof we al alleen waren, en boog zich naar me toe. Ik dacht dat hij me een kus ging geven. Sommige mannen doen dat. Maar hij snoof de lucht naast mijn oor op. Toen beval hij dat ik me moest gaan wassen. O, wat voelde ik me vernederd! Je denkt misschien dat een hoer zich niet vernederd kan voelen, maar dan heb je het mis. Toch deed ik wat me was opgedragen. Daarna ging ik naar boven, naar zijn kamer, en deed wat me werd gezegd, maar absoluut niets meer dan dat. Ik was woedend en gedroeg me tegenover hem als een blok ijs. Ik verwachtte dat hij me zou slaan, of zou weigeren en wegsturen, of dat hij zich bij Bettel zou beklagen. In plaats daarvan scheen het te passen bij zijn wensen.'

Ze zweeg even, en die stilte leek te tuiten in Wintrows oren. Hij wist dat hij hier verder niets over wilde horen, maar tegelijk hoopte hij vurig dat ze zou doorgaan met vertellen. Het was voyeurisme zijnerzijds, doodgewone, ordinaire nieuwsgierigheid om te weten wat er zich tussen een man en een vrouw had afgespeeld. Hij kende de fysieke gang van zaken; dat was een wetenschap die niemand ooit voor hem verborgen had gehouden. Maar in theorie weten hoe zoiets gebeurt is niet hetzelfde als een échte beschrijving van wat ze allemaal doen. Hij wachtte af, zijn blik op het dek vlak voor haar voeten gericht. Hij durfde niet op te kijken om haar gezicht te zien.

'Elke keer daarna ging alles precies hetzelfde. Hij kwam, hij koos me, hij zei dat ik een bad moest nemen, en hij gebruikte me. Hij maakte er een kille bedoening van. Andere mannen die zo'n bordeel bezoeken doen een beetje alsof. Ze flirten en lachen wat met de meisjes. Ze hangen verhalen op en houden in de gaten wie er het beste kan luisteren. Ze doen alsof we ook iets te vertellen hebben. Ze proberen ons met elkaar te laten concurreren. Er zijn er zelfs die met de hoeren dansen, of die cadeautjes meebrengen - snoep of parfum of zoiets - voor hun favoriete meisjes. Kennit niet. Zelfs toen hij met name naar me begon te vragen, bleef het puur een transactie, meer niet.'

Ze hield de broek-in-de-maak voor zich op, draaide hem binnenstebuiten en begon van die kant aan de naden te werken. Ze haalde adem alsof ze van plan was haar verhaal te vervolgen, maar toen schudde ze lichtjes haar hoofd en beperkte zich tot haar naaiwerk. Wintrow wist niet wat hij zou kunnen zeggen. Hij was gefascineerd door haar geschiedenis, maar voelde zich opeens doodmoe. Hij wilde dat hij weer kon gaan slapen, maar begreep dat hij de slaap waarschijnlijk niet meer zou vatten wanneer hij zich nu op deze plankenvloer uitstrekte. Buiten begon de nacht al bleker te worden. Het zou spoedig ochtend zijn. Hij voelde een kleine opwelling van triomf. Hij had Kennits been gisteren geamputeerd en vandaag leefde de piraat nog! Het was hem gelukt. Hij had 's mans leven gered.

Toen maakte hij zichzelf scherpe verwijten. Dat de piraat nog leefde kwam alleen doordat Wintrows eigen wil toevallig gelijk was geweest aan die van Sa. Iets anders te geloven zou verwaandheid zijn. Hij wierp weer een blik op zijn patiënt. Diens borst rees en daalde nog steeds. Wintrow had echter ook zónder te kijken al geweten dat de man nog leefde. Vivacia wist het, en via haar wist ook hij het. Hij wilde niet nadenken over die verbinding, noch over de sterkte ervan. Het was al erg genoeg dat hij zulk een band had met het schip, ook zonder dat hij hem moest delen met de piraat!

Etta maakte een geluidje - een soort zucht. Wintrow richtte zijn aandacht weer op haar. Ze keek niet zijn kant op, maar hield haar blik gericht op haar naaiwerk. Toch hing er een waas van trots om haar heen. Kennelijk was er iets waar ze diep over had nagedacht en had ze zojuist besloten het hem te vertellen. Toen ze sprak luisterde hij in stilte.

'Ik hield op Kennit te haten toen ik ging beseffen wat hij me gaf, elke keer dat hij kwam. Eerlijkheid. Hij gaf de voorkeur aan mij, en was niet bang dat te tonen. Voor het oog van iedereen koos hij me, elke keer weer. Hij deed geen poging om mij over te halen tot vleierij of geflirt. Ik was wat hij wilde, en ik was te koop, dus hij kocht me. Hij liet me zien dat dat alles was wat we ooit met elkaar zouden kunnen delen, zo lang ik een hoer was. Een eerlijke transactie.' Er verscheen een eigenaardig glimlachje op haar gezicht. 'Soms bood Bettel hem andere vrouwen aan. Ze had er vele. Sommigen waren prachtig, veel mooier dan ik ben, anderen kenden exotische manieren om een man te gerieven. Bettel probeerde op die manier zijn gunst te winnen. Dat deed ze met haar vaste klanten, om hun klandizie te behouden. Ze bood hun variatie en probeerde de klanten nieuwe... smaken bij te brengen. Ik wist dat het haar niet beviel dat Kennit telkens opnieuw alleen maar voor mij koos. Daardoor voelde ze zich onvoldoende gewaardeerd, vermoed ik. Ooit vroeg zij hem in ieders aanwezigheid: "Waarom Etta? Zo slungelachtig, zo gewoontjes. Ik heb courtisanes die in de beste huizen in Kwarts zijn opgeleid. Of, als je van onschuld houdt, zoete maagdjes die regelrecht van het platteland komen. Je kunt je het beste van het beste veroorloven. Waarom verkies je mijn goedkoopste hoer?'" Etta's glimlachje bereikte deze keer zelfs haar ogen. 'Ik denk dat ze probeerde hem tegenover de andere klanten voor schut te zetten. Alsof het hem iets kon schelen wat zij dachten! In plaats daarvan zei hij: "Ik verwar wat iets kost nooit met wat het waard is. Etta, ga je wassen. Ik zal boven op je wachten." En sindsdien noemden alle andere hoeren mij Kennits hoer. Ze bedoelden het pesterig, maar ik heb er me nooit aan gestoord.'

Kennelijk had deze Kennit diepere gronden in zich dan Wintrow had vermoed. De meeste zeelieden keken bij het kiezen van een hoer niet verder dan haar gezicht en figuur. Kennit dus wel. Anderzijds maakte deze vrouw zichzelf misschien iets wijs. Hij wierp een snelle blik op Etta's gezicht en wendde toen zijn hoofd af. Er ging een acuut gevoel van onbehagen door hem heen. Waar was die gedachte zo opeens vandaan gekomen? Even had hij een steek van jaloezie gevoeld. Was het afkomstig geweest van het schip zelf? Hij voelde opeens een dringende behoefte om met Vivacia te praten.

Hij ging staan. Zijn knieën kraakten, de onderkant van zijn rug was stijf, zijn schouders deden pijn. Wanneer had hij voor het laatst in een echt bed gelegen, en geslapen tot hij uit zichzelf wakker werd? Hij moest meer aandacht schenken aan de behoeften van zijn lichaam, anders zou het manieren vinden om rust en voedsel af te dwingen. Spoedig, beloofde hij zichzelf. Zodra hij zich veilig voelde, zou hij voor zichzelf gaan zorgen. 'Het is ochtend,' zei hij aarzelend. 'Ik moet even bij het schip en mijn vader gaan kijken. En wat slaap zien te krijgen. Roept u me als Kennit wakker wordt?'

'Als hij je nodig heeft,' antwoordde Etta koeltjes. Misschien was dat de hele bedoeling van haar relaas geweest: Wintrow duidelijk maken dat zij de oudste claim op Kennit had. Zag ze hem dan als een soort bedreiging? Wintrow concludeerde dat hij te weinig van vrouwen wist. Ze bracht het naaiwerk naar haar mond en beet een draadje door. Toen ging ook zij staan, en ze hield het naaiwerk in zijn volle lengte voor zich. Kennelijk was het af. 'Voor jou,' zei ze abrupt, en ze stak hem de broek toe. Wintrow maakte aanstalten om het geschenk in ontvangst te nemen, maar opeens gooide ze het slordig zijn kant op en moest hij moeite doen om het op te vangen. Een van de broekspijpen raakte hem in zijn gezicht.

'Dank u,' zei hij onzeker.

Ze keek hem niet aan en reageerde niet op zijn woorden. In plaats daarvan opende ze een klerenkist en begon daarin te rommelen. Ze haalde er een hemd uit te voorschijn. 'Hier, dit is wel iets voor jou. Het is een van zijn oudjes.' Ze betastte de stof. 'Uitstekend spul. Hij weet wat kwaliteit is, die man.'

'Daarvan ben ik overtuigd,' antwoordde Wintrow. 'Hij heeft u uitgekozen, zoals u me hebt verteld.' Het was zijn eerste poging tot galanterie. Het was er om een of andere reden niet helemaal goed uitgekomen, en zijn commentaar hing ietwat dubieus tussen hen beiden in. Etta staarde hem aan en leek zich af te vragen of hij misschien ironisch had proberen te zijn. Zelf voelde hij een hete blos op zijn wangen komen. Wat had hem in hemelsnaam bezield om zoiets te zeggen? Toen gooide ze het hemd naar hem toe, en het opende zich wijd, als een opfladderende witte vogel, en viel toen over zijn handen: zware stof, sterk, maar toch soepel. Het was een uitstekend hemd, veel te kostbaar om er zo terloops afstand van te doen. Zat hier misschien een verborgen boodschap in, zo vroeg hij zich af, een waarvan Etta zich misschien nauwelijks bewust was? Hij hing de kledingstukken over zijn arm. 'Dank u voor de kleren,' zei hij nogmaals, vastbesloten beleefd te zijn.

Ze keek hem recht aan. 'Kennit wil ongetwijfeld dat je ze hebt,' verklaarde ze. Juist toen hij zich dankbaar begon te voelen kwam ze met een domper: 'Je zult voor hem zorgen. Hij wil dat de mensen om hem heen schoon en netjes zijn. Neem de tijd om je vandaag te wassen. Ook je haren.'

'Ik ben niet...' begon hij, maar toen stopte hij. Hij was wél smerig. En hij hoefde maar een tel na te denken om te beseffen dat hij stonk. Hij had zijn handen gereinigd nadat hij Kennits been had geamputeerd, maar zijn lichaam als geheel had hij al in geen dagen gewassen. 'Doe ik,' beloofde hij nederig. En met de nieuwe kleren over zijn arm verliet hij de kapiteinskajuit.

De wanorde op het overvolle schip kwam hem al bijna normaal voor. Zijn blik bleef niet langer hangen aan alles wat hij tegenkwam aan beschadigde deurposten, kapotte planken of met bloed bevlekt houtwerk. Toen hij op het dek verscheen week hij achteruit om een paar kaartenkoppen langs te laten. Een van de twee was een beetje simpel, herinnerde Wintrow zich. Hij heette Dedge, en was een van de ex-slaven die door Etta waren uitgekozen om Kennit vast te houden. Hij scheen altijd in het gezelschap te zijn van de jongere, slimmere Saylah. Ze merkten Wintrow amper op toen ze langs hem heen liepen, zo verdiept waren ze in elkaar. Ook dat soort dingen was begonnen. Hij had het moeten verwachten. Na rampen was dit altijd het eerste teken van herwonnen hoop. Mannen en vrouwen vormden paartjes en hadden seks. Hij keek hen nieuwsgierig na. Waar dachten ze privacy te vinden? Maar als ze al lang slaven waren geweest, kon privacy hen misschien niet veel meer schelen. Hij besefte opeens dat hij de twee stond na te staren. Geërgerd bracht hij zichzelf in herinnering dat hij taken te vervullen had: praten met Vivacia, kijken hoe het met zijn vader ging, eten, zich wassen, slapen, kijken hoe het met Kennit ging. Zijn leven had opeens vorm gekregen, een dagindeling, zin! Het was een hele stap vooruit.

De Vivacia lag nog steeds voor anker in de kleine inham. Was het werkelijk pas één nacht geleden dat ze hier een schuilplaats hadden gezocht? Neveldam-pen trokken op in het licht van de ochtendzon. Al spoedig zou de zon genoeg kracht hebben om de dag te verwarmen. Het boegbeeld staarde naar het brede kanaal alsof het op de uitkijk stond. Misschien was dat ook zo.

'Ik maak me zorgen. Kan dat andere schip ons nog wel vinden?' zei ze hardop in antwoord op zijn onuitgesproken gedachte. 'Hoe weten ze waar ze moeten zoeken?'

'Ik heb het gevoel dat Kennit en Sorcor al heel lang bij elkaar zijn. Zulke mannen hebben manieren om dingen te doen, en aan hun bemanning mee te geven. Trouwens, Kennit leeft nog. Over een poosje is hij misschien voldoende opgeknapt om ons zelf de weg naar Deeldorp te wijzen.' Wintrow liet het geruststellend klinken, in een poging om het schip te kalmeren.

'Misschien,' gaf Vivacia met tegenzin toe. 'Maar ik zou me beter voelen als we al onderweg waren. Hij heeft deze nacht overleefd, dat is waar, maar hij is nog verre van sterk, of genezen. Gisteren is hij gestorven toen hij ophield met vechten om in leven te blijven. Vandaag klampt hij zich weer aan het leven vast. Maar het bevalt me niet hoe het woelt en kolkt in zijn dromen. Ik zou me geruster voelen als hij in de handen van een echte heler was.'

Die woorden staken hem een beetje. Wintrow wist dat hij geen geoefende heler was, maar ze had hem best een complimentje kunnen geven over zijn optreden tot dusverre. Hij keek naar de plek op het dek waar hij zijn primitieve operatie had uitgevoerd. Kennits bloed had op de planken een macabere aftekening van zijn ruggelings gelegen lichaam nagelaten: de contouren van zijn heup en zijn gewonde beenstomp. Niet ver daarvandaan was Wintrows eigen bloedige handafdruk nog te zien. Die vlek was met geen mogelijkheid weg te schrobben geweest. Zou dat ook gelden voor Kennits bloedige schaduw? Aarzelend schuifelde Wintrow eroverheen met zijn blote voet.

Het was alsof hij de snaren van een muziekinstrument had beroerd, met dien verstande dat het geen gewoon geluid was dat ze voortbrachten: Kennits leven vibreerde opeens samen met het zijne. Wintrow wankelde onder de onverwachte kracht van die kortsluiting en liet zich zittend op het dek vallen. Daar probeerde hij even later de sensatie te analyseren. Het waren niet Kennits herinneringen geweest, noch zijn gedachten of dromen. Het was veeleer zo dat hij zich opeens zeer intens bewust was geweest van de piraat. De beste vergelijking die hij kon bedenken was die van een parfum of een geur, die immers in een oogwenk zeer gedetailleerde herinneringen kon oproepen - maar dan honderd keer sterker. Zijn plotselinge besef van Kennit had hem bijna van zijn zelfbesef beroofd.

'Nu heb je een beetje een indruk hoe het voor mij is,' zei het boegbeeld kalm. Even later vervolgde het: 'Ik had niet gedacht dat het ook jou op die manier zou raken.'

'Wat was het dan?'

'De macht van het bloed. Bloed is geheugen. Het herinnert zich niet dagen of nachten of gebeurtenissen. Bloed herinnert zich zijn identiteit.'

Wintrow zweeg, en probeerde de volle betekenis van die uitspraak te doorgronden. Hij stak zijn hand uit naar Kennits afdruk op het dek, maar toen trok hij zijn vingers weer terug. Geen nieuwsgierigheid was sterk genoeg om hem te dwingen de ervaring van daarnet nog eens over te doen. Hij was erdoor geschokt tot in zijn ziel en had er bijna zijn eigen identiteit door verloren.

'Dat is wat jij voelde,' vulde het schip aan. 'Jij, die zelf bloed hebt. Jij hebt tenminste zélf een lichaam, een eigen verzameling herinneringen, een eigen identiteit. Jij kunt Kennit terzijde schuiven en jezelf voorhouden: "Hij is niet ik." Maar ik heb niets van dat alles. Ik ben slechts hout dat doordrenkt is met herinneringen die afkomstig zijn uit jouw familie. De identiteit die jij Vivacia noemt is er een die ik zelf in elkaar heb moeten knutselen. Toen Kennits bloed in mijn hout binnendrong was ik machteloos om het te weigeren. Precies zoals in die nacht van de slavenopstand, toen het bloed van de een na de ander in me binnendrong, en ik niet de macht had om wie ook buiten te sluiten. Die nacht, waarin al dat bloed is vergoten... Probeer je eens voor te stellen dat je in een identiteit wordt ondergedompeld, niet één keer, of twee, maar tientallen keren achter elkaar. Telkens nieuwe identiteiten. Ze stortten in elkaar op mijn dekken, en stierven daar, maar doordat hun bloed binnendrong in mijn hout maakten ze mij de opslagplaats van wat zij geweest waren. Slaven of bemanningsleden, dat maakte geen verschil, ze kwamen allemaal bij mij uit. En alles wat ze waren hebben ze aan mij toegevoegd. Soms, Wintrow, wordt het me te veel. Dan volg ik de kronkelige paden van hun bloed en weet ik tot in detail wie ze waren. Ik kan mezelf niet bevrijden van die spoken. Mijn enige indrukken die nog krachtiger zijn komen van jou, die me in dubbel opzicht beheerst: én door je bloed, dat in het hout van mijn dek is binnengedrongen, én door je geest, die verbonden is met de mijne.'

'Ik weet niet wat ik moet zeggen,' antwoordde Wintrow lamlendig.

'Dacht je dat ik dat niet allang wist?' vroeg Vivacia verbitterd.

Er volgde een lange stilte tussen hen beiden. Voor Wintrow was het alsof zelfs de toverhouten planken van het dek verkilling naar hem uitstraalden. Hij sloop stilletjes weg, met zijn nieuwe kleren over zijn arm, maar hij besefte al te goed dat hij nergens naar toe kon om zich écht uit haar omgeving te verwijderen. Accepteer het leven zoals het komt. Dat had Etta nog maar kort geleden tegen hem gezegd. Op dat moment had het hem een briljante gedachte geleken. Hij probeerde zich voor te stellen dat hij accepteerde dat het hun eeuwig lot was om met elkaar verbonden te zijn, maar toen schudde hij zijn hoofd.

'Als dat uw wil is, Sa, weet ik niet hoe ik dat in blijdschap kan verduren,' mompelde hij. En het was pijnlijk te voelen dat Vivacia er precies hetzelfde over dacht.

Het was uren later, en de zon stond hoog aan de hemel, toen de Marietta hen vond. Een flink deel van haar reling aan stuurboordzijde was geschroeid. Matrozen waren al druk aan het werk om de schade te repareren. Een nog duidelijker teken van zowel haar treffen als de zegevierende afsluiting daarvan was de sliert afgehakte hoofden die vanaf haar boegspriet naar beneden bungelde. De kreet van de uitkijk had Wintrow naar het dek geroepen. Nu staarde hij misselijk en gefascineerd naar het naderende schip. Hij had een bloedbad meegemaakt tijdens de nacht van de slavenopstand op de Vivacia, maar het openlijk tonen van deze gruwelijke trofeeën had een toegevoegde wreedheid en verschrikking die zijn bevattingsvermogen te boven ging.

De mannen en vrouwen die aan weerszijden van hem bij de reling stonden juichten echter opgetogen. Voor hen representeerde die bloedige buit niet alleen de satraap, die hen tot slavernij had veroordeeld, maar ook Kwarts, de markt waar tot slaaf gedegradeerde mensen het gretigst aftrek vonden. Terwijl de Marietta naderde zag Wintrow nog andere tekenen van haar strijd met de galei. Veel piraten droegen primitief verband, maar dat belette niemand om breeduit te grijnzen en vrolijk naar hun collega's op de Vivaria te zwaaien.

Iemand trok aan Wintrows mouw. 'De vrouw zegt dat je bij de kapitein moet komen,' kwam Dedge hem stug melden. Wintrow keek de man scherp aan en prentte zich zijn naam en gezicht ook nu weer in zijn geheugen. Hij probeerde door de buitenkant heen te kijken en de man achter de slaventatoeages te zien. Hij had zeegrijze ogen en zijn haren waren nog slechts een kransje boven zijn oren. Ondanks zijn leeftijd zag hij er onder zijn vodden nog stevig gespierd uit. Etta had hem al gemarkeerd als een van de haren: hij droeg een zijden sjerp om zijn middel. 'De vrouw' had hij haar genoemd, alsof het een titel was - en alsof zij de enige vrouw aan boord was. Maar in zekere zin was ze dat ook wel, moest Wintrow toegeven. 'Ik kom meteen,' antwoordde hij de man.

De Marietta liet haar anker vallen. Ze zouden nu snel een sloep laten zakken en dan zou Sorcor hierheen komen om Kennit verslag uit te brengen. Wintrow had geen idee waarom Kennit hem had laten halen, maar misschien zou de kapitein hem toestaan in de hut te zijn wanneer Sorcor rapporteerde. Eerder op de dag, toen hij de toestand van zijn vader was gaan bekijken, had Kyle hem op het hart gedrukt dat hij zo veel mogelijk informatie over de piraten moest verzamelen. Wintrow probeerde de herinnering aan dat pijnlijke uurtje van zich af te zetten.

Door zijn opsluiting en pijn was Kyle nog tirannieker dan anders geworden, en hij scheen te geloven dat Wintrow de enige ondergeschikte was die hij nog over had. In feite voelde de jongen praktisch geen spoor van loyaliteit meer tegenover hem, afgezien van een laatste restje plichtsgevoel. Zijn vaders suggestie dat hij door spioneren en intrigeren de herovering van zijn schip moest voorbereiden was in Wintrows ogen belachelijk. Maar hij had niet gelachen. Hij had de man laten voortrazen, en onderwijl zijn wonden verzorgd en hem overgehaald om zijn schaarse rantsoen van droog brood en dood water tot zich te nemen. Het was gemakkelijker geweest om de woorden gewoon van zich af te laten glijden. Wintrow had af en toe gereageerd met een knikje, maar slechts zelden iets gezegd. Een uitleg van de feitelijke situatie aan boord van de Vivacia zou Kyle alleen maar woedend hebben gemaakt. Wintrow liet hem liever in zijn wereldvreemde waan dat hij de controle over het schip op een of andere manier zou kunnen herwinnen. Dat leek Wintrow de verstandigste aanpak. Binnenkort zouden ze in Flaterkreek aankomen en dan zouden zowel zijn vader als hijzelf onder ogen moeten zien wat er van hen was geworden. Wintrow zou niet proberen zijn vader met geweld tot het erkennen van de werkelijkheid te dwingen. Dat zou de werkelijkheid zélf wel doen.

Hij klopte aan en stapte na Etta's gedempte reactie naar binnen. Kennit lag wakker op zijn slaapbank. Hij draaide zijn hoofd en begroette hem met een: 'Ze wil me niet helpen rechtop te gaan zitten.'

'Ze heeft gelijk. U moet niet gaan zitten, nog niet,' antwoordde Wintrow. 'U moet stil liggen en volledige rust nemen. Hoe voelt u zich?' Hij legde zijn hand op Kennits voorhoofd.

Kennit draaide zijn hoofd weg van de aanraking. 'Beroerd. Nee, vraag maar niet hoe ik me voel. Ik leef! Wat maakt het uit hoe ik me voel? Sorcor komt eraan, bruisend van triomf, en ik lig hier maar, toegetakeld en stinkend als een lijk! Zo wil ik niet worden gezien! Help me dus tenminste rechtop te zitten.'

'Dat moet u niet doen,' waarschuwde Wintrow hem. 'Uw bloedsomloop is nu juist tot rust gekomen. Blijf stil liggen en houd dat zo! Als u gaat zitten verandert dat de bloedvoorraden in uw organen en begint er bloed weg te vloeien en te dringen, dat zich dan via uw wond naar buiten perst. Dat hebben ze me in het klooster nadrukkelijk geleerd.'

'Maar dit is wat ik heb geleerd op het dek: een piratenkapitein die zijn mannen niet meer kan aanvoeren is al spoedig voer voor de vissen! Ik zal dus zitten als Sorcor hier binnenkomt!'

'Ook als het uw dood wordt?' vroeg Wintrow kalm.

Tart je mijn wil?' vroeg Kennit opeens.

'Nee, niet uw wil. Uw gezonde verstand. Waarom wilt u hier, op deze slaapbank, onherroepelijk sterven, enkel om indruk te maken op een man die naar mijn overtuiging al tot in zijn botten trouw aan u is? Ik denk dat u uw bemanning onderschat. Ze zullen zich niet tegen u keren omdat u behoefte hebt aan wat rust.'

'Je bent nog maar een groentje,' verklaarde Kennit minachtend. Hij draaide zijn hoofd opzij en staarde naar de wand. Wat kun jij weten van trouw, of het leiden van een schip? Ik herhaal het: zó wil ik niet worden gezien!'

Opeens herkende Wintrow de bijklank in Kennits stem. Waarom hebt u niet gezegd dat de pijn terug is?' vroeg hij. 'Ik heb nog wat kwazischors om hem te verdoven. Dan kunt u helderder nadenken, zonder te worden afgeleid. En dan zult u beter kunnen rusten.'

'Je bedoelt dat ik plooibaarder ben als je me verdooft,' snauwde Kennit. 'Je probeert me gewoon jouw wil op te leggen!' Hij bracht een trillende hand naar zijn voorhoofd. 'Mijn hoofd bonkt van de pijn. Hoe kan dat een gevolg zijn van mijn been? Is het niet waarschijnlijker dat iemand me heeft vergiftigd?' Ondanks zijn uitputting en pijn wist de piraat een glimlachje te forceren. Ongetwijfeld veronderstelde hij dat hij Wintrow nu te pakken had.

Wintrow was te geschokt voor woorden. Hoe moest je zulk wantrouwen, zulke achterdocht aanpakken? Op een koele, afstandelijke toon hoorde hij zichzelf zeggen: 'Ik zal u geen medicijnen opdringen, meneer. Als uw pijn zodanig wordt dat u verlichting wenst, roep me dan maar, dan zal ik de kwazischors gebruiken. Eerder zal ik u niet meer lastigvallen.' Hij draaide zich om en voegde er over zijn schouder aan toe: 'Als u gaat zitten om Sorcor te ontvangen zal het zowel uw dood als de mijne worden. Maar ik kan niet opboksen tegen uw stijfkoppigheid.'

'Stop daarmee,' siste Etta hen beiden toe. 'Er is een simpele oplossing, een waarmee we misschien allemaal blij zijn. Mag ik de suggestie doen?'

Kennit draaide zijn hoofd en staarde haar met doffe ogen aan. 'En die is?' drong hij aan.

'Ontvang Sorcor niet. Geef hem gewoon opdracht om naar Flaterkreek te varen, met ons achter hem aan. Hij hoeft niet te weten hoe zwak je bent. Tegen de tijd dat we in Flaterkreek zijn ben je misschien aangesterkt.'

Er vonkte sluwheid op in Kennits ogen. 'Flaterkreek is te dichtbij. Zeg hem dat hij ons moet voorgaan naar Deeldorp. Dat geeft me meer tijd om te herstellen.' Hij zweeg even. 'Maar Sorcor zal zich ongetwijfeld afvragen waarom ik zijn rapport niet wil horen. Hij zal iets vermoeden.'

Etta sloeg haar armen over elkaar. 'Laat zeggen dat je het druk hebt. Met mij.' Ze gaf hem een glimlachje. 'Laat dat door de jongen aan Brik vertellen, en via hém aan Sorcor. Hij zal het accepteren.'

'Dat zou kunnen werken,' gaf Kennit toe. Hij wuifde met een hand naar Wintrow. 'Ga nu maar meteen. Zeg Brik dat ik met Etta ben, en niet gestoord wil worden. Geef hem mijn order door dat we naar Deeldorp gaan.' Kennit kneep zijn ogen half dicht, maar of dat vermoeidheid dan wel berekening uitdrukte had Wintrow niet kunnen zeggen. 'Laat doorschemeren dat ik Briks zeemanschap misschien beoordeel naar hoe hij de terugreis hiervandaan aanpakt. Wek de indruk dat dit een test van zijn vaardigheden is, en geen zwakte mijnerzijds.' Zijn oogleden zakten nu bijna helemaal dicht. Wacht dan een poos, tot we goed en wel op zee zijn. Kom dan hier terug. Ik zal eens kijken hoe goed jij je van je taak kwijt. Overtuig Brik en Sorcor, dan vertrouw ik je misschien toe mijn been te verdoven.' Kennit sloot het laatste spleetje van zijn ogen. Met een zwakke stem zei hij: 'Misschien zal ik je dan laten leven.'

HOOFDSTUK 9

Beijerstad

~

Diep in het binnenste van de Paragon lag Amber te woelen en te draaien als een slecht verteerde homp brood in de maag van een zeeman. Een droom waarin hij niet was toegelaten rukte aan haar slaap en veranderde haar nachtrust in een dekengevecht met haarzelf. Af en toe kwam Paragon in de verleiding om naar haar gedachten te tasten en te delen in haar leed, maar de meeste nachten was hij gewoon dankbaar dat haar kwelling niet de zijne was.

Ze was bij hem aan boord komen wonen, en sliep er ook 's nachts, om hem te beschermen tegen degenen die misschien zouden verschijnen om hem weg te slepen en te vernietigen. Ze had op haar manier ook aan zijn verzoek voldaan, namelijk door een aantal van zijn ruimen te vullen, niet met drijfhout en goedkope lampenolie, maar met het hout, de lak en de boenwas die bij haar handwerk hoorden. Ze deden allebei alsof ze dat om praktische redenen had gedaan - om de spullen bij de hand te hebben, zodat ze ook 's avonds haar beeldjes zou kunnen snijden. Allebei wisten ze echter dat het droge hout en de lakken in een mum van tijd vlam zouden vatten wanneer ze werden aangestoken. Ze zou niet toestaan dat ze hem levend te pakken kregen.

Soms had hij bijna medelijden met haar. Het was niet gemakkelijk voor het meisje om binnen de scheve wanden van de kapiteinskajuit te leven. Onder luid gemopper had ze Breskers achtergelaten bezittingen uit de hut verwijderd. Paragon had echter opgemerkt dat ze de spullen voorzichtig had behandeld en zorgvuldig benedendeks had opgeborgen. Nu had ze die kajuit overgenomen en bracht ze de nachten door in Breskers hangmat. Bij goed weer kookte ze 's avonds op het strand. De andere dagen at ze koud voedsel. Elke ochtend wanneer ze naar haar winkel in de stad vertrok nam ze een wateremmer mee, die ze elke avond boordevol mee terugbracht, samen met dingen die ze op de markt had gekocht om te eten. Vervolgens ging ze in haar kajuit aan het werk, vaak kinderliedjes neuriënd. Op mooie avonden legde ze buiten een vuurtje aan en converseerde ze met hem terwijl ze een simpele maaltijd bereidde. In zekere opzichten was het fijn om dagelijks gezelschap te hebben. In andere opzichten was het irritant. Hij was gewend geraakt aan zijn eenzaamheid. Zelfs midden in aangename gesprekjes kon het plotseling tot hem doordringen dat hun arrangement slechts tijdelijk was. Alles wat mensen deden was tijdelijk. Hoe kon het ook anders, met wezens die stierven? Zelfs als ze de hele rest van haar leven bij hem bleef, zou ze uiteindelijk toch weg zijn. Toen die gedachte eenmaal tot hem was doorgedrongen had hij haar niet meer van zich af kunnen zetten. Het besef dat aan zijn dagen met Amber ooit een einde zou komen gaf hem een gevoel van afwachten. En hij had de pest aan afwachten. Dan kon je het maar beter achter de rug hebben - dat ze al weg was - dan dat je almaar moest wachten op de dag dat ze bij hem zou vertrekken. Daarom gedroeg hij zich vaak bot en korzelig tegenover haar.

Maar vanavond niet. Vanavond brachten ze samen een vrolijke tijd door. Ze had erop gestaan om hem een dwaas liedje te leren, en daarna hadden ze dat samen gezongen, eerst als een tweestemmig duet, toen als canon. Hij had ontdekt dat hij zingen leuk vond. Ze had hem ook andere dingen geleerd. Niet het weven van een hangmat; dat had hij van Bresker geleerd. Hij dacht niet dat ze over zulke zeemansvaardigheden beschikte. Wel had ze hem een stuk zacht hout en een erg groot mes verstrekt om hem de kans te geven het eens met houtsnijwerk te proberen. Soms deed ze een ander spelletje met hem, een dat hij een beetje verontrustend vond. Dan tikte ze hem zachtjes aan met een lange, dunne stok. Het spelletje was dat hij die stok moest afweren, en ze prees hem wanneer hem dat al lukte voordat het puntje van de stok hem had aangeraakt. Hij werd goed in dat spel. Wanneer hij zich concentreerde, wist hij waar dat stokje was door de luchtverplaatsing die het veroorzaakte. Maar het was tevens een punt van wrijving tussen hen beiden: hij besefte dat het niet zomaar een spelletje was. Ze bedoelde het als een training in zelfverdediging. Maar hoe lang zou hij zich kunnen verdedigen tegen een directe aanval? Hij glimlachte grimmig voor zich uit in de duisternis. Lang genoeg om Amber in staat te stellen om zijn binnenste in de fik te zetten...

Hij vroeg zich af of dat misschien de reden van haar nachtmerries was. Misschien droomde ze dat ze hem in brand had gestoken en dat ze geen tijd meer had om te vluchten. Misschien droomde ze dat hij binnen zijn romp in vuur en vlam stond, en dat haar eigen vlees van haar botten werd geschroeid door de vlammen. Nee. Het was meer een smeken en jammeren in haar slaap dan een gillen van angst - een gillen waardoor ze zichzelf zou wekken. Soms duurde het na zo'n nachtmerrie juist lang voordat ze goed wakker was. Dan kwam ze op het dek, nog ruikend naar angstzweet, om met diepe teugen de koele nachtlucht op te zuigen. Soms ging ze dan met haar rug tegen de kajuit op het schuine dek zitten, en voelde hij haar slanke lijfje trillen.

Die gedachte noopte hem tot actie. Amber!' riep hij met stemverheffing. Amber, word wakker! Het is maar een droom.'

Hij voelde hoe ze rusteloos verschoof, en hoorde een onsamenhangend antwoord. Het leek alsof ze hem van ergens ver weg iets toeriep.

'Amber!' riep hij terug.

Ze trapte wild om zich heen - meer als een gevangen vis in een net dan als een slapende vrouw in een hangmat - en bleef toen opeens stil liggen. Drie ademhalingen later voelde hij haar blote voeten op de kajuitvloer. Ze liep naar de haken waaraan haar kleren hingen en kort daarna bewoog ze zich over zijn schuine dek. Licht als een vogeltje sprong ze over de reling op het strand. Ze leunde tegen zijn romp. Haar stem klonk hees. 'Bedankt dat je me hebt gewekt. Denk ik.'

'Was je liever in je nachtmerrie gebleven?' Hij was verwonderd. 'Ik dacht dat die ervaringen onaangenaam waren, bijna even onaangenaam als leven in de realiteit.'

'Dat zijn ze ook. Erg onplezierig. Maar soms, wanneer zo'n droom herhaaldelijk terugkeert, is dat omdat ik geacht word er aandacht aan te besteden en er iets van op te steken. Na een poos kunnen zulke dromen iets gaan betekenen. Soms.'

Wat droomde je?' vroeg Paragon met tegenzin.

Ze lachte weifelend. 'Hetzelfde. Slangen en draken. De slavenjongen met negen vingers. Bovendien hoor ik jouw stem. Je roept waarschuwingen en dreigementen. Maar je bent niet jezelf. Je bent... iemand anders. En er is nog iets... ik weet niet wat. En tenslotte verwaait het allemaal als spinnenwebben in de wind. Als ik ernaar reik, valt het meteen uiteen in flarden.'

'Slangen en draken.' Paragon sprak de gevreesde woorden onwillig uit. Hij probeerde sceptisch te lachen. 'Ik heb in mijn dagen heel wat slangen gezien. Ik heb er geen hoge dunk van. Maar draken, die bestaan niet. Ik denk dat je droom niets anders is dan een akelige nachtmerrie, Amber. Zet hem van je af. Vertel me liever een verhaal, om onze geesten te zuiveren.'

'Beter van niet,' antwoordde Amber met onvaste stem. Haar droom had haar dieper geschokt dan Paragon had gedacht. 'Als ik vannacht probeerde je een verhaal te vertellen, zou het gaan over de draken die ik onder een blauwe hemel hoog in de lucht heb zien vliegen. Het was niet erg veel jaren geleden en niet erg ver noordelijk van hier. Ik zal je dit zeggen, Paragon. Als je ooit in een haven in de Zes Hertogdommen terechtkomt, en de mensen daar vertelt dat draken niet bestaan, zullen ze je bespotten om je rare ideeën.' Ze leunde met haar hoofd achterover tegen hem aan en vervolgde: 'Maar eerst zouden ze moeten wennen aan het idee dat levende schépen echt bestaan. Tot ik er een had gezien, en horen spreken, geloofde ik dat jullie een wild verzinsel waren om het prestige van de Beijerstadse vaarders op te vijzelen.'

'Vond je ons werkelijk zo vreemd?' vroeg Paragon.

Hij voelde dat ze haar hoofd draaide om naar hem op te kijken. 'Een van de merkwaardigste dingen aan jou, mijn beste, is dat je geen idee hebt hoe wonderbaarlijk je bent.'

'Echt?' Hij viste naar nog een compliment.

'Je bent even fantastisch als de draken die ik heb gezien.'

Ze had verwacht dat de vergelijking hem plezier zou doen. Hij voelde dat aan, maar werd er achterdochtig door. Probeerde ze geheimen los te peuteren? Van hém zou ze die niet horen.

Ze leek zich niet bewust van zijn terughoudendheid, maar mijmerde: 'Ik denk dat er in het hart van mensen een ruimte bestaat die geschapen is voor het wonderbaarlijke. Die ligt er te sluimeren, wachtend tot hij wordt gevuld. Ons leven lang verzamelen we schatten om erin te stoppen. Soms zijn het kleine, glinsterende juwelen: een ontloken bloem in de beschutting van een gevallen boom, of de curve van het voorhoofd en de wangen van een pasgeboren kind. Maar soms valt er opeens een grote schat in je handen, alsof een hebzuchtige piraat opeens zijn hele buit voor je voeten uitstort. Zoals die menigte overvliegende draken. Ze hadden de kleuren van alle edelstenen die ik ken en alle mogelijke vormen die iemand zich kan voorstellen. Sommige waren draken zoals ik die kende uit kinderverhalen, maar andere hadden een bizar uiterlijk en weer andere waren angstaanjagend in hun vreemdheid. Er waren van die echte draken bij, met lange, kronkelige staarten, sommige met vier poten, andere met twee, en rood en groen en goud en zwart van kleur. Maar in hun midden bevonden zich ook gevleugelde hertenbokken, en een kolossaal everzwijn, dat onder het vliegen met zijn vervaarlijke slagtanden naar links en rechts stootte, en een draak als een slang met vleugels, en zelfs een grote gestreepte kat, met gestreepte vleugels...' Haar stem stierf weg bij de herinnering aan het ontzagwekkende dat ze had gezien.

'Dat waren dan geen echte draken,' merkte Paragon snedig op.

'Ik zei toch dat ik ze heb gezien!'

'Je hebt iets gezien. Of een aantal dingen, waarvan er een paar de vorm van een draak hadden. Maar echte draken waren het niet. Je had net zo goed kunnen zeggen dat je blauwe en groene en pimpelpaarse paarden had gezien, sommige met zes poten, andere in de gedaante van een kat. Dat zouden geen paarden zijn geweest. Wat je ook mag hebben gezien, draken waren het niet.'

'Maar... ik...'

Hij genoot ervan dat zij, die altijd zo gevat was, nu naar woorden moest zoeken. Hij hielp haar niet.

'Sommige waren echte draken,' verdedigde ze zichzelf tenslotte. 'Die hadden precies de kleuren en de gedaante van de draken die ik in oude boekrollen en op oude tapijten afgebeeld heb gezien.'

'Sommige van je vliegende voorwerpen hadden de vórm van draken, en andere die van katten. Je kunt net zo goed beweren dat die vliegende katten echt waren, en dat ze de gedaante van draken hadden aangenomen.'

Ze bleef een hele poos zwijgen. Toen ze weer sprak begreep hij dat haar gedachtegang haar weer eens naar zijn persoonlijke voorgeschiedenis had geleid. 'Waarom,' vroeg ze op een misleidend hoffelijk toontje, 'is het zo essentieel voor je geluk dat er vooral toch maar geen draken bestaan? Waarom wil je mijn wonderbaarlijke waarneming van die gevleugelde wezens zo dolgraag in het belachelijke trekken?'

'Is het niet. Wil ik niet. Ik vind gewoon dat iemand moet zeggen wat hij bedoelt. Het kan me niet schelen dat je die aanblik wonderbaarlijk vond. Ik geloof alleen niet dat je die dingen draken moet noemen.'

'Waarom niet? Als draken niet bestaan, wat maakt het dan uit hoe ik de schepsels noem die ik zag vliegen? Waarom kan ik ze niet draken noemen, als die naam me bevalt?'

'Omdat het,' verklaarde hij, opeens in onredelijke mate geïrriteerd, 'als er tegenwoordig nog zoiets als draken bestonden, hoogst vernederend voor ze zou zijn om met zulke groteske schepsels te worden vergeleken!'

Ze ging abrupt rechtop zitten. Hij voelde dat ze bij hem vandaan schoof. Bijna kon hij ook de starende blik voelen waarmee ze zijn gehavende gezicht in het donker probeerde te localiseren. 'Je weet iets,' zei ze op beschuldigende toon. 'Je weet iets over draken en je weet iets over mijn droom en wat hij betekent. Waar of niet?'

'Ik weet niet eens wat je hebt gedroomd,' verklaarde hij. Hij probeerde zijn stem redelijk te laten klinken, maar hij schoot een octaaf omhoog en brak bijna. Dat gebeurde altijd op de ongelukkigste momenten. 'En ik heb nooit een draak gezien.'

'Zelfs niet in je dromen?' Haar stem was geniepig als een mistvlaag. 'Raak me niet aan!' waarschuwde hij haar opeens.

'Was ik niet van plan,' antwoordde ze, maar hij geloofde haar niet. Als ze hem had aangeraakt, en hard genoeg had geduwd - haar huid tegen zijn hout - zou ze hebben kunnen voelen of hij loog. Dat was niet eerlijk. Hij kon het omgekeerde niet bij haar doen.

'Droom je ooit over draken?' vroeg ze. Het was een rechtstreekse vraag, op een terloopse toon gesteld. Hij trapte er niet in.

'Nee,' zei hij. Kort en krachtig.

'Weet je het zeker? Ik meen dat je ooit met me hebt gesproken over zulke dromen...'

Hij haalde zijn schouders op, en maakte daar een heel vertoon van. 'Ach, misschien is dat zo. Ik kan het me niet herinneren. Misschien droomde ik ooit iets van die aard, maar dan was het niet belangrijk voor mij. Niet alle dromen hebben betekenis, weet je. Soms vraag ik me zelfs af of er wel dromen zijn die belang of betekenis hebben.'

'De mijne wel,' zei Amber neerslachtig. 'Dat weet ik. Daarom is het zo frustrerend als ik niet kan ontdekken wat ze me duidelijk willen maken. O, Paragon, ik ben bang dat ik een fout heb gemaakt. Geen ernstige, hoop ik maar.'

Hij glimlachte in het donker. 'Ach, hoe ernstig kan een fout van een kralen-maakster nu helemaal zijn? Ik weet zeker dat je je zorgen maakt om niets. Zeeslangen en draken, toe maar! Wat hebben zulke fantastische schepsels te maken met jou en mij?'

'Zééslangen!' riep Amber opeens uit. 'Aha!' Daarna zweeg ze een hele tijd. Toen was het alsof hij de warme gloed van haar stralende glimlach kon voelen. 'Zeeslangen,' herhaalde ze zachtjes voor zich uit. 'Dank je, Paragon. Dank je voor die hulp.'

'Jij hebt geen wacht.' Ophelia zei het zacht.

'Dat weet ik even goed als jij. Ik kon niet slapen,' antwoordde Althea. Ze keek langs het boegbeeld heen naar voren. De golven waren kalm en lieflijk. Een licht lentewindje blies haar dunne mantel tegen haar lichaam aan.

'Dat weet ik even goed als jij,' repliceerde Ophelia. 'Je hebt twee uur liggen woelen in je kooi. Waarom? Vind je het niet opwindend dat we morgen in Beijerstad zullen aanmeren?'

'Jawel. Maar niet op een fijne manier. Ik ben bang voor alles wat ik onder ogen zal moeten zien. Mijn zus, mijn moeder. Misschien Kyle, als de Vivacia terug is. O, Ophelia, ik ben zelfs bang om tegenover mijn schip te staan! Hoe kan ik haar in de ogen kijken, en uitleggen hoe en waarom ik haar heb laten gaan?'

'Je weet best dat het niet nodig zal zijn. Je hoeft alleen maar je hand op haar planken te leggen en ze zal het allemaal aanvoelen, net zoals ik dat doe.'

Althea liet haar handen liefkozend over de gladde reling glijden. 'Dat is voor mij een groot wonder - het begrip dat tussen ons beiden is ontstaan. En tevens een reden waarom ik bang ben voor de dag van morgen. Ik heb me zo veilig gevoeld bij jou aan boord! Ik vind het vreselijk je te moeten verlaten.'

Er klonken voetstappen op het dek en ze draaide haar hoofd om. Het was Grag, die op blote voeten over het maanverlichte dek naderde. Zijn haren waren jongensachtig in de war. Kennelijk kwam hij regelrecht uit zijn bed, maar toch had zijn loop een tijgerachtige elegantie. Langzaam verscheen er een glimlachje op Althea's gezicht. Heel zacht reageerde Ophelia op haar gedachten: 'Mannen hebben geen idee van hun eigen schoonheid.'

Grag begroette haar grijnzend. 'Ik heb op je deur geklopt. Toen je er niet bleek te zijn wist ik meteen waar ik moest zoeken.'

'Zo?' kwam Ophelia nuffig tussenbeide. 'Is het je gewoonte om rond deze tijd in de nacht bij Althea aan te kloppen? En zonder dat je een hemd aan hebt?'

'Alleen als mijn vader me wekt en het me vraagt,' antwoordde Grag vlot. 'Hij zei dat hij even rustig met ons beiden wil praten.'

'En ik mocht niet meedoen aan dat rustige gesprek?' vroeg Ophelia, al bij voorbaat gepikeerd.

'Ik nam aan van wel, want hij vroeg me Althea te wekken en haar hierheen te brengen. Ik dacht zelfs dat het jouw eigen idee was.'

'Nee, het mijne.' Kapitein Tenira voegde zich rustig bij hen. Er gloeide iets in de kop van zijn kortstelige pijp en er hing een pittige rookgeur om hem heen. 'Noem me maar een bange oude man, als jullie willen, maar ik wil graag een paar voorzorgsmaatregelen nemen voordat we in Beijerstad aanmeren. En ze hebben ook met Althea te maken.' Zijn ernstige toon ontnuchterde hen.

'Wat bedoelt u?' vroeg Althea.

'Ik heb nog eens nagedacht over onze confrontatie met die galei uit Kwarts. Ze voerden de vlag van de satraap. Er zijn de laatste jaren veel dingen veranderd in Beijerstad. Ik weet niet op hoeveel gunsten en invloed de kapitein van die galei daar kan rekenen, en of hij een klacht heeft gestuurd over onze reactie.' Kapitein Tenira snoof vol verachting. Toen hij eindelijk weer vooruit kon is hij misschien wel daarheen gevlucht! Dus, afhankelijk van zijn mogelijke invloed daar - en in welke mate onze satraap zich tegenwoordig door Kwarts laat ringeloren - staat ons misschien een onaangename ontvangst te wachten.'

Er volgde een korte stilte. Het was Althea duidelijk dat Grag hier al evenmin bij had stilgestaan als zijzelf. Niet dat ze het incident als iets triviaals had afgedaan, geen sprake van! Ophelia's mooie handen, met hun slanke vingers, waren geschroeid! Hoe vaak het boegbeeld haar ook had verzekerd dat ze geen pijn voelde, althans niet op de menselijke manier, toch schrok Althea telkens opnieuw bij het zien van dat geblakerde hout. Althea had zich verheugd op hun aankomst in Beijerstad, want ze had verwacht dat de andere vaarders haar woede en afschuw over de aanval zouden delen. Het was niet bij haar opgekomen dat in de ogen van sommigen juist die Kwartsers de benadeelde partij zouden zijn.

Kapitein Tenira wachtte tot zijn woorden bij iedereen goed waren doorgedrongen en vervolgde toen: 'Zoals ik al zei, misschien ben ik alleen maar een oude angsthaas. Wat, zo vroeg ik me af, is het ergste dat ze me kunnen aandoen? Wel, dacht ik, ze zouden mijn schip kunnen afpakken wanneer ik het afmeer aan de inklaringskade. Sterker nog, ze zouden mij en mijn eerste stuurman gevangen kunnen nemen. Wie zou dan naar mijn familie kunnen gaan om te vertellen wat er is gebeurd? Wie zou als getuige kunnen optreden voor de Raad van Vaarders, en de hulp van die raad kunnen inroepen? Ik heb veel goede mannen aan boord, stuk voor stuk puike zeelui.' Hij schudde zijn hoofd. 'Maar goede praters zijn het niet, laat staan Beijerstadse vaarders.'

Althea begreep het meteen. 'U wilt dat ik ga?'

'Als je dat wilt doen.'

'Vanzelfsprekend. Zonder enige aarzeling. Dat had u me niet eens hoeven te vragen.'

'Weet ik, weet ik. Maar er is méér, vrees ik,' zei de kapitein kalm. 'Hoe langer ik nadenk over de veranderingen in Beijerstad, hoe groter mijn twijfels worden over de aard van ons welkom. Voor de veiligheid, om geen risico te nemen, zou het beter zijn als je je weer vermomde als scheepsjongen. Dan kun je gemakkelijker van het schip wegglippen, mocht dat nodig zijn.'

'Acht u het echt waarschijnlijk dat het zover kan komen?' vroeg Grag ongelovig.

Kapitein Tenira zuchtte. 'Jongen, we hebben in het ruim een reservemast bij ons. Waarom? Niet omdat het waarschijnlijk is dat we hem op zekere dag nodig zullen hebben, maar omdat er een kansje bestaat dat hij van pas zal komen. Zo bekijk ik ook deze kwestie.'

'Maar dan zou ik het gevoel hebben dat we haar in haar eentje het gevaar tegemoet sturen,' wierp Grag tegen.

Zijn vader keek hem recht in de ogen. 'Als het zover komt, helpen we haar eerder het gevaar te ontvluchten, zou ik zeggen, voordat de val zich kan sluiten. Ze hebben vast en zeker liever gegijzelden uit twee Beijerstadse families dan uit een.'

'Ze? Welke "ze"?' vroeg Ophelia opeens. 'En waarom zou een Beijerstadse vaarder bang moeten zijn voor wie dan ook in Beijerstad, afgezien van een andere vaarder? Beijerstad is ónze stad! Satraap Esclepius heeft hem ons lang geleden geschonken.'

'En satraap Cosgo heeft aan dat geschenk zitten rukken en snijden vanaf het moment waarop hij de Mantel der Gerechtigheid erfde!' Kapitein Tenira sloot zijn mond alsof hij de bittere woorden betreurde. Op kalmere toon vervolgde hij: 'Anderen hebben macht verworven in Beijerstad. Aanvankelijk hebben we weinig aandacht geschonken aan de belastinggaarders. Zelfs toen ze eisten dat we een inklaringskade zouden aanleggen waar elk inkomend schip zich diende te melden, hebben we dat als niet onredelijk beoordeeld. Toen ze vervolgens het recht eisten om zelf de ladingen te inspecteren in plaats van het woord van de kapitein te aanvaarden, zijn we daar lachend mee akkoord gegaan. Het was immers ónze stad. Hun wantrouwen was beledigend, maar ongeveer in de trant van wat je van brutale kinderen kon verwachten. Maar we hebben geen rekening gehouden met de vloedgolf van zogenaamde nieuwe vaarders, die met de belastinggaarders van de satraap samenspanden om meer macht te verwerven. Ook heeft niemand van ons ooit geloofd dat de satraap de uitgestoken hand van Kwarts zou aannemen, laat staat dat hij Kwartse galeien in onze eigen wateren zou toelaten onder het mom van recht en orde.' Hij schudde zijn hoofd. 'Dat zijn de dingen waarover ik heb liggen piekeren en dat is de reden waarom ik zo voorzichtig mogelijk wil zijn.'

'Het lijkt me verstandig...' begon Althea, maar Ophelia onderbrak haar. 'Je zei dat ze me in beslag zouden kunnen nemen. Dat zal ik niet toestaan. Ik heb die Kwartse zwijnen niet aan boord gelaten en zal ook niet -'

'Jazeker, dat zul je wél.' Kapitein Tenira's stem kapte Ophelia's opstandige tirade ruw af. 'Zoals Grag en ik zullen toestaan dat ze ons gevangennemen, als ze dat proberen. Ik heb dit doordacht, mijn lieve, en wel tot in de uiterste consequenties. Het wordt tijd dat Beijerstad wakker wordt. We hebben ons in slaap laten sussen, en ons door anderen laten afpakken wat van ons is. Een paar dagen geleden zijn we aangevallen door piraten uit Kwarts, die deden alsof ze een patrouilleschip van de satraap waren. En over een paar dagen worden we misschien afgeperst door bandieten en ontvoerders die doen alsof ze wettige belastinggaarders zijn. Laat ze ons maar gevangennemen en opsluiten. Niet omdat we hun recht om dat te doen erkennen, noch omdat we ons niet zouden kunnen verzetten, maar alleen om de rest van Beijerstad te tonen welke macht deze parvenu's inmiddels hebben verzameld! Het gevaar moet worden herkend nu het nog gemakkelijk uit de weg te ruimen is. Daarom smeek ik je, Ophelia: werk mee als ze ons in beslag willen nemen, en zélfs als ze gewapende wachters aan boord willen zetten. Ze kunnen ons niet lang vasthouden, als Beijerstad eenmaal gewekt is. Laat de Ophelia dan het brandpunt zijn van de gehele Beijer-stadse vaarderstrots!'

Ophelia liet de stilte even voortduren. 'Dan zal ik het toestaan,' gaf ze tenslotte toe. 'Maar alleen omdat jij het me hebt gevraagd.'

'Zo ken ik mijn lieve meid weer,' prees Tenira haar op warme toon. 'En wees maar niet bang. Grag en ik zullen zorgen dat je niets overkomt.'

Ophelia rolde met haar schouders. 'Ik zal zorgen dat jullie niets overkomt,' kaatste ze terug.

Haar kapitein glimlachte flauwtjes. 'Nou, het is een hele opluchting dat te horen.' Zijn blik ging via Grag en Althea naar de maanverlichte nachthemel boven hun hoofd. 'Ik voel me opeens moe,' zei hij terwijl hij Althea aankeek. 'Wil jij mijn wacht overnemen? Je ziet er klaarwakker uit.'

'Met genoegen, meneer. U hebt me heel wat gegeven om over te peinzen.'

'Dank je. Ga je gang, Althea. Welterusten, Grag.'

Vlak voordat de kapitein buiten gehoorsafstand was merkte Ophelia op: 'Wat lief! Hij heeft een manier bedacht om jullie beidjes samen achter te laten in het maanlicht.'

'Jammer dat jij dat niet ook kunt,' antwoordde Grag ad rem, maar zonder hatelijkheid.

'Jullie zonder chaperonne laten? Foei, dat je het alleen al durft te suggereren!'

Hij gaf daar geen antwoord op, maar liep naar de bakboordzijde en leunde over de reling. Met een knipoogje van haar grote oog en een vette glimlach spoorde Ophelia Althea dringend aan om zich daar bij hem te voegen. Althea zuchtte spijtig, en gaf toen gehoor aan de wenk.

'Je hebt de laatste paar dagen weinig met me gepraat,' zei Grag zacht tegen de nachtelijke zee.

'Ik heb het druk gehad met mijn werk. Als je vader me een label geeft wil ik het echt hebben verdiend.'

'Dat heb je al. Niemand aan boord van dit schip zou ooit je competentie betwisten. Maar ik denk niet dat je het werkelijk zo druk hebt gehad. Ik denk dat ons laatste gesprek je een ongemakkelijk gevoel heeft bezorgd.'

Ze ontkende het niet. 'Je praat erg direct, is het niet?' zei ze daarentegen. 'Dat bevalt me.'

'Met simpele vragen lok je meestal simpele antwoorden uit. Een man weet graag waar hij aan toe is.'

'Dat is redelijk. Een vrouw heeft wat tijd nodig om na te denken.' Althea probeerde haar toon luchtig te houden, maar zonder frivool te klinken.

Hij keek haar niet in de ogen toen hij aandrong. 'De meeste vrouwen hebben geen tijd nodig om na te denken over de vraag of ze wel of niet van iemand kunnen houden.' Klonk er een lichte gekwetstheid door in zijn stem?

'Maar dat was niet wat je me hebt gevraagd, dacht ik,' antwoordde Althea in alle eerlijkheid. 'Ik meen dat het besproken punt een mogelijk huwelijk van ons tweeën was. Als je me vraagt of ik veel om je zou kunnen gaan geven, dan zou ik gemakkelijk ja kunnen zeggen, geloof ik. Je bent attent, hoffelijk en aardig.' Althea wierp een snelle blik op Ophelia. Het boegbeeld bewoog zich niet en staarde intens voor zich uit, over het water. Althea vervolgde nét ietsje luider: 'Om nog maar te zwijgen over het feit dat je erg knap bent en waarschijnlijk een magnifiek schip zult erven.'

Zoals ze had gehoopt, moesten ze daar allebei om lachen, en dat klaarde de lucht op. Grag legde zijn hand als toevallig op de hare. Ze trok hem niet terug, maar vervolgde met een zachtere stem: 'Een huwelijk heeft niet alleen met liefde te maken, en zeker een huwelijk tussen twee Beijerstadse vaarders families niet. Want dat zou het zijn, niet zomaar een simpele vereniging van jou en mij, maar een alliantie tussen onze families. Ik moet veel dingen overdenken. Als ik met jou trouw, en met jou ga varen, wat betekent dat dan voor mijn aanspraken op mijn eigen schip? Alles wat ik het afgelopen jaar heb gedaan, Grag, was gericht op het terugwinnen van de Vivaria. Zou mijn huwelijk met jou betekenen dat ik haar alsnog moet opgeven?' Ze keek hem aan en hij keek op haar neer. Zijn ogen waren schaduwplekken in zijn gezicht. 'Zou jij de Ophelia opgeven om met mij te trouwen en aan boord van de Vivaria te gaan leven, met mij als kapitein?'

De geschoktheid op zijn gezicht maakte duidelijk dat hij aan zoiets zelfs nog nooit had gedacht.

'En dat is nog maar de eerste van mijn overwegingen. Wat zou ik inbrengen in onze verbintenis, zo moet ik me afvragen, behalve onze familieschulden? Ik heb niets van mijn vader geërfd, Grag. Alleen de zeemanskunst die hij me heeft onderwezen. Ik weet zeker dat mijn familie me fatsoenshalve wel een of andere bruidsschat zou meegeven, maar die zou allerminst van het niveau zijn dat je eigenlijk bij een vaardersdochter zou mogen verwachten.' Althea schudde haar hoofd. 'Je kon meer krijgen als je een Drie Schepen-meisje trouwde. Ze betalen rijkelijk voor een dergelijke familieband.'

Hij haalde zijn hand van de hare. Er klonk bijna iets ijzigs in zijn stem toen hij vroeg: 'Denk je dat ik daarom mijn voorstel heb gedaan? Om te kijken hoe goed het bod zou zijn waar je familie mee komt?'

'Nee. Toch is het iets waar ik over moet nadenken, al is het maar ter wille van mijn zelfrespect. Je hebt zelf gezegd dat planning vooraf dient te gaan aan passie. Dus ik wil de kwestie eerst van alle kanten bekijken. Bekijk het met distantie, Grag. Om met jou te trouwen moet ik niet alleen mijn schip opgeven, maar het bovendien in de handen laten van een man die ik veracht. Om met mij te trouwen moet jij andere partners opgeven, met wie jouw familie wellicht lucratieve allianties zou kunnen aangaan. Als je die aspecten meeweegt, ziet het er niet veelbelovend uit voor ons.'

Grag haalde diep adem. 'Ik neem aan dat je geen ongelijk hebt en dat —'

'Kus haar nou gewoon, grote idioot!' siste Ophelia luid.

Althea barstte uit in een lach, die echter meteen werd gesmoord door Grags mond op de hare. De kus was verrassend, maar de fysieke respons van haar lichaam was choquerend. Er schoot een golf van hitte door haar heen, ze draaide zich onmiddellijk naar Grag toe en tilde een hand op naar zijn schouder. Ze verwachtte dat hij haar zou omhelzen en de kus zou voortzetten. Voor ze zich kon afvragen hoe ver ze hem zou toestaan te gaan, haalde hij zijn lippen van de hare en trok zijn hoofd een eindje terug. Hij zou dus niks doen. Dit was Grag, niet Bresker, bracht ze zichzelf in herinnering. Deze werd geregeerd door zijn hoofd, niet door zijn passies. Ze negeerde de teleurstelling achter die vergelijking. Meteen nadat hij zijn mond had teruggetrokken van de hare besloot ze dat zij de kus onderbroken zou hebben indien hij het op dat moment niet had gedaan. Grag Tenira was iemand die serieus genomen moest worden, niet zomaar een anonieme scharrel in een verre haven. Hoe ze zich tegenover hem gedroeg, zou bepalend zijn voor de rest van haar leven in Beijerstad. Ze kon dus maar beter zeer voorzichtig zijn.

Ze haalde diep adem. 'Nou, nou!' zei ze, op een toon die verrastheid suggereerde, maar geen gekrenktheid.

'Neem me niet kwalijk,' zei hij, en hij wendde zijn hoofd af. De halve grijns op zijn gezicht zag er helemaal niet berouwvol uit. 'Ophelia commandeert me al vanaf mijn achtste alle kanten op.'

'Het klonk me inderdaad erg bevelend in de oren,' beaamde Althea vlot. Ze draaide zich half om en tuurde naar het water.

Even later legde hij zijn hand weer op de hare. 'Er zullen moeilijkheden overwonnen moeten worden,' zei hij, heel verstandig. 'Dat is bij alle ondernemingen zo. Althea, ik vraag je alleen mijn aanbod te overwegen. Ik kan moeilijk nu al een antwoord van je verlangen. Je hebt het niet besproken met je familie. Ik heb het onderwerp nog niet ter sprake gebracht bij mijn ouders. We weten niet eens welke stormen ons misschien te wachten staan wanneer we aanmeren in Beijerstad. Ik wil alleen graag dat je mijn aanbod in overweging neemt. Meer niet.'

'Dat zal ik doen,' antwoordde ze.

Ze wist niet wat kapitein Tenira of Grag tegen de bemanning had gezegd, maar niemand vertrok een spier van zijn gezicht toen ze in haar jongenskleren op het dek verscheen. De Ophelia voer de haven van Beijerstad binnen op een stevig briesje, dat de matrozen handenvol werk gaf. Als iemand Althea herkende als de voormalige scheepsjongen Athel uit Kaarsdorp, dan was hij in elk geval niet zo stom om dat te laten merken. Wel was ze het slachtoffer van wat goedmoedig geplaag. De Ophelia zeilde vastberadener dan ooit. Het ervaren schip wist wat er diende te gebeuren en riep de nodige aanwijzingen naar de stuurman en de bemanning. Dit was niet het manoeuvreren van een verzameling planken en zeilen en touwen naar een kade, maar de thuiskomst van een denkend wezen.

Om het aanleggen aan de inklaringskade gemakkelijker te maken werden de sloepen van de Ophelia neergelaten. In een ervan nam Althea plaats. Kapitein Tenira had besloten dat ze in die positie, met een roeiriem in de hand, de beste kans had om onopvallend weg te komen, mocht dat nodig zijn. Na alle voorbereidingen was het bijna een anticlimax dat alles in de haven zo kalm en alledaags bleef. Niemand scheen bijzondere aandacht te besteden aan de Ophelia. Toen Althea de drukke haven bekeek werd ze overweldigd door een emotie die veel krachtiger was dan gewoon heimwee. Ze had met haar vader langere reizen gemaakt en was veel verder van huis geweest dan tijdens deze tocht, maar toch had ze een gevoel alsof ze Beijerstad voor het eerst na vele jaren weerzag.

De stad lag in de luwte van een stralend blauwe baai en werd omringd door een golvend heuvellandschap in het heldere groen van de lente. Al voordat ze aanmeerden had ze het mengsel van rook en etensgeuren en vee geroken, en de schrille kreten van de venters op de kaden waaiden over het water haar kant op. Het was druk in de straten bij de haven, en op het water zelf was er een levendig verkeer van bootjes en sloepen tussen de kaden en de voor anker liggende schepen. Kleine vissersboten zochten zich behoedzaam een weg tussen de grote koopvaarders door om hun vangst naar de markt te brengen. Het was een symfonie van beelden en klanken en geuren, en het thema was Beijerstad.

Een dissonant ontstond toen achter een vertrekkend schip langzaam de contouren zichtbaar werden van een galei uit Kwarts, die aan de inklaringskade lag. De vlag van de satraap hing slap naar beneden aan de enige mast. Althea zag in een oogopslag dat het niet dezelfde galei was die zij waren tegengekomen, want deze had als boegbeeld een kattenkop met slagtanden en toonde geen brandschade. Toch keek ze bezorgd. Hoeveel van deze galeien waren er wel niet in de wateren rond Beijerstad? En waarom was dit exemplaar toegelaten in de haven zelf?

Ze hield die gedachten voor zich en deed haar deel van de werkzaamheden alsof ze slechts een gewone scheepsjongen was. Toen kapitein Tenira blafte dat ze zijn plunjezak moest pakken en achter hem aan moest komen keek ze niet vreemd op, hoewel het een ongebruikelijk bevel was. Ze begreep dat hij haar getuige wilde laten zijn van zijn ontmoeting met de belastinggaarder van de satraap. Ze hing de kleine zeildoeken tas om haar schouder en volgde de kapitein gehoorzaam op zijn hielen. Grag, nu weer als eerste stuurman, bleef aan boord om de supervisie over het schip te houden.

Tenira stapte het kantoor van de gaarder binnen. Een klerk begroette hem en vroeg toen nogal bruusk om een opgave van de lading van het schip. Althea hield haar blik afgewend, zelfs toen Tenira hard met zijn vuist op de balie sloeg en de gaarder persoonlijk te spreken eiste. De klerk slaakte een verbaasd gilletje, maar kreeg toen zijn stem en gezicht weer onder controle. 'Ik heb hier vandaag de leiding, meneer. Uw opgave, alstublieft.'

Tenira wierp minachtend een bundeltje papieren op de balie. 'Hier heb je de spullen. Steek er je neus maar in, jongen, en reken uit wat ik verschuldigd ben. Maar haal iemand hierheen die over méér kan praten dan alleen lading en belastingen. Ik heb een klacht.'

Een deur van een aangrenzende kamer werd geopend en er verscheen een man in een lange tuniek. Zijn kale hoofd, met alleen een haarknotje erop, gaf zijn status als officiële gaarder namens de satraap te kennen. Het was een man die goed in zijn vlees zat. Zijn tuniek was met borduursel versierd op de borst, de mouwen en de zoom. Hij hield zijn bleke handen voor zijn buik gevouwen. 'Waarom schoffeert u mijn assistent?' wilde hij weten.

'Waarom ligt er een oorlogsgalei uit Kwarts aan een kade in Beijerstad? Waarom heeft een soortgelijke galei mijn schip lastiggevallen, zogenaamd in opdracht van de satraap? Sinds wanneer kunnen vijanden van Jamaillia veilig hun toevlucht zoeken in de haven van Beijerstad?'

De gaarder was niet onder de indruk. 'De huurlingen uit Kwarts treden op als agenten namens de satraap. Ze mogen hier aanmeren sedert de satraap hen heeft benoemd tot bewakers van de Binnenpassage. De galeien hebben zich beide hier gemeld, formeel, met hun geloofsbrieven. Hun enige doel is het bestrijden van piraterij. Ze vallen piraten aan, zowel hun schepen als hun onwettige nederzettingen. Ook zullen ze de smokkel aanpakken die met de piraterij gepaard gaat. Als die zeerovers geen afzet meer vinden voor hun gestolen goederen zal die handel spoedig instorten.' De gaarder zweeg even om een plooi in zijn tuniek glad te strijken. Op een verveelde toon hernam hij: 'Het is waar dat enkele bewoners van Beijerstad hebben geklaagd over de aanwezigheid van Kwartsers, maar de inklaringskade is het eigendom van de satraap. Niemand anders dan hij kan de Kwartsers verbieden om hier aan te leggen. Maar hij heeft zijn uitdrukkelijke toestemming gegeven dat ze het wél mogen.' De functionaris liet een minachtend snuifje horen. 'Ik denk niet dat de kapitein van een koopvaarder het woord van de satraap ongedaan kan maken.'

'De kade mag dan van de satraap zijn, maar de wateren eromheen behoren tot de haven van Beijerstad. Krachtens de traditie en de wet laten wij geen galeien uit Kwarts toe in onze wateren.'

De gaarder keek langs Tenira heen. Op een blasé toon antwoordde hij: 'Tradities veranderen, en wetten ook. Beijerstad is geen provinciaal haventje meer, kapitein Tenira. Het is een snel groeiend handelscentrum geworden. Het is in het belang van Beijerstad dat de satraap de piraten bestrijdt die de toegangsroutes onveilig maken. Beijerstad zou de handelsrelaties met Kwarts moeten normaliseren. Jamaillia ziet geen reden om Kwarts als een vijand te beschouwen. Waarom zou Beijerstad dat dan wél moeten doen?'

'Jamaillia deelt geen omstreden grens met Kwarts. De boerderijen en dorpen rond Jamaillia zijn niet overvallen en platgebrand. De vijandigheid van Beijerstad tegenover Kwarts is gebaseerd op feiten, niet op vage verdenkingen. Die schepen hebben niet het recht zich in onze haven te begeven. Ik vraag me af waarom de Raad van Vaarders zich hiertegen niet heeft verzet!'

'Dit is noch de plaats, noch het moment om de interne politiek van Beijerstad te bespreken,' verklaarde de gaarder abrupt. 'Mijn taak is het de satraap te dienen door hier zijn gerechtvaardigde belastingen te innen. Corum, ben je nu nog niet klaar met die papieren? Toen ik je aannam had ik van je oom begrepen dat je snel was met cijfers. Wat houdt je op?'

Althea voelde bijna medelijden met de klerk, maar kennelijk was deze gewend het doelwit van 's gaarders misnoegen te zijn, want hij glimlachte vriendelijk en bewoog zijn rekenstokjes slechts een fractie sneller. 'Zeven en twee,' mompelde hij, kennelijk ten behoeve van degenen die hem op de vingers keken. 'Liggeld en veiligheidsbijdrage... plus patrouilletoeslag komt uit op... en de extratoeslag op niet-Jamailliaanse geweven stoffen.' Hij schreef een getal op de lei, maar voor Althea het kon ontcijferen had de gaarder de lei weggegrist. Hij volgde de cijferopstelling met een lange vingernagel en er verscheen een ontevreden uitdrukking op zijn gezicht. 'Dit klopt niet!' siste hij.

'Dat mag ik hopen!' was Tenira het met hem eens. Hij was groter dan de gaarder en kon gemakkelijk over diens schouder meelezen. 'Het is het dubbele van wat ik de vorige keer aan zogenaamde bijdragen en toeslagen heb betaald, en die belasting op niet-Jamailliaanse stoffen —'

'De tarieven zijn verhoogd,' onderbrak de functionaris hem. 'En er is ook een nieuwe toeslag op goederen van bewerkt metaal die niet uit Jamaillia afkomstig zijn. Ik geloof dat uw tin onder die categorie valt. Maak meteen een nieuwe optelling!' beval de gaarder zijn klerk terwijl hij de lei met een klap voor hem op de balie legde. De klerk boog zijn hoofd voor de kritiek en knikte instemmend.

'Rinstin is een Jamailliaanse stad!' riep Tomie Tenira verontwaardigd.

'Rinstin erkent de Jamailliaanse heerschappij, net als Beijerstad, maar ligt niet in Jamaillia en is derhalve geen Jamailliaanse stad. U moet de toeslag betalen.'

'Dat doe ik niet!' riep Tenira.

Althea's adem stokte even. Ze had verwacht dat Tenira zou gaan onderhandelen over de heffingen. Marchanderen was de grondslag van de hele Beijerstad-se samenleving. Niemand betaalde ooit de aanvankelijke vraagprijs. Hij had de gaarder een aantrekkelijk smeergeld moeten bieden in de vorm van een copieuze maaltijd in een nabije gelegenheid, of een discrete keuze uit de meer exclusieve goederen die de Ophelia aan boord had. Althea had nog nooit gehoord dat een Beijerstadse vaarder simpelweg had geweigerd om te betalen.

De gaarder keek de kapitein met half samengeknepen ogen aan. Toen haalde hij minachtend zijn schouders op. 'Zoals u wilt, meneer. Het is mij allemaal om het even. Uw schip blijft aan deze kade liggen, met de lading, tot de correcte bedragen zijn voldaan.' Opeens verhief hij zijn stem. 'Wachters! Hierheen! Misschien heb ik jullie hulp nodig.'

Tenira keek de twee potige mannen die binnenkwamen niet eens aan. Zijn aandacht was volledig op de gaarder geconcentreerd. 'Er is niets corrects aan deze bedragen.' Hij wees naar de lei, waar de klerk nog steeds mee bezig was. 'Hoezo veiligheids bijdrage? En patrouilletoeslag?'

De gaarder slaakte een gekwelde zucht. 'Hoe moet de satraap degenen die hij heeft gehuurd om u te beschermen dan financieren, dacht u?'

Althea had half-en-half gedacht dat Tenira's woede een soort spel in het onderhandelingsproces was, maar zijn gezicht liep nu zo rood aan dat ze niet meer twijfelde aan de oprechtheid van zijn gevoelens. 'U bedoelt zeker dat uitschot uit Kwarts? Mag Sa mijn oren gesloten houden voor dat soort waanzin! Ik betaal niet mee aan piraten die hier voor anker mogen gaan!'

De wachters stonden opeens vlak naast Tenira's ellebogen. Althea, in haar rol van scheepsjongen, deed haar best om er stoer uit te zien, bereid om haar kapitein te helpen. Als Tenira begon te vechten werd er van haar verwacht dat ze ook zou aanvallen. Elke scheepsjongen zou dat doen, al waren de vooruitzichten nog zo somber. Althea had echter geen ervaring, afgezien van een korte worsteling met Bresker. Toch beet ze haar tanden op elkaar en koos alvast de jongste van de twee wachters als haar doelwit.

Zover kwam het niet. Tenira verminderde zijn stemvolume en gromde: 'Ik zal dit voorleggen aan de Raad van Vaarders.'

'Zoals u wilt, meneer,' zei de gaarder gladjes.

Althea hield de gaarder voor een dwaas. Het leek haar erg dom om een man als Tomie Tenira te provoceren. Ze verwachtte bijna dat de kapitein hem zou slaan, maar Tenira beperkte zich tot een ironisch glimlachje.

'Zoals ik wil,' herhaalde hij nonchalant. Hij gaf Althea een kort teken om hem te volgen en beende het kantoor uit. Hij sprak geen woord tegen haar tot ze weer op het schip waren. 'Haal de stuurman, snel. En kom naar mijn kajuit.' Althea gehoorzaamde prompt.

Toen ze zich hadden afgezonderd in de kapiteinshut schonk Tenira persoonlijk voor ieder van hen een flinke scheut rum in een beker. Zonder plichtplegingen sloeg hij zijn portie achterover, net als Althea. De scène in het gaarders kantoor had haar botten erger verkild dan een koude nacht aan dek zou hebben gedaan.

'Het is beroerd,' waren Tenira's eerste woorden tegen zijn zoon. 'Erger dan ik al vreesde. Niet alleen hebben die Kwartsers hier vaste voet gekregen, maar de Raad van Vaarders heeft zich niet eens verzet! Erger nog, die verdomde satraap heeft nieuwe heffingen en toeslagen op de handel ingevoerd om dat tuig te betalen om hier te zijn!'

'Hebt u niet betaald?' vroeg Grag ongelovig.

'Natuurlijk niet!' snauwde Tenira. 'Iemand hier moet eens beginnen met verzet tegen die waanzin! Dat kan een beetje heftig worden voor die nummer een, maar ik durf te wedden dat anderen zullen volgen, als we eenmaal het voorbeeld hebben gegeven. De gaarder zegt dat hij ons hier zal vasthouden. Mooi. Zolang we hier liggen nemen we een flink deel van de kade in beslag. Nog een paar meer, en hij heeft geen ruimte meer om schepen in te klaren en geld af te persen. Grag, je moet discreet met Ophelia gaan praten. Sa moge ons allen helpen, maar in dit geval wil ik haar de vrije ruimte geven om zo onaangenaam en krengerig te zijn als ze maar wil. Laat de dokwerkers en passanten daar maar van genieten.'

Althea merkte dat ze zat te grijnzen. De sfeer in de kleine kajuit was zo geladen alsof er een storm op komst was. Het was een storm, zo herinnerde ze zich, die haar vader al jaren geleden had zien aankomen. Toch vervulde het haar met nederigheid dat een oude kapitein als Tenira nu bereid was de eerste bliksems naar zichzelf toe te trekken. 'Wat wilt u dat ik doe?' vroeg ze.

'Ga naar huis. Vertel je moeder alles wat je hebt gezien en gehoord. Ik zie de Vivaria nergens in de haven, maar als ze hier is vraag ik je om je geschil met je schoonbroer terzijde te laten en je best te doen om hem uit te leggen dat we in ons verzet één lijn moeten trekken. Ik ga zelf straks ook naar huis. Grag, ik vertrouw het schip aan jou toe. Bij het eerste teken van onraad moet je Calco sturen om me te roepen. Althea?'

Althea dacht na over zijn woorden, en knikte toen langzaam. Hoezeer ze het denkbeeld van een wapenstilstand met Kyle ook verafschuwde, kapitein Tenira had gelijk. Dit was voor de Beijerstadse vaarders niet een moment om verdeeld te zijn over wat dan ook.

De glimlach die de Tenira's haar schonken maakte het meer dan de moeite waard. 'Ik dacht al dat ik op jou kon rekenen, meid,' zei kapitein Tenira op vaderlijke toon.

Grag grijnsde naar haar. 'En ik wist het!'

HOOFDSTUK 10

Thuiskomst

~

Het huis van de Vestrits stond, net als dat van de meeste andere vaarders, in de koele en beboste uitlopers van de heuvels die Beijerstad omringden. Het was per rijtuig maar een korte rit vanaf de kaden, en op een mooie dag was het een aangename wandeling. Onderweg kon je andere elegante vaardershuizen zien, die allemaal een eindje van de weg vandaan stonden. Althea liep langs hagen die uitbundig in bloei stonden, opritten met aan weerszijden lentegroene bomen en struiken, en stenen muren die omhuld waren door sierlijke mantels van gevlochten klimopranken - zoals bij de Oswells, waar naast de poort zelfs al de eerste gele narcissen waren uitgekomen. De vogels floten er lustig op los, deze mooie lentedag, en de hele lucht rook fris en geurig naar bloesems en uitbottende takjes.

Nooit had de wandeling haar zo lang geleken. Althea liep alsof ze op weg was naar haar dood.

Ze was nog steeds verkleed als scheepsjongen. Ze waren het erover eens geweest dat het voorzichtiger was de haven in vermomming te verlaten. Ze vroeg zich af hoe haar moeder en zus daarop zouden reageren. Kyle was niet thuis. De opluchting daarover compenseerde bijna haar teleurstelling over de afwezigheid van de Vivacia in de haven. In elk geval hoefde ze zich nu geen zorgen te maken over zijn extreme gebrek aan goede smaak. Het was nog niet helemaal een jaar geleden dat ze ruzie had gemaakt met haar schoonbroer en vervolgens uit haar ouderlijk huis was weggerend. Ze had sindsdien zo veel bijgeleerd dat het wel een decennium geleden leek. Ze wilde dat haar familie zou erkennen hoe ze was gegroeid, maar in plaats daarvan, zo vreesde ze, zouden ze misschien alleen haar kieren zien, en haar geoliede, jongensachtig tot een staart gebonden haren, en zouden ze die hele vermomming opvatten als de zoveelste kinderachtige poging tot choqueren. Haar moeder had altijd al gezegd dat ze koppig was. Haar zus Keffria had haar in staat geacht de naam van de hele familie te bezoedelen ter wille van haar eigen pleziertjes. Hoe moest ze die twee dan in déze kleren tot het besef overhalen dat ze nu echt volwassen was geworden en met recht het kapiteinschap van het familieschip kon opeisen? En hoe zouden ze haar terugkeer begroeten? Met woede? Of met kille verachting?

Ze schudde woedend haar hoofd, als om zulke gedachten met geweld af te schudden, en liep de lange oprijlaan naar hun huis op. Ze merkte geërgerd op dat de rododendrons bij de poort dit jaar niet waren gesnoeid en dat loze sprieten van de vorige lente de nieuwe uitbottende knoppen op een ontsierende manier verdrongen. Daar moest snel iets aan gedaan worden, anders zou er dit hele seizoen geen sprake zijn van bloemenpracht. Althea voelde bezorgdheid. Col, hun tuinman, was altijd heel zorgvuldig geweest als het om deze struiken ging. Er zou hem toch niets overkomen zijn?

Ook de rest van de oprijlaan toonde tekenen van verwaarlozing. De bloembedden aan weerszijden lagen er slordig bij, niet strak afgegrensd van de nog winterzwarte rozenstruiken - ook al niet gesnoeid - met hun heldergroene nieuwe blaadjes in de knop. Een sliert blauweregen was van zijn latwerk gevallen, maar had niettemin dapper zijn blaadjes uitgespreid. De winterwinden hadden overal hoopjes afgevallen bladeren bij elkaar geblazen, die niet waren opgeruimd. Hier en daar lagen afgebroken takken op de grond.

Na die troosteloze entree verwachtte ze bijna dat het huis wel uitgestorven zou zijn, maar in plaats daarvan zag ze vensters die open stonden om de lentelucht toe te laten, en kwamen de trillertjes van een fluit en een harp haar tegemoet. Een paar rijtuigen in de omgeving van de voordeur toonden aan dat er een ontvangst gaande was. Een vrolijke ontvangst, te horen aan de muziek en het opklinkende gelach. Althea veranderde haar bestemming en zette koers naar de achteringang. Haar verwondering nam van stap tot stap toe. Haar familie had sedert de ziekte en dood van haar vader geen ontvangsten meer gehouden. Wilde dit zeggen dat haar moeder de rouwperiode al beëindigd achtte? Dat leek Althea niets voor haar. Evenmin kon ze zich voorstellen dat haar moeder de tuin zou verwaarlozen, maar wél geld zou uitgeven aan partijtjes. Het sloeg allemaal nergens op. Althea begon bange voorgevoelens te krijgen.

De keukendeur stond open en de onweerstaanbare geur van versgebakken brood en geroosterd vlees kwam haar tegemoet. Althea's maag begon spontaan te rammelen bij deze herinnering aan het voedsel dat de wal te bieden had: vers brood, vers vlees, vers fruit, vers water! Ze besloot opeens dat ze blij was weer thuis te zijn, ongeacht hoe ze haar zouden ontvangen. Ze stapte de keuken binnen en keek om zich heen.

Ze herkende de vrouw niet die op het tafelblad deeg stond te rollen, noch de jongen die het spit in de haard ronddraaide. Dat was niet ongewoon. Bedienden kwamen en gingen in het huishouden van de Vestrits. Vaarders families pikten regelmatig eikaars beste koks, kindermeisjes en hofmeesters in door hun een beter loon en een grotere kamer aan te bieden.

Een dienstmeisje met een leeg blad betrad de keuken. Ze zette het kletterend neer en richtte zich tot Althea. 'Wat doe jij hier?' Haar stem klonk koel en verveeld tegelijk.

Deze ene keer was Althea's geest sneller dan haar mond. Ze maakte een rudimentair buiginkje. 'Ik heb een bericht van kapitein Tenira van het levende schip Ophelia voor vaarder Ronica Vestrit. Het is belangrijk. Hij heeft me gevraagd haar de boodschap privé door te geven.' Ziezo, op deze manier zou ze een poosje onder vier ogen met haar moeder kunnen praten. Als er gasten waren, wilde ze door hen niet in haar jongenskleren worden gezien.

Het dienstmeisje keek moeilijk. 'Ze is nu bij gasten, heel belangrijke. Het is een afscheidsbijeenkomst. Het zou erg slecht uitkomen haar nu weg te roepen.' Ze beet op haar onderlip. 'Kan die boodschap nog even wachten? Terwijl je iets eet, misschien?' De meid glimlachte toen ze 'hem' dit lokaas voorhield.

Althea knikte voordat ze het wist. De geur van vers brood deed haar watertanden. Waarom niet een hapje gegeten in de keuken, en straks met een volle maag haar moeder en zus onder ogen gezien? 'Het kan wel eventjes lijden, denk ik. Mag ik eerst even mijn handen wassen?' Althea knikte naar de pomp in de keuken.

'Er is een pomp in de tuin, met een wasbak ernaast,' zei de kok bits. Althea moest vooral haar status als simpele scheepsjongen niet vergeten! Althea grijnsde en ging naar buiten om zich te wassen. Toen ze terugkeerde hadden ze een bord voor haar gevuld. Natuurlijk hadden ze niet de lekkerste hapjes voor haar uitgezocht, maar de lichtjes aangebrande korst van een homp rosbief en de kapjes van versgebakken brood. Ze kreeg er ook een dikke plak gele kaas, een kwak kersenjam en een behoorlijke klodder verse boter bij. Dat alles lag op een bord waarvan de rand een beetje geschilferd was en waar ze alvast een gevlekte servet naast hadden gelegd. Het gebruik van bestek werd geacht een scheepsjongen onbekend te zijn, dus nadat Althea op een stoel aan de tafel was gaan zitten moest ze zich behelpen met haar vingers.

Aanvankelijk zat ze alleen maar gulzig te eten, zonder aan iets anders dan het voor haar uitgestalde voedsel te denken. De knapperige, licht aangebrande rosbief leek veel rijker van smaak dan de beste gerookte ham die ze ooit had geproefd, en de vette kaas smolt in haar mond. De boter vloeide als het ware uit over het nog warme brood, waarmee ze de dikke zoete jam oplepelde.

Toen haar honger was gestild kreeg ze meer aandacht voor het drukke gedoe om haar heen. Ze bekeek de ooit zo vertrouwde ruimte met nieuwe ogen. Als kind had deze keuken haar enorm groot en fascinerend toegeschenen, te meer omdat ze hem nooit in haar eentje had mogen exploreren. Omdat ze met haar vader was gaan varen voordat ze die aangeboren nieuwsgierigheid was ontgroeid, had de keuken voor haar altijd een aura van het verbodene behouden. Nu pas zag ze goed wat het eigenlijk was: een grote, drukke werkruimte, waarin bedienden jachtig kwamen en gingen terwijl een kok soeverein over alles heerste. Bedienden die binnenkwamen gaven onveranderlijk enkele opmerkingen over de voortgang van de ontvangst ten beste. Ze deden het vrijmoedig, en soms zelfs met verachting voor de mensen die ze bedienden.

'Ik heb nog een schaal worstenbroodjes nodig. Vaarder Schreeuwerig Hemd schijnt te denken dat we ze voor hem alleen hebben gebakken.'

'Liever dat dan wat dat Orpel-meisje doet. Kijk dit bord eens aan. Volgeladen met voedsel waar wij de hele morgen aan hebben gewerkt, maar alles amper aangeraakt. Ze hoopt zeker dat een man haar schrale eetlust opmerkt en zal denken dat ze goedkoop in het onderhoud zal zijn.'

'Hoe brengt des keizerins tweede keus het eraf?' vroeg de kok nieuwsgierig.

Een bediende deed alsof bij een precieus slokje uit een wijnglas nam. 'Ach, hij verdrinkt zijn verdriet, kijkt wrokkig naar zijn rivaal en lonkt naar de kleine keizerin. En daarna dat alles nog eens opnieuw. En nog eens. Allemaal zeer beschaafd, natuurlijk. De man zou op een toneel moeten staan.'

'Nee, nee, zij is degene die in het theater hoort te staan! Het ene moment zit ze liefjes te glimlachen naar Reyns sluier, maar wanneer ze met hem danst kijkt ze over zijn schouder en begint met haar wimpers te wapperen naar de jonge Treil.' Een dienstmeisje dat dit hoorde maakte een minachtend geluid. 'Ze heeft ze allebei volledig aan het lijntje, maar ik wed dat ze om geen van beiden ook maar een sikkepit geeft — ze wil alleen weten wat ze er beter van kan worden.'

Even bleef Althea geamuseerd luisteren, maar toen begonnen haar oren en wangen te branden van schaamte, want ze besefte dat dit was hoe de bedienden altijd al over de familie hadden gepraat. Ze boog haar hoofd, hield haar blik op haar bord gericht en begon zich uit de roddeltjes langzaam een beeld van de situatie te vormen. Haar moeder ontving gasten van het Regenvolk. Dat was al merkwaardig genoeg, gegeven het feit dat haar vader zijn handelscontacten daarginds al jaren geleden had verbroken. Een van die Regenmensen maakte een vaardersvrouw het hof. De bedienden hadden geen hoge dunk van haar. 'Ze zou vaker naar hem glimlachen als hij zijn sluier verving door een spiegel,' had een van de dienstmeisjes giechelend opgemerkt, en een andere had eraan toegevoegd: 'Ik weet niet wie er tijdens de huwelijksnacht het meest verbaasd zal zijn: zij, wanneer hij zijn sluier afdoet en zijn wratten toont, of hij, wanneer zij haar slangenkarakter achter dat mooie gezichtje toont.' Althea fronste haar wenkbrauwen en vroeg zich af welke jonge vrouw zo bevriend was met de Vestrits dat haar moeder een ontvangst te harer ere wilde geven. Had een van Keffria's vriendinnen misschien een dochter in de huwbare leeftijd?

Een keukenmeisje trok het lege bord uit haar slappe handen en bood haar een kommetje met twee appelbollen aan. 'Hier, neem deze maar. We hebben er toch veel te veel gebakken. Er zijn drie schalen over en de gasten beginnen al te vertrekken. Het is onzin om een jongeman zoals jij hier hongerig te laten weggaan.' Ze glimlachte warm en Althea wendde haar blik af in een overtuigend vertoon, hoopte ze, van jongensachtige verlegenheid.

'Kan ik nu snel mijn boodschap aan Ronica Vestrit doorgeven?' vroeg ze.

'Ja, best wel, denk ik. Best wel.'

De bollen waren plakkerig, maar heerlijk. Althea at ze met smaak op, schoof het kommetje van zich af en gebruikte haar plakkerige handen als excuus om naar de pomp in de tuin te lopen. Een verzameling druivenranken scheidde de tuin achter de keuken van het voorste deel van het huis, maar de jonge blaadjes waren nog klein, dus er waren plekken waardoorheen Althea de vertrekkende gasten en rijtuigen kon bekijken. Ze herkende Cerwin Treil en zijn zusje. Ook de familie Schuif was op bezoek geweest. Er waren nog een paar andere vaar-dersfamilies, maar de meeste daarvan herkende Althea aan hun wapens, niet aan hun gezichten. Dat deed haar beseffen hoe lang het geleden was dat ze werkelijk tot hun sociale kring had behoord. Na een poosje waren de meeste rijtuigen vertrokken. Davad Herbegin was een van de laatsten die wegreden. Kort daarna verscheen er een span witte paarden die een Regenlanden-rijtuig trokken. De vensters van die koets waren, zoals altijd, afgeschermd door dikke gordijnen.

Althea herkende het wapen op het portier niet; het leek op een kip met een hoed op. Erachter volgde een open kar, waar een stoet van bedienden koffers en andere bagage uit het huis op begonnen te laden. Wel, wel, vaarders van de Wilde Rivier waren op bezoek geweest bij de Vestrits thuis. Het werd allemaal steeds mysterieuzer! Hoe Althea haar hals ook rekte, ze ving slechts glimpjes op van de vertrekkende Regenmensen. Ze waren overdag gesluierd, natuurlijk, en Althea had geen idee wie ze waren of wat ze bij de Vestrits deden. Het maakte haar ongerust. Had Kyle besloten de handel daar te hervatten? En hadden haar moeder en zuster die gedachte ondersteund?

Was Kyle met de Vivacia de Wilde Regenrivier op gevaren?

Ze balde haar vuisten bij het idee alleen al. Toen een keukenmeid aan haar mouw trok draaide ze zich met een ruk om, als door een adder gebeten, waardoor ze het arme kind hevig deed schrikken. 'Neem me niet kwalijk,' verontschuldigde Althea zich meteen.

Het meisje wierp haar een vreemde blik toe. 'Mevrouw Vestrit zal je nu ontvangen.'

Met enige tegenzin liet Althea zich door haar eigen huis via de vertrouwde gang naar de ochtendkamer leiden. Overal waren nog de sporen van de ontvangst en de gasten te zien. Vazen stonden op tafeltjes en in nissen, het parfum van de vrouwen hing nog in de lucht. Toen ze vertrok was dit een huis van rouw en familieruzies geweest, maar nu scheen het huishouden die moeilijke dagen — én haarzelf - vergeten te zijn. Het leek haar niet fair dat haar moeder en zuster zich hadden vermaakt met sociale bezigheden terwijl zij een ellendige periode had doorgemaakt. Tegen de tijd dat ze de ochtendkamer bereikten waren de tegenstrijdige gevoelens in haar binnenste zo hevig dat ze moest vechten om niet in woede uit te barsten.

De meid klopte op de deur van de kamer. Toen ze Ronica's bijna gemompelde toestemming had gehoord deed ze een stap opzij en fluisterde tegen Althea: 'Ga binnen.'

Althea maakte een buiginkje en betrad toen de kamer. Ze deed de deur zacht achter zich dicht. Haar moeder zat op kussens op een divan, naast een laag tafeltje met een glas wijn erop. Ze droeg een eenvoudige daagse jurk van crèmekleurig linnen. Haar haren waren opgebonden en geparfumeerd, en er hing een mooie zilveren ketting om haar hals, maar het gezicht dat ze ophief om naar Althea te kijken was getekend door zorgen. Althea dwong zichzelf haar moeder recht in de ogen te kijken. 'Ik ben naar huis gekomen,' zei ze zachtjes.

'Althea!' hijgde haar moeder. Ze bracht eerst een hand naar haar hart, maar toen legde ze beide handen op haar mond en ademde tussen de vingers door. Ze was zo bleek geworden dat de rimpels in haar gezicht geëtst leken. Toen haalde ze diep, huiverend adem. 'Weet je hoeveel nachten ik me heb afgevraagd hoe je gestorven was? En waar je lichaam lag, in een net graf of zomaar ergens, als voer voor aasgieren?'

De stroom van woedende woorden trof Althea volkomen onverwachts. 'Ik heb geprobeerd bericht te sturen.' Ze hoorde dat ze loog als een kind dat op iets stouts was betrapt.

Haar moeder vond de kracht om op te staan, en toen ze Althea naderde wees ze haar met een wijsvinger priemend aan. 'Nee, dat heb je niet gedaan!' sprak ze haar dochter op bittere toon tegen. 'Je hebt daar nooit aan gedacht, tot een moment geleden!' Ze bleef staan en schudde haar hoofd. 'Je bent zo sprekend je vader. Je liegt zelfs zoals hij, het is alsof ik hém hoor! O, Althea! O, mijn meisje!' En toen omhelsde haar moeder Althea opeens, zoals ze dat al vele jaren niet meer had gedaan. Althea stond roerloos in de omklemming van haar armen, ten prooi aan verbijstering. Een paar tellen later hoorde en voelde ze tot haar ontzetting dat er hevige snikken door het lichaam van haar moeder schokten. Ronica klampte zich aan haar vast en huilde hulpeloos tegen haar schouder.

'Het spijt me,' zei Althea, slecht op haar gemak. En toen: 'Maar nu komt alles weer goed.' Een poosje later probeerde ze: 'Wat is er verkeerd?'

Het duurde een hele tijd voor haar moeder reageerde. Toen haalde ze diep, zuchtend adem, stapte achteruit en veegde als een kind haar ogen droog met haar mouw, waardoor ze de stof van haar jurk bevuilde met vegen van de make-up van haar wimpers en wenkbrauwen. Ronica sloeg er geen acht op. Ze liet met onvaste stappen terug naar de divan en ging zitten. Toen nam ze een forse slok van haar wijn, zette het glas terug en probeerde te glimlachen. Door de uitgesmeerde make-up op haar gezicht was dat een akelige aanblik. Alles,' antwoordde ze toen rustig. 'Alles wat verkeerd zou kunnen zijn is het ook. Op één ding na: je bent thuis, levend en wel.' De stralende opluchting op haar moeders gezicht was verzengender dan haar kwaadheid was geweest.

Het was moeilijk om de kamer door te lopen en op het einde van de divan plaats te nemen, en nóg moeilijker om kalm en rationeel te blijven. 'Vertel me alles.' Vele maanden had Althea er smachtend naar uitgezien thuis te komen en haar verhaal te vertellen, om de hele familie te dwingen eindelijk, eindelijk eens naar haar visie te luisteren. Maar nu ze hier was, eindelijk thuis, wist ze met een zekerheid alsof Sa het haar persoonlijk had geopenbaard dat haar plicht eiste dat ze eerst luisterde naar alles wat haar moeder op haar hart had.

Eerst keek Ronica haar een poosje alleen maar aan. Toen begonnen de woorden als een vloedgolf te stromen. Het was een ongeordend relaas van de ene ramp na de andere. De Vivaria was veel te laat terug. Ze had er allang moeten zijn. Kyle was misschien regelrecht naar Kwarts gevaren om de slaven daar te verkopen, maar als hij dat van plan was geweest zou hij zeker bericht hebben gestuurd via een ander schip, niet? Hij wist toch hoe slecht de financiën van de familie ervoor stonden?'Hij zou bericht hebben gestuurd, zodat Keffria tenminste iets had om de schuldeisers nog even op afstand te houden. Malta had de ene streek na de andere uitgehaald. Alleen al voor dat verhaal zou ze een hele avond nodig hebben, maar het eind van het liedje was dat een vaarder van de Wilde Rivier het meisje nu officieel het hof mocht maken. En aangezien zijn schatrijke familie inmiddels de hypotheek op de Vivaria had overgenomen, eisten de hoffelijkheid én het gezonde verstand dat de Vestrits zijn aanzoek serieus namen, al kon Sa zelf getuigen dat het kind nog geen echte vrouw was, en te jong om het hof gemaakt te worden. Tot overmaat van ramp was Davad Herbegin midden in die warboel gesprongen. Hij had de hele week de ene blunder na de andere gemaakt in zijn poging een slaatje te slaan uit die hofmakerij. Dat die man volkomen tactloos was wilde nog niet zeggen dat hij geen verstand had van zakelijke tactiek. Het had haar, Ronica, al haar inventiviteit gekost om hem een beetje op afstand te houden, om Reyns familie geen aanstoot te geven. Keffria wilde per se proberen de zakelijke familiebelangen zelf te regelen. Dat was haar recht, zeker, maar ze gaf ze niet de aandacht die ze verdienden. In plaats daarvan ging ze helemaal op in de rozengeur en maneschijn van deze hofmakerij, en wie kon het iets schelen dat de akkers maar half geploegd waren en dat het planten en zaaien over een week moest beginnen? En een late vorst had de helft van de bloesems van de appelboomgaarden vernield. Het dak in de tweede slaapkamer van de oostelijke vleugel was begonnen te lekken, maar er was geen geld om het meteen te laten repareren, maar als het niet snel werd gemaakt kon het hele plafond instorten —

'Moeder,' onderbrak Althea haar vriendelijk. 'Moeder, een momentje. Mijn hoofd duizelt van dit alles.'

'Het mijne ook, en al veel langer dan het jouwe,' zei haar moeder neerslachtig.

'Ik begrijp het niet helemaal.' Althea probeerde kalm te spreken, hoewel ze het liefst zou hebben geschreeuwd. 'Gebruikt Kyle de Vivacia als een slavenschip? En wordt Malta zo ongeveer verkócht aan een Regenman om onze familieschulden af te lossen? Hoe kan Keffria dat toestaan, om over uzelf nog maar te zwijgen? En zelfs als de Vivacia nog niet terug is, hoe is het mogelijk dat onze financiën zo in het slop zijn geraakt? Speelden onze landerijen niet altijd ongeveer quitte, wat kosten en opbrengsten betrof?'

Haar moeder maakte kalmerende gebaartjes met haar handen. 'Rustig maar! Ik neem aan dat dit voor jou als een schok komt. Ik heb het verval geleidelijk zien gebeuren, maar jij bent teruggekeerd nu de situatie een dramatisch dieptepunt heeft bereikt.' Ronica drukte haar handen tegen haar slapen. Ze keek Althea verstrooid aan en mompelde na een poosje: 'Hoe krijgen we jou uit die kleren en passend gekleed zonder dat de bedienden vragen stellen?' Het was alsof ze het zich hardop afvroeg. Toen haalde ze diep adem. 'Alleen al de gedachte dat ik het allemaal moet uitleggen is slopend. Het is zoiets als het beschrijven van het stervensproces van iemand op wie je dol was. Laat me de details alsjeblieft overslaan en alleen dit zeggen: het gebruik van slaven om fruit en graan te oogsten in Kwarts en zelfs in Beijerstad heeft de prijzen doen kelderen. Wij hebben altijd loonarbeiders gehuurd voor het werk op onze landerijen. Jarenlang hebben dezelfde mannen en vrouwen voor ons geploegd, gezaaid, geplukt en geoogst. Wat moeten we die mensen nu zeggen? Dat het lucratiever zou zijn om de akkers braak te laten liggen of er geiten op te laten grazen? Mogen we onze boeren dat aandoen? Dus we ploeteren maar voort. Of liever gezegd: Keffria doet dat, op mijn verzoek. Ze luistert naar mijn advies. Zoals je weet is het Kyle die bepaalt wat er met het schip gebeurt. Dat was mijn fout. Ik durf je niet in de ogen te kijken als het hierover gaat. Maar toch, Althea, Sa moge me helpen: ik vrees dat hij gelijk heeft! Als de Vivaria slaagt als slavenschip, zou ze ons allemaal kunnen redden! Slaven, zo schijnt het, zijn de enige manier om geld te verdienen. Slaven als lading, slaven op de akkers, slaven -'

Althea keek haar moeder ongelovig aan. 'Ik kan niet geloven dat ik die woorden uit uw mond hoor komen.'

'Ik weet dat het verkeerd is, Althea. Dat weet ik. Maar welke alternatieven hebben we? Dat de kleine Malta door haar geflirt een huwelijk forceert waar ze niet rijp voor is, enkel ter wille van onze financiën? Of dat we de Vivaria teruggeven aan de Regenmensen, en voortaan in armoede leven? Of dat we vluchten voor onze schuldeisers, weg uit Beijerstad, Sa mag weten waar naar toe?'

'Hebt u die dingen serieus overwogen?' vroeg Althea zacht.

'Dat heb ik,' antwoordde haar moeder somber. 'Althea, als we niet zelf in actie komen, zullen anderen over ons lot beslissen. Onze schuldeisers zullen ons alles afpakken wat we nog bezitten, en dan zouden we achteraf misschien zeggen: hadden we Malta maar met Reyn laten trouwen, dan zou in elk geval zij niet in armoede hebben hoeven te leven, en dan hadden we tenminste het schip nog in bezit gehad.'

'Het schip in bezit? Hoezo?'

'Zoals ik al zei, de familie Khuprus heeft de hypotheek op de Vivaria overgenomen, en ze heeft zo goed als beloofd dat het kwijtschelden van onze hele schuld Reyns huwelijksgeschenk aan onze familie zal zijn.'

'Dat is onzin,' zei Althea botweg. 'Geen mens geeft zulke huwelijkscadeaus. Zelfs vaarders van de Wilde Rivier niet.'

Ronica Vestrit haalde diep adem, en veranderde toen drastisch van onderwerp. 'We moeten je naar je kamer zien te smokkelen, dan kun je fatsoenlijke kleren aantrekken. Je ziet er trouwens broodmager uit. Ik vraag me af of we hier nog iets hebben liggen dat je past.'

'Ik kan nog niet terugkeren in mijn rol van Althea Vestrit. Ik heb een boodschap voor u van kapitein Tenira van het levende schip Ophelia'

'Is dat waar? Ik dacht dat het alleen een smoesje was om mij te spreken te krijgen.'

'Het is waar. Ik heb gediend aan boord van de Ophelia. Als we tijd hebben, zal ik u daar alles over vertellen. Maar nu wil ik zijn boodschap en uw antwoord aan hem doorgeven. Moeder, de Ophelia is aan de inklaringskade in beslag genomen. Kapitein Tenira heeft geweigerd de exorbitante heffingen te betalen die ze eisen, vooral de toeslagen die dienen om die varkens uit Kwarts te betalen, die nu in de haven voor anker liggen.'

'Varkens voor anker?' vroeg haar moeder verbaasd.

'U begrijpt best wat ik bedoel. De satraap heeft galeien uit Kwarts toegestaan in de Binnenpassage te patrouilleren. Een ervan heeft daadwerkelijk geprobeerd ons aan te houden. Het zijn gewoon piraten, en erger dan de piraten die ze beweren te bestrijden. Ik kan niet begrijpen dat ze in de haven van Beijerstad worden getolereerd, en dat nota bene op onze eigen kosten!'

'O, die galeien. Daar is de laatste tijd nogal wat opschudding over geweest, maar ik denk dat Tenira de eerste is die weigert de toeslagen te betalen. Of ze fair zijn of niet, de vaarders betalen ze. Het alternatief is helemaal géén handel, zoals Tenira zal ontdekken.'

'Moeder, dat is belachelijk! Dit is onze stad. Waarom verzetten we ons niet tegen de satraap en zijn lakeien? De satraap houdt zich niet meer aan zijn woord aan ons, waarom moeten we hem dan blijven toestaan te parasiteren op onze eerlijk verdiende winsten?'

'Althea... ik heb niet meer genoeg energie om over dat soort dingen te piekeren. Ongetwijfeld heb je gelijk, maar wat kan ik eraan doen? Ik heb mijn familie om voor te zorgen. Beijerstad zal zijn eigen boontjes moeten doppen.'

'Moeder, zo kunnen we niet blijven denken! Grag en ik hebben hier vaak over gediscussieerd. Beijerstad moet één lijn trekken tegenover de nieuwe vaarders en de satraap en desnoods heel Jamaillia. Hoe toegeeflijker we zijn, hoe meer ze inpikken. De slaven die door de nieuwe vaarders hierheen zijn gebracht, zijn nu de hoofdoorzaak van onze financiële problemen. We moeten die nieuwe vaarders dwingen zich aan onze oude wet te houden, die slavernij verbiedt! We moeten hun duidelijk maken dat we de landschenkingen die ze van de satraap hebben gekregen niet erkennen! En we moeten de satraap zeggen dat we geen belastingen meer betalen zo lang hij zich niet houdt aan ons oorspronkelijke charter. Nee, we moeten nog vérder gaan. We moeten hem laten weten dat zijn belasting van vijftig procent op onze winsten en zijn begrenzing van de gebieden waar we onze spullen mogen verhandelen dingen van het verleden zijn. We hebben dat al te lang laten duren! Nu moeten we ons aaneensluiten en er een eind aan maken!'

'Er zijn een paar vaarders die praten zoals jij nu,' zei haar moeder langzaam. 'En ik zeg tegen hen wat ik tegen jou zeg: mijn familie eerst. Trouwens, wat kan ik doen?'

'Zeggen dat je solidair bent met de vaarders die de toeslagen weigeren te betalen. Dat is alles wat ik vraag.'

'Dan moet je het je zuster vragen. Zij heeft nu het stemrecht, niet ik. Zij is de Beijerstadse vaarder, die in de Raad van Vaarders mag stemmen.'

'Wat denkt u dat ze zal zeggen?' vroeg Althea na een lange stilte. Het had haar wat tijd gekost om de volle betekenis van haar moeders woorden tot zich te laten doordringen.

'Ik weet het niet. Ze gaat niet vaak naar die bijeenkomsten van de raad. Ze heeft het er te druk voor, zegt ze, en ze wil niet stemmen over zaken die ze wegens tijdgebrek niet naar behoren heeft kunnen bestuderen.'

'Hebt u met haar gesproken? Haar uitgelegd hoe beslissend zulke stemmen kunnen zijn?'

'Het is er maar één,' zei Ronica. Er klonk iets koppigs in haar toon.

Althea meende tevens een spoortje schuldgevoel te horen. Ze drong aan. 'Laat me terugkeren naar vaarder Tenira om hem dan tenminste dit te zeggen: dat u met Keffria zult praten en dat u haar zult adviseren naar de komende raadsvergadering te gaan en hem met haar stem te steunen. Hij wil daar aanwezig zijn om de raad te vragen officieel zijn kant te kiezen.'

'Dat kan ik wel beloven, ja. Althea, je hoeft die boodschap niet zelf te gaan brengen. Wanneer hij zich openlijk tegen de gaarder heeft gekeerd, heeft dat ginds misschien... tegenacties opgeroepen. Laat me Rache vragen een bode te halen om je bericht door te geven. Je hoeft daar niet middenin te zitten.'

'Moeder, ik wil er middenin zitten! En ik wil dat ze weten dat ik volledig achter hen sta! Ik voel me verplicht persoonlijk te gaan.'

'Maar niet nu meteen! Althea, je bent net thuis. Je kunt toch wel even de tijd nemen om een bad te nemen en te eten en je om te kleden?' Haar moeder keek ontsteld.

'Dat gaat niet. Op de kaden ben ik in deze kleren veiliger. De wachters daar schenken geen aandacht aan een scheepsjongen. En er is nog iemand die ik wil gaan begroeten. Daarna kom ik hierheen. Morgenvroeg ben ik weer veilig onder uw dak, dat beloof ik. En dan zal ik me kleden zoals het een vaardersdochter betaamt.'

'Blijf je de hele nacht weg? In je eentje?'

'Had u liever dat ik met iemand samen was?' vroeg Althea ondeugend. Ze verzachtte haar woorden door een snelle grijns. 'Moeder, ik ben al bijna een heel jaar lang "de hele nacht" van huis geweest. Zonder schade op te lopen... althans, blijvende schade. Maar ik beloof dat ik u alles zal vertellen als ik weer thuis ben.'

'Ik zie dat ik je niet kan tegenhouden,' zei Ronica berustend. Wel, ter wille van de reputatie van je vader: zorg dat niemand je herkent! Onze financiën staan er al beroerd genoeg voor. Wees discreet in alles wat je moet doen. En vraag kapitein Tenira of hij ook discreet wil zijn. Je diende aan boord van zijn schip, zei je?'

'Ja, dat is zo. En ik zei ook dat ik je alles zou vertellen. Hoe eerder ik vertrek, des te eerder zal ik terug zijn.' Althea liep naar de deur, maar bleef toen nog even staan. 'En wilt u mijn zusje alvast zeggen dat ik terug ben? En dat ik met haar wil spreken over ernstige onderwerpen?'

'Dat zal ik doen. Wil je daarmee zeggen dat je... wel, geen excuses zult maken of zo, maar een wapenstilstand wilt sluiten met Kyle en je zuster?'

Althea kneep haar ogen stijf dicht en deed ze toen weer open. Ze sprak kalm. 'Moeder, ik ben van plan mijn schip terug te nemen. Ik zal proberen jullie beiden te laten inzien dat ik daar klaar voor ben, en dat ik niet alleen de meeste rechten op de Vïvacia heb, maar ook het beste in staat ben om haar tot nut van de familie in te zetten. Meer wil ik er op dit moment nog niet over kwijt, noch tegen u, noch tegen Keffria. Zeg haar dit niet, alstublieft. Zeg haar alleen, als u wilt, dat ik ernstige zaken met haar wil bespreken.'

'Zeer ernstige zaken.' Haar moeder schudde haar hoofd. De rimpels om haar mond en op haar voorhoofd leken zich te verdiepen. Ze nam nog een slok wijn, maar zonder te proeven. Wees voorzichtig, Althea, en kom snel terug. Ik weet niet of je thuiskomst ons verlossing dan wel rampen brengt, maar ik weet dat ik erg blij ben dat je in leven bent.'

Althea knikte snel en maakte zich uit de voeten. Ze vertrok niet zoals ze was gekomen, maar glipte via de voordeur naar buiten. Ze groette een bediende die opgehoopte bloemblaadjes - zwaar geurende hyacinten - van de bordestrap stond te vegen. Terwijl ze zich naar Beijerstad haastte wenste Althea bijna dat ze écht slechts een simpele scheepsjongen was. Het was een prachtige lentedag en het was haar eerste dag aan wal in haar geboortestad na bijna een jaar afwezigheid. Dat moest toch eigenlijk gevierd worden!

Terwijl ze zich via de kronkelige weg naar de haven repte, zag ze dat het landgoed van de Vestrits niet het enige was dat onderhoud nodig had. Ze zag allerlei tekenen van verwaarlozing en uitgestelde reparaties van stormschades. In de drukkere straten van Beijerstads centrum en op de markt zag ze veel onbekend volk. Het was niet alleen zo dat ze de gezichten niet kende - ze was de afgelopen tien jaar zo vaak van huis geweest dat ze eraan gewend was oude vrienden en bekenden amper nog te herkennen - maar ze kwam vreemden tegen die praatten met een Jamailliaans accent en die zich kleedden alsof ze uit Kwarts kwamen. De mannen leken allemaal jong te zijn, twintigers en dertigers. Ze droegen brede zwaarden in rijk versierde foedralen, en hun beurzen hingen openlijk aan hun gordels - alsof ze wilden pochen op hun rijkdom. De dure rokken van de vrouwen in hun kielzog hadden splitten die flinterdunne onderrokken onthulden. Hun felgekleurde opmaak accentueerde hun gezichten niet, maar verborg ze veeleer. De mannen hadden de neiging harder te praten dan nodig was, alsof ze zo veel mogelijk aandacht wilden trekken, en de toon van hun woorden was dikwijls arrogant en zelfingenomen. Hun vrouwen bewogen zich als nerveuze veulens. Ze wierpen onder het praten vaak hun hoofd naar achter en maakten brede gebaren met hun armen. Hun parfums waren krachtig, hun bungelende oorringen groot. Hun pauwachtige manier van paraderen degradeerde de locale courtisanes van Beijerstad tot waggelende eenden.

Er bewoog zich nog een tweede groep onbekenden over de straten. Zij droegen naast hun neuzen de tatoeages van de slavernij. Aan hun steelse manier van doen was te zien dat ze niets liever wilden dan onopgemerkt blijven. Het aantal huisbedienden in Beijerstad was kennelijk enorm gegroeid. Ze droegen boodschappen en traden op als koetsier. Een jongen volgde twee meisjes die ouder waren dan hij en probeerde een parasol boven hun hoofden te houden tegen het milde licht van de lentezon. Toen het jongste van de meisjes hem uitfoeterde omdat hij naar haar zin zijn werk niet goed genoeg deed, moest Althea een aandrang onderdrukken om haar te slaan. De jongen was veel te jong om zo onderdanig ineen te krimpen. Hij liep blootsvoets op de koude straatkeien.

'Het zou je hart kunnen breken, als je dat toestond. Maar die twee zijn opgevoed om helemaal geen hart te hébben.'

Althea schrok van de zachte stem, zo dicht bij haar oor. Ze draaide zich om en zag dat Amber een stap achter haar liep. Hun blikken ontmoetten elkaar en Amber gaf door een opgetrokken wenkbrauw een blijk van herkenning. Op hooghartige toon bood ze aan: 'Ik geef je een koperstuk, scheepsjongen, als je dit hout voor me draagt.'

'Met plezier,' antwoordde Althea, en ze boog haar hoofd zoals een zeeman dat behoorde te doen. Ze nam een groot blok roodachtig hout uit Ambers armen en merkte meteen dat het veel zwaarder was dan ze had verwacht. Toen ze zich inspande om het vaster in haar greep te krijgen zag ze geamuseerdheid in de ogen van haar vriendin. Ze ging op een eerbiedige twee passen afstand achter Amber lopen en volgde haar via de markt naar de straat van de Wilde Regen. Ook die was veranderd. Er waren altijd al een paar winkels geweest die nachtwakers in dienst hadden, en sommige hadden zelfs overdag portiers. Nu had echter bijna elke winkel een potige bewaker met een kort zwaard of een lang mes voor de deur staan. De deuren stonden niet meer uitnodigend open, laat staan dat er koopwaar was uitgestald op tafeltjes of in rekken op de stoep. De complexe en bijna magische artikelen die vanuit de Wilde Regenwouden naar Beijerstad werden gehaald waren nu alleen nog achter getraliede etalageruiten te bewonderen. Althea miste de geur van exotische parfums en kruiden en het getinkel van windbelletjes in de lentebries. Het was in de straat en de winkels nog even druk als altijd, maar zowel de kopers als de winkeliers straalden een achterdochtige behoedzaamheid uit die akelig was om te zien. Zelfs Ambers winkel had nu een portier voor de gesloten deur staan. Het was een jonge vrouw in een leren wambuis, die nonchalant met twee wapenstokken en een grotere knuppel jongleerde terwijl haar bazin de deur opende. Ze schonk Althea een glimlach met veel tanden erin. Althea bewoog zich slecht op haar gemak langs haar heen - de glimlach deed haar denken aan een héél grote kat die een lekkere vette muis ziet langskomen.

'Wacht buiten, Jek. Ik ben nog niet klaar om de winkel te openen,' droeg Amber haar op.

'Zoals u wilt, meesteres,' antwoordde Jek. Ze had een ondefinieerbaar exotisch accent. Ze keek Althea nog even onderzoekend aan, maar liep toen naar buiten en trok de deur achter zich dicht.

'Waar heb je haar gevonden?' vroeg Althea verbluft.

'Ze is een oude vriendin. Ze zal zeer teleurgesteld zijn wanneer ze ontdekt dat je een vrouw bent. En dat zal ze. Niets ontgaat Jek. Maar je hoeft niet bang te zijn dat ze je geheim zal verraden. Ze is zo gesloten als een oester. Ziet alles, vertelt niks. De perfecte bediende.'

'Grappig. Ik had nooit gedacht dat jij bedienden zou hebben, van welke soort ook.'

'Heb ik ook liever niet, maar een bewaker voor mijn winkel is noodzakelijk geworden. Ik had besloten ergens anders te gaan wonen en wegens de toename van het aantal inbraken in Beijerstad moest ik toen iemand hebben die de boel 's nachts bewaakte. Jek zocht woonruimte, en dit arrangement werkt voortreffelijk.' Ze nam het blok hout uit Althea's armen en legde het weg. Toen pakte ze Althea bij haar schouders - tot haar verbazing - en hield haar op armslengte van zich af. 'Je bent een aantrekkelijk jongmens. Het verbaast me niets dat Jek een oogje op je heeft.' Ze omhelsde haar innig, en nadat ze haar weer had losgelaten voegde ze eraan toe: 'Ik ben erg blij je ongedeerd terug te zien. Ik heb vaak aan je gedacht en me afgevraagd hoe het met je ging. Kom mee naar achter. Ik zal thee zetten, dan kun jij vertellen.'

Terwijl Amber sprak leidde ze Althea al mee naar achter. Die kamer was het overvolle hol dat Althea zich nog goed herinnerde. Er stonden werkbanken met allerlei gereedschap en massa's onvoltooide kralen erop. Er hingen kleren aan wandhaken, maar andere lagen op nette stapels in open kasten. Er stond een echt bed in een hoek en een onopgemaakt veldbed in een andere. In de haard brandde een bescheiden vuurtje.

'Ik zou dolgraag thee met je drinken, maar ik heb nu geen tijd. Nog niet, tenminste. Ik moet eerst een boodschap afleveren. Maar daarna kom ik meteen hierheen. Dat was ik toch al van plan, voordat je me op straat zag lopen.'

'Het is voor mij erg belangrijk dat je komt,' antwoordde Amber. Haar stem klonk zo serieus dat Althea haar aanstaarde. In reactie op die blik zei Amber: 'Het is niet iets wat ik in een paar woorden kan uitleggen.'

Althea's nieuwsgierigheid was geprikkeld, maar haar eigen belangen gingen voor. 'Ik moet ook met jou praten. Het gaat om een delicate zaak. Misschien heb ik niet het recht me erin te mengen, maar...' Ze aarzelde. 'Misschien is dit eigenlijk het beste moment, ook al heb ik er nog niet over gesproken met kapitein Tenira.' Althea wachtte even en stak toen van wal. 'Ik heb dienst gedaan op het levende schip Ophelia. Ze is gewond geraakt en ik hoop dat je haar kunt helpen. Een galei uit Kwarts heeft ons op onze terugweg naar Beijerstad uitgedaagd. Ophelia heeft haar handen verbrand toen zij de aanval afweerde. Ze zegt dat ze geen pijn voelt, maar sindsdien houdt ze haar handen altijd samengeknepen of op een andere manier uit het zicht. Ik weet niet hoe erg de schade is, maar als een goede houtbewerker zoals jij iets kan doen om verschroeid toverhout te behandelen...'

'Uitgedaagd door een galei? En aangevallen?' riep Amber vol afschuw. 'In de Binnenpassage?' vervolgde ze ademloos. Ze keek langs Althea heen alsof ze naar een andere plaats en tijd staarde. Haar stem werd vreemd. 'Het lot stort zich op ons. De tijd sleept zich voort en de dagen trekken traag voorbij, en dringen ons de illusie op dat de doem die wij vrezen wel altijd uit zal blijven. Maar dan opeens overvallen ons de donkere dagen, die we allemaal hebben voorspeld, en de tijd waarin we ons ijzingwekkende lot nog hadden kunnen keren blijkt te zijn verstreken. Hoe oud moet ik worden voordat ik het heb geleerd? Er is geen tijd, er is nooit tijd. Morgen zal misschien nimmer komen, maar de hedens zijn aaneengeregen als een ketting, en nu is steeds het enige moment dat we hebben om een ramp af te weren.'

Althea voelde een zekere genoegdoening. Dit was nu eens het soort reactie dat ze van haar moeder had gehoopt te krijgen! Vreemd dat het een nieuweling was, niet eens een Beijerstadse vaarder, die het belang van haar nieuws onmiddellijk begreep. Amber was haar aanbod van thee volledig vergeten. In plaats daarvan opende ze een kast in de hoek van de kamer en begon er gejaagd allerlei kleren uit te halen. 'Geef me een paar tellen, dan ben ik klaar om met je mee te gaan. Maar laten we geen moment verspillen. Vertel me alles over je reizen, zelfs de dingen die jij onbelangrijk acht. Begin met de dag waarop je hier vertrok.' Ze opende een doos die op een tafeltje stond en inspecteerde de inhoud: potjes, penselen. Toen stak ze de doos onder haar arm.

Althea moest lachen. 'Amber, dat zou uren, nee, dagen kosten!'

'Des te meer reden om meteen te beginnen. Kom op. Begin maar terwijl ik me omkleed.' Amber verzamelde een armvol kleren en verdween achter een houten kamerscherm. Althea begon met een verslag van haar avonturen aan boord van de Oogster. Ze had nog maar nauwelijks verhaald over de eerste ellendige maanden, en het feit dat Bresker haar vermomming had doorzien, toen Amber alweer achter het scherm vandaan kwam. Alleen was het niet Amber die voor haar stond. Het was een slavenmeisje met een smoezelig gezicht. Op een van haar wangen was een tatoeage aangebracht, en de helft van haar bovenlip en haar linker neusgat gingen schuil onder de roof van een wond. Haar vuile haren waren slordig tot een vlecht gebonden. Haar hemd was van ruwe katoen en onder haar meermaals verstelde rok staken blote voeten uit. Om een van haar enkels was een vuil verband gewikkeld. Ze had ruwe zeildoeken werkhandschoenen aan, niet de dunne gladde handschoenen die Althea zich herinnerde. Ze opende een zeildoeken tas op de tafel en begon er werktuigen in te stoppen.

'Je verbaast me. Waar heb je dat geleerd?' vroeg Althea grijnzend.

'Dat heb ik je verteld. Ik heb in mijn leven veel rollen gespeeld. Deze vermomming is de laatste tijd erg bruikbaar gebleken. Slaven zijn onzichtbaar. Ik kan in deze uitdossing bijna overal komen zonder te worden opgemerkt. Zelfs de mannen die niet zouden aarzelen een slavin te betasten worden afgeschrikt door wat vuil en een paar wondjes op de juiste plaats.'

'Zijn de straten van Beijerstad tegenwoordig dan zó gevaarlijk voor vrouwen alleen?'

Amber keek haar bijna medelijdend aan. 'Je ziet wat er gebeurt en tegelijk zie je het niet. Slavinnen zijn geen vrouwen, Althea. En slaven zijn geen mannen. Ze zijn koopwaar, goederen, bezit. Dingen. Waarom zou het een slavenbezitter iets kunnen schelen of een van zijn goederen wordt verkracht? Als ze een kind krijgt, heeft hij er weer een slaaf bij. Zo niet, wat is er dan voor kwaads geschied? Die jongen waar jij naar keek - het kost zijn meester niets als hij zich elke avond in slaap moet huilen. De blauwe plekken die hij oploopt kosten zijn meester evenmin iets. En als zo'n knaap wegens zijn slechte behandeling te nors en onhandelbaar wordt, dan zal hij hem gewoon verkopen aan iemand die hem nog slechter zal behandelen. En de onderste treden van die ladder worden buitengewoon glibberig zodra slavernij eenmaal een geaccepteerd gegeven is. Als een menselijk leven kan worden uitgedrukt in geld, dan kan die waarde verminderen - geleidelijk, telkens met een of twee koperstukken - tot er geen waarde meer over is. Als een oude vrouw minder waard wordt dan het voedsel dat ze eet... enfin.' Amber zuchtte. 'Maar we hebben nu geen tijd voor die dingen,' verklaarde ze abrupt. Ze boog zich voorover om zichzelf te bekijken in een spiegel op de tafel, pakte toen een rafelige sjaal en bond die om haar hoofd en oren. Ze stopte er ook haar oorbellen onder weg. De tas met gereedschappen werd verborgen in een gewoon boodschappenmandje. 'Ziezo, laten we gaan. We glippen weg via de achterdeur. Op straat moet je mijn arm pakken en tegen me aan hangen als een geile zeeman. Op die manier kunnen we onopvallend met elkaar praten.'

Het verbaasde Althea hoe voortreffelijk de tactiek bleek te werken. Degenen die hen opmerkten wendden meteen walgend hun hoofd af. Althea vervolgde het verslag van haar reis. Een enkele keer maakte Amber een geluidje alsof ze iets wilde zeggen, maar wanneer Althea dan afwachtend zweeg maande ze haar meteen: 'Nee, nee, ga verder. Pas als je klaar bent is het tijd voor vragen.' Niemand had ooit zo intensief naar haar geluisterd, en haar woorden opgezogen zoals een spons dat met water deed.

Toen ze de inklaringskade naderden hield Amber even stil achter een paar kratten. 'Hoe wil je me aan het schip voorstellen?' vroeg ze.

'Je moet me volgen als ik aan boord ga. Ik heb dit nog niet met kapitein Tenira besproken.' Althea fronste haar voorhoofd, want ze besefte opeens dat dit best wel eens problematisch kon worden. 'Je moet eerst met kapitein Tenira en zijn zoon Grag spreken voordat ik je meeneem naar voren om kennis te maken met Ophelia. Ik weet eerlijk gezegd niet hoe ze zullen staan tegenover het idee om iemand van buiten Beijerstad aan hun schip te laten morrelen.'

'Laat dat maar aan mij over. Ik kan erg charmant zijn, als ik dat wil. Kom, vooruit.'

Althea mocht ongehinderd naar de loopplank van de Ophelia lopen. Ze keek tersluiks om zich heen en wenkte toen opzichtig naar Amber dat ze 'hem' moest volgen. De twee gaardersbeambten op de kade zagen het meisje. De ene keek walgend, de andere grijnsde veelbetekenend, maar geen van beiden weerhield de scheepsjongen ervan zijn sletje aan boord te smokkelen.

De matroos die op het schip de wacht hield keek daarentegen verbijsterd, maar na een gebaar van Althea hield hij zijn kaken stijf op elkaar. Hij begeleidde hen tot de deur van kapitein Tenira's kajuit en wachtte terwijl Althea aanklopte.

'Binnen,' riep Tenira. Althea gaf Amber een knikje, en ze stapten achter elkaar naar binnen. De kapitein was iets met pen en papier aan het doen op zijn tafeltje terwijl Grag door een patrijspoort naar buiten stond te kijken. Wat is dit?' vroeg de kapitein ongelovig, terwijl Grag een vies gezicht trok.

'Ik ben niet wat ik lijk, meneer,' antwoordde Amber voordat Althea een woord kon zeggen. Haar stem klonk zo beschaafd en haar timbre was zo oprecht dat niemand aan haar verklaring kon twijfelen. 'Neem me alstublieft niet kwalijk dat ik in vermomming ben gekomen. Het leek me verstandig. Ik ben al een hele tijd bevriend met Althea. Zij weet dat ik te vertrouwen ben. Ze heeft me verteld over uw ontmoeting op de thuisreis. Ik ben hier, niet alleen om u te steunen in uw verzet tegen de heffingen, maar om te zien of ik de schade aan Ophelia's handen kan herstellen.'

Praktisch in één ademtocht had ze alles gezegd waar Althea vele hakkelende zinnen voor nodig gehad zou hebben. Toen wachtte ze rustig af, haar handen gevouwen, en met rechte rug, de kapitein onbevreesd aankijkend. De twee mannen wisselden een blik. De eerste woorden uit kapitein Tenira's mond verbluften Althea.

'Denkt u echt dat u iets kunt doen voor Ophelia's handen? Het doet me pijn te moeten aanzien hoe ze zich schaamt voor hun aanblik.'

De emotie in de woorden raakten Althea tot in haar ziel.

'Ik weet het niet,' antwoordde Amber eerlijk. 'Ik weet weinig van toverhout. Het is buitengewoon fijngenerfd. Die enorme dichtheid heeft er misschien voor gezorgd dat ze alleen oppervlakkige schade heeft opgelopen. Maar dat kan ik alleen zeggen als ik de handen zie, en misschien dan niet eens.'

'Laten we dan naar voren gaan om te kijken,' zei Tenira. Hij keek Althea verontschuldigend aan. 'Ik weet dat je bericht van je moeder voor me hebt. Denk niet dat ik dat niet waardeer. Maar de Ophelia is mijn schip.'

'Zij komt eerst,' beaamde Althea. 'Dat was ook mijn idee toen ik mijn vriendin Amber vroeg met me mee te komen.'

'Echt iets voor jou,' zei Grag op warme toon. Hij was zo vermetel om Althea's hand even aan te raken. Toen maakte hij een kleine buiging voor Amber. 'En omdat Althea u een vriendin noemt, is het mij een eer u te leren kennen. Een betere introductie is voor mij niet nodig.'

'Mijn zoon herinnert me aan mijn manieren. Neem me niet kwalijk, dame. Ik ben kapitein Tomie Tenira van dit levende schip Ophelia, een Beijerstadse vaarder. Dit is mijn zoon, Grag Tenira.'

Althea realiseerde zich met schrik dat ze Ambers achternaam niet wist, maar voordat het haar in verlegenheid kon brengen nam Amber zelf het woord. 'Ik ben Amber de kralenmaakster, en ik heb een winkel in de straat van de Wilde Regen. Ik verheug me op de kennismaking met uw schip.'

Zonder verdere plichtplegingen ging kapitein Tenira het gezelschap vervolgens voor naar de boeg. Ophelia bekeek Amber van top tot teen met een ingehouden geschoktheid waar Althea stiekem om moest grijnzen, maar nadat het doel van Ambers aanwezigheid was uitgelegd liet Ophelia haar zonder aarzeling de geschroeide handen inspecteren. 'Denk je dat je iets voor me kunt doen?' vroeg ze ernstig.

Het was de eerste keer dat Althea de aangerichte schade goed kon bekijken. De brandende teerbollen waren een poosje aan haar vingers blijven plakken toen ze probeerde ze van zich af te werpen. Daardoor was de binnenkant van Ophelia's linkerpols een eindje ingebrand en leken haar aristocratische handen nu op die van een oude wasvrouw.

Amber nam een van de grote handen van het schip in de hare. Ze streek met haar gehandschoende vingertoppen zacht over het geschroeide oppervlak, en daarna nog eens, nu krachtiger. 'Zeg me of het pijn doet,' zei ze, een beetje laat. Ze had haar voorhoofd gefronst, zo geconcentreerd was ze. 'Hoogst bijzonder hout,' mompelde ze voor zich uit. Toen opende ze haar tas met gereedschappen en haalde er een uit. Ze schraapte er zachtjes mee over een geblakerde vingertop. Ophelia haalde hoorbaar adem.

'Doet het pijn?' vroeg Amber meteen.

'Niet zoals mensenpijn. Het voelt... fout aan. Als een beschadiging.'

'Ik denk dat er vlak onder de schroeilaag gezond hout aanwezig is. Met mijn gereedschappen zou ik dat laagje kunnen wegschrapen. Misschien zal ik daarna je handen een klein beetje moeten bijwerken. Dan zou je slankere vingers hebben dan je nu hebt. Maar ik kan ze mooi in proportie houden, denk ik, tenzij de schade veel dieper zit dan ik denk. Maar je zou dat foute gevoel, dat gevoel van beschadiging, onbewogen moeten ondergaan zo lang ik mijn werk doe. Ik kan moeilijk inschatten hoe lang dat zal duren.'

Wat vind jij ervan, Tomie?' wilde het schip van de kapitein horen.

'Ik denk dat we weinig te verliezen hebben als we het proberen,' zei hij vriendelijk. 'En als je gevoelens ondraaglijk worden zal mevrouw Amber heus wel ophouden, denk ik.'

Ophelia glimlachte nerveus. Toen kwam er een slimme blik in haar ogen. 'Als je werk aan mijn handen lukt, kan er misschien ook iets worden gedaan aan mijn haren.' Ze bracht een hand naar de lange losse krullen van haar kapsel. 'Deze stijl is zo gedateerd! Ik heb vaak gedacht dat ik eigenlijk kleine krulletjes rond mijn voorhoofd -'

'Ophelia!' kreunde Tomie, terwijl de anderen allemaal lachten.

Amber had nog steeds een van Ophelia's handen vast. 'Ik zal misschien grote moeite hebben om de tint te handhaven. Ik heb nooit een verf gezien die goed een huidskleur weergeeft zonder de nerf van het hout te verdoezelen. Iemand heeft me verteld dat een levend schip tijdens het ontwaken zijn eigen kleuren-tinten creëert.' Ze keek Ophelia zonder enige verlegenheid recht in de ogen en vroeg haar: 'Zou dat weer gebeuren, als ik zo diep moest schrapen dat er ongekleurd hout bloot komt te liggen?'

'Ik weet het niet,' antwoordde Ophelia kalm.

'Dit is geen werk voor zomaar een achternamiddag,' verklaarde Amber op besliste toon. 'Kapitein, u zult uw wacht permissie moeten geven om mij te laten gaan en komen. Ik zal deze vermomming blijven gebruiken. Vindt u dat acceptabel?'

'Dat zal wel moeten,' gaf de kapitein met tegenzin toe, 'hoewel het de andere vaarders misschien moeilijk uit te leggen is waarom dit door een slavin wordt gedaan, en trouwens ook waarom ik een slavin gebruik. Ik ben tegen elke vorm van slavernij, moet u weten.'

'Evenals ik,' antwoordde Amber ernstig. 'En vele, vele mensen in deze stad.'

'Heus?' vroeg Tomie smalend. 'Als er publieke protesten zijn geweest, dan heb ik zeker iets gemist!'

Amber tikte zacht tegen haar namaaktatoeage. 'Als u zich in lompen zou hullen en een van deze op uw wang zou tekenen, en dan door Beijerstad zou lopen, dan zou u de stemmen horen van degenen die de slavernij het bitterst vervloeken. Als u van plan bent Beijerstad wakker te schudden mag u die stille menigte van bondgenoten niet negeren.' Ze haalde een kleine schaaf uit haar tas en begon de snede daarvan bij te slijpen. 'Als iemand belangstelling zou hebben voor, pakweg, de gang van zaken in het huishouden van de gaarder, zouden in die stille menigte wellicht bereidwillige spionnen gevonden kunnen worden. Ik meen dat zelfs de klerk die zijn correspondentie met de satraap verzorgt een slaaf is.'

Er ging een lichte huivering over Althea's rug. Hoe wist Amber zulke dingen en waarom had ze de moeite genomen om ze uit te zoeken?

'U praat alsof u verstand hebt van zulke zaken,' zei kapitein Tenira op bedachtzame toon.

'Ach, ik heb de nodige ervaring met samenzweringen en intriges. Ik vind het allemaal smerig. En noodzakelijk. Zoals pijn incidenteel noodzakelijk is.' Ze bracht de schaaf naar Ophelia's handpalm. 'Niet bewegen,' waarschuwde ze zacht. 'Ik ga nu de ergste schroeiplekken weghalen.'

Er volgde een korte stilte en daarna een akelig schrapend geluid. Wegge-schaafd verkoold hout spatte in stofwolkjes alle kanten op. De geur deed Althea denken aan verbrand haar. Ophelia maakte een schrikgeluidje, maar richtte haar blik toen dapper op de verte en stak haar kin vastberaden naar voren.

Kapitein Tenira zag Ambers werkzaamheden met een bijna onbewogen gezicht aan. Toen draaide hij zich om naar Althea en vroeg, op een toon alsof hij wilde weten wat voor weer het morgen werd: 'Heb je mijn bericht doorgegeven aan je moeder?'

'Ja.' Althea voelde iets van schaamte. 'Het spijt me. Ik vrees dat ik weinig bemoedigends te melden heb. Mijn moeder zei dat ze met mijn zus Keffria zal praten. Zij is nu wettelijk de vaarder in onze familie. Moeder zal er bij haar op aandringen dat ze naar de komende raadsvergadering gaat en haar stem uitbrengt ten gunste van uw actie.'

'Juist,' antwoordde Tenira. Hij hield zijn stem zorgvuldig neutraal.

'Leefde mijn vader nog maar,' voegde Althea er mistroostig aan toe.

'Ik zou wel willen dat jij de vaarder onder de Vestrits was. Eigenlijk zou jij jullie familieschip hebben moeten erven.'

'Ik weet niet of Keffria u wel kan steunen,' zei Althea. Er volgde een geschokt zwijgen op haar woorden. 'Ik zie niet in hoe ze uw partij kan kiezen én haar man blijven steunen. De verhoogde tarieven zijn bedoeld om de satraap te helpen ons te beschermen tegen piraten, maar we weten allemaal dat het hem vooral gaat om de slavenhandel. Hij heeft zich nooit iets aangetrokken van die piraten, tot ze de slavenschepen begonnen aan te vallen. Dus als de kwestie uiteindelijk neerkomt op de slavernij, en zij moet een standpunt innemen... Ze... Kyle handelt zélf in slaven! Hij gebruikt de Vivacia als slavenschip! Ik denk dat Keffria zich op dit punt niet tegen haar echtgenoot zal verzetten. Niet dat ze het met hem eens is, maar ze heeft nooit de wilskracht gehad om zich in wat dan ook tegen hem te keren.'

'Néé!' riep Ophelia opeens geschokt uit. 'Hoe konden ze zoiets doen? Vivacia is nog zo jong. Hoe moet ze dat kunnen verdragen? En wat dacht je moeder dan wel toen ze dit goed vond? Hoe kan iemand zijn eigen familieschip zoiets verschrikkelijks aandoen?'

Grag en kapitein Tenira bewaarden beiden het zwijgen, maar er verscheen een harde uitdrukking op het gezicht van de kapitein, en Grag zag er ontredderd uit. Ophelia's vragen bleven beschuldigend in de lucht hangen.

'Ik weet het niet,' stamelde Althea, diep ellendig. 'Ik was er niet bij.'

HOOFDSTUK 11

Oordeel

~

Waar kan ze zijn? Wat voert ze uit?' vroeg Keffria zich bezorgd af. 'Geen idee,' antwoordde haar moeder geprikkeld.

Keffria keek neer op het kopje thee in haar handen en dwong haar tong tot zwijgen. Bijna had ze haar moeder gevraagd of ze Althea wel echt had gezien. De laatste week was zo slopend geweest dat ze het haar moeder had kunnen vergeven als ze dat alleen maar verzonnen had. Zoiets was trouwens gemakkelijker te vergeven dan het feit dat haar jongere zusje zich eindelijk weer eens vertoonde, en meteen daarna weer was verdwenen! En het was geenszins balsem op haar humeur dat haar moeder Althea's ongehoorde gedrag simpelweg leek te aanvaarden.

Ronica leunde achteruit en voegde eraan toe: 'Ze zei dat ze uiterlijk morgenvroeg terug zal zijn. De zon is nog maar nauwelijks onder!'

'Vindt u het niet raar dat een jonge, ongetrouwde vrouw uit een goede familie een hele nacht van huis is, en nog wel meteen de eerste nacht nadat ze bijna een jaar vermist is geweest?'

'Heel raar, ongetwijfeld. Maar wel typisch iets voor Althea, dunkt me. Ik heb leren aanvaarden dat ik haar niet kan veranderen.'

'Mij is dat soort speelruimte anders niet gegund!' merkte Malta bits op. 'Ik mag niet eens overdag in mijn eentje door Beijerstad lopen.'

'Dat is waar,' gaf Ronica Vestrit ruiterlijk toe. Haar naalden tikten ritmisch tegen elkaar. Voor de rest negeerde ze Malta's gefrustreerde uitroep.

Ze hadden vroeg gegeten en zaten nu bij elkaar in de werkkamer. Niemand had gezegd dat ze een soort wake hielden tot Althea terug zou zijn. Dat hoefde ook niet. Althea's moeder breide alsof ze aan een wedstrijd bezig was. Keffria kon een dergelijke concentratie niet opbrengen, al bracht ze koppig steek na steek aan in haar borduurwerk. Ze wilde zich door haar zus niet van streek laten brengen, ze wilde het beetje vrede dat ze had gevonden niet door Althea laten verstoren.

Malta hield niet eens de schijn op dat ze met iets nuttigs bezig was. Ze had die avond lusteloos in haar avondeten geprikt en geklaagd dat ze Davads bedienden nu al miste. Nu liep ze rusteloos door de kamer, streek over het tafelblad, pakte kleine souvenirs van haar grootvaders reizen op, betastte ze en zette ze dan weer neer. Haar onrust was een beproeving voor Keffria's toch al geprikkelde zenuwen. Keffria was blij dat Selden in bed lag; de jongen was doodmoe na een week vol drukte en gezelschap. Malta had er met volle teugen van genoten, maar vanaf het moment waarop het laatste rijtuig was weggereden had het meisje iets triests over zich gehad. Ze deed Keffria denken aan een zeeschepseltje dat bij eb alleen op het strand was achtergebleven.

'Ik verveel me,' zei Malta, als om haar moeders gedachten te bevestigen. 'Ik zou willen dat die mensen van de Wilde Rivier nog hier waren. Zij zitten 's avonds niet zo duf te handwerken!'

Wanneer ze thuis zijn wel, denk ik,' sprak Keffria haar tegen. 'Niemand heeft elke avond feesten en muziek en spelletjes, Malta. Je moet dat niet de basis van je relatie met Reyn maken.'

'Nou, als hij met me trouwt en we hebben samen een huis, dan zal het 's avonds niet zo duf zijn, dat kan ik u verzekeren. We zullen vrienden op bezoek hebben en muzikanten laten komen. Of we gaan zelf ergens op visite. Delo en ik hebben besloten dat we als getrouwde vrouwen kunnen doen wat we graag willen, en dan zullen we vaak —'

'Als je met Reyn trouwt, zul je in de Regenlanden wonen, niet in Beijerstad,' wees Ronica haar kalm terecht. 'Je zult daar vrienden moeten maken, en moeten leren leven zoals zij.'

Waarom bent u toch altijd zo mistroostig?' vroeg Malta op scherpe toon. Wat ik ook zeg, u komt altijd met tegenwerpingen. Het lijkt wel alsof u me ongelukkig wilt zien.'

'De fout ligt niet in wat ik zeg, maar in de onnozele fantasietjes waar jij in zwelgt —'

'Moeder, alstublieft! Ik word gék als jullie vanavond ook nog beginnen te bekvechten!'

Er volgde een geladen stilte.

'Het spijt me,' zei Ronica. 'Ik wil niet dat Malta ongelukkig wordt. Ik wil alleen dat ze wakker wordt en dat ze leert en verkiest gelukkig te zijn binnen het raamwerk van haar leven. Die wilde dromen van eeuwige feesten en eindeloos vermaak zijn niet -'

'Geen wonder dat tante Althea van huis wegliep!' onderbrak Malta haar grootmoeder woedend. 'Het enige wat u voor iemand in het verschiet ziet is verveling en gezwoeg! Nou, mijn leven wordt niet zo! Reyn heeft me opwindende dingen verteld over de Regenlanden. Wanneer we zijn familie gaan bezoeken zal hij me de stad van de Ouderen laten zien, waar de vlamjuwelen vandaan komen, en jidzin en andere wonderbaarlijke dingen. Hij heeft me gezegd dat er plekken zijn waar je door een enkele handaanraking hele zalen kunt verlichten. Hij zegt dat hij af en toe zelfs schimmen van Ouderen heeft zien rondlopen, druk met hun dagelijkse bezigheden. Niet iedereen kan zulke dingen zien, alleen de heel gevoeligen, maar hij zegt dat ik misschien die vaardigheid heb. Dat komt vaak voor bij gevoelige mensen. De meest getalenteerden kunnen soms zelfs nog vlagen van hun muziek horen! Hij zal me kleden zoals het een vrouw uit de familie Khuprus betaamt. Ik zal geen meubels hoeven af te stoffen, koper hoeven te poetsen, of de afwas hoeven te doen. Er zijn bedienden voor dat soort werk. Reyn zegt... Moeder, waarom zit je zo te glimlachen? Lach je me uit?' vroeg Malta verontwaardigd.

'Nee, helemaal niet! Ik zat te denken dat het in mijn oren klinkt alsof je dol bent op deze jongeman.' Keffria liet de woorden vergezeld gaan van een miniem hoofdknikje. 'Ik herinner me de grootse plannen die je vader en ik maakten voor óns leven. Zulke dromen komen niet altijd uit, maar het weven ervan is een zoet genoegen.'

'In mijn oren klinkt het alsof ze dol is op wat hij haar allemaal zal verschaffen,' zei Ronica zacht, maar op mildere toon vervolgde ze: 'Daar is eigenlijk ook niets verkeerds aan. Jonge mensen die dezelfde dromen met elkaar delen blijken vaak uitstekende partners te zijn.'

Malta pookte het vuur in de haard op. 'Praat niet alsof alles in kannen en kruiken is, want dat is niet zo,' zei ze kregelig. 'Hij heeft ook een boel foute dingen. Niet alleen zijn sluier en handschoenen. Wie kan zelfs maar gissen hoe hij er in het echt uitziet? Maar ook blijft hij altijd maar zeuren over politiek. De ene minuut heeft hij het nog over feestjes en vrienden, maar dan opeens begint hij over oorlog met Jamaillia en dat we standvastig moeten zijn, wat er ook van komt. Hij praat erover alsof het een soort groots avontuur zou zijn! Bovendien zegt hij dat slavernij een kwaad is, hoewel ik hem heb gezegd dat papa denkt dat het goed kan zijn voor Beijerstad, en dat papa probeert ons familiefortuin te herstellen door middel van slavenhandel. Hij durfde te beweren dat papa zijn gedrag zal moeten veranderen en dat hij moet leren inzien dat slavernij niet alleen fout is, maar ook slecht voor onze economie, en dat hij beter de handelsvaart over de Wilde Regenrivier kan hervatten. Verder praat hij over kinderen alsof ik al de dag na ons trouwen een baby zal hebben! Toen ik zei dat we niet alleen een huis in de Regenlanden moeten hebben, maar ook een in Beijerstad, om contact te kunnen houden met mijn vrienden, lachte hij! Wanneer ik de wonderen van zijn stad eenmaal heb gezien, zo beweert hij, zal ik heel Beijerstad vergeten. We zullen er geen eigen huis hebben, maar alleen een paar kamers in het grote gezamenlijke huis van de familie Khuprus. Kortom, ik ben er lang niet zeker van dat ik Reyn zal kiezen.'

'Het klinkt anders alsof jullie beiden veel hebben gepraat over jullie toekomst samen,' merkte Ronica op.

'Ja, hij praat alsof dat allemaal al vaststaat. Wanneer ik dat bestrijd glimlacht hij, en vraagt me dan waarom ik het leuk vind hem zo te kwellen. Zijn alle mannen zo traag van begrip?'

'Alle mannen die ik ooit heb ontmoet, ja,' bevestigde Ronica zelfgenoegzaam, maar op ernstiger toon vervolgde ze: 'Maar als je hebt besloten zijn aanzoek af te wijzen, moet je ons dat vertellen. Hoe eerder zo'n officiële hofmakerij wordt afgebroken, des te minder pijnlijk is het voor beide families.'

'O... ik heb nog geen besluit genomen. Niet echt. Het kan nog wat tijd kosten.'

Er viel een stilte terwijl Malta haar opties tegen elkaar afwoog en de twee oudere vrouwen zich afvroegen wat haar keuze uiteindelijk voor hén zou betekenen.

'Waar kan Althea toch zijn? Wat voert ze uit?' hoorde Keffria zichzelf opeens weer vragen.

Haar moeder zuchtte.

Althea zette haar mok neer. Er was bijzonder weinig over van het gebraden gevogelte dat in een schaal op de tafel had gelegen. Tegenover haar legde Amber haar mes en vork zorgvuldig op haar bord. Jek leunde achterover op haar stoel en prikte naar iets dat tussen haar tanden was blijven zitten. Ze zag dat Althea haar bekeek, en ze grijnsde. 'Heb je niet een paar grote broers thuis?' vroeg ze plagend. 'Ogen als de jouwe zie ik liever in een man.'

'Jek!' berispte Amber haar geamuseerd. 'Je maakt Althea nerveus. Ga liever wat door Beijerstad lopen. Althea en ik hebben ernstige zaken te bespreken.'

Jek schoof haar stoel naar achter en stond grommend op. Ze rolde met haar schouders, en Althea meende dat ze haar spierballen kon hóren. 'Neem mijn advies aan,' zei Jek. 'Zet het liever ernstig met elkaar op een zuipen! Ernstig praten is een waardeloze manier om de eerste avond van je thuiskomst te vieren.' Ze grijnsde en ontblootte tanden als van een of ander roofdier.

Wie weet hoe het afloopt,' zei Amber minzaam. Ze wachtte tot Jek haar laarzen en een jas had aangetrokken en de deur achter zich dicht trok. Toen boog ze zich naar voren en wees met een priemende vinger naar Althea. 'Ga verder waar je was gebleven. En doe geen moeite om de gedeelten waar je een slecht gevoel over hebt mooier te maken dan ze zijn. Ik vraag je dit niet om over je te kunnen oordelen.'

Waarom vraag je het dan?' wilde Althea weten. Ze vroeg zich af waarom ze dit alles aan Amber toevertrouwde. Ze wist nog steeds relatief weinig over de vrouw. Waarom gunde ze haar een gedetailleerd verslag van haar reis en haar ervaringen sedert de laatste keer dat ze elkaar hadden ontmoet?

'Tja, dat is geen onredelijke vraag, na alle nieuwsgierigheid van mijn kant.' Amber haalde een paar keer diep adem, alsof ze haar gedachten op een rij moest zetten. 'Ik kan niet uit Beijerstad weg. Ik moet hier dingen doen. Maar de timing van die taken is afhankelijk van dingen die elders gebeuren. In Jamaillia en in de Binnenpassage, bijvoorbeeld. Dus ik vraag je mij te vertellen welke veranderingen je daar hebt waargenomen.'

'Dat is een antwoord van niks,' zei Althea kalm.

'Nee, eigenlijk niet. Goed, laat ik dan open kaart spelen. Ik ben vastbesloten bepaalde veranderingen teweeg te brengen. Ik wil dat er een einde komt aan de slavernij, niet alleen in Beijerstad, maar in heel Jamaillia en ook in Kwarts. Ik wil dat Beijerstad het Jamailliaanse juk van zich afschudt. En ik wil, meer dan wat ook, het raadsel van de draak en de slang oplossen.' Bij het uitspreken van de laatste woorden glimlachte ze veelzeggend naar Althea en tikte ze eerst tegen de drakenoorbel aan haar linkeroor en vervolgens tegen de slang die aan haar rechteroor bungelde. Daarna trok ze vragend haar wenkbrauwen op en wachtte op Althea's reactie.

'De draak en de slang?' vroeg Althea verbluft.

Ambers gezicht veranderde. Er verscheen een uitdrukking van panische angst op, gevolgd door een van bezorgdheid. Ze leunde achterover op haar stoel en sprak zachtjes: 'Ik had verwacht dat je verrast overeind zou springen, of misschien "aha!" zou roepen, om me daarna alles uit te leggen. Jouw beschaafde, stille verbazing is wel het laatste wat ik had verwacht!' Althea haalde haar schouders op. 'Het spijt me.'

'Betekenen die woorden dan helemaal niets voor jou? De draak en de slang?' Er klonk een ondertoon van wanhoop in Ambers stem. Weer haalde Althea haar schouders op.

'Denk eens diep na,' smeekte Amber. 'Alsjeblieft! Ik was er zó zeker van dat jij de persoon was. Sommige dromen hebben me af en toe in die overtuiging geschokt, maar toen ik je vandaag weer op straat zag keerde mijn zekerheid volledig terug. Jij bent het. En je moet het weten. Denk dus goed na. De draak en de slang.'

Althea haalde diep adem. 'Draak en slang. Goed. Op een van de Kale Eilanden zag ik een rotsformatie die bekend staat als de Draak. En ons schip werd op de thuisreis aangevallen door een zeeslang.'

'Je zei niets over een draak toen je me vertelde over je verblijf op de Kale Eilanden.'

'Het leek me niet van betekenis.'

'Vertel het me nu.' De gloed in Ambers ogen was van een katachtige intensiteit.

Althea boog zich naar voren en vulde haar mok met bier uit de stenen kan die op de tafel stond. 'Er valt niet veel te vertellen. Tijdens de dagen en nachten dat we daar op jacht waren kampeerden we in de luwte ervan. Het is gewoon een grote rotsformatie die boven de grond uitsteekt. Bij een bepaalde lichtval lijkt die massa op een dode draak. Een van de oudere zeelui probeerde me wijs te maken dat het écht een verslagen draak was. Als ik naar boven klom zou ik de pijl kunnen zien die nog steeds in zijn borst stak.'

'Heb je dat gedaan?'

Althea grijnsde schaapachtig. 'Ik was nieuwsgierig. Ik ben op een avond naar boven geklommen. Reller had de waarheid gesproken. De voorpoten van die draak grepen naar een pijl die uit zijn borst stak.'

'Dan was het dus niet een toevallige formatie van gesteente? Had hij werkelijk voorpoten?'

Althea tuitte haar lippen. 'Misschien dat die indruk een handje is "geholpen", in de loop van de jaren, door zeelui die wat veel fantasie hadden. Dat was mijn opinie. Maar Reller hield vol dat het schepsel daar al eeuwen en eeuwen zo had gelegen. Toch zag die pijlschacht er helemaal niet verweerd of versplinterd uit. Het was een mooi, onbeschadigd stuk toverhout. Het enige waar ik me over verbaasde was dat niemand dat stuk hout ooit had meegenomen. Maar je weet natuurlijk dat zeelui zo bijgelovig zijn als de pest, en dat toverhout een gevaarlijke reputatie heeft.'

Amber zat haar als gebiologeerd aan te staren.

'De slang -' begon Althea.

'Sst!' beval Amber haar. 'Ik moet hier even over nadenken. Een pijl van toverhout? Is dat waar alles de hele tijd om heeft gedraaid? Een toverhouten pijl? Door wie afgeschoten, en wanneer? Waarom?'

Althea had op geen van die vragen een antwoord. Ze pakte haar mok op en nam een flinke teug. Toen ze hem neerzette zei Amber: 'Ga verder. Vertel me de rest van je ervaringen. Ik beloof dat ik aandachtig zal luisteren.' Amber goot een bescheiden hoeveelheid goudkleurige brandewijn in haar glas en leunde toen achterover, vol verwachting.

Jek kreeg toch gelijk: de kan met bier was twee keer bijgevuld en Ambers fles met brandewijn bevatte nog maar een bodempje toen het verhaal eindelijk klaar was. Amber had Althea een hele poos doorgezaagd over de aanval van de slang op haar schip. Ze scheen bijzondere belangstelling te hebben voor de observatie dat het speeksel van het monster zich als een zuur door kleren en huid had gebeten, en knikte instemmend bij het vernemen van Breskers opvatting dat dit niet zomaar een aanval door een roofdier was geweest, maar de weloverwogen wraakactie van een denkend wezen. Niettemin merkte Althea dat dit deel van haar verhaal Amber niet in dezelfde mate fascineerde als het relaas over de toverhouten pijl. Uiteindelijk bleek zelfs Amber geen vragen meer te kunnen bedenken. Het vuur in de haard brandde laag. Toen Althea terugkeerde van een bezoekje aan het toilet zag ze Amber het restant van de brandewijn over twee glaasjes verdelen. De glaasjes waren gevat in sierlijke houten houdertjes, gesneden in de vorm van verstrengelde klimopranken, duidelijk het werk van Ambers eigen handen.

'Laten we een dronk uitbrengen,' stelde Amber voor. 'Op alles dat goed is in de wereld. Op vriendschap en lekkere brandewijn.'

Althea hief haar glas, maar kon niets bedenken om aan Ambers heildronk toe te voegen.

'De Vivacia?' suggereerde Amber.

'Ik wens haar alle goeds, maar zo lang ik haar dek niet onder mijn voeten voel, is ze verwikkeld in alles wat slécht is in de wereld.’

‘Grag Tenira dan?' stelde Amber schertsend voor. 'Ook dat is veel te ingewikkeld.' Amber grijnsde breed. 'Op Bresker Treil!'

Althea kreunde en schudde haar hoofd, maar Amber rondde de toast niettemin af. 'Op onverantwoordelijke mannen die toegeven aan hun passies!' Ze dronk haar glas leeg. 'Zodat vrouwen kunnen beweren dat ze er echt niets aan konden doen.'

Het laatste zei ze op het moment dat Althea zich gewonnen had gegeven en een slok van haar eigen brandewijn nam. Ze verslikte zich bijna en sputterde toen tegen: 'Dat is niet eerlijk, Amber! Hij maakte gebruik van mij.'

'Is dat zo?'

'Dat zei ik toch?' antwoordde Althea koppig. In feite had ze Amber erg weinig verteld; eigenlijk alleen schouderophalend toegegeven dat het was gebeurd. Amber enige reactie was het optrekken van een wenkbrauw geweest, maar nu beantwoordde ze Althea's woedende blik met een wetend glimlachje en zonder haar ogen neer te slaan. Althea haalde diep adem. 'Ik had gedronken, en nog wel bier met een of andere drug erin, en ik had een flinke klap op mijn hoofd gehad. En toen gaf hij me een plukje van zijn cindin. En ik had het koud, was nat en voelde me uitgeput.'

'Maar dat gold allemaal ook voor Bresker. Ik zie daar niets verkeerds in, Althea. Ik vind niet dat een van jullie beiden zich behoort te verontschuldigen voor wat er is gebeurd. Ik denk dat jullie met elkaar hebben gedeeld wat jullie op dat moment het hardste nodig hadden. Warmte. Vriendschap. Ontspanning. Erkenning.'

'Erkenning?'

'Aha, dus met de eerste drie ben je het eens?'

Althea gaf geen antwoord op de vraag. 'Praten met jou is soms net koorddansen,' klaagde ze. En toen, op hoge toon: 'Erkenning van wat?'

'Van wat je bent. Wie je bent.' Ambers stem klonk zacht, bijna teder.

'Dus jij denkt ook dat ik een slet ben.' De poging om het op een grappige toon te zeggen mislukte volledig.

Amber keek haar peinzend aan. Toen leunde ze achterover en liet haar stoel balanceren op twee poten. 'Ik denk dat je zelf wel weet wat je bent. Daar heb je mij niet bij nodig. Je hoeft alleen maar naar je dagdromen te kijken. Heb jij jezelf wel eens in gedachten gezien als een keurige huisvrouw en moeder? Of je afgevraagd wat het betekent een baby in je buik mee te dragen? Droom je wel eens hoe het zal zijn om voor je kinderen te zorgen, onderwijl braaf wachtend tot je man terug is van zee?'

'Alleen in mijn ergste nachtmerries,' zei Althea lachend.

'Juist. Maar als je geen toekomst voor jezelf ziet als keurige mevrouw, verwacht je dan wél dat je je hele leven kan doorbrengen zonder mannen te leren kennen?'

'Daar heb ik weinig over nagedacht.' Ze speelde met haar lege mok.

Amber maakte een smalend geluid. 'Er is een deel van jou dat aan bijna niets anders denkt, maar je wilt het niet toegeven. Je wilt er simpelweg niet voor verantwoordelijk zijn. Je doet liever alsof het iets is wat je overkomt, iets waartoe een man je via trucs heeft verleid.' Ze liet haar stoel met een klap terugvallen op de vloer. 'Kom mee,' nodigde ze Althea uit. 'Het wordt vloed en ik heb een afspraak.' Ze liet een boertje. 'Loop met me mee.'

Althea stond op. Ze kon niet besluiten of Ambers woorden haar hadden beledigd of geamuseerd. 'Waar gaan we heen?' vroeg ze terwijl ze een versleten jas van Amber aannam.

'Naar het strand. Ik wil dat je een vriend van me ontmoet. Paragon.'

'Paragon? Het schip? Ik ken Paragon goed.'

Amber glimlachte. Weet ik. Hij heeft op een avond over je gepraat. Het was een verspreking van hem en ik heb niet laten merken dat ik je naam herkende. Maar ook als hij niets had gezegd zou ik het hebben geweten. Je hebt tekenen van je verblijf aan boord achtergelaten. Ik vond ze tussen spulletjes van Bresker.'

'Zoals?' vroeg Althea achterdochtig.

'Een haarkammetje dat ik je had zien dragen toen we elkaar voor het eerst ontmoetten. Het lag op het kozijn van een patrijspoort, alsof je daar had gestaan

om je haren op te maken en het kammetje toen was vergeten.’

‘Aha. Maar wat heb jij met Paragon?'

Amber nam Althea zorgvuldig op terwijl ze antwoordde: 'Dat zei ik al. Hij is mijn vriend.' Iets voorzichtiger vervolgde ze: 'En ik ben bezig hem te kopen.'

'Dat kan niet!' riep Althea verontwaardigd. 'De Ludluks kunnen hun levende schip niet verkopen, hoe het hen ook te schande heeft gemaakt!'

'Is dat dan bij de wet verboden of zo?' Amber liet haar stem neutraal klinken.

'Nee. Het is nooit nodig geweest dat wettelijk te regelen. Het is de Beijerstad-se traditie.'

'Veel van de heiligste Beijerstadse tradities worden onder invloed van de nieuwe vaarders met voeten getreden. Het wordt niet rondgebazuind, maar iedereen in Beijerstad die om zulke dingen geeft weet al een hele tijd dat de Paragon te koop is. En dat biedingen door nieuwe vaarders in overweging worden genomen.'

Althea zweeg een poosje. Amber trok een mantel aan en schoof de hoofdkap over haar bleke haren. Toen Althea sprak was het met een zachte stem: 'Als de familie Ludluk gedwongen zou zijn de Paragon weg te doen, zullen ze hem zeker verkopen aan een andere oude vaarder. Niet aan een nieuwkomer zoals jij.'

'Ik vroeg me al af of je me daarop zou wijzen,' antwoordde Amber effen. Ze schoof de grendel van de deur omhoog. 'Kom je mee?'

'Ik weet het niet.' Althea ging haar voor en wachtte buiten tot Amber klaar was met afsluiten. Het gesprek had een onaangename wending genomen, vooral omdat ze de akelige zekerheid voelde dat Amber deze kleine confrontatie welbewust had uitgelokt. Probeerde ze hun vriendschap op de proef te stellen? Of gingen er achter haar provocatie grotere plannen schuil? Ze koos haar woorden zorgvuldig. 'Ik vind heus niet dat jij minder bent, of niet zo goed als ik, omdat ik een geboren vaarder ben en jij niet. Sommige dingen zijn het exclusieve terrein van Beijerstadse vaarders, en die dingen bewaken we angstvallig. Onze levende schepen zijn zeer speciaal. Wé voelen de behoefte ze te beschermen. Het zou moeilijk zijn een buitenstaander precies uit te leggen wat deze schepen allemaal voor ons betekenen.'

'Het is altijd moeilijk iets uit te leggen wat je zelf niet begrijpt,' repliceerde Amber kalm. 'Althea, dit is een gedachte die moet doorbreken, niet alleen bij jou, maar bij alle vaarders van Beijerstad. Om te overleven zullen jullie moeten veranderen. Je moeten besluiten welke dingen jullie het belangrijkste vinden, en die dingen moeten beschermd en bewaard worden. En jullie moeten de bondgenoten die dezelfde waarden onderschrijven accepteren, en niet zo achterdochtig benaderen. Bovenal moeten jullie afzien van claims op dingen die niet jullie eigendom zijn, en zelfs niet van de vaarders van de Wilde Rivier, maar het rechtmatige erfgoed van iedereen!'

Wat weet jij van de vaarders van de Wilde Rivier?' vroeg Althea. Ze tuurde in het schemerige steegje naar Amber.

'Bitter weinig. Daar heeft jullie Beijerstadse traditie van geslotenheid wel voor gezorgd. Ik vermoed dat ze de antieke steden van de Ouderlingen beroven van hun kostbaarheden en dat ze beweren dat de Ouderlingenmagie die van henzelf is. Beijerstad en de Beijerstadse vaarders dienen als een scherm om die onbekende mensen verborgen te houden voor de rest van de wereld. Het zijn mensen die diep graven in geheimen die ze niet kunnen bevatten. Ze ontmantelen de moeizaam verworven kennis van een ander volk, uit een andere tijd, en brengen de resultaten als amusante snuisterijen aan de man. Ik vermoed dat ze even veel vernietigen als ze jatten. Kom mee.'

Althea haalde diep adem om te reageren, maar beet bij nader inzien haar tanden vastberaden op elkaar.

Er volgde een korte stilte. Toen begon Amber te lachen. 'Zie je wel? Je wilt niet eens zeggen of mijn gevolgtrekkingen juist zijn.'

'Het zijn Beijerstadse vaarderskwesties. Daarover praat je niet met buitenstaanders.' Althea hoorde de kille klank in haar eigen stem, maar had daar geen spijt van.

Een poosje liepen ze ongemakkelijk naast elkaar. De geluiden van de nacht-markt bereikten hen als verre herinneringen aan betere tijden. De aanlandige wind was koud. In deze uren, niet lang voor de dageraad, was de lente vergeten. De wereld was teruggekeerd naar het ijzige donker van de winter. Althea voelde een diepe wanhoop opkomen. Ze besefte pas hoe diep haar vriendschap met Amber was nu deze bedreigd leek.

Amber nam haar opeens bij de arm. Dat contact maakte de dringende klank van haar stem nog intenser.

'Beijerstad kan het in zijn eentje niet aan,' zei ze. 'Jamaillia is gecorrumpeerd. De satraap zal jullie afstaan aan Kwarts, of uitverkopen aan de nieuwe vaarders, zonder zelfs maar even met zijn ogen te knipperen. Het kan hem gewoon allemaal niets schelen, Althea. Zijn eer niet, de belofte van zijn voorvader aan het volk van Beijerstad niet, en zelfs de burgers van Jamaillia niet. Hij gaat zo in-zichzelf op dat hij niets anders meer kan zien dan wat hem rechtstreeks aangaat.' Amber schudde haar hoofd. Althea had het gevoel dat ze daarmee een diepe bedroefdheid uitdrukte. 'Hij is te jong, ongeschoold, aan de macht gekomen. Hij was veelbelovend en talentvol. Zijn vader verheugde zich over zijn knappe zoon, die zijn leraren allemaal zo charmeerde. Niemand wilde die speelse, onderzoekende geest dempen of een strobreed in de weg leggen. Hij kreeg in alles de vrije hand. Niemand stelde hem grenzen. Een tijd lang was het zoiets als kijken naar het uitbotten van een exotische bloem.'

Amber zweeg even, alsof ze terugdacht aan betere tijden. Na een zucht vervolgde ze: 'Maar er is niets dat kan opbloeien zonder enige begrenzing. Aanvankelijk was het hof geamuseerd toen hij de geneugten van het vlees ont-dekte en er zich in verlustigde. En het was typerend voor hem dat hij ze allemaal exploreerde. Iedereen verwachtte dat het slechts een fase in zijn volwassenwording zou zijn. Dat was niet zo. Het was het einde van zijn volwassenwording. Weggezakt in genot, verloren voor alles, behalve de prikkeling van zijn eigen zinnen, werd hij hoe langer hoe egocentrischer. Ambitieuze lieden zagen hierin een weg naar de gunsten van de toekomstige satraap, en ze begonnen zijn begeerten te bevredigen. Lieden zonder scrupules zagen het als een weg naar de macht. Zij leerden hem nieuwe, exotische genoegens kennen, genoegens die alleen zij hem konden verschaffen. Toen zijn vader plotseling stierf werd hij naar de top van de macht geslingerd, maar tegelijk was hij een pop, die van alle kanten aan touwtjes vastzat. En sindsdien zijn er alleen maar meer touwtjes bijgekomen.'

Amber lachte vreugdeloos. 'Het is navrant. De jongeling die nooit de grenzen van enige discipline heeft gekend wordt nu gevangen gehouden in het harnas van zijn verslavingen. Zijn vijanden zullen zijn volk beroven en zijn land inpikken terwijl hij gelukzalig glimlacht in de bedwelmende dampen van de smeulende droomkruiden in zijn kamer.'

'Je schijnt goed op de hoogte van zijn historie.'

'Klopt.'

De bruuskheid van het antwoord weerhield Althea van de volgende vraag die ze had willen stellen. In plaats daarvan bedacht ze een andere. 'Waarom vertel je me dit allemaal?' vroeg ze zacht.

'Om jullie te wekken! Een beroep doen op zijn eer, of hem herinneren aan oude beloften, zal géén resultaat opleveren. Daarvoor is de corruptie te diep ingevreten in de satraap en de invloedrijke families in Jamaillia. De laatste zijn allemaal te druk bezig met hun eigen belangen en met machtspolitiek om zich voor de benarde situatie van Beijerstad te interesseren. Als Beijerstad op de oude voet wil voordeven, moet het zijn eigen bondgenoten zoeken. Niet alleen onder de nieuwkomers die de oude idealen van Beijerstad delen, maar ook onder de slaven die tegen hun wil hierheen zijn gebracht en... anderen die zich tegen de vijanden van Beijerstad keren. Ook de vaarders van de Wilde Rivier moeten uit de schaduw stappen, niet alleen om hun rechten te verdedigen, maar ook om verantwoordelijkheid te nemen voor wat ze doen.'

Althea bleef opeens midden op de straat staan. Amber zette nog een stap, bleef toen staan en keek om.

'Ik moet naar huis, naar mijn familie,' zei Althea zacht. 'Alles wat je hebt gezegd slaat niet alleen op Beijerstad, maar ook op de hachelijke situatie waarin mijn familie verkeert!'

Amber liet haar arm los. 'Als ik je duidelijk heb gemaakt dat die twee dingen samenhangen heb ik mijn tijd vanavond niet verspild. Kom maar een andere keer met me mee naar Paragon. En dan zul je me helpen hem duidelijk te maken dat hij mijn poging om hem te kopen moet steunen.'

'Dat zal ik eerst mezelf duidelijk moeten maken,' merkte Althea zuinig op. Het deed haar genoegen dat Paragon zo verstandig was geweest Ambers opzet te weerstreven. Hoe graag ze haar ook mocht, er moesten geschiktere kopers van de Paragon te vinden zijn dan zij. Althea voegde de kwestie toe aan haar lijst van zorgen. Ze zou er met Grag en zijn vader over praten.

'Het zal je allemaal duidelijk worden wanneer je je oren en ogen open houdt. Wees voorzichtig, Althea, en kom veilig thuis. Bezoek me wanneer je kunt. En tot dan: kijk goed uit je ogen. Denk na over alles waar Beijerstad problemen van ondervindt. Merk alles op wat in jouw ogen fout lijkt, ook al ben je er ogenschijnlijk niet zelf bij betrokken. Dan zul je dezelfde conclusies trekken als ik heb gedaan.'

Althea knikte. Ze sprak niet — dan hoefde ze ook niet te zeggen dat ze haar eigen conclusies wel zou trekken. En dat het belang van haar eigen familie op de eerste plaats zou komen.

'Blijven we de hele nacht zitten wachten?' vroeg Malta tenslotte.

Keffria's reactie was verrassend mild. 'Ik blijf op tot Althea thuiskomt. Ik weet dat je moe bent, liefje. Je hebt een zware week achter de rug. Je kunt naar bed gaan, als je wilt.'

'Ik dacht dat u me had gezegd dat grootmoeder me als een volwassene zou behandelen als ik me als zodanig gedroeg.' Ze hield haar blik tijdens deze woorden op haar oma gericht, en aan een lichte trilling in haar oogleden zag ze dat de steek raak was geweest. Het werd tijd dat de oude vrouw zich realiseerde dat zij en haar moeder over zulke dingen met elkaar spraken. 'Als jullie allebei opblijven om met tante Althea te praten als ze komt, dan moet ik dat ook maar doen.'

'Mij goed,' zei haar moeder vermoeid. Ze nam het naaiwerk op dat ze opzij had gelegd, en keek ernaar.

Malta leunde achterover in haar stoel. Ze had haar benen opgetrokken en zat op haar voeten. Ze had pijn in haar rug en haar hoofd bonkte. Toch glimlachte ze. Het was voor haar inderdaad een zware week geweest. Ze stak haar handen omhoog en begon haar haren los te maken. Terwijl ze de spelden losmaakte en de haren donker over haar schouders golfden, vroeg ze zich af wat Reyn zou denken als hij haar zo kon zien. Ze verbeeldde zich dat hij tegenover haar zat en de waterval van haren langzaam naar beneden zag vallen. Hij zou zijn hoofd schuin houden en zijn sluier zou lichtjes bewegen door zijn zucht. Hij zou spelen met de vingertopjes van zijn handschoenen. Hij had haar bekend dat hij ze irritanter vond dan de sluier. 'Iets aan te raken, met je eigen huid, kan je zo veel leren! En een gedeelde aanraking, huid tegen huid, kan de woorden spreken die onze monden niet vrij zijn om te uiten.' Hij had zijn hand uitgestoken alsof hij haar uitnodigde zijn gehandschoende vingers aan te raken, maar zij had zich niet bewogen. 'Je zou je handschoenen kunnen uittrekken,' had ze tegen hem gezegd. 'Ik zou niet bang zijn.'

Hij had zachtjes gelachen, en zijn sluier had even gedeind. 'Ik denk niet dat er veel is waar jij bang voor zou zijn, mijn klein jachtkatje. Maar het zou niettemin ongepast zijn. Ik heb mijn moeder beloofd dat deze hofmakerij welvoeglijk zal zijn.'

'Werkelijk?' Ze had zich naar voren gebogen en haar stem tot een hees gefluister laten dalen. 'Zeg je dat om me een veilig gevoel te geven? Of om me ervan te weerhouden iets ongepasts te proberen?' Ze had er katachtig bij geglimlacht en een wenkbrauw opgetrokken — een gezichtsuitdrukking die ze vaak voor de spiegel had geoefend.

Een lichte beweging van het doekje voor zijn gezicht leerde haar dat ze doel had getroffen: het korte stokken van zijn adem bewees dat hij gechoqueerd was, maar ook verrukt door haar stoutmoedigheid. Maar zelfs nog mooier was de duistere woede op Cerwin Trells gezicht, waarvan ze achter Reyns schouders een glimp opving. Ze had hees gelachen, diep in haar keel, waardoor het had geleken alsof haar volle aandacht op Reyn was gericht - hoewel ze in feite alleen maar oog had voor Cerwins reactie. Cerwin had een fles wijn van het blad van een passerende bediende gegrist en zijn glas tot de rand gevuld. Hij was veel te netjes opgevoed om de fles met een klap op het tafeltje naast hem te zetten, maar hij had het toch uitermate hoorbaar gedaan. Delo had zich naar hem toe gebogen om hem te berispen, maar hij had de opmerking van zijn zusje weggewuifd. Wat had hij op dat moment gedacht? Dat hij niet doortastend genoeg was geweest in zijn eigen hofmakerij? Dat hij de kans had gemist om een zeldzaam schepseltje als Malta Haven op die manier naar hém te zien glimlachen?

Malta hoopte het van harte. Ze dacht terug aan de zinderende spanning tussen de twee mannen, en er ging een huivering door haar heen. Ze was blij dat ze haar moeder had kunnen overhalen tot deze afscheidsreceptie ter gelegenheid van Reyns vertrek. Ze had gesmeekt om een kans om haar vrienden en vriendinnen aan hem voor te stellen, zogenaamd omdat ze met eigen ogen wilde zien of zij een vrijer uit de Regenlanden zouden accepteren. Het succes had haar stoutste verwachtingen overtroffen. De meisjes waren stuk voor stuk groen van jaloezie geweest om de manier waarop zij in de watten werd gelegd.

Ze had een momentje gevonden om even met Delo weg te glippen en haar de 'kleinigheden' te laten zien die Reyn met zijn officieel goedgekeurde cadeautjes had weten mee te smokkelen. De libel die zo sierlijk op de ruiker bloemen balanceerde die naar haar slaapkamer was gebracht was vervaardigd van kostbare metalen en edelsteentjes. Een kleine, volmaakt donkerblauwe vlamsteen was in een flesje met geurstof verstopt. Een mandje met viooltjes van suikerwerk was van binnen bekleed met een doekje dat op het eerste gezicht niet bijzonder leek, maar dat na uitvouwen een kostbare, flinterdunne doek bleek te zijn die groot genoeg was om als sprei op haar bed te dienen. Een niet ondertekend briefje, dat Malta in de plooien van die doek had aangetroffen, legde uit dat de vrouwen in de Regenlanden zulke doeken gebruikten om er hun nachtkleding in te wikkelen voordat ze deze in de bruidskoffer deden. Een appel in een fruitmand was eveneens gebleken een slimme vermomming van iets anders te zijn: na een lichte aanraking opende hij zich en bleek hij een snoer van wateropalen en een klein zakje zilvergrijs poeder te bevatten. In een begeleidend briefje werd Malta gevraagd dat poeder tien dagen na Reyns vertrek in haar droomdoosje te doen. Toen Delo had willen weten wat een droomdoosje deed, had Malta haar uitgelegd dat het doosje zorgde voor dromen die Reyn en zij konden delen. Na de vraag wat voor soort dromen, had Malta haar hoofd afgewend en een blos weten op te roepen. 'Het zou niet netjes zijn daarover te praten,' had ze hees gefluisterd.

Bijna meteen nadat ze naar het overige gezelschap waren teruggekeerd had Delo zich bij Malta verontschuldigd. Een paar tellen later was ze in een opgewonden conversatie met Katja verwikkeld geweest. Het roddelde was vervolgens als een lopend vuurtje rondgegaan. Malta had gezien hoe het ook Cerwin had bereikt. Ze had vandaag geweigerd hem in zijn ogen te kijken, op één snelle blik na. Hij had niet geaarzeld haar te laten zien dat zijn hart was gebroken. Zij had hem met zoiets als een smekende vorm van ontzetting aangekeken, en de rest van de tijd geveinsd hem niet meer te zien. Malta was zo opgegaan in Reyns conversatie dat ze het zelfs aan haar moeder had overgelaten om Cerwin en de andere vertrekkende gasten naar buiten te begeleiden.

Het was verrukkelijk te speculeren over wat Cerwin nu zou gaan doen.

Ze werd uit haar mijmeringen gehaald door een zacht gemorrel aan de keukendeur. Haar moeder en oma wisselden een blik. 'Ik heb de grendel eraf gelaten,' zei grootmoeder Vestrit zacht. De twee vrouwen gingen staan, maar voordat ze verder iets konden doen stapte er een man de kamer binnen. Keffria's adem stokte en ze deed geschokt een stap achteruit.

'Ik ben thuis,' verklaarde Althea. Ze trok haar versleten mantel uit en glimlachte iedereen toe. Haar haren zagen er walgelijk uit — strak om haar hoofd gebonden, uitlopend in een jongensstaart. De huid van haar gezicht was rood en verweerd door de wind. Ze liep door de kamer en stak haar handen uit naar het vuur alsof ze hier volkomen thuis was. Ze rook naar teer, touw en bier.

'God van de Vissen!' riep Keffria uit, een vloek die uit haar mond verrassend ordinair klonk. Ze staarde haar zuster ontdaan, hoofdschuddend aan. 'Althea, hoe kun je ons dit aandoen? En jezelf? Heb je dan geen schaamte, geen ontzag voor je familienaam meer?' Ze liet zich zwaar op een stoel vallen.

'Maak je maar geen zorgen. Niemand heeft me in deze vermomming herkend,' antwoordde Althea. Ze bewoog zich door de kamer als een snuffelende hond. 'Jullie hebben vaders werktafel verplaatst,' zei ze beschuldigend.

'Het licht is bij het raam beter,' zei grootmoeder op milde toon. 'Hoe ouder ik word, hoe meer moeite ik krijg met kleine lettertjes. En het kost me vier of vijf pogingen om een draadje door het oog van een naald te steken.'

Althea wilde iets zeggen, maar bedacht zich toen. Ze kreeg een andere uitdrukking op haar gezicht. 'Het spijt me dat te horen,' zei ze oprecht. Ze schudde haar hoofd. 'Het moet moeilijk zijn dingen te verliezen die u altijd voor vanzelfsprekend hebt gehouden.'

Malta probeerde hen allemaal tegelijk in het oog te houden. Ze zag dat haar moeder haar lippen strak op elkaar perste en vermoedde dat ze boos was omdat haar vragen niet waren beantwoord. Daarentegen was in grootmoeders blik geen boosheid te lezen, alleen een dof verdriet. Malta waagde een opmerking. 'U weet niet of niemand u heeft herkend. U weet alleen dat niemand heeft laten mérken dat hij u heeft herkend. Misschien voelden ze zich te beschaamd om te reageren.'

Even leek Althea geschokt dat Malta het had aangedurfd haar mond open te doen. Ze keek haar met half dichtgeknepen ogen aan. 'Je moet aan je manieren denken wanneer je tegen ouderen spreekt, Malta. Toen ik jouw leeftijd had werd ik niet aangemoedigd om voor mijn beurt te spreken.'

Het was als een vlam bij een zorgvuldig opgebouwd stapeltje hout. Malta's moeder schoot overeind en kwam tussen hen in staan. 'Toen jij Malta's leeftijd had, zo weet ik nog heel goed, klom jij als een blootsvoetse straatjongen in het want en sprak je brutaalweg met alle soorten mensen. En soms bleef het niet bij praten!'

Althea verbleekte, hetgeen de vuile vegen op haar gezicht accentueerde.

Malta rook een geheim. Haar moeder wist iets over tante Althea, iets smerigs. Geheimen betekenden macht.

'Stop daarmee,' zei grootmoeder zacht. 'Jullie twee zijn bijna een jaar uit elkaar geweest, en bij het eerste weerzien vliegen jullie elkaar meteen weer als blazende katten in de haren. Daar ben ik niet de hele nacht voor opgebleven! Ga zitten, allemaal, en luister naar mij. Ik wil iets zeggen.'

Keffria liep langzaam terug naar haar stoel en oma ging zuchtend zitten. Als om haar zus te ergeren liet Althea zich op de stenen vloer voor de haard zakken. Ze kruiste haar benen alsof ze een zeeman was, en Malta vond dat voor een vrouw in een broek een obscene manier van zitten. Althea zag dat Malta naar haar staarde, en glimlachte liefjes terug. Malta ving haar moeders blik en schudde bijna onmerkbaar van nee. Keffria slaakte een zuchtje. Grootmoeder negeerde dat alles.

'In plaats van elkaar te bekritiseren moeten we de situatie van onze familie onder ogen zien en doen wat we kunnen om daar verbetering in te brengen,' begon oma.

'Vraagt u niet eens waar ze al die tijd is geweest en wat ze heeft uitgespookt? We zijn doodongerust geweest! Nu komt ze hier nonchalant naar binnen gestapt, vies en vuil, gekleed als een man, en —'

'Mijn nichtje is gekleed als een vrouw, en wordt kennelijk ingezet als lokaas om Regenvolkgeld binnen te halen. Waarom praten we niet eerst over onze familie-eer en fatsoensopvattingen in dat verband?' vroeg Althea uitdagend.

Grootmoeder stond op en ging tussen hen in staan. 'Ik zei dat het mijn beurt was om te spreken. Ik probeer te praten over wat het belangrijkste is, voordat iedereen zich weer verliest in bekvechten. We hebben allemaal vragen. Die moeten echter maar wachten tot we hebben vastgesteld of we kunnen handelen als één familie. Zo niet, dan heeft het ook geen zin om die vragen te stellen.'

'Als Althea hier was geweest, zoals het hoorde, zou ze weten waarmee we geconfronteerd worden,' zei Keffria zacht. 'Neem me de onderbreking niet kwalijk, moeder. Ik zal luisteren naar wat u te zeggen hebt.'

'Dank je. Ik zal het kort houden. Deels heb ik je dit vandaag al eerder verteld, Althea, maar niet in detail. Ik denk dat we allemaal meer aan de situatie van de familie als geheel moeten denken dan aan onze individuele zorgen. We moeten onze geschillen opzij zetten. Of ze in elk geval verborgen houden. We moeten besluiten waar deze familie staat, en vervolgens dat imago aan heel Beijerstad tonen. We mogen geen onenigheid laten zien. We kunnen ons niet het kleinste schandaaltje veroorloven.'

Grootmoeder draaide zich een klein stukje om, zodat haar volgende woorden speciaal tot tante Althea waren gericht. 'Althea, we worden aan alle kanten belaagd door schuldeisers. De reputatie van onze familie is het enige dat hen nog een beetje op afstand houdt. Tot nu toe geloven ze allemaal nog dat we onze schulden uiteindelijk zullen betalen, met rente en al. Keffria en ik — en Malta, moet ik erbij zeggen — hebben veel offers moeten brengen om een schijn van stabiliteit in stand te houden. We leven zeer sober. Ik heb de bedienden laten vertrekken, op Rache na. We hebben zelf hun taken overgenomen. We zijn niet de enige vaarders in Beijerstad die dit compromis hebben moeten sluiten, hoewel er weinig zijn die zo in de knel zitten als wij. In zekere zin maakt dat onze positie moeilijker. Veel van onze schuldeisers zitten zélf in de problemen. Ze zouden ons misschien begrip en uitstel hebben gegund, ware het niet dat ze zich dat, ter wille van hun eigen familie, niet kunnen permitteren.'

Grootmoeder praatte maar door. Voor Malta was het een overbekende litanie, en ze had moeite om haar ogen open te houden. Het enige interessante was het bekijken van tante Althea terwijl het haar werd uitgelegd. Soms zag ze even een glimp van schaamte of schuldgevoel op haar gezicht verschijnen. Raar. Grootmoeder zei helemaal niet dat het ten dele haar schuld was en dat ze thuis had moeten blijven om de familie te helpen, maar Althea reageerde af en toe alsof die beschuldiging wél werd uitgesproken. Toen oma vertelde hoe de familie Khuprus de schuld met betrekking tot de Vivaria had overgenomen en dat er voor de kleine Malta geen nette manier bestond om onder de hofmakerij uit te komen, wierp tante Althea haar zelfs een meelevende blik toe. Malta gaf haar gezicht prompt een bijpassende gekwelde expressie.

Grootmoeder besloot: 'Ik weet zeker dat je de veranderingen in het huis en de tuinen hebt opgemerkt. Je weet nu dat het noodzakelijke offers waren, geen tekenen van verwaarlozing. Althea, dit is wat ik je wil vragen. Blijf thuis. Kleed je behoorlijk, gedraag je ingetogen. Als Keffria daarmee instemt zou je kunnen helpen bij het leiden van een paar eigendommen die een intensiever toezicht vereisen. Of, als je meent meer... vrijheid nodig te hebben, kun je het boerderijtje uit mijn bruidsschat overnemen. Ingelbij is een slaperig plekje, maar wel knus. Het kan er alleen maar op vooruitgaan als iemand er aandacht aan geeft. Misschien vind je het leuk er een project van te maken en —'

'Moeder, dat is niet waarom ik naar huis ben gekomen.' Althea's stem klonk bijna even bedroefd. 'Ik wil geen speeltje of project. Evenmin wil ik mijn familie te schande maken. Ik ben naar huis gekomen om te helpen, maar dan wel op het gebied waar ik het beste in ben.' Althea keek langs oma heen en ving de blik van haar zus. 'Keffria, je weet dat de Vivaria van mij had behoren te zijn. Dat heb je altijd geweten. Ik ben naar huis gekomen om haar op te eisen, om haar te redden van haar misbruik als slavenschip, en om haar in te zetten om inkomen voor de familie te creëren.'

Malta sprong overeind. 'Dat schip is van mijn vader. Hij zal u nooit toestaan het van hem af te pakken.'

Althea hield haar adem in. Er vlamde woede in haar ogen. Even beet ze haar kaken op elkaar. Toen wendde ze haar blik van Malta af en richtte zich weer alleen tot Keffria. Haar stem was effen. 'Zusje, de "eigenaar" van het schip ben jij. Wat ervan wordt hangt uitsluitend van jou af. Beijerstad is niet Kwarts - waar de bezittingen van een vrouw worden gestolen en aan haar echtgenoot gegeven. Bovendien hebben jullie allemaal Kyle bij Sa horen zweren dat ik maar een label van goed zeemanschap aan hem hoefde te laten zien, en dan zou hij mij het schip teruggeven. Ik héb dat label nu, en het heeft het stempel van het levende schip Ophelia. Zowel de kapitein als de eerste stuurman zullen getuigen dat ik capabel en waardig ben om het commando te voeren. Ik ben bijna een jaar weg geweest.

In al die tijd heb ik maar één gedachte gehad: mijn familie niet te beschamen, maar mezelf datgene waardig te tonen wat het mijne had behoren te zijn.' Althea's stem kreeg iets smekends toen ze vervolgde: 'Keffria, zie je het niet in? Ik heb het gemakkelijk voor je gemaakt. Geef me het schip. Kyle zou daardoor zijn eed tegenover Sa houden, en jij zou datgene doen waarvan je weet dat het juist is. Ik geef je mijn woord, maar zal het desgewenst ook zwart op wit zetten, dat de winsten van elke reis naar jou terugvloeien, afgezien van het deel dat nodig is om een volgende reis te maken.'

Malta voelde zich misselijk worden bij het zien van de uitdrukking op haar moeders gezicht. Kennelijk brachten Althea's woorden haar aan het weifelen. Maar voordat Malta tussenbeide kon komen gooide Althea haar eigen ruiten in.

'Dat kan toch niet moeilijk voor je zijn?' vroeg ze retorisch. 'Kyle zal misschien bezwaar maken, maar jij hoeft alleen maar je rug recht te houden. Dat had je al lang geleden moeten doen. Dit is een familiekwestie, een Vestritkwestie, een Beijerstadse vaarderskwestie! Dat heeft niets met hem van doen.'

'Hij is mijn echtgenoot!' riep Keffria beledigd. 'Hij heeft zijn fouten, en soms ben ik kwaad op hem. Maar hij is geen huisdier of een stuk meubilair, hij is een deel van mijn gezin. En hij behoort tot deze familie. In goed en in kwaad, het is een band, Althea. Het maakt me ziek hoe hij door jou en moeder wordt weggewimpeld. Hij is mijn echtgenoot en de vader van mijn kinderen, en hij gelooft oprecht dat hij het juiste doet. Als je dan geen respect voor hem kunt hebben, kun je dan niet tenminste mijn gevoelens voor hem respecteren?'

'Zoals hij altijd de mijne heeft gerespecteerd?' vroeg Althea sarcastisch.

'Stop daarmee,' kwam grootmoeder tussenbeide. 'Dit is nu juist waarvoor ik het bangste ben. Dat we onze geschillen niet lang genoeg opzij kunnen zetten om ons familiefortuin te redden.'

De twee dochters bleven elkaar nog een poosje woest aankijken. Malta beet op haar tong. Ze was het liefst opgesprongen om te zeggen dat Althea gewoon moest vertrékken! Wie was ze nou helemaal? Een vrouw zonder man en kinderen, een dode tak aan de familieboom. Ze had geen belangstelling voor het familiefortuin, behalve om er zelf van te profiteren. Malta en Selden waren de enigen die leden onder de puinhoop die hun grootouders van de zaken hadden gemaakt. Dat leek haar volstrekt helder. Waarom konden anderen dat niet inzien? Haar vader was de enige sterke man die de familie nog bezat. Zijn kinderen hadden het meeste te winnen en te verliezen bij het beheer van het fortuin. Hij behoorde dus degene te zijn die alle beslissingen nam. O, was hij maar thuis!

Maar dat was hij niet. Malta kon niets anders doen dan optreden als zijn ogen en oren. Wanneer hij terugkwam zou hij alles te horen krijgen. Ze zou hem niet onwetend en kwetsbaar laten tegenover deze machtsbeluste vrouwen!

Haar grootmoeder stond tussen haar ruziënde dochters in. Langzaam, zwijgend, stak ze een hand naar hen beiden uit. Geen van de zussen deed het graag, maar ze namen oma's hand met tegenzin aan. 'Dit is wat ik van jullie vraag,' zei oma. 'Vooralsnog. Laat onze ruzies binnen deze muren blijven. Laat ons naar buiten optreden als één. Althea, Keffria, ten aanzien van de Vivaria kan geen actie worden ondernomen zo lang ze niet in de haven ligt. Laten we tot dan doen wat we in geen jaren hebben gedaan: als één familie in dit huis wonen en al onze inspanningen richten op onze gezamenlijke belangen.' Ze keek haar dochters om de beurt aan. 'Jullie verschillen niet zo sterk van elkaar als jullie denken. Als jullie eenmaal hebben gezien wat jullie samen kunnen bereiken, zal het uit zijn met die wens om elkaar dwars te zitten, denk ik. Jullie hebben tegengestelde posities ingenomen, maar er zijn vele compromissen denkbaar. Wanneer jullie elkaar weer beter hebben leren kennen, staan jullie daar misschien wat meer voor open.'

De macht die haar grootmoeder over haar dochters uitoefende was bijna tastbaar. Stilte vulde de kamer. Malta kon bijna voelen hoe ze de kracht zochten om te weigeren. Geen van beiden wilde de ander of oma aankijken. Pas toen de stilte een hele poos had geduurd keken Althea en Keffria elkaar onwillig aan. Er werd een bepaalde blik uitgewisseld. Malta kneep haar handen tot vuisten. Wat was het? Een vage herinnering aan harmonie? Een erkenning van plichtsbesef tegenover de familie? Wat het ook was, vooralsnog werd de kloof tussen hen beiden erdoor overbrugd. Niet dat er glimlachjes volgden, maar de koppigheid verdween uit hun blik en de stand van hun mond. Keffria stak haar zus een hand toe en Althea nam deze aan. Grootmoeder slaakte een diepe zucht van verlichting en sloot de familie nu ook letterlijk aaneen.

Niemand behalve Malta merkte dat zij ervan werd buitengesloten. Ze voelde een bijtende kilte in haar hart toen ze Ronica tegen haar dochters hoorde zeggen: 'Jullie zullen er geen spijt van krijgen dat jullie het hebben geprobeerd, dat beloof ik.'

Malta toonde haar verbitterde glimlachje alleen aan het haardvuur. Ze had zélf een paar beloften om te houden!

HOOFDSTUK 12

Portret van de Vivaria

~

Bresker stond tegen de wand van de kapiteinskajuit geleund en probeerde er tegelijk dreigend en onbezorgd uit te zien. Het was geen gemakkelijke opdracht om zowel zijn joviale glimlach als zijn zware wapenstok continu in ieders zicht te houden, maar het was nu eenmaal zo dat zijn taak steeds opnieuw minder eenvoudig bleek te zijn dan hij tevoren had aangenomen.

Een stroom van zonen en bedienden droeg spullen naar binnen en veranderde Finney's slordige kajuit snel in een uitstalplaats van koopwaar. De kaartentafel was al bedekt door een lap weelderig, nachtblauw fluweel, en daarop vastgestikt — tegen diefstal — bevond zich een rijke collectie oorringen, armbanden, halsket-tingen en andere snuisterijen, van zo verschillend ontwerp dat ze uit de uiteen-lopendste plaatsen afkomstig moesten zijn. Het opzichtige wedijverde met het geraffineerde. Geen kostbaar metaal of edelgesteente leek te ontbreken. Finney zat deze schat op zijn gemak te bekijken. Zijn dikke vingers hielden de delicate steel van een kristallen wijnglas omklemd. De koopman, een Durjaan die sincor Faldin heette, stond respectvol naast zijn schouder. Hij bracht Finney de juwelen een voor een onder de aandacht.

Terwijl hij een sobere, maar elegante parelketting met bijpassende oorbellen aanwees verkondigde hij: 'Deze waren het eigendom van de dochter van een edelman. Let op de sierlijke gouden schakeltjes tussen de pareltjes in, en op hun warme glans. Het is algemeen bekend dat parels het beste tot hun recht komen op gepassioneerde vrouwen, en deze dame... ach, wat kan ik meer over haar vertellen dan dat ze na het zien van de kapers die haar hadden gevangen niet meer voor een losgeld verkocht wilde worden aan haar rijke familie thuis? Als men zulke parels aan een koele vrouw schenkt, zo zegt men, komt haar verborgen hartstocht naar boven, en geeft men ze aan een hete vrouw — wel, dan riskeert een man de volledige uitputting.'

De koopman trok schalks zijn wenkbrauwen op en glimlachte fijntjes, maar Finney barstte in een verrukt lachen uit.

Deze Faldin had aanleg voor het vertellen van verhaaltjes. Als je hem mocht geloven had elk uitgestald item op de tafel een fascinerende romantische achtergrond. Nooit eerder had Bresker gestolen spullen zo bekwaam geëtaleerd en aangeprezen gezien, maar als alerte stuurman liet hij zijn aandacht door de welbespraakte, opvallend geklede koopman toch niet afleiden van diens zonen, die nog steeds nieuwe artikelen naar binnen brachten. Het hele gezin leek vaders aanleg voor show te delen. Ieder van de drie jongens was even weelderig uitgedost als zijn vader, in kleren die waren gemaakt van dezelfde stof waarvan nu een paar balen naar binnen werden gedragen. Een oudere zoon had de deuren geopend van een rijk bewerkt houten kastje dat hij had meegebracht, en waarin zich een paar rijen kleine stopflesjes bleken te bevinden. Bresker wist niet of het monsterflesjes van likeur of parfum of wijn of olie waren. De derde zoon had een grote witte doek over kapitein Finney's slaapbank uitgespreid en stalde daar nu een ratjetoe van wapens, bestek, perkamentrollen en boeken op uit. Zelfs dit gebeurde niet in het wilde weg: de messen werden tot blinkende waaiers gegroepeerd, de boeken en rollen lagen open bij mooie illustraties, en ook alle andere voorwerpen werden op hun voordeligst neergelegd.

Het was deze derde jongen die door Bresker het scherpst in het oog werd gehouden. Hij betwijfelde niet echt dat het ijverige en enthousiaste kooplieden en helpers van hun vader waren, maar na dat ongelukkige incident tien dagen tevoren had hij besloten achterdochtiger te zijn. Het had de scheepsjongen bijna een hele dag gekost om de bloedvlekken van die schurk met puimsteen van het dek van de Lentelucht af te schuren. Bresker wist nog steeds niet precies wat hij nu eigenlijk voelde over wat hij had gedaan. De man had hem gedwongen tot actie over te gaan. Hij kon toch zeker niet werkeloos blijven toezien wanneer het schip werd beroofd? Toch kon Bresker het akelige gevoel niet helemaal van zich afzetten dat hij dit baantje nooit had moeten aannemen. Als hij niet hier was geweest, had hij ook geen bloed hoeven te vergieten...

Maar waar zou hij dan zijn geweest? Hij had niet geweten waar deze klus toe zou leiden. Hijzelf was zogenaamd gewoon als eerste stuurman in dienst genomen. De Lentelucht was een levendig scheepje, met een ondiepe kiel, en nogal springerig bij harde wind, maar ideaal voor het verkeer en de handel tussen de stadjes en nederzettingen aan de kust en de benedenloop van de rivieren. En de Lentelucht was zogenaamd iets tussen een vrachtzoeker en een koopvaarder in, een schip dat alles opkocht, vervoerde en doorverkocht wat het onderweg tegenkwam.

De praktijk was grimmiger. Bresker was wat kapitein Finney hem opdroeg te zijn: stuurman, lijfwacht, vertaler of dokwerker. En wat Finney zelf betrof: Bresker had nog steeds geen hoogte van de man. Hij wist niet of Finney had besloten hem te vertrouwen, of dat hij hem nog uittestte. 's Mans ontwapenende eerlijkheid was een truc om de in hoofdzaak dubieuze kooplieden met wie hij handel dreef te belazeren. Het gezette heerschap had zijn vele jaren in deze branche met geen mogelijkheid kunnen overleven als hij werkelijk zo open en goed van vertrouwen was geweest als hij zich voordeed. Hij was een capabele kapitein aan boord van zijn schip, en iemand die andere mensen gemakkelijk kon charmeren. Bresker vermoedde echter dat de man nagenoeg tot alles in staat was als het zou ging om overleven. Ooit had een mes een lang, dik litteken achtergelaten op zijn buik. Die stille getuigenis was in tegenspraak met de schijnbaar joviale aard van de man. Vanaf het moment waarop Bresker dat litteken voor het eerst had gezien was hij evenzeer op zijn hoede geweest tegenover zijn eigen kapitein als tegenover degenen die aan boord kwamen om handel te drijven.

Nu zag hij Finney nonchalant naar voren buigen en snel achter elkaar een twaalftal juwelen aanwijzen. 'Deze wil ik opnemen in onze ruil. Haal de rest maar weg. Ik heb geen belangstelling voor straatventersprullaria.' De kapitein bleef er vriendelijk bij glimlachen, maar zijn tikkende vinger had feilloos aangewezen wat ook volgens Bresker de betere stukken in Faldins collectie waren. Faldin beantwoordde de glimlach, maar Bresker zag dat de koopman tevens iets ongerusts in zijn blik kreeg. Bresker had Finney dit al herhaaldelijk zien doen. De man gedroeg zich gemoedelijk en joviaal als een oude spinnende kater, maar als het op marchanderen aankwam mocht deze Faldin blij zijn als hij niet tot op zijn hemd werd uitgekleed. Bresker zelf zag het voordeel van een dergelijke aanpak niet in. Toen hij werkte voor Ephron Vestrit had de kapitein hem gezegd: 'Zorg altijd voor genoeg vet op de botten, zodat de wederpartij zich ook tevreden kan voelen. Anders heb je na een tijdje geen handelspartners meer over.' Maar ja, kapitein Vestrit had geen handel gedreven met piraten en de helers van hun buit. De regels zouden wel verschillen.

Sinds ze Kaarsdorp hadden verlaten was de Lentelucht aan een gezapige tocht langs de Gedoemde Kust begonnen. Het scheepje was modderige rivieren op gevaren en had kleine baaien bezocht die Bresker nooit op enige kaart had zien aangegeven. Alles wat in het gebied van de Piraten Eilanden bekend stond als 'kust' was voortdurend onderhevig aan veranderingen. Sommigen zeiden dat de veelheid van rivieren en bekkens die uitwaterden op de Binnenpassage eigenlijk allemaal samen de delta van één grote rivier vormden, die gewoon voortdurend van bedding veranderde. Het kon Bresker niet veel schelen of de dampende stromen die uitmondden in de Binnenpassage uit één rivier dan wel uit vele afkomstig waren. Het was in elk geval een feit dat dat warme water weliswaar het klimaat van de Piraten Eilanden zacht maakte, maar dat het tevens stonk, en kielen onthutsend snel deed rotten - om over kabels en touwen nog maar te zwijgen — en in elk seizoen voor gevaarlijke mistbanken zorgde.

Andere schepen bleven hier niet vrijwillig rondhangen. De lucht was vochtig, en wat ze aan zogenaamd 'vers' water konden vinden werd al binnen een etmaal groenig van kleur. Wanneer de Lentelucht dicht bij de kust voor anker ging verschenen er zwermen insecten om zich uitvoerig te goed te doen aan de bemanning. Vaak zweefden er rare lichtjes boven deze wateren, en geluiden deden er de misleidendste dingen. Eilandjes en passages veranderden voortdurend van vorm, of verdwenen volledig, doordat de dampende rivieren hun zout en zand dumpten, dan wel doordat de in weken of maanden afgezette blubber in één enkele nacht door een hoosbui of vloedgolf of springtij werd weggespoeld.

Bresker had slechts vage herinneringen aan dit gebied uit de tijd dat hij hier onwillig had rondgevaren op een piratenschip. Als scheepsjongen was hij toen weinig meer dan een slaafje geweest. Wezel hadden ze hem destijds genoemd, aan boord van de Hoop. Hij had weinig aandacht gehad voor andere dingen dan zijn voortdurende inspanning om geen klappen of zweepslagen op te lopen. Hij herinnerde zich de dorpjes als kleine groepjes armzalige hutten. De bewoners ervan waren wanhopige lieden geweest, die nergens anders naar toe konden. Het waren geen schilderachtige piraten, maar weinig meer dan schamele verschop-pelingen die leefden van wat de echte piraten naar hun primitieve nederzettingen brachten.

Bresker trok een lelijk gezicht bij de herinneringen. Nu hij weer terug was in het gebied kon hij zich alleen maar verbazen over het feit dat die paar primitieve nederzettinkjes waren uitgegroeid tot een heel netwerk van dorpjes. Toen hij stuurman op de Vivaria was had Bresker sceptisch geluisterd naar de verhalen over piratenstadjes die gebouwd waren op palen of aan afgelegen, brakke riviermondingen en ondiepe, verborgen inhammen. Sinds hij op de Lentelucht voer had hij zich geleidelijk een ander beeld gevormd van deze verschuivende eilanden en de bloeiende dorpen die zich aan hun onbetrouwbare kusten hadden vastgehecht. Sommige waren nog steeds weinig meer dan plekjes waar twee schepen konden aanleggen om goederen met elkaar te ruilen, maar andere hadden geverfde huizen en zelfs winkels aan hun modderige straten staan. De handel in slaven had de bevolking doen aanzwellen en de variëteit ervan uitgebreid. Handwerkslieden en geschoolde slaven die aan Jamailliaanse eigenaars waren ontsnapt leefden schouder aan schouder met misdadigers die waren gevlucht voor de justitie van de satraap. Sommige bewoners hadden gezinnen. Vrouwen en kinderen vormden nu een klein, maar onmiskenbaar deel van de bevolking. Veel van de gevluchte slaven deden kennelijk hun best om hun ontwrichte leven alsnog op poten te zetten. Daardoor voegden ze een vleugje wanhopige drang naar civilisatie toe aan deze grensdorpen.

Kapitein Finney scheen geheel op zijn geheugen te vertrouwen tijdens het navigeren door de verraderlijke passages, getijden en stromingen die hen van het ene gehucht naar het andere voerden. Hij leidde de Lentelucht feilloos van de ene bestemming naar de volgende. Bresker vermoedde dat de kapitein privé-kaarten raadpleegde, maar tot dusverre had deze het kennelijk niet passend gevonden zijn stuurman ook maar een glimpje van die kaarten te laten zien. Een zodanig gebrek aan vertrouwen, overwoog Bresker terwijl hij de koopmanszonen nog steeds nauwlettend in de gaten hield, vroeg bijna om verraad als tegenprestatie. Bresker vermoedde tenminste dat de kapitein Breskers zorgvuldig met inkt op lapjes zeildoek aangetekende en onder zijn slaapbank bewaarde notities over kustlijnen, stromingen en peilingen als verraad zou aanmerken. Een belangrijk deel van Finney's waarde als kapitein berustte op zijn kennis van de Piraten Eilanden. Hij zou Breskers hamsteren van informatie waarschijnlijk zien als diefstal van zijn moeizaam vergaarde wetenschap. Bresker zag het meer als een investering die op lange termijn voordeel zou kunnen opleveren. Geld en cindin waren mooi en aardig, maar ze waren allebei veel te snel op. Als het lot hem dan deze branche binnen dwong, zou hij niet eeuwig slechts stuurman willen blijven.

'Hé, Bres, kijk eens. Wat denk je hiervan?'

Hij wendde zijn blik af van de jongens en keek naar de koopwaar die Finney aan het bekijken was. De kapitein hield een geïllustreerde rol perkament omhoog. Bresker herkende hem als een exemplaar van de Tegenspraken van Sa. Aan de kwaliteit van het perkament te oordelen moest het een uitstekende kopie zijn. Een te opvallende kennis van zulke dingen zou Finney het vermoeden kunnen geven dat zijn stuurman geen analfabeet was. Daarom haalde Bresker zijn schouders op. 'Veel mooie kleuren en fraaie vogels.'

'Wat denk je dat het waard is?'

Bresker haalde weer zijn schouders op. 'Voor wie?'

Finney kneep zijn ogen samen. 'Laten we zeggen: in een Beijerstadse winkel.'

'Daar heb ik zulke dingen wel gezien. Heb er zelf nooit een willen kopen.'

Sincor Faldin keek geschokt bij het zien en horen van deze onwetendheid.

'Misschien neem ik hem.' Finney begon in de rest van de spullen te rommelen. 'Leg voorlopig maar even opzij. Wat is dit?' Er klonk iets van geamuseerde ergernis in Finney's stem. 'Het is kapot. U weet toch dat ik uitsluitend in de fijnste goederen handel? Leg maar weg.'

'Alleen de lijst is beschadigd, ongetwijfeld door de haast bij het... eh... redden ervan. Het doek is intact en zeer waardevol, is mij gezegd. Het is het werk van een bekende Beijerstadse kunstenaar. Maar dat is niet het enige waardoor het buitengewoon kostbaar is.' Zijn stem suggereerde een groot geheim.

Finney deed alsof hij geen belangstelling had. 'Nou, vooruit dan, laat maar eens kijken. Een schip. Nou, dat is origineel, zeg! Een schip onder zeil op een mooie dag. Leg het maar weg, sincor Faldin.'

De koopman bleef het schilderij echter trots omhoog houden. 'Ik denk dat u spijt krijgt als u dit laat lopen, kapitein Finney. Het is geschilderd door Pappas. Ik heb gehoord dat hij maar zelden opdrachten accepteert en dat al zijn doeken bijzonder duur zijn. Maar zoals ik u al zei: dit is nog unieker. Het is het portret van een levend schip. Het is ook afkomstig van een levend schip.'

Bresker voelde een vreemde zijwaartse kriebeling in zijn maag. Althea had door Pappas een portret van de Vivaria laten schilderen! Hij wilde niet kijken, maar het moest. Het zou stom zijn het te laten, want het kon onmogelijk zijn wat hij vreesde. Geen piratenschip kon de Vivaria ooit overmeesteren. Nee toch?

Maar jawel!

Bresker staarde bijna misselijk naar het vertrouwde schilderijtje. Het had in Althea Vestrits kajuit aan boord van de Vivaria gehangen. Het mooie rozenhou-ten lijstje was versplinterd doordat iemand het met geweld van de wand had gerukt, in plaats van het netjes los te schroeven. Het onderwerp was de Vivacia, voordat ze tot leven was gekomen. Op het schilderij waren de trekken van het boegbeeld nog zonder leven en de haren geel. Haar sierlijke romp sneed door de golven. Het was zo knap geschilderd dat Bresker de wolken als het ware aan de hemel zag drijven. De laatste keer dat hij het schilderijtje had gezien was het stevig aan de scheepswand vastgeschroefd geweest. Had Althea het daar laten hangen toen ze het schip verliet? Was het van het schip gehaald door piraten of was het gestolen uit het huis van de Vestrits? De tweede mogelijkheid leek nogal onzinnig. Welke dief zou zoiets in Beijerstad stelen om het vervolgens ergens op de Piraten Eilanden te verkopen? De beste prijzen voor kunst kreeg je in Jamaillia of Kwarts. De logica eiste dus dat het schilderij van de Vivaria zelf gestolen moest zijn. Toch kon hij niet geloven dat piraten het vliegensvlugge levende schip hadden overmeesterd. Zelfs al voor ze tot leven was gekomen had

Ephron Vestrit met zijn schip alle achtervolgers moeiteloos achter zich kunnen laten. Tot leven gekomen, en vastberaden om te vluchten, zou ze door niets en niemand kunnen worden ingehaald.

'Ken je het schip, Bres?' vroeg Finney met een zachte, vriendelijke stem.

De kapitein had gezien dat hij naar het schilderij stond te staren. Hij probeerde zijn ontdane blik in een van verwondering te veranderen. Hij fronste zijn wenkbrauwen. 'Pappas. Ik stond aan die naam te denken. Hij komt me bekend voor. Pappas, Pappas... nee, Pappé. Zo heette die vent. Een onbeschaamde valsspeler bij het kaarten, maar een goede matroos.' Hij haalde zijn schouders op en keek Finney schaapachtig grijnzend aan. Hij vroeg zich af of hij hem om de tuin had geleid.

'Het is een levend schip uit Beijerstad. Dan ken je het toch zeker? Zo gewoon zijn levende schepen niet,' drong Finney aan.

Bresker deed een stap naar voren, tuurde naar het schilderijtje en haalde toen zijn schouders op. 'Erg gewoon zijn ze niet, dat klopt. Maar ze liggen aan een andere kade dan de rest van de schepen. Ze zijn daar niet zo dol op pottenkijkers. Vaarders kunnen vreselijk uit de hoogte doen.'

'Ik dacht dat je een geboren vaarder was.' Nu staarden ze hem allebei aan.

Hij lachte geringschattend. 'Zelfs onder vaarders zijn er arme takken. Een verre neef van me is de echte vaarder. Ik ben gewoon een vage verwant, en ze zien me bij die familie liever gaan dan komen. Het spijt me. Wat staat er op dat naamplaatje?'

' Vivacia,' zei Finney. 'Ik dacht dat het een schip was waarop je hebt gediend. Zei je dat niet tegen die agent in Kaarsdorp?'

Bresker vervloekte zijn door cindin benevelde herinneringen aan die ontmoeting. Hij schudde peinzend zijn hoofd. 'Nee, ik heb tegen hem gezegd dat ik stuurman was op de Victoria, maar die had haar thuishaven ergens in de Zes Hertogdommen, niet in Beijerstad. Geen beroerd schip, als je tenminste geen aanstoot neemt aan werken met barbaren die vissenkoppensoep al een echte delicatesse vinden. Wat ik niet vind.'

Finney en Faldin grinnikten plichtmatig. Het was geen sterke grap, maar sterk genoeg om een verandering van onderwerp af te dwingen. Faldin hemelde het schilderij nog een laatste keer op, Finney wees het hoofdschuddend af. Toen pakte Faldin het langzaam en met demonstratieve zorg in, als om nog eens te benadrukken welke kans Finney hier liet voorbijgaan. Finney was ondertussen in de boekrollen aan het graaien. Bresker probeerde zijn alerte houding te hernemen, maar hij voelde zich akelig. De vernielde lijst toonde duidelijk aan dat het schilderij inderdaad in haast was meegenomen. Waren ze zinkende toen het van de wand werd gerukt? Een van Faldins zonen wierp hem van vlakbij een angstige blik toe, en Bresker realiseerde zich opeens dat hij woedend voor zich uit stond te kijken, zij het naar niemand in het bijzonder. Hij trok zijn gezicht in een neutralere plooi.

Sommige van de mannen met wie hij op de Vivaria had gewerkt waren jarenlang zijn maten geweest. Hun gezichten doken op uit zijn geheugen: Grig, die sneller een touw kon splitsen dan de meeste mannen konden liegen, en Komfrij, de grappenmaker, en nog wel een half dozijn anderen met wie hij het voorkasteel had gedeeld. De scheepsjongen, Milt, had het in zich om een eersteklas zeeman te worden, als zijn voorliefde voor streken hem tevoren niet het leven kostte. Hij hoopte dat ze zo verstandig waren geweest piraat te worden, als hun die kans was geboden. Zijn drang om de koopman te vragen wat er met het levende schip was gebeurd brandde in zijn binnenste. Hoe kon hij die nieuwsgierigheid bevredigen zonder zichzelf te verraden? Opeens kon het Bresker niets meer schelen. 'Waar hebt u dat schilderij van het levende schip eigenlijk vandaan?' vroeg hij nonchalant.

De twee andere mannen draaiden zich om en staarden hem aan.

Wat kan het jou schelen?' vroeg kapitein Finney. Zijn stem klonk niet nonchalant.

Sincor Faldin kwam tussenbeide. Kennelijk was zijn hoop gewekt dat hij het schilderij alsnog zou kunnen verkopen. 'Het komt van het schip zelf. Het komt maar hoogst zelden voor dat een levend schip wordt overmeesterd en deze authentieke herinnering daaraan is daarom bijzonder zeldzaam.' Ondertussen had bij het schilderij weer gepakt en ontdeed hij het van zijn omhulsels.

Bresker verschoof het plukje cindin achter zijn onderlip. 'Geloof het dan maar niet,' zei hij botweg. Toen keek hij Finney recht aan. 'Dat is wat me dwarszat. Als een man een schilderij van een schip aan boord heeft, is het waarschijnlijk een afbeelding van zijn eigen schip. Maar levende schepen wórden nu eenmaal niet overmeesterd. Dat weet iedereen. Het moet dus een vervalsing zijn.' Hij verplaatste zijn blik als terloops naar de koopman. 'Niet dat ik u een leugenaar noem, hoor,' zei hij haastig toen hij de woedende uitdrukking op Faldins gezicht zag. 'Ik bedoel alleen dat de man die het u verkocht denkelijk een bedrieger was.' Hij glimlachte naar de man, want hij wist dat de insinuatie dat iemand niet wist waarover hij het had de beste aansporing voor die iemand was om alles te spuien wat hij wist.

Het werkte. De woede op het gezicht van de koopman maakte plaats voor een koele zelfingenomenheid. 'Dat is niet zo, maar ik kan begrijpen waarom u dat denkt. Het veroveren van een levend schip is inderdaad geenszins iets alledaags. Het is dan ook niet gedaan door een alledaags iemand, maar door kapitein Kennit. Als u die naam al kende, zult u nu niet meer verbaasd zijn.'

Kapitein Finney snoof vol verachting. 'Die klootzak? Leeft die nog steeds? Ik had er goud op durven zetten dat hij ondertussen wel door iemand zou zijn koudgemaakt. Dan kraamt hij zeker ook nog steeds die onzin uit dat hij koning van de piraten wil worden, wed ik?'

Deze keer - voor het eerst, vermoedde Bresker - was sincor Faldins vertoon van gekrenktheid oprecht. De gezette koopman rechtte zijn rug en haalde diep adem, waardoor zijn felgekleurde hemd opbolde als een zeil in de volle wind. 'U spreekt over een man die zo goed als verloofd is met mijn dochter. Ik heb de hoogste achting voor kapitein Kennit en voel me vereerd dat hij me het alleenrecht voor de verkoop van zijn goederen hoeft toegekend. Ik wil geen kwaad woord over hem horen.'

Finney keek verbluft naar Bresker. 'Goed, dan zal ik er niets meer over zeggen. Maar de man is krankzinnig, sincor. Hij is een eersteklas kapitein en op zijn schip loopt alles gesmeerd, daar heb ik alleen maar lof voor. Maar vorig jaar gingen er rare praatjes rond dat hij beweerde voorbestemd te zijn om koning van de Piraten Eilanden te worden. Volgens de geruchten was hij naar het Eiland der Anderen gegaan en had een orakel het daar bevestigd. Nou, u weet hoe graag wij allemaal een koning willen hebben! Bah! Daarna hoorde ik vertellen dat hij slavenschepen aanvalt met geen andere bedoeling dan om de lading te bevrijden. Niet dat ik geen medelijden heb met de arme drommels in de ruimen die in ketenen naar Kwarts worden afgevoerd. Dat heb ik wél. Maar ik besef tegelijk dat die verdomde Kennit daarmee zo veel trammelant veroorzaakt dat onze jonge satraap het nodig vond patrouilleboten te sturen om tegen de piraten op te treden. Die knaap is niet eens verstandig genoeg om het een Jamailliaans probleem te laten blijven, welnee, hij haalt er huurlingen uit Kwarts bij, zogenaamd om ons te verjagen. Wat ze echter in feite doen is de beste ladingen zélf inpikken, en ons daarvan de schuld geven!' Finney schudde zijn hoofd. 'Koning van de Piraten Eilanden! Nou, dat is precies wat we van een koning verwachten: nóg meer ellende!'

Sincor Faldin sloeg zijn armen koppig over elkaar. 'Nee, nee, waarde vriend! Het is verre van mij om het oneens te zijn met een klant, maar in dit geval ziet u het grotere verband niet. Kennit heeft ons allen hiermee een grote dienst bewezen. De door hem bevrijde slaven hebben onze nederzettingen voorzien van handwerkslieden en vaklui, om over vruchtbare vrouwen nog maar te zwijgen. Wie vluchtten er vroeger hierheen? Moordenaars en verkrachters, dieven en halzensnijders. De paar eerlijke mannen die hier belandden moesten doen wat u en ik hebben gedaan: iets verzinnen om in een chaotische omgeving eerlijk de kost te verdienen. Kennit heeft dat alles veranderd. Hij vult onze dorpjes met lieden die niets anders vragen dan de kans om weer een vrij leven te leiden. Hij zal een natie van ons maken, in plaats van een losse verzameling wijkplaatsen voor vechtende outlaws en bandieten. Ja, hij heeft de wraak van de satraap uitgelokt. De stommelingen onder ons die nog zo blind waren dat ze meenden trouw verschuldigd te zijn aan die gedrogeerde knul, die onder de plak zit van zijn liefjes en adviseurs, zien hem nu in zijn ware gedaante. Zijn actie heeft de laatste restjes van hun sentimentele loyaliteit verbrijzeld! We zijn allemaal samen tot de conclusie gekomen dat we Jamaillia geen trouw schuldig zijn, en dat we alleen aan onze eigen problemen moeten denken.'

Er verscheen een onwillig soort instemming op Finney's gezicht. 'Ik zeg niet dat hij helemaal slecht is. Maar een koning hebben we niet nodig. We hebben het altijd prima zonder zo iemand kunnen stellen.'

'Kennit?' zei Bresker. 'Was hij niet degene die alle opvarenden van de door hem gekaapte schepen doodt?'

'Niet altijd!' wierp Faldin tegen. 'Alleen in het geval van slavenschepen laat hij de hele bemanning doden. Maar er gaat een verhaal dat hij bij dit levende schip een paar bemanningsleden in leven heeft gelaten, hoewel het een slavenhaler was. Het schip was erg blij uit die positie bevrijd te worden. Nu is het loyaal aan kapitein Kennit.'

'Een levend schip werd gebruikt als slavenhaler, maar nu het gekaapt is heeft het zijn trouw aan de familie opgezegd?' Bresker schudde zijn hoofd, geamuseerd en meewarig tegelijk. Hij richtte zich tot de kapitein. 'Ik ken dit specifieke schip weliswaar niet, maar ik weet genoeg van levende schepen om u te verzekeren dat die twee dingen niet waar kunnen zijn.'

'Maar ze zijn het wél!' Faldin keek de twee mannen beurtelings aan. 'U hoeft me trouwens niet te geloven,' vervolgde hij hooghartig. 'U bent hoogstens op een dagreis of zo van Deeldorp. Ga daar maar kijken, als u aan mijn woorden twijfelt. Het levende schip ligt daar al bijna een maand, voor reparaties. Vraag het de slaven, nu vrije mensen, die door Kennit uit de ruimen zijn verlost. Ik heb zelf niet met het schip gesproken, maar degenen die het lef hadden om dat te doen zeggen dat ze zich positief uitlaat over haar nieuwe kapitein.'

Breskers hart bonkte in zijn borst. Het was alsof hij niet genoeg lucht kon krijgen. Het kon niet waar zijn! Alles wat hij wist over de Vivaria en levende schepen sprak deze berichten tegen, maar alle details die sincor Faldin vermeldde suggereerden dat ze op waarheid berustten. Het lukte hem om ogenschijnlijk nonchalant zijn schouders op te halen. Hij kuchte. 'Dat is aan de kapitein,' wist hij uit te brengen. Hij verplaatste het stukje cindin in zijn mond demonstratiever dan nodig was en zei toen om het plukje heen: 'Hij neemt die beslissingen.' Hij maakte een gebaar met de wapenstok in zijn handen. 'Ik heb andere dingen te doen.' Hij grijnsde naar hen beiden en ontblootte daarbij zijn tanden.

'Als u naar Deeldorp kwam zou ik u een grotere keuze aan handelswaar kunnen tonen.' Sincor Faldin herinnerde zich opeens weer dat hij een koopman was en hervatte glimlachend zijn oude pose. 'Daar staat mijn pakhuis. Kapitein Kennits laatste reis heeft het weer goed gevuld, hoewel er verder weinig bij is dat van het levende schip zelf afkomstig is. De lading daarvan bestond vooral uit slaven. Die heeft hij bevrijd. Hij heeft besloten de fraai ingerichte kajuiten intact te laten en het schip helemaal op te knappen. Hij is nog niet voldoende hersteld om bezoekers te ontvangen, maar ik heb gehoord dat de kapiteinshut bijzonder mooi moet zijn, met veel glimmend koper en glanzend geboend hout.'

Kapitein Finney maakte een onbestemd geluid. Bresker hield zich gedeisd. Hij had in de ogen van zijn kapitein een glimp van interesse zien opflikkeren: de kans een gekaapt levend schip te zien, en er misschien zelfs mee te kunnen praten! Na alle bewijzen die hij had gehoord en Faldins verzekering dat het schilderijtje eigenlijk de enige trofee was die op het schip was buit gemaakt, zou Faldin het portret van de Vivaria waarschijnlijk wel kopen. Zeldzaamheden brachten altijd geld op. Finney schraapte zijn keel. Wel, leg dat schilderijtje maar klaar. Ik heb nog wat plek in het ruim. Misschien dat ik in Deeldorp een geschikte lading kan vinden. Als ik dit levende schip zie en uw verhaal waar blijkt, koop ik het schilderij. En nu terug naar onze zaken. Hebt u nog van die tapijten die ik vorig jaar van u heb gekocht?'

Het geklop van hamers klonk boven het koor van raspende zagen uit. De geur van zaagsel en verse vernis hing in de gangen en ruimen. De slaven die de Vivaria hadden bevolkt waren vervangen door bijna even grote drommen timmerlieden en schilders. Wintrow stapte om een man heen die een herstelde deurpost stond te vernissen en moest vervolgens een leerjongen ontwijken die met blokken bijenwas aan kwam zetten. De Vivaria werd in een opmerkelijk tempo van boven tot onder gerepareerd. De door de slavenopstand aangerichte schade was al bijna helemaal weggewerkt. Haar ruimen werden grondig schoongemaakt — niet alleen geschrobd en geboend, maar ook gezuiverd door het branden van zorgvuldig gekozen aromatische kruiden.

Spoedig zouden er alleen nog vlekken van het verspilde bloed op de dekken te zien zijn. Die waren door schrobben, schuren noch boenen weg te krijgen: het toverhout weigerde te vergeten.

Sorcor was alom nadrukkelijk aanwezig en speelde over iedereen de baas. Zijn stem had een royaal bereik en de mannen haastten zich om zijn orders uit te voeren. Minder opzichtig, maar niet minder gezaghebbend was Etta. Ze liet haar aanwezigheid niet blijken door gebrulde bevelen, maar haar kalme opmerkingen hadden hetzelfde effect. Matrozen glunderden van genoegen na een prijzend woordje van haar. Wintrow had haar onopvallend geobserveerd. Hij had verwacht dat ze een humeurige, sarcastische stijl van leiding geven zou hebben, want hij had haar vlijmscherpe tong zo dikwijls gehoord dat hij meende dat het haar gewone manier van praten was. Daarentegen ontdekte hij dat ze een groot talent voor charme en innemendheid bezat. Hij merkte ook hoe zorgvuldig ze ervoor zorgde dat er aan haar wensen werd voldaan zonder dat Sorcors autoriteit werd aangetast. Wanneer de stuurman en de kapiteinsvrouw bij elkaar in de buurt waren gaven ze zowel van kameraadschap als van rivaliteit blijk. Het fascineerde en verwonderde Wintrow. Zowel hun verbondenheid als hun concurrentie was ingegeven door Kennit.

Hoe kon een en dezelfde man loyaliteit van zó uiteenlopende typen afdwingen? In het klooster had hij een oud spreekwoord vaak gehoord: 'Sa's hand past om elk gereedschap.' Het werd met name gebruikt wanneer een noviet blijk gaf van een onvermoed talent. Sa had immers met alles een bedoeling. Het lag aan de beperktheid van de mens dat die bedoeling niet altijd doorgrond kon worden. Misschien was Kennit echt een werktuig van Sa en was hij zich bewust van zijn roeping. Wintrow vermoedde dat er in de loop van de geschiedenis wel gekkere dingen waren gebeurd — al kon hij zich geen daarvan herinneren.

Wintrow klopte op de versgelakte deur, schoof de buitengrendel omhoog en stapte naar binnen. Ondanks het zonlicht dat door de patrijspoort schuin naar binnen viel leek de kajuit donker en bekrompen. 'U zou het raam kunnen openen om wat frisse lucht binnen te laten,' stelde hij hardop voor. Hij zette het blad neer dat hij bij zich had.

'Sluit de deur,' antwoordde zijn vader bot. Hij trok zijn benen op, draaide ze opzij en kwam overeind. Op het beddengoed bleef de indruk van zijn lichaam te zien. 'Wat breng je me deze keer? Zaagselkoekjes met meeltorren?' Hij keek kwaad naar de deur, die nog open stond, liep erheen en sloeg hem hard dicht.

'Soep van rapen en uien met brood,' antwoordde Wintrow onverstoorbaar. 'Hetzelfde als wat iedereen vandaag heeft gekregen.'

Kyle Haven gromde iets ten antwoord. Toen pakte hij de kom soep aan en stak er een vingertop in. 'Koud,' klaagde hij, en begon toen ter plekke uit de kom te drinken. Zijn behaarde keel bewoog mee met het slikken. Wintrow vroeg zich af wanneer zijn vader zich voor het laatst had geschoren. Deze liet de kom zakken en veegde zijn mond af met de rug van zijn hand. Hij betrapte zijn zoon op staren en vroeg kwaad: 'Nou, wat verwacht je dan voor manieren van een man die als een hond in zijn hok wordt gehouden?'

'Er staan geen bewakers meer voor de deur. Ik heb een paar dagen geleden gevraagd of u aan dek mocht. Kennit vond het goed, mits ik bij u bleef en de verantwoordelijkheid nam. Het is uw eigen beslissing om deze kajuit als een cel te blijven gebruiken.'

Was er maar een spiegel hier,' antwoordde zijn vader zuur. 'Dan kon ik zien of ik werkelijk zo stom ben als jij schijnt te denken.' Hij pakte een stuk brood en begon de soepkom schoon te wrijven. 'Dat zou je wel leuk vinden, wed ik,' mompelde hij met zijn mond vol. 'Dan kon je op het dek naast me lopen en reusachtig verbaasd en geschrokken doen als een of andere gluiperige klootzak me een mes tussen de ribben stak. Dan zou je me voor eens en altijd kwijt zijn, want dat is wat je wilt, dat weet ik heus wel! Daar gaat het om. Niet dat je het lef hebt om het zelf te doen. O, nee! De jongen in de rok bidt tot Sa, draait wat met zijn grote bruine ogen en regelt het zo dat anderen het vuile werk voor hem opknappen. Wat is dit?'

'Thee. En als ik u zo graag kwijt zou raken had ik er gif in gedaan.' Wintrow hoorde geschokt hoe harteloos zijn sarcasme klonk.

Zijn vader bracht de mok niet meteen naar zijn mond, maar lachte hees. 'Nee, hoor. Jij niet! Je zou de thee door iemand anders laten vergiftigen. Dan zou je hem aan mij geven, en achteraf beweren dat je er niets mee te maken had. Niet mijn schuld, zou je grienen, en je zou naar je moeder kruipen en zij zou je geloven en terugsturen naar je kloostertje.'

Wintrow kneep zijn lippen op elkaar. Ik heb te maken met een krankzinnige, bracht hij zichzelf in herinnering. Praten met hem brengt hem niet bij zinnen. Zijn geest is een warboel. Alleen de almachtige Sa kan hem genezen, en pas wanneer hij de tijd gekomen acht. Hij vond een laatste restje geduld in zichzelf. Hij probeerde zichzelf wijs te maken dat het niet bedoeld was als een provocatie dat hij vervolgens naar de patrijspoort liep en deze demonstratief opende.

'Doe dicht!' gromde zijn vader. 'Dacht je dat ik de lucht van dit smerige stadje wil opsnuiven?'

'Het stinkt niet erger dan uw eigen vieze lijf,' kaatste Wintrow terug. Hij deed twee stappen bij het open venster vandaan. Aan zijn voeten lag zijn eigen slaap-mat, waar hij zelden op had gelegen, en het bundeltje kleren die hij de zijne kon noemen. Officieel deelde hij deze kajuit met zijn vader, maar in feite sliep hij bijna elke nacht op het voordek bij Vivacia. Die nabijheid maakte hem onaangenaam bewust van haar gedachten en, via haar, van Kennits dromen, maar dat was altijd nog beter dan het gezelschap van zijn opvliegende en verbitterde vader.

'Gaat hij losgeld voor ons vragen?' wilde Kyle Haven opeens weten. 'Hij zou een goede prijs kunnen krijgen. Je moeder kan waarschijnlijk wel iets bij elkaar schrapen en de andere vaarders zullen helpen om een levend schip terug te krijgen. Weet hij dat? Dat hij een flink bedrag voor ons kan krijgen? Je moet hem dat vertellen. Of heeft hij al om losgeld gevraagd?'

Wintrow zuchtte. Alwéér deze discussie? Hij deed zijn best om zo grof en duidelijk mogelijk te zijn, om verder gezeur af te kappen. 'Hij wil geen losgeld voor het schip, vader. Hij is van plan het te houden. Dat betekent dat ik aan boord zal moeten blijven. Ik weet niet wat hij met u van plan is. Ik heb het hem gevraagd, maar hij geeft geen antwoord. Ik wil hem niet kwaad maken.'

'Waarom niet? Je bent nooit bang geweest om mij kwaad te maken!'

Wintrow zuchtte. 'Omdat hij een onvoorspelbare man is. Als ik hem onder druk zet kan hij... overhaast reageren. Om zijn macht te demonstreren. Ik denk dat het verstandiger is om af te wachten tot hij inziet dat hij niets te winnen heeft door u vast te houden. Naarmate hij geneest lijkt hij meer voor rede vatbaar. Te zijner tijd -'

'Te zijner tijd ben ik een levend lijk, opgesloten in deze cel, gehoond en bespot en veracht door iedereen die hier verder nog aan boord is. Hij probeert me te breken door duisternis en slecht voedsel en isolement, afgezien van bezoekjes door mijn idiote zoon!'

Zijn vader was klaar met eten. Zonder een woord pakte Wintrow het blad op, draaide zich om en liep weg. 'Ja, ren maar weg! Verstop je maar voor de waarheid!' Toen Wintrow geen antwoord gaf en de kajuitdeur opende brulde zijn vader hem na: 'Neem de pispot mee en gooi hem leeg! Hij stinkt!'

'Doe het zelf!' Wintrows stem klonk kil en liefdeloos. 'Niemand houdt u tegen.'

Hij sloot de deur achter zich. Hij had het dienblad zo verkrampt vast dat zijn vingerknokkels wit waren. Zijn kiezen deden pijn, zo hard had hij zijn kaken op elkaar gebeten. 'Waarom?' vroeg hij zich hardop af. En mompelend vervolgde hij: 'Hoe kan die man mijn vader zijn? Ik voel geen spoortje van een band met hem.'

Vaag voelde hij een meelevend trillen van het schip.

Vlak voordat hij de kombuisdeur bereikte, haalde Sa'Adar hem in. Wintrow had gemerkt dat hij hem sedert zijn vertrek uit zijn vaders kajuit volgde, maar had gehoopt hem te ontlopen. De priester werd met de dag angstaanjagender. Nadat Etta hem had getekend met haar mes was hij een poos zo goed als verdwenen geweest. Hij had zich als een soort parasiet in de holten van het schip ingegraven om daar zijn gif langzaam te laten inwerken op de bevrijde mannen en vrouwen. Er waren minder ontevredenen naarmate de dagen voorbijgingen. Kennit en zijn bemanning behandelden hen op voet van gelijkheid. Ze kregen hetzelfde te eten als de bemanning en werden geacht even ijverig mee te werken aan de taken aan boord.

Toen ze Deeldorp bereikten werd de voormalige slaven gezegd dat zij die hun vrijheid opeisten mochten uitstappen en hun gang konden gaan. Kapitein Kennit wenste iedereen het beste en hoopte dat ze van hun nieuwe leven zouden genieten. Degenen die dat wilden konden verzoeken als lid van de bemanning aan boord te mogen blijven, maar dan moesten ze Kennit bewijzen dat ze bekwame en trouwe zeelieden waren. Wintrow had de slimheid van die aanpak meteen ingezien. Op deze manier werd Sa'Adar alle wind uit de zeilen genomen. Elke slaaf die werkelijk piraat wilde worden en de nodige vaardigheden bezat kreeg op deze manier zijn kans. Alle anderen kregen hun vrijheid. Slechts weinigen hadden voor de weg naar de kaapvaart gekozen.

De grotere, oudere man liep abrupt om Wintrow heen en bleef pal voor hem staan, zijn weg blokkerend. Wintrow keek langs hem heen. Hij was alleen. Hij vroeg zich af of de kaartenkoppen die zijn lijfwachten waren hem in de steek hadden gelaten om een eigen leven te beginnen. Toen keek Wintrow de priester aan. Hij moest daarvoor omhoog kijken. Het gezicht van de man was gegroefd door onvrede en fanatisme. Zijn onverzorgde haar hing in pieken over zijn voorhoofd, en zijn kleren waren in dagen niet gewassen. Zijn ogen brandden toen hij beschuldigend zei: 'Ik zag je uit je vaders hut komen.'

Wintrow sprak beleefd en negeerde de opmerking. 'Het verbaast me dat je nog aan boord bent. Ik weet zeker dat er in een plaats als Deeldorp veel werk is voor een priester van Sa. De bevrijde slaven zullen blij zijn met je hulp bij het vormgeven van hun nieuwe leven.'

Sa'Adar keek Wintrow met samengeknepen ogen aan. 'Je bespot me. Je bespot mijn priesterschap, en daardoor ook jezelf en Sa.' Hij stak zijn hand uit en greep Wintrow bij een schouder. De jongen had nog steeds het blad met zijn vaders ontbijt in zijn handen. Hij moest het wat steviger vastpakken om er niets af te laten glijden, maar gaf verder geen krimp. 'Je verzaakt zélf je priesterschap en Sa door wat je hier doet, jongen. Dit is een schip dat is gebouwd uit dode dingen en dat spreekt met de tong van doden. Een volgeling van de God van het Leven zou er geen dienaar van mogen zijn. Maar het is nog niet te laat voor je, knaap. Denk terug aan wie je bent. Kies nogmaals de zijde van het leven en het recht. Je weet dat dit schip rechtmatig toebehoort aan degenen die het zelf hebben veroverd. Dit vaartuig van wreedheid en slavernij zou een schip van vrijheid en rechtvaardigheid kunnen worden.'

'Laat me los,' zei Wintrow rustig. Hij probeerde zich uit de greep van de waanzinnige los te wurmen.

'Dit is mijn laatste waarschuwing aan jou.' Sa'Adar kwam dicht bij hem staan. Zijn adem blies heet en ranzig in Wintrows gezicht. 'Het is je laatste kans om verlossing te verwerven van je fouten uit het verleden en je schreden weer te zetten op het ware pad naar de glorie. Je vader moet aan de gerechtigheid worden uitgeleverd. Als jij daartoe het instrument bent, kan je eigen aandeel in de zonden worden vergeven. Zelf zal ik oordelen dat zulks het geval is. Daarna moet dit schip worden overgedragen aan degenen die het rechtens opeisen. Doe Kennit dat inzien. Hij is een zieke man. Hij kan ons niet weerstaan. We zijn in opstand gekomen en hebben een despoot van zijn troon gestoten. Gelooft hij dat we dat niet nóg eens kunnen?'

'Als ik zulke woorden tegen hem zei zou dat je dood zijn, denk ik. En voor mezelf ook, Sa'Adar. Wees tevreden met wat hij je heeft gegeven: de kans op een nieuw leven. Grijp die kans en ga je eigen weg.' Wintrow probeerde zich los te trekken, maar de man verstevigde zijn greep. Hij ontblootte zijn tanden in een grauw. Wintrow voelde zijn zelfbeheersing wegzakken. 'Blijf van me af en laat me gaan!' Opeens herinnerde hij zich heel levendig wat deze man in het ruim van de Vivacia had gedaan: het eerste wat hij deed, nadat hij uit zijn ketenen was bevrijd, was Gantrij doden! Gantrij was op zijn manier een goede vent geweest. En in elk geval een veel betere dan Sa'Adar zich ooit tegenover Wintrow had betoond.

'Ik waarschuw je,' begon de voormalige priester van Sa opnieuw, maar Wintrows opgekropte verdriet en samengebalde woede overweldigden hem opeens. Hij stootte de rand van het houten dienblad met al zijn kracht in 's mans buik. Verrast strompelde Sa'Adar achteruit, happend naar lucht. Een deel van Wintrow wist dat het genoeg was. Hij had rustig kunnen weglopen. Dus was hij geschokt toen hij het dienblad liet vallen en de man nog twee vuistslagen op zijn maag gaf. Als van veraf zag hij eerst zijn linkervuist raak slaan, en vervolgens de rechtervuist. Het waren rake klappen, want hun inslag produceerde een bevredigend geluid. Desalniettemin was Wintrow verbaasd dat de veel grotere man achteruit wankelde, tegen de wand botste en half in elkaar zakte. Zijn eigen fysieke kracht choqueerde hem. Erger nog: het gaf hem een lekker gevoel dat hij de man tegen de vloer had gemept! Hij beet zijn tanden op elkaar en weerstond de impuls om de man een trap na te geven.

'Laat me met rust,' waarschuwde hij Sa'Adar met een lage gromstem. 'Spreek me niet meer aan of ik dood je!'

De ontstelde man werkte zich hoestend en hijgend overeind en wees toen met een vinger naar Wintrow. 'Kijk wat er van je is geworden! Het is de stem van dit onnatuurlijke schip dat jou als spreekbuis gebruikt! Breek je los, jongen, voordat je voor eeuwig verdoemd bent!'

Wintrow maakte rechtsomkeert en beende weg. Hij liet het blad en het aardewerk liggen waar het was gevallen. Het was de eerste keer in zijn leven dat hij bij de waarheid vandaan vluchtte.

Kennit ging verliggen op zijn beddengoed. Het hing hem zwaar de keel uit om voortdurend aan zijn kooi gebonden te zijn, maar Wintrow en Etta hadden hem er samen van overtuigd dat hij het nog even langer moest verduren. Hij bekeek zichzelf fronsend in de spiegel en legde toen zijn scheermes weg. Zijn zojuist bijgeknipte snor en baard gaven zijn gezicht een wat draaglijker aanzien, maar zijn getaande huid was vaalbleek geworden en zijn wangen hingen slap over zijn kaken. Hij oefende zijn harde blik op de spiegel. 'Ik zie eruit als een lijk,' zei hij hardop tegen de lege kajuit. Zelfs zijn stem klonk hol. Hij zette de spiegel met een klap terug op het tafeltje. Die actie vestigde zijn aandacht op zijn handen. De aders en pezen stonden in scherp reliëf op de ruggen. Daarentegen bleken zijn handpalmen bleek en week als talg. Hij balde een vuist en snoof minachtend om het resultaat: een soort knoop met een los kluwen van versleten touw eromheen.

De toverhouten talisman die altijd strak tegen zijn slagader gebonden was bungelde nu aan zijn pols. Het zilverige hout was grijs en gevlekt geworden, alsof het even weinig vitaliteit had als hijzelf. Kennits lippen verstrakten zich tot een dun glimlachje. Goed. De amulet had hem geluk moeten brengen, maar in plaats daarvan dit over hem afgeroepen. Nou, dan moest hij zijn lot ook maar delen. Hij tikte ertegen met een vingernagel. 'Niks te zeggen?' vroeg hij hatelijk. Het kopje reageerde niet.

Kennit greep weer naar de spiegel en tuurde ernaar. Zijn been was bezig te genezen. Ze zeiden allemaal dat hij in leven zou blijven. Maar wat had hij daaraan als hij niet meer in staat was het respect van zijn bemanning af te dwingen? Hij was een uitgedroogde vogelverschrikker van een man geworden. Zijn afgetobde spiegelbeeld deed hem denken aan een verlopen bedelaar.

Hij zette de spiegel weer met een woeste klap neer, min of meer hopend dat hij zou breken — maar daar waren de versierde lijst te stevig en het glas te dik voor. Hij sloeg de deken van zijn onderlijf terug en keek woedend naar zijn beenstomp. Die lag op het crèmekleurige laken als een slecht gevulde worst die aan het einde ietwat onfris leek. Hij porde er bruut met een vinger in. De pijn was nagenoeg verdwenen. Hij voelde alleen nog iets onprettigs dat het midden hield tussen een tinteling en jeuk. Hij tilde de stomp op van het bed. Het zag er belachelijk uit — meer als een vin van een zeehond dan als een been van een man. Zwarte wanhoop golfde over hem heen. Hij stelde zich voor dat hij koud zeewater ongehinderd door zijn mond en neus naar binnen zou laten, zonder te slikken of te kokhalzen of welk ander verzet ook — een ijzige dood, maar een snelle.

De gepassioneerde opwelling van wanhoop verdween echter abrupt en maakte plaats voor een akelig besef van hulpeloosheid. Hij had niet eens de middelen om op die manier zijn eigen leven te nemen! Lang voordat hij zich naar de reling van het schip zou hebben gesleept, zou Etta zich grienend en jammerend en smekend aan hem vast hebben geklampt, en naar deze slaapbank hebben teruggesleurd. Misschien was dat vanaf het begin haar bedoeling geweest, toen ze hem zo verminkte. Ja! Ze had zijn been afgekapt en het aan die zeeslang gevoerd om hem op die manier eindelijk de baas te kunnen. Ze was van plan hem hier bij zich te houden als een soort huisdier terwijl ze stiekem zijn gezag ondermijnde en langzaam zélf het commando over dit schip naar zich toe trok. Hij beet zijn tanden op elkaar en balde zijn handen tot vuisten, zo hevig was de woede die hem opeens dreigde te bedwelmen. Wellustig probeerde hij de gedachte verder uit te werken - hoe ze dit natuurlijk al maanden geleden had gepland, en dat ze dit levende schip tenslotte zélf wilde houden, allicht. En Sorcor was er waarschijnlijk bij betrokken. Hij zou goed moeten oppassen om niet te laten doorschemeren dat hij het vermoedde, want als die twee eenmaal wisten dat hij achterdocht had...

Wat een onzin! Het waren belachelijke en stomme hersenspinsels - producten van zijn veel te lange genezingsproces. Zulke gedachten waren hem onwaardig. Als hij dan zo graag ergens energie in wilde stoppen, waarom dan niet in het terugwinnen van zijn gezondheid? Etta mocht de nodige gebreken hebben, inclusief een gebrek aan goede afkomst en aan hoffelijkheid, maar ze was beslist niet bezig tegen hem te intrigeren. Als hij nu definitief genoeg had van dit bed, dan moest hij hun dat gewoon zéggen. Het was een mooie lentedag. Ze konden hem naar het voordek helpen. Ze zou het fijn vinden zijn gezicht weer te zien. Het was zo lang geleden dat ze met elkaar hadden gepraat!

Kennit had vage, wrokkige herinneringen aan zijn moeders handen, die voorzichtig een door hem veroverd, maar verboden voorwerp uit zijn mollige vingertjes trokken. Ze had hem op zachte, redelijke toon toegesproken terwijl ze hem het glimmende metaal en glanzende hout van het mes afpakte. Hij herinnerde zich dat hij zich niet had laten sussen door haar zoete woordjes, maar dat hij had gekrijst van ergernis. Dezelfde opstandigheid voelde hij nu. Hij wilde niet braaf zijn, hij wilde niet worden getroost door iets anders. Hij wilde zijn woede gerechtvaardigd en bewezen zien!

Maar Vivaria was in hem. Ze had zich verweven met zijn wezen. Hij was te verzwakt om haar te weerstaan toen ze zijn boze voornemens ontdekte en ze buiten zijn bereik bracht. Daarna had hij alleen nog maar een bronloos ongenoegen over, dat hem hoofdpijn bezorgde. Hij knipperde brandend traanvocht uit zijn ogen. Je bent jankerig als een vrouw, hoonde hij zichzelf.

Er klopte iemand aan zijn deur. Hij haalde zijn handen van zijn gezicht en sloeg de deken over het restant van zijn been. Een moment om tot zichzelf te komen. Toen schraapte hij zijn keel. 'Binnen!'

Hij had Etta verwacht. In plaats daarvan was het de jongen. Hij stond onzeker in de deuropening. Het vage licht van de gang omlijstte hem, en de zonneschijn vanuit de patrijspoorten viel van opzij op zijn gezicht. Zijn tatoeage bleef verborgen in de schaduw. Verder was zijn gezicht gaaf en open. 'Kapitein Kennit?' vroeg hij zachtjes. 'Heb ik u wakker gemaakt?'

'Helemaal niet. Kom binnen.' Hij kon niet zeggen waarom de aanblik van Wintrow aanvoelde als balsem op zijn ziel. Waarschijnlijk had het iets te maken met de gevoelens van het schip. De jongen was er beter gaan uitzien sinds hij onder Kennits hoede was. Hij glimlachte naar hem toen hij zijn bed naderde en zag tot zijn genoegen dat Wintrow verlegen teruglachte. Zijn dikke zwarte haren waren naar achter getrokken en naar zeemanstrant tot een staart gebonden. De kleren die Etta voor hem had genaaid pasten hem goed. Hij had het losse witte hemd - het was hem een beetje te groot - in zijn donkerblauwe broek gestopt. Hij was klein voor zijn leeftijd, maar zijn lichaam was slank en soepel. De wind en de zon hadden zijn jongensgezicht verweerd. De warme kleur van zijn huid, het wit van zijn tanden en de donkere tint van zijn ogen, en het blauw van de broek tegen de grijze achtergrond van het licht in de gang: de toevallige combinatie van dat alles samen vormde een volmaakte compositie van licht en schaduw. Zelfs de aarzelende, vragende blik in zijn ogen, toen hij het gedempte licht in de kajuit binnenstapte, was volmaakt.

Een volgende stap bracht Wintrow verder naar binnen. De tatoeage op zijn gezicht werd opeens niet alleen zichtbaar, maar een onuitwisbare smet, een schandvlek op de onschuld van de jongen. De piraat zag de gekweldheid in de ogen van de jongen, en voelde een onderliggend verdriet. Kennit werd driftig. 'Waarom?' wilde hij opeens weten. 'Waarom ben je op die manier getekend? Welk verdomd excuus meende hij daarvoor te hebben?'

De hand van de jongen vloog naar zijn wang. Er verscheen een snelle opeenvolging van emoties op zijn gezicht: schaamte, woede, verwarring, en tenslotte passiviteit. Zijn stem klonk zacht en effen. 'Ik neem aan dat hij meende dat ik er iets door zou leren. Misschien was het zijn wraak omdat ik niet de zoon was geweest die hij had gewild dat ik was. Misschien was het zijn manier om dat te herstellen: door een slaaf van me te maken, in plaats van zijn zoon. Of... het kan ook iets heel anders zijn geweest. Hij was jaloers, denk ik, op mijn band met het schip. Toen hij mijn gezicht met Vivacia's afbeelding brandmerkte gaf hij daarmee als het ware te kennen: wees dan maar gelukkig met elkaar, want mij hebben jullie afgewezen. Misschien.'

Het was verhelderend naar Wintrows gezicht te kijken terwijl hij sprak. Ondanks zijn zorgvuldig gekozen woorden kon hij zijn diepe verdriet niet verborgen houden. De vlotte pogingen tot verklaring bewezen dat hij vaak over deze vraag had gepiekerd. Kennit vermoedde dat de jongen geen van de mogelijke verklaringen echt bevredigend vond. Het was duidelijk dat de vader nooit de moeite had genomen iets uit te leggen.

De jongen kwam dichter naar zijn bed toe. 'Ik moet naar uw beenstomp kijken,' zei hij. Bot was hij, deze knaap. Hij noemde het niet been of wond, maar beenstomp, want dat was het. Hij nam niet de moeite om Kennits gevoelens te ontzien. Het was een ongekunsteldheid die iets geruststellends had. De jongen zou niet tegen hem liegen.

'Je zei dat jij je vader had afgewezen. Is dat nog steeds wat je tegenover hem voelt?' Kennit kon zelf niet zeggen waarom het antwoord op die vraag voor hem zo belangrijk was.

Er verscheen een schaduw op Wintrows gezicht. Even dacht Kennit dat de jongen tóch tegen hem zou liegen, maar toen hij sprak had zijn stem de ontgoo-chelde klank van de waarheid. 'Hij is mijn vader.' Het klonk bijna als een kreet van protest. 'Ik ben hem de plichten van een zoon verschuldigd. Sa beveelt ons dat we onze ouders moeten respecteren en ons moeten verheugen over elk teken van goedheid dat we in hen bespeuren. Maar in werkelijkheid zou ik...' Hij dempte zijn stem, alsof hij zich schaamde over wat er volgde. 'Zou ik willen dat hij uit mijn leven verdween. Niet dood, nee, dat wil ik niet,' voegde hij er haastig aan toe, toen hij zag dat Kennit hem intens lag aan te kijken. 'Dat hij ergens anders was. In veiligheid, maar,' vervolgde hij beschaamd en haperend, nu bijna op fluistertoon, 'ergens waar ik niet meer met hem hoef om te gaan. En me niet elke keer dat hij me aankijkt vernederd hoef te voelen.'

'Dat kan ik regelen,' antwoordde Kennit vlot. De verwonderde blik op het gezicht van de jongen bewees diens onzekerheid over de vraag wélke wens nu eigenlijk zou worden ingewilligd. Hij wilde iets zeggen, maar besloot toen kennelijk dat zwijgen veiliger was.

'Hindert die tatoeage je?' hoorde Kennit zichzelf vragen toen Wintrow de deken open sloeg. De jongen boog zich over Kennits been en liet zijn handen boven de stomp zweven. Kennit voelde het bijna als een kriebelende aanraking door een spook.

'Een moment,' zei Wintrow kalm. 'Laat me dit eens proberen.'

Kennit wachtte nieuwsgierig af wat de jongen zou gaan doen, maar Wintrow werd juist volkomen roerloos. Hij hield zijn handen vlak boven de beenstomp - zó dichtbij dat Kennit de uitgestraalde warmte van zijn handpalmen op zijn huid kon voelen. Zijn starende blik was gefixeerd op de ruggen van zijn handen. Het puntje van zijn tong verscheen tussen zijn lippen, en toen beet hij erop om zich des te beter te kunnen concentreren. Zijn ademhaling ging zo traag en zachtjes dat het bijna leek alsof hij niet meer ademde. De pupillen van zijn ogen werden groter en verdrongen bijna alle kleur. Zijn handen trilden lichtjes, alsof hij zich tot het uiterste inspande.

Nadat dit een poosje had voortgeduurd zuchtte de jongen opeens diep. Hij richtte zijn blik op Kennit en keek hem een beetje wazig aan. Hij haalde teleurgesteld zijn schouders op en zuchtte nogmaals. 'Ik denk dat ik het verkeerd doe. U had iets moeten voelen.' Hij fronste zijn voorhoofd en herinnerde zich toen Kennits vraag over zijn tatoeage. Wanneer ik eraan denk wil ik hem weg hebben. Maar hij zit er nu eenmaal, en zal er de rest van mijn leven blijven. Hoe eerder ik leer te aanvaarden dat hij bij mijn gezicht hoort, hoe beter het is. Dat is het verstandigste om te doen.'

'Hoezo verstandig?' drong Kennit aan.

Wintrow glimlachte - eerst dunnetjes, maar naarmate hij verder praatte steeds oprechter. 'Dat zeiden ze vaak in het klooster: de verstandige man neemt de kortste weg naar vrede met zichzelf. En aanvaarding van wat is, dat is de kortste weg.' Terwijl hij de laatste woorden uitsprak legde hij zijn handen in een lichte, maar stevige greep op Kennits stomp. 'Doet dit pijn?'

De kleine handen van de jongen straalden meteen een ongelofelijke warmte uit. Er ging een golf van hitte door Kennits wervelkolom. De piraat was met stomheid geslagen. Wintrows woorden kaatsten als echo's door zijn botten, leek het. Aanvaarding van wat is. Dat is de kortste weg naar vrede met jezelf. Dat is verstandig. Doet dit pijn? Doet verstandigheid pijn? Doet vrede pijn? Doet aanvaarding pijn? Zijn huid spande zich en tintelde over zijn gehele lichaam. Kennit hapte naar adem. Hij kon geen antwoord geven. Hij was ondergedompeld in het simpele geloof dat de jongen onder woorden had gebracht. Het was als een warm, helend, geruststellend bad. Natuurlijk had de jongen gelijk. Aanvaarding. Dat viel niet te betwijfelen of ontkennen. Wat had hij anders gedacht? Welke zwakheid had hem tot rare ideeën aangezet? Die eerdere overweging van zelfverdrinking was opeens een gruwel, het jammerende zelfbeklag van een slappeling! Het was zijn taak om verder te gaan, het was zijn roeping om verder te gaan! Zijn mazzel had hem niet in de steek gelaten toen die slang zijn been pakte. Zijn mazzel had hem beschermd: de slang had alléén zijn been gepakt!

Wintrow trok zijn handen terug. 'Voelt u zich goed?' vroeg hij bezorgd. De woorden klonken onnatuurlijk luid voor Kennits herboren zenuwen.

'Je hebt me genezen,' verklaarde hij met een hese fluisterstem. 'Ik ben genezen.' Hij duwde zich op tot een zittende positie. Hij keek naar zijn beenstomp -bijna alsof hij verwachtte een intact been te zien. Dat was het niet: het was een stomp en hij voelde een steek van verlies bij het vaststellen van dat feit. Maar slechts een steek, meer niet. De vorm van zijn lichaam was veranderd. Ooit was hij jong en baardeloos geweest, nu was hij dat niet meer. Ooit had hij op twee benen rondgelopen, nu zou hij leren het met één been te doen. Dat was alles. Een verandering. Iets dat aanvaarding vereiste.

Snel als een kat pakte hij de jongen bij zijn schouders en trok hem naar zich toe. Wintrow slaakte een kreetje van schrik en moest zich aan de rand van het bed vastgrijpen om niet te vallen. Toen ving Kennit het hoofd van de jongen tussen zijn handen. Even verzette Wintrow zich, toen sloot zijn blik zich aaneen met die van de piraat. Wintrow staarde hem aan, zijn ogen sperden zich steeds verder open. Kennit glimlachte breeduit. Hij wreef met een slanke duim over Wintrows tatoeage. 'Wrijf dit weg,' commandeerde hij. 'Op je gezicht zit het niet dieper dan je huid. En op je ziel hoef je het helemaal niet te hebben.' Nog minstens vijf ademhalingen lang hield Kennit de jongen op deze manier vast, tot hij een soort verwondering op Wintrows gezicht zag verschijnen. Toen drukte Kennit hem een kus op zijn voorhoofd, waarna hij hem losliet. Terwijl Wintrow zich beduusd oprichtte ging Kennit overeind zitten en zwaaide hij zijn gezonde been over de rand van het bed.

'Ik ben het zat om hier te liggen. Ik wil opstaan en rondlopen. Kijk naar mij: ik ben gedegradeerd tot een schaduw van mezelf. Ik heb wind in mijn gezicht nodig, en lekker eten en drinken. Ik moet weer de baas zijn op mijn eigen dek. En vooral moet ik ontdekken wat ik wel en wat ik niet kan. Sorcor heeft een kruk voor me gemaakt. Is die nog ergens?'

Wintrow had wankelend een stapje achteruit gedaan en leek geschokt door de veranderingen in de piraat. 'Ik... ik geloof van wel,' stotterde hij.

'Mooi. Zoek wat kleren voor me uit en help me met aankleden. Nee, kies wat kleren en ga dan naar de kombuis terwijl ik mezelf aankleed. Breng me een fatsoenlijke maaltijd. Als je Etta ziet, stuur haar dan hierheen. Ze moet voor heet waswater zorgen. En schiet op. De dag is al half om!'

Met grote voldoening zag hij hoe Wintrow zich haastte om zijn bevelen te gehoorzamen. De jongen had geleerd naar orders te luisteren, en dat was een nuttige eigenschap voor een mooie knul, zeker weten. Hij kende zijn weg nog niet in Kennits spullen. Etta had meer verstand van bij elkaar passende kleren, maar wat Wintrow had gekozen kon er best mee door. Er kwam nog tijd genoeg om zijn kennis van kleding bij te spijkeren.

Toen Wintrow na een buiging was vertrokken richtte Kennit zijn aandacht op het bijspijkeren van hemzelf. Het aantrekken van het hemd was niet al te moeilijk, al deed het hem pijn om te zien hoe mager zijn borst en armen waren geworden. Hij weigerde echter daar lang over na te denken. De broek was een grotere uitdaging. Zelfs staande op zijn ene been en steunend op het bed had hij er moeite mee. De stof hing slap van zijn stomp naar beneden en schuurde pijnlijk over de nieuwe huid. Hij troostte zich met het vooruitzicht dat hij daar spoedig een eeltlaag zou hebben. De lege broekspijp fladderde spookachtig. Die zou Etta voor hem moeten opspelden, of beter nog: dichtnaaien. Het been was weg, dus waarom zou je iets anders veinzen?

Hij glimlachte wrang terwijl hij worstelde met één sok en één laars. Waarom kostte de helft van het werk het dubbele van de tijd? Zijn lichaam dreigde steeds opnieuw uit balans te raken en van de rand van het bed te tuimelen. Hij was er juist mee klaar toen Etta de kajuit binnenkwam. Ze leek verbluft toen ze hem zo zelfverzekerd op de rand van zijn bed zag zitten, maar toen kreeg haar blik iets verwijtends. 'Ik zou je daarmee hebben geholpen.' Ze zette een waskom en een kan met heet water op het tafeltje naast zijn bed. De donkerrode bloes die ze droeg paste bij de kleur van haar lippen. Ze droeg een rok van zwarte zijde, die haar heupbewegingen mooi deed uitkomen en ruiste wanneer ze liep.

'Ik had geen hulp nodig,' repliceerde hij. 'Behalve met deze broekspijp. Die had je voor me moeten dichtnaaien. Ik ben van plan vandaag mijn hut te verlaten. Waar is mijn scheermes? En weet je waar mijn kruk is?'

'Ik denk dat je de boel overhaast.' Ze keek hem zorgelijk aan. 'Nog maar twee nachten geleden had je een lichte koorts. Je voelt je waarschijnlijk beter, Kennit, maar je bent nog verre van gezond. Dit bed is de plek waar je thuishoort, in elk geval voorlopig nog.' Ze kwam naar het bed en begon met het kussen te rommelen alsof ze zonder meer aannam dat hij weer zou gaan liggen. Hoe durfde ze! Was ze volledig vergeten wie hij was en wat zij was?

'Is mijn bed mijn plek?' Zijn hand schoot uit en sloot zich om haar pols. Voordat ze kon reageren trok hij haar naar zich toe en klemde zijn andere hand om haar kaak. Hij draaide haar hoofd en dwong haar hem in de ogen te kijken. 'Zeg me nooit wat mijn gezondheid wel of niet toelaat!' beet hij haar toe. Haar nabijheid, haar warme adem tegen zijn gezicht en haar opengesperde ogen wonden hem opeens op. Ze hijgde van angst, en hij voelde zijn bloed bruisen van triomf. Dit was goed! Voordat hij het commando aan dek overnam moest hij dat in zijn eigen kajuit doen. Deze vrouw mocht niet de illusie hebben dat zij de baas was. Hij haakte een arm om haar middel en trok haar ruw naar zich toe. Met zijn vrije hand pakte hij de zoom van haar rok en rukte hem naar boven. Ze hapte naar adem toen hij haar tegen zich aan klemde. 'Mijn bed is jouw plek, hoer!' beet hij haar toe. Zijn stem was opeens hees geworden.

'Als jij dat zegt,' mompelde ze onderdanig. Zijn ogen waren zwart en groot. Haar ademhaling ging heel snel. Hij kon het roffelende bonken van haar hart bijna horen. Ze bood geen enkel verzet meer toen hij haar op het bed trok en naar beneden drukte.

De zon ging juist onder toen de Lentelucht Deeldorps zogenaamde haventje binnenvoer. Bresker bekeek de zich naar links en rechts uitstrekkende nederzetting met verbazing. Toen hij hier voor het laatst was geweest, jaren geleden, hadden er een paar hutten gestaan bij een primitieve kade, plus wat schuurtjes die voor kroegen en herbergen moesten doorgaan. Nu was er achter tientallen vensters kaarslicht te zien en de brakke ankerplaats kon waarachtig bogen op een klein woud van masten. Zelfs de geur van viezigheid in de lucht leek zwaarder geworden. Als alle zeeroversnesten die hij tot nu toe had gezien bij elkaar zouden worden geveegd, zouden ze samen even groot als Beijerstad zijn, en misschien wel groter. En ze groeiden nog steeds. Wanneer ze zich achter één leider schaarden zouden ze een macht worden om rekening mee te houden. Bresker vroeg zich af of dit het potentieel was dat die piratenkoning in spe, Kennit, ook had gezien. Als hij die macht verwierf, wat zou hij er dan mee doen?

Kapitein Finney scheen de man voornamelijk voor een snoever aan te zien. Bresker hoopte vurig dat hij daarin gelijk had.

Terwijl ze langzaam de lange rij voor anker liggende vaartuigen passeerden zag Bresker opeens een vertrouwd profiel afgetekend tegen de ondergaande zon. Zijn hart sloeg een slag over en zonk toen in zijn schoenen. Het was de Vivaria die daar lag! In de top van de mast hing de vlag met de Raaf monter te wapperen. Bresker probeerde zichzelf nog even wijs te maken dat het schip en het boegbeeld namaak waren, maar opeens schudde Vivacia haar hoofd en bracht ze haar handen omhoog om haar haren glad te strijken. Nee, het was echt een levend schip, en zij was onmiskenbaar Vivacia. Deze Kennit had haar dus veroverd. Als de geruchten waar waren, moest de bemanning dus volledig zijn afgeslacht. Hij kneep zijn ogen samen en probeerde meer details te zien. Er bewogen zich enkele figuren over haar dekken, ongehaast. Hij herkende niemand, maar had hij dat mogen verwachten op deze afstand, bij dit licht? Hij wist het niet. Toen zag hij een kleine, slanke gestalte naar het voordek lopen. Het boegbeeld draaide zich om. Ze wisselden groeten uit. De gang van die zeeman kwam hem bekend voor. Althea! Nee, hield hij zichzelf voor, dat kon niet. Hij had Althea voor het laatst gezien in Kaarsdorp. Ze had gezegd dat ze werk wilde zoeken op een schip dat naar Beijerstad zou varen. De Vivaria had niet in de haven gelegen. Ze kón niet op dit schip zijn. Het was onmogelijk - maar hij was vertrouwd met de rare kuren van getijden en stormen en schepen, en de onwaarschijnlijke manieren waarop paden elkaar konden kruisen...

Hij zag de slanke gestalte naar de boegreling komen en erop leunen. Hij staarde ernaar, hopend op een teken of gebaar dat hem uitsluitsel kon geven. Was het Althea of was ze het niet? Het teken bleef uit, maar hoe langer hij tuurde, des te vaster raakte hij ervan overtuigd dat ze het was. Dit was precies de manier waarop Althea haar hoofd schuin hield wanneer ze naar het schip luisterde. En zó draaide ze haar gezicht naar de wind. En wie anders zou zo vertrouwelijk staan te praten met het boegbeeld? Door welk toeval, daarvan had hij geen idee, maar die gestalte op het voordek moest Althea zijn!

Breskers emoties kolkten. Wat moest hij doen? Hij was een man in zijn eentje. Hij wist geen manier om zijn aanwezigheid kenbaar te maken aan haar of het schip. Alles wat hij probeerde zou er hoogstwaarschijnlijk alleen maar toe leiden dat hij gedood werd, en dan zou niemand in Beijerstad ooit weten wat er van hen allen was geworden. Zijn vingernagels drukten door het eelt van zijn handpalmen heen. Hij kneep zijn ogen dicht en probeerde iets te verzinnen wat hij kon doen.

Kapitein Finney sprak hem van vlakbij zachtjes aan. 'Weet je zeker dat je haar niet kent?'

Het lukte Bresker onverschillig zijn schouders op te halen, maar zijn stem klonk te gespannen. 'Kan zijn dat ik haar eerder heb gezien... ik weet het niet meer. Ik stond te mijmeren. Een levend schip in handen van een piraat! Dat is nog nooit vertoond.'

'Jawel, hoor.' Finney spuwde over de reling. 'Volgens de legende heeft Igrot de Koene een levend schip gekaapt en het jaren gebruikt. Daarmee heeft hij het goudschip van de satraap buitgemaakt. Snel als dat schip was, kon het een levend schip toch niet voor blijven. Daarna heeft Igrot het leven geleid van een groot heerschap. Alleen nog maar het beste van het beste voor hem: vrouwen, wijn, bedienden, kleren. Hij leidde een weelderig leven, zegt men. Hij had een landgoed in Kwarts en een paleis op het eiland Jade. Het verhaal gaat dat Igrot, toen hij wist dat hij stervende was, zijn schatten heeft verborgen en zijn levende schip tot zinken heeft gebracht. Als hij die verdomde schuit niet kon meenemen, dan wilde hij in elk geval zeker weten dat niemand anders ermee zou gaan varen!’

‘Dat verhaal had ik nooit gehoord.'

'Kan ik me voorstellen. Het wordt niet vaak verteld. Ze zeggen dat hij het beschilderd hield en het dwong zich stil te houden, zodat niemand wist wat hij had.'

Bresker haalde stijfjes zijn schouders op. 'Het klinkt me eerder in de oren alsof hij een gewoon schip met een gewoon boegbeeld had, maar de mensen wijsmaakte dat het leefde. Kan toch?' besloot hij, het laatste op luchtige toon. Hij keek snel om zich heen of ze alleen waren en veranderde toen abrupt van onderwerp. 'Kapitein, weet u nog waar we het een paar maanden geleden over hadden? Dat tochtje naar Beijerstad, als ik daar iemand kende die grof geld zou betalen voor een paar uitgelezen topstukken?'

Finney beperkte zich tot een gereserveerd knikje.

'Nou, bedacht ik net, als u dat schilderijtje van Faldin kocht, dan kunt u dat het beste in Beijerstad zelf verkopen. Daar weten de mensen namelijk wat het is en wat het waard is.' Hij sloeg zijn armen over elkaar en leunde tegen de reling. Hij probeerde eruit te zien als een man die erg tevreden was met zichzelf.

'En dat is ook de plaats waar je het diepste in de nesten kan raken als je zoiets aanbiedt,' merkte Finney achterdochtig op.

Bresker wendde een nonchalance voor die hij niet voelde. 'Niet als je de juiste mensen kent en de zaak goed aanpakt. Als u in die stad bent aangekomen, en ik lever u een goede tussenpersoon, kunt u het doen voorkomen als een goede daad. U hebt het schilderij alleen maar naar huis willen brengen, mét het droevige verhaal dat erbij hoort - althans, wat u ervan weet. Laat het dan maar aan de tussenpersoon over om duidelijk te maken dat een zo menslievende actie — en omweg - van een koopvaarderskapitein uiteraard een stevige beloning verdient.'

Finney verplaatste het brokje cindin achter zijn lip. 'Misschien. Maar de opbrengst van dat éne stuk zou de trip niet rendabel maken.'

'Natuurlijk niet. Maar ik durf te wedden dat het de krent in de pap zou zijn. Zoiets kan aanzienlijk meer opleveren dan u zich kunt voorstellen.'

'Misschien ook aanzienlijk meer moeilijkheden dan ik me kan voorstellen.' Finney tuurde naar de ondergaande zon. Na een poosje vroeg hij: 'Wat zouden we verder nog kunnen meenemen die kant op?'

Bresker haalde zijn schouders op. 'Alles wat niet in Beijerstad zelf wordt gemaakt, of wat ze vanuit het noorden halen. Kruiden, thee... Jamailliaanse wijn en andere drank. Exotische spullen uit zuidelijke landen, goed antiek uit Jamail-lia. Dat soort dingen.'

'Ken jij iemand die tussenpersoon kan zijn?'

Bresker hield zijn hoofd schuin. 'Ik heb een geschikte kandidaat op het oog.' Hij grinnikte even. 'En mocht dat allemaal niet lukken, dan zou ik het zélf kunnen proberen.'

Finney stak zwijgend zijn hand uit. Bresker greep hem, en zo werd de afspraak beklonken. Hij voelde zich bijzonder opgelucht. Nu had hij een manier om het nieuws naar Beijerstad te brengen. Ronica Vestrit zou toch wel over de middelen beschikken om haar dochter en haar schip uit de handen van deze piraten te redden? Hij wierp de Vivaria en Althea een verontschuldigende blik toe. Dit flinterdunne plan was de beste reddingspoging die hij te bieden had. Hij bad dat Althea en het schip tot dan toe ongedeerd zouden blijven.

Toen vloekte hij opeens hartgrondig.

'Wat is er?' vroeg Finney.

'Niets. Ik kreeg net een splinter onder mijn nagel. Ik zal de mannen morgen deze reling eens goed laten schuren.' Hij draaide zich af van de kapitein en deed alsof hij een vinger bestudeerde.

In de verte had hij het slanke figuurtje over de reling van de Vivaria naar beneden zien urineren.

ZOMER

HOOFDSTUK 13

Tussenspel

~

Het was geen echt kluwen, mijmerde Shreever. Een echt kluwen verzamelde zich om een gerespecteerde leider te volgen. Dit waren wat los rondzwervende slangen waarvan ze er nu en dan een of twee hadden opgepikt tijdens hun tocht naar het noorden, achter de voeder aan. Deze slangen hadden zich wel bij hen gevoegd, maar deelden geen kameraadschap met Malers echte kluwen. Ze volgden simpelweg dezelfde voedselbron. Toch gaf het een zekere troost, die aanwezigheid van andere slangen. Sommige ervan leken af en toe zelfs momenten van helderheid te hebben. Andere waren als geesten, met hun stilzwijgen en hun nietszeggende blik. De ergste waren weinig meer dan dieren, en stortten zich met hun gif en hun tanden blindelings op alles en iedereen dat te dicht in de buurt van hun voedsel dreigde te komen. Shreever, Maler en Sessurea hadden geleerd degenen die tot dat bestiale niveau waren afgezakt te negeren. In feite was het niet hun gezelschap dat het moeilijkst te harden was. Hartverscheuren-der waren degenen die zich telkens bijna herinnerden wie ze waren en wat ze waren geweest.

De drie slangen van Malers oorspronkelijke kluwen waren bijna even zwijgzaam geworden als de nieuwkomers. Het was moeilijk onderwerpen te vinden die hen allen niet nóg dieper in de wanhoop zouden duwen. Shreever kon zich vaag herinneren dat ze wel eens vaker fysiek bijna uitgehongerd was geraakt. Een te langdurig vasten kon ertoe leiden dat iemands gedachten verward en vaag werden. Zij had kleine rituelen om haar geestelijke gezondheid te bewaren. Dagelijks herinnerde ze zichzelf aan hun doel. Ze waren naar het noorden gekomen toen Maler wist dat het moment voor die reis was aangebroken. Een Die Zich Herinnert had hen hier moeten begroeten. Dat was degene die al hun herinneringen vernieuwd zou hebben, en hen daarna door de volgende fase zou hebben geleid.

'Maar wat zou dat geweest zijn?' mompelde ze zacht voor zich uit. 'Wat?' vroeg Sessurea slaperig.

Ze waren gedrieën verstrengeld te midden van een kluwen sluimerende slangen. Van de anderen waren er een stuk of twaalf. Alleen 's nachts leken ze zich iets te herinneren van hun oorsprong, want tijdens de slaap verstrengelden ze zich alsof ze een echt kluwen waren.

Shreever hield haar gedachte stevig vast. 'Nadat we Een Die Zich Herinnert hebben gevonden, en onze geheugen is hersteld, wat gebeurt er dan?'

Sessurea zuchtte slaperig. 'Als ik het antwoord daarop wist zouden we misschien geen geheugenbewaarder hoeven te vinden.'

Maler, tussen hen in, verroerde zich niet eens. De profeet leek van dag tot dag zwakker te worden. Zij en Sessurea waren agressiever geworden in het veroveren van het voedsel dat de voeder hun dagelijks verstrekte, maar Maler weigerde af te zien van zijn oude gewoonten. Zelfs wanneer hij een slap lichaam dat door de Overvloed naar beneden kwam zakken al gegrepen had, gaf hij het zonder tegenstand weer op als een van de ziellozen eraan begon te trekken. Liever gaf hij zijn gerechtvaardigde aanspraak op het voedsel op, dan dat hij er als een beest om ging vechten. De ooit stralende pseudo-ogen over de volle lengte van zijn lichaam waren nu nog weinig meer dan lichte vlekken in de kleuren van zijn huid. Soms stond hij Shreever toe hem voedsel te brengen, maar vaak genoeg wendde hij er zich vanaf. Ze had niet de moed om hem te vragen of ook hij op het punt stond hun zoektocht op te geven.

Er begon opeens iets te woelen in de jungle van met elkaar verstrengelde slangen. Met een droomachtige traagheid wriggelde een dunne felgroene slang zich los uit het sluimerende kluwen en steeg loom op naar het Gemis. Shreever en Sessurea wisselden een blik waarin verwondering en bezorgdheid het wonnen van nieuwsgierigheid. De acties van de ziellozen waren ondoorgrondelijk en absurd, dus het had geen zin om erover te speculeren. Shreever liet haar oogleden weer dichtvallen.

Toen klonk er van hoog boven hun verblijfplaats een merkwaardig zuivere zangstem. Een poos luisterde Shreever vol ontzag toe. Elke noot was zuiver, elk woord volmaakt gearticuleerd. Het was niet het willekeurige geblaas en gebrul waar een gewone opgetogen slang zich aan te buiten ging, maar het glorieuze jubelen van iemand met de gave om te zingen. Shreever trok haar oogleden weer open.

'De Zang van de Eenvoud,' hijgde Maler hees. In Sessurea's ogen verscheen langzaam een instemmende blik. Voorzichtig trokken de drie zich los uit het kluwen. Ze kronkelden zich naar de bovenkant van de Overvloed en staken daar hun koppen op in het Gemis.

Daar, in het schijnsel van een volle maan, wierp de groene slang zijn kop naar achter en zong zijn lied. Zijn dichte manen hingen los rond zijn keel, en zijn muil stond wijd open om zijn volle, galmende stem alle ruimte te geven. Helder en zoet klonken nu deze woorden uit de keel van iemand die tot dan toe stom was geweest. Vers na vers van elegante woorden reeg zich aaneen tot de oude Zang van den Beginne.

In vroeger tijden zouden de toehoorders samen de refreinen hebben meegezongen, om de dagen van een warmere Overvloed en een grotere rijkdom aan trekkende vissen te vieren. Nu bleven ze stemloos luisteren naar de zegeningen en durfden ze niet in te vallen, uit angst de zanger te doen stokken.

Deze was prachtig in zijn overgave en concentratie. Zijn hoofd deinde langzaam mee op de maat van zijn lied, zijn keel zwol op en ontspande zich bij het blazen van de rijke, diepe klanken. Shreever keek niet naar de ogen. Deze waren opengesperd en leeg tijdens deze weergave van het heiligste van alle liederen. Naast haar boog Maler zijn hoofd. Er golfde een emotie door hem heen die korte tijd nieuwe glans gaf aan zijn pseudo-ogen. Langzaam, heel langzaam, begon de stekelkraag rond zijn keel zich op te richten. Zijn gifstoffen, ooit zo overvloedig en krachtig, haalden nu amper de punten van de stekels. Een enkele druppel spatte op Shreevers huid en gaf haar een gevoel dat op extase leek. De nacht leek helder, warm en vol beloften.

'Spaar je krachten,' adviseerde Sessurea hem op droeve toon. 'Zijn muziek is prachtig, maar er zit geen hart in. We kunnen hem niet tot nieuw leven brengen. Een poging zou je alleen maar verzwakken.'

'Het is niet aan mijzelf om mijn krachten op te sparen,' zei Maler, en zuur vervolgde hij: 'Trouwens, soms vrees ik dat er niets meer is om ze voor te sparen.' Ondanks zijn woorden bewoog hij zich echter niet in de richting van de groene slang, maar bleef hij roerloos bij de twee anderen, verrukt en gefascineerd door het gezang, maar tegelijk op een eigenaardige manier erbuiten gesloten: het was alsof de klanken uit een ver verleden tot hen kwamen, uit een tijd die nooit terug zou keren.

Met zijn blik op de volle maan gericht, en zijn hoofd nog steeds meedeinend op de maat, besloot de groene slang zijn zang met de voorgeschreven drievoudige herhaling van het slotrefrein. Pas toen hij een laatste zuivere noot ten gehore bracht drong het tot Shreever door dat een paar van de andere slangen zich bij hen hadden gevoegd. De meesten keken met een vage, zoekende blik om zich heen, alsof ze een voedselverstrekking hadden verwacht. De voeder was tijdens de nacht doorgevaren, zoals altijd. Zijn contouren waren nergens te zien. Morgen zouden ze zijn geur door de Overvloed volgen en hem zonder inspanning weer inhalen.

Nu de voeder nergens te zien was richtten ze hun blik maar op de groene slang. Deze verroerde zich nauwelijks en staarde nog steeds naar de maan. Na de lang aangehouden slotnoot was er een stilte gevolgd die de enige correcte voortzetting van de zang leek. Shreever zag tijdens die beladen stilte een zweem van verandering in de groep: enkele van de slangen keken bevreemd — bijna alsof ze probeerden zich iets te herinneren. Allemaal bleven ze roerloos en stil.

Allemaal, behalve Maler. Met een vitaliteit die sterk contrasteerde met zijn doffe huid en vermagerde lijf schoot hij naar voren om de afstand tussen hem en de groene te overbruggen. Zijn vaal geworden pseudo-ogen herkregen een moment hun gouden glans en zijn echte ogen lichtten koperkleurig op toen hij zich om de groene heen wikkelde. Maler wreef de andere slang in met de weinige toxines die hij had weten af te scheiden en trok hem toen in zijn krachtige omstrengeling mee naar beneden.

Shreever hoorde de verontwaardigde kreet van de groene. Er klonk niets van intelligentie door in die schreeuw, het was slechts de rauwe woede-uitbarsting van een in het nauw gedreven beest. Zij en Sessurea doken achter het worstelende tweetal aan naar de modderige bodem. Toen ze daar aankwamen was er al een troebele zilte kolking in het water van de Overvloed ontstaan.

'Hij zal stikken!' riep Shreever gealarmeerd.

'Tenzij die groene hem tevoren in stukken scheurt,' antwoordde Sessurea grimmig. Hij en Shreever hadden hun stekelige manen opgezet en waren begonnen toxines te produceren. Shreever was er zich vaag van bewust dat de andere slangen hen niet volgden, maar verward en onzeker om elkaar heen draaiden. Malers actie had voor enige paniek gezorgd en ze kon niet voorspellen wat de reactie zou zijn. Het was niet uitgesloten, dacht ze koel, dat ze zich allemaal samen op het drietal zouden storten. In dat geval zou Malers kleine kluwen weinig kans op overleving hebben.

Ze flankeerde Sessurea tijdens zijn duik naar de troebele diepten van de zilte duisternis, maar ze kwam bijna meteen in ademnood. Het was een vreselijke ervaring. Al haar instincten spoorden haar aan om onmiddellijk naar helderder water te vluchten. Ze was echter geen dier en liet zich niet zomaar sturen door haar instincten. Ze dook steeds dieper, tot ze het worstelende stel had bereikt en kon aanraken. Ze was half verstikt en kon daardoor niet ruiken wie wie was. Ook zag ze het niet, want ze had haar ogen dubbelledig gesloten tegen het bijtende slik dat opwalmde. Ze scheidde het miezerige wolkje toxines af dat ze had kunnen produceren en hoopte maar dat het Sessurea niet zou verdoven of verzwakken. Toen wikkelde ze een kronkel van haar eigen lichaam om de twee worstelende lijven en begon uit alle macht te trekken om ze naar helderder water te trekken, waar ze allemaal weer adem zouden kunnen krijgen.

Ze voelde dat ze door een school kleine gloeivisjes sneden. Kleurige vegen en spikkels belemmerden haar zicht. Behalve zijzelf had nog iemand gifwolkjes afgescheiden. Ze schrijnden en brandden haar, en schroeiden beelden in haar geest. Het was alsof ze de bodem van de Overvloed zélf naar boven probeerde te sleuren. Ze snakte ernaar om haar last los te laten en bevrijd omhoog te schieten naar ergens waar ze adem kon krijgen, maar ze hield koppig vol.

En opeens voelden haar wijd geopende kieuwen schoner water. Voorzichtig trok ze haar oogleden op. Toen sperde ze haar mond zo wijd mogelijk open en spoelde ze haar kieuwen schoon. Dat maakte haar gevoeliger voor de verschillende toxines in het water. Ze proefde een vage echo van Malers ooit zo krachtige geurstoffen, en de zurige, minder uitgebalanceerde van Sessurea. Ook de groene slang had toxines afgescheiden. Ze waren benevelend en krachtig, maar in hoofdzaak gecomponeerd voor het verdoven van vissen. Hoe onaangenaam ze verder ook waren, Shreever had er niet echt last van. Toen ving ze Sessurea's wilde blik op. Hij schudde nog één keer met zijn stekelkraag, en na een laatste zwakke stuiptrekking werd het lijf van de groene slap.

Maler wist zijn hoofd op te richten. 'Kalm, kalm,' waarschuwde hij het tweetal. 'Tijdens het gevecht heeft hij tegen me gesproken. Eerst waren het alleen maar vloeken, maar tenslotte wilde hij weten met welk recht ik hem aanviel. Ik denk dat hij misschien nog steeds gewekt kan worden.'

Shreever had niet de kracht om te antwoorden. Ze had al haar energie nodig om de twee samen met Sessurea bij de troebele grondwateren vandaan te slepen. Sessurea ontdekte een schuin naar boven stekend onderzees rotsplateau. Het was moeilijk om het hele gezelschap die kant op te manoeuvreren en nog moeilijker om voor hen allen veilige aangrijpingspunten te vinden. Maler zelf was even passief als een buitenmaatse sliert zeewier en de groene was nog steeds buiten bewustzijn. Toen ze eenmaal houvast hadden kon Shreever alleen maar denken aan rusten, rusten. Ze durfde zich echter niet te ontspannen. Ze hadden nog steeds een vreemdeling in hun midden - iemand die gewelddadig zou kunnen worden wanneer hij ontwaakte. Inmiddels waren ze ook ontdekt door een aantal van de andere slangen. Ze hielden zich op een afstand, maar keken nieuwsgierig toe. Of misschien hongerig? Huiverend van walging vroeg ze zich af of dat misschien de reden van hun belangstelling kon zijn. Hadden ze gemeend dat Malers kluwen de groene wilde verslinden, en waren ze nu van plan hun aandeel te stelen? Ze was er bang voor, en hield de verspieders bezorgd in het oog.

Maler was uitgeput - dat was aan de akelig vale kleur van zijn huid te zien. Maar hij gaf het niet op. Hij bleef de groene slang met al zijn lichaamskronkels masseren en wreef hem in met alle druppeltjes toxine die hij kon afscheiden. 'Wie ben je?' bleef hij het slappe groene lijf indringend vragen. 'Je was ooit een minstreel, en een uitstekende! Ooit had je een geheugen dat duizenden melodieën en de woorden van vele liederen kon bevatten. Zoek ernaar. Zeg me je naam. Alleen je naam!'

Shreever wilde hem zeggen dat hij moest ophouden zijn krachten te verspillen, maar kon de energie niet vinden om dat te doen. Het was allemaal zo nutteloos! Volgens haar was de groene slang niet eens bij bewustzijn. Hoe lang zou Maler het nog blijven proberen? Hadden ze allemaal wel genoeg kracht om dit te doen, en morgen toch weer die voeder in te halen? Had Maler zelf die kracht? Had hij door deze actie hun laatste kans op overleving verspeeld?

Tellur,' mompelde de groene. Zijn kieuwen trilden even. 'Mijn naam is Tellur.' Er ging een hevige huivering door de volle lengte van zijn lijf en opeens omklemde hij Malers lichaam en hield zich vast alsof hij door een krachtige golf dreigde te worden weggespoeld. 'Tellur!' riep hij uit. 'Tellur. Tellur. Ik ben Tellur.' Hij liet zijn oogleden zakken en boog zijn hoofd. 'Tellur,' mompelde hij zacht. Hij was uitgeput. Shreever probeerde iets van een triomfgevoel op te roepen. Maler had deze slang weten te wekken. Maar voor hoe lang? Zou hij helpen in deze queeste of zou hij enkel een bijkomende aanslag op hun energie blijken te zijn?

De kring toekijkende slangen was dichterbij gekomen. Shreever voelde Sessurea's onrust en wist dat hij zich voorbereidde op een gevecht. Ze hief haar hoofd op en schudde haar stekelkraag. Slechts bitter weinig gif werd erdoor geactiveerd. Toen probeerde ze het met een onheilspellende blik naar de omringende slangen, maar deze waren niet onder de indruk. Een zware kobaltkleurige, de grootste van de andere slangen, naderde. Hij was zeker een derde langer dan Sessurea en zijn massa bedroeg minstens het dubbele. Hij had zijn muil wijd open om de toxines in het water te proeven. Opeens trok hij zijn hoofd met een ruk achteruit en zette hij zijn eigen stekelkrans recht overeind. 'Kelaro!' brulde hij. 'Ik ben Kelaro!' Zijn kaken maalden hongerig en slurpten de opgeloste toxines naar binnen en pompten ze door zijn kieuwen. 'Ik herinner me!' verklaarde hij. 'Ik ben Kelaro!' Op zijn gebrul stoven een paar andere slangen als opgeschrikte vissen weg. Andere negeerden zijn uitbarsting. Hij draaide zijn kop en tuurde naar een rode met massa's littekens. 'En jij bent Sylic. Mijn vriend Sylic. Ooit behoorden we tot het kluwen van Xecres. Wat is er van Xecres geworden? Waar is de rest van ons kluwen?' Hij naderde de veelgetekende vuurrode slang op agressieve wijze. Deze bleef hem met opengesperde lege ogen aanstaren. 'Sylic, waar is Xecres?'

Sylics nietszeggende blik deed Kelaro in woede ontsteken. De kolossale blauwe wikkelde zich plotseling om zijn metgezel heen en omknelde hem alsof hij een walvis was die naar beneden gesleurd en verslonden moest worden. Zijn stekelkraag stond stijf en giftig overeind. De toxines wolkten tijdens hun worsteling om hen heen. Waar is Xecres, Sylic?' bleef hij maar vragen, en toen de rode slang alleen maar reageerde met heviger verzet versterkte hij zijn greep. 'Sylic, zeg je eigen naam! Zeg: ik heet Sylic! En zeg het nu meteen!'

'Hij gaat hem doden,' waarschuwde Sessurea hen zacht, en vol walging.

'Houd je erbuiten,' bromde Maler. 'Laat het gebeuren, Sessurea. Want als Sylic niet gewekt kan worden, dan is hij dood beter af. Dat zijn we allemaal.'

De berusting in zijn stem had een verkillend effect. Shreever draaide haar hoofd zijn kant op, maar hij ontweek haar blik. In plaats daarvan keek hij naar de sluimerende groene in het midden van hun eigen kluwentje. Toen hoorde ze een nieuwe stem achter zich — een schril, ademloos geluid.

'Sylic,' beaamde de stem. 'Mijn naam is Sylic.' De rode verzette zich nog maar zwak.

Kelaro deed zijn greep verslappen, maar liet Sylic nog niet los. Wat is er van Xecres geworden?'

'Ik weet het niet.' Sylics woorden klonken omfloerst, alsof het spreken hem inspanning kostte, en ze kwamen traag, alsof hij moeite had om woorden aan zijn gedachten te koppelen. 'Hij vergat zichzelf. Toen we op een zekere ochtend wakker werden was hij verdwenen. Hij heeft zijn kluwen verlaten. Kort daarna begonnen alle anderen zichzelf te vergeten.' Hij schudde verontwaardigd zijn hoofd en er verschenen nieuwe wolkjes toxine rond zijn gehavende krans van manen. 'Ik ben Sylic!' herhaalde hij verbitterd. 'Sylic de vriendloze! Sylic de kluwenloze!'

'Sylic van Malers kluwen. Kelaro van Malers kluwen. Als jullie willen.'

Malers stem had iets van zijn oude timbre herkregen. Zijn gouden pseudo-ogen glansden even op. Kelaro en Sylic keken hem een paar momenten in stilte aan. Toen kwam Kelaro naar hen toe, met Sylic nog steeds nonchalant in zijn greep. Zijn ogen waren groot en angstaanjagend. Ze draaiden van links naar rechts - in het diepe zwarte duister toonden ze glimpjes van zilverige glinsteringen — bij het bekijken van het miezerige kluwentje waartoe hij was uitgenodigd. Toen boog hij ernstig zijn kolossale gekraagde kop.

'Maler.' Hij erkende hem. Hij sloeg een lus om de rotsformatie waaraan ze verankerd lagen en trok zijn vriend dichter naar hen toe. Behoedzaam, om geen aanstoot te geven, verstrengelde hij zich met Sessurea, Shreever en Maler. 'Kelaro van Malers kluwen groet jullie allen.'

'En Sylic van Malers kluwen ook,' zei de rode slang met de vele littekens.

Terwijl ze zich gereed maakten om uit te rusten, merkte Sessurea op: 'We kunnen niet al te lang slapen, als we van plan zijn de voeder weer in te halen.'

'We kunnen slapen tot we klaar zijn om verder te reizen,' corrigeerde Maler hem. We hebben geen boodschap meer aan voeders. Vanaf nu zullen we jagen, zoals dat slangen betaamt. Een sterk kluwen wil niet afhankelijk zijn van iemands vrijgevigheid. En het is niet op voedsel dat we gaan jagen, maar op Een Die Zich Herinnert. Er is ons nu een laatste kans gegeven. Die moeten we niet verspillen!'

HOOFDSTUK 14

Serilla's keuze

~

De weelderig ingerichte kajuit was krap van omvang en hing vol verstikkende rook. Serilla had er hoofdpijn van en haar maag protesteerde tegen het eeuwige deinen van het dek. Elk gewricht in haar lichaam deed er pijn van. Serilla had nooit goed tegen zeereizen gekund, als kind al niet, en de jaren die ze in het paleis van de satraap had doorgebracht hadden natuurlijk geen verbetering opgeleverd. Ze wilde dat ze een kleiner, zeewaardiger schip hadden genomen, maar de satraap had beslist een kolossaal, volledig opgetuigd schip willen hebben voor hemzelf en zijn gevolg. De helft van het uitstel van hun vertrek was veroorzaakt doordat de ruimen moesten worden omgebouwd om er deze grote kajuiten in aan te brengen. Serilla had nu en dan misprijzend commentaar gehoord van de timmerlieden die het hadden moeten doen. Het had iets te maken met ballast en stabiliteit. Ze had niet geweten waar ze zich zorgen over maakten, maar nu vermoedde ze dat de waggelende manier van varen te maken had met Cosgo's verbouwingen. Ze bracht zichzelf opnieuw in herinnering dat elk moeizaam naar binnen gewerkt middagmaal haar in elk geval weer een stukje dichter bij Beijerstad bracht.

Ze kon zich nauwelijks meer voorstellen dat ze wekenlang gretig had uitgezien naar deze reis. Ze had kleren ingepakt, en bij nader inzien andere gekozen, en uiteindelijk nogmaals andere. Ze wilde er niet slonzig uitzien, maar ook niet te verleidelijk. En niet te jong, maar ook niet te oud. Ze had zich het hoofd gebroken over het probleem dat ze er als een geleerde wilde uitzien, maar dan wel een aantrekkelijke. Ze had tenslotte gekozen voor eenvoudige kleren, bescheiden van snit, maar wel - en door eigen hand - rijk geborduurd. Ze bezat geen juwelen om er zich mee op te smukken. Traditioneel bezat en droeg een Concubine van het Hart slechts de sieraden die de satraap haar had geschonken. De oude satraap had haar altijd boeken en perkamentrollen gegeven in plaats van juwelen. Cosgo had haar nooit iets cadeau gedaan, hoewel hij de concubines die hij zelf had uitgekozen bedolf onder juwelen, alsof hij ze aanzag voor taarten waar een dikke laag suiker overheen moest. Ze probeerde de gedachte dat ze zonder sieraden voor de vaarders van Beijerstad zou moeten verschijnen uit haar gedachten te zetten. Tenslotte ging ze niet naar Beijerstad om daar indruk te maken met haar juwelen. Ze ging erheen om eindelijk de stad en het volk te zien die ze haar halve leven lang had bestudeerd. Ze had niet meer zo gepopeld van nieuwsgierigheid sinds de oude satraap haar had opgemerkt en had uitgenodigd om een van zijn concubines te worden.

Op dit moment was het echter moeilijk geworden om zulke rozige droombeelden vast te houden. Nooit eerder in haar leven had ze zich zo vies en voos gevoeld als nu. In Jamaillia had ze zich altijd afzijdig weten te houden van de meer abjecte kanten van Cosgo's hofleven. Toen de jonge satraap zijn feesten steeds verder liet ontaarden tot orgieën van wellust en vraatzucht was ze gewoon opgehouden er naar toe te gaan. Aan boord van dit schip was er echter geen ruimte om zijn excessen te ontvluchten. Als ze iets wilde eten, moest ze dat met de satraap doen. Zijn kajuit verlaten om de frisse lucht aan dek op te zoeken zou haar de platvloerse aandacht van de bemanning van Kwartsers opleveren. Dat was geen verbetering - zelfs als ze van Cosgo weg zou hebben gemogen.

Satraap Cosgo en concubine Kekki lagen op de grote divan in de hut. Ze waren beiden nagenoeg laveloos door de kruiden die ze gekauwd en gerookt hadden. Kekki had gejammerd dat ze voor haar de enige manier waren om haar misselijkheid te bestrijden en ze had geklaagd dat ze vroeger nooit last had gehad van zeeziekte. Serilla was te tactvol geweest om te vragen of ze misschien zwanger was. Het was niet zonder precedent dat een satraap een van zijn concubines zwanger maakte, maar het werd nog steeds gezien als smakeloos. Kinderen uit zulke verbintenissen werden meteen na hun geboorte afgestaan aan de dienaren van Sa en kregen een opleiding tot geestelijke. Nooit kregen ze te horen wie hun ouders waren. De satraap kon alleen bij zijn wettige echtgenote een erfgenaam verwekken. Cosgo had echter nog geen vrouw genomen. Serilla betwijfelde of hij dat ooit zou doen, tenzij de edelen in zijn naaste omgeving hem ertoe zouden dwingen.

Als hij tenminste zo lang in leven bleef. Ze keek naar hem - hoe hij daar, hees hijgend, half over Kekki heen lag. Een andere concubine, eveneens zo goed als uitgeteld, lag dwars over de kussens aan zijn voeteneinde gedrapeerd. Ze hield haar hoofd naar achter en haar zwarte haren lagen als waaiers over de kussens. Van haar bijna toegeknepen ogen waren slechts witte spleetjes te zien. Af en toe maakte ze krampachtige bewegingen met haar vingers. Serilla werd er onpasselijk van.

De hele reis tot nu toe was een aaneenschakeling van feestjes en amusement geweest, uiteraard van tijd tot tijd onderbroken door Cosgo's perioden van ziekte en verlamdheid wegens overmatig gebruik van wijn en drugs. Op zulke momenten liet hij zijn helers komen, die hem hun eigen drugs voorschreven tot hij voldoende was opgeknapt om zich weer aan zijn geneugten te wijden. De andere edelen aan boord waren even onmatig op hun genot uit, op enkelen na, die vaak het excuus van zeeziekte aanvoerden om in hun kajuit te kunnen blijven.

Ook diverse edelen uit Kwarts namen aan deze tocht naar het noorden deel. Hun schepen voeren in konvooi met het vlaggenschip van de satraap. Vaak voegden ze zich bij hem voor het avondmaal. De vrouwen die ze bij zich hadden leken op gevaarlijke roofdieren, zoals ze met elkaar wedijverden om de aandacht van de mannen die ze de meeste macht toedichtten. Ze boezemden Serilla angst in. Het enige aan deze diners dat nóg vreeswekkender was waren de politieke discussies die erop volgden. De edelen uit Kwarts drongen er bij de satraap op aan om Beijerstad tot voorbeeld te stellen en de opruiende praatjes van de vaarders niet te accepteren. Hij moest de stad met harde hand straffen, beweerden ze. Ze praatten de satraap een stemming van zogenaamd gerechtvaardigde woede aan, waar volgens Serilla geen enkele reden voor bestond. Ze deed geen pogingen meer om haar eigen stem te doen horen. De Kwartsers lachten haar alleen maar uit of maakten spottende opmerkingen. Gisteren had Cosgo gezegd dat ze stil moest zijn, zoals bij haar positie paste. Die publieke vernedering bracht nog steeds blosjes van woede naar haar wangen.

De Kwartser die kapitein was van dit schip accepteerde de dure wijn die satraap Cosgo hem aanbood, maar verfoeide het gezelschap van de jonge heerser. Hij deed steeds een beroep op de bezigheden die bij zijn functie hoorden, maar Serilla zag de nauw verholen verachting in de ogen van de oudere man. Hoe meer Cosgo hem trachtte te imponeren, des te opvallender hij door de kapitein werd genegeerd. Cosgo's pogingen om de typerende poeha en agressie van Kwartsers te imiteren waren beschamend om aan te zien. Het deed Serilla pijn te moeten constateren dat concubines als Kekki hem hierin aanmoedigden - alsof zulke puberale brutaliteit iets mannelijks was. Cosgo nam tegenwoordig aanstoot aan alles wat niet exact volgens zijn bevelen was uitgevoerd. Zijn gedrag herinnerde Serilla aan dat van een verwend kind. Niets deed hem genoegen. Cosgo had narren en muzikanten meegenomen, maar hun kunsten waren routine geworden. De satraap verveelde zich en werd steeds lichtgeraakter. Het geringste verzet tegen zijn nukken prikkelde hem tot onbeheerste explosies van vloeken, stampvoeten en tieren.

Serilla zuchtte. Ze liep een eindje door de kajuit en bleef toen staan om haar vingers met de franje van een tafelkleed te laten spelen. Voorzichtig schoof ze een van de vuile borden opzij. Toen ging ze aan tafel zitten en wachtte. Ze verlangde ernaar te kunnen terugkeren naar de veredelde kast die ze haar eigen kajuit mocht noemen, maar aangezien Cosgo haar had laten roepen onder het voorwendsel dat hij haar advies wilde, kon ze niet weggaan voordat hij haar daartoe verlof had gegeven. En als ze hem nu wekte om hem verlof te vragen, zou hij het beslist weigeren.

Ze had geprobeerd hem deze reis uit zijn hoofd te praten. Hij had vermoed dat ze liever alleen had willen gaan. Dat was waar: liever was ze met volmachten naar Beijerstad gereisd om daar zelf beslissingen te nemen over een samenleving dat zij veel beter kende dan hij. Cosgo bewaakte zijn macht echter te angstvallig om haar dat toe te staan. Hij, de regerende satraap, zou zich in al zijn macht en glorie in Beijerstad vertonen, en ieder zou dienen te buigen voor zijn heerlijkheid. Hij zou de Beijerstadse vaarders mores leren, en hun in herinnering brengen dat hij over hen heerste bij de gratie van Sa! Ze hadden niet het recht dat ter discussie te stellen.

Ze had erop vertrouwd dat de Raad van Edelen hem tot andere gedachten zou brengen, maar tot haar verbijstering hadden ze het idee van de reis ondersteund. Zijn Kwartse bondgenoten hadden hem eveneens aangemoedigd. Er vonden vele avonden van gezamenlijke slemperijen plaats voordat de reis begon. Serilla had het gesnoef en de beloften van die Kwartsers gehoord. Ze zouden hem steunen! Laat die parvenu's in Beijerstad maar eens voelen wie er écht de baas is in Jamaillia! Zijn vrienden uit Kwarts zouden hem in de rug dekken. Hij hoefde niet bang te zijn voor deze etterbuil van rebellie. Als ze het zouden wagen een hand op te heffen tegen hun rechtmatige heerser zouden hertog Yadfin en zijn huurlingen die lui nog eens opnieuw een goede reden geven om dat hele gebied de Gedoemde Kust te noemen. Ook nu weer kon Serilla er alleen hoofdschuddend aan terugdenken. Zag Cosgo dan niet in dat hij als het aas in een val kon worden gebruikt? Als de Kwartsers er de Beijerstadse vaarders toe konden provoceren Cosgo te doden, zouden zij een vrijbrief hebben om heel Beijerstad te plunderen en te verwoesten.

Het waggelende vlaggenschip vervoerde, behalve de satraap, een selectie van zijn concubines, een volle ploeg bedienden en zes edelen, die hij had gesommeerd zich bij hem te voegen, ieder met een eigen klein gevolg. Een tweede, kleiner schip vergezelde de satraap, met daarop een aantal hoopvolle jongere zonen uit edele huizen. Hun ouders waren overgehaald om te investeren in deze expeditie met de belofte dat aan deze zonen wellicht land in Beijerstad geschonken zou worden. Ook dit had Serilla hem vergeefs uit zijn hoofd proberen te praten. Arriveren met een hele groep nieuwe kolonisten zou de vaarders ongetwijfeld beledigen, want het liet zien dat de satraap hun klachten over de nieuwe vaarders geen moment ernstig had genomen. Cosgo had haar woorden gene-geerd.

Om alles nog erger te maken hadden de twee schepen maar liefst zeven zwaarbewapende galeien bij zich, allemaal uit Kwarts en bemand door huurlingen. Officieel was het hun taak de satraap veilig door de van piraten vergeven wateren van de Binnenpassage te loodsen, maar onderweg ontdekte Serilla al spoedig dat ze tevens voor alweer een vorm van machtsvertoon bedoeld waren: ze moesten de nederzettingen van piraten die ze op weg naar het noorden tegenkwamen overvallen en plunderen. De buit, inclusief slaven, zou op het schip van de jonge edelen worden meegenomen naar Kwarts en de opbrengst zou helpen de kosten van deze diplomatieke missie te bestrijden. De edele zonen zouden deelnemen aan de overvallen om zich hun latere giften waardig te tonen.

De satraap was buitengewoon trots geweest op dit deel van zijn plannen. Keer op keer had Serilla moeten luisteren naar zijn opsomming van de voordelen. 'Een, Beijerstad zal gedwongen zijn toe te geven dat mijn schepen de piraten een zware slag hebben toegebracht. De slaven die we gevangennemen zullen dat bewijzen. Twee, Beijerstad zal geïmponeerd zijn door de macht van mijn bondgenoten, en dus minder geneigd zijn zich tegen mijn wil te verzetten. Drie, het compenseert de kosten die we voor deze expeditie moeten maken. Vier, het zal een levende legende van me maken. Welke andere satraap heeft ooit op deze manier de zaken in eigen hand genomen en rechtgezet? Welke andere satraap is ooit zo stoutmoedig geweest?'

Serilla wist niet welk gevaar groter was: dat de galeien hem meenamen naar Kwarts, vanwaaruit hij als gegijzelde een marionettenrol zou spelen, of dat de edelen in Jamaillia de macht grepen nu de satraap van huis was. Waarschijnlijk gebeurde het allebei, concludeerde ze bitter. Er waren momenten, zoals vanavond, waarop ze zich afvroeg of ze Beijerstad ooit te zien zou krijgen. Ze waren volledig in de macht van de huurlingen die de galeien uit Kwarts bemanden. Er was niets dat hun weerhield om Cosgo regelrecht mee te nemen naar hun land. Ze hoopte dat ze het in hun voordeel achtten om hem eerst naar Beijerstad te brengen. Mocht dat zo zijn, dan zou ze daar proberen te ontsnappen, nam ze zich heilig voor.

Slechts twee van zijn oude adviseurs hadden satraap Cosgo deze reis afgeraden. De anderen hadden instemmend geknikt. Ze hadden toegegeven dat het een ongehoorde onderneming was voor een regerende satraap, maar hem aangemoedigd te doen wat hem het beste leek. Geen van hen had aangeboden hem te vergezellen. Ze hadden hem overladen met cadeaus om mee te nemen en hem praktisch naar het schip gedragen. Degenen die hij had opgedragen mee te gaan deden zulks met grote tegenzin. Toch had Cosgo kennelijk geen flauw vermoeden gehad dat dit wel eens een samenzwering kon zijn om hem kwijt te raken. Twee dagen geleden had ze het gewaagd hem deelgenoot te maken van haar bezorgdheid. Hij had haar eerst uitgelachen, maar daarna was hij kwaad geworden. 'Je exploiteert mijn angsten! Je weet hoe gevoelig mijn zenuwen zijn. Je probeert me van streek te brengen en mijn gezondheid te ruïneren met je wilde praatjes. Zwijg! Ga naar je kajuit en blijf daar tot ik je laat roepen!'

Haar wangen brandden nu ze zich herinnerde hoe ze gedwongen was geweest hem te gehoorzamen. Twee grijnzende Kwartsers hadden haar begeleid naar haar hut. Ze hadden haar niet aangeraakt, maar onderweg vrijelijk, in woord en gebaar, haar lichaam geëvalueerd. Ze had meteen toen ze binnen was haar flinterdunne grendeltje ervoor geschoven en vervolgens haar kleerkast tegen de deur gezet. Hij had een volle dag laten verlopen voordat hij haar riep. En het eerste wat hij haar toen vroeg, was of ze haar lesje nu had geleerd. Met zijn vuisten op zijn heupen had hij grijnzend haar antwoord staan afwachten. Als ze nog in Jamaillia waren geweest zou hij het nooit hebben gedurfd haar zo aan te spreken. Ze had met neergeslagen ogen tegenover hem gestaan en een bevestigend antwoord gemompeld. Dat had haar het verstandigste geleken, hoewel ze van binnen ziedde.

Ze had haar lesje geleerd: ze had geleerd dat hij alle beschaafde omgangsvormen achter zich had gelaten. Tot dan toe was hij een man geweest die speelde en experimenteerde met losbandigheid. Nu was hij iemand die zijn decadentie omhelsde. Ze besloot zo snel ze maar kon haar vrijheid te nemen. Ze was dit varken niets verschuldigd. Alleen haar loyaliteit aan de satrapie als zodanig belastte haar geweten, maar ze had het tot zwijgen gebracht door er zichzelf van te overtuigen dat er weinig was dat zij, als vrouw alleen, kon doen om het verval tegen te houden.

Vanaf dat moment had de satraap haar voortdurend in het oog gehouden, als een loerende kater, wachtend op een of andere uitdaging van haar kant. Ze had alles gedaan om dat te voorkomen, maar had ook niet al te onderdanig willen lijken. Daarom had ze een houding gekozen die hoffelijk en gedienstig was, terwijl ze voorts had geprobeerd zo veel mogelijk bij hem uit de buurt te blijven. Toen hij haar vanavond liet ontbieden had ze een nieuwe botsing van hun beider wilskracht gevreesd. Deze keer werd ze gered door Kekki's rabiate jaloezie. Vanaf het moment waarop Serilla in de kajuit werd toegelaten had de andere concubine alles wat in haar vermogen lag ingezet om satraap Cosgo volledig in beslag te nemen. Ze was daar uitstekend in geslaagd: Cosgo was bewusteloos.

Kekki kende geen schaamte. Ze was een concubine geworden krachtens haar kennis van de taal en gewoonten van Kwarts. Het was Serilla inmiddels duidelijk dat Kekki ook de cultuur van dat land volledig had omarmd. In Kwarts bestond de macht van een vrouw uitsluitend uit haar vermogen om een machtige man te strikken. Vanavond had Kekki weer eens getoond dat ze voor niets terugdeinsde om Cosgo's aandacht vast te houden. Wat zonde toch, bedacht Serilla, dat Kekki's tactiek nu juist de snelste manier was om aan Cosgo's belangstelling voor haar een einde te maken. Ze zou al gauw aan de kant worden gezet. Ondertussen hoopte Serilla vurig dat Kekki's verleidingskunstjes de satraap tenminste nog tot Beijerstad zoet zouden houden.

Serilla stond nog steeds naar het tweetal te staren toen de satraap een van zijn bloeddoorlopen ogen opende. Ze wendde haar blik niet af. Ze betwijfelde of hij zich van haar aanwezigheid bewust was.

Dat was een vergissing.

'Kom hier,' beval hij haar.

Ze liep over het dikke tapijt, tussen lege borden en afgeworpen kledingstukken door, en bleef op een armslengte voor zijn bank staan. 'U liet me roepen om u te adviseren, magnadon?' vroeg ze formeel.

'Kom hier!' herhaalde hij kregelig. Zijn wijsvinger wees naar een plekje pal voor hem.

Ze kon dat laatste stapje niet zetten. Haar trots stond het simpelweg niet toe. 'Waarom?' vroeg ze.

'Omdat ik de satraap ben en ik het beveel!' snauwde hij. Opeens was hij razend van woede. 'Meer reden heb je niet nodig!' Hij ging abrupt rechtop zitten en schoof Kekki ruw opzij. Ze kreunde zwakjes.

'Ik ben geen bediende,' verklaarde Serilla. 'Ik ben een Concubine van het Hart.' Ze rechtte haar rug en begon te reciteren: 'Opdat niet zijn hoofd op hol wordt gebracht door vleiende vrouwen, noch zijn ijdelheid wordt gestreeld door vrouwen die slechts eigenbelang nastreven, laat hem concubines kiezen, om aan zijn zijde te zitten. Laat ze niet boven hem geplaatst zijn, noch onder hem, maar laat ze openlijk hun wijze woorden spreken en de satraap adviseren, ieder op hun specifieke terrein van kennis. Laat hem geen favorieten onder hen hebben. Laat hem geen concubines kiezen wegens hun schoonheid of lieftallige aard. En laat zijn concubine hem niet prijzen, noch slaafs toegeven aan zijn opinie, noch bevreesd zijn om met hem van mening te verschillen, want al zulke dingen kunnen de eerlijkheid van haar raad bezoedelen. Laat haar —'

'Haar kop houden!' schreeuwde Cosgo, waarna hij bulderde van het lachen om zijn eigen geestigheid.

Serilla zweeg, maar niet omdat hij het had bevolen. Ze bewoog zich niet van haar plaats.

Daarna nam hij haar zwijgend op. Er verscheen een vreemd vonkje van geamuseerdheid in zijn ogen. 'Dwaze vrouw! Zo vervuld van jezelf, zo overtuigd dat een mondvol woorden je kan beschermen. Concubine van mijn Hart.' Hij sprak de woorden spottend uit. 'Een titel voor een vrouw die bang is een vrouw te zijn.' Hij leunde achterover tegen Kekki's lichaam aan alsof ze maar een kussen was. 'Daar zou ik je van kunnen genezen. Ik kan je aan de matrozen geven. Heb je daar wel eens aan gedacht? De kapitein is een man uit Kwarts. Hij zou het normaal vinden dat ik zoiets deed met een vrouw die me had mishaagd.' Hij zweeg even. 'Misschien zou hij je als eerste gebruiken. En je dan doorgeven aan de rest.'

Serilla's mond werd droog. Haar tong plakte aan haar gehemelte. Dat kon hij inderdaad, bedacht ze somber. Hij was er ondertussen toe in staat. Het zou maanden duren voordat hij in Jamaillia terug was. En wie zou hem daar verantwoording vragen over wat er met haar was gebeurd? Niemand. Geen van de edelen aan boord zou zich tegen hem verzetten. Als ze zo wilskrachtig waren geweest, had hij ze niet aan boord genomen. Sommigen zouden misschien denken dat ze het aan zichzelf te wijten had.

Maar ze had geen alternatief. Als ze eenmaal voor hem was gecapituleerd, zouden zijn vernederingen van haar geen grenzen meer kennen. Als ze angst toonde voor dit dreigement, zou hij er voortdurend gebruik van blijven maken. Ze zag dat opeens glashelder in. Ze had dus geen andere keuze dan hem te trotseren. 'Doe maar,' zei ze koel. Ze richtte zich nog iets strammer op en sloeg haar armen over elkaar. Ze voelde haar hart bonken. Hij kon het doen. Hij zou het misschien doen. Zo ja, dan zou ze het niet overleven. De bemanning van het schip was omvangrijk, en ruig van aard. Ze had al verschillende dienstmeisjes zien rondstrompelen met blauwe plekken in hun gezicht. Ze had geen geruchten gehoord, maar ze had geen geruchten nodig om verdenkingen te koesteren. Voor Kwartsers waren vrouwen weinig meer dan vee.

Ze bad dat hij zou inbinden.

'Doe ik.' Hij kwam moeizaam overeind en zette twee onvaste stappen in de richting van de deur.

Haar verraderlijke knieën begonnen te knikken. Ze beet haar kaken op elkaar om te voorkomen dat haar lippen trilden. Ze had haar zet gedaan en het spel verloren. Sa, help me, bad ze. Ze had willen huilen van angst, en was bang dat ze flauw zou vallen. Ze knipperde snel met haar ogen om de schaduwen uit de hoekjes van haar blikveld te verdrijven. Hij zou het niet wagen dit door te zetten!

De satraap bleef staan. Hij wankelde, maar ze kon niet zeggen of dat door besluiteloosheid of gammelheid kwam. 'Weet je zeker dat dit je keuze is?' Er klonk een wellustige ondertoon in zijn stem. Hij hield zijn hoofd schuin. 'Je gaat liever naar hén toe dan te proberen mij te plezieren? Ik geef je een moment om je keuze te bepalen.'

Ze voelde zich duizelig en misselijk. Dit was het wreedste wat hij had kunnen verzinnen: haar nog deze ene kans geven! Ze voelde haar krachten wegvloeien.

Ze wilde zich op haar knieën werpen en hem om genade smeken. Alleen haar overtuiging dat hij niet eens wist wat genade was hield haar rechtop en roerloos. Ze slikte. Ze kon geen antwoord geven. Ze bleef bij haar stilzwijgen en hoopte dat het zou worden aangezien voor een weigering.

'Goed. Onthoud, Serilla, dat je dit hebt gekozen. Je had mij kunnen hebben.'

Hij maakte de deur open. Aan de buitenkant stond een matroos. Er stond daar stééds een matroos. Serilla had altijd vermoed dat die man cipier en lijfwacht tegelijk was. Cosgo leunde tegen de deurpost en klopte de matroos joviaal op zijn schouder. 'Breng een boodschap naar je kapitein, beste kerel. Zeg hem dat ik hem een van mijn vrouwen aanbied. Die met de groene ogen.' Hij draaide zich wankel om en keek verlekkerd haar kant op. Waarschuw hem dat ze slechtgehumeurd en onwillig is. Zeg hem dat ik haar niettemin best lekker vond om te naaien.' Hij bekeek haar van top tot teen, met een wreed glimlachje om zijn lippen. 'Laat hem iemand sturen om haar te halen.'

HOOFDSTUK 15

Berichten

~

Althea zuchtte diep. Ze schoof haar stoel achteruit van de tafel, waardoor Malta's pen een kras over het papier maakte. Althea stond op en wreef zich in de ogen. Malta zag haar tante weglopen bij de tafel met de rekenstokjes en papieren die erop lagen. 'Ik moet de deur uit,' kondigde ze aan.

Ronica Vestrit was juist de kamer binnen gekomen met een mandje vers gesneden bloemen aan haar arm en een kan met water in de hand. 'Ik weet wat je bedoelt,' gaf ze toe terwijl ze haar lasten op een zijtafeltje zette. Ze vulde een vaas met water en begon de bloemen erin te zetten. Ze had een lieftallig gemengd boeket van gipskruid, rozen, margrieten en varenbladen samengesteld, maar ze keek er kwaad naar, alsof het allemaal hun schuld was. 'Het op een rijtje zetten van onze schulden is geen vrolijk werk. Zelfs ik kon het altijd maar een paar uurtjes achter elkaar volhouden.' Ze zweeg even, en vervolgde toen op hoopvolle toon: 'De bloembedden bij de voordeur hebben dringend aandacht nodig, dus als je een frisse neus wilt halen...'

Althea schudde ongeduldig haar hoofd. 'Nee,' zei ze plompverloren, maar op mildere toon voegde ze eraan toe: 'Ik ga even naar de stad. Mijn benen strekken, een paar vrienden bezoeken. Ik ben terug voor het avondeten.' Na een zijdelingse blik op haar moeders gefronste voorhoofd: 'En dan kijk ik ook even naar die bloembedden. Beloofd!'

Haar moeder kneep haar lippen op elkaar en zei verder niets. Malta wachtte tot Althea bijna bij de deur was voordat ze nieuwsgierig vroeg: 'Gaat u de kralenmaakster bezoeken?' Ze legde haar pen neer en deed alsof ze haar vermoeide ogen moest uitwrijven.

'Misschien,' zei Althea effen. Malta hoorde een beheerste ergernis in haar stem.

Ronica maakte een geluidje alsof ze iets wilde zeggen. Althea draaide zich om. 'Wat is er?' vroeg ze, op haar hoede.

Ronica haalde lichtjes haar schouders op. Haar handen waren nog druk in de weer met de bloemen en de vaas. 'Niets. Ik zou alleen liever zien dat je minder tijd met haar doorbracht, zo openlijk. Ze is geen Beijerstadse, weet je. Sommigen zeggen dat ze niet beter is dan de nieuwe vaarders.'

'Ze is mijn vriendin,' zei Althea botweg.

'In de stad gaat het verhaal dat ze in het levende schip van de Ludluks kampeert. Dat arme schip is nooit helemaal in orde geweest, en ze heeft hem zo van streek gebracht door in zijn ruim te leven dat hij een geweldige scène heeft gemaakt toen de Ludluks een paar mannen stuurden om haar uit hun rechtmatige eigendom te laten verwijderen. Hij dreigde hun armen uit hun lijf te zullen rukken als ze het waagden aan boord te komen. Je kunt je voorstellen hoe pijnlijk dat was voor vaarder Ludluk. Amis heeft jarenlang geprobeerd zijn familienaam buiten elk schandaal te houden. Nu wordt alles weer opgerakeld - hoe Paragon destijds gek is geworden en iedereen die aan boord was heeft gedood - en dat is allemaal de schuld van die vrouw. Ze hoort zich niet te mengen in vaarderskwesties.'

'Moeder.' Althea's stem klonk gespannen. 'Er zit veel meer achter dat verhaal dan u hebt gehoord. Als u dat wilt, zal ik u alles vertellen wat ik ervan weet. Maar later. Wanneer we als volwassenen onder elkaar zijn.'

Malta begreep dat die steek voor haar bedoeld was. Ze reageerde dan ook alsof ze door een adder was gebeten. 'De kralenmaakster heeft een rare reputatie in de stad. Ja, iedereen zegt dat ze een geweldige kunstenares is. Maar we weten allemaal dat artiesten vreemde kanten kunnen hebben. Ze woont samen met een vrouw die zich gedraagt en kleedt als een man. Wist u dat?'

'Jek komt uit de Zes Hertogdommen, of daaromtrent. Zo is nu eenmaal de manier van doen van de vrouwen daar. Word volwassen, Malta, en geloof niet alle vieze praatjes die je opvangt,' zei Althea bits.

Malta richtte zich in haar volle lengte op. 'Gewoonlijk negeer ik zulke roddels, maar niet als onze familienaam erbij gesleept wordt. Ik weet dat het niet damesachtig is om over zulke dingen te praten, maar naar mijn gevoel behoort u te weten dat sommigen beweren dat u daarom zo vaak naar de kralenmaakster gaat. Om met haar te slapen.'

Tijdens de geschokte stilte die volgde deed Malta een lepel honing in haar thee. Toen ze begon te roeren klonk het geluid van het lepeltje tegen het porselein van het kopje bijna vrolijk.

'Als je neuken bedoelt, moet je neuken zeggen,' zei Althea. Ze sprak het woord met opzet twee keer luid en duidelijk uit. Haar stem was kil van woede. 'Als je toch grof wilt zijn, waarom dan ook niet in je woordkeus?'

'Althea!' Ronica kwam eindelijk uit haar shock. 'Zulke dingen moet je in ons huis niet zeggen!'

'Het was al gezegd. Ik heb het punt alleen een beetje verhelderd.' Althea beet elk woord scherp af en keek Malta ondertussen woedend aan.

'Je kunt het de mensen nauwelijks kwalijk nemen dat ze praatjes rondstrooien,' zei Malta, nadat ze een slokje thee had genomen. Ze sprak op conversatietoon. Tenslotte was u bijna een jaar weg en kwam u thuis in jongenskleren. U bent de huwelijksleeftijd ruim voorbij, maar toont geen belangstelling voor mannen. In plaats daarvan paradeert u door de stad alsof u zelf een man bent. Dan moeten de mensen toch wel gaan denken dat u... vreemd bent?'

'Malta, dat is zowel onvriendelijk als onwaar,' zei Ronica ferm. Ze had blosjes op haar wangen. 'Althea is niet te oud om huwbaar te zijn. Je weet dat Grag Tenira onlangs blijk heeft gegeven van een meer dan vluchtige belangstelling.'

'O, die! We weten allemaal best dat de Tenira's nog meer belangstelling hebben voor de steun van de Vestrits in de raad. Vanaf het moment dat ze aan de inklaringskade zijn begonnen met hun zinloze vertoon van opstandigheid tegen de satraap zijn ze voortdurend bezig anderen te rekruteren voor die actie -'

'Beslist niet zinloos!' zei Althea heftig. 'Het hele principe van de Beijerstadse autoriteit staat op het spel, al verwacht ik niet dat jij daar iets van snapt. De Tenira's verzetten zich tegen deze heffingen door de satraap omdat de heffingen zowel onwettig als ongerechtvaardigd zijn. Maar ik betwijfel of je de hersens hebt om dat te begrijpen en ik heb vanmiddag geen zin om te luisteren naar het gebrabbel van kinderen die niet weten waar ze het over hebben. Dag moeder, tot straks.' Met opgeheven hoofd, haar gezicht strak van woede, beende Althea de kamer uit.

Malta luisterde naar de wegstervende voetstappen in de gang. Toen gaf ze een demonstratief duwtje tegen het papier dat voor haar lag. Het geritsel verbrak de stilte in de kamer.

'Waarom deed je dat?' vroeg haar grootmoeder zacht. Er klonk geen echte kwaadheid in haar stem, alleen een dof soort nieuwsgierigheid.

'Ik héb niets gedaan,' protesteerde Malta. Voordat Ronica dat kon tegenspreken vervolgde ze: 'Waarom kan Althea zomaar zeggen dat ze genoeg heeft van het werk en naar de stad wil? Als ik dat zou doen -'

'Althea is ouder dan jij. Ze is rijper. Ze is gewend haar eigen beslissingen te nemen. Zij heeft zich aan haar deel van onze afspraken gehouden. Ze heeft een rustig en fatsoenlijk leven geleid, en niet -'

Vanwaar dan die geruchten?'

'Ik heb geen geruchten gehoord.' Haar grootmoeder pakte het lege mandje en de lege kan op, nadat ze de volle vaas met verse bloemen naar het midden van de tafel had geschoven. 'Ik denk dat ik voorlopig wel weer genoeg van je heb gehad,' vervolgde ze. 'Dag, Malta.' Ook nu was er geen woede in haar stem, alleen een vreemde matheid en een soort hopeloosheid. Haar gezicht drukte walging uit. Ze draaide zich om en liep zonder nog een woord te zeggen de kamer uit.

Toen haar grootmoeder buiten de kamer, maar nog niet helemaal buiten gehoorsafstand was, zei Malta hardop tegen zichzelf: 'Ze haat me. Die oude vrouw haat me. O, ik hoop dat vader snel terug zal zijn! Dan zal hij de zaken hier wel eens rechtzetten.'

In het geluid van Ronica Vestrits voetstappen was niet eens een aarzeling te horen. Malta liet zich weer slap in haar stoel zakken. Ze schoof de te zoete thee bij zich vandaan. Alles hier was zo ontzettend saai sinds Reyn vertrokken was. Ze kon haar familieleden niet eens meer tot een knetterende ruzie provoceren. Ze werd hier nog eens gek van pure verveling! De laatste tijd zocht ze soms met opzet ruzie, had ze vastgesteld. Ze miste de opwinding van Reyns bezoek, toen ze in het middelpunt van de belangstelling had gestaan. Zijn bloemen waren allang verwelkt, zijn snoepjes op. Afgezien van haar geheime verzameling bin-nengesmokkelde snuisterijen was het alsof hij nooit op bezoek was geweest. Wat had je aan een vrijer die ergens ver weg woonde?

Ze had het gevoel dat ze weer in een kuil vol sleur was gevallen. Elke dag was gevuld met plichten en klussen. Haar grootmoeder zat constant achter haar aan om haar aan haar familieverplichtingen te herinneren, terwijl ze tante Althea liet doen waar die zin in had. Het kwam allemaal steeds op hetzelfde neer: doen wat haar moeder en oma wilden dat ze deed. Een poppetje aan hun touwtjes zijn. Dat was trouwens wat ook Reyn van haar verlangde. Ze zag het in, al wist hij het zelf niet. Hij voelde zich niet alleen tot haar aangetrokken wegens haar schoonheid en charme, maar ook omdat ze jong was. Hij meende dat hij al haar daden en zelfs gedachten zou kunnen beheersen. Hij zou ontdekken dat hij het daarin bij het verkeerde eind had. Ze zouden allemaal ontdekken dat ze het bij het verkeerde eind hadden!

Ze stond op van de tafel en slenterde naar het venster. Het bood uitzicht op een tuin die er verwilderd en verwaarloosd uitzag. Althea en haar grootmoeder probeerden er vaak iets aan te doen, maar het vergde een echte tuinman en wel tien helpers om de tuinen naar behoren te onderhouden. Als het zo doorging, zou de tuin aan het einde van de zomer een complete wildernis zijn. Dat zou natuurlijk niet gebeuren. Tegen die tijd was haar vader thuis, met zakken vol geld. Dan kwam alles in orde. Hij zou bedienden aannemen, en lekker voedsel en goede wijn kopen. Hij kon nu elke dag arriveren, daar was ze van overtuigd.

Ze beet haar tanden op elkaar toen ze terugdacht aan het tafelgesprek van gisteravond. Moeder had hardop haar zorgen uitgesproken omdat het schip nog steeds niet terug was. Tante Althea had daaraan toegevoegd dat er ook in de haven niets over de Vivacia was vernomen. Geen van de schepen die de laatste tijd in Beijerstad waren aangekomen had haar gezien. Moeder had gezegd dat Kyle misschien had besloten Beijerstad over te slaan en zijn lading direct naar Kwarts te brengen. 'Schepen die daarvandaan kwamen hebben haar ook geen van alle gezien,' had Althea somber geantwoord. 'Ik vraag me af of hij wel van plan was ooit naar Beijerstad terug te keren. Misschien is hij vanuit Jamaillia simpelweg naar het zuiden gezeild.'

Ze had de woorden op een behoedzame toon uitgesproken, zogenaamd omdat ze niemand wilde kwetsen. Moeder had kalm maar beslist gezegd: 'Zoiets doet Kyle niet.' Daarna was tante Althea demonstratief blijven zwijgen. Daardoor had ze alle tafelconversatie gedood.

Malta snakte naar een of ander amusement. Misschien zou ze vannacht de droomdoos gebruiken. De opwinding van een gezamenlijke verboden droom trok haar aan. In hun laatste droom hadden ze een kus met elkaar gedeeld. Zou een volgende droom daar ophouden? Zou ze willen dat hij verder ging? Malta huiverde. Reyn had gezegd dat ze moest wachten tot tien dagen na zijn vertrek, en dan pas de droomdoos mocht gebruiken. Tegen die tijd zou hij al weer hoog en breed thuis zijn. Malta had hem niet gehoorzaamd. Hij was er te zeker van geweest dat zij zou doen wat hij vroeg. Hoezeer ze er ook naar verlangde de doos te gebruiken, ze zou het nalaten. Laat hem maar wachten! Laat hij zich maar afvragen waarom ze het poeder niet gebruikte. Laat hem maar beseffen dat ze zijn marionet niet was! Het was een les die Cerwin inmiddels uitstekend had geleerd.

Ze glimlachte tevreden voor zich uit. In de omslag van haar mouw bewaarde ze zijn laatste briefje aan haar. Daarin smeekte hij haar hem te willen ontmoeten, waar en wanneer het haar behaagde. Hij bezwoer haar dat zijn bedoelingen volmaakt eerbaar waren. Hij zou zijn zus Delo bij zich hebben, dus Malta's reputatie zou niet gecompromitteerd worden. De gedachte dat ze aan die Regenman zou worden gegeven maakte hem waanzinnig. Hij had al zijn hele leven geweten dat ze voor hém bestemd was. Toe, alsjeblieft, alsjeblieft, als ze ook maar iets om hem gaf zou ze hem willen ontmoeten om te bespreken wat er kon worden gedaan om die dreigende ramp af te wenden.

Ze had de tekst van buiten geleerd. Het was een welluidend pleidooi, met sierlijke zwarte inktletters op dik, crèmekleurig papier geschreven. Delo had het briefje bij zich gehad toen ze gisteren op bezoek kwam. De verzegeling, met de wilg van de Trells erop, was nog intact geweest. Niettemin hadden Delo's samenzweerderig gedrag en haar wijd open ogen duidelijk gemaakt dat ze precies wist waar het over ging. Toen ze onder vier ogen waren had Delo haar bekend dat ze haar broer nog nooit zo diep in de put had gezien. Sinds hij Malta in Reyns armen had zien dansen had hij 's nachts geen oog meer dichtgedaan. Hij kreeg bijna geen hap door zijn keel. Hij had zelfs het vertier met zijn vrienden eraan gegeven. In plaats daarvan zat hij tegenwoordig tot diep in de nacht passief naar het haardvuur te staren. Zijn vader begon zijn geduld met hem te verliezen. Hij had Cerwin ervan beschuldigd dat hij lui was, en hij zei dat hij zijn oudste niet had onterfd om de jongste zoon in staat te stellen even nutteloos te worden als die andere. Delo was ten einde raad. Kon Malta niets doen om haar broer weer een sprankje hoop te geven?

Malta herhaalde de scène in haar geest. Ze had wazig in de verte gestaard. Er was een traantje in haar ooghoek verschenen, dat over haar wang naar beneden was gerold. Ze had Delo gezegd dat ze vreesde maar weinig te kunnen doen. Daar had haar grootmoeder voor gezorgd. Ze was nu nog slechts een glinsterend speelding dat aan de hoogste bieder moest worden verkocht. Ze zou haar best doen om alles te rekken tot haar vader thuiskwam. Ze wist zeker dat hij haar liever in de armen zag van iemand om wie ze gaf dan in die van iemand die alleen maar het rijkste was. Toen had ze Delo een boodschap meegegeven. Ze had deze niet aan het papier durven toevertrouwen, maar moest vertrouwen op het eergevoel van haar vriendin. Malta zou haar broer morgen om middernacht ontmoeten, en wel bij het tuinhuisje achter de met klimop begroeide eik naast de rozentuin.

Vanavond dus. Ze had nog steeds niet besloten of ze zich wel of niet aan die belofte zou houden. Het zou Cerwin beslist niet schaden als hij een hele zomernacht lang onder een eik moest wachten. Ze kon achteraf altijd beweren dat ze niet aan de scherpe blikken van haar bewakers had kunnen ontsnappen. Het zou Cerwins gevoel van urgentie misschien wat aanwakkeren.

'Het ergste is dat ze pit en intelligentie bezit. Wanneer ik naar haar kijk denk ik vaak: dat ben ik, als mijn vader niet had ingegrepen. Als hij me niet had meegenomen naar zee, als ik gedwongen was geweest thuis te blijven en alleen de verstikkende dingen te doen die "gepast" zijn voor een fatsoenlijk meisje, zou ik waarschijnlijk op dezelfde manier in opstand zijn gekomen. Ik denk dat mijn moeder en zus een fout maken door haar toe te staan zich te kleden en gedragen als een volwassen vrouw, maar ze is beslist ook geen kind meer. Ze zet zich tegen ons allemaal af en wil haar ogen niet openen voor het feit dat we één familie zijn en gezamenlijk moeten optreden. Ze heeft het zo druk met het verdedigen van haar idee dat haar vader perfect is dat ze onze andere problemen niet eens kan zien. Wat Selden betreft: die is zo goed als verdwenen. Hij sluipt wat door het huis rond en praat zelden harder dan op fluistertoon, behalve wanneer hij huilt. Dan geven ze hem snoepjes en zeggen ze dat hij moet gaan spelen, want ze hebben het druk. Malta wordt geacht hem te helpen bij zijn lessen, maar ze doet niets anders dan hem aan het huilen maken. Ik heb geen tijd om me met hem te bemoeien, en ik heb trouwens geen flauw idee wat een jongen van zijn leeftijd nodig heeft.' Althea schudde wanhopig haar hoofd en slaakte een diepe zucht. Toen verplaatste ze haar blik van haar theekopje, waarin ze al die tijd methodisch had zitten roeren, naar Grag.

Hij glimlachte haar toe. Ze zaten aan een tafeltje voor een bakkerij in de stad. Hier, in het volle zicht, hoefden ze niet bang te zijn voor het ontstaan van roddelverhalen, ook al was Althea zonder chaperonne. Althea had Grag op • straat ontmoet toen ze onderweg was naar Ambers winkel. Hij had haar overgehaald even de tijd te nemen om iets met hem te nuttigen. Toen hij vroeg wat haar zo had geprikkeld dat ze zonder hoed van huis was gegaan, had Althea haar hart uitgestort. Nu voelde ze zich een beetje opgelaten.

'Het spijt me. Je nodigt me uit voor een kopje thee, en het enige wat ik doe is zeuren over mijn nichtje. Het moet voor jou geen lolletje zijn om zulke verhalen aan te horen. En ik hoor zulke dingen over mijn familie niet te vertellen. Maar die Malta! Ik weet dat ze naar mijn kamer gaat wanneer ik niet thuis ben. Ik weet dat ze mijn spullen doorzoekt. Maar...' Bijna had ze zich weer laten gaan. 'Ik moet me niet zo druk maken om dat verwende nest. Ik begrijp nu waarom mijn moeder en zus hebben ingestemd met die hofmakerij, ook al is ze nog te jong: het is onze enige kans om van haar verlost te raken.'

'Althea!' verweet Grag haar grijnzend. 'Dat zouden ze nooit doen!'

'Nee. Ze hebben ieders bestwil op het oog. Moeder heeft me openlijk gezegd dat Reyn zich wel zal terugtrekken wanneer hij Malta wat beter heeft leren kennen.' Althea zuchtte. 'Als het aan mij lag zou ik de boel verhaasten, om te voorkomen dat hij zich bedenkt!'

Grag tilde een hand op en streek stoutmoedig met een vingertop over de rug van haar hand. 'Nee, dat zou je niet,' zei hij stellig. 'Dat soort gemeenheid heb je niet in je.'

'Weet je dat wel zeker?' vroeg ze hem plagend.

Hij sperde zijn ogen open alsof hij gealarmeerd was.

'Wel, laten we het over iets anders hebben,' zei Althea. 'Elk ander onderwerp is aangenamer. Hoe gaat het met jullie strijd? Heeft de raad erin toegestemd jullie te horen?'

'De Raad van Vaarders bleek een nog koppiger tegenstander te zijn dan de gaarder en zijn ambtenaren. Maar inderdaad, eindelijk mogen we dan ons zegje doen. Morgenavond, om precies te zijn.'

'Ik zal er zijn,' beloofde Althea hem. 'Ik zal jullie steunen, als dat kan. En ik zal mijn best doen om mijn moeder en zus mee te krijgen.'

'Ik weet niet of het ons iets zal opleveren, maar ik ben blij dat we nu tenminste gehóórd zullen worden. Ik heb geen idee wat mijn vader van plan is.' Grag schudde zijn hoofd. Tot nu toe heeft hij elk compromis geweigerd. Hij wil niet betalen, en hij wil niet beloven dat hij later zal betalen. Dus daar liggen we dan voor anker, de ruimen vol lading, kooplieden die erop wachten, maar de gaarder wil niets vrijgeven. Vader wil niet betalen, en geen andere vaarder in Beijerstad wil ons steunen. Dat doet ons pijn, Althea, veel pijn. Als het nog lang duurt zal het ons misschien de kop kosten.' Hij maakte een ongeduldig gebaar. 'Maar je zit niet te wachten op nog meer zorgen en slecht nieuws. Je hebt al genoeg problemen van jezelf. Maar er is ook iets goeds te melden. Je vriendin Amber is klaar met Ophelia's handen, en de resultaten zijn prachtig. Het is voor Ophelia moeilijk geweest. Hoewel ze zegt dat ze geen pijn voelt op onze menselijke manier, heb ik ervaren dat het voor haar een ontreddering, een verlies...' Hij maakte de zin niet af en Althea drong niet aan. Ze wist dat spreken over de gevoelens die hij met zijn schip deelde wel eens een beetje al te onthullend kon zijn.

De doffe pijn die ze zelf voelde sedert haar scheiding van Vivacia veranderde opeens in een acuut, snijdend gevoel van eenzaamheid. Ze kneep haar handen samen op haar schoot. Toen zette ze het onbehagen resoluut van zich af. Ze kon simpelweg niets doen voordat Kyle de Vivacia naar huis had gebracht - als dat ooit gebeurde. Keffria beweerde dat hij haar en de kinderen nooit in de steek zou laten. Althea zag dat anders. De man had een onbetaalbaar schip in handen, een koopvaarder waar hij eigenlijk geen recht op had. Als hij naar het zuiden uitweek kon hij ermee doen wat hij wilde, en een rijk man worden, zonder andere verplichtingen tegenover wie dan ook.

'Althea?'

Schuldbewust keek ze op. 'Sorry.'

Grag glimlachte begrijpend. 'In jouw positie zou ik natuurlijk net zo bezorgd zijn. Ik blijf bij elk aankomend schip informeren of iemand haar heeft gezien. Meer kan ik nu niet doen, vrees ik. Maar als we volgende maand weer naar Jamaillia zeilen zal ik onderweg alle schepen die we tegenkomen om inlichtingen vragen.'

'Dank je,' zei ze warm, maar toen zijn blik vervolgens een beetje al te teder werd probeerde ze hem af te leiden. 'Ik heb Ophelia gemist. Als ik moeder niet had beloofd dat ik me wat ingetogener zou gedragen, was ik allang op bezoek gekomen. De ene keer dat ik me die kant op waagde hebben enkele gaardersbe-ambten me tegengehouden. Fatsoenshalve heb ik daar toen maar geen punt van gemaakt.' Ze zuchtte, en vervolgde op een andere toon: 'Dus het is Amber gelukt haar handen te repareren?'

Grag leunde achteruit op zijn stoel. Hij kneep zijn ogen halfdicht tegen het schijnsel van de middagzon. 'Meer dan gerepareerd! Ze moest ze praktisch helemaal herscheppen om de afgeslankte vingers toch weer een sierlijk geheel te laten vormen. Toen Ophelia zich bezorgd toonde over de schilfers toverhout die verwijderd moesten worden heeft Amber al die krullen, stukjes en brokjes in een speciaal kistje verzameld. Dat kistje bleef steeds op het voordek staan. Ophelia scheen het eventuele verlies ervan bijzonder bedreigend te vinden. Het heeft me verrast dat iemand van buiten Beijerstad zo fijngevoelig kon omgaan met de emoties van het schip. Nu is Amber nog een stapje verder gegaan. Na overleg met Ophelia heeft ze mijn vaders toestemming gekregen om de grotere restjes hout te bewerken tot een kralenarmband. Geen enkel ander levend schip heeft een dergelijk sieraad — niet alleen gemaakt door een vooraanstaand kunstenares, maar bovendien van haar eigen toverhout. Ophelia is in extase.'

Althea glimlachte, maar tegelijk klonk er enig ongeloof in haar stem toen ze vroeg: 'Je vader geeft Amber permissie om met toverhout te werken? Ik dacht dat het verboden was.'

'Dit is iets anders,' legde Grag snel uit. 'Het is feitelijk een onderdeel van de reparatie. Amber geeft Ophelia gewoon een zo groot mogelijk deel van het verwijderde toverhout terug. Mijn familie heeft het uitvoerig besproken voordat mijn vader toestemming gaf. Ambers integriteit heeft bij onze beslissing zwaar gewogen. Ze heeft niet geprobeerd ook maar een schilfertje toverhout mee te nemen. We hebben dat in het oog gehouden, moet je weten, want toverhout is zo zeldzaam dat zelfs kleine stukjes waardevol zijn. Ze heeft zich onberispelijk gedragen. En zich bovendien zeer inschikkelijk getoond. Ze heeft al het werk aan boord van het schip gedaan, en zal zelfs de armband niet in haar werkplaats produceren, maar aan boord. Ze heeft massa's werktuigen heen en weer moeten sjouwen, en dat alles in haar vermomming als slavenhoer.' Grag nam een hap van zijn gebakje en begon peinzend te kauwen.

Amber had Althea niets van dit alles verteld, maar dat verbaasde haar niet. De kralenmaakster bezat diepten die ze wel nooit zou doorgronden. 'Ze is een zeer bijzondere persoon,' merkte Althea op. Het was zowel voor haarzelf als voor Grag bestemd.

'Dat zei mijn moeder ook,' beaamde hij. 'En dat is misschien wel de vreemdste ontwikkeling geweest. Mijn moeder en Ophelia zijn altijd erg dik met elkaar geweest, moet je weten. Ze waren zelfs al bevriend voordat mijn moeder met mijn vader trouwde. Toen ze hoorde dat Ophelia tijdens die aanval gewond was geraakt, was ze ontsteld. Ze had er grote bezwaren tegen om een buitenstaander aan Ophelia's handen te laten werken en was nogal gepikeerd dat mijn vader dat had toegestaan zonder haar te consulteren.'

Althea grijnsde begrijpend om Grags ingetogen verslag van wat een van Naria Tenira's beruchte driftaanvallen moest zijn geweest. Toen hij het zag begon hij van de weeromstuit ook te grijnzen, en even zag ze een zorgeloze zeeman in plaats van de conservatieve Beijerstadse vaarder die zijn alter ego was. Hier in Beijerstad was Grag zich veel sterker bewust van de reputatie van zijn familie en van de vaardersopvattingen over wat gepast en fatsoenlijk was. Hij had zijn zeemanskleren verruild voor een donkere pantalon, een wit hemd en een donkere jas. Het herinnerde haar aan de conservatieve kleren die haar vader droeg wanneer hij in Beijerstad was. De uitdossing maakte Grag ouder, gedege-ner en serieuzer om te zien. Haar hart klopte eventjes sneller toen ze zag dat hij niettemin nog ondeugend kon grijnzen. De vaarder was een boeiend en respectabel heerschap, maar de zeeman was een aantrekkelijk iemand.

'Moeder wilde per se aanwezig zijn wanneer er aan Ophelia's handen werd gewerkt. Amber maakte geen bezwaar, maar ik geloof dat ze zich een beetje gekwetst voelde. Niemand is blij als hij gewantrouwd wordt. In de praktijk bleken zij en moeder het echter heel goed met elkaar te kunnen vinden. Ze praatten over van alles in de vele uren dat Amber aan het werk was. Ophelia bemoeide zich ermee, natuurlijk. Je weet zelf dat er op het hele voordek niets gezegd kan worden zonder dat Ophelia haar mening ten beste geeft. Het resultaat was verrassend. Mijn moeder is opeens een felle tegenstandster van de slavernij geworden. Laatst viel ze zomaar een man op straat lastig. Hij had een klein meisje met een getatoeëerd gezichtje bij zich, dat zijn pakjes moest dragen. Moeder sloeg het kind die pakjes uit haar hand en zei tegen de man dat hij zich moest schamen. Een zo jong meisje hoorde bij haar moeder thuis te zijn! En toen heeft ze het kind meegenomen naar ons huis.' Grag keek een beetje schaapachtig. 'Ik weet niet wat we met haar aan moeten. Ze is te bang om meer dan een paar woorden achter elkaar te zeggen, maar moeder zegt dat het kind in heel Beijerstad geen familie heeft. Ze is gewoon uit haar gezin weggerukt en toen verkocht, als een stuk vee.' Zijn stem klonk gesmoord van onderdrukte emotie, merkte Althea op. Dit was weer een nieuwe kant van hem.

'Heeft die nieuwkomer gewoon geaccepteerd dat je moeder hem dat kind afpakte?'

Grag grijnsde opnieuw, maar deze keer op een grimmige manier. 'Niet echt, nee. Maar Lennel, onze kok, was bij moeder, en hij zou niet toestaan dat iemand de meesteres ook maar met een vinger aanraakte. Die slavenbezitter stond wat te schelden, maar kon verder weinig doen. De voorbijgangers die het zagen bespotten hem of lachten hem uit. Wat kan hij doen? Naar de raad stappen en klagen dat iemand hem een kind heeft afgepakt dat hij illegaal tot slaafje had gemaakt?'

'Nee. Hij zal naar de raad stappen om steun te geven aan degenen die de slavernij hier willen legaliseren.'

'Mijn moeder heeft al gezegd dat wanneer we worden gehoord, ze ook deze grief naar voren zal brengen. Ze eist niet alleen afschaffing van de onrechtmatige heffingen, maar ook het in praktijk brengen van onze wetten tegen de slavernij.'

'Hoe dan?' vroeg Althea verbitterd.

Grag keek haar een poosje zwijgend aan. 'Ik weet het niet,' zei hij zacht. 'Maar het behoort tenminste geprobeerd te worden. We hebben te lang onze ogen ervoor gesloten. Amber zegt dat de slaven, als ze werkelijk geloofden dat we hun streven naar vrijheid steunden, niet zo bang zouden zijn om toe te geven dat ze slaven zijn. Hun meesters hebben hun wijsgemaakt dat als ze in opstand komen, als ze hun vrijheid eisen, ze zullen worden gemarteld tot ze dood zijn, en dat niemand tussenbeide zal komen.'

Althea voelde opeens een vreselijke kilte in haar binnenste, want ze dacht aan het kind dat door Naria was opgeëist. Geloofde dat meisje misschien ook nog steeds dat ze doodgemarteld zou worden? Wat werd er van iemand die van jongs af aan onder die bedreiging opgroeide?

'Amber meent dat ze, mits oprecht gesteund, zelf in opstand zouden komen om het slavenjuk af te werpen. Ze zijn veel talrijker dan hun meesters. En ook is ze ervan overtuigd dat Beijerstad snel in actie moet komen om de slaven hun rechtmatige vrijheid terug te geven. Zo niet, dan zal er een bloedige opstand volgen, die de hele stad zal ruïneren.'

'Juist. Dus we moeten de slaven nu snel helpen om hun rechtmatige vrijheid te hernemen, anders zullen ze dat zelf doen en komen wij allemaal om in de vlammen?'

'Zoiets, ja.' Grag bracht zijn mok bier naar zijn mond en nam bedachtzaam een slok.

Althea zweeg een poos en zuchtte toen. Ze nam een slokje thee en staarde somber in de verte.

'Althea, kijk niet zo triest. We doen alles wat we kunnen. Morgenavond verschijnen we voor de raad. Misschien is die tot rede te brengen, wat de heffingen door de satraap en de slavernij in Beijerstad betreft.'

'Misschien heb je gelijk,' gaf Althea somber toe. Ze zei niet dat ze helemaal niet aan heffingen of slaven had zitten denken, maar dat ze naar de knappe, goedhartige man tegenover haar aan het tafeltje had gekeken. En had gewacht. Tevergeefs gewacht. Ze voelde alleen een warme vriendschap voor hem. En ze had gezucht uit pure verwondering. Waarom kon een nette en respectabele man als Grag Tenira haar hart en gevoelens niet zo in beroering brengen als Bresker Treil dat had gedaan?

Bijna was hij omgelopen naar de achterdeur, maar toen kwam een overblijfsel van zijn oude trots naar boven. Hij liep naar de voordeur en belde aan. Hij weigerde tijdens het wachten naar zichzelf te kijken. Hij ging niet in lompen gekleed, en vies was hij ook niet. Zijn gele overhemd was van de beste kwaliteit, evenals de sjaal om zijn hals. Zijn donkerblauwe broek en korte jasje waren hier en daar versteld, maar een goede zeeman hoefde zich nooit te schamen om het werk van zijn eigen naald. De stof en de snit pasten misschien beter bij het piratenmilieu op de eilanden dan bij een Beijerstadse vaarderszoon, maar tja... Bresker Treil hoorde tegenwoordig eigenlijk meer bij het ene dan bij het andere. Hij had een cindinvlekje bij zijn mondhoek - hij was die keer in slaap gevallen - maar de snor die hij had laten staan hield het grotendeels verborgen. Er kwam een glimlachje op zijn gezicht, maar het verdween meteen weer. Mocht Althea dicht genoeg in zijn buurt komen om het te zien, dan zou ze er waarschijnlijk niet bij stilstaan.

Zijn scherpe oren hoorden de lichte tred van een dienstmeisje in de gang. Hij nam alvast zijn muts af.

Een volledig opgetuigde jonge vrouw opende de deur voor hem. Ze bekeek hem van top tot teen, kennelijk zonder enige waardering voor zijn zwierige kleding. Zijn vrolijke grijns beantwoordde ze met een bijna gechoqueerde blik. Wil je iets?' vroeg ze hooghartig.

Hij gaf haar een knipoog. 'Ik zou een hoffelijker begroeting kunnen wensen, maar daar is weinig kans op, vermoed ik. Ik ben hier om Althea Vestrit te spreken. Als zij niet beschikbaar is, dan wil ik graag Ronica Vestrit spreken. Ik heb nieuws dat niet kan wachten.'

'Zo? Nou, dat zal toch moeten, vrees ik, want geen van beiden is momenteel thuis. Goedendag.'

De klank van haar stem maakte duidelijk dat een goede dag wel het laatste was wat ze hem toewenste. Hij deed snel een stap naar voren om de rand van de deur vast te pakken voordat ze hem kon sluiten. 'Maar Althea is terug van zee?' drong hij aan, begerig dat bevestigd te horen.

'Ze is al weken thuis, ja. Laat los!' snauwde ze.

Zijn hart maakte een sprongetje van opluchting. Ze was thuis, in veiligheid! Het meisje stond nog steeds aan de deur te rukken. Hij besloot dat de tijd voor tactvol optreden voorbij was. 'Ik ga niet weg. Dat kan ik niet. Ik breng belangrijk nieuws. Ik laat me niet afpoeieren door een driftaanval van een dienstmeisje. Laat me binnen, nu meteen, of je mevrouw zal heel kwaad op je zijn.'

Het meisje deed een stap achteruit en hapte geschokt naar adem. Bresker maakte van de gelegenheid gebruik door de gang binnen te stappen. Hij keek om zich heen en fronste zijn voorhoofd bij wat hij zag. Deze hal was altijd de trots van de kapitein geweest. Schoon geschrobd en geboend was hij nog steeds, maar het koper en het hout leek niet meer echt te glimmen. Hij miste de warme geuren van bijenwas en fijne oliën. In een van de hoge hoeken zag hij zelfs het restant van een spinnenweb.

Meer tijd om rond te kijken kreeg hij niet. Het meisje stampte verontwaardigd met haar voet. 'Ik bén geen dienstmeisje, stuk aangespoeld wrakhout! Ik ben Malta Haven, dochter des huizes. En ik eis dat je dit huis verlaat.'

'Pas nadat ik Althea heb gesproken. Ik zal wachten zo lang het nodig is. Zet me maar ergens neer. Ik zal stil blijven zitten en me netjes gedragen.' Hij bekeek het meisje nog eens goed. 'Inderdaad, je bent Malta. Sorry dat ik je niet herkende. De laatste keer dat ik je zag was je een klein meisje in een kinderjurk.' Hij probeerde zijn fout van daarnet te herstellen en glimlachte haar joviaal toe. 'Je ziet er vandaag sjiek uit, zeg! Ben je met je vriendinnen theekransje aan het spelen?'

Zijn poging tot ontwapenende vriendelijkheid was kennelijk een rampzalige flater. Het meisje sperde haar ogen open en trok vol verachting haar bovenlip op. 'Wie ben jij dan wel, dat je zo familiair tegen me durft te praten in het huis van mijn vader?'

'Bresker Trell,' zei hij. 'Voormalige eerste stuurman van kapitein Vestrit. Had ik eerder moeten zeggen. Ik breng nieuws over de Vivacia. Ik moet onmiddellijk je tante of je grootmoeder spreken. Of je moeder. Is zij thuis?'

'Nee. Ze is met grootmoeder naar de stad om te praten over de aanplant in de lente. Ze komen straks pas thuis. Althea is weg, om wie weet wat te doen -in elk geval iets wat haar amuseert. Sa mag weten wanneer ze thuiskomt. Maar u kunt mij het nieuws toch vertellen? Waardoor is het schip vertraagd? Blijft het nog lang weg?'

Bresker vervloekte zijn onnadenkendheid. Door het vooruitzicht dat hij Althea zou weerzien was de ernst van het nieuws dat hij bracht tijdelijk uit zijn bewustzijn verdrongen geweest. Hij keek naar het meisje voor hem. Hij kwam het bericht brengen dat hun familieschip was gekaapt door piraten. Hij zou haar niet kunnen zeggen of haar vader nog in leven was. Dit was geen nieuws om te vertellen aan een kind dat alleen thuis was. Waarom had ze niet iemand van het personeel naar de voordeur gestuurd? Hij beet op zijn lip en trok meteen een pijnlijk gezicht wegens het cindinwondje. 'Ik denk dat je beter een jongen naar de stad kunt sturen om je oma te vragen meteen naar huis te komen. Zij moet dit nieuws als eerste horen.'

'Waarom? Is er iets mis?'

Voor het eerst sprak het meisje met haar eigen stem, niet de parodie van die van een volwassen vrouw. Het was merkwaardig, maar daardoor leek ze opeens wat rijper. De plotselinge angst in haar stem en ogen sneed Bresker door het hart. Hij stond met zijn mond vol tanden. Hij wilde niet tegen haar liegen, maar hij wilde haar ook niet het slechte nieuws vertellen zonder dat haar moeder of oma in de buurt was om haar op te vangen. Hij draaide met de muts in zijn handen. 'Ik vind dat we beter kunnen wachten tot er een volwassene thuis is,' zei hij toen op ferme toon. 'Denk je dat je een jongen op pad kunt sturen om je moeder of oma of tante te halen?'

De mond van het meisje vertrok. Hij voelde dat haar angst bijna omsloeg in woede, en in ieder geval fonkelden haar ogen van kwaadheid toen ze vinnig antwoordde: 'Ik zal Rache sturen. Wacht hier.'

Na dat bevel liep ze weg en liet hem in de hal staan. Waarom had ze niet gewoon een bediende geroepen om de boodschap te doen? Ze had ook al zelf opengedaan. Hij waagde een paar stappen naar voren en wierp een blik in de gang. Zijn scherpe blik nam ook daar minieme tekentjes van verwaarlozing waar. Toen dacht hij terug aan zijn wandeling hierheen. Naast de oprijlaan had hij onkruid, afgebroken takken en oude bladeren gezien. Het bordes was vandaag niet geveegd. Zat de familie Vestrit in de problemen of was dit alleen gierigheid van Kyle? Hij wachtte rusteloos. De slechte berichten die hij kwam brengen waren misschien nog desastreuzer dan hij zich had voorgesteld. De kaping van het familieschip zou de totale ondergang van de Vestrits kunnen betekenen! Althea! Het was een geestelijke kreet - alsof hij haar puur door zijn wilskracht kon ontbieden. De lentelucht lag voor anker in de haven. Ze waren vandaag in Beijerstad aangekomen. Finney had Bresker meteen de stad in gestuurd, met de bedoeling een koper te zoeken voor de topstukken uit hun buit. In plaats daarvan was Bresker meteen naar het huis van de Vestrits gelopen. Het portret van de Vivacia was nog aan boord van de Lentelucht - een stille getuige van de waarheid van zijn woorden. Hij betwijfelde of ze het nodig zouden vinden het schilderij te zien, al zou Althea het ongetwijfeld terug willen hebben. Bresker wist niet precies welke gevoelens Althea dezer dagen voor hem koesterde, maar ze wist heus wel dat hij geen leugenaar was.

Hij probeerde alle gedachten aan Althea van zich af te zetten, maar nu zijn geest eenmaal ontketend was bleek dat onbegonnen werk. Wat dacht ze van hem? En waarom vond hij dat zo belangrijk? Omdat het belangrijk was. Omdat hij wilde dat ze gunstig over hem dacht. Ze waren op een rottige manier uit elkaar gegaan, en daar had hij sindsdien altijd spijt over gehad. Hij geloofde niet dat ze hem zijn ruwe grap tegenover haar nog altijd kwalijk nam, als ze elkaar nu weer ontmoetten. Zo was ze niet. Ze was toch geen preuts trutje dat eeuwig bleef mekkeren over een smakeloze grap? Hij deed zijn ogen dicht en bad bijna dat hij gelijk mocht hebben. Hij dacht meer dan gunstig over haar. Hij stak zijn handen diep in zijn zakken en begon door de hal te ijsberen.

Althea stond in Ambers winkel ongedurig in een kom met kralen te graaien. Ze viste er een willekeurige uit en bekeek hem van dichtbij. Een appel. De volgende was een peer, de volgende een katje dat zijn staart om zijn lijfje had geslagen. Amber liet een klant uit, aan wie ze beloofde dat ze de gekozen kralen morgen om deze tijd tot een snoer zou hebben geregen. Toen ze de winkeldeur achter hem had gesloten liet Amber een handvol kralen kletterend in een mandje vallen en begon ze de bakjes en kommen met afgewezen koopwaar terug te zetten op de schappen. Toen Althea haar daarbij kwam helpen hervatte Amber het afgebroken gesprek.

'Dus Naria Tenira wil de Raad van Vaarders toespreken over slavernij? Kwam je me dat vertellen?'

'Ik dacht dat je wel wilde weten hoe overtuigend ze je argumenten heeft gevonden.'

Amber glimlachte gevleid. 'Ik wist het natuurlijk al. Naria heeft het me gezegd. Ik choqueerde haar door te zeggen dat ik er graag bij zou zijn.'

'De vergaderingen zijn alleen toegankelijk voor vaarders,' protesteerde Althéa.

'Dat zei zij ook al,' antwoordde Amber innemend. 'Kwam je daarom zo snel hierheen?'

Althea haalde haar schouders op. 'Ik had je al een poos niet gezien. En ik had nog geen zin om naar huis te gaan, wegens Malta. Op een dag, Amber, schud ik dat meisje door elkaar tot haar tanden ervan rammelen. Ze maakt je razend!'

'Het lijkt me eigenlijk dat ze nogal op jou lijkt.' Toen Althea haar verontwaardigd aankeek verzachtte ze haar woorden: 'Zoals jij geweest zou zijn als je vader je niet had meegenomen naar zee.'

'Soms vraag ik me af of hij daar wel goed aan heeft gedaan,' zei Althea aarzelend.

Nu was het Amber die zich verbaasd toonde. 'Had je dat dan anders gewild?' vroeg ze zacht.

'Ik weet het niet.' Althea woelde verstrooid met haar handen in haar haren. Amber zag het geamuseerd aan.

'Hé, je speelt geen jongensrol meer. Je kunt de troep die je er zonet van hebt gemaakt maar beter weer een beetje gladstrijken.'

Althea kreunde en begon met haar handen tegen haar kapsel te duwen. 'Nee, tegenwoordig speel ik de rol van een Beijerstadse dame. En die is al even vals voor mij. Zo. Lijkt het weer ergens op?'

Amber stak van achter de toonbank een hand uit om een lok van Althea's haar op zijn plaats te duwen. 'Zo, dat is beter. Vals? Hoezo?'

Althea beet even op haar lip en schudde toen haar hoofd. 'In alle opzichten onecht. Ik voel me opgesloten in deze kleren. Ik moet op een bepaalde manier lopen, op een bepaalde manier zitten. Ik kan nauwelijks mijn hand naar mijn hoofd brengen, zo krap en knellend zijn mijn mouwen. Van mijn haarspelden krijg ik koppijn. Wanneer ik met mensen praat moet ik strenge beleefdheidsre-gels in acht nemen. Dat ik hier zo informeel in je winkel met jou sta te praten is eigenlijk al een schandaal. Maar het ergste is dat ik moet pretenderen dingen te willen die ik helemaal niet wil!' Ze zweeg even. 'Soms kan ik er mezelf bijna van overtuigen dat ik ze wél wil,' vervolgde ze toen, een beetje van slag. 'Als ik ze kon willen, zou het leven gemakkelijker zijn.'

De kralenmaakster antwoordde niet meteen. Ze pakte een paar mandjes met kralen op. Althea volgde haar toen ze naar een alkoof aan de achterzijde van de winkel liep, waar ze door een kralengordijn aan het oog van het winkelende publiek in de straat onttrokken waren. Amber nam plaats op een kruk naast haar werktafel. Althea ging op een stoel zitten. De armleuningen ervan waren door Amber in verstrooide buien met mesjes en gutsen bewerkt.

'Wat wil je niet?' vroeg Amber vriendelijk terwijl ze de kralen op de tafel begon uit te stallen.

'Alle dingen die een echte vrouw zou willen. Jij hebt me dat doen beseffen. Ik droom niet van baby's en een mooi huis. Ik hoef geen gesmeerd lopend huishouden, en ook niet een steeds groter wordende familie. Ik weet niet eens zeker of ik wel een echtgenoot wil. Vandaag wierp Malta me voor de voeten dat ik een rare was. Dat stak me meer dan de andere dingen die ze uitkraamde. Want het is waar. Ik geloof dat ik inderdaad een rare ben. Ik wil geen van de dingen die een gewone vrouw wordt verondersteld te willen.' Ze wreef over haar slapen. 'Ik zou Grag moeten willen. Ik bedoel... ik wil Grag ook wel. Ik mag hem graag. Ik ben blij met zijn gezelschap.' Ze staarde naar het kralengordijn en vervolgde in alle eerlijkheid: Wanneer hij mijn hand aanraakt geeft me dat een warm gevoel. Maar als ik me voorstel met hem getrouwd te zijn, en alles wat daarbij hoort...' Ze schudde haar hoofd. 'Het is niet wat ik wil. Het zou te veel kosten. Al zou het misschien verstandig zijn.'

Amber zei niets. Ze legde stukjes metaal en houten tussenkraaltjes klaar en mat verschillende lengtes van een glinsterende zijden draad af, waarna ze de kralen tot snoeren begon te rijgen. 'Je houdt niet van hem,' concludeerde ze.

'Ik zou het misschien kunnen, maar ik sta het mezelf niet toe. Het is zoiets als verlangen naar iets wat je met geen mogelijkheid kunt betalen. Er is geen enkele reden om niet van hem te houden, behalve dat er zo veel... aan hem vast zit! Zijn familie. Zijn erfenis. Zijn schip, zijn positie in de samenleving.' Althea zuchtte diep en keek ongelukkig. 'De man zelf is geweldig. Maar ik kan mezelf er niet toe brengen alles op te geven wat ik zou moeten opgeven om van hem te houden.'

'Aha,' zei Amber. Ze schoof de draad door een kraal en legde een knoopje.

Althea betastte met haar vinger een oude kerf in de armleuning. 'Hij heeft verwachtingen. Daartoe behoort niet dat ik kapitein zal zijn op een eigen levend schip. Hij wil dat ik aan wal blijf en dingen voor hem regel. Ik moet een plek voor hem inrichten waar hij tussen zijn reizen door kan uitrusten — een huis, met kinderen en personeel.' Ze fronste haar wenkbrauwen. 'Ik moet alles zodanig voor hem regelen dat hij onbezorgd op reis kan gaan, met niets anders aan zijn hoofd dan het schip.' Er kwam bitterheid in haar stem. 'Ik zou alles doen wat nodig was om hem het leven te laten leiden dat hij wenst! Als ik besluit van Grag te houden en met hem te trouwen, dan zou me dat al het andere kosten wat ik ooit met mijn leven heb willen doen. Dat zou ik allemaal moeten verzaken om van hem te houden.'

'En dat is niet wat jij wilt met je leven?' vroeg Amber.

Er kwam een zuur glimlachje om Althea's mond. 'Nee. Ik wil niet de wind in zijn zeilen zijn. Ik wil dat iemand dat voor mij is.' Ze schoot overeind. 'Nee... nee, dat klinkt ook weer fout. Ik leg dit niet al te best uit, geloof ik.'

Amber keek op van haar werk en grijnsde. 'Integendeel! Je voelt je alleen ongemakkelijk omdat je het deze keer zo onverhuld onder woorden hebt gebracht. Je wenst een partner die jouw droom wil volgen. Je wilt je eigen ambities niet opgeven om die van iemand anders te laten slagen.'

'Zo is het wel ongeveer,' moest Althea onwillig bekennen. En meteen daarna: 'Wat is daar dan fout aan?'

'Niets,' verzekerde Amber haar, om meteen daarop cynisch te vervolgen: 'Zo lang je een man bent, tenminste.'

Althea leunde weer naar achter en sloeg haar armen koppig over elkaar. 'Daar kan ik niets aan doen. Het is nu eenmaal wat ik wil.' En toen Amber niets zei vervolgde ze bijna boos: 'Zeg me niet dat dat liefde is — alles opgeven voor iemand anders!'

'Voor sommige mensen is het dat inderdaad,' zei Amber meedogenloos. Ze reeg een volgende kraal en hield het snoer toen omhoog om het kritisch te bekijken. 'Anderen lijken meer op twee paarden in een span, die samen trekken en naar één doel op weg zijn.'

'Dat zou misschien niet zo gek zijn,' gaf Althea toe, maar aan de stand van haar wenkbrauwen was te zien dat ze er niet ten volle in geloofde. 'Waarom kunnen mensen niet van elkaar houden en toch vrij blijven?' vroeg ze opeens.

Amber wreef eerst haar ogen uit en trok toen peinzend aan een oorbel. 'Ook op die manier kun je liefhebben,' gaf ze op spijtige toon te kennen, 'maar de prijs voor dat soort liefde is misschien de hoogste van allemaal.' Ze reeg haar woorden even zorgvuldig aaneen als haar kralen. 'Om een ander op die manier te beminnen moet je toegeven dat zijn leven even belangrijk is als het jouwe. En wat nog moeilijker is: je zult jezelf moeten bekennen dat hij misschien behoeften heeft die jij niet kunt vervullen en dat jij taken hebt die je ver bij hem vandaan zullen voeren. Het zal dus eenzaamheid kosten, en verlangen en twijfel en -'

'Waarom moet liefde eigenlijk altijd iets kosten? Waarom moeten behoeften worden verward met liefde? Waarom kunnen mensen niet als vlinders zijn, die in de zonneschijn bij elkaar komen, en uit elkaar gaan nog voordat het donker wordt?'

'Omdat we mensen zijn, geen vlinders. Het idee dat mensen bij elkaar kunnen komen, elkaar kunnen liefhebben en dan uit elkaar kunnen gaan zonder verdriet of gevolgen is even onecht als wanneer jij doet alsof je een keurige vaardersdochter bent.' Ze legde het snoer neer en keek Althea recht in de ogen. Ze nam geen blad voor de mond. 'Maak jezelf alsjeblieft niet wijs dat je met Grag Tenira naar bed kunt gaan en dan bij hem kunt. weglopen zonder daardoor zowel jezelf als hem te beschamen. Een paar tellen geleden sprak je over liefde zonder behoefte. Je behoeften bevredigen zonder liefde is diefstal. Als je dat wilt, huur dan iemand. Maar steel het niet van Grag onder het voorwendsel dat het gratis zou zijn. Ik ken Grag Tenira inmiddels. Hij kan je dat niet geven, niet op die manier.'

Althea sloeg haar armen over elkaar. 'Dat had ik helemaal niet in gedachten.'

'O, jawel,' sprak Amber haar kalm tegen. Ze had haar blik weer op haar kralen gericht. 'Dat hebben we allemaal. Maar dat maakt het nog niet juist! Ze legde een paar knoopjes en vervolgde toen: 'Als je met iemand naar bed gaat, schept dat altijd een verplichting. Soms bestaat die verplichting enkel uit de stilzwijgende afspraak dat beiden zullen doen alsof het niets te betekenen had.' Ze richtte haar merkwaardig gekleurde ogen op Althea en hield haar blik nadrukkelijk vast. 'Soms gaat het alleen om een verplichting die je tegenover jezelf bent aangegaan. De partner weet er niets van, laat staan dat hij ermee heeft ingestemd.'

Bresker. Althea verschoof onrustig op haar stoel. Waarom kwam hij altijd op zulke ongelegen momenten in haar gedachten? Telkens wanneer ze meende dat ze het uit haar geheugen had gewied, kwam het onkruid van dat verdomde incident toch weer op. Het maakte haar telkens weer kwaad, maar ze wist niet meer zeker of het wel Bresker was op wie ze kwaad was. Ze zette de gedachte van zich af. Het was over en voorbij, dat deel van haar leven lag achter haar. Ze kon het vergeten. Ze kon het onder andere, nieuwe dingen wegstoppen.

'Liefde gaat niet alleen over zeker zijn wat de andere persoon betreft - weten wat hij voor jou zou opgeven. Het gaat ook over je eigen zekerheid — de onwrikbare bereidheid om dingen voor hem op te geven. Vergis je niet: elk van beide partners geeft iets op. Individuele dromen worden uitgeruild tot er een gedeelde droom is gevormd. In sommige huwelijken geeft de ene partner bijna alles op van wat ze ooit dacht dat ze wilde. Maar het is niet altijd de vrouw die dat doet. En een dergelijk offer is geen schande. Het is liefde. Als je denkt dat de man het waard is, dan werkt het.'

Althea zat een poosje in stilte na te denken. Toen boog ze zich opeens naar voren om Amber te vragen: 'Als ik met Grag trouwde, zou ik dan van mening veranderen, denk je?'

'Tja, een van de twee zou dat dan wel moeten,' antwoordde Amber filosofisch.

Bresker waagde weer een kijkje in de gang. Waar was het meisje gebleven? Liet ze hem hier rustig staan tot de bode terugkeerde met iemand van haar familie?

Wachten was toch al niets voor hem. Toen grijnsde hij. Het vooruitzicht Althea weer te zien deed zijn hart sneller kloppen, ondanks het ernstige nieuws dat hij te melden had. Hij wenste bijna dat hij toch maar een flintertje cindin bij zich had om hem wat te sterken, maar hij had de drug resoluut in zijn kajuit achtergelaten toen hij van de Lenteluchtvertrok. Hij wist dat Althea een vreselijke hekel had aan die kleine ondeugd van hem. Hij wilde niet dat ze de indruk kreeg dat hij het soort man was dat niet meer zonder kon. Ze vond het zo al erg genoeg. Enfin, hij kende Althea's eigen ondeugden ook allemaal. Door hun gezamenlijke aanwezigheid op één schip was hij jarenlang gedwongen geweest ze te tolereren. Ze konden hem niets schelen. Hij was van haar gaan houden, en dat had maar weinig te maken met die ene nacht waarin ze zijn bed had gedeeld. Die nacht had hem alleen maar doen inzien en bekennen wat hij allang voelde. Jarenlang had hij haar bijna dagelijks gezien. Ze hadden in menige haven een drankje of een maaltijd met elkaar gedeeld, en aan boord samen gegokt en samen zeilen hersteld. Ze behandelde hem niet als de in ongenade gevallen zoon van een Beijerstadse vaarder die hij was, maar als een gewaardeerde scheepsofficier, gerespecteerd om zijn kennis en zijn vaardigheid om mannen te commanderen. Ze was een vrouw, maar hij kon met haar praten over andere dingen dan alleen maar haar mooie kleren en de sprekende gelijkenis tussen haar ogen en de sterren aan de hemel. Hoe vaak kwam je zoiets tegen?

Hij liep naar een venster en keek naar de oprijlaan. Toen hoorde hij lichte voetstappen achter zich. Hij draaide zich om. Het was Malta weer. Nogal verwend, als Althea's verhalen over haar klopten. Haar blik ontmoette de zijne. Ze glimlachte ernstig. Kennelijk had ze alweer een andere rol gekozen. 'Ik heb een bode gestuurd, zoals u voorstelde. Als u me wilt volgen kan ik u een kop koffie en een stuk verse cake aanbieden.' Deze keer was haar beschaafde stem die van een jonge dame die een gast begroet.

Het bracht hem zijn eigen manieren in herinnering. 'Dank je, heel graag.'

Ze wees naar de gang en verbaasde hem toen door hem een arm te geven. Ze reikte nauwelijks tot de bovenkant van zijn schouder. Hij kon nu haar geur ruiken, een of andere bloem — viooltjes misschien? — die opsteeg uit haar haren. Onderweg keek ze eenmaal vanonder haar wimpers naar hem omhoog. Die blik dwong hem zijn eerste indruk van haar bij te stellen. Bij Sa's adem, wat werden kinderen snel groot! Was ze geen speelkameraadje geweest van de kleine Delo? De laatste keer dat hij zijn zusje had gezien had ze een standje gekregen omdat ze had geknoeid op haar schortje. Hij had haar in geen jaren zelfs maar gezien. Het gaf hem opeens een pijnlijk gevoel van verlies: toen zijn vader hem onterfde had hij meer dan alleen een huis en een fortuin verloren.

Ze leidde hem naar de ochtendkamer. Daar stond al een blad met koffie en gebak op een tafeltje tussen twee gemakkelijke stoelen. Het open venster bood uitzicht op de tuin. 'Ik hoop dat u hier aangenamer kunt wachten. Ik heb de koffie zelf gezet. Niet te sterk, hoop ik.'

'Hij zal vast wel lekker zijn,' zei hij verlegen. Hij voelde zich dubbel beschaamd. Hij begreep nu waarom ze zo lang was weggebleven, en jawel, de familie Vestrit maakte zware tijden door wanneer de dochter des huizes zelf koffie moest zetten en cake moest snijden voor gasten. 'Je kent mijn zusje zeker?' flapte hij er opeens uit. 'Delo?'

'Natuurlijk! Mijn lieve Delo. Ze is mijn beste vriendin.' Weer gaf ze hem die glimlach. Ze wees hem een stoel aan en nam zelf plaats in de andere. Toen schonk ze koffie voor hem in en offreerde hem een plakje zoete cake.

'Ik heb Delo in geen jaren gezien,' hoorde hij zichzelf bekennen.

'Niet? Wat jammer. Ze is een grote meid geworden, hoor.' Haar glimlachje werd iets anders toen ze vervolgde: 'Ik ken uw broer ook.'

Bresker trok zijn wenkbrauwen op bij het horen van de suggestieve ondertoon in haar stem. 'Cerwin? Het gaat hem goed, neem ik aan?'

'Ik denk van wel. In elk geval toen ik hem de laatste keer zag.' Ze produceerde een damesachtig zuchtje en wendde haar blik van hem af. 'Ik zie hem niet vaak.'

Was ze verliefd op de jonge Cerwin? Bresker moest het even narekenen. Ja, Cerwin had inmiddels de leeftijd bereikt waarop hij jongedames het hof kon maken. Maar als Malta en Delo even oud waren, leek Malta hem eigenlijk te jong voor die sport. Hij begon zich een beetje ongemakkelijk te voelen. Wat was deze charmante verleidster nu eigenlijk, een meisje of een vrouw? Ze roerde in haar koffie en wist het warempel zo te doen dat de elegante lijnen van haar hand en vingers duidelijk uitkwamen. Toen boog ze zich naar voren om te vragen of hij suiker in zijn koffie wilde. Ongetwijfeld was het niet haar bedoeling geweest daarbij zo veel boezem te tonen. Hij wendde zijn blik discreet af, maar haar geur bleef in zijn neusgaten hangen.

Toen zat ze weer rechtop in haar stoel. Ze nam een slok koffie en streek een haarlok van haar rimpelloze voorhoofd. 'U kent mijn tante Althea, meen ik?'

'Natuurlijk. We dienden samen op de Vivacia, vele jaren.'

'Ja, natuurlijk.'

'Ze is veilig in Beijerstad teruggekeerd?'

'O, ja. Al vele weken geleden. Aan boord van de Ophelia. Dat is het levende schip van de familie Tenira, weet u.' Ze keek hem recht aan toen ze vervolgde: 'Grag Tenira is erg gecharmeerd van haar. Heel Beijerstad gonst van de geruchten. Menigeen is verbaasd dat mijn koppige tante opeens haar hart verloren heeft aan een zo degelijke jongeman. Maar mijn grootmoeder is natuurlijk aangenaam verrast. Dat zijn we allemaal. We hadden al bijna de hoop opgegeven dat ze een goede partij zou vinden en eindelijk tot rust zou komen.' Ze lachte er vertrouwelijk bij, alsof ze wilde duidelijk maken dat ze dit soort dingen niet zomaar tegen iedereen zou vertellen. Maar ondertussen hield ze hem scherp in het oog, alsof ze kon zien hoe de weerhaakjes van haar woorden zich in zijn hart boorden.

'Een goede partij,' herhaalde hij suf, en hij stelde vast dat hij zat te knikken als een stomme speelgoedpop. Tenira. Grag Tenira. Ja, dat is hij. Een goede partij, bedoel ik. En het is ook een goede zeeman.' Het laatste zei hij meer tegen zichzelf. Het was het enige waarvan hij zich kon voorstellen dat het op Althea enige indruk had gemaakt. Nou ja, hij was ook knap om te zien, akkoord. Bresker had gehoord dat ze hem knap noemden. Verder was hij niet onterfd en bleef hij van de cindin af. De gedachte aan de drug riep bij hem een acuut verlangen op naar een brokje van het spul, hoe klein ook, om deze onverwachte koude douche te verwerken. Misschien dat er een plukje in zijn jaszak zat, maar hij kon zo'n ondeugd natuurlijk niet botvieren onder de ogen van een keurig opgevoed meisje als deze Malta, cake, Bresker?'

Hij ving alleen de laatste woorden op en keek snel naar zijn bordje met onaangeroerde cake. 'Ziet er heerlijk uit,' zei hij snel, en hij nam een hap. Het korrelige, zoete gebak smaakte bijna als zaagsel, maar hij spoelde het weg met een paar flinke slokken koffie. Pas na afloop realiseerde hij zich dat hij had zitten schrokken als een matroos in de kombuis.

Malta stak haar hand uit boven het tafeltje en raakte met haar slanke vingertjes even de rug van zijn hand aan. 'U lijkt me nogal moe van de reis. Ik was zo van streek toen ik u binnen liet... ik heb u nog niet bedankt voor de moeite om ons bericht te komen brengen over het schip van mijn vader. U bent van ver gekomen, zeker?'

'Een heel eind,' gaf hij toe. Hij trok zijn hand terug en legde hem op zijn schoot, samen met de andere. Hij wreef ze over elkaar, maar leek de lichte tinteling van haar aanraking niet kwijt te kunnen raken. Ze zag het met een wetende glimlach aan en wendde toen haar hoofd af, waarbij er een blosje op haar wangen verscheen. Ze was zich dus bewust van haar geflirt — het ging hier niet om een toevallige aanraking door een naïef kind. Hij voelde zich belaagd en van zijn stuk gebracht. Er waren te veel dingen tegelijk waarover hij moest nadenken. Hij snakte naar een brokje cindin om zijn geest tot helderheid te brengen. In plaats daarvan dwong hij zichzelf nog een hap van de cake te nemen.

'Weet u, wanneer ik naar u kijk vraag ik me af hoe het zou zijn als uw broer een snor zou laten groeien. Die van u staat mooi bij uw lippen en kaken.'

Bresker bracht zijn hand omhoog en streek verlegen over zijn snor. Haar woorden waren ongepast, en de bijna gretige manier waarop haar blik zijn vingers volgde was dat eveneens. Bresker ging staan. 'Misschien moet ik later op de middag terugkomen. Zeg maar dat ze me kunnen verwachten. Ik geloof dat ik beter bericht had kunnen sturen voordat ik in eigen persoon hierheen kwam.'

'Helemaal niet.' Het meisje bleef zitten. Ze stond niet op om hem uitgeleide te doen en reageerde ook verder niet op zijn wens om te vertrekken. 'Ik heb het meisje naar de stad gestuurd. Ik weet zeker dat ze nu snel hier zullen zijn. Ze zullen het nieuws over het schip en mijn vader zo vlug mogelijk willen horen.'

'Dat lijkt mij ook,' gaf Bresker stijfjes toe. Hij kon geen hoogte krijgen van deze jonge vrouw. Ze keek hem argeloos aan. Misschien waren haar woorden het gevolg van onervarenheid geweest. Ze was tenslotte nog maar een kind. Of misschien was hij te lang op zee geweest. Hij ging weer zitten, met een rechte rug en zijn handen op zijn schoot. 'Dan zal ik maar wachten. Ik heb je ongetwijfeld in het een of ander gestoord. Voel je niet verplicht bij me te blijven. Ik wil best in mijn eentje wachten.'

Ze lachte tinkelend om zijn onbeholpen woorden. 'Lieve help, ik heb u in verlegenheid gebracht. Het spijt me vreselijk. Ik zal wel te vertrouwelijk met u hebben gepraat. U bent zo lang grootvaders stuurman geweest dat ik u bijna als een lid van de familie beschouw. En ook omdat ik Delo en Cerwin zo goed ken, natuurlijk. Ik wilde hun broer hartelijk welkom heten.' Toen liet ze haar stem dramatisch dalen. 'Ik vind het zo tragisch dat u niet meer welkom bent in het huis van uw familie! Ik heb nooit precies begrepen wat er tussen uw vader en u is gebeurd...' Ze maakte de gedachtegang niet af, maar nodigde hem uit tot een toelichting.

Zijn hart luchten over die familieruzie was wel het laatste waar hij nu zin in had. Hij kon zich niet herinneren dat hij ooit in een zo penibele situatie had verkeerd. Het ene moment leek Malta een onschuldig jong kind dat haar best deed een gast te ontvangen tijdens de afwezigheid van haar ouders, het volgende moment leek ze een verlokkende sirene die met hem speelde. Zijn nieuws was dringend, en hij wilde dolgraag Althea zien, maar hoe langer hij hier bleef, des te slechter hij zich op zijn gemak voelde. Een beetje laat schoot het hem te binnen dat de situatie misschien als ongepast zou worden gezien. Hij sprak hier immers onder vier ogen met een jonge vrouw uit een nette familie. Hij kende een paar vaders en broers die wel om minder hadden geduelleerd. Hij ging weer staan. 'Ik moet toch gaan, vrees ik. Ik heb nog andere boodschappen te doen. Ik kom later vanmiddag terug. Doe je familie alvast mijn groeten.'

Malta nam niet de moeite om op te staan. Hij wachtte het ook niet af. 'Het was me een genoegen je weer te zien,' zei hij, met een kleine buiging. Hij draaide zich om en wilde vertrekken.

'Uw broer Cerwin vindt niet dat ik een kind ben.' Er school een uitdaging in haar woorden.

Onwillig draaide hij zich om. Ze was niet opgestaan, maar had haar hoofd tegen de rugleuning gelegd, waardoor haar blanke hals helemaal bloot lag. Een lok van haar haren was losgegaan, en haar slanke vingers speelden ermee. Ze glimlachte loom. 'Hij is lief, net een katertje. U bent meer een tijger, vermoed ik.' Ze stopte een vingertopje in haar mond en begon er peinzend aan te knabbelen. 'Huisdieren kunnen gauw gaan vervelen,' stelde ze vast.

Bresker ontdekte opeens dat onder zijn piratenkleren toch wel degelijk nog het hart van een rechtgeaarde vaarderszoon klopte. Hij was tot in zijn merg geschokt. Er kon geen twijfel bestaan over wat ze deed: Malta, kleindochter van kapitein Vestrit, probeerde in zijn huis haar verleidingstrucjes op hem uit! Het was schandalig.

'Je moest je schamen!' snauwde hij haar met oprechte verontwaardiging toe.

Hij zag dat ze gechoqueerd was, maar draaide zich meteen om, liep zonder nog om te kijken naar de voordeur en liet zichzelf uit. Al op het bordes keek hij echter in de verbaasde gezichten van Ronica Vestrit en Keffria Haven. 'O, Sa zij gedankt dat u er bent!' riep hij uit, juist toen Keffria op hoge toon vroeg: 'Wie bent u en wat doet u in ons huis?' Ze keek wild om zich heen, alsof ze bedienden zocht die hem konden wegjagen.

'Bresker Treil,' zei hij haastig, en hij boog diep. 'Ik breng bericht over de Vivacia. Het zijn belangrijke en zorgelijke tijdingen.'

De ernst van zijn woorden verzekerde hem van hun onmiddellijke aandacht.

'Wat is er mis? Is er iets met Kyle gebeurd? Hebt u bericht over mijn zoon, Wintrow?' wilde Keffria meteen weten.

'Nee,' commandeerde Ronica Vestrit. 'Niet hier. Kom binnen en laten we gaan zitten. Kom mee, Keffria. Naar de werkkamer.'

Bresker stapte opzij om hen voor te laten gaan. Toen hij hen volgde zei hij: 'Uw kleindochter Malta heeft me binnengelaten. Ik nam aan dat de bode die ze heeft gestuurd om u te zoeken u wel zou hebben voorbereid op mijn aanwezigheid.' Hij wilde eigenlijk ook vragen of Althea onderweg was, maar hield zijn tong in bedwang.

'Niemand heeft ons gevonden,' antwoordde Ronica Vestrit gespannen. 'Maar ik heb al een hele poos gevreesd dat er op een dag iemand zou aankloppen die slecht nieuws kwam brengen.' Ze leidde hen naar de werkkamer en deed de deur gedecideerd achter zich dicht. 'Neem een stoel, Treil. Wat weet je? Het is me bekend dat je niet op de Vivaria hebt gevaren. Kyle heeft je vervangen door een man van zijn eigen keuze. Hoe komt het dan dat je bericht voor ons hebt?'

Hoeveel van de waarheid was hij haar verschuldigd? Als ze Althea was geweest, en ze hadden bij elkaar gezeten met een paar glazen bier op, zou hij haar alles hebben verteld, en dan had ze zelf maar een oordeel moeten vellen. Handel drijven met piraten was een halsmisdrijf. Het viel echter niet te ontkennen dat hij dat had gedaan. Hij zou niet liegen. Hij zou het gewoon verzwijgen.

'De Vivaria is gekaapt door piraten.' Hij liet de woorden zo plompverloren vallen alsof ze een kettingloos anker waren. Voordat ze zich voldoende konden herstellen om hem met vragen te bestoken, vervolgde hij: 'Ik weet heel weinig meer dan dat. Ze is gezien in een van de afgelegen nederzettingen van de piraten, waar ze voor anker lag. Ik weet niet wat er van haar kapitein of bemanning is geworden. Het spijt me zeer dat ik u dit moet meedelen, en nog meer dat ik moet zeggen dat deze piraat ene kapitein Kennit is. Ik weet niet waarom hij achter de Vivaria aan is gegaan. Zijn reputatie is die van een ambitieuze kruisvaarder. Hij droomt ervan de Piraten Eilanden aaneen te smeden tot een koninkrijk voor hemzelf. Tot dat doel heeft hij al vele slavenschepen overvallen. Volgens de geruchten doodt hij de voltallige bemanning en laat hij de slaven vrij, om hun dankbaarheid te verwerven, plus die van de andere piraten, die de slavernij evenzeer haten als hij dat doet.' Hij raakte buiten adem en woorden. Terwijl hij sprak was Keffria onder zijn ogen in elkaar gezakt, alsof zijn woorden alle leven uit haar lichaam wegzogen. Ze had haar handen tegen haar mond gedrukt alsof ze een kreet van afschuw wilde tegenhouden.

Ronica Vestrit daarentegen stond daar alsof ze was veranderd in een houten beeld. Haar gezicht was bevroren in een lelijke grimas van wanhoop. Haar oude handen die de rugleuning van een stoel omklemden leken op de klauwen van een vogel op een stok.

Na een eeuwigheid haalde Ronica diep adem. Ze sprak fluisterend, en zelfs dat leek haar vreselijk veel moeite te kosten. 'Kom je ons een aanbod van losgeld brengen?'

Hij schaamde zich. De oude vrouw was snel van begrip. Zij had de snit van zijn kleren gezien en geraden hoe en waar hij zijn brood verdiende. Ze dacht dat hij Kennits tussenpersoon was. De schaamte brandde in zijn ziel, maar hij kon haar niets kwalijk nemen. 'Nee,' zei hij eenvoudig. 'Ik weet weinig meer dan ik u zojuist heb verteld, en de helft daarvan bestaat uit geruchten en roddel.' Hij zuchtte. 'Ik denk niet dat er losgeld gevraagd zal worden. Die kapitein Kennit schijnt bijzonder in zijn schik te zijn met deze buit. Ik verwacht dat hij in elk geval het schip zal willen houden. Ik weet niets over de mannen die aan boord waren. Het spijt me erg.'

De stilte die viel was ijskoud. Zijn tijding had hun hele leven veranderd. Met enkele tientallen woorden had hij al hun hoop de bodem in geslagen. Het schip was niet alleen maar vertraagd. Haar kapitein zou niet thuiskomen met geld om een einde te maken aan hun benarde financiële positie. Integendeel: alles wat ze nog hadden zouden ze bij elkaar moeten schrapen om een losgeld te betalen -als ze het geluk hadden een dergelijk aanbod te krijgen. Het nieuws kwam erop neer dat de familie Vestrit geruïneerd was. Het was te verwachten dat de brenger van zulke tijdingen gehaat zou worden. Hij wachtte tot de storm zou losbarsten.

Geen van beiden huilde. Geen van beiden gilde, of beschuldigde hem van liegen. Keffria begroef haar gezicht in haar handen. 'Wintrow,' zei ze heel zacht. 'Mijn kleine jongen.' Ronica werd zienderogen ouder. Haar schouders waren afgezakt, de groeven in haar gezicht leken opeens veel dieper. Ze zocht tastend een stoel, liet zich op de zitting ploffen en staarde voor zich uit. Bresker voelde opeens de last van een afschuwelijke verantwoordelijkheid. Maar wat had hij dan verwacht? Hij herinnerde zich oude visioenen, waarin Althea zich met van woede vlammende ogen tot hem had gewend, om haar als redder in de nood bij te staan. Maar dit was de werkelijkheid. Hij had de familie die hem ooit als vriend had ingehaald de doodsklap gegeven!

Er klonk een gilletje, en een bonkend geluid, en toen werd de deur opengegooid. Althea kwam binnen. Ze duwde een verfomfaaide en hevig protesterende Malta voor zich uit. 'Keffria! Dit kleine loeder stond weer te luistervinken. Die stiekeme, achterbakse kuren hangen me de keel uit! Zoiets past niet bij iemand in deze familie... Bresker! Wat doe jij hier? Wat is er gebeurd?' Althea liet Malta zo abrupt los dat het meisje met een doffe plof plat op haar achterste belandde. Althea staarde Bresker met grote ogen aan. Haar mond hing wijd open, alsof iemand de adem uit haar longen had geslagen.

Hij stond op en deed een stap naar haar toe. Hij deed zijn verhaal. 'De Vivaria is gekaapt door piraten. Ik heb haar voor anker zien liggen in een piratennest, met de vlag van de Raaf in top. Dat is Kennit. Ik weet zeker dat je zijn reputatie kent. Men zegt dat hij de voltallige bemanning doodt van elk slavenschip dat in zijn handen valt, maar ik weet niets van het lot van deze bemanning.'

Een luide jammerkreet van Malta overstemde alle andere reacties. Toen haalde ze diep adem en sprong overeind. Ze viel Bresker met wild zwaaiende vuisten aan. 'Nee, het is een leugen! Een leugen! Vader zei dat hij naar huis zou komen en dat hij alles in orde zou maken! Hij komt thuis en maakt ons rijk en gooit Althea het huis uit en zorgt dat iedereen me voorkomend behandelt! Je staat maar wat te liegen, varken dat je bent! Het is niet waar, niet waar! Mijn vader kan niet dood zijn, dat kan niet!'

Hij ving een van haar polsen, maar de andere pas nadat ze hem twee keer had geraakt. Hij verwachtte dat ze zich zou overgeven, maar ze schopte hem een paar keer hard tegen zijn schenen. 'Malta, stop daarmee!' beval Ronica op scherpe toon terwijl Keffria jammerde: 'Laat dat, laat dat, het lost niets op!'

Althea wist een effectievere aanpak. Ze kwam naar Malta toe, greep haar bij haar haren en trok haar met een ruk achteruit. Het meisje schreeuwde van pijn. Bresker liet prompt haar polsen los. Toen schokte Althea hem door het meisje in een ruwe, knellende omarming te nemen. 'Stop daarmee, meteen,' fluisterde ze hees tegen het worstelende meisje. 'Het dient nergens toe. Spaar je verstand en je vernuft voor betere doeleinden. We mogen ze niet verspillen in gevechten onder elkaar. We hebben nu een gezamenlijke vijand. We moeten samen alles op alles zetten om hen te redden. Malta! Malta, ik weet dat dit verschrikkelijk is, maar we moeten ermee omgaan, en niet hysterisch om ons heen gaan trappen.'

Malta kalmeerde abrupt. Toen stootte ze Althea ruw van zich af en wankelde een paar stappen bij haar vandaan, waarna ze zich omdraaide en beschuldigend zei: 'U bent blij dat dit is gebeurd. Dat bent u! U geeft niets om mijn vader, dat is altijd al zo geweest. U wilt alleen dat schip. U hoopt dat hij dood is, dat weet ik. U haat me. Doe maar niet of u mijn vriendin bent.' Ze beet haar tanden op elkaar en staarde Althea woedend aan. Er volgde een moment van geladen stilte.

Althea's stem klonk hard als graniet. 'Nee. Ik ben je vriendin niet.' Ze wreef haar verwarde haren uit haar gezicht. 'Meestal heb ik zelfs een hekel aan je. Maar ik ben je tante. Het lot heeft beschikt dat we familie zijn, en nu bovendien bondgenoten. Zet je airtjes en driftbuien en verongelijkte gepruil van je af. Richt je geest op dit concrete probleem. Dat is wat we allemaal moeten doen. We moeten ons familieschip zien terug te krijgen en alle leden van de bemanning redden die nog in leven zijn. Dat is het enige probleem waar we nu onze energie op moeten richten.'

Malta bekeek haar achterdochtig. 'U probeert me voor de gek te houden. U wilt dat schip nog steeds voor uzelf.'

'Ja, ik wil nog steeds het commando over ons familieschip,' gaf Althea vlot toe. 'Dat is waar. Maar die ruzie zal moeten wachten tot de Vivacia weer veilig terug is in Beijerstad. Op dit moment is dat iets wat we allemaal willen. Het komt zelden voor dat alle vrouwen in deze familie het ergens over eens zijn, maar zo lang dat duurt moet je ophouden je te gedragen als een hysterisch kind met de hersens van een kip.'

Althea richtte haar dwingende blik op haar moeder en zuster. 'Niemand van ons kan zich nu veroorloven toe te geven aan haar emoties. We hebben maar één keuze, voor zover ik kan zien. We moeten middelen verzamelen om een losgeld aan te bieden. Een flink bedrag! Dat lijkt me eerlijk gezegd onze beste kans om het schip en de mensen ongedeerd terug te krijgen.' Ze schudde haar hoofd. 'Het stuit me vreselijk tegen de borst om iets terug te moeten kopen wat van ons is, maar dit is de meest praktische manier om iets te proberen. Als we geluk hebben, pakt hij ons geld en geeft hij terug wat van ons is. Maar Bresker heeft gelijk: ik heb van deze kapitein Kennit gehoord. Als hij de Vivaria heeft achtervolgd, dan was dat omdat hij van plan was om haar te houden. In dat geval kunnen we alleen maar bidden tot Sa dat hij zo verstandig is geweest om haar familieleden en bemanning in leven te laten om het schip geestelijk gezond te houden. Je hoort dus, Malta, dat ik zelf ook reden heb om te hopen dat je vader en broer nog in leven zijn.' Althea sprak dit hatelijke terzijde uit met een verbeten glimlachje. Op kalmere toon vervolgde ze: 'De Beijerstadse Raad van Vaarders vergadert morgenavond. De familie Tenira wordt dan gehoord over de tarieven die de satraap heft en over de zogeheten patrouilleschepen uit Kwarts en de slaven in Beijerstad. Ik heb Grag beloofd dat ik aanwezig zal zijn om zijn vaders standpunten te steunen. Moeder, Keffria, jullie zouden ook moeten komen. Het wordt tijd dat de Beijerstadse vaarders wakker worden en met hun neus op de feiten worden gedrukt. De toegenomen piraterij en de steeds grotere driestheid van de kapers maken deel uit van de ellende die deze satraap heeft aangericht. Wanneer het juiste moment is aangebroken, moeten we de situatie waarin de Vivaria verkeert aan de orde stellen en om steun vragen, op z'n minst van de andere families met een levend schip, mocht het niet lukken alle vaarders over te halen. Dit is iets wat ons allen aangaat. Op het gevaar af dat Malta weer ontploft: dit alles heeft regelrecht te maken met de slavenkwestie. Als Kyle de Vivaria niet had gebruikt als slavenschip zou haar dit lot bespaard zijn gebleven. Het is algemeen bekend dat deze Kennit het op slavenhalers gemunt heeft. Het is ook bekend,' vervolgde ze op iets luidere toon, want ze zag dat Malta al adem haalde om haar tegen te spreken, 'dat de slavenkwestie de reden is van het feit dat we galeien met huurlingen uit Kwarts in onze haven hebben liggen. Wanneer Beijerstad zelf optreedt tegen de piraten, kunnen we de satraap misschien duidelijk maken dat we geen galeien uit Kwarts nodig hebben, en er dus ook niet voor wensen te betalen.' Ze draaide zich om en keek door het venster naar de invallende schemering. 'En als we dat allemaal voor elkaar krijgen, kunnen we heel Beijerstad misschien tot het inzicht brengen dat we Jamaillia en die satraap helemaal niet nodig hebben. Dat we nu voor onszelf kunnen zorgen.' Ze had de woorden zacht gesproken, maar ze hadden buitengewoon helder geklonken in de stille kamer. Althea zuchtte diep en liet haar schouders opeens zakken. 'Ik heb honger. Is dat niet belachelijk? Bresker brengt me het slechtste nieuws dat ik me kan voorstellen, en desalniettemin krijg ik tegen etenstijd honger.'

'Wat een mens ook overkomt, het lichaam wil altijd doorgaan met leven,' zei Ronica. Ze sprak de woorden met de overtuigingskracht van een overleefster. Met stijve bewegingen liep ze naar haar kleindochter en stak een hand naar haar uit. 'Malta, Althea heeft gelijk. We moeten als familie nu één front vormen en alle onderlinge geschillen opzij zetten.' Toen keek ze ieder om de beurt grimmig glimlachend aan. 'Bij Sa's adem! Kijk eens wat er nodig is om ons in herinnering te brengen dat we één familie zijn. Ik voel me beschaamd.' Toen richtte ze haar blik weer op haar kleindochter. Haar hand hing nog steeds in de lucht. Langzaam stak Malta de hare uit. Ronica pakte hem vast. Ze keek het meisje diep in de ogen en gaf haar toen een voorzichtige, broze omhelzing, die door Malta nog voorzichtiger werd beantwoord.

'Zijn Malta en papa niet meer slecht?' vroeg een jonge stem zich hardop af.

Ieders hoofd wendde zich naar de deuropening.

'O, Selden!' riep Keffria verdrietig en schuldbewust. Ze werkte zich omhoog uit haar stoel en liep naar haar zoontje. Ze probeerde hem te omhelzen, maar hij trok zich al gauw los. 'Mama, ik ben geen baby meer!' protesteerde hij geërgerd. Toen tuurde hij langs zijn moeder heen naar Bresker. Hij bleef een poosje ernstig staan kijken, met zijn hoofd schuin. 'U lijkt op een piraat,' concludeerde hij tenslotte.

'Best wel, hè?' zei Bresker. Hij liet zich op zijn hurken zakken om de kleine jongen recht in de ogen te kijken. Hij stak hem glimlachend zijn hand toe. 'Maar ik ben het niet. Ik ben gewoon een eerlijke Beijerstadse zeeman die wat pech heeft gehad.' Even geloofde hij zelf dat het waar was, en kon hij bijna het brokje cindin vergeten dat zijn onberekenbare vingers in een hoekje van zijn jaszak hadden gevonden.

HOOFDSTUK 16

Het heft in handen

~

Althea zag hem weggaan. Ze had zich niet bij haar moeder gevoegd om hem uitgeleide te doen, maar was in plaats daarvan naar een bediendenkamer op de bovenste verdieping van het huis gevlucht. Ze maakte geen licht in de schemerige kamer en bleef uit de buurt van het venster, bang dat Bresker zou omkijken en haar toevallig zou zien. In het maanlicht waren de opzichtige kleuren van zijn kleding valer. Hij wandelde langzaam en keek niet om. Zijn gang was deinend, alsof hij niet op een oprijlaan maar op een scheepsdek liep.

Althea had geboft dat ze met Malta aan het worstelen was geweest toen ze die namiddag in de werkkamer binnenkwam. Het was niemand opgevallen dat haar wangen vuurrood werden en dat haar adem stokte. Ze geloofde dat zelfs Bresker niet had gezien dat ze even helemaal in paniek was geraakt toen ze hem zag. Toen ze de verslagen uitdrukking op het gezicht van haar moeder en Keffria had gezien was haar hart bijna blijven stilstaan. Een afschuwelijk moment had ze zich verbeeld dat hij was gekomen om haar moeder alles te bekennen en om aan te bieden Althea uit haar schaamte te verlossen door met haar te trouwen. Zelfs toen ze later geschokt was door Breskers onheilstijding had ze een geheime opluchting gevoeld dat ze niet openlijk hoefde toe te geven wat ze had gedaan.

Wat zij had gedaan. Dat accepteerde ze inmiddels. Ambers woorden hadden haar een paar weken geleden met dat feit geconfronteerd. Achteraf schaamde ze zich een beetje dat ze had geprobeerd zich achter verontschuldigingen te verstoppen. Wat ze hadden gedaan hadden ze samen gedaan. Als ze zichzelf als vrouw en volwassene serieus nam, kon ze niet iets anders beweren. Ze had alleen daarom iets anders beweerd, zo concludeerde ze achteraf, omdat ze geen kritiek wilde krijgen op die zo onverantwoordelijke daad. Als hij haar werkelijk door een truc of met geweld in zijn bed had weten te krijgen, zou ze de pijn die ze sindsdien had gevoeld hebben kunnen rechtvaardigen. Dan was ze werkelijk de onbillijk behandelde vrouw geweest, de verleide onschuld, in de steek gelaten door een harteloze zeeman. Maar een dergelijke opvatting zou een belediging voor hen beiden zijn.

Ze had hem vanavond niet in de ogen durven kijken, maar tegelijk haar blik niet van hem af kunnen houden. Ze had hem gemist. De jaren van kameraadschap aan boord van de Vivaria, hield ze zichzelf voor, wogen zwaarder dan de botte manier waarop ze uit elkaar waren gegaan. Steeds weer opnieuw had ze hem verstolen opgenomen, alsof zijn aanblik een tot dan toe onopgemerkte honger in haar geest stilde. Het schokkende nieuws dat hij had gebracht verscheurde haar hart, maar tegelijk had ze niet genoeg kunnen krijgen van zijn stralende donkere ogen en de beweging van zijn gespierde schouders onder zijn hemd. Ze had een cindinwondje bij zijn mondhoek gezien. Hij gebruikte die drug dus nog steeds. Zijn vrijbuiterskleren hadden haar gechoqueerd. Het stelde haar teleur en kwetste haar zelfs dat hij piraat was geworden. Ja, zulke kleren stonden hem veel beter dan de sobere uitdossing van de Beijerstadse vaarders dat ooit had gedaan. Niets van zijn uiterlijk droeg haar goedkeuring weg, maar toch was haar hart blijven bonken zo lang hij in de buurt was.

'Bresker,' zei ze nu wanhopig tegen de duisternis. Ze keek de vertrekkende gestalte hoofdschuddend na. Ze had spijt, hield ze zichzelf voor. Dat was alles. Ze had spijt dat haar ene avontuurtje met hem hun vlotte kameraadschap had vernietigd. Ze had spijt dat ze zichzelf had toegestaan zoiets ongepasts te doen met een zo ongepast iemand. Ze had spijt dat hij het had opgegeven en niet de man was geworden die haar vader in hem had gezien. Ze had spijt van zijn gebrekkige oordeelsvermogen en zijn zwakke karakter. Dat was alles wat ze voelde. Spijt.

Ze vroeg zich af wat hem naar Beijerstad had gebracht. Hij zou niet helemaal hierheen zijn gekomen om de familie te vertellen dat de Vivacia was gekaapt. Bij de gedachte aan haar schip werd de pijn in haar hart nog schrijnender. Haar kwijt te raken aan Kyle was al erg genoeg geweest, maar nu was de Vivaria in handen van een piraat die in staat was tot moord. Daardoor zou het schip getekend worden, dat was onvermijdelijk. Mocht het haar ooit lukken de Vivaria te heroveren, dan zou het een heel ander schip zijn dan de levendige, spontane Vivacia die een jaar geleden uit Beijerstad was uitgevaren.

'Zoals ook ik heel anders ben geworden,' zei ze hardop tegen de avond. 'En hij daar.' Ze keek Bresker na tot hij door de duisternis werd opgeslokt.

Het was al middernacht geweest toen het Malta eindelijk lukte uit het huis weg te sluipen. De familie had in de keuken gegeten - alsof ze bedienden waren -en gewoon op tafel gezet wat de pot schafte. Ze hadden Bresker uitgenodigd om mee te eten. Daarna hadden ze zich met hem weer naar de werkkamer begeven om verder te praten. Rache was toen ook weer thuis. Deze keer werd zelfs Selden bij de zaak betrokken, tot Malta's grote ergernis. Hij deed niets anders dan stomme vragen stellen, wat op zich niet zo erg was, ware het niet dat iedereen had geprobeerd ze zodanig te beantwoorden dat hij het kon begrijpen, onderwijl honderd keer herhalend dat hij niet bang hoefde te zijn. Tenslotte was hij voor de haard in slaap gevallen. Bresker had aangeboden hem naar zijn bed te dragen en haar moeder had dat warempel toegestaan, in plaats van het ettertje gewoon te wekken.

Malta trok haar jas dichter om zich heen. Het was een mooie zomernacht, maar de mantel camoufleerde haar en hield de dauw weg. Haar slippers en de zoom van haar jurk waren al drijfnat. Het was veel donkerder buiten dan ze had verwacht. Het witte kiezelpad dat naar de eikenboom en het tuinhuisje leidde weerkaatste het maanlicht en wees haar voeten de weg. Op sommige plekken was het pad overwoekerd door gras. Ook plakten er natte bruine bladeren - niet bijeengeharkt sedert de herfst — aan de zolen van haar slippers. Ze probeerde niet te denken aan de slakken en wormen waar ze op trad.

Ze hoorde een geritsel in de struiken rechts van haar en bleef geschrokken staan. Heel af en toe werden er in Beijerstad bergkatten waargenomen. Er werd gezegd dat ze klein vee en zelfs kinderen konden meenemen. Het liefste zou ze naar huis zijn teruggerend, maar ze prentte zich in dat ze dapper moest zijn. Het ging deze keer niet om een grap of een test van haar wilskracht. Wat ze nu deed, deed ze ter wille van haar vader.

Ze wist zeker dat hij het zou begrijpen.

Ze had het erg ironisch gevonden dat tante Althea haar had bezworen dat ze met de rest van de familie moest samenwerken om het schip en haar vader terug te krijgen. Zelfs haar grootmoeder had er een fraaie show van gemaakt, met haar kleffe omhelzing. De waarheid was dat geen van beiden echt geloofde dat Malta iets kon doen om te helpen, behalve door geen moeilijkheden te veroorzaken. Malta wist echter dat het omgekeerde waar was. Terwijl moeder in haar slaapkamer lag te huilen, en wijn kookte als offer aan Sa, en grootmoeder en Althea lagen te piekeren wat ze zouden kunnen verkopen om aan geld te komen, zou Malta echt in actie komen. Malta realiseerde zich dat zij degene was die anderen kon overhalen om te hulp te komen. Haar vastbeslotenheid nam alleen maar toe naarmate ze er langer over nadacht. Ze zou alles doen wat ze moest doen om haar vader veilig thuis te krijgen. Dan zou ze ervoor zorgen dat hij wist wie er echt een offer voor hem had gebracht. Wie durfde te beweren dat vrouwen niet dapper en stoutmoedig konden zijn ter wille van degenen die ze liefhadden? Door die gedachte gesterkt, vervolgde ze haar weg.

Een griezelige lichtgloed achter het latwerk van de stokrozen deed een rilling over haar rug lopen. Het was een zacht, gelig licht dat flakkerde en heen en weer zwaaide. Even kwamen er allerlei spookverhalen over de Regenwouden in haar geheugen naar boven. Had Reyn iets of iemand op wacht gezet, en zou hij nu denken dat ze hem ontrouw was? Ze stond al bijna op het punt van omkeren toen een briesje de geur van brandend kaarsenvet aanvoerde, en van het jasmijn-parfum waar Delo de laatste tijd zo dol op was. Ze sloop verder naar de eik toe en in zijn inktzwarte schaduw herkende ze nu de bron van het licht: het gelige schijnsel straalde door de kieren tussen de planken van het oude tuinhuisje naar buiten en accentueerde de contouren van de klimop die het bouwseltje sierde. Alles bij elkaar was het een romantisch en mysterieus, bijna magisch gezicht.

Cerwin wachtte daar op haar. Hij had een kaars aangestoken om haar de weg te wijzen. Haar hart bonkte razendsnel. Het was allemaal bijna nog mooier dan een minstreel het kon verzinnen. Zij was de heldin — het jonge meisje dat door het lot en haar familie onrecht was aangedaan, een jeugdige schoonheid, wier hart was gebroken door het feit dat haar vader gevangen zat. Ondanks alles wat haar liefdeloze familie haar had aangedaan, zou zij het ultieme offer brengen dat hen allen zou redden. Cerwin was de jongeman die was gekomen om haar te verlossen, want zijn mannelijke jonge hart dreunde van liefde voor haar. Hij kon niet anders. Ze bleef even stilstaan in het grillige licht van de maan om de dramatiek van de situatie met volle teugen te genieten.

Toen liep ze stilletjes verder, tot ze via een kier naast de met klimop begroeide deur naar binnen kon gluren. Twee gestalten wachtten daar. Delo zat in een hoekje, gehuld in haar mantel, maar Cerwin liep heen en weer. Zijn bewegingen waren het die het kaarslicht deden flakkeren. Zijn handen waren leeg. Ze fronste haar voorhoofd. Dit leek haar niet correct. Reyn zou toch minstens bloemen voor haar hebben meegebracht. Maar misschien had Cerwin iets heel kleins bij zich, iets dat hij in zijn zak had. Ze wilde de schoonheid van dit moment niet bederven.

Malta wachtte nu alleen nog even om haar hoofdkap naar achter te slaan, haar lange haren los te schudden en ze zorgvuldig over haar schouders te draperen. Toen schraapte ze met haar tanden over haar lippen om ze roder te maken, waarna ze het zwakke schijnsel dat vanuit het tuinhuisje kwam binnenstapte. Ze liep met vastberaden tred en een ernstige uitdrukking op haar gezicht. Cerwin zag haar meteen. Ze bleef staan op een plek waar ze nog half in het duister bleef. Ze draaide haar gezicht naar het warme, flatterende kaarslicht en sperde haar ogen wijd open.

'Malta!' fluisterde hij. Zijn stem was verstikt door onderdrukte emotie. Hij kwam met grote stappen naar haar toe. Hij zou haar in zijn armen nemen en vurig optillen. Ze zette zich alvast schrap, maar in plaats daarvan bleef hij opeens staan en liet hij zich op een knie zakken. Hij hield zijn hoofd gebogen, zodat ze alleen zijn donkere krullen zag. Met gesmoorde stem zei hij: 'Dank je dat je gekomen bent! Toen het middernacht was geweest en je nog niet hier was, vreesde ik...' Zijn ademhaling leek bijna een snik. 'Vreesde ik dat ik helemaal geen hoop meer mocht hebben.'

'O, Cerwin,' mompelde ze bedroefd. Vanuit haar ooghoek zag ze dat Delo naar de deur van het tuinhuisje was gekropen en nu naar buiten gluurde. Even voelde ze een lichte ergernis. Het bedierf de sfeer dat Cerwins zusje hen gadesloeg. Toen zette ze die gedachte van zich af. Negeer het! Wat maakte het uit? Delo zou niets kunnen verklappen zonder zelf in grote problemen te komen. Malta deed een stapje naar Cerwin toe, legde haar bleke handen op zijn donkere haren en begon met de krulletjes te spelen. Cerwins adem stokte onder haar aanraking. Toen draaide ze zijn gezicht naar hem toe. 'Hoe kon je nou denken dat ik niet zou komen?' vroeg ze hem vriendelijk. Ze slaakte een zuchtje. 'Welke zorgen me ook teisteren, welke gevaren ik ook trotseer... je had moeten weten dat ik zou komen.'

'Ik heb het durven hopen,' bekende hij. Toen hij naar haar opkeek bezorgde dat haar een schok. Hij leek sterk op Bresker, maar de vergelijking viel helemaal in zijn nadeel uit. Ze had Cerwin mannelijk en rijp gevonden, maar nu ze een avond lang Bresker had meegemaakt leek Cerwin opeens een melkmuil. De vergelijking irriteerde haar. Ze maakte haar verovering minder glansrijk. Hij greep haar beide handen vast en waagde het haar handpalmen te kussen voordat hij ze weer losliet.

'Dat moet je niet doen,' mompelde ze. 'Je weet dat ik aan een ander ben beloofd.'

'Ik zal hem nooit toestaan je te hebben!' zwoer hij.

Ze schudde haar hoofd. 'Het is te laat. De tijdingen die je broer ons vanavond heeft gebracht hebben me dat doen inzien.' Ze wendde haar hoofd af en staarde met grote ogen naar de duisternis van de nacht. 'Ik heb geen andere keus dan mijn lotsbestemming te dulden. Het leven van mijn vader hangt ervan af.'

Hij sprong overeind. 'Wat zeg je?' Het klonk als een gedempte kreet. Welke tijdingen? Mijn broer... Het leven van je vader? Ik snap het niet!'

Deze keer was haar stem verstikt door echte emotie. 'Piraten hebben ons familieschip gekaapt. Bresker was zo vriendelijk ons dat te komen zeggen. We vrezen dat mijn vader en broer misschien al dood zijn, maar als dat niet zo is, als er nog een kansje is... O, Cerwin, ergens moeten we het geld zien te vinden om hen vrij te kopen! Maar hoe? Zo vernederend als het is, ik weet dat je op de hoogte bent van onze financiële problemen. Zodra bekend wordt dat ons schip gekaapt is, zullen onze schuldeisers zich als haaien op ons storten.' Ze sloeg haar handen voor haar gezicht. 'Ik weet amper hoe we onze maaltijden moeten betalen, laat staan dat we een losgeld voor mijn vader bij elkaar kunnen krijgen. Ik vrees dat ik zonder verder uitstel aan de Regenman zal worden uitgehuwelijkt. Hoezeer me dat ook verdriet, ik weet dat het mijn plicht is. Reyn is een genereuze man. Hij zal ons helpen mijn vader vrij te kopen. Als het daartoe nodig is... dat ik met hem trouw... vind ik dat... niet zo... heel... erg.' De laatste woorden kwamen hakkelend uit haar mond. Ze wankelde, overweldigd door de wreedheid van haar lot.

Hij ving haar op in zijn armen. 'Jij arm, dapper kind! Denk je dan heus dat ik zou toestaan dat je een liefdeloos huwelijk sluit, zelfs ter wille van je vader?'

Ze fluisterde tegen zijn borst: 'De keuze is niet aan ons, Cerwin. Ik zal mezelf offeren aan Reyn. Hij heeft zowel de macht als de rijkdom om me te helpen. Dat is wat ik mezelf voor ogen zal houden wanneer... de tijd is aangebroken... dat ik hem ter wille moet zijn.' Ze drukte haar gezicht tegen zijn overhemd aan, alsof ze zich schaamde over zoiets te moeten praten.

Cerwin omklemde haar nog vuriger met zijn armen. 'Nooit!' beloofde hij haar. 'Die tijd zal nooit komen.' Hij haalde diep adem. 'Ik beweer niet dat ik zo rijk ben als iemand uit de Regenlanden, maar alles wat ik heb, en ooit zal hebben, stel ik jou ter beschikking.' Hij duwde haar een eindje van zich af om haar recht in de ogen te kunnen kijken. 'Had je gedacht dat ik minder zou doen dan dat?'

Ze haalde hulpeloos haar schouders op. 'Eigenlijk niet,' gaf ze toe. 'Maar je vader is nog steeds de vaarder in jullie familie. De arme Bresker is het bewijs dat hij zijn huishouden met harde hand regeert. Ik weet wat je hart je ingeeft om te doen, maar...' Ze schudde bedroefd haar hoofd. 'Misschien heb je in de praktijk niet veel in te brengen.'

'De arme Bresker?' vroeg hij verontwaardigd, afgeleid van haar eigenlijke probleem. 'Mijn broer heeft zijn ongeluk aan zichzelf te wijten. Je moet geen medelijden met hem hebben. Je andere woorden zijn waar, ik ontken ze niet. Ik kan niet het hele vermogen van de Trells tot je beschikking stellen, maar —'

'Alsof ik dat zou vragen! O, Cerwin, wat denk je wel van me? Dat ik midden in de nacht naar je toe kom, en mijn goede naam op het spel zet, om je om géld te vragen?' Ze draaide zich zo schielijk van hem af dat haar openvallende mantel heel even het witte katoenen nachthemd onthulde dat ze eronder droeg. Ze hoorde dat Delo's adem stokte en meteen daarna kwam het meisje uit het tuinhuisje naar haar toe. 'Je bent bijna naakt!' verweet ze haar vriendin. 'Malta, hoe kon je dat doen?'

Mooi zo. Als Cerwin te suf was geweest om het op te merken, dan wist hij het nu tenminste. Malta nam een waardige houding aan. 'Ik had geen andere keuze. Ik had maar één kans om uit het huis weg te glippen en jullie te ontmoeten, en die heb ik gegrepen. Ik heb er geen spijt van. Cerwin is heer genoeg geweest om het te negeren en me niet in verlegenheid te brengen. Denk maar niet dat ik voor mijn plezier in deze kleding naar hem toe kom! Begrijp je dan niet dat het leven van mijn vader op het spel staat, Delo? Dit is geen gewoon moment, en de gewone regels zijn deze keer niet van toepassing.' Ze legde haar handen in een smekend gebaar op haar hart.

Vanuit haar ooghoeken keek ze naar Cerwins reactie. Hij staarde haar aan met een mengsel van geschoktheid en bewondering in zijn ogen. Zijn blik tastte haar lichaam af alsof hij dwars door haar mantel heen kon kijken. 'Delo,' zei hij toen bruusk, 'dit is van geen belang. Wat ben je toch kinderachtig om hier een punt van te maken. Kom, laat me nog even onder vier ogen met Malta praten.'

'Cerwin!' protesteerde Delo woedend.

Hij had haar kwaad gemaakt door haar een kind te noemen. Dat wilde Malta niet. Een boze Delo zou misschien gaan roddelen. Malta stak een hand naar haar uit en sprak op gekwelde toon: 'Ik weet dat je alleen maar probeert me te beschermen. Dat vind ik erg lief van je! Maar ik weet zeker dat je broer me nooit kwaad zou doen.' Ze keek Delo recht in de ogen. 'Weet je, ik ken jouw hart, en dat zegt me zo veel over het zijne! Jullie zijn allebei integere mensen. Ik heb geen angst om met hem alleen te zijn.'

Met vochtig glinsterende ogen stapte Delo achteruit om hen alleen te laten. 'O, Malta, je inzicht is zo geweldig!' Kennelijk ontroerd, keerde ze terug naar het tuinhuisje.

Malta keek naar Cerwin. Ze trok haar mantel dicht om zich heen om zich te bedekken, zich scherp bewust van het feit dat ze zodoende de slankheid van haar middel en de weelderigheid van haar heupen accentueerde. Toen keek ze Cerwin opnieuw aan, nu met een verlegen glimlachje.

'Cerwin.' Ze wachtte even en zuchtte toen. 'Ik schaam me dat ik zo openhartig moet spreken, maar de nood dwingt me ertoe. Ik vraag je niet alles wat je bezit of ooit zult bezitten. Wat je me kunt bieden, discreet, probleemloos, zal ik in dank aanvaarden. Maar belangrijker zou het zijn als jouw familie haar krachten met de mijne zou bundelen. Morgenavond is er een vergadering van de Raad van Vaarders. Ik zal er zijn. Kom alsjeblieft ook. Als je je vader zou kunnen overhalen om aanwezig te zijn en ons te steunen, zou ons dat reuze helpen. Het verlies van het schip en mijn vader is niet alleen een verlies voor onze familie. Het raakt alle vaarders in Beijerstad. Als deze nietsontziende piraten zelfs een levend schip durven te kapen, waarvan blijven ze dan met hun klauwen nog af? Als ze er niet voor terugdeinzen een Beijerstadse vaarder en zijn zoon gevangen te houden, wie is dan nog veilig?' Malta's stem was oprecht gepassioneerd geworden. Haar handen schoten uit en grepen die van Cerwin vast. 'Als jouw familie zich in dit uur bij de mijne zou aansluiten,' — ze liet haar stem dalen — 'zou mijn grootmoeder Reyns aanzoek misschien alsnog in heroverweging willen nemen. Misschien ziet ze dan in dat er... betere partijen zijn.'

Ze liet zijn handen los. Haar hart bonkte in haar keel en er stroomde een vreemde hitte door haar lichaam. Nu zou hij haar in zijn armen nemen en haar kussen, en dat zou lijken op het einde van een wonderschone minnezang. Ze wachtte op de aanraking van zijn lippen — een beroering die haar zou meevoeren als een veertje op de wind. Ze had haar ogen al half gesloten.

In plaats van dat alles viel hij echter nogmaals op zijn knieën. 'Ik kom morgen naar de vergadering. Ik zal met mijn vader praten en hem ervan overtuigen dat de Trells jouw familie moeten steunen.' Hij keek vol aanbidding naar haar op. 'Je zult het zien. Ik zal jou en je familie bewijzen dat ik je waardig ben.'

Het duurde even voordat ze een passend antwoord had gevonden. Ze was er zo zeker van geweest dat hij haar zou kussen! Wat had ze fout gedaan? 'Ik heb er nooit aan getwijfeld dat je me waardig bent,' stamelde ze tenslotte. Ze kon haar teleurstelling bijna proeven.

Hij ging langzaam weer staan. Toen keek hij op haar neer. 'Ik zal je vertrouwen niet beschamen,' beloofde hij.

Ze wachtte, menend dat hij haar alsnog zou omhelzen en vurig zou kussen. Haar hele huid tintelde al van blijde verwachting. Ze durfde hem recht in zijn gezicht te kijken en haar ogen brandden van passie. Ze bevochtigde haar lippen en deed ze uitnodigend vaneen terwijl ze haar kin lichtjes naar hem ophief.

Tot morgen, Malta Haven,' zei hij op vurige toon. 'Je zult zien hoe goed ik me aan mijn woord houd!'

Toen maakte hij in alle ernst een buiging voor haar - precies alsof hij afscheid nam na een saai theekransje. Hij wendde zich tot zijn zus. 'Kom, Delo, ik wil je snel naar huis brengen.' Hij sloeg zijn donkere mantel om zich heen, draaide zich om en liep de nacht in.

'Tot ziens, Malta,' zuchtte Delo terwijl ze gedag wenkte met haar vingers. 'Ik zal mijn moeder vragen of ik ook mee mag naar de vergadering. Dan kunnen we misschien bij elkaar zitten.' Ze draaide zich snel om en haastte zich weg. 'Wacht op me, Cerwin!'

Malta stond een poosje ongelovig voor zich uit te kijken. Wat had ze fout gedaan? Geen cadeautje om zijn liefde te symboliseren, geen hartstochtelijke kus... hij had niet eens gesmeekt of hij haar naar haar huis terug mocht escorteren. Ze keek hem fronsend na. Toen besefte ze in een flits wat er mis was gegaan. De fout lag niet bij haar, maar bij Cerwin. Ze schudde haar hoofd. De jongen was simpelweg nog niet man genoeg om aan haar verwachtingen te beantwoorden.

Ze draaide zich om en begon half op de tast naar huis terug te lopen. Ze fronste peinzend haar voorhoofd, maar hield daar even later schuldbewust mee op. Ze wilde geen gegroefd voorhoofd krijgen zoals haar moeder dat had! Het fronsen was veroorzaakt door Bresker. In het begin had hij erg grof tegen haar gedaan, maar toen ze hem koffie had gegeven en een beetje met hem had geflirt had hij wel degelijk op haar gereageerd. Ze durfde te wedden dat ze, als ze hém vannacht in het tuinhuisje had ontmoet, gegarandeerd zeer grondig gekust zou zijn! Bij die gedachte ging er een heerlijke rilling door haar heen. Niet dat ze hem aardig vond. Hij zag er veel te lomp uit in zijn zijden piratenplunje. Toen hij voor de deur stond had hij nog gestonken naar zijn schip, en zijn handen waren grof en vol eelt. Nee, ze voelde zich niet aangetrokken tot de man, maar zijn zijdelingse blikken naar tante Althea hadden haar belangstelling gewekt. De zeeman had haar in het oog gehouden als een hongerige kat die een vogel bespiedde. En Althea had zijn blik ontweken. Zelfs wanneer ze tegen hem sprak had ze gedaan alsof ze naar buiten keek, of in haar kopje moest roeren, of iets aan haar nagels moest doen. En Bresker had haar ontwijkende gedrag vreselijk gevonden. Keer op keer had hij zijn opmerkingen rechtstreeks tot haar gericht. Op een gegeven moment was Althea zelfs naar Selden gelopen en op de vloer naast hem gaan zitten. Ze had hem bij de hand gepakt - alsof haar neefje haar kon beschermen tegen Breskers gretige blikken.

Malta dacht niet dat haar moeder of grootmoeder het had opgemerkt, maar zij wel. Ze was vastbesloten uit te vinden wat er tussen die twee gaande was. Ze wilde ontdekken hoe Althea het voor elkaar had gekregen dat een man op die manier naar haar keek. Wat moest ze doen of zeggen om Cérwin zo vurig te krijgen? Ze schudde haar hoofd. Nee, niet Cerwin. De vergelijking met zijn broer had haar de ogen geopend. Hij was nog een jongen, zonder hitte onder zijn glans, zonder macht van zichzelf. Hij was een te klein visje, een vangst die ze maar weer in het water moest gooien. Zelfs Reyn straalde meer hitte uit. Hij bracht altijd cadeautjes voor haar mee. Voorzichtig opende ze de keukendeur. Misschien dat ze vannacht dat droomdoosje toch maar eens moest openen.

Bresker stond op van het tafeltje. Het bier dat hij had besteld was nog onaangeroerd. Toen hij zich had omgedraaid om de kroeg te verlaten zag hij iemand anders er snel naar toe schieten om het in te pikken. Hij glimlachte bitter voor zich uit. Mooie plek had hij uitgekozen om te drinken: echt een kroeg voor een man die gewend was altijd alles kwijt te raken.

Buiten was de Beijerstadse nacht gevallen. Hij bevond zich in het ruigste deel van de stad, in een straat met kroegen, pakhuizen, bordelen en derderangs pensions. Hij wist dat hij moest terugkeren naar de Lentelucht. Finney wachtte op hem, maar hij had de man niets te melden. Opeens kwam het bij hem op dat hij waarschijnlijk niet zou terugkeren. Nooit. Het was niet te verwachten dat Finney hem in Beijerstad zou komen zoeken. Tijd om met die hele handel te kappen. Dat zou natuurlijk betekenen dat de cindin in zijn zak de laatste was. Hij bleef ter plekke stilstaan en graaide ernaar. Het stompje bleek korter dan hij zich meende te herinneren. Had hij er al zo veel van gebruikt? Misschien. Zonder spijt stak hij het restje achter zijn onderlip. Toen liep hij verder door de donkere straat. Net iets meer dan een jaar geleden hadden Althea en hij samen door een Beijerstadse straat gelopen. Vergeet het. Dat zou vermoedelijk nooit meer gebeuren. Tegenwoordig maakte ze haar wandelingen met Grag Tenira.

Tja. Als hij niet terugkeerde naar de Lentelucht, waar moest hij dan heen? Zijn voeten hadden het antwoord op die vraag al geweten. Ze voerden hem de stad uit, weg bij de straatlantaarns, en over het lange, lege strand naar de plek waar de verlaten Paragon op het zand rustte. Er kwam een ironische glimlach op Breskers gezicht. Sommige dingen schenen nooit te veranderen: hij was terug in Beijerstad, praktisch zonder geld, en zonder een andere vriend dan een afgeschreven schip. Hij en dat schip hadden veel met elkaar gemeen. Ze waren beiden verschoppelingen.

Alles was vredig onder de zomerse sterrenhemel. De golven voor de kust klotsten zacht en dempten eikaars geluid. Er stond juist genoeg wind om te voorkomen dat hij tijdens zijn wandeling over het strand begon te zweten. Het zou een heerlijke avond zijn geweest als Bresker een goed gevoel zou hebben gehad over wat dan ook.

Zoals de zaken er voor stonden, voelde hij echter alleen leegte in de wind en kilte in het sterrenlicht. De cindin had hem nieuwe energie gegeven, maar geen doel om deze op te richten. Het enige effect was dat hij zich nu in alle scherpte bewust was van zijn totale ontreddering. Neem bijvoorbeeld Malta. Bij Sa's baard, wat had zij voor een spelletje met hem gespeeld? Hij wist niet of hij zich door haar aandacht belaagd, bespot of gevleid moest voelen. Hij wist ook nog steeds niet hoe hij haar moest zien - als een kind of een vrouw? Nadat haar moeder thuis was gekomen had Malta zich als een ingetogen jongedame gedragen, op een paar scherpe opmerkingen na — die echter zo argeloos werden uitgesproken dat het ongelukjes leken. Ondanks het decorum dat Malta na de thuiskomst van haar familieleden in acht had genomen, had hij vaker dan eens vastgesteld dat ze haar aandacht op hem gericht hield. Hij had haar blik ook speculatief van hem naar Althea en omgekeerd zien gaan — en het was geen vriendelijke blik geweest.

Hij probeerde zichzelf wijs te maken dat zij de reden was waarom Althea had geweigerd zijn blik te beantwoorden. Ze had niet gewild dat haar jonge nichtje zou raden wat er tussen hen beiden was gebeurd. Drie passen lang geloofde hij het. Toen moest hij zichzelf neerslachtig bekennen dat ze hem de hele avond geen glimpje warmte of belangstelling had getoond. Ze was beleefd tegen hem geweest, zoals ook Keffria beleefd was geweest. Niet meer dan dat, en niet minder. Zoals het een dochter van Ephron Vestrit betaamde, had ze een gast keurig en vriendelijk ontvangen, ondanks de onheilstijding die hij de familie had gebracht. De enige keer dat ze in beleefdheid te kort was geschoten was toen Ronica hem een logeerkamer had aangeboden. Keffria had erop aangedrongen dat hij bleef slapen, omdat het al zo laat was en hij er moe uitzag, maar Althea had haar stilzwijgen bewaard. Dat had voor hem de doorslag gegeven. Hij was vertrokken.

Althea had er mooi uitgezien. Nee, niet zo attractief als haar zus, noch zo verleidelijk als Malta. Keffria en Malta beschikten over een zorgvuldig geconstrueerde schoonheid. Een likje verf hier, een dotje poeder daar, een fraai kapsel, een uitgekiende combinatie van kleren en sieraden - dat alles zodanig op elkaar afgestemd dat hun aangeboren schoonheid er maximaal door werd geaccentueerd. Althea was regelrecht van de straat gekomen, met bestofte sandalen, en haar voorhoofd en nek bezweet. De warmte van de zomer had haar wangen gekleurd en het plezier om de drukte van de Beijerstadse markten flonkerde nog in haar ogen. Haar rok en bloes waren eenvoudig, meer gekozen om het gemak dat ze boden dan om hun elegante snit of stof. En door de manier waarop ze met Malta de kamer was komen binnenvallen had ze hem van meet af aan geïmponeerd door de vitaliteit die ze uitstraalde. Ze was niet meer als de tengere scheepsjongen die ze op de Oogster was geweest, noch als de kapiteinsdochter op de Vivaria. Haar verblijf in Beijerstad was weldadig geweest voor haar huid en haar haren. Haar hele tooi was iets zachter en charmanter, en iets minder pragmatisch en sober. Ze zag er nu uit als een vaardersdochter. En derhalve onbereikbaar.

Er schoten wel honderd als-nu-eens'en door zijn geest. Als hij nu eens nog de erfgenaam van het Trell-fortuin en de vaardersstatus zou zijn geweest? Als hij nu eens had geluisterd naar kapitein Vestrit en wat geld had gespaard? Als Althea het schip nu eens had geërfd en hem als eerste stuurman had gehandhaafd? Allemaal alsen, maar de kans dat hij Althea zou kunnen winnen was even klein als die dat zijn vader hem weer als erfgenaam zou aanwijzen. Dus werp dat maar van je af - net als alle andere toekomsten die je al hebt verpest. Loop maar lekker verder in deze zwarte nacht!

Hij spuwde zijn bitterheid uit met de draderige restjes van zijn laatste brokje cindin. De donkere romp van de Paragon tekende zich af tegen de heldere koepel van de onbewolkte sterrenhemel. Ergens vandaan waaide een vage geur van brandend hout hem toe. Toen hij het schip naderde begon hij luid te fluiten. Hij kende Paragon. Die hield er niet van verrast te worden. Toen hij dichtbij was riep hij joviaal: 'Paragon! Heeft nog steeds niemand aanmaakhout van je gemaakt?'

'Wie is daar?' Het was een kille stem vanuit de schaduwen die hem abrupt deed stilstaan.

'Paragon?' vroeg Bresker verwonderd.

'Nee, ik ben Paragon. Als ik me niet vergis ben jij Bresker,' antwoordde het schip op schertsende toon. In een terzijde voegde hij eraan toe: 'Hij is geen gevaar voor mij, Amber. Leg je knuppel maar weg.'

Bresker tuurde in het donker. Hij onderscheidde een slanke gestalte die tussen hem en het schip stond, met een zichtbare gespannenheid in haar houding. Ze bewoog zich en hij hoorde het geluid van hout op stenen. Kennelijk had ze een knuppel neergelegd. Amber? Was het de kralenmaakster? Ze ging ergens op zitten - een bank of misschien een stapeltje stenen. Hij waagde zich dichter naar haar toe. 'Hallo.'

'Hallo.' Haar stem klonk vriendelijk, maar behoedzaam.

'Bresker, maak kennis met mijn vriendin Amber. Amber, dit is Bresker Treil. Je weet het een en ander over hem. Je hebt zijn spulletjes opgeruimd toen je hier introk.' Er klonk een jongensachtige opwinding door in Paragons stem. Kennelijk genoot hij van deze ontmoeting. En er was ook iets plagerigs in zijn toon.

'Introk?' hoorde Bresker zichzelf prompt vragen.

'Ja hoor. Amber woont tegenwoordig bij me in.' Een aarzeling. 'O. Je kwam waarschijnlijk een slaapplaats zoeken, neem ik aan? Nou, er is plaats zat. Amber heeft alleen de kapiteinskajuit in beslag genomen, en verder een paar dingen opgeslagen in mijn ruim. Amber, je vindt het niet erg, hoop ik? Bresker komt altijd hierheen als hij geen andere slaapplaats weet, en geen geld heeft.'

De pauze was net ietsje langer dan beleefd was. Bresker hoorde een tikkeltje reserve in Ambers stem toen ze antwoordde: 'Je bent je eigen baas, Paragon. Het is niet aan mij om te bepalen wie je welkom heet aan boord.'

'Ja, dat klopt wel, is het niet? Maar als ik mijn eigen baas ben, waarom ben je er dan zo op gespitst om mij te kopen?' Nu plaagde hij haar, en hij hinnikte als een schooljongen om zijn eigen grap.

Bresker zag er echter het grappige niet van in. Wat ging een levend schip die vrouw aan? 'Niemand kan een levend schip kopen, Paragon,' wees hij hem vriendelijk terecht. 'Een levend schip is een deel van een vaarders familie. Je zou niet kunnen zeilen zonder een lid van die familie aan boord te hebben.' Op kalmere toon vervolgde hij: 'Het is al slecht genoeg voor je dat je hier al zo lang alleen bent.'

'Ik ben niet meer alleen, nu niet meer,' protesteerde het boegbeeld. 'Amber komt bijna elke nacht hierheen om aan boord te slapen. En om de tien dagen neemt ze een vrije dag en brengt een hele middag bij me door. Als zij me koopt, wil ze niet met me de zee op. Ze wil me alleen recht laten leggen, en dan wil ze ginds een paar rotstuinen aanleggen, en dan -'

'Paragon!' Bresker liet het streng en bestraffend klinken. 'Je hoort bij de Ludluks. Zij kunnen je niet verkopen en Amber kan je niet kopen. Ook ben je niet een soort reusachtige bloempot die met ranken versierd kan worden. Alleen een wreed iemand kan je zoiets wijsmaken.' Hij keek kwaad naar de ranke gestalte die zwijgend in de schaduw zat.

Amber kwam met een vloeiende beweging overeind. Ze kwam naar hem toe, met rechte schouders, alsof ze een man was die hem uitdaagde tot een gevecht. Haar stem klonk gespannen maar effen toen ze zei: 'Als je gelijk hebt met die uitspraak, is die wreedheid afkomstig van de Ludluks. Zij hebben hem hier achtergelaten om te tobben en weg te rotten, nu al vele jaren lang. Maar nu de tijden veranderen en in Beijerstad voor geld alles te koop lijkt, nemen ze biedingen van nieuwe vaarders in overweging. Zij willen Paragon niet veranderen in een "reusachtige bloempot". Nee. Zij zullen hem in stukjes hakken en dan verkopen in de vorm van meubels, snuisterijen en rariteiten!'

Bresker was sprakeloos van afschuw. Instinctief stak hij zijn hand in een kalmerend gebaar uit naar de zilverige romp. 'Dat kan niet gebeuren,' verzekerde hij Paragon met een hese stem. 'Alle vaarders zouden naar de wapenen grijpen voordat ze zoiets lieten gebeuren.'

Amber schudde haar hoofd. 'Je bent lang uit Beijerstad weg geweest, Bresker Treil.' Ze draaide zich om en schopte in het zand. Er spatten vonken op van een nasmeulend houtvuurtje. Ze bukte zich en even later zag Bresker de eerste aarzelende vlammen opflakkeren. Hij keek in stilte toe hoe ze het vuur met twijgjes en takken langzaam weer opbouwde. 'Ga zitten,' nodigde ze hem op vermoeide toon uit. Even later voegde ze er op verzoenende toon aan toe: 'Dit was geen goed begin. In feite heb ik gewacht op je terugkeer naar Beijerstad. Ik had gehoopt dat jij en Althea misschien zouden samenwerken om me hiermee te helpen. Ze heeft tegen heug en meug moeten toegeven dat het voor Paragon misschien het beste is als ik hem koop. Als jij je stem bij de hare voegt, kunnen we allemaal samen de Ludluks misschien tot rede brengen.' Ze wendde haar hoofd af van zijn afkeurende blik. Wil je misschien een kop thee?'

Hij liet zich zakken en nam stijfjes plaats op een groot stuk wrakhout. Hij deed zijn best om zijn stem gewoontjes te laten klinken toen hij zei: 'Ik kan nauwelijks geloven dat Althea ooit zou instemmen met de verkoop van een levend schip.'

'Ik heb haar alleen maar op alle feiten gewezen, en toen was ze het met me eens.'

In het flakkerende licht van het haardvuur zag hij dat ze hem aankeek. Ze gaf een klein rukje met haar hoofd als teken dat ze de details niet in aanwezigheid van het schip wilde bespreken. Bresker brandde van nieuwsgierigheid, maar moest toegeven dat het een verstandige tactiek was. Het schip was vanavond in een opgewekte stemming. Het diende nergens toe om Paragons twistzieke kant naar boven te halen. Voorlopig kon hij maar het beste zowel Paragon als haar naar de mond praten, en ondertussen zo veel mogelijk informatie verzamelen.

'Wel,' zei Amber op een geheel natuurlijke toon, 'ik weet dat Paragon het fijn vindt je weer te zien en dat hij alles wil weten over je avonturen. Hoe lang ben je al terug in Beijerstad?'

We zijn vandaag pas aangekomen,' antwoordde hij. Er viel een stilte na die woorden. De vreemdheid van de situatie drong opeens tot hem door. Amber pakte dit aan als een Beijerstadse matrone die een theekransje presideerde.

'En blijf je lang?' spoorde ze hem aan.

'Ik weet het niet. Ik ben teruggekomen om Althea te zeggen dat ik de Vivacia heb gezien. Ze is gekaapt door piraten. Ik weet niet of Kyle en Wintrow nog in leven zijn. Of iemand anders van de bemanning.' De woorden ontglipten hem voordat hij zich kon afvragen of het wel slim was deze informatie met haar te delen.

Er klonk oprechte bezorgdheid in Ambers stem toen ze vroeg: 'Weet Althea dit al? Hoe reageerde ze?'

'Ze is natuurlijk ontroostbaar. Morgen wil ze zich tot de Raad van Vaarders wenden om hulp te krijgen bij het terugwinnen van het schip. Het ergste van de situatie is echter dat Kennit hoogstwaarschijnlijk geen losgeld wil. Hij wil het schip zelf houden. En als Kyle en Wintrow nog in leven zijn, moet hij die twee vermoedelijk aan boord houden om de geestelijke gezondheid van het schip te waarborgen.'

'Piraten.' Paragons stem klonk bijna dromerig, afgezien van een hoorbare ondertoon van ontzetting. 'Ik weet alles van piraten. Ze moorden en moorden en moorden op je dekken. En het bloed dringt zich in je naar binnen, steeds dieper, tot je hout zo vervuld is met levens dat je je eigen leven niet meer kunt onderscheiden van de andere. En dan hakken ze je gezicht en je ogen weg en openen je kraangaten en dan ga je kopje onder. En het ergste is dat ze dan weggaan en je in leven laten...' Zijn stem haperde en trilde jongensachtig alvorens weg te sterven.

Breskers blik ontmoette die van Amber. In de hare glinsterde een onuitgesproken ontzetting. Toen stonden zij en Bresker tegelijk op en staken hun handen uit naar het schip.

'Raak me niet aan!' Paragons stem klonk zwaar en hees — een verbeten commando door een volwassene. 'Blijf uit mijn buurt, verraderlijk ongedierte! Smerige rioolratten! Jullie hebben geen zielen! Geen wezen met een ziel zou het kunnen verdragen te doen wat jullie mij hebben aangedaan!' Hij draaide zijn blinde gezicht van links naar rechts en weer terug, en zwaaide met zijn kolossale handen, tot vuisten gebald, woest om zich heen. 'Ga weg met jullie herinneringen! Ik wil jullie levens niet! Jullie doen me erin verdrinken! Jullie proberen me te doen vergeten wie ik ben... wie ik was. Dat wil ik niet!' Het laatste was een gebrulde uitdaging, die werd gevolgd door een zacht, waanzinnig gelach, en toen een hele reeks spottende obsceniteiten.

'Hij heeft het niet tegen ons,' verzekerde Amber Bresker zachtjes, maar hij was daar niet zo zeker van. In elk geval maakte hij geen aanstalten om het schip aan te raken. Dat deed zij evenmin. In plaats daarvan nam ze hem bij een arm en trok hem mee, over het strand, de duisternis in. Het geluid van Paragons rabiate vloeken en verwensingen bleef hen volgen. Toen het licht van het kampvuurtje hun gezichten niet meer bescheen bleef ze staan en wendde ze zich naar hem toe. Nog steeds fluisterend zei ze: 'Zijn gehoor is buitengewoon scherp.' Ze keek om naar het schip. 'Op momenten als deze kan hij het beste alleen gelaten worden. Als je probeert hem door praten weer tot rationeel denken te brengen, maak je het alleen maar erger.' Ze haalde hulpeloos haar schouders op. 'Hij moet op eigen kracht tot zichzelf komen.'

'Ik weet het.'

'Ik weet dat je het weet. Ik denk ook dat je begrijpt dat hij hiervan niet veel meer kan hebben. Elk moment van elke dag vreest hij dat ze op hem af komen. Hij kan niet eens slapen om aan die dreiging te ontsnappen. Tegenwoordig vlucht hij bijna dagelijks weg in zijn waanzin. Ik probeer ervoor te zorgen dat hij zich nergens zorgen over maakt, maar hij is lang niet dom. Hij weet dat zijn voortbestaan wordt bedreigd en dat er bitter weinig is wat hijzelf kan doen om zich te verdedigen.' Zelfs in het donker voelde Bresker de intensiteit van haar blik. 'Jij moet ons helpen.'

'Er is niets dat ik kan doen. Ik weet niet wat het schip of Althea Vestrit je heeft verteld over eventuele invloed die ik zou hebben, maar het klopt niet. Het tegendeel is waar. Alles wat door mij wordt gesteund zal door rechtgeaarde vaarders hartgrondig worden verfoeid. Ik ben hier een verstotene, net als dat schip. Je zaak heeft betere kansen om te slagen als ik ver uit de buurt blijf!' Hij schudde zijn hoofd. 'Niet dat ik denk dat er kans op slagen is.'

'Zo. Dus ik moet het nu maar gewoon opgeven?' vroeg ze op milde toon. 'Hem maar gewoon steeds verder laten zakken in de draaikolk van zijn waanzin

tot een stel nieuwe vaarders hem komt wegslepen om hem in stukken te hakken? Wat zullen we dan achteraf tegen elkaar zeggen, Bresker? Dat er niets was dat we konden doen, dat we nooit hebben geloofd dat het echt zou gebeuren? En zal dat ons vrijpleiten van schuld?'

'Schuld?' Hij was witheet over haar suggestie dat hij op een of andere manier verantwoordelijk was voor deze knoeiboel. 'Ik heb niets verkeerd gedaan, ik ben ook niets verkeerds van plan! Ik ben onschuldig!'

'De helft van alle kwaad in deze wereld vindt plaats terwijl nette mensen erbij staan en niets verkeerds doen. Het is niet voldoende om je te onthouden van het doen van kwaad, Treil. Mensen moeten proberen het goede te doen, zelfs als ze geloven dat ze geen kans van slagen hebben.'

'Zelfs als het stom is zoiets te proberen?' vroeg hij met ijzig sarcasme.

'Vooral dan,' antwoordde ze liefjes. 'Zo wordt dat gedaan, Treil. Je smijt je goede hart met geweld tegen deze granieten wereld aan. Je stort je erop, natuurlijk aan de zijde van het goede, en je vraagt niet wat het kost. Dat is de manier om het gedaan te krijgen.'

'Wat gedaan te krijgen?' vroeg hij, nu echt woedend. 'Mezelf te laten vermoorden? Om een held te worden of zoiets?'

'Misschien,' gaf ze toe. 'Dat ook, misschien. Maar het is beslist de manier om jezelf te verlossen. En een held te worden.' Ze hield haar hoofd schuin en nam hem schattend op. 'Zeg me niet dat je nooit de held hebt willen zijn.'

'Ik heb nooit de held willen zijn,' sprak hij haar tegen. Paragon was nog steeds iemand vurig aan het vervloeken. Bresker draaide zijn hoofd om naar het schip te kijken. De gele gloed van het kampvuur danste over het verminkte gezicht van het boegbeeld. Wat verwachtte deze vrouw van hem? Er was niets dat hij kon doen om het schip te helpen, niets dat hij kon doen om wie dan ook te helpen. 'Alles wat ik ooit heb gewild was mijn eigen leven leiden. En zelfs daar heb ik verdomd weinig succes mee.'

Ze lachte zacht. 'Alleen omdat je er voortdurend een eindje vandaan blijft. En je ervan afwendt. En het ontwijkt.' Ze schudde haar hoofd. 'Treil, Treil, open je ogen. Deze vreselijke rotzooi is je leven. Het heeft geen zin om af te wachten tot het beter wordt. Houd op het nog langer uit te stellen en lééf het.' Ze lachte weer. Haar ogen en stem leken opeens heel ver weg te zijn. 'Iedereen denkt dat moed iets te maken heeft met dapper de dood onder ogen zien. Maar daartoe is nagenoeg ieder mens in staat. Bijna iedereen kan lang genoeg zijn adem inhouden en een kreet onderdrukken in de korte tijd die het vergt om te sterven. Ware moed bestaat daaruit dat je het leven onder ogen ziet zonder angstig terug te deinzen. En dan heb ik het niet over moeilijke periodes, waarin aan het einde de glorie glinstert. Nee, dan heb ik het over het verdragen van de verveling, de vuile handen en het ongemak die horen bij het doen van wat juist is.' Ze hield haar hoofd weer schuin en keek hem onderzoekend aan. 'Ik denk dat jij dat kunt, Treil.'

'Hou op me zo te noemen!' siste hij. Zijn achternaam te horen was als zout in een wond.

Opeens greep ze hem bij een pols. 'Nee, jij moet ophouden. Hou op jezelf te zien als een zoon die door zijn vader is onterfd. Je bent niet degene die hij verwachtte dat je zou zijn, maar dat wil niet zeggen dat je niemand bent. En evenmin dat je volmaakt bent. Hou op elke fout die je maakt te gebruiken als een excuus om dan maar volledig te falen!'

Hij rukte zijn pols los uit haar greep. Wie ben jij, om dat soort dingen tegen me te zeggen? Wie ben jij, om dat soort dingen zelfs maar te wéten?' Met de pest in zijn lijf begreep hij opeens wat de enige mogelijke bron van haar kennis was: Althea had over hem gesproken. Hoeveel had ze Amber verteld? Hij keek in haar gezicht en wist het. Althea had haar alles verteld. Alles. Hij draaide zich om en liep snel bij haar weg. Hij zou willen dat de duisternis hem volledig kon opslokken.

'Bresker? Bresker?' fluisterde ze hem sissend na. Hij bleef lopen.

Waar wil je naar toe, Treil?' Nu was het een hese kreet vanuit het donker. Waar wil je naar toe om bij jezelf weg te komen?' Hij wist het niet. Hij kon niet antwoorden.

De slippers waren geruïneerd door de nattigheid. Malta wierp ze in een hoekje van de kast en haalde een warme kamerjas te voorschijn. Ondanks het milde seizoen had het nachtelijke uitstapje haar verkild. Ze nam het droomdoosje van de plank. Het grijze poeder had ze verstopt in een groter zakje met hoofdpijnkruiden. Nu haalde ze het kleinere zakje te voorschijn en veegde er de restjes van het andere kruid af. Rillend van opwinding strikte ze het sluitvetertje los. Ze hield het zakje boven het geopende droomdoosje en schudde het voorzichtig leeg. Er verscheen een glinsterende wolk droompoeder in de lucht. Ze moest hevig niezen en deed het droomdoosje snel dicht. Haar keel voelde vreemd aan: verdoofd, en toch warm. 'Schud het doosje flink, wacht even, en open het dan bij je bed,' instrueerde ze zichzelf. Ze liep naar haar bed, onderwijl het doosje schuddend. Ze trok de dekens opzij, ging liggen en zette het geopende doosje naast haar bed. Toen blies ze de kaars uit en ging op haar rug liggen, met haar hoofd op de kussens. En wachtte. Wachtte.

Haar verwachtingen zaten haar in de weg. Ze kon de slaap niet vatten. Ze hield haar ogen echter resoluut gesloten. Eerst probeerde ze slaapverwekkende gedachten op te roepen, maar toen dat niet lukte concentreerde ze zich op Reyn. Na Cerwins teleurstellende optreden vond ze Reyn opeens een stuk attractiever. Toen Cerwin haar in zijn armen had genomen had hij mager geleken in vergelijking tot Reyn met zijn brede borst, die ze tijdens een snelle, stiekeme omhelzing had gevoeld. Ze dacht erover na. En Reyn zou zich beslist ook niet de kans hebben laten ontgaan om een kus van haar te stelen. Haar hart sloeg sneller bij de gedachte alleen al.

Reyn riep stormen van tegenstrijdige gevoelens bij haar op. Zijn geschenken en aandacht gaven haar het gevoel dat ze belangrijk was. Zijn rijkdom was een aantrekkelijk vooruitzicht, vooral na een jaar van uiterste karigheid. Soms konden haar zijn gezichtssluier en handschoenen eigenlijk niets schelen. Ze maakten hem mysterieus. Wanneer ze hem aankeek, kon ze zich onder die bedekking gemakkelijk een knappe jongeman verbeelden. Wanneer hij haar leidde tijdens een ingewikkelde dans, voelde ze zijn handen op de hare en op haar rug, en bespeurde ze zowel zijn kracht als zijn lenigheid. Slechts heel af en toe vroeg ze zich af of er achter die sluier een mismaakt wrattengezicht schuil zou gaan.

Op momenten dat ze gescheiden waren werd ze echter bevangen door twijfel. Erger nog was het medelijden van haar vriendinnen. Zij waren er stuk voor stuk van overtuigd dat hij een monster moest zijn. Malta vermoedde eigenlijk dat ze alleen jaloers waren op de overstelpende hoeveelheid cadeaus die hij haar had gegeven, en dat ze misschien om redenen van pure afgunst wilden dat hij lelijk was. Nee, Malta wist nog niet precies wat ze voelde of wat ze moest geloven. En de slaap wilde ook maar niet komen. Ze had het poeder voor het droomdoosje dus verspild. Er was niets uit voortgevloeid. Ze lag rusteloos te woelen, ten prooi aan verlangens die ze amper begreep. O, was haar vader maar thuisgekomen om alles weer in orde te maken!

'Ik wil naar buiten! Waarom wil je me niet helpen?'

'Dat kan ik niet. Begrijp alsjeblieft dat ik dat niet kan en hou op er mij om te smeken.'

De ingesloten draak sprak vol verachting: 'Je wilt het niet. Je zou het kunnen, maar je wilt het niet. Het enige wat ervoor nodig zou zijn is zonlicht. Open de luiken en laat zonlicht binnen. De rest zou ik zelf doen.'

'Ik heb het je uitgelegd. De zaal waarin je ligt is diep onder de grond begraven. Vroeger, dat geloof ik graag, had hij grote vensters met luiken ervoor die je kon openen of sluiten, maar nu is het hele gebouw begraven. Er ligt een dikke laag aarde op, met bomen erop. Deze zaal ligt onder een beboste helling.'

'Als je echt mijn vriend was, zoals je beweert, zou je me uitgraven en bevrijden. Alsjeblieft, ik moet vrij zijn! Niet alleen ter wille van mezelf, maar in het belang van mijn soort als geheel!'

Reyn lag te woelen in zijn bed en trok aan zijn dekens. Hij besefte dat hij niet echt sliep, niet echt aan het dromen was, maar dat hij evenmin wakker was. Het nachtelijke drakenvisioen was de laatste tijd een bijna dagelijkse kwelling geworden. Wanneer hij in slaap was gevallen keek de draak met haar onwaarschijnlijk grote koperkleurige ogen dwars door hem heen, tot in het diepst van zijn ziel. En dan begonnen haar ogen te draaien en vloeiden alle kleuren rond haar grote ellipsvormige pupillen in elkaar over. Hij kon tijdens deze visioenen zijn blik niet van die ogen af wenden, noch kon hij zichzelf dwingen te ontwaken en uit de droom te vluchten. Zij zat opgesloten in haar cocon van toverhout, en hij zat opgesloten in haar.

'Je begrijpt het niet,' kreunde hij in zijn halfslaap. 'De luiken zijn begraven, het koepeldak is begraven, alles is bedolven onder een dikke laag aarde. Er zal in die zaal nooit meer zonlicht schijnen.'

'Open dan de grote deuren en sleep me naar buiten. Leg me zo nodig op rolpalen, gebruik trekpaarden! Sleep me naar buiten, het kan me niet schelen hoe. Als je me maar naar het zonlicht brengt!'

Hij kon haar niets aan het verstand brengen. 'Dat kan ik niet. Je bent veel te

groot voor één man, en niemand zou me willen helpen om je te verplaatsen. Maar zelfs als ik veel helpers en paarden had, dan zou het nog niet gaan. Die deuren kunnen nooit meer open. Niemand weet nog hoe ze werken, en bovendien liggen ze diep onder de grond. Eerst zouden tientallen mannen maanden moeten werken om al die aarde af te graven. Maar dan nog krijgen we die deuren niet open. Het bouwwerk is beschadigd en verzwakt. Als we aan die deuren gaan morrelen kan de hele koepel instorten. Dan zou je nog dieper begraven liggen dan nu.'

'Kan me niet schelen! Neem het risico, open die deuren! Ik kan je helpen ontdekken hoe dat moet.' Haar stem werd verleidelijk. 'Ik zou je alle geheimen van de stad kunnen geven. Je hoeft me alleen maar te beloven dat je die deur zult openen.'

Ergens schudde zijn hoofd op een zweterig kussen een ontkenning. 'Nee. Je zou me doen verdrinken in herinneringen. Daar zouden we geen van beiden iets mee opschieten. Voor mijn soort leidt die weg tot waanzin. Breng me niet eens in verleiding!'

'Val die deuren dan aan! Ze zullen niet bestand zijn tegen hamers en bijlen. En laat ze maar gerust op mij vallen, als dat nodig is. Zelfs als de hele boel instort en dat mijn dood wordt, zou me dat meer vrijheid geven dan ik nu heb. Reyn, Reyn, waarom bevrijd je me niet? Als je echt mijn vriend was, zou je me bevrijden.'

Hij kromp ineen onder die hartroerende woorden. 'Ik ben je vriend. Echt waar. Ik verlang ernaar je te bevrijden, maar ik kan dat niet in mijn eentje. Ik moet eerst anderen overhalen om me te steunen. Dan zullen we een manier vinden. Wees geduldig. Ik smeek je: wees geduldig!'

'Honger kent geen geduld. Waanzin kent geen geduld. Ze zijn meedogenloos. Reyn, Reyn, waarom kan ik je niet duidelijk maken wat je aanricht door je wreedheid? Je doodt ons allemaal, voor altijd en eeuwig! Laat me eruit! Laat me eruit!'

'Dat kan ik niet!' brulde hij. Hij opende zijn ogen in zijn schemerige slaapkamer. Hij zat rechtop in bed, hijgend als een worstelaar. Zijn bezwete laken plakte aan zijn lichaam en hing daardoor als een klamme lijkwade om hem heen. Hij wikkelde het laken van zich af en liep naakt naar het midden van de kamer. Het raam stond open en een nachtbriesje koelde zijn verhitte lichaam af. Hij woelde met zijn handen door zijn dichte krullen en spreidde ze om ze te laten drogen. Hij krabde aan het jongste aangroeisel op zijn schedel, maar hield daar na een paar tellen resoluut mee op. Hij liep dichter naar het venster en keek naar boven. De nederzetting Trehaug van het Regenvolk hing in bomen op de oever van de Wilde Regenrivier. Vanuit de ene kant van zijn huis kon hij neerkijken op de snelstromende rivier, vanuit de andere kon hij door de bomen heen de Oude Stad zien. Daar brandden een paar lampen. Het werk aan de uitgraving en de exploratie hield nooit helemaal op. Als je in de diepste kamers en zalen werkte, maakte het weinig uit of het buiten dag dan wel nacht was. Binnen de heuvel heerste eeuwige duisternis — zoals het ook voor eeuwig zwart was in de tover-houten doodskist in de zaal van de Gekroonde Haan.

Voor de zoveelste keer overwoog hij zijn moeder in te lichten over deze nachtmerries, maar hij wist hoe ze zou reageren. Ze zou opdracht geven om de laatste 'boomstam' van toverhout te laten splijten. De enorme hoeveelheid binnenmerg zou over de koude stenen vloer worden uitgespreid en de grote massa kostbaar toverhout zelf zou worden verwerkt tot planken en balken voor een schip. Dit was namelijk het enige materiaal dat het Regenvolk ooit had kunnen ontdekken dat immuun was voor het brandend zure water van de rivier. Zelfs de bomen en struiken die aan weerszijden pal naast de rivier groeiden overleefden dit slechts zo lang hun bast intact was. Vanaf het moment dat deze door het een of ander beschadigd raakte begon de rivier ze langzaam maar zeker op te vreten. Zelfs op de benige poten van de zilveren steltvogels die door ondiepe delen van het water waadden, op zoek naar voedsel, had Reyn knobbelige wonden gezien. Uitsluitend toverhout bood werkelijk bescherming tegen het melkachtige water van de Wilde Regenrivier. En de familie Khuprus was in het bezit van de laatste en grootste 'boomstam'.

Als hij zijn zin kreeg, zou hij een manier zoeken om dat grote blok toverhout aan het zonlicht bloot te stellen en dan maar af te wachten wat eruit zou komen. Waarschijnlijk zou de stam tijdens dat proces vernietigd worden. Op een van de halfvergane oude tapijten leek een dergelijke ontbolstering afgebeeld te zijn: een kwabbige witte gedaante stak haar kop uit boven een kleffe massa van verbrijzeld toverhout. Ze hield stukken van dat hout tussen haar kaken geklemd alsof ze bezig was de muren van haar gevangenis te verslinden. Ze had een woeste blik in haar ogen, en de eromheen staande, bijna menselijke figuurtjes die getuige waren leken overweldigd door angst of ontzag. Bij het zien van dat oude tapijt kreeg Reyn soms het idee dat zijn plan waanzin was. Waarom het risico nemen een zo angstaanjagend schepsel te bevrijden?

Maar ze was de laatste van haar soort. Ze was de laatste echte draak.

Hij liep terug naar zijn bed. Hij ging liggen en probeerde voor zijn gedachten een onderwerp te vinden dat hem rust zou geven zonder hem in slaap te doen vallen. Viel hij in slaap, dan zou de drakendroom hem weer meesleuren. Voorzichtig probeerde hij het eens met Malta. Wanneer hij aan haar dacht werd hij soms bevangen door verruktheid en hoge verwachtingen. Ze was zo mooi, zo pittig en zo fris. In haar eigenzinnigheid zag hij vooral ongerichte kracht. Hij wist hoe haar familie over haar dacht. Dat was niet zonder reden — Malta was koppig en egoïstisch, en niet zo'n heel klein beetje verwend. Ze was als vrouw iemand die zichzelf vurig, tot het uiterste zou verdedigen. En als ze iets begeerde, dan zou ze daar met alles wat in haar was achteraan gaan, zonder enige andere gedachte in haar hoofd. Kon hij haar trouw aan hem winnen, dan zou ze perfect zijn. Net als zijn moeder zou ook zij haar kinderen beschermen en leiden, en hun rijkdom en macht met alle middelen blijven vasthouden, ook wanneer Reyn zelf allang in zijn graf zou liggen. Anderen zouden zeggen dat zijn vrouw amoreel en meedogenloos was in het verdedigen van de belangen van haar kroost en haar familie — maar met afgunst in hun stem.

Als hij haar trouw zou kunnen winnen — en dat was nog maar helemaal de vraag. Toen hij Beijerstad de laatste keer verliet was hij zeker geweest van zijn overwinning. Ze had echter nog steeds geen gebruik gemaakt van het droom-doosje om met hem in contact te komen. En sinds hun laatste ontmoeting had hij slechts één briefje van haar gehad — een beleefd niemendalletje. Hij draaide zich verdrietig op zijn zij en deed zijn ogen dicht. En viel in slaap. En begon te dromen.

'Reyn, Reyn, je moet me helpen.'

'Kan ik niet,' kreunde hij.

De duisternis week uiteen en Malta kwam naar hem toe. Ze was onaards mooi. Haar witte nachtjapon waaide op in een buitenaardse wind, evenals haar wuivende donkere haren. Haar ogen waren vol geheimen. Ze liep geheel alleen door een inktzwarte duisternis. Hij wist wat dat betekende: ze had hem gezocht. Ze had geen decor gekozen of verzonnen, maar was in bed gaan liggen om te dromen, en had daarbij uitsluitend aan hém gedacht.

'Reyn?' riep ze nogmaals. 'Waar ben je? Ik heb je nodig.'

Hij haalde diep adem om tot kalmte te komen en trad toen de droom binnen. 'Hier ben ik,' zei hij zachtjes, want hij wilde haar niet aan het schrikken maken.

Ze draaide zich om en bekeek zijn droomgestalte van top tot teen. 'De vorige keer had je geen sluier,' protesteerde ze.

Hij glimlachte. Hij had een realistische presentatie gekozen: sobere kleren, een sluier, handschoenen. Hij vermoedde dat haar nachtjapon dezelfde was die ze die nacht in werkelijkheid droeg. Hij bracht zichzelf in herinnering hoe jong ze nog was. Hij zou geen misbruik maken van de situatie. Misschien dat ze het vermogen van een droomdoosje nog niet ten volle begreep. 'De vorige keer bracht je vele ideeën binnen in onze droom. En ik ook. We hebben ze met elkaar vermengd en wat erop volgde hebben we samen beleefd. Vannacht brengen we om te beginnen alleen onszelf in. En wat we verder wensen.'

Hij stak een arm omhoog en maakte er een brede zwaai mee door de duisternis, waardoor hij als het ware het doek opende voor een landschap — dat van een van zijn favoriete oude tapijten. Scherp zwart afgetekende bladerloze bomen boden glinsterende bollen van een of ander geel fruit aan. Er kronkelde zich een zilveren pad tussen die bomen door, op weg naar een burcht in de verte. De bodem van het bos was met dik mos bedekt. Een vos met een konijn tussen zijn kaken tuurde van achter een braambosje hun kant op. Een stel - te lang om volledig menselijk te zijn, hij met koperen haren, zij met gouden - omhelsde elkaar op de voorgrond. Zijn lichaam drukte het hare tegen de zwarte stam van een boom. Reyn had het tweetal gevisualiseerd op een bevroren moment in de tijd, maar nu haalde de vrouw opeens huiverend adem en draaide ze haar hoofd om de kus van haar minnaar in ontvangst te nemen. Reyn glimlachte. Ze leerde het spel heel snel, deze Malta!

Of wist ze misschien niet eens dat zij dit had gedaan? Ze wendde haar blik af van het vurige koppel en kwam dichter naar hem toe. Met gedempte stem, alsof ze bang was het spookachtige liefdespaar te storen, zei ze: 'Reyn, ik heb je hulp nodig.'

Hij had ten onrechte gedacht dat die vraag een echo van zijn akelige draken-droom was. 'Wat is er dan mis?'

Ze keek nog even over haar schouder naar het verhitte stel. De man bewoog zijn hand langzaam naar de halsopening van de jurk van zijn geliefde. Malta wendde haar blik met een ruk af. Hij voelde dat ze zich volledig op hém wilde concentreren. 'Alles is mis, alles wat je maar kunt bedenken! Piraten hebben ons familieschip gekaapt. De piraat in kwestie heeft de reputatie dat hij alle bemanningsleden van de schepen die hij verovert doodt. Als mijn vader nog leeft hopen we hem met een losgeld te kunnen vrijkopen. Maar we hebben nu al zowat geen geld. Wanneer onze schuldeisers ontdekken dat we ons levende schip verloren hebben, zullen ze ons niets meer lenen. Erger nog: ze zullen waarschijnlijk een snellere afbetaling van onze schulden eisen.' Haar blik dwaalde weer af naar het vrijende paar. Hun spel werd hoe langer hoe intiemer. Het leek Malta af te leiden en op te winden.

Reyn feliciteerde zichzelf met zijn zelfbeheersing en nam Malta bij een hand. Ze verzette zich niet. Hij leidde haar via een pad door het bos naar een plek waar ze het amoureuze stel niet meer kon zien.

'Wat wil je dat ik doe?' vroeg hij haar.

'Kus me.' Het klonk bevelend.

Maar het waren niet Malta's woorden. Ze waren bij een ander paartje gekomen dat onder een andere boom stond. De jongeman pakte de jonge vrouw dwingend bij haar schouders. Hij keer neer op haar trotse, naar hem opgeheven gezicht. Ze bekeek hem met ijzige verachting, maar hij liet zijn lippen naar de hare zakken. Tegen zijn wil werd Reyn er opgewonden van. De vrouw verzette zich even, maar greep toen de achterkant van 's mans hoofd vast en trok zijn mond hard tegen de hare aan. Reyn wendde zijn blik af, pijnlijk getroffen door het gewelddadige van de actie. Hij gaf een rukje aan Malta's hand en ze liepen samen verder.

Wat kun je doen?' vroeg Malta.

Hij dacht erover na. Hij geloofde niet dat dit binnen gedeelde dromen een gangbaar gespreksonderwerp was. 'Je moeder moet mijn moeder schrijven. Zij zijn degenen die hierover moeten praten, niet wij.' Hij vroeg zich af hoe zijn moeder zou reageren. Toen Malta naar hem toe kwam om hulp was ze kennelijk vergeten dat de familie Khuprus nu de hypotheek op het levende schip hield. Niet alleen behoorden zij tot de schuldeisers waar Malta over had gesproken, maar het gekaapte schip was zelf de reden van die schuld. Het was een gecompliceerde situatie. De magie van de levende schepen diende zorgvuldig beschermd te worden. De kopers moesten garanderen dat ze nooit in de handen van buitenstaanders zouden vallen. Toen hij zijn moeder had overgehaald om de schuld inzake de Vivacia over te nemen, was zij op de langere termijn van plan geweest het restant van de aflossing van het schip als bruidsgift aan de Vestrits te schenken. Hij had verwacht dat zijn eigen kinderen het schip uiteindelijk zouden erven. Het volledig verloren gaan van het schip zou voor iedereen een ernstige financiële klap betekenen. Hij betwijfelde geen moment dat zijn moeder tot actie zou worden gedwongen, maar wist niet zeker welke actie. Hij had zich nooit bijzonder geïnteresseerd voor de zakelijke affaires van de familie. Zijn moeder, oudste broer en stiefvader regelden dat allemaal. Hij was de onderzoeker en geleerde. Hij haalde de schatten naar boven die zij in klinkende munt omzetten. Wat ze met die munten deden had hem nooit belang ingeboezemd. Nu vroeg hij zich af of hij er eigenlijk wel iets over te vertellen had.

Malta ontstak onmiddellijk in woede. 'Reyn, we hebben het over mijn vader! Ik kan niet afwachten tot mijn moeder heeft gesproken met jouw moeder. Als we hem willen redden, dan moeten we nu in actie komen.'

Hij voelde zich hulpeloos. 'Malta, ik heb niet de macht om je rechtstreeks te helpen. Ik ben maar een jongere zoon; ik heb een broer en twee zussen die ouder zijn.'

Ze stampte kwaad met haar voet. 'Ik geloof je niet. Als je iets om me gaf, dan zou je me helpen.'

Nu klonk ze precies zoals de draak, bedacht hij opeens ontzet.

En dat was een gevaarlijke gedachte om te hebben, althans, in een visioen dat was opgeroepen door een droomdoosje. De aarde beefde opeens onder hun voeten. Daarna volgde een tweede, nog heviger beving. Malta greep zich aan een boom vast om niet te vallen. Wat was dat?' wilde ze weten.

'Een aardbeving,' antwoordde hij kalm. Ze waren in Trehaug niet ongebruikelijk. De zwevende stad deinde mee met de levende bomen waarin ze was opgehangen en liep gewoonlijk weinig schade op. Wel richtten de aardbevingen soms zware vernielingen aan in de ondergrondse delen van de Oude Stad, waar de opgravingen gaande waren. Reyn vroeg zich af of dit een echte aardbeving was, of slechts een die hij zich in het kader van de droom had verbeeld.

'Ik weet wat een aardbeving is.' Het klonk alsof Malta zich behoorlijk aan hem ergerde. 'Die komen aan de hele Gedoemde Kust regelmatig voor. Ik bedoelde dat geluid.'

'Geluid?' vroeg hij, slecht op zijn gemak.

'Dat krabben en krassen. Hoor je het niet?'

Hij hoorde het voortdurend. Of hij nu wakker was of sliep: het geluid van de klauwen waarmee de draak zwakjes haar doodskist te lijf ging spookte voortdurend door zijn geest. 'Kun jij het dan ook horen?' Hij was verbluft. Hij had geleerd het geluid te negeren — hem was altijd gezegd dat hij het zich alleen maar verbeeldde.

Voordat hij nog iets kon zeggen, begon alles te veranderen. De kleuren van het woud werden opeens helder en fris. Het warme briesje voerde een indringende geur van vers fruit aan. Het mos onder hun voeten werd opeens zachter en sappiger terwijl het pad glinsterde in het zonlicht. Het blauw van de hemel werd dieper en stralender. Dit was niet meer hoe Reyn zich dat oude tapijt herinnerde, dit was een levendig landschapsbeeld dat door iemand anders aan het visioen van het droomdoosje werd toegevoegd. En deze keer niet door Malta, vermoedde hij.

Toen er aan de horizon onweerswolken begonnen te verschijnen wist hij het zeker. Er staken harde windvlagen op en hij keek angstig naar boven. De ene na de andere rijpe vrucht werd van de takken geblazen en kwam met een plof neer op de grond. Een ervan spatte pal voor Malta's voeten uiteen in zaden en vruchtvlees, en de geur van de verspilde sappen was zo rijk en doordringend dat hij bijna weerzinwekkend was.

'Malta, we moeten nu uit elkaar gaan. Zeg tegen je moeder dat -'

Een bliksemschicht spleet de hemel open. De donder volgde bijna onmiddellijk. Reyn voelde dat zijn haren rechtop gingen staan. De wind voerde een eigenaardig geurtje aan. Malta was diep in elkaar gedoken en wees woordeloos naar de hemel. De grillige rukwinden deden haar haren wild wapperen en drukten haar nachthemd strak tegen haar lichaam.

Vlak boven de bomen zweefde een draak in de lucht en het waren haar machtige vleugelslagen die voor al die turbulentie zorgden. Zelfs het tussen de wolken door schijnende zonlicht kon niet wedijveren met haar glorieuze pracht. Ze was iriserend: alle kleuren van de regenboog jaagden elkaar na over haar zilveren lichaam en vleugels. Haar stem doorkliefde de lucht. De tak van een nabije boom brak krakend af en viel met een zware plof op de grond. 'Bevrijd me en ik zal je helpen. Dat beloof ik je.' Haar vleugels tilden haar hoger de hemel in, waar ze een trage, duizelingwekkende salto maakte. Haar lange, kronkelende staart geselde de lucht achter haar.

Opeens begon het te regenen — een plensbui die alles binnen een mum van tijd doorweekte. Malta vluchtte rillend naar de bescherming van Reyns armen en mantel. Hij sloeg een arm om haar heen. Zelfs in de schaduw van die zwevende draak was hij zich bewust van de warmte van haar huid onder de natte stof van haar nachthemd.

Vanonder zijn mantel keek Malta met half toegeknepen ogen op naar het grote schepsel. 'Wie ben je?' riep ze luid. Wat wil je?'

De draak wierp haar hoofd achterover en brulde van het lachen. Ze maakte een zweefduik vlak over hen heen en klom toen weer met krachtige slagen omhoog naar de hemel. Wie ik ben? Zie ik er zo stom uit dat ik je mijn naam zou schenken? Nee. Die macht over mij zal ik je heus niet geven. Maar wat ik wil? Een ruil! Mijn vrijheid, in ruil voor het schip dat je noemde en, als je vader nog aan boord is, zijn leven. Wat zeg je daarvan? Een gemakkelijke ruil, nietwaar? Een leven voor een leven.'

Malta keek Reyn aan. 'Is ze echt? Kan ze ons helpen?'

Reyn staarde naar de draak boven hun hoofden. Ze verhief zich met kalm wiekende vleugels in de stormachtige hemel, steeds hoger, tot ze nog maar een stip was — een ster, die helder afstak tegen de donkergrijze wolken. 'Ze is echt. Maar ze kan ons niet helpen.'

Waarom niet? Ze is kolossaal! Ze kan vliegen! Zou ze niet gewoon naar het schip kunnen —'

'En wat dan? Moet ze het schip vernietigen om de piraten te doden? Misschien zou dat kunnen, als je zoiets werkelijk verstandig zou achten, en als ze werkelijk de vrijheid had om overal rond te vliegen. Maar dat is niet zo. Ze toont zich in deze droom aan ons zoals ze zich voorstelt te zijn.'

'Hoe is ze dan in het echt?'

Reyn besefte opeens hoe dicht hij een buitengewoon gevaarlijk onderwerp was genaderd. 'Ze zit gevangen, diep onder de grond, van waaruit niemand haar kan bevrijden.' Hij nam Malta bij een arm en leidde haar over het pad haastig naar een hutje dat zijn wil zojuist speciaal voor dit doel in leven had geroepen. Hij opende de deur en Malta schoot dankbaar naar binnen. Hij volgde haar en deed de deur achter zich dicht. Een haardvuur verwarmde het sobere kamertje.

Malta bundelde haar haren met haar handen en begon het water eruit te wringen. Toen draaide ze zich weer naar hem toe. Er glinsterden nog regendruppels op haar gezicht. Het licht van het vuur danste in haar ogen.

'Op welke manier gevangen?' wilde ze weten. Wat zouden we moeten doen om haar te bevrijden?'

Hij besloot haar een deel van de waarheid te vertellen. 'Lang geleden is er iets gebeurd. We weten niet precies wat. Op een of andere manier is een hele stad onder een dikke laag aarde bedolven geraakt. Het is al zo lang geleden dat er ondertussen hele bossen op die grond zijn opgeschoten. De draak bevindt zich in een zaal, diep in die bedolven stad. Er is geen manier om haar te bevrijden.' Hij had geprobeerd de laatste woorden zo definitief mogelijk te laten klinken, maar Malta's uitdrukking was nog steeds koppig en onovertuigd. Hij keek haar hoofdschuddend aan. 'Dit is niet de droom die ik me had voorgesteld met jou te delen.'

'Kan ze niet worden uitgegraven? En hoe kan ze in leven zijn, als ze zo diep onder de grond vastzit?' Malta hield haar hoofd schuin en kneep haar ogen tot spleetjes. 'Hoe weet je trouwens dat ze daar is? Reyn, er is iets wat je voor mij verzwijgt,' zei ze beschuldigend.

Hij rechtte zijn rug en hield voet bij stuk. 'Malta, er zijn veel dingen die ik je niet kan vertellen. Ik zou jou ook niet vragen mij de geheimen van de vaarders van Beijerstad te verraden. Je moet erop vertrouwen dat ik je alles heb gezegd wat ik in alle eer mag zeggen.' Hij sloeg zijn armen over elkaar.

Ze staarde hem even aan. Toen sloeg ze haar ogen neer. Na een poosje zei ze met lichtelijk gesmoorde stem: 'Denk geen kwaad van me, alsjeblieft. Ik besefte niet wat ik je vroeg.' Haar stem werd nog wat heser toen ze vervolgde: 'Ik zie uit naar een tijd waarin er tussen ons geen geheimen meer zullen bestaan.'

De wanden van de hut trilden onder een nieuwe windvlaag. Reyn vermoedde dat de draak weer een duikvlucht had gemaakt. 'Bevrijd me!' De schrille kreet sneed door alles heen. 'Bevrijd me!'

Bij het horen van de stem van de draak sperde Malta haar ogen open. Een tweede windvlaag geselde de hut en deed de vensterluiken klapperen. Opeens was het meisje in zijn armen. Hij hield haar tegen zich aan en voelde hoe ze beefde. De bovenkant van haar hoofd kwam slechts tot zijn kin. Haar haren waren vochtig onder zijn vingers toen hij ze streelde. Toen ze haar gezicht naar hem omhoog hief viel hij in de bodemloze put van haar ogen. 'Het is maar een droom,' verzekerde hij haar. 'Niets hier kan je kwaad doen. Niets hier is helemaal echt.'

'Het lijkt me erg echt!' fluisterde ze. Haar adem was warm op zijn gezicht.

'Vind je?' vroeg hij verwonderd.

'Erg echt,' herhaalde ze op besliste toon.

Voorzichtig liet hij zijn mond op de hare zakken. Ze ontweek zijn kus niet. Het dunne laagje sluier tussen hun lippen voegde een bijna aangenaam reliëf toe. Haar armen kwamen om hem heen en hielden hem op een onbeholpen, onervaren manier vast.

De zoetheid van die kus gloeide nog na toen de magie van het droomdoosje verdween en Reyn wegzakte in een gewone slaap. 'Kom naar me toe.' Haar laatste woorden bereikten hem zwakjes. 'Kom met volle maan naar me toe!'

'Dat kan niet!' riep hij uit, opeens in paniek dat ze hem niet zou verstaan, 'Malta, dat kan ik niet!'

Hij werd wakker en stelde vast dat hij tegen het kussen had liggen praten. Had ze hem nog gehoord? Had ze hem verstaan? Hij sloot zijn ogen en probeerde uit alle macht een terugkeer naar de slaap en de gedeelde droom af te dwingen. 'Malta? Ik kan niet naar je toe komen! Dat kan ik niet!'

'Zeg je dat tegen alle vrouwen?' Ergens hoorde hij het boosaardige lachje van een vrouw en het zwakke gekras van klauwen over ijzerhard toverhout. 'Lig maar niet te tobben, Reyn. Jij kunt niet naar haar toe. Ik wel. Ik ga wel.'

HOOFDSTUK 17

Aan land gezet

~

De maan stond helder aan de hemel en het tij was hoog toen Kennit besloot dat het tijd was om zijn belofte te vervullen. Het had enig zorgvuldig manoeuvreren gekost, maar nu was alles naar behoren voorbereid en geregeld. Zinloos om nog meer rijd te verspillen. Hij zwaaide zijn been over de rand van zijn slaapbank en ging rechtop zitten, kwaad naar Etta kijkend toen deze slaperig haar hoofd optilde van de kussens. Hij wilde vannacht geen tussenkomst van wie dan ook. 'Ga weer slapen,' commandeerde hij haar. 'Als ik je nodig heb, zeg ik het wel.'

In plaats van een beschaamde blik gaf ze hem een loom, vertederd glimlachje, alvorens haar ogen weer te sluiten. Haar lijdzame acceptatie van zijn onafhankelijkheid was bijna zenuwslopend.

In elk geval begon ze te snappen dat hij haar verdomde hulp lang niet bij alles nodig had. Ze was walgelijk behulpzaam geweest tijdens de weken van zijn revalidatie. Hij had haar vele malen de oren van het hoofd moeten brullen voordat ze hem toestond voor zichzelf te zorgen.

Hij reikte naar het klaarliggende houten been en liet zijn beenstomp in de kom aan het uiteinde zakken. Het leren tuigje dat de poot met de rest van zijn lichaam verbond voelde nog steeds raar aan, maar hij begon er al een beetje aan te wennen. Zijn broek aantrekken over de houten poot heen was een ander probleem. Hij stelde het met gefronst voorhoofd vast. De vrouw moest toch echt iets beters verzinnen. Dat zou hij haar morgenvroeg opdragen. Aan zijn riem droeg hij nu nog alleen een lange dolk in een foedraal. Een zwaard of sabel was een nutteloos wapen voor een man die op één been moest balanceren. Hij trok zijn laars aan en pakte toen de kruk die tegen het bed stond. Hij bonkte zich een weg door de kamer heen. Hachelijk wankelend knoopte hij een hemd dicht en deed een vest aan. Over dat alles heen trok hij een kostbaar lakens jasje aan. Hij stak een schone zakdoek en de andere vaste spullen in zijn zakken. Toen trok hij zijn boordje recht en zorgde hij ervoor dat zijn manchetten allebei precies even ver onder de mouwen van zijn jasje uitstaken. Tenslotte klemde hij de greep van zijn kruk stevig in zijn oksel, verliet de kajuit en deed de deur zachtjes achter zich dicht.

Alles was vredig op het voor anker liggende schip. Het was schoner en alles verliep aan boord soepeler sinds hij in Deeldorp de bemanning aanzienlijk had verkleind. De meesten van de geredde slaven hadden het overvolle schip maar al te graag verlaten. Sommigen hadden willen blijven. Deze groep had hij drastisch uitgedund. Velen hadden simpelweg geen enkele ervaring als zeeman. Anderen waren te bokkig. Niet iedereen met een verzameling tatoeages op zijn gezicht had die verworven omdat hij een waarlijk vrije geest was, die weigerde te buigen voor slavernij. Sommigen van hen waren, om het ronduit te zeggen, mannen en vrouwen die gewoon te stom waren om simpele taken te leren en ze met enige goede wil uit te voeren. Aan zulke lieden had Kennit even weinig behoefte als hun voormalige eigenaars dat hadden gehad. Een dozijn voormalige slaven, slachtoffers van Sa'Adars invloed, had per se aan boord willen blijven. Kennit had het ruimhartig toegestaan. Het was zijn enige concessie aan hun claim dat het schip eigenlijk van hen was. Ongetwijfeld hoopten ze nog steeds op meer. Maar al even ongetwijfeld zouden ze worden teleurgesteld.

Drie anderen had Kennit om persoonlijke redenen aan boord gehouden. Deze drie zouden vannacht hun doel dienen.

Hij trof het meisje Enkal aan, leunend tegen de boegreling. Niet ver van haar lag Wintrow languit op het dek te slapen, volledig uitgeput. Kennit permitteerde zich een glimlachje. Brik had zijn verzoek om de jongen een paar dagen druk aan het werk te zetten kennelijk bijzonder serieus genomen. Het meisje draaide zich om toen ze zijn houten poot op het dek hoorde tikken. Trillend zag Enkal hem naderen, met haar grote donkere ogen. Ze was niet meer zo angstig als ze in het begin was geweest. Een paar dagen nadat hij het schip had gekaapt had Etta er een eind aan gemaakt dat de bevrijde slaven en de bemanning haar gebruikten voor seks. Het meisje zelf had geen bezwaar lijken te hebben, dus Kennit had er geen probleem in gezien, maar Etta had volgehouden dat het meisje zo verward was geraakt door alle misbruik dat er van haar was gemaakt dat ze geen flauw idee had hoe ze avances moest afweren. Later had Wintrow hem verteld wat hij over het meisje wist. Enkal was in het ruim waanzinnig geworden en had zichzelf kreupel gemaakt door haar benen voortdurend tegen haar boeien aan te wrijven. Wintrow geloofde dat ze nog normaal was geweest toen ze benedendeks werd opgesloten. Verder scheen niemand aan boord iets over haar te weten, zelfs haar naam of haar leeftijd niet. Erg jammer, vond Kennit, dat ze haar verstand kwijt was. En ze zou altijd mank blijven. Ze was erger dan waardeloos aan boord, want ze at voedsel en nam ruimte in die beter aan een gezonde man gegeven konden worden. Hij zou haar in Deeldorp van boord hebben gezet als niet zowel Etta als Wintrow voor haar op de bres waren gesprongen. Toen daarna ook Vivacia een goed woordje voor haar had gedaan had Kennit zich over laten halen. Niettemin was het tijd om haar kwijt te raken. Dat was ook het beste voor haar. Een kaperschip was nu eenmaal geen opvangcentrum voor gekneusde zielen.

Hij maakte een gebaartje dat ze naar hem toe moest komen. Ze deed een enkele aarzelende stap.

'Wat ga je met haar doen?' vroeg Vivacia zacht vanuit de schaduw.

'Ik wil haar geen kwaad doen. Je kent me nu goed genoeg om dat te begrijpen.' Hij wierp een blik op Wintrow. 'Maar laten we de jongen niet wekken.' Hij zei het op een vriendelijke toon.

Het boegbeeld zweeg een poosje. 'Ik voel dat je gelooft dat je iets doet wat goed is voor haar. Maar ik zie niet wat het is.' Even later vervolgde ze: 'Je sluit me buiten. Er zijn delen van je hart die me nooit hebben toegestaan naar binnen te kijken. Je houdt dingen voor mij geheim.'

'Ja. Precies zoals jij dingen voor mij geheim houdt. Je moet me hierin vertrouwen. Doe je dat?' Hij stelde haar met opzet op de proef met deze vraag.

Ze zweeg.

Hij liep naar voren, vlak langs Enkal, die een klein eindje achteruit week. Hij ging op haar voormalige plekje aan de reling staan en boog zich dichter naar het boegbeeld toe. 'Goedenavond, lieve zeedame,' begroette hij haar, alsof het de eerste woorden waren die hij tot haar sprak. Zijn groet was weinig meer dan een fluistering in de wind.

'Het lijkt me veeleer een goede nacht, waarde heer,' antwoordde ze in stijl.

Hij stak zijn hand naar haar uit en zij draaide zich half om en reikte haar lange vingers aan, welke hij licht beroerde. 'Ik hoop dat het je goed gaat. Zeg me eens,' vervolgde hij, en hij maakte een gebaar naar de eilanden die hen omringden, 'wat vind je van mijn eilanden, nu je er een paar van hebt kunnen zien?'

Haar stem klonk warm en kwam diep uit haar keel. 'Ze hebben een unieke schoonheid. De warmte van het water, de grillige nevels, waardoor ze soms verhuld en dan weer opeens onthuld worden... En zelfs de vogelzwermen hier zijn anders. Kleuriger van tooi en gevarieerder in hun zangkunst dan de meeste andere zeevogels. Ik heb een zo uiteenlopende pluimage niet meer gezien sinds kapitein Vestrit me op een reis naar het verre zuiden heeft meegenomen...' Haar stem stierf langzaam weg.

'Je mist hem nog steeds, zeker? Hij was ongetwijfeld een geweldige kapitein die je vele wonderbaarlijke plaatsen heeft laten zien. Maar als je mij vertrouwt, dame, zullen jij en ik plekken zien die zelfs nog exotischer zijn, en avonturen beleven van nog opwindender aard.' Er klonk bijna iets van jaloezie in zijn stem toen hij vroeg: 'Denk je nog steeds zo vaak aan hem? Ik dacht dat je in zijn tijd nog niet tot leven was gebracht.'

'Ik herinner me hem zoals iemand zich een mooie droom herinnert wanneer hij wakker wordt. Niets is scherpomlijnd, maar een geur in de lucht, een horizon, de smaak van een stroming in het water - dat soort dingen komen je bekend voor en roepen plezierige herinneringen bij je op. Wanneer Wintrow bij me is zijn die impressies nog sterker. Op hem kan ik veel meer details overbrengen dan ik kan uitspreken.'

'Juist.' Hij veranderde van onderwerp. 'Maar in deze wateren ben je nooit eerder geweest?'

'Nee. Kapitein Vestrit vermeed de Piraten Eilanden. We voeren eromheen via de Buitenpassage en hielden een zo oostelijk mogelijke koers aan. Het was gemakkelijker om problemen te vermijden dan om ermee af te rekenen, zei hij altijd.'

'Aha.' Kennit keek langs haar heen naar de Marietta die een eindje verderop lag te deinen. Soms miste hij Sorcor. Het zou bijvoorbeeld handig zijn geweest als hij hier was geweest voor het klusje van vannacht. Maar aan de andere kant: een geheim bewaart iemand het beste in zijn eentje. Hij herinnerde zich opeens om welke reden hij aan dek was gekomen. 'Op dat punt moet ik het met hem eens zijn. Dus, dame, als je me wilt excuseren: ik heb vannacht een paar problemen te vermijden. Denk aan mij, tot ik terug ben.’

‘Dat zal ik.' Er klonk verwondering in haar stem.

Hij liep tikkend en bonkend over het dek - de houten poot, de kruk en de laars zorgden samen voor een merkwaardige ritmiek — en wenkte Enkal dat ze hem moest volgen. Ze kwam, langzaam, hinkend, maar ze kwam. Toen ze de kapiteinssloep hadden bereikt zei hij: 'Wacht hier. Ik neem je mee op een tochtje.' Hij maakte er bijpassende gebaren bij, om er zeker van te zijn dat ze hem begreep. Ze keek bezorgd, maar ging gehoorzaam op het dek zitten.

Hij liet haar daar in het donker zitten. Hij liep langs de matroos die anker-wacht had en groette hem met een knikje. De matroos boog zijn hoofd, maar gaf geen kik. Kapitein Kennit had op zijn schip altijd gedaan waar hij zin in had. Hij voelde zelfs aan dat zijn bemanning zich geruster voelde nu hij zijn onvoorspelbare tochtjes over en door het schip had hervat. Het bewees dat het met hun kapitein allemaal weer in orde was.

Hij kon zich tegenwoordig op zijn kruk en zijn houten poot zelfs weer snel bewegen, als hij dat wilde, hoewel dat behoorlijk veel pijn deed. Wintrow scheen te denken dat zijn beenstomp in de loop van de tijd met een dikke laag eelt bedekt zou raken. Dat was te hopen. De leren kom die zijn beenstomp omvatte schuurde vaak akelig hard over de gevoelige nieuwe huid, en na een dag lang lopen deed zijn hele oksel pijn van de kruk.

Stilletjes bewegen bleek trouwens nog moeilijker dan snel bewegen, maar het lukte hem. Hij had de tijd genomen om uit te vinden waar Sa'Adar 's nachts sliep en hij wist die plek nu moeiteloos te vinden, ondanks het zwakke schijnsel van de ver uit elkaar hangende scheepslantaarns die het ruim verlichtten. Toen hij bij de op zijn rug liggende man kwam keek hij op hem neer. Sa'Adar bleek niet te slapen, dus Kennit deed niet alsof hij hem moest wekken. Heel zacht zei hij tegen hem: 'Als je gerechtigheid gedaan wilt zien aan Kyle Haven, sta dan op en volg me. Maar in stilte.'

Met demonstratief zelfvertrouwen draaide hij de man zijn rug toe en liep bij hem vandaan. Hij verwaardigde zich niet om zijn hoofd om te draaien, maar zijn scherpe oren hoorden de zachte voetstappen van de priester die hem volgde. Hij had de man goed ingeschat. Wegens de door hem geschapen sfeer van mysterie en geheimzinnigheid had de priester zich laten verleiden om in zijn eentje mee te komen, zonder zijn kameraden te wekken. Kennit liep tussen de slapende en duttende mannen en vrouwen door tot hij bij de twee kaartenkoppen kwam die hij had geselecteerd: Saylah, die tot een balletje opgerold lag te slapen; en Dedge, die zijn arm beschermend om haar heen had geslagen. Hij wekte Dedge door hem twee keer aan te tikken met de punt van zijn kruk, wees hem dat ook de vrouw moest meekomen, en liep toen verder. Gehoorzaam als een brave hond wekte de man Saylah, waarna ze Kennit beiden in stilte volgden.

De meeste mensen aan boord sliepen, maar degenen die wakker waren en het kleine gezelschap zagen passeren waren zo verstandig hun gedachten voor zich te houden. Toen ze weer aan dek waren leidde Kennit de stoet het achterkasteel binnen. Hij bleef staan bij de kajuit waarin Kyle Haven was opgesloten. Met een hoofdknikje maakte hij de kaartenkoppen zijn bedoeling duidelijk. Dedge rukte de deur open en stapte plompverloren naar binnen. Kyle Haven schrok op en schoot overeind op zijn slordig opgemaakte slaapbank. Zijn lange haren hingen ongekamd en verward tot op zijn schouders. De kajuit rook vies naar ongewassen vlees en volle pispotten — precies zoals vroeger het ruim met de slaven had gestonken. Kennit trok zijn neus op, maar zijn stem klonk mild toen hij vanuit de deuropening zei: 'Kom met ons mee, kapitein Haven.'

Haven keek met een verwilderde blik om zich heen. Sa'Adar stond te glimlachen. 'Jullie gaan me doden, nietwaar?' vroeg Kyle hees.

'Nee.' Het kon Kennit niet echt iets schelen of de man hem al dan niet geloofde. Hij richtte zich tot de twee kaartenkoppen. 'Zorg ervoor dat hij meekomt, in stilte.' Hij wendde zich weer tot Haven en zei: 'Het zal me een zorg zijn hoe ze je zwijgen afdwingen, als dat moet. Je medewerking is niet strikt noodzakelijk, maar zou het voor ons beiden gemakkelijker maken.' Hij draaide zich om en liep weg zonder te kijken wie achter hem aan kwam, of hoe. Sa'Adar ergerde hem echter door zich te haasten om hem in te halen.

'Gaat u de anderen niet wekken? Om hiervan getuige te zijn?'

Kennit bleef abrupt staan, maar nam niet de moeite om zich naar de man om te draaien. 'Ik geloof dat ik om stilte had gevraagd,' merkte hij op.

'Maar-'

De beweging kwam volstrekt spontaan. Hij hoefde er geen moment over na te denken. Hij verplaatste zijn gewicht naar zijn goede been, leunde met een schouder tegen de wand en haalde toen verwoestend uit met zijn kruk. Sa'Adar kreeg de klap tegen zijn dijen en wankelde naar achter, zijn mond wijd open van de pijn. Kennit wendde zich van de man af. Als deze gang wat breder was geweest, mijmerde de piraat, zou de zwaai van de kruk nog effectiever zijn geweest. Hij dacht hierover na tijdens het vervolg van hun tochtje naar het dek. Misschien was dit iets wat hij een beetje moest oefenen.

Hij bleef staan bij de kapiteinssloep en wachtte tot de anderen hem hadden ingehaald. Het deed hem genoegen dat Haven zijn mond had gehouden, zonder bewusteloos geslagen of gekneveld te zijn. Kennelijk geloofde de man in zijn macht. Misschien besefte hij ook dat degenen die hij zou wekken door te schreeuwen hem zeker niet zouden helpen. Wat zijn overwegingen ook waren, deze medewerking maakte de zaken stukken gemakkelijker. Enkal ging staan toen ze de anderen zag komen. Kennit keek naar zijn kaartenkoppen. 'Haal de kist. Jullie weten welke. Daarna laten jullie de sloep zakken.' De ex-slaven deden meteen wat hun was gevraagd. De anderen wachtten in stilte. Geen van hen was zo stom om vragen te stellen.

Kennit nam plaats in het voorste deel van de sloep. Enkal zat achterin, naast de kist. De kaartenkoppen namen ieder een roeispaan, en de priester en kapitein Haven namen de andere twee. Kennit wees de weg. Af en toe gaf hij zachtjes bevel om de koers bij te stellen. Hij leidde hen tussen twee eilandjes door naar de luwte van een derde. Pas toen ze buiten het zicht van de twee voor anker liggende schepen waren wees hij naar het vierde eiland, dat hun ware bestemming was.

Hij stond de kaartenkoppen echter niet toe de sloep het strand van Sleutelgat op te trekken, maar liet ze verder roeien tot ze de monding van een kleine baai bereikten. Kennit wist dat het meer dan een baai was, want wat een eiland leek was in feite nauwelijks meer dan een met bos begroeide hoge rotswand in de vorm van een bijna gesloten hoefijzer. De baai vulde dat hoefijzer en er lagen twee eilandjes in: een kleintje en een dat iets groter was. Terwijl de lucht al grijzer begon te worden, stuurde hij de sloep naar dit laatste eilandje.

Vanaf het water gezien leek het op honderden andere eilandjes. Het had een onopmerkelijk strand en was begroeid met miezerige bomen en ruig struikgewas. Kennit wist dat er aan de andere kant een deugdelijke ankerplaats met diep water was, maar voor de huidige doeleinden was dit rotsstrandje goed genoeg. Op zijn bevel richtten de twee kaartenkoppen de sloep naar het strand. Zelf bleef hij zitten — als een koning in een draagstoel — toen de anderen overboord klommen en de dolboorden vastpakten om te helpen met slepen. Ze hadden nog maar nauwelijks droge grond onder de voeten toen Haven, voorspelbaar, de sloep losliet en probeerde weg te rennen.

'Pak hem,' beval Kennit op gespannen toon.

Een welgemikte kei van een van de kaartenkoppen velde de kapitein. Win-trows vader struikelde en viel op het rotsachtige strand, en voordat hij weer overeind kon komen was Sa'Adar bij hem, die hem bij zijn keel greep en met zijn hoofd tegen de grond begon te slaan.

Kennit ergerde zich. 'Bind de handen van de kapitein achter zijn rug en breng hem hier. Zorg ervoor dat de priester hem geen kwaad doet,' commandeerde hij zijn kaartenkoppen. Tegen Enkal vervolgde hij: 'Help me. Maar alleen wanneer ik zeg dat het nodig is.'

Het meisje kneep haar ogen halfdicht, maar scheen te begrijpen wat hij bedoelde. Ze volgde hem als een schaduw.

Terwijl de ex-slaven bezig waren de twee vloekende vechters uit elkaar te halen en te bedwingen, klauterde Kennit uit de sloep. De zanderige rotsbodem van het strand was lastiger voor zijn kruk en poot dan het effen dek van de Vivaria. Stenen gleden weg, kruk en poot zakten in het zand. Lopen bleek veel moeilijker dan hij zich had voorgesteld. Hij beet zijn tanden op elkaar en probeerde zijn onhandige gewaggel de schijn van nonchalance te geven — hoewel elke stap hem inspanning kostte.

'Nou? Volg me!' snauwde hij naar de anderen, die stonden te kijken hoe hij voortstrompelde. 'En neem die kist mee.'

Hij vond het oude pad zonder veel moeite. Het was verwilderd. Waarschijnlijk werd het alleen nog door een paar varkens en geiten gebruikt, overwoog hij. Weinig anderen dan hijzelf waren ooit op dit strand geweest, en het was al jaren geleden dat hij zich hier voor het laatst had vertoond. Een glibberige hoop verse varkensstront bevestigde zijn theorie. Hij liep er zorgvuldig omheen. Enkal liep pal achter hem. Daarna kwamen de priester en Saylah, die samen de kist droegen. Tenslotte volgde Dedge, die Haven voor zich uit dreef. De kapitein hield zich niet meer koest, maar dat kon Kennit nu niets meer schelen. Ze konden met de kapitein doen wat ze wilden, mits hij maar intact op de bestemming arriveerde. Hij wist zeker dat ze dat allemaal snapten.

Eerst leidde het pad een eindje heuvelopwaarts. Toen daalde het weer en liep het slingerend naar het aangenaam glooiende binnenland. Aan de rand van die vallei bleef Kennit even staan. Hier maakten de bomen en struiken plaats voor een vlakte van pollengras. Een enkele grazende geit stak zijn kop omhoog en keek bezorgd hun kant op. Er was weinig veranderd. Westwaarts zag hij een dun sliertje rook naar de hemel kringelen. Wel, misschien was er zelfs helemaal niets veranderd. Het pad maakte een bocht en leidde door het bos in de richting van de rook. Kennit volgde het.

Die verdomde kruk vrat een gat in zijn oksel! Er moest een dikker kussentje op de bovenkant. Ook de beenstomp moest trouwens beter worden ingepakt. Hij beet zijn tanden op elkaar en probeerde niets van zijn ellende te laten blijken, maar toen ze de open plek bereikten liep het zweet hem in straaltjes over de rug. Aan de rand bleef hij staan. Dedge vloekte verwonderd. De vrouw mompelde een gebedje. Kennit negeerde hen beiden.

Voor hen strekte zich een tuintje uit, met keurig aangelegde en onderhouden rijen en bedden. Achter een klein kippenhok scharrelden kakelende hoenders rond in een ren. Ergens verderop loeide een koe — het geluid leek iets vragends te hebben. Achter de tuin stonden zes huisjes, die ooit identiek aan elkaar waren geweest. Nu was van vijf van de zes het dak ingezakt. De rook kwam uit de schoorsteen van het ene huisje dat nog een dak bezat. Op die bleke rookkolom na was alles roerloos. Achter de huisjes was de bovenverdieping en het schuine planken dak van een groter huis te zien. Ooit was dit een klein, maar welvarend landgoed geweest. Nu was er alleen dit handjevol huizen van over. Er waren jaren van zorgvuldige planning in gestoken. De hele nederzetting was met liefdevolle precisie bedacht en gerealiseerd. Het was een keurig geordende wereld-in-het-klein geweest. Zo was het tenminste geweest voordat Igrot de Verschrikkelijke het bestaan ervan had ontdekt. Kennits blik nam dit alles kalm, ongehaast op. Er roerde zich iets in zijn binnenste, maar hij onderdrukte het voordat het in een emotie zou kunnen ontaarden.

Hij haalde diep adem. 'Moeder!' riep hij toen. 'Moeder, ik ben thuis!'

Twee of drie ademhalingen lang gebeurde er niets. Toen werd er langzaam een deur geopend. Een grijsharige vrouw gluurde om het hoekje naar buiten. Ze knipperde met haar ogen tegen het vroege ochtendlicht. Het duurde even voordat ze het gezelschap bij de zoom van het bos, achter de tuin, had ontdekt. Toen sperde ze haar ogen open en bracht een hand naar haar keel. Met haar andere hand maakte ze een tekentje om boze geesten af te weren. Kennit zuchtte van ongeduld. Hij begon zich een weg door de tuin te zoeken. Zijn kruk en houten poot zakten diep weg in de zachte aarde van de smalle paadjes. 'Ik ben het, moeder. Kennit. Uw zoon.'

Zoals steeds werkte haar voorzichtigheid hem op zijn zenuwen. Hij was al halverwege de tuin toen zij haar eerste stap buiten zette. Ze was blootsvoets, zag hij tot zijn afschuw, en droeg een broek en een katoenen jak alsof ze een boerin was. Haar opgespelde haar had de grijzige kleur van haardvuuras. Ze was nooit een slanke vrouw geweest, en in de loop van de jaren was ze alleen maar dikker geworden. Ze sperde haar ogen nog verder open toen ze hem eindelijk herkende. Ze dribbelde op een weinig stijlvolle manier naar hem toe. Hij moest de onwaardigheid van haar papperige omhelzing dulden. Ze huilde al voordat ze hem goed en wel vast had. Steeds opnieuw wees ze vervolgens naar zijn houten poot, snaterend van ontzetting en verdriet en nieuwsgierigheid.

'Ja, ja, moeder, het is al goed. Laat me nu maar los.' Ze klampte zich snikkend aan hem vast. Hij greep haar handen stevig in de zijne en bevrijdde zich uit haar omklemming. 'Laat me los!'

Jaren geleden was haar tong afgesneden. Hoewel hij daar niets mee te maken had gehad en het destijds oprecht had betreurd, was hij in de loop van de jaren gaan inzien dat die gebeurtenis niet alleen ongelukkige gevolgen had gehad. Ze kwebbelde nog steeds zonder ophouden — probeerde dat tenminste — maar sedert dat incident was hij in staat de conversatie te sturen zoals hij dat wilde. Hij hoefde haar alleen maar te zeggen dat ze het met hem eens was of dat een onderwerp was afgehandeld. Zoals nu.

'Ik kan niet lang blijven, vrees ik, maar ik heb een paar dingen voor je meegebracht.' Hij draaide haar resoluut om en ging zijn geïmponeerde gevolg voor naar het onbeschadigde huisje. 'Er zitten een paar cadeautjes voor u in die kist. Bloemzaadjes, die u volgens mij wel mooi zult vinden. Wat kruiden, een paar lappen stof. Een tapijt. En een beetje van dit, een beetje van dat.'

Ze kwamen bij de deur en gingen het huisje binnen. De kamer was vlekkeloos schoon, maar nagenoeg kaal. Op de tafel lagen gladgeschaafde stroken wit pijnhout, met penselen en potjes verf ernaast. Ze schilderde dus nog steeds. Het werk van gisteren lag nog op tafel: een met veel realisme en oog voor details geschilderde wilde bloem. Er hing een ketel water te pruttelen boven de haard. Door de deuropening naar de tweede kamer zag hij een netjes opgemaakt bed. Waar hij ook keek, hij zag slechts tekenen van een vredig en sober leven. Ze had daar altijd de voorkeur aan gegeven. Zijn vader was daarentegen dol geweest op weelde en afwisseling. Ze hadden elkaar mooi aangevuld. Nu was ze eigenlijk nog maar de helft van een persoon. Dat navrante besef was opeens te veel voor zijn zelfbeheersing. Hij draaide zich geagiteerd om, deed een stap naar voren, pakte Enkal bij een schouder en trok het meisje de kant van zijn moeder op.

'Ik heb vaak aan u gedacht, moeder. Kijk, dit is Enkal. Ze is voortaan je bediende. Ze is niet erg slim, maar ze lijkt me proper en gedienstig. Mocht ze dat niet blijken te zijn, dan zal ik haar doden wanneer ik de volgende keer hier ben.' Zijn moeder leek geschokt en keek hem met grote ogen aan, en het kreupele meisje dook in elkaar en smeekte brabbelend om genade. 'Dus probeer een beetje aardig met elkaar om te gaan, in haar belang,' adviseerde hij, en het klonk bijna vriendelijk. Hij wilde dat hij weer op zijn schip was. Daar was alles stukken eenvoudiger! Toen wees hij naar zijn gevangene.

'En dit is kapitein Haven. Zeg hem gedag en dan meteen ook maar weer vaarwel, voorlopig. Hij blijft, maar je hoeft je om hem niet te bekommeren. Ik berg hem op in de oude wijnkelder onder het grote huis. Enkal, zul je eraan denken hem af en toe wat voedsel en water te brengen? Ongeveer even vaak als jij voedsel en water kreeg toen je in het ruim van het schip zat opgesloten, ja? Dat lijkt me fair tegenover iedereen, nietwaar?' Hij wachtte op instemmende reacties, maar iedereen keek hem aan alsof hij gek was. Iedereen, op zijn moeder na. Ze had de voorkant van haar jak vastgegrepen en wrong de stof tussen haar handen. Ze zag er ontdaan uit. Hij dacht dat hij begreep wat haar probleem was. 'Hoor eens, vergeet niet dat ik mijn woord heb gegeven dat hij in leven blijft. Daar moet ik dus op aandringen. Ik zal hem goed vastketenen, maar jullie moeten voor dat voedsel en water zorgen. Begrijpt u dat?'

Zijn moeder snaterde opgewonden, maar onverstaanbare geluiden. Hij knikte goedkeurend. 'Ik wist wel dat u geen bezwaar zou hebben. Wel. Ben ik nog iets vergeten?' Hij wierp een blik op de anderen. 'O ja! Luister, moeder, ik heb ook een priester voor u meegebracht! Ik weet hoe dol u bent op priesters.' Hij keek Sa'Adar met een borende blik aan. 'Mijn moeder is zeer vroom. Bid voor haar. Of zegen het een of ander.'

Sa'Adar sperde zijn ogen open. 'U bent waanzinnig.'

'Nauwelijks. Waarom beschuldigen mensen me daar toch altijd van wanneer ik de dingen regel zoals ik dat wil, en niet zoals zij het willen?' Hij wendde zich van de priester af. 'Wel, moeder, deze twee anderen zullen uw buren zijn. Ze verwachten een baby, hebben ze me verteld. Ik weet zeker dat u het leuk zult vinden een kleintje bij u in de buurt te hebben. Is het niet? Ze zijn allebei erg handig in zwaar werk. Wanneer ik de volgende keer kom zijn er misschien veel meer dingen opgeknapt. Misschien woont u dan weer in het grote huis?'

De oude vrouw schudde zo hevig van nee dat haar opgespelde grijze haren ten dele los raakten. In haar ogen blonk de herinnering aan een diep verdriet en ze opende haar mond voor een jammerklacht, waardoor het stompje van haar tong zichtbaar werd.

Kennit wendde walgend zijn hoofd af. 'Dit huisje lijkt me bijzonder knus,' gaf hij toe. 'Misschien is het beter dat u hier blijft wonen. Maar dat wil niet zeggen dat we werkeloos moeten toezien hoe het grote huis steeds verder in verval raakt.' Hij keek naar de kaartenkoppen. 'Jullie mogen een van de huisjes voor jullie zelf uitkiezen. En de priester mag dat ook. Hou hem uit de buurt van de kapitein. Ik heb Wintrow beloofd dat zijn vader ergens wordt opgeborgen -ergens waar de jongen zich geen zorgen meer hoeft te maken over zijn vaders leven, maar waar hij ook niet meer met hem hoeft om te gaan.'

Voor het eerst sprak Kyle Haven, nadat zijn mond open was gevallen en hij een paar tellen verbijsterd voor zich uit had gekeken. Toen braakte hij zijn van woede verwrongen woorden brullend uit: 'Dit heeft Wintrow bedacht? Mijn zoon doet me dit aan?' Zijn blauwe ogen puilden bijna uit van gekwetstheid en haat. 'Ik wist het! Ik heb het altijd geweten. De verraderlijke adder! De lafbek!'

Kennits moeder deinsde achteruit voor deze hevige uitbarsting. Kennit gaf Haven met de rug van zijn hand een nonchalante klap op zijn mond. Hoewel hij moest steunen op een kruk wist Kennit zo veel kracht te zetten dat de kapitein achteruit wankelde. 'Je maakt mijn moeder van streek,' zei hij koeltjes. Toen zuchtte hij van ongeduld. 'Het wordt tijd dat ik je opberg. Kom mee. Jullie beiden brengen hem.' Het laatste zei hij tegen de kaartenkoppen. Toen wendde hij zich tot het meisje. 'Maak iets eetbaars,' beval hij haar. 'Moeder, wijs haar waar u de voorraad bewaart. Priester, blijf hier. Bid maar of zoiets. En doe wat mijn moeder van je vraagt.'

De ex-slaven sleurden kapitein Haven naar buiten. Toen Kennit aanstalten maakte om hen te volgen riep Sa'Adar: 'U kunt niet commanderen wat ik wel of niet mag doen. U kunt me niet uw slaaf maken.'

Kennit keek om. Hij gaf hem een glimlachje. 'Misschien niet. Maar ik kan je wel dood maken. Een interessant alternatief, vind je ook niet?' Hij draaide zijn hoofd en stapte zonder nog om te kijken de deur uit.

De kaartenkoppen stonden buiten te wachten. Haven hing tussen het gespierde tweetal in. Ongeloof en wanhoop streden op zijn gezicht om voorrang. 'U kunt dit niet doen. U kunt me hier niet achterlaten.'

Kennit beperkte zich tot een hoofdschudden. Hij had werkelijk zijn buik vol van lieden die hem vertelden dat hij niet kon doen wat hij toch overduidelijk wél kon. Hij nam niet de moeite om te kijken naar zijn gevolg toen hij voorging naar het grote huis. Het kiezelpad was overwoekerd door onkruid, en van de bloemperken aan weerszijden was bijna niets meer te zien. Hij wees ernaar en zei tegen de kaartenkoppen: 'Daar wil ik weer bloemperken zien. Als jullie geen verstand hebben van tuinieren, vraag dan aanwijzingen aan mijn moeder. Ze weet er veel van.'

Toen ze de voorkant van het huis hadden bereikt keek hij niet om zich heen. Het had geen zin om bij het verleden stil te staan. Gras, mos en slingerende ranken hadden de geblakerde ruïnes allang overwoekerd en bemanteld. Dat moest maar zo blijven.

Zelfs het grote huis had tijdens die overval, lang geleden, enige schade opgelopen. Er waren schroeivlekken op de planken wanden - daar waar ze door overslaand vuur van belendende gebouwen waren geblakerd en bijna in brand waren gevlogen. Zo verschrikkelijk was die nacht van kreten en vlammen geweest, nadat de zogenaamde bondgenoten hun ware bedoelingen hadden onthuld. Zo wreed was de orgie van geweld geweest, toen Igrot toegaf aan zijn laagste vormen van wellust. Kennits herinneringen aan die nacht waren voor eeuwig vermengd met de geur van rook en bloed.

Hij beklom de treden van het bordes. De voordeur was niet afgesloten. Die was dat ook nooit geweest. Zijn vader had niet geloofd in sloten. Kennit opende de deur en stapte naar binnen. Even maakte zijn geheugen een sprongetje achteruit en toonde het hem de hal zoals deze ooit was geweest. Scholing en reizen hadden zijn smaak sedertdien verbeterd, maar toen hij een kind was had hij dit ratjetoe van tapijten en wanddoeken en beeldhouwwerken het summum van weelde en schoonheid gevonden. Tegenwoordig keek hij neer op een dergelijk mengsel van kitsch en mooie dingen, maar zijn vader had ervan genoten en de jonge Kennit met hem.

'Je zult leven als een koning, jongen,' had zijn vader vaak gezegd. 'Nee, beter nog, je zult een koning zijn. Koning Kennit van Sleuteleiland? Klinkt dat niet mooi? Koning Kennit, koning Kennit, koning Kennit!' En onder het zingen van dat refrein pakte zijn waggelende, halfdronken vader hem dan op en draaide hem wild in de rondte. Koning Kennit.

Hij knipperde met zijn ogen. Nu zag hij de kale wanden en onbedekte vloer van wat eigenlijk slechts weinig meer dan een plantershuis was geweest, niet de aristocratische woonstede die zijn vader had gepretendeerd dat het was. Kennit had al dikwijls overwogen het huis weer in te richten. In de kamers boven waren meer dan genoeg meubels en kunstwerken opgeslagen om de smakeloze glorie van vroeger geheel te doen verbleken. Het was zijn eigen, zorgvuldig opgebouwde collectie, het mooiste van het mooiste uit zijn buit, hier in de loop van de jaren in het geheim naar toe gebracht. Maar dat was niet wat hij wilde. Nee. Hij wilde dit huis herinrichten met datgene wat Igrot van hem had gestolen! Dezelfde schilderijen, wandkleden en tapijten, dezelfde stoelen en kandelaars! Op een dag, wanneer de juiste tijd gekomen was, zou hij achter dat alles aan gaan en het hierheen halen, en het allemaal weer op zijn plaats zetten en hangen. Hij zou het herstellen. Hij had het zichzelf vaker beloofd dan hij zich wenste te herinneren, maar nu was de vervulling van die belofte binnen zijn bereik. Alles wat Igrot ooit had gestolen, van wie dan ook, was nu rechtmatig het zijne. Er vormde zich een hard glimlachje om zijn mond. Koning Kennit, jawel!

Zijn moeder wilde er niets mee te maken hebben. Toen hij jonger was, in zijn wilde jaren, placht hij op haar schoot te klimmen en haar om de hals te vliegen en haar zijn wraakplannen in het oor te fluisteren. Ze probeerde dan altijd wanhopig en bang hem tot zwijgen te brengen. Ze had niet eens durven te dromen van wraak. Nu wilde ze geen rijkdom en luxe meer tentoonstellen. Liever vertrouwde ze op haar sobere levensstijl om haar te beschermen. Kennit wist dat het een illusie was. Geen mens kan zo weinig bezitten dat helemaal niemand er iets in te benijden vindt. Armoede en eenvoud vormden geen schild tegen de hebzucht van anderen. Als je niets meer bezat wat kon worden gestolen, dan konden ze altijd je lichaam nog pakken en tot slaaf maken.

Ondanks zijn gemijmer hield hij er de pas in. Hij ging de kleine stoet via de hal voor naar de keuken. Daar opende hij een zware deur en ging als eerste de keldertrap af. Deze kelder was moeizaam uitgehakt in het rotsgesteente van het eiland. Er waren geen vensters, maar hij nam niet de moeite een toorts aan te steken. Hij was niet van plan al te lang ondergronds te blijven. Het was hier altijd gelijkmatig koel, zomer en winter. Het was een uitstekende wijnkelder geweest. Van dat gebruik was nu geen spoor meer te zien. Roestige kettingen op de vloer en een paar rare vlekken herinnerden eraan dat hij later was gebruikt als geïmproviseerde kerker en martelkamer voor lieden die Igrot hadden mishaagd. Nu kon hij opnieuw voor dat doel worden gebruikt.

'Keten hem vast,' droeg hij de kaartenkoppen op. 'Zorg ervoor dat de boeien goed strak zitten. Jullie zien een paar ringen aan die achterwand daar. Keten hem aan een daarvan vast. Ik wil niet dat hij probeert de kleine Enkal lastig te vallen wanneer ze hem zijn voedsel en water komt brengen — als ze met voedsel en water komt.'

'U probeert me bang te maken.' Ergens had kapitein Haven een laatste restje lef weten te vinden. 'Ik ben niet makkelijk bang te krijgen. Mijn probleem is alleen dat ik geen idee heb wat u van me wilt. Waarom zegt u me dat niet gewoon?' Het lukte hem zelfs zijn stem tamelijk vast te laten klinken toen de mannelijke ex-slaaf hem over de steile trap naar beneden leidde. De vrouw was al vooruit gegaan om de kettingen te bekijken terwijl haar dociele en onverstoorbare man zich met de gevangene bezighield. Wat mijn zoon u ook verteld moge hebben, ik ben geen onredelijk iemand. Over alles is te onderhandelen. Zelfs als u het schip en de jongen houdt, zou u voor mij een aardig losgeld kunnen krijgen. Hebt u daaraan gedacht? Levend ben ik veel meer waard voor u dan dood. Ik ben niet vrekkig van aard. Maar hier maakt niemand winst mee.'

Kennit glimlachte sardonisch. 'Mijn beste kapitein, niet het hele leven draait om winst. Soms draait het om gerieflijkheid. Dit gerieft mij.'

Kyle behield zijn waardigheid. Hij stribbelde hevig maar zwijgend tegen toen er roestige boeien om zijn enkels werden gesloten. Het was tevergeefs. Zijn weken in de kajuit hadden hem geen goed gedaan. Elk van beide kaartenkoppen zou hem gemakkelijk hebben aangekund, maar samen behandelden ze hem als een bokkig vijfjarig kind. De sloten waren stroef, maar de oude sleutels die aan een ring naast de deur hingen deden het nog goed. Kennit meende dat hij het moment waarop de man brak precies kon bepalen: het was toen het laatste slot dichtklikte. Toen begon hij te vloeken. Hij zwoer wraak en riep het misnoegen van wel tien goden over hen af toen ze via de trap terugkeerden naar de keuken. Nadat ze de deur hadden gesloten, en hem hadden achtergelaten in de bedompte duisternis, begon de kapitein te schreeuwen. De deur naar de wijnkelder was echter stevig en sloot goed in zijn sponningen. De kreten werden nagenoeg volledig gedempt — precies zoals Kennit zich dat van vroeger herinnerde. Hij hing de sleutelring weer aan zijn haak.

'Vergeet niet Enkal de weg hierheen te wijzen. Ik wil dat hij in leven blijft. Begrijpen jullie?'

De vrouw knikte. Toen Dedge dat zag knikte hij ook. Kennit glimlachte tevreden. Deze twee zouden het hier goed naar hun zin hebben. Het leven op Sleutel had meer te bieden dan hun stoutste dromen. Ze zouden een eigen huisje hebben, voedsel in overvloed, rust en vrede, plus alle ruimte om hun kind te laten opgroeien. Op die simpele manier had hij hun levens kunnen kopen, mijmerde hij. Vreemd eigenlijk dat mensen die zich zo vurig hadden verzet tegen slavernij zichzelf nu verkochten voor een simpele kans in het leven.

Toen ze het grote huis verlieten volgden ze hem op zijn hielen. Hij sprak over zijn schouder tot hen. 'Mijn moeder kan jullie alles laten zien wat jullie over dit eiland moeten weten. Er zijn varkens in overvloed. Ook geiten. Het eiland heeft bijna alles te bieden wat je maar kunt wensen. Zo lang er maar niets uit het grote huis wordt gehaald kunnen jullie nemen wat jullie nodig hebben. Het enige wat ik in ruil vraag is dat jullie mijn moeder het zwaardere werk uit handen nemen. Dat, en erop toezien dat de priester niet probeert weg te komen. Als hij dat doet, sluit hem dan maar gewoon op in de kelder bij de kapitein. Moedig hem aan mijn moeder te amuseren.' Vlak voor de deur van het huisje bleef hij staan en draaide zich om. 'Ben ik nog iets vergeten?' vroeg hij hun. 'Iets wat jullie niet duidelijk is?'

'Het is allemaal helder,' antwoordde de vrouw snel. 'We houden ons aan ons deel van de afspraken, kapitein Kennit. Wees daar zeker van.' Ze legde een hand op haar buik, alsof ze het eerder haar ongeboren kind dan hém beloofde, maar juist dat simpele gebaar overtuigde hem nogmaals van de juistheid van zijn keuze. Hij knikte, zeer tevreden over zichzelf. Hij was Sa'Adar kwijt, zonder het ongeluk op te roepen dat met het doden van een priester gepaard ging. Kyle Haven zou ergens zijn waar noch Wintrow, noch hijzelf zich druk over hem hoefde te maken — en toch nog steeds bij de hand om tegen een fors losgeld verkocht te worden, mocht Kennit dat te zijner tijd verkiezen. Het lot van de anderen was passend. Ze hadden de boot naar het eiland geroeid en ervoor gezorgd dat noch de priester, noch de kapitein problemen had veroorzaakt. Jawel, hij had zijn zaakjes goed gepland.

Hij ging het huisje binnen en keek om zich heen. De priester stond in een hoek, met zijn armen over elkaar. Hij zag er niet uit alsof hij bezig was met bidden. Zijn moeder stond over de geopende kist gebogen en slaakte verrukte kreetjes bij het zien van de gevarieerde inhoud. De turkooizen oorringen had ze al ingedaan. Toen hij binnenkwam hinkte Enkal juist het korte eindje van de haard naar de tafel met een blad versgebakken plat brood. Er stond een pot bessenjam op tafel en een bord met een flinke klont gele zomerboter. Naast de boter stond kruidenthee te dampen in een gebarsten pot. De tafel was bezaaid met een allegaartje van verschillende soorten serviesgoed. Geen twee kopjes waren hetzelfde. Kennit kende een moment van ergernis. Hoewel degenen die hier bijeen waren het eiland nooit zouden verlaten, hield hij er niet van dat iemand getuige was van de omstandigheden waarin zijn moeder leefde. Wanneer hij straks koning was, zou hij dat soort praatjes helemaal niet kunnen gebruiken. 'De volgende keer dat ik op bezoek kom zal ik een behoorlijk theeservies voor u meebrengen, moeder,' beloofde hij. 'Ik weet dat u op dit oude spul gesteld bent, maar heus...'

Hij maakte de zin niet af en hielp zichzelf aan een snee warm brood. Zijn moeder snaterde hem woordeloos toe, schonk hem een kop thee in en bood hem toen de enige stoel aan tafel aan. Hij ging dankbaar zitten. Met name het schaven van de kruk begon hem lelijk pijn te doen. Hij besmeerde zijn brood met boter en deed er een dikke laag jam op. Bij zijn eerste hap werd hij bijna overspoeld door een vloedgolf van zintuiglijke herinneringen. Het leek wel of dit eenvoudige voedsel, nog steeds een verrukking voor zijn smaakpapillen, geesten opriep. Ze behoorden tot het wereldje van een klein jongetje dat buitensporig verwend en geknuffeld en beveiligd werd. En dat alles was bijna vijfendertig jaar geleden verwoest. Raar dat een zo heerlijke smaak zulke bittere herinneringen kon oproepen! Hij at de rest van de snee op, en nog drie sneeën meer, en bleef al die tijd gevangen tussen verrukking en pijn.

De anderen namen eveneens deel aan de maaltijd. Op aanwijzingen van zijn moeder deden ze het staande om de tafel heen. Alleen de priester maakte bezwaar. Zijn hautaine blik sloot Kennit in. Het kon de piraat niets schelen. Honger zou die priester snel genoeg van zijn snobisme genezen. Voor de rest was het eigenlijk best een plezierige bijeenkomst. Zijn moeder babbelde op haar onverstaanbare, zangerige manier honderduit. De twee kaartenkoppen reageerden op haar gebaren en geluiden met knikjes en glimlachjes, en slechts weinig woorden. Haar stomheid leek wel besmettelijk. Enkal leek in deze sobere omgeving welhaast competent. Ze nam een bezem en veegde de opgespatte asdeel-tjes van de vloer voor de haard weg zonder dat iemand het haar had gevraagd. De blik in haar ogen leek nu al iets minder breekbaar. Het bracht Kennit even aan het twijfelen. Hij had een volgzame bediende voor zijn moeder willen hebben, en hij hoopte dat dit meisje niet te veel van haar geestkracht zou herwinnen.

Hij dronk zijn thee op en ging staan. 'Wel, ik moet gaan. Nee, moeder, dring nu maar niet aan. U weet dat ik niet kan blijven.'

Desondanks greep ze zijn mouw vast en keek ze hem smekend aan. Hij deed alsof hij die blik verkeerd begreep. 'Nee, ik vergeet dat theeservies echt niet. Ik zal een heel mooi voor u uitzoeken, eentje met bloemetjes en ranken. Ik weet nog goed wat u mooi vindt.' Terwijl hij haar hand resoluut van zijn arm trok, sprak hij over haar schouder tot de anderen. 'Doe goed je best, Enkal. Dedge, bij mijn volgende bezoek verwacht ik hier een dikke, gezonde baby te zien. En misschien is er tegen die tijd al een volgende onderweg, niet?' Hij voelde zich nogal patriarchaal toen hij dit laatste zei. Het kwam ineens bij hem op dat hij ook anderen zou kunnen uitkiezen om hier te leven. Het zou zijn geheime koninkrijkje binnen het koninkrijk kunnen worden.

Toen hij van zijn moeder wegstapte gaf ze zich over, zoals ze dat altijd deed. Ze liet zich op haar stoel zakken, legde haar hoofd op haar armen en begon te huilen. Dat deed ze altijd. Hij kon daar met zijn verstand niet bij. Hoe vaak had ze niet moeten vaststellen dat ze met die tranen niets bij hem bereikte? En toch huilde ze telkens weer. Hij klopte haar zachtjes op haar schouder en begaf zich naar de deur.

'Ik blijf niet hier,' verklaarde de priester.

Kennit bleef staan en keek hem aan. 'Nee?' vroeg hij vriendelijk. 'Nee. Ik keer met u terug naar het schip.'

Kennit dacht hierover na. Wat jammer. Ik weet zeker dat mijn moeder het fijn zou vinden als je hier bleef. Weet je het zeker?'

Kennits gladde beleefdheid leek Sa'Adar van slag te brengen. Hij keek uitvoerig om zich heen. Kennits moeder zat nog steeds te huilen. Enkal was naar haar toe gelopen en klopte de oude vrouw behoedzaam op de schouder. Dedge en Saylah keken alleen naar Kennit. Hun attente houding deed Kennit denken aan die van goedgetrainde jachthonden. Hij maakte een handgebaartje, waarna de kaartenkoppen zich ontspanden, maar zonder hun alertheid te verliezen.

De priester keek weer naar Kennit. 'Nee, ik zal niet blijven. Er is hier niets voor mij.'

Kennit zuchtte even. 'Ik wist zo zeker dat je zou blijven. Ik was ervan overtuigd. Wel, als je dan niet wilt blijven, doe dan tenminste iets voor mijn moeder voordat je vertrekt. Zegen het huis. Of de koe.'

Sa'Adar keek hem minachtend aan — alsof de piraat hem iets had opgedragen dat ver beneden zijn stand was. Toen keek hij over zijn schouder naar de huilende vrouw. 'Dat zou ik wel kunnen doen.'

'Dat weet ik. Neem er de tijd voor. Zoals je zult hebben opgemerkt, beweeg ik me dezer dagen niet meer zo heel erg snel. Ik zal op het strand op je wachten.' Kennit haalde zijn schouders op. 'Je kunt de sloep voor me roeien.'

Kennit zag dat de priester afwegingen aan het maken was. Hij wist dat de piraat niet bij hem weg kon rennen. En dat het bijna uitgesloten was dat hij de sloep in zijn eentje te water kon krijgen. Sa'Adar knikte, zij het met enige tegenzin. 'Ik ben zo bij u. Ik zal haar huis en tuin zegenen.'

Wat aardig van je,' riep Kennit joviaal. 'Dan zal ik dus op het strand wachten. Vaarwel, moeder. Ik zal je theekopjes echt niet vergeten.'

'Kapitein?' durfde Saylah zachtjes te vragen. Wilt u hulp hebben om de boot van het strand te trekken?' Ze keek de priester zijdelings aan. Haar aanbod was helder.

Kennit forceerde een glimlachje. 'Nee, maar evengoed bedankt. Ik weet zeker dat de priester en ik het samen wel redden. Blijf hier en zoek een huisje voor jezelf uit. Vaarwel.' Hij drukte de kruk steviger in zijn oksel en begon aan de moeizame wandeling naar het strand.

De grond in de tuin was nog steeds zacht. Daarna leidde het pad heuvelopwaarts. Kennit was vermoeider dan hij zich had gerealiseerd. Niettemin wachtte hij tot hij uit het zicht was voordat hij pauzeerde om te rusten. Hij depte het zweet van zijn voorhoofd en dacht na. Hij kwam tot de conclusie dat hij van de priester geen verraad te duchten had. Nog niet, tenminste. Sa'Adar had hem nodig om naar het schip terug te keren. Zonder de kapitein zouden ze hem niet aan boord laten.

Daarna koos hij een rustiger tred. Een keer bleef hij staan om naar geritsel in de struiken te luisteren — het moest een varken zijn, maar het vertoonde zich niet. Hij vervolgde zijn weg. Hij verwachtte eigenlijk dat de priester hem wel zou inhalen voordat hij het strand bereikte, maar dat gebeurde niet. Misschien schonk hij het huis een buitengewoon langdurige zegening. Dat zou zijn moeder veel plezier doen.

Het zand op het strand was los en droog. Zijn houten poot zakte er soms diep in weg. Hij was nu erg moe en het kostte hem steeds meer inspanning om de poot weer uit het zand te trekken. Toen hij bij de sloep kwam ging hij bijna uitgeput zitten. De vloed kwam al op. Binnenkort zou de sloep bijna drijvende zijn, maar het was nog een heel eind roeien naar het schip. Had hij zijn krachten overschat? De warmte van de dag en de pijnlijke vermoeidheid van zijn lichaam werkten tegen hem. Hij wilde een dutje doen. Hij wilde in deze lome middagwarmte zijn ogen sluiten en roerloos blijven zitten. In plaats daarvan masseerde hij zijn gekneusde oksel. Het gaf hem nieuwe energie. Hij vroeg zich af of de priester misschien tijd had genomen om nog even bij kapitein Haven langs te gaan. Nee, dat zou Dedge niet toestaan. Behalve wanneer ze al die tijd onder een hoedje hadden gespeeld. In dat geval zouden ze snel komen om hem te doden. Zijn moeder was dan al dood, natuurlijk. En misschien hadden ze zijn schat al gevonden, zorgvuldig opgeslagen in het grote huis. Ze zouden komen om hem te doden, omdat hij stom was geweest. Maar wat zouden ze daarna doen? Ze konden niet terugkeren naar het schip. Of misschien wel? Was de schat groot genoeg om Sorcor en Etta, Wintrow en Brik om te kopen? Misschien wel. Zijn hart werd koud van woede om zijn eigen stomheid. Maar toen glimlachte hij als een wolf. Misschien was de schat rijk genoeg om menselijke harten te kopen. Maar niet dat van Vivacia! Het schip was al begonnen van hem te houden. Dat wist hij. En je kon het hart van een levend schip nu eenmaal niet kopen of stelen. Het hart van een levend schip was echt. Igrot had dat bewezen, vele jaren geleden.

Kennit glimlachte voor zich uit. En hij wachtte.

Toen de priester eindelijk arriveerde was aan zijn tred te zien hoe kwaad hij was. Wel, dacht Kennit, je hebt dus geprobeerd Dedge om te praten. Dat is mislukt. Toen hij Sa'Adar van dichterbij zag was Kennit overtuigd van de juistheid van zijn conclusie. De man zag eruit als iemand die op het nippertje aan een aframmeling was ontsnapt door hard weg te rennen. Daarom was zijn gezicht natuurlijk ook zo rood. Bij zijn nadering was Kennit in de sloep geklommen en had hij plaatsgenomen op een roeiersbank. Hij nam niet de moeite om de nieuwkomer te begroeten. 'Duw haar verder het water in,' droeg hij de priester op.

Sa'Adar keek hem woedend aan. 'Dat zou makkelijker zijn als de sloep leeg was.'

'Waarschijnlijk,' gaf Kennit joviaal toe. Hij bewoog zich niet.

De priester was geen zwakkeling, maar een geharde zeeman was hij evenmin. Hij legde zijn handen op de romp en begon te duwen. Er gebeurde niets. 'Wacht op een geschikt golfje,' adviseerde Kennit hem.

Sa'Adar beet op zijn tanden, maar nam de raad ter harte. Bij zijn volgende poging schuurde de kiel van de sloep even over de rotsachtige bodem, maar toen dreef ze opeens vrij. 'Blijf duwen, anders loopt ze weer aan de grond,' waarschuwde Kennit terwijl hij de roeispanen oppakte. Even later waadde Sa'Adar naast de sloep en probeerde hij zich over het boord naar binnen te hijsen. Kennit bleef ondertussen gestaag aan de riemen trekken. Het was een hele tijd geleden dat hij een sloep had geroeid, maar zijn lichaam herinnerde het zich nog precies. Hij zette zijn houten poot schrap tegen de bodem van de sloep, maar desondanks viel het niet mee om zijn krachten gelijkmatig over beide roeiriemen te verdelen. Met een steek van verdriet realiseerde hij zich dat eigenlijk niets nog ooit zo zou zijn als hij het zich herinnerde. Hij had een deel van zijn lichaam verloren, en de rest van zijn leven zouden al zijn handelingen dat gemis op een of andere manier moeten compenseren.

'Wacht!' klaagde Sa'Adar, die nog steeds worstelde om aan boord te komen. Kennit negeerde hem en bleef roeien. Sa'Adar was pas halverwege toen een volgende golf de sloep optilde. Deze keer lukte het de priester om als een landrot aan boord te klauteren. Hij hijgde en rilde toen de stevige bries voluit tegen zijn doornatte kleren blies.

Toen de man aan boord was legde Kennit de roeiriemen in de lengte op de bodem van de sloep. Hij bewoog zich naar de boegbank, en deed dat ondanks zijn kruk en zijn houten poot sierlijker, stelde hij tot zijn genoegen vast, dan Sa'Adar, die op de roeibank was gaan zitten.

De priester had zijn armen om zich heen geslagen en beet hem toe: 'Verwacht u soms dat ik roei?'

'Daar word je warm van,' gaf Kennit hem te kennen.

Hij zat in het boeggedeelte, met zijn kruk in de hand, en zag Sa'Adar worstelen. Het roeien van een sloep wordt zelfs op een kalme dag na een poosje zwaar werk. Deze keer hadden ze bovendien met een behoorlijke wind en enige golfslag te maken. De priester kon de slag van de riemen niet gelijk houden. Soms maaide een van de bladen faliekant over het water heen. Zelfs wanneer alles redelijk goed ging schoten ze niet erg hard op. Kennit maakte zich geen zorgen. Hij zag aan de woeste energie die Sa'Adar in zijn taak stak hoe ongeduldig de man was om weer aan boord van het schip te zijn.

Hij besloot na een tijdje dat het goed was om de priester in een conversatie te betrekken. 'Wel, ben je tevreden met de gerechtigheid die kapitein Haven nu ondergaat?'

Sa'Adar had weinig adem over, maar kon het nooit laten om toespraken af te steken. 'Ik wilde hem zien voordat ik vertrok. Om nog eens op hem te spuwen en om hem veel genoegen te wensen in zijn ketenen en duisternis.' Hij moest even op adem komen. 'Mocht niet van Dedge. Hij en Saylah keerden zich allebei tegen me.' Weer een adempauze. 'Zonder mij zouden ze nu slaven zijn in Kwarts! Ze zouden niet meer bij elkaar zijn en Saylahs kind zou meteen na de geboorte een tatoeage hebben gekregen!' De priester zat nu te hijgen.

'Hou haar neus naar de golven gericht. Zie je dat punt, ginds op het eiland, waar twee bomen een eindje van het bos af staan? Richt daar je blik op en roei die kant op.'

Sa'Adar keek wanhopig en kwaad tegelijk. 'Eén man kan dit ding niet roeien! U moet op de andere bank plaatsnemen en me helpen. Op de heenweg hadden we vier roeiers!'

'Toen waren we veel zwaarder beladen. Bovendien ben ik erg moe van al dat geloop vandaag. Vergeet niet dat ik een man ben die nog herstellende is van een zware verwonding. Maar te zijner tijd zal ik je misschien wel eens aflossen aan de riemen, dan kun je even rusten.' Kennit draaide zijn gezicht in de wind en deed zijn ogen bijna dicht. Het felle zonlicht danste op de golven. Opeens voelde zelfs zijn uitputting goed aan. Dit was iets waaraan hij echt behoefte had gehad. Hij had op eigen houtje, geheel onafhankelijk, fysieke actie ondernomen. Hij had zichzelf bewezen dat hij nog steeds in staat was anderen te dwingen, door weinig meer dan woorden, om precies te doen wat hij wilde. Zijn lichaam was aangetast, maar het overblijvende was voldoende voor zijn ambities. Hij zou triomferen. Koning Kennit. Koning Kennit van de Piraten Eilanden. Zou hij ooit een paleis hebben op Sleutel? Misschien dat hij zich daar zou kunnen vestigen na zijn moeders dood. Zoals zijn vader destijds al had ingezien, kon de opening tot de baai van het eiland Sleutelgat gemakkelijk worden versterkt en verdedigd. Hij zou er een bijna onneembare vesting van kunnen maken. Hij was alvast bezig met het bouwen van massieve torens toen Sa'Adar hem stoorde door iets te zeggen.

'Hadden we de schepen niet al moeten zien?'

Kennit knikte. 'Als je had geroeid als een man, in plaats van voornamelijk maar wat door de lucht te wapperen met die riemen, zouden we nu voorbij de uitstekende punt van dat eiland zijn geweest, en dan hadden we de schepen kunnen zien — al hebben we nog een heel eind te gaan. Blijf roeien.'

'De tocht leek vannacht stukken minder lang.'

'Dat lijkt altijd zo, wanneer anderen het werk doen. Het is zoiets als kapitein van een schip zijn. Dat lijkt ook gemakkelijk, zo lang iemand anders het doet.'

'Houdt u me voor de gek?' Het is moeilijk om hautain te doen wanneer je buiten adem bent, maar Sa'Adar kreeg het voor elkaar.

Kennit schudde bedroefd van nee. 'Je doet me onrecht. Is het spot om een man dingen te vertellen die hij al lang geleden geleerd had moeten hebben?'

'Dat schip... is rechtens... van mij. We hadden... het al veroverd... voordat u kwam.' Sa'Adar moest nu echt naar adem happen.

Wel, kijk eens aan. Als ik niet langs was gekomen en een eersteklas bemanning aan boord had gebracht, zou de Vivaria nu op de bodem van de zee liggen. Zelfs een levend schip kan zichzelf niet helemaal in haar eentje zeilen.'

'We zouden het... gered hebben.' Opeens liet Sa'Adar de riemen los. Een ervan dreigde over de dol naar buiten te glijden, maar de priester wist hem nog juist op tijd naar zich toe te trekken. 'Verdomme, neem ook eens een beurt!' hijgde hij naar Kennit. 'Ik ben niet minder dan u. Ik laat me niet langer als uw slaaf behandelen!'

'Slaaf? Ik heb niets meer van je geëist dan ik van elke gewone zeeman zou hebben gevraagd.'

'Maar u hebt me niets te commanderen! En dat zal ook nooit gebeuren. Evenmin zal ik ooit mijn claim op het schip opgeven. Waar we ook zullen zijn, overal zal ik ervoor zorgen dat iedereen hoort hoe onrechtvaardig en inhalig u bent. Ik snap werkelijk niet waarom zo velen u ophemelen. Kijk eens naar uw moeder, veroordeeld tot een grimmig bestaan, en Sa mag weten hoe lang al! U gaat minder dan een halve dag bij haar op bezoek, en laat niets anders dan wat snuisterijen en een halfgare dienstmeid bij haar achter! Wie behandelt zijn eigen moeder zo? Moet elke man zijn moeder niet vereren als zijnde het vrouwelijke aspect van Sa zelf? Maar u behandelt haar zoals u iedereen behandelt: als een bediende. Ze probeerde met me te praten, het arme mens. Ik kon niet begrijpen wat haar zo ontstelde, maar het was niet het gemis van een theeservies!'

Kennit kon zich niet inhouden: hij begon hardop te lachen.

Dat provoceerde de andere man zo dat zijn gezicht nog roder aanliep. 'Klootzak!' spuwde hij. 'Harteloze klootzak!'

Kennit keek om zich heen. Ze waren nu niet meer ver van de punt van dat eiland vandaan. Vanaf daar kon hij het wel redden. Als hij te moe werd hoefde hij zijn jas maar aan een roeiriem te binden. Wanneer hij zwaaide zou er snel iemand bij hem zijn, hetzij van de Marietta, hetzij van de Vivaria. Ze stonden natuurlijk nu al op de uitkijk naar hem.

'Wat een taal!' zei hij. 'En dat van een priester! Je vergeet jezelf. Kom, laat mij maar een eindje roeien, dan kun je wat uitrusten.'

Dat temde hem. Sa'Adar stond op van de bank en kwam met stijve bewegingen naar Kennit toe om met hem van plaats te ruilen. Ondertussen wreef hij over zijn pijnlijke rug. Kennit probeerde op te staan, maar moest zich met een plof weer laten vallen. De kleine sloep schudde hevig en Sa'Adar graaide paniekerig naar de dolboorden. Kennit grijnsde verlegen. 'Stijf,' gromde hij. 'De inspanningen van vandaag hebben een zwaardere tol geëist dan ik had gedacht.' Hij zuchtte diep, maar kneep zijn ogen halfdicht toen hij op het gezicht van de priester een uitdrukking van minachting zag verschijnen. 'Maar ik heb gezegd dat ik zou roeien.' Hij pakte zijn kruk stevig vast en stak de punt ervan toen resoluut naar Sa'Adar toe. 'Op mijn sein moet je me overeind trekken. Als ik eenmaal sta, lukt het me verder wel, durf ik te wedden.'

Sa'Adar pakte de punt van de kruk vast. 'Nu,' beval Kennit hem, en hij probeerde op te staan, maar weer moest hij zich zwaar laten terugvallen. Hij beet zijn kaken vastberaden op elkaar. 'Nog eens,' commandeerde hij de priester. 'En zet er deze keer wat kracht achter!'

De vermoeide man pakte de kruk nu met beide handen vast en Kennit verstevigde zijn eigen greep. 'Nu!' beval hij. Terwijl de priester uit alle macht aan de kruk rukte, wierp de piraat zich plotseling naar voren en duwde hij diezelfde kruk met zijn volle gewicht voor zich uit. De priester werd er midden op zijn borst door getroffen en viel met wild wiekende armen achterover. Kennit had gehoopt dat hij netjes overboord zou slaan, maar in plaats daarvan viel de man dwars tegen het dolboord aan, half over de rand, maar niet helemaal. Snel als een springende tijger wierp Kennit zich naar voren. Hij kon zich vlot bewegen, en die landrot niet. Hij greep een van Sa'Adars voeten en rukte hem zo hoog mogelijk naar boven. De man kantelde om en sloeg overboord, maar tijdens die kanteling schopte hij hard van zich af en raakte Kennit met zijn blote voet vol in het gezicht. Kennits hoofd sloeg achterover en hij voelde warm bloed uit zijn neus stromen. Hij veegde het haastig weg met zijn mouw en krabbelde zo snel mogelijk naar de bank en de roeiriemen. Toen begon hij zo hard mogelijk te roeien.

Even later verscheen het hoofd van de priester boven het kielzog van de sloep. Verdomme!' schreeuwde hij. 'Sa zal je verdommen!'

Kennit verwachtte dat het hoofd wel weer onder water zou verdwijnen, maar de man bleef met lange slagen achter de sloep aan zwemmen. Wel, het was dus een zwemmer. Daar had Kennit niet op gerekend. Jammer dat het zeewater in dit eilandengebied zo warm was. Hij mocht er niet op rekenen dat het de man na een tijdje wel zou doden. Hij zou het zelf moeten doen.

Kennit spande zich niet overmatig in. Hij hield een vast tempo aan en roeide rustig voort. Hij had niet gelogen tegen Sa'Adar. Hij was werkelijk helemaal stijf geweest, maar dit maakte zijn spieren weer los. Daarentegen zwom de priester met de snelle, fanatieke slagen van een man die wanhopig was. Hij liep langzaam in op de sloep. Zijn lichaam ondervond veel minder weerstand in het water dan de kleine, bijna lege boot. Toen de man nog maar een paar slagen van de sloep verwijderd was legde Kennit de riemen zorgvuldig weg en trok hij zijn lange dolk uit de schede. Hij bewoog zich naar de achtersteven en wachtte af. Hij was niet uit op een dodelijke steek. Daarvoor zou hij zich te ver naar voren moeten buigen, met het risico dat de priester hem vast kon grijpen en uit de sloep zou trekken. In plaats daarvan haalde hij telkens wanneer de zwemmer met zijn handen naar de boot reikte uit naar die handen. Hij stak naar de handpalmen en hakte in op de knokkels en de polsen, telkens wanneer Sa'Adar het dolboord probeerde vast te grijpen. Kennit was zo zwijgzaam als de dood zelf terwijl de priester hem vervloekte, en uitschold, en tenslotte om genade smeekte. Toen Sa'Adar zich op een gegeven moment aan de zijkant had weten vast te grijpen en zich daar koppig vastklampte, waagde de piraat een verblindende uithaal naar 's mans gezicht. Niettemin bleef de priester zich met zijn laatste krachten aan het dolboord vasthouden, en om zijn leven bidden en smeken. Kennit werd er driftig van. 'Ik heb geprobeerd je in leven te laten!' brulde hij hem toe. 'Je had alleen hoeven te doen wat ik wilde dat je deed! Je hebt het geweigerd! Klaar!'

Hij riskeerde een nieuwe steek en deze keer verdween de dolkpunt van opzij diep in de keel van de priester. In een oogwenk was Kennits hand bedekt met een kleverige laag warm bloed, dikker en zouter dan de zee zelf. Sa'Adar viel opeens opzij. Kennit liet het heft van zijn dolk los. Tussen de volgende twee, drie golven door dreef het lijk van de priester met zijn gezicht naar beneden in het water, maar daarna werd het door de zee verzwolgen.

Kennit zat een poosje naar het lege water achter de sloep te staren. Toen veegde hij zijn handen af aan de voorkant van zijn jasje. Langzaam keerde hij terug naar de roeiersbank. Hij nam de riemen in zijn handen. Ze zaten al onder de blaren, die handen, maar dat gaf niets. Straks en morgen zouden ze vreselijk pijn doen, die handen, maar ook dat gaf niets. Het was gedaan, en hij bleef leven. Hij wist het zeker, zo zeker als hij wist dat hij nog steeds zijn befaamde mazzel had.

Hij hief zijn hoofd op en verkende de horizon. Het was niet ver meer - dan zouden de uitkijken op de schepen hem opmerken. Hij glimlachte. 'Ik wed dat Vivacia me nog eerder ziet dan die mannen. Ik wed dat ze nu al weet dat ik naar haar onderweg ben. Wacht op me, schatje! Kijk naar me uit, met je mooie ogen!'

'Misschien moest ik die ogen maar eens voor haar openen,' suggereerde een zacht stemmetje van dichtbij. Kennit liet bijna de roeiriemen uit zijn handen glippen. Hij keek naar het kopje aan zijn pols, dat zo lang had gezwegen. Zijn eigen gezicht, maar dan in het klein, keek naar hem op. Het was nu nat en plakkerig van het bloed. Het mondje opende zich en er verscheen een tongetje dat over de lipjes likte alsof ze uitgedroogd waren. 'Wat zou ze wel van haar koene kapitein denken als ze je even goed kende als ik?'

Kennit grijnsde. 'Ze zou je voor een leugenaar houden, dunkt me. Ze is in me geweest en kent me nu tot in de grond van mijn hart. De jongen ook. Toch houden ze nog van me.'

'Ze dénken misschien dat ze daar geweest zijn,' gaf de amulet zuur toe, 'maar er is slechts één schepsel dat werkelijk ooit de bodem van je donkere, vuile hart heeft gezien, en toch heeft verkozen je trouw te blijven.'

'Ik neem aan dat je jezelf bedoelt,' raadde Kennit. 'Maar je hebt weinig keuze, amulet. Je bent aan mij gebonden.'

'Even strak als jij aan mij,' antwoordde de amulet.

Kennit haalde zijn schouders op. Wel, dan zijn we aan elkaar gebonden. Zo zij het. Ik stel voor dat je er het beste van maakt en je wijdt aan de plichten waarvoor je in het leven bent geroepen. Misschien dat we dan allebei wat langer in leven blijven.'

'Ik ben niet gecreëerd met het oog op verplichtingen tegenover jou,' sprak de amulet hem tegen. 'Ook hangt mijn leven niet af van het jouwe. Maar ter wille van iemand anders zal ik doen wat ik kan om je te beschermen. Althans voorlopig.'

De piraat gaf geen antwoord meer. De opengesprongen blaren op zijn rechterhand staken verschrikkelijk. Er verscheen een uitdrukking op zijn gezicht die deels pijngrimas, deels glimlach was. Een beetje pijn stelde niets voor. Zijn mazzel had hem niet verlaten. En met mazzel kon een man machtig veel bereiken.

HOOFDSTUK 18

Vervulde wensen

~

'Wat hebt u met mijn vader gedaan?'

Kennit keek op van het bord met voedsel dat Wintrow zojuist voor hem had neergezet. De piraat was fris gewassen, gekleed en gekamd. Vooral het laatste had hem nogal uitgeput. Hij wilde nu niets anders dan eten. Etta's gezeur en gejammer over hoe bezorgd ze was geweest tijdens zijn afwezigheid had hem al genoeg op zijn zenuwen gewerkt. Nadat ze schone kleren voor hem had klaargelegd had hij haar de kajuit uit gestuurd. Niets was slechter voor zijn humeur dan dat soort gezeik. In een dergelijke sfeer wilde hij zijn maaltijd niet gebruiken. Hij negeerde de jongen, nam een lepel in zijn pijnlijke hand en begon in de soep te roeren. Er kwamen stukjes vis en wortel naar boven.

'Alstublieft, ik moet het weten! Wat hebt u met mijn vader gedaan?'

Kennit keek de jongen aan. Hij had een scherp antwoord op het puntje van zijn tong, maar liet zich toen vermurwen. Wintrows gezicht was zo bleek als dat van een gezonde, donkerharige knaap maar kon zijn. Hij stond erg recht en stil, als een beeld. Alleen het bijten van zijn tanden op zijn onderlip en de gejaagdheid van zijn ademhaling verrieden hem. Hij had een gekwelde blik in zijn donkere ogen. Kennit nam aan dat de knaap zich rot voelde, maar iedereen moest leren verantwoordelijkheid te nemen voor zijn keuzes. 'Ik heb alleen gedaan wat je me gevraagd had te doen. Je vader is nu ergens anders. Je hoeft je geen zorgen over hem te maken, je hoeft hem niet meer te zien of met hem om te gaan.' Voordat Wintrow ernaar kon vragen vervolgde Kennit: 'Hij is in veiligheid. Als ik me aan een belofte houd, dan niet half.'

Wintrow boog zich licht naar voren. Hij keek alsof hij een vuistslag in zijn maag had gekregen. 'Ik meende het niet,' fluisterde hij hees. 'Niet op deze manier - zomaar opeens weg terwijl ik sliep. Alstublieft, meneer, haal hem terug! Ik zal voor hem zorgen en niet meer klagen!'

'Dat kan ik niet doen, vrees ik,' antwoordde Kennit op innemende toon. Hij gaf Wintrow een glimlachje om hem gerust te stellen, maar berispte hem vriendelijk: 'Denk een volgende keer beter na voordat je iets vraagt. Ik heb me heel wat moeite getroost om dit voor jou te regelen.' Hij nam een lepel soep. Hij wilde in alle rust eten. Het werd tijd om een einde te maken aan Wintrows impertinentie. 'Ik had dank verwacht, niet wroeging! Je hebt hierom gevraagd. Ik heb het je gegeven. Meer is er niet over te zeggen. Schenk me een glas wijn in.'

Wintrow bewoog zich met stramme gebaren om hem te gehoorzamen. Daarna deed hij weer een stapje bij de tafel vandaan, bleef roerloos staan en staarde naar de wand. Mooi zo. Kennit richtte zijn aandacht op het voedsel. Het avontuur had hem een heerlijke eetlust bezorgd. Zijn spieren deden pijn en hij was van plan na de maaltijd wat rust te nemen, maar voor het overige voelde hij zich lekker alert en competent. Dit was goed voor hem geweest. Hij moest vaker op stap gaan, nadat Etta zijn kruk en zijn beenstomp van zachtere kappen had voorzien. Hij vroeg zich af of hij met zijn houten poot ooit weer in het want zou kunnen klimmen. Vooral in beroerde tijden had hij dat altijd verfrissend gevonden. Het leek daar in de hoogte altijd of de lucht er schoner was en of het leven even wijde kansen bood als de horizon.

'Uw jasje zat onder het bloed. En de zijkant van de sloep ook.' Wintrows koppige woorden verbraken zijn mijmeringen.

Kennit legde zuchtend zijn lepel neer. Wintrow stond nog steeds naar de wand te staren, maar zo verstard dat hij kennelijk bezig was zijn beven te onderdrukken. 'Dat bloed was niet van je vader. Als je het graag wilt weten, het was van Sa'Adar.' Er sloop sarcasme in zijn stem. 'Zeg me alsjeblieft niet dat je ook je gevoelens tegenover hem hebt herzien!'

'Hebt u hem gedood omdat ik hem haatte?' Er klonk paniek en ongeloof in Wintrows stem.

'Welnee. Ik doodde hem omdat hij niet wilde doen wat ik wilde dat hij zou doen. Hij gaf me werkelijk geen andere keuze. Zijn dood is geen verlies voor jou. De man had alleen maar verachting voor jou en je vader.' Kennit bracht zijn wijnglas naar zijn mond en dronk het leeg. Toen stak hij het Wintrow toe. De jongen bewoog zich zo houterig als een marionet toen hij het glas vulde.

'En Enkal?' durfde hij toen met haperende stem te vragen.

Kennit zette zijn glas met een klap op het tafeltje. Er gutste wijn over de rand die het witte tafellaken bevlekte. 'Het gaat uitstekend met Enkal. En met iedereen. Sa'Adar is de enige die ik heb gedood, en dat deed ik alleen omdat ik niet anders kon. Daarmee heb ik jou trouwens de moeite bespaard om het later zelf te moeten doen. Zie ik er stom genoeg uit om mijn tijd te verspillen aan onnodige acties? Ik heb geen zin meer om me aan mijn kop te laten zaniken door een scheepsjongen! Ruim deze rommel op, geef me nieuwe wijn en verdwijn dan!' Kennits bijbehorende blik had aanzienlijk grotere mannen schrik aangejaagd.

Tot verrassing van de piraat bleek echter dat hij met zijn tirade een soort vonk had ontstoken in de jongen. Wintrow rechtte zijn rug. Zijn ogen fonkelden. Kennit voelde dat hij de knaap over een of andere grens had geduwd. Interessant. Wintrow kwam naar het tafeltje en verwijderde het bord, het glas en het bevuilde tafellaken met een zwijgende, ijzige trefzekerheid. Hij pakte een schoon tafellaken, zette het bord terug en schonk het glas vol. Toen hij sprak deed hij geen moeite om de woede in zijn stem te verbergen. 'Leg uw daden niet steeds op mijn bordje. Ik maak mensen die me last bezorgen niet dood! Sa geeft leven, en elk leven dat van hem afkomstig is heeft een betekenis en een doel. Geen mens is in staat Sa's bedoelingen ten volle te doorgronden. Daarom moet ik leren zulke lieden te tolereren tot zij hun leven, en datgene wat Sa ermee heeft beoogd, hebben voltooid. Ik ben onderdeel van Sa's plannen met de wereld, maar mijn rol is niet belangrijker dan die van wie ook.'

Kennit had met over elkaar geslagen armen achteruit geleund in zijn stoel gezeten, eerst toen het tafeltje opnieuw werd gedekt, daarna toen Wintrow zijn preekje hield. Nu blies de piraat zijn adem uit door zijn neus. 'Dat komt omdat jij niet bent voorbestemd om een koning te worden.' Er kwam een gedachte bij Kennit op en hij kon het niet laten meewarig te grijnzen. 'Denk hier maar eens over na, priester. Misschien behoor ik wel tot degenen die je moet tolereren tot ik Sa's bedoelingen met mij kan realiseren!' Toen Wintrows gezicht alleen maar nog verder betrok na deze grap begon Kennit hardop te lachen. Hij schudde zijn hoofd. 'Je neemt jezelf te serieus. Maak nu dat je wegkomt. Ga met het schip praten. Ik denk dat zij op dit moment meer mijn lijn van denken volgt dan de jouwe. Ik meen het. Afnokken. En stuur onderweg Etta hierheen.'

Kennit maakte een wuivend gebaar naar de deur. Toen richtte hij zijn aandacht weer op zijn onderbroken maal. De jongen nam de tijd bij het weggaan en deed de deur nogal luidruchtig achter zich dicht. Kennit schudde zijn hoofd. Hij begon te gesteld te worden op Wintrow en stond de knaap een te grote vrijmoedigheid toe. Als Opal deze toon tegen hem had aangeslagen, zou hij nog voor zonsondergang de nodige striemen op zijn rug hebben gehad. Kennit haalde zijn schouders op over zijn lankmoedigheid. Tja, dit was altijd een van zijn tekortkomingen geweest. Hij was helaas heel wat zachtmoediger dan goed voor hem was. Hij schudde peinzend zijn hoofd en dwaalde toen met zijn gedachten af naar het eiland Sleutel.

'Waarom heb je me niet gewekt?' vroeg Wintrow op hoge toon. Zijn kwaadheid op Kennit kolkte nog in zijn binnenste.

'Dat heb ik je gezegd.' Vivacia reageerde kribbig op zijn toon. 'Je was diep in slaap en doodmoe. Ik zag geen kwaad in zijn bezigheden. Je had hem trouwens toch niet kunnen tegenhouden. Dus ik zag er de zin niet van in je te wekken.'

'Hij moet hier vlakbij zijn geweest om Enkal te halen. Ze stond hier aan de reling toen ik in slaap viel.' Er kwam opeens een verdenking bij hem op. 'Heeft hij je gezegd dat je me niet mocht wekken?'

'En wat dan nog?' vroeg Vivacia gebelgd. 'Wat maakt dat voor verschil? Het was nog steeds mijn beslissing.'

Wintrow keek naar zijn voeten. Het verbaasde hem hoe diep gekwetst hij zich voelde. 'Ooit was je veel loyaler aan mij. Toen zou je me hebben gewekt, ongeacht of je dat persoonlijk al dan niet verstandig vond. Je wist best dat ik het gewild zou hebben.'

Vivacia wendde haar hoofd af en keek uit over het water. 'Ik begrijp niet wat je bedoelt.'

'Je praat zelfs zoals hij,' klaagde Wintrow somber.

Zijn neerslachtigheid raakte Vivacia dieper dan zijn kwaadheid had gedaan. Wat wil je dan dat ik zeg? Dat het me spijt dat Kyle Haven weg is? Dat spijt me niks. Ik heb geen moment vrede gekend sinds hij het commando overnam. Ik ben blij dat hij weg is, Wintrow. Blij! En dat zou jij ook moeten zijn!'

Dat was hij ook — en dat was nu juist het pijnlijke. Ooit zou ze dat uit zichzelf hebben aangevoeld, maar nu was ze zo in de ban van de piraat dat ze alleen oog had voor Kennits standpunten. 'Heb je me niet meer nodig?' vroeg hij opeens.

Wat?' Nu was het haar beurt om geschokt te zijn. Waarom vraag je zoiets? Natuurlijk heb ik -'

'Als je zo blij bent met Kennit wil hij me misschien laten gaan. Zet me maar ergens op het vasteland aan wal. Dan vind ik mijn weg wel naar mijn klooster en mijn leven. Dan kan ik dit alles achter me laten, als iets wat ik simpelweg toch niet kon veranderen.' Hij zweeg even. 'Dan zouden jullie me kwijt zijn, net zoals jullie mijn vader kwijt zijn.'

'Je praat als een jaloers kind,' repliceerde ze.

'Dat is geen antwoord op mijn vraag.'

Maar dat gaf ze hem alsnog: ze opende zich voor hem, en hij voelde haar pijn om zijn harde woorden.

'O,' zei Wintrow zacht. Verder niets. Zijn blik volgde de hare. De deinende Marietta lag zo dichtbij dat Wintrow het gezicht van de ankerwacht kon zien. Sorcor was niet blij geweest toen een bezorgde Brik hem die morgen had laten vragen of hij bericht had van de kapitein. De nieuwe, nabije positie van het schip getuigde van zijn hernieuwde waakzaamheid.

Vivacia drong door tot de kern van hun ruzie. Waarom ben je jaloers op mijn gevoelens voor Kennit? Jij zou afstand doen van de band die jij en ik met elkaar hebben, als je dat kon. Hij is precies het tegenovergestelde. Hij probeert oprecht een band tussen ons te creëren. Zoals hij met me praat heeft nog nooit iemand het gedaan. Hij komt hierheen, als jullie allemaal aan het werk zijn, en vertelt me verhalen. Niet alleen anekdotes uit zijn eigen leven, maar echte sprookjes en avonturen die hij van anderen heeft gehoord. En hij luistert naar me als ik praat. Hij vraagt me wat ik denk en wat ik graag zou willen doen. Hij vertelt me over zijn plannen voor zijn koninkrijk en de mensen over wie hij zal regeren. Wanneer ik een suggestie doe, doet hem dat plezier. Heb je enig idee hoe prettig dat is, om iemand te hebben die je dingen vertelt en die in ruil luistert naar wat jij te zeggen hebt?'

'Zeker.' Hij moest meteen aan zijn klooster denken, maar zei het niet hardop. Dat hoefde hij niet.

'Ik weet niet waarom je hem niet een kans wilt geven,' barstte ze opeens uit. 'Ik kan niet beweren dat ik hem even goed ken als ik jou ken. Maar dit hebben we beiden gezien: hij heeft meer liefde en welwillendheid voor jou dan je vader ooit heeft bezeten. Hij denkt aan anderen. Vraag hem maar eens, op een geschikt moment, om je de plannen te laten zien die hij voor Deeldorp heeft getekend. Hij heeft er diep over nagedacht — waar hij de toren zal bouwen voor de uitkijk die de bewoners moet waarschuwen bij gevaar, en vanuit welke bronnen er schoon en veilig water kan worden aangevoerd. En voor Schuin. Hij heeft ook een kaart van Schuin getekend, met aanvoerkanalen om de haven dieper te maken, en met nieuwe kaden. Als de mensen maar naar hem wilden luisteren en zich aan zijn aanwijzingen hielden, zou hun leven een stuk beter worden. Hij wil alles ordelijk en goed regelen. Bovendien wil hij jouw vriend zijn, Wintrow. Wat hij Kyle heeft aangedaan was misschien eigenmachtig, maar je had erom gevraagd. Hij had de dank van de slaven kunnen winnen door Kyle aan hen uit te leveren. Dan zou de marteling en de dood van je vader een spektakel voor heel Deeldorp zijn geworden, waar Kennit veel prestige mee had gewonnen. Dat begrijp je toch zeker? Of hij zou hem voor een kolossaal losgeld aan je moeder hebben kunnen teruggeven, waardoor hij de hele familie Vestrit aan de bedelstaf zou hebben gebracht. Hij heeft geen van beide mogelijkheden gekozen. In plaats daarvan heeft hij die gemene, bekrompen man ergens opgeborgen waar hij jou noch iemand anders kwaad kan doen.'

Ze haalde diep adem, maar scheen geen woorden meer te hebben. Wintrow was verbijsterd. Hij had niet geweten dat Kennit zulke dromen koesterde. Haar redenering leek hem hout te snijden, maar haar vurige verdediging van de piraat stak hem nog steeds. 'Is dat dan de reden waarom hij een piraat is? Om goed te doen?'

Het schip klonk beledigd. 'Heb ik dan beweerd dat hij onbaatzuchtig is? Of dat zijn methoden boven elke kritiek verheven zijn? Ja, hij is verzot op macht en begeert er steeds meer van. Maar met de macht die hij verwerft doet hij goede dingen. Hij bevrijdt slaven. Had je soms liever dat hij werkeloos bleef toezien en zich beperkte tot banale gemeenplaatsen over de broederschap van alle mensen? Is heel jouw verlangen om terug te keren naar je klooster in wezen niet een wens om je af te wenden van alles wat er fout is in deze wereld?'

Wintrow staarde haar verbluft aan, sprakeloos. Even later bekende ze dapper: 'Hij heeft me gevraagd voor hem op kaapvaart te gaan. Wist je dat?'

Hij probeerde kalm te blijven. 'Nee. Maar ik had het wel verwacht.' Hij kon de bitterheid niet uit zijn stem houden.

'Nou? Wat is daar zo verkeerd aan?' vroeg ze op verdedigende toon. 'Je ziet wat hij allemaal voor goede dingen doet. Ik weet dat zijn manieren ruw zijn. Dat heeft hij me zelf bekend. Hij heeft me gevraagd of ik staat zou zijn datgene waar ik getuige van moet zijn te verwerken. Ik heb hem eerlijk verteld over mijn gevoelens tijdens de nacht van die slavenopstand. Weet je wat hij toen zei?'

'Nee. Wat zei hij?' Wintrow moest vechten om zijn emoties onder controle te houden. Ze was zo naïef, zo lichtgelovig! Zag ze niet hoe de piraat haar manipuleerde?

'Dat het zoiets was als het amputeren van zijn been. Hij had lang pijn geleden, steeds in de hoop dat het wel beter zou gaan, ook als hij niets deed. Jij had hem doen inzien dat hij een veel ergere pijn zou moeten doorstaan wilde hij ooit van dat lijden verlost worden. Hij geloofde in jou en je had gelijk. Hij zei dat ik moest terugdenken aan alle kwellingen die de slaven aan boord hadden moeten doorstaan, en me vervolgens moest inprenten dat al die ellende aan boord van andere schepen nog steeds voortduurt. Wat hij bedrijft is geen kaapvaart, maar chirurgie.'

Wintrow had zijn lippen strak op elkaar geknepen. Nu opende hij ze om te vragen: 'Is Kennit dan van plan om voortaan alleen nog maar slavenschepen aan te vallen?'

'En degenen die van de slavernij profiteren. We kunnen niet elk slavenschip tussen Jamaillia en Kwarts kapen. Maar als Kennits wraak wordt gevoeld door allen die zich inlaten met slavenhandel, niet alleen degenen die de slavenschepen zelf exploiteren, zullen ze al gauw allemaal gedwongen zijn om zich af te vragen waar ze mee bezig zijn. De kooplieden die eerlijk en goed zijn zullen zich tegen de slavenhalers keren wanneer ze beseffen wat die over hun hoofd hebben afgeroepen.'

'Denk je niet dat de satraap meer patrouilles deze kant op zal sturen? En dat hij de zeeroversnesten zal opsporen en vernietigen om van Kennit verlost te raken?'

'Misschien zal hij dat proberen, maar ik geloof niet dat het hem zal lukken. Kennit vecht voor een edele zaak, Wintrow. Juist jij zou dat toch moeten inzien. We mogen ons niet laten afschrikken door het vooruitzicht van pijn en gevaar. Als wij niet eens volharden in dit streven, wie dan wel?'

'Dus je hebt hem gezegd dat je bereid bent hem als kaperschip te dienen?' vroeg Wintrow ongelovig.

'Nog niet,' antwoordde Vivacia kalm. 'Maar dat zal ik morgen doen.'

Althea's vaardersgewaad rook naar kamfer en cederhout. Haar moeder had het opgeborgen om de wol tegen motten te beschermen. Althea deelde de mening van de motten over die geurtjes. De cedergeur zou misschien nog draaglijk zijn geweest, in een bescheidener dosis, maar de kamfer maakte haar misselijk. Het had haar verrast dat het gewaad haar nog steeds paste. Ze had het al een paar jaar niet meer gedragen.

Ze liep de kamer door en ging voor haar spiegel zitten. Een vrouwelijk ogende jongedame keek haar aan. Soms leken haar dagen als scheepsjongen aan boord van de Oogster een droom van lang geleden. Sinds ze weer thuis was was ze in gewicht toegenomen. Grag had zijn instemming met de verworven rondingen niet onder stoelen of banken gestoken. Terwijl ze haar glanzende zwarte haren uitborstelde en vervolgens met behulp van spelden opstak, moest ze zichzelf bekennen dat de veranderingen haar geenszins mishaagden. De eenvoudige snit van dit vaardersgewaad was niet bijzonder flatteus. Dat was maar goed ook, vond ze terwijl ze zich voor de spiegel langzaam omdraaide. Ze wilde vanavond niet gezien worden als een decoratief vrouwtje, maar als een sobere en ijverige vaardersdochter. Ze wilde dat haar woorden serieus werden genomen. Niettemin nam ze de tijd om haar hals van een lekker geurtje en haar lippen van een bescheiden kleurtje te voorzien. Haar granaten oorringen, een recent cadeau van Grag, had ze al ingedaan. Ze stonden mooi bij het magenta van haar gewaad.

Het was een drukke dag geweest. Ze was persoonlijk naar het secretariaat van de Raad van Vaarders gegaan om te vragen of ze vanavond het woord mocht voeren. Ze hadden alleen toegezegd dat ze het aan de voorzitter in overweging zouden geven. De raad hoefde haar niet aan te horen. Keffria was de vaarder binnen de familie, niet Althea, en zij had haar zus stijfjes geïnformeerd dat zij vanavond eveneens wilde spreken, indien de gelegenheid zich zou voordoen. Althea had een briefje geschreven om Grag over de kaping te informeren en had Rache gestuurd om het bij hem af te leveren. Daarna was ze persoonlijk naar Davad Herbegin gegaan, zowel om Davad het nieuws over de kaping te vertellen als om hem te vragen of ze met hem mochten meerijden naar de Vaardershal. Davad had zich natuurlijk buitengewoon geschokt getoond, al had hij moeite iets te geloven wat door 'die schurk van een jonge Treil' werd beweerd. Maar als het verhaal was gebleken waar te zijn, zo beloofde hij, zou hij hun bijstaan in hun moeilijkheden. Het was Althea niet ontgaan dat in dit aanbod met geen woord werd gezinspeeld op financiële steun. Ze kende Davad trouwens te goed om geldelijke hulp van hem te verwachten. Hij hield zijn affecties en zijn zakelijke affaires altijd zeer strikt van elkaar gescheiden.

Toen ze weer thuis was had ze Rache geholpen met het wekelijkse bakken van brood, het opbinden van de bonenstruiken en het verzorgen van de andere planten in de tuin - waaronder het bij snoeien van de appelbomen en de pruimenboom. Ze had haar handen en gezicht een hele poos moeten boenen om zich weer presentabel te maken.

Toch waren al die verwoede activiteiten niet voldoende geweest om Bresker Treil het binnendringen in haar geest te beletten. Was het leven al niet gecompliceerd zat geweest zonder dat hij naar Beijerstad terugkeerde? Niet dat hij echt iets met haar leven van doen had, welbeschouwd. Op dit moment zou ze eigenlijk nergens anders aan moeten denken dan aan Vivacia, of de Raad van Vaar-ders. Of Grag. Maar in plaats daarvan stond Bresker aan het begin van elke gedachte, en dat suggereerde telkens meteen een waaier van andere mogelijkheden - en elke gedachte daaraan bezorgde haar schuldgevoelens. Ze spande zich in om hem buiten te sluiten, maar steeds opnieuw verschenen er beelden van hem voor haar geestesoog: Bresker aan de keukentafel, koffie drinkend en knikkend bij haar moeders woorden; Bresker met gebogen hoofd, toen hij zich bukte om de kleine Selden op te tillen en naar bed te brengen; Bresker voor het venster in de werkkamer van haar vader, in een houding alsof hij op een deinend dek stond, turend naar de nacht. Of, zo bracht ze zichzelf vinnig in herinnering, Bresker die regelmatig in zijn jaszak tastte naar het brokje cindin dat hij daarin vast en zeker achter de hand hield. De man was een slachtoffer van zijn eigen foute keuzes. Laat hem gaan!

Althea haastte zich naar de buitendeur. Vanavond wilde ze niet te laat komen. Er stonden te veel gewichtige punten op de agenda. Tot haar verbazing stond Malta al te wachten. Ze bekeek haar nichtje kritisch, maar ze trof niets laakbaars aan. Ze had verwacht dat Malta zich te buiten zou gaan aan verf, parfum en juwelen, maar het meisje zag er bijna even ingetogen uit als Althea zelf. De bloemen in haar haren waren haar enige opsmuk. Toch was het meisje zelfs in haar eenvoudige vaardersgewaad adembenemend om te zien. Toen Althea haar zag kon ze de jongelui die met haar dweepten niets kwalijk nemen. Malta was volwassen aan het worden. De afgelopen anderhalve dag had ze blijk gegeven van veel meer rijpheid dan Althea haar ooit had toegedicht. Eeuwig zonde dat er een familiecrisis voor nodig was geweest om dat aan het licht te brengen. Ze probeerde haar eigen nervositeit van zich af te zetten en haar nichtje gerust te stellen.

'Je ziet er erg leuk uit, Malta.'

'Dank u,' antwoordde het meisje verstrooid. Toen keek ze Althea met gefronst voorhoofd aan. 'Ik zou willen dat we niet met Davad Herbegin naar de vergadering reden. Ik denk dat het geen goede indruk maakt.'

'Dat ben ik met je eens.' Het verraste Althea dat Malta hier zelfs maar aan had gedacht. Zelf was Althea dol op Davad - zoals iemand dol kan zijn op een excentrieke en bijwijlen stomvervelende oom. Om die reden deed ze haar best om zijn totaal foute politieke opvattingen zo goed mogelijk te negeren. Ze was het met haar moeder eens dat Davad Herbegin te lang een vriend van de familie was geweest om hem nu wegens politieke meningsverschillen aan de kant te schuiven. Althea hoopte alleen maar dat hun associatie met hem geen verzwakking zou betekenen van haar presentatie voor de raad. Ze moest in haar steun aan de familie Tenira volstrekt overtuigend en compromisloos overkomen. Het zou een onuitwisbare vernedering zijn als men haar zou zien als een onnozel vrouwtje dat simpelweg de opinie van het mannetje naast haar volgde. Ze wilde gehoord worden als Althea Vestrit, niet als het meisje dat verliefd was op Grag Tenira.

Ts de huur van een koets en een paar paarden dan echt zo hoog? We hebben een heel seizoen van feesten, bals en theepartijtjes voor ons. We kunnen niet altijd afhankelijk blijven van Davad. Wat moeten de andere vaardersfamilies wel van ons denken?' vervolgde Malta op klaaglijke toon.

Althea fronste haar wenkbrauwen. 'We hebben ons oude rijtuig nog. Als je me wilt helpen zouden we het kunnen poetsen en oliën. Het is erg stoffig, maar er mankeert niks aan. En dan moeten we een koppel paarden en een koetsier huren.' Ze liep naar het raam, waar ze zich half omdraaide en met een ondeugende grijns vervolgde: 'Of ik kan zelf de teugels nemen. Toen ik jouw leeftijd had liet Hakes, onze koetsier, me wel eens rijden. Vader vond het niet erg, maar moeder vond het nooit goed.'

Haar nichtje keek haar koel aan. 'Dat lijkt me nog vernederender dan een ritje in Herbegins rammelkast.'

Althea haalde haar schouders op en keek weer naar buiten. Telkens wanneer ze meende een soort band met Malta te hebben gevonden wees het meisje haar bruut terug.

Haar moeder en Keffria arriveerden in de hal juist toen Davads koets op de oprijlaan verscheen. 'Laten we niet wachten,' stelde Althea voor, en ze deed de voordeur open voordat Davad kon uitstappen. 'Als Davad binnenkomt wil hij vast en zeker eerst een glas wijn en een hapje voordat we vertrekken. Ik denk echt dat we daar geen tijd voor hebben,' voegde ze eraan toe toen ze Keffria afkeurend zag kijken.

'Ik wil niet te laat komen,' gaf haar moeder toe, en toen liepen ze alle vier naar buiten. Nog voordat de verraste koetsier helemaal van zijn bok af was geklommen had Althea een deurtje van de koets opengetrokken en wenkte ze haar verwanten dat ze snel moesten instappen. Davad maakte gehoorzaam ruimte voor zijn gasten. Althea ging naast hem zitten. Zijn muskusachtige parfum was bijna even erg als de kamfer op haar vaardersgewaad. Enfin, het zou maar een korte rit zijn. Keffria, moeder en Malta zaten op de bank tegenover hen. Davad gaf de koetsier een teken en de koets kwam met een ruk in beweging. Het piepen en kraken van het rijtuig wees op verwaarlozing, evenals het stof in de naden van de leren zittingen. Althea bekeek het met een bedenkelijke blik, maar zei niets. Davad had nooit de kunst verstaan om het beste uit zijn personeel te halen.

'Kijk eens wat ik voor jullie heb meegebracht,' zei hij. Hij haalde een met een lint dichtgeknoopt doosje voor de dag en maakte het zelf open. Toen presenteerde hij hun een assortiment van plakkerige zuurtjes - het soort waar Althea verzot op was geweest toen ze zes was. 'Ik weet dat jullie ze lekker vinden,' bekende hij, waarna hij eerst zichzelf aan een snoepje hielp alvorens het doosje door te geven. Althea pakte voorzichtig een kleverig zuurtje en stak het in haar mond. Ze had heel even oogcontact met haar zus toen ze Keffria het doosje aanreikte. De blik die ze uitwisselden was er een van tolerante vertedering over Davad. Keffria koos een rode.

Davad zelf zat ondertussen breed te glunderen. 'Zeg, wat zien jullie er allemaal prachtig uit! Elke man zal me benijden als ik met een koets vol van zulke schoonheden kom aanrijden. Ik zal een stok moeten meenemen om de jonge mannen bij jullie uit de buurt te houden!'

Althea en Keffria glimlachten plichtmatig om het extravagante compliment, zoals ze al sinds ze kinderen waren om zijn complimentjes glimlachten. Malta keek onaangenaam getroffen terwijl moeder zei: 'Davad, je zit altijd vol vleierij. Dacht je dat we je na al deze jaren nog geloven?' Toen fronste ze haar voorhoofd. 'Althea, wil jij zijn sjaal even recht trekken? De knoop is zowat tot onder zijn oor geschoven.'

Althea zag de ware reden van bezorgdheid van haar moeder: een opvallende jusvlek op de gele zijde. De sjaal paste niet bij zijn vaardersgewaad, maar Althea deed geen poging om Davad over te halen hem weg te stoppen. In plaats daarvan strikte ze de sjaal zodanig dat de vlek nauwelijks meer te zien was.

'Dank je, mijn kind,' zei hij op warme toon terwijl hij haar op haar hand klopte. Althea glimlachte hem toe en zag dat Malta haar walgend zat aan te staren. Ze trok een wenkbrauw op, waarmee ze haar jonge nichtje om begrip vroeg. Ze snapte Malta's afkeer van Davad wel. Als Althea terugdacht aan de dingen die Davad de laatste jaren had uitgehaald voelde ze dezelfde afkeer. Hij had meegewerkt aan de dubieuze zaken van de nieuwe vaarders en was er niet voor teruggedeinsd om hen te helpen in hun aanvallen op zijn eigen klasse. Zonder zich iets van de afkeuring van de andere vaarders aan te trekken trad hij de laatste tijd in de raad steeds als woordvoerder van de nieuwe vaarders op. Vaak was hij de intermediair geweest tussen wanhopige Beijerstadse vaardersfa-milies in acute geldnood en nieuwe vaarders die graag hun land wilden kopen. Volgens de geruchten was hij een uitstekende onderhandelaar — evenwel niet voor de oude vaarders, maar voor de nieuwkomers. Ze vond het moeilijk zelfs maar de helft van de roddels over Davad te geloven, al was ze inmiddels gedwongen te aanvaarden dat hij niet alleen slaven te werk stelde op zijn landerijen, maar er ook in handelde. Dat was al erg genoeg, maar het ergste gerucht dat Althea had gehoord was dat hij betrokken zou zijn bij pogingen van nieuwe vaarders om de Paragon te kopen.

Ze keek naar de joviale, vaderlijke figuur naast haar en vroeg zich af hoe lang haar loyaliteit het nog zou houden. Werd vanavond misschien het breekpunt bereikt?

Om zichzelf afleiding te bezorgen zette ze een conversatie op. 'Wel, Davad, u hoort altijd de amusantste roddeltjes in Beijerstad. Wat is er vandaag voor nieuws te melden?' Ze verwachtte niets anders dan een of ander mild schandaaltje, want Davad Herbegin was op zijn manier zeer puriteins.

Hij glimlachte om haar compliment en wreef tevreden over zijn middenrif. 'Het boeiendste gerucht dat ik vandaag heb gehoord gaat niet over Beijerstad, mijn lieve, al zal het, mocht het waar zijn, beslist van grote invloed zijn op ons allemaal.' Hij keek om zich heen om zich van de aandacht van zijn gehoor te verzekeren. 'Ik heb het van een van de nieuwe vaarders. Een van zijn postvogels heeft het bericht vanuit de stad Jamaillia gebracht.' Hij legde een vinger op zijn lippen, alsof hij even overwoog of het wel verstandig was deze informatie te delen. Hij wenste te worden aangespoord.

Althea gaf hem zijn zin. 'Vertel verder! We zijn altijd benieuwd naar dingen die in Jamaillia gebeuren.'

'Vooruit, dan.' Hij leunde achterover. 'Jullie zijn natuurlijk allemaal op de hoogte van die ongelukkige opschudding, de afgelopen winter. De familie Khu-prus — sta me toe, Malta, ik weet dat hun jongen verliefd op je is, maar dit gaat over politiek, niet over romantiek — kwam namens de vaarders van de Wilde Rivier naar Beijerstad om moeilijkheden tussen ons en de satraap uit te lokken. Ik heb geprobeerd hen tot rede te brengen, maar je weet nog wel hoe tumultueus die vergadering was, Ronica. Enfin, het resultaat was dat er een delegatie van Beijerstadse vaarders naar Jamaillia werd gestuurd, met ons originele charter, en met de bedoeling om van de satraap te eisen dat hij zich aan de afspraken in dat oude document zou houden. Hoe konden ze geloven dat ze zulke antieke overeenkomsten nogmaals zouden kunnen afdwingen in deze moderne tijd? Niettemin zijn ze op weg gegaan. En ze zijn hoffelijk ontvangen, en kregen de verzekering dat de satraap hun positie zou bestuderen. En daarna hoorden we niets meer.' Hij keek om zich heen of ze allemaal wel luisterden. Het was allemaal oud nieuws, maar Althea luisterde braaf. Malta keek door het smoezelige raampje naar buiten.

Davad boog zich met zijn dikke buik naar voren en dempte zijn stem, alsof hij bang was dat de koetsier hem anders zou kunnen horen. 'Jullie kennen allemaal het gerucht dat de satraap beloofd zou hebben een gezant naar Beijerstad te sturen. We hebben diens aankomst de laatste tijd zo'n beetje elke dag verwacht. Welnu, het gerucht dat ik heb vernomen zegt dat er geen gezant komt. Nee, in plaats daarvan heeft de satraap besloten, avontuurlijk, eigenwijs en jong als hij is, zelf hierheen te komen. Men zegt dat hij incognito reist, met slechts een kleine selectie van zijn Concubines van het Hart bij zich, maar wel onder begeleiding van zijn eregarde van Kwartsers. Men zegt dat hij op deze manier wil aantonen dat hij Beijerstad nog even hecht aan Jamaillia en de satrapie verbonden acht als de steden in Jamaillia zelf. Wanneer de mensen zich realiseren wat hij heeft moeten doorstaan om deze reis te maken, en de zorgen die hij zich dus over de trouw van Beijerstad moet hebben gemaakt, kunnen ze volgens mij niet meer weigeren zich redelijker op te stellen. Hoe lang is het geleden dat een regerende satraap de moeite nam om Beijerstad te bezoeken? Nooit tijdens ons hele leven, is het niet, Ronica? Nieuwe vaarders die het gerucht kennen zijn nu al bezig feesten te plannen zoals de stad die nog nooit heeft gezien. Er breken heerlijke, spannende tijden aan voor alle mooie, ongetrouwde jonge vrouwen, Malta! Wees maar niet te overhaast met het aannemen van het aanzoek van die Regenjongen, hoor! Misschien kan ik je via mijn connecties een uitnodiging bezorgen voor een bal waar je de aandacht zou kunnen trekken van de satraap zelf!'

Zijn woorden veroorzaakten de schok waarop hij had gehoopt. Zelfs Malta staarde hem met grote ogen aan.

'De satraap? Hier?' vroeg haar moeder ongelovig.

'Dan moet hij gek zijn geworden.' Althea besefte pas dat ze het hardop had gezegd toen Davad zijn hoofd draaide om haar aan te kijken. 'Ik bedoel, om zo impulsief aan een zo lange en gevaarlijke reis te beginnen!'

'Desalniettemin is hij onderweg. Dat beweert tenminste het geruchtenvogeltje. Geen woord hierover, hoor! Tegen niemand!' Hij verwachtte niet echt dat iemand zich aan dit verbod zou houden. Het was gewoon een standaardtekst die hij toevoegde aan elk roddeltje dat hij doorvertelde.

Althea zat nog te broeden op zijn woorden toen de koetsier het rijtuig stil liet houden. Na een laatste schok boog Davad zich half over Althea heen. 'Sta me toe,' zei hij, naar de klink van het deurtje reikend. Terwijl de koetsier aan de buitenkant begon te trekken duwde Davad van binnenuit met zijn dikke schouder. Toen het deurtje opeens open vloog moest Althea de man bij zijn gewaad grijpen om te voorkomen dat hij naar buiten viel. De koetsier reikte Davad met tegenzin een helpende hand. Toen de vaarder op de grond stond hielp hij de vrouwen glimmend van trots een voor een bij het uitstappen.

Grag Tenira stond boven op het bordes voor de ingang van de Vaardershal te wachten. Hij had zijn donkerblauwe vaardersgewaad op de traditionele zeemansmanier opgebonden, waardoor een groot deel van zijn fraai gespierde benen in hun open sandalen te zien was. Op deze manier wist hij de dubbele uitstraling van stoutmoedige zeeman en serieuze vaarder te realiseren. Hij was, bekende Althea zichzelf, wel degelijk een zeer aantrekkelijke man. Aan zijn zoekende blik was te zien dat hij op haar komst had staan wachten. Ze had hem die ochtend een briefje over de kaping van de Vivaria gestuurd. Zijn regelrechte antwoord was zo warm en solidair geweest als ze maar had kunnen wensen. Hij zou pal naast haar staan en ook zou hij zijn best doen om te zorgen dat ze tijdens deze vergadering spreektijd kreeg. Hij had geschreven dat zijn familie en Ophelia haar zorgen om Vivacia deelden.

Ze glimlachte toen hij haar in het oog kreeg, en hij grijnsde ten antwoord zijn witte tanden bloot. De glimlach bevroor echter toen hij haar escorte zag. Althea excuseerde zich zacht en haastte zich de bordestrappen op naar Grag. Hij boog zich formeel over haar uitgestoken hand. Toen hij zich weer had opgericht mompelde hij: 'Ik had een koets moeten sturen om je te halen. De volgende keer doe ik dat.'

'Ach, Grag, het is Davad maar. Hij is al langer dan ik leef een vriend van de familie. Het zou hem verdriet doen als ik niet meer met hem wilde rijden.'

'Met zulke vrienden is het geen wonder dat het fortuin van de Vestrits afkalft,' merkte Grag hatelijk op.

Even veranderde haar hart in ijs. Hoe kon hij zoiets zelfs maar suggereren? Zijn volgende woorden herinnerden haar echter aan de penibele situatie waarin hij zelf verkeerde, en haar gevoelens voor hem werden weer milder.

'Ophelia heeft naar je gevraagd. Ze heeft zelfs wijn laten koken als offer aan Sa ter wille van Vivacia. Ze wilde graag dat je dat wist.' Hij wachtte even, en toen glimlachte hij vertederd. 'Ze verveelt zich te pletter aan die inklaringskade. Nu het werk aan haar handen klaar is wil ze het liefst weer naar zee. Maar telkens wanneer ik haar beloof dat we dat zo snel mogelijk zullen doen smeekt ze me om een manier te bedenken om jou mee te nemen. Ik heb gezegd dat ik maar één manier kan verzinnen.' Hij grinnikte charmant.

'Hoe dan?' vroeg Althea nieuwsgierig. Was hij van plan haar een baantje aan boord van de Ophelia aan te bieden? Haar hart klopte sneller bij die gedachte. Ze was dol op het matriarchale oude schip.

Hij wendde blozend zijn gezicht af, maar het lachje bleef om zijn mond hangen. 'Een snelle trouwerij en een huwelijksreis. Ik stelde het natuurlijk slechts bij wijze van grapje voor. Dat zou een groot schandaal veroorzaken! Ik had verwacht dat Ophelia me voor gek zou verklaren, maar ze vond het een voortreffelijk idee.' Hij keek haar zijdelings aan. 'Mijn vader ook, tussen haakjes. Het is door haar aan hem voorgelegd, niet door mij.'

Hij keek haar afwachtend aan, alsof hij haar een vraag had gesteld. Maar dat had hij niet — althans niet direct. Maar zelfs als ze hartstochtelijk verliefd op hem was geweest had ze dit aanbod onmogelijk kunnen accepteren nu haar eigen familieschip in gevaar was. Besefte hij dat niet? Ze kon haar verwarring niet van haar gezicht houden.

En haar gemoedsrust werd er niet groter op toen ze opeens Bresker Treil aan de voet van het bordes van de Vaardershal zag staan. Hun blikken ontmoetten elkaar en heel even kon ze haar hoofd niet afwenden.

Grag schreef haar verwarring aan heel andere dingen toe. 'Ik had niet echt verwacht dat je het in overweging zou nemen,' zei hij vlug, en hij deed zijn best om er niet gekwetst bij te kijken. 'Niet hier, niet nu. We hebben op het moment allebei te veel andere zorgen. Misschien worden er vanavond een paar van weggenomen. Ik hoop het.'

'Ik ook,' antwoordde ze, maar ze kreeg het niet voor elkaar om veel vuur in die woorden te leggen. Daarvoor was er te veel gaande achter zijn schouder. Bresker keek haar aan alsof ze hem een messteek in zijn hart had gegeven. Hij droeg nog steeds dezelfde kleren als toen ze hem de laatste keer had gezien: het losse gele hemd en de donkere broek die hem een buitenlander maakten in deze menigte van vaarders in traditionele gewaden.

Grag volgde haar blik. 'Wat doet hij hier?' vroeg hij op een toon alsof zij dat wel zou weten. Ondertussen pakte hij haar bij een arm.

'Hij is ons het bericht over de Vivacia komen brengen.' Althea zei het zacht terwijl ze Grag erbij aankeek. Ze wilde niet dat Bresker zou denken dat ze over hem stonden te praten.

Grag keek haar met gefronst voorhoofd aan. 'Heb je hem dan gevraagd om te komen?'

'Nee.' Ze schudde onnadrukkelijk haar hoofd. 'Ik weet niet waarom hij hier is.'

'Is dat Amber, naast hem? Wat doet zij hier? Waarom zijn ze samen?'

Althea moest even kijken. 'Ik weet het niet,' mompelde ze toen.

Amber was gekleed in een eenvoudige goudbruine jurk, die bijna dezelfde tint had als haar haren, die in talloze vlechtjes tot op haar schouders hingen. Ze was ergens vandaan gekomen en stond nu vlak naast Bresker. Ze zei zacht iets tegen hem. Ze trok een vies gezicht, maar ze keek niet naar Bresker of Althea. De woedend vlammende blik van haar gele kattenogen was gericht op Davad Herbegin. Een ergerlijke speling van het lot had bepaald dat alle facetten van Althea's leven vanavond maar eens op elkaar moesten botsen.

Davad Herbegin had zijn blik op Grag Tenira gefixeerd en haastte zich nu naar hem toe. Hij beklom de trappen van het bordes al, maar het lukte Althea's moeder om haar als eerste te bereiken. Keffria en Malta volgden haar op haar hielen. Ronica en Grag begroetten elkaar. Toen keek haar moeder Grag recht in zijn ogen. 'Mijn dochter Althea mag bij je zitten, Grag, als je dat wilt. Ik weet dat jullie belangrijke zaken te bespreken hebben.'

Grag maakte een formele buiging. 'Ronica Vestrit, u eert de Tenira's met uw vertrouwen. We zullen het niet beschamen, dat beloof ik.'

'Ook ik dank u voor uw toestemming,' zei Althea op formele toon tegen haar moeder. Ze had bewondering voor haar vooruitziende blik. Nu kon ze Grag gerust bij de arm nemen en naar de zaal leiden zonder dat de puffende Davad zich bij hen kon voegen - tenminste één confrontatie die haar werd bespaard. Althea aarzelde niet en nam Grag meteen mee. Het was een terugtocht die op het gejaagde af was, en Althea wilde er niet aan denken dat het in Breskers ogen misschien op een vlucht leek.

In de grote zaal liet ze zich leiden door Grag. Ze besefte dat hun gezamenlijke passage niet onopgemerkt bleef. Dat zij tijdens een belangrijke vergadering bij zijn familie plaatsnam was een teken van serieuze hofmakerij. Heel even wilde ze bij hem weg om zich alsnog bij haar eigen familie te voegen, maar als ze dat nu deed zou het lijken alsof ze opeens ruzie hadden gekregen. Daarom plakte ze een lief glimlachje op haar gezicht en liet zich door Grag tussen zijn moeder en zijn zus plaatsen. Zijn moeder was grijs, en formidabel op de degelijke vaar-dersmanier. Zijn jongere zusje grijnsde Althea samenzweerderig toe. Ze wisselden groeten uit terwijl de zaal zich begon te vullen met mensen en conversatie. Grags moeder en zus condoleerden Althea met de kaping van de Vivacia, maar Althea moest haar bijdrage aan de conversatie beperken tot knikjes. Ze was opeens ontzettend zenuwachtig. Ze hoopte dat ze haar zouden toestaan iets te zeggen. In gedachten repeteerde ze haar toespraak. Ze moest de andere vaarders zien duidelijk te maken dat het redden van de Vivacia in het belang was van heel Beijerstad, niet alleen van de Vestrits.

Het geschuifel en gebabbel dat aan de eigenlijke vergadering voorafging leek eeuwig te duren. Minstens een half dozijn mensen vond het nodig de familie Tenira persoonlijk te komen begroeten. Althea had een glimlach geproduceerd en wist deze keurig in stand te houden. De mensen schenen te verwachten dat Grag en zijzelf veel opgewondener zouden zijn over hun mogelijke verloving dan over welk actueel probleem dan ook. Haar irritatie daarover nam af nadat Grags moeder haar een knipoog had gegeven. 'Het is goed dat je bij ons zit,' fluisterde ze Althea toe. 'Ze zullen ieder van ons serieuzer nemen als we gezamenlijk optreden.' Grags zusje kneep Althea even in haar hand. Althea voelde zich gesterkt door hun meeleven, maar ook een beetje ongemakkelijk. Ze wist niet zeker of ze al zo snel wilde worden ingelijfd.

De gesprekken verstomden toen de raadsleden op het podium verschenen. Deze droegen allemaal witte gewaden om te symboliseren dat ze hun familie-kleuren thans hadden afgelegd en alleen nog het hogere belang van Beijerstad als geheel voor ogen hadden. Diverse in het zwart geklede ordehandhavers posteerden zich bij de muren. Vergaderingen van de vaarders werden soms wat al te levendig. Het was hun taak om het gedrag van het publiek beschaafd te houden.

Althea keek naar de leden van de raad die elkaar begroetten en vervolgens achter de lange tafel op het podium hun plaatsen innamen. Ze schaamde zich opeens dat er zo weinig bij waren die ze van naam kende. Haar vader zou geweten hebben wie zijn bondgenoten waren en wie zijn tegenstanders. Zij bezat die kennis niet. Belgerinkel kondigde het begin van de vergadering aan. Iedereen hield zijn mond. Althea richtte een schietgebedje tot Sa om haar welsprekendheid te geven.

Ze had er best een veel langer gebed aan kunnen wijden. De voorzitter van de raad verklaarde in een woordenrijke speech dat er vele onderwerpen besproken dienden te worden, en dat het hem daarom verstandig leek om eerst maar eens met de eenvoudige kwesties te beginnen. Althea trok een vragende wenkbrauw op naar Grag. Was deze bijeenkomst dan niet speciaal belegd om de Tenira's aan het woord te laten? Grag fronste zijn voorhoofd en haalde heel licht zijn schouders op.

Daarna werden ze blootgesteld aan een verhitte discussie tussen twee vaar-dersfamilies over hun rechten op het water van een beek die hun landerijen van elkaar scheidde. De ene wilde het water hebben voor zijn vee, de andere om er zijn akkers mee te bevloeien. Het was een langdurige ruzie, die werd beslecht doordat de raad besloot, zoals voor de hand lag, dat ze het water met elkaar moesten delen. Er werd een commissie van drie wijze mannen benoemd om te helpen bij het zoeken van een geschikte manier om dat te doen. Toen de twee contestanten een buiging voor elkaar hadden gemaakt en hun plaatsen weer opzochten, veerde Althea verwachtingsvol op.

Dat liep echter uit op een ernstige teleurstelling. Het volgende geschil was niet zo simpel op te lossen. Een prijsstier had zich geamuseerd met de koeien van de buurman. Beide partijen beweerden dat ze benadeeld waren. De ene zei dat voor de diensten van de stier een flink bedrag betaald diende te worden, de andere verklaarde dat hij dit jaar een heel andere stier had willen gebruiken en dat het aantal en de kwaliteit van de kalveren lelijk tegenviel. De ene zei dat de stier door een gammele schutting heen was gebroken, de andere vond dat buurman zijn dier beter had moeten opsluiten. De raad had grote problemen met het geval en trok zich terug voor beraad in eigen kring. Tijdens het reces praatten de aanwezigen met hun buren en schoven ze onrustig heen en weer op hun stoelen. Toen de raad terugkeerde verkondigde hij dat de kalveren verkocht moesten worden zodra ze een half jaar oud waren en dat de opbrengst tussen de beide vaarders verdeeld moest worden. De eigenaar van de stier werd gelast zijn omheining te versterken. Deze uitspraak beviel geen van beiden, maar de beslissingen van de raad waren bindend. Beide families beenden boos de vergaderzaal uit. Tot Althea's verdriet volgden diverse andere families hun voorbeeld. Ze had gehoopt niet alleen de raad, maar ook zo veel mogelijk andere vaarders te kunnen toespreken.

De voorzitter van de Raad van Vaarders raadpleegde vervolgens een lei die voor hem lag. 'De familie Tenira heeft gelegenheid gevraagd om de raad toe te spreken over heffingen die de satraap het levende schip Ophelia heeft opgelegd en over het aan de ketting leggen van dat schip omdat de familie niet heeft betaald.'

De voorzitter was amper uitgesproken toen er een vaarder opstond en het woord nam. Ze herkenden vaarder Daw, die zijn kennelijk van buiten geleerde verhaaltje snel afraffelde. 'Dit is geen onderwerp voor de raad. Het gaat om een geschil tussen vaarder Tenira en de gaarder van de satraap, niet tussen vaarders onderling. Hier mag onze raad zijn kostbare tijd dus niet aan verspillen.'

De moed zonk Althea in de schoenen toen ze zag dat Daw naast Davad Herbegin zat, en dat de laatste instemmend zat te knikken.

Kapitein Tomie Tenira ging staan. Zijn vaardersgewaad zat iets te krap om zijn oude schouders gespannen. Hij hield zijn armen met gebalde vuisten langs zijn zijden. Hij probeerde zijn woede te onderdrukken. 'Sinds wanneer is de Raad van Vaarders gereduceerd tot een kindermeisje dat de ruzies tussen kleuters mag beslechten? Is de Raad van Vaarders dan niet meer de stem van heel Beijerstad? De grief die ik aan de orde stel is er niet een tussen de belastinggaarder en mij. Hij heeft betrekking op een onrechtvaardige heffing die alle eigenaars van levende schepen wordt opgelegd. Ons oorspronkelijke charter bepaalt dat vijftig procent van onze winsten bestemd zijn voor de belastinginners van de satraap. Hoe schandalig dat aandeel ook is, onze voorvaderen hebben ermee ingestemd en ik heb me er steeds keurig aan gehouden. Van deze nieuwe heffingen is echter in het charter geen sprake. Bovendien bestaat er geen document dat bepaalt dat we moeten instemmen met de aanwezigheid van moordende en stelende huurlingen uit Kwarts in onze haven.' Tomie Tenira's stem trilde nu van woede. Hij zweeg om zijn zelfbeheersing te herwinnen.

Davad Herbegin kwam overeind. Althea voelde zich misselijk worden.

'Leden van de raad, alle Jamailliaanse kooplieden betalen belasting aan de satraap. Waarom zouden wij een uitzondering moeten vormen? Is hij niet onze goede en rechtmatige soeverein? Zijn we het hem niet verschuldigd een regeringsapparaat in stand te houden waarvan we allemaal de voordelen plukken? Deze belastingen zijn onder meer bestemd voor het onderhoud van de kaden en andere faciliteiten in de stad Jamaillia en ook voor de betaling van degenen die in de Binnenpassage patrouilleren tegen het gevaar van piraten. Juist de kwaliteiten die vaarder Tenira zo in hen misprijst maken deze lieden uit Kwarts goede strijders tegen de piraten. Als hij geen prijs stelt op hun diensten moet hij misschien —'

'Die zogenaamde patrouilleschepen uit Kwarts zijn zelf piraten!' zei kapitein Tenira. 'Ze houden nette koopvaarders aan zonder enig ander doel dan afpersing! Iedereen weet dat mijn levende schip Ophelia gewond is geraakt toen ze zich tegen een dergelijke ongewenste inmenging verdedigde. Beijerstadse schepen hebben vreemdelingen nooit zomaar aan boord toegelaten. Moeten we dat voortaan dan maar wel doen? Die heffingen zijn simpel genoeg begonnen, als redelijke contributies. Nu zijn ze zo moeilijk te berekenen dat we het woord van een gehuurde klerk moeten accepteren om te vernemen wat we schuldig zijn. De heffingen hebben maar één enkel doel: ze moeten het onprofijtelijk maken om ergens anders dan in de stad Jamaillia zaken te doen. Ze stelen onze winsten om ons des te steviger met de koorden van hun beurzen vast te binden. Iedereen die de laatste tijd in Jamaillia is geweest kan bevestigen dat de heffingen niet zijn gebruikt om iets aan de kaden daar te doen. Daar is al zeker drie jaar geen duit meer aan uitgegeven!'

Er volgde instemmend gemompel en gelach op die laatste woorden. 'Mijn scheepsjongen is er vorige maand bijna doorheen gezakt!' riep iemand vanaf de achterste rij.

Daw sprong snel overeind en maakte handig gebruik van de verwarring die was ontstaan. 'Leden van de raad, ik stel voor dat u de vergadering schorst om u te beraden of u deze kwestie wel wilt behandelen, voordat u meer getuigenissen aanhoort.' Hij keek om zich heen. 'Het wordt trouwens al laat. Misschien moeten we het onderwerp bewaren voor een volgende vergadering.'

'Volgens mij behoort het wel degelijk tot onze bevoegdheid om hierover te praten,' verklaarde de voorzitter, maar twee leden van zijn college begonnen meteen van nee te schudden, hetgeen opnieuw een reces noodzakelijk maakte.

Deze keer bleef het minder rustig en beleefd in de zaal. Mensen stonden op en begonnen door elkaar heen te lopen. Vaarder Larfa van het levende schip Charme kwam voor Tomie Tenira staan en zei zonder zijn stem ook maar enigszins te dempen: 'Reken op mij, Tomie! Hoe het hier ook afloopt! Geef desnoods nu meteen het teken. Ik en mijn zoons staan achter je, en als je wilt gaan we je schip nu meteen losmaken van die verdomde inklaringskade!' Twee lange jongelui achter hem knikten instemmend.

'Jullie zouden niet alleen zijn,' bood een ander aan, iemand die Althea niet kende. Net als vaarder Larfa had ook deze twee zoons bij zich.

'Laten we hopen dat het zover niet komt,' zei Tomie kalm. 'Ik zou graag zien dat Beijerstad als geheel eens in actie kwam, niet alleen de familie Tenira.'

Op dat moment klonk er elders in de zaal luid geschreeuw. Althea ging half overeind staan en rekte haar nek uit. Ze kon weinig zien, omdat er anderen tussen haar en de plek van de ruzie stonden, maar het geschreeuw leek te komen van de plek waar de vaarders Daw en Herbegin hadden gezeten. 'Leugenaar!' riep iemand beschuldigend. 'Dat deed je en je weet dat je het deed! Zonder jou zouden die verdomde nieuwe vaarders zich hier nooit zo diep hebben kunnen binnenwroeten!' Een andere stem ontkende dat botweg. De ordehandhavers waren al op weg om het opstootje te sussen.

Althea drukte haar nagels diep in haar handpalmen. Het scheelde niet veel meer of er zou in deze zaal geweld uitbreken, vaarders tegen vaarders! 'Hier schiet niemand iets mee op!' hoorde ze zichzelf bitter uitroepen, toevallig juist op een moment dat er een luwte was in het algemene tumult. Er werden hoofden haar kant op gedraaid. Zelfs Grag en Tomie Tenira keken haar verbluft aan. Ze haalde diep adem. Als ze wachtte zou de raad straks het agendapunt misschien verdagen. Dan zou er kostbare tijd verloren gaan. Dit kon wel eens haar enige kans zijn om iets te zeggen. 'Kijk eens naar ons!' riep ze. 'We kibbelen als kinderen, vaarder met vaarder. Laten we ons eens afvragen wie die strijd zal winnen. We moeten op dit punt overeenstemming bereiken! We moeten spreken over de grotere zaken waarmee we worden geconfronteerd! Wat zal er van Beijerstad worden? Gaan we ons hoofd buigen voor alles wat de satraap decreteert, gaan we zijn heffingen en zijn restricties allemaal aanvaarden, hoe zwaar ze ook worden? Blijven we toestaan dat zijn huurlingen aanleggen in onze haven? Blijven we betalen voor hun voedsel en uitrusting, zodat ze onze schepen kunnen blijven aanhouden en leegroven voordat ze mogen doorvaren? Waarom?'

Iedereen in de zaal keek haar nu aan. Sommigen waren weer gaan zitten, bereid om haar aan te horen. Ze keek naar Grag, die ook zat, en die haar bemoedigend toeknikte. Ze voelde dat zijn moeder haar hand pakte en er een kneepje in gaf. Althea voelde zich bijna duizelig van macht. Ze sprak verder: 'Mijn vader zei me twee jaar geleden al dat het zover zou komen. Ik ben niet de vaarder die hij was, maar ik aarzel niet om zijn woorden te herhalen. Er zal een tijd komen dat Beijerstad op eigen benen moet staan en zijn eigen toekomst moet bepalen. Dat is wat hij tegen me zei. En ik denk dat die tijd nu is aangebroken.'

Ze keek om zich heen. Keffria had een hand voor haar mond geslagen en staarde haar vol afschuw aan. Davads gezicht was zo rood als de halskwab van een kalkoen. Sommige vrouwen keken beschaamd omdat iemand van hun sekse het waagde publiekelijk zulke dingen te zeggen. Maar andere vaarders knikten, of leken in elk geval gegrepen door haar woorden. Althea haalde bijna rillend adem en vervolgde toen: 'Er is al te veel dat we niet langer kunnen tolereren. Deze zogenaamde nieuwe vaarders eigenen zich onrechtmatig ons land toe. Ze weten niets van onze oude offers, niets van onze bloedbanden met het volk van de Wilde Regenlanden. Met hun getatoeëerde slaven maken ze een farce van onze wetten. De satraap is niet meer tevreden met de helft van onze winsten, maar wil alles hebben waar wij met ons bloed voor hebben betaald, en dan wil hij het voor muntgeld aan zijn nieuwe vriendjes verkopen, of dat nu nieuwe vaarders dan wel zeerovers uit Kwarts zijn!'

'Dat is een oproep tot rebellie!' riep iemand achter in de zaal beschuldigend.

Het was alsof er zich in haar hoofd iets omdraaide. Stap naar voren en kom ervoor uit, raadde ze zichzelf aan. 'Ja, dat is het,' zei ze rustig.

Ze was niet voorbereid op de commotie die na haar woorden uitbrak. Vanuit haar ooghoeken zag ze dat ordebewaarders haar kant op kwamen. Tevens stelde ze vast dat het hun niet gemakkelijk werd gemaakt om haar te naderen. De mensen gingen niet opzij. Sommigen staken hun handen of benen uit, anderen schoven banken opzij. Toch zouden de suppoosten haar spoedig bereiken en naar buiten smijten. Ze had niet veel tijd meer over.

'Mijn vaders schip!' Haar stem schalde boven het lawaai uit. Het werd iets stiller in de zaal. 'De Vivacia, ons levende schip, is door piraten gekaapt. Ik weet dat sommigen van u het gerucht al hebben gehoord. Ik kan u verzekeren dat het waar is. Het ondenkbare is gebeurd: kapers hebben een Beijerstads levend schip aangevallen en veroverd. Denkt u dat de huurlingen die de satraap uit Kwarts heeft gehaald mij zullen helpen de Vivacia terug te veroveren? En mocht ze bij toeval in hun handen vallen, denkt u dan dat ze een Beijerstadse claim op het schip zouden erkennen? De Vivacia zal naar Jamaillia worden gebracht, alsof ze een buit was, en ze zullen haar daar houden! Ik heb uw hulp nodig, Beijerstad, alstublieft! Ik smeek het u, sluit u bij me aan. Ik heb geld en een schip nodig om achter mijn geboorterecht aan te gaan!'

Ze was helemaal niet van plan geweest dat te zeggen. Haar moeder keek haar geschokt en ongelovig aan. Het was duidelijk wat ze dacht: dat Althea het schip publiekelijk als het hare had geclaimd. Ze had namens de familie willen spreken, maar haar hart had de woordkeuze bepaald.

'Dat heeft de familie Vestrit aan zichzelf te danken!' riep iemand. 'Ze hebben een buitenlander kapitein gemaakt van hun familieschip. Een schande! Ze doet aardig haar woordje, zeker, maar met wie kwam ze aanrijden? Met Davad Herbegin, en, heren, we weten allemaal aan welke kant hij staat. Haar opruiende taal is een truc van de nieuwe vaarders. Als we in verzet komen tegen de satraap, mogen we niet verwachten dat hij ons fair zal behandelen. We moeten in redelijkheid met de satraap overleggen, niet tegen hem in opstand komen!'

Sommigen gaven knikkend en mompelend blijk van hun instemming.

'Waarom gaan die verdomde Kwartse galeien de Vivacia niet onmiddellijk proberen te redden?' riep iemand. 'Is dat niet waar we al die heffingen voor betalen? Dat ze achter piraten aan gaan? Laat ze maar eens waar voor hun geld leveren!'

'Ze heeft het over Kwartsers, maar haar eigen zus heeft er eentje getrouwd!' smaalde een ander.

'Kyle Haven kan het niet helpen dat hij daar vandaan komt. Hij is een goede kapitein,' nam iemand het voor hem op.

'Ephron Vestrit heeft zijn schip aan die buitenlander nagelaten,' liet iemand anders zich horen, 'en die heeft het verloren. Dat is een probleem van de familie

Vestrit, geen crisis voor Beijerstad. Als ze het schip terug willen, laat ze dan losgeld betalen.'

Althea ging op haar tenen staan om te zien wie de spreker was. 'Vaarder Froe,' fluisterde Grag haar zachtjes toe. 'Heeft nog nooit van zijn leven ergens voor gestaan. Kleeft zo aan zijn duiten dat zijn vingerafdrukken erin uitgebeten staan.'

Als om die woorden te bevestigen vervolgde Froe: 'Ik geef haar geen koperen duit van mijn geld! Ze hebben hun schip te schande gemaakt en daarom heeft Sa het van ze afgepakt. Ik heb trouwens gehoord dat ze werd gebruikt als slavenhaler... Elk levend schip met enig zelfrespect zou nog liever piraat worden!'

'Dat kunt u niet menen!' riep Althea. 'U kunt haar niet zomaar in de steek laten. Er is een jongen aan boord, mijn neef. Hoe u ook over zijn vader denkt, u kunt niet ontkennen dat mijn neef van vaardersafkomst is. En het schip zelf is ook Beijerstads...'

Grag was naast haar komen staan en weerde een suppoost af, maar een andere was om hem heen gelopen en had Althea bij de arm gepakt. 'Naar buiten,' zei hij resoluut. 'De raad is met reces. Niemand behoort nu het woord te voeren. U hebt niet eens toestemming van de raad om hier te spreken. Ze is niet de vaarder van de familie Vestrit!' voegde hij er op luidere toon aan toe, want sommigen protesteerden tegen de manier waarop Althea werd behandeld. 'Met het oog op de orde moet ze vertrekken.'

Het leek de aanzet te worden tot een enorme rel. Iemand gooide kletterend een bank om. 'Nee!' riep Althea ontzet, en wonder boven wonder werd er naar haar geluisterd. 'Nee,' herhaalde ze op kalmere toon. Ze legde haar hand zacht op Grags arm en hij liet zijn greep op de ordebewaarder die hij vasthield verslappen. 'Ik ben niet hierheen gekomen om problemen te veroorzaken. Ik kwam hier om hulp te vragen. Die heb ik gevraagd. Ik ben tevens gekomen om de familie Tenira te steunen. Het is onrechtvaardig dat Ophelia wordt vastgehou-den aan de inklaringskade. De gaarder heeft geen legale aanspraak op haar lading.' Zachter voegde ze eraan toe: 'Als sommigen van u de vaarders familie Vestrit willen steunen, dan weet u waar ons huis staat. Daar zult u welkom zijn en ons hele verhaal horen. Maar ik wil niet de naam hebben een oproer in de Vaardershal te hebben uitgelokt. Daarom vertrek ik nu. Vrijwillig. In vrede.' Tegen Grag mompelde ze: 'Volg me niet. Misschien dat de raad de vergadering nog heropent. Ik wacht buiten.'

Met opgeheven hoofd en zonder escorte bewoog ze zich door de menigte. Ze wist dat ze hier vanavond verder niets goeds zou kunnen bereiken. Anderen schenen haar mening te delen. Vooral de vaardersgezinnen die jonge kinderen hadden meegenomen haastten zich nu veiligheidshalve naar buiten. In de zaal was de orde nog lang niet teruggekeerd. Vaarders stonden in groepjes bij elkaar, sommigen in kalm gesprek met elkaar, anderen wild gebarend en bijna schreeuwend. Althea zocht zich een weg tussen de groepjes door. Een snelle blik leerde haar dat haar familieleden waren blijven zitten. Misschien kregen ze straks nog een kans om ook officieel voor het redden van Vivacia te pleiten.

Buiten was het een bedrieglijk lieflijke zomeravond. Krekels sjirpten. De helderste sterren verschenen al in de nog niet geheel nachtzwarte hemel. Achter haar gonsde het in de Vaardershal als in een korf vol opgeschrikte bijen. Sommige families vertrokken te voet, andere stapten in rijtuigen. Haars ondanks keek ze om zich heen of ze Bresker ergens zag, maar noch van hem, noch van Amber was een spoor te bekennen. Onwillig richtte Althea haar schreden naar Davads rijtuig. Ze wilde instappen en daar het einde van de vergadering afwachten.

Het stond bijna aan het einde van de lange rij koetsen. Toen ze er arriveerde bleef ze vol afschuw staan. De koetsier was verdwenen. De twee paarden, oud en mak als ze waren, stonden onrustig te snuiven en met hun hoeven te schrapen. Er stroomde bloed onder het portier van de koets door naar buiten. Het zag er in het halfduister dik en glimmend uit. Een geslacht varken, met opengesneden keel, hing uit het raampje half naar buiten, SPION was met bloed over Davad Herbegins familiewapen heen geschreven. Althea werd duizelig van walging-De vergadering in de Vaardershal leek voortijdig tot een einde te zijn geko-men. De vaarders kwamen in drommen naar buiten. Sommigen waren in hevige, luide discussies verwikkeld, anderen fluisterden tegen elkaar en keken schichtig om zich heen of er geen luistervinken waren. Haar moeder was de eerste die haar bereikte. 'De raad heeft de vergadering verdaagd. Ze willen eerst onderling...' Toen zag ze het varken. Haar stem stokte. 'Bij Sa's adem!' hijgde ze. 'Arme Davad. Hoe kan iemand hem dit aandoen?' Ze keek om zich heen alsof ze verwachtte dat de schuldigen nog ergens in de buurt waren.

Ergens vandaan verscheen toen ook Grag. Na een geschrokken blik nam hij Althea meteen bij de arm. 'Kom mee,' zei hij. 'Ik zal zorgen dat jij en je familie veilig thuis komen. Je wilt hier niet bij betrokken zijn.'

'Nee,' beaamde ze grimmig. 'Dat wil ik niet. En vaarder Herbegin evenmin, wed ik. Ik zal hem nu niet in de steek laten, Grag. Dat kan ik niet.'

'Althea, denk na! Dit is niet een impulsieve rotstreek van de een of ander. Dit is door iemand gepland. Het varken is hierheen gebracht, speciaal voor dit doel, nog voordat iemand een woord tot de raad had gericht. Het is een serieuze bedreiging.' Hij trok zachtjes aan haar arm.

Ze draaide zich half om tot ze recht voor hem stond. 'Daarom wil ik niet dat Davad er nu in zijn eentje mee wordt geconfronteerd. Grag, het is een oude man, en hij heeft helemaal geen familie meer. Als zijn vrienden hem in de steek laten, is hij helemaal alleen.'

'Misschien verdient hij dat!' Grag hield zijn stem gedempt. Er vormde zich een groepje gapers rond de koets. Grag keek er onrustig naar en wilde kennelijk graag weg. 'Hoe kun jij aanvaarden hoe hij denkt, Althea? Hoe kun je hem toestaan jouw familie hierin mee te slepen?'

'Ik aanvaard helemaal niet hoe hij denkt! Ik aanvaard alleen wie hij is. Hij is een koppige oude gek met foute ideeën, maar hij is mijn hele leven lang een soort oom voor me geweest. Wat hij ook heeft gedaan, dit verdient hij niet.'

Ze keek langs Grag heen en zag dat Davad naderde. Vaarder Daw was bij hem, ze liepen gearmd. Het leek alsof ze elkaar ergens mee feliciteerden. Daw zag het varken als eerste. Zijn mond viel open. Meteen daarna haakte hij zijn arm los en haastte hij zich zonder een woord te zeggen bij Davad vandaan. Althea hoopte stiekem dat er ook in zijn koets een bloedend varken lag te wachten.

'Wat is dit? Ik snap het niet. Waarom? Wie heeft dit gedaan? Waar is mijn koetsier? Heeft die lafaard de benen genomen? Kijk eens naar dit leer, het is verpest, het is compleet geruïneerd.' Davad fladderde met zijn armen alsof hij een opgejaagde kip was. Hij stapte naar het rijtuig, keek naar het varken en stapte toen weer achteruit. Hij keek met een verwilderde blik naar de kleine menigte die zich had gevormd. Op de achtergrond stond iemand hardop te ginnegappen. De anderen staarden alleen maar. Niemand gaf blijk van afschuw of walging. Ze bekeken hem alleen maar. Ze wilden zien wat hij zou doen.

Althea bekeek het ene gezicht na het andere. Het leken wel vreemden voor haar - vreemder nog dan de Jamailliaanse nieuwe vaarders. Ze kende Beijerstad niet meer.

Alsjeblieft, Grag,' fluisterde Althea. 'Ik blijf bij hem en zorg dat hij thuis komt. Wil jij mijn moeder, zus en nicht meenemen? Ik denk we dit Malta moeten besparen.'

'Ik denk zelfs dat we jullie allemaal dit moeten besparen,' antwoordde Grag sarcastisch, maar hij was te welopgevoed om Althea's verzoek te weigeren. Ze wist niet wat hij tegen haar familieleden zei dat hij ze zo snel meekreeg, maar Malta leek in elk geval verrukt door het vooruitzicht nu eens in een mooie koets te kunnen stappen.

Terwijl de anderen wegliepen nam Althea Davad Herbegin bij de arm. 'Kalmeer,' zei ze zachtjes. 'Laat niet blijken dat ze u op stang hebben gejaagd.' Zonder acht te slaan op het bloed rukte ze het portier van de koets open. Het verstijfde varkenslijk draaide mee in het raampje. Althea zag dat het een ondermaats beestje was; niemand offerde goed vee op voor zoiets. Na zijn dood waren de darmen van het dier half leeggelopen. De stank van de varkensstront was een uur in de wind te ruiken. Althea bracht zichzelf in herinnering dat ze niet vies hoefde te zijn van wat bloed. Als viller had ze op de Kale Eilanden te veel meegemaakt om nu door wat varkensbloed te worden afgeschrikt. Vastberaden pakte ze het dier bij de achterpoten en met een ruk trok ze het uit het venster, waarna ze het plompverloren op de straat liet vallen. Ze keek naar Davad, die haar met opengesperde ogen stond aan te staren. Er zat bloed en stront op de voorkant van haar gewaad. Ze negeerde het.

'Kunt u op de bok klimmen?' vroeg ze hem.

Hij schudde versuft van nee.

'Dan zult u moeten instappen. De andere bank is nagenoeg schoon. Neem mijn zakdoek. Het parfum erop zal een beetje helpen.'

Davad zei nog steeds geen woord. Hij nam de zakdoek aan en klom met plompe bewegingen in het rijtuig, waarbij hij aan een stuk door zielige geluidjes maakte. Hij was amper binnen toen Althea het portier achter hem dichtsloeg. Ze keurde de toeschouwers geen blik waardig. In plaats daarvan liep ze naar het span paarden, sprak ze kalmerend toe en klom toen op de bok. Ze nam de teugels. Ze had dit in geen jaren gedaan, en nog nooit met een span dat ze niet kende. Ze trapte de rem vrij en schudde hoopvol met de leidsels. De paarden begonnen meteen te lopen, zij het ietwat ongelijk.

'Eerst zeeman, nu koetsier,' riep iemand. 'Dat is nog eens een meisje voor Grag! Bedenk eens hoeveel geld ze zullen uitsparen aan personeel!'

Iemand anders moest daar bulderend om lachen.

Althea hield haar ogen op de weg gericht en haar kin fier naar voren. Ze sloeg even met de teugels en de paarden zetten zowaar een drafje in. Ze vertrouwde er maar op dat ze de weg naar huis wel wisten, ook in de invallende duisternis.

Ze wist alleen niet of ze het zelf nog wist.

HOOFDSTUK 19

Nasleep

~

'U bent thuis, Davad. Stap uit.'

Het portier zat klem, maar Davad deed geen pogingen om het open te duwen. Althea kon in het donker nog juist de bleke vlek van zijn gezicht onderscheiden. Hij zat op het verste hoekje van de bank en hield zijn ogen stijf dicht. Ze zette zich schrap en gaf nogmaals een ruk aan het portier. Deze keer plopte het abrupt open en viel ze bijna achterover. Voor haar gewaad zou dat niet erg zijn geweest. Het stonk nu al naar varkensbloed, stront en haar eigen zweet. De rit naar huis was zenuwslopend geweest. Ze had de hele tijd gevreesd ofwel met de koets van de weg te raken, ofwel te worden opgewacht door Davads vijanden. Nu had ze zijn voordeur bereikt, maar geen huismeester of staljongen die zich vertoonde. Hier en daar scheen er licht achter de ramen van zijn huis, maar wat het verwelkomen van de heer des huizes betreft had het net zo goed uitgestorven kunnen zijn. Naast de voordeur hing een enkele lantaarn zwak te flakkeren.

'Hoe heet uw staljongen?' vroeg Althea geïrriteerd.

Davad keek haar met open mond aan. 'Ik... ik weet het niet. Ik praat nooit met hem.'

'Mooi is dat.' Ze wierp haar hoofd naar achter en riep op stuurmansmanier: 'Jongen! Kom hier en verzorg deze paarden! Huismeester! De baas is thuis!'

Iemand tilde een hoekje van een gordijn op en loerde naar buiten. Ze hoorde voetstappen in het huis en ving een glimp op van een beweging in de schaduwrijke voortuin. Ze draaide die kant op. 'Kom te voorschijn en neem de paarden van me over.' De kleine gestalte aarzelde. 'Meteen!' blafte ze.

De jongen die uit de schaduwen trad was niet ouder dan een jaar of elf. Hij liep tot vlak voor de paarden en bleef toen onzeker staan.

Althea snoof van ongeduld. 'O, Davad, als u niet kunt leren uw personeel achter de vodden te zitten, neem dan tenminste een huismeester die het wel kan!' Ze had niet meer de puf om tactvol te blijven.

'Daar heb je wel gelijk in,' gaf Davad nederig toe. Hij klom uit de koets. Althea staarde hem aan. Tijdens de rit van de Vaardershal naar zijn huis was Davad een oude man geworden. Zijn gezichtshuid hing slap en miste zijn karakteristieke blozende boersheid. Het was Davad niet gelukt het bloed en de mest geheel te vermijden. Zijn vaardersgewaad was bevuild. Hij hield zijn handen voor zich uit en staarde er vol walging en ontzetting naar. Zij keek hem aan en ontmoette zijn blik. Hij keek verontschuldigend en gekwetst, en schudde toen langzaam zijn hoofd. 'Ik begrijp dit niet. Wie zou me zoiets aandoen? Waarom?'

Ze was te moe om een zo veelomvattende vraag te beantwoorden. 'Ga naar binnen, Davad. Neem een bad en ga naar bed. Morgen is vroeg genoeg om over dit alles na te denken.' Tot haar verbazing had ze opeens sterk het gevoel dat hij als een kind behandeld moest worden. Hij leek bijzonder kwetsbaar.

'Dank je,' zei hij zacht. 'Je hebt veel van je vader in je, Althea. We waren het niet altijd eens, maar ik heb hem altijd bewonderd. Hij verspilde nooit tijd aan het rondstrooien van beschuldigingen. Hij stapte gewoon naar voren om het probleem op te lossen.' Hij zweeg even. 'Ik moet iemand met je mee sturen om je thuis te brengen. Ik zal een man en een paard voor je regelen.' Het klonk niet bepaald alsof hij daartoe in staat was.

De voordeur werd half geopend. Er verscheen een vrouw in de strook licht. Ze tuurde naar buiten maar zei niets.

Althea's geduld was nu definitief op. 'Stuur een knecht om je meester naar binnen te helpen,' zei ze tegen de vrouw. 'Maak een heet bad en leg schone kleren klaar. Zorg dan voor thee en een eenvoudige maaltijd. Niet te vet of te kruidig. Opschieten!'

De vrouw dook meteen naar binnen. Ze liet de deur op een kier staan. Althea hoorde dat ze haar bevelen met een schelle stem doorgaf.

'En nu klink je bovendien nog als je moeder. Je hebt zo veel voor mij gedaan. Niet alleen vanavond, maar al jaren, jij en je familie. Hoe kan ik jullie dat ooit terugbetalen?'

Het was het verkeerde moment om haar die vraag te stellen. De staljongen was teruggekeerd. In het licht van de lantaarn was de spichtige tatoeage naast zijn neusje te zien. Het gerafelde hesje dat hij droeg was nauwelijks langer dan een onderhemd. Hij deinsde achteruit toen hij Althea's woedende blik zag.

'Zeg hem dat hij geen slaaf meer is.' Haar stem was effen.

'Zeg... wablief?' Davad schudde zijn hoofd, alsof hij niet kon geloven dat hij het goed had verstaan.

Althea schraapte haar keel. Het was opeens moeilijk nog enige sympathie te hebben voor de dikke man. 'Zeg deze jongen dat hij geen slaaf meer is. Geef hem zijn vrijheid. Zo kunt u me terugbetalen.'

'Maar ik... dat kun je niet menen. Weet je wel wat een gezonde jongen als deze kan opleveren? Blauwe ogen en blond haar worden in Kwarts hooglijk gewaardeerd. Als ik hem een jaartje houd en wat vaardigheden als bediende bijbreng, weet je wat hij dan waard is?'

Ze keek hem aan. 'Veel meer dan u voor hem hebt betaald, Davad. Veel meer dan u bij verkoop voor hem kunt krijgen.' Wreed voegde ze eraan toe: 'Hoeveel waren uw zoontjes u waard? Ik heb gehoord dat zij ook blond waren.'

Hij verbleekte en deed wankelend een stap achteruit. Hij wilde steun zoeken aan het rijtuig, maar trok zijn hand schielijk terug van het bebloede, plakkerige portier. 'Waarom zeg je zoiets tegen mij?' jammerde hij opeens. 'Waarom keert opeens iedereen zich tegen mij?'

'Davad...' Ze schudde langzaam haar hoofd. 'U hebt zich tegen ons gekeerd, Davad Herbegin. Open uw ogen! Denk na over wat u doet. Goed en kwaad is niet hetzelfde als winst en verlies. Sommige dingen zijn te abject om er geld aan te verdienen. Momenteel verdient u misschien heel aardig aan het conflict tussen de nieuwe en oude vaarders, maar dat conflict zal niet eeuwig voortduren. En wanneer het is afgelopen, is het ook uit met u. De ene partij zal u zien als een verrader, de andere als een overloper. Wie zullen dan uw vrienden zijn?'

Davad stond haar verstijfd aan te staren. Ze vroeg zich af waarom ze al die woorden had verspild. Hij zou er zich niets van aantrekken. Hij was een oude man, met vastgeroeste ideeën en gewoonten.

Er kwam een bediende naar buiten. Hij kauwde iets en zijn kin glom van het vet. Hij wilde zijn meester bij de arm pakken, maar deinsde toen geschokt terug. 'U bent smerig!' riep hij vol walging uit.

'En jij bent lui en traag!' beet Althea hem toe. 'Help je meester naar binnen en zorg voor hem, in plaats van je vol te proppen tijdens zijn afwezigheid. Hup, meteen!'

De bediende reageerde op haar autoritaire toon. Aarzelend stak hij zijn meester weer zijn arm toe. Davad nam hem vast. Hij zette een paar stappen en bleef toen staan. Zonder zich om te draaien zei Davad: 'Neem een paard uit mijn stal om thuis te komen. Zal ik een man met je mee sturen?'

'Nee, dank u. Ik heb er geen nodig.'

Hij knikte. Ook mompelde hij iets voor zich uit.

'Wat zegt u?'

Hij schraapte zijn keel. 'Neem dan de staljongen mee. Jongen, ga mee met de dame.' Davad haalde diep adem en besloot op ernstige toon: 'Je bent vrij.' En toen liep Davad zijn huis binnen zonder nog om te kijken.

Ze had een portretje van hem. Ze had hem gesmeekt, kort na haar huwelijk, om ervoor te poseren. Hij had gezegd dat hij het maar onzin vond, maar ze was zijn bruid, dus hij had toegegeven. Het poseren was echter niet van harte gegaan. Pappas was een te oprechte kunstenaar om Kyle Haven te schilderen met geduldige ogen, of zonder dat fronsje van ergernis tussen zijn wenkbrauwen, dus toen Keffria nu naar zijn portretje keek zag ze haar man zoals hij altijd was geweest: ongeduldig en geïrriteerd.

Ze probeerde haar hart te ontdoen van diverse lagen van gekwetstheid om een kern van liefde voor hem terug te vinden. Hij was haar echtgenoot en de vader van haar kinderen. Hij was de enige man in haar leven. Toch kon ze niet in alle eerlijkheid zeggen dat ze van hem hield. Vreemd. Ze miste hem en verlangde naar zijn thuiskomst. Het ging haar niet alleen om de terugkeer van het schip en haar zoon. Ze wilde Kyle zelf. Een sterker iemand te hebben om op te leunen, dacht ze wel eens, was belangrijker dan iemand te hebben van wie je hield. Tegelijk moest ze dingen met hem regelen. In de maanden dat hij nu weg was had ze ontdekt dat er dingen waren die ze tegen hem moest zeggen. Ze had besloten dat ze hem zou dwingen haar te respecteren, precies zoals ze had geleerd respect te eisen van haar moeder en haar zus. Ze wilde niet dat hij uit haar leven verdween voordat zij dat respect van hem had afgedwongen. Als ze dat niet wist te bereiken, zou ze nooit weten of ze het echt waard was geweest.

Ze klapte het dekseltje van het medaillon dicht en zette het terug op de kastplank. Ze snakte naar haar bed, maar wilde niet gaan slapen voordat Althea thuis was. Ze vond dat haar gevoelens voor haar zus sterk leken op die voor haar echtgenoot. Telkens wanneer ze meende dat haar zus een restant van hun oude zusterlijke genegenheid had hervonden, liet Althea weer blijken dat ze alleen door eigenbelang werd gedreven. Ook vanavond, tijdens de vergadering, had ze weer duidelijk gemaakt dat ze alleen om het schip gaf, niet om Kyle of Wintrow Ze wilde het schip terug in Beijerstad om Keffria vervolgens het eigendom ervan te kunnen betwisten. Dat was alles.

Ze verliet haar slaapkamer en begon als een spook door het huis te dwalen. Ze keek even bij Selden om het hoekje van de deur. Hij was vast in slaap, zich niet bewust van de problemen waar de familie mee kampte. Toen ze bij Malta's gesloten deur kwam klopte ze zachtjes aan. Er kwam geen antwoord. Ook Malta sliep rustig - kinderen hadden daar nu eenmaal aanleg voor. Ze had zich die avond keurig gedragen. Op de terugweg had ze geen opmerkingen gemaakt over de rel die bijna was uitgebroken, maar Grag Tenira op zijn gemak gesteld door over koetjes en kalfjes te praten. Het meisje begon volwassener te worden.

Keffria liep de trap af. Ze wist dat ze haar moeder in de werkkamer zou aantreffen. Ook Ronica Vestrit zou niet gaan slapen voordat Althea veilig thuis was. Als ze dan toch bleven wachten konden ze het net zo goed samen doen. Toen ze door de gang liep hoorde ze zachte voetstappen op het bordes voor de voordeur. Dat zou Althea zijn. Keffria fronste geërgerd haar voorhoofd toen ze aanklopte. Waarom kwam ze niet gewoon achterom? De keukendeur was niet vergrendeld. 'Ik ga wel,' riep ze naar haar moeder, en ze ontgrendelde de zware voordeur.

Bresker Treil en die kralenverkoopster stonden op het bordes. Hij droeg dezelfde kleren als toen ze hem de laatste keer had gezien. Zijn ogen waren bloeddoorlopen. De kralenverkoopster zag er volkomen beheerst uit. Ze keek vriendelijk, maar verontschuldigde zich in woord noch gebaar voor het late uur.

Keffria staarde het tweetal aan. Dit ging alle beleefdheidsperken te buiten! Het was al grof genoeg dat Bresker zo laat op bezoek kwam, onaangekondigd, maar hij had bovendien een vreemde meegebracht. 'Ja?' vroeg ze, slecht op haar gemak.

Haar terughoudendheid leek hem niet te hinderen. 'Ik moet met jullie allemaal praten,' zei hij plompverloren. Waarover?'

Hij sprak snel. 'Over het terugkrijgen van uw schip en uw man. Amber en ik denken dat we een plan hebben.'

Toen hij naar de vrouw naast hem knikte zag Keffria dat hij een waas van transpiratie op zijn gezicht had. Het was een zachte en aangename nacht. De koortsachtigheid van zijn gezicht en zijn manier van doen was verontrustend.

'Keffria? Is Althea thuis?' vroeg haar moeder vanuit het einde van de gang.

'Nee, moeder. Het zijn Bresker Treil en... eh... Amber, de kralenmaakster.'

Dat bracht haar moeder snel bij de voordeur. Net als Keffria was ze in nachtjapon en kamerjas gekleed. Ze had haar haren al los. Door de lange, deels grijze pieken rond haar gezicht zag ze er oud en gekweld uit. Zelfs Bresker was zo fatsoenlijk om zich enigszins gegeneerd te tonen. 'Ik weet dat het laat is,' verontschuldigde hij zich snel. 'Maar... Amber en ik hebben een plan waar we misschien allemaal voordeel van zullen hebben. Veel voordeel.' Hij keek Keffria met zijn donkere ogen recht aan. Het scheen hem inspanning te kosten. 'Ik geloof dat het ons een kans geeft om uw echtgenoot, zoon en schip veilig thuis te krijgen.'

'Ik kan me niet herinneren dat u bijzonder veel warmte of respect voor mijn man had,' zei Keffria stijfjes. Als Bresker Treil alleen was geweest zou ze zich misschien wat vriendelijker tegenover hem hebben gedragen, maar zijn eigenaardige metgezel bracht Keffria's stekels overeind. Ze had te veel rare verhalen over deze vrouw gehoord. Ze wist niet wat de twee van plan waren, maar ze betwijfelde of iemand er iets beter van zou worden, behalve zij tweeën.

'Warmte, nee. Respect, ja. Op zijn manier was Kyle Haven een competente kapitein. Hij was alleen geen Ephron Vestrit.' Hij bekeek haar verkrampte houding en kille ogen. 'Vanavond, tijdens de vergadering, heeft Althea om hulp gevraagd. Die kom ik haar aanbieden. Is ze thuis?'

Zijn brutaliteit was schokkend. 'Misschien dat we op een passender tijdstip -' begon Keffria, maar haar moeder viel haar in de rede.

'Laat hen binnen. Breng ze naar de werkkamer. Keffria, we kunnen ons niet permitteren kieskeurig te zijn wat onze bondgenoten betreft. Vannacht wil ik naar iedereen luisteren die een plan heeft om onze familie te herenigen - ongeacht hoe laat ze op bezoek komen!'

'Zoals u wilt, moeder,' zei Keffria mokkend. Ze deed een stap opzij om de twee binnen te laten. De buitenlandse vrouw waagde het haar een meelevende blik toe te werpen. De vrouw rook zelfs raar, toen ze Keffria passeerde, om over de merkwaardige tint van haar huid nog maar te zwijgen. Keffria had met de meeste buitenlanders geen problemen. Veel van die mensen waren zowel charmant als fascinerend. Maar deze kralenmaakster bezorgde haar de kriebels. Misschien wegens de manier waarop ze zich als een gelijke gedroeg, ongeacht in welk gezelschap ze verkeerde. Terwijl Keffria het stel met tegenzin naar de werkkamer volgde probeerde ze niet te denken aan het akelige gerucht dat over Althea en deze vrouw de ronde deed.

Haar moeder scheen al die bedenkingen niet te hebben. Ze liet de twee binnen, ondanks het feit dat zijzelf en Keffria in nachtkleding rondliepen, en belde nu zelfs Rache om thee te maken voor de gasten.

'Althea is nog niet thuis,' zei Ronica. 'We waren nog op om op haar te wachten.'

Bresker keek bezorgd. 'Dat was een gemene streek die ze vaarder Herbegin hebben geleverd. Ik heb me afgevraagd of hem thuis misschien nog iets ergers te wachten stond.' Hij ging opeens staan. 'U hebt het waarschijnlijk nog niet gehoord. Het is vanavond in heel Beijerstad erg onrustig geweest. Ik denk dat ik Althea moet gaan zoeken. Kan ik misschien een paard lenen?'

'Alleen onze oude -' begon Ronica, maar op dat moment klonken er geluiden bij de deur. Bresker liep de gang in, naar de voordeur. Zijn gretigheid bewees hoe bezorgd hij was.

'Het is Althea, met een jongen,' riep hij, nadat hij de deur had geopend. Hij deed alsof hij de gastheer was en Althea een gast. Keffria wisselde een blik uit met haar moeder. Hoewel haar moeder alleen maar enigszins verwonderd keek, ervoer Keffria Breskers gedrag in toenemende mate als stuitend. Er klopte iets niet met die man.

Ze probeerde de jongen bij de hand te pakken om hem mee naar binnen te nemen, maar hij deinsde achteruit bij haar aanraking. Arme knul. Hoe slecht moest hij behandeld zijn om een simpele handreiking zo te vrezen? Ze duwde de deur verder open en wees naar binnen. 'Kom. Niemand doet je iets. Ga naar binnen.' Ze zei het kalm en geruststellend. Ze wist niet eens zeker of hij haar verstond. Hij had geen woord gesproken sinds ze Davads huis hadden verlaten. Het was een lange wandeling door het donker geweest, en de gedachten die door haar hoofd hadden getold waren geen troost geweest. Ze had die avond vreselijk gefaald. Ze had voor haar beurt gepraat en daardoor de schorsing van de vergadering waarschijnlijk bevorderd. De raad had niet eens formeel toegezegd hun zorgen te zullen aanhoren. Ze was gedwongen geweest onder ogen te zien wat er van Davad Herbegin was geworden. Ze vreesde dat er veel andere vaarders waren die al even ver waren weggezakt. En door haar te snelle tong was ze nu opgezadeld met een jongetje waar ze absoluut niet voor kon zorgen. Dat had ze aan zichzelf te wijten. Ze wilde niets liever dan een bad en daarna naar bed, maar nu moest ze natuurlijk eerst voor deze knul zorgen. Enfin, verder kon er vannacht weinig meer fout gaan. Maar toen dacht ze aan de confrontatie met haar moeder en Keffria, na alles wat ze in de Vaardershal had gezegd, en haar humeur kelderde nog dieper.

De jongen was tot boven op het bordes gekomen, maar maakte geen aanstalten om naar binnen te gaan. Althea duwde de deur helemaal open en stapte opzij om hem langs te laten. 'Kom nou maar binnen,' pleitte ze.

'Sa zij gedankt dat je ongedeerd bent!'

Ze draaide zich geschrokken om bij het horen van de diepe mannenstem achter haar. Bresker was al vlak bij haar. Zijn gezicht straalde opluchting uit, maar betrok toen al snel, en even later begon hij haar uit te foeteren alsof ze een incompetente matroos was: 'Je hebt enorme mazzel dat je niet bent overvallen! Toen ik hoorde dat je met Herbegins koets was weggereden kon ik mijn oren niet geloven. Waarom je associëren met een ezel zoals hij, nu de gemoederen zo verhit zijn? En... verdomme, wat is dat?' Hij trok een vies gezicht en kneep zijn neus dicht.

'Dat ben ik niet!' piepte de jongen naast haar verontwaardigd. Aan zijn accent te horen kwam hij ergens uit de Zes Hertogdommen. 'Dat is zij! Ze zit helemaal onder de stront!' Bij het zien van Althea's woedende blik haalde hij verontschuldigend zijn schouders op. 'Echt waar. U moet in bad,' vervolgde hij met een klein stemmetje.

Dat deed de deur dicht. De grens van haar tolerantie was bereikt. Ze verplaatste haar vernietigende blik naar Bresker. 'Wat doe jij hier?' snauwde ze. Het klonk bitser dan ze had bedoeld.

Bresker bestudeerde haar besmeurde gewaad van top tot teen voordat hij haar weer in de ogen keek. 'Ik maakte me zorgen om jou. Maar je hebt je impulsiviteit weer eens overleefd, zoals altijd. Afgezien daarvan heb ik iets belangrijks met je te bespreken. Achter Vivacia aan gaan, bedoel ik. Amber en ik denken dat we een plan hebben. Jij zult het misschien stom vinden, en waarschijnlijk zal het je niet bevallen, maar ik denk dat het kan werken.' Hij sprak gehaast, alsof hij bij voorbaat elke tegenspraak onmogelijk wilde maken. 'Als je ernaar luistert en er goed over nadenkt, zul je tot de conclusie komen dat het de enige manier is om haar te redden.' Hij keek haar weer in de ogen. 'Maar het kan wel even wachten. De jongen heeft gelijk. Je moet je eerst wassen. Je stinkt behoorlijk.' Heel even kwam er een glimlachje op zijn gezicht. Het was meteen weer verdwenen.

Het was verdomme bijna een echo van de woorden die hij had gesproken toen ze in Kaarsdorp uit elkaar waren gegaan! Was het spot, dat hij haar hier en nu daaraan herinnerde? En hoe durfde hij zo gemeenzaam tegen haar te praten, in haar eigen huis? Ze keek hem kwaad aan. Hij opende zijn mond om iets te zeggen, maar de jongen was hem voor. 'Niks stinkt erger as varkensstront,' verklaarde hij opgewekt. 'Pas maar op dat u niks op u pak krijgt!' waarschuwde hij Bresker.

'Wees maar niet bang,' zei ze koeltjes tegen beiden. Ze keek Bresker recht in de ogen. 'Laat jezelf maar uit,' zei ze tegen hem, en ze schreed langs hem heen. Hij gaapte haar na. De jongen kon ze vergiffenis schenken; het was nog maar een knulletje, in een vreemd land en een vreemde situatie. Treil had echter geen excuses voor zijn optreden. Ze had een te lange dag achter de rug om ook maar naar iets uit zijn mond te luisteren. Ze was uitgeput, en smerig, en bovendien, Sa helpe haar, had ze honger! Er brandde licht in haar vaders studeerkamer en er klonken stemmen. Ze zou haar moeder en Keffria ook nog onder ogen moeten komen!

Toen ze de kamer bereikte had ze een masker van kalmte op haar gezicht. Ze stapte de plezierige kamer binnen, zich welbewust van de strontgeur die haar voorafging. Ze zou ervoor zorgen dat ze het snel achter de rug had. 'Ik ben thuis. Mij mankeert niets. Ik heb een kleine knul bij me. Davad gebruikte hem als staljongen... Moeder, ik weet dat we momenteel geen extra lasten op ons kunnen nemen, maar hij was getatoeëerd als slaaf en ik kon hem gewoon niet daar laten.' Keffria keek gechoqueerdheid. Althea's uitleg stokte toen ze opeens Amber zag zitten. Was zij ook al hier?

De slavenjongen stond inmiddels met grote ogen vanuit de deuropening naar binnen te kijken. Zijn schichtige blik schoot van de ene persoon naar de andere. Hij zei niets. Toen Althea probeerde hem bij de arm te pakken om hem verder naar binnen te trekken rukte hij zich meteen weer los. Althea produceerde een gemaakt lachje. 'Het komt door het bloed en de stront. Hij wilde niet bij me op het paard klimmen, daarom duurde het zo lang. We hebben het paard daar gelaten en zijn te voet gekomen.' Althea keek om zich heen om ergens redding te vinden. Keffria staarde langs haar heen. Althea keek over haar schouder. Bresker Treil stond niet ver achter haar. Hij had zijn armen over elkaar geslagen en zag er buitengewoon koppig uit. Hij keek haar recht in de ogen. Zijn gezicht bleef onbewogen.

'Kom binnen, jongen. Niemand doet je iets. Hoe heet je?' vroeg Ronica met vermoeide, maar vriendelijke stem. De knaap bleef staan waar hij stond.

Althea besloot opeens dat ze moest ontsnappen, al was het maar even. 'Ik ga naar boven om me te wassen en om te kleden. Het duurt niet lang.'

'Het duurt ook niet lang om je ons idee te vertellen,' wierp Bresker tegen.

Hun blikken ontmoetten elkaar weer. Ze weigerde om haar ogen neer te slaan. Zelf stonk hij naar rook en cindin. Wie dacht hij wel dat hij was? Ze liet zich door hem niet de les lezen, en zeker niet in haar vaders huis! 'Ik ben bang dat ik veel te moe ben om nog meer van jou aan te horen, Bresker Treil.' Haar stem balanceerde op de delicate grens tussen correct en koel toen ze vervolgde: 'Ik denk dat het veel te laat is voor conversatie.'

Zijn mond verstrakte. Het leek even alsof hij zich gekwetst voelde door haar verwijt.

De binnenkomst van Rache verbrak hun impasse. Ze had een blad met een grote theepot en kopjes bij zich. Er stond ook een schaaltje met kruidenkoekjes bij - net genoeg om aan de minimale eisen van beleefdheid te voldoen. De jongen bewoog zich nog steeds niet, maar hij snoof de geur van de koekjes nogal demonstratief op - bijna als een hond.

'Althea.' Haar moeders toon was meer een herinnering dan een verwijt. 'Zelf ben ik wel degelijk geïnteresseerd in wat Bresker wil voorstellen. Ik denk dat we elke mogelijke oplossing voor onze situatie in overweging moeten nemen. Als je zo moe bent, zullen we je natuurlijk excuseren. Maar ik had liever dat je terugkwam.' Toen verplaatste haar moeders blik zich naar Rache. Ronica glimlachte verontschuldigend. 'Als je het niet erg vindt, Rache. We hebben nog twee kopjes nodig. En iets stevigers voor de jongen dan die koekjes, alsjeblieft.' Ro-nica's stem was zo afgemeten en beheerst alsof er in het geheel niets onalledaags aan de hand was.

Haar moeders hoffelijkheid bezorgde Althea acuut een schuldgevoel. Dit was tenslotte nog steeds haar vaders huis. Ze verzachtte haar toon. 'Zoals u wilt, moeder. Als jullie me even verontschuldigen, ik ben zo terug.'

Keffria had thee ingeschonken voor haar merkwaardige collectie gasten. Ze probeerde een beleefde conversatie op gang te brengen, maar haar moeder zat naar de koude haard te staren en Bresker liep te ijsberen. Amber was met gekruiste benen op de vloer gaan zitten, niet ver bij de jongen vandaan. Ze negeerde Keffria's pogingen om een gesprekje te beginnen, en lokte in plaats daarvan het slaafje met brokjes van een koekje, alsof hij een jong, schichtig hondje was, tot hij tenslotte een heel koekje uit haar hand griste. Amber scheen haar eigen gedrag in het geheel niet vreemd of buitensporig te vinden. Ze glimlachte trots toen de jongen het koekje gulzig in zijn mond propte. 'Zie je wel,' zei ze zacht tegen hem. 'De mensen hier zijn aardig. Je bent nu veilig.'

Althea hield zich aan haar woord. Rache was nauwelijks terug met extra kopjes en een bord opgewarmd eten voor de jongen toen ze kwam. Ze moest zich met koud water hebben gewassen om het zo snel te doen, dacht Keffria. Althea had een eenvoudige kamerjas aan. Ze had haar natte haren strak gevlochten en opgestoken. Het koude water had haar wangen een blosje gegeven. Ze had het voor elkaar gekregen om er tegelijk verfrist en moe uit te zien. Zonder enig excuus hielp ze zichzelf aan thee en een koekje. Ze wierp een blik op Amber en ging toen naast haar op de grond zitten. De jongen zat aan de andere kant naast haar. Hij ging helemaal op in het eten. Het was tot Amber dat Althea zich richtte. 'Bresker zegt dat je een plan hebt om de Vivacia te redden. Hij zei ook dat het mij niet zou bevallen, maar dat ik zou gaan inzien dat het de enige manier was. Wat voor plan?'

Amber keek Bresker zijdelings aan. 'Bedankt dat je haar zo uitstekend hebt voorbereid,' zei ze met droog sarcasme. Ze haalde haar schouders op en zuchtte even. 'Het is laat. Ik denk dat ik het kort moet samenvatten, en jullie dan achter moet laten om er rustig over na te denken.' De vrouw kwam moeiteloos en soepel overeind, alsof iemand haar aan een touwtje op haar hoofd had opgehesen. Ze liep naar het midden van de kamer en keek om zich heen om zich van ieders aandacht te verzekeren. Ze glimlachte naar de jongen, die zijn voedsel naar binnen zat te schrokken. Hij had nergens anders aandacht voor dan voor zijn volgende hap. Amber maakte een buiginkje en begon te praten. Ze deed Keffria denken aan een actrice op een toneel.

'Ik stel het volgende voor. Laat ons een levend schip gebruiken om een ander levend schip te heroveren.' Ze keek hen beurtelings aan. 'De Paragon, om precies te zijn. We kopen, huren of stelen hem, zetten een bemanning aan boord onder leiding van Bresker, en gaan achter de Vivacia aan.' In de geschokte stilte die volgde voegde ze eraan toe: 'Als jullie achterdochtig zijn wat mijn motieven betreft, wees er dan van overtuigd dat ik dit minstens voor de helft wil om te voorkomen dat de Paragon tot timmerhout wordt gehakt. Ik denk dat jullie goede vriend Davad Herbegin kan helpen om de Ludluks over te halen het schip voor een redelijke prijs van de hand te doen. Hij heeft hun oor gehad voor de exorbitante aanbiedingen van de zijde van een aantal nieuwe vaarders. Misschien wil hij deze gelegenheid aangrijpen om bij de oude vaarders nog iets van zijn gezicht te redden. En misschien vooral na gisteravond. Ik ben bereid alles wat ik bezit bij te dragen om het schip te kopen. Wel, wat vinden jullie ervan?'

'Nee,' zei Althea botweg.

'Waarom niet?' vroeg Malta. Ze stapte vanuit de gang de kamer binnen. Ze droeg een sjaal van dikke blauwe wol over haar witte nachtjapon. Haar wangen waren nog een beetje roze van de slaap. Ze keek om zich heen. 'Ik had een nachtmerrie. Toen ik wakker werd hoorde ik jullie stemmen. Ik kwam naar beneden om te horen wat er aan de hand was,' legde ze ongevraagd uit. 'Ik hoorde u zeggen dat we misschien een schip achter papa aan kunnen sturen. Mama, grootmoeder, waarom zou Althea het recht hebben ons dat te verbieden? Het lijkt me een verstandig plan. Waarom gaan we papa niet zelf redden?'

Althea begon de redenen af te tellen op haar vingers. 'Paragon is gek. Hij heeft al eerder hele bemanningen gedood. Dat zou hij nogmaals kunnen doen. De Paragon is een levend schip. Het behoort niet gezeild te worden door iemand die niet van zijn eigen familie is. Hij heeft in geen jaren gezeild. Hij heeft zelfs in geen jaren op het water gedreven. Ik denk niet dat we genoeg geld hebben om de Paragon te kopen en hem op passende wijze te repareren, uit te rusten en te bemannen. En bovendien, nog los van dat alles, waarom moet Bresker kapitein zijn, en niet ik?'

Bresker lachte smalend. Zijn stem sloeg op een rare manier over. 'Aha, daar hebben we haar echte bezwaar!' merkte hij op. Hij haalde een zakdoek te voorschijn en veegde het zweet van zijn voorhoofd.

Niemand anders lachte. Er was iets koortsachtigs in zijn gedrag. Zelfs Althea scheen het opeens te hebben gemerkt. Ze wierp Amber een vragende blik toe, maar de vrouw deed alsof ze het niet zag. Keffria besloot dat dit misschien het moment was om zelf ook eens bot te zijn. 'Vergeef me als ik sceptisch ben. Ik zie niet waarom een van jullie beiden hierbij betrokken zou willen raken. Waarom zou een buitenlandse haar hele kapitaal willen riskeren voor een waanzinnig levend schip? En welk profijt heeft Bresker Treil ervan om zijn leven te wagen voor een man die zijn zeemanskunst onbevredigend vond? We zouden het laatste beetje geld van de Vestrits kunnen verspelen als jullie nooit meer terugkeerden.'

Breskers ogen vonkten. 'Ik mag dan onterfd zijn, maar dat wil nog niet zeggen dat ik volslagen eerloos ben.' Hij zweeg even en schudde toen zijn hoofd. 'Onverbloemde woorden zijn vanavond het beste, denk ik. Keffria Vestrit, u vreest dat ik de Paragon kan inpikken en piraat kan worden. Dat zou ik kunnen. Ik ontken het niet. Maar ik zou het niet doen. Welke meningsverschillen Althea en ik ook mogen hebben, ik denk dat ze zou willen instaan voor mijn integriteit. Ik weet zeker dat uw vader dat ook zou hebben gedaan.'

'Voor mijzelf sprekend,' voegde Amber hier gladjes aan toe, 'herinner ik aan mijn eerdere woorden: dat ik wil voorkomen dat de Paragon wordt gesloopt. We zijn vrienden. Ik ben ook bevriend met uw zus Althea. Daarenboven is dit iets waartoe ik mij geroepen voel. Ik kan het niet beter uitleggen dan zo. Ik vrees dat jullie mijn aanbod moeten nemen of laten. Ik kan geen andere zekerheden bieden.'

Er viel een langdurige stilte. Bresker sloeg langzaam zijn armen over elkaar. Er zaten diepe rimpels in zijn voorhoofd. Hij richtte zijn blik op Althea en staarde haar onbeschaamd aan, zonder ook maar een schijn van beleefdheid op te houden. Althea weigerde hem aan te kijken. In plaats daarvan staarde ze naar haar moeder. Malta keek zenuwachtig van de ene volwassene naar de andere.

'Ik zal morgenavond terugkomen,' zei Bresker opeens. Hij wachtte tot Althéa haar hoofd zijn kant op draaide. 'Denk erover na, Althea. Ik heb de stemming gezien waarin de vaarders vanavond na de vergadering verkeerden. Ik betwijfel of je andere aanbiedingen van hulp zult krijgen, laat staan betere.' Hij wachtte even. Op een zachtere toon, uitsluitend voor Althea bestemd, vervolgde hij: 'Als je me voordien wilt spreken, laat dan een berichtje achter in Ambers winkel. Ze weet me te vinden.'

'Woon je aan boord van de Paragon?' Althea's stem klonk hees. 'Soms. 's Nachts.' Bresker hield zijn stem effen.

'En hoeveel cindin heb je vandaag gekauwd?' wilde ze opeens weten. Er klonk een wreed ondertoontje in de vraag.

'Helemaal niks.' Bresker permitteerde zich een bitter glimlachje. 'Dat is het hem juist.' Hij keek even naar Amber. 'Ik denk dat ik nu maar beter kan gaan.'

'Ik geloof dat ik nog even moet blijven.' Ambers stem klonk bijna verontschuldigend.

'Zoals je wilt. Nou, dan alvast welterusten allemaal.' Bresker maakte een rudimentaire buiging.

'Wacht!' Malta's vraag klonk bijna als een bevel. 'Alstublieft, bedoel ik. Wacht nog even, alstublieft.' Keffria dacht dat ze haar dochters stem nog nooit zo ongerust had gehoord. 'Mag ik een paar vragen stellen? Over Paragon?'

Bresker richtte zijn volledige aandacht op haar. 'Als het aan mij ligt, gerust.'

Malta keek smekend om zich heen. 'Als hij weg is, en wij moeten erover nadenken... het is zoals u me zo vaak hebt gezegd, grootmoeder. We kunnen geen ruzie maken met cijfers. Evenmin kunnen we beslissingen nemen zonder cijfers. Dus om hierover te kunnen nadenken moeten we eerst wat meer cijfers kennen.'

Ronica keek alsof ze gevangen zat tussen geschoktheid en goedkeuring. 'Dat is waar.'

Malta zuchtte. 'Wel, mijn tante Althea schijnt te denken dat de Paragon veel reparaties nodig heeft voordat hij kan uitvaren. Maar ik heb altijd gehoord dat toverhout niet kan rotten. Denkt u dat hij gerenoveerd moet worden?'

Bresker knikte. 'Niet zo veel als wanneer hij een schip van gewoon hout was geweest, maar inderdaad, er moet veel worden gedaan. De Paragon is een oud schip. Bij zijn bouw is aanzienlijk meer toverhout gebruikt dan bij latere levende schepen de gewoonte werd. Al zijn onderdelen van toverhout zijn in orde. De rest is in een verrassend goede conditie. Ik denk dat toverhout de gebruikelijke wormen en schimmels uit de buurt houdt - zoals cederhout dat met motten doet. Toch moet er veel werk worden gedaan en heeft hij ook een volledige uitrusting nodig. Nieuwe masten, nieuwe zeilen, nieuwe touwen. Ankers, kettingen, een sloep, een uitrusting voor de kombuis, timmergereedschap, een chirur-gijnskist - alles wat een schip aan boord moet hebben om een wereldje op zichzelf te worden. Menige naad moet opnieuw gebreeuwd worden. Delen van het koperbeslag zijn aan vervanging toe. Amber heeft veel schotten en stutten in de ruimen al gerepareerd, maar er is nog heel wat te doen. Verder zijn er de kosten van het voedsel dat aan boord moet zijn voordat het schip op reis kan. We hebben een geheime voorraad aan geld of goederen nodig om eventueel losgeld te kunnen betalen voor het schip en de bemanning. Ook wapens, voor het geval dat kapitein Kennit weigert om te onderhandelen. Zo mogelijk moeten we ook wat oorlogstuig installeren, als we ons dat kunnen permitteren. En tenslotte is er een zeker bedrag in contanten nodig om een bemanning aan te monsteren.'

Eindelijk vond Althea haar stem. 'Dacht je soms dat je bekwame zeelieden kunt krijgen voor de Paragon?' Je vergeet zijn reputatie als moordenaar. Tenzij je enorme toeslagen op de normale gages zou betalen...'

Keffria kon horen dat Althea haar best deed om haar stem beschaafd te houden. Ze vermoedde dat haar zus belangstelling begon te krijgen, ondanks haar heftige verzet tegen het idee.

'Dat zal een probleem zijn,' gaf Bresker vlot toe. Hij haalde zijn zakdoek voor de dag en veegde opnieuw zijn voorhoofd af. Zijn handen trilden een beetje toen hij de zakdoek weer opborg. 'Sommigen zouden puur voor het avontuur tekenen. Je hebt altijd van die zeelui met meer lef dan verstand. Ik zou beginnen bij de oude bemanning van de Vivacia — mannen van je vader, die door Kyle zijn ontslagen. Misschien zijn sommigen bereid het risico te lopen, ter wille van het schip zelf, of de herinnering aan je vader. Voor de rest...' Hij haalde zijn schouders op. 'We zouden het deels moeten doen met lastpakken en uitschot. Veel zal afhangen van de eerste stuurman. Als we een goeie kunnen krijgen, en hem de vrije hand geven...'

'Maar ze kunnen zich tegen je keren als —'

'Cijfers!' onderbrak Malta hen geërgerd. 'We hoeven ons geen zorgen te maken over alsen of mitsen zo lang we niet weten of het financieel haalbaar is.' Ze liep naar de oude werktafel van haar grootvader. 'Als ik u pen en papier geef, kunt u dan de kosten ongeveer op een rij zetten?'

'Ik ben geen deskundige,' begon Bresker. 'Voor sommige dingen heb je specialisten nodig -'

'Aangenomen dat je goede timmerlieden kunt vinden die op het schip willen werken,' kwam Althea er weer hatelijk tussen. 'Paragons reputatie is beroerd. Aangenomen dat de Ludluks toestemming geven en —'

Malta's handen balden zich tot vuisten boven het papier dat ze uit de la had genomen. Keffria dacht dat ze het tot een prop zou verfrommelen en op de grond zou gooien, maar het meisje deed even haar ogen dicht en haalde diep adem. 'Dat allemaal aangenomen, ja. Hoeveel geld? En kunnen we dat op een of andere manier bij elkaar krijgen? Ze lang we die vragen niet hebben beantwoord heeft het geen enkele zin om andere vragen te stellen!'

'Maar door die andere problemen kunnen we net zo goed worden verslagen als door geldgebrek!' riep Althea wanhopig uit.

'Ik zeg alleen,' verklaarde Malta, met gespannen, maar zorgvuldig beheerste stem, 'dat we al die dingen moeten bekijken in de volgorde waarin ze ons kunnen verslaan. Als we geen geld hebben om een bemanning in dienst te nemen, hoeven we ons geen zorgen te maken over de vraag wie kapitein en stuurman moeten worden.'

Althea staarde het meisje aan. Keffria voelde dat haar spieren zich spanden. Althea kon zeer scherp van tong zijn. Als ze het meisje nu bespotte terwijl Malta zo haar best deed om pragmatisch te denken, zou Keffria zelfs niet proberen om haar eigen drift in te tomen.

'Je hebt gelijk,' zei Althea opeens. Ze wendde zich abrupt tot haar moeder. 'Hebben we nog enige reserve? Iets waar geen hypotheek op zit, iets wat we zonder problemen kunnen verkopen?'

'Een paar dingen,' zei Ronica kalm. Ze speelde verstrooid met een ring aan haar hand. 'Maar wat we niet moeten vergeten is dat we binnenkort een termijn op het schip moeten aflossen - ongeacht of het gekaapt is of niet. De familie Khuprus zal verwachten —'

'Laat dat maar buiten beschouwing,' zei Malta kalm. 'Ik zal Reyns aanzoek aannemen. Ik zal een datum voor ons huwelijk voorstellen, op voorwaarde dat mijn vader thuis zal zijn om het bij te wonen. Ik denk dat het ons een uitstel van die termijnbetaling zal geven, en misschien ook wat financiële hulp om de Paragon zeewaardig te maken.'

Er viel een diepe stilte. Voor Keffria leek het alsof de kamer zich met stilte vulde zoals een emmer dat doet met bruisend helder water uit een pomp. Het was voor haar een moment van inzicht, een opbruisend inzicht. Ze zag haar dochter opeens als iemand anders. Het verwende en koppige meisje dat voor niets terugdeinsde om haar zin te krijgen was opeens een jonge vrouw die alles wilde offeren, zelfs zichzelf, om haar vader te redden. De vastberadenheid waarvan Malta blijk gaf was onthutsend. Keffria moest op haar tong bijten om het meisje niet toe te roepen dat haar vader het niet waard was. Kyle zou nooit begrijpen dat wat zijn dochter bereid was geweest op te offeren niet zomaar iets tijdelijks was, maar haar hele leven. Niemand, dacht ze, kan het waard zijn dat een ander zich voor hem haar hele leven in onderdanigheid begeeft. Ze keek naar de slavenjongen, die stilletjes naar iedereen zat te kijken, maar dacht ondertussen aan haar huwelijk. Er kwam een bitter glimlachje om haar lippen. Er had al eens een vrouw dat offer voor Kyle Haven gebracht, besefte ze maar al te goed.

'Malta, neem een dergelijke beslissing alsjeblieft niet onder deze omstandigheden.' De kracht in haar stem verbaasde haar. 'Ik bestrijd niet dat het aan jou is om die beslissing te nemen. Het is een voldoende bewijs van je vrouw-zijn dat je bereid bent dat te besluiten. Ik vraag je alleen die keus uit te stellen tot alle andere opties zijn onderzocht.'

Welke andere opties?' vroeg Malta mistroostig. 'Tijdens al onze problemen is niemand ons te hulp gekomen. Wie zal ons dan nu helpen?'

'Misschien de familie Tenira,' zei Althea zacht. 'En een paar andere eigenaars van levende schepen -'

'Ze zullen het voorlopig te druk hebben met hun eigen problemen,' kwam Bresker tussenbeide. 'Sorry, het kost me vanavond moeite om rechtlijnig na te denken. Ik blijf vergeten dat jullie waarschijnlijk niet weten wat er elders is gebeurd. Er waren vanavond rellen bij de inklaringskade. Tenira en een paar anderen zijn er met een knokploeg naar toe getrokken. Ze hebben de Ophelia naar het centrum van de haven getrokken. Daar hebben ze de hele lading gelost en in een massa kleine bootjes naar de wal gebracht. Het spul is over heel Beijerstad verspreid. Tenira gaf het liever weg dan er die heffingen over te betalen. Dat heeft er de Kwartsers overigens niet van weerhouden om een poging tot ingrijpen te doen.'

'Lieve Sa, heb genade! Zijn er gewonden gevallen?' vroeg Ronica.

Breskers glimlach was zonder warmte of vreugde. 'De havenmeester is zeer ontzet wegens twee gezonken galeien. Helaas kwamen ze pal voor de inklaringskade tot zinken. Grotere schepen zullen daar voorlopig niet kunnen aanmeren. Sa mag weten wanneer er gelegenheid wordt gevonden om ze op te takelen...'

Toen ze zonken stonden ze in de fik,' voegde Amber hieraan toe. Het klonk bedroefd en tevreden tegelijk. Als terloops meldde ze nog: 'Een deel van de inklaringskade heeft eveneens vlam gevat. Toen we vertrokken stonden een paar pakhuizen van de satraap nog steeds in brand.'

Nogal uitdagend zei Bresker tegen Althea: 'Je moet toegeven dat ik een goede reden had om me vanavond zorgen te maken over je veiligheid.'

'Jullie waren daar?' Althea keek van de een naar de ander. 'Al die vuren... dat kunnen niet allemaal uit de hand gelopen brandjes zijn geweest. Dit was geen toeval. Het was allemaal gepland, wed ik. Waarom wist ik dat niet?'

'Ophelia en ik zijn erg bevriend met elkaar geraakt,' antwoordde Amber ontwijkend.

'Waarom is het mij niet verteld?'

'Misschien was het voor een vaardersdochter niet zo'n geschikte plaats om rond te lopen.' Bresker haalde zijn schouders op. Nogal zuur voegde hij eraan toe: 'Misschien geeft Grag genoeg om jou om niet te willen dat jij ook zou worden gearresteerd.'

'Is Grag gearresteerd?'

'Korte tijd. Ze hebben de Kwartsers gevonden die werden geacht hem te bewaken, maar Grag zelf was weg.' Hij permitteerde zich een glimlachje. 'Maar ik heb begrepen dat alles met hem in orde is. Ongetwijfeld zul je over een paar dagen nader van hem horen. Hij zal zijn geliefde dame toch zeker niet in spanning laten zitten?'

'Hoe weet je dat allemaal? Hoe kwam het dat jij daar in de buurt was?' Althea's kwaadheid groeide nog steeds. Haar gezicht was nu donkerrood. Keffria begreep niet waarom haar zus zich hierover zo opwond. Was ze liever bij die rellen geweest dan Davad naar huis te brengen?

'Toen ik een stel woedende vaarders voortijdig de vergadering zag verlaten ben ik achter ze aan gegaan. Toen ik in de gaten kreeg wat ze van plan waren heb ik meegedaan. Net als vele anderen die we onderweg tegenkwamen, trouwens.' Hij zweeg even. 'Later hoorde ik iets zeggen over wat ze met Davad Herbegins koets hadden gedaan. Als ik daar was geweest zou ik je nooit hebben toegestaan die koets in je eentje weg te brengen. Ik snap niet wat Tenira dacht -'

'Ik heb je al eerder gezegd dat ik jou niet nodig heb om op me te passen!' Althea kookte opeens van woede. 'Ik heb niemands hulp nodig!'

Bresker sloeg zijn armen over elkaar. 'Nee, dat is ondertussen wel duidelijk. Ik vraag me alleen af waarom je dan in de Vaardershal om hulp stond te smeken die je nu weigert.'

'Ik hoef geen hulp van jou!' verduidelijkte Althea ziedend.

'Ik wel.' Keffria vond haar zusters driftaanval nogal bevredigend. Ze reageerde zonder met haar ogen te knipperen op Althea's dodelijke blik. 'Je schijnt te vergeten dat ik de vaarder in deze familie ben, niet jij. Ik ben niet zo trots om me af te wenden van de enige hulp die ons tot nu toe is geboden.' Daarna richtte ze haar blik op Bresker. 'Wat hebben we nodig om hiermee te beginnen? Wat is het eerste dat we moeten doen?'

Bresker hield zijn hoofd schuin en keek naar Malta. 'De kleine heeft gelijk. We hebben geld nodig om te kunnen beginnen.' Hij knikte naar Ronica. 'En mevrouw de kapitein zal Davad Herbegin moeten pressen om de Ludluks dit voorstel zo verleidelijk mogelijk te presenteren. Het zou helpen wanneer andere eigenaars van levende schepen hun instemming zouden betuigen. Misschien kan Althea haar liefje inschakelen om hier en daar een goed woordje te doen. Ik ken een paar van de levende schepen en zal ze zelf benaderen. Het zou u misschien verrassen als u wist hoe invloedrijk een schip binnen een familie kan zijn.' Hij haalde diep adem en wreef over zijn slapen, waarna hij zijn zakdoek weer opborg. 'Althea heeft gelijk. Het vinden van een bemanning zal een probleem zijn. Ik zal er meteen mee beginnen, door in de kroegen te laten rondvertellen dat ik een pittige bemanning van dappere lui zoek. De helft zal denken dat we van plan zijn piraten te worden. Ze schrikken misschien terug voor de naam Paragon, maar —'

'Ik gaat mee. Ik zeilt met u.'

De jongen bloosde een beetje toen ze allemaal hun blik op hem richtten, maar hij sloeg zijn ogen niet neer en bleef Bresker aankijken. Zijn bord glom zo schoon alsof het al was afgewassen. Met de maaltijd scheen de jongen ook lef en levendigheid naar binnen te hebben gekregen.

'Dat is een dapper aanbod, knul, maar je bent nog een beetje klein.' Bresker kon zijn geamuseerdheid niet helemaal uit zijn stem houden.

De jongen keek verongelijkt. 'Ik viste met me pa, voor die slavenhalers kwamen! Ik ken de weg op een dek.' Hij haalde zijn magere schouders op. 'Da's beter dan paardenstront scheppen. Paarden stinken.'

'Je bent nu vrij. Je kunt gaan en staan waar je wilt. Zou je niet liever naar huis gaan, naar je familie?' vroeg Keffria hem vriendelijk.

Zijn smalle gezichtje verstijfde. Even leek het alsof haar suggestie hem weer stom had gemaakt. Toen haalde hij weer zijn schouders op. Zijn stem klonk harder, lang niet zo jongensachtig, toen hij zei: 'Niks as puin en botten daar. Ik gaat liever terug naar de zee. Het is mijn leven, toch? ik ben nu toch vrij?' Hij keek uitdagend om zich heen, alsof hij min of meer verwachtte dat ze dat ongedaan zouden maken.

'Je bent vrij,' verzekerde Althea hem.

'Dan gaat ik met hemmes mee.' Hij draaide zijn hoofd met een ruk naar Bresker, die langzaam nee begon te schudden.

'Dat is misschien een idee,' liet Malta zich opeens horen. 'Koop een bemanning! Ik heb wel eens zeelui met een tatoeage zien lopen in de stad. Waarom kunnen we niet gewoon een aantal matrozen kopen?'

'Omdat slavernij fout is,' zei Althea droogjes. 'Aan de andere kant ken ik wel een paar slaven die het risico van bestraffing misschien wel willen lopen, als ze na hun vlucht bij ons kunnen aanmonsteren. Ze zijn uit hun huizen en families ontvoerd op de Piraten Eilanden en zullen wellicht mee willen doen aan deze riskante expeditie als hun wordt beloofd dat ze na afloop de kans krijgen om naar huis terug te keren. En sommigen weten misschien iets van de wateren daar.'

'Zouden we slaven wel kunnen vertrouwen?' vroeg Keffria aarzelend.

'Eenmaal aan boord zouden het geen slaven meer zijn,' legde Bresker uit. 'En als ik mag kiezen tussen een gezonde weggelopen slaaf en een gedegenereerde zuiplap van een matroos huur ik gegarandeerd de wegloper. De dankbaarheid van een man die een herkansing in zijn leven heeft gekregen is niet niks.' Hij kreeg een peinzende blik in zijn ogen na deze woorden.

Wie heeft jou belast met het aannemen van matrozen?' protesteerde Althea. 'Als we dit gaan doen, wil ik het laatste woord over de samenstelling van mijn bemanning!'

'Althea, je denkt er toch zeker niet aan om mee te gaan!' riep Keffria uit.

'Hoe kun je denken van niet? Wanneer we achter de Vivacia aan gaan moet ik aan boord zijn!' Althea keek haar zus aan alsof deze gek was geworden.

'Dat zou volstrekt ongepast zijn!' Keffria was nu echt gechoqueerd. 'De Paragon zal een onbetrouwbaar schip zijn, met een dubieuze bemanning, op weg naar gevaarlijke wateren en misschien zelfs naar gevechten. Daar kun jij toch onmogelijk aan meedoen? Wat zouden de mensen wel van de Vestrits denken als we je toestonden aan boord van dat schip te zijn?'

Althea's blik werd opeens spijkerhard. 'Ik maak me meer zorgen over wat de mensen zouden denken als de Vestrits alleen anderen risico's lieten lopen om hun familieschip terug te winnen! Hoe kunnen we zeggen dat het een zaak van levensbelang is, en onze vrienden om hulp smeken, en tegelijk beweren dat we de kwestie niet van voldoende belang vinden om er iemand van de familie risico voor te laten lopen?'

'Ik denk, eerlijk gezegd, dat ze daar wel gelijk in heeft.' Deze uitspraak van Bresker zorgde bij menigeen voor grote verbazing. Bresker richtte zijn woorden tot Keffria, daarmee erkennend dat de feitelijke beslissing bij haar lag. 'Als u niet duidelijk maakt dat dit een onderneming van de Vestrits is, kunt u de steun van de andere vaarders waarschijnlijk wel vergeten. Dan zullen ze het zien als het verkwanselen van een levend schip aan een waardeloze onterfde zoon en een buitenlandse. En als we, of liever, wanneer we de Vivacia vinden, zal het schip Althea nodig hebben. Hard nodig.' Hij keek behoedzaam om zich heen toen hij vervolgde: 'Maar ik denk niet dat ze als kapitein zou moeten zeilen, of stuurman, of zelfs maar bemanningslid. De bemanning wordt deze keer een ruig stelletje dat met vuisten en spierkracht in het gareel zal moeten worden gehouden, zeker in het begin. Het soort mannen dat we aan boord zullen hebben respecteert alleen lieden die hen tegen het dek kunnen slaan, mocht dat nodig zijn. Zo iemand ben jij niet. En als je hetzelfde werk doet als zij kun je dat respect al helemaal vergeten. Ze zullen je voortdurend blijven uittesten. Vroeg of laat zou je gewond raken.'

Althea kneep haar ogen samen. 'Ik heb jou niet nodig om op mij te passen, Bresker Treil, weet je nog? Ik heb mijn capaciteiten bewezen en die zijn niet alleen op fysieke kracht gebaseerd. Mijn vader zei altijd dat het een povere kapitein was die zijn bemanning met vuisten onder de duim moest houden.'

'Misschien omdat hij vond dat dat nu eenmaal de taak was van zijn eerste stuurman,' kaatste Bresker terug. Op mildere toon vervolgde hij: 'Je vader was een uitstekende kapitein op een wonderbaarlijk schip, Althea. Hij had veel lagere gages kunnen betalen, en dan nog zouden goede matrozen in de rij hebben gestaan om voor hem te werken. Wij zullen zijn opties niet hebben, vrees ik.' Opeens moest Bresker gapen, en toen keek hij schaapachtig om zich heen. 'Ik ben moe,' zei hij kortaf. 'Ik moet wat slaap hebben voordat we aan de slag gaan. Ik denk dat we nu tenminste weten op welke moeilijkheden we zullen stuiten.'

'Er is een probleem waar we het de hele avond nog niet over hebben gehad,' sprak Amber hem tegen. Ze keken haar allemaal aan. 'We kunnen niet aannemen dat de Paragon vrijwillig aan dit alles zal beginnen. Hij wordt gekweld door vele angsten van zichzelf. In sommige opzichten is hij een bange jongen. De andere, en gevaarlijke kant van de munt is dat hij even vaak een woedende volwassene is. Als we hieraan beginnen lijkt het me essentieel dat hij het vrijwillig doet, want als we proberen hem ertoe te dwingen kunnen we elke kans op succes wel vergeten.'

'Denk je dat hij moeilijk te overreden zal zijn?' vroeg Ronica.

Amber haalde haar schouders op. 'Ik weet het niet. Paragon is totaal onvoorspelbaar. Zelfs als hij in aanvang instemmend heeft gereageerd kan hij een dag of een week later van mening veranderen. Het is iets waarmee we bij deze onderneming gewoon rekening moeten houden.'

'Die brug zullen we wel oversteken wanneer we er zijn gearriveerd. Eerst moeten we Davad Herbegin vragen om de Ludluks over te halen tot instemming met ons plan. Op dat punt kan ik denkelijk wel van nut zijn,' zei Ronica, en er klonk iets staalachtigs in haar stem. Keffria kende een momentje van medeleven met Davad. 'Dat antwoord zal ik morgen voor het middaguur weten. Ik zie geen heil in enig uitstel.'

Bresker zuchtte diep. 'Dan zijn we het eens. Ik kom morgenmiddag terug. Welterusten, Ronica, Keffria. Welterusten, Althea.' De toon waarop hij haar zus goedenacht wenste was op een subtiele manier net even anders.

Welterusten, Bresker.' Althea's afscheidsgroet had dezelfde toon.

Ook Amber nam afscheid. Toen Althea aanstalten maakte om iedereen naar buiten te begeleiden stond de slavenjongen ook op. Keffria herinnerde zich opeens haar ergernis over haar zusters impulsieve gedrag. 'Vergeet niet dat je een slaapplaats voor de jongen moet vinden,' zei ze.

De knaap schudde zijn hoofd. 'Niet hier. Ik gaat met hem mee.' Hij knikte in de richting van Bresker.

'Nee.' Bresker liet het woord definitief klinken.

'Ik ben toch bevrijd?' protesteerde de jongen. Hij hield zijn hoofd schuin en staarde naar Bresker. 'U ken me niet tegenhouden.'

'Reken daar maar niet op,' zei Bresker onheilspellend. Op vriendelijker toon vervolgde hij: 'Jongen, ik kan niet voor je zorgen. Ik heb geen huis om je mee naar toe te nemen. Ik ben in mijn eentje.'

'Ik ook,' merkte de knaap kalm op.

'Ik denk dat je hem moet meenemen,' vond Amber. Ze had een merkwaardige, peinzende blik in haar ogen. Met een wrang glimlachje vervolgde ze: 'Het kan ongeluk brengen als je je eerste vrijwillige bemanningslid wegstuurt.'

'Precies,' bevestigde de jongen zelfverzekerd. 'El heb weinig op met mannen die niks durven. Durf me mee te nemen. U zel d'r geen spijt van krijgen.'

Bresker kneep zijn ogen stevig dicht en schudde zijn hoofd, maar toen hij de kamer verliet liep de jongen achter hem aan en Bresker deed geen poging om hem weg te sturen. Amber volgde. Ze had een glimlachje om haar lippen.

'Denkt u dat ze papa thuis kunnen brengen?' vroeg Malta met een klein stemmetje toen ze de kamer uit waren.

Terwijl Keffria nog dubde wat ze daarop moest antwoorden, zei haar moeder: 'Onze financiële middelen smelten als sneeuw voor de zon, liefje. Het heeft geen zin dit risico uit de weg te gaan. Als het lukt, kan het ons fortuin redden. Zo niet, dan gaan we iets sneller naar de ondergang. Meer niet.'

Keffria vond het een cru antwoord voor een kind, maar tot haar verrassing reageerde Malta met een ingetogen knikje. 'Dat is precies wat ik ook al dacht,' zei ze.

Het was voor het eerst in misschien wel een heel jaar dat Malta haar grootmoeder op een volmaakt beleefde toon aansprak.

HOOFDSTUK 20

Piraterij

~

Nu de prooi in zicht was, verdwenen al haar twijfels als ochtendnevels op een zonnige dag. Wintrows gewetensonderzoek, zijn angsten en zijn bouwsel van morele bezwaren - alles gleed van haar af, als de verflaag van een toverhouten boegbeeld dat tot leven komt. Ze hoorde de kreet van de uitkijk toen het zeil in zicht kwam, en iets heel ouds roerde zich in haar binnenste: tijd om te jagen! Toen de matrozen op het dek de roep van de uitkijk overnamen droeg Vivacia haar eigen kreet bij - een schril ki-ie als van een duikende valk. Na het zeil kwam ook het schip zelf in zicht. Het vluchtte wanhopig voor de Marietta. Sorcors kleinere schip jaagde de prooi op terwijl nu ook de Vivacia, die achter een landtong verborgen had gelegen, zich bij de jacht aansloot.

Ze werd door haar bemanning voortgedreven zoals ze nog nooit was voortgedreven. Steeds meer zeilen werden bijgezet om zelfs het laatste zuchtje wind op te vangen. Het kraken van de masten en het gefluit van de wind langs haar wangen riepen herinneringen in haar wakker die niet afkomstig waren uit mensenlevens. Ze stak haar armen uit, kromde haar vingers als klauwen en reikte ermee naar het vluchtende schip. Er ging een hevig, wild bonken door haar hartloze, bloedloze lichaam. Ze boog zich ver naar voren en gaf haar planken romp een gladheid die de bemanning kreten van verrukking deed slaken. Wit schuim spatte op waar zij de golven doorkliefde.

'Zie je wel!' riep Kennit triomfantelijk terwijl hij zich aan de reling op de voorplecht vastklampte. 'Het zit in je bloed, dame! Ik wist het! Dit is waarvoor je bent gemaakt, niet voor het slome vervoer van vracht, als een oude dorpsvrouw die bij een put een emmer water haalt! Erachteraan! Aha, ze hebben je gezien, ze zien je, kijk maar eens hoe paniekerig ze in de weer zijn! Maar daar zullen ze niets mee opschieten!'

Wintrow, die naast Kennit stond, hield zich eveneens aan de reling vast. Zijn ogen traanden van de harde, zilte wind. Hij maakte geen geluid. Hij hield zijn kaken stevig op elkaar geklemd - alsof hij op die manier zijn afkeuring in zijn binnenste beschermde. Maar het bonken van zijn hart verried hem. Ook zijn bloed bruiste tijdens deze wilde achtervolging, ook zijn ziel trilde bij het vooruitzicht van de vangst. Hij mocht dan zijn best doen om zijn enthousiasme tegenover zichzelf te ontkennen, haar kon hij niets wijsmaken.

Kennit en Sorcor hadden deze prooi niet zomaar gekozen. Het verhaal over de Dwarskop had Sorcors oren al weken geleden bereikt. Onlangs had hij zijn kennis met Kennit gedeeld: kapitein Avver van de Dwarskop had in de stad Jamaillia, maar ook in diverse kleinere havens, op hoge toon gesnoefd dat hij zich door geen enkele piraat, hoe stoutmoedig of verontwaardigd ook, van de slavenhandel zou laten afhouden. Het was stompzinnige opschepperij, had Kennit aan Vivacia uitgelegd. Avvers reputatie was reeds algemeen bekend. Hij vervoerde slechts de allerfijnste waren: goed opgeleide slaven, die konden worden ingezet als onderwijzer, huisbediende of zelfs opzichter, en dure, exclusieve producten, zoals eersteklas brandewijn, parfum en zilverwerk. Zijn klanten in Kwarts verwachtten steeds het beste van het beste van hem, en ze betaalden hem dienovereenkomstig.

Hoewel dit schip dus een rijke buit beloofde, zou Kennit het normaliter niet hebben uitgekozen. Waarom een snel, zwaarbewapend schip met een capabele bemanning uitdagen, zo lang er nog overal makkelijker prooien voor het grijpen waren? Maar Avver had zich nu één keer te vaak en te brutaal uitgelaten. Die onbeschaamdheid kon niet ongestraft worden gelaten. Ook Kennit had immers een reputatie hoog te houden. Het was stom van Avver dat hij de piraat had geprovoceerd.

Kennit was meer dan eens naar de Marietta gegaan om deze operatie te plannen. Vivacia wist dat hij met Sorcor had overlegd over de beste plaats voor een hinderlaag, maar verder had ze weinig details geweten. Op nieuwsgierige vragen kreeg ze steeds ontwijkende antwoorden.

Terwijl de twee schepen hun prooi nu insloten dacht Vivacia terug aan Wintrows woorden van de vorige avond. Hij had Kennit ronduit veroordeeld. 'Hij jaagt op dit schip uit ijdelheid, niet omdat hij snakt naar gerechtigheid,' had hij beschuldigend gezegd. 'Andere schepen hebben veel meer slaven aan boord, in veel ellendiger omstandigheden. Avver, heb ik gehoord, ketent zijn slaven niet vast, maar laat ze benedendeks vrij bewegen. Hij is royaal met voedsel en water, want hij wil dat zijn koopwaar in goede conditie arriveert en topprijzen opbrengt. Dat Kennit nu achter Avvers schip aan jaagt heeft niets te maken met afkeer van de slavernij, maar alleen met zucht naar roem en rijkdom.'

Ze had een poosje over zijn woorden nagedacht. 'Dat is niet hoe hij het aanvoelt wanneer hij eraan denkt,' had ze geantwoord. Ze was niet verder op het onderwerp ingegaan, want ze wist zelf niet precies wat Kennit dan wel voelde. Ze wist dat hij diepten bezat die hij voor hen allen gesloten hield. Ze gooide het over een andere boeg. 'Ik denk niet dat zijn benedendekse slaven minder blij zullen zijn met hun vrijheid dan slaven op andere schepen, ook al hebben die het veel moeilijker. Of vind je dat slavernij acceptabel is wanneer de slaaf wordt vertroeteld als een paard of een hond?'

'Natuurlijk niet!' had hij gerepliceerd, en daarna had zij de conversatie naar minder omstreden onderwerpen kunnen leiden.

Pas vandaag had ze eindelijk een naam gevonden voor de emotionele aandoening die Kennit met het kapen van de Dwarskop associeerde. Het was de lust om te jagen. Het kleine schip dat zo behendig voor hen uit vluchtte was een object van schoonheid, en als zodanig voor Kennit even onweerstaanbaar als een fladderende vlinder dat was voor een kat. Als hij uitsluitend een pragmaticus was geweest, zou hij deze veeleisende prooi nooit hebben gekozen. Maar nu hij die keuze eenmaal had gemaakt, genoot hij met volle teugen van de strijd.

Terwijl de afstand tussen de Vivacia en het tweemastertje Dwarskop kleiner werd, begon Wintrow steeds meer last te krijgen van akelige voorgevoelens. Herhaaldelijk had hij Kennit gewaarschuwd dat er geen bloedvergieten mocht zijn op de dekken van de Vivacia. Hij had geprobeerd de piraat uit te leggen dat het schip de herinneringen van de doden voor altijd bij zich zou moeten dragen, maar hij had Kennit niet duidelijk kunnen maken hoe erg die last was. Als Kennit niet naar hem luisterde, dus als de piraat zou toestaan dat de gevechten zich uitbreidden tot op de Vivacia, of, erger nog, als hij zou besluiten gevangenen op haar dekken te laten executeren, zou het schip dat niet aankunnen, vreesde Wintrow. Toen Wintrow een pleidooi had gehouden om de Vivacia niet voor piraterij te gebruiken, had Kennit hem verveeld aangehoord, om hem tenslotte droogjes te vragen waarom hij dacht dat hij het levende schip anders had gestolen. Wintrow had verkozen daarop slechts met een zwijgend schouderophalen te reageren. Verdere aandrang zou Kennit misschien hebben geprovoceerd om zijn heerschappij over de jongen en het schip nog eens eventjes te bewijzen.

De bemanning van de Dwarskop was koortsachtig bezig in het want. Als ze alleen met de Marietta te maken hadden gehad, zouden ze misschien ontkomen zijn, maar het levende schip Vivacia was niet alleen sneller dan de Dwarskop, maar bovendien in een positie om de tweemaster de doorgang te versperren. Even dacht Wintrow dat het kleine schip toch langs hen heen kon glippen en naar open water vluchten, maar toen zag hij dat het slavenschip opeens zeil minderde en scherp draaide in een wanhopige poging om niet aan de grond te lopen. Niet veel later was de Dwarskop ingesloten en beten de eerste enterhaken van de Marietta zich vast in haar dek.

De bemanning van de Dwarskop moest haar vluchtpoging opgeven en aan de verdedigingstaken beginnen. Ze bleek goed voorbereid te zijn. Vrijwel meteen werden er vuurpotten gelanceerd, die vlammend uiteenspatten op de romp en de dekken van de Marietta. Sommige mannen trokken lichte leren harnassen aan en hanteerden hun zwaarden met nonchalante competentie. Anderen klommen met bogen over hun schouders naar hoge posities in de masten van de Dwarskop. Op de Marietta hield een deel van de piraten zich bezig met de verdediging — ze blusten de vlammen met water en nat zeildoek — terwijl een ander deel de katapulten bediende, waarmee een regen van steenbrokken naar de Dwarskop werd geslingerd. Ondertussen werd het ongelukkige schip aan de entertouwen steeds dichter naar de Marietta getrokken, waarop zich aan de reling al een groep bloeddorstige, likkebaardende piraten stond te verdringen. Het aantal vechters aan boord van de Marietta was beduidend groter dan dat aan boord van de Dwarskop.

De mannen op de Vivacia stonden dit alles van achter de reling afgunstig aan te kijken. Ze schreeuwden hun medepiraten aanmoedigingen en overbodige adviezen toe. Enkele boogschutters waren in het want van de Vivacia naar boven geklommen en begonnen de bemanning van de Dwarskop op een onvoorspelbare, maar effectieve manier te beschieten. Dit was hun enige bijdrage aan het gevecht, maar het was een dodelijke. De verdedigers op de Dwarskop moesten continu in gedachten houden dat er nog een tweede vijand was, aan de andere kant, en als ze het even vergaten werden ze er wel door dodelijk suizende pijlen aan herinnerd. Voor het overige hield Kennit de Vivacia buiten de strijd, maar wel met de voorsteven er naar toe gewend. Zelf stond hij daar, met beide handen de reling omklemmend, en sprak hij op gedempte toon met Vivacia. Het klonk alsof hij haar instructies of toelichting gaf. Af en toe waaiden een paar van zijn gemompelde woorden Wintrows kant op, hoewel ze duidelijk slechts voor Vivacia bedoeld waren. 'Die daar, zie je hem, met die rode doek om zijn nek, de eerste die daar aan boord klimt? Dat is Sutter, een echte boef, moet altijd vooraan staan. Die nu achter hem staat is Rog. Die knaap aanbidt Sutter, en dat kan hem op een dag zijn leven kosten...'

Het boegbeeld knikte bij zijn woorden en zoog het tafereel met haar ogen op. Ze hield haar handen tot vuisten gebald tegen haar borst gedrukt en haar mond stond open van opwinding. Toen Wintrow naar haar reikte voelde hij haar verwarde enthousiasme: de emoties van de mannen aan boord - een mengsel van begeerte, afgunst en opwinding — omspoelden haar als een opkomende vloed. Een aparte golf van emotie werd opgestuwd door Kennits trots op zijn mannen. Als een horde mieren verspreidden de piraten in hun bonte kleren zich over het dek van de Dwarskop. Wegens de harde wind en de afstand tussen de schepen drongen de vloeken en kreten van de strijd slechts onduidelijk, bij vlagen, door. Als Vivacia besefte dat de pijlen die vanuit haar masten werden afgeschoten ginds menselijk vlees met dodelijk gevolg doorboorden, liet ze dat niet merken. Vanuit de verte gezien was de slachtpartij eerder een kleurrijk en levendig spektakel. Er zat praal in, en drama en spanning. Een man tuimelde vanaf de hoogste ra van de Dwarskop naar beneden. Hij raakte een rondhout, bleef even hangen en stortte toen alsnog op het dek. Wintrow trok een grimas van afschuw toen hij het zag, maar Vivacia knipperde niet eens met haar ogen. Haar aandacht was op het voordek gericht, waar de kapitein van het schip in gevecht was met Sorcor. Kapitein Avvers zwaard flitste als een zilveren naald alle kanten op tijdens zijn springerige aanvallen op de veel logger bewegende piraat. Sorcor weerde de aanvallen af met een kort zwaard in zijn linkerhand en gebruikte het lange zwaard in zijn rechterhand om keer op keer vervaarlijk uit te halen naar zijn tegenstander. De dood danste tussen de beide strijdenden in. Vivacia's ogen glinsterden.

Wintrow wierp een zijdelingse blik op Kennit. Hier, op afstand, kon Vivacia de opwinding en de actie van de strijd zien, maar was ze afgeschermd van de gruwelen. Er spatte geen bloed op haar dek, en de wind blies niet alleen de rook weg, maar ook het geschreeuw van de stervenden en gewonden. Als een veelkleurige vlek breidde de aanwezigheid van de piraten zich langzaam over het hele gekaapte schip uit. Vivacia zag het allemaal, maar tegelijk bleef ze ervan gedistantieerd. Was Kennit van plan haar aan dit soort geweld te laten wennen door haar betrokkenheid geleidelijk op te voeren?

Wintrow schraapte zijn keel. 'Er sterven mannen daarginds,' merkte hij op. 'Hun levens eindigen in pijn en verschrikking.'

Vivacia wierp hem een snelle blik toe, maar keek toen weer naar de strijd. Kennit was degene die antwoord gaf. 'Dat hebben ze aan zichzelf te wijten,' verklaarde hij. 'Ze hebben dit zelf gekozen, wetende dat er een kans bestond dat het hun dood zou worden. Ik spreek niet alleen over mijn eigen dappere mannen, die vrijwillig ten strijde zijn getrokken. Degenen die aan boord waren van de Dwarskop wisten dat ze konden worden aangevallen. Ze hebben dit over zichzelf afgeroepen. Ze hebben door hun snoeverij te kennen gegeven dat ze hier klaar voor waren. Heb je niet gezien hoe snel ze vuurpotten, harnassen, zwaarden en bogen bij de hand hadden? Zouden ze zulke dingen aan boord hebben als ze geen strijd verwachtten, of als ze niet wisten dat ze verdienden om aangevallen te worden?' Kennit lachte luid. 'Nee,' gaf hij zichzelf ten antwoord. Wat je ginds ziet is geen slachtpartij. Het is een strijd tussen overtuigingen. Je zou zelfs kunnen zeggen dat het niet meer is dan een fysieke manifestatie van het eeuwige conflict tussen recht en onrecht.'

'Er gaan mensen dood,' herhaalde Wintrow koppig. Hij probeerde het zo overtuigend mogelijk te laten klinken, maar moest vaststellen dat de gladde woorden van de piraat zijn zekerheid nogal hadden aangetast.

'Er gaan voortdurend mensen dood,' gaf de piraat vlot toe. 'Zoals jij en ik hier op het dek staan sterven we ook, langzaam, en verwelken we als een kort-bloeiende zomerbloem. Vivacia leeft veel langer dan wij allemaal, Wintrow. De dood is niet zo erg. Ze heeft verschillende levens moeten absorberen om zelf tot leven te kunnen komen, is het niet? Bekijk het eens anders, Wintrow. Is ze elke voorbijgaande dag getuige van ons leven, of van ons sterven? Je kunt evengoed het ene zeggen als het andere. Ja, er is pijn, er is verschrikking. Die maken deel uit van het bestaan van levende schepsels, en op zich zijn ze niet slecht, niet kwaad. Het geweld van een gezwollen rivier rukt een boom los uit de oever, maar de vruchtbare aarde en het water die dezelfde rivier verbreidt vormen daarvoor een meer dan voldoende compensatie. Wij zijn strijders voor het recht, mijn vrouwe en ik. Als we het kwaad willen wegvagen, laten we het dan snel doen, ook als er pijn mee gepaard gaat.'

Zijn stem klonk donker en beladen als het gerommel van een onweer in de verte, en even onheilspellend. Maar Wintrow wist dat er ergens in die naadloze logica losse draadjes moesten zijn, en als hij een daarvan kon vinden zou hij het hele weefsel van argumenten uiteen kunnen rafelen. Nu beperkte hij zich tot een repliek die hij in een boek had gelezen. 'Een van de verschillen tussen goed en kwaad is daarin gelegen dat het goede het bestaan van het kwade kan verduren, en het kan overleven. Het kwade, daarentegen, kan het goede niet verdragen en wordt er uiteindelijk altijd door verslagen.'

Kennit glimlachte minzaam en schudde zijn hoofd. Wintrow, Wintrow, denk eens na over wat je zegt. Welke groezelige vorm van het goede kan het kwade tolereren en toestaan dat het voortbestaat? Alleen het goede dat bang is voor zijn eigen comfort en veiligheid doet zoiets, en verandert zichzelf daardoor van het ware goede in een kortzichtige zelfgenoegzaamheid. Moeten we ons afwenden van de ellende in de ruimen van dat schip, en zeggen: Tja, hier zijn we allemaal vrije mannen. Dat is het beste wat we kunnen bereiken, en zij moeten maar voor zichzelf zorgen. Dat hebben ze je in je klooster toch zeker niet geleerd?'

'Dat bedoelde ik niet!' riep Wintrow verongelijkt. 'Het goede verduurt het kwade zoals een steen regen kan verduren. Het tolereert het kwade dus niet, maar —'

'Ik geloof dat het afgelopen is,' onderbrak Kennit hem soepeitjes. Er werden lichamen vanaf de Dwarskop overboord gekieperd. Er verschenen geen slangen om ze op te pikken. Snel en schoon als het was, had dit schip nooit een gevolg van die monsters aangetrokken. Daarna werd het banier van de Dwarskop gestreken en kwam er de rood-zwarte vlag met de Raaf voor in de plaats. De luiken werden geopend en de slaven begonnen aan dek te verschijnen. Kennit wierp een blik over zijn schouder. 'Etta, laat de sloep in gereedheid brengen. Ik wil onze buit gaan inspecteren.' Hij wendde zich tot Wintrow. 'Zin om mee te gaan, jongen? Het kan leerzaam voor je zijn om eens te zien hoe dankbaar de geredden ons zijn. Het verandert misschien je mening over wat we doen.'

Wintrow schudde langzaam van nee.

Kennit lachte. Toen veranderde zijn stem van toon. 'Kom toch maar mee. En vlot een beetje, geen getreuzel! Ik zal je opvoeden, ook al heb je er geen zin in.'

Wintrow vermoedde dat de piraat in werkelijkheid vooral wilde voorkomen dat Wintrow onder vier ogen met Vivacia zou praten over wat ze allemaal hadden waargenomen. Kennit wilde liever dat Vivacia in de eerste plaats zou nadenken over wat hij allemaal had gezegd. Wintrow beet zijn tanden op elkaar, maar draaide zich gehoorzaam om. Hij kon wel wachten. Hij was echter geschokt toen Kennit een arm om zijn schouders sloeg. De kapitein leunde op hem alsof hij steun zocht. Zijn stem klonk vriendelijk toen hij zei: 'Je moet leren je verlies sportief te aanvaarden, Wintrow, want eigenlijk ben je niet aan het verliezen. Je bent aan het winnen, want je wint datgene wat ik je heb te leren.' Kennits grijns kreeg iets scheefs toen hij hem tenslotte verzekerde: 'En ik heb je veel te leren.'

Later, toen ze in de sloep zaten en naar de Dwarskop werden geroeid, boog Kennit zich naar Wintrow toe en zei in zijn oor: 'Zelfs een steen wordt op de duur door de regen uitgehold, mijn jongen. Daar hoeft een steen zich niet voor te schamen.' Hij klopte hem joviaal op zijn schouder en richtte zich toen weer op op zijn bankje. Met een blik die straalde van tevredenheid keek hij naar zijn buit, die een eindje voor hem uit op de golven deinde.

De stevige bries voerde verwaaide klanken van een doedelzak aan toen Althea zich door de bossen achter hun huis haastte en vervolgens over de rotsen naar beneden klauterde. Ze had beloofd Bresker en Amber op het middaguur bij het gestrande schip te ontmoeten. Allemaal samen zouden ze hem het nieuws vertellen. Angst vormde een akelige prop in haar maag: hoe zou Paragon hierop reageren? De doedelzakklanken die haar bereikten waren niet echt muziek te noemen. Het klonk haar meer als geëxperimenteer in de oren. Een of ander kind op het strand, misschien?

De laagte van sommige tonen had haar eigenlijk moeten voorbereiden op de aanblik van het blinde boegbeeld dat op een buitenmaatse doedelzak hing te toeteren. Hij ging er zo in op dat zijn hele aanzien er door was veranderd: zijn voorhoofd was glad en rimpelloos en zijn schouders hingen niet meer zo triest naar beneden. Hij leek nauwelijks nog op het achterdochtige en angstaanjagende schip waar ze zo veel jaren geleden vriendschap mee had gesloten. Even voelde ze iets van jaloezie dat Amber al deze veranderingen voor elkaar had gekregen.

Ook die extra grote doedelzak was kennelijk een product van Amber. Althea schudde haar hoofd en herkende opeens een tekortkoming van haarzelf: in alle jaren dat ze Paragon kende was het nooit bij haar opgekomen om hem iets cadeau te doen, zoals Amber deed. De kralenmaakster gaf hem speelgoed en snuisterijen, dingen om zijn geest en zijn handen mee bezig te houden. Althea was jarenlang met hem bevriend geweest, maar had hem nooit anders gezien dan als een mislukt levend schip. Ze was dol op hem, en zag hem als een levend wezen, niet als een ding, maar toch was haar beeld van hem nooit veranderd. Hij was een schip dat het in hem gestelde vertrouwen had beschaamd, een vaartuig dat vanaf het begin had gedoold en nu nooit meer zou zeilen, nooit meer veilig zou zijn. Amber had dat deel van hem ontsloten dat een levendig, zij het onvolgroeid kind was, en ze had daarop gereageerd. En dat had bij Paragon tot enorme geestelijke veranderingen geleid.

Althea voelde enige aarzeling voordat ze verder liep. Het musicerende schip was zich zalig onbewust van haar aanwezigheid. Het boegbeeld had oorspronkelijk de vorm van een gebaarde krijger met een onverzettelijk gezicht gehad. Jaren geleden waren met een kapmes of een bijl de ogen uitgehakt. Wat er was overgebleven zag er, ondanks de ruige baard en wilde haarlokken, merkwaardig jongensachtig uit. Ze was gekomen om Bresker en Amber te helpen hem ervan te overtuigen nogmaals de taak te verrichten waarin hij zo spectaculair had gefaald. Ze kwam hem deze zonnige dag en zijn onbekommerde doedelzakspel afpakken. Ze zou hem vragen datgene te doen wat hij het meeste vreesde. Wat zou het effect daarvan op hem zijn? Voor het eerst sinds Bresker het plan had geschetst vroeg Althea zich oprecht af wat de gevolgen voor Paragon zouden zijn. Maar toen dacht ze aan Vivacia, en dat gaf haar nieuwe moed. Hij was een levend schip. Hij was gemaakt om de zeeën te bevaren, en als zij dat vermogen konden herstellen zou dat een groter cadeau zijn dan hij ooit van Amber had gekregen.

En ze weigerde eraan te denken wat het voor hen allen zou betekenen als hij faalde en weer dolende zou worden.

Ze rook kookgeurtjes. Nu het warmer zomerweer was geworden kookte Amber meestal buiten, op het strand. Binnen de Paragon had ze geleidelijk veranderingen aangebracht. Sommige daarvan keurde Althea goed, andere vond ze meer dan afschuwelijk. De kapiteinskajuit glom tegenwoordig van het geboende houtwerk, en het blinken van het koperwerk deed pijn aan de ogen. De vernielde kasten, hengsels en deuren waren stuk voor stuk liefdevol gerestaureerd. De hele kajuit rook heerlijk naar lijnzaadolie, terpentijn en bijenwas. Wanneer Amber er 's avonds een lantaarn aanstak was de kapiteinskajuit een paradijsje van honing en goud.

Tot de hele erge dingen behoorde de valdeur naar het ruim die Amber in de vloer had uitgezaagd. Zowel Bresker als Althea had zich bij de eerste aanblik daarvan bijzonder opgewonden. Amber had proberen uit te leggen dat ze alleen een snellere weg naar de ruimen met hun voorraden had willen hebben, maar geen van beiden had die verklaring geaccepteerd. Geen enkel schip, zo hadden ze uitgelegd, bezat een luik in de vloer van de kapiteinshut. Zelfs vergrendeld, en met een mooi tapijt eroverheen, bleef het voor Althea nog een aanfluiting.

Amber had ook andere delen van het schip hersteld. Het fornuis in de kombuis was schoongemaakt en blinkend geboend. Hoewel ze meestal op het strand kookte, bewaarde Amber hier haar potten, pannen en voorraden. Althea wist niet precies hoe Amber dat allemaal voor elkaar had gekregen, gezien de schuinte van het dek. Amber had alleen gezegd dat Paragon zich beter scheen te voelen naarmate er aan boord meer werd opgeknapt, dus dat had ze maar gedaan. Ze had het hele schip schoongeveegd van naar binnen gewaaid zand, en ook bevrijd van de weinige mosjes en wieren die zich aan het hout hadden weten te hechten. Ze had in alle ruimen rookpotten met reinigende kruiden laten branden om het vocht, de mufheid en ongewenste insecten te verdrijven. Alle deuren, patrijspoorten en luiken sloten weer prima. Dat alles was al klaar geweest voordat er een woord was gesproken over het weer in de vaart brengen van de Paragon. Even fronste Althea bevreemd haar voorhoofd bij die gedachte, maar toen zette ze alle speculaties van zich af.

'Paragon!' riep ze hem toe.

Hij haalde het blaasinstrument van zijn lippen en grijnsde haar toe. 'Althea! Je bent op bezoek!'

'Inderdaad. Zijn Bresker en Amber hier?'

'Waar anders?' vroeg hij joviaal. 'Ze zijn binnen. Bresker wilde per se naar een verbinding aan mijn roer kijken. Amber is bij hem. Ze zullen zo meteen wel naar buiten komen.'

'Dat is een mooie doedelzak. Nieuw?'

Hij keek verlegen. 'Niet helemaal, eerlijk gezegd. Ik heb hem al een paar dagen, maar ik kan nog steeds niks spelen. Amber zegt dat het niets uitmaakt of ik een bepaalde melodie volg. Zo lang de geluiden me bevallen, zegt Amber, is de muziek van mij. Maar ik wil leren liedjes te spelen.'

'Ik denk dat Amber gelijk heeft. Het spelen van melodietjes komt later vanzelf wel, als je helemaal vertrouwd bent geraakt met de doedelzak.'

Het gekrijs van opgeschrikte meeuwen dwong Althea om haar hoofd om te draaien. Een heel eind verder op het strand kwamen twee vrouwen de kant van het schip op. Een gezette man slofte achter hen aan. Althea fronste haar wenkbrauwen. Ze waren vroeg. Ze hadden het onderwerp nog niet eens bij Paragon ter sprake gebracht. Straks zou hij denken dat er weer eens buiten hem om was beslist. Ze moest Bresker en Amber snel hierheen halen, voordat die vrouwen hier waren.

Wat heeft die meeuwen opgeschrikt?' vroeg Paragon.

'Een paar wandelaars op het strand. Ik heb zin in... eh... een kop thee. Vind je het erg als ik even naar binnen ga om Amber te vragen of ik haar spulletjes mag gebruiken?'

'Ga je gang. Dat vindt ze vast wel goed. Welkom aan boord.'

Ze voelde zich een verraadster toen hij onbekommerd weer begon te toeteren. Binnen zeer korte tijd zou zijn gehele leven veranderen. Ze klom omhoog over de touwladder die Breskers meest recente bijdrage aan Ambers onderkomen was en liep over het schuine dek naar het luik voor het achterkasteel. Ze daalde over de trap af toen ze beneden stemmen hoorde.

'Hij lijkt me in goede conditie,' zei Bresker, 'maar het is moeilijk met zekerheid te zeggen, nu het roer vastzit in het zand. Als we het schip hebben losgetrokken moeten we nagaan hoe het beweegt. Invetten kan natuurlijk geen kwaad. Dat kunnen we Flek vragen.'

Ondanks haar zorgen moest Althea glimlachen. De slavenjongen was Bresker een doorn in het oog, volgens Bresker zelf. Toch bleek hij in toenemende mate de rol van scheepsjongen te hebben gekregen. Bresker liet hem alle simpele klusjes doen waar anderen geen tijd voor hadden. De jongen had de waarheid gesproken toen hij beweerde dat hij de weg wist op een schip. Hij scheen zich aan boord van het wrak volledig op zijn gemak te voelen. Paragon had de jongen veel sneller geaccepteerd dan het omgekeerde het geval was. Flek was nog steeds erg verlegen wanneer hij zich rechtstreeks tot het boegbeeld richtte, en hij deed het slechts zelden. Dat was maar goed ook, bedacht Althea, gezien alle plannen die ze de afgelopen week voor het levende schip verborgen hadden gehouden.

Davad Herbegin was niet gemakkelijk over te halen geweest. Tegenover Ronica had hij aanvankelijk ontkend dat hij iets wist van onderhandelingen over de aankoop van de Paragon. Ronica had meedogenloos volgehouden dat hij wel degelijk aanbiedingen had doorgegeven. Daarom, zo had ze aangedrongen, was hij de aangewezen persoon om bij dit gevoelige contract te bemiddelen. Toen Davad eindelijk bekende dat hij inderdaad over Paragon had onderhandeld, had Althea de kamer verlaten. Ze was vervuld van walging. De man was een Beijerstadse vaarder, iemand uit dezelfde traditie als zijzelf. Hoe kon hij hebben overwogen een levend schip zoiets aan te doen? Hoe kon hij zo diep zijn gezonken dat hij de Ludluks met geld in de verleiding probeerde te brengen om met zoiets schandelijks in te stemmen? Wat hij had gedaan was verraderlijk, wreed en fout. Om wille van geld en om invloed te winnen onder de nieuwe vaarders had hij zijn erfgoed verkwanseld. En onder haar walging schrijnde verdriet. Davad Herbegin, de bron van zuurtjes en ritjes-op-de-schouder toen ze nog klein was, Davad, die haar had zien opgroeien en die haar bloemen had gestuurd toen ze zestien werd, die Davad was een verrader geworden.

Ronica en Keffria hadden de 'losgeldkwestie', want zo noemden ze het nu, verder behandeld. Althea had er zichzelf niet toe kunnen brengen daarin een rol te spelen. Ze vermeed Davad, want ze vreesde dat ze niet meer in staat was tot beschaafde conversatie met hem, en durfde niet het risico lopen hem te beledigen.

Ze sloeg het laatste stukje van de trap over en sprong naar beneden. Meteen nadat haar laarzen het hout hadden geraakt zei ze: 'Ze komen er aan. Ik zag moeder op het strand. Ik vrees dat vaarder Herbegin het nodig heeft gevonden om mee te komen. Ik hoop dat hij zo verstandig zal zijn om zijn mond dicht te houden, maar dat betwijfel ik. Heb je al gesproken met Paragon?' Ze hield haar blik op Amber gericht. Dat was makkelijker. Er was geen vijandschap tussen Bresker en haar, maar ook geen vriendschap.

'Nog niet!' Amber keek geschrokken. 'Ik wilde jou erbij hebben. Ik had de anderen niet zo vroeg verwacht.'

'Ze zijn te vroeg. We kunnen Flek naar hen toe sturen om te vragen of ze willen wachten tot wij een teken geven.'

Amber dacht even na. 'Nee. Hoe sneller we het achter de rug hebben, des te beter, denk ik. Hij zal pruilen en tegensputteren, ben ik bang, maar ik vermoed dat hij zich stiekem ook zal verheugen.' Ze zuchtte even. 'Kom op.'

Althea volgde Amber over de trap naar boven. Bresker kwam vlak achter haar aan. Toen ze op het strand verschenen vonden ze Flek op een rotsblok voor Paragon zitten. Fleks gezicht was rood aangelopen: hij probeerde zijn adem in te houden. Paragon blies op zijn doedelzak en imiteerde opeens het geluid van een scheet, waarna beiden in lachen uitbarstten. Het boegbeeld bracht zijn vrije hand naar zijn mond om zijn lachbui te smoren, maar de jongen gierde zijn lol luid en onbekommerd uit. Althea bleef abrupt staan en staarde naar het tafereel. Achter haar begon Bresker mee te lachen.

Paragon draaide zijn blinde gezicht naar hem toe en grijnsde. 'Daar ben je dus.'

We zijn er,' beaamde Amber. Wij allemaal.' Ze deed een paar stappen naar het boegbeeld toe en raakte met haar gehandschoende hand zijn onderarm aan. 'Paragon, we zijn allemaal samen gekomen omdat we iets met je willen bespreken. Iets erg belangrijks.'

De lach verdween van zijn gezicht en maakte plaats voor onzekerheid. 'Iets ergs?'

'Iets goeds,' zei Amber sussend. 'Dat is tenminste wat wij allemaal denken.' Ze keek om zich heen naar de anderen, en vervolgens over het strand. Althea volgde haar blik. Haar moeder en Amis Ludluk zouden al snel hier zijn. 'Het gaat over een kans om iets goeds te doen, met jouw hulp. Zonder jou kunnen we het niet.'

'Ik ben geen kind,' zei het schip. 'Druk je duidelijk uit.' Zijn bezorgdheid nam zichtbaar toe. Wat kunnen we samen doen? Wat voor goeds?'

Amber wreef nerveus over haar gezicht. Weer keek ze even naar Althea en Bresker, toen concentreerde ze zich geheel op het schip. 'Ik weet dat je geen kind bent. Ik doe dit misschien niet goed, want ik ben bang dat je misschien zult weigeren je bij ons aan te sluiten. Wel, Paragon, het gaat hierom. Je weet dat het familieschip van de Vestrits, de Vivacia, door piraten gekaapt is. Daar heb je ons over horen praten. Je weet dat we ons hebben afgevraagd wat we zouden kunnen doen om haar terug te halen. Welnu, Althea wil er naar toe om iedereen te redden. Dat willen Bresker en ik ook.' Ze haalde diep adem. 'En we willen dat jij het schip bent dat ons daarheen brengt. Wat zou je daarvan denken?'

'Piraten,' zei hij hees. Hij wreef met zijn vrije hand over zijn baard. 'Ik weet het niet. Ik weet het niet. Ik mag jullie allemaal erg graag. Ik ben graag bij jullie. Geen enkel schip mag bij de piraten worden achtergelaten. Het zijn afschuwelijke lieden.'

Althea liet haar ingehouden adem langzaam ontsnappen. Het zou in orde komen.

'Hebben de Ludluks gezegd dat ze me daarheen zullen meenemen?'

Bresker kuchte van de zenuwen. Amber keek vragend om zich heen, de beide anderen uitnodigend om iets te zeggen, maar ze bedankten ervoor. 'De Ludluks zullen jou toestaan ons daarheen te brengen,' zei ze toen zelf maar.

'Maar wie... je kunt toch niet bedoelen dat er geen lid van mijn familie aan boord zal zijn?' Het klonk ongelovig. 'Geen levend schip gaat de zee op zonder iemand van zijn familie bij zich te hebben.'

Bresker schraapte zijn keel. 'Ik zal er zijn, Paragon. Na alle jaren dat we elkaar kennen voel ik me meer aan jou verwant dan aan mijn eigen familie. Zou dat voldoen?'

'Nee. Nee, Bresker.' Paragons stem werd hoger van nervositeit. 'Ik mag je heel graag, echt waar, maar je bent geen Ludluk, en ik wel. Je bent mijn vriend, maar je bent geen familie. Ik kan niet zeilen zonder iemand van mijn familie aan boord.' Hij schudde zijn hoofd om het te benadrukken. 'Dat zullen ze me niet willen aandoen. Daarmee zouden ze te kennen geven dat ze me voor altijd hebben opgegeven, en dat ik nooit, nooit meer zal deugen. Nee.' Hij had zijn doedelzak nu met beide handen vast, en ze trilden allebei. 'Nee.'

Althea's moeder en Amis Ludluk waren blijven staan. Amis stond naar de Paragon te staren. Ze had haar armen over elkaar geslagen en haar lippen vormden een dunne streep. Althea was blij dat het schip blind was. Davad kwam hijgend achter hen aan en had de twee bijna ingehaald.

'Paragon,' zei Althea op kalmerende toon. 'Luister naar me, alsjeblieft. Het is jaren geleden dat je een Ludluk aan boord hebt gehad. Je bent helemaal alleen geweest, op ons na. Niettemin heb je die jaren overleefd. Ik denk dat je verschilt van de meeste levende schepen. Ik denk dat je een eigen wezen hebt, los van je familie. Ik denk dat je hebt geleerd... onafhankelijk te zijn.'

'Ik heb het overleefd omdat ik niet kan sterven!' riep hij opeens uit. Hij hief zijn doedelzak hoog in de lucht, alsof hij hem naar haar toe wilde smijten, maar beheerste zich en legde het kostbare instrument voorzichtig op het schuine dek achter zich. Hij hijgde zwaar toen hij zich weer naar haar toe wendde. 'Ik leef in smart, Althea. Ik leef op de rand van de waanzin. Denk je dat ik dat niet weet? Ik heb geleerd... wat heb ik geleerd? Niets! Alleen dat ik moet doorgaan, en dus ga ik door. Van binnenuit word ik opgevreten door een leegte die nooit verzadigd raakt. Ze vreet mijn dagen op, een voor een, ze vreet de ene verglijdende tel na de andere weg, en van uur tot uur, van jaar tot jaar slink ik. Maar nooit lukt het me weg te glippen, nooit kan ik vergetelheid vinden.' Opeens begon hij onbeheerst te lachen. 'Je zegt dat ik een wezen heb dat los staat van mijn familie? O, dat klopt! Dat heb ik, het is een wezen met klauwen en scherpe tanden, zo vol van verdriet en woede dat ik de hele wereld aan flarden zou rijten als ik daarmee alles kon doen stoppen!' Zijn stemvolume was nu gebrul geworden. Hij spreidde zijn armen uit en wierp zijn hoofd achterover. Toen slaakte hij een kreet die onmenselijk luid en ondraaglijk droevig was. Althea bedekte haar oren met haar handen.

Vanuit haar ooghoek zag ze dat Amis Ludluk zich omdraaide en wegrende, en dat haar moeder achter haar aan ging. Ronica haalde de vrouw in, pakte haar bij een arm en draaide haar naar zich toe. Althea zag dat haar moeder op Amis Ludluk inpraatte, al kon ze niet horen wat ze zei. Ook Davad voegde zich nu bij hen. Hij maakte met zijn ene hand sussende gebaartjes en veegde met een zijden zakdoek in zijn andere hand zijn bezwete voorhoofd af.

Althea wist wat er gebeurd was. Amis Ludluk was van mening veranderd. Althea wist het zeker. Ze waren hun enige kans om Vivacia te redden kwijtgeraakt. Die slag zou misschien iets minder verpletterend zijn geweest als dan tenminste Paragon had gewonnen, maar dat kon ze al evenmin geloven. De Ludluks wilden Paragon weliswaar niet verkopen, maar hem naar zee laten gaan wilden ze ook niet. Hij zou hier op het strand bij Beijerstad blijven liggen, en elk jaar een beetje ouder en gekker worden. Althea vroeg zich af of haarzelf hetzelfde lot wachtte.

Amber stond gevaarlijk dicht bij Paragon. Een van haar handen rustte op zijn romp. Ze praatte zacht tegen hem. Zo te zien besteedde hij er geen aandacht aan. Hij had zijn ruig behaarde hoofd in zijn handen laten zakken en huilde schouderschokkende snikken, als een ontroostbaar verdrietig kind. Flek was een paar stappen dichterbij gekomen en staarde met grote ogen naar het ontdane schip. Hij beet op zijn onderlip, en zijn tot vuistjes gebalde handen hingen langs zijn zijden.

'Paragon!' Het was Amis Ludluk die zijn naam riep.

Hij rukte zijn gehavende gezicht los van zijn handen en keek blind om zich heen. Wie is dat?' vroeg hij paniekerig. Hij wreef over zijn wangen, alsof hij de tranen wilde afvegen die zijn ontbrekende ogen niet hadden kunnen schreien. Hij schaamde zich rot dat een vreemdeling getuige was geweest van zijn ontreddering.

'Ik ben het, Amis Ludluk.' Het klonk defensief. Haar grijzende haren waren ten dele losgewaaid vanonder haar zomermuts, en haar sjaal wapperde in de wind. Ze zei verder niets, wachtend op zijn reactie.

Het schip keek verbluft. Hij opende en sloot zijn mond twee keer voordat hij woorden vond. Waarom bent u gekomen?' Zijn stem klonk opvallend gereserveerd, en eerder mannelijk dan jongensachtig. Voor het overige straalde Paragon alleen ellende uit. Hij haalde hijgend adem, maar vermande zich toen. Waarom bent u, na al die jaren, nu gekomen om met mij te praten?'

Ze keek onthutster dan wanneer hij naar haar zou hebben geschreeuwd, meende Althea. Ze zocht naar woorden. 'Ze hebben het je gezegd, zeker?' vroeg ze hem tenslotte slap.

'Wat gezegd?' vroeg hij genadeloos.

Ze rechtte haar rug. 'Ik heb je verkocht.'

'U kunt me niet verkopen. Ik maak deel uit van uw familie. Zou u uw dochter kunnen verkopen, uw zoon?'

Amis Ludluk schudde haar hoofd. 'Nee,' fluisterde ze. 'Nee, dat zou ik niet kunnen. Want ik houd van ze en zij houden van mij.' Ze keek omhoog naar het mismaakte hoofd van het boegbeeld. 'Maar dat geldt niet voor jou.' Haar stem werd opeens schril. 'Zo lang ik me herinner ben jij de vloek van mijn familie geweest. Ik was niet eens geboren toen jij voor het laatst uitvoer, maar ik ben opgegroeid met het verdriet van mijn oma en mijn moeder over hun verliezen. Jij verdween en de mannen van onze familie die bij je waren zijn nooit teruggekeerd. Waarom? Voor wat heb je ons willen straffen, behalve dat we je familie waren? Het zou al erg genoeg zijn geweest zonder dat je was teruggekomen. Dan hadden we tenminste nog open vragen gehouden. Dan hadden we ons kunnen verbeelden dat jullie allemaal samen waren vergaan, of dat ze nog ergens in leven waren, zonder in staat te zijn naar ons terug te keren. Maar in plaats daarvan moest je terugkomen, om ons te bewijzen dat je hen had gedood. Je had de mannen van je eigen familie, die je had geschapen, vermoord, en de vrouwen in rouw gedompeld.' De vrouw zweeg even. 'Hier lig je nu, al dertig jaar,' vervolgde ze. 'Een blijvend verwijt aan mijn familie, een symbool voor onze schaamte en onze schuld. Elk schip dat de haven nadert of verlaat ziet je. Er is geen mens in heel Beijerstad die geen mening heeft over het waarom van je falen. De meesten leggen de schuld voor onze deur. We zijn dus uitgemaakt voor gierig, roekeloos, zelfzuchtig en harteloos. Sommigen zeggen dat we ons lot hebben verdiend. Zo lang jij hier ligt, kunnen we het nooit vergeten, noch onszelf vergeven. Het zou veel beter zijn als je verdwenen was. Zij zijn bereid om je mee te nemen en wij zijn meer dan bereid om je eindelijk kwijt te raken.'

Ze verdoofde hen allen met haar giftige woorden. Althea was sprakeloos van verdriet om Paragon. De ogen van de vrouw puilden uit alsof ze gek was. Misschien was Paragon uiteindelijk dan toch het slachtoffer van de waanzin van de Ludluks zelf!

'Vroeger waren we een machtige familie! Jij, onze Paragon, moest de kroon op ons werk, het toppunt van ons succes worden. In plaats daarvan hebben we ons fortuin besteed om je te betalen terwijl je ons alleen ellende en wanhoop hebt gebracht. Nou? Wil je dat niet eens ontkennen? Spreek, wonderbaarlijk schip! Zeg het me, na al deze jaren! Waarom heb je je tegen hen gekeerd, waarom heb je onze dromen gedood, onze hoop, onze mannen?'

Eindelijk zweeg ze. Ze stond te hijgen van emotie. Ronica Vestrit, naast haar, keek alsof ze misselijk was, maar de blik op Davad Herbegins gezicht was het frappantste. Ook hij keek geschokt, maar tegelijk vonkte er een tevreden 'zie je nu wel?' in zijn ogen.

'Het komt door de Wilde Regenrivier,' zei Davad zacht. 'Er is nog nooit iets goeds gekomen uit de Wilde Regenlanden. Giftige magie, geniepige ziekten. Dat is alles wat we -'

'Hou op!' siste Amber. 'Zwijg en ga weg. Ga nu weg. Hij weet het. Hier, dit is hem, pak aan. Het is voor u, alles wat ik heb, alles is voor u, zoals beloofd.' Ze haalde een sleutel van een leren veter om haar hals en wierp hem voor Davads voeten. Hij viel rinkelend op een stuk gesteente en stuiterde daarvandaan op het zand. Davad bukte zich moeizaam om hem op te rapen. Althea herkende de zware sleutel als die van Ambers winkel in de straat van de Wilde Regen. Davad liet hem in zijn zak glijden. Amis Ludluk stond ondertussen naar het boegbeeld op te kijken. Er waren een paar tranen over haar verweerde wangen gerold, maar ze huilde niet meer. Ze staarde Paragon alleen maar aan en haar mond was stijf gesloten.

Boven haar sloeg Paragon zijn armen over elkaar. Hij had zijn hoofd opgericht. Als hij ogen had bezeten, zou hij er nu mee naar de zee turen. De scherp afgetekende spieren van zijn kaken hielden zijn mond stijf dicht. Ook voor de rest was hij zo roerloos alsof hij uit gewoon hout was gehouwen.

Davad pakte Amis Ludluk bij de arm en trok haar mee. 'Kom, Amis. Ik breng je naar huis. Daarna zal ik de winkel namens jou in bezit nemen. Ik denk dat je het beste uit een beroerde overeenkomst hebt gehaald. Ik denk dat we dat allemaal hebben gedaan. Dag Ronica, dag Althea. Onthoud dat deze transactie niet mijn idee is geweest.'

'We zullen het onthouden,' zei Althea effen. Ze nam niet de moeite om hen na te kijken, maar staarde omhoog naar het roerloze en zwijgende boegbeeld. Er knaagde een schuldgevoel aan haar. Waarom had ze gedacht dat Amis Ludluk, als ze hierheen kwam, Paragon wel zou overhalen om vrijwillig achter Vivacia aan te gaan? De wrok van de Ludluks was in heel Beijerstad legendarisch. Waarom had ze dan gemeend dat die vrouw voor hun in de steek gelaten schip een uitzondering zou maken? Opeens leek het haar allemaal bespottelijk. Met een waanzinnig schip op weg gaan in de vage hoop dat ze Vivacia ergens zouden kunnen vinden en terugkrijgen kwam haar opeens voor als typisch een klus voor een gek. Wie anders zou in het succes van zoiets kunnen geloven?

'Paragon?' vroeg Amber zacht. 'Paragon, ze is nu weg. Alles komt in orde, je zult het zien. Het is beter zo. Je zult voortaan bij mensen zijn die om je geven. En weer op zee, want dat is waar een schip thuishoort. Als je de volgende keer in Beijerstad terugkeert zul je een held zijn. Dan zal iedereen je waarde inzien, zelfs de Ludluks. Paragon?'

Flek glipte van achter Bresker te voorschijn. Hij liep naar voren en legde verlegen zijn hand op de houten romp. Toen keek hij op naar het roerloze boegbeeld boven zijn hoofd. 'Soms,' zei hij ernstig, 'moet je je eigen familie wezen. Als er niemand anders meer over is.'

Paragon zei niets.

De Dwarskop deed als buit niets onder voor de mooiste die hij ooit had veroverd. Een zeldzame opgetogenheid maakte zich van Kennit meester toen hij naar het dek werd gehesen. Etta wachtte hem al op; ze gaf hem zijn kruk. Nog afgezien van de buit had deze overwinning twee extra charmes. Niet alleen was het zijn eerste verovering sinds zijn genezing, maar bovendien was Wintrow bij hem om er getuige van te zijn. Hij kon de verwondering in de jongen achter hem bijna voelen. Nou, laat hem zijn ogen maar uitkijken op dit vlekkeloos gepoetste tweemastertje, en dan zijn mening over kapitein Kennit maar eens herzien!

Dacht die jonge Wintrow soms dat hij zomaar een eenbenige bandiet was, tot niets beters in staat dan het kapen van stinkende slavenschepen? Ha, dan moest hij maar eens goed uit zijn doppen kijken. Al gauw zou het hem duidelijk worden dat Kennit een van de beste piraten was die ooit in de Binnenpassage aan het werk waren geweest!

Zijn tevredenheid vertaalde zich in grootmoedigheid tegenover de bemanning, en Sorcor in het bijzonder. Toen die bandiet zich naar hem toe haastte, zijn handen nog rood van het bloed, om hem rapport uit te brengen, schokte Kennit hem door hem joviaal op zijn schouder te slaan. 'Goed werk! Zo'n fraai staaltje piraterij zie je maar zelden. Zijn er gegijzelden?'

Sorcor grijnsde. Hij werd niet elke dag zo ruimhartig geprezen. 'Alleen wat scheepsofficieren, kapitein. Wat u al zei: de anderen waren veeleer soldaten dan matrozen. Geen daarvan wilde de wapens neerleggen en bij ons aanmonsteren. Ik heb hun twee keer de kans gegeven, echt waar. Geef je over, heb ik gezegd, dan laat ik jullie bij ons tekenen. Maar dat wilden ze niet. Verdomd jammer. Er waren een stel uitstekende vechters bij, maar de enige die daar nu nog van over zijn had ik zelf meegebracht.' Sorcor grijnsde om zijn eigen grapje.

'En die scheepsofficieren, Sorcor?'

'Beneden opgesloten. De stuurman heeft een paar forse klappen op zijn kop gehad voordat hij werd overmeesterd, maar dat overleeft hij wel. Er is een aardige voorraad andere buit aan boord. Met de slaven is alles in orde. Sommige zijn nogal beduusd door de plotselinge verandering, maar ze komen wel weer bij hun positieven.'

'Verliezen?' Kennits houten poot stampte in een stevig tempo voort.

Sorcors grijns verdween. 'Zwaarder dan we hadden gedacht, kapitein. Het waren soldaten, met zwaarden gewapend, en ze vochten door tot het einde. We verloren Klifto, Marl en Burrij. Kemper is een oog kwijt. Een paar anderen hebben kleinere verwondingen opgelopen. Opals gezicht ligt open tot op zijn tanden. Hij is gek van de pijn. Ik heb hem al naar de Marietta teruggestuurd. Hij schreeuwde de vreselijkste dingen.'

'Opal.' Kennit dacht even na. 'Laat hem naar de Vivaria brengen. Wintrow zal zo meteen naar hem kijken. De knul heeft talent voor heling. Ik merk dat je jezelf niet noemt, Sorcor?'

De kolossale piraat grijnsde nu weer en maakte een wegwuivend gebaar naar zijn bebloede linkermouw. 'Ik had twee zwaarden en hij maar eentje, en toch wist hij me een snee te bezorgen. Ik schaam me.'

'Niettemin moet ernaar gekeken worden. Waar is Etta? Etta! Wees een brave meid en verzorg Sorcors arm. Wintrow, jij komt met mij mee. Laten we snel even bekijken wat we vandaag hebben gewonnen.'

Zo heel snel ging het echter niet. Kennit nam de jongen opzettelijk mee naar alle ruimen. Hij liet hem de opgerolde tapijten en wanddoeken zien, die voor de reis in zeildoek waren gewikkeld. Hij toonde hem de vaatjes met koffiebonen en de kisten met thee, de strengen kostbare droomkruiden in luchtdicht afgesloten aardewerken potten, de spoelen met glinsterende garens - zilver, goud, purper. Dit alles, legde Kennit hem uit, was de vrucht van slavenhandel. Mooi als de spullen mochten zijn, ze waren allemaal gekocht met bloed. Vond Wintrow het rechtvaardig om mannen als Avver en zijn financiers toe te staan zulke in schande verworven winsten te behouden? 'Zo lang slavenhandel winstgevend blijft, zullen er mensen zijn die ermee doorgaan. Hebzucht heeft ook je eigen vader tot deze activiteit verlokt. Het werd zijn ondergang. Het is mijn bedoeling dat het de ondergang wordt van iedereen die in mensenvlees handelt.'

Wintrow knikte langzaam. Kennit was er niet helemaal van overtuigd dat de jongen in zijn oprechtheid geloofde. Misschien was dat ook niet van belang. Zo lang hij maar morele argumenten pro de piraterij en de gevechten kon geven moest de jongen het wel met hem eens zijn. Dat zou het vervolgens gemakkelijker maken om het schip naar zijn hand te zetten. Hij legde zijn arm om Wintrows schouders. 'Laten we terugkeren naar Vivacia,' zei hij. 'Ik wilde graag dat je dit zag en dat je uit Sorcors eigen mond vernam dat hij de schavuiten een kans heeft gegeven om in leven te blijven. Wat hadden we nog meer kunnen doen?'

Het was een volmaakt slotakkoord - maar zoals dat wel vaker ging: te volmaakt om lang te blijven doorklinken. Toen hij en Wintrow weer aan dek waren verschenen haastten drie vrouwelijke slaven zich hun kant op. Voordat ze Kennit konden bereiken versperde Etta hun de weg. Ze hield haar hand bij het gevest van haar zwaard. De drie deinsden achteruit en kropen dicht naar elkaar toe. Etta richtte zich tot Kennit. 'Een probleempje. Deze drie houden vol dat ze niet bevrijd willen worden. Ze willen samen met de kapitein en de stuurman tegen losgeld worden vrijgelaten.'

'En waarom is dat?' vroeg Kennit op koele, maar beleefde toon. Hij liet zijn blik over de vrouwen gaan. Ze waren alle drie knap om te zien, jong, glad van huid. Hun slaventatoeages waren minieme tekentjes, die zelfs in het zonlicht amper te zien waren.

'De stomme trutten menen dat ze beter slaaf kunnen blijven dan dat ze hun eigen leven vorm moeten geven in Deeldorp. Dit zijn speeltjes van rijke mannen, moet je weten.'

'Ik ben een dichteres, geen hoer!' liet een van de vrouwen zich woedend horen. 'Kapitein Avver is speciaal naar Jamaillia gekomen om mij te kopen voor Sep Kordor. Dat is een rijke edelman die bekend staat als een milde meester. Als ik naar hem toe ga onderhoudt hij me en ben ik in staat om mijn kunst te beoefenen. Als ik met u mee ga, wie weet hoe ik dan de kost moet verdienen? Zelfs als ik kan blijven componeren en zingen, wie zal dan mijn publiek zijn, afgezien van wat halzensnijders en dieven in een achterlijk stinkgat?'

'Misschien zing je liever voor de slangen,' opperde Etta liefjes. Ze trok haar zwaard en drukte de punt ervan lichtjes in de buik van de vrouw, vlak boven haar navel. De dichteres gaf echter geen krimp. Ze schudde haar hoofd en staarde niet naar Etta, maar naar Kennit.

'En jullie twee?' vroeg deze loom. 'Zijn jullie ook zangeressen?'

Ze schudden van nee. 'Ik weef tapijten,' antwoordde de ene hees.

'Ik ben een lijfdienares, bekwaam in massage en eenvoudige helingen,' zei de andere toen Kennit zijn blik op haar vestigde.

'Aha. Laat me eens raden... jullie zijn alle drie bestemd voor die Sep hoe-heet-hij-ook-alweer... die rijke man met al zijn bedienden?' Kennits joviale toon riep in Etta's ogen een glimp van voorpret op. Ze drukte wat harder met haar zwaardpunt, waardoor de zangeres weer wat dichter bij de anderen kwam te staan. Die twee knikten bevestigend.

'Kijk, dat bedoel ik nou.' Kennit draaide zich om en wuifde het drietal met een handgebaartje weg. 'Dat is waar slavernij toe leidt, Wintrow. Een rijke man koopt hun talenten voor zijn eigen glorie. Hij koopt ze voor geld en ze weten niet eens dat ze hoeren zijn. Geen van hen heeft voldoende trots om haar naam uit te spreken. Ze zijn nu al eigendom van hun meester geworden.'

'Wat moet ik ermee aanvangen?' riep Etta hem na toen hij weghinkte.

Hij zuchtte even. 'Ze wensen slaaf te zijn. Zet ze maar bij de rest die we voor losgeld vasthouden. Sep Kordor heeft de drie al een keer gekocht, misschien wil hij het nogmaals doen.' Opeens kreeg Kennit inspiratie. 'Wat die drie aan losgeld opbrengen zullen we verdelen onder de slaven die voor hun vrijheid hebben gekozen. Dan hebben die een betere start.'

Etta knikte langzaam. Ze was zichtbaar ontsteld, maar leidde het drietal zonder te protesteren weg. Ondertussen richtte Kennit zich tot Wintrow, die naast hem liep. 'Zie je, ik dwing mensen niet tot mijn visie op de dingen. Ik zal ook jou niet dwingen, noch Vivacia. Ik denk dat je al begint in te zien dat ik niet die in-slechte piraat ben waarvoor je me hebt gehouden.'

Terwijl ze terugliepen naar de stoel die ze, met Kennit erin, aan touwen naar de sloep zouden laten afzakken, vroeg de piraat aan Wintrow: 'Heb jij je ooit voorgesteld hoe het zou zijn om kapitein van een eigen schip te zijn? Een leuk, pittig vaartuig als dit bijvoorbeeld?'

Wintrow keek om zich heen voordat hij antwoordde. 'Het is een dot van een schip. Nee, mijn hart gaat niet uit naar dat soort dingen. Als ik mijn vrijheid kreeg, zou ik nog steeds teruggaan naar mijn klooster.'

'Je vrijheid? Wintrow! De tatoeage op je gezicht betekent niets voor mij. Beschouw je jezelf nog steeds als een slaaf?' Kennit veinsde verbijstering.

'Nee. Een tatoeage maakt me geen slaaf,' gaf Wintrow toe. Even kneep hij zijn ogen stijf dicht. 'Het is mijn bloed dat me aan Vivacia bindt — bijna even stevig als ketenen dat doen. De band tussen ons beiden wordt van dag tot dag sterker. Ik denk dat ik haar misschien nog steeds zou kunnen verlaten en persoonlijke voldoening zou kunnen vinden in een leven dat aan Sa is gewijd. Maar dat zou een zelfzuchtige daad zijn, een daad die in haar, wegens mijn afwezigheid, steeds een zekere leegte zou achterlaten. Ik denk niet dat ik, dat wetende, ooit gemoedsrust zou kunnen vinden.'

Kennit hield zijn hoofd schuin. 'En denk je niet dat ze ooit mij in jouw plaats zou kunnen accepteren? Ik wil niets anders dan jullie beiden gelukkig maken. Je mag van mij gerust terug naar je klooster, mits dat mogelijk is zonder de geestkracht van het schip aan te tasten.'

Wintrow schudde langzaam zijn hoofd. 'Het moet iemand zijn met mijn bloed. Iemand die een familieband heeft met het schip. Alleen dat voorkomt dat ze gek wordt nadat ze verlaten is.'

'Juist,' zei Kennit peinzend. 'Tja, dan zitten we in een impasse, nietwaar?' Hij klopte de jongen troostend op zijn schouder. 'Misschien zal ik iets kunnen bedenken wat ons allemaal gelukkig maakt.'

Het water dat tegen de romp klotste maakte een aangenaam geluid. De Vivacia voer weer, nu met de Dwarskop en de Marietta langszij. Kennit wilde alle drie de schepen snel weg hebben van de plaats van de kaping. Hij had Etta ooit uitgelegd dat losgeld sneller betaald werd wanneer de betalers in onzekerheid verkeerden. De Dwarskop zou gewoon een poosje verdwijnen. Hij zou het schip eerst meenemen naar Deeldorp, om daar te pronken met zijn buit en zijn gevangenen. Na een maand of twee zou hij regelen dat er bericht naar Kwarts werd gestuurd dat het schip en de overlevenden konden worden vrijgekocht. De rest van de lading zou hij zelf van de hand doen. Etta had een deel ervan al in beslag genomen. Ze streek de stof die op haar schoot lag glad en verbaasde zich nogmaals over de bijzondere kwaliteit en pracht ervan. Toen stak ze een draadje door het oog van haar naald.

Er hing een duistere nacht om de schepen. Kennit stond zelf aan het roer. Etta deed haar best om zich daaraan niet te ergeren. Na alle tijd die hij eerder op de dag met het schip had gepraat, meende ze, had hij nu beter rust kunnen nemen. Het was voor iedereen een lange dag geweest. Zelf had ze de wond op Sorcors arm dichtgenaaid. De grote man was stil blijven zitten, zijn gezicht verwrongen en zijn kaken opeengeklemd tegen de pijn, toen ze de lange snee had dichtgenaaid. Ze hield niet van dat werk, maar in elk geval had hij niet geschreeuwd — zoals de arme Opal.

Ze hadden Opal naar de Vivacia gebracht om hem te verzorgen. Toen ze hem op het voordek tegen de planken drukten had hij geworsteld alsof hij bang was dat hem een geseling wachtte. Een zwaardhouw had zijn wang en neus opengereten tot op het bot. De snee moest strak worden dichtgenaaid, anders zou hij nooit meer op een normale manier kunnen eten. De schemering was al ingetreden. Ze hingen een lantaarn naast hem, waarvan het licht in een cirkel over hem heen viel. Onder de slaven aan boord van de Dwarskop had zich ook een chirurgijn bevonden, en op Wintrows dringende verzoek had Kennit hem laten halen. Opal wilde niemand toestaan de wond aan te raken. Toen Wintrow probeerde de randen tegen elkaar te drukken om de chirurgijn de kans te geven ze aan elkaar te naaien was de jongen gaan gillen en had hij zo wild met zijn hoofd gedraaid dat ze de poging hadden moeten opgeven. De heler had gezegd dat Opal moest worden adergelaten tot hij rustig werd, en dat had hij vervolgens gedaan tot de jongen zijn bewustzijn verloor. Etta had het een tijdje staan aanzien terwijl Kennit het proces ondertussen aan het schip uitlegde. De pijn die de jongen leed was onvermijdelijk: zonder die pijn kon hij niet worden genezen. Kennit vergeleek het met het noodzakelijke doden dat hijzelf moest doen om deze wateren te zuiveren van slavenhalers. Wintrow had een lelijk gezicht getrokken bij het horen van dat verhaal, maar hij had het te druk gehad met het opvangen van Opals bloed. Hij had die taak erg serieus genomen, en had geëist dat er een dikke laag zeildoek op het dek werd gelegd om te voorkomen dat er zelfs maar één druppel bloed op het hout van het levende schip zou vallen. Tenslotte waren Opals hese pijnkreten weggestorven en vervangen door gesmoorde zuchten, waarna de chirurgijn het gezicht van de jongen met naald en draad had gefatsoeneerd. Hij zou nooit meer zo knap worden als hij was geweest, maar hij zou weer in staat zijn om te eten. Het was de eerste keer dat Opal met een entergroep was meegegaan. Hij had pech gehad, dat was alles.

Etta voltooide de zoom met een paar laatste steken en beet toen de draad door. Ze ging staan en maakte haar rok los. Hij zakte op de vloer om haar voeten in elkaar tot een soort vuurrode poel. Ze stapte in haar nieuwe creatie, trok de rok op tot aan haar middel en bond hem daar dicht. Ze wist niet precies hoe deze stof heette. Hij voelde lekker knisperend aan, en liet zich moeiteloos glad strijken. De kleur was cedergroen, maar wanneer ze zich bewoog leek het in het lamplicht alsof er watermerken in de stof zaten, die de groene tinten lieflijk deden rimpelen. Maar wat haar vooral beviel was de manier waarop de stof aanvoelde. Ze wreef er voor de zoveelste keer met haar handen overheen om hem op haar heupen glad te strijken. Er kwam een heel licht knetterend geluidje vanaf - als van ongeziene kaarsen die ergens verderop stonden te flakkeren. Kennit zou het zeker waarderen. Hij hield van dingen die plezierig aanvoelden, wanneer hij de tijd nam om er zijn aandacht aan te schenken.

Niet dat die gelegenheden zich de laatste tijd zo vaak hadden voorgedaan als haar lief zou zijn geweest. Ze keek in de spiegel in zijn kajuit en schudde haar hoofd naar zichzelf. Ondankbare vrouw! Nog niet zo lang geleden had hij plat op zijn rug gelegen, brandend van de koorts. Ze mocht blij zijn dat hij zijn mannelijkheid hervonden had! Ze had gehoord dat het bij veel mannen na een amputatie voor altijd was afgelopen.

Ze begon haar haren uit te borstelen. Ze liet ze langer groeien. Binnenkort zouden ze tot haar schouders reiken. Ze dacht aan zijn handen in haar haren, zijn gewicht op haar, en haar bloed begon te bruisen. Toen ze een hoer was had ze nooit kunnen denken dat haar dit ooit zou overkomen: dat ze verlangde naar de aanraking door een man, in plaats van alleen maar te wensen dat ze snel klaarkwamen en oprotten. Maar tja, ze had toen ook nooit kunnen verzinnen dat ze jaloers zou zijn op een schip.

En dat was natuurlijk ook onzinnig. Ze stak haar kin omhoog en depte wat parfum op haar keel. Ze snoof het geurtje kritisch op. Het was nieuw voor haar - een deel van de buit van vandaag. Kruidig en zoet. Niet onaardig, meende ze. Ze besloot Kennit wat meer vertrouwen te schenken. Had hij al niet genoeg aan zijn hoofd, ook zonder dat zij zich overgaf aan gevoelens van jaloezie? Onzinnige jaloezie, nog wel. Het was een schip, geen vrouw!

Ze bleef nog even in de kajuit om het een en ander op te ruimen. Kennit was altijd bezig dingen te tekenen of op te schrijven. Soms keek ze daarbij toe, wanneer hij het permitteerde. Zijn vaardigheid fascineerde haar. Zijn pen bewoog zo snel en zo precies over het perkament! Ze bestudeerde een paar van de rollen voordat ze ze teruglegde op zijn kaartentafeltje. Hoe kon hij onthouden wat al die kleine symbooltjes betekenden? Het moest een typisch talent van mannen zijn, concludeerde ze.

Vanaf het dek drong Briks bevelende stem tot haar door. Even later hoorde ze de ankerketting zakken. Ze zouden hier dus voor anker gaan voor de nacht. Goed.

Ze verliet de kajuit en ging op zoek naar Kennit. Ze begaf zich naar de voorplecht. Wintrow zat met gekruiste benen op het dek de wacht te houden bij Opal. Ze keek omlaag naar de gewonde scheepsjongen. De steken hadden de randen van de wond tegen elkaar aan genaaid. Meer was er van de hele operatie niet te zeggen. Ze hurkte naast hem en raakte zijn voorhoofd aan. De stof van haar rok wreef hierbij heerlijk over haar benen.

'Hij voelt koud aan,' zei ze.

Wintrow keek haar aan. Hij zag nog bleker dan Opal. 'Weet ik.' Hij trok de deken wat dichter om zijn patiënt heen. Meer tegen zichzelf dan tegen haar vervolgde hij: 'Hij lijkt me erg zwak, maar ik denk dat de chirurgijn heeft gedaan wat het beste was. Ik zou willen dat deze nacht wat warmer was.'

'Waarom laat je hem niet naar beneden brengen, waar het niet zo kil is?'

'Ik denk dat hij hier beter ligt.'

Ze hield haar hoofd schuin. 'Denk je dat je schip helende vermogens bezit?'

'Niet voor het lichaam. Maar ze geeft zijn geest kracht en helpt die geest het lichaam te genezen.'

Ze ging langzaam staan, maar bleef Wintrow aankijken. 'Was dat niet precies wat jouw Sa deed?' vroeg ze.

'Dat is zo,' beaamde hij.

Ze had hem toen kunnen bespotten, door te vragen of hij nog wel een god nodig had nu hij dit schip had. In plaats daarvan stelde ze voor: 'Ga wat slapen. Je lijkt me uitgeput.'

'Ben ik ook. Maar ik zal vannacht bij hem blijven. Het lijkt me verkeerd hem alleen te laten.'

Waar is de chirurgijn gebleven?'

'Terug naar de Marietta. Er zijn daar nog meer gewonden. Hier heeft hij gedaan wat hij kon. Het is nu aan Opal zelf.'

'En je schip,' kon ze niet laten eraan toe te voegen. Ze keek naar het voordek. 'Heb je Kennit gezien?'

Wintrow wees met zijn gezicht naar het boegbeeld. Het kostte Etta even tijd om zijn silhouet te onderscheiden, want hij deelde een schaduw met Vivacia. 'O,' zei ze zacht. Het was niet haar gewoonte naar hem toe te gaan wanneer hij met het schip stond te praten, maar nu ze hardop naar hem had gevraagd kon ze moeilijk zomaar weglopen. Ze probeerde zich een nonchalante houding te geven en liep naar zijn plek aan de reling. Een poosje zei ze niets. Hij had een inham in een van de kleinere eilanden als ankerplaats gekozen. De Dwarskop lag een eindje verderop te deinen, de Marietta daar vlak achter. Ze voerden weinig licht, maar het schijnsel van die enkele lantaarns werd zigzaggend weerkaatst door het water. De wind was afgezwakt tot een aanhoudend briesje dat zachte muziek ondokte aan het want. Zo dicht bij land was de geur van bomen en planten bijna even sterk als die van zout water.

Na een tijdje merkte ze op: 'De aanval verliep uitstekend vandaag.'

'Zeg je dat omdat je denkt dat ik dat niet weet?' Hij liet het lichtelijk sarcastisch klinken.

'Ga je het vaker doen? Dat kanaal op die manier gebruiken?'

'Misschien.' Zijn kortaffe antwoord moedigde haar niet aan om de poging tot conversatie voort te zetten.

Het schip hield zich gelukkig stil, maar Etta voelde zich een indringster. Waren ze maar aan boord van de Marietta! Daar zou het haar zijn gelukt dichter bij hem te komen en hem van haar bewust te maken. Hier was het schip als een chaperonne. Zelfs in de privacy van de kajuit voelde Etta haar aanwezigheid. Ze streek met een hand over haar rok, en genoot opnieuw van het knisperende geluid en het lekkere gevoel van de stof.

'Voordat we werden onderbroken,' zei Vivacia opeens, 'bespraken we plannen voor morgen.'

'Dat is waar,' gaf Kennit toe. 'Bij het eerste licht zeilen we verder naar Deeldorp. Ik moet de Dwarskop ergens veilig verbergen voordat we losgeld gaan eisen. Verder wil ik de slaven die aan boord waren zo snel mogelijk aan land zetten. Dus we gaan eerst naar Deeldorp.'

Ze negeerden haar. Etta's jaloezie broeide, maar ze weigerde weg te sluipen.

'En als we andere schepen tegenkomen?' vervolgde het schip.

'Dan is het jouw beurt,' zei Kennit kalm.

'Ik weet niet of ik er klaar voor ben. En ook niet of... al dat bloed. Dat lijden. Mensen voelen zo veel pijn!'

Kennit zuchtte. 'Misschien had ik Opal beter niet aan boord kunnen laten brengen. Ik maakte me zorgen over de jongen en wilde hem dicht bij me hebben. Ik had niet gedacht dat je het erg zou vinden.'

'Vind ik ook niet!' zei Vivacia haastig.

Kennit praatte verder alsof hij haar niet had gehoord. 'Ik vind het ook niet fijn hem pijn te zien lijden, maar wat voor een man zou ik zijn als ik me ervan afwendde? Moet ik hem dan in de steek laten, hem, die ter wille van mij zo zwaar gewond is geraakt? Vier jaar lang is mijn schip het enige thuis geweest dat hij kent. Hij wilde vandaag graag deel uitmaken van die entergroep - o, had Sorcor hem maar tegengehouden! Ik wist dat Opal het deed om indruk te maken op mij!' Kennits stem werd gesmoord door emotie. 'Arme knul. Zo jong als hij was, toch was hij bereid om alles te riskeren voor de zaak waarin hij ondertussen zo vurig is gaan geloven.' Kennits woorden werden bijna onverstaanbaar. 'Ik ben bang dat ik hem de dood in heb gejaagd. Als ik niet aan deze kruistocht was begonnen —'

Etta kon zich niet inhouden. Ze had Kennit nog nooit zo horen praten. Ze had nooit gedacht dat hij zulke diepten van smart in zich had. Ze stapte naar hem toe en pakte een hand vast. 'O, Kennit,' zei ze zacht. 'O, geliefde, dat moet je niet allemaal op jouw schouders nemen, dat hoeft niet, dat kan niet!'

Even verstijfde hij, alsof iemand hem had beledigd. Het boegbeeld staarde Etta kwaad aan. Toen draaide Kennit zich om, en tot haar verbijstering legde hij zijn hoofd op haar schouder. 'Maar als ik het niet doe,' zei hij op mistroostige toon, 'als ik het niet doe, Etta, wie zal het dan voortzetten, wie?'

Haar hart brak van de tedere gevoelens tegenover deze sterke man, die nu zo opeens op haar steunde. Ze bracht haar hand naar de achterkant van zijn hoofd. Zijn haar voelde aan als zijde onder haar liefkozende strelingen. 'Het zal allemaal goed aflopen. Heus, je zult het zien. Velen houden van je en volgen je. Maar je moet het niet allemaal op je eigen schouders nemen.'

'Wat moest ik zonder hen beginnen? Ik zou niet verder kunnen...' Zijn schouders schokten even, alsof Kennit een snik onderdrukte. Wat er kwam was in elk geval een kuchje.

'Kapitein Kennit,' jammerde Vivacia, 'ik bedoelde niet dat ik je idealen niet deel. Ik zei alleen dat ik niet zeker wist of ik volledig —'

'Het is al goed. Nee, echt, het is goed,' viel hij haar in de rede, en aan zijn toon was te horen dat hij haar woorden slechts als beleefde tegenwerpingen opvatte. 'We kennen elkaar nog maar kort. Het is voor mij veel te vroeg om je nu al te vragen je lot volledig aan het mijne te verbinden. Welterusten, Vivacia.' Hij zuchtte diep. 'Etta, liefje, ik heb vanavond nogal veel pijn aan mijn been. Wil je me naar ons bed helpen?'

'Natuurlijk.' Ze was geroerd. 'Naar bed, dat is het beste. Ik heb op de Dwarskop geurige olie aangetroffen, en een flesje meegebracht. Ik weet hoe die kruk je rug en schouders belast. Laat mij die olie verwarmen, dan zal ik je lekker masseren.'

Hij leunde op haar en liet zich van de reling weg leiden. 'Je geloof in mij geeft me altijd bijzondere kracht, Etta,' vertrouwde hij haar toe. Opeens bleef hij staan, en ook zij stopte, verwonderd. Toen pakte hij vastberaden haar kin beet en draaide haar gezicht omhoog naar het zijne. Hij boog zich naar voren en kuste haar langzaam. Er ging een gloed van genot door haar heen, niet alleen wegens de druk van zijn lippen op de hare en het gevoel van zijn sterke armen om haar heen, maar vooral om het openlijke van deze demonstratie van zijn affectie. Hij liet zijn handen over haar heen glijden en haar rok knetterde van genoegen. Nog steeds hield zijn kus aan, nog steeds zette hij haar voor het oog van iedereen op een voetstuk, en ze voelde er zich buitengewoon vereerd door. Toen hij de kus tenslotte afbrak hield hij armen nog een poosje om haar heen. Ze stond te trillen als een jonge maagd.

'Wintrow,' zei Kennit zachtjes. Etta draaide haar hoofd en zag dat de jongen met grote ogen naar hen opkeek. 'Als er vannacht iets met Opal gebeurt, kom je dan meteen naar me toe?'

'Ja, meneer,' fluisterde Wintrow. Zijn blik nam hen beiden op, en het ontzag in zijn ogen leek wel honger.

'Kom mee, Etta. Naar ons bed. Ik heb de troost van je nabijheid nodig. Ik heb er behoefte aan jouw geloof in mij te voelen.'

Hem zulke dingen hardop te horen zeggen deed haar bijna duizelen. 'Ik ben altijd aan je zijde,' verzekerde ze hem. Ze nam de kruk van hem over om hem te helpen bij het afdalen naar het middendek.

'Kennit,' riep Vivacia hem na, 'ik geloof ook in je! Te zijner tijd zal ik er klaar voor zijn!'

'Natuurlijk,' antwoordde hij beleefd. Welterusten, schip.'

Het duurde een eeuw voordat ze via het dek en de gang in de kajuit waren aangekomen en zij de deur achter hen kon sluiten. 'Laat mij de olie warm maken,' bood ze aan, maar hij hinkte naar haar toe, nam het schoteltje olie uit haar handen en zette het weg. Toen keek hij haar fronsend aan, alsof ze een soort probleem was dat hij moest oplossen. Ze was verwonderd. Opeens stak hij zijn kruk steviger onder zijn oksel en bracht hij zijn beide handen naar haar keel. Hij beet ingespannen op zijn onderlip terwijl zijn grote handen begonnen te frunniken aan de strik die haar hemd sloot. Ze wilde hem helpen, maar hij duwde haar handen teder weg. 'Laat mij maar,' zei hij.

Huiverend van genot liet ze hem langzaam alle strikken en knopen van haar kleren losmaken, en de kledingstukken een voor een uittrekken en op de vloer werpen. Nooit eerder had hij zoiets gedaan. Toen ze naakt voor hem stond nam hij het schoteltje met olie en doopte er de vingers van een hand in. 'Zo?' vroeg hij onzeker terwijl hij met zijn vingertoppen glanzende strepen begon te trekken over haar borsten en buik. Ze hijgde bij de zoete lichtheid van de aanraking. Zelf boog hij zijn hoofd om haar zuigend op de zijkant van haar keel te kussen. Toen leidde hij haar teder naar het bed, en zij liet zich gewillig meevoeren, zij het nog steeds vol verwondering over zijn manier van doen.

Hij ging naast haar liggen en hernam zijn betasting. Daarbij hield hij haar gezicht voortdurend in het oog en nam hij nota van al haar reacties, ook de kleinste. Toen boog hij zich dichter naar haar toe en fluisterde in haar oor: 'Zeg me wat ik moet doen om je genot te geven.' Het was een aanbod dat haar schokte. Ook dit had hij nooit eerder gedaan: zich bekommeren om het genot dat hij haar, of welke vrouw dan ook, kon bezorgen. Haar adem stokte in haar keel. Opeens was zijn jongensachtige onbeholpenheid zinderend erotisch. Hij bood geen weerstand toen ze zijn handen pakte en ze over alle gevoelige plekjes van haar lichaam begon te geleiden. Nooit eerder had hij haar zelfs maar een fractie van deze vrijheid toegestaan; het was bedwelmend!

Hij was geen briljante leerling. Zijn aanraking was aarzelend, maar zoeter dan de zoetste nectar. Ze durfde niet te lang naar de ijver en concentratie op zijn gezicht te kijken, want dan zou ze zeker zijn gaan huilen. In plaats daarvan gaf ze zich volledig aan hem over. Ze merkte dat hij bijleerde — gestuurd door het stokken van haar adem of andere geluidjes die ze niet kon inhouden. Er kwam een vergenoegde glimlach om haar lippen en de blik in haar ogen werd stralender. Ze voelde aan dat hij begon te begrijpen dat de kunst om zo veel genot te verschaffen ook een vorm van heerschappij was. Naarmate dit besef in hem groeide werd zijn aanraking zekerder, maar nooit ruw. Toen hij zijn lichaam tenslotte bij het hare voegde kwam haar ontlading onmiddellijk. Daarna kwamen de tranen die ze niet kon inhouden. Hij kuste ze weg en begon opnieuw.

Ze verloor alle besef van tijd. Toen haar hele lichaam zo verzadigd en gevoelig was dat zelfs de zachtste van zijn aanrakingen bijna pijnlijk was, fluisterde ze: 'Alsjeblieft, Kennit. Het is genoeg.'

Langzaam verscheen er een glimlach op zijn gezicht. Hij trok zich van haar terug en gaf koelere lucht toegang tot hun lichamen. Opeens boog hij zich voorover en tikte lichtjes tegen het doodskopvormige amuletje in haar navel.

Het leek haar even pijn te doen. Het ringetje van toverhout dat haar navel doorboorde beschermde haar zowel tegen ziektes als zwangerschap. 'Kan dit los?' vroeg hij bruusk.

'Het kan,' antwoordde ze. 'Maar ik ben voorzichtig. Het is nog nooit -’

‘En dan kun je zwanger worden.'

Haar adem stokte in haar keel. 'Dat zou kunnen,' gaf ze toen voorzichtig toe.

'Mooi.' Hij strekte zich naast haar uit en zuchtte tevreden. 'Misschien wil ik ooit dat je een kind hebt. Als ik wilde dat je een kind van me kreeg, zou je dat voor me doen, neem ik aan?'

Haar keel zat zo strak dicht dat ze nauwelijks kon spreken. 'O, ja,' fluisterde ze hees. 'Ja!'

Het was diep in de nacht toen Kennit wakker werd omdat er zachtjes op de deur werd geklopt. 'Wat is er?' vroeg hij hees. De vrouw aan zijn zijde bleef diep in slaap.

'Ik ben het, Wintrow. Kapitein Kennit... meneer. Opal is dood. Hij is gewoon... gestorven.'

Dat was niet best. Het hele idee was nu juist geweest dat Opal pijn zou lijden, maar het wel zou overleven. Dat had een aanschouwelijke les voor Vivacia moeten zijn. Kennit schudde in het donker zijn hoofd. Wat nu? Viel hier nog iets aan te redden?

'Kapitein Kennit?' Er klonk iets wanhopigs in Wintrows stem.

Kennit richtte zich half op, maar dempte zijn stem. 'Stel er geen vragen bij, Wintrow. Aanvaard het. Dat is alles wat we kunnen doen. Tenslotte zijn we slechts mensen.' Hij zuchtte hoorbaar en gaf zijn stem toen een bezorgde klank. 'Ga wat slapen, jongen. Morgen is vroeg genoeg om dit verdriet onder ogen te zien.' Hij zweeg even. 'Ik weet dat jij je best hebt gedaan, Wintrow. Heb maar niet het idee dat je me in de steek hebt gelaten.'

'Meneer.' Een paar tellen later hoorde hij de zachte voetstappen van de weglopende jongen. Kennit liet zich weer languit op het bed zakken. Wel. Wat zou hij morgen tegen het schip zeggen? Iets over een offer. Iets waardoor Opal nobel en inspirerend werd, in plaats van gewoon dood. De woorden zouden tijdig bij hem opkomen, mits hij zich maar ontspande en vertrouwde op zijn mazzel. Hij rekte zich uit en legde toen zijn handen onder zijn hoofd. Zijn rug deed vreselijk pijn. Hij had nooit geweten dat vrouwen zo'n uithoudingsvermogen hadden.

'Vivacia kookt van jaloezie. Maar dat was precies je bedoeling, is het niet?' zei een zacht stemmetje.

Hij draaide zijn gezicht ietsje dichter naar de amulet aan zijn pols. 'Als je zo veel weet, waarom vraag je dan zo veel?'

'Om je te horen toegeven wat voor een schoft je bent. Voel je eigenlijk wel iets voor Etta? Voel je geen schaamte over wat je haar allemaal aandoet?'

Kennit was gekwetst. 'Schaamte? Ik heb haar toch niks aangedaan? Integendeel, ik heb haar vannacht een ervaring bezorgd die ze nooit meer zal vergeten.' Hij rekte zich opnieuw uit, in de hoop zijn geforceerde spieren enig soelaas te geven. 'En het heeft mezelf aardig wat gekost ook!' voegde hij er kregelig aan toe.

Tjonge, wat een prestatie,' zei het toverhouten gezichtje sarcastisch. 'Was je misschien bang dat het schip niets zou merken als Etta geen kreetjes van genot slaakte? Geloof me, Vivacia is zich elk moment van je doen en laten bewust. Het waren jouw inspanningen die je aan Etta besteedde die Vivacia van de kook brachten. Niet het genot dat Etta eraan ontleende.'

Kennit rolde zich op zijn zij en praatte zachter. 'Zo? En hoe bewust ben jij je dan wel van Vivacia?'

'Ze schermt zich voor me af,' gaf het amuletje met tegenzin toe. 'Niettemin kan ik je veel vertellen. Ze is gewoon veel te groot, en ze is overal om me heen. Ze kan haar bewustzijn niet geheel en al voor mij verbergen.'

'En Wintrow? Kun je hem via haar bespeuren? Wat waren zijn gevoelens vannacht?'

'Wat? Heb je dan nog meer nodig dan zijn stemgeluid op het moment dat hij je het nieuws kwam vertellen? Hij was kapot van Opals dood.'

'Niet van Opals dood,' zei Kennit ongeduldig. 'Ik zag hem naar ons kijken toen ik Etta pal onder de ogen van Vivacia kuste. Het verraste me. Heeft hij gevoelens voor de hoer?'

'Noem haar niet zo!' waarschuwde de amulet hem op een grommend toontje. 'Als je nog eens zo over haar praat vertel ik je niks meer.'

'Vindt hij Etta aantrekkelijk?' hield Kennit vol.

De amulet gaf toe. 'Hij is naïef. Hij bewondert haar. Ik denk niet dat hij het zou wagen haar aantrekkelijk te vinden.' Het stemmetje zweeg even. 'Je kleine vertoning vanavond heeft hem een hele poos aan het denken gezet. Hij zal het contrast zien met Opals dood.'

'Een ongelukkige samenloop,' mompelde Kennit. Hij zweeg, en vroeg zich af hoe hij Wintrows bewustzijn van Etta zou kunnen intensiveren. Hij moest haar meer juwelen laten dragen, concludeerde hij. Jongens van zijn leeftijd werden altijd geboeid door glinsterende dingen. Hij zou ervoor zorgen dat Etta zich etaleerde als een aantrekkelijk hebbeding.

Waarom vroeg je haar vannacht dat van die baby?' wilde de amulet opeens weten.

'Een losse gedachte. Een kind zou te zijner tijd nuttig kunnen zijn. Veel hangt ervan af hoe Wintrow zich ontwikkelt.'

De amulet was verbluft. 'Daar begrijp ik niets van. En als ik het wel snapte, zou ik waarschijnlijk over mijn nek gaan.'

'Ik zou niet weten waarom,' antwoordde Kennit vlot. Hij maakte zich op om weer te gaan slapen.

'Hoe zou een kind nuttig kunnen zijn voor jou?' vroeg de amulet even later. En toen er na verloop van tijd nog steeds geen antwoord was gekomen: 'Ik blijf aan je kop zeuren tot ik antwoord heb.'

Kennit zuchtte vermoeid. 'Een kind kan het schip tevreden houden. Als Wintrow te onhandelbaar wordt, en verhindert dat ik het schip kan overhalen om me vrijwillig te gehoorzamen, wel, dan zou hij vervangen kunnen worden.'

'Door een kind van jou en Etta?' vroeg de amulet ongelovig.

Kennit grinnikte slaperig. 'Nee, natuurlijk niet. Nu praat je onzin.' Hij rekte zich nog een keer uit en ging toen met zijn rug naar Etta liggen. Hij sloot zijn ogen. Wintrow zou de vader van dat kind moeten zijn. Dan zou het familie zijn van het schip.' Hij zuchtte van tevredenheid, maar kwam toen met een bedenking. 'Een baby aan boord zou wel een hoop last geven. Het zou simpeler zijn als Wintrow leerde zijn lot te aanvaarden. De jongen heeft een groot potentieel. Hij denkt na. Ik hoef hem alleen nog te leren op mijn manier te denken. Misschien moet ik hem eens meenemen naar het orakel van de Anderen. Misschien kunnen zij hem duidelijk maken dat het zijn bestemming is.'

'Laat liever mij met hem praten,' bood de amulet aan. 'Misschien kan ik hem duidelijk maken dat hij je moet vermoorden.'

Kennit grinnikte waarderend en liet toen de slaap komen.

HOOFDSTUK 21

Hergebruik

~

Het briesje dat vanaf de zee aanwaaide hield het werken nog net draaglijk. De zomerzon scheen genadeloos neer vanuit de onbewolkte hemel. Het glitterend gereflecteerde licht op de golven was duizelingwekkend en bezorgde Bresker een pijn als van ingeslagen spijkertjes achter zijn voorhoofd. Het enige wat hem nog erger dwarszat was dat de werklieden loom en laks bezig waren, zonder energie of enthousiasme.

Hij stond met licht gespreide benen op het schuine dek van de Paragon. Hij deed zijn ogen dicht en toen hij ze even later weer opende probeerde hij de taak vanuit een nieuw perspectief te bekijken. Het schip was al enkele decennia geleden op het strand getrokken. Daar hadden de elementen al die tijd vrij spel gehad met de verlaten en verwaarloosde romp. Was de constructie niet van toverhout geweest, dan zou er nu nog slechts een wrak hebben gelegen. De wind en het getij hadden ervoor gezorgd dat de Paragon tot de uiterste grens van de vloedlijn was geduwd. In de loop van de jaren had zich zand opgehoopt tegen zijn romp. Het schip lag nu gekanteld op het strand, met zijn kiel naar de zee gericht, en werd slechts tijdens het hoogste springtij nog wel eens geraakt door het water.

De oplossing was bedrieglijk eenvoudig. Het zand moest worden wegge-schept. Dan moesten er balken haaks onder de romp worden gestoken die als glijbaan dienden. Een zwaar contragewicht aan de afgebroken hoofdmast moest ervoor zorgen dat de hele romp nog iets verder kapseisde. Bij hoog water aan het einde van de maand moest vlak voor de kust een ondiepe schuit voor anker worden gelegd, met daarop een krachtige lier. Door met een kabel vanaf die lier aan de Paragon te trekken terwijl zijn romp tegelijkertijd door mannen met hefbomen op de helling van balken werd gewrikt, kon het schip op zijn zij naar het water worden gesleept. Door het contragewicht zou het zwaar gekapseisd blijven, waardoor het zelfs in ondiep water kon drijven. Verderop, in dieper water, zouden ze hem tenslotte rechten.

En dan zouden ze wel verder zien.

Bresker zuchtte. De hele operatie was in een paar zinnen te beschrijven. En vervolgens kon je er een volle week aan werken zonder een stap dichter bij de realisatie ervan te komen.

Overal om het schip heen waren mannen met schoppen en kruiwagens in de weer. Gisteren waren tijdens de vloed zware balken aangevoerd. Stevig aan elkaar gebonden lagen ze op het strand te wachten tot ze als glijbaan gebruikt zouden worden. Er vlak naast lag een stapel ronde stammen, die als rollers zouden dienen. Als alles goed ging zou de Paragon op deze manier opnieuw te water worden gelaten. Als alles goed ging. Op sommige dagen leek dat een ijdele hoop.

De nieuwe ploeg arbeiders bewoog zich sloom in de hete zon. Er klonken oorverdovende hamerslagen in de zomerlucht. Er bevond zich een rotsige bodem onder het zand van het strand. Op sommige plaatsen kon deze worden weggekapt om ruimte te maken voor de glijbaan. Op andere plaatsen probeerden de werklieden hefbomen onder de romp te slaan, waarna de romp met man en macht een eindje werd opgetild om een volgende, nog dieper ingestoken hefboom aan te brengen. Elke verheffing bracht het oude wrak nieuwe wonden toe.

Na al die jaren op zijn zijde gelegen te hebben moest de Paragon aan die kant wel beschadigd houtwerk hebben. Pas wanneer het schip rechtop in het water lag — en Bresker bad vurig dat het zover mocht komen — kon de romp goed worden geïnspecteerd en zou het echte werk beginnen. Alles moest worden nagekeken en gerepareerd voordat de hele boel opnieuw gebreeuwd kon worden. Daarna moest een nieuwe mast... Bresker maakte abrupt een einde aan die gedachten. Hij moest niet zo ver vooruit denken, anders zou hij zijn laatste restje optimisme verliezen. Een dag en een taak tegelijk, meer kon zijn pijnlijk bonkende hoofd echt niet hebben.

Ondertussen zocht zijn tong achter zijn onderlip automatisch naar een brokje cindin — dat er niet was. Zelfs de diepste wondjes van zijn verslaving aan de drug waren begonnen te genezen. Zijn lichaam scheen de cindin sneller te kunnen vergeten dan zijn geest. Hij verlangde ernaar met een intensiteit die op hevige dorst leek. Hij had twee dagen geleden zijn oorring geruild voor een portie cindin, en daar had hij spijt van gekregen. Niet alleen omdat het zijn poging om van het spul af te komen weer eens had vertraagd, maar ook omdat de gekochte portie van slechte kwaliteit was geweest, en zijn verlangen daardoor eerder had aangewakkerd dan bevredigd. Als hij ook nog maar één zilverstuk had bezeten zou hij nu de verleiding niet hebben kunnen weerstaan, maar het enige geld dat hij bezat bevond zich in een beurs die Ronica Vestrit hem had toevertrouwd. De afgelopen nacht was hij met bonkend hoofd en badend in het zweet wakker geschrokken. Hij was daarna tot het aanbreken van de dag rechtop blijven zitten, ondertussen proberend de kramp uit zijn handen weg te masseren. En hij had de hele tijd naar die snel geslonken beurs gestaard, en zich afgevraagd of het eigenlijk wel zo fout was daar een paar munten voor zichzelf uit te pakken. Met cindin kon hij immers langer alert blijven en meer energie in zijn werk stoppen? Vlak voor de dageraad kwam had hij de beurs geopend en een paar munten voor zichzelf uitgeteld, maar meteen daarna had hij ze terug in de beurs gestopt en was hij naar de kajuit gegaan om maar weer een pot kamillethee te zetten.

Amber, die daar toen al had zitten houtsnijden, had wijselijk niets gezegd.

Het verbaasde hem nog steeds hoe gemakkelijk ze zich aan zijn aanwezigheid had aangepast. Ze accepteerde zijn komen en gaan zonder commentaar. Ze woonde nog steeds in de kapiteinskajuit. Er kwam nog tijd genoeg om die hut de zijne te maken wanneer de Paragon weer op het water dreef. Voorlopig had hij zijn slaapmat onder het tussendek gehangen. Het leven in en op dit gekantelde schip werd van dag tot dag moeilijker, want het dek kwam steeds schuiner te liggen.

'Paragon, nee!'

Ambers uitroep, waaruit ongeloof klonk, viel samen met een luid gekraak van hout. Er klonken waarschuwingskreten. Bresker krabbelde snel naar voren en bereikte het voordek juist op tijd om een harde klap van een houten paal tegen een rotsachtig uitsteeksel op het strand te horen. De mannen om Paragon heen verwijderden zich zo snel ze konden bij het schip vandaan. Ze waarschuwden elkaar en wezen naar de weggeworpen paal en de voor die hij in het strand had getrokken na van het rotsblok afgeketst te zijn. Zwijgend, met een effen gezicht, sloeg Paragon zijn armen weer over elkaar voor zijn gespierde borst. Hij staarde blind over het water uit.

'Wel verdomme!' riep Bresker hartgrondig. Hij keek om zich heen naar de werklieden. 'Wie heeft hem dat stuk hout in handen gegeven?'

Een lijkbleke veteraan gaf antwoord. 'We wilden het op zijn plaats zetten. Hij stak zijn handen uit en griste het van ons weg... Hoe wist hij, in Sa's naam, dat we het hadden?' Er klonk bijgelovige angst in zijn stem.

Bresker balde zijn handen tot vuisten. Was dit het eerste blijk van Paragons wrokkigheid geweest, dan zou hij zich misschien hebben verbaasd, maar het schip had sedert het begin van de werkzaamheden de ene vertraging na de andere veroorzaakt. Zijn vertoon van drift en kracht had het voor Bresker moeilijk gemaakt werklieden in dienst te houden. En al die tijd had Paragon niet één beleefd woord tegen Bresker gesproken.

Bresker leunde over de reling. Uit zijn ooghoek zag hij Althea naderen voor haar dagelijkse bijdrage aan het werk. Ze keek verwonderd naar het bevroren tafereel. 'Ga weer aan het werk!' brulde hij tegen de mannen die beneden stonden te staren en elkaar aanporden. Hij wees naar de weggegooide paal en beval: 'Raap die op en zet hem op zijn plaats!'

'Ik niet!' riep een van de werklieden. Hij veegde het zweet van zijn gezicht en gooide toen zijn houten hamer op het zand. 'Hij had me wel kunnen vermoorden, daarnet! Hij kan niet zien waar hij dingen naar toe smijt, als het hem al iets kan schelen. Volgens mij geeft hij er niks om. Hij heeft al eerder mannen gedood, dat weet iedereen. Mijn leven is me meer waard dan het dagloon dat u me betaalt. Ik wil mijn geld.'

'Ik ook.'

'En ik!'

Bresker klom over de reling en liet zich licht op het strand vallen. Hij liet niet blijken welk snijdend gevoel hierbij door zijn schedel schoot. Hij liep agressief op de mannen toe, biddend dat hij die houding niet door daden zou hoeven te bewijzen. Hij liep tot vlak voor de neus van de eerste man die had gesproken.

'Als je geld wilt, maak dan je werk van vandaag af. Wie nu vertrekt krijgt geen koperen duit!' Hij keek dreigend om zich heen en hoopte dat zijn bluf zou werken. Als dit stel vertrok, zou hij niet weten waar hij vervangers moest vinden. Dit was het uitschot uit de kroegen - lui die een dag werkten om zich 's avonds te kunnen bedrinken. Hij had een hoger dagloon dan gebruikelijk moeten bieden om ze naar dit ongeluksschip te lokken. Toen de mannen om hem heen ontevreden begonnen te mompelen blafte hij: 'Bekijk het maar! Ik heb jullie niet gehuurd voor een halve dag, dus ik betaal ook niet voor een halve dag! Aan het werk!'

'Ik zal werken,' bood een van de mannen aan. 'Maar niet hier, waar hij me kan pakken of kan raken met zijn gooi-en-smijtwerk. Dat doe ik niet.'

Bresker spuwde minachtend op de grond. 'Ga dan maar aan de kielzijde werken, leeuwenhart! Amber en ik nemen de boeg wel voor onze rekening, als jullie daar allemaal te laf voor zijn.'

Er verscheen een gemeen glimlachje op Paragons gezicht. 'Sommigen geven de voorkeur aan een snelle dood, anderen aan een langzame. Sommigen kan het niets schelen of hun zonen blind en zonder benen worden geboren, zoals dit vervloekte schip. Raap jullie hamers op en ga weer aan het werk. Wat kan het jullie schelen wat er morgen gebeurt?' Zachter voegde hij eraan toe: 'En waarom verwachten jullie dan nog in leven te zijn?'

Bresker had zich omgedraaid om het schip aan te kijken. 'Heb je het tegen mij?' vroeg hij nu. 'Al die dagen van stilzwijgen, en nu opeens zeg je dit tegen mij?'

Heel even veranderde het gezicht van Paragon. Bresker kon niet bepalen welke emotie het uitdrukte, maar het was een aanblik die zijn ziel bevroor en zijn hart deed krimpen. Meteen daarna staarde Paragon weer hautain voor zich uit, zonder nog iets te zeggen.

Breskers geduld was helemaal op. Het felle zonlicht deed pijn aan zijn ogen en maakte het gebonk in zijn schedel zoiets als het gehamer in een bloedhete smidse. Hij pakte een van de emmers met drinkwater die de arbeiders bij de boeg hadden laten staan en smeet de inhoud ervan met alle kracht die hij bezat in Paragons gezicht.

Het hele schip trilde en het boegbeeld schreeuwde van verontwaardiging. Het water droop van zijn baard en over zijn borst. Bresker liet de lege emmer op het zand vallen. 'Doe maar niet of je me niet kunt verstaan!' brulde hij naar het schip. 'Ik ben je kapitein, verdomme, en ik duld insubordinatie noch van jou, noch van wie ook! Prent dit in je houten kop, Paragon. Je gaat zeilen. Op een of andere manier sleur ik je het water op en hang ik je vol met zeilen. Nu geef ik je een keuze, maar kies snel, want mijn geduld is op. Je kunt het op de lullige, wrokkige, etterende manier van een onrijpe puber doen, en de hele verdomde vloot zal je op die manier zien uitvaren. Of je kunt je kop in de wind steken en fier uitvaren, alsof het je geen reet kan schelen wat er door wie ook ooit tegen je gezegd is. Je hebt de kans te bewijzen dat iedereen altijd ongelijk heeft gehad. Je kunt ervoor zorgen dat iedereen zijn laster en roddels over jou moet inslikken. Je kunt de haven verlaten als het Beijerstadse levende schip dat je bent, en dan gaan we een stel piraten op hun donder geven. Maar je kunt ook bewijzen dat al die lui het altijd goed hebben gezien, en dat ik de gek was. Ik zeg je dit, omdat dit het enige puntje is waarin je een keuze hebt. Je hebt namelijk niet te beslissen of je wel of niet gaat varen, want ik ben de kapitein en ik heb dat al beslist. Jij bent een schip, geen bloemenvaas. Je bent gemaakt om te zeilen en dat is wat we gaan doen. Is dat duidelijk?'

Het boegbeeld beet zijn tanden op elkaar en kruiste zijn armen voor zijn borst. Bresker bukte zich en pakte een tweede emmer. Grommend van inspanning smeet hij het water in Paragons gezicht. Paragon trok geschrokken zijn hoofd achteruit en sputterde iets onverstaanbaars.

'Is dat duidelijk?' brulde Bresker. 'Geef antwoord, verdomme!'

De arbeiders om hem heen stonden vol ontzag toe te kijken. Ze verwachtten dat hij nu elk moment kon sterven.

Althea had Ambers arm vastgepakt. De ogen van de kralenmaakster fonkelden van woede. Alleen Althea's hand weerhield haar ervan tussen Bresker en het schip in te springen. Althea had haar een teken gegeven dat ze haar mond moest houden, en Amber had haar handen tot vuisten gebald, maar hield haar tong stil.

'Het is duidelijk,' antwoordde Paragon tenslotte. De woorden klonken afgebeten en niet berouwvol, maar hij had antwoord gegeven. Bresker klampte zich aan die kleine triomf vast.

'Mooi,' zei hij, verrassend kalm. 'Dan laat ik je nu alleen om na te denken over je keuze. Ik denk dat je me trots zou kunnen maken. Ik moet weer aan het werk. Het is mijn bedoeling dat je bij het uitvaren weer even perfect en vlekkeloos bent als toen je de eerste keer te water werd gelaten.' Hij zweeg even. 'Misschien kunnen we ervoor zorgen dat ze ook alles inslikken wat ze ooit over mij hebben gezegd.'

Hij draaide zich grijnzend om naar Amber en Althea, maar beide dames toonden zich niet geamuseerd. Na een paar tellen haalde Bresker de glimlach van zijn gezicht af. Hij zuchtte eens en schudde toen berustend zijn hoofd. Zacht, alleen tegen hen beiden, zei hij: 'Ik doe mijn best met hem, op de enige manier die ik ken. Ik ga met dit schip de zee op. Ik zal alles zeggen en doen wat nodig is om hem zover te krijgen.' Hij reageerde met een woedende blik op hun afkeurende zwijgen. 'Misschien moeten jullie beiden maar eens piekeren over de vraag hoe graag jullie dat eigenlijk willen. Maar terwijl jullie nadenken, vormen wij drieën nu de ploeg die aan de boeg werkt. Misschien kan ik vanavond wat lui werven die niet bang voor hem zijn, maar vandaag moeten we geen daglicht verspillen.' Hij wees naar de weggegooide paal. 'Die gaan we op zijn plaats zetten.' Zo zacht hij maar kon fluisterde hij vervolgens: 'Als hij denkt dat je bang voor hem bent, als hij denkt dat hij zich dit soort gedrag kan permitteren, dan zijn we allemaal verloren. Met inbegrip van Paragon zelf.'

Het was het begin van een lange, zweterige middag. De balken voor de helling waren loodzwaar. In een aanval van zelfkwelling spaarde Bresker noch zichzelf, noch de vrouwen. Hij werkte in de felle zon door tot zijn hersenen kookten in zijn schedel. Ze schepten droog zand op en reden het weg in kruiwagens. De stenen waar ze op stuitten waren altijd meer dan één laag dik, of net te groot om door één persoon verwijderd te kunnen worden. Hij joeg zijn lichaam meedogenloos op en strafte het zo voor zijn voortdurende verlangen naar cindin. Als Althea of Amber hem om een pauze zou hebben gevraagd had hij die gegeven, maar Althea was net zo koppig als hij, en Amber bleek een vasthoudend type te zijn. Ze hielden het door Bresker bepaalde tempo bij. Ze werkten aan de voet van Paragon en betrokken het boegbeeld in de conversatie tijdens het werk, hoewel het hardnekkig bleef zwijgen.

De inspanningen van de twee vrouwen en hun gebrek aan angst bleken de gehuurde arbeiders enigszins te beschamen, want de ene na de andere voegde zich bij hen om aan de boegzijde mee te werken. Toen Ambers vriendin Jek vanuit de stad was komen wandelen om eens te kijken wat ze aan het doen waren, gaf ze hun een paar uur van haar niet geringe spierkracht. Flek kwam en ging, nu eens behulpzaam, dan weer hinderlijk in de weg lopend. Bresker prees hem even vaak als dat hij hem uitfoeterde, maar voor het laatste had de jongen tijdens zijn bestaan als slaaf een dikke huid gekregen. Flek werkte hard, meer gehinderd door zijn kleine formaat dan door een gebrek aan handigheid. Hij had het in zich een goede matroos te worden. Tegen zijn geweten in, zou Bresker hem waarschijnlijk meenemen op hun reis. Het was fout, maar hij kon de jongen goed gebruiken.

Anderen die rond het schip werkten zagen de fanatieke inspanningen bij de boeg heimelijk aan. Misschien schaamden ze zich omdat ze de vrouwen werk zagen doen dat zij hadden geweigerd, maar in elk geval voerden ze het tempo van hun eigen bezigheden flink op. Bresker had nooit gedacht dat zulk uitschot van de havenkaden nog enige trots over zou hebben, en maakte van de gelegenheid gebruik door hen nog wat harder op te jagen.

Een lome middaghitte hing zwaar in de ochtendkamer. Het openen van de vensters had niet geholpen, want er stond geen zuchtje wind. Malta plukte aan het boordje van haar jurk en trok de klamme stof los van haar huid.

'Ik herinner me dat we hier ijsthee dronken. En dat jullie kokkin van die kleine citroengebakjes had gemaakt.' Delo scheen meer verdriet te hebben van Malta's huidige sobere levenswijze dan Malta zelf.

Het ergerde Malta nogal dat haar vriendin zo nadrukkelijk wees op alles waar het huishouden nu gebrek aan had. 'De tijden zijn veranderd,' merkte ze vermoeid op. Ze liep naar een venster en boog zich naar buiten om naar de verwaarloosde rozentuin te kijken. De struiken stonden uitbundig in bloei en genoten van hun door niemand ingetoomde vrijheid. 'Ijs is duur,' legde Malta uit.

'Mijn papa heeft gisteren twee blokken gekocht,' zei Delo achteloos. Ze wuifde zichzelf koelte toe met haar waaier. 'Onze kokkin maakt vanavond ijsjes als dessert.'

'Wat fijn.' Malta hield haar stem volkomen effen. Hoe lang dacht Delo dat ze dit getreiter zou verdragen? Eerst was ze gekomen in een nieuwe jurk met een bijpassende waaier en hoed. De waaier was gemaakt van een of ander gekruid papier dat een lekker geurtje verspreidde wanneer ermee gewuifd werd. Dat was de nieuwste rage in Beijerstad. Vervolgens had Delo niet eens gevraagd hoe het werk aan het schip opschoot en of ze al een bericht over het losgeld hadden ontvangen. 'Laten we buiten ergens in de schaduw gaan zitten,' stelde Malta voor.

'Nee, nog niet.' Delo keek schichtig om zich heen, alsof ze bang was dat er bedienden stonden mee te luisteren. Ze hadden niet eens bedienden meer die konden luistervinken! Met veel vertoon van geheimzinnigheid haalde Delo daarna een beursje onder de tailleband van haar rok vandaan. 'Cerwin stuurt je dit,' fluisterde ze, 'om je in deze moeilijke tijden te helpen.'

Even kon Malta Delo's verrukking over dit dramatische moment bijna delen, maar toen vergleed dat moment weer. Toen het nieuws over haar vaders ontvoering nog vers was geweest had het opwindend en barstensvol tragiek geleken. Ze had haar best gedaan om de theatrale mogelijkheden die het haar bood maximaal uit te buiten. Maar inmiddels waren er vele dagen verlopen, de ene na de andere, vol zorgen en spanning. Er was geen goed nieuws gekomen. Beijerstad had zich niet aan hun zijde geschaard. Mensen hadden blijk gegeven van hun medeleven, maar alleen uit beleefdheid. Sommigen hadden bloemen gestuurd, met sympathieke briefjes erbij, alsof haar vader al dood was! Ondanks haar smeekbede aan Reyn om haar op te zoeken, was hij niet komen opdagen. Niemand had zich bij haar aangesloten!

Dagen vol dodelijk vervelende wanhoop sleepten zich achter elkaar voort. Het was geleidelijk tot Malta doorgedrongen dat dit echt was en dat het wel eens het absolute einde van het familiefortuin van de Vestrits zou kunnen zijn. De gedachte hield haar uit haar slaap, en als ze in slaap viel had ze er nachtmerries van. Daarin werd ze door iets of iemand beslopen, en die iets of iemand probeerde haar naar zijn hand te zetten. Het leken wel dromen die speciaal gestuurd waren om haar laatste hoop de bodem in te slaan. Gisteren was ze gillend wakker geworden uit een droom waarin haar vaders lijk was aangespoeld op het strand. Hij kon inderdaad dood zijn, had ze opeens beseft. Het was best mogelijk dat hij dood was en dat al deze inspanningen voor niets geleverd werden. Op dat moment had ze de moed verloren, en ze zat nog steeds in de put.

Ze nam het beursje van Delo aan en ging zitten. Naar de ontevreden blik op het gezicht van haar vriendin te oordelen had deze een hartstochtelijker reactie verwacht. Ze deed alsof ze het beursje bestudeerde. Het was een stoffen zakje, rijk versierd met borduursel en afgesloten door een verguld koordje. Cerwin had het waarschijnlijk speciaal voor dit doel gekocht. Ze probeerde daar enig genoegen aan te ontlenen, maar gedachten aan Cerwin waren niet meer zo opwindend als ze ooit waren geweest. Hij had haar niet gekust.

Van die teleurstelling was ze nog steeds niet bekomen. Maar wat daarna kwam was nog erger geweest. Ze had geloofd dat mannen macht bezaten. De allereerste keer dat ze iemand had gevraagd die macht ten nutte van haar te gebruiken had die man haar in de steek gelaten. Cerwin Treil had haar beloofd dat hij zou helpen, maar wat had hij gedaan? Tijdens de vaardersvergadering had hij haar buitengewoon onbeschaamd zitten aangapen. Zeker de helft van de aanwezigen moest dat hebben opgemerkt. Was hij opgestaan om iets te zeggen, nadat Althea de vaarders om hulp had gevraagd? Had hij zijn vader aangespoord om te spreken? Nee. Hij had niets anders gedaan dan haar met kalfsogen aanstaren! Niemand had haar geholpen. Niemand zou haar helpen.

'Bevrijd me en ik zal je helpen. Dat beloof ik je.' De woorden van de draak in de droom die ze met Reyn had gedeeld echoden opeens in haar hoofd. Ze voelde een vreemde pijn, alsof een strakke snaar tussen haar slapen opeens nog iets strakker was aangetrokken. Eigenlijk wilde ze het liefste even gaan liggen. Delo schraapte haar keel, en dat herinnerde Malta abrupt aan het feit dat ze nog steeds met Cerwins beursje in haar handen zat.

Ze knoopte het koordje los en schudde de inhoud van het beursje uit op haar schoot. Er zaten een paar munten in en enkele ringen. 'Cerwin komt dik in de problemen als papa ontdekt dat hij deze ringen aan jou heeft gegeven,' zei Delo op beschuldigende toon tegen Malta. 'Die kleine zilveren heeft hij van mama gekregen omdat hij zo goed zijn best had gedaan op school.' Ze sloeg haar armen over elkaar en keek Malta misprijzend aan.

'Dat zal papa niet ontdekken,' repliceerde Malta op sombere toon. Die Delo was nog echt een kind! De ringen waren amper de moeite van het verkopen waard. Ongetwijfeld hield Delo dit beursje voor een schitterende gift, maar Malta wist wel beter. Ze had weer de hele ochtend aan de boekhouding gewerkt en wist dat de totale waarde van de inhoud van dit beursje nauwelijks genoeg was om één keer het weekloon van twee goede werklieden te betalen. Ze vroeg zich af of Cerwin even weinig verstand had van financiën als Delo. Malta had een vreselijke hekel aan boekhouden, maar ze had nu een veel beter inzicht in geld gekregen. Ze herinnerde zich een opwelling van verdriet toen ze achteraf besefte hoe stom ze de munten had besteed die haar vader haar had gegeven. Ze had er wel een dozijn mooie jurken voor kunnen kopen! Die kleine goudstukjes waren veel meer waard geweest dan de hele inhoud van dit beursje. Had ze dat geld maar terug! Dat zou echt een hulp zijn geweest bij het betalen van de kosten om dat schip vlot te trekken. Cerwin begreep simpelweg de omvang van haar problemen niet. Dat was even teleurstellend als het uitblijven van die kus.

'Waarom heeft hij tijdens de vergadering niets gezegd?' vroeg ze zich hardop af. 'Hij weet wat er op het spel staat. Hij weet wat het voor mij betekent. Maar hij heeft niets gedaan.'

Delo was gepikeerd. 'Wel waar! Hij heeft alles gedaan wat hij kon. Hij heeft thuis met papa gepraat. Papa zei dat het een erg ingewikkelde situatie was en dat we er niet bij betrokken moesten raken.'

'Hoezo ingewikkeld?' wilde Malta weten. 'Mijn vader is gekidnapt en wij moeten hem gaan redden. En daarvoor hebben we hulp nodig!'

Delo sloeg haar armen over elkaar en hield haar hoofd schuin. 'Dat is een probleem van de Vestrits. De familie Treil kan het niet voor jullie oplossen. We hebben onze eigen handelsbelangen die aandacht verdienen. Als we geld zouden investeren in een speurtocht naar jouw vader, wat zou voor ons dan de winst zijn?'

'Delo!' riep Malta gechoqueerd uit. Het verdriet dat ze voelde was echt. 'We hebben het over het leven van mijn vader... de enige wie het echt iets kan schelen wat er van mij zal worden! Dit gaat niet over geld en winst!'

'Alles komt uiteindelijk altijd neer op verlies of winst,' verklaarde Delo botweg. Toen kreeg haar gezicht opeens een mildere uitdrukking. 'Dat is wat mijn vader tegen Cerwin zei. Ze maakten ruzie, Malta. Ik werd er bang van. De laatste keer dat ik schreeuwende mannen had meegemaakt was toen Bresker nog thuis woonde... Hij had vaak ruzie met mijn vader. Of liever gezegd: hij bleef roerloos staan terwijl mijn vader naar hem schreeuwde. Ik kan me er niet veel van herinneren. Ik was klein, en ze stuurden me altijd de kamer uit. Op een dag zei mijn vader tegen mij dat Cerwin voortaan mijn enige broer was. Dat Bresker nooit meer thuis zou komen.' Delo's stem haperde. 'Daarna werd er in huis niet meer geschreeuwd.' Ze slikte. 'Het is niet zoals in jouw familie. Jullie schreeuwen allemaal, Malta, en maken ruzie en zeggen de vreselijkste dingen tegen elkaar, maar daarna trekken jullie een lijn. Niemand wordt voor altijd buiten de deur gezet, zelfs je tante Althea niet. Mijn familie is niet zo. In mijn familie is daar geen ruimte voor.' Ze schudde haar hoofd. 'Als Cerwin was blijven ruziën, zou ik nu misschien geen broer meer over hebben gehad.' Ze keek Malta smekend aan. 'Alsjeblieft! Vraag mijn broer niet je hiermee te helpen.'

Het was een bede die Malta schokte. 'Het... spijt me,' zei ze onbeholpen. Ze had er nooit bij stilgestaan dat haar experimenten met Cerwin ook anderen dan hemzelf zouden kunnen raken. De laatste tijd leek bijna alles veel groter en verreikender dan het ooit was geweest. Toen ze had vernomen dat haar vaders schip was gekaapt had haar dat iets onwerkelijks geleken. Ze had het aangegrepen als een kans om haar gevoel voor het tragische vrij baan te geven. Ze had met verve de rol van een door verdriet overmande dochter gespeeld, maar in haar hart had ze geweten dat haar vader elke dag gezond en wel thuis kon komen. Piraten konden toch niet echt haar papa hebben gekidnapt! De dappere, knappe Kyle Haven! Maar geleidelijk was het allemaal steeds echter geworden. Eerst was ze alleen maar bang geweest dat hij nooit meer thuis zou komen om haar leven beter te maken. Pas nu begon ze steeds pijnlijker te beseffen dat hij misschien nooit meer thuis zou komen.

Ze stopte de munten en ringen weer in het beursje, dat ze vervolgens Delo aanbood. 'Neem het maar mee terug naar Cerwin. Ik wil niet dat hij problemen krijgt.' Het was voor haar ook te weinig om er iets aan te hebben, maar dat zei ze er niet bij.

Delo keek haar vol afschuw aan. 'Dat kan ik niet! Hij zou meteen snappen dat ik je iets heb verklapt, en hij zou woedend op me zijn. Alsjeblieft, Malta, houd het, dan kan ik zeggen dat ik het aan jou heb gegeven. En hij laat vragen of je hem een briefje wilt schrijven, of een pand sturen.'

Malta keek haar alleen maar aan. De laatste tijd leek het vaak alsof ze geen ideeën of plannen meer had. Ze wist dat ze nu eigenlijk moest opstaan en geagiteerd door de kamer moest gaan lopen. En dat ze iets zou kunnen zeggen in de trant van: 'Er is nog zo weinig over dat ik het mijne kan noemen... bijna alles heb ik verkocht om geld te vergaren om mijn vader te redden.' In vroeger dagen zou haar dat welluidend en hoogst romantisch in de oren hebben geklonken. Ze had zich als de heldin van een epos gevoeld toen ze meteen die eerste dag haar juwelenkistje op de tafel had geleegd. Ze had haar armbanden, halskettingen en ringen soort bij soort gelegd, zoals ook grootmoeder, tante Althea en haar eigen moeder dat aan het doen waren. Het had wel een ritueel voor vrouwen geleken. De gemompelde commentaartjes waren als schietgebedjes geweest: dit is goud, dit zilver, dit is ouderwets, maar de stenen zijn goed. En de verhaaltjes die ze elkaar hadden verteld, verhaaltjes die ze allemaal al kenden. 'Ik weet nog dat papa me deze gaf, de eerste ring die ik ooit kreeg, kijk eens, nu past hij niet eens meer om mijn pink.' Of haar oma: 'Deze ruiken nog steeds heerlijk,' en Althea: 'Ik weet nog dat papa ze voor u uitzocht. Ik vroeg hem toen waarom hij parfumstenen kocht terwijl hij een hekel had aan alle spullen uit de Regenwouden, en hij zei dat u er zo dol op was dat het hem deze keer niets kon schelen.' Zo hadden ze anekdotes uitgewisseld terwijl ze sieraden en juwelen sorteerden die evenzovele herinneringen aan betere tijden waren geworden. Niemand had zich daaraan onttrokken, niemand had iets achtergehouden - zelfs hun tranen niet. Malta had zelfs de ringen die Reyn haar had gegeven willen bijdragen, maar ze hadden allemaal gezegd dat ze die moest houden, want als ze zijn aanzoek uiteindelijk zou afslaan moesten ze hem worden teruggegeven. Die ochtend was als iets droevigs en stralends tegelijk in haar geheugen gegrift. Vreemd. Nooit eerder had ze zich een zo volwassen vrouw gevoeld als die morgen.

Maar in de dagen daarna was ze telkens alleen maar met de gapende leegte van het juwelenkistje op haar toilettafel geconfronteerd. Ze had nog wel spul dat ze kon dragen - kinderlijke snuisterijen, geëmailleerde knopspelden, schelpen-kralen en de dingen die ze van Reyn had gekregen - maar ze kon het niet opbrengen dat te doen zo lang alle andere vrouwen in huis zonder ringen of andere opsmuk rondliepen.

Ze stond op en liep naar het schrijftafeltje. Ze vond een pen, inkt en een vel dun papier. Ze schreef snel: 'Lieve vriend, hartelijk dank voor je blijk van zorg in onze tijd van nood. Met oprechte groet.' De woorden herinnerden haar aan de correcte bedankbriefjes die ze had helpen schrijven voor degenen die bloemen hadden gestuurd. Ze ondertekende met haar initialen, vouwde het papier dicht en verzegelde het met een druppel was. Toen ze het aan Delo gaf verwonderde ze zich over zichzelf. Nog maar een week geleden zou ze zorgvuldig gewikt en gewogen hebben over een briefje dat voor Cerwin bestemd was. Ze zou het hebben gevuld met toespelingen en met dubbelzinnige woorden die veel meer leken te betekenen dan ze echt betekenden. Ze produceerde een droevig glimlachje. 'De bewoordingen zijn nogal nietszeggend. Ik voel veel meer dan ik aan het papier durf toe te vertrouwen.'

Ziezo, dan kon hij nog enige hoop behouden. Voor meer kon ze op deze hete dag echt geen energie opbrengen.

Delo nam het briefje aan en stopte het in haar mouw. Toen keek ze om zich heen in de kamer. 'Wel,' zei ze ietwat teleurgesteld, 'ik denk dat ik maar eens naar huis moet.'

'Aan mij heb je vandaag weinig gezelschap,' gaf Malta toe. 'Kom, ik laat je uit.'

Voor de deur stond een ponykoetsje met een koetsier op Delo te wachten. Ook dat was nieuw. Kennelijk was de familie Treil voornemens om Delo tijdens het midzomerbal als jonge vrouw te presenteren. Ook Malta zou dan worden gepresenteerd. Zij en haar moeder waren al bezig met behulp van de stof van diverse oudere jurken in huis een nieuwe japon voor haar te creëren. Haar slippers zouden nieuw zijn, evenals haar hoofdkapje en haar waaier. Dat hoopte ze tenminste. Je kon tegenwoordig nergens meer zeker van zijn. Ze stelde zich voor dat ze in het oude rijtuig van vaarder Herbegin naar dat bal zou moeten rijden. Het zou een vernedering zijn waar ze nu niet eens aan wilde denken!

Bij de deur omhelsde Delo haar en gaf haar een kus op de wang. Ze deed het alsof het een ceremonie was die ze zojuist had geleerd. Waarschijnlijk was dat ook zo, bedacht Malta bitter. Veel meisjes uit de betere kringen kregen kort voor hun presentatie onderricht in de fijnere nuances van de etiquette. Ook weer iets dat Malta zou moeten missen. Ze sloot de deur terwijl Delo nog vaarwel aan het fladderen was met haar nieuwe waaier. Het was een kinderachtige wraak, maar Malta voelde er zich ietsje beter door.

Ze nam het beursje met munten en ringen mee naar haar kamer. Ze spreidde de inhoud uit op haar bed. Het was niet méér geworden. Ze vroeg zich af hoe ze deze kleine bijdrage aan hun scheepsfonds discreet te gelde kon maken zonder de herkomst ervan te verraden. Toen fronste ze haar voorhoofd. Kon ze dan niets meer goed doen? Ze deed de ringen en munten weer in de beurs en verborg hem in haar linnenkast. Toen liet ze zich op bed vallen om na te denken.

De dag was te heet en er was te veel werk te doen. De groententuin moest worden gewied, er moesten kruiden worden geplukt, tot bundeltjes gebonden en opgehangen om te drogen. De japon voor het zomerbal was nog pas half klaar. Ze had nu geen puf om eraan te werken, zeker niet na het zien van Delo's nieuwe jurk. Malta wist zeker dat iedereen meteen zou zien dat haar japon was gemaakt van oude jurken. Ze wist nog goed hoe ze had gedroomd over haar eerste zomerbal. Ze had zichzelf in een extravagante japon aan haar vaders arm naar binnen zien schrijden. Ze glimlachte bitter en sloot haar ogen. Het leek wel alsof ze vervloekt was! Alles wat ze mooi, chic en romantisch vond in haar dromen scheen voor eeuwig buiten haar bereik te worden gehouden!

Slaperig somde ze alle minpunten op. Geen mooie jurk, noch een rijtuig voor het zomerbal. Geen oogverblindende zeekapitein om haar naar binnen te escorteren. Cerwin had haar lelijk in de steek gelaten; hij wist niet eens wanneer hij een meisje diende te kussen! Reyn was niet naar haar toe gekomen. Ze had de pest aan haar leven! Alle problemen waren te groot. Ze zat gevangen in een leven waaraan ze met geen mogelijkheid iets kon veranderen. Het was vandaag veel te heet. Ze stikte bijna in de hitte. De lucht was bedompt.

Ze probeerde zich om te draaien, maar er was te weinig ruimte. Verbaasd probeerde ze rechtop te gaan zitten, maar haar hoofd bonkte tegen een barrière. Haar naar boven gestoken handen stuitten op vochtige planken of balken. Die vochtigheid, besefte ze opeens, was veroorzaakt door haar eigen adem. Ze opende haar ogen, maar zag niets anders dan zwartheid. Ze zat hier vast, in de val, en het kon niemand iets schelen! Ze drukte met haar handen tegen de barrière die haar ingesloten hield. 'Help me! Laat me naar buiten! Laat iemand me helpen!' Ze duwde tegen de wanden en zette zich met haar ellebogen, knieën en voeten af. Er was echter niets dat meegaf. Het maakte haar cel alleen maar kleiner. Het beetje lucht dat ze had was nu al warm en vochtig van haar adem. Ze probeerde te gillen, maar zelfs daar was te weinig lucht voor.

'Het is een droom,' hield ze zichzelf voor. Ze dwong zich doodstil te blijven liggen. 'Dit is een droom. Ik lig veilig in mijn eigen bed. Ik hoef niets anders te doen dan nu wakker te worden. Word wakker!' Ze spande en ontspande de spiertjes van haar oogleden en probeerde haar ogen te openen. Het ging niet. Er was niet eens genoeg ruimte om haar handen naar haar gezicht te brengen. Ze begon paniekerig te hijgen en er ontsnapte haar een jankend geluid.

'Begrijp je nu waarom hij me moet bevrijden? Help me. Zorg dat hij me bevrijdt en ik beloof je dat ik jou zal helpen. Ik zal je vader en het schip terugbrengen. Je hoeft er alleen maar voor te zorgen dat hij me bevrijdt.'

Ze kende die stem. Ze had de echo ervan al vaak in haar dromen vernomen sedert die gedeelde droom met Reyn. 'Laat me naar buiten,' smeekte ze de draak. 'Laat me wakker worden.'

'Wil je ervoor zorgen dat hij me helpt?'

'Hij zegt dat hij dat niet kan.' Malta kon nauwelijks genoeg adem vinden voor de woorden. 'Ik denk dat hij het zou doen als hij het kon.’

‘Zorg dan dat hij een manier vindt.'

'Dat kan ik niet.' Er sloot zich nu een tweede laag duisternis om haar heen en ze begon nog zwaarder te hijgen. Ze zou flauwvallen! Ze zou in deze droom stikken! Kon iemand flauwvallen in een droom? Kon je sterven in een droom? 'Laat me eruit!' riep ze zwakjes. 'Alsjeblieft. Ik heb geen zeggenschap over Reyn. Ik kan hem tot helemaal niets dwingen.'

De draak grinnikte - een rijk, keelachtig geluid. 'Doe niet zo onnozel. Hij is maar een mannetje. Jij en ik, wij zijn koninginnen. We zijn voorbestemd om onze mannetjes te overheersen. Dat is het juiste evenwicht in de wereld. Denk erover na. Je weet hoe je moet krijgen wat je wilt hebben. Neem het. Bevrijd me.'

Malta voelde zichzelf opeens omhooggegooid worden in de duisternis. De beknellende afsluiting om haar heen was verdwenen. Ze klauwde naar houvast, maar haar vingers vonden niets. Ze tuimelde door de zwarte leegte en de wind floot om haar oren. Toen viel ze zwaar op een meegevend oppervlak.

Ze opende haar ogen en zag haar slaapkamer, een hete zomerdag en fel zonlicht dat door het open venster naar binnen stroomde.

'Vergeet het niet.' Iemand zei het vlak bij haar oor. Ze hoorde het. Maar er was daar niemand.

Bij het vallen van de avond hadden ze die dag meer gedaan dan anders in twee dagen. Misschien een bijkomende reden, vreesde Bresker, om te verwachten dat er morgen bijna geen arbeiders zouden terugkeren. Niet dat hij het hen kwalijk kon nemen. Hij begreep niet eens meer waarom hij zelf aan het werk bleef. Het gekaapte schip was tenslotte niet van hem, en dat neefje al evenmin. Wanneer hij zich afvroeg waarom hij zich dan toch bleef inspannen, resteerde steeds alleen een negatieve drijfveer: omdat hij niets beters te doen had. De Lentelucht was al de tweede dag na zijn vertrek uit de haven verdwenen. Ongetwijfeld had Finney onraad geroken. Hij had besloten zijn verlies te nemen en zo snel mogelijk weg te wezen. Naar dat leven kon Bresker nu niet meer terug.

Zelden bekende hij zichzelf dat dit de enige manier was om in de buurt van Althea te zijn. Dat stond zijn trots hem niet toe. Ze schonk hem minder aandacht dan ze voor Flek over had. De jongen kreeg tenminste glimlachjes van haar. Hij wierp haar een heimelijke blik toe. Haar haren plakten zweterig aan haar schedel. Ze droeg een wijde witte broek en een ruime bloes van dezelfde stof. Er kleefde zand aan haar kleren en haar vochtige huid. Hij zag dat ze naar de emmers met water liep. Ze dronk een paar flinke teugen en besprenkelde toen haar gezicht en hals. Hij wilde haar verstikkend graag dicht bij zich hebben. Hij moest zichzelf in herinnering brengen dat ze zo goed als verloofd was met Grag Tenira. Dat was geen slechte vent. Op een dag zou hij rijk zijn. Bresker probeerde zich namens haar tevreden te voelen. Ze had het beroerder kunnen treffen -bijvoorbeeld door genoegen te nemen met een onterfde vaarderszoon. Hij schudde zijn hoofd en gooide zijn hamer op de grond. 'Genoeg voor vandaag,' riep hij abrupt. Het licht begon trouwens toch al te minderen.

Althea en Amber trokken zich terug in de kombuis terwijl Bresker de arbeiders uitbetaalde. Toen de laatste man was betaald en vertrokken bleef Bresker nog even naar de cijfers kijken. Hij schudde zijn hoofd. Ronica Vestrit had hem de vrije hand gegeven bij het besteden van het geld om de Paragon weer vlot te krijgen. Althea had tot haar verrassing geconstateerd dat zijn kennis van het vak van scheepstimmerman aanzienlijk groter was dan ze van een stuurman had verwacht. Die verbazing had hem voldoening verschaft, maar zijn taak geen greintje lichter gemaakt. Hij had kopzorgen over het juiste evenwicht tussen het beste, dus duurste materiaal en de beste, dus duurste vaklieden. De laatste kon hij overigens vaak genoeg niet eens krijgen. De reputatie van de Paragon was nu eenmaal berucht, en zijn recente gedrag had de zaken er niet beter op gemaakt. De meeste scheepstimmerlui beweerden dat ze zelf niet bijgelovig waren, maar dat hun andere klanten iemand die op dit schip had gewerkt zouden afwijzen. Niet dat het Bresker iets kon schelen welk smoesje ze ophingen. Het ging hem om de vertraging die hij opliep. De tijd was zijn grootste vijand. Van dag tot dag zou het opsporen van de Vivacia vanaf de plaats waar ze het laatst was gezien immers alleen maar moeilijker worden. Bovendien moesten ze bij hun werkzaamheden rekening houden met het getij. Aan het einde van deze maand werd een uitzonderlijk hoge springvloed verwacht. Daarvan zou hij graag profiteren om de Paragon te water te laten. Het frustrerendste was dat ze allerlei klusjes zelf zouden kunnen doen, maar pas nadat het zware werk met hulp van anderen was verricht.

Tegen de tijd dat hij zich bij de vrouwen wilde voegen, waren ze niet meer in de kombuis. Hij liet zich leiden door het zachte geluid van hun stemmen en trof hen aan op de schuine achtersteven. Zoals ze daar zaten, naast elkaar, met bungelende benen, hadden het twee ontspannen luierende scheepsjongens kunnen zijn. Amber had tegenwoordig de gewoonte om haar honingkleurige haren tot een staart samen te binden. Het was geen verbetering: de lijnen van haar kaken en haar neus waren te scherp om vrouwelijk te zijn. Daarentegen deed Althea's profiel zijn hart altijd weer sneller kloppen, ook als ze een teervlek op een van haar wangen had, zoals nu. Zij was niet op een zachte manier vrouwelijk, maar meer op een katachtige wijze — een combinatie van dreiging en verlokking. En ze was er zich niet van bewust. Hij keek naar haar en wenste vurig dat hij haar nooit had aangeraakt. Niet alleen omdat hij het daardoor voor zichzelf had verpest, zodat ze hem nu niet eens meer wilde aankijken, maar vooral omdat hij haar nooit meer kon zien zonder zich de smaak van haar huid en de heerlijkheid van haar lichaam te herinneren. Even deed hij zijn ogen dicht. Toen opende hij ze weer en begaf hij zich naar de achterplecht.

Amber en Althea hadden ieder een kopje dampende thee in de hand. Naast de pot die ze bij zich hadden stond een derde kopje. Bresker schonk zichzelf in. Hij overwoog naast de vrouwen te gaan zitten, maar besloot toen te blijven staan. Amber staarde uit over de zee, Althea wreef met een vinger over de rand van haar kopje en keek naar de golven. Hun conversatie was bij zijn komst gestorven. Amber voelde de ongelukkige sfeer aan. 'Morgen weer vroeg aan de slag?' vroeg ze terwijl ze naar hem opkeek.

'Nee,' zei Bresker beknopt. Hij nam een slokje thee en vervolgde: 'Ik denk van niet. Ik vrees dat ik de ochtend nodig zal hebben om nieuwe arbeiders aan te werven.'

'Niet weer!' kreunde Althea. Wat heb ik gemist?'

Bresker maakte aanstalten om te antwoorden, maar bedacht zich toen. Hij schudde zijn hoofd.

Althea wreef over haar slapen. 'Maar hij heeft in elk geval weer tegen jou gesproken?' Ze vroeg het op hoopvolle toon aan Amber.

'Niet tegen ons,' antwoordde Amber mismoedig. 'Maar hij had massa's te zeggen tegen de werklui. Vooral van die gemene fluisterpraatjes, dat hun volgende kinderen blind en zonder benen geboren zullen worden omdat hun stomme vaders bij een vervloekt schip hebben gewerkt.' Met verbitterde bewondering voegde ze eraan toe: 'Hij wist het plastisch te beschrijven.'

'Nou ja, het is tenminste iets nieuws. In elk geval heeft hij niet meer met palen gegooid.'

'Misschien bewaart hij dat voor morgen,' merkte Bresker op.

Ze zwegen, alle drie even terneergeslagen. Tja,' vroeg Amber toen op sombere toon, 'geven we het dan op?'

'Nog niet helemaal. Laat me dit kopje leegdrinken en even op een rij zetten hoe hopeloos alles is,' antwoordde Bresker. Toen fronste hij zijn voorhoofd en keek Althea aan. 'Waar was je trouwens vanmorgen?'

Ze keek hem niet aan toen ze antwoordde en haar stem klonk koel. 'Niet dat je het recht hebt om het te vragen, maar ik ben Grag gaan bezoeken.'

'Ik dacht dat Tenira zich nog verborgen hield. Een prijs op zijn hoofd en zo.' Breskers stem klonk zeer afstandelijk. Hij nam een slokje thee en tuurde naar het water.

'Dat is ook zo. Hij vond een manier om me bericht te sturen. Ik heb hem opgezocht.'

Bresker haalde een schouder op. Wel, dat is een probleem minder. Wanneer ons geld op is kun je hem aangeven bij de beambten van de satraap. Met het geld van de beloning kunnen we weer een ploeg arbeiders aan het werk zetten.' Hij ontblootte zijn tanden in een grijns.

Althea negeerde de opmerking en wendde zich tot Amber. 'Grag zei dat hij me graag had willen helpen, maar door zijn eigen situatie is alles erg moeilijk geworden. Zijn familie heeft deze keer maar een fractie van de waarde van de lading van de Ophelia ontvangen. En ze hebben besloten noch in Beijerstad, noch in Jamaillia handel te drijven zo lang de satraap die onrechtvaardige heffingen niet heeft afgeschaft.'

'Maar de Ophelia is een paar dagen geleden toch uitgevaren?' vroeg Bresker.

Althea knikte. 'Dat klopt. Tomie achtte het veiliger haar weg te brengen voordat er meer galeien in onze haven verschijnen. De gaarder heeft gedreigd het schip in beslag te laten nemen. Ze beweren nu dat de satraap kan bepalen waar levende schepen handel mogen drijven en dat goederen uit de Regenlanden uitsluitend in Beijerstad of in de stad Jamaillia verkocht mogen worden. Ik betwijfel of ze dat kunnen afdwingen, maar Tomie vond het verstandiger die moeilijkheden niet af te wachten. De familie Tenira zal zich blijven verzetten, maar hij wil Ophelia niet tot het centrum van de strijd maken.'

'Als ik hem was,' zei Bresker peinzend, 'zou ik haar een eind de Wilde Regenrivier op brengen. Daar kan alleen een ander levend schip haar volgen.' Hij hield zijn hoofd schuin. 'Dat is het plan, wed ik. En Grag wordt op een ander levend schip daarheen gesmokkeld om zich bij hen te voegen. Klopt het?'

Althea wierp hem een zijdelingse blik toe en haalde toen haar schouders op.

Bresker keek beledigd. 'Vertrouw je me niet?'

'Ik heb beloofd het niemand te zeggen.' Ze keek naar het water.

'Denk je dat ik het zou doorvertellen?' Hij was woedend. Wat voor man dacht ze dat hij was? Meende ze werkelijk dat hij in zijn jaloezie tegenover Grag zover zou gaan?

'Bresker.' Het klonk alsof ze aan het einde van haar geduld was. 'Het is niet dat ik je niet vertrouw. Ik heb hem mijn woord gegeven dat ik zou zwijgen. Ik ben van plan het te houden.'

'Juist.' In elk geval had ze nu eindelijk eens rechtstreeks tegen hem gesproken. Hij had een brandende vraag, en hoewel hij er zichzelf om vervloekte, kon hij niet laten hem te stellen. 'Heeft hij je gevraagd met hem mee te gaan?'

Althea aarzelde. 'Hij weet dat ik hier moet blijven. Hij begrijpt zelfs dat ik aan boord moet zijn als de Paragon zee kiest.' Althea wreef over haar kin en krabde toen aan de teerveeg op haar wang. Geërgerd vervolgde ze: 'Kon ik dat Keffria maar eens duidelijk maken! Ze zeurt moeder nog steeds aan haar hoofd dat het ongepast is. Ze vindt het ook ongepast dat ik hier ben om te helpen. En ze vindt het afschuwelijk hoe ik me kleed om dat te doen. Ik zou niet weten wat ze wel zou goedkeuren. Misschien dat ik handenwringend van verdriet thuis zou blijven zitten?'

Bresker snapte dat ze van gespreksonderwerp probeerde te veranderen, maar hij werkte niet mee. 'Natuurlijk weet Grag dat je achter de Vivacia aan moet. Toch heeft hij gevraagd of je met hem mee wilde gaan, nietwaar? Dat wilde hij graag. Waarschijnlijk kun je dat het beste doen. Beperk je verliezen. Wed op de winnaar. Geen van de vaarders gelooft echt dat we zullen slagen. Daarom heeft geen van hen hulp aangeboden. Ze denken allemaal dat het een verspilling van tijd en geld zou zijn. Ik wed dat Grag een hele serie gegronde redenen heeft opgesomd waarom je ons in de steek zou moeten laten, inclusief de eerste en de beste: dat we dit wrak nooit van het zand af krijgen.' Bresker stampte op het dek. Opeens voelde hij een onredelijke golf van woede door zich heen gaan. 'Noem hem geen wrak!' snauwde Amber.

'En stop met je jammerklachten!' voegde Althea er gemeen aan toe.

Bresker staarde haar witheet aan. 'Wrak!' schreeuwde hij toen. 'Zielig hoopje drijfhout! Hoor je me, Paragon? Ik heb het over jou!' Zijn woorden werden weerkaatst door de rotswanden achter zijn rug. Paragon gaf geen antwoord.

Amber keek hem woedend aan. Ze ademde hoorbaar door haar neus. 'Dat zal ons weinig helpen!' beet ze hem toe.

'In plaats van met iedereen ruzie te zoeken kun je beter ergens wat cindin gaan schooieren,' stelde Althea hem sarcastisch voor. 'We weten allemaal dat dat je echte probleem is.'

'Ja?' Bresker zette zijn kopje neer. 'Maar ik weet wat jouw echte probleem is.'

Althea's stem kreeg een dodelijke ondertoon. 'O ja? Wel, leg ons allemaal dat dan eens duidelijk uit!'

Hij boog zich dicht naar haar toe. 'Jouw echte probleem is dat je de afgelopen winter eindelijk hebt ontdekt wie je bent, en dat je het sindsdien elke godganse dag hebt proberen te ontkennen. Je werd er zo bang van dat je naar huis rende om te proberen het te vergeten.'

Zijn woorden waren zo anders dan wat ze had verwacht dat Althea met stomheid geslagen was. Hij moest bijna grijnzen om haar verbluftheid. Ze keek zwijgend op naar de plek op het schuine achterdek vanwaar hij op haar neer stond te kijken. 'En om het volkomen duidelijk te maken,' vervolgde hij met een zachtere stem, 'zeg ik erbij dat ik niet doel op iets wat tussen jou en mij is gebeurd, maar op iets wat tussen jou en jezelf is gebeurd.'

'Bresker Treil, ik weet waarachtig niet waarover je het hebt!' zei Althea vlug.

'Echt niet?' Deze keer grijnsde hij wel degelijk. 'Nou, Amber anders wel, zo zeker als dat Sa ballen en tieten heeft. Ik weet dat zij alles daarover al weet zo lang ik in Beijerstad terug ben. Het was op haar gezicht te lezen, meteen de eerste keer dat ze me zag. Grappig dat je er met haar over praat, maar niet met mij. Enfin, zoals ik al zei: daar gaat het nu niet om. Wat je deze winter hebt ontdekt is dat je geen vaardersdochter bent. Zeker, je bent de dochter van Ephron Vestrit, honderd procent, geen twijfel mogelijk. Maar jij bent even weinig gebonden aan deze verdomde stad en de verdomde Beijerstadse tradities als hij dat was. De kosten van de handel over de Wilde Regenrivier bevielen hem niet, dus, bij Sa, de man hield gewoon op met die handel! Hij ging elders rondkijken, vond zijn eigen zakenrelaties, zijn eigen koopwaar. Jij bent precies zoals hij, tot in het diepst van je botten. Als ze je dat hadden willen afleren, dan zijn ze nu te laat. Je kunt dat niet meer in jezelf veranderen. En je zou dus moeten ophouden te doen alsof. Je kunt niet echt een burgervrouwtje worden, en Grag Tenira's echtgenote.

Het zou jou en hem het hart breken als je dat probeerde. Jij bent niet iemand om thuis te blijven en kindjes voor hem te maken terwijl hij over de zeeën rondvaart. Je hebt je mond vol over familie en plicht en traditie, maar de reden waarom je achter de Vivacia aan gaat is dat je gewoon je eigen verdomde schip wilt hebben. En je bent van plan het deze keer te pakken. Als je althans nog eens het lef kunt opbrengen om Beijerstad te verlaten, bedoel ik.'

De woorden waren als een waterval uit zijn mond gestroomd. Hij was er bijna ademloos van geworden. Althea staarde naar hem op. Het allerliefste had hij zich gebukt om haar overeind te trekken en in zijn armen te nemen. En dan zou hij haar kussen. Waarschijnlijk zou ze zijn kaak breken.

Eindelijk vond ze haar tong. 'Je had het niet erger mis kunnen hebben,' verklaarde ze, maar er klonk geen overtuiging in haar woorden. Naast haar probeerde Amber haar glimlach in haar theekopje te verbergen, en toen Althea haar beschuldigend aankeek haalde ze haar schouders op. Bresker voelde zich opeens erg verlegen met de situatie. Zonder gebruik te maken van de touwladder klom hij over de reling en liet zich op het strand vallen, en zonder om te kijken of iets te zeggen liep hij naar de boegzijde van het schip.

Flek had daar een vuurtje branden. Het bereiden van de avondmaaltijden was een van zijn vele taken. Zo had hij voor nieuw drinkwater moeten zorgen nadat Bresker twee emmers had leeggegooid in Paragons gezicht. Verder sleep hij gereedschappen, deed hij allerlei boodschappen en haalde hij 's avonds voedsel in het huis van de Vestrits. Ronica Vestrit had gezegd dat ze welkom waren aan haar tafel, maar Amber had het aanbod beleefd afgewezen, zeggende dat ze in de huidige omstandigheden Paragon niet graag alleen liet. Dat was ook voor Bresker een handig excuus geweest. Zijn ontwenningsverschijnselen waren moeilijk te verbergen. Beleefde deelname aan de ene keurige avondmaaltijd na de andere zou zeker te veel van hem hebben gevergd.

Sa, ook nu weer wenste hij dat hij tenminste één lullig brokje cindin voor noodgevallen had bewaard. Net genoeg om zijn huid te laten ophouden met jeuken van verlangen. 'Wat eten we vanavond?' vroeg hij de jongen.

Flek staarde hem koel aan en zei niets.

'Begin jij ook al, jongen?' zei Bresker dreigend. Zijn drift vlamde weer op.

'Vissoep, meneer,' gromde Flek terwijl hij iets te wild met de houten lepel in de pot roerde. Hij keek naar de soep en mompelde uitdagend: 'Hij is geen hoopje drijfhout.'

Dus dat zat de jongen dwars. Bresker liet zijn stem milder klinken. 'Nee, Paragon is geen drijfhout en geen wrak. Maar dan moet hij zich ook niet gedragen als een wrak.' Hij keek door de ingevallen duisternis naar het boegbeeld dat zwijgend boven hen uittorende. Hij sprak meer tegen Paragon dan tegen de jongen. 'Hij is een verdomd goed zeilschip. En voor we dit allemaal achter de rug hebben zal hij zich dat weer verdomd goed herinneren. Net als iedereen in Beijerstad.'

Flek krabde aan zijn neus en begon toen weer in de pot te roeren. 'Brengt-ie pech?'

'Brengt hij,' corrigeerde Bresker vermoeid. 'Nee. Hij heeft alleen altijd pech

gehad, vanaf het eerste begin. Als je altijd pech hebt, en daar je eigen fouten nog bovenop stapelt, kun je soms het gevoel krijgen dat je er nooit meer onderuit komt.' Hij lachte vreugdeloos. 'Ik spreek uit ervaring.’

‘Hebbu pech?'

Bresker fronste zijn voorhoofd. 'Praat netjes, jongen. Als je met mij wilt zeilen, moet je in staat zijn jezelf duidelijk uit te drukken.' Flek snoof. 'Ik zei: hebt u pech?'

Bresker haalde zijn schouders op. 'Tja, minder dan sommigen, maar meer dan de meesten.'

'Trek dan een ander hemd aan. Zei me pa altijd: ander hemd, dat brengt geluk.'

Bresker moest ondanks alles glimlachen. 'Het is het enige hemd dat ik heb, knul. Ik vraag me af wat dat zegt over mijn geluk?'

Althea ging abrupt staan. Ze goot het restje van haar thee uit over het strand. 'Ik ga naar huis,' kondigde ze aan.

'Tot morgen,' zei Amber neutraal.

Althea sloeg met haar vuist op de reling. 'Ik heb altijd geweten dat hij me dat op een dag voor de voeten zou werpen. Ik heb het altijd geweten. Ik ben er altijd bang voor geweest.'

Amber klonk verwonderd. Wat voor de voeten?'

Zelfs nu ze alleen waren op de achterplecht van het verlaten schip dempte Althea haar stem. 'Dat ik met hem naar bed ben geweest. Hij weet dat hij me daarmee kan ruïneren. Hij hoeft er alleen maar tegenover de juiste persoon over op te scheppen.'

Er kwam een harde glinstering in Ambers blik. 'Ik heb vaak mensen stomme dingen horen zeggen als ze bang of gekwetst waren, maar dit behoort tot de allerstomste. Althea, ik geloof niet dat de man dat ooit zelfs maar heeft overwogen. Ik vind ook niet dat hij een snoever is. En evenmin geloof ik dat hij je ooit met opzet pijn zou doen.'

Er viel een ongemakkelijke stilte, die een hele poos aanhield. Tenslotte gaf Althea toe: 'Ik weet dat je gelijk hebt. Soms denk ik dat ik alleen maar een reden zoek om kwaad op hem te zijn.' Ze sloeg haar armen over elkaar. 'Maar waarom moet hij zulke stomme dingen zeggen? Waarom moet hij me zulke vragen stellen?'

Amber liet de twee vragen even in de lucht hangen. Toen kwam ze met een van haarzelf. 'Waarom maakt het je zo van streek dat hij dat doet?'

Althea schudde haar hoofd. 'Telkens wanneer ik begin een goed gevoel te krijgen over wat we doen, is hij... en we hadden vandaag een beste dag samen, Amber. Die verdomde Bresker! We hebben hard gewerkt, we werkten uitstekend samen. Het was net als vroeger. Ik weet hoe hij werkt en hoe hij denkt. Het is zoiets als dansen met een goede, vertrouwde partner. Maar dan opeens, net als ik denk dat alles tussen ons weer prettig wordt, moet hij...' Althea maakte de zin niet af.

'Moet hij wat?' drong Amber aan.

'Moet hij me iets vragen. Of zegt hij iets.'

'Iets anders dan "geef me die hamer eens aan", bedoel je zeker?' vroeg Amber liefjes.

Althea glimlachte als een boer met kiespijn. 'Precies. Iets wat me herinnert aan hoe we met elkaar praatten toen we vrienden waren. Ik mis het. Ik zou willen dat we naar die tijd konden terugkeren.'

'Waarom kun je dat niet?'

'Het zou niet goed zijn.' Ze trok een lelijk gezicht. 'Er is nu Grag, en...’

‘En wat?'

'En het zou tot meer kunnen leiden, veronderstel ik. Maar ook als dat niet gebeurde, Grag zou het niet goed vinden.'

'Vindt Grag het niet goed dat jij vrienden hebt?'

Althea trok een grimas. 'Je weet best wat ik bedoel. Grag zou het niet leuk vinden als ik met Bresker bevriend was. Ik bedoel niet beleefde vriendschap. Ik bedoel zoals het vroeger was. Comfortabel. Voeten op tafel, een glas bier in de hand. Kameraadschap.'

Amber lachte zachtjes. 'Althea, binnen niet al te lange tijd zeilen we met ons allen weg in zijn schip. Wat ga je dan doen? Je tegenover hem gedragen als een keurige, welopgevoede dame? Alsof je op een theekransje bent? Je zult dagelijks met hem moeten samenwerken!'

'Als we eenmaal op zee zijn, is hij Bresker niet meer. Dan zal hij de kapitein zijn. Dat heeft hij me al goed onder de neus gewreven. Niemand gaat kameraad-schappelijk om met de kapitein.'

Amber hield haar hoofd schuin en keek Althea aan in het halfduister. 'Waar maak je je dan nog zorgen over? Zo te horen zal de tijd het probleem voor je oplossen.'

Althea antwoordde zacht: 'Misschien wil ik niet dat het wordt opgelost. Niet op deze manier.' Ze keek naar haar handen. 'Misschien heb ik Breskers kame-raadschap harder nodig dan Grags instemming.'

Amber haalde een schouder op. 'Dan zou je misschien toch maar eens moeten beginnen weer met hem te praten. En iets anders te zeggen dan alleen maar "geef me die hamer eens aan" of zoiets.'

HOOFDSTUK 22

Een verandering van hart

~

Vivacia was ziedend. Wintrow voelde zich alsof hij in de buurt was van een gloeiend hete ketel die elk moment kon overkoken en iedereen helemaal zou verbranden. Het ergste was dat hij niets kon doen om haar te kalmeren. Ze wilde zich niet laten kalmeren. Ze verzette zich tegen elke poging in die richting.

Dat ging nu al bijna een maand zo. Wintrow bespeurde in haar de wraakzuchtigheid van een kind dat te horen heeft gekregen dat het te jong is om zus of zo te mogen doen. En nu was Vivacia vastbesloten zichzelf te bewijzen, en niet alleen tegenover Kennit. Haar vurige opstandigheid betrof ook Wintrow. In de dagen sedert Opal op haar dek was gestorven was haar halsstarrigheid alleen maar toegenomen. Ze wilde piraat worden. Elke keer dat Wintrow probeerde haar van die gedachte af te brengen werd ze stijfkoppiger. Erger was dat ze zich van dag tot dag verder van hem verwijderde. Ze reikte zo verlangend naar Kennit dat ze Wintrow in zijn eentje had achtergelaten.

Kennit voelde haar innerlijke beroering aan. Hij was zich bewust van de gevoelens die hij in haar had opgewekt. De piraat negeerde haar niet. Hij sprak vriendelijk tegen haar en behandelde haar met alle voorkomendheid. Maar hij maakte haar niet meer het hof. In plaats daarvan had hij de zon van zijn aandacht op Etta gericht en had hij die vrouw in zijn schijnsel uitzonderlijk doen opbloeien. Hij had haar in vuur en vlam gezet, alsof hij een vonkje bij een brandstapel had gehouden. Ze schreed over de dekken als een tijgerin en iedereen draaide zijn hoofd om haar te zien lopen. Er waren nog een paar andere vrouwen aan boord. Kennit had enkele bevrijde slavinnen toegestaan te blijven, maar in vergelijking met Etta leken ze slechts gematigd vrouwelijk. Wat Wintrow het meest verwonderde was dat hij niet kon zeggen in welk opzicht ze nu eigenlijk was veranderd. Ze kleedde zich zoals altijd. Hoewel Kennit haar bedolf onder juwelen, droeg ze er zelden meer van dan kleine robijntjes in haar oren. Het leek eigenlijk meer alsof er as was afgeborsteld van een grauwe kool, waardoor het inwendige gloeien daarvan zichtbaar was gemaakt. Ze was niet opgehouden mee te werken op het dek. Ze klom nog steeds met panterachtige snelheid in het want, en praatte en lachte nog steeds met de matrozen terwijl haar snelle naald flitsend zeilen naaide in de zon. Haar tong was nog even scherp als vroeger, en haar humor even bijtend. Maar wanneer ze naar Kennit keek, zelfs als deze ergens ver weg op het dek stond, leek het alsof het leven in haar opbloeide en uitbotte. Kapitein Kennit, op zijn beurt, leek te zwelgen in haar glorie. Hij kon niet in haar buurt komen zonder haar even aan te raken. Zelfs de lompe Sorcor moest wel eens blozen als hij de twee samen zag. Wintrow kon het stel alleen maar gadeslaan met jaloezie en verwondering. En om het nog erger te maken: telkens wanneer Kennit zag dat Wintrow naar hen keek trok de piraat een wenkbrauw naar hem op. Of gaf hem een knipoog.

De hele bemanning reageerde op deze nieuwe prikkel. Wintrow zou jaloezie of ontevredenheid hebben verwacht, nu de kapitein zo praalde met zijn dame, maar in plaats daarvan waren ze trots op hem, alsof zijn viriliteit en zijn bezit van deze begeerlijke vrouw warm afstraalden op hen allemaal. Het moreel aan boord van het schip was tot ongekende hoogten gestegen. Het nieuwe deel van de bemanning was naadloos versmolten met het oude. Alle onvrede die de bevrijde slaven gevoeld mochten hebben was verdampt. Waarom zou je immers het bezit van een eigen schip opeisen als je deel mocht uitmaken van Kennits bemanning op zijn schip?

Vivacia was sedert Opals dood getuige geweest van nog drie kapingen. In alle drie de gevallen waren het kleine koopvaarders geweest, geen slavenschepen. Wintrow kende nu het patroon. Het kanaal dat Kennit en Sorcor hadden uitgekozen was buitengewoon geschikt voor deze hinderlagen. Sorcor lag aan de zuidkant op de loer. Hij koos de schepen uit en zette de jacht in. Vivacia wachtte aan het einde van de passage. Het was haar taak om het achtervolgde schip op de klippen te laten lopen. Zat de prooi eenmaal vast, dan kwamen de piraten van de Marietta hun prooi bestelen van alles wat los en vast zat. Deze koopvaardertjes hadden slechts een kleine bemanning en konden zich nauwelijks verdedigen. Tot Kennits eer moest gezegd worden dat hij de bemanning niet uitmoordde. Er was weinig bloedvergieten, want zodra de schepen aan de grond waren gelopen was het afgelopen met elk verzet. Kennit nam de scheepjes niet eens in beslag om er losgeld voor te vragen. Hij beperkte zich tot het stelen van alles wat enige waarde had, en liet de schepen dan gaan. Wel werd de bemanning dringend gemaand om aan iedereen te verkondigen dat Kennit van de Piraten Eilanden nooit zou toestaan dat slavenschepen zich in zijn wateren vertoonden. Hij noemde zich niet koning. Nog niet. Aangezien er nu al drie schepen met de schrik vrij waren gekomen, zou Kennits boodschap zich snel genoeg verbreiden.

Dat ze buiten de acties werd gehouden was voor Vivacia een bron van ergernis en gemor. Alsof ze een kind was dat niet meer mocht meepraten met de volwassenen, werd ze door Kennit niet meer uitgenodigd om mee te praten over kwesties van piraterij of politiek. Hij bracht de meeste avonden door aan boord van de Marietta, met Sorcor en Etta. Het was daar dat ze hun aanvallen planden en hun overwinningen vierden. Wanneer de piraat en zijn dame laat in de nacht terugkeerden, was Etta telkens overladen met Kennits nieuwste cadeaus aan haar. Vrolijk door de wijn, trokken ze zich altijd meteen terug in hun kajuit. Hoewel Wintrow vermoedde dat dit alles een doelbewuste tactiek was om Vivacia zowel jaloers als nieuwsgierig te maken, sprak hij er niet over met haar. Ze zou het niet hebben verdragen dat van hem te horen.

Tussen de kapingen door was het leven van de piraten op het slome af.

Kennit hield zijn bemanning weliswaar bezig, maar hij gaf iedereen goed te eten, op kosten van de veroverde schepen, en stond ruime pauzes toe voor muziek en spelletjes. Zelf betrok hij Wintrow bij deze activiteiten. Hij riep hem vaak bij zich in zijn kajuit, maar dan niet voor simpele spelletjes met dobbelstenen of kaarten. Hij daagde Wintrow uit in wedstrijden die met strategie te maken hadden, niet met kansen. Wintrow had het onaangename gevoel dat de piraat hem op een of andere manier aan het testen was. Vaak lag het eigenlijke spel aan het einde van een lange middag vergeten tussen hen in terwijl Kennit hem uitvoerig ondervroeg over de filosofie van Sa. Het tweede schip dat ze hadden veroverd had een flinke voorraad boeken aan boord gehad. Kennit was een gretige lezer en hij deelde zijn buit met Wintrow. Wintrow kon niet ontkennen dat deze tussenspelen aangenaam waren. Soms kwam Etta bij het spel en de discussies zitten. Wintrow had respect gekregen voor haar levendige intelligentie, die zeker niet onderdeed — hoewel ze minder geschoold was — voor die van Kennit. Ze kon hen beiden gemakkelijk bijhouden zo lang ze in algemene termen spraken. Pas wanneer ze over de opvattingen van specifieke filosofen spraken, werd ze eerst zwijgzaam en tenslotte teruggetrokken. Op een middag, toen hij met opzet probeerde haar op zo'n moment weer bij de discussie te betrekken, ontdekte Wintrow bij toeval haar probleem. Hij reikte haar het boek aan waar ze over praatten, maar ze wilde het niet aannemen.

'Ik kan het niet lezen, dus doe geen moeite,' had ze kwaad gezegd. Ze had op een bank achter Kennit gezeten en was bezig geweest diens schouders te masseren. Nu stond ze abrupt op en liep naar de deur van de kajuit. Ze had haar hand al op de grendel toen ze werd tegengehouden door Kennits stem.

'Etta, kom terug.'

Ze draaide zich om en keek hem aan. Voor het eerst sinds hij haar kende zag Wintrow een glimp van protest in de blik waarmee ze Kennit aankeek. 'Waarom?' vroeg ze uitdagend. 'Om me des te duidelijker in te wrijven hoe onwetend ik ben?'

Even verscheen er een teken van drift op Kennits gezicht. Wintrow zag dat hij zich inhield en dat hij toen zijn hand naar de vrouw uitstak. 'Omdat ik het graag wil,' zei hij, en het klonk bijna vriendelijk. Ze keerde naar hem terug, maar keek naar het boek dat hij oppakte alsof het een gehate rivale was. Hij stak het haar toe. 'Je zou dit moeten lezen.'

'Dat kan ik niet.'

'Maar ik wil het.'

Ze beet haar tanden op elkaar. 'Ik weet niet hoe!' viel ze toen woedend uit. 'Ik heb nooit onderwijzers of lessen gehad — als je tenminste de mannen niet meetelt die me mijn vak leerden nog voordat ik een vrouw was! Ik ben niet zoals jij, Kennit, ik -'

'Zwijg!' blafte hij haar toe. Weer reikte hij haar het boek aan. 'Neem het.' Het was een bevel.

Ze griste het uit zijn hand, maar hield het vast alsof het een zak vol uitwerpselen was.

Kennit verplaatste zijn aandacht naar Wintrow. Er speelde een amper zichtbaar glimlachje om zijn lippen. Wintrow zal je leren het te lezen. En behoudens dat zal hij het je ook voorlezen.' Hij keek weer naar Etta. 'Hij zal geen andere taken hebben aan boord van dit schip tot hij deze heeft afgerond. Het kan me niet schelen hoe lang het duurt.'

'De bemanning zal me uitlachen,' protesteerde Etta.

Kennit kneep zijn ogen samen. 'Niet lang. Het is moeilijk lachen als je tong is afgesneden.' Maar toen glimlachte hij. 'Als je de lessen privé wilt houden, mij best. Je kunt deze kajuit gebruiken. Ik zal zorgen dat jullie voldoende tijd krijgen om deze taak in afzondering en ongestoord te volbrengen.' Hij wees naar de andere gestolen boeken die in de kajuit lagen. 'Er is hier veel voor jou om te leren, Etta. Gedichten en geschiedenis, en ook filosofie.' Hij boog zich naar voren, pakte haar bij een hand en trok haar naar zich toe. Met zijn vrije hand streek hij een paar haren uit haar gezicht. 'Wees niet koppig. Ik wil dat je dit leuk gaat vinden.' Hij wierp Wintrow een eigenaardige, glinsterende blik toe. Het was bijna alsof hij controleerde of de jongen wel goed toekeek en luisterde. 'Ik hoop dat het jullie beiden veel plezier en kennis zal opleveren.' Hij streek met zijn lippen lichtjes over haar gezicht. Etta sloot haar ogen bij die aanraking, maar Kennit hield de zijne wijd open en keek Wintrow aandachtig aan.

Wintrow voelde een acuut onbehagen. Het was alsof hij op een onnatuurlijke manier in die omhelzing was opgenomen. 'U moet me excuseren,' mompelde hij, en hij stond haastig op van het speelbord. Kennits stem stopte hem bij de deur.

'Je vindt het toch niet erg om Etta les te geven, is het wel, Wintrow?' Het klonk eigenlijk nauwelijks als een vraag. Hij hield de vrouw dicht tegen zich aan en keek Wintrow over haar gebogen hoofd heen aan.

Wintrow schraapte zijn keel. 'Helemaal niet.'

'Mooi. Zorg dan dat je snel begint. Vandaag al, om precies te zijn.'

Terwijl Wintrow naar een beleefd antwoord zocht, hoorde hij een inmiddels welbekende kreet: 'Zeil in zicht!' Hij voelde een golf van opluchting. Overal in en op het schip klonk het geroffel van rennende voeten. 'Aan dek!' brulde Kennit, en Wintrow gehoorzaamde maar al te graag. Hij rukte de deur open en rende de gang op terwijl de piraat zelf nog naar zijn kruk aan het zoeken was.

'Daar! Daar is het!' riep Vivacia toen Wintrow het voordek bereikte. Ze hoefde eigenlijk niet te wijzen. Zelfs op deze afstand voerde de wind de stank van de slavenhaler mee. Het schip dat in zicht kwam was het smerigste, meest verkrotte dat Wintrow ooit had gezien. De romp glom van het slijm van het afval dat op vele plaatsen slordig overboord gekieperd was. Het lag diep in het water, kennelijk veel te zwaar beladen. Het beroerd getakelde want fladderde in de wind. Onregelmatige stoten water uit de spuigaten toonden aan dat de ruimwaterpompen bemand waren, waarschijnlijk door slaven. Vaag begreep Wintrow dat dit waarschijnlijk noodzakelijk was om dat hele schip een beetje drijvende te houden. In en naast het kielzog van het slavenschip waren de witte V's van een heel stel volgende slangen te zien. Die walgelijke schepsels leken de paniek aan boord van het schip aan te voelen, want ze staken hun grote, door stekelige halskragen omringde koppen uit het water en keken om naar de Marietta. Hij zag minstens een dozijn van die monsters, en hun geschubde lijven glinsterden in de zon. Wintrow voelde zich misselijk.

Vivacia boog zich naar voren. Haar gezicht stond gretig. Ze was zo enthousiast dat het wel leek alsof ze het hele schip achter zich aan trok. 'Kijk eens, kijk eens, ze proberen te vluchten!' Ze reikte naar het slavenschip in de verte met uitgestrekte armen en gekromde vingers, en leek niet te kunnen wachten tot de bemanning genoeg zeilen had bijgezet om de achtervolging te versnellen.

'Het is een slavenschip. Kennit zal de hele bemanning doden,' waarschuwde Wintrow haar zacht. 'Als je hem helpt dat schip te kapen zal de voltallige bemanning omkomen.'

Ze gunde hem een korte blik over haar schouder. 'En als ik dat niet doe, hoe veel slaven zullen dan dagelijks aan boord van dat schip sterven?' Ze richtte haar blik weer op haar prooi en haar stem kreeg een hardere klank. 'Niet alle mensen zijn het waard te leven, Wintrow. En het is trouwens onze manier die de meeste levens spaart. Welke slaaf kan aan boord van die schuit een reis overleven, dacht je?'

Wintrow luisterde maar met een half oor. Hij zag, tot zijn ongeloof, dat het slavenschip bij de Marietta vandaan begon te lopen, waarschijnlijk door gebruik te maken van de stroming. In elk geval werd de afstand tussen die twee schepen groter. Het te zwaar beladen schip zocht het midden van het kanaal op. De Marietta bleef te ver weg, maar zonder dat piratenschip zou Kennits nijptangtactiek slechts over één kaak beschikken. De slavenhaler zou ontkomen!

Kennit legde zijn kruk op het voordek, hees zichzelf omhoog en werkte zich toen overeind. Met zijn kruk onder zijn oksel gestoken strompelde hij moeizaam naar de reling, tot waar Wintrow stond. Etta was nergens te zien. Kennit schudde teleurgesteld zijn hoofd. 'Die arme donders. Dat slavenschip ontkomt ons. Ik vrees dat ze ten dode gedoemd zijn.'

Er zou vandaag niet gemoord worden. Wintrow kende een moment van opluchting. Toen slaakte Vivacia een kreet. Het was er een van gedwarsboomde wellust. En meteen daarna won het schip aan snelheid en schoot het naar voren. Elke plank van de romp leek opeens gladder te worden, elk zeil leek voller op te bollen. De bemanning begon aanmoedigingen te schreeuwen naarmate het gat tussen de Vivacia en de slavenhaler kleiner werd. Wintrow besefte met een schok dat Vivacia's volle bewustzijn alleen nog maar op deze jacht was gericht. 'Mijn vrouwe!' riep Kennit prijzend uit. Het was balsem voor haar, en Vivacia glom van trots. Wintrow voelde de hitte van haar gelukzaligheid. Kennit begon commando's te blaffen. Achter zich hoorde Wintrow het gekletter van wapens en de ruwe grappen van mannen die zich opmaakten om aan het moorden te slaan. De leden van de enterploeg schreeuwden elkaar uitdagingen en weddenschappen toe. Er werden enterhaken en touwen aan dek gebracht terwijl boogschutters met kokers vol pijlen snel in het want naar boven klommen.

Vivacia zelf negeerde dat alles. Dit was haar prooi, haar jacht. Ze schonk geen aandacht aan de mannen die bij haar aan boord waren. Wintrow was zich ook slechts vaag bewust van zijn eigen lichaam. Zijn handen waren als klauwen om de reling geklemd en zijn haren wapperden in de wind. Vivacia verstikte zijn kleine ik in haar enorme uitbarsting van energie. Als in een droom zag hij het slavenschip voor zijn ogen steeds groter worden. De aanwaaiende stank werd penetranter. De paniekerige mannen op de dekken van het smerige schip keken doodsbang. Hij hoorde de opgewonden kreten van de piraten toen de eerste enterhaken werden geworpen, de eerste zwerm pijlen werd afgeschoten. De kreten van degenen die door de pijlen werden geraakt en het gedempte schreeuwen van de angstige slaven die benedendeks waren opgesloten bereikten zijn oren alsof het slechts gekrijs van verre strandvogels was. Veel scherper was Wintrow er zich van bewust dat de Marietta opeens bezig was hen in te halen. Ze dreigde Vivacia de prooi af te pikken! Dat kon het schip natuurlijk niet tolereren.

Vivacia boog zich letterlijk naar voren en graaide met haar handen woest naar het ingehaalde schip, juist toen de entertouwen strak werden aangetrokken. Haar klauwende vingers kregen niets in hun greep, maar het fanatisme op haar gezicht joeg de bemanning van het slavenschip de stuipen op het lijf. 'Val aan! Val aan!' gilde ze, zonder acht te slaan op de orders die Kennit ondertussen al aan het geven was. Haar ongetemde bloeddorst was aanstekelijk, want meteen toen de afstand tussen de schepen klein genoeg was sprong de enterploeg over naar het andere schip.

'Ze heeft het voor elkaar! Onze schoonheid heeft het gepresteerd! Ah, Vivacia, nooit heb ik vermoed dat je zo snel, zo vaardig zou kunnen zijn!' Kennits lof naderde dicht tot verering.

Anderzijds vloeide er een golf van pure adoratie voor Kennit door Wintrow heen. Die krachtige emotie van het schip overweldigde zijn eigen angsten over wat er zou gebeuren nu het slavenschip was overmeesterd. Het boegbeeld keek om. De bewonderende blik die Vivacia en Kennit met elkaar uitwisselden was de wederzijdse erkenning van roofdieren.

Wij zullen samen goed jagen, wij tweeën,' merkte Vivacia op.

'Dat zullen we zeker,' beloofde Kennit haar.

Wintrow voelde zich overbodig. Hij was met hen beiden verbonden, maar ze negeerden hem. Hij was irrelevant voor datgene wat zij zojuist in elkaar hadden ontdekt. Hij voelde dat ze zich bij elkaar aansloten op een dieper, een fundamenteler niveau dan hij ooit had bereikt. Wat, zo vroeg hij zich vaag af, erkenden zij nu in elkaar? Wat het ook wezen mocht, hij bespeurde er zelfs geen flauwe echo van in zijn eigen binnenste. Op slechts een manslengte afstand bevond zich een ander dek, en daar vochten mannen voor hun leven. Daar vloeide bloed, maar wat hier vloeide, tussen het levende schip en de piraat, was iets dat nog dikker was dan bloed.

'Wintrow! Wintrow!' In een soort waas hoorde de jongen zijn naam noemen. Hij draaide zich om naar de bron van het geluid. Kennits grijns was breed en wit terwijl hij naar het geënterde schip wees. 'Kom met me mee, jongen.'

En even later volgde hij Kennit en klom hij over de relingen naar het vreemde dek, waarop mannen worstelden, vloekten en schreeuwden. Opeens stond Etta naast hem, met een getrokken zwaard in de hand. De manier waarop ze om zich heen keek was die van een roofdier. Haar sluike zwarte haren glommen in het zonlicht. Kennit zelf had een lange dolk in zijn handen, maar Wintrow was ongewapend en zag deze vreemde wereld met grote ogen aan. Zijn geest klaarde enigszins op toen hij niet meer het toverhout van de Vivaria onder zijn voeten had, maar de chaos waarin hij nu was beland bleek bijna even ontregelend. Kennit schreed onbevreesd naar voren. Etta had zich rechts van hem geposteerd, naast zijn kruk. Samen baanden ze zich een weg over het vieze, stinkende dek. Ze passeerden mannen die hun best deden om elkaar te doden en liepen om een stervende heen, die in een grote plas bloed op het plankier lag. Hij was getroffen door een pijl, maar het was vooral de val uit het want geweest die hem fataal was geworden. Zijn gezicht was afschuwelijk vertrokken in een grimas van pijn en zijn ogen leken omringd door lachrimpeltjes, maar ondertussen vloeide er bloed vanuit zijn oor tot in de onverzorgde haren van zijn baard.

Sorcor kwam hen met grote bonkende passen tegemoet. Kennelijk had de Marietta de prooi snel ingehaald en van de andere kant geënterd. De bemanning van het slavenschip was vanaf het begin kansloos geweest. Het zwaard in Sorcors hand droop van het bloed en zijn getatoeëerde gezicht glom van tevredenheid. 'We zijn hier zowat klaar, meneer!' zei hij bij wijze van joviale groet tegen Kennit. 'Er lopen er nog een paar rond op de kampanje, maar daar zitten geen echte vechters onder.' Er klonk een luide kreet, gevolgd door een plons, als om zijn woorden te onderstrepen. Weer eentje minder!' stelde Sorcor opgewekt vast. 'Ik heb een paar mannen de luiken laten openen. Het is een stinkende rotzooi benedendeks. Ik denk dat ze daar even veel doden als levenden aan ketenen hebben liggen. We moeten de overlevenden snel van boord halen. Het schip maakt water als een matroos die staat te pissen na een avond bier zuipen.'

'Hebben we genoeg plaats voor iedereen, Sorcor?'

De bonkige piraat bewoog zijn wenkbrauwen in een miniversie van schouderophalen. Waarschijnlijk. Het zal onze twee schepen aardig vol maken, maar later kunnen we er een heel stel op de Dwarskop zetten. Tot dan zitten we tjokvol, zou ik zeggen.'

'Uitstekend.' Kennit knikte verstrooid. 'We gaan op weg naar Deeldorp, nadat we de Dwarskop hebben opgehaald. Tijd om daar weer eens te laten zien wat we allemaal hebben gepresteerd.'

'Zeg dat wel!' zei Sorcor grijnzend.

Een met bloed besmeurde piraat haastte zich hun kant op. 'Neem me niet kwalijk, heren, maar de kok wil zich overgeven. Hij zit opgesloten in de kombuis.'

'Dood hem,' droeg Kennit hem geïrriteerd op.

'Neem me niet kwalijk, meneer, maar hij zegt dat hij iets weet dat het de moeite waard maakt hem in leven te laten. Hij zegt dat hij weet waar de schat ligt.’ Kennit schudde in zwijgende walging zijn hoofd.

'Als hij dat weet, wat doet hij dan op deze smerige tobbe?' vroeg Etta sarcastisch.

'Zou ik niet weten, mevrouw,' zei de piraat op verontschuldigende toon. 'Het is een ouwe. Mist een oog en een hand. Beweert dat hij nog met Igrot de Koene heeft gevaren. Dat zette ons aan het denken. Iedereen weet dat Igrot een geldgalei van de satraap heeft gepikt, en dat die nooit is teruggevonden. Misschien weet hij iets —'

'Laat mij dat maar regelen, kapitein,' bood Sorcor geërgerd aan. 'Waar is hij?' vroeg hij de matroos.

Wacht, Sorcor. Misschien dat ik toch even een woordje wissel met deze kok.' In Kennits stem streden achterdocht en nieuwsgierigheid om voorrang.

De jonge piraat keek zorgelijk. 'Hij heeft zich in de kombuis verschanst, meneer. We hebben de deur half ingetrapt, maar hij heeft daar massa's messen bij de hand. En hij gooit ze verdomd goed, voor een ouwe vent met maar één oog.'

Wintrow zag dat de uitdrukking op Kennits gezicht veranderde. 'Ik praat met hem. Alleen. Zorg jij ervoor dat de slaven uit de ruimen komen. De schuit begint al aardig slagzij te maken.'

Sorcor was gewend orders te gehoorzamen. Hij aarzelde geen moment, beperkte zich tot een knikje en draaide zich om terwijl hij meteen bevelen begon te schreeuwen.

Wintrow werd zich bewust van de slaven. Ze stonden in groepjes op het dek, versuft, met hun ogen knipperend tegen het zonlicht. Bedekt met een laagje vuil en huiverend van de kou in de koele buitenlucht, leken ze de nieuwe situatie nog niet te kunnen bevatten. De stank en de verbijsterde blikken brachten Wintrow opeens terug naar de nacht waarin de slaven in de ruimen van de Vivacia in opstand waren gekomen. Er ging een golf van medelijden door hem heen. Sommigen waren zo zwak dat ze hulp nodig hadden om rechtop te blijven staan. De ene slaaf na de andere kwam uit de ruimen naar boven. Hij keek ernaar en besefte de onweerlegbare juistheid van wat Kennit had gedaan. Het opheffen van deze ellende was goed. Maar de manier waarop het werd gedaan...

Wintrow!'

Er klonk enige ergernis in Etta's stem. Wintrow stond nog voor zich uit te staren terwijl Kennit zich al snel en doelbewust over het dek bewoog. De slagzij van het schip werd hoe langer hoe beter merkbaar. Er was geen tijd te verliezen. Hij haastte zich achter de piraat aan.

Terwijl hij over het dek rende, hoorde hij het brullen van de slangen en allerlei plonsgeluiden. Ze waren de monsters lijken aan het voeren. De toekijkende piraten lachten en joelden waarderend om het schouwspel.

'Laat dat,' hoorde hij Sorcor brullen. 'Ze krijgen alle doden gauw genoeg. Haal de slaven uit de ruimen en zet ze op de andere schepen. Schiet op! Ik wil zo snel mogelijk van deze lekke schuit af!'

De kombuis stak ten dele boven het dek uit. Een groepje piraten stond met getrokken zwaarden om de deur heen, zich niet bewust van Kennits komst. Een van hen trapte tegen de deur, hetgeen de ingesloten man een stroom van vloeken ontlokte. Er verscheen een zwaard in de smalle opening en een stem riep: 'Ik steek iedereen neer die naar binnen probeert te komen. Haal jullie kapitein. Aan hem geef ik me over, maar aan hem alleen.' De piraten lachten spottend en drongen dichter naar de deur op. Ze deden Wintrow denken aan een troep honden onder een boom met een kat erin.

'Hij is hier,' verklaarde Kennit op luide toon. De lachende, grijnzende mannen waren meteen ontnuchterd. Ze maakten plaats voor hun kapitein. 'Aan het werk!' beval Kennit hun bruusk. 'Dit regel ik zelf wel.'

Ze verspreidden zich snel, zij het ongaarne — zoals bleek uit menige blik achterom. Geruchten over een schat waren op zich al voldoende om elke man nieuwsgierig te maken, maar Igrots schat was legendarisch. Ze waren graag gebleven om te horen wat de man in ruil voor zijn leven te vertellen had. Kennit negeerde de piraten. Hij stak zijn kruk uit en stompte ermee tegen het restant van de deur van de kombuis. 'Kom naar buiten,' droeg hij de kok op.

'Bent u de kapitein?'

'Ja. Laat je zien.'

De man stak zijn eenogige hoofd om het randje en trok het toen snel weer terug. 'Ik heb iets om te ruilen. U laat me leven, en ik vertel waar Igrot de Koene zijn buit heeft verborgen. Zijn hele buit. Niet alleen die geldgalei, maar ook alles wat hij daarvoor al had gepikt.'

'Geen mens weet waar Igrot zijn schatten heeft verstopt,' verklaarde Kennit zelfverzekerd. 'Hij en zijn hele bemanning zijn vergaan. Niemand heeft het overleefd. Was dat wel zo geweest, dan zou de schatkamer al lang geleden leeggeplunderd zijn.' Met opmerkelijk gemak was Kennit inmiddels een eindje naar voren geslopen, zodat hij nu pal naast de ingetrapte deur stond.

'Nou, ik wel. Heb jaren op de kans gewacht om ernaar terug te keren, maar ben nooit in de juiste positie gekomen. Als ik het iemand gezegd zou hebben, had ik een mes in mijn rug gekregen. En je kunt er niet zomaar achteraan. Er is een speciaal schip voor nodig. Een schip zoals dat van u, en zoals ook Igrot destijds had... ik wed dat u begrijpt wat ik bedoel. Er zijn plaatsen waar alleen een levend schip naar toe kan, andere schepen niet. Nou heb ik wel genoeg verteld. U laat me in leven, en ik breng u daarheen. Maar u moet me laten leven.'

Kennit gaf geen antwoord. Hij bleef zwijgend en roerloos vlak naast de deur staan. Wintrow keek naar Etta. Ook zij bewoog zich niet. Ook zij zweeg. En wachtte.

'Hé, kapitein, wat zegt u ervan? Is het afgesproken? Het is een grotere schat dan u kunt dromen. Stapels zijn het, en de helft daarvan zijn magische Beijerstadse vaardersspullen. U hebt het maar voor het grijpen. U wordt de rijkste man ter wereld. En u hoeft alleen maar te bevelen dat ik mag blijven leven.' De stem van de kok klonk bijna triomfantelijk. 'Is dat geen eerlijke ruil?'

De slagzij van het schip was aanmerkelijk toegenomen. Wintrow hoorde dat Sorcor en zijn mannen de slaven tot spoed aanzetten. Een van de matrozen riep opeens met stemverheffing: 'Hij is dood, vrouw! Niets meer aan te doen. Laat hem liggen.' De wind droeg een intense, jankende kreet van verdriet aan, maar bij de kombuisdeur bleef alles stil. Kennit gaf de kok nog steeds geen antwoord.

'Hé, kapitein, bent u daar nog?'

Kennit kneep zijn ogen samen, alsof hij diep nadacht. Om zijn mond verscheen iets wat leek op een glimlachje. Wintrow voelde zich opeens nerveus worden. Het werd tijd om dit af te ronden en het schip te verlaten. Het maakte water en werd daardoor zwaarder, zodat de zee er steeds meer macht over begon te krijgen. Hij haalde al adem om het hardop te zeggen, toen Etta hem een scherpe por met haar elleboog gaf. Wat er volgde gebeurde allemaal tegelijk. Wintrow stond na afloop te staren en probeerde het te begrijpen. Had Kennits hand met de dolk erin als eerste bewogen of was er eerst die beweging geweest van dat hoofd dat om het hoekje keek? Die twee dingen gebeurden zo synchroon als klappende handen die elkaar raakten. Kennits dolk schoot uit, boorde zich diep in het goede oog van de man en werd meteen weer teruggetrokken. De man tuimelde achterover, uit het zicht. 'Er zijn geen overlevenden van Igrots bemanning,' verzekerde Kennit. Zijn ademhaling haperde even. Toen hij om zich heen keek knipperde hij met zijn ogen, alsof hij uit een droom ontwaakte.

'Blijf hier niet rondhangen! Dit schip staat op het punt van zinken,' riep hij geërgerd uit. Met zijn bebloede dolk nog in de hand haastte hij zich terug naar de Vivacia. Etta liep schuin achter hem. Ze leek totaal onberoerd door wat er zojuist was gebeurd. Wintrow rende als verdoofd achter hen aan. Hoe kon de dood zo snel toeslaan? Hoe was het mogelijk dat iemands leven van het ene op het andere moment kon worden gereduceerd tot niets? Wat de piraat had gedaan betekende voor de jongen een geweldige schok: hij had één flitsend moment zijn hand uitgestoken en daardoor de dood doen opbloeien. En de houder van de dolk had daarbij niets gevoeld. Wintrow voelde zijn associatie met deze man opeens aan als een kerf in zijn huid, en hij verlangde naar Vivacia. Misschien kon zij hem helpen om hierover na te denken. Ze zou zeggen dat er geen reden was voor het schuldgevoel dat hem had bevangen.

Kennit had amper voet aan boord van de Vivacia gezet toen het boegbeeld hem riep. 'Kennit! Kapitein Kennit!' Het klonk als een luid, zelfverzekerd bevel. Haar stem had een ondertoon die Wintrow er nooit eerder in had gehoord. Kennit grijnsde. Zijn gezicht vertoonde een grimmige tevredenheid. 'Zorg voor de slaven en kap die schuit los!' commandeerde hij. Hij keek naar Etta en Wintrow. 'Zorg dat ze zich allemaal zo goed mogelijk wassen. En houd ze op het achterdek.' Hij draaide zich om en haastte zich naar het boegbeeld.

'Hij wil met haar alleen zijn.' Etta vermeldde het op een effen toon, als een objectief feit, maar in haar ogen was jaloezie opgevlamd.

Wintrow keek naar het dek, om te voorkomen dat ze in zijn ogen dezelfde reactie zou zien.

'Voor een man die is ondergedoken leef je hier aardig in stijl,' merkte Althea glimlachend op.

Grag grijnsde, content met zichzelf. Hij leunde achterover op zijn stoel, die hij op de twee achterpoten liet balanceren, en stak zijn hand omhoog om een speels tikje te geven tegen de tinnen lantaarn die aan een boomtak boven zijn hoofd hing. 'Wat is een leven zonder stijl?' vroeg hij retorisch. Ze lachten allebei ontspannen.

De bungelende lantaarn verspreidde een onzeker licht, dat werd aangevuld - en samen daarmee in het donker van zijn ogen weerkaatst — door het schijnsel van een paar kaarsen. Hij droeg een donker hemd, open aan de hals, en een wijde witte pantalon. Wanneer hij zijn hoofd bewoog verspreidde zijn gouden oorring een warme glans. Hij was gebruind door de zomerzon en al de kleuren samen maakten hem als het ware een verlengstuk van de avond in het bos. Wanneer zijn tanden wit opflitsten in een glimlach leek hij weer op die nonchalante jonge zeeman in Rinstin. Nu keek hij om zich heen op de open plek voor het huisje en zuchtte tevreden.

'Ik was hier in geen jaren geweest. Toen ik klein was, en nog niet met pa mee reisde, bracht moeder ons hier tijdens het warmste deel van de zomer allemaal naar toe.'

Althea keek naar de tuin om haar heen. Het huisje was weinig meer dan een grote hut, die aan alle kanten praktisch werd ingesloten door het bos. 'Is het hier dan koeler 's zomers?'

'Een beetje. Niet veel. Maar je weet hoe het in Beijerstad 's zomers kan stinken. We waren hier in het jaar dat de Bloedpest voor het eerst toesloeg. Niemand van ons is besmet geraakt. Moeder gelooft nog altijd dat het kwam doordat we hier uit de buurt van de besmettingshaard waren. In elk geval heeft ze er daarna elke zomer op gestaan ons hierheen te brengen.'

Daarna zwegen ze een poosje en luisterden ze alleen naar het bos. Althea probeerde zich dit zomerhuisje en deze tuin voor te stellen als de levendige woning van een moeder en haar kinderen. Niet voor het eerst vroeg ze zich af hoe haar leven zou zijn verlopen als haar broers de Bloedpest zouden hebben overleefd. Zou haar vader haar dan wel hebben meegenomen op zijn reizen? Zou ze dan nu getrouwd zijn en zelf kinderen hebben?

Waar denk je aan?' vroeg Grag haar teder. Hij liet zijn stoel naar voren vallen en zette zijn ellebogen op de tafel. Toen ondersteunde hij zijn kin met zijn handen en keek haar verliefd aan. Op het tafelblad stonden een wijnfles, twee glazen en de resten van een koude maaltijd. Althea had het voedsel meegebracht. Het bericht dat ze had ontvangen was in feite een briefje van Grags moeder aan de hare geweest. Na de nodige verontschuldigingen had ze Ronica gevraagd of Althea misschien bereid was een discrete boodschap voor de familie Tenira te verrichten. Keffria had haar wenkbrauwen gefronst, maar Ronica had gemeend dat Althea nog maar weinig beschermenswaardige reputatie over had. In elk geval had ze Grags moeder een briefje gestuurd waarin ze haar toestemming gaf.

Er had in een Beijerstadse stal een paard voor haar klaar gestaan. Althea was weggereden zonder een duidelijk idee van haar bestemming, maar bij een kleine herberg buiten de stad was ze aangehouden door een wandelaar, die haar een papiertje met een routebeschrijving en een adres in de hand had gedrukt. Het adres was een andere herberg, waar ze min of meer had verwacht Grag aan te treffen, maar in plaats daarvan een vers paard had gekregen, met volle leren zadeltassen, en een mannenjas met een hoofdkap. Plus alweer een briefje.

Het opzoeken van Grag had een sfeertje van mysterie en avontuur, maar Althea vergat geen moment dat het tevens om een ernstige zaak ging. In de dagen sedert de Ophelia zich had verzet tegen de heffingen door de belastinggaarder van de satraap was Beijerstad steeds ernstiger verdeeld geraakt. Het haastige vertrek van het levende schip was een verstandige zet geweest, want kort daarna waren er drie nieuwe patrouilleschepen uit Kwarts gearriveerd.

Deze wel erg opportune komst had de vermoedens aangewakkerd dat het gaar-derskantoor misschien nog wel nauwere banden met Kwarts onderhield dan men zelfs in de stad Jamaillia wist. Iemand had in het woonhuis van de gaarder ingebroken en er een vieze bende aangericht door een hele kooi vol postduiven uit te moorden. De inklaringspakhuizen die de branden tijdens de nacht van de vaardersvergadering hadden doorstaan waren sindsdien al twee keer het doelwit geweest van brandstichters. Dit had ertoe geleid dat ze nu dag en nacht werden bewaakt door Kwartse huurlingen, evenals het huis van de gaarder, terwijl de galeien demonstratief in de haven en de aangrenzende wateren patrouilleerden. Diverse oude vaarders die zich aanvankelijk conservatief hadden opgesteld hadden inmiddels meer sympathie gekregen voor degenen die zachtjes spraken over onafhankelijkheid van Jamaillia.

Grag Tenira was een brandpunt geworden in de ruzie tussen de gaarder en de Beijerstadse vaarders. Er was een hoge prijs op zijn hoofd gezet. Breskers suggestie dat Althea hem kon verraden om geld bij elkaar te krijgen om de Paragon weer zeewaardig te maken was een grap geweest, maar geen overdrijving. Als Grag zich niet spoedig in veiligheid wist te brengen, zouden zelfs zijn vrienden in verleiding kunnen komen door de exorbitante premie.

Nu ze in de lome bries van de zomeravond tegenover hem zat, had Althea dan ook een akelig kriebelend voorgevoel. Grag moest in actie komen, en snel ook. Ze had er eerder met hem over gesproken, maar ze begon er opnieuw over. 'Ik snap nog steeds niet waarom je zo dicht bij Beijerstad blijft rondhangen. Je kunt de stad toch zeker stiekem verlaten op een van de levende schepen? Het verbaast me werkelijk dat de agenten van de satraap nog steeds niet hebben geconcludeerd dat je hier bent. Het is toch bij velen bekend dat jouw familie een huisje in het Sangerbos heeft staan?'

'Zo goed dat ze al twee keer hier zijn geweest om huiszoeking te doen. En ze zullen nog wel eens terugkomen. Maar dan zal het huisje weer even leeg en verlaten zijn als de twee vorige keren.'

'Hoe kan dat?' vroeg Althea nieuwsgierig.

Grag lachte, maar niet vrolijk. 'Mijn oudoom was niet bepaald een lichtend voorbeeld van moraliteit. Volgens de familieverhalen heeft hij hier menig ren-dez-vous gehad. Daarom vind je hier niet alleen een wijnkelder achter een na-maakmuur in de officiële kelder, maar bovendien een klein kamertje daar weer achter. En er is een zeer kostbare tweelingklok geïnstalleerd, waarvan de ene helft zich bevindt onder het voetgangersbruggetje waar je daarstraks overheen bent gelopen.'

'Ik heb niets gehoord toen ik daar liep,' zei Althea.

'Natuurlijk niet. Die tinkelt erg zachtjes. Het is een heel klein klokje, maar buitengewoon gevoelig. De tweelingklok hier in huis is veel luidruchtiger. Laten we daarom Sa maar dankbaar zijn voor deze magie van de Wilde Rivier!'

Hij hief zijn glas om een dronk uit te brengen op hun broeders en zusters in de Wilde Regenlanden, en Althea deed met hem mee. Toen zette ze haar glas neer en keerde ze terug tot haar onderwerp. 'Ben je dan van plan hier te blijven?'

Hij schudde zijn hoofd. 'Nee. Dan zou het slechts een kwestie van tijd zijn tot ze me te pakken kregen. Er moet voedsel worden gebracht. De mensen in de omgeving weten dat ik hier ben. Velen van hen zijn Drie Schepen-gezinnen. Beste mensen, maar straatarm. Uiteindelijk zal er iemand voor de verleiding bezwijken. Nee, ik zal vertrekken, en al gauw. Daarom heb ik mijn moeder gevraagd dit bezoek te arrangeren. Ik was bang dat jouw familie het zou verbieden. Ik wist dat het eigenlijk niet gepast is dat ik je in deze omstandigheden onder vier ogen spreek. Maar wanhopige tijden vragen om wanhopige maatregelen.' Hij keek haar verontschuldigend aan.

Althea grinnikte geamuseerd. 'Ik denk niet dat mijn moeder daar veel problemen mee heeft gehad. Ik vrees dat mijn kinderlijke reputatie van rebelse wildebras me tot en met vandaag heeft achtervolgd. Wat voor mijn zus een schandaal zou heten geldt voor mij als vrijwel normaal gedrag.'

Hij stak zijn hand uit over de tafel en legde hem op de hare. Hij drukte er eerst met zijn handpalm op en pakte hem toen warm vast. 'Is het fout als ik zeg dat ik daar blij om ben? Anders had ik je nooit goed genoeg leren kennen om van je te gaan houden.'

De stoutmoedige bekentenis maakte haar sprakeloos. Ze probeerde haar mond te dwingen om te zeggen dat ze ook van hem hield, maar de leugen wilde niet komen. Raar. Ze had niet geweten dat het een leugen was voordat ze het had proberen uit te spreken. Ze haalde adem om iets waars te zeggen: dat ze veel om hem was gaan geven, of dat ze zich vereerd voelde wegens zijn woorden, maar met een licht hoofdschudden weerhield hij haar ervan.

'Zeg maar niets. Je hoeft het niet uit te spreken, Althea. Ik weet dat je niet van me houdt, nog niet. In menig opzicht is jouw hart nog voorzichtiger dan het mijne. Dat wist ik vanaf het begin. En zelfs als ik het niet had gesnapt, Ophelia heeft zich veel moeite gegeven om me duidelijk te maken hoe ik moest proberen jou voor mij te winnen.' Hij lachte geringschattend om zichzelf. 'Niet dat ik haar advies heb gevraagd, maar in zekere zin is ze als een tweede moeder voor mij. En ze heeft niet de gewoonte te wachten tot ik advies vraag.'

Ze glimlachte dankbaar. 'Ik zie niets verkeerds in jou, Grag. Je hebt nooit iets gedaan dat mijn gevoelens voor jou vertroebelt. Mijn leven heeft me de laatste tijd geen gelegenheid gegeven om me bezig te houden met hoop en dromen voor mezelf. De problemen van mijn familie drukken zwaar op mij. Wegens het ontbreken van volwassen mannen vallen de plichten met hun volle gewicht op mij neer. Er is niemand anders die achter de Vivacia aan kan gaan.'

'Dat heb je me eerder gezegd,' gaf Grag toe, hoewel zijn stem verried dat hij het niet volledig eens was met de redenering erachter. 'Ik heb de hoop opgegeven dat je nu met me mee zou willen gaan. Ik veronderstel trouwens dat het zelfs in tijden als deze zou worden aangezien voor een overhaast, dus ongepast huwelijk.' Hij draaide haar hand om en wreef met zijn duim over haar palm. Het bezorgde haar hele arm een tinteling van genot. Hij keek naar haar hand terwijl hij vroeg: 'Maar later? Er zullen betere tijden komen...' Hij dacht even na over die woorden, en lachte toen bitter. 'Of misschien slechtere. Ik zou mezelf graag de zekerheid gunnen dat je te zijner tijd naast me zult staan en tot mijn familie behoort. Althea, wil je met me trouwen?'

Ze sloot haar ogen en voelde een moment van intens verdriet. Dit was een goede man — eerlijk en recht door zee, knap, begeerlijk en nog rijk bovendien. 'Ik weet het niet,' antwoordde ze zacht. 'Ik probeer vooruit te kijken en me een tijd voor te stellen waarin mijn leven van mezelf zal zijn, en ik het kan inrichten zoals ik wil, maar mijn blik reikt niet zo ver. Als alles goed gaat, en we de Vivacia terug kunnen winnen, ben ik nog steeds van plan om haar Kyle afhandig te maken. En als me dat lukt, zal ik de Vivacia zeilen.' Ze keek hem eerlijk in de ogen. 'We hebben hier al eens eerder over gesproken. Ik weet dat jij Ophelia niet kunt verlaten. Als ik weer in het bezit van Vivacia kan komen, zal ik haar niet verlaten. En waar brengt dat ons beiden?'

Hij kreeg een wrange trek om zijn mond. 'Je maakt het voor mij moeilijk om je succes te wensen, want als je alles bereikt wat je begeert zal ik je verliezen.' Bij het zien van haar opkomende frons begon hij hardop te lachen. 'Maar je weet dat ik je toch succes wens. Alleen... mocht je er niet in slagen, dan wacht ik op je. Met Ophelia.'

Ze sloeg haar ogen neer en knikte bij het horen van dit aanbod, maar in haar hart voelde ze zich als een klein kind. Wat zou het betekenen als ze faalde? Ze zou een heel leven voor zich hebben zonder een eigen schip. De Vivacia zou voor altijd uit haar leven verdwenen zijn. En zelf zou ze Grags echtgenote zijn, een passagier aan boord van zijn schip, waar ze voornamelijk op haar kleintjes moest passen om te voorkomen dat ze overboord zouden slaan. En dan zou ze haar zoons zien opgroeien, en met hun vader naar zee gaan terwijl zij thuis bleef om het huishouden te runnen en haar dochters uit te huwelijken. Die toekomst leek haar opeens een verstikkend net dat steeds strakker om haar heen werd getrokken. Ze probeerde adem te krijgen en zichzelf in te prenten dat haar leven zo niet zou zijn. Grag kende haar. Hij wist dat haar hart op zee lag, niet in een of ander knus huis. Maar zoals ze nu haar plichten tegenover haar eigen familie respecteerde, zo zou ze dan, wanneer ze getrouwd waren, aan zijn verwachtingen moeten voldoen en haar plichten als zijn echtgenote moeten aanvaarden. Waarom namen zeelieden anders een vrouw? Ze moesten iemand thuis hebben om op de zaken te passen en de kinderen op te voeden.

'Ik kan niet je vrouw worden.' Ongelovig hoorde ze het zichzelf hardop zeggen. Ze dwong zich hem in zijn ogen te kijken. 'Dat is wat me er in werkelijkheid van weerhoudt van jou te houden, Grag. Want ik weet welke prijs ik ervoor zou moeten betalen. Ik zou van je kunnen houden, zonder enige moeite, maar ik zou niet in je schaduw kunnen leven.'

'In mijn schaduw?' vroeg hij verwonderd. 'Althea, dat begrijp ik niet. Je zou mijn echtgenote zijn, geëerd door al mijn familieleden, en de moeder van de erfzoon van de Tenira's.' Er klonk oprechte gekwetstheid in zijn stem. Hij zocht naar de juiste woorden. 'Meer dan dat zou ik niet kunnen aanbieden. Het is alles wat ik de vrouw met wie ik trouw heb te bieden. Dat alles, en mezelf.' Hij dempte zijn stem tot een gefluister. 'Ik had gehoopt dat het genoeg zou zijn om jou te winnen.' Hij opende langzaam zijn hand. Het was alsof hij een vogeltje losliet.

Met tegenzin trok ze haar hand terug. 'Grag, geen man zou me meer kunnen aanbieden dan dat. Of iets beters.'

'Zelfs Bresker Treil niet?' vroeg hij botweg. Zijn stem klonk gesmoord.

Het werd akelig kil in haar binnenste. Hij wist het. Hij wist dat ze met Treil naar bed was geweest. Ze was blij dat ze zat en niet stond. Ze probeerde haar gezicht effen te houden, al bruiste haar bloed als een draaikolk in haar oren. Bij Sa, ze stond op het punt om flauw te vallen! Dit was belachelijk. Ze begreep werkelijk niet waarom ze zo overdreven op die woorden reageerde!

Opeens ging hij staan en liep hij een paar stappen bij het tafeltje vandaan. Hij staarde naar het nachtelijke bos. 'Zo. Dus je houdt van hem?' Het klonk bijna beschuldigend.

Schuldgevoel en schaamte hadden haar mond kurkdroog gemaakt. 'Ik weet het niet,' wist ze hees uit te brengen. Ze probeerde haar keel te schrapen. 'Het was gewoon iets dat eens tussen ons is voorgevallen. We hadden allebei gedronken, en het bier was gedrogeerd, en —'

'Dat weet ik allemaal.' Hij maakte een ongeduldig gebaar, maar keek haar nog steeds niet aan. 'Dat heeft Ophelia me allemaal verteld toen ze me waarschuwde. Ik wilde haar niet geloven.'

Althea liet haar hoofd in haar handen zakken. Hem waarschuwde. Ze had opeens een vreselijk leeg gevoel van binnen. Had Ophelia haar eigenlijk wel een beetje aardig gevonden? 'Hoe lang weet je dat al?' wist ze te vragen.

Hij zuchtte diep. 'Vanaf de avond waarop ze me aanspoorde om je te kussen, en ik dat deed... Ze heeft het me achteraf verteld. Ik denk dat ze zich... ach, ik weet het niet, misschien een beetje schuldig voelde. Bang dat ik schade zou oplopen als ik te hevig verliefd op je zou worden, en dan ooit zou ontdekken dat je... niet was wat ik had verwacht.'

Waarom heb je me dat niet eerder gezegd?'

Ze hief haar hoofd op en zag hem op een scheve manier zijn schouders ophalen. 'Ik dacht dat het niet wezenlijk van belang was. Het zat me natuurlijk dwars. Ik wilde de klootzak vermoorden. Van alle lage dingen om te doen... Maar toen zei Ophelia me dat je misschien gevoelens voor hem had. Misschien zelfs een beetje verliefd op hem was?' Het was een halfhartige vraag.

'Ik denk van niet,' zei ze zacht, maar ze was zelf verrast door de ambivalentie in haar stem.

'Dat is twee keer,' stelde Grag met bitterheid vast. 'Je weet dat je niet van mij houdt. Maar wat hem betreft ben je niet zeker.'

'Ik ken hem al vreselijk lang,' zei ze slap. Ze had willen zeggen dat ze niet van hem hield. Maar hoe kon je iemand zo lang kennen, zo lang met iemand bevriend zijn, zonder ook wat liefde voor hem te voelen? Het leek een beetje op haar relatie met Davad Herbegin. Ze kon walging voelen voor de dingen die de vaarder tegenwoordig deed, maar zich tegelijk een vriendelijke, vaderlijke stuntelaar herinneren. 'Treil is vele jaren een vriend en scheepsmaat van me geweest. En wat er tussen ons is gebeurd brengt geen verandering in die jaren. Ik —'

'Ik begrijp er niets van,' zei Grag zacht. Ze hoorde nog steeds een ondertoon van kwaadheid in zijn stem. 'Hij heeft je onteerd, Althea. Hij heeft je in diskrediet gebracht. Toen ik het hoorde was ik woest. Ik had hem het liefste meteen willen vermoorden. Ik was ervan overtuigd dat jij hem moest haten. Ik wist dat hij het verdiende om te sterven. Ik dacht dat hij na die daad nooit meer naar Beijerstad zou durven terugkeren. Maar als hij dat deed, wilde ik hem doden. Slechts twee dingen weerhielden me. Ik kon het niet doen zonder duidelijk te maken waarom ik hem uitdaagde. Ik wilde jou niet te schande maken. En toen hoorde ik dat hij je thuis had opgezocht. Ik overwoog dat hij je misschien een eerbaar aanbod was komen doen. Als dat zo was, en jij had hem geweigerd... Heeft hij dat aanbod gedaan? Gaat het daarom? Voel je een soort verplichting tegenover hem?'

Er klonk wanhoop in zijn stem. Hij deed werkelijk zijn uiterste best om het te begrijpen.

Ze stond op en ging naast hem staan. Ook zij staarde naar het donkere bos. De schaduwen van de takken en struiken en stammen vloeiden in elkaar over en maakten alle omtrekken schimmig. 'Hij heeft me niet aangerand,' zei ze. 'Dat is wat ik je moet bekennen. Wat er tussen ons beiden is gebeurd was niet verstandig. Maar er kwam geen geweld aan te pas en het was evenveel mijn schuld als die van Bresker.'

'Hij is een man.' Grag zei het op een onverzoenlijke toon. Hij sloeg zijn armen over elkaar. 'Dus het is zijn schuld. Hij had je behoren te beschermen, in plaats van misbruik te maken van je zwakte. Een man moet zijn lusten beheersen. Hij had sterker moeten zijn.'

Ze voelde zich met stomheid geslagen. Was dit echt zijn beeld van haar? Een zwak en hulpeloos schepseltje, dat beslist begeleiding en bescherming diende te krijgen van het mannetjesdier dat toevallig het dichtste bij haar in de buurt was? Geloofde hij werkelijk dat ze Bresker niet zou hebben kunnen tegenhouden als ze dat had gewild? Eerst voelde ze ongeloof, toen een snel toenemende drift. Ze had hem willen geselen met woorden om hem te dwingen in te zien dat ze haar eigen leven onder controle had. Maar toen vloeide de boosheid weer uit haar weg, even snel als hij was opgekomen. Het was hopeloos. Zij zag het incident met Bresker als iets persoonlijks, dus iets wat alleen hun beiden aanging. Grag zag het als iets dat haar was aangedaan, en haar dus voor altijd had veranderd. Het was een affront voor zijn hele kijk op de wereld. Althea's eigen schaamte en schuldgevoel waren niet voortgekomen uit een besef dat ze iets fouts had gedaan, maar uit angst om wat de ontdekking van haar uitspatting voor haar familie zou kunnen betekenen. Het leken haar twee gezichtspunten die diametraal tegenover elkaar stonden. Ze wist opeens met een onwrikbare innerlijke zekerheid dat zij tweeën nooit in staat zouden zijn om samen iets op te bouwen. Zelfs als ze haar droom van een eigen schip zou kunnen opgeven, zelfs als ze opeens zou besluiten dat ze graag een huisje en veel kindertjes om te vertroetelen wilde hebben, dan zou ze zich altijd vernederd blijven voelen door zijn idee dat zij een zwak en weerloos vrouwtje was.

'Ik moet nu weg,' zei ze abrupt.

'Het is donker,' protesteerde hij. 'Je kunt nu niet vertrekken!’

‘Die herberg is niet ver van je bruggetje vandaan. Ik zal langzaam rijden. Het is een kalm paard.'

Eindelijk draaide hij zich naar haar toe en keek haar aan. Zijn ogen waren groot en zijn gezicht stond kwetsbaar toen hij pleitte: 'Blijf. Alsjeblieft. Blijf om te praten. We kunnen dit oplossen.'

'Nee, Grag. Dat geloof ik niet.' Een uur geleden zou ze zijn hand hebben aangeraakt en zou ze hem tenminste een afscheidskus hebben willen geven. Nu wist ze dat er een onoverbrugbare barrière tussen hen beiden bestond. 'Je bent een goede man. Je zult een vrouw vinden die precies bij je past. Ik wens je al het beste. En wanneer je Ophelia weer ziet, geef haar dan alsjeblieft mijn beste wensen.'

Hij volgde haar terug naar het dansende licht van de tinnen lantaarn. Ze pakte haar wijnglas en dronk het restje op. Toen ze vervolgens om zich heen keek besefte ze dat er hier verder niets voor haar te doen was. Ze was klaar om te vertrekken.

'Althea.'

Ze draaide zich om, getroffen door de hopeloosheid in zijn stem. Grag zag er opeens erg jongensachtig en jeugdig uit. Hij keek haar dapper in de ogen en deed geen moeite om zijn verdriet te verbergen. 'Het aanbod blijft gehandhaafd. Ik zal wachten tot je terug bent. Word mijn vrouw. Het kan me niet schelen wat je gedaan hebt. Ik hou van je.'

Ze zocht naar ware woorden die ze hem kon zeggen. 'Je hebt een gouden hart, Grag Tenira,' zei ze tenslotte. Vaarwel.'

HOOFDSTUK 23

Gevolgen

~

Serilla had de kapiteinskajuit niet vedaten sedert ze daarheen was gesleept. Ze wreef met haar handen door haar verwarde haren en probeerde vast te stellen hoe lang dat geleden was. Ze trachtte de gebeurtenissen in haar geheugen te reconstrueren, maar de herinneringen wilden zich niet aan de juiste volgorde houden. Ze drongen zich stuk voor stuk op, die momenten van angst en pijn, of allemaal tegelijk, ook wanneer ze probeerde er niet aan te denken.

Ze had gevochten met de matroos die was gestuurd om haar te halen. Serilla had waardig willen meegaan, maar merkte dat ze daartoe niet in staat was. Ze had zich verzet tot hij haar letterlijk meesleepte: toen ze hem sloeg had hij haar opgetild en over zijn schouder gehangen. Haar pogingen om hem ook daarna nog met haar vuisten en voeten te bewerken hadden niet alleen hemzelf geamuseerd, maar ook de vele andere leden van de bemanning die getuige waren geweest van haar vernedering. Haar hulpgeroep was genegeerd. De reisgenoten van de satraap die zagen dat ze werd afgevoerd hadden geen vinger uitgestoken. Degenen wier blik ze had gezien hadden neutraal voor zich uit gekeken, hun hoofd zo snel mogelijk afgewend of hun deur, die ze op een kier hadden geopend, snel weer gesloten. Maar Serilla kon niet vergeten hoe Cosgo en Kekki hadden gekeken toen ze werd weggesleurd. Cosgo had zelfingenomen en triomfantelijk geglimlacht terwijl Kekki juist voldoende uit haar roes was gekomen om een wazig soort opwinding en verwondering uit te stralen. Haar hand had op Cosgo's dij gerust.

De matroos had haar naar een onbekend deel van het schip gedragen. Daar had hij haar de donkere kapiteinshut binnen geduwd en toen de deur achter haar vergrendeld. Serilla wist niet hoe lang ze daar had gewacht. Het hadden uren geleken, maar hoe kon iemand in zulke omstandigheden een tijdsverloop schatten? Haar emoties hadden gewisseld van woede en wanhoop tot doodsangst, maar op de achtergrond was ze steeds vooral bang geweest. Toen de man eindelijk arriveerde was Serilla al uitgeput van het schreeuwen, huilen en op de deur bonken. Bij zijn eerste aanraking stortte ze fysiek in elkaar en viel ze bijna flauw. Niets in haar studietijd of haar leven aan het hof had haar op zoiets als dit voorbereid. Hij had haar pogingen om hem van zich af te duwen moeiteloos weerstaan. Ze was als een blazend katje in zijn handen. Hij verkrachtte haar, niet ruw, maar op een zakelijke manier. De ontdekking van haar maagdelijkheid ondokte hem een uitroep van verrassing, plus een vloek in zijn eigen taal, maar daarna was hij voortgegaan zijn eigen plezier na te jagen.

Hoeveel dagen was dat geleden? Ze wist het niet. Ze was sindsdien de kajuit niet uit geweest. De tijd werd verdeeld in twee soorten: de man was er, de man was er niet. Soms gebruikte hij haar. Soms negeerde hij haar. Hij was onpersoonlijk in zijn wreedheid. Hij gaf op geen andere wijze blijk van het feit dat hij haar opmerkte en deed geen poging om haar affectie te winnen. Hij was even hoffelijk tegen haar als tegen de pispot of de kwispedoor in de hut. Hij sprak geen woord tegen haar. Ze was er om gebruikt te worden wanneer hij daaraan behoefte had. Als ze het moeilijk probeerde te maken, door te jammeren of zich te verzetten, sloeg hij haar. Het waren nonchalante klappen met de open hand, dus het was bijzonder duidelijk hoe hard hij echt zou kunnen slaan. Een keer raakten twee van haar tanden los door een klap en een andere keer was een oor nog uren blijven tuiten. Het ontbreken van boosaardigheid in zijn manier van slaan was eigenlijk nog angstaanjagender dan de klappen zelf. Het kon hem gewoon niets schelen of hij haar pijn deed.

Tijdens het begin van haar gevangenschap had ze wel eens aan wraak gedacht. Ze had de hut afgezocht naar iets dat ze als wapen zou kunnen gebruiken. De man vertrouwde echter niemand. Al zijn kasten en kisten zaten op slot, en ze wist geen van de sloten open te peuteren. Op zijn werktafel vond ze echter documenten die aantoonden dat haar verdenkingen terecht waren. Ze herkende een kaart van de haven van Beijerstad en een van het gebied rond de monding van de Wilde Regenrivier. Zoals de soortgelijke kaarten die ze eerder had gezien had ook deze grote witte plekken. Er lagen ook brieven, maar ze kon de taal van Kwarts niet lezen. Wel zag ze dat er bedragen in die brieven werden genoemd en herkende ze de namen van twee hoge Jamailliaanse edelen. Misschien was het informatie over omkoopsommen, maar het konden ook gewoon vrachtbrieven zijn. Ze legde alles precies zo terug als ze het had aangetroffen. Ofwel ze had dat niet goed gedaan, ofwel hij sloeg haar die avond wegens een ander vergrijp, maar in elk geval had ze vanaf die dag niet meer aan wraak gedacht. Ze dacht niet eens meer aan overleven. Haar geest trok zich terug en liet haar lichaam aan zijn lot over.

Na een poos had ze geleerd de restanten van zijn maaltijden op te eten. Hij at niet vaak in zijn kajuit, maar gaf haar niets anders te eten of te drinken. Ze had geen onbeschadigde kleren en bleef de rest van de dag in een hoekje van zijn bed opgerold liggen. Ze dacht niet meer na. Wanneer ze probeerde uit haar verwarring te geraken kwamen haar uitsluitend akelige alternatieven voor de geest. Alle gedachten kwamen neer op angst. Vandaag zou hij haar kunnen doden. Of aan zijn bemanning uitleveren. Of hij kon haar de hele rest van haar leven in deze hut opgesloten houden. En het ergste: hij kon haar teruggeven aan de satraap, als een kapot stukje speelgoed dat hem niet meer amuseerde. En uiteindelijk zou hij haar zwanger maken. En wat dan? Het heden dat ze doorstond had al haar mogelijke toekomsten vernietigd. Ze wilde er niet over nadenken.

Soms tuurde ze door de patrijspoort naar buiten. Er was weinig te zien.

Water. Eilandjes. Vogels in de lucht. De kleinere schepen die hen begeleidden. Soms verdwenen deze uit het zicht, om de volgende dag terug te keren. Dan toonden ze tekenen van een gevecht, zoals brandvlekken, gescheurde zeilen, geboeide mannen op het dek. Ze overvielen de kleine nederzettingen van buiten de wet geplaatsten die ze in deze Binnenpassage toevallig aantroffen, en haalden er buit en slaven vandaan. Dat scheen allemaal voorspoedig te verlopen.

Op een dag zouden ze Beijerstad bereiken. Die gedachte was voor Serilla als een streepje licht achter een kier van de deur. Als ze in Beijerstad kon ontsnappen, als ze aan land kon komen, zou ze kunnen verbergen wie ze was en wat er met haar was gebeurd. Dat was erg belangrijk voor haar. Haar geest walgde van het idee dat ze dit leven zou moeten voortzetten. Ze kon niet meer Serilla blijven. Serilla was een zachte, in de watten gelegde vrouw van de wetenschap, een hulpeloze geleerde, in woord en daad een hofdame. Ze verachtte die Serilla. Die Serilla was te zwak om zich deze man van het lijf te houden. Die Serilla was te stom en te trots geweest om het aanbod van de satraap aan te nemen om met hem naar bed te gaan, in plaats van met deze bruut uit Kwarts. Die Serilla was te laf om een moord op de kapitein te plannen, of zelfs om zichzelf te doden. Zelfs in de wetenschap dat Beijerstad haar laatste hoop in deze wereld betekende, kon ze haar geest niet concentreren op het verzinnen van een ontsnappingsplan. Een of ander vitaal onderdeel van haarzelf was, zo niet vernietigd, dan toch opgeschort. Ze distantieerde zichzelf van die Serilla en deelde de verachting van de rest van de wereld voor die persoon.

Het einde van haar beproevingen kwam even abrupt als het begin ervan. Een matroos ontgrendelde op een dag de deur van de kajuit en gebaarde dat ze hem moest volgen.

Ze trok de deken om zich heen en kromp ineen op het bed van de kapitein. Zich voorbereidend op een klap waagde ze het te vragen: 'Waar breng je me heen?'

'Satraap.' Dat ene woord was zijn hele repliek. Misschien kende hij haar taal verder niet, misschien vond hij de uitleg ruim voldoende. Weer gebaarde hij met zijn hoofd naar de deur.

Ze wist dat ze moest gehoorzamen. Toen ze opstond, nog steeds met de deken om zich heen, maakte de matroos geen aanstalten om hem van haar af te pakken. Daar was ze zo dankbaar om dat de tranen in haar ogen sprongen. Toen hij zeker wist dat ze volgde ging hij haar voor. Ze liep behoedzaam, alsof ze zich in een nieuwe wereld waagde. Met de deken strak om zich heen stapte ze de hut uit. Daarna hield ze haar blik naar beneden geslagen en liep ze met kleine, haastige stappen. Ze probeerde naar haar eigen kajuit te lopen, maar een kreet van haar gids deed haar ineenkrimpen. Gehoorzaam ging ze weer achter hem aan.

Ze had verwacht dat hij zou aankloppen. Dan zou ze heel even de tijd hebben gehad om zich geestelijk voor te bereiden. Hij deed het niet. Hij trok de deur van de kajuit van de satraap zonder meer open en wees haar dat ze naar binnen moest lopen.

Ze stapte de kwalijke geur van overmatig warme lucht binnen. De op zich al drukkende zomerwarmte was hier vermengd met de stank van ziekte en zweet. Serilla deinsde achteruit, maar de matroos was meedogenloos. Hij pakte haar bij een schouder en duwde haar de hut binnen. 'Satraap,' zei hij, en toen deed hij de deur stevig achter haar dicht.

Ze waagde zich iets verder de bedompte kamer in. Het was er schemerig en stil. Er was opgeruimd - zij het op een slordige manier. Kledingstukken hingen op stoelen, in plaats van overal op de grond rond te slingeren. De branders voor de genotskruiden waren geleegd, maar niet schoongeveegd. Er hing nog steeds een verstikkende stank van verschaalde rook in de hut. Er stonden geen borden, glazen en flessen meer op de tafel, maar de plakkerige kringen op de plaatsen waar ze hadden gestaan waren er nog wel. Van achter het zware gordijn voor de grote patrijspoort klonk het gezoem en getik van een vastberaden bromvlieg die het in zijn eentje had opgenomen tegen het gesloten raam.

De kajuit was haar op een ergerlijke manier vertrouwd. Ze knipperde langzaam met haar ogen. Het was alsof ze uit een boze droom ontwaakte. Hoe kon deze hut, met zijn huishoudelijke wanorde, zo onveranderd hebben voortbestaan tijdens alles wat zij had meegemaakt? Ze keek starend om zich heen en het waas van haar beduusdheid trok langzaam op. Terwijl zij gevangen werd gehouden en herhaaldelijk werd verkracht, nog geen half dek hiervandaan, was het leven van de satraap en zijn gezelschap gewoon doorgegaan. Haar afwezigheid had voor hen niets veranderd. Ze waren op de oude voet blijven eten en drinken, hadden als vanouds naar muziek geluisterd en gokspelletjes gedaan. Het zien van de resten en de rommel van die veilige, alledaagse routine maakte haar opeens ontzettend driftig. Ze werd begeesterd door ongekende krachten. Ze had de stoelen tegen de tafel kunnen smijten, of de dikke glas-in-loodraampjes van de patrijspoorten kunnen verbrijzelen om alle beeldjes, schilderijen en vazen van de satraap in de zee te gooien.

Ze deed het niet. Ze bleef stil staan om te genieten van haar woede en deze vast te houden en met zichzelf te laten versmelten. Het was niet hetzelfde als kracht, maar ze zou het ermee moeten doen.

Ze had gedacht dat de kajuit leeg was, maar nu hoorde ze een zacht gekreun vanaf het wanordelijke bed. Ze trok haar deken strakker en sloop naar voren.

De satraap lag slap uitgestrekt op een golvende massa beddengoed. Zijn gezicht was bleek, zijn haren plakten zweterig aan zijn voorhoofd. Er hing een zware geur van ziekte om hem heen. Een laken dat naast het bed op de grond lag stonk naar braaksel en gal. Toen ze op hem neerkeek deed hij zijn ogen open. Hij knipperde een paar keer met zijn plakkerige oogleden en probeerde zijn blik op haar te concentreren. 'Serilla,' fluisterde hij. 'Je bent terug. Sa zij gedankt! Ik ben bang dat ik stervende ben.'

'Dat hoop ik van harte.' Ze sprak de woorden een voor een helder uit terwijl ze hem strak aankeek. Hij leek ineen te krimpen voor haar blik. Zijn ogen lagen diep in hun kassen en waren bloeddoorlopen. De handen waarmee hij de rand van zijn deken vasthield trilden. Al deze dagen in angst te hebben geleefd, en dan te ontdekken dat de man die haar aan dat lot had overgeleverd nu doodziek en machteloos voor haar lag, was van een onbevattelijke ironie. In zijn ziekte, zijn verval, leek zijn gezicht eindelijk op dat van zijn vader. Die tijdelijke gelijkenis was een steek door haar hart, maar gaf haar tevens kracht. Ze zou niet zijn wat Cosgo had geprobeerd van haar te maken. Daar was ze te sterk voor!

Opeens wierp ze haar deken van zich af. Naakt liep ze naar zijn kleerkast en gooide de deuren daarvan wijd open. Ze voelde zijn blik op haar gericht en het verschafte haar genoegdoening dat haar dat niets meer kon schelen. Ze begon zijn kleren een voor een uit de kast te trekken en op de vloer te gooien, op zoek naar iets dat schoon genoeg was en haar zou passen. De meeste van zijn kleren stonken naar rook en parfum, maar tenslotte vond ze een wijde witte pantalon en een hemd van rode zijde. De broek was haar te groot en ze moest hem opbinden met een dure zwarte sjerp van een of andere fijne stof. Een rijk geborduurd vest bedekte haar borsten iets zediger dan het dunne hemd dat deed. Ze pakte een van zijn borstels, trok er zijn haren uit, en begon haar haren te fatsoeneren. Ze borstelde zo fanatiek dat het wel leek alsof ze op die manier de handen van de kapitein alsnog van zich af probeerde te vegen. Cosgo zag dit alles met doffe consternatie aan.

'Ik heb je laten roepen,' zei hij nu. 'Nadat Kekki ziek was geworden. Er was toen niemand meer over om me te verzorgen. We hadden het allemaal zo plezierig, voordat de ziekte toesloeg. Iedereen werd ziek, snel na elkaar. Heer Dur-den stierf op een avond vlak na ons kaartspel. En daarna werden de anderen ziek.' Hij dempte zijn stem. 'Ik vermoed dat het vergif is. Niemand van de bemanning is ziek. Alleen ik en degenen die me trouw waren. Bovendien schijnt het de kapitein ook niets te kunnen schelen. Ze sturen bedienden om voor me te zorgen, maar de helft is zelf ziek en de rest is stom. Ik heb al mijn medicijnen geprobeerd, maar niets geeft me verlichting. Alsjeblieft, Serilla. Laat me niet sterven. Ik wil niet overboord worden gekieperd, zoals heer Durden.'

Ze duwde haar haren uit haar gezicht en begon ze te vlechten. Ze bekeek zichzelf in de spiegel, eerst de ene kant van haar gezicht, dan de andere. Haar huidskleur was vaal geworden. De blauwe plekken aan de ene kant waren aan het vervagen. Er zat een propje geronnen bloed in een van haar neusgaten. Ze raapte een van zijn hemden op van de vloer en maakte er haar neus mee schoon. Toen bekeek ze zichzelf weer in de spiegel. Ze herkende zichzelf niet. Het was alsof er diep in haar ogen een bang, woedend roofdier op de loer lag. Ze was gevaarlijk geworden, dacht ze. Dat was het verschil met vroeger. Ze wierp hem een blik toe via de spiegel. 'Waarom zou me dat iets kunnen schelen? Je hebt me aan die kapitein gegeven, zoals iemand een hond een afgekloven bot toewerpt. En nu zou ik voor jou moeten zorgen?' Ze draaide zich om en keek hem recht in de ogen. 'Ik hoop dat je sterft.' Ze sprak de woorden langzaam en duidelijk uit, om hem vooral goed in te prenten hoe hartgrondig ze ze meende.

'Dat kun je niet hopen,' jammerde hij. 'Ik ben de satraap. Als ik sterf zonder een erfgenaam breekt er in heel Jamaillia chaos uit! De Pareltroon is nooit onbezet geweest, in geen zeventien generaties.'

'Maar nu wel,' zei ze liefjes. 'En zoals de edelen het nu regelen, zo zullen ze het ook regelen wanneer je dood bent. Misschien merken ze het verschil niet eens.'

Ze liep door de kajuit naar zijn juwelenkistjes. De beste kwaliteit zou ze vinden in de doosjes die het stevigst waren gesloten. Met een nonchalante beweging wierp ze een kostbaar porseleinen doosje over haar schouder. Het dikke tapijt op de vloer bedierf de pret: het doosje brak niet in scherven. Serilla besloot zichzelf niet te vernederen door zoiets nog eens te proberen. Ze zou genoegen nemen met eenvoudig goud en zilver. Ze begon willekeurige laden van een kastje open te trekken en hielp zichzelf aan oorringen en een halsband. Hij had haar behandeld alsof ze een hoer was, en zijn bezit. Wel, daar mocht hij dan nu op velerlei manieren dik voor betalen. Wat ze nu pakte zou misschien haar enige bron van inkomsten zijn wanneer ze hem in Beijerstad verliet. Ze stak haar vingers vol ringen. Ze knoopte een zware gouden ketting om haar enkel. Ze had zulke juwelen nooit gedragen. Het was bijna een soort wapenrusting, bedacht ze. Ze droeg haar waarde nu aan de buitenkant van haar lichaam met zich mee, in plaats van binnenin. Het vergrootte haar woede.

'Wat wil je van me?' vroeg hij op autoritaire toon. Hij probeerde rechtop te gaan zitten, maar liet zich toen kreunend weer zakken. Zijn stem had niets bevelends meer toen hij jengelde: Waarom haat je me zo?'

De verwondering in zijn stem klonk zo echt dat ze zich genoopt voelde te antwoorden. 'Je hebt me aan een man overgeleverd die me herhaaldelijk heeft verkracht. En die me heeft geslagen. Je hebt het met opzet gedaan. Je wist wat ik te lijden had. Je deed er niets aan. Pas toen je me nodig had. Verder kon het je niets schelen wat er met mij gebeurde. Het amuseerde je!'

'Zo te zien heb je er weinig schade van ondervonden,' zei hij op verdedigende toon. 'Je loopt hier rond en je praat en je bent even wreed tegenover mij als je altijd bent geweest. Wat maken vrouwen hier toch altijd een hoop drukte over! Het is toch gewoon wat mannen volgens de natuur met vrouwen moeten doen? Het is waar jullie voor gemaakt zijn, maar mij heb je het niet willen geven!' Hij plukte nukkig aan zijn deken en vervolgde mompelend: 'Verkrachting is niets anders dan een door vrouwen verzonnen concept om te suggereren dat een man iets kan stelen waar jullie een eindeloze voorraad van hebben. Je hebt er geen blijvende schade aan overgehouden. Het was een ruwe grap, dat geef ik toe, en een slecht idee... maar niet iets waarvoor ik verdien te sterven.' Hij draaide zich op zijn zij en keek naar de wand. 'Na mijn dood zul je er trouwens heel wat meer ervaring mee krijgen,' kon hij niet laten om kinderachtig op te merken.

Alleen de juistheid van die observatie weerhield haar ervan hem ter plekke te doden. Haar verachting voor hem kende opeens geen grenzen meer. Hij had geen flauw idee van wat hij haar had aangedaan en erger nog: hij leek niet eens in staat om het te begrijpen. Het was onvoorstelbaar dat dit de zoon was van de wijze en vriendelijke satraap die haar Concubine van zijn Hart had gemaakt. Ze vroeg zich af wat ze het beste kon doen om haar overleving veilig te stellen. Onbedoeld kwam hij toen zelf met het antwoord.

'Ik neem aan dat ik je met cadeaus en eerbewijzen moet omkopen voordat je me wilt verzorgen?' Hij snotterde bijna.

'Precies.' Haar stem was ijskoud. Zij zou de duurste hoer worden die hij ooit had gecreëerd. Ze liep naar een bureaublad dat stevig aan de scheepsromp was geschroefd. Ze veegde er een stapeltje kleren en een vergeten bordje vol beschimmelde lekkernijen af, en zocht een pen, papier en inkt bij elkaar. Tenslotte trok ze een stoel bij en ging ze zitten. Die verandering in houding deed haar opeens weer beseffen dat haar hele lichaam pijn deed. Ze fronste haar voorhoofd en dacht even na. Toen liep ze naar de deur en rukte hem open. De matroos die op wacht stond keek haar vragend aan. Serilla sprak op bevelende toon.

'De satraap heeft een bad nodig. Laat zijn tobbe brengen, met schone handdoeken en een paar emmers heet water. Snel!' Ze sloot de deur voordat hij iets kon zeggen. Toen keerde ze terug naar het bureaublad en pakte ze de pen op.

'Nee, ik wil geen heet bad. Ik bén al doodmoe. Kun je me niet wassen zoals ik hier lig?'

Misschien zou ze hem het water laten gebruiken nadat zij haar bad had genomen. 'Stil,' zei ze. 'Ik probeer na te denken.' Ze sloot haar ogen en probeerde haar gedachten op een rij te zetten.

'Wat doe je?' vroeg satraap Cosgo.

'Ik stel een document op dat jij moet tekenen. Hou nu je mond.' Ze piekerde over de formuleringen. Ze bedacht een geheel nieuwe functie voor zichzelf, namelijk permanent gezant van de satraap in Beijerstad. Ze zou een salaris moeten ontvangen, plus een ruime toelage om een passende woning met personeel te bekostigen. Ze vulde hiervoor een fors, maar niet buitensporig bedrag in. Hoeveel macht zou ze zichzelf toekennen, vroeg ze zich vervolgens af terwijl ze haar pen boven het papier liet zweven.

'Ik heb dorst,' fluisterde hij hees.

'Wanneer ik klaar ben, en jij dit hebt getekend, zal ik je water geven,' zei ze op redelijke toon. In feite leek hij haar niet erg ziek. Ze vermoedde dat het veeleer een combinatie was van een beetje echte ziekte, een beetje zeeziekte, en een beetje veel kater van de wijn en alle genotskruiden. Voeg daarbij het wegblijven van bedienden en concubines om hem te vertroetelen, en hij geloofde dat hij stervende was. Mooi. Het kwam haar prima uit dat hij meende dat hij lag dood te gaan. Ze hield haar pen weer eventjes stil en dacht na. Er bevonden zich in de medicijnenvoorraad die ze bij zich hadden allerlei purgeermiddelen en kruiden om iemand te laten braken. Misschien kon ze het tijdens haar 'zorg' regelen dat hij niet al te snel zou genezen. Ze had hem levend nodig, zij het slechts tot en met hun aankomst in Beijerstad.

Ze legde haar pen neer. 'Misschien moet ik toch maar eerst even de tijd nemen om een drankje voor je klaar te maken,' gaf ze goedgunstig te kennen.

HOOGZOMER

HOOFDSTUK 24

De Goudring

~

Het kluwen was gegroeid. Maler scheen er zowel genoegen als trots aan te ontlenen. Shreevers gevoelens waren gemengder. Hoewel het grotere aantal meereizende slangen een betere beveiliging tegen roofdieren vormde, vereiste het tevens dat voedselvoorraden werden gedeeld. Ze zou zich beter hebben gevoeld als meer van deze slangen nog denkende wezens waren geweest, maar helaas waren de meeste nieuwe aanwinsten van het kluwen wilde dieren die zich nog slechts door hun instincten lieten leiden.

Terwijl ze samen reisden en jaagden hield Maler de nieuwelingen scherp in het oog. Degenen die op een of andere manier nog potentieel leken te bezitten werden tijdens de rustpauzes van het kluwen aangepakt. Gewoonlijk overweldigden Kelaro en Sessurea het doelwit gezamenlijk. Ze trokken zo iemand mee naar beneden en lieten hem tegen hun gezamenlijke kracht en gewicht worstelen tot hij naar adem hapte. Dan voegde Maler zich bij hen en sprenkelde zijn toxines om zich heen, en terwijl hij zijn lichaam de kronkelingen van de geheu-gendans liet uitvoeren eisten zij beiden van de nieuwkomer dat hij zich zijn naam herinnerde. Soms werkte het, soms niet. Niet allen die zich hun naam konden herinneren waren in staat deze herwonnen identiteit lang vast te houden. Sommigen bleven primitief, anderen waren tijdens het volgende getij alweer vervallen tot het puur dierlijke. Enkelen herstelden zich echter en wisten hun hogere denkniveau te continueren. Er waren zelfs enkele slangen die het kluwen enkele dagen als verdwaasd hadden gevolgd, maar zich toen opeens niet alleen hun namen, maar zelfs een paar beschaafde omgangsvormen hadden herinnerd. Het kleine kerngroepje was aangegroeid tot een kluwen van drieëntwintig slangen terwijl minstens het dubbele aantal op een afstandje volgde. Het was een omvangrijk kluwen. Zelfs de vrijgevigste voeder kon niet het hele stel verzadigd houden.

Tijdens elke rustperiode peinsden ze over de toekomst. Malers antwoorden waren voor de meesten slechts zelden tevredenstellend. Hij sprak zo onverbloemd als hij kon, maar toch waren zijn woorden verwarrend. Shreever voelde zijn eigen hulpeloze verwondering achter zijn woorden, en haar harten gingen naar hem uit. Soms vreesde ze dat de anderen zich gefrustreerd van hem zouden afwenden. Soms verlangde ze bijna terug naar de dagen waarin slechts zijzelf, Sessurea en Maler naar die antwoorden hadden gezocht. Toen ze op een avond woorden van die strekking naar Maler had gefluisterd berispte hij haar. 'Ons volk is sterk geslonken. Van alle kanten worden we belaagd door verwarring. Wil iemand van ons dit alles overleven, dan moeten we zo groot mogelijke aantallen om ons heen vergaren. Dat is de simpelste wet van de Overvloed. Er moet een menigte worden geboren om een gering aantal de kans te geven te overleven.’

‘Geboren,' herhaalde ze, maar het was een vraag.

'De omvorming van oude levens tot nieuwe. Dat is de roep die we allemaal horen, dat is wat ons sommeert. Onze tijd om slangen te zijn loopt af. We moeten Een Die Zich Herinnert vinden. Dat zal degene zijn die ons de weg moet wijzen naar de plaats waar onze wedergeboorte als nieuwe schepselen zal gebeuren.'

Zijn woorden deden haar over haar gehele lengte trillen, maar of het van verwachting was dan wel van angst, dat wist ze niet. Anderen waren dichter genaderd om zijn woorden op te vangen. Hun vragen zwermden als een school zilvervisjes op een maanverlichte avond op hem af.

'Wat voor soort nieuwe schepsels?'

'Hoe worden we wedergeboren?'

Waarom is onze tijd voorbij?'

Wie zal zich namens ons herinneren?'

Malers grote koperkleurige ogen keken langzaam om zich heen. Opeens ging er een rimpeling van kleuren over de volle lengte van zijn lichaam. Hij worstelde ergens mee. Zij voelde het aan, maar vroeg zich af of de anderen het ook merkten. Hij spande zich in om verder te reiken dan zichzelf, om naar kennis en herinneringen te tasten, die hij slechts onvolledig en broksgewijs naar boven kon halen. Het putte hem meer uit dan een volle dag reizen. En ze voelde tevens aan dat hijzelf even ontevreden was met zijn fragmentarische antwoorden als de anderen.

'We zullen zijn die we ooit waren. De herinneringen die jullie niet begrijpen, de dromen waar jullie bang van zijn, die komen uit die tijd. Als ze bij jullie komen, jaag ze dan niet weg. Overdenk ze. Achtervolg ze, probeer ze te vangen.' Hij zweeg even, en toen hij weer praatte was het langzamer en met minder overtuiging. 'De verandering had allang moeten plaatsvinden - al zo lang dat ik vrees dat er iets heel erg fout is gegaan. Iemand zal zich namens ons herinneren. Anderen zullen komen om ons te beschermen en de weg te wijzen. Wij zullen ze kennen. Zij zullen ons kennen.'

'De zilveren voedster?' vroeg Sessurea zacht. 'We volgden haar, maar ze kende ons niet.'

Sylic verroerde zich onrustig in het hart van het rustende kluwen. 'Zilver. Zilvergrijs,' siste hij. 'Weet je nog, Kelaro? Xecres vond dat grote zilvergrijze schepsel en riep ons op het te volgen.'

'Ik herinner me dat niet,' trompetterde Kelaro met gedempte stem. Hij opende en sloot zijn grote zilveren ogen, en even vertoonden ze in hun draaiing wisselende kleuren. 'Behalve als een droom, misschien. Een akelige droom.'

'Hij viel ons aan toen we ons er dicht omheen hadden verzameld. Hij wierp lange tanden op ons af.' Sylic liet een trage rimpeling door zijn lichaam lopen, die halt hield bij een diep, oud litteken. Op die plek waren zijn schubben grof en ongelijk aangegroeid. 'Daar heeft hij me gebeten,' fluisterde de vuurrode hees. 'Hij beet, maar verslond me niet.' Hij draaide zijn kop en zocht Kelaro's blik, alsof hij daarin bevestiging wilde lezen. 'Jij hebt zijn tanden uit mijn vlees gerukt. Ze hadden me doorboord en zaten nog in me, als zweren.'

Kelaro liet zijn oogleden half zakken. 'Ik weet het niet meer,' antwoordde hij spijtig.

Er ging een rimpeling door Malers lijf. Zijn pseudo-ogen glommen feller op dan in lange tijd was gezien. 'Dat zilveren wezen heeft je aangevallen?' vroeg hij ongelovig. 'Hij viel je aan!' Er borrelde boosheid in zijn stem. 'Hoe kan het dat iemand die de geur van herinneringen verspreidt zich keert tegen degenen die zich om hulp tot hem wenden?' Hij zwaaide zijn grote kop heen en weer, en de stekels van zijn kraag schoten vol met toxines en richtten zich op. 'Ik begrijp het niet!' toeterde hij opeens. 'Er zijn geen herinneringen hieraan, er zijn zelfs geen spoortjes van herinneringen! Hoe kan zoiets gebeuren? Waar is Een Die Zich Herinnert?'

'Misschien zijn ze het vergeten,' zei Tellur met zwarte humor. De tengere groene minstreel had niet veel kracht gewonnen sedert hij zich zijn naam had herinnerd. De inspanning om zijn identiteit in stand te houden scheen al zijn energie op te slokken. Niemand kon zeggen hoe hij was geweest voordat hij zichzelf had vergeten. Nu was hij een humeurige mopperkont met een veel te scherpe tong. Hoewel hij wist wie hij was geweest, kon hij er zich maar zelden toe brengen om iets te zingen.

Maler draaide zich recht naar hem toe. Zijn manen stonden dreigend overeind en zijn kleuren zinderden. 'Ze vergaten het?' bulderde hij verontwaardigd en verbaasd tegelijk. 'Heb je dit uit een herinnering of een droom? Kent je geheugen misschien een lied over een tijd waarin iedereen alles had vergeten?'

Tellur trok zijn manen strak tegen zijn hals aan en maakte zich zo klein en onbeduidend mogelijk. 'Het was maar een grapje, grootheid. Een flauwe grap van een bittere minstreel. Ik vraag verontschuldiging.'

'Misschien een grap met een kern van waarheid erin. Velen van ons zijn alles vergeten. Zouden degenen die het moeten onthouden, de geheugenbewaarders van onze soort, dan niet ook gefaald kunnen hebben in hun taak?'

Op die vraag volgde een sombere stilte. Als het zo was, waren ze nu voor altijd eenzaam en verlaten. Dan hadden ze geen toekomst meer, behalve een van zinloos rondzwerven tot hun geesten een voor een leeg en zwart waren geworden. De slangen grepen zich inniger aan elkaar vast, alsof ze het kleine beetje toekomst dat hun nog restte dicht tegen zich aan wilden trekken. Maler rukte zich opeens los van het kluwen. Hij draaide een grote cirkel en begon toen een reeks trage, verticale lussen door het water te trekken. 'Denk met me mee,' nodigde hij iedereen uit. 'Laten we eens overwegen of dit waar zou kunnen zijn. Het zou veel verklaren. Sessurea, Shreever en ik zagen een zilveren wezen, een wezen dat rook als Zij Die Zich Herinnert. Maar ze negeerde ons. Kelaro en Sylic zagen een zilvergrijs schepsel. Toen Xecres, de leider van hun kluwen, dat schepsel om herinneringen vroeg, werd zijn kluwen erdoor aangevallen.' Met een paar heftige slagen van zijn staart bracht hij zijn lichaam abrupt tot vlak bij het kluwen terug. 'Is dat zo heel anders dan hoe jullie allen je gedroegen, toen jullie je geheugen kwijt waren? Hebben jullie elkaar toen ook niet genegeerd? Hebben jullie niet ook geweigerd mijn vragen te beantwoorden? Hebben jullie niet zelfs je soortgenoten aangevallen in jullie begeerte naar voedsel?' Hij maakte een achterwaartse boog bij hen vandaan en onthulde zo zijn witte onderbuik. 'Het is zo duidelijk!' trompetterde hij. 'De minstreel heeft de kern geraakt. Ze zijn het vergeten! We moeten hen dwingen zich ons weer te herinneren!'

Het kluwen zweeg, door ontzag vervuld. Zelfs de verstandloze slangen, die hier en daar in eigen kluwentjes aan het rusten waren geweest, staarden verwonderd naar Malers triomfantelijke dans. De opgetogenheid die Shreever in al die blikken om haar heen zag deed haar aarzelen, maar haar twijfel was te groot. 'Hoe?' vroeg ze. 'Hoe kunnen we ervoor zorgen dat ze zich ons herinneren?'

Maler dook op haar af, omwikkelde haar met zijn enorme lichaam en voerde haar in een sensuele kronkeling bij de rest van het kluwen vandaan. Ze proefde zijn vrijelijk rondgesproeide toxines, die een mateloze, bedwelmende blijdschap verspreidden. 'Precies zoals we ook de anderen tot hernieuwd bewustzijn hebben gebracht! We zullen er een opzoeken en met ons confronteren, en we zullen die ene dwingen ons zijn naam te noemen!'

Toen ze met hem danste — beneveld door zijn toxines, omklemd door zijn lijf — was het gemakkelijk geweest te geloven dat het kon. Ze zouden een van de zilvergrijze schepsels zoeken die naar herinneringen roken, en het dwingen zich zijn bestaansdoel te herinneren en zijn herinneringen met hen allen te delen. En dan... zouden ze allemaal verlost zijn. Of zoiets.

Maar nu ze opkeek naar de vorm die zich tussen hen en het licht bewoog, begon ze te twijfelen. Ze waren dagenlang op zoek geweest naar een zilverachtige voedster. Nadat ze er een hadden opgespoord had Maler het kluwen bijna geen rust meer gegund. De achtervolging was zo intensief geweest dat enkele slangen op de rand van de uitputting verkeerden. De tengere Tellur was nog dunner en valer geworden. Veel van de verwilderde slangen waren achtergebleven toen Maler het tempo moordend hoog had gehouden. Misschien zouden ze zich later weer bij hen voegen, misschien ook niet. Voorlopig dacht Shreever alleen maar aan het massieve schepsel dat zich boven hen zo doelbewust voortbewoog.

Het kluwen volgde stiekem in zijn schaduw. Nu ze hun doel zo dicht waren genaderd leek zelfs Maler een beetje terug te schrikken voor hun taak. Qua omvang overtrof het zilveren schepsel elke zeeslang verre. In lengte evenaarde het zelfs Kelaro.

Wat doen we nu?' vroeg Tellur plompverloren. 'We kunnen hem niet zomaar omwikkelen en naar beneden trekken. Het zou zoiets zijn als een worsteling met een walvis.'

'Feitelijk zou dat heus geen hopeloze zaak zijn,' verklaarde Kelaro met het zelfvertrouwen dat bij zijn reusachtige lichaamsomvang paste. Hij stak zijn krans van stekels agressief op. 'Het zou een hele toer zijn, maar we zijn met velen. We zouden het winnen.'

'We zullen niet beginnen met geweld,' liet Maler hem weten. Shreever zag dat hij zijn krachten verzamelde. Soms leek het haar alsof de vonk van zijn vitaliteit even fel brandde als altijd, maar dat zijn fysieke krachten tijdens dat branden bijna zienderogen afnamen. Ze zou willen dat ze hem kon overhalen om zich meer te sparen, maar wist dat ze die eindeloze ruzie maar beter niet kon hervatten. Nu strekte de profeet zich in zijn volle lengte uit. Er ging een snelle rimpeling door zijn huid, die zijn gouden pseudo-ogen helder deed opblinken. Langzaam bloesemde zijn enorme manenkrans open rond zijn hals, tot elke stekel stijf stond van het opwellende gif. Er verscheen een vastberaden glans in zijn grote koperen ogen. 'Volg me, maar doe niets tot ik het zeg,' commandeerde hij.

Ze gehoorzaamden, en hij zwom schuin omhoog naar de grote zilveren gestalte.

Dit was geen voedster. Deze vorm had niet de geur van oud bloed en rotting bij zich die kenmerkend was voor de rompen vanwaaruit de slangen vlees werd toegeworpen. Het schepsel bewoog zich ook sneller door het water dan een voedster, al bezat het, voor zover Shreever dat kon zien, noch vinnen, noch zwempoten. Hij had alleen een staartvinachtig uitsteeksel aan de achterkant van de bolle romp, maar leek dat niet te gebruiken om zich erdoor voort te bewegen. Toch gleed hij moeiteloos door de Overvloed terwijl het bovenste deel van zijn massa zich koesterde in het Gemis. Maler had hem ingehaald en paste zich aan zijn tempo aan. Hoewel de zilverachtige geen kieuwen, ogen of manen leek te hebben, sprak Maler hem aan ter begroeting. 'Malers kluwen groet je. We hebben ver gereisd, op zoek naar Een Die Zich Herinnert. Ben jij niet zo iemand?'

Hij gaf er geen blijk van Maler te hebben gehoord. Hij minderde, noch meerderde vaart. Zijn geur veranderde niet. Het was alsof hij zich totaal onbewust was van de slang. Maler bleef een poosje onder hem zwemmen, geduldig wachtend. Toen begroette hij hem nogmaals, maar opnieuw kwam er geen reactie. Maler schoot opeens snel naar voren, tot hij een eindje voor de zilverachtige uit zwom, en schudde daar een verbazingwekkende hoeveelheid toxines uit zijn manen.

Het schepsel gleed er doorheen zonder zelfs maar een beetje snelheid te minderen. De wolk van toxines leek hem in het geheel niet te beroeren. Pas een heel stuk verderop bespeurde Shreever dan toch iets wat op een reactie leek: een lichte huivering van de zilveren romp, een vaag geurtje van onbehagen. Het was een zo minieme reactie dat je het alleen met veel goede wil een respons kon noemen, maar toch putte Shreever er moed uit. Hij deed dan wel alsof hij hen negeerde, maar hij was zich van hun aanwezigheid bewust!

Maler deelde dat gevoel, want hij posteerde zich pal voor het schepsel, dat nu moest stoppen of tegen hem aan moest botsen. 'Ik ben Maler van Malers kluwen! Ik eis je naam te vernemen!'

Hij botste tegen Maler op. Hij bewoog zich over hem heen alsof hij slechts een sliert zeewier was, maar Maler was geen zeewier en liet zich niet zomaar opzij schuiven. 'Ik eis je naam!' bulderde hij terwijl hij met zijn volle lengte tegen de romp van het zilveren schepsel aan beukte. De rest van zijn kluwen volgde zijn voorbeeld. Ze konden de zilveren massa niet omwikkelen met hun lijven, maar ze probeerden het. Ze duwden en stootten tegen hem aan. De kobaltblauwe Kelaro ramde hem zelfs zo hard dat hij er zelf bijna bewusteloos door raakte terwijl Sessurea die ene staartvin van het schepsel ranselde. Elk lid van het kluwen scheidde zijn giftigste toxines af, waardoor ze door de ene wolk na de andere van hun eigen giffen werden belaagd. Hun aanval hinderde en vertraagde het grote schepsel, dat nu leek te aarzelen. Shreever hoorde een schrille kreet. Zong hij misschien in het Gemis, ondanks het volle licht van de zon? Beduusd en gedesoriënteerd door het binnenzuigen van de vele bruisende toxines om haar heen, bewoog Shreever zich naar boven en stak ze haar kop het Gemis in.

En daar zag ze zijn gezicht, daar zag ze zijn vinnen - maar andere dan ze ooit eerder had gezien. Hij had geen manen, maar spreidde grote witte vleugels uit boven zijn torso, bijna als een reusachtige meeuw die op het oppervlak van de Overvloed neerstreek. Zijn lichaam was vergeven van de parasieten. Ze renden en sprongen rond op zijn bovenlichaam en zijn vleugels, en ze slaakten schrille kreten. Toen ze haar zagen opduiken nam hun agitatie nog verder toe. Daardoor aangemoedigd stak ze haar lichaam zo hoog mogelijk boven het water uit. Toen boog ze zich naar de grijze toe en trompetterde: 'Wie ben je?' Ze zette haar kleine stekelkrans op en schudde haar hals, waardoor ze hem met haar toxische druppels volspetterde. 'Zeg je naam! Shreever van Malers kluwen eist dat je je ten behoeve van haar herinnert!'

Hij schreeuwde het uit toen haar gifstoffen hem raakten. Hij tilde zijn vinnen op naar zijn gezicht en begon zich ermee te betasten. Ondertussen krioelden de parasieten woedend over zijn rug en trompetterden ze onverstaanbare kreetjes met hun ijle stemmen. De zilveren boog zich opeens ver naar voren. Shreever meende dat hij wilde duiken om aan haar te ontsnappen, maar zag toen dat hij de beweging niet vrijwillig had gemaakt. Maler had de inspanningen van het kluwen gecoördineerd en samen hadden ze de zilvergrijze aan de achterkant omhooggeduwd. Een van zijn witte vleugels raakte het water en een parasiet viel krijsend in de Overvloed. Daar schoot meteen een van de wilde slangen toe om hem te snaaien.

Zoiets hoefden ze maar één keer te zien. Binnen een mum van tijd hadden de verwilderden de zilvergrijze geheel en al omsingeld. Met een geweld dat Maler ongetwijfeld niet had bedoeld begonnen ze van alle kanten naar het grote schepsel te slaan en te happen. Het slaakte woeste kreten en maaide als een waanzinnige om zich heen met zijn vinnen om zijn belagers af te weren. Dit maakte de wilde slangen alleen nog maar agressiever. Nu voegden zij hun primitieve, onaf-gemeten toxines toe aan de stoffen die de Overvloed al zo bezoedelden. Vissen-verdovers en haaienverdrijvers teisterden Shreevers zintuigen. Het waren nu de wilde slangen die het meeste werk deden. Maler en de zijnen zwommen rondjes om de ingesloten prooi heen, maar bleven luidkeels eisen dat hij zijn naam moest noemen. Meer en meer van de parasieten tuimelden in het water, naarmate de grote, hoog opgebonden witte vleugels van de grijze helemaal naar de ene of de andere kant werden gezwiept. Tenslotte, toen het schepsel naar een kant toe bijna plat op het water was getrokken, wierp Kelaro zijn volle lengte en gewicht vanuit de Overvloed naar boven en begon hij uit alle macht tegen de onbeschermde flank aan te beuken. Snel volgden andere slangen zijn voorbeeld, zowel wilde als denkende. Sommigen schoten hoger boven het water om zijn stijve ledematen en machteloos fladderende vleugels aan te vallen. Het zilveren schepsel probeerde zich op te richten, maar de overmacht was te groot. Hij was niet opgewassen tegen zijn belagers. Hun gezamenlijke gewicht overweldigde hem en sleurde hem vanuit het Gemis steeds dieper de Overvloed in. Terwijl ze hem naar beneden trokken probeerden zijn parasieten zich door te springen van hem af te scheiden, maar stuk voor stuk werden ze opgewacht door gretig happende kaken.

'Je naam!' bleef Maler eisen terwijl ze hem naar de diepte sleurden. 'Zeg ons je naam!'

Het schepsel produceerde kreten en maakte woeste gebaren, maar verstaanbare woorden bleven uit. Maler schoot naar hem toe, wikkelde zijn enorme lijf om het voorste deel van het schepsel en schudde een sproeiregen van toxines uit zijn manen, pal voor het gezicht van de zilvergrijze. 'Spreek!' commandeerde hij. 'Heb herinneringen! Voor ons! Geef ons je naam! Wat was je naam?'

Hij verzette zich. Zijn kleine hoofd en voorste ledematen worstelden vergeefs tegen Malers greep terwijl de disproportioneel grote rest van zijn lichaam stijf en passief bleef. Verschillende van zijn kleinere, broze ledematen waren inmiddels afgebroken doordat zijn witte vleugels nat en zwaar waren geworden. Niettemin spande hij zich nog steeds in om naar de top van de Overvloed te rijzen. Ze konden hem niet naar de bodem trekken, hoewel het kluwen voor elkaar kreeg dat hij onder de rand van het Gemis werd gehouden.

'Spreek tot ons!' toeterde Maler bevelend. 'Eén woord slechts. Enkel je naam, en we laten je gaan. Zoek ernaar, reik tot diep in je binnenste. Je hebt hem. We weten het. We kunnen de dichtheid van je herinneringen ruiken.'

Hij begon wild naar de profeet te slaan. Zijn mond ging gapend open en sloot zich dan weer, afhankelijk van de geluiden die hij voortbracht, maar verstaanbaar waren de klanken nog steeds niet. Toen verroerde hij zich opeens niet meer. Zijn kleine bruine ogen sperden zich wijd open. Zijn mond viel een keer open, en nog een keer. En toen verslapte dat kleine bovenlichaam in Malers greep. Shreever liet haar oogleden half zakken. Het zilvergrijze schepsel was dood. Ze hadden hem gedood, zonder iets wijzer te worden.

Maar toen begon hij plotseling te praten. Shreevers aandacht was meteen weer ten volle bij hem. Zijn stem klonk ijl, bijna lichaamloos. Zijn spichtige voorste ledematen probeerden Malers dikke nek als in een omhelzing te omvatten. 'Ik was Draquius,' zei de ijle stem. 'Die ben ik niet meer. Ik ben een dood voorwerp en spreek met de mond van herinneringen.' Zijn getoeter klonk schril en zwak, en het was amper verstaanbaar.

Het kluwen werd er stil van en kwam vol ontzag nader. Draquius sprak verder. 'Het was de tijd van de verandering. We waren ver de rivier op gezwommen, tot daar waar het geheugenslik fijn en dik was. We hadden onze cocons geweven en onszelf omwikkeld met draden van herinneringen. Onze ouders laafden ons met het slik van de herinneringen, en gaven ons onze namen en hun herinneringen om ze te delen. En onze oude vrienden — zij hielden een oogje op ons. Ze vierden onze veranderingsfase onder de blauwe hemel. Ze juichten toen we vanuit de rivier de zonnige oever op waggelden, en onze cocons lieten drogen door het licht en de warmte terwijl wij ons transformeerden. In laag na laag herinneringen en slik wikkelden zij ons. Het was een periode vol vreugde. Onze ouders vulden de hemel met hun kleuren en liederen. We sliepen en rustten wanneer het koel was, en ontwaakten tot bewustzijn wanneer de dagen weer heet en lang werden.' Hij sloot zijn kleine ogen alsof hij pijn had. Hij klampte zich aan Maler vast alsof hij een vertrouwd lid was van diens kluwen.

'Toen ging alles in de hele wereld fout. De aarde begon te beven en spleet zich. Zelfs hoge bergen werden verbrijzeld en scheidden heet rood bloed af. De zon werd verduisterd — zelfs binnen onze cocon voelden we het. Toen waaiden er hete windvlagen over ons heen. Wé hoorden de pijnkreten van onze vrienden toen de wind hun longen verschroeide. Maar zelfs toen ze al naar adem snakten hebben ze ons niet in de steek gelaten. Ze hebben ons naar beschutte plaatsen gesleept, vele levens geleden. Ze hebben niet velen van ons kunnen redden, maar ze hebben het geprobeerd. Dat moet ik hen nageven: ze hebben hun best gedaan. Het was slechts voor een beperkte tijd, hebben ze beloofd. Slechts tot het zou ophouden stof te regenen, slechts tot de hemelkoepel weer blauw zou zijn. En de aarde zou ophouden te beven. Maar het hield niet op. De aarde beefde dagelijks en de bergen barstten uit in vuur. Het woud vloog in brand en de as viel overal neer, alles verstikkend. De rivier werd dikker dan bloed door die as. De lucht werd erdoor gesmoord, overal werd het leven bedekt door een dikke laag as. We riepen naar hen vanuit het binnenste van onze cocons, maar na een tijd gaven ze geen antwoord meer. Zonder de zon konden wij ons niet ontpoppen. Wé lagen in de diepste duisternis, omwikkeld door onze herinneringen, en wachtten.'

Het kluwen en de volgers bleven zwijgen. Ondertussen hielden ze zijn lichaam omkneld — de grote torso en de stijve ledematen en de verscheurde vleugels. Maler blies hem een wolkje toxine in het gezicht. 'Praat verder,' droeg hij hem vriendelijk op. 'We begrijpen het niet, maar we luisteren.'

'Je begrijpt het niet?' Hij lachte zwakjes. 'Ik begrijp het niet. Na een zeer lange tijd kwamen er andere mensen. Een ander volk. Ze leken wel en niet op de mensen die hadden geprobeerd ons te redden. We riepen hen verheugd aan, ervan overtuigd dat zij waren gekomen om ons eindelijk uit de duisternis te verlossen. Maar ze wilden niet naar ons luisteren. Ze wuifden onze ijle stemgeluiden weg en deden ons af als hersenspinsels en dromen. En toen doodden ze ons.'

Shreever voelde haar laatste beetje hoop slinken.

'Ik hoorde de kreten van Tereea. Ik kon niet bevatten wat er gebeurde. Het ene moment was ze nog bij ons, het andere was ze verdwenen. Een periode verstreek. Toen vielen ze mij aan. Scherpe gereedschappen beten in mijn cocon, spleten hem open toen hij nog dik en zwaar was, barstensvol met mijn herinneringen. Toen...' De geschoktheid van toen was nu nog aan zijn stem te horen. 'Toen hebben ze mijn ziel eruit gehaald en op het koude gesteente geworpen. Daar is hij gestorven. Maar mijn herinneringen bleven. Alle herinneringen waren opgeslorpt door de vele lagen van de cocon. Ze zaagden me tot planken en balken, en daarvan bouwden ze een nieuw lichaam. Ze vormden me opnieuw, maar nu naar hun beeltenis, door een deel van mijn cocon weg te hakken en bij te snijden tot ze een gestalte hadden met een gezicht en een hoofd en een lichaam zoals zij die hebben. En toen hebben ze me in hun eigen herinneringen gedrenkt, zo lang, tot ik tenslotte ontwaakte als iemand anders, een nieuwe persoon. Ze noemden me Goudring. En dat ben ik geworden. Een levend schip. Een slaaf.'

Er volgde een diepe stilte toen hij was uitgesproken. Hij had woorden gebruikt die Shreever niet kende, dingen gezegd die zij niet kon bevatten, maar toch voelde ze zich verkild door een afschuwelijke, indringende angst. Ze wist dat zijn verhaal van een monumentale orde was, het relaas van het einde van haar hele soort, maar ze wist niet goed waarom. En tegelijk was ze bijna blij dat ze de tragedie niet ten volle kon begrijpen. Maler, die hem nog steeds omklemd hield, had zijn oogleden half laten zakken. Zijn kleuren waren vaal en ziekelijk geworden.

'Ik zal om je rouwen, Draquius. Je naam roept echo's van herinneringen op in mijn ziel. Ooit, denk ik, hebben we elkaar gekend. Maar nu moeten we afscheid nemen alsof we elkaar wildvreemd zijn. Wé zullen je vrijlaten.'

'Nee, alsjeblieft!' Draquius sperde zijn ogen open en probeerde zich aan Maler vast te klampen. 'Laat me niet gaan! Je hebt mijn naam uitgesproken en dat galmt in mijn hart nog na als het bazuingeschal van de Draak van de Dageraad! Zo lang heb ik mezelf vergeten. Ze hielden me altijd bij zich, gaven me nooit eenzaamheid, nooit de kans of de toestemming om mijn oude herinneringen naar de oppervlakte te halen. Laag na laag van hun eigen leventjes smeerden ze op mijn oude kern, tot ik ging geloven dat ik een van hen was. Als je me laat gaan, zullen ze me weer in beslag nemen. En dan begint alles weer opnieuw, en komt er misschien nooit een einde aan.'

'Er is niets wat we voor je kunnen doen,' excuseerde Maler zich op spijtige toon. 'Evenmin iets wat we voor onszelf kunnen doen. Ik vrees dat je ons meteen ook de afloop van ons eigen verhaal hebt verteld.'

'Beëindig me,' smeekte Draquius met zijn vreemde zachte stemmetje. 'Ik ben niet meer dan de herinnering aan Draquius. Als hij het had overleefd, zou hij een van jullie gidsen zijn geweest. Maar dat heeft hij niet. Alleen ik ben nog over, dit povere omhulsel van een leven. Ik besta uit herinneringen. Meer ben ik niet, Maler van Malers kluwen. Ik ben een verhaal met niemand meer over om het nog aan te vertellen. Dus neem me mijn herinneringen af en voeg ze bij de jouwe. Had Draquius zijn transformatie overleefd, dan zou hij zijn cocon hebben verslonden en alle herinneringen in zichzelf hebben opgenomen. Dat heeft hij niet kunnen doen. Neem jij ze nu over, Maler. Bewaar de herinneringen van iemand die stierf voordat hij zijn naam weer luid door de luchten kon doen schallen. Gedenk Draquius!'

Maler sloot zijn grote koperkleurige ogen half. 'Dat zal een armzalige gedenkplaats zijn, Draquius. We weten niet of we ons eigen leven nog lang veilig kunnen stellen.'

'Neem dan het mijne, en ontleen er nieuwe kracht en doelgerichtheid aan!' Hij liet Maler los en kruiste zijn stokachtige voorste ledematen voor zijn smalle borst. 'Bevrijd me!'

Uiteindelijk gaven ze toe. Ze rukten en beukten en striemden en hapten, en zo versplinterden ze hem. Delen van zijn lichaam, zo stelden ze gechoqueerd vast, bestonden slechts uit stroken dood plantaardig spul, maar alles wat zilverig was en naar herinneringen rook werd verslonden. Maler at het gedeelte dat de vorm had van een hoofd en een bovenlichaam. Shreever geloofde niet dat het Draquius pijn deed, want deze gaf geen kik. Maler stond erop dat iedereen meedeed aan het opslokken van Draquius' herinneringen. Zelfs de verwilderde slangen werden met subtiele aandrang verleid om mee te eten.

De zilveren herinneringsdraden hadden buitensporig veel tijd gehad om uit te drogen en steenhard te worden, maar toen Shreever haar portie tussen haar kaken nam werd de materie tot haar verrassing smeltend zacht. En meteen al terwijl ze de eerste keer slikte schoten er nieuwe, levendige herinneringen door haar geest. Het was alsof ze vanuit troebel water opeens in een kristalheldere omgeving kwam. Vervaagde beelden uit een andere tijd doemden op en kregen heldere contouren en levendige kleuren. Shreever sloot haar oogleden geheel en al. Ze zweefde weg in extase en droomde van dragende wind onder haar gespreide vleugels.

HOOFDSTUK 25

De tewaterlating van de Paragon

~

De springvloed zou vlak na de dageraad zijn hoogste punt bereiken, dus de laatste koortsachtige werkzaamheden vonden 's nachts plaats bij lantaarnlicht. Bresker liep de hele nacht vloekend rond om toezicht te houden. De Paragon lag op zijn zij en was zo ver naar het water geduwd als Bresker had gedurfd, want hij had moeten oppassen om het hout niet te beschadigen. Ondanks extra dwarsbalken en stutten in de ruimen was het kreunen van de romp toch angstaanjagend geweest. Er was nog niet veel gebreeuwd, want Bresker wilde de bewegingsruimte van de planken zo groot mogelijk houden, althans tijdens de tewaterlating, wanneer de druk van het water en de golven het grootste zou zijn. De Paragon moest maximale vrijheid hebben om zijn romp weer aan het water te laten wennen.

De kiel lag nu over de volle lengte bloot. Bresker had de stevigheid overal met hamerslagen getest, maar hij had geen mankementen aangetroffen. Hij had ook niet anders verwacht, want de hele romp was van zilvergrijs toverhout, en dat was zo hard als steen. Niettemin vertrouwde hij er nooit blindelings op dat iets was zoals het behoorde te zijn. Zijn ervaring met schepen had Bresker geleerd dat hij juist de vanzelfsprekende dingen goed moest controleren.

Hij had duizend zorgen over de tewaterlating. Hij ging ervan uit dat de Paragon zou lekken als een zeef tot het hout weer voldoende opgezwollen zou zijn. Oude, uitgedroogde dwarsverbindingen van gewoon hout konden scheuren of knappen wanneer ze na al die jaren weer aan de enorme druk van een drijvend schip werden blootgesteld. Hij had graag over een ruimer budget beschikt, om juist in deze fase van de werkzaamheden een paar bekwame timmerlieden bij de hand te hebben. Nu moest hij zich maar zien te redden met de kennis die hij persoonlijk in de loop van de jaren had vergaard, plus wat hij van horen zeggen wist, plus de inspanningen van deze mannen, die normaliter op dit uur van de nacht hun roes lagen uit te slapen. Alles bij elkaar was het niet erg geruststellend.

Maar de meeste zorgen maakte hij zich eigenlijk over de houding van Paragon zelf. Daar was in de loop van de werkzaamheden weinig verbetering in gekomen. Het schip sprak tegenwoordig met hen, maar zijn humeur wisselde aanzienlijk. Helaas leek het spectrum van zijn emoties alleen de duistere zijde te omvatten. Nu eens was hij kwaad, dan weer terneergeslagen. Het ene moment jankte hij zielig, het volgende moment sloeg hij giftige wartaal uit. Tussen zulke buien door zonk hij meestal weg in een melancholiek zelfbeklag, en vooral bij die gelegenheden wenste Bresker dat het schip werkelijk een knul was geweest, dan had hij hem door elkaar kunnen rammelen.

Bresker vermoedde dat het schip dingen als discipline en zelfbeheersing simpelweg nooit had geleerd. Dat, zo legde hij Althea en Amber uit, was de kern van alle problemen die Paragon had. Gebrek aan discipline. Die moesten zij hem opleggen, tot Paragon zou hebben geleerd zichzelf in de hand te houden. Maar hoe bracht je een schip discipline bij? Die vraag hadden zij drieën een paar dagen geleden 's avonds bij een kroes bier besproken.

Het was een zwoele avond geweest. Ze zaten op stukken wrakhout op het strand. Flek had het bier voor hen aangesleept uit de stad. Het was goedkoop bier, en desondanks eigenlijk te duur voor hun budget, maar ze hadden een extreem lange en warme dag achter de rug, en Paragon was lastiger dan ooit geweest. Ze hadden in de luwte van zijn achterdek overlegd. Hij was die dag in zijn infantielste gedrag vervallen, hetgeen onder meer neerkwam op schelden en met zand gooien. Nu het schip zo schuin lag had Paragon het zand voor het oprapen. Bresker zelf voelde het prikken van zand in zijn zweterige haren en op de achterkant van zijn nek. Schreeuwen en uitfoeteren hadden geen effect op Paragon. Bresker had zich tenslotte maar op zijn werk geconcentreerd en de zandstormen gelaten en zwijgend over zich heen laten komen.

Althea had een schouder opgehaald. Bresker zag dat ook haar haarlijn was afgetekend door grauwe zandkorrels. Wat kun je eraan doen? Hij is iets te groot voor een pak op zijn broek. Je kunt hem ook niet naar bed sturen, laat staan zonder eten. Ik zou niet weten hoe je hem discipline kunt bijbrengen. Misschien moeten we hem omkopen.'

Amber zette haar kroes neer. 'Je hebt het over straffen, maar het onderwerp was discipline.'

Althea keek een momentje peinzend. 'Ik vermoed dat het twee verschillende zaken zijn,' zei ze toen, 'maar ik weet niet hoe je ze uit elkaar kunt houden.'

'Ik ben tot alles bereid om hem te leren zich te gedragen. Kunnen jullie je voorstellen hoe moeilijk het zal zijn hem te zeilen zoals hij nu is? Als we hem niet snel veel gezeglijker maken zal al dit werk voor niets zijn geweest.' Bresker sprak zijn diepste angst uit. 'Hij zou zich tegen ons kunnen keren. In een storm, of tijdens een confrontatie met piraten... hij zou ons allemaal kunnen doden.' Hij dwong zich er nog zachter aan toe te voegen: 'Hij heeft het eerder gedaan. We weten dat hij ertoe in staat is.'

Het was het enige onderwerp dat ze nooit openlijk met elkaar hadden besproken. Eigenlijk raar, vond Bresker. Paragons waanzin was iets waar ze elke dag mee omgingen. Ze hadden vele aspecten ervan besproken, maar de kwestie eigenlijk nooit consequent tot het einde toe doordacht. Ook nu volgde er een ongemakkelijke stilte op zijn woorden.

Wat wil hij?' vroeg Amber zich toen hardop af. 'Discipline moet uit hemzelf komen. Hij moet wensen zich coöperatief op te stellen, en die wens kan alleen gebaseerd zijn op iets wat hij wil. In het ideale geval moeten we hopen dat het iets is wat we hem kunnen geven, of juist onthouden, naargelang zijn gedrag.' Op een bekommerde toon besloot ze: 'Hij zal moeten leren dat wangedrag tot consequenties leidt.'

Bresker glimlachte wrang. 'Voor jou zal het bijna nog moeilijker zijn dan voor hem. Ik weet dat je het niet kunt verdragen hem ongelukkig te zien. Hoe onaangenaam hij zich ook heeft gedragen, jij gaat 's avonds altijd weer naar hem toe om met hem te praten, of een verhaaltje te vertellen, of muziek voor hem te maken.'

Amber sloeg schuldbewust haar ogen neer. Ze speelde met de vingers van haar zware werkhandschoenen. 'Ik kan zijn verdriet voelen,' bekende ze. 'Er is hem zo veel aangedaan! En hij heeft zo vaak geen enkele keus gehad. Hij is vreselijk in verwarring geraakt. Een dolende, in figuurlijke zin. Hij is bang het beste te hopen, want telkens wanneer hij dat in het verleden heeft geprobeerd kreeg hij vreselijk de kous op zijn kop. En daarom gelooft hij nu op voorhand dat ieder mens tegen hem is. En probeert hij pijn te veroorzaken voordat iemand hem pijn kan doen. Dat is alles bij elkaar een hele dikke muur om doorheen te breken.'

'Tja. Wat kunnen we doen?'

Amber kneep haar ogen stijf dicht, alsof ze pijn had. Toen deed ze ze weer open. 'Wat het moeilijkste is. En laten we hopen dat het tevens het beste is.' Toen was ze opgestaan en over de volle lengte van het schip naar voren gelopen. Voor de boeg had ze het boegbeeld toegesproken. Ze hadden haar heldere stem allemaal verstaan. 'Paragon. Je hebt je vandaag schandalig gedragen. Daarom kom ik je vanavond geen verhalen vertellen. Het spijt me dat het zo moet. Als je je morgen goed gedraagt, zal ik morgenavond weer tijd voor je hebben.'

Paragons stilte duurde slechts heel kort. 'Daar geef ik niks om. Je vertelt trouwens toch stomme en saaie verhalen. Waarom denk je dat ik die zou willen horen? Blijf maar voorgoed weg. Laat me alleen. Het kan me niks schelen. Het heeft me nooit iets kunnen schelen.'

'Het spijt me erg dat te horen.'

'Kan me niks schelen, stomme trut. Heb je me niet verstaan? Het kan me niks schelen! Ik haat jullie allemaal!'

Ambers tred was traag en zwaar toen ze terugkeerde. Zonder een woord te zeggen nam ze weer plaats op haar houtblok.

'Dat ging prima,' merkte Althea droogjes op. 'Ik denk dat hij zijn gedrag nu echt wel snel zal verbeteren.'

De woorden spookten weer door Breskers geest tijdens zijn zoveelste rondje over de werkplek. Alles was klaar. Er kon niets meer worden gedaan voordat de springvloed tot hier reikte. Een zwaar contragewicht aan het restant van de mast van de Paragon zou verhinderen dat het schip zichzelf te snel zou rechten wanneer het in het water kwam te liggen. Bresker keek naar de werkschuit die een eindje verderop voor anker lag. Hij had daar een goede man het commando gegeven, een van de weinige leden van zijn nieuwe bemanning die hij werkelijk vertrouwde. Haff zou de seinen van Breskers vlag afwachten en de ploeg aan de lier leiden die de Paragon naar dieper water zou trekken. In de Paragon zouden zich straks andere mannen bevinden, die alle binnensijpelende ruimwater meteen weer zouden wegpompen. De meeste zorgen maakte Bresker zich over de kant van het schip die al die jaren op het zandstrand had gerust, en die te lijden kon hebben gehad van insecten en zuurvorming. Aan de binnenkant van de romp had hij daartegen gedaan wat hij kon. Hij had aan die kant een verzwaarde lap zeildoek laten aanbrengen, welke naar beneden zou hangen zodra het schip zich zou hebben gerecht. Door het ruimwater zou de lap tegen de binnenkant van de romp worden geduwd, en aldus zou hij de ergste lekkages tussen de naden een poos stoppen, althans afremmen. Misschien dat Bresker de Paragon later weer even op het land moest zetten, met die kant naar boven, om de kieren tussen de planken grondig te breeuwen en te dichten. Hij hoopte van niet, maar was vastbesloten alles te doen wat nodig was om het schip weer zeewaardig te maken.

Hij hoorde lichte stappen op het zand achter zich. Hij draaide zich om en zag dat Althea met half samengeknepen ogen naar de schuit op het water liep te kijken terwijl ze naar hem toe kwam. Ze knikte toen ze zag wie daar op wacht stond. Toen verbijsterde Althea hem door hem een klopje op zijn schouder te geven. 'Wees niet zo bezorgd, Bres. Het komt allemaal goed.'

'Of niet,' mompelde hij zuur. Haar aanraking, de geruststellende woorden en de amicale verkorting van zijn naam waren voor hem evenzovele bronnen van verwondering. Het leek de laatste tijd wel alsof ze de vanzelfsprekende kameraadschap tussen scheepsmaten hadden teruggevonden. Ze keek hem ook weer aan wanneer ze tegen hem sprak. Het had de arbeidsomstandigheden sterk verbeterd. Zoals hijzelf, had zij zich waarschijnlijk gerealiseerd dat deze reis samenwerking tussen hen beiden zou eisen. Meer dan dat was het niet. Een opgeflakkerd vonkje hoop had hij resoluut geblust. Hij hield de conversatie zorgvuldig beperkt tot het schip.

Waar wil je graag zijn tijdens de tewaterlating?' vroeg hij haar. Ze hadden afgesproken dat Amber bij het boegbeeld zou blijven om het schip door de operatie heen te praten. Zij had het meeste geduld met hem.

Waar wil je me hebben?' vroeg Althea nederig.

Even beet hij aarzelend op zijn tong. 'Het liefste benedendeks. Jij ziet en hoort problemen aankomen voordat ze in een ramp ontaarden. Ik weet dat je liever hiervandaan zou toekijken, maar ik moet binnenin iemand hebben op wie ik kan rekenen. De mannen aan de pompen zijn sterk en ijverig, maar hebben weinig ervaring als zeelieden. En misschien raken ze te snel in paniek. Ik heb een paar mannen in de ruimen met hamers en breeuwwerk. Die kun je inzetten, als het schip water maakt. Volgens mij zijn ze bekwaam, maar houd ze in het oog en zorg dat ze aan het werk blijven. Houd alles goed in de gaten, en laat mij weten of alles in orde is.'

'Doe ik,' antwoordde ze kalm. Ze draaide zich al om.

'Althea?' hoorde hij zichzelf zeggen.

Ze keek onmiddellijk om. 'Nog iets?'

Hij zocht koortsachtig naar iets intelligents om te zeggen. Hij wilde eigenlijk alleen maar vragen of ze wat hem betreft van mening was veranderd.

'Veel geluk,' zei hij slapjes.

'Voor ons allemaal,' antwoordde ze ernstig, en toen ging ze.

De eerste witte schuimrand van een over het strand uitlopende golf rolde tot aan de romp van het schip. Bresker haalde diep adem. Nu moest het gebeuren. De komende paar uren zouden beslissend zijn. 'Iedereen naar zijn plek!' bulderde hij. Hij draaide zijn hoofd en keek naar de top van de rotswand die het strand afzoomde. Flek knikte dat hij attent was. Hij hield twee vlaggen in gereedheid. 'Sein dat ze de kabel kunnen beginnen aan te trekken. Maar nog niet te strak.'

De mannen aan de lier op de schuit begonnen aan hun werk. Een van hen zette een traag zeemanslied in. De klank van de zware mannenstemmen, die de maat aangaf voor hun inspanningen, waaide over het water aan. Ondanks al zijn kopzorgen voelde Bresker een brede grijns op zijn gezicht verschijnen. Hij zuchtte diep. 'En nu terug naar de zee, Paragon! Hier gaan we!'

Elke aanrollende golf kwam weer een stukje dichter bij hem. Hij hoorde het. Hij kon het naderende water ook al ruiken. Ze hadden hem op zijn zij gelegd en met een gewicht verzwaard, en ze hadden massa's zand weggegraven, en nu lieten ze hem door de golven opslokken. Ja, hij wist wel dat ze hadden gezegd dat ze hem te water wilden laten, maar dat geloofde hij niet. Hij wist dat dit zijn straf was - de straf die nu eindelijk zou komen. Ze zouden hem zo zwaar maken dat hij diep onder water zou zakken, en dan zouden ze hem daar aan zijn lot overlaten tot de slangen hem vonden. En dat had hij eigenlijk ook verdiend. De familie Ludluk had lang gewacht, maar vandaag zou ze eindelijk wraak nemen. Ze zouden zijn karkas naar de zeebodem sturen, zoals hij dat met hun familieleden had gedaan.

'En ook jij zult sterven,' zei hij tevreden. Amber zat met gebogen rug, als een zeevogel, op de schuine reling. Ze had hem keer op keer verzekerd dat zij voortdurend dicht bij hem bleef. Dat ze hem niet in de steek zou laten. Dat alles in orde kwam. Daar zou ze wel achter komen! Als ze straks allemaal kopje onder gingen, zij net zo goed als hij, dan zou ze wel ontdekken hoe fout ze het had gehad!

'Zei je iets, Paragon?' vroeg ze hem beleefd.

'Nee.' Hij sloeg zijn armen weer over elkaar en hield ze stevig tegen zijn borst gedrukt. Hij voelde nu water over de volle lengte van zijn romp. De golfjes duwden tegen het zand waarop hij lag alsof het wroetende insecten waren. De hele oceaan zat met gretige vingers aan hem te pulken! Elke roller kwam wat hoger en maakte hem natter. Hij voelde dat de kabel die hem met de schuit op zee verbond steeds strakker werd aangehaald. Bresker riep iets en daarna bleef die spanning gelijk, zonder nog toe te nemen. De mannen aan de lier hielden op met zingen. Vanuit zijn binnenste riep Althea luid en duidelijk naar Bresker: 'Tot nu toe alles goed!'

Het water kroop steeds dieper onder zijn romp. Opeens begon hij te beven. De volgende golf zou hem al kunnen optillen! Nee. De golf kwam en ging, en hij lag nog op het zand. De volgende dan? Nee. De volgende? Het komen en gaan van telkens nieuwe golven werd een zenuwslopende kwelling van angst en verwachting. Maar toen hij die eerste kleine, korte gewaarwording van drijven had, en heel even loskwam van het schurende zand, werd hij er toch door verrast en slaakte hij een soort juichkreet.

Hij voelde dat Ambers greep op de reling meteen verkrampte. 'Paragon! Alles goed?' riep ze in paniek.

Opeens had hij geen tijd meer voor haar angsten. 'Hou je vast!' waarschuwde hij haar opgetogen. 'Hier gaan we!' Maar hoewel golf na golf hem nu een eindje opduwde, deed Bresker nog niets. Paragon voelde hoe het zand onder hem verschoof en door de zee langzaam werd weggevreten. Ook voelde hij een grote steen, die door het terugtrekkende zand werd blootgelegd.

'Bresker!' riep hij geprikkeld. 'Zet door, man! Ik ben klaar! Span die kabel! Laat ze hun ruggen krommen!'

Hij hoorde spattende geluiden. Bresker kwam naar de boeg gewaad door water dat nu tot boven zijn knieën moest reiken. 'Nog niet, Paragon. Het is nog niet diep genoeg.'

'Had je gedroomd! Denk je dat ik te stom ben om te weten of ik drijf? Ik voel dat ik bij elke golf een eindje word opgetild, maar ook dat er een rotsblok onder me zit. Als je me niet een eind over het zand laat trekken val ik dadelijk na elke golf met een rotklap op die steen!'

'Kalm dan maar! Wind je niet op. Ik geloof je op je woord. Flek! Sein dat ze moeten beginnen. Maar geleidelijk en rustig!'

'Niks daarvan! Zeg dat ze met man en macht aan die kabel moeten trekken!' sprak hij Breskers commando tegen. 'Heb je dat gehoord, Flek?' brulde hij, toen er helemaal niemand reageerde. Ze moesten verdomme maar eens leren naar hem te luisteren, dacht hij woedend. Hij had er genoeg van als een kind behandeld te worden.

De kabel die om de stomp van zijn mast was gebonden kreeg een flinke ruk.

'Sjorren!' riep Bresker, en de mannen aan de lier deden hun best. Ze trokken de Paragon een eindje omhoog, maar niet ver genoeg. Hij werd geacht, eenmaal in beweging gekomen, op de glijbaan te schuiven die als een wig onder zijn romp was gestoken. Het zou slimmer zijn geweest die glijbaan daar weg te trekken, want nu zat hij meer in de weg dan dat hij hielp.

Trekken!' riep Bresker weer, bij de volgende hoge golf, en opeens voelde Paragon zich met een opwaarts rukje tot op die glijbaan getild. 'En nu aantrekken die lijn!' brulde Bresker. Paragon voelde dat Bresker ondertussen aan boord klom en dat hij zelf over de glijbaan en even later over het strand zelf naar beneden gleed, steeds dieper het golvende water van de springvloed in. Het voelde koud aan, akelig koud, na al zijn jaren van in de zon liggen, en hij hapte geschrokken naar adem.

'Rustig maar! Het komt in orde. Kalm aan. We zullen je rechten zodra het water diep genoeg is. Hou nog even vol. Alles komt goed.'

Vanuit zijn binnenste hoorde hij Althea roepen: 'We maken water, maar we houden het wel, denk ik. Jij daar, neem die pomp! Wacht niet tot hij vol is, maar begin meteen!'

Hij voelde dat er op verschillende plaatsen breeuwwerk in kieren tussen zijn planken werd gestopt, dat met houten hamers werd aangeklopt, maar aan Althéa's geschreeuw te horen gebeurde het niet allemaal snel genoeg naar haar zin. Zelf gleed hij nog steeds op zijn zijde over het zand naar dieper water. Bij elke golf deinde hij nu mee met de vloed. Al zijn instincten — en ook zijn ontwerp — presten hem om zich te rechten, maar dat verdomde contragewicht aan zijn mast hield hem gekapseisd.

'Kap dat gewicht los! Laat me overeind komen!' brulde hij woedend.

'Nog niet, knul. Nog even niet. Ik heb een eindje verderop een boei verankerd, en als we daar voorbij zijn zullen we weten dat je kiel de ruimte heeft. Dus rustig maar, kalm aan.'

'Zet me recht!' schreeuwde Paragon. Deze keer kon hij niet verhinderen dat er een spoortje angst in zijn stem was geslopen.

'Straks. Vertrouw me, knaap. Nog eventjes volhouden.'

In zijn jaren op het strand was hij bijna vertrouwd geraakt met zijn blindheid. Stil liggen zonder iets te zien was echter heel iets anders dan weer ronddrijven in een deinende, onvoorspelbare zee en geen idee hebben van wat er in zijn buurt allemaal gebeurde. Hij kon op wrakhout stuiten, of lek stoten op een uitstekende rotspunt, zonder dat iemand hem waarschuwde. Waarom wilden ze hem niet rechten?

'Vooruit maar, los!' riep Bresker opeens, en het touw waaraan het contragewicht hing werd gekapt. Langzaam begon hij zich te verheffen, en na een laatste zet door een golf lag hij opeens, plop, alsof hij een kurk was, recht in het water. Amber slaakte een kreetje van verrassing, maar hield zich verder in. Opeens werd hij aan beide kanten omspoeld door koud water. Voor het eerst sedert meer dan dertig jaar dreef hij weer in het water, rechtop, in zijn volle hoogte. Hij stak zijn armen wijd uiteen en brulde van triomf, hetgeen hem twee echo's opleverde: een uitzinnige vreugdelach van Amber en, vanuit zijn ruim, een alarmkreet van Althea.

'Aan de pompen! Bresker, laat dat zeildoek zo snel mogelijk zakken!'

Hij hoorde paniekerig geschreeuw en het geroffel van voeten, maar hij maakte zich geen zorgen. Hij zou niet zinken, dat kon hij gewoon voelen. Hij rekte zijn armen, rug en schouders uit. Naarmate hij zich door het water gedragen wist, breidde hij zijn bewustzijn verder uit. Hij voelde al bijna aan hoe hij de posities van de individuele planken en balken moest bijstellen. Hij maakte plotseling een lichte slagzij naar stuurboord. Er klonk eerst een angstgilletje van Amber, toen een woedende schreeuw van Bresker. Hij bracht zijn handen naar zijn slapen en drukte ertegen. Hetzelfde oude liedje: er klopte iets niet in zijn binnenste. Zijn onderdelen pasten niet precies bij elkaar. Hij veranderde zijn positie nogmaals, en negeerde het gekreun en gekraak van de planken die ruw tegen elkaar aan werden gedrukt. Langzaam begon hij zich te stabiliseren. In een ander deel van zijn hoofd was hij zich bewust van het koortsachtige werk dat aan hem werd verricht. Mannen ploeterden aan de pompen om het water weg te werken dat door naden tussen zijn planken naar binnen stroomde. Hij voelde opeens zeildoek tegen de binnenkant van zijn romp drukken en hoorde Althea keer op keer schreeuwen dat ze zich moesten haasten met het breeuwen. Hij voelde ook dat het hout van sommige planken begon te zwellen. Die naden dichtten zichzelf.

Opeens botste hij ergens tegenaan. Bresker riep iets — gooi een lijn, gooi een lijn en maak vast, idioot!

Hij tastte met zijn handen naar het obstakel.

Ambers geruststellende stem klonk. 'Het is de schuit, Paragon. We liggen nu naast de werkschuit en ze gaan je eraan vastleggen. Hier ben je veilig.'

Paragon wist dat niet zo zeker. Hij maakte nog steeds water en zonk langzaam dieper weg. 'Hoe diep is het hier?' vroeg hij nerveus.

Breskers opgetogen stem klonk alsof hij vlak naast Amber stond. 'Diep genoeg om je te laten drijven. Niet zo diep dat we je verliezen als je zou zinken. Niet dat we dat laten gebeuren, hoor! Misschien moeten we je later een tijdje op je zij leggen om aan je bakboordkant te werken. Niets om je nu zorgen over te maken. We hebben alles onder controle.' De gejaagdheid waarmee hij zich weg haastte leek in strijd met die woorden.

Een poosje deed Paragon niets anders dan luisteren. Er klonken stemmen en voetstappen in zijn ruimen, en ook op het dek hoorde hij rennende voeten. Op de schuit langszij feliciteerden allerlei mensen elkaar met het succes tot nu toe, en vroegen ze zich hardop af hoeveel reparaties hij nodig zou hebben. Maar eigenlijk waren dat niet de dingen die hij hoorde. Wat hij vooral hoorde was het zachte klotsen van de golven tegen zijn romp, en het kraken van het hout dat zich zette, en zelfs het schuren van zijn planken over de stootblokken van de werkschuit. Alles kwam hem opeens griezelig vertrouwd en tegelijk vreemd voor. Het leek of de geurtjes hier buiten allemaal iets scherper waren, en de kreten van de zeevogels brutaler. Hij deinde op en neer met de golven. Het zachte schommelen was bedwelmend, maar tevens het decor van al zijn oude nachtmerries. 'Enfin,' zei hij hardop, maar met gedempte stem, 'ik drijf weer. En dus ben ik nu weer een schip, mag ik aannemen, en geen scheepswrak.'

'Zo is het maar net,' was Amber het vlot met hem eens. Ze was zo stil en roerloos geweest dat hij haar bijna was vergeten. Anders dan alle andere mensen die hij kende of had gekend werd zij soms welhaast doorzichtig voor zijn zintuigen. Dan merkte hij haar nauwelijks meer op. Hij wist altijd, zonder speciaal om zich heen te tasten, waar Bresker en Althea waren. Na een momentje nadenken kon hij elke naamloze matroos of timmerman op zijn dek of in zijn ruimen localiseren. Maar Amber was anders. Ze leek meer in zichzelf besloten en van de buitenwereld afgezonderd dan ieder ander menselijk wezen dat hij ooit had ontmoet. Soms vermoedde hij dat ze het met opzet deed, en dat ze zichzelf slechts met anderen deelde wanneer ze daar zin in had, en dan niet verder dan tot op zekere hoogte. Daarin lijkt ze wel iets op mij, mijmerde hij, welke gedachte hem meteen zijn voorhoofd deed fronsen.

'Is er iets mis?' vroeg ze snel.

'Nog niet,' antwoordde hij op zure toon.

Ze lachte opgewekt, alsof hij iets grappigs had gezegd. 'Aha. Ben je blij dat je weer een schip bent?'

'Blij of niet blij, dat maakt weinig verschil. Jullie doen toch met mij wat jullie willen, en mijn gevoelens daarover spelen voor niemand een rol.' Hij zweeg even. 'Ik geef toe dat ik je niet heb geloofd. Ik geloofde niet dat ik ooit weer in het water zou drijven. Niet dat ik veel zin had om weer te drijven.'

'Paragon, jouw gevoelens spelen wel een rol. En ik geloof simpelweg niet dat je werkelijk voor altijd op dat strand wilde blijven liggen. Je hebt me ooit eens tamelijk woedend naar mijn hoofd gegooid dat je een schip was en dat een schip was gemaakt om te zeilen. Zelfs als dit je niet meteen bevalt, uiteindelijk zal het je goed doen, denk ik. Alle levende wezens hebben tijd nodig om te groeien. Jij groeit niet, zo lang je hier eenzaam en verlaten op het strand ligt. Je stond al bijna op het punt om het maar op te geven en jezelf als een mislukking te beschou-wen.'

Haar stem klonk liefdevol. Opeens kon hij dat niet meer hebben. Dachten ze heus dat ze hem tot iets konden dwingen, om vervolgens te doen alsof het voor zijn bestwil was?

Hij lachte hees. 'Integendeel! Ik wist dat ik was geslaagd. Ik had ze allemaal gedood, iedereen die had geprobeerd zich tegen mij te verzetten! Jij bent degene die weigert te geloven dat ik een succes ben. Als je dat wel deed zou je zo verstandig zijn me te vrezen!'

Er volgde een moment van geschokte stilte op zijn woorden. Hij voelde dat ze de reling losliet en rechtop ging staan. 'Paragon, als je zo praat blijf ik hier niet staan om je aan te horen.' Haar stem verried in het geheel niet wat ze dacht.

'Aha. Juist. Ben je dan bang?' vroeg hij gemeen.

Maar ze had zich al omgedraaid en liep resoluut weg. Ze reageerde met geen woord op zijn vraag.

Het kon hem niets schelen. Dan had hij haar dus gekwetst. Nou en? Niemand interesseerde zich voor zijn gevoelens. Niemand vroeg hem ooit wat hij wilde.

Waarom doe je zo?'

Hij had geweten dat Flek er was. De jongen was met de rest van de strand-ploeg naar de schuit gekomen. Hij schrok er niet van. Even gaf hij niet eens antwoord.

Waarom doe je zo?' hield de jongen aan. 'Hoezo, zo?' vroeg Paragon tenslotte geërgerd.

'Je weet wel, altijd kwaad. Altijd ruzie. Altijd dingen zeggen om gemeen te zijn.'

'Hoe denk je dan dat ik moet zijn?' repliceerde Paragon. 'Dolblij dat ze me het water op hebben gesleept? Opgetogen dat ik mee mag op hun achterlijke reddingstocht?'

Hij voelde dat de jongen zijn schouders ophaalde. 'Ja, waarom niet?' Waarom niet?' snoof Paragon. 'Hoe zou ik dat verdomme kunnen?’

‘Makkelijk zat. Door het te besluiten.'

'Besluiten om gelukkig te zijn? Moet ik gewoon alles vergeten wat me is aangedaan, en gelukkig zijn? Tra-la-la? Zoiets?'

'Zou kunnen.' Hij hoorde de jongen met zijn nagels over zijn schedel krabben. 'Kijk mij maar. Ik had de hele godganse wereld ook kunnen haten. Ik besloot gelukkig te wezen. Besloot te pakken wat me werd aangeboden. En er mijn leven op in te richten.' Een korte pauze. 'Een ander leven krijg je toch niet, snap je? Je moet het doen met het ene leven dat je hebt.’

‘Zo simpel is het niet!' snauwde Paragon.

'Zeker wel,' hield Flek vol. 'Echt niks moeilijker dan besluiten om altijd kwaad te zijn.'

De jongen slenterde langzaam weg. Zijn blote voeten maakten zachte geluiden op het dek. 'Maar wel veel leuker,' riep hij over zijn schouder.

Er stroomde water binnen door spleten in de romp, maar het natte zeildoek hing op zijn plaats en hield de ergste lekkages tegen. De breeuwers werkten snel en efficiënt, met meer bekwaamheid dan waarop Althea had durven hopen. De mannen aan de pompen baarden haar meer zorgen. Ze begonnen moe te worden. Ze wilde Bresker gaan zoeken om hem te vragen of hij vervanging had voor de pompers, maar ze kwam hem al tegen toen hij via een ladder naar beneden kwam. Hij had een aantal potige mannen van de werkschuit bij zich. Nog voordat ze iets kon vragen knikte hij hun kant op. 'De hele ploeg van het strand is nu op de werkschuit. Deze hier komen je mannen aan de pompen aflossen. Hoe gaat het?'

'We houden het bij en lopen zelfs een beetje in. Het hout zet snel uit, maar dat is altijd zo met toverhout. Als hij een normaal levend schip was, zou ik zeggen dat hij aardig kon helpen en de helft van de lekken zelf kon sluiten. Maar omdat hij Paragon is, durf ik het hem niet eens te vragen.' Ze wachtte tot de nieuwe pompers buiten gehoorsafstand waren en besloot toen zacht: 'Uit angst dat hij precies het tegenovergestelde zou doen. Hoe gaat het met hem?'

Bresker krabde peinzend aan zijn baard. 'Ik weet het niet. Toen we hem van het strand trokken riep hij allerlei suggesties en commando's, alsof hij gretig was om weer naar het water terug te keren. Maar net als jij ben ik bang dat soort dingen al te gemakkelijk aan te nemen. Soms hoef je maar aan te nemen dat hij in een goed humeur is om bij hem het tegenovergestelde te bereiken.'

'Ik weet precies wat je bedoelt.' Ze keek hem op een meelevende manier aan. 'Bresker, waar zijn we deze keer aan begonnen? Toen hij op het strand lag, en onze enige hoop was, leek dit een uitvoerbaar plan. Maar nu we zover zijn gekomen... Besef je wel hoe volledig we in zijn macht zijn? Hij houdt onze levens in zijn handen.'

Even zag de zeeman er zeer vermoeid uit en liet hij zijn schouders ontmoedigd zakken. Toen haalde hij diep adem. 'Houd nu niet op in hem te geloven, Althea, of we zijn allemaal verloren. Laat hem geen enkel blijk van angst of twijfel merken. Paragon is meer een kind dan een man. Wanneer ik Flek een opdracht geef, kijk ik helemaal niet of hij me wel zal gehoorzamen. Ik zal hem geen moment laten geloven dat hij meer macht over mij heeft dan ik over hem. Daar kunnen jongens niet mee omgaan. Ze blijven uitproberen waar de grenzen liggen tot ze die hebben gevonden. Ze voelen zich pas veilig wanneer ze weten wat de grens is.'

Ze probeerde naar hem te glimlachen. 'Spreek je uit ervaring?'

De glimlach van zijn kant was zuur. Tegen de tijd dat ik de grenzen had ontdekt was ik al van de rand van de wereld gevallen. Dat zal ik Paragon niet laten overkomen.' Hij bleef daar nog even staan en ze dacht dat hij misschien nog iets wilde zeggen, maar toen haalde hij zijn schouders op en haastte zich achter de pompers aan.

Dat herinnerde haar aan haar eigen werk, en ze begon aan een ronde door de ruimen om de inspanningen van de breeuwers te controleren. Voornamelijk versterkten en verbeterden ze werk aan de romp dat al was gedaan toen de Paragon nog op het strand lag. Op enkele plaatsen moesten ze zelfs breeuwwerk verwijderen om de planken ruimte te geven om uit te zetten. Zoals de meeste schepen uit de Regenlanden was ook de Paragon degelijk gebouwd, met strakke naden, omdat hij het ziedende water van de Wilde Regenrivier moest kunnen doorstaan. De vakkundige bouw had zelfs een verwaarlozing gedurende meer dan dertig jaar doorstaan. De planken van grijzig toverhout leken zich nu meteen weer te herinneren hoe ze tegen elkaar aan behoorden te passen. Misschien, zo hoopte ze voorzichtig, was Paragon zelf inmiddels toch aan het meewerken. Een levend schip kon veel aan zijn eigen onderhoud bijdragen, als het dat wilde.

Het was een vreemde gewaarwording door dit schip te lopen. Voor het eerst in al de jaren dat ze het kende lag het vlak en deinde het onder haar voeten. Nadat ze had vastgesteld dat de breeuwers uitstekend werk leverden, verkende ze snel de rest van het schip. In de kombuis was het een troep. Het fornuis was van zijn kachelpijp losgebroken en aan het schuiven gegaan, daarbij een vies spoor van roet verspreidend. Het zou waarschijnlijk gerepareerd, zo niet vervangen moeten worden. De kapiteinskajuit had de tewaterlating evenmin ongeschonden doorstaan. Ambers kasten waren opengegaan en de inhoud lag overal verspreid. Ook was er een parfumflesje gebroken, waardoor de hele kajuit nogal erg nadrukkelijk naar seringen rook. Terwijl Althea dit zo stond te bekijken, zag ze opeens de toekomst voor zich. Amber zou haar spullen hier moeten weghalen en voortaan in de nederige positie van een scheepstimmerman verkeren.

En dan zou Bresker hier zijn intrek nemen.

Ze had met tegenzin aanvaard dat hij de kapitein van dit schip moest zijn, niet omdat ze het met welk van zijn argumenten ook eens was geweest, maar om een persoonlijker reden. Wanneer ze de Vivacia heroverden moest zij in staat zijn de Paragon te verlaten om het commando over haar familieschip op zich te nemen. Als zij op dat moment kapitein van de Paragon WAS, ZOU de overgang voor dit toch al nerveuze schip desastreus kunnen zijn. Het schip had een kapitein nodig die bij hem bleef, ook tijdens de terugreis. Dus het moest Bresker zijn.

Toch voelde ze een steek van teleurstelling toen ze de deur van de kajuit achter zich sloot. De Paragon was nog in de oude stijl gebouwd. De kapiteinshut was verreweg de grootste en mooiste van het schip. Amber had veel gedaan om de gebeeldhouwde kasten en kozijnen mooi te restaureren. Er lag nu een tapijt over dat stomme luik naar het ruim dat ze had uitgezaagd. De glas-in-loodramen in de patrijspoorten misten hier en daar een stukje glas, maar dat was slechts een detail. Het beschikbare geld werd natuurlijk in de eerste plaats besteed aan functionele reparaties.

Daarna bekeek ze de kajuit van de eerste stuurman. Die zou haar domein worden. Hoewel veel kleiner dan de kapiteinshut, was deze kajuit nog altijd een paleisje in vergelijking met het onderkomen van de gewone bemanning. Ze had hier een vaste slaapbank, een opklapbaar bureaublad en twee kasten voor haar bezittingen. Een derde kajuit, niet veel groter dan een ruime kast, was bestemd voor de tweede stuurman. De bemanning moest het doen met een ruimte in het voorkasteel, waar haken in de wand waren geslagen om er hangmatten aan op te hangen. Dat was zowat alles. In de oudere levende schepen werd geen hoge prioriteit gegeven aan het welzijn van de bemanning. Er moest gewoon een maximale ruimte zijn voor lading, want daar ging het om.

Toen ze aan dek terugkeerde liep Bresker daar te ijsberen. Hij was rusteloos, maar tegelijk triomfantelijk. Hij richtte zich onmiddellijk tot haar. 'We hebben nu een stabiele toestand. We maken nog water, maar niet meer dan een ploeg van twee pompers aankan. Ik denk dat morgenvroeg alle naden goed dicht zijn. We zullen een tikje slagzij houden, maar met wat goed geplaatste ballast moet dat te verhelpen zijn.' Zijn gezicht straalde iets uit dat ze niet meer had gezien sedert hij op de Vivaria als stuurman onder haar vader had gevaren. Zijn tred was energiek. 'Er is niets gebroken, niets gescheurd. We hebben ongelofelijk veel geluk gehad. Ik wist dat levende schepen taai waren, maar dit slaat alles. Elk ander schip dat dertig jaar op een strand had gelegen zou rot en gammel zijn geweest.'

Zijn opgetogenheid was aanstekelijk. Ze liep met hem mee over het schip, hier aan de reling trekkend, om de speling te testen, daar een luik openend, om te zien of het nog goed sloot. Er was nog een hoop te doen op de Paragon, maar verreweg het meeste kwam neer op reparatie, niet op reconstructie. We blijven een tijdje hier bij de schuit liggen, om zijn hout te laten zwellen. Dan verplaatsen we hem naar de westerkade voor de laatste klusjes.'

'Bij de andere levende schepen?' vroeg Althea ongerust.

Bresker reageerde bijna uitdagend. Waar anders? Hij is er toch een?'

Zij sprak even onverbloemd. 'Ik ben bang voor wat ze tegen hem kunnen zeggen. Een enkele ondoordachte opmerking kan een van zijn driftbuien oproepen.'

'Althea, hoe eerder we beginnen daarmee om te gaan, hoe beter.' Hij deed een stap naar haar toe. Even dacht ze dat hij haar bij een arm wilde pakken, maar in plaats daarvan gebaarde hij dat ze hem moest vergezellen. Hij liep met grote passen in de richting van het boegbeeld. 'Ik denk dat we hem in het normale leven moeten storten. Dat we hem moeten behandelen als een gewoon levend schip, en maar eens moeten kijken hoe hij reageert. Hoe langer we op onze tenen om hem heen lopen, des te tirannieker hij wordt!'

'Denk je echt dat het zo simpel zal zijn? Behandel hem normaal, dan gaat hij zich vanzelf normaal gedragen?'

Bresker grijnsde haar breed toe. 'Nee, natuurlijk niet. Maar dat is waar we beginnen, en dan hopen we er maar het beste van.'

Ze merkte dat ze nu ook liep te grijnzen. Iets in haar reageerde kennelijk op hem op een manier die haar verstand buitenspel liet. Ze had geen rationele verklaring voor de aantrekkingskracht die ze ondervond. Ze wist alleen dat het een genoegen was hem te zien lopen en horen praten zoals vroeger. De verbitterde en cynische eenling die Kyle Haven en Torg van hem hadden gemaakt was verdwenen. Dit was de man die haar vaders eerste stuurman was geweest.

Ze volgde hem toen hij zich naar de boegreling begaf en zich naar voren boog. 'Paragon! We hebben het gefikst, oude vriend! Je drijft weer, en daar zullen ze allemaal van opkijken!'

Het boegbeeld negeerde hem. Bresker haalde lichtjes zijn schouders op en trok een wenkbrauw op ten behoeve van Althea. Kennelijk kon zelfs deze reactie zijn humeur niet bederven. Hij leunde weer over de reling en keek naar het woud van masten in de haven van Beijerstad. Toen kwam er een afwezige blik in zijn ogen. 'Heb je nu de pest in over mij?' vroeg hij opeens.

Even dacht ze dat hij het schip had aangesproken, maar toen zag ze zijn vragende blik op haar gericht.

'Om wat?'

Hij draaide zich naar haar om en sprak met de botte eerlijkheid die ze zich zo goed van vroeger herinnerde. 'Dat ik hier sta - zoals ik het zelf nooit heb kunnen geloven. Op mijn eigen dek, als kapitein Bresker Treil van het levende schip Paragon. Waar jij veel liever zelf zou hebben gestaan, naar ik weet.' Hoewel hij had geprobeerd een ernstige toon aan te slaan, verscheen er toch een brede glimlach op zijn gezicht. Die had iets in zich wat haar tranen in de ogen bracht. Ze wendde haastig haar hoofd af om te voorkomen dat hij ze zou zien. Hoe had hij naar dit moment gehunkerd, en hoe lang al?

'Ik heb niet de pest in,' zei ze zacht, onderwijl naar de horizon starend. En het was waar, besefte ze opeens. Het verraste haar, maar ze voelde inderdaad geen spoortje van jaloezie. In plaats daarvan werd ze zelf ook steeds blijer bij het zien van zijn triomfantelijke vreugde. Ze greep de reling van de Paragon steviger vast. 'Jij hoort hier thuis,' zei ze, en na een knikje in de richting van Paragon: 'En hij ook. Na al deze jaren is hij nu eindelijk in goede handen. Hoe zou ik dan afgunstig kunnen zijn?' Ze waagde een korte blik zijn kant op. Zijn donkere haren fladderden in de wind. De scherpe trekken van zijn gezicht hadden zelf die van een boegbeeld kunnen zijn. 'Ik denk dat mijn vader je op je schouder zou hebben geklopt en je zou hebben gefeliciteerd. En dat hij je tevens gewaarschuwd zou hebben, zoals ik nu doe, dat jullie, als ik mijn eigen Vivaria weer onder mijn voeten heb, toch heus niet kunnen wedijveren met ons!'

En in de manier waarop ze naar hem glimlachte hield ze deze keer niets verborgen.

Paragon had de twee horen komen en wist dat ze over hem praatten. Roddels, roddels, roddels. Zo waren ze allemaal. Ze praatten liever over hem dan mét hem. Ze dachten dat hij stom was. Ze dachten waarschijnlijk dat er met hem nergens over te praten viel. Dus hij voelde zich helemaal niet achterbaks wanneer hij gesprekken afluisterde. Nu er weer zout water om hem heen lag drong alles helderder tot hem door - niet alleen hun woorden, ook hun gevoelens.

Hij vergat zijn irritatie tijdens een kort moment van ontzag. Ja. Hij kon hen nu veel duidelijker voelen, bijna even goed als hij iemand van zijn eigen familie zou hebben kunnen voelen. Hij reikte zeer voorzichtig naar hen. Hij wilde niet dat ze zich van hem bewust werden. Niet nu al.

Hun emoties waren krachtig. Bresker was bijna beneveld van triomf en Althea deelde zijn blijdschap. Maar er was nog iets meer. Er speelde zich tussen hen beiden nog iets anders af. Het was iets waar hij geen woord voor had. Het leek een beetje op hoe het zoute water zijn planken van toverhout doorweekte — een gevoel van dingen die weer op hun juiste plaats terechtkwamen, van slappe touwen en zeilen die weer strak werden aangetrokken. Een dergelijke vorm van weer-in-orde-komen vond ook tussen Bresker en Althea plaats. Hij voelde dat de spanning tussen hen beiden er een was die ze allebei accepteerden. Het was een spanning die als contragewicht diende voor het gemak waarmee ze met elkaar omgingen. Hij probeerde een parallel te bedenken. Zoals de wind in zijn zeilen? Zonder die spanningskracht tegen het zeildoek zou hij zich niet kunnen bewegen. Het was geen spanning om te vermijden, maar om het hof te maken!

Zoals zij dat ook deden?

Pas toen Bresker zich over de reling boog en hem rechtstreeks aansprak realiseerde hij zich hoe dichtbij ze waren gekomen. Hij was zich via zijn andere zintuigen zo bewust van hen geweest dat hun fysieke nadering hem was ontgaan. Enfin, hij was toch niet van plan antwoord te geven op hun vragen.

Toen leunde ook Althea over de leuning. Hun gevoelens vloeiden door hem heen. Van Bresker naar Althea, van Althea naar Bresker, hij werd erbij ingesloten. De trots in Breskers stem was niet geveinsd geweest. 'Kapitein Bresker Treil van het levende schip Paragon'. De woorden gonsden nog na in het hele schip. Bresker had ze met meer dan trots uitgesproken. Met genegenheid. Bezitterig. Bresker had ernaar verlangd hem te mogen opeisen. Niet alleen om hem te water te laten, niet omdat hij goedkoop en beschikbaar was. Nee, omdat hij graag kapitein wilde zijn van het levende schip Paragon. En verwonderd stelde hij vast dat Althea zijn gevoelens volledig deelde. Ze hadden allebei oprecht de overtuiging dat hij nu was waar hij hoorde te zijn.

Er opende zich iets in Paragons binnenste dat heel lang gesloten was geweest, en opeens flakkerde er een klein vonkje eigenwaarde op in zijn duisternis. 'Wed daar maar niet op, Vestrit,' zei hij zacht. Hij grijnsde toen hij voelde dat ze allebei verrast opkeken en zich verder naar voren bogen om te proberen zijn gezicht te zien. Hij had zijn armen nog afwerend over elkaar geslagen, maar nu liet hij zijn bebaarde kin zelfgenoegzaam op zijn borst zakken. 'Je denkt misschien dat je ons met de Vivacia de baas kunt, maar Treil en ik hebben nog een massa te onthullen. Je kent ons nog niet half!'

HOOFDSTUK 26

Compromissen

~

'Ik denk dat het perfect is.' Keffria kon de tevredenheid niet uit haar stem houden.

'Het is prachtig,' beaamde Rache. 'Maar draai nog één keer voor ons rond. En een beetje sneller, zodat de rokken een klein eindje van de grond opwarrelen. Ik moet helemaal zeker weten dat de zoom goed zit voordat we hem definitief vaststikken.'

Malta stak voorzichtig haar armen omhoog, om niet geprikt te worden door de massa's spelden, en draaide op haar kousenvoeten rond. Overal om haar heen was de vloer bezaaid met de restjes van het naaiwerk. Oudere jurken waren beroofd van hun kantstroken, en de stof van dure rokken in felle kleuren was kunstig hergebruikt om er magnifieke mouwen van te maken.

'Ha, als een lelie die op het water drijft, wanneer het lieflijk wordt gerimpeld door een zomerbriesje. Nee, mooier kan het niet!' Rache werd er lyrisch van.

'Ja, als ze niet zo lelijk keek!' merkte Selden gevat op. Hij zat in een hoekje van de kamer en had zijn telramen, leien en griffels gebruikt om een kasteeltje te bouwen, niet om er zijn sommen mee te doen. Malta was te neerslachtig geweest om haar moeder op die nietsnutterij te attenderen.

'Je broertje heeft gelijk, Malta. Zelfs de mooiste jurk heeft niet het effect van een stralende glimlach. Wat zit je dwars? Had je dit nog steeds liever door een of andere modieuze naaister laten doen?'

Natuurlijk had ze dat gewild! Hoe kon haar moeder dat zelfs maar vragen? Al jaren hadden zij en Delo gefantaseerd over hun eerste Zomerbal als jonge vrouw. Ze hadden telkens weer nieuwe tekeningen gemaakt van hun schitterende jurken en eindeloos gedelibereerd over ruches en strikken en schoentjes. Het was de eerste en laatste keer dat alle Beijerstadse ogen zo intens op hen gericht zouden zijn. Maar wat zouden ze nu zien? Dat ze in een zelf in elkaar geknutselde jurk liep, en op oude slippers! Er was geen dag van deze zomer voorbijgegaan waarop ze niet naar een wonder had verlangd. Het was zinloos om haar gevoelens voor de zoveelste keer te uiten. Ze wilde niet dat haar moeder weer in huilen zou uitbarsten of dat haar grootmoeder weer zou zeggen dat ze trots moest zijn op alle offers die ze had gebracht. Dit was het beste wat ze voor haar konden doen. Welk nut zou het hebben nog eens op haar teleurstelling te wijzen?

'Het is in deze dagen erg moeilijk om te glimlachen, moeder.' Ze haalde diep adem. 'Ik heb altijd gedacht dat ik het Zomerbal zou betreden aan de arm van mijn vader.'

'Net als ik,' antwoordde Keffria zacht. 'Het breekt mijn hart dat het je niet is gegund, Malta. Ik herinner me nog goed mijn eigen eerste Zomerbal in een vrouwenjurk. Toen ze me aankondigden was ik zo nerveus dat ik dacht dat ik door mijn knieën zou zakken. Toen pakte papa mijn hand en legde hem op zijn arm. En we liepen samen naar binnen. Wat was hij trots op mij!' Haar stem klonk opeens gesmoord en ze knipperde met haar ogen. Waar je vader ook is, liefje, ik weet zeker dat hij aan jou denkt zoals jij aan hem.'

'Soms geeft het me een fout gevoel dat we denken aan zomerfeestjes na het grote bal en dat we ons zorgen maken over jurken en waaiers en hoeden terwijl hij ergens op de Piraten Eilanden gevangen wordt gehouden.' Malta zweeg even. 'Misschien moeten we dit nog een jaar uitstellen. Misschien is hij tegen die tijd weer thuis.'

'Het is nu een beetje laat om dat te overwegen,' liet grootmoeder vanuit haar stoel weten. Ze zat bij het licht van het raam te proberen een nieuwe waaier van oude stof te maken. 'Vroeger wist ik precies hoe dit moest,' mopperde ze tegen zichzelf, 'maar mijn vingers zijn niet meer zo lenig als toen.'

'Ik ben bang dat je oma gelijk heeft, lieve.' Haar moeder frunnikte aan het kantwerk van de manchetten. 'Iedereen verwacht dat we je nu presenteren. En het zou onze verhouding met de familie Khuprus nog moeilijker maken.'

'Ik geloof toch al niet dat ik hem nog mag. Als Reyn werkelijk belangstelling voor me had, zou hij me nog eens zijn komen opzoeken.' Ze draaide haar gezicht naar haar moeder, juist toen Rache probeerde een kapje op haar hoofd te zetten. 'Hebt u niets meer gehoord van zijn moeder?' Rache pakte haar kin vast, draaide haar hoofd terug en speldde het kapje op zijn plaats.

Keffria keek er met gefronst voorhoofd naar. 'Het is te dominant. Het overheerst haar gezicht. We moeten een subtieler kapje maken. Zet het maar af, dan proberen we iets anders.' Terwijl Rache de spelden weer losmaakte, vroeg Keffria: Wat had ze ons verder nog kunnen schrijven? Ze sympathiseren met onze benarde toestand. Ze bidden dat je vader veilig naar huis moge terugkeren. Reyn verheugt zich geweldig op het aanstaande Zomerbal.' Na een zucht besloot ze: 'En ze suggereerde, heel delicaat, dat we twee weken na het bal eens moeten praten over de aflossing van onze schuld.'

'Vertaling: ze wil zien hoe Malta en Reyn tijdens het bal met elkaar omgaan,' kwam grootmoeder zuur tussenbeide. Ze tuurde naar het priegelige naaiwerk dat ze onder handen had. 'Zij moeten evengoed rekening houden met de correcte omgangsvormen als wij, Malta. Als Reyn je te vaak opzoekt nog voordat je als jonge vrouw bent gepresenteerd, zal dat worden opgevat als onfatsoenlijke haast. Bovendien is het een hele reis vanuit de Regenwouden naar Beijerstad, niet iets wat je zomaar even kunt doen.'

Malta zuchtte. Het was iets wat ze zichzelf ook had voorgehouden, vaak genoeg. Niettemin leek het haar waarschijnlijker dat Reyn simpelweg had besloten dat zij niet de moeite waard was om nog het hof gemaakt te worden.

Misschien had de draak er iets mee te maken. Ze had nog vaak van de draak gedroomd, en die dromen hadden gevarieerd van verontrustend tot ronduit angstaanjagend. Soms had de draak het over Reyn gehad. Ze had gezegd dat Malta stom was als ze op hem bleef wachten. Hij zou haar heus niet komen helpen. Malta's enige hoop was dat zij naar de draak kwam en haar zou bevrijden. Steeds weer dat verhaal. En Malta had telkens weer proberen uit te leggen hoe onmogelijk dat was. 'Als je dat zegt had de draak spottend gerepliceerd, 'zeg je eigenlijk dat het voor jou onmogelijk is om je vader te redden. Geloof je dat echt?' Het was een vraag die Malta telkens weer sprakeloos had gemaakt.

Dat wilde overigens niet zeggen dat ze het had opgegeven. Ze had de laatste tijd erg veel bijgeleerd over mannen. Het kwam haar voor dat ze haar in de steek lieten op het moment dat zij hun kracht of macht het hardste nodig had. Zowel Cerwin als Reyn was verdwenen toen ze om iets substantiëlers dan snuisterijen of snoep had gevraagd. Met tegenzin moest ze ook een bijkomende gedachte erkennen: juist toen ze haar vaders kracht en macht het hardste nodig had was hij uit haar leven weggezeild. En verdwenen. Het was niet zijn schuld. Dat wist ze. Het veranderde echter niet wat ze had geleerd. Je kon niet vertrouwen op mannen, zelfs machtige mannen, en zelfs niet wanneer ze oprecht van je hielden. Om haar vader te redden zou ze zelf macht moeten vergaren, en die moeten gebruiken.

En daarna zou ze die macht houden.

Er viel haar iets in. 'Moeder, wie presenteert me op het Zomerbal, nu vader er niet is?'

'Tja.' Keffria keek ongelukkig. 'Davad Herbegin heeft het natuurlijk aangeboden. Hij zou zich vereerd voelen. Ik vermoed dat hij vindt dat we hem iets verschuldigd zijn, na zijn bemiddeling bij de koop van de Paragon..' Ze zei het allemaal erg aarzelend.

Rache snoof van verachting. Ze scheurde de naden van het hoofdkapje los alsof ze Davads gezicht onderhanden had.

We zijn hem niets verschuldigd,' zei Ronica Vestrit resoluut. Ze verplaatste haar blik van haar naaiwerk naar haar kleindochter. 'Je bent hem niets verplicht, Malta. Helemaal niets.'

'Dan... als mijn papa niet hier kan zijn... zou ik in mijn eentje naar binnen willen lopen.'

Keffria keek moeilijk. 'Liefje, ik weet niet of dat wel gepast zou zijn.'

'Gepast of niet, het is adequaat. Laat haar dat maar doen.'

Malta keek haar grootmoeder verbaasd aan. Ronica had een uitdagende blik in haar ogen. 'Beijerstad heeft laten weten dat we zelf maar moeten zien of we staan dan wel vallen. We zullen tonen dat we staan, tot en met onze jongste dochter.' Haar blik ving die van Malta, en in de confrontatie leek het alsof er een soort wederzijds begrip tussen hen beiden werd uitgewisseld. 'En dat laten we de Regenmensen ook zien,' besloot Ronica kalm.

Althea liep over de straten bij de westerkade van het havengebied. Bij elke derde of vierde stap zwaaiden haar rokken te hoog op. Dan hield ze in, maar telkens na een paar passen vergat ze zichzelf en begon ze weer te snel te lopen. Op het strand was ze gewend geraakt aan de luxe van een zeemansbroek, maar nu de Paragon in de haven lag, bij de andere levende schepen, moest Althea zich conformistisch proberen te gedragen. Het compromis bevredigde echter niemand: de grove katoenen rok was een gruwel in de ogen van Keffria terwijl hij naar Althea's smaak veel te strak zat. Ze verlangde ernaar weer op zee te zijn. Daar kon ze zich kleden zoals ze wilde. Althea!' bulderde Kendrij.

Ze bleef abrupt staan en keek het levende schip grijnzend aan. 'Goedemorgen!' Ze wuifde naar hem. Hij lag hoog op het water, maar tegen zonsondergang zou hij zwaar zijn van een lading die hij stroomopwaarts moest brengen. Ze waren al bezig karretjes vol meloenen aan boord te rijden. Er was in de Regenlanden weinig akkerland beschikbaar. Het meeste voedsel en fruit moest daarom worden ingevoerd. Voor Kendrij was het een vaste pendeltocht. Hij deed weinig anders dan voedsel naar de Regenlanden brengen en koopwaar uit die streek naar Beijerstad halen.

'Ook goedemorgen, jongedame!' Het boegbeeld zette zijn handen in zijn zij alsof hij daar heupen had. Hij keek met gespeelde afkeuring op haar neer. 'Je ziet eruit als een poetsvrouw. Ik had je bijna niet herkend.'

Ze grijnsde om zijn plagerij. 'Nou, je weet zelf dat je meer dan één poetsvrouw nodig hebt om een levend schip schoon te houden. Voordat de dag om is zit ik helemaal onder het vet en de pek. Misschien dat je me dan wat makkelijker herkent?'

Kendrij was gebeeldhouwd als een knappe jongeman. Zijn innemende grijns en grote blauwe ogen maakten hem een van de favorieten aan de kade van de levende schepen. Althea was allang gewend aan zijn nonchalante manier van omgaan met haar. 'Dan zul je flink moeten schrobben om dat er weer af te krijgen voor het Zomerbal,' merkte hij droog op.

Dat was een minder vrolijk onderwerp. Na veel ruzie met haar moeder en zuster had Althea haar zin gekregen. 'Ik ga niet naar het Zomerbal, Kendrij. We hopen dan al op zee te zijn. Maar zelfs al zou ik gaan, wie wil er dansen met een poetsvrouw?' Ze probeerde haar woorden luchtiger te laten klinken door erbij te glimlachen.

Hij keek om zich heen en gaf haar toen een knipoog. 'Ik ken een zeeman die zich door dat vooruitzicht niet zou laten afschrikken.' Hij dempte zijn stem. 'Ik zal met genoegen een boodschap naar Trehaug meenemen, als je iets door te geven zou hebben.'

Aha, Grag Tenira zat dus nog steeds ondergedoken in de stad van de Regenmensen. Ze wilde al nee schudden, maar bedacht zich toen. 'Misschien zal ik een briefje sturen, als je het niet erg vindt om het mee te nemen?'

Altijd graag bereid een vriendin een plezier te doen.' Hij knikte in de richting van het einde van de kade. 'En hoe gaat het met onze andere vriend?'

Althea onderdrukte haar ergernis. 'Zo ongeveer naar verwachting. Hij heeft zijn problemen. Hij is erg lang eenzaam en verwaarloosd geweest, weet je. En nu heeft hij heel veel moeten meemaken in een zeer beperkte tijd. Nieuwe tuigage, een nieuwe bemanning, plus nog het feit dat hij geen echt familielid aan boord heeft.'

Kendrij haalde zijn brede blote schouders op. 'Wel, als hij er niet zo veel had gedood zouden er nu misschien wat meer Ludluks rondlopen.' Hij lachte bij het zien van Althea's boosheid. 'Ik zeg alleen hoe ik het zie, meisje. Kijk me niet zo kwaad aan. Er ligt geen schip in deze haven dat niet vindt dat hij veel van zijn problemen zelf over zich heeft afgeroepen. Dat neemt niet weg dat we hem het beste wensen. Ik zou het liefste zien dat hij zich opricht en rehabiliteert. Maar,' vervolgde hij terwijl hij zijn wijsvinger waarschuwend omhoogstak, 'ik vind niet dat hij het waard is dat een dame zulke grote risico's neemt. Als de zaken niet in orde lijken op de voorgenomen dag van jullie vertrek, laat hem dan zonder jou vertrekken!' Hij leunde achteruit tegen de romp als een jongen die tegen een zonnige muur aan leunt. 'Ga je niet liever met mij de rivier op? Ik wed dat ik mijn kapitein kan overhalen om je gratis mee te nemen.'

'Daarvan ben ik overtuigd, en bedankt voor het aanbod. Maar wanneer de Paragon zee kiest zal ik aan boord zijn. Tenslotte gaan we achter ons familieschip aan. Ik denk trouwens dat hij zich keurig zal gedragen.' Ze keek omhoog naar de zon. 'Ik moet me haasten, Kendrij. Pas goed op jezelf.'

'Jij ook, kleintje, pas goed op jezelf. En vergeet dat briefje niet. Wacht er niet te lang mee, want we vertrekken morgen voor de middag.'

Ze draaide zich om en zwaaide opgewekt ten afscheid. Ze hield zichzelf voor dat ze het allemaal goed bedoelden — allen die haar succes wensten — maar haar vervolgens voor Paragon waarschuwden. Of zelfs voor Treil. Soms moest ze haar best doen om zich de goede bedoelingen te herinneren.

Het werk was voorspoediger verlopen dan iemand had kunnen verwachten. De mogelijkheden van hun kleine budget waren aangevuld door Ambers mysterieuze invloed. Niemand minder dan de beroemde zeilmaker Nole Flate had gratis een nieuwe tuigage voor het schip ontworpen en toegezien op de vervaardiging ervan. Althea had geen idee hoe Amber de vrekkige oude man tot dit genereuze gebaar had overgehaald - vermoedelijk een of ander zeer pikant geheimpje. Gisteren waren twintig kisten scheepsbeschuit afgeleverd door een weldoener die anoniem wilde blijven. Althea vermoedde dat Amber ook hierin de hand had gehad. Maar het nuttigste van allemaal waren Ambers rekruten uit de slavenwereld geweest. Die waren telkens na het vallen van de avond, nadat Bresker de gewone arbeiders naar huis had gestuurd, discreet aan boord gekomen. Ze werkten door tot het ochtendgloren en verdwenen dan even stilletjes als ze waren gekomen. Ze praatten weinig en werkten hard. Stuk voor stuk hadden ze tatoeages op hun gezicht. Althea dacht liever niet na over de risico's die ze liepen door elke nacht bij hun meesters weg te glippen. Ze vermoedde dat het grootste deel van deze nachtploeg zich bij hun vertrek in de ruimen zou bevinden, en dat ze de gehuurde bemanning zouden aanvullen als vechters en matrozen. Ze wilde niet weten hoe dit precies was geregeld. Bresker had op een middag geprobeerd haar in vertrouwen te nemen, maar ze had haar handen tegen haar oren gedrukt. 'Een geheim wordt het beste bewaard als er maar één is die het kent,' had ze hem in herinnering gebracht.

Hij had vergenoegd gekeken.

Nu ze eraan terugdacht moest ze zelf glimlachen. Toen schudde ze haar hoofd. Wat kon het haar schelen of hij wel of niet vergenoegd was om wat ze zei of deed? Hij had bitter weinig moeite gedaan om haar een genoegen te doen met zijn jongste beslissing! Het had een langdurige ruzie moeten zijn, maar die verdomde Bresker was opeens op zijn kapiteinsstrepen gaan staan.

Wel had hij haar gelukkig naar zijn kajuit geroepen om het nieuws te vertellen. Daardoor had niemand haar woedende gezicht gezien, al hadden passanten misschien flarden van een verhitte discussie kunnen opvangen door de gaten in de ruitjes van de patrijspoorten. Bresker had nonchalant aan zijn zojuist gerepareerde kaartentafel gezeten, en bestudeerde een handvol zeildoekse lapjes die hij uit een tas had gehaald.

'Ik deed wat mijn recht is. Ik heb een eerste stuurman aangenomen.' Hij had zijn hoofd op een buitengewoon ergerlijke manier schuin gehouden. 'Zou jij niet hetzelfde hebben gedaan in mijn positie?'

'Ja!' had ze gesnauwd, 'maar ik zou jou in dienst hebben genomen, verdomme. Dat was de afspraak, dacht ik.'

'Nee,' antwoordde hij op een peinzende toon. Hij legde een lapje op het tafelblad, tuurde ernaar en concludeerde toen dat het schetsje kennelijk ondersteboven lag. 'Daar is geen afspraak over gemaakt. Alleen dat je met mij... met de Paragon zou meegaan wanneer hij uitvoer. We hebben geen andere dingen afgesproken. Je weet misschien nog dat ik een poosje geleden al eens heb gezegd dat je niet met deze mannen kunt werken, gezien het soort bemanning dat ik zal moeten aannemen.'

Ze had een minachtend geluid gemaakt. Sommige van die knullen kon je nauwelijks mannen noemen. Ze wilde iets zeggen, maar hij stak zijn hand op.

'Op elk ander schip, bij elke andere bemanning, zou jij mijn eerste stuurman zijn geworden. Dat weet je. Maar deze ploeg zal een ijzeren vuist nodig hebben. Veel van deze mannen zullen gewoon niet vatbaar zijn voor redelijke woorden, maar misschien wel voor een reële dreiging van fysiek geweld.'

'Ik sta mijn mannetje,' loog ze onovertuigend.

Hij schudde zijn hoofd. 'Je bent niet groot genoeg. Ze zouden je niet respecteren, behalve nadat ze je hadden uitgedaagd en jij je kracht had bewezen. Zelfs als je dat zou winnen, zou dat tot meer geweld op de Paragon leiden dan ik bereid ben te riskeren. En als je verloor...' Hij liet de consequenties daarvan onbeschreven. 'Dus heb ik een man aangenomen die zo groot en sterk is dat de meesten hem niet zullen willen uitdagen. En degenen die het toch doen zullen gegarandeerd verliezen. Ik heb Lavoy in dienst genomen. Hij is een bruut, en dan druk ik me vriendelijk uit. Hij is ook een verdomd goede zeeman. Met een ander temperament had hij al jaren geleden kapitein kunnen zijn. Ik heb hem gezegd dat ik hem een kans geef op de Paragon. Als hij zich op dit schip bewijst, weet heel Beijerstad dat hij overal stuurman kan zijn. Hij grijpt deze kans gretig aan, Althea. Dat is de reden waarom hij komt, want de gage die ik hem kan bieden verdient hij als potige bootsman op een groter schip ook. Hij wil zichzelf bewijzen, maar ik vermoed dat hij het niet in zich heeft. En daar komt jouw rol in zicht. Ik ben kapitein. Hij is eerste stuurman. Jij zult de tweede zijn. We zullen zijn gezag tussen dat van ons beiden in vastpinnen. Niet om het te ondermijnen, maar om het een beetje te matigen. Begrijp je de bedoeling?'

'Ik geloof van wel,' had ze met tegenzin geantwoord. Ze zag de logica van de redenering, maar het viel haar nog steeds rauw op het dak. 'Tweede dan,' gaf ze toe.

'Er is nog iets. En dat zal je evenmin bevallen,' waarschuwde hij haar. 'En dat is?'

'Amber heeft betaald voor haar recht om aan boord te zijn. Ze heeft meer geld en tijd in dit project gestoken dan wie er verder ook aan boord is, ons beiden inbegrepen. Ik weet niet of ze iets waard is als matroos. Ze heeft me gezegd dat ze niet dol is op scheepsreizen. Wel heeft ze bewezen een voortreffelijke timmerman te zijn, zowel in het groot als in het klein. Dus dat zal aan boord haar functie zijn. Ze deelt je hut met jou.'

Althea protesteerde door te kreunen.

'En met Jek,' vervolgde hij meedogenloos. 'Ze wilde graag mee, ze heeft veel gevaren toen ze nog in de Zes Hertogdommen woonde, ze was bereid een kleine gage voor lief te nemen, "om wille van de uitdaging", zoals ze dat noemde. Je hebt haar aan het werk gezien bij het aanbrengen van de tuigage. Ze is handig en onbevreesd. Ik zou gek zijn als ik zo'n matroos niet aannam. Maar ik zou ook gek zijn als ik haar onderbracht bij het havengespuis dat we als bemanning hebben moeten engageren. Daar zit minstens één gebrandmerkte verkrachter tussen, en verder nog een heerschap dat zelfs ik mijn rug niet zou toedraaien.' Hij haalde zijn schouders op. 'Ze ligt dus bij jou en Amber. Maar ik zal jullie in verschillende wachten indelen, dus er zal ruimte zijn om te slapen.'

'We zullen op elkaar gepropt zitten als vademhout!' klaagde Althea.

Amber had het over gepekelde vissen in een ton. Ze beweert dat het voor haar essentieel is dat ze elke dag een aantal momenten helemaal alleen is. Ik heb haar gezegd dat ze af en toe in mijn kajuit mag, wanneer ik er niet ben. Hetzelfde geldt voor jou.'

'Dat zal leiden tot praatjes onder de bemanning.'

Bresker had zuur geglimlacht. 'Laten we maar hopen dat ze niks ergers zullen hebben om over te roddelen.'

Dat was een verlangen dat Althea vurig met hem deelde. Ook nu weer terwijl ze over de zonovergoten kade naar het schip liep, bad ze om een normale dag, dus een dag zonder dat Paragon van de morgen tot de avond met zijn handen voor zijn ogen hing te huilen, of een en hetzelfde vieze versje keer op keer bleef herhalen. Op sommige dagen wenste hij haar opgewekt goedemorgen, en dat klonk haar dan als een zegen van Sa in de oren. Maar gisteren had hij bij haar komst een dode platvis in zijn handen gehad, die hem door een of andere passerende straatjongen was gegeven. De vis maakte hem van streek, maar toch had hij hem niet willen weggooien of afgeven. Amber had lang op hem in moeten praten. Soms was zij de enige die hem tot rede kon brengen.

De bemanning was al dagen geleden op volle sterkte gebracht, maar dat had nog verschillende keren herhaald moeten worden. Bresker wist matrozen te vinden die hij met veel moeite kon overhalen om aan te monsteren, en die ook werkelijk aan boord kwamen, enkel om de volgende dag weer spoorslags af te taaien. Het kwam niet alleen door de bizarre dingen die Paragon zei of deed. Het was zoiets als met angstzweet: zijn waanzin hing overal in en op het schip als het ware in de lucht. Degenen die gevoelig genoeg waren om het op te merken, zonder de bron te kennen, hadden last van nachtmerries of van abrupte paniekaanvallen wanneer ze in de ruimen aan het werk waren. Noch Bresker, noch Althea deed ooit een poging zo iemand aan boord te houden. Ze wisten dat het beter was zulke lieden nu kwijt te raken dan straks op volle zee met nerveuze en schrikachtige matrozen te moeten werken. Niettemin was het in de hele haven een bron van vermaak geworden. Het allegaartje dat de bemanning van de Paragon vormde was voor Beijerstadse begrippen op zich al een rariteit, maar de sterke verhalen over wegvluchtende matrozen en rare gebeurtenissen aan boord deden de reputatie van het schip niet echt goed.

Vandaag leek Paragon echter kalm te zijn. Ze hoorde hem althans tieren noch schreeuwen. Ook het verkeer op de kade waarnaast hij lag leek alleszins normaal te zijn. 'Hoi, Paragon!' begroette ze hem terwijl ze langs hem heen naar de loopplank liep.

'Hoi jezelf!' antwoordde hij joviaal. Amber zat op de boegreling. Haar benen bungelden naar beneden. Haar losse haren wapperden in de wind. Ze had de laatste tijd een merkwaardige stijl van kleden geadopteerd: pantalons met wijde pijpen en een bloes met een vest eroverheen. Als iemand die toch al een buitenlander was in Beijerstad kon zij zich zulke grappen permitteren. Althea benijdde haar.

'Iets gehoord van de Goudring?' vroeg Paragon haar toen ze voor hem langs liep.

'Niet dat ik weet,' antwoordde ze. 'Waarom?'

'Er wordt gezegd dat hij allang in Beijerstad terug had moeten zijn. En schepen die hem onderweg hadden moeten zien hebben dat niet gedaan.'

Althea kreeg een akelig gevoel in haar maag. 'Nou, er zijn massa's dingen die een schip kunnen vertragen, zelfs een levend schip,' zei ze op een onbekommerde toon.

'Natuurlijk,' repliceerde Paragon. 'Piraten. Slangen. Fatale stormen.'

'Wind tegen,' kaatste Althea terug. 'Vertraging bij het laden of lossen.'

Hij snoof schamper. Amber keek Althea aan en haalde haar schouders op. Enfin, in elk geval was hij vandaag in een rationele bui. Ze liep naar de loopplank en ging aan boord. Lavoy stond midden op het dek. Zijn vuisten steunden op zijn heupen en hij keek met een harde, bozige blik in zijn ogen om zich heen. Dit was het moeilijkste, irritantste gedeelte.

'Present, meneer,' zei ze stijfjes.

Hij gaf haar een koele blik. Toen bekeek hij haar van top tot teen. Er verscheen een minachtend trekje om zijn mond. 'Dat zie ik,' zei hij na een paar tellen. 'Er komen vandaag voorraden aan boord. Kies een ploegje van zes en ga het ruim in. Stouw de goederen die worden aangevoerd. Je weet hoe het moet.' Er klonk een heel klein vraagtekentje in zijn stem.

'Zeker,' antwoordde ze effen. Ze was niet van plan haar referenties tegenover hem toe te lichten. Ze droeg haar leren label van de Ophelia aan haar riem. Dat moest voor iedereen in de haven van Beijerstad meer dan genoeg zijn. Ze keek om zich heen en koos haar werkploegje voor die dag door met haar vinger bevelend te wijzen. 'Haff en jij. Jek. Cypros. Jij en Kert. Meekomen.' Ze was nog steeds namen aan het leren, hetgeen niet vergemakkelijkt werd door het verloop onder de matrozen. Ze ging voor het groepje uit het ruim binnen, overigens zonder zich op haar taak te verheugen. Lavoy zelf zou de werkploeg op de kade leiden, die de lading aan boord bracht. Zij zou de spullen degelijk en gelijkmatig moeten stouwen. Ze durfde te wedden dat hij zijn ploeg zo hard mogelijk zou laten werken om te testen of zij en haar ploegje dat konden bijhouden. Er bestond altijd zulke rivaliteit tussen de stuurlieden op een schip. Soms goedmoedig van aard. Deze keer niet.

De Paragon had zich een nerveus schip betoond: Bresker was zeer zorgvuldig geweest met het aanbrengen van ballast, maar toch rolde het schip nog meer dan Althea lief was. Het kwam dus erg nauw hoe hij beladen zou worden, vooral wanneer ze straks onder vol zeil op een ruwe zee zouden varen. Althea had gemengde gevoelens. Enerzijds wilde ze niet degene zijn die verantwoordelijk was voor de stabiliteit van de Paragon, anderzijds vertrouwde ze deze taak aan niemand anders toe, behalve misschien aan Bresker. Haar vader was altijd erg precies geweest als het ging om het stouwen van de lading. Misschien had ze het van hem.

Benedendeks was de lucht zwaar van scheepsgeurtjes. Zelfs met alle luiken open was de roerloze lucht heet en bedompt. Ze was blij dat de geurtjes beperkt waren tot die van teer en breeuwwerk en verf. Voordat deze reis voorbij was zouden zich die van oud ruimwater, menselijk zweet en ranzige kookluchtjes daaronder mengen. Voorlopig rook de Paragon echter als een nieuw schip.

Maar dat was hij niet. Overal waren tekentjes van voormalig gebruik te zien: in planken gekerfde initialen, of oude haken waaraan hangmatten of plunjezak-ken hadden gehangen. Sommige sporen waren luguber: bloederige handafdrukken, als van iemand die zwaar bloedend over het plankier had gekropen. Of dikke spetters, eveneens van ingedroogd bloed. Toverhout vergat niets. Althea vermoedde dat er aan boord van dit schip ooit een ware slachting had plaatsgevonden. Dat klopte niet met Paragons bewering dat hij de bemanning had ge-dood, maar zelfs de voorzichtigste vragen over dit onderwerp bezorgden hem een driftaanval. Althea vermoedde dat ze nooit precies te weten zouden komen wat er precies was gebeurd.

Wat Lavoy betrof bleek ze gelijk te hebben. Al snel werden er goederen aangevoerd in een tempo dat haar eigen ploegje nauwelijks kon bijbenen. Elke stommeling kon een krat of een ton aan dek brengen, hield ze zichzelf voor, maar het vereiste een snugger iemand om die spullen op een verstandige manier te stouwen. Ze werkte met haar team mee. Dat werd van een tweede stuurman ook verwacht. Ze besefte dat dit een deel was van het compromis dat Bresker haar had aangeboden. Zij geloofde nog steeds dat zij het respect van de beman-ning kon winnen, en ze zou geen betere kans dan deze krijgen om het te bewijzen. Ze spoorde Jek even hard aan als zichzelf, ook om eens te controleren of die vrouw echt zo goed was als ze zelf beweerde. Jek leek minder moeite te hebben om met mannen samen te werken dan het omgekeerde, maar dat hoefde niet te verbazen. Zij was de omgangsvormen in de Zes Hertogdommen gewend. Jek bleek aan de verwachtingen te voldoen, en haar goedmoedige humor verge-makkelijkte de samenwerking. Ze zou een goede scheepsmaat zijn. Althea's enige zorg was dat ze misschien te vrij zou omgaan met de mannen. Jek had er nooit een geheim van gemaakt dat ze er niet vies van was. Althea vroeg zich af of dat naderhand tot problemen zou kunnen leiden, maar concludeerde toen met tegenzin dat ze het bij Bresker moest aankaarten. Hij was tenslotte de kapitein. Laat hem het maar regelen.

Via de luikopeningen vielen vierkanten licht de ruimen binnen. Wanneer de kratten, vaten en kisten eenmaal via de hijskraan naar beneden gelaten waren, was er alleen nog spierkracht beschikbaar om ze door duwen en trekken te verplaatsen. Hierbij had Althea door haar kleinere lengte een zeker voordeel in de krappe laadruimte. De kisten en tonnen werden door haar en haar ploeg met de hand of met haken naar door Althea aangewezen plaatsen gemanoeuvreerd, en daar met wiggen en touwen vastgezet om te voorkomen dat ze konden gaan schuiven. Het leek alsof er geen einde kwam aan de aanvoer, maar Althea besefte dat ze na verloop van tijd zouden gaan wensen dat ze nog veel meer aan boord hadden genomen. De bemanning van de Paragon was groter dan normaal. Ze hadden immers niet alleen matrozen nodig, maar ook mannen die konden vechten. Zonder een bepaalde haven op het oog te hebben waar ze tussentijds konden ravitailleren, moesten ze het schip nu zo vol laden als ze zich maar konden veroorloven. Beter te veel dan te weinig.

Tijdens het werk bestudeerde ze haar ploeggenoten. Ze merkte snel genoeg wie zich inspande en wie probeerde er de kantjes af te lopen. Cypros en Kert deden redelijk hun best, maar hadden leiding nodig. Jek was een juweel. Ze deed alles met grote inzet en had een scherp oog voor het stuwadoorswerk als zodanig. Semoy, een oudere man met een rode drankneus, klaagde nu al dat hij last had van een pijnlijke schouder. Als hij dit niet kon bijhouden, was het beter dat hij van boord was voordat ze uitvoeren. Van de twee anderen was Haff een knul met een grote bek, die geen geheim maakte van zijn minachting voor Althea's commando's, terwijl Lop, een magere man van middelbare leeftijd, van goede wil was, maar stom. Ze prefereerde zijn domheid boven Haffs bijna-insubordi-natie. Binnenkort, wist ze, zou ze die Haff eens duchtig op zijn nummer moeten zetten. Het was niet iets waar ze verlangend naar uitkeek. Hij was groter dan zij, en stevig gespierd. Als ze het goed aanpakte, hield ze zichzelf voor, zou het niet hoeven uit te lopen op een fysieke confrontatie. Ze bad Sa dat die hoop uit mocht komen.

Lavoy kwam die ochtend twee keer naar beneden om haar werk te inspecteren. Beide malen klaagde hij over een paar kleinigheden. Beide malen beet ze op haar tanden en verplaatste ze de lading een tikkeltje om hem zijn zin te geven. Hij was nu eenmaal de eerste stuurman, bracht ze zichzelf in herinnering. Als ze hem negeerde, zou ze daardoor zijn gezag onder de bemanning aantasten. Toen hij voor de derde keer naar beneden kwam deden haar kiezen al bij voorbaat pijn van het bijten, maar deze keer beperkte hij zich tot rondkijken en daarna een onwillig knikje. 'Ga zo door.' Het was de enige aanmoediging die over zijn lippen kwam, maar Althea vatte het op als een complimentje. Wel, hij vond het kennelijk nodig haar houding te testen. Hij zou merken dat ze noch lui, noch ongehoorzaam was. Ze was dat overeengekomen met Bresker en ze zou zich aan haar woord tegenover hem houden.

Dat nam niet weg dat het een verdomd lange dag was. Tegen de tijd dat haar wacht voorbij was en ze op het dek verscheen, was het buiten een zonnige, frisse middag. Ze plukte haar doorgezwete bloes los van haar lichaam en tilde haar gevlochten haren uit haar nek. Toen liep ze naar voren om Amber te zoeken.

De scheepstimmerman bleek in gesprek te zijn met de kapitein. Ze hield twee einden touw in haar gehandschoende handen. Althea zag zwijgend aan hoe ze probeerde daar een dubbele schootsteek in te leggen. Bresker nam haar het resultaat af, schudde zijn hoofd, haalde de knoop uit elkaar en gaf haar het touw terug. 'Doe het nog eens. En nog eens. Zo vaak, tot je het met je ogen dicht kunt. Als de nood ooit zo hoog is dat ik je aan dek moet roepen, zal dat waarschijnlijk tijdens noodweer zijn.'

'Dat klinkt geruststellend,' mompelde Amber, maar ze voldeed aan zijn verzoek.

Althea verbaasde zich over de snelheid waarmee de vrouw zich wist aan te passen. Bresker was bezig tegenover iedereen zijn nieuwe status, die van kapitein van het schip, rustig te consolideren. Althea was gewend aan zulke rolwisselingen. Ze had al eens eerder meegemaakt, op de Vivacia, dat een matroos of bootsman werd gepromoveerd tot stuurman, en dat zo iemand dan zijn relaties met zijn makkers moest herzien. Ze wist ook dat zoiets soms uitliep op bloedvergieten, hoewel het op de Vivaria nooit zover was gekomen. Zelf was ze volledig bereid Bresker de ruimte en het respect te geven dat hij nodig had om als kapitein te functioneren. Dat zou het voor hen beiden alleen maar gemakkelijker maken.

Dus ze sloeg een respectvolle toon aan toen ze zei: 'Meneer, ik heb een zorg inzake de bemanning.'

Hij gaf haar zijn volle aandacht. 'En dat is?'

Ze haalde diep adem en zei toen plompverloren: 'Jek is ietsje te amicaal met de matrozen. Dat kan later tot problemen leiden. Zo lang we liggen aangemeerd maakt het niet veel uit, maar op zee kan dat anders worden.'

Hij knikte. 'Ik weet het. Ik heb erover nagedacht. De meeste van deze mannen hebben nooit eerder gezeild met een vrouw aan boord, behalve misschien die van hun kapitein. Ik ben van plan de hele bemanning bij elkaar te roepen en zal klare taal spreken. De boodschap zal luiden dat het op dit schip niet zal worden getolereerd.'

Amber had het gesprekje met opgetrokken wenkbrauwen gevolgd.

Voor het eerst liet nu ook Paragon zich horen. 'Wat zal niet worden getolereerd?' vroeg hij nieuwsgierig.

Althea wist een glimlach te onderdrukken. Bresker nam de vraag ernstig. 'Ik zal geen relaties tussen matrozen tolereren die het functioneren van dit schip hinderen.'

Jek was ondertussen hun kant op komen lopen. Ze had een wenkbrauw opgetrokken, maar ze zei niets voordat Bresker haar aanwezigheid had erkend. 'Jek. Is er een probleem?'

Ze had gehoord waarover de discussie was gegaan en ze deed geen poging om het tegendeel te veinzen. 'Nee, meneer. En dat verwacht ik ook in de toekomst niet. Ik heb vaker gezeild, ook met gemengde bemanningen. Als u me toestaat dat te zeggen: ik weet me ook in een krappe ruimte aardig te weren.'

Waarschijnlijk was Althea de enige die zag dat Bresker moeite moest doen om niet te glimlachen. 'Daar twijfel ik geen moment aan, Jek. Mijn bezorgdheid geldt vooral de mannen die zich misschien niet weten te gedragen.'

Jek glimlachte niet. 'Die zullen het beslist wel leren, meneer.'

Tot ieders verrassing was het Paragon die daaraan toevoegde: 'Laten we hopen dat die les voor niemand te pijnlijk zal zijn.'

'Hij heeft er nu al drie dagen aan besteed. Als het iets van waarde is, wil ik alleen maar zeggen, zou hij dat ondertussen moeten weten. En als het dat niet is, zijn er nog heel wat andere plaatsen waar ik hem graag aan het werk wil zetten. Plekken die naar mijn mening veelbelovender zijn dan die kleine cel.' Bendir legde zijn pijp neer. 'Dat is alles wat ik wil zeggen,' herhaalde hij uitdagend. Hij keek zijn jongere broer kwaad aan. Reyn zat aan de andere kant van het glimmend geboende tafelblad. Hij zag er bleek en gekweld uit. Zijn hemd was verkreukeld alsof hij erin had geslapen.

'Je zei ongeveer hetzelfde toen ik destijds aandrong op meer tijd om de vlamjuwelen te bestuderen,' repliceerde Reyn. 'Als je toen naar me had geluisterd zouden er veel minder verloren zijn gegaan tijdens de redding. Sommige dingen kosten nu eenmaal tijd, Bendir.'

'Zoals jouw volwassenwording, ja,' mompelde Bendir. Hij bestudeerde de kop van zijn pijp, die was uitgegaan. Hij legde hem weg. Zijn geborduurde hemd en netjes gekamde haren contrasteerden sterk met het uiterlijk van zijn jongere broer.

'Bendir!' riep Jani Khuprus haar oudste verwijtend toe. 'Dat is niet fair! Reyn heeft ons uitgelegd dat hij moeite heeft om zich te concentreren op deze taak. We moeten daar begrip voor hebben, en hem niet veroordelen. Toen jij Rorela het hof maakte, weet ik nog, was jij met je gedachten ook vaak ergens anders.' Ze glimlachte vertederd naar haar jongste zoon.

'Hij zou stukken minder afgeleid zijn als hij een verstandige vrouw als Rorela koos, in plaats van een verwend Beijerstads meisje dat niet weet wat ze wil,' kaatste Bendir terug. 'Moet je hem nou toch eens zien. Hij ziet zo bleek als een champignon. Het is een wonder dat hij nog niet is begonnen tegen muren aan te lopen. Zo lang hij deze Malta het hof maakt heeft zij nog niets anders gedaan dan hem kwellen. Als ze geen keuze weet te maken, dan —'

Reyn sprong overeind. 'Kop dicht!' beet hij zijn broer toe. 'Jij weet helemaal niets over wat zij allemaal moet doormaken, dus houd je mond.' Hij graaide de oude stukken perkament die op de tafel lagen bij elkaar — zonder zich al te veel aan te trekken van hun kwetsbare brosheid — en beende naar de deur.

Jani wierp haar oudere zoon een verwijtende blik toe en haastte zich toen achter Reyn aan. Ze legde een hand op zijn arm om hem tegen te houden. 'Alsjeblieft, jongen. Kom terug, laten we met elkaar praten. Ik weet onder welke spanning je verkeert. Het siert je dat je Malta's verdriet om haar vermiste vader deelt.'

'Om over ons vermiste schip nog maar te zwijgen,' voegde Bendir er binnensmonds aan toe.

Het was zijn bedoeling geweest dat Reyn het hoorde, en Reyn hapte inderdaad. 'Dat is het enige wat jou iets kan schelen, is het niet?' vroeg hij op beschuldigende toon. 'Een goede deal. Een profijtelijke handel. Geld! Het interesseert jou niets wat ik voor Malta voel. Van jou kreeg ik niet eens vervoer en een beetje tijd om naar Beijerstad te gaan toen ze vorige maand het slechte nieuws net had ontvangen. Het is altijd hetzelfde met jou, Bendir. Geld, geld, geld. Ik heb deze oude stukken perkament gevonden en ik wil de tijd hebben om ze te ontcijferen. Het is niet gemakkelijk. Er zijn heel weinig geschreven documenten van de Ouderlingen bewaard gebleven. Dat maakt het vertalen van deze teksten zo moeilijk. Ik wil alles te weten komen wat ze ons wijzer kunnen maken, en misschien ook een antwoord op de vraag waarom er zo weinig schriftelijke bronnen zijn. Het is evident dat ze een geletterd volk waren. Waar zijn al hun boeken en rollen dan gebleven? Jij hebt geen belangstelling voor de oplossing van dat grote mysterie, die ons een sleutel tot de hele stad zou kunnen opleveren. Jij vraagt je bij het zien van deze teksten maar één ding af: of er iets in staat waar-door je winst kunt maken. Zo niet, dan gooi je ze weg en ga je ergens anders graven.' Als om Bendirs houding te demonstreren wierp hij de fragmenten nonchalant op de tafel.

Jani zag het geschrokken aan. Aan verkruimelde teksten had niemand iets. 'Alsjeblieft,' zei ze op scherpe toon tegen haar zoons. 'Ga zitten. Allebei. We moeten praten.'

Met tegenzin keerden ze naar de tafel terug. Jani ging aan het hoofd zitten om haar autoriteit te benadrukken. Bendir was de laatste tijd een beetje al te bazig tegenover zijn broer geworden. Het werd tijd om haar oudste zoon een toontje lager te laten zingen. Anderzijds wilde ze Reyn niet sterken in zijn sombere melancholie. Het leek de laatste tijd wel alsof hij geen andere stemmingen meer kende. Het hing haar ondertussen vreselijk de keel uit. Ze viel hen beiden zonder waarschuwing aan.

Ze wees met haar wijsvinger naar Bendir. 'Je hebt geen reden om jaloers te zijn op de hofmakerij van je broer. Toen jij verliefd was geworden op Rorela heeft de hele familie jouw rare fratsen geduld. Je was niet bij haar van de stoep weg te slaan. Ik herinner me dat we voor jou een hele vleugel van jullie toekomstige huis in allerlei tinten groen hebben laten schilderen, omdat zij zogenaamd zo dol was op die kleur. Ik mocht niet eens aan haar vragen of dat echt haar wens was. Weet je nog hoe ze op die 'Verrassing" van jou heeft gereageerd?'

Bendir keek woedend. Reyn grijnsde, en dat had ze hem al in geen tijden zien doen. Ze had langer van die aanblik willen genieten, maar ze moest het ijzer smeden nu het heet was.

'En jij moet ophouden je te gedragen als een jongen die ziek is van liefdesverdriet, Reyn. Je bent een man. Ik zou dit hebben verwacht als je veertien was geweest, maar je bent boven de twintig. Je moet je terughoudender gedragen in het etaleren van je innerlijke roerselen. Je verzoek om zomaar meteen te mogen afreizen naar Beijerstad was gewoon onredelijk. En dat je sindsdien loopt te mokken siert je niet. Je reist binnenkort stroomafwaarts en dan zul je de jongedame naar haar eerste Zomerbal begeleiden. Wat kun je nog meer van ons verlangen?'

Er kwamen vonkjes van kwaadheid in zijn ogen. Mooi. Als het haar lukte hen beiden kwaad te maken op haar, zouden ze steun zoeken bij elkaar. Zo was het altijd gegaan toen ze nog jongens waren.

'Wat ik nog meer kan verlangen? Een beetje begrip voor wat zij allemaal moet doorstaan! Ik wilde erheen om haar en haar familie alle mogelijke steun te geven tijdens deze crisis. Maar wat is mij toegestaan? Niets! U hebt beleefde briefjes gestuurd om uw medeleven te betuigen en u zegt dat briefjes rechtstreeks van mij aan Malta prematuur zouden zijn. Moeder, ik ben van plan met haar te trouwen. Hoe kan het dan prematuur zijn als ik mijn familie vraag de hare te helpen?'

'Het is niet aan jou om over de middelen van deze familie te beschikken, Reyn. Dat moet je begrijpen. In je vurige ijver zou je ons allen veel te diep committeren. Ik weet dat het haar vader en haar familieschip zijn die in groot gevaar verkeren. Mijn hart bloedt voor hen. Het gaat trouwens ook om een aanzienlijke investering onzerzijds — een die misschien al onherroepelijk verloren is. Reyn, we kunnen geen goed geld achter slecht geld aan gooien. Nee, loop niet weg. Laat me uitpraten. Wat jij beschouwt als wreedheid is niets anders dan verstandig optreden. Moet ik jou en Malta dan toestaan aan de bedelstaf te geraken omdat jullie zo nodig een verloren zaak willen steunen? We kennen allemaal de verhalen over deze Kennit. Mijn dunk van Kyle Haven is, behalve als Malta's vader, niet al te hoog. Wat ik zeg is alleen voor jouw oren bestemd. Hij heeft zich dit zelf op zijn hals gehaald. Ik zeg niet dat hij dit heeft verdiend,' alleen dat hij zichzelf en zijn familie en zijn schip aan dit risico heeft blootgesteld. Ook kan ik niet instemmen met de "reddingspoging" die de Vestrits hebben gekozen. Zelfs door hun vrienden en buren worden ze hierin niet gesteund. Het lijkt me allemaal onverantwoord. Althea is eigenzinnig op het stijfkoppige af, de kapitein is een onterfde vaarderszoon en de financiering komt van een buitenlander. En het schip dat ze gebruiken had nooit van het strand af gemogen. Paragon is een levend verwijt aan ons allen. Onze onwetendheid is ons enige excuus. Hij had nooit gebouwd mogen worden van gemengd hout, weten we achteraf. Niettemin is de schuld van de Ludluks nog groter. Ze hebben hem te zwaar beladen, ook bovendeks, en extra zeilen bijgezet om dat te compenseren. Hij was topzwaar toen hij kapseisde. Door onze hebzucht is dat schip overijld gebouwd, door de hebzucht van de Ludluks is het tot waanzin gedreven. We hebben beiden schuld aan wat er van hem is geworden. Dat hij op het strand werd gelegd was het beste dat hem ooit is overkomen, en dat hij nu weer in de vaart wordt gebracht is het slechtste.'

Welke andere keuze hadden de Vestrits dan?' vroeg Reyn kalm. 'Hun geld is nagenoeg op. Daar hebben ze tegenover ons geen geheim van gemaakt. Dus ze proberen wat ze kunnen, met behulp van alles wat ze kunnen krijgen of lenen.'

'Ze hadden kunnen wachten,' verklaarde Jani. 'Zo lang is het nog niet geleden. Iedereen weet dat Kennit zijn slachtoffers een poos laat wachten voordat hij losgeld vraagt. Hij meldt zich nog wel.'

'Nee, dat doet hij niet. Uit alle verhalen blijkt duidelijk dat de man een levend schip begeerde, en nu heeft hij er een ingepikt. Het gerucht gaat trouwens dat ook de Goudring verdwenen is. Beseft u wel hoe kwetsbaar ons dat maakt? Piraten kunnen voortaan de Wilde Regenrivier op komen varen. Op een dergelijke noodsituatie zijn we helemaal niet voorbereid. We hebben geen middelen om ze tegen te houden. Ik denk dat de familie Vestrit voor de enige zinvolle actie heeft gekozen: dat levende schip moet heroverd worden, koste wat het kost! Zij riskeren iemand van hun eigen familie en de laatste restjes van hun vermogen om dat te proberen. Uiteindelijk doen ze dat ook om ons te beschermen. En wat doen wij? We steken geen vinger uit!'

Wat wil je dat we doen?' vroeg Bendir voorzichtig.

Reyn greep de kans met beide handen aan. 'Scheld de aflossing van het schip kwijt. Help deze expeditie dan tenminste financieel. Kom in actie tegen de satraap, die door het toestaan van slavernij en piraterij deze hele situatie in feite heeft uitgelokt.'

Bendir ontstak meteen in drift. 'Je wilt niet alleen dat we ons fortuin in de waagschaal stellen, samen met het hunne, maar bovendien dat we ons in een politiek wespennest steken! Dit is besproken onder onze vaarders. Zo lang Beijerstad zich niet verplicht aan onze zijde te staan is het te vroeg om de satraap uit te dagen. Ik ben even ziek als jij van zijn laars op onze nek, maar -'

'Maar je verdraagt die laars tot iemand anders als eerste bereid is risico te nemen!' maakte Reyn de zin verontwaardigd af. 'Precies zoals heel Beijerstad bereid is de Vestrits het risico te laten nemen de piraten uit te dagen, en Tenira alleen liet staan in zijn verzet tegen de nieuwste heffingen!'

Jani had niet voorzien dat de conversatie deze kant op zou gaan, maar ze greep de kans meteen aan. 'In dit opzicht moet ik het met Reyn eens zijn. De situatie is niet verbeterd sinds ik de Beijerstadse raad de laatste keer heb toegesproken, maar misschien wel het klimaat. Naar de verslagen die ik heb gehoord over de rellen, zou het zeker invloed hebben als de familie Khuprus stelling nam. Anderen zouden ons volgen. En ik denk dat onze stelling moet zijn dat we volledige onafhankelijkheid willen.'

Er volgde een diepe stilte op haar woorden. Na een poosje zei Reyn op nogal bedremmelde toon: 'En u verweet mij dat ik het fortuin van de hele familie wilde riskeren.'

We riskeren meer als we niets doen,' verklaarde Jani. 'Het wordt tijd dat we ons aansluiten bij geestverwanten, of ze nou uit de Regenlanden of uit Beijerstad komen.'

'Zoals Grag Tenira?' vroeg Reyn.

'Ik denk niet dat het toeval is dat hij hierheen is gevlucht. De familie Groof heeft hem onderdak geboden. Ze hebben nauwe handelsbanden met de familie Tenira.'

'En warme sympathie voor iedereen die zich wenst te verzetten tegen de satraap,' vulde Reyn op peinzende toon aan.

Bendir leek verrast. 'Sinds wanneer is mijn broertje zo geïnteresseerd in politiek? Ik had de indruk dat we je naar die vergadering in Beijerstad moesten slepen.'

'Ik ben blij dat jullie dat hebben gedaan. Het heeft me voor van alles de ogen geopend,' antwoordde Reyn vlot. Tegen zijn moeder: 'We zouden Grag Tenira kunnen uitnodigen voor een diner. Met de Groofs, natuurlijk.'

'Dat lijkt me een verstandige koers.' Ze keek haar oudste zoon aan en zag dat deze instemmend knikte. In gedachten slaakte ze een zucht van verlichting. Ze bezat niet het eeuwige leven. Hoe sneller haar zoons leerden met elkaar samen te werken, des te beter het was. Toen besloot ze van onderwerp te veranderen. 'Zeg, Reyn, ben je al iets opgeschoten met die documenten?' Ze knikte naar de stukken perkament die op de tafel lagen.

'Een beetje.' Hij fronste zijn voorhoofd toen hij ze behoedzaam naar zich toe haalde. 'Er staan heel veel onbekende woorden in. Wat ik heb ontcijferd is zowel opwindend als frustrerend. Er schijnen verwijzingen in te staan naar een andere stad, een flink eind stroomopwaarts van hier.' Hij krabde aan een schilferig plekje op zijn wang. 'Als ik het goed interpreteer moet het ergens aan de voet van de bergen zijn, niet ver van het land dat door sommigen het Bergrijk wordt genoemd. Als die stad bestaat en we kunnen hem vinden... dat zou de grootste ontdekking kunnen zijn sinds Trehaug hier werd gesticht.'

'Een droom,' zei Bendir schamper. 'Er is daar stroomopwaarts al vaak genoeg onderzoek gedaan. Nooit iets gevonden. Als er een stad is, ligt die waarschijnlijk nog dieper begraven dan Trehaug was.'

Wie zegt dat?' vroeg Reyn uitdagend. 'Afgaande op wat ik kan vertalen lijkt die stad echt een verdomd eind hiervandaan te liggen. Misschien is hij zelfs wel nooit verwoest.' Hij keek dromerig. 'Het is niet eens uitgesloten dat het ras der Ouderlingen daar nog steeds voortleeft. Stel je eens voor wat ze ons allemaal zouden kunnen leren...' Hij liet de zin wegsterven en was zich niet bewust van de bezorgde blik die zijn moeder en zijn broer met elkaar wisselden. 'Ik denk dat het een nadere studie meer dan waard is. En ik denk dat ik mijn vragen aan de draak zal voorleggen, om eens te horen wat zij ervan zegt.'

'Nee,' verbood Bendir hem botweg. 'Reyn, ik dacht dat we op dat punt duidelijke afspraken hadden. Je blijft weg uit de zaal van de Gekroonde Haan. Dat blok hout heeft te veel macht over jou.'

'Het is geen blok hout. Ze is een draak. En ze behoort te worden bevrijd!'

Jani en Bendir deden geen poging om de blik die ze uitwisselden te verbergen. Bendirs toon werd bozig. 'Ik had dat verdomde ding al lang geleden in stukken moeten hakken — meteen toen ik ontdekte hoe gevoelig jij ervoor was. Maar de tijd was toen nog niet rijp. Het is ons laatste stuk toverhout, en het grootste van allemaal. Het schip dat we ervan bouwen zal het laatste levende schip zijn... tenzij je gelijk hebt en er nog een tweede stad is. Daar vinden we misschien ook weer toverhout.'

'Dat zul je zonder mij nooit vinden,' merkte Reyn kalm op. 'En ik zal je niet helpen als je de draak doodt.'

Bendir sloeg zijn armen over elkaar. Jani kende dit gebaar goed. Hij probeerde zijn kwaadheid op zijn jongere broer onder controle te houden. Reyn de dromer, Reyn de boekenwurm, was voor de pragmatische Bendir al heel vaak een bron van frustratie geweest. Ze had altijd gehoopt dat haar jongens in de loop van de tijd zouden leren elkaar aan te vullen, maar ook nu weer vreesde ze dat ze wel altijd water en vuur zouden blijven.

'Er is geen draak,' verklaarde Bendir kalm, maar met grote stelligheid in zijn stem. Wat er ook in dat hout zat, is lang geleden gestorven. Het was toen al gek geworden, denk ik. Nu is er niets meer van over dan zijn of haar herinneringen. Dat blok hout is evenmin echt levend als levende schepen dat zijn. De planken van dit hout absorberen herinneringen en onthouden ze. Dat is alles. Als dat niet de waarheid was, zouden we nooit in staat zijn een dergelijk blok hout in stukken te hakken om de vaarders van Beijerstad de gelegenheid te geven er nieuwe herinneringen in op te slaan. Iedereen die tegen een levend schip praat is feitelijk in gesprek met zichzelf, en tevens met alle familieherinneringen die inmiddels in het hout zijn opgeslagen. Dat is alles. Wanneer jij met dat blok hout in de zaal van de Gekroonde Haan praat, hoor je je eigen gedachten terug, maar dan bijgekleurd door de waanzinnige herinneringen van een of ander beklagenswaardig wezen dat allang dood is, en zelfs allang dood was voordat we deze stad ontdekten!' Op een bijna smekende toon besloot hij: 'Reyn, geef die doodgeboren waanzin geen stem. Zet die gedachten toch van je af!'

Even gleed er een spoortje van twijfel over Reyns gezicht. Toen kreeg het weer een koppige trek. 'Dat is gemakkelijk genoeg te bewijzen. Help me dat blok hout in het licht en de buitenlucht te brengen. Als er dan niets gebeurt, zal ik erkennen hoe stom ik ben geweest.'

'Dat zou werkelijk een waanzinnige actie zijn!' riep Bendir verontwaardigd uit. 'Dat blok is kolossaal! We zouden de hele top van de heuvel moeten verwijderen. Of de helling boven de oorspronkelijke ingang moeten afgraven, met de kans dat de hele zaal instort. De muur boven die deur vertoont scheuren. Zelfs als we wisten hoe we de deur moesten openen, zouden we het misschien beter kunnen laten. Reyn, dit kun je niet menen!'

'Ze leeft.' Uitdagend voegde hij eraan toe: 'En ze zegt dat ze bereid is om Malta en haar familie te helpen. Denk daaraan. Stel je de mogelijkheden voor die een dergelijke bondgenoot ons zou bieden!'

'Maar ook de risico's die een dergelijke vijand zou opleveren!' bracht Jani daar kwaad tegenin. 'Reyn, dit hebben we allemaal al uitentreuren besproken. Zelfs als er een of ander schepsel levend opgesloten zou zitten in dat blok hout, dan kunnen we het niet naar buiten brengen, en het zou stom zijn dat schepsel te bevrijden als we het wel konden. En nu is het uit. Afgelopen. Begrepen? Ik wil er geen woord meer over horen. Ik verbied het.'

Hij opende zijn mond. Zijn kaak en onderlip trilden, zoals wanneer hij als kind op het punt had gestaan in een huilbui van woede uit te barsten. Toen beet hij zijn kaken hoorbaar op elkaar. Zonder een woord te zeggen stond hij op en begon bij de tafel weg te lopen.

'We zijn nog niet klaar!' waarschuwde Jani hem.

'Ik wel.'

'Nee, dat ben je niet. Kom terug en zeg me wat je tot dusverre hebt opgestoken van deze oude stukken perkament. Ik eis het.'

Hij keerde naar hen terug. De blik in zijn ogen was koud en duister geworden. 'Dat eist u? Hoor dan wat ik eis. Maak het voor mij de moeite waard. Als u me de draak niet wilt geven, geef me dan een deel van uw kostbare geld, moeder. Want ik zal hoe dan ook mijn geliefde helpen. Ik zal niet naar Beijerstad gaan om haar bij de hand te nemen en met haar te dansen, om vervolgens even berooid bij haar te vertrekken als ik gekomen ben - met lege handen, zonder hoop, zonder geld. Dat doe ik niet.'

Nu was het Bendirs beurt om in woede uit te barsten. 'Sinds wanneer ben jij geen lid van deze familie meer? Moeten we je omkopen om je te laten doen wat je plicht is? Betalen voor wat je ons behoort te geven? Ik val nog liever dood.'

'Val dan maar dood,' antwoordde Reyn koud.

'Reyn.'Jani probeerde haar stem redelijk te laten klinken. 'Druk je duidelijk uit. Wat wil je precies van ons? Wat moeten we aanbieden om je deze draken-droom te laten afzweren?'

'Moeder, ik weiger -'

'Stil, Bendir! Hoor wat hij vraagt voordat je nee roept.' Ze hoopte dat haar tactiek niet te doorzichtig was. Reyn moest het idee hebben dat hij deze weg uit vrije wil had gekozen. Wat vraag je ons, Reyn?'

Reyn likte zijn droge lippen. Hij zag er verlegen en ongelukkig uit nu hij opeens gedwongen was expliciet te zeggen wat hij wilde. Hij schraapte zijn keel. 'Ten eerste: scheld de Vestrits de rest van de schuld voor het levende schip kwijt. Dat is weinig meer dan een formaliteit. Het is algemeen bekend dat u het altijd hebt bedoeld als mijn bruidsgeschenk aan Malta. Geef het nu, want nu hebben ze het bitter hard nodig. Laat hen niet in de waan dat wij in deze tragische omstandigheden geld uit hun familie blijven persen. En laat haar niet bang zijn,' vervolgde hij op hese toon, 'dat ze me ter wille van het geld moet huwen, of ze dat zou willen of niet. Ik wil niet dat ze moet vrezen dat we een beroep zouden doen op de bloedclausule in het koopcontract.'

'Ze zou na verloop van tijd van je gaan houden, Reyn. Daar hoef je niet aan te twijfelen. Het is al vaak gebeurd dat bruiden op die wijze tegen hun zin naar de Regenlanden zijn gehaald, maar —'

'Ik wil haar niet op die manier,' antwoordde Reyn koppig.

'Dan zullen we geen beroep doen op dat deel van het contract,' verzekerde zijn moeder hem.

'Mooi, afgesproken. We gooien dat contract gewoon weg. Nou, wat heb je uit deze stukken perkament geleerd?' vroeg Bendir kortaf. Zijn stem klonk verstikt door woede.

'Ik was nog niet klaar,' zei Reyn meedogenloos.

'Zo, wat wenst meneer dan verder nog? Wil je misschien satraap van de Wilde Regenlanden worden?' vroeg Bendir sarcastisch.

'Nee. Ik wil alleen baas over mijn eigen leven zijn. Ik wil in staat zijn haar op te zoeken wanneer ik dat wil, tot we getrouwd zijn en zij hier komt wonen. En ik wil een toelage ontvangen — geld waarmee ik kan doen wat ik wil. Kortom, ik wil door jullie worden behandeld als een man. Jij had al eigen inkomsten toen je jonger was dan ik nu ben.'

'Alleen omdat ik ook een echtgenote had! Wanneer jij getrouwd bent krijg je ook een eigen inkomen. Op dit moment heb je dat niet nodig. Ik heb je nooit krap gehouden. Moeder heeft jou altijd meer verwend dan de rest van ons, maar hoe meer we geven, hoe meer je vraagt.'

'Ook dat kun je krijgen,' liet Jani op resolute toon weten.

De uitdrukking op Bendirs gezicht veranderde van ongeloof in woede. Hij stak zijn handen omhoog. Waarom ben ik hier nog?' vroeg hij zich retorisch af. 'Ik schijn nergens inspraak in te hebben!'

'Je bent hier als getuige van wat je broer mij zal beloven. Reyn, dit is wat wij van jou hebben gevraagd: dat je de drakendroom opgeeft en dat blok hout niet meer zult opzoeken. Je zult geen inspraak meer claimen in wat er met dat toverhout moet gebeuren. Je doet je plicht tegenover je familie en zet je talenten in wanneer wij daarom vragen. Je gaat de begraven stad niet binnen, tenzij met toestemming van je broer en mij, en dan alleen voor taken waarmee wij het eens zijn. Als tegenprestatie zullen wij het contract inzake de Vivacia vervallen verkla-ren, jou een toelage als volwassen man toekennen en je permitteren je geliefde te bezoeken wanneer je dat wenst. Ga je daarmee akkoord?'

Ze had het formeel onder woorden gebracht. Ze zag dat haar zoon erover nadacht, zoals ze hem dat had geleerd: woord na woord, zin na zin. Hij prentte de termen van de overeenkomst in zijn geheugen. Toen verplaatste hij zijn blik van haar naar zijn broer. Zijn ademhaling begon iets sneller te gaan. Hij wreef over zijn slapen, alsof hij een innerlijke strijd voerde. De termen van het contract waren strikt, voor beide partijen. Ze bood hem veel, in ruil voor veel. Hij nam erg lang de tijd. Jani dacht dat hij zou weigeren. Toen zei hij: 'Ja, ik ga akkoord.' Hij sprak gehaast, alsof de woorden hem pijn deden.

Jani liet haar ingehouden adem geluidloos uit haar longen ontsnappen. Het was haar gelukt. Hij was in de val getrapt en had er niets van gemerkt. Ze haalde diep adem om haar onbehagen te verbergen dat ze dit haar eigen zoon had moeten aandoen. Het was noodzakelijk geweest, hield ze zichzelf voor. Noodzakelijk, en derhalve eerbaar. Reyn zou zich aan zijn woord houden. Dat had hij altijd gedaan en zou hij altijd blijven doen. Wat was een vaarder, als hij niet even goed was als zijn woord?

'Als de vaarder van deze familie aanvaard ik je instemming. Ben jij getuige, Bendir?'

'Ja, dat ben ik,' beaamde hij op een zure toon. Ze vroeg zich af of hij doorhad wat ze had gedaan, en daarvan walgde, dan wel de voorwaarden te royaal vond. 'Laten we dan de discussie nu afronden. Reyn, besteed nog één dag aan de studie van deze documenten en geef ons dan een zo correct mogelijke schriftelijke vertaling. Noteer de tekentjes of woorden die nieuw voor je zijn en geef er je eventuele vermoedens bij. Maar niet vanavond al. We zijn nu allemaal aan slaap toe.'

'Welnee, ik niet,' sprak Reyn haar quasi vrolijk tegen. 'Voor mij geen slaap, ben ik bang. Of liever gezegd, ik ben bang om te slapen. Ik begin vanavond nog, moeder. Misschien heb ik morgenvroeg al iets voor u.'

Neem niet te veel hooi op je vork,' stelde ze voor, maar hij had de stukken perkament al verzameld en was op weg naar de deur. Ze wachtte tot hij buiten was en stapte toen haastig naar Bendir toe, die eveneens wilde weggaan. Wacht even,' beval ze hem.

Waarom?' vroeg hij wrokkig.

'Tot Reyn buiten gehoorsafstand is,' zei ze botweg. Dat ving zijn aandacht. Hij keek haar geschokt aan.

Ze wachtte een poosje en haalde toen diep adem. 'Dat blok hout met die draak erin, Bendir. We moeten ervan af, en snel. Het moet in stukken worden gehakt. Misschien heb je gelijk, misschien moest de familie Khuprus zelf ook maar eens een levend schip aanschaffen. Of laat er planken en balken van zagen, en sla die ergens op. Ontdoe je van dat wezen dat erin zit. Anders zullen we je broer verliezen, vrees ik. Dat blok hout, niet Malta, is de bron van onze problemen met je broer. Het vreet zich in zijn geest naar binnen.' Ze haalde nogmaals diep adem. 'Ik ben bang dat hij zal verdrinken in de herinneringen. Hij loopt nu al op de rand van een diepe afgrond. Ik denk dat we hem zo goed mogelijk uit de begraven stad weg moeten houden.'

Er verscheen een bezorgde uitdrukking op zijn gezicht. Dat deed haar deugd. Het was ongeveinsd en dat betekende dat hij werkelijk gesteld was op zijn jongere broer. Dat bleek ook uit zijn vraag. 'Nu meteen? Bedoelt u dat we het blok in stukken moeten hakken voordat hij naar het Zomerbal in Beijerstad vertrekt? Dat lijkt me niet verstandig, moeder, ook al heeft hij ermee ingestemd dat hij er niets over te zeggen heeft. Dit moeten gelukkige dagen in zijn leven zijn, geen dagen vol twijfel en spijt in zijn hoofd.'

'Je hebt gelijk. Nee, wacht maar tot hij veilig uit de buurt is. Ik denk dat hij minstens een week in Beijerstad zal blijven. Doe het dan. Laat hem bij zijn terugkomst een voldongen feit vaststellen. Dat lijkt me het beste.'

'Hij zal mij de schuld geven, weet u.' Er was een schaduw over Bendirs gezicht gekomen. 'Dat zal onze verstandhouding niet ten goede komen.'

'Nee. Hij zal mij de schuld geven,' verzekerde zijn moeder hem. 'Daar zal ik voor zorgen.'

Het was nacht geworden in de haven. Paragon voelde het. De wind was gedraaid en voerde nu geurtjes uit de stad aan. Hij wreef met zijn vingers over zijn neus en bewoog ze toen iets naar boven, om er voorzichtig de versplinterde holten van zijn ogen mee te bestasten.

'Heb je pijn?' vroeg Amber zacht.

Hij liet zijn handen meteen van zijn gezicht naar beneden vallen. Wij kennen geen pijn zoals mensen die kennen,' verzekerde hij haar. Even later vroeg hij: 'Vertel me over de stad. Wat zie je?'

'Hm, tja...' Hij voelde dat ze op het voordek ging verliggen. Ze had op haar rug gelegen, doezelend of naar de sterren turend, en draaide zich nu op haar buik. Haar lichaam voelde warm aan op zijn plankier. 'Om ons heen zie ik een woud van masten. Stokken die zwart afsteken tegen de sterren. Een paar schepen voeren lantaarns, kleine lichtjes, maar het zijn er niet veel. In de stad wel. Overal lichten. Ze worden weerkaatst door het water...'

'Ik zou willen dat ik ze kon zien,' zei hij klaaglijk. En luider, opstandig: 'Of wat dan ook kon zien! Voor mij is alles donker, Amber, alles! Op het strand te liggen als een blinde was erg, maar na een tijd ben ik daaraan gewend geraakt. Maar hier, nu ik weer in het water lig... Ik weet niet wie er op de kade voorbijkomt of welke schepen bij me in de buurt liggen. Er zou vlakbij brand kunnen uitbreken, maar ik zou het pas merken als het te laat was... Dat is allemaal al erg genoeg, maar binnenkort varen we uit. Hoe kun je verwachten dat ik me blind op die eindeloze vlakten waag? Ik wil mijn best doen, heus. Maar dat kan ik gewoon niet, ben ik bang.'

Hij voelde haar hulpeloosheid toen ze antwoordde: 'Je zult ons moeten vertrouwen. Wij zullen jouw ogen zijn, Paragon. Als we ons in gevaar moeten begeven, dan ben ik hier pal naast je, ik zweer het, en zal ik je alles vertellen waar we mee geconfronteerd worden.'

'Een schrale troost,' antwoordde hij na een poosje. 'Dat is maar een schrale troost, vrees ik.'

Weet ik. Maar het is alles wat ik te bieden heb.'

Hij luisterde. De golfjes klotsten zachtjes tegen zijn romp. Touwen kraakten. Er klonken voetstappen van iemand die over de kade passeerde. De avondgeluiden van Beijerstad bereikten zijn oren. Hij vroeg zich af hoeveel de stad was veranderd sinds hij hem voor het laatst had gezien. Hij staarde voor zich uit en zag slechts een toekomst vol eeuwige duisternis. 'Amber,' vroeg hij zacht, 'was het moeilijk om Ophelia's handen te herstellen? Waren ze ernstig beschadigd?'

'Ze waren verschroeid, maar niet al te diep, behalve op een paar plekken. Het probleem was meer dat de vingers in proportie moesten blijven met de hand als geheel. Ik kon dus niet simpelweg wegschrapen wat verschroeid was, maar moest allebei haar handen als het ware opnieuw beeldhouwen. Een groot deel van het hout dat ik heb verwijderd was helemaal niet verbrand. Voor haar was het moeilijkste, denk ik, dat ze haar handen stil moest houden, en voor mij om me te concentreren op mijn werk, ondanks mijn bezorgdheid dat ik haar pijn deed.'

Was het dan pijnlijk?'

Wie kan het zeggen? Zelf zei ze van niet. Zoals jij daarnet, zei ook zij tegen me dat levende schepen geen pijn ervaren zoals mensen dat doen. Toch denk ik dat het voor haar een onaangename ervaring was. Ze zei me dat ze een verlies voelde bij elke schilfer hout die ik afschaafde. Dat was een van de redenen waarom ik haar al dat hout heb teruggegeven in de vorm van opsmuk. Ook heeft ze me gezegd, toen ik klaar was, dat haar handen 'Verkeerd" aanvoelden.' Amber zweeg even. 'Dat was een klap voor me. Ik had mijn uiterste best gedaan. Maar toen ik haar de laatste keer bezocht, vlak voordat ze vertrok, heeft ze me verzekerd dat ze aan haar nieuwe handen gewend was geraakt en dat ze nu lekker aanvoelden. Ze wilde graag dat ik haar kapsel opnieuw zou beeldhouwen, maar dat heeft kapitein Tenira geweigerd. Hij zei dat ze niet zo lang in de haven konden blijven liggen. Om je de waarheid te zeggen was ik daar blij om. Toverhout is... onprettig om mee te werken. Zelfs met mijn handschoenen aan had ik steeds het gevoel dat het me... naar binnen probeerde te zuigen.'

Hij had haar laatste woorden nauwelijks gehoord. 'Je zou mijn baard kunnen wegkappen!' riep hij opeens uit.

'Wat?' Ze sprong in een vloeiende beweging overeind, bijna als een opgeschrikte vogel. 'Wat zeg je, Paragon?'

'Je zou mijn baard kunnen lossnijden en er een nieuw gezicht van kunnen beeldhouwen, als een soort masker over het oude heen. En dan zou ik weer kunnen zien.'

'Dat is een waanzinnig idee,' zei Amber botweg.

'Een waanzinnig idee van een gek schip. Het zou werken, Amber. Kijk eens hoeveel hout ik hier heb!' Hij schulpte zijn beide handen om zijn weelderige baard. 'Meer dan genoeg om er een paar nieuwe ogen van te maken. En jij zou het kunnen.'

'Maar niet durven,' zei ze resoluut.

Waarom niet?'

Wat zouden Althea en Bresker ervan zeggen? Ophelia's handen repareren was één ding, een compleet nieuw gezicht voor jou maken zou iets heel anders zijn.'

Hij sloeg zijn armen over elkaar. Waarom zou het iets uitmaken wat Althea of Bresker zegt? Ben ik hun eigendom? Ben ik een slaaf?’

‘Nee, maar -'

Hij viel haar ruw in de rede. Toen jij me zogenaamd "kocht" heb je me bezworen dat het alleen een formaliteit ten behoeve van de anderen was. Je zei dat ik aan mezelf toebehoorde. Dat het altijd zo was geweest en altijd zo zou blijven. Dan lijkt het me toch dat dit mijn beslissing moet zijn?'

'Misschien. Maar dat wil niet zeggen dat ik het ermee eens moet zijn.'

Waarom zou je het weigeren? Wil je me blind houden?' Hij voelde een opkomende kwaadheid die een weg naar buiten zocht, maar slikte hem weg alsof het gal was. Met kwaadheid bereikte je niets bij Amber. Ze zou gewoon weglopen.

'Natuurlijk niet. Maar evenmin wil ik je teleurgesteld zien. Ik begrijp toverhout niet, Paragon. Wanneer ik ermee werk zeggen mijn handen me iets heel anders dan mijn hart. Het werken aan Ophelia was... moeilijk voor mij. Ze zei dat haar handen op een of andere manier verkeerd aanvoelden. Mijn eigen gewaarwording was nog iets subtieler - het leek meer op heiligschennis.' Ze had het laatste woord zachtjes uitgesproken. Hij kon haar verwarring bijna voelen.

'Je hebt het voor Ophelia gedaan, maar voor mij zou je het niet willen doen?'

'Paragon, het gaat hier om totaal verschillende dingen. Bij Ophelia heb ik beschadigd hout verwijderd. Jij vraagt me hout te verwijderen om er vervolgens nieuwe ogen voor jou van te maken. Ik heb je al gezegd dat ik de aard van toverhout helemaal niet begrijp. Zouden die afgehakte stukken toverhout even levend zijn als de rest van jou is? Of zouden het slechts dode stukken ingelegd hout worden?'

'Doe dan voor mij wat je ook voor haar hebt gedaan!' riep Paragon na een pijnlijke stilte uit. 'Snij mijn oude, vernielde gezicht weg! Geef me een heel nieuw gezicht!'

Amber mompelde een paar woorden in een vreemde taal. Paragon had geen idee of het gebeden dan wel vloeken waren, maar voelde dat zijn suggestie haar met afschuw vervulde. 'Weet je wel wat je bepleit? Ik zou je hele gezicht moeten herscheppen, misschien wel je hele lichaam, om alles in proportie te houden. Ik ben nog nooit aan een project van zo'n omvang begonnen. Ik ben een houtsnijder, Paragon, geen beeldhouwer.' Ze maakte een snuivend geluid. 'Ik zou je kunnen ruïneren. Dan zou je schoonheid voor eeuwig verwoest zijn. Hoe zou je daarmee kunnen leven?'

Paragon bracht zijn handen naar zijn gezicht en klauwde met zijn vingers naar zijn lege oogkassen. Hij lachte hardop - een uitdagend, bitter geluid. 'Amber, ik ben liever lelijk dan blind. Op dit moment ben ik het allebei. Hoe zou je dat erger kunnen maken?'

'Dat is nu precies de vraag die ik niet beantwoord zou willen zien,' antwoordde ze. 'Maar ik weet dat ik er nu over zal nadenken. Geef me tijd om erover na te denken, Paragon. Geef jezelf de tijd om het grondig te overwegen.'

'Tijd is alles wat ik heb,' merkte hij op. 'En meer dan genoeg.'

HOOFDSTUK 27

Stichting van het koninkrijk

~

De Vivacia lag zwaar in het water. Haar ruimen waren gevuld met Kennits collecties. Het was ongeveer, dacht het schip soezend, zoals een mens zich na een copieuze, aangename maaltijd moest voelen: verzadigd en tevreden. Niet dat ze zelf veel had bijgedragen aan het veroveren van deze rijke lading. Kennits slimheid had hem deze buit opgeleverd. Nee, zijn inzicht - corrigeerde ze zichzelf. Elk piraatje kon met wat slimheid aan de kost komen. Bij Kennit ging het veel verder. Hij was een man met een lotsbestemming en een visie. Ze was er trots op zijn schip te zijn.

Het recentste gedeelte van hun reis was eigenlijk niet anders geweest dan wat ze onder Ephron Vestrit had gedaan. Eerst waren ze naar Deeldorp gevaren, waar de slaven van boord waren gegaan. Daarna was er een geheimzinnige ontmoeting geweest, op volle zee, met een schip dat naar het noorden reisde en dat een brief met een eis van losgeld zou meenemen naar de eigenaars van de Dwarskop en kapitein Avvers familie. Vervolgens was Kennit begonnen aan een systematische ronde langs de schepen van zijn 'vennoten' in hun verschillende thuishaventjes. Daarbij hield de Marietta hen gezelschap. In elke haven waren Kennit en Sorcor aan wal gegaan. Soms hadden ze Etta en Wintrow meegenomen. Vivacia vond het leuk als Wintrow Kennit vergezelde. Wanneer ze dan terug waren en zij van hem verslag kreeg uitgebracht, was het bijna alsof ze er zelf bij was geweest. Vroeger was ze paniekerig geworden bij het idee dat Wintrow zelfs maar enkele uurtjes weg zou zijn. Nu niet meer. Waarschijnlijk was haar zelfbewustzijn gegroeid. Het was ondertussen immers al een hele tijd geleden dat ze tot leven was gekomen. Of misschien was haar behoefte om de kleinste details van Kennits leven te kennen sterker geworden dan haar behoefte aan Wintrows gezelschap. Ze had Kennit gesmeekt om al zijn zakelijke activiteiten bij haar aan boord te laten plaatsvinden, maar dat had hij geweigerd.

'Je bent de mijne,' had hij bezitterig tegen haar gezegd. 'Ik reserveer heel je schoonheid en mysterie uitsluitend voor mijzelf, mijn zeevrouwe. Het bevalt me zeer dat allen met ontzag en verwondering naar je opzien. Laat ons de geheimzinnigheid intact houden. Ik heb liever dat ze je van verre begeren en bewonderen dan dat ze aan boord komen om vergeefs te trachten je door trucs of bloedvergieten van me af te pakken. Jij bent mijn kasteel, Vivacia, mijn waterburcht. Ik zal geen vreemdelingen aan boord laten!'

Ze herinnerde zich niet alleen zijn woorden, maar ook elke stembuiging waarmee hij ze had uitgesproken. Ze had ze opgeslurpt alsof ze honing waren. Ze glimlachte voor zich uit, want ze herkende de symptomen. Hij had haar het hof gemaakt en hij had haar veroverd. Ze onderzocht zijn woorden niet meer op onnauwkeurigheden, noch trachtte ze hun waarheidsgehalte te peilen. Het deed niet meer ter zake. Hij speurde niet naar haar fouten, noch stelde hij ze aan de kaak. Waarom zou zij dan de zijne inventariseren?

Waar ze nu voor anker lagen mocht je toch echt nauwelijks een haventje noemen. Vivacia kon zich niet voorstellen waarom iemand hier een nederzetting had willen stichten. Aan het einde van de kleine baai stak het skelet van een scheepswrak boven het zand uit. Ze probeerde zich te herinneren hoe het hier heette. Schuin. Ja, zo heette dit gat. Nou, die naam was best toepasselijk. De half ingezakte houten kade, de verweerde huisjes, alles wat ze zag leek lichtelijk uit het lood geslagen. Er waren echter enkele recente tekenen van welvaart. De trottoirs aan weerszijden van de straat waren van gloednieuw gelig hout en diverse gammele huizen hadden van optimisten een fleurig verfje gekregen. Ook had iemand een dubbele rij bomen geplant die als windbrekers moesten dienen voor een reeks jonge fruitbomen erachter. Een herdersjongen hield een stel geiten bij het jonge groene loof van die boompjes uit de buurt. Aan de kade, te midden van een aantal veel kleinere scheepjes, lag één grote schuit, de Fortuin, zoals het naamschild trots vermeldde. Zij had de vlag met de Raaf uitdagend in top. Zelfs vanuit de verte was het glinsteren van haar koperwerk te zien. Het hele dorp, besloot Vivacia, zag eruit als een gat dat bij de drempel van een Nieuwe Tijd was aangekomen.

Haar doezelige aandacht werd opeens tot leven gewekt doordat er een groepje mannen uit een groot gebouw kwam en over de kade liep. Onder hen moest Kennit zich bevinden. Ze zag hem meteen: vooraan, met vleiers en slij-mers naast en achter hem, al naar gelang hun locale status. Sorcor liep naast hem. Etta, lang en mager, volgde hen als een schaduw, met Wintrow aan haar zijde. Het gezelschap bleef een poosje op de kade staan. Daarna werd er met veel buigingen en geflikflooi afscheid genomen van haar kapitein. Toen hij en zijn metgezellen via de touwladder naar de sloep afdaalden die gereed lag, riepen de dorpelingen hun vanaf de kade nog goede wensen na. Zo was het onderweg in elk gat gegaan. Overal waren ze dol geweest op haar kapitein.

Ze zag de sloep naderen over het glinsterende water van het spiegelgladde haventje. Kennit had zich voor dit bezoek met zorg gekleed. De zwarte pluimen op zijn hoed wuifden in het briesje. Hij zag dat ze naar hem keek en stak zijn hand op ter begroeting. De zon deed zijn zilveren manchetknopen fonkelen. Hij zag er op en top uit als een steenrijke piraat. Sterker nog: zoals hij daar in de boeg van die sloep zat deed hij in allure niet onder voor welke koning ook.

'Ze behandelen hem al alsof hij dat is,' had Wintrow haar na het bezoek aan het vorige dorp toevertrouwd. 'Ze geven hem zijn deel van hun buit zonder ook maar een enkel woord van gemopper. Maar het blijft er niet toe beperkt dat ze zijn recht op een part van de buit accepteren. Ze leggen hem ook hun interne geschillen voor. Hij spreekt zijn oordeel uit over van alles en nog wat — van kippendieven tot ontrouwe echtgenotes. Hij heeft plannen gemaakt voor de verdediging van hun dorpen en commandeert wat ze er moeten bouwen en wat er moet worden afgebroken.'

'Hij is een oordeelkundige man. Het verbaast me niet dat ze zijn beslissingen hebben willen afwachten.'

'Oordeelkundig?' had Wintrow smalend uitgeroepen. 'Alleen waar het om zijn eigen populariteit gaat. Ik heb achter hem gestaan en meegeluisterd naar de grieven die ze hem voorlegden. Hij luistert, fronst zijn voorhoofd, stelt vragen. Maar in alle gevallen neemt hij besluiten conform het populistische gevoelen van de meerderheid, ook wanneer dat volstrekt ongerechtvaardigd is. Hij spreekt geen recht, Vivacia. Hij schat hun gevoelens in en bevestigt ze dan. Daardoor voelen zich gelegitimeerd. Later slentert hij dan door het dorp. 'Jullie moeten een put graven, voor schoner water," zegt hij dan. Of: "Breek dat gebouw af, want bij een brand neemt het de hele rest van het dorp met zich mee. Repareer de kade. Die weduwe daar moet een nieuw dak op haar huisje hebben. Zorg ervoor." En ondertussen deelt hij geld uit om die dingen te kunnen betalen. Hij geeft een deel terug van wat ze hem hebben gegeven, maar hij doet het met een air alsof het pure liefdadigheid is. Hij brengt iedereen in verrukking. Ze aanbidden hem.'

'Waarom ook niet? Zo te horen brengt hij hun alleen maar veel goeds.'

'Dat is zo,' had Wintrow tegen heug en meug toegegeven. 'Dat is zo. Hij geeft hun geld om netjes voor de armen en de bejaarden in hun midden te zorgen. Hij zorgt ervoor dat ze hun hoofd oprichten en verder kijken dan hun neus lang is. In een vorig dorp heeft hij bevolen dat ze een ruimte moeten inrichten waar hun kinderen onderwijs kunnen krijgen. Er was een man in dat dorp die goed kon schrijven en rekenen. Kennit liet genoeg geld achter om hem ruim te honoreren voor zijn lessen.'

'Ik begrijp nog steeds niet waarom je dat verwerpelijk vindt.'

'Niet wat hij doet. Wat hij doet is mooi, het is zelfs edel. Het is zijn motief dat ik wantrouw. Vivacia, hij wil koning zijn. Dus hij zorgt ervoor dat ze zich lekker voelen. Met het geld dat ze hem afstaan koopt hij dingen die ze zelf hadden moeten kopen. Hij doet dat niet omdat het goed en rechtvaardig is om voor zulke dingen te zorgen, maar omdat het hem populair maakt en de mensen een tevreden gevoel geeft. Ze zullen hun zelfrespect aan hem liëren.'

Ze had haar hoofd geschud. 'Daar zie ik nog steeds niets verkeerds in. Integendeel, ik zie veel goeds. Wintrow, waarom ben je zo achterdochtig tegenover hem? Is het nooit bij je opgekomen dat hij misschien koning van de Piraten Eilanden wil zijn juist om deze dingen te kunnen doen?'

'Geloof jij dat?' had Wintrow botweg gevraagd.

Hem was ze de waarheid verschuldigd. Nog altijd. 'Ik weet het niet,' had ze eerlijk gezegd. 'Maar ik hoop van wel. En de resultaten zijn in elk geval hetzelfde.'

'Nog wel,' had hij toegegeven. 'Maar ik weet niet wat de resultaten op lange termijn zullen zijn,' had hij er omineus aan toegevoegd.

Ze piekerde over die woorden terwijl ze naar de naderende sloep keek. De jongen was te wantrouwend. Een kleingeestig deel van zijn persoon was kennelijk niet in staat Kennit als een kracht ten goede te accepteren. Dat was alles.

De sloep kwam langszij en de touwladder werd naar beneden gelaten. Dit was een moment waar ze een afkeer van had. Kennit maakte er de laatste tijd koppig een punt van dat hij op eigen kracht naar boven en beneden klom. Het leek altijd een eeuwigheid te duren en bij elke beweging stond ze doodsangsten uit dat hij zou uitglijden en met een klap in de sloep zou vallen en zijn botten zou breken. Of erger nog: in het water, waar hij een prooi zou worden van de golven of de slangen. Er heerste dit jaar een ware slangenplaag. Ze kon zich geen tijd herinneren waarin ze zo dik en brutaal waren geweest. Het was zenuwslopend.

Een poosje later bonkte zijn houten poot over haar dek. Ze zuchtte van opluchting en wachtte ongeduldig op zijn komst. Hij kwam altijd eerst naar haar toe, wanneer hij weer aan boord verscheen. Soms kwam Wintrow met hem mee. Etta vroeger ook, maar de laatste tijd had ze het voordek gemeden. Het was een beslissing die in Vivacia's ogen heel verstandig was.

Toen ze zich deze keer omdraaide om hem te begroeten zag ze dat hij alleen was. Haar glimlach werd nog breder en warmer. Dit waren de mooiste momenten: wanneer ze alleen waren en met elkaar konden praten zonder Wintrows vragen en sceptische blikken.

Hij beantwoordde haar glimlach met een zelfingenomen grijnsje. 'Wel, mijn vrouwe, ben je bereid om er nog wat lading bij te nemen? Ik heb geregeld dat ze die vanmiddag aan boord brengen.'

'Wat voor lading?' vroeg ze, want ze wist dat hij graag pronkte met opsommingen van zijn schatten.

Tja,' zei hij traag, om zo lang mogelijk te genieten van zijn zelfvoldaanheid, 'een aantal vaatjes van de allerbeste brandewijn. Zakken thee. Staven zilver. Een paar wollen tapijten, werkelijk opzienbarend qua ontwerp en kleuren. Een hele verzameling boeken, allemaal bijzonder fraai ingebonden. Gedichten, geschiedenis, prachtige reisjournaals, een geïllustreerde natuurlijke historie. Die zal ik zelf houden, denk ik, al zullen Wintrow en Etta ze natuurlijk mogen lezen. Delicatessen, graan, vaatjes olie en rum. En een flinke hoeveelheid muntgeld, in alle maten en soorten. Rufo heeft uitstekend geopereerd met de Fortuin. Het doet me plezier te zien hoe goed het Schuin tegenwoordig gaat.'

Vivacia's aandacht was vooral getrokken door de vermelding van de boeken. 'Dat betekent natuurlijk dat Wintrow weer elk vrij moment met Etta opgesloten zal zitten,' merkte ze zuur op.

Kennit glimlachte. Hij boog zich over de reling, streelde haar haren en liet zijn vingers toen met een van haar lokken spelen. 'Dat klopt. Het betekent dat hij Etta bezig zal houden en zij hem. Daardoor zullen jij en ik des te meer tijd hebben om onder vier ogen over onze ambities en belangen te praten.'

Haar schouders huiverden onder zijn aanraking en ze voelde een moment van zalige verwarring. 'Heb je ze met opzet aan elkaar gekoppeld om ons meer tijd samen te geven?'

Waarom anders?' Hij omvatte een andere lok en woog het gebeeldhouwde hout in zijn hand. Ze keek over haar schouder naar hem. Zijn bleke blauwe ogen waren tot spleetjes dichtgeknepen. Hij was, dacht ze, een extreem knappe man, op een wrede manier. 'Dat vind je toch niet erg? Etta is erg onontwikkeld, die arme meid. Prostitutie is een bekrompen beroep. Wintrow is een geduldiger leraar dan ik zou kunnen zijn. Hij zal haar het gereedschap geven dat zij nodig heeft om zichzelf te verbeteren. Dan hoeft ze niet meer de hoer te spelen wanneer ze het schip verlaat.'

'Gaat Etta weg?' vroeg Vivacia ademloos.

'Natuurlijk. Ik heb haar alleen aan boord van de Marietta gehaald om haar te beschermen. In feite hebben we erg weinig met elkaar gemeen. Ze was aardig en nuttig zo lang ik herstellende was van mijn verwonding. Maar ik kan moeilijk vergeten dat zij ook de bron was van die wond.' Hij schonk haar een ijl glimlachje. 'Wintrow zal haar dus onderwijzen, en wanneer ze aan wal gaat zal ze meer kunnen dan alleen maar op haar rug liggen.' Er verscheen een peinzende uitdrukking op zijn gezicht. 'Het is mijn plicht mensen beter achter te laten dan ik ze aantrof, vind je ook niet?'

Wanneer zal Etta vertrekken?' Vivacia probeerde het niet al te gretig te laten klinken.

'Tja. Onze volgende haven is Deeldorp. Daar woonde ze.' Hij glimlachte filosofisch. 'Maar je weet nooit hoe de zaken zich ontwikkelen. Ik zal haar natuurlijk niet dwingen om te vertrekken.'

'Natuurlijk niet,' mompelde Vivacia.

Hij krulde de zware lok van haar zwarte haren tussen zijn vingers en streelde met het puntje ervan haar blote schouder. Er zat een pakje onder zijn arm geklemd, iets dat in simpel jute was gewikkeld. 'Je haren zijn zo mooi,' zei hij zacht. 'Ik moest eraan denken toen ik dit zag.' Hij opende de verpakking aan een kant, schudde ermee en trok er toen een brede lap rode stof uit, ongelofelijk licht en delicaat van weefsel. El na el ontrolde zich. Hij bood haar de stof aan. 'Het zou misschien iets zijn voor bij je haren, dacht ik.'

Ze werd er helemaal zenuwachtig van. 'Zoiets heb ik nog nooit gekregen!' riep ze opgetogen. 'Weet je zeker dat je het me cadeau wilt doen? Het kan verbleken door de zee en de wind...' Maar nog terwijl ze dat zei liet ze de stof door haar handen glijden en even later legde ze de tot een band opgerolde stof tegen haar voorhoofd en stond ze toe dat Kennit de uiteinden vastpakte en achter haar hoofd samenbond.

'Dan breng ik je gewoon een nieuwe.' Hij hield zijn hoofd schuin en glimlachte bewonderend. Wat ben je toch een schoonheid!' zei hij zachtjes. 'Mijn piratenkoningin!'

Wintrow ontsloot de gebeeldhouwde houten platten van het boek en maakte het behoedzaam open. Hij zuchtte van ontzag. 'O, dit is ongelofelijk! Kijk eens naar deze details!' Hij bracht het geopende boek naar de patrijspoort en liet het licht vol op de kunstig geïllumineerde pagina vallen. 'Dit is schitterend!'

Etta kwam langzaam tot naast zijn schouder gelopen en keek naar de getoonde bladzijde. Wat is het?' vroeg ze.

'Een kruidenboek... een naslagwerk over kruiden en planten, met tekeningen en beschrijvingen en uitleg hoe ze gebruikt en benut kunnen worden. Ik heb nog nooit een zo uitvoerig exemplaar gezien.' Voorzichtig bladerde hij naar de volgende pagina, die al even mooi was. 'Zelfs in de bibliotheek van ons klooster hadden we er geen dat zo schitterend was. Dit is een ongelofelijk kostbaar boek.' Hij tikte met een vinger zachtjes op de pagina en volgde toen de contouren van een getekend blad. 'Zie u? Dit is pepermunt. Kijk eens naar de subtiele rimpelingen in het blad, en naar die spinragdunne haartjes! Wat een scherp oog voor details had deze kunstenaar!'

Ze bevonden zich in de kleine kajuit die hij ooit met zijn vader had gedeeld. Alle tekenen uit die tijd waren allang uitgewist. Nu waren er alleen zijn keurig opgemaakte bedbank, het opklapbare bureaublad en een kist vol boeken en perkamentrollen. Wintrow was met zijn lessen aan Etta begonnen in de kapiteinskajuit, maar Kennit had al spoedig vastgesteld dat ze er met hun boeken, pennen en perkament te veel rommel maakten. Hij had het onderwijs verbannen naar Wintrows hut. Wintrow vond het niet erg. Nooit eerder had hij onbeperkte toegang gehad tot een zo groot aantal teksten. Hij had zelfs nooit eerder een boek gezien dat kon wedijveren met de pracht van het kruidenboek in zijn hand.

Wat staat er?' vroeg Etta aarzelend.

'U kunt het lezen,' moedigde hij haar aan. 'Probeer het maar.'

'De letters zijn allemaal kriebelig,' klaagde ze, maar ze aanvaardde het boek toen hij het omzichtig in haar handen legde. Ze fronste haar wenkbrauwen.

'Laat u daardoor niet ontmoedigen. Hij had een erg sierlijke hand van schrijven en sommige letters hebben een rijkelijk opgesmukte vorm. Let alleen op de grondvorm van de letters en negeer de versieringen. Probeer het.'

Haar vinger bewoog zich langzaam over de pagina, als om de letters met elkaar te verbinden. Haar mond bewoog zich terwijl ze de woorden een voor een ontcijferde. Wintrow moest zijn tanden op elkaar bijten om te voorkomen dat hij haar hielp. Na een poosje haalde ze diep adem en begon hardop te lezen. 'Van alle nuttige kruiden die wij kennen is dit de koningin. Een thee, gebrouwen van de verse blaadjes, is het beste middel tegen bonkende hoofdpijn...'

Ze stopte abrupt en sloeg het boek dicht. Toen Wintrow haar verwonderd aankeek zag hij dat ze haar ogen eveneens had gesloten. En terwijl hij keek, lekten er tranen onder haar wimpers uit.

'U kunt lezen,' bevestigde hij namens haar. Hij bleef roerloos staan, bang om meer te zeggen. Het was een lastige tocht geweest om tot hier te geraken. Etta was een moeilijke studente geweest. Ze was intelligent genoeg, maar zijn inspanningen om haar te onderwijzen hadden een diepe woede in haar binnenste blootgelegd. Een tijdje was hij ervan overtuigd geweest dat die woede tegen hem was gericht. Ze deed gemelijk, wees zijn hulp van de hand, alleen om een paar tellen later te zeggen dat hij haar met opzet niet hielp — om haar stom te laten lijken. Ze had een temperament dat er niet voor terugdeinsde om een kostbaar boek door de kajuit te smijten of duur perkament in stukken te scheuren. Meer dan eens had ze hem opzij geduwd wanneer hij zich over haar werk boog om het te verbeteren. Een keer had hij met stemverheffing tegen haar gesproken, namelijk toen hij haar voor de vijfde keer moest uitleggen dat ze een letter verkeerd om schreef. Toen had ze hem een klap gegeven. Geen oorvijg of zoiets, maar een harde vuistslag in het gezicht die hem aan het wankelen had gebracht. Daarna was ze de kajuit uit gebeend. Nooit had ze zich hiervoor verontschul-digd.

Pas na vele dagen werken met haar was het tot hem doorgedrongen dat haar kwaadheid niet op hem was gericht, maar op haar eigen onpeilbare ignorantie. Ze schaamde zich over alles wat ze niet wist. Ze voelde zich vernederd wanneer ze hem om hulp moest vragen. Als hij erop aandrong dat ze iets zelf probeerde, beschuldigde ze hem ervan dat hij haar wilde inpeperen hoe dom ze was. Gezien haar geneigdheid om zich op hem af te reageren was ze niet alleen een moeilijke leerling, maar ook een intimiderende. Haar te uitbundig prijzen was even gevaar-lijk als haar te lang zonder hulp laten voortploeteren. Een keer had hij geprobeerd er onderuit te komen. Hij had Kennit gesmeekt om van deze taak ontheven te worden. Wintrow had verwacht dat Kennit dit vierkant zou weigeren, maar de piraat had zijn hoofd schuin gehouden en hem vriendelijk gevraagd of hij werkelijk meende dat het Sa's wil was dat Etta niet door hem geholpen werd. Nog terwijl Wintrow na die vraag met zijn mond vol tanden had gestaan was de uitdrukking op Kennits gezicht opeens totaal veranderd.

'Het is omdat ze een hoer is geweest, nietwaar?' vroeg hij op milde toon. 'Jij denkt dat ze niet goed genoeg is om profijt te trekken uit zulk onderwijs. Je walgt van haar, is het niet?' Hij had het op een zo vriendelijke en begrijpende, maar tegelijk zo verdrietige toon gevraagd dat Wintrow het gevoel had dat het dek onder hem wegzakte. Keek hij neer op Etta? Was hij in het geheim overtuigd van zijn eigen superioriteit — een ondeugd die hij in ieder ander grondig zou hebben afgekeurd?

'N... nee!' had hij gestotterd, en toen had hij uitgeroepen: 'Ik kijk niet neer op Etta! Ze is een heel bijzondere vrouw. Ik ben alleen bang —'

'Ik denk dat ik weet waar je bang voor bent.' Kennit had toegeeflijk geglimlacht. 'Je voelt je slecht op je gemak omdat je haar aantrekkelijk vindt. Je moet je daardoor niet van slag laten brengen, Wintrow. Voor elke gezonde jongeman is een sensuele vrouw als Etta moeilijk te weerstaan. Ze is niet met opzet zo verleidelijk. Het arme mens. Ze is er van kinds af aan in grootgebracht. Het ' verleiden van mannen is voor haar even natuurlijk als zwemmen dat is voor een vis. Ik wil je wel tot behoedzaamheid manen: wees voorzichtig in de manier waarop je haar afwijst. Je zou haar veel meer pijn kunnen doen dan je bedoelde.'

'Dat is het niet. Ik zou nooit...' stotterde hij, en toen kon hij geen enkel woord meer bedenken. Het zou misschien niet zo vernederend zijn geweest als hij zich ten volle onschuldig had gevoeld. Ze fascineerde hem. Hij had nooit tijd doorgebracht met een volwassen vrouw, laat staan onder vier ogen in een krappe kajuit. Ze drong binnen via al zijn zintuigen. De parfums die ze droeg bleven nog lang na haar vertrek in de hut hangen. Hij was zich niet alleen bewust van haar hese stem, maar ook van het geruis en geritsel van de weelderige stoffen die ze droeg. Als ze haar hoofd draaide kon het licht haar haren plotseling in een prachtige glans zetten. Hij was zich zeer van haar bewust, en soms troebleerde ze zijn slaap. Hij was bereid dat als een normaal verschijnsel te accepteren. Hij was echter minder bereid Kennits toegeeflijke glimlach te accepteren.

'Het is al goed, jongen. Ik zou het je nauwelijks kwalijk kunnen nemen. Maar wel zou ik een lagere dunk van je krijgen als dit je ervan weerhield dat te doen waarvan we beiden weten dat het moet worden gedaan. Zij kan zichzelf niet verbeteren zonder lezen en schrijven, Wintrow. Jij en ik weten dat. Dus doe je best met haar en laat je niet ontmoedigen. Ik zal geen van jullie beiden toestaan op te houden nu we zo dicht bij het succes zijn.'

De daarna volgende uren van lesgeven waren een zeer specifieke martelgang geweest. De opmerkingen van de kapitein hadden zijn bewustzijn van de vrouw niet gedempt, maar aangescherpt. De 'toevallige' aanraking van zijn hand door de hare, wanneer ze samen in een boek zaten te lezen, leek soms slinkse opzet. En waarom gebruikte ze zulke parfums, als het niet was om hem te begoochelen? Waren die rechtstreekse blikken van haar bedoeld om hem te verleiden? Op een gegeven moment was hij zich zodanig van haar bewust geworden dat je gerust van aantrekking kon spreken. Met andere woorden: in plaats van bang te zijn voor de volgende ontmoeting begon hij ernaar uit te zien. Hij was er zeker van dat die gevoelens niet wederkerig waren. Enfin, bijna zeker. Niet dat het iets uitmaakte. Zij was onherroepelijk van Kennit. Punt uit. Alle tragische romantische balladen die hij ooit had gehoord en alle ooit door hem zo hoogdravend geachte gedichten over triest eindigende liefdesaffaires bleken opeens naar waarachtige roerselen van het hart te verwijzen.

Maar nu hij haar gezicht zag, en de mate waarin ze van haar triomf genoot, wist hij opeens dat Kennit steeds gelijk had gehad. Elke kwelling die hij had doorstaan, elke verleiding waartegen hij had moeten vechten, was dit ten volle waard geweest. Ze kon lezen. Zelf had hij nooit geweten dat het in zijn vermogen lag iemand een dergelijke blijdschap te bezorgen. Hij voelde er zich opgetogen door op een manier die alle vleselijke lusten te boven ging. Hij had haar een geschenk gegeven dat op een of andere manier ook hemzelf rijker maakte.

Ze stond daar met het kostbare boek tegen haar borst gedrukt alsof het haar kind was. Haar gezicht, nog steeds met de ogen dicht, was naar de kleine patrijspoort in zijn kajuit gericht. Het binnenvallende licht maakte haar gebronsde huid als van goud en deed de tranen op haar wangen glinsteren en haar haren glanzen. Ze deed hem denken aan een zonnebloem die zich naar het licht had gewend. Hij had haar al eerder blij gezien — lachend met Kennit, grappen makend met andere piraten - maar deze keer zag hij haar als een nieuw mens stralen van geluk. Het ene was niet te vergelijken met het andere.

Toen rees en daalde haar boezem in een diepe zucht. Ze opende haar ogen en glimlachte hem toe. 'Wintrow,' zei ze zacht. Ze schudde langzaam haar hoofd. Haar glimlach werd breder. 'Kennit is zo verstandig, vind je ook niet? Ik zag in het begin geen waarde in jou. Daarna werd ik jaloers omdat hij zo veel om jou gaf. Ik heb je gehaat, weet je dat? En nu, wat ik voor je voel...' Ze aarzelde. 'Ik had gedacht dat alleen Kennit mijn hart kon beroeren zoals jij hebt gedaan,' bekende ze zachtjes.

De eenvoudige woorden sloegen hem met stomheid. Streng hield hij zichzelf voor dat ze niet had gezegd dat ze van hem hield, alleen dat hij haar hart had beroerd. Zijn eigen leraren hadden zijn gevoelens ook altijd beroerd. Alleen dat had ze met haar woorden bedoeld. En zelfs als ze meer had bedoeld, dan zou hij een dwaas zijn als hij daarop reageerde. Een stommeling.

Alsjeblieft,' hernam ze zacht. Ze stak een hand naar hem uit. 'Help me een geschikt boek te kiezen. Misschien dat nieuwe, waarvan je zei dat er gedichten in staan? Laat me met je oefenen. Ik wil Kennit vanavond iets voorlezen.' Ze schudde haar hoofd, nog steeds verrukt. 'Ik kan het bijna niet vatten dat ik hiertoe in staat ben! Hij is zo... Ik weet dat jij degene bent die het me heeft geleerd, maar hij heeft het allemaal mogelijk gemaakt. Kun jij je voorstellen welke gevoelens dat in me oproept? Wat ziet Kennit toch in me, Wintrow? Hoe kan ik een dergelijke man waardig zijn? Ik was een mager hoertje in Bettels bordeel toen hij me de eerste keer zag. Zelf heb ik mezelf nooit gezien als meer dan dat. Waarom kan hij dat wel?' Ze hield haar hoofd schuin en keek hem diep in zijn ogen, alsof ze daar een antwoord kon lezen. Hij kon het haar niet ontzeggen.

'U straalt,' zei hij kalm. 'Al toen ik u de eerste keer zag. En ook toen u me haatte. U hebt iets speciaals, Etta. Iets in u dat niet geblust kan worden — noch door ontberingen die u lijdt, noch door mishandeling die u ondergaat. Uw ziel fonkelt als stralend zilver onder een ogenschijnlijk oppervlakkige glans van dagelijks gebruik. Hij heeft gelijk dat hij van u houdt. Elke man zou van u houden.'

Haar ogen verwijdden zich. Toen wendde ze haar hoofd af en — het was niet te geloven — er verscheen een blos op haar wangen. 'Ik ben van Kennit,' bracht ze hem in herinnering. Ze sprak de woorden vol trots uit.

'Weet ik,' zei Wintrow. Heel zacht, alleen voor hemzelf hoorbaar, voegde hij eraan toe: 'Ik benijd hem.'

Kennits dag was lang, maar vol tevredenheid geweest. Schuin was hun laatste aanlegplaats voordat ze naar Deeldorp terugkeerden. Hij en Sorcor hadden de thuishavens bezocht van elk piratenschip dat ze hadden bemand met ex-slaven. Sommige hadden meer succes gehad dan andere, maar in elk dorp waren ze met gejuich onthaald. Zelfs de nurkse Sorcor was in zijn plan gaan geloven. Het bleek uit de manier waarop de bonkige zeeman rondliep. Zijn vlezige gezicht glom van trots wanneer hij naast Kennits schouder stond te luisteren naar de specificatie van de buit.

Zowel de Marietta als de Vivacia was nu volgestouwd met geroofde goederen. Het laden van deze laatste schat was een aangename verrassing geweest. De jonge Rufo was met zijn Fortuin agressief aan de slag gegaan en had bijna elk schip dat ze achtervolgden gekaapt, als Kennit de verhalen mocht geloven. Er waren massa's geld buit gemaakt en heel wat slaven bevrijd om de bevolking aan te vullen. Met hulp van het vrouwelijke dorpshoofd had de jonge piraat een gedetailleerde verantwoording gegeven. Trots als echte zaakwaarnemers hadden ze tegenover Kennit hun boekhouding toegelicht. Hij had geluisterd naar hun verantwoording van elk bedragje dat ze hadden uitgegeven aan brandhout of fruitbomen of geiten. Ze hadden zelfs enkele kundige ambachtslui uitgenodigd en betaald om in Schuin te komen wonen. Rufo had speciaal voor Kennit die delen van de buit bewaard waarvan hij wist dat ze exotisch en zeldzaam waren, omdat hij verwachtte de kapitein daarmee een groot plezier te doen. Rufo straalde van blijdschap toen Kennit zich inderdaad erkentelijk toonde, en had zich gretig getoond om op deze weg voort te gaan. Hij had hun een tweede schip beloofd — het eerstvolgende dat hij zou veroveren. Nou, waarom niet? Ze hadden het verdiend. Misschien dat hij de Dwarskop hierheen zou brengen, als de eigenaars daarvan treuzelden met het betalen van losgeld.

Maar zelfs genoegens konden zwaar werk zijn. Het soort lading dat ze aan boord hadden genomen kon niet worden behandeld als kratten gezouten vis. Het luisterde nauw hoe de spullen gestouwd werden, dus hij had er persoonlijk op willen toezien. De allerbeste delen van de buit — de kleinste en kostbaarste voorwerpen — had hij naar zijn kajuit laten brengen. Nu hij de deur hiervan opende zag hij bijna op tegen de heerlijke taak deze kostbaarheden zodanig op te slaan dat hij zich er tussendoor nog redelijk zou kunnen bewegen. Misschien kon hij beter eerst gaan slapen, en het morgen doen, wanneer beide schepen op weg waren naar Deeldorp.

Hij opende de kajuitsdeur en er kwam een golf van gouden licht en geurige damp op hem af. Niet weer! Was die vrouw dan onverzadigbaar? Hij verwachtte haar verlokkelijk uitgestrekt op het bed aan te treffen, maar deze keer zat ze in een van de twee stoelen die ze dicht bij elkaar had getrokken. De bundel van het lamplicht richtte zich vooral op haarzelf en het boek dat ze opengeslagen op haar schoot had liggen. Ze had een nachtjapon aan, maar het was eerder een zedig dan een wulps exemplaar. Ze zag er bijna uit als de dochter van de een of ander.

Met een lichte ergernis in zijn blik stelde hij vast dat ze de nieuwe oogst al had geordend. Zijn eerste opwelling was er een van drift. Hoe durfde ze zijn spullen aan te raken! Meteen daarna voelde hij echter tevens een mengsel van berusting en opluchting. In elk geval was alles nu netjes opgeborgen. Hij kon regelrecht naar zijn bed lopen. Hij hinkte erheen en ging op de rand zitten. De leren kap om zijn beenstomp schuurde pijnlijk. Daar moest nodig iets aan worden gedaan.

'Ik wil je iets tonen wat ik kan,' zei ze zacht.

Hij zuchtte geërgerd. Dacht die vrouw alleen maar aan haar eigen pleziertjes? 'Etta, ik heb een zware dag achter de rug. Help me met mijn laars.'

Gehoorzaam legde ze het boek weg en kwam naar hem toe. Ze trok de laars uit en masseerde zijn voet. Hij sloot zijn ogen. 'Pak een nachthemd voor me.'

Ze deed het meteen. Zo snel hij zijn kleren uittrok, zo snel raapte zij ze op, schudde ze uit en hing ze weg of legde ze opgevouwen in zijn kleerkast. Toen hij tenslotte de houten poot met zijn leren beenkap had verwijderd wees hij haar de pijnlijk geschaafde plek. 'Kun je een kussentje maken om dat schuren te verminderen?'

Ze pakte de leren kap en bestudeerde de voering. 'Als je minder actief was, zou dat gemakkelijker zijn. Ik zal een nieuwe voering maken. Deze keer zal ik het eens met zijde proberen. Dat is een zachte stof, maar sterker dan je denkt.'

'Mooi. Ik zal het morgenvroeg nodig hebben.' Hij hinkte naar het bed, trok de deken opzij en ging op het laken zitten. Het voelde koel en schoon aan toen hij er zich ruggelings op liet zakken. Het kussen geurde naar lavendel. Hij sloot zijn ogen.

En terwijl zijn geest zich begon te ledigen, drong haar zachte, heldere stem erin binnen:

'Onze zielen hebben duizend maal de liefde bedreven.

Langs paden die ons zijn ontglipt,

hebben we ons in andere levens gewaagd.

Ik ken je te goed, bemin je te diep,

om dit slechts de vrucht van lange jaren te noemen.

Zoals een rivier zich een bedding graaft in een landschap,

zo heeft jouw ziel een vore in de mijne gegraveerd.

In andere lichamen kenden wij een volheid,

die we nimmer...

Hij onderbrak haar voordracht. 'Ik ben nooit dol geweest op de Syrenische school van dichtkunst,' zei hij op vermoeide toon. 'Ze is me te expliciet en te banaal. Als je zo graag iets van buiten wilt leren, kies dan iets van Eupille of Vergihe.' Hij schurkte zich dieper onder zijn deken, gromde van tevredenheid en wilde gaan slapen.

'Ik heb het niet van buiten geleerd. Ik heb het voorgelezen. Ik kan lezen, Kennit. Ik kan lezen!'

Ze verwachtte dat hij zich verbaasd zou tonen. Hij was te moe. 'Dat is mooi. Ik ben blij dat Wintrow in staat was je te onderwijzen. Laten we nu eens zien of hij je ook kan leren wat de moeite van het lezen waard is.'

Ze legde het boek weg en blies de lamp uit. De kajuit werd in duisternis gedompeld. Hij hoorde het zachte schuifelen van haar voeten toen ze naar het bed kwam en naast hem ging liggen. Hij moest een andere slaapplaats voor haar regelen. Misschien een hangmat in een hoek van de kajuit?

Wintrow zegt dat ik zijn hulp niet meer nodig heb. Nu ik de letters ken, zegt hij, kan ik elk geschrift dat ik tegenkom op eigen houtje bestuderen. Alleen oefening kan me leren sneller te lezen of mooier te schrijven. Dat kan ik ook in mijn eentje.'

Kennit dwong zijn oogleden open. Hier kon hij het niet bij laten. Onwillig rolde hij zich op zijn zij, met zijn gezicht naar haar toe. 'Maar dat wil je toch zeker niet? Je hebt vast genoten van de uren die je in zijn gezelschap hebt doorgebracht. Ik weet dat hij het fijn vindt je les te geven. Hij is tegen mij heel oprecht geweest over het genoegen dat jouw aanwezigheid hem geeft.' Hij forceerde een warm grinnikend lachje. 'De knul heeft het zwaar van je te pakken, moet je weten.'

Ze verbaasde hem. Ze deed geen poging om te huichelen. Weet ik. Het is een lieve jongen, met goede manieren. Ik begrijp nu waarom je zo dol op hem bent. En hij heeft me een geschenk gegeven dat ik de rest van mijn leven zal behouden.'

'Nou, ik hoop dat je hem op passende wijze hebt bedankt.' Hij wilde alleen maar slapen. Anderzijds had het gesprek een interessante wending genomen. Het klonk alsof zijn kleine intrige vruchten zou afwerpen. Ze had hem een lieve jongen genoemd. Hij had gezien hoe Wintrows blik haar volgde wanneer ze over het dek liep. Had zij al op de aandrang gereageerd? Droeg ze misschien nu al een erfgenaam voor dit levende schip? Hij wreef met zijn hand over haar arm, alsof hij haar liefkoosde, en legde die hand toen vlak op haar buik. Het schedeltje hing nog aan haar navel. Jammer. Hij dempte zijn teleurstelling. Het zou tijd kosten. Zulke dingen vergden nu eenmaal tijd. Als hij die twee maar lang genoeg bij elkaar in een hok stopte, zouden ze voor nageslacht zorgen. Zo was het ook altijd gegaan met de duiven, geiten en varkens, toen hij nog een jongen was.

'Eerlijk gezegd weet ik niet hoe ik hem kan bedanken,' mijmerde Etta.

Het antwoord op die vraag was voor Kennit zonneklaar, maar hij onthield zich van een onverbloemde verwoording. 'Ik denk dat de knul eenzaam is. Laat hem maar blijken dat je op hem gesteld bent geraakt en dat je blij bent met zijn gezelschap. Dat zal hem plezier doen. Denk aan de kennis die jij hebt waar hij iets van kan leren, en onderwijs hem daarin. Dat lijkt me een passende uitwisseling.'

Ziezo. Of was deze suggestie te ruim om voor haar aanvaardbaar te zijn?

'Ik weet zo weinig,' hakkelde ze een paar momenten later. Wat zou Wintrow kunnen leren van iemand zoals ik?'

Kennit zuchtte. Toen probeerde hij het opnieuw. Wees voorzichtig, hield hij zichzelf voor. Subtiel. 'O, ik weet zeker dat jij de wereld veel beter kent dan hij. De jongen heeft het grootste deel van zijn leven in een klooster doorgebracht. Hij mag dan veel weten over boeken en kunst, maar hij is rampzalig onwetend over allerlei meer wereldse vaardigheden. Daarentegen was jouw situatie natuurlijk precies het omgekeerde. Leer hem dus maar wat het leven jou geleerd heeft. Leer de jongen een man te zijn. Hij kan zich geen betere instructeur wensen.' Hij streelde haar lichaam nu over de volle lengte.

Ze zweeg. Hij kon haar bijna horen denken. 'Ik zou hem graag iets geven... Kennit, zou je het erg vinden als ik hem iets van jou gaf? Iets uit de lading?'

Dat was niet helemaal wat hij in gedachten had, maar het ging de goede kant op. Wie weet waar haar cadeautjes uitdelen zou eindigen, als ze er eenmaal de smaak van te pakken had?

'Aarzel niet,' moedigde hij haar aan. 'Ik ben dol op de jongen, zoals je weet. Ik vind het niet erg met hem te delen wat van mij is.'

Wintrow werd wakker doordat zijn deur werd geopend. Iemand kwam stilletjes zijn hut binnen en deed de deur achter zich dicht. Even was hij verlamd door angst. Hij had beter geslapen sinds Sa'Adar er niet meer was, maar hij had nooit de vrees van zich afgezet dat een van de ex-slaven hem de schuld zou geven van de dood van hun leider. Hij hield zijn adem in. Hij probeerde onhoorbaar naar de rand van zijn bed te schuifelen - misschien zou de eerste aanval hem dan missen, en kon hij ontsnappen. Wie het ook was, hij liep naar het tafeltje in zijn kajuit en legde er iets op.

'Ik weet dat je wakker bent,' zei Etta zacht. 'Ik hoorde dat je ophield met ademen. Sta op en maak licht.'

'Het is nog geen ochtend,' protesteerde hij verward. Wat doet u hier?'

'Dat was mij niet ontgaan,' merkte ze droogjes op. 'Ik ben gekomen om je iets te onderwijzen. Sommige dingen kun je beter in discretie leren. De nacht leek me de beste tijd voor de lessen die ik je kom geven.'

Hij tastte naar een kaars en stapte buiten de kajuit om hem aan te steken aan de lantaarn in de gang. Daarna kwam hij weer naar binnen, deed de deur achter zich dicht en zette de kaars in een kandelaar. Toen hij zich vervolgens naar haar toe wendde viel zijn mond bijna open. Ze droeg een dunne, strakke broek en een nog strakker en dunner wambuis. Nooit had hij een vrouwelijk lichaam zo geprononceerd voor zich gezien. Ze negeerde zijn starende blik en begon langzaam om hem heen te lopen. Ondertussen namen haar ogen zijn lichaam van onder tot boven schattend op. De directheid van die blik bracht een blos naar zijn wangen. Ze maakte een minachtend geluidje.

Tja, het is duidelijk dat je hard hebt gewerkt, maar geen zwaar werk. Enfin, je bent lenig en snel. Dat had ik al opgemerkt. In dit spel heb je daar misschien meer aan dan aan spieren en massa.'

Hij knipperde met zijn ogen. 'Ik snap er niets van.'

'Het was een idee van Kennit. Ik zei dat ik vond dat ik je iets verschuldigd was, omdat je me hebt leren lezen. Hij stelde voor dat ik je op mijn beurt iets zou leren. Iets van mijn wereldse vaardigheden, zoals hij dat noemde. Dat kom ik nu doen. Trek je hemd uit.'

Langzaam gehoorzaamde hij haar. Hij weigerde na te denken over wat hij deed of wat haar bedoelingen mochten wezen.

Ze glimlachte grimmig. 'Je bent glad en teer als een meisje. Nog geen haartje op je borst. Wat meer spieren zouden me genoegen doen, maar dat komt mettertijd wel.' Ze liep naar zijn tafeltje en opende de sluiting van de doos die ze erop had gezet. Nadat ze het deksel had opgetild herhaalde ze: 'Sommige dingen kun je het beste in discretie leren. Zoals bijvoorbeeld de vaardigheden van een man. Als we dit openlijk deden, zouden de bemanningsleden je bespotten. Op ' deze manier kun je doen alsof het iets is wat je altijd al hebt gekund.' Toen ze zich naar hem omdraaide had ze in elke hand een dolk. 'Deze zijn nu van jou. Kennit heeft gezegd dat ik ze je mag geven. Je moet er voortaan een aan je riem dragen wanneer we ergens aan wal gaan. Na een poosje moet je eraan wennen hem altijd te dragen, en 's nachts onder je kussen te leggen. Maar eerst zul je moeten leren hoe je ermee moet omgaan.'

Plotseling wierp ze een van de dolken zijn kant op. Het was eigenlijk een kalme opgooi - het heft was naar voren gericht, niet het lemmet - en hij wist de dolk te vangen, zij het onbeholpen. Het kostte hem een sneetje in zijn duim. Ze lachte om zijn kreetje van schrik. 'Het eerste bloed is voor mij!' Toen kwam er een dreigende fonkeling in haar ogen. 'Pak dat ding vast alsof het menens is en wees paraat. Ik ga je leren hoe je moet vechten!'

'Maar ik wil niet leren vechten,' protesteerde hij vol ontzetting. Hij deed een stap achteruit. 'Ik wil u niet verwonden!'

Ze grinnikte vrolijk. 'Dat lukt je gegarandeerd niet. Daar hoef je echt nooit bezorgd om te zijn!' Ze had de typische voorovergebogen houding van een messenvechter aangenomen, met een dolk in de aanslag. Ze bewoog zich sierlijk en de dolk wisselde zo snel van hand naar hand dat zijn ogen het nauwelijks konden volgen. En opeens kwam ze naar hem toe, dreigend als een tijgerin, met de punt van haar dolk voor zich uit gestoken. 'Concentreer je op je verdediging. Zorg dat ik je niet kan verwonden. Dat is altijd de allereerste les.'

HOOFDSTUK 28

Het vertrek van de Paragon

~

'Hadden we maar tijd voor meer proefvaarten,' verzuchtte Althea.

Amber keek haar somber aan. 'Geen tijd. Geen geld. En na elke keer raken we twee of drie matrozen kwijt. Nog een paar proefvaarten, Althea, en we hebben geen bemanning meer over!' Ze zweeg. Toen hield ze haar hoofd schuin en vroeg Althea: 'Is dit de zesde of de zevende keer dat we deze discussie hebben?'

'De zevenentwintigste, volgens mijn telling,' kwam Bresker tussenbeide. Ze gingen een eindje opzij en hij kwam tussen hen in aan de reling op het achterschip staan. Ook hij tuurde nu naar het open water achter de haven van Beijerstad. Toen grinnikte hij. 'Wen er maar aan, Amber. Zeelieden hebben dezelfde conversatie nu eenmaal ettelijke keren opnieuw. De voornaamste onderwerpen: het slechte eten, de stomme kapitein en de onrechtvaardige stuurman.'

'Je vergeet het beroerde weer en het onhandelbare schip,' vulde Althea aan.

Amber haalde haar schouders op. 'Er is veel waaraan ik moet wennen. Het is jaren geleden dat ik een lange zeereis heb gemaakt. Als kind kon ik er slecht tegen. Ik hoop dat mijn verblijf aan boord, hier in de haven, mijn maag een beetje vertrouwd heeft gemaakt met de deining.'

Althea en Bresker grijnsden beiden. 'Geloof me, dat is niet zo,' waarschuwde Bresker. 'Ik zal de eerste dagen op zee niet veel van je vragen. Maar als ik je nodig heb, dan heb ik je nodig, en dan kom je dus, al is het op handen en knieën, en doe je tussen je tochtjes naar de reling door natuurlijk hard je best.'

'Daar kikker ik nou helemaal van op,' zei Amber.

Er volgde een stilte. Ondanks hun luchtige woorden hadden ze allemaal hun bedenkingen over wat hun te wachten stond. Het schip was geladen, het grootste deel van de bemanning was aan boord. In een geheim, afgeschot gedeelte benedendeks, onbekend aan de rest van de bemanning, bevonden zich zeven slaven. Zij hadden besloten deze kans aan te grijpen om te ontsnappen en een nieuw leven te beginnen. Althea probeerde niet aan hen te denken. De slaven zelf waren niet de enigen die risico liepen. Als ze werden ontdekt voordat ze uitvoeren zou dat vreselijke gevolgen kunnen hebben. Ze wist ook niet hoe de rest van de bemanning op deze aanvulling zou reageren. Misschien zouden ze blij zijn dat het werk over meer handen verdeeld zou zijn. Er zou enig gedrang ontstaan om de beste plekken voor de hangmatten en dat soort dingen, maar dat gebeurde op elk schip. Ze haalde diep adem en stelde zichzelf gerust: het zou allemaal best in orde komen. Toch had ze medelijden met de mannen die zich benedendeks verborgen hielden. Voor hen moest de spanning bijna ondraaglijk zijn.

Bij het aanbreken van de dag zouden ze uitvaren. Althea was eigenlijk liever nu meteen weggeglipt, maar een stiekeme aftocht tijdens de schemering zou alleen maar ongeluk brengen. Je kon maar beter de groeten en goede wensen over je heen laten komen van degenen die de moeite namen om afscheid te komen nemen. Je had dan trouwens ook beter licht en een stevige ochtendbries.

'Hoe is hij?' vroeg Bresker zacht. Hij staarde nog steeds in de verte.

'Hij is ongerust. En opgewonden. Gretig, maar ook doodsbang. Zijn blindheid-'

'Weet ik.' Bresker klonk bruusk. 'Maar die heeft hij al jaren verduurd. En hij wist nog naar Beijerstad terug te keren toen hij blind en gekapseisd was. Dit is niet het geschikte ogenblik voor een riskant experiment met het beeldhouwen van toverhout. Hij zal ons moeten vertrouwen, Amber. Hij heeft ondertussen zo veel gedaan om zichzelf te veranderen dat ik de situatie voorlopig wil laten zoals ze is. Als jij iets zou proberen dat mislukte...' Bresker schudde zijn hoofd. 'Ik denk dat het voor iedereen beter is als hij zeilt in de toestand waarin hij nu is. Hij is vertrouwd met zijn handicap. Ik denk dat hij beter kan omgaan met een blindheid die hij heeft aanvaard, dan met een enorme teleurstelling.'

'Maar hij heeft die blindheid nooit aanvaard,' begon Amber op serieuze toon.

'Vierenveertig,' onderbrak Althea haar. Ze zuchtte, maar wist tegelijk een glimlachje op te brengen. 'We hebben deze conversatie al minstens vierenveertig keer gehad.'

Amber knikte berustend. Ze veranderde van onderwerp. 'Lavoy.'

Bresker kreunde, en lachte toen. 'Ik heb hem een laatste avond aan wal gegeven. Hij zal op tijd aan boord zijn. Daar sta ik voor in. Hij zal morgen ongetwijfeld een bonkende kop hebben en dat zal hij uitleven op de matrozen. Dat is de traditie. Ze verwachten niet anders. Ik denk dat hij iedereen zal opjagen en dat ze de pest aan hem zullen hebben. Dat is ook traditie. Hij is de beste die we voor deze klus hebben kunnen krijgen.'

Althea beet dapper op haar tong. Ze wist niet meer hoe vaak zij en Bresker hierover al hadden getwist. Bij een hernieuwde discussie zou hij haar trouwens kunnen dwingen toe te geven dat die Lavoy niet zo slecht was als ze aanvankelijk had gedacht. De man had een zeker gevoel voor rechtvaardigheid in zich. Het was enigszins onbetrouwbaar, maar als het naar boven was gekomen, dan hield hij er zich ook aan. Hij zou een tiran zijn. Dat wist ze. En Bresker wist het ook. Maar zo lang hij maar niet te ver ging, was een tiran precies wat deze bemanning nodig had.

De proefvaarten hadden alle zwakheden van de bemanning blootgelegd. Althea wist nu welke matrozen hun best zouden doen en welke daar niet toe in staat leken. Sommigen waren lui, anderen stom, weer anderen waren op een achterbakse manier bezig zich zo weinig mogelijk in te spannen. Haar vader, vreesde ze, zou zowat het hele zootje aan de kant hebben gezet. Toen ze bij Bresker had geklaagd had deze gezegd dat ze ze gerust stuk voor stuk mocht vervangen door iemand van haar eigen keuze. Ze hoefde alleen maar zulke lieden te vinden en hun de gage te bieden die hij zich kon permitteren.

Daarmee was een einde gekomen aan dat gesprek.

'Ik zou willen dat we al ginds op zee waren,' zei Bresker zacht.

'Ik ook,' beaamde Althea. En toch was ze er ook bang voor. De proefvaarten hadden niet alleen de zwakheden van de bemanning blootgelegd. Ze wist nu ook dat de Paragon zelf kwetsbaarder was dan ze ooit had gedacht. Zeker, hij was stevig gebouwd. Nadat Bresker de ballast eindelijk tot zijn tevredenheid had gestouwd, had hij keurig gezeild — maar niet als een levend schip. Althea was bereid geweest dat te accepteren, zo lang hij zich maar niet moedwillig verzette tegen de inspanningen van de matrozen. Het moeilijkste voor haar was zijn evidente gekweldheid. Telkens wanneer Bresker riep dat hij een koerswijziging wilde, kromp het boegbeeld in elkaar. Dan haalde hij zijn over elkaar geslagen armen even van elkaar en trilden zijn handen. Meteen daarna sloeg hij zijn armen dan weer strak over elkaar en beet dapper op zijn tanden, maar zijn onderliggende angst bleef in het hele schip vibreren. Overal om haar heen zag Althea de bemanning daar dan op reageren. Ze keken elkaar aan, of tuurden naar de tuigage, of naar de horizon — allemaal op zoek naar de bron van hun vage onbehagen. Ze waren te nieuw aan boord om te weten dat het Paragons angst was die ze voelden. Daardoor waren ze meer vatbaar voor paniek — niet minder. Toch zou het de zaken alleen maar erger maken wanneer ze te horen kregen wat de bron was van hun ongerustheid. Ze zouden het vanzelf wel ontdekken, had ze zichzelf beloofd. Te zijner tijd zouden ze het vanzelf ontdekken.

Vaarder Herbegin had zijn rijtuig laten opknappen. Ook was de bekleding grondig gereinigd. De portieren openden en sloten nu zoals dat hoorde en de vering had niet gepiept toen Malta instapte. Toen de paarden aanzetten was de koets soepel in beweging gekomen en niet met een ruk, dus Malta had niet met haar tanden geklapperd. Alles zag er schoon en netjes uit, maar terwijl het rijtuig zich door de drukke straten van Beijerstad voortbewoog, kon Malta zich toch niet geheel en al aan de indruk onttrekken dat ze de geur van een dood varken rook. Ze depte haar gezicht met haar geparfumeerde zakdoek.

'Alles goed, schat?' vroeg haar moeder haar al voor de tiende keer.

'Ja, hoor. Ik heb vannacht slecht geslapen.' Ze wendde haar hoofd af en keek door het venstertje naar buiten, wachtend op de volgende bijdrage van haar moeder aan deze dialoog.

'Wel, het is volmaakt natuurlijk dat je opgewonden bent. Ons schip zeilt vandaag uit en het bal is nog maar acht dagen verwijderd.'

'Hoogst natuurlijk!' stemde vaarder Herbegin van harte met haar in. Hij keek hen allemaal breed glimlachend aan. 'Je zult het zien, liefje. Dit is het keerpunt van ons aller fortuin.'

'Vast en zeker,' beaamde Ronica, maar in Malta's oren klonk dat meer als een gebed dan als een overtuiging.

'En nu zijn we er!' riep Davad enthousiast uit, alsof niemand anders dat had opgemerkt. Het rijtuig bleef zonder piepen of kraken stilstaan. 'Nee, blijf zitten, blijf zitten,' zei Davad toen Keffria aanstalten maakte om het portier te openen. 'De koetsier komt ons helpen.'

Inderdaad werd het portier even later door de slaaf geopend. Hij hielp ook iedereen bij het uitstappen. Toen eerst Ronica en daarna ook Keffria hem bedankte voor de moeite keek de man ongelukkig. Hij wierp een blik naar Davad alsof hij van hem een standje verwachtte, maar de vaarder had het te druk met het gladstrijken van zijn jasje. Malta fronste haar voorhoofd. Ofwel Davad was de laatste tijd rijker geworden, ofwel hij had besloten zijn geld royaler te laten rollen. De gerepareerde koets, de professionele koetsier, Davads nieuwe kleren... hij moest iets in zijn schild voeren. In gedachten noteerde ze dat ze de oude vaarder voortaan beter in de gaten moest houden. Davad mocht dan in sociaal opzicht een ramp zijn, voor dingen die winst opleverden had hij altijd een goede neus gehad. Misschien was het deze keer iets waar ook haar familie voordeel uit zou kunnen trekken.

Hij bood zijn arm aan haar grootmoeder, die het hem toestond. Ze waren allen gekleed in hun beste zomerkleren. Grootmoeder had erop gestaan. 'Vandaag kunnen we ons niet veroorloven er arm uit te zien,' had ze op nogal vurige toon verkondigd. Dus er waren stoffen van oude jurken losgetornd en gewassen en gestreken en gekeerd om er voor iedereen nieuwe van te naaien. Rache had zich ontwikkeld tot een uitstekende naaister. Malta moest toegeven dat ze handig was in het imiteren van de nieuwste mode, zoals ze die in de straten van Beijerstad zag. Vandaag liepen de Vestrits er allemaal behoorlijk modieus bij, afgezien van hun parasols, want die waren nog van vorig jaar. Zelfs Selden was netjes gekleed, in een blauwe broek en een wit hemd. Hij liep weer in zijn kraagopening te wroeten. Malta keek hem streng aan en schudde haar hoofd. 'Een nette vaardersjongen frunnikt niet aan zijn kraagje,' zei ze.

Hij liet zijn hand zakken, maar keek haar kwaad aan. 'Deze nette vaardersjongen stikt in dat kraagje,' snibde hij.

'Daar moet je maar aan wennen,' adviseerde ze hem, en ze nam hem bij de hand.

De dag was warm, het briesje koel en de drukte op de kaden van Beijerstad even levendig als altijd. Haar moeder volgde haar oma, en Malta liep er met Selden vlak achter aan. Ze mocht zich natuurlijk niet verwaardigen er notitie van te nemen, maar het was hartverwarmend te zien hoe de zeelieden die ze passeerden haar nastaarden. Verschillende mannen maakten vleiende, zij het ordinaire opmerkingen tegen hun makkers. Ze hield haar hoofd opgeheven en bleef met vaste tred doorlopen. Opeens wenste ze vurig dat ze een Drie Schepen-meisje was geweest. Dan had ze kunnen knipogen en terugflirten! Dan had niemand haar iets verweten als ze hier met een aantrekkelijke jonge zeeman aan haar arm had gelopen! Als ze dan toch de armoede van zo'n vissersmeisje moest kennen, waarom dan niet tevens de bijbehorende zorgeloosheid en vrijheid?

Haar grootmoeder begon langzamer te lopen toen ze de westerkade bereikten. Daar begroette ze elk aangemeerd levend schip bij naam. Elk schip, zonder uitzondering, beantwoordde de groet en wenste de Paragon een behouden vaart.

Sommige zeiden het op een tamelijk formele toon, maar in de woorden van andere meende Malta een oprechte warmte te bespeuren. Ronica Vestrit bedankte elk schip voordat ze verder liep.

Toen ze tenslotte bij de Paragon aankwamen voelde Malta een emotie opkomen die haarzelf verraste. Daar lag het dan, het blinde schip, het dolende schip, het waanzinnige schip, waarvoor de familie zich zo had ingespannen om het weer te water te laten. De Paragon deinde kalm naast de kade. Zijn koperwerk glinsterde, zijn hout was glanzend geboend. Hij zag eruit als een gloednieuw schip. Het boegbeeld hield zijn hoofd geheven en had zijn armen over elkaar geslagen. Onder zijn versplinterde oogkassen stak hij zijn kin en zijn kaken fier naar voren. Hij leek in niets meer op het rottende oude wrak dat ze vroeger op het strand had zien liggen, aan de voet van de rotsen. Seldens kleine hand verstrakte in de hare.

Haar grootmoeder bleef staan en keek het boegbeeld aan. Toen verhief ze haar stem. 'Goedendag, Paragon! Een mooie dag om een reis te beginnen!'

'Ook u goedendag gewenst, mevrouw Vestrit.' Toen spleet zijn baard uiteen in een verrassende glimlach. 'Ik ben blind, niet doof. U hoeft niet te schreeuwen.'

'Paragon!' berispte Bresker hem. Hij was plotseling op het voordek verschenen. Althea haastte zich over de kade hun kant op.

'Het is in orde, kapitein Treil. Het schip heeft gelijk.' Ronica Vestrit weigerde zich gepikeerd te voelen. 'Maar ik herhaal graag dat het een mooie dag is om aan een reis te beginnen.'

Er volgde een uitwisseling van beleefdheden tussen Bresker, het schip en haar grootmoeder. Malta besteedde er niet al te veel aandacht aan. Ze was blij dat het schip niet jammerde of tierde. Ze was bang geweest dat het vandaag een van zijn woeste buien zou hebben, en met dingen zou smijten. Ze had hem een keer in die toestand gezien, toen ze het vorderen van de werkzaamheden had willen bekijken. Ze was toen zo bang geweest dat ze meteen rechtsomkeert naar huis had gemaakt.

Het grootste deel van haar aandacht was gericht op haar tante Althea en Bresker Treil. Ze vermoedde nog steeds dat er tussen die twee iets was, maar deze keer kon ze er geen spoor van ontdekken. Bresker was vandaag op en top kapitein Treil. Zijn kleren waren netjes en schoon, zijn witte hemd en donkerblauwe pantalon waren onberispelijk gestreken. Zijn donkerblauwe jasje gaf hem waardigheid. Het waren kleren van haar grootvader, vermaakt tot zijn maat. Ze vroeg zich af of hij dat wist en of hij het raar vond afdankertjes van zijn oude kapitein te dragen. Althea was ongewoon ingetogen gekleed. Ze droeg een witte bloes en een splitrok met een bijpassend vest. Ze had zelfs schoenen aan. Malta durfde te wedden dat deze kleren alleen voor de show waren. Hoewel ze deze keer als tweede stuurman zou optreden, zou haar tante ongetwijfeld weer zo snel mogelijk jongenskleren aantrekken. In dat opzicht was ze een rare.

Haar vriendin Amber scheen te hebben besloten dat ze mensen die haar aanstaarden dan ook maar een goede reden moest geven. Toen zij verscheen bleek ze gehuld in de uitmonstering van een gewone matroos, met dit verschil dat elke knoop aan haar broek en hemd bestond uit een sierlijke, met de hand gemaakte kraal. De uitdossing flatteerde haar niet, want ze onthulde een broodmager figuur, een platte boezem en smalle heupen. Ze droeg een strak dichtge-regen vest waarop fantasievlinders waren geborduurd. Het enige aan haar dat in Malta's ogen aantrekkelijk leek was haar koloriet. Haar huid en haren hadden de kleur van licht verbleekt honinghout, en haar ogen hadden bijna dezelfde tint. Ze had haar lange haren achter haar hoofd tot een dikke streng gevlochten, die ze vervolgens had opgebonden en vastgepind. Vreemd — dat was het enige woord waarmee ze adequaat kon worden beschreven. Zelfs haar oorbellen waren links en rechts niet hetzelfde.

'Welkom aan boord,' hoorde ze Bresker zeggen. De anderen liepen over de loopplank naar boven. Bresker was naar de kade gekomen om iedereen te begroeten en bood nu waarachtig Malta zijn arm om haar over de loopplank te geleiden. Nog niet zo lang geleden zou ze zich zalig nerveus en gevleid hebben gevoeld. Hij was knap genoeg, en op een vrijbuiterachtige manier spannend, maar haar recente dromen en angsten schenen dat deel van haar persoonlijkheid weggeschroeid te hebben.

Toen ze aan boord waren werden ze rondgeleid door Althea, die aanwees wat er allemaal gerepareerd was. Het meeste daarvan zei Malta niets, maar ze bewaarde een uitdrukking van beleefde belangstelling op haar gezicht. Zeelieden, druk bezig met de laatste voorbereidingen tot de reis, maakten haastig vrij baan waar zij verschenen, maar keken haar na. Hun blikken waren te brutaal en hun manieren te onbeschaafd om door Malta vleiend geacht te worden. Ze vroeg zich af hoe tante Althea hier in de vele komende weken mee zou omgaan. Misschien vond ze het wel leuk, bedacht ze toen opeens tot haar schrik. Zelf voelde ze zich onthecht van dit soort dingen toen ze haar moeder en grootmoeder tijdens de rondleiding volgde.

Bresker stond aan de bovenzijde van de loopplank, waar zich andere afscheidnemers begonnen te verzamelen. Het was een bevredigende gewaarwording dat de Beijerstadse vaarders tenminste in dat opzicht hun steun betuigden. De meesten behoorden tot families die zelf ook een levend schip bezaten. Misschien konden alleen zulke mensen echt beseffen wat er op het spel stond. Sommigen waren gekleed alsof ze op een begrafenis waren.

Ook waren er veel kapiteins en stuurlieden van andere schepen die in de haven lagen. Alles bij elkaar, vond Malta, was het een flinke opkomst. Enkelen namen zelfs de tijd om even met Davad te praten. De vaarder was zo slim geweest vlak bij Bresker te gaan staan, waardoor niemand goed om hem heen kon. Malta begreep dat hij zijn reputatie onder de vaarders ietwat had kunnen oppoetsen door bij deze transactie als tussenpersoon op te treden, al waren de begroetingen die hij in ontvangst nam stuk voor stuk koel en formeel. Davad stond echter te glunderen alsof hij daar niets van merkte, en als hij ook maar even de kans kreeg begon hij aan een goed van buiten geleerd relaas over al zijn inspanningen om de huidige expeditie mogelijk te maken. Malta zorgde ervoor buiten gehoorsafstand te blijven en geen oogcontact met hem te maken. Ze vond hem een kwal.

'Ga je mee, Malta?' vroeg haar tante glimlachend. Ze wees dat ze het voordek gingen verlaten om de rest van het schip te bekijken. Malta had echter geen zin om de ruimen en de stinkende kwartieren van de bemanning te bekijken.

'Ik denk dat ik liever hier blijf,' zei ze. 'Het is een te mooie dag om benedendeks te gaan.'

'Maar ik ga wel mee,' verklaarde Selden stoer en hij trok zijn hand uit die van Malta.

Althea trok een bedenkelijk gezicht en haar blik dwaalde af naar de bemanningsleden in hun buurt. Kennelijk vond ze het geen goed idee om haar nicht in dat gezelschap achter te laten. Toen klaarde haar gezicht plotseling op, en ze knikte. 'Natuurlijk, als je dat wilt,' zei ze.

Malta keek over haar schouder en zag dat Amber vlak bij het boegbeeld tegen de reling geleund stond. Kennelijk hadden zij en Althea een of ander teken uitgewisseld, en was haar tante nu van mening dat Malta hier veilig was. Interessant.

Het was trouwens eveneens interessant nu onder de hoede te zijn van een zo geheimzinnige en scandaleuze persoon als de buitenlandse kralenmaakster.

'Gedraag je, Malta,' waarschuwde Keffria haar dochter bezorgd, maar ze liet zich daarna met grootmoeder door Althea meetronen. Meteen toen ze het voordek hadden verlaten richtte Malta haar volle aandacht op Amber. Ze zette een sociaal glimlachje op en stak haar hand uit.

'Goede reis gewenst, juffrouw Amber.'

De vrouw keek koeltjes geamuseerd. 'Dank u, juffrouw Haven.' Haar hoofdknikje was amper zichtbaar en toch zo hoffelijk als een buiging. Ze raakte Malta's hand heel even aan met de vingertopjes van haar handschoen. Het stuurde een lichte rilling door Malta's arm. Deze vrouw was zo vreemd... Amber richtte haar blik op de horizon. Malta vroeg zich af of dat een poging was om het gesprek al meteen te beëindigen. Daar wenste ze echter niet aan mee te werken.

'Het lijkt dat u mooi weer treft voor een voorspoedige aanvang.'

'Ja, daar lijkt het inderdaad op.' Ambers stem klonk beleefd.

'En dat het schip in een uitstekende conditie verkeert.'

'Ook dat kan ik alleen maar beamen.'

'De bemanning lijkt me ijverig en bekwaam.'

'Kapitein Treil heeft de matrozen in de beperkte tijd zo goed mogelijk getraind.'

'Dan lijken me alle voorwaarden voor succes vervuld,' besloot Malta. Opeens had ze genoeg van het spelletje. 'Denkt u dat er enige kans is op succes?' vroeg ze ronduit. Ze moest het weten. Was dit alles alleen maar een ver doorgevoerde schijnvertoning, een liefdadigheidsactie door haar familie, of bestond er werkelijk een kans dat ze haar vader konden redden?

'Er is altijd een kans dat er iets gebeurt,' zei Amber. Haar stem klonk opeens serieus. Ze keek Malta nu weer aan en de intensiteit van haar medeleven was bijna verzengend. 'En wanneer iemand actie onderneemt om iets te laten gebeuren wordt dat "iets" waarschijnlijker. Veel mensen hebben acties ondernomen om te proberen jullie familieschip en jouw vader en broer te redden, Malta.'

Toen Amber haar naam uitsprak had Malta geen keus meer: ze moest de vrouw in de ogen kijken. Het waren merkwaardige ogen, en dat kwam niet alleen door hun kleur. Maar om een of andere reden was het niet van belang. Ze voelde de intensiteit van de woorden waarmee de andere vrouw naar haar reikte.

'We hebben geen ander oogmerk dan een poging om hen te redden,' zei Amber. 'Ik kan niet beloven dat we daarin zullen slagen, maar wel dat we het oprecht zullen proberen.'

'Ik weet niet of ik me door uw woorden beter dan wel slechter voel.'

Wat ik je duidelijk wilde maken is dat je alles hebt gedaan wat je kon doen. Wees daar tevreden mee. Je hebt een wild, jong hart. Op dit moment is het als een opgesloten vogel die zich woest tegen de tralies werpt waarbinnen hij gevangen zit. Harder fladderen in verzet zal je alleen maar nog meer verwonden. Wacht. Wees geduldig. Je tijd om uit te vliegen zal komen. En als dat moment daar is, moet je sterk zijn, niet bebloed en uitgeput.' Opeens sperde Amber haar ogen open. 'Wees op je hoede voor degene die jouw vleugels voor haarzelf zou willen opeisen. Wees op je hoede voor degene die je zou willen laten twijfelen aan je eigen kracht. Je ontevredenheid wortelt in je bestemming, Malta. Een klein leven zal jou nimmer tevreden stellen.'

Malta sloeg haar armen over elkaar en deed een stap achteruit. Ze schudde haar hoofd. 'U klinkt als een waarzegster,' zei ze. De lach die van haar lippen kwam klonk schel in de zomerlucht. 'Mijn hart bonkt ervan!' Ze probeerde nogmaals te lachen, om het incident af te doen als een rare sociale blunder van een rare buitenlandse.

'Soms klink ik zo,' gaf Amber toe. Nu was zij het die haar blik afwendde. Ze leek zich onbehaaglijk te voelen. 'Soms ben ik het. Maar een waarzegster is niet een waarmaakster. Ons lot maken we allemaal zelf.'

'En hoe doen we dat?' Malta had het gevoel dat ze op een of andere manier in deze conversatie de overhand had behaald, maar toen Amber haar hoofd draaide en haar weer aankeek vervloog dat gevoel.

'Je verdient je toekomst, Malta Vestrit.' De kralenmaakster hield haar hoofd schuin. Wat is morgen jou verschuldigd?'

'Morgen mij verschuldigd?' herhaalde Malta verbluft.

'Morgen is jou de som van je gisterens verschuldigd. Niet meer dan dat.' Amber keek nu weer naar de zee. 'En niet minder. Soms wensen mensen dat morgen hun niet zo volledig uitbetaalde.'

Malta had opeens dringend het gevoel dat ze van gespreksonderwerp moest veranderen. Ze stapte naar de reling, boog zich voorover en keek neer op Paragon. 'Ons schip ziet er vandaag erg knap uit!' complimenteerde ze hem roekeloos. 'Je glimt werkelijk, Paragon. Je zult wel erg opgewonden zijn!'

Met een flitsende snelheid, als een slang die aanviel, draaide het boegbeeld zijn hoofd om en keek omhoog naar haar. Dat was het griezelige: met de verbrijzelde oogkassen tussen zijn voorhoofd en zijn neus wist hij haar niettemin zo te fixeren dat ze verstijfde. De kleur van de rest van zijn gezicht was volkomen natuurlijk, maar het hout op de verbrijzelde plek was zilvergrijsachtig en versplinterd. Ze moest zich aan de reling vastgrijpen om niet te vallen. Paragon opende zijn mond in een brede, witte glimlach: de grimas van de waanzin.

'Te laat voor haar,' fluisterde hij. Malta wist niet of hij tot of over haar sprak. Te laat voor haar. Brede vleugels hangen boven haar. Ze kruipt weg als een muis die de vallende schaduw van een uil probeert te ontwijken. Haar hartje bonkt tot barstens toe. Kijk eens hoe ze beeft! Maar het is te laat. Te laat. Ze heeft haar gezien. En ze kent ook mij!' Hij wierp zijn hoofd achterover en lachte bulderend. 'Ik was een koning!' Er klonk enig ongeloof door in zijn triomf. 'Ik was heer van drie domeinen! Maar jullie hebben dit van me gemaakt. Een huls, een speeltje, een slaaf!'

Misschien werd ze getroffen door een bliksem uit de helderblauwe hemel. Ze viel in een brullende zwarte kolk. Ze tuimelde naar beneden, zonder geluid, door een eindeloze zwarte ruimte. En toen flitste er vanuit het niets een gouden glinstering op. De gestalte was groter dan ze kon overzien, en een moment later te dichtbij om in haar geheel gezien te worden. Grote klauwen grepen haar vast, klemden zich om haar borst en haar middel. Ze persten de lucht uit haar longen. Ze rukte eraan met haar vingers, maar ze waren bedekt met schubben als van metaal. Ze kon de klauwen niet loswringen om zich lucht te verschaffen, maar ze zou te pletter vallen als het haar wel lukte om zich te bevrijden.

Kies maar een dood, fluisterde een draak. Dat is alles wat je nog hebt, mooi kleintje. De keuze van je dood.

Nee! Ze is van mij, van mij! Laat haar los!

Prooi is voor degene die het eerst beet heeft.

Jij bent dood. Ik heb nog een kans op leven. Die laat ik me niet afpakken!

Glitterend zilver spatte opeens tegen het goud aan. Fonkelende massa's, als bergen zo groot, botsten tegen elkaar aan en vochten om haar. De klauwen die haar omklemden knepen haar lichaam in tweeën. Ik dood haar nog liever dan dat ik me haar door jou laat afpakken!

Malta had geen adem om te schreeuwen. Er was bijna niets meer van haar over. De twee waren zo kolossaal groot! In hun wereld was er geen ruimte voor haar. Ze zou doven als een stervend vonkje.

Iemand sprak namens haar. 'Malta is echt. Malta bestaat. Malta is hier.' Het was alsof ze wollen garen was dat tot een knot werd gewikkeld: laagje na laagje van haar persoon werd aan haar teruggegeven. Iemand beschermde haar in deze draaikolk tegen de krachten die probeerden haar te verscheuren. Het was alsof er warme handen om haar heen waren geschulpt. Ze kromp ineen en maakte zich zo klein mogelijk. Zo kwam ze langzaam weer op krachten, en tenslotte was ze weer in staat om voor zichzelf te spreken.

'Ik ben Malta.'

'Natuurlijk ben je dat,' zei Keffria op geruststellende toon. Ze probeerde kalm te blijven, ondanks haar paniek. Haar dochter was doodsbleek. In haar halfopen ogen was slechts het wit te zien.

Toen ze de commotie gewaar waren geworden en zich naar het voordek haastten had Keffria geen moment vermoed dat het iets met Malta zou zijn. Haar dochter was in elkaar gezakt en hing half in de armen van de kralenvrouw, die haar hoofd met een hand ondersteunde. Het hele schip had geschommeld, maar dat kwam door het boegbeeld, dat met zijn handen voor zijn gezicht hing te snikken. 'Het spijt me, het spijt me,' had Paragon keer op keer gesnotterd.

'Stil maar,' had Amber geërgerd tegen hem gezegd. 'Je hebt niets verkeerds gedaan. Wees nou maar stil.' Toen was Amber door de kring van toekijkende matrozen heen regelrecht naar Althea gelopen. 'Help me haar van boord te brengen. Nu meteen.'

Iets in de stem van de buitenlandse had duidelijk gemaakt dat tegenspraak niet zou worden geduld. Althea had zich gebukt en haar nichtje van het dek getild, maar toen was Bresker toegeschoten en had het meisje van haar overgenomen. Keffria had een glimp van de misvormde handen van de kralenmaakster opgevangen voordat de vrouw weer haastig haar handschoenen aantrok. Ze keek op en zag Keffria staren. De blik in de ogen van de kralenvrouw had Keffria tot in haar botten doen verkillen.

'Wat is er met mijn dochter gebeurd?' had ze gevraagd.

'Dat weet ik niet. U moet naar haar toe.'

Het eerste was een evidente leugen geweest, het tweede een waarheid als een koe. Keffria had zich achter haar dochter aan gehaast en Amber was teruggekeerd naar het boegbeeld en op zachte, indringende toon met hem begonnen te praten. Het schip was meteen gekalmeerd en het schommelen was snel minder geworden. Toen was Selden in huilen uitgebarsten. De jongen huilde altijd om niks. Het was niet gezond voor een jongen om zo gespannen te zijn, maar waarom was die gedachte nu ineens bij haar opgekomen? 'Sst, Selden. Kom maar mee,' had ze hem toegesnauwd. Haar zoontje was grienend achter haar aan gekomen. Toen ze op de kade arriveerde zag ze dat Bresker zijn jasje op de grond had uitgespreid en Malta erop had gelegd. Ronica had Selden van haar overgenomen. Ze gaf hem klopjes en sprak sussende woorden. Keffria had zich naast haar dochter op haar hurken laten zakken. Het was vreselijk. Niet alleen was het een slecht voorteken bij de afvaart van een schip, maar bovendien lag haar bewusteloze dochter hier hoogst onfatsoenlijk voor iedere passant te kijk.

Toen had ze gekreund en was begonnen te mompelen: 'Ik ben Malta. Ik ben Malta.'

'Natuurlijk ben je dat,' verzekerde ze nu opnieuw haar kind. 'Je bent hier en je bent in veiligheid, Malta.'

Alsof die woorden een magische bezwering bevatten, opende Malta prompt haar ogen. Ze keek verdwaasd om zich heen en hijgde toen: 'O, help me overeind, moeder!'

'Blijf liever nog even rusten,' adviseerde Bresker haar, maar Malta had haar moeder al bij een arm gepakt en ging rechtop zitten. Ze wreef over de achterkant van haar nek, trok een pijnlijk gezicht en wreef in haar ogen.

Wat is er gebeurd?' wilde ze weten.

'Je bent flauwgevallen,' antwoordde Amber. De vrouw was opeens aan de rand van het groepje verschenen en kwam nu dichter naar Malta toe. Hun blikken ontmoetten elkaar. 'Meer niet. Ik denk dat de lichtglitteringen op het water je duizelig hebben gemaakt. Dat kan gebeuren, weet je, als iemand te lang naar de zee tuurt.'

'Ik ben flauwgevallen,' was Malta het met haar eens. Ze bracht haar hand nerveus naar haar keel, slikte even en lachte toen giechelig. 'Wat onnozel van me!' Haar woorden en gebaren kwamen zo gemaakt over dat Keffria niet kon geloven dat iemand erdoor overtuigd werd.

Maar toen schoot Davad te hulp. 'En alle opwinding vandaag, natuurlijk. We weten allemaal hoe Malta wordt gekweld door de afwezigheid van haar vader. Ongetwijfeld is het vertrek van deze reddingsexpeditie het arme kind te veel geworden.'

Malta keek hem kwaad aan. 'Natuurlijk,' zei ze, maar met een zo giftig stemmetje dat zelfs de dikhuidige Davad nattigheid voelde. In elk geval zweeg hij daarna en wierp hij haar een verwonderde blik toe.

'Ik ben flauwgevallen,' herhaalde Malta. 'Dom van me. Ik hoop dat ik de afvaart niet heb vertraagd?'

'Niet veel. Maar je hebt gelijk, we moeten nu echt vertrekken.' Bresker wendde zich van haar af.

Maar voordat hij orders kon schreeuwen stapte vaarder Asse naar hem toe. 'Laat je mannen hun krachten maar sparen. Ik laat je door de sloepen van de Zeeschuimer buitengaats slepen.'

'Houd ruimte voor eentje van de Charme,' bulderde vaarder Larfa, en binnen een paar tellen bood nog minstens een half dozijn andere eigenaars van levende schepen hulp aan.

Keffria vroeg zich af of dit een nogal verlate betuiging van goede wil was, of eerder een bewijs van hoe graag ze de Paragon uit de haven verwijderd wilden hebben. Er waren geruchten geweest dat sommige levende schepen zijn aanwezigheid nogal verontrustend vonden, maar niemand was zo grof geweest om zijn recht om hier aangemeerd te liggen ronduit te betwisten.

'Heren, u wordt bedankt,' antwoordde Bresker, maar op een zo wrange toon dat Keffria begreep dat hij zich precies hetzelfde had staan afvragen.

Ze gingen niet meer terug aan boord, maar namen afscheid op de kade. Moeder was emotioneler dan Keffria van haar had verwacht. Keer op keer maande ze Althea om vooral voorzichtig te zijn en veilig naar huis terug te keren. Althea trok een lelijk gezicht toen Bresker beloofde dat hij zijn uiterste best zou doen om haar te beschermen. Toen Keffria haar zus omhelsde tijdens haar eigen afscheid kon ze alleen maar wensen dat hun onderlinge verhouding anders was geweest. Haar hart was zo vol van tegenstrijdige emoties dat ze nauwelijks een vaarwel kon uitspreken.

Toen ze Althea losliet en zich omdraaide zag ze dat Amber een van Malta's handen met haar twee handschoenen omvatte. 'Pas goed op jezelf,' zei de buitenlandse tegen Malta, met een akelig intense blik in haar ogen.

'Dat zal ik doen,' beloofde Malta haar. Ze deden bijna alsof Malta degene was die aan een reis naar het onbekende begon. Amber wendde zich van Malta af en ging weer aan boord van het schip. Even later zag Keffria de kralenvrouw op het voordek verschijnen, vlak boven het boegbeeld. Ze boog zich naar voren en zei iets tegen hem. De gebeeldhouwde figuur haalde zijn handen van zijn gezicht. Hij hief zijn hoofd op, haalde zo diep adem dat zijn borst zichtbaar opzwol en sloeg toen zijn armen strak over elkaar. De stand van zijn kaken werd een toonbeeld van vastberadenheid.

Toen werden de kabels losgegooid en de laatste groeten en goede wensen uitgewisseld. De bemanningen van de kleine sloepen bogen zich over hun riemen en begonnen de Paragon vanuit de haven naar de open zee te slepen. Althea en Bresker voegden zich bij Amber op het voordek. Om de beurt spraken ze Paragon aan, maar Keffria kon niet zien of deze daar op enigerlei wijze op reageerde. Ze wendde haar blik af van het schouwspel en zag dat Malta in een soort vervoering naar het schip stond te staren. Ze kon niet beslissen of de uitdrukking op het gezicht van haar dochter er een van angst of van liefde was. En evenmin, moest ze zichzelf toen onwillig bekennen, of haar dochter naar het boegbeeld keek of naar Amber.

Malta's adem stokte even en Keffria keek meteen weer naar het schip. De mannen in de sloepen vingen de kabels op die hun werden toegeworpen en Bresker zwaaide zijn dank terwijl de zeilen van de Paragon een voor een opbolden. Ondanks de matrozen die als drukke mieren in het want klommen was het een waarlijk schitterende aanblik. En terwijl Keffria toekeek wierp het boegbeeld plotseling zijn armen zo breed mogelijk uit, alsof hij de verre horizon wilde omarmen. Hij riep iets, en de wind droeg de woorden naar de kade: 'Ik vlieg weer!' Het was een kreet van triomf, een uitdaging aan de wereld. Naarmate de zeilen van de Paragon zich bolden gaven ze hem vaart en kon hij zich op eigen kracht bewegen. Vanaf zijn dekken steeg een zwak gejuich op. Tranen prikten in Keffria's ogen.

'Moge Sa je snelheid geven,' fluisterde Malta.

Keffria hoorde haar dochters stem breken bij het uitspreken van die woorden. 'Moge Sa je snelheid geven en een behouden vaart,' zei ze zelf hardop. Het briesje leek haar gebed weg te blazen.

HOOFDSTUK 29

Samenkomst in Beijerstad

~

De vloot die hen begeleidde was gegroeid. Serilla dacht dat het interessant zou zijn om te ontdekken hoe het geregeld was dat de andere schepen zich onderweg bij hen voegden. Hoe lang tevoren was dit allemaal al gepland? Wist iemand in Jamaillia dat de satraap zich met zulk machtsvertoon in Beijerstad presenteerde? Ze was er inmiddels nagenoeg van overtuigd dat de satraap zou worden geofferd om een aanval door Kwarts op Beijerstad te legitimeren. Ze bewaarde dat brokje kennis in haar binnenste alsof het een klompje goud was. De oude vaarders waarschuwen - dat zou wel eens de beste manier kunnen zijn om hun vertrouwen te winnen. Als ze nog reden had om aan iets loyaal te zijn, dan aan deze stad, die zo lang het object van haar studies was geweest. Ze hief haar hoofd op en staarde in de nacht. Aan de horizon zag ze een vaag schijnsel: de lichtjes van de nachtmarkt likten aan de rand van de sterrenhemel. Tegen de ochtend zouden ze in Beijerstad arriveren.

Er verscheen een matroos naast haar schouder. 'De satraap roept u. Wil ook naar buiten.' De woorden klonken wegens zijn zware buitenlandse accent vreemd afgebeten.

'Dat kan hij niet. Daar is zijn gezondheid veel te zwak voor. Maar ik zal nu naar hem toe gaan.'

Ze zou zijn oproep hebben genegeerd, ware het niet dat de Kwartser die hier de kapitein was dat misschien te horen zou krijgen. Ondanks haar nieuw-gevon-den kracht durfde ze een confrontatie met hem nog steeds niet aan. Ze had hem twee keer ontmoet sinds hij haar naar de satraap had laten terugkeren. Ze schaamde zich dat ze niet in staat was geweest hem aan te kijken. Toen ze hem de eerste keer na het omslaan van een hoek in een gang tegen het lijf was gelopen had ze het bijna in haar broek gedaan van angst. Hij had hardop gelachen toen ze doodsbang bij hem vandaan was gestrompeld. Het was onbegrijpelijk dat ze zo bevreesd kon zijn voor een ander menselijk wezen. Soms, wanneer ze alleen was, probeerde ze dat gevoel te vervangen door woede of haat. Het had geen zin. De man had haar met naakte angst doordrenkt. Ze kon gewoon geen andere gevoelens met hem associëren. Alleen al de gedachte aan hem was reden om haar tred te verhaasten.

Ze negeerde de wachtpost voor de deur van de satraap. De kajuit die ze betrad was schoon en ordelijk. Frisse zeelucht waaide door een open patrijspoort naar binnen. Ze zag het met stille tevredenheid aan. De bedienden hadden haar avondmaaltijd klaargezet op de tafel. Ook hadden ze een kaars voor haar aangestoken. Ze zag een schaal met plakken vlees, een kom met gestoofd fruit en een aantal sneden ongedesemd brood. Plus een fles rode wijn met maar een glas erbij. Eenvoudig, smakelijk voedsel, precies naar haar wens voor haar bereid. Ze wilde geen risico nemen. De satraap en zijn metgezellen waren ziek geworden van iets dat geen invloed had gehad op de kapitein en zijn bemanning van Kwartsers. Ze betwijfelde of het vergif was geweest, al was het maar omdat ze niet wist wie daarvan zou profiteren. Een veel waarschijnlijker schuldige was een van de kostbare lekkernijen die de satraap bij zich had gehad. Misschien was een of andere vette varkenspastei of eierkoek bedorven geweest.

Op een kleiner schaaltje stond de maaltijd voor de satraap klaar: een kom met brood, geweekt in heet water, en een bord met een papje van gestoomde uien en rapen. Bij wijze van traktatie zou ze hem een glaasje aangelengde wijn gunnen. Misschien zou ze hem zelfs een paar flintertjes vlees schenken. Ze was twee dagen geleden gestopt zijn voedsel met braakmiddelen te vermengen. Hij mocht immers niet te zwak zijn wanneer ze in Beijerstad aankwamen. Ze glimlachte, zeer content met zichzelf, en begon aan haar maaltijd. Hij moest nog even opleven voordat hij zou sterven. Terwijl ze een plak vlees naar haar bord verplaatste hoorde ze de satraap bewegen in zijn bed.

'Serilla?' fluisterde hij. 'Serilla, ben je daar?'

Ze had de gordijnen om zijn bed gesloten. Ze overwoog om hem geen antwoord te geven. Hij was nu zo verzwakt dat het hem een geweldige inspanning zou kosten om rechtop te gaan zitten en de gordijnen open te schuiven. Ze besloot deze keer aardig te zijn.

'Ik ben hier, magnadon. Ik ben een maaltje voor u aan het klaarmaken.'

'O. Dat is goed.' Hij zweeg.

Ze at op haar gemak verder. Ze had hem geleerd om geduldig te zijn. Alle bedienden waren uit zijn kamer verbannen, behalve die ene keer per dag dat ze kwamen opruimen en schoonmaken onder haar strenge, persoonlijke supervisie. Andere bezoekers stond ze hem niet toe. Zijn gezondheid was daarvoor veel te kwetsbaar, had ze hem uitgelegd. Het had haar weinig moeite gekost om zijn angst voor de dood tot waarlijk belachelijke hoogten op te stuwen. Een aanzienlijk deel van zijn gevolg was overleden aan de ziekte. Zelfs Serilla was geschokt geweest toen ze het dodental had vernomen. Ze geloofde dat ze inmiddels niets meer te vrezen hadden van de onbekende ziektekiem, maar had de satraap ingeprent dat de epidemie aan boord nog steeds woedde.

Dat was niet moeilijk geweest. Hoe schraler het voedsel werd dat ze hem toediende en hoe groter de porties papaversiroop die ze hem liet slikken, des te handelbaarder was hij geworden. Telkens wanneer hij haar met zijn grote, onbestendige ogen aanstaarde werd alles wat zij beweerde voor hem de waarheid zelve. Toen ze was begonnen hem te verzorgen waren alle anderen te ziek geweest om hem op te zoeken, laat staan om tussenbeide te komen. Nu een aantal van hen was hersteld, had ze deze lieden met succes buiten de deur gehouden. Zogenaamd was het natuurlijk de satraap in eigen persoon geweest die streng had bevolen dat hij niet gestoord mocht worden. Serilla had sindsdien de ruime kajuit voor zichzelf, op de ruimte na die door het bed van de satraap in beslag werd genomen. En dat had ze uiterst comfortabel gevonden.

Toen ze klaar was met eten en een glaasje wijn had genoten liep ze met het blad voor de satraap naar zijn bed. Ze schoof de gordijnen met een ruk open en bekeek de man kritisch. Misschien was ze te ver gegaan, dacht ze bezorgd. Zijn huid was lijkbleek en zijn gezicht leek wel een doodskop, zo weinig vlees zat er nog op. De benige handen die op de deken rustten trokken af en toe krampachtig samen. Dat was overigens niets nieuws, maar een kwaaltje waar hij als gevolg van zijn verslavingen al vele jaren aan leed. Alleen doordat ze nu zo mager en verzwakt waren leken ze op stervende spinnen, concludeerde ze.

Ze ging rustig op de rand van het bed zitten en plaatste het blad op een laag bijzettafeltje. Ze glimlachte en wreef met een teder gebaar zijn haren naar achter. 'U ziet er echt veel beter uit,' zei ze, en ze gaf hem een geruststellend klopje op zijn hand. 'Zullen we eens kijken of we u wat voedsel kunnen toedienen?'

'Graag,' zei hij, en keek met een bijna verliefde glimlach naar haar op. Hij was ervan overtuigd dat zij de enige was die bij hem gebleven was, de enige op wie hij kon vertrouwen. Ze trok een vies gezicht bij het ruiken van zijn bedorven adem toen hij zijn mond opende om de lepel toe te laten. Hij had gisteren geklaagd dat sommige van zijn tanden los zaten. Wel, hij zou waarschijnlijk spoedig genoeg herstellen. Of niet. Hij hoefde slechts lang genoeg in leven te blijven om haar in Beijerstad vaste voet te geven onder de vaarders. Ze wilde niet dat hij zo sterk werd dat hij haar kon tegenspreken. Mocht hij ongelukkige dingen zeggen, dan zou ze dat kunnen toeschrijven aan zijn koortsige geest.

Er droop wat speeksel en voedsel uit zijn mond. Ze sloeg een arm om zijn schouders en hielp hem in een zittende positie. 'Is dat niet beter?' koerde ze tegen hem terwijl ze een nieuw hapje doorweekt broodkop de lepel laadde. 'En morgen zullen we in Beijerstad zijn. Is dat niet fijn?'

Ronica Vestrit kon zich niet herinneren wanneer ze voor het laatst de grote klok had horen luiden om de vaarders voor een spoedzitting bijeen te roepen. Het was nog maar amper licht in de grijze hemel boven de Vaardershal. Ronica en haar familie waren te voet vanuit hun huis heuvelafwaarts gelopen, maar werden onderweg opgepikt door vaarder Schuif, die met zijn koets eveneens op weg was naar de vergadering. Het was een grote drukte voor de ingang van het gebouw en er klonken geagiteerde vragen. Wie had de klok geluid? Waarom waren ze opgeroepen? Sommige vaarders waren nog in hun nachtkleding, waar ze inderhaast hun zomerjassen overheen hadden geslagen. Anderen hadden rode ogen van slaapgebrek of droegen nog de kleding van de vorige avond. Iedereen was onmiddellijk gekomen toen de noodklok zijn naargeestige waarschuwing had doen klinken. Velen droegen een wapen of hadden een zwaard omgegord. Kinderen klampten zich aan hun ouders vast. Jonge jongens deden hun uiterste best om dapper te kijken, maar vele gezichten toonden de sporen van paniek-tranen. De gevarieerde menigte van bange en ongeruste mensen contrasteerde schril met de grote potten vol bloeiende planten en de kleurige guirlandes waarmee de gevelbogen en het bordes van de Vaardershal opgesmukt waren: de feestversiering voor het aanstaande Zomerbal leek bijna een bespotting.

'Het is de Bloedpest,' verklaarde iemand aan de rand van de menigte. 'De Bloedpest is terug in Beijerstad. Wat zou het anders kunnen zijn?'

Ronica hoorde hoe het gerucht meteen werd doorverteld. Het gemompel kreeg al snel een paniekerige luidruchtigheid. Toen brulde vaarder Larfa vanaf de trappen om aandacht. Hij was de eigenaar van het levende schip Charme, een man die in het dagelijkse leven zo degelijk was dat je hem gerust saai kon noemen. Deze ochtend waren zijn wangen echter rood van opwinding. Zijn verwarde haren piekten alle kanten op. 'Ik heb de klok geluid!' riep hij uit. 'Luister naar mij, jullie allemaal! Er is geen tijd om de zaal binnen te gaan en fatsoenlijk te vergaderen. Ik heb het bericht al doorgegeven aan elk levend schip dat in de haven ligt, en ze zijn op weg om de dreiging het hoofd te bieden. Een inval! Oorlogsgaleien uit Kwarts. Mijn jongen heeft ze gezien bij het krieken van de dag en is me meteen komen wekken. Ik heb hem naar de westerkade gestuurd om de andere schepen te alarmeren. Ik weet niet hoeveel galeien er in aantocht zijn, maar het zijn er meer dan tien. Ze moeten dus iets van plan zijn.'

Weet je het zeker?'

'Hoeveel?'

'Hoeveel levende schepen zijn er uitgevaren? Kunnen zij ze tegenhouden?'

De vragen irriteerden hem. Hij zwaaide gefrustreerd met een gebalde vuist. 'Weet ik niet! Ik heb jullie alles verteld wat ik weet. Er is een vloot van oorlogsschepen uit Kwarts op weg naar de haven van Beijerstad. Als je een schip hebt, beman het dan en vaar uit! We moeten hen in ieder geval vertraging bezorgen. Alle anderen moeten zich met emmers en wapens bij de haven verzamelen. Die lui uit Kwarts gebruiken altijd vuur. Als ze van hun schepen aan wal kunnen komen zullen ze proberen de stad in brand te steken.'

'En onze kinderen?' riep een vrouw.

'Als ze oud genoeg zijn om een emmer door te geven, neem ze dan mee! De anderen moeten hier blijven, samen met de bejaarden en zieken. Ze zullen op elkaar moeten passen. Vooruit nu!'

De kleine Selden stond naast Ronica in de menigte. Ze keek op hem neer. Er biggelden tranen over zijn wangen. Zijn ogen waren groot.

'Ga de Vaardershal maar binnen, Selden,' zei Keffria op gemaakt opgewekte toon tegen hem. 'We komen je straks weer halen.'

'Nee!' protesteerde hij met zijn jonge stemmetje. 'Ik ben groot genoeg om een emmer te dragen.' Hij onderdrukte een snik en sloeg zijn armen uitdagend over elkaar.

'Malta zal bij je zijn,' bood Keffria wanhopig aan. 'Ze kan helpen bij het verzorgen van de baby's en bejaarden.'

'Ik sjouw liever met emmers,' verklaarde Malta op zure toon terwijl ze Sel-dens hand in de hare nam. Even zag ze er bijna uit en praatte ze alsof ze Althea was. We gaan ons hier niet verstoppen om af te wachten wat er zal gebeuren. Kom mee, Selden. We gaan.'

Op het bordes van de Vaardershal stond vaarder Larfa nog steeds aanwijzingen te schreeuwen. 'Jij, Porfro, ga de Drie Schepen-families waarschuwen. En laat iemand de Raad van Nieuwe Vaarders inlichten!'

'Alsof het hun iets kan schelen! Ze moeten maar voor zichzelf zorgen!' riep iemand woedend.

'Zonder die lui hadden we nu geen Kwartsers in onze haven!' voegde iemand anders eraan toe.

'Daar hebben we nu geen tijd voor. We moeten de stad verdedigen!' pleitte Larfa. 'Het gaat nu om Beijerstad, niet om de volgorde waarin we hier zijn komen wonen!'

'Leve Beijerstad!' riep iemand, en anderen sloten zich bij die heilwens aan.

Koetsen en wagens reden al ratelend van het voorplein in de richting van het stadscentrum en de haven. Ronica hoorde iemand regelen dat er ruiters gestuurd zouden worden naar de boerderijen en dorpjes in de omgeving. Er was geen tijd om naar huis te gaan en andere kleren aan te trekken, laat staan om te zeuren over gemiste ontbijten of schoenen die geschikter zouden zijn geweest. Ze zag een vrouw en haar volwassen dochter in alle kalmte de omvangrijke rokken van hun jurken scheuren om zich sneller te kunnen bewegen, waarna ze in hun lange katoenen broeken achter de mannen van hun familie aan holden.

Ronica pakte Keffria bij een hand. Ze rekende erop dat de kinderen wel zouden volgen. 'Plaats voor ons?' riep ze de koetsier van een passerende kar toe. De man hield in, zonder een woord te zeggen. Ze klommen op de laadbak, die al aardig vol was. Drie jonge mannen sprongen er daarna nog in. Een van hen droeg een roestig zwaard aan zijn zijde. Alle drie grijnsden ze als maniakken. Hun ogen straalden en hun bewegingen waren snel en gretig, als van jonge stieren die bezig waren elkaar uit te dagen. Ze glimlachten breed naar Malta, die hen even aankeek en toen haar blik afwendde. De kar kwam met een ruk in beweging en Ronica moest zich aan de opstaande rand vastgrijpen. Zo begonnen ze aan hun ritje naar de stad.

Ergens onderweg stonden de bomen ver genoeg uit elkaar om een snelle blik op de haven mogelijk te maken. Het was te zien dat de levende schepen zich bij de monding daarvan hadden verzameld. Er bewogen zich mannen op hun dekken. Verderop, vlak buiten de haven, zagen ze de hoge mast van een groot schip, met daaromheen, als kruipende waterkevers, een groot aantal veelriemige Kwartse galeien.

'Ze voeren de Jamailliaanse vlag!' riep iemand in de kar toen ze het zicht op de haven weer kwijt waren.

'Dat zegt niks,' smaalde een ander. 'Die laffe gasten willen gewoon zo lang mogelijk onschuldig lijken, tot ze aan hun aanval beginnen. Waarom zouden ze anders met zo veel schepen naar onze haven zijn komen?'

Ronica was het met hem eens. Ze zag een ziekelijk glimlachje verschijnen op Malta's gezicht. Ze boog zich dicht naar het bleke meisje toe. 'Voel je je wel goed?' vroeg ze haar zacht. Ze vreesde dat haar kleindochter misschien zou flauwvallen.

Malta lachte. Het klonk schril, bijna hysterisch. 'Het is zo stom! Deze hele week heb ik aan mijn jurk gewerkt, en aan bijna niets anders gedacht dan aan

Reyn en de bloemen en de feestverlichting en het dansen. De afgelopen nacht heb ik bijna geen oog dichtgedaan omdat mijn slippers me niet bevielen. Maar nu heb ik het idee dat we dat alles misschien wel voor altijd mogen vergeten!' Ze hief haar hoofd op en keek met haar grote ogen naar de stroom van andere koetsen, karren, voetgangers en ruiters om hen heen. Ze vervolgde, met een rustig fatalisme in haar stem: 'Alles waar ik mijn hele leven zeker van was geweest werd voor mijn neus weggegraaid toen ik het bijna binnen handbereik had. Misschien gebeurt dat nu nogmaals.' Er kwam een vage blik in haar ogen. 'Misschien zijn we morgen allemaal dood en is onze stad een rokende ruïne. Misschien zal mijn presentatie nooit plaatsvinden.'

'Zeg zulke dingen niet!' riep Keffria gechoqueerd uit.

Ronica zei een poos helemaal niets. Toen legde ze haar hand op die van Malta, waarmee deze zich aan de rand van de kar vasthield. 'Dit is vandaag. En dit is je leven.' Het waren eigenlijk geen troostende woorden en ze wist niet goed waar ze vandaan kwamen. 'Het is ook mijn leven,' besloot ze, en toen keek ze ver, heel ver voor zich uit, zonder het einde van de kronkelige weg die ze volgden te zien.

Reyn stond op het achterdek van de Kendrij naar het uitwaaierende kielzog van het grote levende schip op de brede rivier te kijken. Het opkomende ochtendlicht veranderde de kleur van het melkachtige water in zilver en maakte de altijd druipende luifels van de begroeiing op de oevers tot kralengordijnen van vallende juwelen. Door de snelheid van de stroom en de grote, bolle zeilen werd het schip met ongelofelijke vaart zeewaarts gestuwd. Hij haalde diep adem om de druk op zijn hart te verlichten, maar het lukte niet. Hij drukte zijn gebogen hoofd tegen zijn handen aan en wreef onder zijn sluier in zijn branderige ogen. Een diepe slaap leek iets uit een sprookje. Zou hij nog ooit een kalme nachtrust kennen?

'Je ziet eruit zoals ik me voel,' zei een zachte stem.

Reyn draaide zich verschrikt om. In het nog enigszins onzekere ochtendlicht had hij de ander niet zien komen.

Grag Tenira rolde een velletje perkament op en stak het in de mouw van zijn hemd. 'Maar waarom eigenlijk?' vervolgde hij, zijn wenkbrauwen vragend opgetrokken. 'Ben jij niet degene die Malta Vestrit mag escorteren naar het Zomerbal? Wat valt er dan nog te zuchten?'

'Heel weinig,' verzekerde Reyn hem. Hij forceerde een glimlach. 'Maar ik deel haar zorgen om haar vader en hun vermiste schip. Dat is alles, maar het weegt zwaar. Ik had gehoopt dat het Zomerbal een onbekommerd feest zou zijn, maar dit zal alles overschaduwen, vrees ik.'

'Misschien is dit een troost: ik heb bericht dat de reddingsexpeditie al uit Beijerstad is vertrokken.'

'Aha. Ik had je naam al in verband met die van Althea Vestrit horen noemen. Heb je het rechtstreeks van haar gehoord?' Reyn gaf een knikje in de richting van het opgerolde briefje dat nog een eindje uit Grags mouw naar buiten stak.

Grag zuchtte even. 'Een afscheidsbriefje, van vlak voordat ze vertrokken.

Vol hoop wat de kansen van haar expeditie betreft, maar zonder een woord van hoop voor ons. Een buitengewoon vriendelijk briefje.’

‘Aha. Soms is vriendelijk erger dan kil.'

'Precies.' Grag wreef over zijn voorhoofd. 'De Vestrits zijn een stel stijfkoppen. Die verdomde vrouwen zijn onafhankelijker dan goed voor ze is. Dat heeft iedereen altijd al over Ronica Vestrit gezegd. Ik heb tot mijn schade ondervonden dat voor Althea hetzelfde geldt.' Hij grijnsde als een boer met kiespijn naar Reyn. 'Laten we hopen dat jij met de jongste generatie wat meer geluk zult hebben.'

'Daar lijkt het niet veel op,' bekende Reyn timide. 'Maar als ik haar kan winnen, zal de strijd de moeite waard zijn geweest, dunkt me.'

Grag schudde zijn hoofd en wendde zijn blik af. 'Dat waren ook mijn gevoelens tegenover Althea. En zijn het nog. Maar ik heb het gevoel dat ik niet de kans zal krijgen om het echt te ontdekken.'

'Je keert nu toch terug naar Beijerstad?'

'Ik zal daar niet aan land gaan, vrees ik. Ik zal benedendeks moeten blijven tot we de haven verlaten.’

‘En dan?' vroeg Reyn.

Grag glimlachte vriendelijk, maar schudde van nee.

'Je hebt gelijk. Hoe minder mensen het weten, hoe beter het is,' gaf Reyn toe. Hij richtte zijn blik weer op de rivier.

'Ik wilde je persoonlijk zeggen hoe dankbaar de Tenira's zijn voor de steun die jullie ons hebben gegeven. Het is één ding om mondeling steun te betuigen, maar heel iets anders om zelfs je familiefortuin op het spel te zetten.'

Reyn haalde zijn schouders op. 'De tijd is gekomen om als Regenlanden en Beijerstad zij aan zij te staan, tenzij we willen opgeven wie en wat we zijn.'

Grag keek naar de witte schuimranden van het kielzog. 'Denk je dat er genoeg van ons bereid zijn zich aan te sluiten? Generaties lang hebben we gefunctioneerd als een deel van Jamaillia. Ons leven is altijd op die stad en de satrapie georiënteerd geweest. Het gaat niet alleen om onze taal en onze voorouders, maar om al onze gewoonten: mode, voedsel, zelfs onze toekomstdromen. Als we ons daarvan afscheiden, en stellen dat we voortaan Beijerstad zijn, wat zeggen we dan? Wie zijn we dan voortaan?'

Reyn hield zijn ongeduld verborgen. Wat maakte het uit wie ze waren? Hij probeerde een diplomatieker reactie te formuleren. 'Ik denk dat we dan simpelweg de realiteit van onze laatste drie of vier generaties zouden erkennen. Wij zijn het volk van de Gedoemde Kust. Wij zijn de nakomelingen van degenen die dapper genoeg waren om hierheen te komen. Zij hebben offers gebracht en wij hebben hun lasten geërfd. Dat vind ik niet erg. Maar ik wens mijn geboorterecht niet te delen met lieden die dergelijke verplichtingen niet willen aangaan. Ik wil mijn plaats niet afstaan aan mensen die geen idee hebben van de prijs die wij ervoor betalen.' Hij wierp een schuine blik op Grag, in de verwachting dat deze vlot met hem zou instemmen, maar in plaats daarvan keek de man nogal moeilijk.

Zachtjes, alsof hij zich een beetje schaamde voor de gedachte, vroeg Grag hem: 'Heb je nooit overwogen om de boel de boel te laten, en gewoon weg te rennen?'

Even staarde Reyn hem van achter zijn sluier alleen maar aan. Toen merkte hij droogjes op: 'Kennelijk ben je even vergeten met wat voor iemand je staat te praten.'

Grag haalde op een scheve manier zijn schouders op. 'Ik heb horen zeggen dat jij er vrij gewoon uitziet. Als je dat zou willen. Wat mezelf aangaat... wanneer ik een poosje van mijn schip vandaan ben vraag ik het me wel eens af. Wat houdt me hier? Waarom blijf ik in Beijerstad, waarom moet ik alles doen wat er van een vaarderszoon wordt verwacht? Sommigen hebben zich uit het harnas losgerukt. Bresker Treil bijvoorbeeld.'

'Ik geloof niet dat ik hem ken.'

'Nee, dat zal wel niet. En het komt ook niet meer. Zijn familie heeft hem onterfd wegens zijn wangedrag. Toen ik dat had gehoord dacht ik dat hij wel zou verhongeren. Maar dat gebeurde niet. Hij komt en gaat naar het hem belieft, hij woont waar hij wil, zeilt daarheen waar de wind hem brengt. Hij is vrij.'

'Is hij gelukkig?'

'Hij is bij Althea.' Grag schudde zijn hoofd. 'Om een of andere reden heeft de familie hem uitgekozen om hun kapitein van de Paragon te zijn. En ze hebben hem Althea toevertrouwd.'

'Naar wat ik over Althea heb gehoord heeft zij geen mannelijke beschermer nodig.'

'Daar is ze het van harte mee eens.' Grag zuchtte. 'Ik niet. Ik denk dat Treil haar in het verleden ooit heeft bedrogen, en het misschien nog eens zou doen... Het vreet aan me. Maar ren ik achter haar aan om haar te vinden en terug te halen? Sprong ik naar voren en riep ik: hier ben ik, ik zal de kapitein van je dolende schip zijn, zo lang ik maar bij jou in de buurt mag wezen? Nee. Dat deed ik niet. En Treil wel. Ook in dat opzicht verschillen we van elkaar.'

Reyn krabde aan de achterkant van zijn nek. Groeide daar iets? 'Ik denk dat je een fout probeert te maken van wat in feite een deugd is, Grag. Jij kent je plicht en vervult hem. Het is niet jouw schuld dat Althea dat niet kan waarderen.'

'Dat is juist het probleem.' Hij trok het briefje uit zijn mouw, maar stak het meteen weer terug. 'Dat doet ze wel. Ze prijst me erom en wenst me het beste. Ze zegt dat ze me bewondert. Dat is een pover substituut voor liefde.'

Daar wist Reyn niets op te zeggen.

Grag zuchtte. 'Enfin, het heeft weinig zin om daar nu over te piekeren. Als het tot oorlog komt met de satraap, zal dat nu gauw genoeg gebeuren. Ofwel Althea keert naar mij terug, ofwel ze doet het niet. Het lijkt me dat ik momenteel weinig invloed heb op mijn leven. Ik ben als een blaadje dat wordt meegesleurd door de stroom.' Hij schudde zijn hoofd en grijnsde toen verlegen om zijn melancholieke woorden. 'Ik ga naar de voorplecht om een poosje met Kendrij te praten. Kom je mee?'

'Nee.' Reyn besefte hoe bot dat had geklonken en verzachtte het snel: 'Ik heb zelf ook het nodige om over te piekeren.' Hij zag door het grijze waas van zijn sluier heen hoe Grag naar het boegbeeld liep. Hij stak zijn handen in zijn zakken.

Zelfs met handschoenen aan durfde hij de reling niet vast te pakken. Het hele schip leek nu al naar hem te schreeuwen, en het was niet 'Kendrij' die tot hem sprak.

Hij had al vaker aan boord van een levend schip gereisd, maar nooit dit probleem gehad. De draak had hem op een of andere manier veranderd. Hij wist niet precies hoe, of in welk opzicht, maar het maakte hem bang. Hij had zijn afspraak met zijn moeder en zijn oudere broer geschonden door de draak nog een laatste bezoek te brengen. Dat was fout, maar weggaan zonder een laatste poging om haar uit te leggen dat hij zijn best had gedaan zou eveneens fout zijn geweest. Hij had haar gesmeekt hem te laten gaan. Ze had toch gemerkt dat hij zich tot het uiterste voor haar had ingespannen? In plaats daarvan had ze echter gezworen dat ze zijn ziel zou verslinden. 'Zo lang ik hier een gevangene ben, Reyn Khuprus, zul jij het ook zijn,' had ze hem vervloekt, en ze had zich in zijn geest gewurmd als een zwarte ader in marmer, en zich zo nauw met hem verbonden dat hij niet meer precies wist waar zij ophield en hijzelf begon. Het maakte hem angstiger dan alles wat zij ooit eerder had gezegd of gedaan. 'Je bent de mijnel' had ze verkondigd.

En als om die woorden te benadrukken was de hele vloer van de zaal gaan trillen. Het was maar gewoon een beving, geen ongewoon verschijnsel aan de Gedoemde Kust, maar hij was nooit eerder juist op zo'n moment in de zaal van de Gekroonde Haan geweest. In het licht van zijn toorts bewogen de wandschilderingen zich opeens alsof het tapijten waren. Hij rende weg, vluchtend voor zijn leven, met haar lach echoënd in zijn geest. Aan die lach had hij niet kunnen ontsnappen. Tijdens zijn vlucht had hij het onmiskenbare gekraak van instortende gangen gehoord. Na het gekletter van brekend en vallend metselwerk was een verstikkende geur van vochtige, opengewoelde aarde gevolgd. Zelfs toen hij al buiten was, en zich hijgend voorover had gebogen, en met zijn handen op zijn knieën steunde om weer op adem te komen, had hij zijn beven nog een hele poos niet onder controle kunnen krijgen. Er zou veel werk zijn, morgen en de komende dagen. Tunnels en gangen moesten worden uitgegraven en gestut. De zwaarst getroffen delen van de begraven stad moesten misschien worden afgesloten. In elk geval moest alles zorgvuldig worden geïnspecteerd voordat ze verder konden gaan met hun onderzoekingen. Het was precies het soort werk waar hij de pest aan had.

'Ploeter maar lekker,' had de drakenstem in zijn geest opgewekt getetterd. 'Misschien dat je de muren van deze dode stad weer kunt stutten, Reyn Khuprus, maar de muren van je geest zullen niet meer bestand zijn tegen mij en mijn soortgenoten.'

Dat had een loze dreiging geleken. Wat kon ze hem aandoen dat erger was dan wat ze al had gedaan? Maar sindsdien werd hij in zijn dromen geteisterd door draken. Ze brulden naar elkaar en vochten onderling, of ze strekten zich op daken uit om te zonnebaden, of ze paarden op de hoogste pieken van een exotische stad. En hij was van dat alles getuige.

Het waren geen nachtmerries. Nee, het waren dromen van een buitengewone helderheid en complexiteit. De draken gingen om met wezens die bijna menselijk leken, maar op subtiele manieren verschilden. Ze waren groot, en hun ogen hadden de kleur van lavendel of koper, en de tint van hun huid was net iets anders dan die van de mensenrassen die Reyn ooit in het echt had gezien.

In het echt. Dat was het probleem. Zijn dromen waren veel dwingender dan de uren waarin hij wakker was. Hij zag steden van de Ouderlingen en kwam tergend dicht bij een inzicht in hun geschiedenis. Hij begreep opeens waarom hun straten en pleinen zo ruim waren, de treden van hun trappen zo diep, maar laag, en hun deuren en ramen zo hoog en breed. De omvang van hun gebouwen was mede berekend op de draken, met wie ze hun stad deelden. Hij verlangde ernaar zich in die gebouwen te begeven, of te praten met de mensen die door de straten slenterden, over de markt liepen, in vrolijk beschilderde boten over de rivier voeren. Maar dat kon hij niet.

In de dromen was hij als een draak onder de draken. Zij bezagen hun tweebenige buren met een tolerant soort affectie. Ze beschouwden hen niet als hun gelijken. Hun leven duurde te kort, hun interesses waren te banaal. Zo lang hij sliep deelde Reyn deze opvatting, doordat hij als dromer in de drakencultuur werd opgenomen. Hun gedachten begonnen echter de zijne niet alleen 's nachts, maar ook overdag te kleuren. De emoties die zij ondervonden waren honderd keer sterker dan alles wat hijzelf ooit had ervaren. Menselijke passie, hoe intens ook, was slechts zoiets als een vingerknip in vergelijking tot de duurzame toewijding van een draak aan zijn partner. Zij hielden elkaar als kostbare schatten in ere, niet slechts enkele jaren, maar hele levens lang.

Hij zag de wereld met nieuwe ogen. Akkers en weiden werden een lappendeken die over het landschap was uitgespreid. Rivieren, heuvels en woestijnen waren opeens geen barrières meer. Een draak kon in een opwelling naar plaatsen gaan waar een mens zich zijn hele leven niet zou kunnen of durven vertonen. De wereld, zo stelde hij vast, was veel groter en tegelijk veel kleiner dan hij altijd had gedacht.

De vervloeking die deze dromen inhielden manifesteerde zich slechts geleidelijk. Hij werd iedere ochtend onuitgerust wakker, alsof hij geen oog had dichtgedaan. De verlokkingen van die andere wereld zogen hem naar zich toe. Hij bracht zijn dagen als mensje door in een stemming van onvrede en rusteloosheid. Hij zag zijn eigen bestaan met minachting aan. Een dubbele vloek hield hem gevangen: hij verlangde te slapen, al gaf slaap hem geen rust, en tegelijk verlangde hij te slapen, niet om te rusten, maar om zijn schamele mensenbestaan te verruilen voor een nieuwe onderdompeling in het drakenleven. Zijn bestaan als mens was ontaard in een aaneenschakeling van saaie, kleurloze dagen. De enige gedachten die hem nog opvrolijkten waren die aan Malta, maar zelfs in die dagdromen kon hij de vervloeking door de draak niet geheel buitensluiten, want voor zijn geestesoog glansden Malta's haren als de schubben van een zwarte draak.

En achter al zijn dromen en gedachten klonken zacht de klaaglijke woorden van de draak die in de zaal van de Gekroonde Haan zat opgesloten - woorden die nauwelijks verstaanbaar waren, maar ook nooit verstomden. 'Geen meer, geen meer, geen meer! Ze zijn allemaal verdwenen en dood, allen die zo groot en stralend waren! En het is jouw schuld, Reyn Khuprus. Jij hebt er definitief een eind aan gemaakt, door je lafheid en luiheid. Jij had het in je macht hun wereld te herscheppen, maar je hebt je van die taak afgewend'

Dat was de ergste van zijn kwellingen geweest: dat zij werkelijk geloofde dat hij het in zijn macht had om haar te bevrijden en de wereld weer echte draken te geven.

Toen was hij aan boord van de Kendrij gestapt en had de kwelling een zelfs nog wredere vorm aangenomen. De Kendrij was een levend schip, waarvan de romp, het dek en de ribben volledig uit toverhout bestonden. Generaties geleden hadden Reyns voorouders een kolossaal brok toverhout in de zaal van de Gekroonde Haan gespleten, en er een groot aantal planken en balken van gezaagd. En een groot stuk hadden ze gereserveerd om er een boegbeeld van te laten beeldhouwen.

Het weke, halfvolgroeide wezen uit het binnenste van het toverhouten omhulsel hadden ze botweg op de koude stenen vloer van de zaal neergekwakt. Reyns maag draaide zich telkens om wanneer hij zich dat voor de geest haalde. Hij kon niet laten het zich af te vragen: had het daar nog een poosje liggen stuiptrekken? Of was het toen, zoals zijn broer en zijn moeder beweerden, allang iets doods geweest, een inerte hoeveelheid weefsel, en verder helemaal niks?

Als de familie Khuprus zich nergens voor hoefde te schamen, waarom was dit dan altijd geheim gehouden? Zelfs de andere vaarders van de Wilde Rivier wisten niet precies hoe het zat met de blokken toverhout. Hoewel de begraven stad hun gezamenlijke eigendom was, hadden de verschillende families al lang geleden hun eigen territoria afgebakend. De zaal van de Gekroonde Haan en de gangen eromheen waren in het verre verleden aan de familie Khuprus toegekend. Het ironische was dat de kolossale blokken hout destijds van weinig waarde werden geacht. Slechts bij toeval waren hun unieke eigenschappen ontdekt — had Reyn tenminste altijd horen vertellen. Hoe dat precies was gegaan had hij nooit kunnen achterhalen. Als er levende familieleden waren die het wisten, dan hadden ze het voor hem verborgen gehouden.

Daarentegen hield de Kendrij niets verborgen. Het boegbeeld was dat van een glimlachende en innemende jongeman. Niemand wist meer over de Wilde Rivier dan hij. Tijdens vorige gelegenheden had Reyn menig aangenaam gesprek met hem gevoerd, maar sinds Reyn door de vloek van de draak was getroffen kon het boegbeeld hem niet meer verdragen. De glimlach verdween van Ken-drijs gezicht en woorden stierven onuitgesproken in zijn mond wanneer Reyn hem naderde. Het gezicht van het boegbeeld kreeg niet echt een vijandige, maar wel een behoedzame uitdrukking wanneer de Regenman in de buurt kwam. Kendrij hield hem dan scherp in het oog en liet elke vorm van conversatie achterwege. De bemanning was dit merkwaardige gedrag uiteraard niet ontgaan. Hoewel niemand zo brutaal was geweest om er hardop iets over te zeggen, voelde Reyn zich ook van die zijde nu bekeken. Hij bleef daarom zo ver mogelijk uit de buurt van het voordek.

Terwijl Kendrij zich ongerust toonde wanneer hij Reyn zag, werden omgekeerd ook Reyns gevoelens tegenover het boegbeeld steeds intenser en pijnlijker, want hij wist dat diep in de vezels van Kendrij, achter die buitenkant van een knappe, minzame jongeman, de geest van een woeste draak school. Telkens wanneer Reyn in slaap viel, of zelfs maar even wegdoezelde in een stoel, wachtte die begraven geest hem op. En dan begon het schepsel telkens weer wreed en langdurig te klagen over het verlies van alles wat hij en de zijnen geweest waren. Hij vervloekte het lot dat zijn vleugels had afgerukt en ze had vervangen door fladderend zeildoek. In plaats van krachtige klauwen om er een prooi mee vast te grijpen had hij nu nog slechts zachte pootjes met ieder vijf slappe, overgevoelige uitstulpingen. Hij die ooit een heer van drie domeinen was geweest moest zich nu tevreden stellen met het oppervlak van het domein van het water alleen, en moest zich laten duwen door de wind en bemannen door mensjes die zich op hem hadden gestort als ongedierte op een stervend konijn. Het was onduldbaar!

Het schip wist het, ook al was het glimlachende boegbeeld het zich niet ten volle bewust. En nu wist ook Reyn het: dat de geest die in het toverhout van de Kendrij school dorstte naar wraak. Reyn vreesde dat zijn aanwezigheid aan boord van dit schip die begraven herinneringen en wraakgevoelens zou versterken. En als ze ooit aan de oppervlakte kwamen, wat zou Kendrij dan doen? Op wie zou zijn wraak zich dan in de eerste plaats richten? Reyn was doodsbang dat de draak zou ontdekken wie hij was: een directe afstammeling van degenen die hem ongeboren uit zijn wieg hadden gekieperd!

Serilla stond op het dek van haar schip. Naast haar werd de satraap gedragen door twee potige Kwartse matrozen. Hij lag op een geïmproviseerde draagbaar van roeispanen en zeildoek. De wind had zijn wangen een licht blosje gegeven. Ze glimlachte vriendelijk op hem neer. 'Laat mij namens u spreken, magnadon. U moet uw krachten sparen. Dit zijn trouwens slechts matrozen. Bewaar uw woorden totdat u de Raad van Vaarders toespreekt.'

In zijn onwetendheid knikte hij haar dankbaar toe. 'Zeg hun maar,' commandeerde hij, 'dat ik zo snel mogelijk aan land wil. En dat ik een warme kamer eis, met een goed bed en vers voedsel en —'

'Stil nu maar. Het maakt u te moe. Laat mij dit maar regelen.' Ze boog zich voorover en stopte hem nog wat beter onder de dekens. 'Ik blijf niet lang weg, dat beloof ik.'

Dat was in ieder geval waar. Ze was van plan alle mogelijke haast te maken. Ze hoopte het Beijerstadse schip over te halen alleen haarzelf en de satraap naar de stad te brengen. Het had geen zin om iemand anders uit het gevolg van de satraap mee te nemen. Hun verhalen zouden alleen maar verwarrend zijn voor de vaarders. Ze had de intentie om uitsluitend haar eigen versie als eerste en overtuigendste uit te dragen.

Ze richtte zich op en trok haar mantel dichter om zich heen. Ze had haar kleren met zorg gekozen en zelfs de tijd genomen om haar haren op te maken. Ze wilde er gebiedend, maar tegelijk ernstig uitzien. Afgezien van de ogenschijnlijk eenvoudige juwelen die ze droeg, had ze de punten van haar schoenen gevuld met een stel van de duurste oorringen die de satraap bij zich had. Wat er ook van haar mocht worden, ze was niet van plan vanuit armoede aan een nieuw leven te beginnen.

Ze negeerde de kapitein die met een kwaad gezicht even verderop stond en liep naar de reling. Ze keek uit over de korte afstand open water tussen de beide schepen in en probeerde oogcontact te maken met het groepje mannen dat op het andere dek stond. Het boegbeeld van dat schip staarde haar woedend aan, en toen het vervolgens zijn hoofd naar achter wierp en zijn armen over elkaar sloeg stokte haar adem. Een levend schip! Een echt levend schip! In al haar jaren in Jamaillia had ze er nooit een gezien. De Kwartse zeelieden in haar omgeving mompelden bezweringen en maakten bijpassende gebaren met hun handen om onheil af te wenden. De bijgelovige angst van de matrozen gaf Serilla kracht. Zelf had ze geen last van zulke bevreesdheid. Ze richtte zich in haar volle lengte op, haalde diep adem en zette haar luidste stem op.

'Ik ben Serilla, Concubine van het Hart van de satraap, magnadon Cosgo. Mijn vakgebied is Beijerstad en zijn geschiedenis. Hij heeft mij gekozen om hem hierheen te begeleiden. Nu hij verzwakt is door ziekte, en in een slechte toestand verkeert, heeft hij mij aangewezen om naar u toe te gaan en u zijn groeten over te brengen. Wilt u een sloep sturen om me te halen?'

'Natuurlijk willen we dat!' riep een gezette man in een geel vest uit, maar een man met een baard schudde zijn hoofd.

'Stil, Herbegin. Je bent alleen hier omdat ik het gedoog. U daar, concubine! U zegt dat u naar ons toe wilt komen. Alleen?'

'Ik alleen. Om de wensen van de satraap aan u over te brengen.' Ze stak haar armen omhoog en sloeg haar mantel open. 'Ik ben een vrouw, en ongewapend. Wilt u me aan boord laten en mijn woorden aanhoren? Er schijnt hier een groot misverstand te heersen.'

Ze zag dat ze met elkaar overlegden. Ze vertrouwde erop dat ze haar zouden komen halen. In het ergste geval zouden ze haar gegijzeld houden. Ook dan was ze in elk geval van dit helse schip af! Ze bleef roerloos en fier overeind staan. De wind blies langzaam haar kapsel in de war. Ze wachtte.

Toen liep de man met de baard weer naar de reling. Kennelijk was hij de kapitein van het levende schip. Hij wees naar de kapitein van het schip uit Kwarts. 'Stuur haar hierheen in uw eigen sloep. Twee roeiers aan de riemen, niet meer.'

De kapitein keek waarachtig eerst naar haar en toen pas naar de satraap. Het bezorgde haar een kleine rilling van triomf. Besefte die verkrachter eindelijk dat ze nu zelf een aandeel in de macht had gegrepen? Ze maande zichzelf tot voorzichtigheid en sloeg haar ogen neer. Voor de eerste keer was haar haat voor hem even groot als haar vrees. Op een dag, mijmerde ze, zal ik misschien sterk genoeg zijn om je te vermoorden!

Toen het eenmaal was geregeld gebeurde het snel. Ze werd aan boord van de sloep getild alsof ze een baal was, geen persoon, en het bootje zelf kwam haar alarmerend klein en onstabiel voor. Het werd opgetild en in de diepte gesmeten door de golven, en onderweg naar het Beijerstadse schip spetterde er van alle kanten water over de randen. Vanaf het andere schip klom een jonge matroos via een touwladder naar beneden om haar te halen. Het ergste van het hele avontuur was dat ze toen in haar sloep rechtop moest gaan staan. Toen het bootje door een golf de goede kant op werd getild boog de matroos zich naar voren en griste hij haar met zijn arm naar zich toe - ongeveer zoals een kat een muis onder een kast uit grist. Hij zei geen woord en gaf haar geen tijd om van de schrik te bekomen, want hij begon meteen naar boven te klimmen.

Toen hij over de reling was geklauterd zette hij haar op haar voeten op het dek. Even tuitten haar oren en bonkte haar hart zo luid dat ze weinig verstond van de namen die de gebaarde man op barse toon uitsprak. Toen er een stilte viel en zij zich realiseerde dat ze haar allemaal stonden aan te kijken, haalde ze diep adem. Ze voelde zich opeens erg geïntimideerd - zoals ze daar te midden van een stel wildvreemde mannen op het dek van een levend schip stond. Jamaillia was plotseling zo ver weg dat het bijna niet meer leek te bestaan. Ze dwong zichzelf de realiteit terug te roepen met haar woorden.

'Ik ben Serilla, een Concubine van het Hart. Satraap Cosgo heeft een lange reis gemaakt om uw grieven aan te horen en ze op te lossen.' Ze keek naar de gezichten van de mannen om haar heen. Ze luisterden allen aandachtig. 'Op de reis hierheen is hij erg ziek geworden, zoals ook vele leden van zijn gevolg. Toen hij besefte hoe ernstig zijn ziekte was nam hij maatregelen om te verzekeren dat zijn missie met succes voltooid zou worden, ongeacht hoe het met hemzelf zou aflopen.' Ze stak haar hand in een binnenzak van haar mantel, die ze daar de afgelopen nacht pas in had genaaid. Ze haalde een rolletje perkament te voorschijn en gaf het aan de man met de baard. 'In dit document benoemt hij mij tot zijn permanent gezant bij de Beijerstadse vaarders. Ik ben gemachtigd om namens hem te spreken.'

Verschillende van de mannen keken ongelovig. Ze besloot liever alles te riskeren dan de kans te lopen dat ze haar niet serieus zouden nemen. Ze sperde haar ogen open en staarde de man met de baard smekend aan. Ze dempte haar stem, alsof ze bang was dat anders de mannen op het schip met de Kwartsers het zouden verstaan. 'Alstublieft. Ik geloof dat het leven van de satraap gevaar loopt, en dat gelooft hijzelf ook. Denk na. Zou hij me zoveel macht hebben overgedragen als hij had gedacht dat hij de kust levend zou bereiken? Maar als het enigszins mogelijk is moeten we proberen hem van boord van dat Kwartse schip te krijgen en naar de veiligheid van Beijerstad te brengen.' Ze wierp een angstige blik in de richting van het grote schip uit Kwarts.

'Zeg verder niets,' waarschuwde de kapitein haar. 'Dit zijn woorden die voor de Beijerstadse Raad van Vaarders bestemd zijn. We zullen meteen een sloep sturen om hem te halen. Denkt u dat ze hem toestaan te vertrekken?'

Ze haalde hulpeloos haar schouders op. 'Ik vraag u slechts het te proberen.'

De kapitein trok een lelijk gezicht. 'Ik waarschuw u, dame. Er zijn er veel in Beijerstad die dit zullen aanzien voor een doorzichtige truc om bij ons in een goed blaadje te komen. De satrapie is hier de laatste tijd niet erg populair, omdat u —'

'Alsjeblieft, vaarder Caern! Je brengt onze gast in verlegenheid. Vrouwe concubine, staat u mij toe? Het is mij een eer aan onze satraap de gastvrijheid van huize Herbegin aan te bieden. Hoewel onze vaardersgemeenschap momenteel ietwat verdeeld lijkt, garandeer ik u dat onze gastvrijheid aan haar legendarische faam zal blijken te voldoen. Laten we om te beginnen dit tochtige dek verlaten en naar de kajuit van de kapitein gaan. Kom mee. Wees nergens bang voor. Vaarder Caern zal een sloep sturen om de satraap te halen. U drinkt een kop hete thee en vertelt ons alles over uw avonturen.'

Er was iets troostends in de vaststelling dat deze dikke man aannam dat ze een hulpeloos, goedgelovig vrouwtje was. Ze legde haar hand op zijn onderarm en stond hem toe haar naar de kajuit te escorteren.

HOOFDSTUK 30

Vuurdoop

~

'Als ze haar plunjezak nog een keer onder haar bedbank uit laat steken, vermoord ik haar!'

Althea liet zich half op haar bed rollen en legde het restje van de afstand af door zich op haar ellebogen naar opzij te wurmen. De ruimte was zo krap dat ze niet eens helemaal van links naar rechts kon rollen. Toen keek ze naar beneden, naar Amber. De scheepstimmerman stond met haar handen in haar zij en opeengeklemde kaken op een verzengende manier naar Jeks plunjezak te kijken. Ze stond erbij te hijgen alsof ze zojuist naar het kraaiennest en weer terug was geklommen.

'Kalmeer,' adviseerde Althea haar. 'Adem rustig in en uit. Zeg tegen jezelf dat het niet echt belangrijk is, het komt gewoon door de krapte van deze kajuit.' Ze grijnsde. 'En geef er dan een zo hard mogelijke trap tegen. Daar knap je flink van op!'

Even staarde Amber haar alleen maar aan. Haar ogen waren zo ondoorzichtig en hard als het spul waarnaar ze was vernoemd. Toen draaide ze zich zonder iets te zeggen om en schopte Jeks tas onder haar bank. Vervolgens wilde ze op de rand van haar eigen bed gaan zitten - pal onder dat van Althea - maar dat ging natuurlijk niet. Althea hoorde hoe Amber zich zuchtend en steunend in de krappe ruimte wrong. 'Ik heb hier echt de pest aan,' mompelde Amber tenslotte. 'Ik ken doodskisten die stukken ruimer zijn dan deze kooi! Je kunt er zelfs gebukt niet in zitten!'

'In ruw weer zul je blij zijn dat hij zo krap is. Dan kun je jezelf aan alle kanten gemakkelijk schrap zetten, zodat je gewoon kunt doorslapen,' zei Althea troostend.

'Daar verheug ik me nu al op!' mopperde Amber.

Althea stak haar hoofd over de rand van haar bed en keek nieuwsgierig naar beneden. 'Je meent het, hè? Heb je er werkelijk zo verschrikkelijk de pest aan?'

Amber keek haar niet aan, maar staarde naar de wand die zich op een handbreedte van haar neus bevond. 'Mijn hele leven heb ik altijd een plekje gehad waar ik heen kon om alleen te zijn. Zonder eenzaamheid te leven is zoiets als zonder zout te eten.'

'Bresker heeft je het gebruik van zijn kajuit aangeboden, wanneer hij er niet is.'

'Het was ooit mijn eigen kajuit,' zei Amber zonder rancune. 'Nu is het de zijne en liggen er overal zijn spullen in. Dat maakt een levensgroot verschil. Ik ben daar niet op mijn gemak. Ik voel me een indringer. En ik kan daar de deur ook niet vergrendelen tegen de buitenwereld.'

Althea trok haar hoofd terug. Ze dacht ingespannen na. 'Het maakt misschien niet veel uit, maar je zou je kooi kunnen afschermen door een gordijn van zeildoek. Het blijft een kleine ruimte, maar Jek en ik zouden hem respecteren. Of je zou kunnen leren naar het kraaiennest te klimmen. Vanaf de top van de mast ziet de wereld er heel anders uit.'

'Daar ziet iedereen je zitten,' merkte Amber smalend op, maar er klonk een ondertoon van belangstelling in haar stem.

'Vanaf daar zien de oceaan en de hemel er zo wijd uit dat het wereldje aan de voet van de mast daarbij in het niet valt. In feite ben je daarboven voor bijna iedereen aan dek onzichtbaar. Let er maar eens op wanneer je er zelf weer rondloopt.'

'Misschien doe ik dat.' Haar stem klonk weer zacht, bijna gedwee.

Althea besloot het hier maar bij te laten. Ze had dit vaker meegemaakt bij nieuwe matrozen. Amber zou ofwel wennen aan het leven aan boord van een schip, ofwel breken. Althea kon zich echter niet voorstellen dat Amber eraan onderdoor zou gaan. Ze had een groot voordeel boven gewone jongmaatjes: zij was niet gaan varen om een opwindend nieuw leven te beginnen. Zulke avonturiers moesten de zwaarste desillusie verwerken: zij werden na vier of vijf nachten wakker in het plotselinge besef dat het glorieuze nieuwe bestaan waarvoor ze hadden getekend voornamelijk bestond uit monotoon voedsel, afgedwongen kameraadschap en een groezelig, ietwat onwelriekend bemanningsverblijf. Dat waren degenen in wie iets knapte, en die vaak anderen in hun ondergang meesleepten.

Althea sloot haar ogen en probeerde weer te gaan slapen. Ze zou al spoedig weer aan dek moeten verschijnen en ze had eigen problemen om mee te worstelen. Het weer was al die tijd goed geweest en de Paragon zeilde even lekker als welk ander schip ook. Het boegbeeld was niet echt vrolijk geweest, maar toch ook niet weggezakt in een van zijn mistroostige buien. Het waren meevallers waarvoor ze Sa dankte. De andere kant van de medaille was dat ze problemen had met de bemanning. Eerlijk gezegd waren het precies het soort problemen dat Bresker haar had voorspeld, verdomme. Dat maakte het dus onmogelijk om hem advies te vragen. Ze was te verwaand geweest, toen ze nog op het strand lagen. Ze had zelfverzekerd beweerd dat ze de mannen onder haar commando wel zou aankunnen. Nu leek de bemanning erop belust het tegendeel te bewijzen.

Niet iedereen, moest ze zichzelf eerlijkheidshalve in herinnering brengen. De meesten zouden zich wel in haar leiding hebben geschikt, meende ze, als Haff er maar niet was geweest. Hij zat haar bij elke gelegenheid dwars. Erger nog, hij was charismatisch. De anderen sloten zich altijd vlot bij zijn houding aan. Hij was knap, schoon en charmant. Hij had altijd een vriendelijk woord of een grap voor zijn makkers paraat. Hij schoot meteen te hulp wanneer hij een collega in de problemen zag. Hij was de ideale scheepsmaat, populair bij de hele bemanning. Juist wegens zijn eigen natuurlijke leiderschap, stelde ze bedrukt vast, moest hij wel voortdurend met haar in botsing komen. En het tweede punt was dan nog het feit dat ze een vrouw was. Hij scheen geen moeite te hebben met het accepteren van orders van Bresker of Lavoy. Dat was een tweede reden waarom ze zich niet tot Bresker kon wenden. Dit was iets wat ze zelf zou moeten oplossen.

Als de man openlijke insubordinatie zou hebben gepleegd had ze even openlijk met hem kunnen afrekenen, maar zijn tegenstand nam subtiele vormen aan en zette haar voor schut tegenover de bemanning. Al bij het idee dat ze dit aan Bresker zou moeten bekennen kreeg ze maagkrampen. Haff was slim. Als hij met haar samenwerkte, bijvoorbeeld door samen aan een touw te trekken, hield hij zijn kracht in, waardoor zij zich moest forceren. De ene keer dat ze hem had aangespoord om beter mee te werken had hij zich door haar verwijt geschokt getoond. De andere mannen hadden verwonderd hun kant op gekeken, want wanneer hij een paar vormde met wie ook, deed Haff altijd meer dan zijn deel. Nu maakte hij een zwak poppetje van haar.

Althea was lichamelijk niet zo sterk als de mannen met wie ze samenwerkte. Daar kon ze niets aan veranderen. Maar ze deed gewoon haar deel, verdomme, en het vernederde haar wanneer anderen dachten dat ze de inspanningen niet aankon. Als ze hem in zijn eentje een taak liet doen, deed hij dat snel en goed. Hij had een air van vrijbuitersachtige virtuositeit over zich, waardoor hij de simpelste klussen nog iets zwierigs kon geven. Het leidde tot minachting voor haar commando's en een soort genieten van gevaren. Niet zonder schaamte herinnerde ze zich een andere jonge zeeman, Devond, die precies hetzelfde was geweest en die ze vreselijk had bewonderd. Geen wonder dat haar vader hem had geloosd.

Haffs andere truc was dat hij haar behandelde als een vrouw in plaats van als commanderend stuurman. Dan deed hij demonstratief een stap opzij om haar voor te laten gaan, of reikte haar een touw of een stuk gereedschap aan alsof het een kopje thee was. Het laatste deed de andere mannen grinniken, en vandaag was Lop zo stom geweest om het te imiteren. Hij had wat al te opzichtig een soort onderdanige buiging voor haar gemaakt, maar hij was zo dichtbij geweest dat ze hem een rake schop onder zijn kont had kunnen geven, waardoor hij languit op het dek was gevallen. Hij was door de andere mannen hartelijk uitgelachen, maar het effect was bedorven doordat een of andere anonieme matroos zei: 'Pech, Lop. Ze mag Haff nu eenmaal liever dan jou.' Vanuit haar ooghoek had ze Haff zien grijnzen en met zijn tong zien klakken om die opmerking. Ze had geveinsd dat niet te hebben opgemerkt, want ze had geen passende reactie kunnen bedenken. Ze meende dat de zaak daarmee afgedaan was, tot ze Fleks gezicht had gezien, dat droop van teleurstelling. Hij had zijn hoofd meteen afgewend, beschaamd door haar schaamte.

Dat was voor haar de laatste druppel geweest. Ze was nu vastbesloten om Haff bij zijn eerstvolgende treiterij aan te pakken. Het probleem was alleen dat ze nog steeds niet wist hoe. Tweede stuurman was een moeilijke positie. Ze behoorde tegelijk wel en niet tot de bemanning. Ze was geen officier, maar ook geen gewoon matroos. Ze was iets vaags daar tussenin.

Wat zou je met Haff willen beginnen?' vroeg Amber vanuit de kooi onder haar zachtjes.

'Ik vind het eng als je dat doet,' klaagde Althea.

'Ik heb het je al vaak uitgelegd. Het is een heel gewone kermistruc. Je lag te woelen alsof je bed vol mieren zit. Vervolgens hoefde ik alleen nog maar te raden wat de waarschijnlijkste oorzaak van je onrust is.'

'Dat zal wel,' antwoordde Althea sceptisch. 'Maar om je vraag te beantwoorden, ik zou hem het liefste tegen zijn ballen schoppen.'

'Precies de foute tactiek,' verklaarde Amber op een superieur toontje. 'Iedere man die het zag zou pijnlijk getroffen zijn en zich meteen in Haffs positie verplaatsen. Ze zouden het een hoerenstreek noemen dat een vrouw Haff aanvalt waar hij het kwetsbaarste is. Dat mag je imago niet zijn. Jouw imago moet dat van een stuurman zijn die een onbeschaamde matroos op zijn nummer zet.'

'Suggesties?' vroeg Althea voorzichtig. Het was gewoon griezelig hoe snel Amber tot de kern van een probleem kon doordringen.

'Bewijs dat je beter bent dan hij en dat je het dus verdient tweede stuurman te zijn. Dat is zijn werkelijke probleem, weet je. Als jij gewoon een passagier werd, zo denkt hij, zou hij jouw positie kunnen innemen.'

'Dat is ook zo,' gaf Althea toe. 'Hij is een bekwame zeeman en een natuurlijke leider. Hij zou een goede tweede of zelfs eerste stuurman kunnen zijn.'

'Nou, dat is dan je andere optie. Doe een stap opzij en laat hem tweede stuurman zijn.'

'Nee. Dat is mijn positie,' gromde Althea.

'Verdedig die dan,' stelde Amber voor. 'Maar omdat jij al aan de top bent, moet je eerlijk vechten. Je moet hem ontmaskeren. Wacht je moment af, kijk ernaar uit, en grijp het dan. Het moet iets echts zijn. De rest van de bemanning mag geen twijfel hebben. Bewijs dat je een betere zeeman bent dan hij en dat je je functie verdient.' Althea hoorde dat Amber zich omdraaide in haar kooi.

Althea zelf bleef stil liggen en piekerde over een paar verontrustende vragen. Was ze wel beter dan Haff? Had ze het recht zijn meerdere te zijn? Waarom liet ze hem de functie niet van haar overnemen? Ze sloot haar ogen. Het was typisch een probleem om nog eens een nachtje over te slapen, besloot ze.

Amber stootte zich tegen de wand, vloekte zachtjes en draaide haar kussen om, maar even later lag ze opnieuw te woelen.

'Ik heb jouw kermistalent niet. Waarom zeg je me niet gewoon wat je dwarszit?' vroeg Althea.

'Dat zou je niet snappen,' klaagde Amber. 'Dat kan niemand.'

'Probeer het eens,' daagde Althea haar uit.

Amber zuchtte overdreven diep. 'Ik vraag me af waarom jij geen negenvin-gerige slavenjongen bent. En hoe het mogelijk is dat Paragon zowel een bange jongen als een wreedhartige man kan zijn. En ik vraag me ook af of ik wel aan boord van dit schip had moeten gaan, of eigenlijk beter in Beijerstad had kunnen blijven om op Malta te passen.'

'Malta?' vroeg Althea ongelovig. 'Wat heeft Malta met dit alles te maken?’

‘Dat,' antwoordde Amber op neerslachtige toon, 'is precies wat ik zelf heel graag zou willen weten.'

'Er is iets mis, meneer! Met Deeldorp, bedoel ik.'

Gankis stond afgetekend in de deuropening van Kennits kajuit. De oude piraat zag er onthutster uit dan Kennit zich herinnerde hem ooit te hebben gezien. Hij had zijn pet afgezet en verfrommelde deze tussen zijn handen. Kennit had opeens een voorgevoel dat zijn maag deed draaien, maar hij liet daarvan naar buiten toe niets blijken.

Hij trok vragend een wenkbrauw op. 'Gankis, er zijn vele dingen mis met Deeldorp. Welk daarvan heeft jou in concreto hierheen gevoerd?'

'Brik heeft me gestuurd, meneer, om te zeggen dat de stank fout is. De stank van Deeldorp, bedoel ik. De stad stinkt altijd, natuurlijk, maar deze keer anders dan anders. Als natte as...'

Weer dat voorgevoel. Alsof met een vingertopje van ijs iets op zijn rug werd getekend. Kennit was er zich zelfs in zijn afgesloten kajuit ten volle van bewust: de zwakke, maar onmiskenbare geur van een ramp. Vreemd dat een geurtje, hoe vaag ook, acuter dan enige andere prikkel de scherpste herinneringen bij iemand kon oproepen. Kreten in de nacht, stromend bloed - plakkerig en glimmend tegelijk. Naar de hemel oplaaiende vlammen. Een snuifje van de geur van verbrande huizen, vermengd met die van de dood.

'Dank je, Gankis. Zeg Brik dat ik snel kom.'

De zeeman deed de deur achter zich dicht. Hij was erg bezorgd geweest. Deeldorp was voor deze bemanning in feite de thuishaven — voor zover ze zoiets als een thuishaven hadden. Ze wisten allemaal wat die geur betekende, al had Gankis het niet over zijn lippen kunnen krijgen: Deeldorp was overvallen, waarschijnlijk door slavenhalers. Zoiets was in piratendorpjes niet ongebruikelijk. Jaren geleden, onder de oude satraap, waren er hele vloten geweest die de kanalen tussen de Piraten Eilanden speciaal met dit doel doorkruisten. Ze hadden een groot deel van die oude piratennesten gevonden en verwoest. Deeldorp was al die jaren onontdekt gebleven en had de periode ongeschonden doorstaan. In de jaren nadat de oude satraap was gestorven en de incompetente, lakse Cosgo het bewind had overgenomen, waren de piratendorpjes ongemoeid gelaten. Daardoor waren ze welvarend, maar tevens onvoorzichtig geworden. Kennit had geprobeerd de mensen te waarschuwen, maar niemand in Deeldorp had naar hem willen luisteren.

'De cirkel sluit zich.'

Hij keek naar het amuletje aan zijn pols. Het verdomde ding was allang geen geluksbrenger meer, maar in hoofdzaak een bron van ergernis. Het sprak alleen wanneer het daar zelf zin in had, en dan nog alleen om dreigementen, waarschuwingen en sombere voorspellingen uit te kramen. Hij zou willen dat hij het onding nooit had laten maken, maar nu kon hij er moeilijk van af. Er zat te veel van hemzelf in om het risico te lopen dat de amulet in handen van iemand anders viel. En vernietiging kwam niet in aanmerking, want het vernielen van een afbeelding van je eigen gezicht was natuurlijk vragen om je eigen ondergang. Daarom was hij het toverhouten amuletje maar blijven tolereren. Misschien zou het op een dag nog eens nuttig zijn. Misschien.

'Ik zei dat de cirkel zich sluit. Begrijp je die woorden niet? Of begin je doof te worden?'

'Ik negeerde je,' zei Kennit op innemende toon. Hij keek door de patrijspoort in zijn hut naar buiten. Het haventje van Deeldorp kwam al in zicht. Er staken daar diverse masten in de lucht. Erachter lag het stadje. Daar had brand gewoed. Ook de rand van de aangrenzende jungle was hier en daar geblakerd. Van de in zee stekende houten pieren hadden slechts de kale skeletten van verschroeide staanders en dwarsbalken de aanval overleefd. Kennit voelde een scheut van teleurstelling. Hij was hierheen gekomen, met de rijkste buit van zijn hele carrière, in de verwachting dat sincor Faldin deze met een vette winst zou kunnen verkopen. Maar ze hadden de koopman natuurlijk zijn keel afgesneden, en zijn vrouw en dochters als slavinnen meegevoerd. Dat was verrekt hinderlijk allemaal.

'De cirkel,' vervolgde de amulet meedogenloos, 'schijnt uit een aantal schakels te bestaan. Een piratenkapitein. Een levend schip dat voor het grijpen is. Een afgebrand stadje. Een gevangengenomen jongen, familie van het schip. Dat waren de elementen die tot de eerste cyclus behoorden. En wat hebben we nu? Een piratenkapitein. Een veroverd levend schip. Een gevangengenomen knaap, die familie is van dat schip. En een in de as gelegd stadje.'

'Je vergelijking klopt niet, amulet. De volgorde van de elementen is door elkaar geraakt.' Kennit verplaatste zich naar de spiegel en krulde de punten van zijn snor zorgvuldig op.

'Ik vind de overeenkomst desondanks frappant. Welke andere schakels kunnen we hieraan nog toevoegen? Aha, wat dacht je van een vader die in ketenen gevangen wordt gehouden?'

Kennit draaide zijn pols zo dat de amulet hem kon aankijken. 'Of een vrouw met haar tong uitgesneden? Dat zou ik gemakkelijk kunnen regelen.'

Het gezichtje keek hem met half dichtgeknepen oogjes aan. 'Hij draait rond, gek! Hij draait rond. Je hebt de molensteen zelf aan het draaien gezet, denk maar niet dat je nu nog kunt ontkomen aan je uiteindelijke lot! Het is voor jou vastgelegd, jaren geleden al, toen jij ervoor koos in Igrots voetsporen te treden. Jij zult Igrots dood sterven.'

Hij sloeg de amulet met het gezichtje naar beneden tegen het tafelblad. 'Ik wil die naam door jou niet meer horen noemen! Begrepen?'

Toen keek hij weer naar de amulet. Het opgeheven gezichtje glimlachte hem lieflijk toe. Op de rug van zijn hand, vlak naast de pols, had zich een onderhuidse bloeding verspreid. Kennit trok de manchet van zijn mouw naar beneden om zowel die rode plek als de amulet onder een flap kant te verbergen. Toen verliet hij zijn kajuit.

Op het dek was de stank veel indringender. De moerassige haven van Deeldorp stonk uit zichzelf al. Nu waren daar de geuren van de dood en van verbrande huizen aan toegevoegd. Zijn manschappen waren ongewoon zwijgzaam.

De Vivacia bewoog zich als een spookschip, voortgeblazen door een zacht windje, traag en stil over troebel water. Niemand schreeuwde, er was zelfs niemand die fluisterde of kreunde. Een vreselijke stilte van machteloze verslagenheid drukte op het schip. Zelfs het boegbeeld zweeg. Op de Marietta, die in hun kielzog volgde, heerste een even doodse stilte.

Kennit richtte zijn blik op Wintrow, die op de voorplecht bij Vivacia stond. Hij kon de verdoving die ze met elkaar deelden bijna voelen. Etta bevond zich aan zijn zijde. Ze stond over de reling gebogen alsof zij het boegbeeld was. Haar gezicht was bevroren in een vreemd masker van ongeloof.

De vernielingen leken ongelijkmatig te zijn. Drie muren van een pakhuis stonden nog overeind en schulpten zich als een hand om de verwoestingen erbinnen. Van Bettels luxueuze bordeel was maar een enkele muur staande gebleven. Hier en daar stonden hutten en schuren die geen vlam hadden gevat, misschien omdat ze op te drassige grond stonden.

'Het heeft geen zin om hier aan te meren,' zei Kennit tegen Brik. De jonge eerste stuurman van de Vivacia was zwijgend aan zijn zijde verschenen. 'Breng haar maar weer buitengaats en laat ons een andere haven opzoeken.'

'Wacht, meneer! Kijk, daar is iemand. Daar!' riep Gankis brutaal naar beneden. De broodmagere oude matroos was in het want geklommen om het vernielde dorp beter te overzien.

'Ik zie niets,' verklaarde Kennit, maar meteen daarna veranderde dat. Ze kwamen uit de jungle, in hun eentje of in stelletjes. De deur van een van de hutten werd opengegooid en er verscheen een man in de deuropening. Hij hield zijn zwaard uitdagend voor zich uit en had een vuil, bruinachtig verband om zijn hoofd.

Ze legden aan naast het geblakerde skelet van een van de pieren. Kennit nam plaats in het voorste deel van de sloep waarin hij naar de wal werd geroeid. Sorcor, in een sloep van de Marietta, voer vlak achter hem. Zowel Etta als de jongen hadden per se mee aan wal gewild. Met tegenzin had Kennit verlof gegeven dat ieder bemanningslid even aan land mocht, mits er op elk moment een minimale bemanning aan boord van het schip zou blijven. Iedereen scheen erop gebrand te zijn de verwoesting van het stadje met eigen ogen van dichtbij te aanschouwen. Kennit zelf zou net zo lief meteen rechtsomkeert hebben gemaakt. Het platgebrande stadje gaf hem een onbehaaglijk gevoel. En je wist maar nooit wat de wanhopige overlevenden zouden doen.

Die overlevenden waren al in een groep samengedromd voordat een van beide sloepen op het strand was getrokken. Ze stonden als haveloze, zwijgende spoken te wachten tot de piraten aan land waren. Hun stilte voorspelde weinig goeds, meende Kennit, en de manier waarop hun ogen hem volgden al evenmin. Hij greep zijn kruk steviger vast toen de sloep met een schok het modderige strand raakte en de bemanning overboord sprong om hem verder op het droge te trekken. Het beviel Kennit allemaal geenszins. De glimmende modder was zwart, met een vliesdun, olieachtig laagje van groenig glinsterende algen eroverheen. Zijn kruk en zijn houten poot zouden daarin natuurlijk ontzettend diep wegzakken, en hij zou dus letterlijk en figuurlijk een modderfiguur slaan! Erger nog, hij zou praktisch weerloos zijn, mocht het volk besluiten hem aan te vallen. Dus hij bleef naar de verzamelde menigte zitten staren en wachtte op een duidelijke indicatie van haar stemming.

Toen hoorde hij vanuit de sloep van de Marietta Sorcors kreet: 'Alyssum! Je leeft nog!' De potige piraat sprong meteen overboord en waadde door het water en de modder naar de wachtende menigte, die de aanstormende man schielijk ruim baan gaf. Hij omknelde een ineenkrimpend meisje met zijn armen en trok haar tegen zijn machtige borst aan. Het duurde even voordat Kennit haar herkende. Het verfomfaaide schepseltje was beduidend aantrekkelijker geweest toen sincor Faldin haar en haar zusje Lily had gepresenteerd als potentiële bruidjes voor Kennit en Sorcor. Hij herinnerde zich dat Sorcor diep onder de indruk had geleken van de meisjes, maar had nooit vermoed dat hij de hofmakerij had voortgezet. In elk geval stond Sorcor nu het kalfje Alyssum Faldin als een beer te omhelzen. Zij had haar bleke armen om de dikke nek van de piraat geslagen en klemde zich aan hem vast. Verbazingwekkend. Er rolden tranen over haar wangen, maar Kennit was bereid aan te nemen dat ze blijdschap uitdrukten. Anders zou ze er hoogstwaarschijnlijk ook bij gegild hebben. Dus was het meisje blij hem te zien. Kennit besloot dat het veilig was om uit de sloep te stappen.

'Geef me je arm,' beval hij Wintrow. De jongen zag bleek. Het was beter hem iets te doen te geven.

'De hele stad is weg,' merkte Wintrow dom op terwijl hij uit de boot klom en de piraat zijn arm aanbood.

'Sommigen zullen dat misschien een hele verbetering vinden,' merkte Kennit op. Hij stond rechtop in de sloep en keek met een vies gezicht naar de modder en het vuile water. Toen stapte hij uit de sloep, eerst met zijn houten poot. Zoals hij al had gevreesd, zakte deze diep weg. Alleen het feit dat hij op Wintrows schouder kon leunen voorkwam dat de poot tot zijn knie in de modder verdween.

Toen was er opeens Etta. Ze greep hem bij zijn andere arm en hielp hem uitstappen. Ze strompelden over het modderige strand tot hij vastere grond onder zijn voeten voelde. Hij zag een plat stuk rots boven de drab uitsteken en koos dat als pleisterplaats. Hij plantte er zijn houten poot op en begon om zich heen te kijken.

De verwoesting was grondig geweest. Aan de verse uitbotting van de jungle op verschroeide plekken was te zien dat de aanval al weken geleden had plaatsgevonden, maar nergens zag hij tekenen van pogingen om weer iets op te bouwen. Ze hadden gelijk. Dat had geen zin. Wanneer de slavenhalers eenmaal een nederzetting hadden ontdekt, kwamen ze er keer op keer terug om ook de allerlaatste bewoners te oogsten. Deeldorp, een van de oudste van de piraten-nesten, was dood.

Hij schudde zijn hoofd. 'Ik weet niet hoe vaak ik al heb gezegd dat ze twee uitkijktorens moesten bouwen en een paar ballista's bij de hand moesten hebben. Zelfs één bemande uitkijktoren zou genoeg zijn geweest om een waarschuwing door te geven. Dan hadden ze tenminste kunnen vluchten. Maar niemand wilde naar me luisteren. Ze vroegen zich alleen maar af wie het zou betalen.'

Het was bevredigend om achteraf zo volledig gelijk te hebben. En niemand kon beweren dat hij het volk niet had gewaarschuwd. Gewoonlijk waren zijn suggesties beantwoord met spot, of de beschuldiging dat hij alleen maar uit was op macht voor zichzelf. Toch waren er onder de overlevenden nu verschillende die hem beschuldigend aankeken. Een man liep zelfs rood aan van drift toen hij Kennit aanwees en uitriep: 'U! U bent verantwoordelijk! U hebt die Kwartsers over ons afgeroepen!'

'Ik?' Kennit was vertoornd. 'Ik zei daarnet nog dat ik jullie altijd heb gewaarschuwd dat dit zou gebeuren. Als jullie naar mij hadden geluisterd zouden er nu veel meer overlevenden zijn. En wie weet, misschien hadden jullie dan de bin-nenvallers verslagen en hun schepen ingepikt!' Kennit snoof minachtend. 'Ik ben wel de allerlaatste die de schuld kan krijgen van wat hier is gebeurd. Als jullie een zondebok zoeken, kijk dan eerst eens naar jullie eigen stijfkoppige stupiditeit!'

Het was de verkeerde toon om aan te slaan. Kennit besefte het bijna onmiddellijk. Te laat.

De menigte kwam op hem af als een losgeraakte lawine die van een berghelling naar beneden begon te schuiven, en leek even fataal en onontkoombaar. Die verdomde Etta liet zijn arm los. Wilde ze wegrennen? Nee, ze bracht haar hand naar haar dolk. Daar zou ze veel aan hebben, tegen zo'n menigte! Maar hij waardeerde de achterliggende gedachte. Hij maakte zijn schouders los door ze een paar keer snel achter elkaar op te halen en trok toen zijn hand terug van Wintrows schouder. Hij wenkte naar de jongen dat hij opzij moest stappen. Kennit had zelf een mes. Ze zouden hem niet zo gemakkelijk te grazen nemen! Hij bracht een miniem glimlachje om zijn lippen en zette zijn houten poot schrap tegen het rotsgesteente. Zo wachtte hij hen op.

Hij was sprakeloos van geschoktheid toen Wintrow eveneens een dolk trok, en nog wel een zeer kostbare, en voor hem sprong. Naast hem toonde Etta zich al even verbaasd, maar vervolgens ook geamuseerd. Een blik op haar leerde hem dat ze een woeste, trotse glimlach op haar gezicht had. Het was een van de angstaanjagendste dingen die Kennit ooit had gezien. Hij wist natuurlijk al dat ze er dol op was mannen in stukken te snijden. Deze keer bevond ze zich gelukkig aan zijn zijde. Hij hoorde het plonzen en spetteren van laarzen op de zompige bodem toen leden van zijn bemanning zich achter hem schaarden. Hij had er maar vier bij zich. Vaag registreerde hij dat Vivacia iets riep. Ze zag natuurlijk wat er gebeurde, maar kon op dit moment niets voor hem doen. Tegen de tijd dat ze een volgende sloep met mannen aan wal had gestuurd zou het allemaal al voorbij zijn. Hij wachtte af.

De menigte golfde naar hem toe, maar vervolgens om hem heen. Even later waren Kennit en de zijnen omsingeld door een dreigende massa en zinderde de lucht van de spanning. Nu ze tegenover een vastberaden groep van zeven gewapende personen stonden durfde geen van de aanvallers de eerste beweging te maken. De man met het rode gezicht die nu pal voor hem stond herkende hij als een kroegbaas. Boj, zo heette hij. Hij had een knuppel bij zich waarmee hij dreigend tegen zijn been tikte, maar ondertussen bleef hij veilig buiten het bereik van Wintrows dolk. De anderen stonden te wachten tot hij zou aanvallen. Kennit vermoedde dat Boj opeens niet veel zin meer had om de leider van de meute te zijn. Een blik opzij leerde hem dat Sorcor met zijn eigen matrozen vlakbij paraat stond. Het meisje was verdwenen. Kennit had geen tijd om zich af te vragen waarheen. De twee wisselden een blik. Sorcor had geen woorden nodig. Hij zou niets doen, tot het onvermijdelijk werd. Dan zou hij zich onmiddellijk met geweld een weg naar Kennit toe banen.

Boj keek bezorgd over zijn schouder, maar glimlachte koel toen hij zag dat zijn volgelingen bij hem waren en de piraat hadden omsingeld. Zeker van steun in de rug richtte hij zich tot Kennit. Hij moest over Wintrows hoofd kijken om Kennits blik te ontmoeten. 'Het is jouw schuld, gore klootzak! Je hebt de boel verziekt door het ene slavenschip na het andere te kapen. Moest de grote meneer uithangen, had niet genoeg aan rijk worden alleen! Jij en je praatjes dat je een koning wilt zijn! Nu en dan eens een schip, daar gaf die gekroonde knul in Jamaillia niks om. Tot jij in actie kwam. De satraap heeft ons met rust gelaten, tot jij rotzooi kwam trappen. Jij pakte hem aan in zijn eigen portemonnee. Kijk nou maar eens wat je ons hebt aangedaan. We hebben niks meer over. We moeten een nieuwe woonplaats zoeken en alles weer van de grond af opbouwen. En zo'n geschikte plek als Deeldorp vinden we nergens meer, durf ik te wedden. We waren hier veilig en jij hebt daar een eind aan gemaakt. Die overvallers waren naar jou op zoek!' Opeens sloeg hij veelzeggend met zijn knuppel tegen de palm van zijn andere hand. 'Dus je staat bij ons in het krijt, vind ik. Wat je ook bij je hebt op dat schip, wij pikken het in om er een nieuwe schuilplaats mee te zoeken en op te bouwen. Kies zelf maar hoe we het krijgen. Geef het ons vrijwillig, of anders...' Hij zwaaide met de knuppel en floot schel. Kennit weigerde echter om ook maar een duimbreed achteruit te deinzen.

Er was nog ander volk tussen de bomen vandaan gekomen. Kennelijk waren er meer overlevenden dan hij aanvankelijk had gedacht, maar deze hele confrontatie was pure onzin. Zelfs als ze hem en zijn mannen hier op dit strand doodden, dachten ze echt dat die schepen zich zouden overgeven? Ze zouden gewoon wegvaren. Ze waren stom. Meutes waren meestal stom. Maar ook dodelijk. Hij maakte zijn glimlach iets breder en dacht na over de woorden die hij zou kiezen.

'Schuilen. Is dat alles waar je aan kunt denken?'

Dat was Wintrow. Het geluid van zijn stem was een schok voor Kennit. Het klonk zo helder en luid als dat van een bard, maar droop van de verachting. Kennit besefte dat de jongen zich tevens richtte tot degenen die verder weg waren, of zich zelfs nog in het bos verscholen hielden. Ondertussen hield de jongen zijn dolk in paraatheid. Waar had hij dat geleerd? Kennelijk had de jongen nu echter niet in de eerste plaats een aanval in de zin.

'Kop dicht, jongen. Niemand heeft nu tijd voor gepraat.' Boj zwaaide dreigend met zijn knuppel en richtte zich over Wintrows hoofd weer tot Kennit. 'Wel, koning Kennit, vrijwillig of -'

'Natuurlijk heb je geen tijd voor gepraat!' Wintrow overstemde Boj met gemak. 'Voor praten heb je namelijk hersens nodig, geen spierkracht. Niemand hier had tijd om te praten, al zou het jullie levens hebben gered. Kennit heeft geprobeerd het duidelijk te maken. Je kunt je niet verschuilen voor wat er buiten je dorp gebeurt. Vroeg of laat word je door de rest van de wereld gevonden. Kennit heeft geprobeerd te waarschuwen. Hij zei dat jullie de stad moesten verdedigen, maar jullie wilden niet luisteren. Hij bracht slaven hierheen en gaf ze hun vrijheid in jullie midden, maar jullie wilden hen niet aankijken, noch in hen herkennen wat jullie vroeger zelf waren. Welnee, liever verstopten jullie je hier in de modder, als kruipend, aasetend ongedierte, en hoopten maar dat de wereld jullie nooit zou opsporen! Maar zo werkt het niet. Als jullie nu eindelijk eens naar hem luisterden, zouden jullie kunnen leren weer echte mensen te worden. Ik heb zijn schetsen gezien. Deze haven kan gemakkelijk worden versterkt en verdedigd. Deeldorp zou zichzelf op de kaart moeten zetten! Jullie kunnen deze stinkende modderpoel uitbaggeren en er een echte haven van maken, en openlijk een plaats opeisen als handelspost. Daar is maar één ding voor nodig: jullie moeten met opgeheven hoofd uitroepen dat jullie mensen zijn, niet een stelletje vogelvrijen en misdadigers die uit Jamaillia verjaagd zijn. Kies een leider en kom op voor jezelf. Maar nee, hoor, het enige wat jullie willen is nog wat koppen inslaan, nog wat moord en doodslag, en dan ergens onder een andere steen wegkruipen tot de speurders van de satraap jullie ook daar weten uit te graven.'

De jongen was buiten adem geraakt. Kennit hoopte dat de anderen niet hadden opgemerkt hoe hij trilde. Nu nam hij het van hem over. Hij sprak zonder stemverheffing, alsof hij zich alleen tot Wintrow richtte, maar hij wist dat zijn woorden tot een heel eind verderop verstaanbaar zouden zijn. 'Geef het maar op, jongen. Ze wilden naar mij niet luisteren, en ze zullen naar jou ook niet luisteren. Vechten en zich verstoppen, dat is alles wat ze kunnen. Ik heb alles wat in mijn vermogen ligt gedaan om hun te leren weer vrije mensen te worden.' Hij haalde een schouder op. 'Ze moeten maar doen wat ze niet kunnen laten.' Hij draaide zijn hoofd en bekeek de menigte. Sommige van de getatoeëerde gezichten kwamen hem vaag bekend voor. Het waren slaven die hij als vrije mensen hierheen had gebracht, besefte hij, toen de ene na de andere zijn ogen voor hem neersloeg.

Een van de ex-slaven, dapperder dan de rest, deed opeens een stap opzij. 'Ik schaar me achter Kennit,' zei hij eenvoudig, en toen voegde hij zich bij Sorcor en zijn mannen. Een half dozijn anderen volgde zonder iets te zeggen zijn voorbeeld. De meute begon onrustig te schuifelen toen deze tweedeling zich voordeed. Degenen die later uit het woud waren gekomen bleven aarzelend op een afstandje staan, kennelijk niet bereid of in staat om meteen partij te kiezen. Niets was meer zo helder als het nog slechts enkele momenten voordien had geleken.

Opeens klonk er een vrouwenstem op. 'Carum! Jerod! Schaam jullie! Jullie weten dat wat hij zegt de waarheid is. Dat weten jullie!' Het was Alyssum. Ze stond in de sloep van de Marietta. Dus daar had Sorcor haar gelaten. Ze wees beschuldigend naar de jonge mannen die ze noemde. 'Vahor. Kolp. Jullie pestten

Lily en mij door te zeggen dat mijn vader haar hand aan een gek en de mijne aan een stuurman had beloofd. En wat heeft mijn moeder jullie gezegd? Dat zij mannen waren die een visie hadden hoe de toekomst zou kunnen zijn! En dat het mannen waren die ons probeerden te helpen om meer te worden dan een moddergat aan de rand van niks en nergens. En nu is ze dood. Dood! Niet door Kennit is ze vermoord, maar door onze eigen stupiditeit! We wilden niet naar hem luisteren. We hadden een koning nodig om ons te beschermen, maar we hebben hem bespot om zijn aanbod!'

Kennits hemd plakte aan zijn bezwete rug. Inmiddels zouden de Vivacia en de Marietta wel meer sloepen hebben gestuurd. Hij moest nog even tijd zien te rekken, dan zou hij genoeg mannen achter de hand hebben om de balans naar zijn kant te laten doorslaan. Niettemin zou hij waarschijnlijk sterven. De jongen voor hem en de vrouw naast hem zouden hoogstens een of twee aanvallers kunnen vertragen. Daarna zou hij sterven - meteen nadat hij gedwongen zou zijn een stap achteruit te doen en hij zijn houten poot niet meer schrap kon zetten. Hij zou sterven.

De mensen achter in de menigte hadden wat meer afstand genomen. Hun houding was er meer een van luisteren dan van dreigen. Boj behoorde niet tot hen. Hij en een stuk of vijf mannen dicht om hem heen hadden hun schouders en ellebogen breed gemaakt en hielden hun wapens dreigend omklemd. Dat er dissidenten bleken te zijn in de groep overlevenden scheen Bojs drift alleen maar te hebben aangewakkerd. De jongeman naast hem was zo te zien zijn zoon. Bojs adem was een gejaagd hijgen geworden en zijn mond bewoog zich alsof hij wilde proeven of zijn woorden wel scherp genoeg waren. 'Jullie zien het verkeerd!' brulde hij opeens. 'Het is zijn schuld! Zijn schuld! Hij heeft die overvallers hierheen gelokt!' Zijn schreeuwende stem sloeg over, en toen sprong hij naar voren, zwaaiend met zijn knuppel, en de menigte achter hem kwam in beweging en rolde als een vloedgolf op hem af.

Bojs knuppel maaide naar de plek waar Wintrows schedel zich had bevonden. De jongen was weggedoken, maar niet diep genoeg. Kennit zag dat de afschampende klap zijn hoofd opzij sloeg. Hij dacht dat de jongen geveld was. Hij zette zich schrap met zijn kruk en bracht zijn dolk omhoog om zich te verdedigen. Etta had haar dolk nodig om een jonge knul af te weren. Zij zou hem niet kunnen helpen.

Toen Kennit zijn dolk ophief sprong Wintrow opeens overeind tussen Boj en hem in - als een jong boompje dat helemaal opzij was geduwd, maar dat niet was geknakt en zich nu zwiepend weer oprichtte. Bojs geschoktheid was duidelijk van zijn gezicht af te lezen, maar de stommerd had zijn knuppel al naar achter gezwaaid om Kennit een dodelijke klap te verkopen. Zijn borst lag wijd open. Ongetwijfeld was de kroegbaas gewend een beschermende toog tussen hem en zijn slachtoffer te hebben staan. Wintrow priemde zijn dolk in 's mans harde buik, dwars door zijn vest en hemd heen, en de jongen schreeuwde terwijl hij dat deed - een kreet waarin zowel afschuw als haat doorklonk. Boj brulde, gewond, maar verre van dood.

Er werd nu aan alle kanten gevochten. Kennit hoorde hoe Sorcor zijn mannen vloekend tot haast aanzette terwijl ze zich een weg naar hem toe baanden. Ook hoorde hij gegil van vrouwen en wist hij dat sommigen zich aan het gevecht onttrokken. Er gebeurde van alles tegelijk, en toch had Kennit het gevoel dat hij op een eilandje van stilte stond. Etta lag met een aanvaller in de modder te worstelen en stak krijsend op hem in. Op een wat vager niveau was Kennit zich bewust van de andere gevechten om hem heen en hoorde hij geschreeuw vanaf het water — waarschijnlijk van de mannen die in sloepen onderweg waren, maar nu nog hulpeloos moesten toezien. Achter hem stonden twee mannen te vechten in de modder en een van hen gaf een schop tegen zijn kruk, waardoor hij aan het wankelen werd gebracht en een halve stap vooruit moest doen. Bojs knuppel kwam vervaarlijk hard neer op Wintrows schouder, juist toen de jongen zijn mes voor de tweede keer in de buik van de kroegbaas had gestoken. Kennit hoorde de klap en Wintrows kreet van pijn, en viel toen half tegen hen aan. Hij greep zich met een hand vast aan Boj en gebruikte met zijn andere hand zijn dolk. Zijn kruk was gevallen en zijn houten poot was diep in de modder weggezakt, waardoor hij slagzij maakte en Bojs dodelijke zwiep met de knuppel hem rakelings miste. Kennit viel dwars over Wintrow heen, en toen donderde Boj als een gevelde boom boven op hen tweeën. Het gewicht van de bonkige kroegbaas drukte Kennit diep in de glanzende modder.

De onwaardigheid van die situatie was een prangender aansporing dan welke graad van woede ook. Brullend wierp Kennit de veel zwaardere man van zich af, waarna hij voor eens en voor altijd met Boj afrekende door hem met een flitsende beweging van zijn dolk de keel door te snijden. Toen kwam hij half overeind op zijn goede knie en zag dat Etta op haar rug in de modder lag. Ze had met twee handen de pols omklemd van een man die met die ene hand een dolk in haar borst probeerde te steken terwijl hij bezig was haar met zijn andere hand te wurgen. Kennit boorde zijn dolk in zijn rug, rechts naast zijn ruggengraat, vlak boven de heup. De man schreeuwde het uit en kronkelde van de pijn. Etta maakte van de stuiptrekking gebruik door de dolk van de aanvaller bij te sturen en diep in de buik van de man zelf te stoten, waarna ze zich in een vloeiende beweging onder hem uit liet rollen en opsprong. 'Kennit, Kennit!' riep ze. Zo smerig als ze was, van top tot teen, wankelde ze zijn kant op en boog zich beschermend over hem heen, met haar dolk in haar hand. Het was te vernederend. Kennit begon te worstelen om zich op te richten.

Zo snel de schermutseling was begonnen, zo abrupt was ze voorbij. Zijn piraten stonden om hem heen. Iedereen in de meute die werkelijk bereid was geweest om te vechten lag geveld op de grond. De rest had zich op een veilige afstand teruggetrokken. Het was Sorcor natuurlijk weer gelukt om zich een weg dwars door de mêlee heen te banen, zoals bijna altijd. Toen Kennit probeerde op te krabbelen, maar zijn evenwicht verloor, had Sorcor snel en nonchalant afgerekend met een gewonde Deeldorper, een laatste stap naar voren gedaan en een hand, bevuild door modder en druipend bloed, naar hem uitgestoken. Voor-dat Kennit kon protesteren had Sorcor hem bij het front van zijn jasje vastgegrepen en overeind gehesen. Etta had zijn kruk gevonden en reikte hem deze nu aan. Het ding zat onder de modder, maar hij nam de vieze kruk niettemin aan en probeerde onverschillig te kijken toen hij hem onder zijn oksel plaatste.

Aan zijn voeten had Wintrow zich inmiddels tot op zijn knieën omhoog weten te werken. Hij ondersteunde zijn linkerarm met zijn rechter, maar had ook nog steeds zijn dolk vast. Toen Etta dat zag liet ze een trots lachje horen. Ondanks zijn gekreun pakte ze hem bij de achterkant van zijn hemd en trok hem overeind. Tot Kennits verrassing gaf ze de jongen toen een ruwe omhelzing. 'Dat heb je niet al te slecht gedaan, zo voor het eerst! Duik de volgende keer wat dieper weg.'

'Ik denk dat mijn arm gebroken is,' hijgde hij.

'Laat me eens kijken.' Ze betastte zijn linkerarm van onder tot boven met haar handen. Wintrow gaf een kreet van pijn en probeerde zich los te trekken, maar ze hield hem vast. 'Hij is niet gebroken. Als bij gebroken was zou je zijn flauwgevallen toen ik dat deed. Maar gekneusd is hij wel. Dat gaat weer over.'

'Help me eens naar vastere grond,' eiste Kennit, maar het was Sorcor die hem bij een arm pakte en hielp bij het lopen. Etta en Wintrow kwamen samen achter hen aan. Even stak hem dat, maar toen herinnerde hij zich dat hij Etta en Wintrow juist in eikaars armen wilde drijven. Ze passeerden de handvol mannen die waren gesneuveld en een man die met gebogen hoofd naar zijn opengesneden buik zat te kijken. De andere Deeldorpers hadden zich tot op een veilige afstand teruggetrokken. Een van zijn bemanningsleden had een snee in zijn been, maar voor het overige waren ze zo goed als ongedeerd. Die uitkomst verraste Kennit niet. Zijn mannen hadden het voordeel van gevulde magen en goede wapens, en ze waren geoefende vechters — anders dan die kroeglopers hier. De tegenstanders hadden numeriek in de meerderheid geleken, maar er waren slechts weinige doden nodig geweest om dat te verhelpen.

Toen hij grond had bereikt waar hij weer zonder hulp van anderen kon staan, veegde Kennit zijn handen stevig af aan zijn hopeloos bevuilde broek. Hij keek naar het stadje achter de bemanningsleden die beschermend om hem heen stonden. Nergens een plek om een bad te nemen, of een drankje te nuttigen, of zijn buit te verkopen. Niks over van Deeldorp. Zinloos om langer te blijven. 'Laten we van hier vertrekken,' zei hij tegen Sorcor. 'Ik ken een man in Flaterkreek die relaties heeft in Kaarsdorp. De laatste keer dat ik hem sprak snoefde hij dat hij betere prijzen kon krijgen voor onze spullen. Misschien moesten we dat maar eens uitproberen.'

'Jawel, meneer,' beaamde Sorcor. Toen boog hij zijn hoofd alsof hij iets boeiends zag in het zand tussen zijn voeten. 'Meneer, ik neem Alyssum mee.'

'Als het moet,' antwoordde Kennit op licht geërgerde toon. Toen de grote man zijn hoofd ophief zag Kennit diep in zijn ogen vonkjes van kwaadheid. 'En natuurlijk moet het,' amendeerde hij haastig terwijl hij bedroefd zijn hoofd schudde. Wat is er voor het arme meisje hier nog over? Jij bent nu de enige beschermer die ze nog heeft, Sorcor. Ik zie het als je plicht. Je moet.'

Sorcor knikte ernstig. 'Dat is precies zoals ik het zelf ook zag, meneer.'

Kennit keek walgend naar het zompige strand waar hij weer overheen moest om bij zijn sloep te komen. Hij moest de schijn zien te wekken dat het voor hem niet moeilijker was dan voor wie ook. Hij greep zijn gladde, bemodderde kruk

steviger vast. 'Wel, laten we dan maar gaan. We hebben hier niets meer te zoeken.'

Hij keek bezorgd naar de verspreide groepjes die hen vanaf veilige afstand stonden aan te staren. Ze zagen er niet agressief uit, maar je kon nooit weten. Toen hij hun kant op keek stapte een man stoutmoedig naar voren. 'U laat ons hier zomaar achter?' vroeg hij ongelovig.

'Hoe zou ik jullie anders moeten achterlaten?' vroeg Kennit.

Weer was het Wintrow die hem verbaasde. 'Jullie hebben heel duidelijk gemaakt dat hij hier niet welkom is. Waarom zou hij dan nog tijd aan jullie verspillen?' Er klonk oprechte minachting in de stem van de jongen.

'Het waren wij niet die hem hebben aangevallen!' sprak de man hem verontwaardigd tegen. 'Dat was alleen maar een stelletje herrieschoppers, en die zijn nu allemaal dood. Waarom moeten wij worden gestraft voor wat zij hebben gedaan?'

'Het waren ook jullie niet die hem hebben verdedigd,' snauwde Wintrow. 'En dat bewijst dat jullie niets hebben bijgeleerd. Niets! Jullie geloven nog steeds dat jullie niets te maken hebben met het kwaad dat een ander overkomt. Laat die ander maar tot slaaf worden gemaakt, laat dat andere dorp maar overvallen worden door slavenhalers, laat iemand als Kennit maar op het strand, pal onder jullie ogen, worden afgeslacht! Dat kan jullie allemaal niks schelen, zo lang het maar niet jullie eigen keel is die wordt doorgesneden. Wij hebben geen tijd om daarop te wachten. Andere dorpen luisteren maar al te graag naar wat hij te vertellen heeft en zijn blij dat ze mogen profiteren van zijn leiderschap. Deeldorp is dood. Het heeft nooit op een kaart gestaan en dat zal ook nooit gebeuren, want de mensen die er woonden waren al dood.'

De stem van de jongen had iets dwingends. De lieden die hij smalend stond uit te schelden kwamen niettemin dichter naar hem toe — als vissen die hij aan de haak had geslagen. Sommigen keken verbolgen, anderen beschaamd. Weer anderen hadden nog steeds die versufte blik in hun ogen van mensen die in fysieke zin akelige rampen hadden overleefd, maar daarbij hun geest hadden uitgeschakeld. Ze kwamen allemaal naar de jongen toe. En wat misschien nog vreemder was: de bemanningsleden maakten ruim baan voor hen en lieten hen tot vlak voor Wintrow naderen. En toen Wintrow zweeg was de stilte van zijn toehoorders zoiets als een schuldbewuste echo van zijn aantijgingen.

'Andere dorpen?' waagde tenslotte iemand in de menigte te vragen.

'Andere dorpen,' bevestigde Wintrow. 'Zoals Schuin. Zij hebben het schip dat ze van Kennit hadden gekregen ten nutte gemaakt. Met de winsten die ze daarmee maken hebben ze het lot van allen verbeterd. Ze verstoppen zich niet meer, maar wagen zich naar buiten en verklaren tegenover de hele wereld dat ze bestaan en dat ze vrij zijn. Ze drijven openlijk handel en ze vallen slavenschepen aan die in hun omgeving een passage proberen te vinden. Anders dan jullie hebben zij zich Kennits woorden ter harte genomen. Ze hebben hun haven versterkt en leven in vrijheid.'

'Dat zou voor ons niet werken,' bracht een vrouw daar tegenin. 'We kunnen hier niet blijven. De overvallers weten nu waar ons dorp zich bevindt. Ze zullen terugkomen. U moet ons meenemen. Dat moet! Vluchten is onze enige hoop. Wat kunnen we anders?'

'Wat jullie anders kunnen?' herhaalde Wintrow. Hij ging op zijn tenen staan en bekeek de armetierige haven alsof hij hem met een andere vergeleek. 'Daar!' Hij wees naar een hoger gelegen deel van de oever. 'Op die plek zouden jullie kunnen beginnen. Jullie bouwen het dorp weer op, maar beginnen met een toren op die plek. Die hoeft niet eens erg hoog te zijn om een uitzicht over de hele lagune mogelijk te maken. Als daar voortdurend een man op wacht had gestaan - welnee, het had zelfs een kind kunnen zijn - dan zou iedereen op tijd zijn gewaarschuwd, hetzij om te vechten, hetzij om te vluchten. Dan zou iedereen de laatste overval hebben overleefd.'

'Stel dat we Deeldorp willen herbouwen,' vroeg een man op sceptische toon. Zijn hand beschreef een boog die de troosteloze ruïnes omvatte. 'Waarmee?'

'Aha, ik snap het, u heeft betere vooruitzichten elders,' stelde Wintrow droog vast.

Toen de man daar niets op zei vervolgde Wintrow: 'Bouw de boel weer op met de spullen die nog over zijn. Een deel van het timmerhout is nog best te gebruiken. Kap bomen en leg het hout te drogen voor later. Hijs de tot zinken gebrachte schepen op uit de haven. Repareer ze en gebruik de planken en balken van de onherstelbare vaartuigen voor huizen en schuren.' Wintrow schudde zijn hoofd alsof hij hun achterlijkheid niet kon bevatten. 'Moet jullie dan alles worden voorgekauwd? Maak van deze plaats jullie bolwerk. Was dit niet jullie thuis? Laat je dan niet wegjagen. Bouw het dorp opnieuw, maar deze keer goed, dus met voorzieningen voor de verdediging, voor de handel, voor schoon water. Die pieren hadden hier nooit gebouwd moeten worden. Daar verderop is een veel geschiktere plek. Jullie hebben de beste grond volgebouwd met pakhuizen. Zet daar liever jullie woonhuizen en winkels neer en bouw de loodsen ginds op pijlers, dan kunnen de schepen tot bij de voordeur komen. Dat staat allemaal in Kennits plannen getekend. Hij heeft dit altijd al helder ingezien. Ik kan niet geloven dat jullie daar nooit zelf op gekomen zijn.'

Weinig dingen spreken het hart van een man meer aan dan een herkansing met een schone lei. Kennit zag dat er een nieuwe blik in hun ogen verscheen en dat ze elkaar aankeken. Er verscheen een bedachtzame of sluwe uitdrukking op hun gezichten, want dit bood kansen, dit kon een manier zijn om een betere positie te bereiken. Degenen die arm waren geweest, of nieuwkomers, bevonden zich opeens op gelijke voet met alle anderen. Hij durfde te wedden dat de eigenaren van de schepen in ketenen waren afgevoerd door de overvallers. Je moest nu slim genoeg zijn en het lef hebben om op te eisen wat er nog over was.

Wintrow sprak galmend, bijna als een profeet: 'Kennit is een goede man, die steeds voor jullie heeft gezorgd, zelfs toen jullie zijn aanbod van hulp afwezen. Jullie zijn nooit helemaal uit zijn hart verdwenen. Zelf had ik aanvankelijk twijfel over zijn motieven, maar ik kan jullie thans het volgende verzekeren: ik heb in zijn hart gekeken en ik geloof nu wat ook hij gelooft: Sa heeft hem een lotsbestemming opgelegd. Kennit zal koning van de Piraten Eilanden zijn. Worden jullie een van zijn steden of zullen jullie van de wereld verdwijnen?'

Kennits oren tuitten. Hij geloofde aanvankelijk geen woord van wat hij hoorde, maar toen opeens werd zijn hart vervuld door inzicht in wat er was geschied. De jongen was zijn profeet! Sa had hem Wintrow gestuurd, een van zijn eigen priesters, om anderen de ogen te openen inzake zijn bestemming. En dat had hij natuurlijk meteen aangevoeld toen hij de jongen voor het eerst onder ogen kreeg. Hun band was die van een koning met zijn waarzegger. Er was geen sprake van zoiets als een dwangmatig verlangen om het verleden nog eens over te doen, zoals de amulet had beweerd. Wintrow was zijn profeet! En als zodanig zijn vleesgeworden mazzel!

Nog vreemdere dingen volgden, naarmate het mirakel voortduurde. Er stapte een man naar voren die verklaarde: 'Ik blijf hier. Ik begin aan de wederopbouw. Toen ik mijn meester in Jamaillia ontvluchtte en hierheen kwam dacht ik een vrij man te wezen. Maar dat was ik niet, zie ik nu in. De jongen heeft gelijk. Ik ben pas vrij wanneer ik stop met wegrennen en mezelf verstoppen.'

Een van de bevrijde slaven kwam naast hem staan. 'Ik ben hier. Ik heb geen andere plaats om naar toe te gaan en niets dat op mijn naam staat. Ik zal hier een nieuw begin maken.' Een van zijn makkers voegde zich zwijgend bij hem. Langzaam kwam de hele menigte naderbij.

Kennit legde een bemodderde hand op Wintrows schouder. De jongen draaide zijn hoofd en de bewondering in de blik waarmee hij naar hem opkeek verblindde de piraat bijna. Even voelde hij iets... iets echts, een zo hevige emotie dat hij niet kon zeggen of het pijn dan wel liefde was. Zijn keel verkrampte. Toen hij sprak klonken zijn woorden zacht en moest het volk nog dichterbij komen om hem te kunnen verstaan. Hij voelde zich als een heilige. Nee, als een wijze en geliefde koning.

Hij glimlachte naar zijn onderdanen. 'Jullie zullen het samen moeten doen. Het kan niet zijn: ieder voor zich. Begin met de toren, inderdaad, maar richt aan de voet daarvan allereerst een schuilplaats in die allen met elkaar kunnen delen zo lang er geen nieuwe en gerepareerde huizen zijn. Graaf nieuwe bronnen en raak het vuile oppervlaktewater niet aan.' Hij keek om zich heen naar de gezichten van het volk dat hem aanhoorde. Ze waren naar hem toe gekomen als verdwaalde, haveloze kinderen. Eindelijk waren ze eraan toe om naar hem te luisteren. Hij kon hun levens beteren. Ze zouden zich door hem laten onderwijzen hoe ze hun leven moesten inrichten. Zijn hart zwol op van triomf. Hij wendde zich tot Etta, die naast hem stond.

'Etta, ga naar de Vivacia, naar mijn kajuit. Haal de tekeningen. Ze liggen op mijn tafel en zijn duidelijk te herkennen. Kun je ze vinden?'

'Zeker. Ik kan lezen,' bracht ze hem vriendelijk in herinnering. Ze raakte even zijn arm aan, glimlachte hem warm toe, en wees toen twee mannen aan die haar naar het schip moesten roeien.

Hij riep haar na: 'Zeg tegen de bemanning dat we hier een poos zullen blijven om Deeldorp te helpen bij de wederopbouw. De Marietta heeft zakken graan aan boord. Zeg dat ze die aan land moeten brengen. Deze mensen hebben honger.'

Er ging een gemompel door de menigte. Een jonge vrouw stapte naar voren. 'Meneer, u hoeft niet hier buiten te blijven staan. Mijn huis is onbeschadigd en ik heb een tafel. Ik kan ook voor waswater zorgen.' Ze maakte een bescheiden gebaar. 'Het is een schamel onderkomen, maar ik zou me vereerd voelen.'

Hij glimlachte haar toe en keek toen naar al de andere trouwe onderdanen om hem heen. 'Daar maak ik dan graag gebruik van.'

HOOFDSTUK 31

De windstilte

~

'Malta, je hebt te veel poeder gebruikt. Je ziet zo bleek als een spook,' verweet Keffria haar.

'Ik heb helemaal geen poeder gebruikt,' sprak het meisje haar lusteloos tegen. Ze zat in haar hemd voor de spiegel en staarde voor zich uit. Haar schouders hingen naar beneden, haar haren waren slechts voor de helft geborsteld. Ze zag er meer uit als een dienstmeisje aan het einde van een zware werkdag dan als een vaardersdochter die nog maar enkele uren van haar presentatie tijdens het Zomerbal verwijderd was.

Keffria leefde met haar mee. Ze was naar de kamer gekomen in de verwachting dat haar dochter zich popelend van opwinding zou zitten op te dirken, maar in plaats daarvan had het meisje er versuft uitgezien. De zomer was te hard voor haar geweest. Ze zou willen dat ze Malta op een of andere manier de soberheid en eentonigheid had kunnen besparen, maar vooral zou Keffria graag hebben gezien dat dit bal was geweest zoals ze het zich beiden altijd hadden voorgesteld. Malta was niet de enige die er jarenlang naar had uitgekeken. Ook Keffria had gedroomd van het trotse moment waarop haar enige dochter aan haar vaders arm de Vaardershal zou binnenschrijden en met name zou worden voorgesteld aan de verzamelde oude vaarders in de zaal. Ze had gedroomd van een extravagant gewaad voor haar mooie dochter, opgesmukt met de fijnste sieraden om deze bijzondere gelegenheid extra cachet te geven. In plaats daarvan zou Malta het moeten doen met een japon die was samengesteld uit delen van oude jurken. De enige juwelen die ze droeg waren geschenken van Reyn — niet de dure sieraden die een meisje van haar vader cadeau behoorde te hebben gekregen. Het was niet zoals het hoorde, maar wat konden ze anders? Toch vrat het aan haar.

Ze zag haar eigen zorgelijke gezicht boven Malta's schouder in de spiegel en trok het beschaamd in een neutralere plooi. 'Ik weet dat je vannacht slecht hebt geslapen, maar ik meende dat je vanmiddag een dutje zou doen. Ben je niet gaan liggen?'

'Jawel, maar ik kon niet slapen.' Malta boog zich dichter naar de spiegel en kneep in haar wangen om te zien of ze er wat kleur in kon brengen. Na een poosje leek ze op te gaan in haar spiegelbeeld. 'Moeder?' vroeg ze zacht. 'Hebt u wel eens in de spiegel gekeken en u afgevraagd of er iemand anders in u zit?'

'Wat?' Keffria pakte de haarborstel op. Onder het mom van borstelen betastte ze met haar andere hand Malta's huid. Nee, Malta was niet koortsig. De huid voelde eerder een tikkeltje te koud aan. Ze tilde Malta's zware haardos op en begon voorbereidingen te treffen om het op te steken. 'Je moet de achterkant van je nek wassen,' merkte ze op. 'Of is dit een blauwe plek?' Ze boog zich dichter naar de bleekblauwe vlek toe en wreef erover. Malta trok haar hals meteen weg. 'Doet het pijn?'

'Niet precies. Het... gonst als je het aanraakt. Wat is het?' Malta draaide haar hoofd en probeerde het vlekje in de spiegel te zien, maar dat lukte haar niet.

'Gewoon een grijsblauw vlekje ter grootte van een vingertopje. Het lijkt me een kneuzing. Alsof je je daar aan iets hebt gestoten. Kan dat gebeurd zijn toen je flauwviel op het schip?'

'Misschien,' antwoordde Malta verstrooid. 'Valt het erg op? Moet ik het wegpoederen?'

Keffria had haar vinger al in de talkpot gestoken en streek ermee over de kneuzing. 'Ziezo, nu is er niets meer van te zien,' verklaarde ze geruststellend, maar Malta zat alweer intens naar haar gezicht in de spiegel te staren.

'Soms weet ik niet meer wie ik ben,' zei ze toen zacht, maar haar stem klonk eerder ongerust dan dromerig. 'Ik ben niet meer het dwaze jonge meisje dat ik vorige zomer was en dat de grootste haast had om volwassen te worden.' Malta beet op haar onderlip en schudde haar hoofd. 'Ik heb geprobeerd verantwoordelijkheid te leren en alle andere dingen die u hebt geprobeerd me bij te brengen. Een deel van mij weet dat ze belangrijk zijn. Maar, om eerlijk te zijn, ik heb een afschuw van dat gedoe met cijfers en dat voortdurende gegoochel om de ene schuld tegen de andere weg te strepen. Dat is dus ook niet degene die ik ben. Soms denk ik aan Reyn of een andere jongeman, en dan rikketikt mijn hart en denk ik dat ik dolgelukkig zou zijn als ik hem alleen maar kon hebben. Maar niet veel later kan dat alles opeens pure inbeelding lijken — zoals wanneer een meisje moedertje met haar poppen speelt. Of erger nog, dan lijkt het alsof ik die man alleen maar wil hebben omdat hij is die ik zou willen zijn... als dat nog te volgen is. Wanneer ik probeer te bedenken wie ik werkelijk ben, voel ik me al gauw moe en een beetje bedroefd, maar op een manier die geen tranen verwekt. En als ik probeer te slapen, dan droom ik, en de dromen die ik krijg schijnen raar en vervormd te zijn. En wanneer ik dan weer wakker ben lijken die dromen me te achtervolgen, en dan denk ik de gedachten van iemand anders. Bijna. Overkomt zoiets u ook wel eens?'

Keffria stond met haar mond vol tanden. Zo had Malta nog nooit tegen haar gesproken. Toen forceerde ze een stralende glimlach. 'Liefje, dat komt omdat je zo nerveus bent. Dat roept allerlei rare gedachten op. Als het bal eenmaal bezig is ga je je stukken beter voelen, heus. Dit wordt een bal zoals Beijerstad nog nooit heeft gezien!' Ze schudde haar hoofd. 'Onze eigen problemen lijken bijna nietig als we ze vergelijken met wat er allemaal in de stad gebeurt! We worden in onze eigen haven opgesloten door galeien uit Kwarts, waarvan de bevelhebbers beweren dat ze het escorte van de satraap zijn. De satraap zelf en het grootste deel van zijn gevolg verblijven bij Davad Herbegin. De satraap zal vanavond naar het bal komen, met twee van zijn concubines. Alleen dat is voor Beijerstad al een historische gebeurtenis. Zelfs degenen die zich het vurigste tegen Jamaillia verzetten zullen hun best doen om even met hem te kunnen spreken. Sommigen zeggen dat we op de rand van een oorlog balanceren, maar ik geloof liever dat de satraap van plan is om het ons aangedane onrecht te corrigeren. Waarom zou hij anders die hele reis hebben gemaakt?'

'En heel dat keurcorps van mooie Kwartse galeien en huurlingen hebben meegebracht?' voegde Malta er sarcastisch aan toe.

'Dat was om hem onderweg te beschermen tegen piraten, heb ik gehoord,' zei Keffria streng. Het meisje klonk veel te cynisch voor haar jaren. Hadden zij haar dit aangedaan? Hadden zij met hun afgedwongen discipline en taken en lessen het zelfzuchtige, grillige meisje uitgewist en het vervangen door deze matte, ontgoochelde jonge vrouw? Haar hart bloedde bij de gedachte.

'Hebben ze het andere schip naar binnen gelaten?' vroeg Malta. 'Dat met de edelen aan boord? Ik heb gehoord dat de nieuwe vaarders heel verontwaardigd waren wegens de afwijzing. Velen beweren dat ze familieleden aan boord hebben.'

'Het schip niet, nee, maar ze hebben de edelen zelf toegestaan in sloepen aan land te komen. Velen van hen waren ziek, of hadden wonden opgelopen tijdens hun talrijke gevechten met piraten op weg hierheen. Het was niet meer dan humaan beleid om hun komst toe te staan. En zoals je zelf al opmerkte, ze hebben hier familie onder de nieuwe vaarders. Het zijn geen huurlingen uit Kwarts. Wat kan hun komst ons schaden?'

Malta schudde haar hoofd. 'Weinig meer dan wat hun familieleden al hebben aangericht, neem ik aan. Maar na de grote paniek bij de aankomst van al die schepen had ik nu meer voorzichtigheid verwacht. We hebben een halve dag lang bij de haven tonnen en emmers met water staan vullen, om nog maar te zwijgen van het urenlange wachten daarna, toen we geen idee hadden van wat er zich op de schepen afspeelde.'

Keffria schudde geërgerd haar hoofd. 'Dat was omdat er toen op de schepen ook niets gebeurde. Die van ons hielden in een linie de havenmonding gesloten en de galeien uit Kwarts sloten de toegang naar de zee af. Ik ben blij dat beide partijen zich redelijk hebben gedragen en dat er geen bloedvergieten is geweest.'

'Moeder, er is sindsdien totaal geen handel meer. Handel is het levensbloed van Beijerstad. Er is ook geen bloedvergieten wanneer iemand wordt gewurgd, maar het is evengoed moord.'

'De Kwartsers hebben de Kendrij de haven binnen gelaten,' merkte Keffria op. 'Met jouw jongeman aan boord.'

'En hebben de blokkade achter hem weer gesloten. Als ik de kapitein van de Kendrij was geweest zou ik het schip niet naar binnen hebben gebracht. Ik denk dat ze hem alleen hebben laten passeren om nog een levend schip in de haven opgesloten te kunnen houden. U weet dat ze bang zijn voor die schepen, sinds Ophelia zich tegen een van hun galeien te weer heeft gesteld.' Er verscheen een vreugdeloze glinstering in Malta's ogen.

Keffria probeerde het op een andere manier. 'Davad Herbegin heeft ons beloofd dat hij ervoor zal zorgen dat jij persoonlijk wordt voorgesteld aan de satraap en zijn concubines. Dat is een grote eer, moet je weten. Er zijn vele dames van standing in Beijerstad die vreselijk jaloers op je zullen zijn. Maar ik neem aan dat jij na de aankomst van Reyn nog nauwelijks oog zult hebben voor de satraap. De familie Khuprus heeft zich altijd opvallend weten te kleden. Jouw jongeman zal er waarschijnlijk schitterend uitzien. De andere meisjes op het bal zullen groen zien van afgunst, wed ik. De meeste jongedames dansen tijdens hun presentatiebal hoofdzakelijk met vaders, ooms en neven, of staan bescheiden bij moeders en tantes. Ik wel, tenminste, dat weet ik nog heel goed.'

'Ik zou zowel de satraap als Reyn inruilen voor één dans met mijn vader,' mompelde Malta voor zich uit. 'Wist ik maar iets wat ik kon doen om hem naar huis te halen, in plaats van alleen maar dit eeuwige afwachten.' Ze bleef roerloos voor zich uit zitten staren, maar toen rechtte ze opeens haar rug en bekeek ze haar spiegelbeeld met een kritische blik. 'Ik zie er vreselijk uit. Ik heb al in geen weken goed geslapen. Mijn dromen gunden me geen rust. Zo kan ik niet op mijn presentatie verschijnen, daar is die bijeenkomst te belangrijk voor. Kan ik wat rouge van u lenen, moeder? En wat oogschaduw?'

'Natuurlijk.' Keffria was zo opgelucht dat het haar duizelde. Dit was de Malta die ze kende. 'Doe jij je haren, dan haal ik het meteen. We moeten ons allebei haasten. Davad kan ons vandaag zijn koets niet lenen, natuurlijk. Die heeft het te druk met het vervoeren van zijn hoge gasten. Je grootmoeder en ik hebben wat geld bij elkaar geschraapt om een huurrijtuig te betalen. Dat kan elk moment arriveren, en dan moeten we klaar zijn.'

'Reken maar dat ik er klaar voor ben,' antwoordde Malta vastberaden. Het klonk niet alsof ze het over rouge en oogschaduw had.

Serilla's plannen waren helemaal in de war gegooid. Niet alleen hadden de jongere zonen van het tweede schip zich een passage naar de wal weten te kletsen, bovendien hadden ze het restant van het gevolg van de satraap op het eerste schip meegebracht. Het enige positieve daaraan, wat Serilla betrof, was het feit dat ze ook haar eigen kleren en bezittingen bij zich hadden gehad. In de dagen daarna was niet alleen haar controle over de satraap verzwakt, maar was hij bovendien met verbazingwekkende snelheid weer op krachten gekomen. Een heler had verklaard dat de satraap het goed maakte en hij had Serilla daarvoor alle eer gegeven. Cosgo geloofde nog steeds dat ze zijn leven had gered, maar nu hij weer over Kekki en zijn drugs kon beschikken nam zijn afhankelijkheid van haar snel af. Hun gastheer leek erop gebrand de satraap vol te stoppen met alles wat maar lekker en voedzaam was en hem te verwennen met elke denkbare vorm van vermaak.

Cosgo's herwonnen vitaliteit had haar plannen ernstig doorkruist. Ze had zich in bochten moeten wringen om een nieuwe positie te kiezen. De door Cosgo getekende volmacht bevond zich opgerold en wel in een dichtgeknoopte mouw van een van haar jurken. Zelf had ze niet meer op het bestaan ervan gewezen na die ene keer dat ze het perkament op het schip had laten zien. Toen een van de vaarders ernaar informeerde had ze hem glimlachend verzekerd dat het niet langer nodig zou zijn, aangezien de satraap zijn gezondheid immers herwonnen had. Cosgo zelf scheen zich het bestaan van het document helemaal niet te herinneren. Er was een bijzondere vergadering van de Beijerstadse Raad van Vaarders gepland. Ze hoopte dat ze voordien een kans zou zien om de macht weer naar zich toe te trekken, maar vooralsnog moest ze afwachten.

Ze keek uit het venster van de kamer die vaarder Herbegin haar had gegeven. Ze waren nu beslist ergens diep in de provincie, moest ze constateren. De tuin onder het raam zag er verwilderd, bijna jungle-achtig uit. De kamer zelf, hoewel groot, was zowel ouderwets van inrichting als stoffig wegens onbruik. Het beddengoed rook naar cederhout en mottenballen. De gordijnen hadden een patroon dat haar oma al ouderwets zou hebben gevonden. Het bed was van een onhandige hoogte - vermoedelijk zo ontworpen om de slaper te beschermen tegen ratten en muizen. De nachtpot stond gewoon onder het bed, in plaats van in een afzonderlijke alkoof. De dienstmeisjes brachten haar slechts twee keer per dag warm waswater en er stonden geen verse bloemen in haar kamer. Het huishouden had de concubines gezamenlijk slechts één kamermeisje ter beschikking gesteld, en Kekki had dat arme schaap sindsdien continu aan het rennen gehouden. Serilla had haar eigen zaakjes moeten regelen. Dat kwam haar vooralsnog trouwens goed uit. Ze had geen behoefte om vreemden toe te laten tot de dingen die ze in haar kamer verborgen hield.

Toen ze Beijerstad als haar studieobject koos was haar interesse natuurlijk niet gericht geweest op dingen als luxe of modieus comfort. Het essentiële punt was dat deze pioniersstad erin was geslaagd te overleven. Alle andere pogingen om de Gedoemde Kust te koloniseren waren mislukt. In alles wat ze in de loop van de jaren over Beijerstad had gelezen was ze nog nooit een bevredigende verklaring voor dat feit tegengekomen. Waarom had de stad het overleefd, en was ze zelfs tot welvaart gekomen? In wat onderscheidde deze nederzetting zich van alle tragische mislukkingen in de voorgaande eeuwen? Kwam het door de mensen of de locatie, of was het puur geluk? Er was hier een mysterie dat om opheldering vroeg.

Beijerstad was de voornaamste nederzetting op de Gedoemde Kust. De stad werd omringd door een netwerk van dorpen en losse boerderijen, maar de bevolking van de streek als geheel was niet zo talrijk geworden als men na al deze jaren had mogen verwachten. Zelfs de komst van de Drie Schepen-immigranten had slechts voor een tijdelijke aangroei van de bevolking gezorgd. De gezinnen bleven klein en telden maar zelden meer dan drie of vier kinderen die in leven bleven. De vloed van nieuwe vaarders dreigde daarom de oude vaarders alleen al getalsmatig te overspoelen — om over de slaven die ze meebrachten nog maar te zwijgen. Die aanwas van de bevolking werd niet toegejuicht. Beijerstad verzette zich tegen uitbreiding van de stad zelf. De opgegeven reden luidde dat de grond te moerassig was en dat elke weide en akker in de lente in een zompige modderpoel veranderde. Goede redenen. Toch had Serilla altijd vermoed dat er meer aan de hand moest zijn.

Neem bijvoorbeeld die zogeheten Wilde Regenmensen. Wat waren dat precies?

Ze werden niet genoemd, althans onder die naam, in enig document van welke satraap ook. Was het een groep van Beijerstadse vaarders die zich had afgescheiden? Of een inheems volk dat zich met vaarders had vermengd? Waarom werd er nooit openlijk over gesproken? Niemand zei ooit iets over een stad aan de Wilde Regenrivier. Toch moest er zoiets bestaan. Van al die fascinerende artikelen die via Beijerstad op de markt kwamen werd altijd gefluisterd dat ze uit de Wilde Regenlanden afkomstig waren. Meer werd er nauwelijks over meegedeeld. Serilla was ervan overtuigd dat de twee geheimen met elkaar verbonden waren, maar in alle jaren van haar onderzoek had ze het mysterie niet kunnen ontsluieren.

Nu was ze hier, in Beijerstad zelf. Althans in een buitenwijk. Tussen de bomen door kon ze nog juist de lichtjes van de stad zelf zien. Hoe verlangde ze ernaar om daar te gaan rondkijken! Sedert hun aankomst had hun gastheer er voortdurend op aangedrongen dat ze in zijn huis bleven en uitrustten. Het was een tactiek die meer in vaarder Herbegins belang was, zo vreesde ze, dan in het hunne. Zo lang de satraap onder zijn dak verbleef kwam er een onafzienbare stroom bezoekers bij hem over de vloer. Aan de toestand van haar eigen kamer en andere delen van het huis te oordelen was vaarder Herbegin in lange jaren niet zo populair geweest als nu. Toch was ze meer dan bereid geweest om de vaarders die op bezoek kwamen, oude en nieuwe, met een brede glimlach te begroeten. Elke vaarder met wie ze kennismaakte, elke vrouw die ze kon imponeren met nonchalante verhalen over het paleisleven in Jamaillia, kon later een steunpunt zijn in haar nieuwe woonplaats. Want dat wilde ze Beijerstad nog steeds laten worden. Misschien was de kans om weer de macht te grijpen nu verkeken, maar ze had nog steeds de hoop dat ze in Beijerstad zou kunnen blijven wonen.

Terwijl ze tegen het hek van het balkonnetje van haar kamer leunde, begon het hele huis lichtjes te trillen. Alweer. Ze maakte zich los van het hek en liep terug naar haar kamer. Sinds haar komst had de aarde hier bijna dagelijks gebeefd, maar de locale bevolking scheen er geen aandacht aan te besteden. De eerste keer dat het gebeurde was ze geschrokken opgesprongen van haar stoel en had ze een kreetje van verrassing geslaakt. Vaarder Herbegin had alleen maar zijn ronde schouders opgehaald. 'Een lichte huivering, concubine Serilla, meer niet. Geen reden om u zorgen te maken.' De satraap was al zo dronken geweest van Herbegins wijn dat hij niets had gemerkt. En zoals altijd, was de beving al snel weer voorbij geweest. Er was niets omgevallen, er waren geen scheuren in de muren gekomen.

Ze zuchtte even. Het hoorde kennelijk bij de Gedoemde Kust, deze onrust in de bodem onder haar voeten. Als ze van plan was hier een leven op te bouwen moest ze er maar aan wennen.

Ze rechtte resoluut haar schouders en concentreerde zich op zaken van actueel belang. Vanavond zou haar droom bewaarheid worden: ze zou Beijerstad zien! Ze sloot de balkondeuren en liep naar de kast om gepaste kleren uit te zoeken. Ze was te gast op een of andere zomerbijeenkomst van de vaarders. Naar hun maatstaven was het een bijzondere gelegenheid, had ze begrepen. Er zouden slechts Beijerstadse vaarders worden toegelaten, en geen andere buiten-staanders dan degene die in hun families waren ingetrouwd. Jonge meisjes van een zekere leeftijd zouden formeel als meerderjarig worden gepresenteerd en verder had ze een vaag verhaal gehoord over een uitwisseling van geschenken ter bekrachtiging van de vriendschap tussen de Beijerstadse vaarders en die van de Wilde Rivier. Alleen dat was al een sensationeel onderscheid, vond ze, waar in Jamaillia nog nooit iemand over had gesproken. Waarom werd er iets uitgewisseld? Werd de ene groep onderdrukt door de andere? Vragen, vragen.

Serilla keek fronsend naar haar juwelen. Ze kon bezwaarlijk iets dragen dat ze uit de kistjes van de satraap had gepikt. Kekki of een van de anderen zou dat beslist opmerken en er iets over zeggen. Als ze genoeg tijd met hem alleen kreeg kon ze de satraap beslist wel helpen zich te 'herinneren' dat hij ze haar had geschonken, maar ze wilde geen publieke discussie riskeren. Zuchtend stopte ze de sieraden terug in de schoenpunten waarin ze verborgen waren. Ze zou onopgesmukt moeten gaan.

Gisteren had een van Davad Herbegins bezoeksters zich proberen te onderscheiden door met veel bombarie de roddel te vertellen dat Reyn Khuprus van de Wilde Regenmensen al daadwerkelijk een van de jonge meisjes het hof maakte die pas tijdens het bal gepresenteerd zouden worden. De andere aanwezige oude vaarders hadden haar streng tot stilte gemaand, maar de vrouw, ene Refi Faddon, was zo brutaal geweest zich daar niets van aan te trekken. Ze had erop gewezen dat de satraap en zijn concubines tijdens het bal toch zeker kennis zouden maken met de jonge Khuprus. Wat had het dan voor zin te verbergen wie hij was?

Toen was Davad Herbegin persoonlijk tussenbeide gekomen. Hun gastheer, die tot dan toe bijna verstikkend toegeeflijk was geweest, had opeens zijn gezag doen gelden. 'Maar je kunt niet over de jonge Khuprus praten zonder de familie Vestrit en de jongedame in kwestie te noemen. Bij afwezigheid van haar vader reken ik haar reputatie tot mijn verantwoordelijkheid. Ik sta niet toe dat er over haar wordt geroddeld, maar ik zal ervoor zorgen dat u haar persoonlijk ontmoet nadat ze is gepresenteerd. Ze is een oogverblindende jongedame. Wél, wie wil er nog een koekje?'

Op die wijze had hij de conversatie over dat onderwerp behendig afgekapt. Hoewel sommige Beijerstadse vaarders hem goedkeurend hadden aangekeken, hadden een paar andere aanwezigen tijdens zijn preutse ingreep hun wenkbrauwen opgetrokken. Interessant. Ze voelde hier het wringen en knarsen van macht en invloed. Deze Davad Herbegin scheen een soort brugfunctie in te nemen tussen wat ze hier de oude en de nieuwe vaarders noemden. Door toeval leek hij in een tamelijk ideale positie te zijn terechtgekomen, want klaarblijkelijk was het beide partijen in de samenleving min of meer toegestaan zich bij hem te vertonen. Terwijl de nieuwe vaarders de satraap trakteerden op extravagante cadeaus en uitnodigingen om hen thuis te komen bezoeken, brachten de oude vaarders alleen hun waardigheid en hun impliciete macht mee. Ze dacht niet dat de satraap een bijzonder goede indruk had gemaakt op de oude vaarders, maar zij ook niet op hem. Het zou interessant zijn om te zien hoe een en ander zich verder ontwikkelde. Er was hier veel aan de gang. Dit was veel interessanter dan het starre en verschaalde hofleven in Jamaillia. Een vrouw met durf kon zich hier een eigen plek veroveren.

Ze trok een jurk uit de kast en hield deze voor zich. Deze zou het worden, besloot ze. Het was een simpele, maar met zorg genaaide japon. Dat moest voor een avond onder provinciaaltjes toch zeker goed genoeg zijn?

Het omkleden vereiste dat ze haar lichaam ontblootte. Op dat moment ging ze echter resoluut met haar rug naar de spiegel staan. Gistermorgen had ze tijdens het aankleden bij een toevallige blik in de spiegel gezien dat de zware kneuzingen op haar rug en de achterkant van haar dijen waren verbleekt tot bruinige en gelige plekken. Die ene, korte blik had haar echter meteen teruggeworpen in een toestand van afschuw en hulpeloosheid. Verstard van angst had ze naar haar spiegelbeeld gestaard. Toen was ze bevangen door een hevig beven, dat meer op stuiptrekken dan op trillen leek. Ze had zich op de rand van haar bed laten vallen en had vele keren diep adem moeten halen om niet in een gierend, hartverscheurend snikken uit te barsten. Tranen zouden een opluchting zijn geweest. Zelfs nadat het haar was gelukt zich aan te kleden, was ze niet in staat geweest de deur uit te gaan om beneden te ontbijten. Ze zouden het weten. Ze zouden het allemaal weten. Hoe kon iemand haar aankijken zonder meteen te weten hoe zwaar zij gewond was?

Pas rond het middaguur had ze haar gevoelens weer enigszins onder controle gekregen. De paniek was verdwenen en ze was in staat geweest zich bij de anderen te voegen. Ze had een ochtendhoofdpijn aangevoerd als excuus voor haar afwezigheid. Sindsdien had ze zich echter al een paar keer afgevraagd hoe het mogelijk was dat ze kon doen alsof ze normaal was: kwam dat door haar kracht of veeleer door een soort waanzin? Voor de zoveelste keer besloot ze voor zichzelf een positie te creëren waarin geen enkele man enige autoriteit over haar bezat.

Ze stak haar kin omhoog en streek een druppeltje parfum op haar keel. Vanavond, hield ze zichzelf voor. Misschien kreeg ze vanavond al een kans. Zo ja, dan zou ze die grijpen.

'Hoe kun je die sluiers verdragen?' vroeg Grag Tenira aan Reyn. 'Ik dacht dat ik stikte toen we in het rijtuig hierheen reden.'

Reyn haalde zijn schouders op. 'Je raakt eraan gewend. Ik draag lichtere exemplaren dan het ding dat ik jou heb geleend, maar ik was bang dat je herkend zou worden als je te licht gesluierd was.'

Ze zaten bij elkaar in een logeerkamer in het huis van de Tenira's. Er was een tafeltje naar binnen gebracht dat beladen was met brood, fruit, diepe borden, glazen en een fles wijn. Buiten op de gang klonk het geluid van bedienden die Reyns koffers en kisten naar boven droegen. Grags afgelegde Regenkleren lagen slordig uitgespreid over het bed. Hij streek door zijn bezwete haar om zich wat koelte te bezorgen en liep toen naar het tafeltje. 'Een glas wijn?' bood hij Reyn aan.

'Dat zou me heerlijk smaken, neefje,' antwoordde Reyn droogjes.

Grag maakte een geluid dat het midden hield tussen lachen en kreunen. 'Ik weet niet hoe ik je kan bedanken. Ik was helemaal niet van plan in Beijerstad aan land te gaan. Toch ben ik hier, niet zomaar aan wal, maar in het huis van mijn ouders, hoe kort de vreugde ook moge duren. Als je niet bereid was geweest me hierbij te helpen, zat ik nu nog opgesloten in het ruim van de Kendrij'

Reyn nam het glas wijn aan, liet het behendig onder zijn sluier glippen en nam een slok. Daarna zuchtte hij tevreden. 'Tja,' stelde hij ertegenover, 'als jij me niet de gastvrijheid van je huis had aangeboden, zou ik nu met mijn hele bagage op de stoep van een herberg staan. De hele stad zit stikvol met nieuwe vaarders en hielenlikkers van de satraap. Mijn kamers in de herberg waren allang aan iemand anders vergeven.' Reyn zweeg even, slecht op zijn gemak. 'Nu de haven geblokkeerd is, en alle herbergen vol zijn, kan ik niet zeggen hoe lang ik van je gastvrij-heid gebruik zal moeten maken.'

'Jullie zijn allebei meer dan welkom bij ons.' Het waren woorden van Naria Tenira, die de deur open had geduwd en met een terrine dampende soep naar binnen kwam. Ze schopte de deur achter zich dicht en keek Grag boos aan terwijl ze de soep op het tafeltje zette. 'Het is een opluchting Grag in huis te hebben en te weten dat hij in veiligheid is. Neem iets warms te eten, Reyn,' nodigde ze hem uit, alvorens zich tot haar zoon te richten en hem bits op te dragen: 'Doe die sluier weer voor, Grag. En draag de handschoenen en hoofdkap. Als ik nu eens een dienstmeisje was geweest? Ik heb het je al vaker gezegd: ik vertrouw niemand. Zo lang je thuis bent moeten we ten volle de schijn ophouden dat jij een Khuprus uit de Regenlanden bent, die bij ons logeert. Anders breng je je eigen leven in gevaar. Sinds we je uit de stad hebben gesmokkeld is de prijs op je hoofd telkens alleen maar verder verhoogd. De helft van alle vandalisme waar de nieuwe vaarders en de belastinggaarders onder te lijden hebben wordt tegenwoordig aan jou toegeschreven.'

Ze wendde zich van haar zoon af en begon Reyn een bord soep op te scheppen. 'Je bent een soort held voor sommige jongelui in de stad,' vervolgde ze. 'Ik vrees dat het allemaal een beetje uit de hand begint te lopen, en de gaarder heeft jou tot zondebok uitgeroepen. De vaarderszonen jutten elkaar op om een pakhuis te "teniraën", en je mag drie keer raden wat ze daarmee bedoelen.' Ze schudde haar hoofd en zette het bord voor Reyn neer. Toen draaide ze zich weer om naar Grag. 'Hoe rustig en onopvallend je zusters en ik ook leven, de mensen wenden zich af en beginnen te fluisteren wanneer ze ons in de stad zien lopen. Je bent hier niet veilig, jongen. Ik zou willen dat je vader hier was. Zelf weet ik echt niet hoe ik je nog beter zou moeten beschermen.' Ze wees dwingend naar de afgelegde sluier.

'Ik ben een beetje te oud om me achter uw rokken te verstoppen, moeder,' protesteerde Grag terwijl hij de sluier vol walging oppakte. 'Ik doe hem voor zodra ik klaar ben met eten.'

'En ik ben een beetje te oud om een nieuwe zoon te krijgen als ze jou doden,' wreef ze hem met zachte stem onder zijn neus. Ze pakte de handschoenen en gaf ze aan hem. Trek ze nu aan en raak eraan gewend,' vroeg ze hem op dringende toon. 'Deze vermomming is je enige hoop. Sa alleen weet wanneer de Kendrij of enig ander schip uit Beijerstad zal kunnen vertrekken. Je moet volhouden de rol van een man uit de Wilde Regenlanden te spelen, en dat moet je overtuigend doen.' Ze keek Reyn smekend aan. 'Wil jij hem helpen?’

‘Natuurlijk.'

'Ik heb de bedienden verteld dat jullie beiden extreem op jullie privacy gesteld zijn. Ze mogen niet naar binnen komen zonder te hebben aangeklopt. Ter ere van jou, zo heb ik hun gezegd, zullen Grags zussen deze kamer elke dag persoonlijk komen schoonmaken.' Ze wierp haar zoon een strenge blik toe. 'Maak daar geen misbruik van, Grag, hoe komisch die gedachte je ook mag lijken!'

Grag zat inderdaad al breed te grijnzen.

Ze negeerde het en wendde zich weer tot Reyn. 'Ik moet je om verontschuldiging vragen, want het komt erop neer dat je je garderobe met Grag zult moeten delen. Dat lijkt me de beste manier om de maskerade vol te houden.'

Reyn lachte spottend. 'In mijn zenuwen voor het bal heb ik waarschijnlijk genoeg kleren ingepakt om wel een half dozijn jongelui keurig te kleden!'

'En ik van mijn kant zie er reikhalzend naar uit om de elegantie en het mysterie van een zoon der Regenlanden te mogen uitstralen op het Beijerstadse Zomerbal,' liet Grag zich horen. Hij hield de sluier op en keek over het randje ervan zijn moeder aan.

Ze was niet geamuseerd. 'Wees serieus, Grag. Blijf thuis, want hier ben je veilig. Reyn moet natuurlijk gaan, net zoals je zussen en ik, maar —'

'Het zou echt een vreemde indruk maken als ik helemaal uit de Regenlanden hierheen was gekomen en dan niet naar het bal zou gaan,' merkte Grag op.

Te meer omdat we hebben rondgebazuind dat hij mijn neef is,' voegde Reyn eraan toe.

'Kunnen we niet zeggen dat hij ziek is geworden?' pleitte Naria.

'Dan zou iedereen verwachten dat er iemand bij mij thuis was gebleven. Nee, moeder, ik denk dat ik de minste aandacht trek als ik gewoon mijn rol speel. Denkt u trouwens dat ik me de kans wil laten ontgaan om de satraap met eigen ogen te kunnen zien?'

'Alsjeblieft, Grag, haal vanavond geen wilde streken uit! Ga dan maar, als je daar zo je zinnen op hebt gezet. Maar ik smeek je, doe niets om de aandacht op jezelf te vestigen!' Ze keek hem ernstig in de ogen. 'Bedenk dat je daarmee ook anderen dan jezelf ernstig in de problemen kunt brengen. Je zussen, bijvoorbeeld.'

'Ik zal me gedragen als een buitengewoon beschaafde heer uit de Wilde Regenlanden, moeder. Ik beloof het. Maar als we niet te laat willen komen, moeten we ons nu allemaal snel gaan omkleden.'

'Je zusjes zijn allang klaar,' gaf Naria op vermoeide toon toe. 'Ze wachten alleen nog op mij. Niet dat het een oude vrouw als mij veel tijd kost om zich te kleden. Ik besteed natuurlijk veel minder aandacht aan opsmuk en opmaak dan zij.'

Grag leunde achterover in zijn stoel en snoof zachtjes van ongeloof. 'Dat betekent dat we zeeën van tijd hebben om te eten, te baden en ons om te kleden,

Reyn. Geen vrouw in mijn familie kan met zoiets klaar zijn binnen een halve wacht.'

'We zullen zien,' zei Reyn opgewekt. 'Je zult wellicht ontdekken dat een verkleedpartij tot beschaafde Regenman meer tijd kost dan je had gedacht. De mannen bij ons maken daarbij maar zelden gebruik van een bediende of lijfknecht. Zo zijn onze zeden niet. En je moet leren, al is het maar een beetje, hoe je achter een sluier een glas wijn kunt drinken. Hang het ding maar voor, dan kan ik je nog wat onderricht geven, want ik wil natuurlijk niet dat mijn dierbare "neef me vanavond te schande zet.'

Het interieur van de gehuurde koets rook naar verschaalde wijn. Haar moeder had erop gestaan de zittingen te inspecteren voordat ze Malta toestond erop plaats te nemen. En haar grootmoeder had erop gestaan de koetsier te inspecteren voordat ze hem toestond de koets te rijden. Malta was in beide gevallen vooral ongeduldig geweest. De opwinding over het feit dat ze gepresenteerd zou worden had haar eindelijk bevangen. Ondanks het gehuurde rijtuig en haar samengeflanste japon bonkte haar hart nu sneller dan de paardenhoeven kletterden.

De Vaardershal had een metamorfose ondergaan. Er stonden en hingen nu vele dozijnen brandende lantaarntjes in de tuinen eromheen. In de late zomeravond leken ze weerspiegelingen van de heldere sterren aan de klare hemel. Bogen over de paden waren versierd met bloemenslingers en klimop. Potten vol zoetgeurende nachtbloemen, allemaal geïmporteerd uit de Regenlanden, voegden de spookachtige zachte glans van hun bloesems toe aan de kleuren van de promenades. Malta nam dit alles vanuit de koets waar. Ze had moeite de aandrang te weerstaan om als een kind haar hoofd uit het raampje te steken. Het gehuurde rijtuig sloot zich aan achter een hele rij andere koetsen en wagens. Een voor een stopten ze voor de trappen van het bordes, waar koetsiers en lakeien de dames hielpen bij het uitstappen.

Malta richtte zich tot haar moeder. 'Zie ik er goed uit?' vroeg ze bezorgd.

Voordat Keffria kon antwoorden zei Malta's grootmoeder in alle kalmte: 'Nooit, sedert de presentatie van je moeder, heeft een mooier schepseltje dit bal opgeluisterd dan jij, Malta.'

Het verrassendste was niet eens dat haar oma het met zo grote oprechtheid had gezegd. Nog opmerkelijker was het dat Malta het op dat moment ook meteen en echt geloofde. Ze hief haar hoofd nog een graadje hoger op en wachtte tot haar rijtuig aan de beurt was.

Toen het portier tenslotte door een lakei werd geopend stapte eerst haar grootmoeder uit en daarna haar moeder. Toen gingen die twee aan weerszijden van het trapje staan terwijl de lakei haar hielp uitstappen, alsof ze Malta daar al presenteerden. Ze ging tussen hen in staan, waarna Selden uit de koets stapte, geschrobd en geboend, en zijn grootmoeder een arm bood, die ze glimlachend aannam.

De avond kreeg opeens een mystieke en magische kwaliteit. De trappen van het bordes waren omzoomd door kaarsen in verschillend gekleurde glazen kelkjes. Andere families in hun beste kleren en met symbolische geschenken voor de mensen van de Wilde Regenlanden bij zich waren op weg naar de grote zaal. Keffria, de vaarder in de familie Vestrit, droeg hun gift bij zich. Het was een simpel, handgemaakt houten dienblad dat grootvader langgeleden van de Krui-deneilanden had meegebracht. Er stonden zes potjes zelfgemaakte jam op. Malta wist dat de geschenken in hoge mate symbolisch bedoeld waren en de herinnering levend moesten houden aan oude vriendschappen en bloedbanden. Toch herinnerde ze zich nog goed dat grootmoeder wel eens zulke zware rollen kostbare zijde had meegenomen dat papa haar had moeten helpen om ze te dragen. Maar het was niet van belang, hield ze zichzelf voor.

Alsof oma haar twijfel aanvoelde fluisterde ze haar toe: 'Degene die vanavond ons geschenk in ontvangst neemt is niemand anders dan onze oude vriendin Caolwn Festrew. Ze is altijd dol geweest op onze zoete kersenjam. Ze zal weten dat we speciaal aan haar hebben gedacht bij het kiezen van dit cadeautje. Alles komt goed.'

Alles komt goed. Malta richtte haar blik op de top van het bordes. De glimlach die om haar lippen verscheen was echt. Alles zou goed komen. Zoals Rache haar had laten zien en zoals ze thuis op de trap had geoefend, bracht ze haar handen naar haar rok en tilde hem net voldoende op om de zoom vlak boven de treden te laten zweven. Ze stak haar kin naar voren en keek enkel en alleen naar haar bestemming, alsof het idee dat ze over haar rok zou kunnen struikelen geen moment in haar opkwam. Deze avond ging ze haar moeder en grootmoeder voor, eerst over de treden van het bordes, vervolgens de fel verlichte ingang van de Vaardershal binnen.

Het interieur was bijna onherkenbaar veranderd. Het straalde van licht en kleuren. Malta werd er bijna door bedwelmd. Ze behoorden tot de eerste aan-gekomenen. De muzikanten speelden zacht, maar er werd nog niet gedanst. De mensen stonden in groepjes te converseren. Aan de achterkant van de zaal stonden lange tafels, gedekt met sneeuwwitte lakens en glinsterend bestek en servies, waar de gezamenlijke maaltijd zou plaatsvinden die de verwantschap van alle vaarders moest symboliseren. Malta merkte op dat het verhoogde podium voor de raadsleden en de bezoekende representant van de Regenlanden deze keer groter was dan anders. Ongetwijfeld zouden ook de satraap en zijn concubines daar worden neergezet. Even vroeg ze zich af of hij daardoor geëerd dan wel tentoongesteld werd.

Ze keek om naar de anderen van haar familie. Ze waren al opgegaan in het sociale ritueel van het herkennen en begroeten van vrienden. Ze had even de tijd om rustig om zich heen te kijken. Technisch gesproken, bedacht ze glimlachend, waren dit haar laatste momenten als kind, met alle vrijheid om zich weinig aan te trekken van sociale conventies. Nadat ze gepresenteerd was, zou ze zich aan allerlei ongeschreven, maar strenge Beijerstadse regels moeten houden. Ze be-sloot nog één keer ongechaperonneerd een ronde door de Vaardershal te maken.

Toen werd haar aandacht getrokken door een figuur die haar tegelijk vertrouwd en vreemd voorkwam: Delo Treil, die in een wolk van geurtjes en ruisende stof naar haar toe kwam. Ze droeg glinsterende blauwe edelstenen om haar hals en polsen, en aan de zilveren kettinkjes waarmee haar haren waren opgebonden. Haar ogen en mond waren vakkundig opgemaakt. Ze liep overdreven rechtop en de beleefde uitdrukking op haar gezicht was zo doods als het geschilderde glimlachje op een poppengezicht. Malta knipperde met haar ogen, eventjes geïntimideerd door dit vertoon van volwassen vrouwelijkheid. Delo bekeek haar met een koele blik. Maar opeens realiseerde Malta zich dat dit ondanks alles nog steeds haar vriendin Delo Treil was, en ze glimlachte haar breed toe. Toen nam ze haar handen in de hare, kneep erin en hoorde zichzelf zeggen: 'Hier staan we dan! Had je ooit echt geloofd dat we dit zouden bereiken?'

Delo's geschilderde uitdrukking van welwillende belangstelling hield stand. Malta's hart sloeg een slag over. Als Delo haar nu affronteerde... Maar toen brak Delo's starre glimlachje een fractie verder open. Ze trok Malta dichter naar zich toe en fluisterde: 'Ik ben de hele dag zo nerveus geweest dat ik niets heb durven eten, uit angst dat ik diarree zou krijgen. En nu heb ik zo'n honger dat mijn maag knort als die van een beer. Malta, wat moet ik doen als ik met iemand dans of praat, en dat geluid doet zich horen?'

'Iemand anders beschuldigend aankijken,' antwoordde Malta luchtig.

Delo begon te giechelen, maar herinnerde zich toen haar nieuwe waardigheid. Ze bracht haastig haar waaier voor haar gezicht om het te verbergen. 'Loop alsjeblieft met me mee,' verzocht Delo haar vriendin dringend, 'en vertel me alles wat je hebt gehoord over wat er in Beijerstad gaande is. Telkens wanneer ik de kamer binnenkom houden papa en Cerwin op erover te praten. Ze zeggen dat ze me niet bang willen maken met dingen die ik niet kan begrijpen. Mama praat alleen over hoe ik mijn ellebogen naar binnen moet houden en wat ik moet doen als ik op tafel iets omstoot. Ik word er gek van! Staan we werkelijk aan de rand van een oorlog? Katja Schuif zegt dat ze geruchten heeft gehoord dat de Kwart-se galeien tijdens dit bal de stad zullen aanvallen en in brand steken, en iedereen zullen vermoorden.' Ze zweeg even, ter wille van het dramatisch effect, en fluisterde toen van achter haar waaier: 'En je kunt je voorstellen wat die huurlingen met ons zullen doen!'

Malta gaf haar vriendin een geruststellend klopje op haar hand. 'Dat kan ik me nauwelijks voorstellen, want de satraap, van wie het zogenaamd bondgenoten zijn, bevindt zich hier in ons midden. De vaarders zouden hem simpelweg in gijzeling kunnen nemen. Dat hij met de eerste groep aan land is gekomen, zonder bewakers uit Kwarts bij zich te hebben, is de enige reden waarom wij kunnen geloven dat hij misschien echt is gekomen om te bemiddelen en met ons te onderhandelen. Bovendien zijn we vanavond niet allemaal op dit bal. De levende schepen houden nog steeds de wacht in de haven en ik heb gehoord dat veel families van de Drie Schepen eveneens patrouilleren met hun vissersboten. Ik geloof dat we ons vanavond gerust kunnen ontspannen en dat we plezier mogen hebben.'

Delo schudde verwonderd haar hoofd. 'Hoe doe je dat toch? Je begrijpt dingen zo goed. Soms praat je bijna als een man!'

Malta was even uit het veld geslagen, maar besloot toen dat de opmerking natuurlijk bedoeld was geweest als een compliment. Bijna had ze haar schouders opgehaald, maar ze herinnerde zich op tijd dat ze nu een dame was. Ze beperkte zich tot het optrekken van een wenkbrauw.

Tja, zoals je weet hebben de vrouwen in onze familie de laatste tijd voor zichzelf moeten zorgen. Mijn moeder en oma geloven dat het voor mij gevaarlijker is zulke dingen niet te weten.' Ze dempte haar stem. 'Heb je gehoord dat de Kwartsers de Kendrij door de blokkade hebben gelaten? Dat is nog maar net gebeurd, dus ik heb geen bericht ontvangen, maar ik durf te hopen dat Reyn aan boord was.'

In plaats van blijdschap te tonen voor haar vriendin keek Delo zorgelijk. 'Cerwin zal niet blij zijn met dat nieuws. Hij had gehoopt vanavond een paar keer met je te kunnen dansen... en misschien nog vaker, als je vrijer niet zou komen opdagen.'

Malta kon de verleiding niet weerstaan. 'Ik mag toch zeker nog wel dansen met wie ik wil? Ik heb Reyn nog niet mijn jawoord gegeven.' Opeens welde er iets van haar oude frivoliteit in haar op. 'Ik zal zeker een dans reserveren voor Cerwin. En misschien ook voor anderen,' voegde ze er geheimzinnig aan toe. Alsof ze zichzelf daartoe zojuist permissie had gegeven, liet ze haar blik onderzoekend over de menigte gaan en even verwijlen waar ze jonge mannen zag. Het was alsof ze een schaal met gebakjes bestudeerde. Toen vroeg ze aan Delo: 'En wie zal jouw eerste dans krijgen, denk je?'

'Mijn vierde, zul je bedoelen. Ik heb een vader, een broer en een oom die me ten dans zullen vragen nadat ik ben gepresenteerd.' Haar bruine ogen werden opeens wijder. 'Ik had vannacht een afschuwelijke droom. Ik droomde dat ik tijdens mijn presentatie mijn buiging maakte, en dat toen opeens alle naden van mijn jurk scheurden en dat mijn rok naar beneden gleed! Ik werd gillend wakker. Kun jij je een ergere nachtmerrie voorstellen?'

Er ging een kille huivering over Malta's rug. Even leken alle lichten in de zaal doffer te worden en klonk de muziek als van heel ver. Ze beet haar tanden op elkaar en dwong die verduistering met al haar wilskracht bij zich vandaan. 'Eerlijk gezegd wel, ja,' zei ze. 'Maar kijk, er staan nu bedienden bij de tafels met de hapjes en drankjes. Laten we iets gaan halen om de beer in je maag tot kalmte te brengen.'

Davad Herbegin veegde zijn zweterige handpalmen af aan de knieën van zijn broek. Wie zou dat ooit hebben geloofd? Hij was op weg naar het Zomerbal, zoals al vele, vele jaren, maar deze keer niet alleen, o nee! Niet dit jaar. Op het bankje tegenover hem in zijn koets zat de satraap van heel Jamaillia, met naast zich de lieftallige concubine Kekki in een verbazingwekkend jurkje van kant en veren. Naast hem zat de minder flamboyante, maar niettemin belangrijke concubine Serilla in haar ingetogen crèmekleurige japon. Hij begeleidde hen naar het bal, hij zou aan hun tafel zitten en de hele elite van Beijerstad zou vanavond via hem aan de satraap worden voorgesteld! Jazeker! Daar zouden ze van opkijken!

Wat was het toch vreselijk jammer dat zijn lieve vrouw Dorill dit moment van triomf niet had mogen meemaken.

De herinnering aan Dorill zette even een domper op zijn blijdschap. Zij en de jongens waren jaren geleden gestorven, toen het volk van de Wilde Regenlanden de Bloedpest stroomafwaarts had verbreid. Velen waren toen omgekomen, tallozen. De pest had, hoe wreed, van het hele gezin hem alleen gespaard, en gedwongen tot een leven in eenzaamheid, vol herinneringen aan zijn vrouw en kinderen, vol speculaties over wat zij gezegd of gedacht zouden hebben over alles wat hij van dag tot dag deed.

Hij haalde diep adem en probeerde zich weer over te geven aan de vreugde waarvan hij doordrenkt was geweest. Dorill zou zich blij en trots hebben gevoeld, daarvan was hij overtuigd. En de andere Beijerstadse vaarders zouden moeten toegeven dat hij een buitengewoon sluwe handelaar was, met een zeer vooruitziende blik. Vandaag zouden alle stukken van de legpuzzel aan elkaar worden gelegd. De satraap zelf zou met hen dineren, en zij zouden zich weer eens ten volle realiseren wat het elegante en beschaafde Jamaillia voor hen allen en voor Beijerstad betekende. In de komende weken zou hij steeds aan de zijde van de satraap zijn zo lang deze bezig was, samen met zijn concubines, om de tweedracht tussen de oude en de nieuwe vaarders te beslechten. Hij wilde niet eens denken aan de enorme financiële voordelen die hem dat tenslotte zou opleveren, om nog maar te zwijgen van het feit dat hij zijn status onder de oude vaarders hierdoor definitief zou herstellen. Ze zouden hem weer met open armen in hun midden ontvangen en ze zouden moeten bekennen dat hij het al die jaren beter had gezien dan zij.

Davad glimlachte tevreden voor zich uit toen hij dacht aan het briljante plan waarmee hij vanavond de kroon op zijn werk wilde zetten. Mooi als Kekki en Serilla waren, het leken toch slechts slonzen in vergelijking met de oogverblindende Malta Vestrit. Ze waren best geschikt als concubines, adviseurs en intellectuelen, maar Davad wilde de satraap vanavond kennis laten maken met zijn toekomstige echtgenote. Hij was er zo van overtuigd dat de jongeman onderste-boven zou zijn van Malta dat hij de bruiloft al bijna voor zich zag. Er zouden twee plechtigheden moeten plaatsvinden, een in Beijerstad en een, luisterrijker, in Jamaillia. Zelf zou hij natuurlijk beide feesten bijwonen. Zo zou hij het fortuin van de Vestrits redden en zich rehabiliteren in Ronica's ogen. En zo zou hij ook Beijerstad en Jamaillia voor altijd aan elkaar koppelen. Davad Herbegin zou in alle eeuwigheid worden herinnerd als de man die de twee steden met elkaar had verzoend. En over een aantal jaren zouden de kinderen van de satraap hem oom Davad noemen.

Hij grinnikte zacht bij het vooruitzicht van deze glorieuze toekomst. Toen zag hij dat concubine Serilla hem van opzij ietwat onzeker zat aan te kijken, en opeens ging zijn hart uit naar de vrouw. Ongetwijfeld zou de satraap haar niet meer nodig hebben als hij straks met een geboren en getogen Beijerstadse vaardersdochter getrouwd was. Hij boog zich naar haar toe en klopte kameraadschappelijk op haar knie.'Maakt u zich maar niet druk over uw jurk,' fluisterde hij haar toe. 'Ik weet zeker dat heel Beijerstad u zal eren om uw positie, ongeacht welke kleren u draagt.'

Even staarde het arme ding hem alleen maar met grote ogen aan. Toen glimlachte ze hem toe. 'Hoe attent van u, vaarder Herbegin, dat u probeert mij te troosten!'

'Helemaal niet, helemaal niet. Ik wil alleen heel graag dat u zich op uw gemak voelt,' verzekerde hij haar, en hij leunde achteruit op het bankje.

Het zou de heuglijkste avond van zijn leven worden. Dat wist hij zeker.

HOOFDSTUK 32

De storm

~

'Malta! Delo! Jullie moeten nu niet meer rondlopen. Het is bijna tijd voor de presentatie.' Haar moeders stem klonk zowel bezorgd als geamuseerd toen ze eraan toevoegde: 'Delo, ik heb zojuist je moeder gezien, bij de fontein. Ze was je aan het zoeken. Malta, kom nu mee.'

Ze hadden zich achter een van de pilaren bij de ingang verstopt om naar de laatkomers te gluren. Ze waren het erover eens geweest dat Katja de mooiste jurk droeg. Alleen jammer dat ze niet het goede figuur had voor het decolleté dat ze had gekozen. Tritta Redof droeg een hoed die veel te groot was voor haar, maar ze had een prachtige waaier. Krion Trentor was dikker geworden sinds hij was begonnen Riell Krell het hof te maken, en zijn gezicht had zijn poëtische melancholie verloren. Hoe hadden ze ooit kunnen denken dat hij knap was? Roed Caern zag er even duister en gevaarlijk uit als altijd. Delo was bijna in vervoering geraakt toen ze hem zag arriveren, maar Malta had zichzelf betrapt op de rare gedachte dat zijn schouders een stuk minder breed waren dan die van Reyn.

Regenvolk achter sluiers en onder hoofdkappen mengde zich onder de Beijerstadse vaarders. Malta keek vergeefs uit naar Reyn.

'Hoe kun je hem herkennen? Ze lijken allemaal op elkaar, achter die omhulsels,' klaagde Delo.

Malta was even het meisje geworden dat ze vorig jaar nog was geweest. 'O, ik zal hem herkennen, wees maar niet bang. Mijn hart springt altijd op wanneer het hem ziet!' had ze kwijnend gezucht. Delo had haar verbluft aangestaard en toen waren ze allebei gesmoord aan het giechelen gegaan. Terwijl ze daar stonden te fluisteren en te spioneren was heel hun stroeve omgang tijdens de voorbije lente vergeten. Delo had Malta verzekerd dat de stoffen van haar jurk veel weelderiger waren dan alles wat je tegenwoordig kon kopen, en dat de snit haar slanke taille bijzonder mooi deed uitkomen terwijl Malta had gezworen dat Delo echt geen dikke enkels had, en dat ze vanavond, zelfs al waren ze misschien een tikkeltje aan de stevige kant, trouwens toch voor niemand te zien waren. Ze had zich al heel lang niet meer zo meisjesachtig en vrolijk gevoeld, en toen Malta gehoorzaam achter haar moeder aan liep vroeg ze zich af waarom ze die dingen eigenlijk achter zich wilde laten en zo nodig een vrouw moest worden.

Achter met bloemenranken versierde schermen was een ruimte gereserveerd voor de jongedames die vanavond zouden worden voorgesteld. De vaders die hen naar de zaal zouden escorteren en die later de eerste dans zouden hebben stonden achter de afscheiding zenuwachtig te schuifelen terwijl bezorgde mama's de laatste correcties aan kapsels, strikken en roklengtes aanbrachten. Ze hadden lootjes getrokken en het leek wel de hand van het noodlot dat uitgerekend zij als laatste aan de beurt zou zijn. Het ene meisje na het andere werd weggeleid. Malta had in toenemende mate het gevoel dat ze geen adem meer kon krijgen. Terwijl Keffria een paar haartjes van haar kapsel op hun plaats duwde fluisterde ze Malta in het oor: 'Reyn is er nog niet. Hij zal wel vertraagd zijn omdat de Kendrij zo laat arriveerde. Wil je dat ik Davad vraag of hij als eerste met je wil dansen?'

Malta keek haar moeder vol ontzetting aan, maar tot haar verbijstering begon Keffria breed te grijnzen. 'Het leek me een goed idee je eraan te herinneren dat er nog wel ergere dingen zijn dan in je eentje aan een presentatie deelnemen.'

'Ik zal rustig wachten en aan papa denken,' verzekerde Malta haar. Haar moeders ogen blonken opeens van de tranen, en toen begon Keffria nerveus aan het kraagje van Malta's jurk te frunniken. 'Wees nu maar kalm,' zei ze, 'en houd je hoofd opgericht, en denk aan je rok, en... o, je bent aan de beurt!' Het laatste leek verdacht veel op een onderdrukte snik en opeens moest ook Malta een paar tranen uit haar ogen knipperen. Half verblind stapte ze van achter het scherm vandaan in het felle licht binnen een cirkel van toortsen op het plateau boven de trap.

'Malta Vestrit, de dochter van Kyle Haven en Keffria Vestrit, wordt nu gepresenteerd aan de vaarders van Beijerstad en die van de Wilde Rivier. Malta Vestrit!'

Even was ze kwaad dat ze niet onder haar vaders naam werd gepresenteerd. Vonden ze hem niet goed genoeg voor hun gezelschap? Toen aanvaardde ze het als iets wat nu eenmaal een Beijerstadse gewoonte was. Ze zou hem eer aandoen! Hij mocht dan niet hier zijn om haar zijn arm te reiken en samen met haar de trap af te dalen, maar ze zou hier lopen als zijn dochter. Met opgeheven hoofd, maar neergeslagen ogen, maakte ze langzaam een buiging voor de verzamelde menigte. Pas toen ze zich weer oprichtte sloeg ze ook haar ogen op. Even leek het alsof er veel te veel mensen stonden te wachten, en of de trappen veel te talrijk en te steil waren. Ze dacht dat ze misschien zou flauwvallen en naar beneden zou storten, maar toen haalde ze diep adem en begon langzaam naar de vloer af te dalen.

Op de dansvloer stonden de andere meisjes en hun papa's haar in een halve cirkel op te wachten. Dit was echter haar tijd, haar moment. Ze wilde dat het eeuwig zou voortduren, maar tegelijk voelde ze zich dankbaar toen ze vanaf de laatste trede op de vloer stapte. En terwijl ze zich bij de kring van jonge vrouwen en hun vaders aansloot, keek ze discreet om zich heen. De mensen uit Beijerstad en de Regenwouden hadden zich in hun fraaiste kleren gehuld. Velen hadden de afgelopen jaren weinig welvaart gekend, en dat was te zien. Toch straalde ieders houding trots uit en keken ze allen glimlachend naar deze nieuwe oogst van huwbare jongedames. Ze zag Reyn nergens. Spoedig zou de muziek beginnen en dan zouden de meisjes ten dans worden gevraagd. En dan zou zij hier in haar eentje blijven staan. Het was een passende metafoor voor de hele rest van haar leven, bedacht ze bitter.

En toen gebeurde het onmogelijke: de situatie werd nog erger.

Op het podium aan de andere kant van de zaal, op een stoel tussen een bleke jongeman en de voorzitter van de Raad van Vaarders, zat Davad Herbegin. Of liever gezegd: ze wenste vurig dat hij daar nog had gezeten. Hij was namelijk half overeind gekomen, leunde over de tafel heen en maakte spastische gebaren met zijn vingers om haar naar zich toe te wenken. In een soort kramp van vernedering bracht ze haar eigen hand half omhoog en bewoog haar vingers bij wijze van automatische reactie. Het was niet genoeg om hem te doen stoppen. Toen hij had gezien dat ze hem had opgemerkt begon hij steeds wildere gebaren te maken, met al zijn vingers, zijn hele handen en zelfs zijn armen, dat ze de lege dansvloer moest oversteken en op het podium moest komen. Malta stond dood te gaan. Ze wilde flauwvallen, maar kon het niet. De leider van de muzikanten, die vanaf het podium een teken verwachtte om met de dansmuziek te beginnen, keek verwonderd. Tenslotte besefte Malta dat ze geen andere keuze had. Deze nachtmerrie zou nooit ophouden als ze nu niet de veilige beschutting van de andere debutantes en hun papa's verliet om dat hele eind over de lege vloer af te leggen en zich aan Davad presenteerde om zijn gelukwensen in ontvangst te nemen.

Dan moest het maar.

Ze haalde diep adem, wierp een snelle blik op het bleke gezicht van haar gechoqueerde grootmoeder en begon toen langzaam de dansvloer over te steken. Ze zou zich niet haasten, want dat zou alles nog ongepaster maken. Ze hield haar hoofd hoog en trok haar rokzoom op tot vlak boven de geboende vloer. Ze probeerde te glimlachen alsof dit iets was wat ze had verwacht — een volkomen normaal onderdeel van haar presentatie. Ze fixeerde haar blik op Davad en herinnerde zich het dode varken dat uit het portierraampje van zijn koets had gehangen. Ze wist haar glimlach te handhaven, ondanks het bulderende geluid in haar oren.

Toen stond ze voor het podium. Pas op dat moment realiseerde ze zich plotseling dat de bleke man naast Davad de satraap van heel Jamaillia moest zijn. Ze was zojuist vernederd voor de ogen van de satraap en twee van zijn concubines. De elegante vrouwen van het hof keken met minzame neerbuigendheid op haar neer. Nu zou ze flauwvallen.

In plaats daarvan nam een soort instinct het over. Ze maakte een diepe buiging. Hoewel het bloed in haar oren bonkte, hoorde ze Davad enthousiast zeggen: 'Dit is de jonge vrouw over wie ik met u heb gesproken. Malta Vestrit, een Beijerstadse vaardersdochter. Is zij niet de schoonste jonge bloesem die u ooit hebt gezien?'

Malta kon zich niet oprichten. Als ze nu ging staan, zou ze naar hun gezichten moeten kijken. Hier stond ze nu voorover gebukt, in haar bij elkaar gefrutselde jurk en haar tweedehandse slippers en...

'U hebt geenszins overdreven, vaarder Herbegin. Maar waarom is deze zoete schone onbegeleid?' Een Jamailliaans accent, een lome toon. De satraap had het over haar.

De voorzitter van de Beijerstadse raad kreeg medelijden met haar en gaf de muzikanten een teken. Opeens klonken de openingsklanken van een dansmelodie door de zaal. Achter haar leidden trotse vaders hun dochters naar de vloer. Bij de gedachte daaraan maakte haar smart plaats voor kwaadheid. Ze richtte zich op en deed geen poging om de lankmoedige blik van de satraap te ontwijken. Ze sprak heldere woorden in antwoord op zijn vraag.

'Ik ben onbegeleid, magnadon satraap, omdat mijn vader is gekaapt door piraten. En wel piraten die door uw Kwartse patrouilleschepen niets in de weg is gelegd.'

De anderen op het podium hielden hun adem in, maar de satraap permitteerde zich een glimlachje. 'Ik zie dat deze kleine een vonkende geest heeft die mooi past bij haar schoonheid,' merkte hij op, en toen Malta een hete blos op haar wangen voelde komen voegde hij eraan toe: 'En nu heb ik tenminste één Beijerstadse vaarder ontmoet die toegeeft dat die galeien uit Kwarts simpelweg patrouilleschepen van mij zijn.' Een van zijn concubines grinnikte keelachtig om deze slimmigheid, maar de Raad van de Vaarders leek niet geamuseerd.

Malta liet zich meeslepen door haar drift. 'Ik wil dat toegeven, heer, indien u toegeeft dat ze geen effect sorteren. Immers, onze familie is nu zowel mijn vader als haar schip kwijt!'

De satraap van heel Jamaillia ging rechtop staan. Hij zou nu bevelen dat ze moest worden weggesleurd en geëxecuteerd, concludeerde ze. Achter haar speelden de muzikanten gewoon door en zwierden de paren over de vloer. Ze wachtte tot hij zijn mannen zou roepen, maar in plaats daarvan verkondigde hij: 'Wel, als je mij de schuld geeft van je vaders afwezigheid, is er maar een manier waarop ik dat nog kan rectificeren.'

Ze kon haar oren niet geloven. Kon het werkelijk zo simpel zijn? Hoefde je het maar te vragen om het te krijgen? Ademloos fluisterde ze: 'Zult u uw schepen opdragen hem te redden?'

Zijn lach klonk boven de muziek uit. 'Natuurlijk. Daar heb ik ze voor, weet je. Maar niet nu meteen. Vooralsnog zal ik mijn best doen om de tragische toestand te verzachten door op de dansvloer je vaders plaats in te nemen.'

Hij verliet zijn plaats op het podium. Een van zijn concubines keek geschokt, de andere leek zich wezenloos geschrokken te zijn. Malta richtte haar blik op Davad Herbegin, maar daar was geen hulp te vinden: hij stond te glimmen van trots en genegenheid. Toen haar blik de zijne ontmoette gaf hij haar een knikje ter aanmoediging. De leden van de raad keken allemaal uiterst neutraal voor zich uit. Wat moest ze doen?

De satraap daalde de treden van het podium af. Hij was langer dan zij en erg mager, en zijn huid was van een aristocratische witheid die grensde aan het lijkbleke. Zijn kleren waren heel anders dan wat ze mannen ooit eerder had zien dragen: zacht en soepel, en in pasteltinten. De pijpen van zijn lichtblauwe pantalon waren vlak boven zijn lage, soepele schoenen strak om zijn enkels gesloten. De losse plooien van zijn oranjegele hemd hingen ruim om zijn keel en schouders. Terwijl hij haar naderde kon ze hem ruiken: vreemde geuren, een exotisch parfum en een kleverige rokerigheid in zijn adem. Toen maakte de machtigste man in de wereld een buiging voor haar en reikte hij haar zijn hand. Ze was verlamd.

'Het is in orde, Malta. Je mag met hem dansen,' liet Davad Herbegin haar op welwillende toon weten. Daarna richtte hij zich grinnikend tot de anderen op het podium. 'Ze is zo'n verlegen en beschermd schepseltje. Ze durft amper zijn hand aan te raken.'

Zijn woorden gaven haar de kracht om in beweging te komen. Ze voelde kou, maar tegelijk ook tintelingen toen ze haar hand in de zijne legde. De hand van de satraap bleek erg zacht toen hij zich sloot. Tot haar schrik legde hij zijn andere hand op de achterkant van haar heupen en trok haar dichter tegen zich aan. 'Dit is hoe we deze dans in Jamaillia uitvoeren,' zei hij. Zijn adem blies warm tegen haar opgeheven gezicht. Er was zo weinig ruimte tussen hen beiden dat ze vreesde dat hij haar hart kon voelen bonken. Hij ging haar voor in de dans.

Haar eerste vijf, zes passen waren wankel en uit de maat, maar opeens kreeg de muziek vat op haar en was het dansen even gemakkelijk alsof ze Raches hand vast had en zich op haar tellen door de ochtendkamer bewoog. De andere dansers, de fel verlichte zaal en zelfs de muziek verdwenen uit haar bewustzijn, en er bestond niets anders meer dan deze man en de bewegingen die hun beider lichamen samen maakten. Ze moest opkijken om zijn gezicht te zien. Hij glim-lachte op haar neer.

'Je bent zo teer - net een kind. Of een heel erg mooie pop. Je haren ruiken naar bloemen.'

Ze wist geen antwoord te bedenken op die complimenten, en vergat zelfs hem te bedanken. Heel haar repertoire van koketterie was uit haar geest gewist. Ze probeerde iets te zeggen, maar kwam niet verder dan de vraag: 'Zult u echt schepen sturen om mijn vader te redden?'

Hij trok een wenkbrauw op. 'Zeker. Waarom zou ik dat laten?'

Ze sloeg haar ogen neer en deed ze toen dicht. De muziek en de leiding die zijn lichaam haar gaf waren alles wat ze nodig had. 'Het lijkt zo gemakkelijk.' Ze schudde bijna onmerkbaar haar hoofd. 'Na alles wat we hebben moeten doorstaan...'

Hij lachte even, hoog, als een vrouw. 'Zeg me eens, vogeltje, heb je heel je leven in Beijerstad gewoond?’

‘Natuurlijk.'

'Juist. Wel, leg me eens uit wat jij dan eigenlijk kunt weten over hoe het in de wereld toegaat.' Opeens trok hij haar nog dichter naar zich toe, waardoor haar boezem bijna over zijn borst wreef. Haar adem stokte en ze deed schielijk een stapje achteruit, waardoor ze even uit de maat raakte. Hij herstelde dat moeiteloos en danste verder alsof er niets was gebeurd.

'Ben je verlegen, vogeltje?' vroeg hij vrolijk, maar zijn hand kneep zo hard in de hare dat het bijna wreed was.

De muziek was afgelopen. Nu liet hij haar hand los. Toen ze om zich heen keek hoorde ze een druk gemompel opstijgen. Iedereen keek hun kant op, hoewel niemand dat op een rechtstreekse, starende manier deed. Hij maakte een diepe, sierlijke buiging voor haar, en toen zij op haar beurt aan een revérence bezig was fluisterde hij haar toe: 'Misschien moeten we later nog eens praten over het redden van je vader. Misschien kun je me dan beter duidelijk maken hoe belangrijk het precies voor je is.'

Ze kon zich niet meer oprichten. Waren zijn woorden een dreigement? Wilde hij geen schepen meer sturen omdat ze zich daarnet had teruggetrokken van zijn aanraking? Ze wilde hem naroepen: wacht, wacht! Maar hij had zich al van haar afgewend. Een Beijerstadse matrone met haar eigen dochter had beslag gelegd op zijn aandacht. De muziek was alweer begonnen. Het lukte Malta eindelijk om uit haar revérence overeind te komen. Ze had een gevoel alsof alle lucht uit haar longen was geslagen. Ze moest snel van de dansvloer af.

Ze liep zonder iets te zien tussen de paren door. Ze ving een glimp op van Cerwin Treil. Hij leek aanstalten te maken om haar kant op te komen, maar dat kon ze nu niet verdragen. Snel haastte ze zich verder, op zoek naar haar moeder, haar grootmoeder of zelfs maar haar broertje. Ze wilde heel even een veilig plekje waar ze tot zichzelf zou kunnen komen. Had ze zojuist haar vaders kans om snel gered te worden verpest? Had ze zichzelf voor de ogen van heel Beijerstad voor gek gezet?

Een aanraking op haar arm deed haar schrikken. Ze deinsde achteruit en draaide haar hoofd om te zien wie het was. Het was iemand met een sluier, een hoofdkap en handschoenen, net als alle andere Regenmensen, maar ze wist meteen dat het Reyn was. Niemand anders dan hij kon de verhullende kleding van zijn volk tot een zo elegant ensemble omtoveren. Zijn sluier was van zwart kant, maar goudkleurige en zilveren kattenogen markeerden de plaats waar zijn eigen ogen zich bevonden. De kap die zijn haren en de achterzijde van zijn nek bedekte was vastgebonden met een in ingewikkelde plooien gevouwen sjaaltje van glimmend witte zijde. Zijn dunne witte hemd en zwarte pantalon onthulden evenveel van zijn lichaam als de sluier en de hoofdkap van zijn gelaatstrekken verhulden. De breedte van zijn schouders en de welving van zijn borst werden geaccentueerd door zijn slanke taille en smalle heupen. Zijn lichte danslaarzen waren versierd met stiksels van zilver en goud, die pasten bij de versiering op zijn sluier.

Hij reikte haar een glas wijn aan. 'Je ziet wit als sneeuw,' zei hij zacht. 'Heb je een slok nodig?'

'Ik wil mijn moeder,' zei ze dom, en om het nog erger te maken herhaalde ze het, nu nog wanhopiger. 'Ik wil mijn moeder.'

Reyn verstrakte. 'Wat heeft hij tegen je gezegd? Heeft hij je gekwetst?’

‘Nee. Nee. Ik... ik wil alleen mijn moeder. Nu.'

'Natuurlijk.' Alsof het de normaalste zaak van de wereld was tikte hij een passerende vaarder op zijn schouder en overhandigde hem het glas wijn. Toen wendde Reyn zich weer tot Malta. 'Deze kant op.' Hij bood haar niet zijn arm en deed ook verder geen poging om haar aan te raken. Voelde hij aan dat ze daar nu absoluut niet tegen zou kunnen? In plaats daarvan maakte hij een sierlijk wijzend gebaar met zijn gehandschoende hand en ging haar toen beleefd voor, vlak voor haar uit, om vrij baan voor haar te maken. De mensen keken hen nieuwsgierig na.

Keffria kwam snel naar hen toe, alsof ook zij op zoek was geweest. 'O, Malta,' hijgde ze, en Malta zette zich al schrap voor de onvermijdelijke verwijten. Haar moeder zei echter iets heel anders: 'Ik was zo bezorgd, maar je hebt je voortreffelijk gehouden! Wat heeft Davad zich in zijn hoofd gehaald? Ik probeerde naar je toe te komen nadat je had gedanst, maar hij waagde het me bij mijn arm te nemen en tegen mij te zeggen dat ik je moest vragen om naar hem toe te komen, dan kon hij ervoor zorgen dat je nog eens met de satraap mocht dansen.'

Malta trilde nu van top tot teen. 'Moeder, hij zei dat hij schepen zou sturen om papa te redden. Maar toen...' Ze maakte de zin niet af en wenste opeens dat ze maar liever niets had gezegd. Waarom zou ze het haar moeder vertellen? Het zou toch haar eigen beslissing moeten zijn.

Hoe belangrijk was het voor haar dat haar vader gered zou worden? Ze wist nu precies wat de satraap tegenover haar had geïnsinueerd. Dat was zo helder als glas. De keuze was aan haar. Maar als zij degene was die de prijs zou moeten betalen, was zij dan niet ook de enige die erover te beslissen had?

'En jij geloofde hem?' riep Reyn ongelovig uit. 'Malta, hij speelt met je! Hij doet zulke beloften gewoon als onderdeel van een spelletje flirten. De man heeft helemaal geen scrupules of ethiek. Jij bent nog maar een meisje, en hij kwelt je... Ik zou hem moeten doden!'

'Ik ben geen meisje,' verzekerde Malta hem koel. Meisjes hoefden dit soort beslissingen niet te nemen. 'Als jij denkt dat ik nog een kind ben, wat is er dan ethisch aan dat jij me het hof maakt?' Ze wist amper wat ze zei. Ze had behoefte aan afzondering om na te denken over wat de satraap had aangeboden en de te betalen prijs die hij had gesuggereerd. Haar tong bewoog zich buiten enige sturing door haar hersens om. 'Of is dit de manier waarop je naar exclusiviteit streeft, nu voor het eerst een andere man belangstelling voor me toont?'

Haar moeders adem stokte. Ze keek snel van Malta naar Reyn. 'Neem me niet kwalijk,' zei ze, waarna ze de ruzie tussen de geliefden snel ontvluchtte. Malta merkte haar vertrek nauwelijks op. Nog maar kort tevoren had ze naar haar moeder gesnakt, maar nu wist ze dat haar moeder haar hiermee niet kon helpen.

Reyn deed een halve stap achteruit en de stilte trilde als een gespannen snaar tussen hen beiden in. Toen maakte hij abrupt een kleine buiging. 'Ik vraag je vergiffenis, Malta Vestrit.' Ze hoorde hem slikken. 'Je bent een vrouw, geen meisje. Maar je bent een vrouw die nog maar kort als zodanig aan de samenleving is gepresenteerd en die weinig ervaring heeft met de manieren van laaghartige mannen. Ik wilde je alleen maar beschermen.' Hij draaide zijn gesluierde hoofd naar de dansers op de vloer, die aan een formele wisseldans bezig waren. Met gedempte stem vervolgde hij: 'Ik weet dat het redden van je vader de hoogste prioriteit heeft in al je gedachten. Dat maakt je nu erg kwetsbaar. Het was daarom wreed van hem dat hij je zijn hulp aanbood.'

Vreemd. Ik dacht dat het wreed van jou was dat je me je hulp weigerde toen ik daarom smeekte. Ik begrijp nu dat je alleen maar probeerde aardig te zijn.' Ze hoorde de ijzige minachting in haar stem en herkende die. Zo maakt mijn vader ruzie met mijn moeder, dacht ze, door haar eigen woorden tegen haar te gebruiken. Iets in haar wilde hiermee stoppen, maar ze wist niet hoe. Ze moest nadenken, ze had tijd nodig om na te denken, en in plaats daarvan bleef steeds maar het ene na het andere gebeuren. Het enige bal waarop ze ooit gepresenteerd werd was om haar heen in volle gang, en ze kon er de satraap misschien toe brengen haar vader te bevrijden, maar in plaats van dat alle andere meisjes jaloers gadesloegen hoe ze met haar elegante vrijer over de dansvloer zwierde stond ze hier op een stomme manier ruzie met hem te maken! Het was niet eerlijk.

'Ik wilde niet aardig zijn. Ik wilde realistisch zijn,' zei hij rustig. De muziek was afgelopen. De dansers verlieten de vloer of zochten nieuwe partners op. Reyns woorden waren in een moment van stilte gevallen. Ze waren niet luid geweest, maar zo goed verstaanbaar dat enkele mensen hun kant op keken. Malta voelde dat hij zich daar even onaangenaam van bewust was als zijzelf. Ze probeerde een glimlachje te forceren, alsof zijn woorden een of andere geestigheid hadden behelsd, maar haar wangen bleven verhit en verkrampt aanvoelen. Op dat moment schraapte iemand achter haar zijn keel. Ze draaide haar hoofd om.

Cerwin Treil maakte een diepe buiging. 'Zou je me de volgende dans willen toestaan?' Er klonk een lichte uitdaging in zijn stem, bijna alsof zijn woorden meer tot Reyn dan tot haar waren gericht. In elk geval scheen Reyn dat ook te denken.

'Malta Vestrit en ik waren in gesprek,' zei hij op een gevaarlijk minzame toon.

'Dat zag ik,' antwoordde Cerwin. Ook hij had zijn stem goed onder controle. 'Ik dacht dat ze een dans met mij misschien plezieriger zou vinden.'

De eerste klanken van een nieuw nummer klonken op. Mensen staarden hen aan. Zonder haar iets te vragen nam Reyn Malta's hand vast. 'We stonden op het punt te gaan dansen,' liet hij Cerwin weten. Hij sloeg zijn andere arm om haar middel en trok haar mee de geboende vloer op, zo moeiteloos alsof ze lichter was dan een veertje.

De dans had een levendig ritme, en Malta stelde vast dat ze ofwel onhandig achter Reyn aan kon hobbelen, gevangen in zijn onwrikbare greep, ofwel kon dansen. Ze koos voor het laatste. Snel bracht ze een hand naar haar rok, die ze een klein eindje optrok, zodat iedereen het snelle spel van haar voeten kon zien, waarna ze de toch al dartele danspassen doelbewust begon te variëren en uit te breiden. Hij pareerde die uitdaging zonder ook maar een momentje uit de maat te raken en opeens had ze heel haar concentratie nodig om met hem in de pas te blijven. Even vergde dat een bewuste inspanning, daarna bewogen ze moeiteloos als één paar over de vloer. Stellen die verstolen blikken hun kant op hadden geworpen maakten nu ruim baan voor hen. Tijdens een snelle draaiing ving ze een glimp op van haar grootmoeder. De oude vrouw glimlachte haar stralend toe. Tot haar verrassing stelde Malta vast dat ze zelf ook een glimlach van oprecht genoegen om haar lippen had. Haar rok zwierde wijd om haar heen tijdens de opeenvolging van wervelende danspassen. Zijn greep om haar middel was veilig en sterk. Ze werd zich bewust van zijn geur, maar wist niet precies of ze een parfum rook dan wel de natuurlijke muskus van zijn huid. In elk geval was het iets wat haar beviel. Ze was zich vaag bewust van de bewonderende blikken van de vele toeschouwers in de balzaal, maar het was Reyn die zich in het middelpunt van haar aandacht bevond. Zonder dat ze het bewust zo had bedoeld sloot ze haar vingers steviger om de zijne, waarna hij zijn greep op haar versterkte. Het deed haar hart onverwachts sneller kloppen.

'Malta.' Slechts haar naam sprak hij uit. Het was geen verontschuldiging voor wat dan ook, maar een bevestiging van alles wat hij voor haar voelde. Er ging een golf van emotie door haar heen. Ze begreep opeens dat het incident met de satraap volledig gescheiden was van wat er tussen haarzelf en Reyn bestond. Het was haar vergissing geweest dat ze er in zijn aanwezigheid iets over had gezegd. Het had niets te maken met hem of met haar relatie met hem. Ze had moeten weten dat het hem van streek zou maken. Op dit moment hoefde echter geen van hen beiden na te denken over iets anders dan datgene wat zij samen waren. Dat was de taal van deze dans. Zo lang deze voortduurde, bewogen ze zich precies gelijk en begrepen ze elkaar volledig. En dat was iets waarvan ze behoorde te genieten.

'Reyn,' gaf ze toe, en ze keek glimlachend naar hem op. De ruzie was weg-getrappeld onder hun dansende voeten, vergeven en vergeten. Al te snel hield de muziek op en zetten ze hun laatste wervelende passen op de slotmaten, waarna hij haar een gracieuze pirouette liet draaien. Toen nam hij haar in zijn armen. 'Als we op deze manier samen bewegen,' fluisterde ze, buiten adem en haast verlegen, 'heb ik bijna het gevoel dat het onze bestemming is altijd te bewegen als één.'

Hij hield haar ietsje langer in zijn armen dan gepast was. Het deed haar hart bonken. Ze kon zijn ogen niet zien, maar wist dat hij haar recht in het gezicht keek. Hij sprak zacht. 'Het enige wat je hoeft te doen, mijn lieve, is te vertrouwen op mijn leiding tijdens de dans,' zei hij coulant.

Die neerbuigendheid prikte de cocon door die hij om hen heen had gevormd. Ze maakte zich los uit zijn omarming en maakte een zeer formele revérence voor hem.

'Dank u voor het genoegen van deze dans, meneer,' zei ze koel. 'Wilt u me nu excuseren?' Ze richtte zich op, gaf hem een knikje ten afscheid en liep weg met een resoluutheid alsof ze wist waar ze heen wilde. Vanuit haar ooghoek zag ze dat hij aanstalten maakte om achter haar aan te komen, maar hij werd door een andere Regenman bij zijn arm tegengehouden. Die man wilde iets van hem dat kennelijk belangrijker was dan zijn achtervolging van haar. Hij bleef tenminste staan en draaide zich om naar die andere man. Mooi. Zij bleef doorlopen. De agitatie in haar hart stond haar niet toe dat ze bleef stilstaan. Waarom had hij alles op deze manier verpest? Waarom moest hij haar zo uit de hoogte toespreken?

Ze zag niemand die ze kende. Noch haar moeder of grootmoeder, noch een van haar vriendinnen, noch zelfs Davad Herbegin. Ze zag de satraap, nu omringd door een hele verzameling Beijerstadse matrones. Dat was een groep waar ze zich moeilijk in kon mengen. De muzikanten hadden een volgend nummer ingezet. Ze liep naar een tafel met wijn en glazen. Het zou gepaster zijn geweest als een jongeman haar een drankje had gebracht. Het was opeens buitengewoon onplezierig om alleen te zijn. Ze beeldde zich in dat iedereen in de zaal haar eenzame gestuntel met argusogen volgde.

Ze was bijna bij de tafel toen Cerwin opeens vlak voor haar opdook. Ze moest stoppen om niet tegen hem aan te botsen. 'Misschien kunnen we nu dansen?' vroeg hij in alle vriendelijkheid.

Ze aarzelde. Het zou Reyn kwaad maken, of misschien met jaloezie vervullen. Anderzijds had ze geen zin meer in zulke spelletjes. Dit alles was zo al ingewikkeld genoeg. Alsof Cerwin haar aarzeling aanvoelde, knikte hij in de richting van de dansvloer. 'Hij heeft niet veel tijd nodig gehad om een andere partner te kiezen.'

Ze keek ongelovig om en toen sloeg haar hart een slag over: Reyn bewoog zich met elegante, trage passen over de vloer met een van de concubines van de satraap in zijn armen. En niet eens de mooie. Het was de simpel geklede concubine in de crèmekleurige japon die hij dicht tegen zich aan hield en waarnaar hij aandachtig luisterde.

'Nee,' zei Cerwin. 'Niet staren. Richt je hoofd op en kijk mij aan. Glimlach. Daar gaan we!'

Met een verwrongen glimlachje op haar gezicht legde ze haar hand in de zijne. Ze bewogen zich op de dansvloer als twee honden die om elkaar heen draaiden. Zijn dansstijl was lomp in vergelijking met die van Reyn en ze had het gevoel dat ze door elkaar werd geschud. Zelf scheen hij zalig onwetend te zijn van zijn onbeholpenheid, want hij glimlachte blij. 'Eindelijk heb ik je in mijn armen,' zei hij zacht. 'Ik dacht dat mijn droom nooit bewaarheid zou worden. Toch ben je nu bij me, na je presentatie. En die gek uit de Regenlanden heeft je in de steek gelaten voor iemand die hij nooit van zijn leven mag hopen te bezitten. Ah, mijn Malta! Het glimmen van je haar maakt me duizelig, de geur van je haar bedwelmt me! Nooit heb ik een grotere schat in mijn hand gehouden dan nu jouw handje.'

Zo bleef het complimenten regenen. Malta beet haar tanden op elkaar en doorstond het glimlachend. Ze deed haar best om niet naar Reyn te kijken. Ze kon het wegens zijn sluier niet precies vaststellen, maar het scheen dat de concubine zijn aandacht volledig had opgeslorpt. Hij keek tenminste niet een keer Malta's kant op.

Ze was hem kwijt. Zo simpel ging dat, zo snel. Eén kattig woord te veel, en weg was de man. Ze had een gevoel alsof haar hart uit haar borst was gerukt en een lege holte had achtergelaten. Onzin. Ze had niet eens besloten of ze al dan niet van hem hield. Dus dat kon het niet zijn. Nee. Het was dat hij had beweerd dat hij van haar hield, en dat zij zo dom was geweest hem te geloven. Kennelijk had hij haar iets voorgelogen. Ze voelde slechts gekwetste trots, daar was ze zeker van. Ze was alleen zo kwaad omdat hij haar voor gek had gezet. Maar wat kon het haar eigenlijk schelen? Ze danste nu toch al in de armen van een andere jongeman, een erg knappe, die haar op handen droeg? Ze had die Reyn helemaal niet nodig. Ze had nog nooit zijn gezicht gezien. Hoe zou ze dan van hem kunnen houden?

Ze voelde zich opeens duizelig worden toen ze zag dat Reyn zijn hoofd naar voren boog om nog intiemer met de concubine te praten. De vrouw gaf serieus en langdurig antwoord op iets. Malta struikelde bijna en Cerwin moest haar steviger vasthouden. Hij vertelde iets belachelijks over hoe rose haar lippen waren. Wat moest ze in Sa's naam op dat soort waanzin zeggen? Dat zijn gebit zo wit was of de snit van zijn hemd zo modieus? In feite hoorde ze zichzelf opmerken: 'Je ziet er vanavond mooi uit, Cerwin. Je familie zal wel trots op je zijn.'

Hij glimlachte alsof ze hem de hemel in had geprezen. 'Zulke woorden uit jouw mond betekenen ontzettend veel voor mij,' verzekerde hij haar.

De muziek hield op. Cerwin liet haar met tegenzin los en zij deed een stapje achteruit. Zonder dat ze het wilde zochten haar ogen naar Reyn. Hij maakte een diepe buiging over de hand van de concubine en wees toen naar de deuren die toegang gaven tot de feestelijk verlichte tuinen en promenades van de Vaardershal. Malta probeerde houvast te vinden aan enige hardheid of vastberadenheid in haar binnenste, maar kon niets anders vinden dan een troosteloos verlaten ziel.

'Mag ik een glas wijn voor je halen?' vroeg Cerwin haar. 'Graag. Ik wil even zitten.'

'Natuurlijk.' Hij bood haar zijn arm om haar te begeleiden.

Toen Grag Reyn bij zijn arm vastpakte draaide hij zich snel om en bijna had hij hem geslagen. 'Niet nu! Laat me los!' protesteerde hij. Malta liep op dat moment bij hem weg en die Trell-jongen met zijn melkachtig witte huid haastte zich door de menigte naar haar toe. Dit was niet het moment voor een kameraadschappelijk gesprekje.

Maar Grag verstevigde zijn greep op zijn arm en sprak op zachte, dringende toon: 'Een van de concubines van de satraap heeft daarnet met mij gedanst.'

'Dat is fijn voor je. Ik hoop dat het die mooie was. Laat me nu los.' Hij moest zijn nek al pijnlijk verdraaien om Malta nog te zien.

'Nee. Jij moet haar voor de volgende dans vragen. Ik wil dat je met eigen oren hoort wat zij me heeft verteld. Kom daarna naar de eik bij de oostelijke promenade in de tuin. Ik zal op je wachten. We moeten beslissen wie we het verder nog zullen vertellen en welke acties we moeten ondernemen.' Grags stem was hees van spanning.

Reyn had er nu geen zin in. Hij probeerde het met luchtigheid. 'Ik moet eerst met Malta praten. Daarna kunnen we pakhuizen in de fik gaan zetten.'

Grag liet hem niet los. 'Het is geen grapje, Reyn. Het kan niet wachten. Ik ben bang dat we misschien al te laat zijn. Er is een samenzwering tegen de satraap.'

'Ga dan maar gauw meedoen,' adviseerde Reyn hem geërgerd. Hoe kon hij op een moment als dit aan politiek denken? Malta was gekwetst. Hij kon haar pijn bijna zelf voelen, zo intens was de uitstraling. Hij had haar gekwetst en nu zwierf ze door de menigte als een verdwaald katje. Hij moest met haar praten. Ze was zo kwetsbaar!

'De Kwartsers en enkele van zijn eigen edelen zijn van plan hem te doden. Daarvan zal Beijerstad dan de schuld krijgen. Ze zullen ons met de grond gelijk maken, met de zegen van heel Jamaillia. Alsjeblieft, Reyn. Het moet nu. Ga haar ten dans vragen. Ik moet mijn moeder en zussen zoeken. Zij kunnen dan regelen dat een paar andere vaarders ons straks buiten ontmoeten. Ga haar halen. Het is de concubine in die crèmekleurige jurk. Ze staat nu naast het podium. Alsjeblieft!'

Malta was verdwenen. Reyn keek Grag aan op een manier die deze zelfs ondanks de sluier leek te voelen. Toen liet de vaarderszoon Reyns arm los. Reyn haalde zijn schouders op en schudde geërgerd zijn hoofd. Grag haastte zich al bij hem vandaan.

Langzaam, somber van zin, draaide Reyn zich om en begaf zich op weg naar de concubine van de satraap. Ze stond naar hem uit te zien. Toen hij naderde zei ze iets grappigs tegen de vrouw met wie ze stond te praten, knikte even en liet haar staan. Reyn ging naar haar toe en maakte een kleine buiging. 'Wilt u mij de eer van een dans gunnen, concubine?'

'Zeker, met alle genoegen,' antwoordde ze formeel. Ze stak hem zijn hand toe, welke hij in zijn geschoeide hand nam. De eerste maten van een nieuw nummer klonken op: het langzame wijsje van een traditionele liefdesdans. Dit zou paartjes van alle leeftijden het excuus geven om elkaar tijdens de dromerige klanken dicht tegen zich aan te trekken. Hij behoorde nu Malta in zijn armen te hebben, om haar gekwetste trots en de zijne te herstellen, maar in plaats daarvan was hij gekoppeld aan een Jamailliaanse die bijna even groot was als hijzelf. Ze bleek een voortreffelijke danspartner - sierlijk en lichtvoetig - maar om een of andere reden maakte dat het alleen maar erger. Hij wachtte tot zij zou spreken.

'Heeft uw neef mijn waarschuwing aan u doorgegeven?' vroeg ze tenslotte.

Haar directheid schokte hem. Hij deed zijn best om zich beheerst te tonen. 'Niet precies. Hij heeft alleen gezegd dat u hem iets interessants hebt meegedeeld, iets waarvan hij wilde dat ik het met eigen oren zou horen.' Hij bracht een soort nieuwsgierige bezorgdheid in zijn stem, meer niet.

Ze maakte een geluid dat ongeduld uitdrukte. 'Ik vrees dat we geen tijd hebben voor een fluwelen aanpak. Op weg hierheen drong het tot me door dat dit voor hen het ideale tijdstip zou zijn om hun intrige tot uitvoering te brengen. Iedereen is hier nu bijeen, vaarders uit Beijerstad en uit de Wilde Regenlanden, en de satraap is in uw midden. Iedereen weet hoe groot de weerstand is tegen de nieuwe vaarders en de belastingpolitiek van de satraap. Is er een beter moment denkbaar om een rel te starten? In de verwarring zullen de satraap en zijn concubines worden gedood. Daarna kunnen de Kwartsers met gerechtvaardigde woede in actie komen om u allen te bestraffen.'

'Een smerig plannetje. Maar wie profiteert ervan?' In zijn stem klonk door dat hij het onwaarschijnlijk achtte.

'De samenzweerders die zich hebben aaneengesloten, die profiteren ervan. De Jamailliaanse edelen hebben meer dan genoeg van deze genotzuchtige jongen, die van regeren niets anders weet dan hoe hij de schatkist kan plunderen voor zijn eigen doeleinden. Kwarts verwerft Beijerstad als eigen gebied, om te plunderen naar believen. Ze beweren trouwens al heel lang dat het territorium van de Gedoemde Kust rechtmatig het hunne is.'

'Jamaillia zou stom zijn als het Beijerstad aan Kwarts gaf. Welke andere provincie levert de satrapie een zo rijke oogst op?'

'Misschien geloven ze dat het beter is Beijerstad af te staan als onderdeel van een overeenkomst dan dat ze het door de Kwartsers laten veroveren in een oorlog. Kwarts wordt steeds sterker en oorlogszuchtiger. Wegens interne twisten en invallen vanuit het noorden zijn de Zes Hertogdommen al jaren niet tot handelen in staat. Vroeger was dat het koninkrijk waaraan Kwarts zijn handen vol had, maar in de tijd na de oorlogen van de Rode Schepen hebben ze het in de Zes Hertogdommen vooral druk met de wederopbouw. Kwarts is een machtige natie geworden, rijk aan slaven en ambitie. Ze dringen op in noordelijke richting, met de nodige schermutselingen aan de grens, maar ze kijken ook naar het zuiden - naar Beijerstad en zijn rijke handel. En naar het gebied van de Wilde Regenlanden.'

'Gebied?' zei Reyn spottend. 'Er is zo weinig...' Hij maakte de zin niet af, want hij besefte opeens met wie hij aan het praten was. 'Ze zijn gek,' besloot hij beknopt.

'Op het schip, op weg hierheen...' begon de vrouw, maar toen leek het opeens alsof ze moeite had om te praten, en buiten adem was. Het duurde even voor ze verder sprak. 'Ik ben een tijd lang gevangen gehouden in de kajuit van de kapitein.' Hij wachtte even en boog zich toen naar voren om haar zacht gesproken woorden beter te kunnen verstaan. 'Er lagen kaarten in die kajuit. Van de haven van Beijerstad. En de monding van de Wilde Regenrivier. Waarom zou hij zulke kaarten bij zich hebben als hij niet van plan was ze te gebruiken?'

'De Wilde Regenrivier beschermt zichzelf,' verklaarde Reyn brutaalweg. 'Wij hebben niets te vrezen. De geheimen van de rivier zijn aan niemand anders bekend dan aan ons.'

'Maar vanavond zijn er velen van u hier aanwezig. Uit diverse families van het Regenvolk, heb ik vernomen. Als zij gegijzeld werden tijdens de plundering van Beijerstad, kon u er dan zeker van zijn dat niemand van hen die geheimen zou moeten prijsgeven?'

Haar logica was meedogenloos. Opeens leken kleine ongerijmdheden alsnog een zin te krijgen. Waarom hadden ze de Kendrij ondanks de blokkade tot de haven toegelaten? 'Ze hebben ongetwijfeld bondgenoten onder de nieuwe vaarders in de stad,' zei hij half hardop, tevens denkend aan de vele nieuwelingen die sedert kort aan wal waren. 'Lieden wier banden met de slavenhandel in Kwarts minstens even sterk zijn als hun banden met Jamaillia. Mensen die in ons midden hebben gewoond en die allemaal wisten dat vanavond de vaarders van Beijerstad en van de Wilde Regenlanden hier verzameld zouden zijn.'

'Als ik u was, zou ik maar rekening houden met de kans dat er ook bondgenoten onder de oude vaarders zijn,' bracht ze hem kalm onder de aandacht.

Er kwam meteen een kille achterdocht bij hem op. Davad Herbegin. Natuurlijk! 'Als u op de hoogte was van dit complot, waarom bent u dan naar Beijerstad gekomen?'

'Als ik het had geweten, zou ik natuurlijk niet zijn gekomen,' repliceerde ze. 'Ik heb pas vanavond genoeg aanvullende gegevens verzameld om een compleet beeld te krijgen. Ik zeg u dit niet alleen omdat ik niet wil sterven, maar ook omdat ik Beijerstad niet wil zien vallen. Mijn leven lang is Beijerstad het middelpunt van mijn studies geweest. Ik heb altijd hierheen willen komen. Het is de stad van mijn dromen. Ik heb de satraap moeten bidden en smeken om me hierheen mee te nemen. Nu ik hier ben wil ik niet getuige zijn van de ondergang van de stad, noch doodgaan voordat ik haar wonderen volledig begrijp!'

'Wat stelt u voor dat we doen?'

'In actie komen voordat zij het doen. Neem de satraap en zijn concubines in gijzeling, jawel, maar zonder ons een haar te krenken. Zo lang hij leeft, is hij een element in de onderhandelingen. Eenmaal dood, is hij de vonk die de lont van een oorlog ontsteekt. Heus niet alle Jamailliaanse edelen zijn hierbij betrokken. Probeer een boodschap te sturen om degenen die loyaal zijn aan de satrapie te alarmeren. Maak hun bekend wat er zich hier afspeelt. Zij zullen een poging ondernemen om u te helpen, mits u belooft Cosgo ongedeerd terug te geven. Er zal oorlog met Kwarts komen, maar dat is op de duur toch onvermijdelijk. Gebruik de tijd die ik u geef door deze waarschuwing om de stad zo goed mogelijk te versterken. Verzamel voedselvoorraden, verberg uw kinderen en bejaarden. Waarschuw de Regenmensen stroomopwaarts.'

Hij kon zijn oren niet geloven. 'Maar u zei dat het waarschijnlijk is dat ze vanavond in actie komen. Dan is er toch geen tijd voor dat alles?'

'U verspilt uw tijd door nog langer met me te dansen,' wees ze hem koel terecht. 'U moet de waarschuwing nu meteen doorgeven. Ik verwacht dat er vanavond incidenten zullen plaatsvinden op de straten. Brandjes, vechtpartijen - wat er maar nodig is om rellen uit te lokken. Die zullen zich uitbreiden tot de haven en de schepen die daar liggen. En dan zal iemand per ongeluk of met opzet de Kwartsers een excuus geven om aan te vallen. Misschien simpelweg doordat ze zogenaamd vernemen dat de satraap is vermoord.' Ze keek hem dwars door zijn sluier heen recht in de ogen. Voor het dag wordt zal Beijerstad in brand staan.'

De muziek stopte. Nadat Reyn en zijn partner tot stilstand waren gekomen bleef hij nog even staan, met haar hand in de zijne. Toen deed hij een stapje achteruit en maakte een buiging.

'De anderen zijn buiten, in de tuin. Misschien kunnen we ons bij hen voegen,' stelde hij voor. Hij wees naar de deur.

Alsof iemand letterlijk aan de touwtjes van zijn hart had getrokken draaide hij zich vervolgens om en keek naar de andere kant van de zaal. Malta. Ze liep met haar hand op Cerwin Trells arm. Reyn kon niet zomaar naar buiten gaan, zonder een woord tegen haar te zeggen. Hij wendde zich weer tot concubine Serilla. 'Vlak buiten de deur is er een pad dat in oostelijke richting loopt. Het is niet ver en er branden vanavond overal lantaarns. Vindt u het erg om alvast alleen te gaan? Ik kom zo snel mogelijk achter u aan.'

Aan haar gezicht zag hij dat ze het buitengewoon grof van hem vond, maar ze zei: 'Het lukt me wel, denk ik. Blijft u lang weg?'

'Ik hoop van niet,' verzekerde hij haar. Hij wachtte niet af om te zien wat ze van een zo vaag antwoord vond, maar maakte snel een laatste buiging en liet haar bij de deur staan. Het orkestje was weer aan het spelen, maar hij stak snel de dansvloer over, rakelings langs de zwierende paren. Malta zat alleen. Toen hij voor haar verscheen keek ze snel op. De opvlammende vonk van hoop in haar blik verjoeg niet helemaal de angst die hij er ook in zag. 'Reyn,' begon ze, maar hij onderbrak haar voordat ze zich kon verontschuldigen.

'Ik moet ergens heen. Het is erg belangrijk. Ik kom vanavond misschien niet meer terug. Je moet het begrijpen.'

'Niet terug? Waarheen? Wat is er zo belangrijk?'

'Kan ik je niet zeggen. Je moet me vertrouwen, nu.' Hij zweeg even. 'Ik zou willen dat je zo snel mogelijk naar huis gaat. Wil je dat voor me doen?'

'Naar huis? Mijn eigen presentatiebal verlaten en naar huis gaan terwijl jij iets "belangrijkers" te doen hebt? Reyn, dat is onmogelijk. We hebben geen maaltijd gedeeld, er zijn nog geen verwantschapsgeschenken uitgewisseld - Reyn, we hebben nog pas één keer met elkaar gedanst! Hoe kun je me dit aandoen? Ik heb hier mijn hele leven naar uitgekeken, en nu zeg je dat ik me naar huis moet haasten omdat je iets belangrijkers te doen hebt!'

'Malta, begrijp het alsjeblieft! Het is niet iets wat ik heb gekozen! Het lot respecteert onze wensen niet. Nu... moet ik gaan. Het spijt me erg, maar ik moet weg.'

Graag zou hij haar meer hebben gezegd. Het was niet dat hij haar niet vertrouwde, maar hij maakte zich zorgen over de relatie tussen haar familie en Davad Herbegin. Mocht Davad een verrader zijn, dan was het belangrijk dat hij geloofde dat de samenzwering nog een geheim was. Wat Malta niet wist, kon ze ook niet onbewust verraden.

Ze keek naar hem op en haar ogen fonkelden gevaarlijk. 'Ik denk dat ik precies weet wat voor jou belangrijker is dan ik ben. Ik wens je er veel plezier mee.' Ze wendde haar blik af. 'Goedenavond, Reyn Khuprus.'

Ze stuurde hem weg alsof hij een weerspannige bediende was. Hij betwijfelde of ze zijn advies om naar huis te gaan zou opvolgen. Hij bewoog zich niet, nog steeds pijnlijk verscheurd door tweestrijd.

'Neem me niet kwalijk.'

De lichte botsing was echter opzet geweest. Reyn draaide zich om. Cerwin Treil stond hem kwaad aan te kijken. Hij had twee glazen wijn in zijn handen. Even kostte het Reyn bijzonder veel moeite om zich te beheersen, maar toen werd hij overmand door een soort wanhoop. Er was geen tijd voor. Hij kon hier blijven en dit gekibbel voortzetten, maar dat was geen oplossing. Als hij bleef, waren ze morgen misschien allemaal dood.

Toen hij zich omdraaide en wegliep besefte hij echter maar al te goed dat ze morgen ook best allemaal dood konden zijn als hij Malta nu wel verliet. Juist dat maakte het zo moeilijk. Hij keek niet meer om. Zat Malta neerslachtig te kijken, dan moest hij terugkeren. Zat ze te flirten met die Treil, dan moest hij de jongen doden. Geen tijd. Nooit eens gewoon wat tijd om zijn eigen leven te leiden. Hij verliet de Vaardershal en dook in de door toortslicht bespikkelde duisternis van de tuinen.

Malta danste nog drie keer met Cerwin. Hij leek zich nog steeds zalig onbewust van de inspanning die haar dat kostte. In verhouding tot het moeiteloze zwieren in Reyns armen was deze manier van dansen een plompe fysieke exercitie. In Cerwins armen had ze moeite om hem te volgen, laat staan de maat van de muziek. De stortregen van complimenten waaronder hij haar bedolf begon aan te voelen als een hagelbui op haar zenuwen. Ze kon het nauwelijks verdragen naar zijn opgetogen jongensgezicht te kijken. Alle leven en schoonheid was uit het bal verdwenen. De hele bijeenkomst had aan luister verloren nu Reyn weg was. Het leek wel of er minder paren op de vloer waren, en of er overal minder gepraat en gelachen werd.

Een akelige zwaarmoedigheid walmde op uit haar ziel en overweldigde haar. Ze kon zich herinneren dat ze eerder die dag gelukkig was geweest, maar zelfs die herinnering leek nu mat en vals. Toen de muziek zweeg was het een opluchting haar moeder aan de rand van de dansvloer te zien staan. Ze wenkte Malta.

'Mijn moeder roept me. Ik ben bang dat ik moet gaan.'

Cerwin deed een stap achteruit, maar hield haar handen in de zijne. 'Dan zal ik je laten vertrekken, maar enkel en alleen omdat het moet, en, mag ik je bidden, slechts voor zeer korte tijd!' Hij maakte een pompeuze buiging.

'Cerwin Treil,' zei ze ten afscheid, en ze draaide zich om en liep bij hem weg.

Keffria's gezicht stond ernstig toen haar dochter haar naderde. De blik in haar ogen bleef bezorgd, maar ze wist een glimlachje te produceren toen ze vroeg: 'Heb je je geamuseerd, Malta?'

Hoe moest ze dat beantwoorden? 'Het is niet wat ik had verwacht,' zei ze naar waarheid.

'Ik geloof dat niemand ooit precies het presentatiebal meemaakt dat ze heeft verwacht.' Ze pakte Malta bij een hand. 'Ik vind het vervelend voor je, maar ik vrees dat we spoedig moeten vertrekken.'

'Vertrekken?' vroeg Malta verbaasd. 'Maar waarom? Er komt nog een gezamenlijke maaltijd, en het presenteren van de geschenken -'

'Sst,' zei Keffria. 'Malta, kijk eens om je heen. Zeg me wat je ziet.'

Malta deed wat haar was gevraagd, eerst vluchtig, toen nog eens langzaam en zorgvuldig. 'Waar zijn alle vaarders van de Wilde Regenlanden gebleven?'

'Ik weet het niet. Er zijn ook Beijerstadse vaarders verdwenen zonder enige uitleg te geven of afscheid te nemen. Je grootmoeder en ik zijn bang dat er moeilijkheden in de lucht hangen. Ik ben naar buiten geweest om een luchtje te scheppen en ik heb rook geroken. De blokkade van de haven heeft de spanningen in de stad vergroot. We vrezen rellen of opstootjes.' Keffria keek langzaam om zich heen en de glimlach op haar kalme gezicht ondersteunde de schijn dat ze met haar dochter over het bal stond te babbelen. 'We hebben het gevoel dat we allemaal veiliger zouden zijn als we thuis waren.'

'Maar...' begon Malta, en toen zweeg ze. Het was hopeloos. Alle blijdschap en opwinding van de avond was trouwens toch al verdwenen. Langer hier te blijven zou het stervensproces van haar dromen alleen maar rekken. 'Ik doe wat u het beste vindt,' gaf ze abrupt te kennen. 'Maar misschien moet ik Delo even gedag gaan zeggen.'

'Ik denk dat haar moeder haar al mee naar huis heeft genomen. Ik zag vaarder Treil daarnet met zijn zoon praten en nu zie ik Cerwin ook nergens meer. Ze zullen het wel begrijpen.'

'Nou, ik niet,' merkte Malta zuur op.

Haar moeder schudde haar hoofd. 'Het spijt me voor jou. Het is triest om aan te zien dat jij in zulke moeilijke tijden volwassen moet worden. Het lijkt wel of alle dingen die jij zou doen, volgens jouw en mijn dromen, je een voor een ontfutseld worden. Maar er is niets wat ik kan doen om het te veranderen.'

'Ik ken dat gevoel,' zei Malta, meer tegen zichzelf dan tegen haar moeder. 'Soms voel ik me volmaakt hulpeloos. Alsof er niets is dat ik kan doen om de slechte dingen te veranderen. Op andere momenten ben ik gewoon te laf, vrees ik, om het te proberen.'

Keffria glimlachte, en deze keer oprecht. 'Laf is wel het allerlaatste woord dat ik zou gebruiken om jou te beschrijven,' zei ze vertederd.

'Hoe komen we thuis? Het gehuurde rijtuig komt pas over een paar uur.'

'Je grootmoeder praat met Davad Herbegin. Zijn koets kan ons naar huis brengen. Dat duurt niet lang. Dan is hij ruim op tijd voor het geplande einde van het bal alweer terug.'

Grootmoeder kwam in grote haast naar hen toe. 'Davad ziet ons ongaarne weggaan, maar is bereid ons zijn koets te lenen.' Opeens trok ze een lelijk gezicht. 'Daar heeft hij echter een voorwaarde aan verbonden. Hij eist dat Malta voor haar vertrek afscheid komt nemen van de satraap. Ik heb hem gezegd dat ik dat ongepast en opdringerig zou vinden, maar hij staat erop. Mijns inziens hebben we geen tijd om daar ruzie over te maken. Hoe sneller we thuis zijn, des te veiliger we zijn. Waar is Selden gebleven?'

'Daarnet was hij nog bij de jongens van Daw. Ik vind hem wel.' Keffria's stem klonk opeens vermoeid en dof. 'Vind je het goed, Malta? Je grootmoeder zal bij je zijn, dus je hebt niets te vrezen.'

Malta vroeg zich opeens af hoeveel ze eigenlijk hadden gededuceerd uit haar eerdere ontmoeting met de satraap. 'Ik ben niet bang,' antwoordde ze. Wacht u buiten op ons?'

'Dat lijkt me het beste. Ik ga Selden zoeken.'

Terwijl zij en haar grootmoeder de dansvloer overstaken zei Ronica Vestrit opeens: 'Ik denk dat we over tien dagen een feestje moeten geven. De groep vrouwen die dit jaar is gepresenteerd is niet groot. Zullen we ze allemaal inviteren?'

Malta was verrast. 'Een feestje? Bij ons thuis?'

'In de tuin, lijkt me. Die kunnen we gemakkelijk een beetje opknappen. Nu de bessen bijna rijp zijn kunnen we er lekkere gebakjes van maken. In mijn tijd hadden zulke theekransjes vaak een thema.' Grootmoeder glimlachte. 'Mijn moeder heeft er een voor mij georganiseerd waarin alles paars en violet was. We aten violette snoepjes en paarse gebakjes, en we dronken thee met een lavendelblaadje erin. Ik vond dat nogal vies smaken, maar het oogde zo leuk.' Ze grinnikte.

Grootmoeder probeerde haar op te kikkeren. 'Onze lavendel bloeit dit jaar erg mooi,' antwoordde Malta, ietwat geforceerd. 'En als we doelbewust een ouderwets feestje geven zal het niemand opvallen dat we oude kanten tafelkleden en vingerdoekjes gebruiken. En misschien ons oude servies.' Ze probeerde te glimlachen.

'Ach, lieve Malta, dit is allemaal zo unfair geweest tegenover jou,' begon grootmoeder, maar toen: 'Kop op, blije glimlach! Daar komt Davad.'

Hij waggelde inderdaad hun kant op als een dikke ganzerik in een ren vol hoenders. 'Wel, ik vind het tragisch, ronduit tragisch, dat dit schattige meisje nu al naar huis moet. Is haar hoofdpijn werkelijk zo erg?'

'Echt onverdraaglijk,' zei Malta vlot. Dus dit was het smoesje dat haar oma had gebruikt. 'U weet dat ik niet gewend ben zo laat nog op te zijn,' voegde ze er liefjes aan toe. 'Ik heb grootmoeder gezegd dat ik graag even afscheid van u wilde nemen, ook om u te danken voor het vriendelijke aanbod van uw koets, maar daarna moeten we meteen weg.'

'Ach, ach, arm klein schatje toch! Maar je wilt toch zeker nog wel even afscheid nemen van de satraap? Weet je, ik heb hem al gezegd dat je moet vertrekken en ik ben speciaal naar je toe gekomen om je te escorteren.'

Dat bezegelde haar lot. Er was geen elegante uitweg meer. 'Misschien kan ik dat nog opbrengen,' zei Malta op kwijnende toon. Ze legde haar hand op Da-vads arm en hij haastte zich naar het podium, met Ronica Vestrit vlak achter hem aan.

'Hier is ze, magnadon satraap,' kondigde Davad op galmende toon aan, zonder te merken dat Malta bijna buiten adem was, noch dat hij een gesprek tussen de satraap en vaarder Daw ruw onderbrak.

De satraap gunde Malta een matte blik. 'Dat zie ik,' zei hij langzaam. Hij nam haar nonchalant op. Wat jammer dat je zo vroeg weg moet. We hebben maar zo kort met elkaar gepraat, en nog wel over een zo belangrijk onderwerp.'

Malta kon niets bedenken om te zeggen. Ze was meteen aan een diepe révérence begonnen toen de satraap zich had verwaardigd haar op te merken. Nu pakte Davad haar nogal ruw bij een arm en trok haar overeind. Ze had het gevoel dat die actie haar voor schut zette, en het bloed steeg naar haar wangen.

'Ga je hem niet welterusten wensen?' drong Davad aan, alsof ze een onnozel kind was.

'Ik wens u verder een plezierige avond, magnadon satraap. En ik dank u voor de eer van uw dans.' Ziezo. Dat was afgemeten en correct. Maar toen kon ze het niet laten eraan toe te voegen: 'En ik hoop van harte dat u snel gevolg geeft aan uw aanbod om redders te sturen naar mijn vader.'

'Ik vrees dat ik daar misschien niet toe in staat zal zijn, lief kind. Vaarder Daw zegt me zojuist dat er vanavond enige onrust is in de haven. Natuurlijk moeten mijn patrouilleschepen in Beijerstad blijven tot het weer rustig is.'

Voordat Malta kon beslissen of hij al dan niet een antwoord verwachtte op die opmerking, richtte hij zich tot Davad. 'Vaarder Herbegin, wilt u uw rijtuig laten roepen? Vaarder Daw heeft het gevoel dat het voor mij veiliger is dit bal vroeg te verlaten. Het spijt me natuurlijk dat ik uw eigenaardige festiviteiten niet tot het einde toe kan gadeslaan, maar ik zie dat ik niet de enige ben die liever voor veiligheid dan voor vermaak kiest.' Hij maakte een breed gebaar in de richting van de balzaal. Malta keek om zich heen en zag dat de menigte inderdaad sterk was uitgedund, en dat de meeste overblijvers in kleine, zo te zien bezorgde groepjes bij elkaar stonden te praten. Alleen enkele nietsvermoedende jongelui zwierden nog enthousiast over de dansvloer.

Davad keek ongelukkig. 'Neem me niet kwalijk, magnadon satraap, maar ik heb zojuist vaarder Vestrit en haar familie het gebruik van mijn koets toegezegd om haar veilig naar huis te brengen. Het kost weinig tijd, dat beloof ik u, en dan is hij weer hier.'

De satraap stond op en rekte zich uit als een kater. 'Dat zal niet nodig zijn, vaarder Herbegin. U was toch zeker niet van plan die vrouwen in hun eentje naar huis te sturen? Ik zal hen begeleiden, voor alle veiligheid. En misschien dat de jonge Malta en ik dan vanavond alsnog de kans krijgen om ons onderbroken gesprek voort te zetten.' Zijn glimlach was van een stuitende loomheid.

Haar grootmoeder stapte met ruisende kleren naar voren. Ze maakte een diepe buiging, waarin ze op een of andere manier wist uit te drukken dat de satraap haar niet mocht negeren. Na een paar tellen knikte hij haar toe, geïrriteerd. Vrouwe?' zei hij op effen toon.

Ze richtte zich op. 'Magnadon satraap, ik ben Malta's grootmoeder, Ronica Vestrit. We zouden ons uiteraard zeer vereerd voelen indien u ons wilde bezoeken, maar ons huishouden is slechts zeer bescheiden. We zouden amper in staat zijn u op gepaste wijze te ontvangen, als u vanavond kwam, en zeker niet op de manier die u gewend bent. We zouden liever -'

'Mijn beste dame, het hele doel van reizen is nu juist om dingen mee te maken waaraan men niet gewend is. Ik weet zeker dat uw huishouden mij goed genoeg zal bevallen. Davad, u zorgt ervoor dat mijn persoonlijke bedienden meteen naar dat huis worden gestuurd, nietwaar? En mijn koffers en kisten.'

Aan zijn toon te horen was het geen verzoek. Davad maakte meteen een instemmende buiging. 'Zeker, magnadon. En verder -'

'Uw koets staat natuurlijk al voor de deur. Laat ons nu vertrekken. Vaarder Daw, haal de sjaal van concubine Kekki en mijn mantel.'

Davad Herbegin deed een laatste dappere poging. 'Ik vrees dat het erg vol zal zijn in het rijtuig, magnadon satraap -'

'Niet als u bij de koetsier op de bok gaat zitten. Concubine Serilla schijnt verdwenen te zijn. Dat is dan haar eigen probleem. Als ze niet bij me wil blijven, zoals het behoort, moet ze de gevolgen zelf maar dragen. Laten we gaan.'

Hij daalde de treden van het podium af en begaf zich naar de deur. Davad dribbelde achter hem aan alsof hij een blad was dat in het kielzog van een schip werd meegezogen. Malta wisselde een blik met haar grootmoeder, waarna ze samen achter de twee aan liepen.

Wat moeten we doen?' fluisterde Malta bezorgd.

'We zullen hoffelijk zijn,' verzekerde haar oma haar. 'Maar ook niet meer dan dat,' voegde ze er met een onheilspellend zachte stem aan toe.

Buiten was het een milde en aangename avond, ondanks de penetrante rook-geur die in de lucht hing. Vanaf de Vaardershal was er geen uitzicht op de stad, dus het was niet te zeggen wat voor branden er woedden, maar alleen al de geur bezorgde Malta rillingen. Er werden haastig jassen en sjaals te voorschijn gehaald, en toen de koets arriveerde negeerde de satraap zijn eigen concubine, nam hij Malta bij de arm en hielp hij haar als eerste instappen. Hij volgde haar en ging naast haar op het brede bankje zitten. Hij keek Davad aan. 'U zult bij de koetsier op de bok moeten meerijden, vaarder Herbegin. Anders wordt het hier binnen wel erg vol. En jij komt hier zitten, Kekki, aan deze kant naast me.'

Dat liet het tegenoverstaande bankje vrij voor moeder, grootmoeder en Selden. Malta voelde zich nogal onaangenaam in de hoek gedrongen, want de satraap zat ongemakkelijk dicht tegen haar aan, bijna met zijn dij tegen de hare. Ze probeerde onverschrokken te kijken, vouwde haar handen zedig op haar schoot en keek uit het raampje. Ze voelde zich opeens uitgeput. Ze wilde niets liever dan ergens alleen zijn. De koets schommelde toen Davad onbeholpen op de bok klom om naast de koetsier plaats te nemen. Het duurde even voordat hij goed zat en de koetsier de paarden aanspoorde. Het rijtuig kwam soepel in beweging en liet de muziek en de feestverlichting achter zich. Terwijl het donker zich rond hen sloot en de geluiden van het bal verstomden, hield de koetsier de paarden in een rustig drafje. In de koets zei niemand iets. Het interieur leek zich te vullen met de nacht. De overvolle koets kraakte af en toe vervaarlijk op de keienweg. Niet vredigheid, maar verdoving maakte zich van Malta meester. Ze hadden nu alle vreugde en levendigheid ver achter zich gelaten. Ze was bang dat ze zou wegdoezelen.

Concubine Kekki verbrak de stilte. 'Dit zomerfeest was erg boeiend voor mij. Ik ben blij dat ik het heb mogen bijwonen.'

Haar geestloze woorden bleven in de lucht hangen, tot Ronica opeens uitriep: 'Bij Sa's adem! Kijk eens naar de haven!'

Er was een opening in de rij bomen naast de weg. Vanaf de bok hoorden ze zowel de koetsier als Davad vloeken. Malta staarde naar buiten. Het leek alsof de hele haven in brand stond, want de vlammen werden door het water weerspiegeld en verdubbeld. Het waren niet slechts enkele pakhuizen, maar het hele havenfront scheen in brand te staan, evenals diverse schepen. Malta zag het vol afschuw aan. Ze hoorde amper wat de anderen uitriepen en zich hardop afvroegen, maar ze besefte opeens dat alleen vuur een levend schip kon doden. Hadden de Kwartsers dat ook geweten? Waren de schepen die daarginds in de havenmonding tegen het vuur vochten de schepen en galeien van de satraap of de levende schepen van Beijerstad? Ze zag er slechts een korte glimp van en de afstand was te groot om het met zekerheid vast te stellen.

'Misschien moeten we erheen gaan om het met eigen ogen te zien,' stelde de satraap stoutmoedig voor. Hij verhief zijn stem. 'Koetsier! Breng ons naar de haven!'

'Bent u gek?' riep Ronica uit, vergetend tegen wie ze sprak. 'Dat is nu geen plek voor Selden of Malta! Breng ons eerst naar huis en doe daarna wat u wilt!'

Voordat de satraap kon antwoorden schoot het rijtuig met een ruk naar voren, omdat de koetsier de paarden met de zweep gaf. Terwijl ze weer door zwarte duisternis werden omsloten riep Ronica: 'Wat haalt Davad in zijn hoofd? Wie rijdt er nu zo snel in het donker? Davad? Davad, wat doe je?'

Er kwam geen rechtstreeks antwoord op haar vraag, alleen een geluid van gesmoorde kreten vanaf de bok. Toen meende Malta een andere stem te horen. Ze pakte de onderrand van het venster vast en boog zich naar buiten. In het duister achter de koets dacht ze bewegingen te zien. 'Ik geloof dat er ruiters achter ons aan komen. Misschien probeert Davad bij hen uit de buurt te blijven.'

'Ze moeten dronken zijn, als ze bij deze duisternis zo hard over deze weg galopperen!' riep Keffria vol walging uit. Selden was op de zitting gaan staan en probeerde ook naar buiten te kijken. 'Ga zitten, jongen. Je staat op mijn jurk te trappelen,' riep ze geërgerd, maar opeens werd Selden tegen de vloer gegooid toen de koetsier weer met zijn zweep klapte en de paarden een ruk aan hun gareel gaven. De koets schokte nu hevig en schudde de passagiers door elkaar. Als ze niet zo dicht tegen elkaar aan hadden gezeten zouden ze van links naar rechts over de zitting zijn geschoven.

'Leun niet tegen het portier!' waarschuwde haar moeder Malta paniekerig terwijl haar grootmoeder riep: 'Davad! Davad, laat die koetsier vaart minderen!'

Terwijl Malta zich vastklampte aan de vensterrand om niet door elkaar te worden geschud zag ze buiten de koets een glimp van een beweging. Een ruiter had hen ingehaald. 'Geef je over!' schreeuwde hij. 'Blijf staan en geef je over, dan zal niemand iets overkomen!'

'Struikrovers!' riep Kekki gechoqueerd.

'Midden in Beijerstad?' smaalde Ronica. 'Nooit van zijn leven!'

Toch was er inmiddels aan de andere kant van de koets een tweede ruiter verschenen. Malta zag hem even en hoorde de koetsier toen iets roepen. Een wiel bonkte hard op een steen en ze werd tegen de wand geworpen, omdat de koets scherp kantelde. Even leek het alsof hij zich weer zou oprichten. Alles zou in orde komen, hield ze zichzelf voor, toen de koets in een abrupte beweging helemaal de andere kant op klapte. Malta werd hard op de satraap geworpen, die zelf languit over zijn concubine Kekki heen viel. Malta gleed schuin weg, bijna tot tegen de scheve binnenkant van het dak aan. Het portier schuin boven haar werd opengerukt. Ze hoorde een kreet, een vreselijke kreet, en toen werd ze verblind door een plotselinge flits van wit licht.

'Davad is dood.' Ronica Vestrit sprak de woorden zo kalm uit dat ze nauwelijks kon geloven dat het haar eigen stem was die ze hoorde. Ze was zijn lichaam in het donker tegengekomen toen ze tastend naar boven klauterde over de steile en ongelijke helling naast de weg. Ze had hem herkend aan het overdadige borduursel op zijn mantel. Ze was blij dat het te donker was om zijn lichaam te zien. De warmte, de plakkerigheid en de geur van vers bloed waren al erg genoeg geweest. Ze voelde geen hartslag in zijn keel. Alles was alleen maar bloed. Zijn adem fluisterde niet meer. Aan de natheid van de achterkant van zijn mantel te oordelen was Davads schedel ingeslagen, maar ze had er zich niet toe kunnen brengen hem nader te onderzoeken.

'Keffria! Malta! Selden!' Ze riep de namen wel, maar deed het zonder kracht of overtuiging. Niets leek nu zin te hebben. Boven zich kon ze de donkere massa van de koets zien tussen haarzelf en een onzeker licht van toortsen. Er klonken daar stemmen en er liepen mensen rond. Misschien waren Keffria en de kinderen daar ook.

De helling was steil en met struikgewas begroeid. Ze kon zich niet precies herinneren hoe ze uit de koets was geraakt. Ze begreep niet hoe ze zo ver weg had kunnen komen. Was ze naar buiten geslingerd?

Toen hoorde ze Keffria's stem in haar oren. Ze jammerde: 'Mama, mama!' -precies zoals ze dat na akelige dromen als kind had gedaan.

'Ik kom al!' riep Ronica. Ze werd geprikt door een van de struiken en gleed weer uit. De hele linkerkant van haar lichaam voelde aan alsof ze daar haar huid kwijt was, maar daar was mee te leven, dat kon worden genegeerd, vergeven en vergeten, mits ze de kinderen maar kon vinden. Ze viel opnieuw.

Het leek veel tijd te kosten voordat ze weer stond. Was ze flauwgevallen? Ze kon nu niets meer zien, noch de koets, noch het flakkerende licht van de toortsen. Waren er werkelijk mensen geweest of had ze het zich alleen maar verbeeld? Ze spitste haar oren. Daar. Een geluid, een piepende ademhaling, of was het janken? Ze kroop die kant op.

In het donker vond ze Keffria op de tast. Het geluid was inderdaad gesnik geweest. Het hare. Ze schreeuwde van schrik toen Ronica haar aanraakte, maar klampte zich daarna woordeloos aan haar vast. De kleine Selden zat op haar schoot. De jongen had zichzelf opgerold tot een strakke bal. Aan de spanning van zijn spieren voelde Ronica dat hij leefde. 'Is hij gewond?' was het eerste wat ze haar dochter vroeg.

'Ik weet het niet. Hij wil niet praten. Ik kan nergens bloed vinden.'

'Selden, kom eens hier. Kom bij oma.' Hij verzette zich niet tegen haar, maar probeerde ook niet naar haar toe te komen. Ze betastte de jongen overal. Geen bloed. Ook leken haar aanrakingen hem geen pijn te doen. Hij rilde alleen, en bleef ineengedoken. Ze gaf hem terug aan Keffria. Als door een wonder leek geen van hen ernstig gewond. Keffria had een paar vingers gebroken, maar verder leek haar niets te mankeren, dacht ze zelf. Ronica kon niets zien. Het was pikdonker onder het dichte gebladerte van de bomen. De maan noch de sterren hielpen hen bij het onderzoek.

'Malta?' vroeg Ronica tenslotte. Ze wilde in het bijzijn van Selden niet over Davad beginnen.

'Ik heb haar nog niet gevonden. Ik hoorde aanvankelijk de anderen. Toen begon ik te roepen... ik dacht dat ik u had gehoord, maar u kwam niet. Malta heeft geen enkele keer gereageerd.'

'Kom, laten we omhoog klimmen naar de weg. Misschien is ze daar.'

Ze zag het niet in het donker, maar voelde dat Keffria knikte. 'Help me met Selden,' zei ze.

Ronica maakte haar stem wat strenger. 'Selden, mama en ik kunnen je niet dragen. Daarvoor ben je een te grote jongen geworden. Weet je nog hoe je ons hebt geholpen met die emmers water, die eerste dag? Toen was je dapper. Nu moet je opnieuw dapper zijn. Kom, geef me je hand. Sta op.'

Hij reageerde niet meteen. Toch pakte ze zijn hand vast en begon eraan te trekken. 'Kom, Selden. Sta op. Pak je moeders goede hand vast. Jij bent sterk. Jij kunt ons over deze helling naar boven helpen.'

Langzaam ontvouwde het kind zich. Elk van hen beiden pakte hem bij een hand en zo trokken ze hem mee naar boven. Keffria hield haar gewonde hand tegen haar borst gedrukt. Niemand zei veel, afgezien van bemoedigende woordjes voor de jongen, afgewisseld door het roepen van Malta's naam. Niemand gaf antwoord. Het kabaal dat ze maakten had de nachtvogels tot zwijgen gebracht De enige geluiden die ze hoorden waren degene die ze zelf maakten.

De koets lag op zijn kant. Hier, dichter bij de weg, stonden de bomen verder uit elkaar en drong het licht van de sterren door tot op de bodem. In dat licht zag Ronica het einde van haar wereld in gradaties van zwart en wit. Een dood paard zat nog verward in zijn gareel. Tussen de koets en het hogerop gelegen deel van de weg waren struiken en jonge bomen geknakt en verpletterd.

Ze zochten de hele omgeving van het rijtuig af. Geen van beiden sprak hardop uit waarmee ze eigenlijk bezig waren: tastend in het donker zochten ze naar Malta's lijk. Na een poos zei Keffria: 'Misschien zit ze bekneld in de koets.'

Het rijtuig lag op zijn kant op de steile helling, met het dak aan de heuvelaf-waartse kant. De gelaarsde voeten van de koetsier staken eronderuit. Ronica en Keffria merkten het beiden op, maar geen van hen maakte de ander erop attent. Selden had vannacht al genoeg gezien, hij hoefde dit niet te weten. Ook hoefde hij zich niet af te vragen, zoals zij dat deden, of Malta's lichaam zich eveneens onder de koets bevond. Ronica vermoedde dat de koets minstens twee keer over de kop was geslagen alvorens tot stilstand te komen. Zelfs nu nog leek de positie niet stabiel. Wees voorzichtig,' waarschuwde Ronica haar dochter zachtjes. 'Hij kan nog bergaf gaan glijden.'

'Ik zal voorzichtig zijn,' beloofde Keffria, geheel ten overvloede. Toen klom ze langzaam via de onderkant van het rijtuig naar boven. Een keer hijgde ze van pijn, toen haar gewonde hand uitgleed. Daarna lag ze half op de zijkant van de koets en tuurde door het portierraampje naar binnen. 'Ik kan niets zien,' riep ze naar beneden. 'Ik zal naar binnen moeten.'

Ronica hoorde haar worstelen met het portier, maar tenslotte wist ze het open te rukken. Daarna bleef Keffria even op de rand van de opening zitten voordat ze zich naar binnen liet zakken. Ronica hoorde een gesmoorde kreet van afschuw. 'Ik stapte op haar!' jammerde Keffria. 'O, mijn kind, mijn kind!'

De stilte die volgde strekte zich helemaal uit tot aan de sterren en terug. Toen begon Keffria te snikken. 'O, moeder, ze ademt! Ze leeft, Malta leeft!'

HOOFDSTUK 33

Bewijzen

~

Het was bijna ochtend toen ze stilletjes zijn kajuit binnen kwam sluipen. Ongetwijfeld dacht ze dat hij sliep.

Kennit sliep niet. Toen ze waren teruggekeerd naar het schip had Etta hem aan een heet bad en schone kleren geholpen. Daarna had hij haar uit de kajuit gejaagd en de tekeningen voor Deeldorp op de kaartentafel uitgespreid. Hij legde zijn liniaal, passer en potloden klaar en keek kritisch naar zijn vroegere arbeid. Hij had de tekeningen destijds uit zijn hoofd gemaakt. Nu hij ze vandaag nog eens nauwkeurig bekeek zag hij al snel dat sommige van zijn oude ideeën onbruikbaar waren. Hij legde een blanco vel perkament klaar en maakte aanstalten om nog eens van voren af aan te beginnen.

Hij was altijd dol geweest op dit soort werk. Het was zoiets als het scheppen van een eigen wereld, een keurig geordende wereld, waarin de dingen zinvol waren en op de beste manier geregeld. Het bracht hem terug naar de dagen van zijn vroege jeugd, toen hij naast zijn vaders bureau op de grond had gespeeld. Het was een lemen bodem geweest, in dat eerste huis dat hij zich kon herinneren. Wanneer zijn vader nuchter was, werkte hij vaak aan zijn plannen voor het eiland Sleutel. Niet alleen ontwierp hij een groots landhuis voor hemzelf, maar ook, precies op schaal, de rij huisjes voor het personeel en de tuintjes voor ieder van hen, tot en met de afzonderlijke perkjes voor de diverse soorten groente en fruit. Ook had hij een stal en een schuur getekend, plus hokken voor de schapen, en wel zodanig dat hun mesthopen zich niet te ver van de tuintjes zouden bevinden. Hij had een barak gepland waar de leden van de bemanning van zijn schip zouden kunnen overnachten, als ze aan wal wilden blijven, en had al zijn gebouwen zodanig gesitueerd dat ze met elkaar verbonden waren door rechte, vlakke wegen. Het was zijn ontwerp van een perfect wereldje op een verborgen eiland. Vaak had hij de kleine Kennit op zijn schoot genomen om hem deze droom te laten zien. Hij had hem verhalen verteld over hoe gelukkig ze daar allemaal zouden zijn. Alles was tot in de perfectie geregeld. En een tijdje lang was de mooie droom inderdaad tot leven gekomen.

Tot Igrot kwam.

Kennit had die gedachte met grof geweld onderdrukt en was doorgegaan met zijn werk. Hij zat de contouren van een schuilplaats aan de voet van de uitkijktoren te schetsen toen opeens zijn amulet begon te praten.

'Wat is het doel van dit alles?' vroeg hij.

Kennit maakte van de schrik een inktvlekje. Hij keek er kwaad naar en begon het toen te verwijderen. Het zou een zichtbaar plekje blijven, tenzij hij het met behulp van scherp zand van het perkament af zou schuren. Toen zette hij zijn arbeid voort. 'De bedoeling van dit ontwerp,' zei hij, meer tegen zichzelf dan tegen de onbeschaamde amulet, 'is dat dit gebouw een dubbele functie kan vervullen. Enerzijds moet het een veilig toevluchtsoord zijn tijdens een overval, anderzijds een tijdelijk onderkomen tot ze hun eigen huizen hebben herbouwd. Als ze een put graven, hier, aan de binnenkant, en de buitenwand versterken -'

'Dan kunnen ze worden uitgehongerd in plaats van dat ze als slaven worden afgevoerd,' merkte de amulet droog op.

'Daar hebben slavenhalers gewoonlijk het geduld niet voor. Ze zijn uit op een snelle roof van buit en slaven. Het is niet waarschijnlijk dat ze een versterkt dorp gaan belegeren.'

'Maar wat is het doel van deze plannen? Waarom doe je al die moeite om een beter dorp te ontwerpen voor lieden voor wie je in je hart alleen maar verachting voelt?'

Even zat hij met zijn mond vol tanden. Hij keek naar zijn schets. Het volk van Deeldorp was inderdaad niet waardig om in een zo ordelijk dorp te leven. Maar dat maakte niets uit, ontdekte hij. 'Het zal beter zijn,' zei hij vaag. 'En netter.'

'Gecontroleerder,' verbeterde de amulet hem. 'Je zult je stempel hebben gedrukt op de manier waarop zij leven. Ik heb geconcludeerd dat dat is waar je voortdurend op uit bent, Kennit. Controle. Wat geloof je eigenlijk, piraat? Dat je met voldoende controle terug kunt naar het verleden, om ook dat alsnog onder controle te krijgen? En alles ongedaan te maken? En je vaders plannen weer in werking te stellen en zijn paradijsje weer tot leven te wekken? Het bloed zal er altijd blijven, Kennit. Als een grote inktvlek op een onvolmaakt plan, zo zal ook dit bloed altijd een stinkende vlek zijn. Wat je verder ook doet, wanneer je dat huis binnengaat zul je altijd het bloed ruiken en de kreten horen.'

Hij had zijn pen woedend neergeworpen en tot zijn afschuw had deze daarbij een bloederig slangenspoor van inkt over het perkament getrokken. Nee, nee, het was geen bloed, had hij zichzelf kwaad gecorrigeerd. Het was maar inkt. Inkt kon worden uitgeradeerd en weggebleekt. Bloed trouwens ook. Op de duur.

Hij was naar bed gegaan.

In het donker had hij liggen wachten tot Etta naar binnen zou komen, maar toen ze kwam bewoog ze zich als een verzadigde kat die na een jachtpartij thuiskwam. Hij wist waar ze was geweest. Hij hoorde hoe ze zich in het donker uitkleedde. Toen liep ze stilletjes naar het bed waarin ze sliep en probeerde onder de deken te glippen.

'Zo, hoe ging het met de jongen?' vroeg hij met warme belangstelling.

Haar adem stokte even van verrassing. Hij zag aan haar silhouet dat ze een hand op haar hart legde. 'Je doet me schrikken, Kennit. Ik dacht dat je sliep.'

'Dat blijkt,' stelde hij sarcastisch vast. Hij was boos, concludeerde hij, maar niet omdat ze met de jongen had geslapen. Dat was immers voortdurend zijn bedoeling geweest. Hij was boos omdat ze meende dat ze hem op dat punt voor de gek kon houden. Dat betekende dat ze hem voor achterlijk hield. Het was tijd om haar van die misvatting te genezen.

'Heb je pijn?' vroeg ze hem. Ze klonk oprecht bezorgd.

'Hoezo?' vroeg hij op zijn beurt.

'Omdat je nog wakker ligt. Ik ben bang dat Wintrow zwaarder gewond is dan we dachten. Hij heeft vanmiddag niet geklaagd, maar vanavond was zijn arm zo opgezwollen dat hij nauwelijks zijn hemd kon uittrekken.'

'Dus toen heb jij hem geholpen,' constateerde Kennit vriendelijk.

'Ja. Ik heb een kompres voor hem gemaakt. Dat heeft de zwelling doen slinken. Toen heb ik hem vragen gesteld over een boek dat ik heb proberen te lezen. Het leek me een raar boek, want het handelde alleen over de vraag hoe je kunt beslissen wat echt is in je leven en wat het product is van hoe je het leven ziet. Filosofie, noemde hij het. Pure tijdverspilling, vond ik het. Wat heeft het voor zin te piekeren over de vraag hoe je weet dat een tafel een tafel is? Hij verklaarde dat we zo leren nadenken over de manier waarop we denken. Ik vind het nog steeds onzin, maar hij blijft volhouden dat ik het moet lezen. Ik had me niet gerealiseerd dat we al zo lang aan het bekvechten waren geweest toen ik hem verliet.'

'Bekvechten?'

'Niet in boosheid. Discussiëren, had ik moeten zeggen.' Ze tilde de deken op en kwam naast hem liggen. 'Ik heb me gewassen,' zei ze vlug toen hij leek terug te wijken.

'Bij Wintrow in de kajuit?' vroeg hij gemeen.

'Nee, in de kombuis. Daar kan water gemakkelijker warm worden gehouden.' Ze vlijde haar lichaam tegen het zijne aan en zuchtte. Even later vroeg ze op een toontje dat bijna scherp was te noemen: 'Zeg, Kennit, waarom vroeg je dat eigenlijk? Vertrouw je me niet? Ik ben je trouw!'

'Trouw?' Het woord choqueerde hem.

Ze ging abrupt rechtop zitten, waardoor ze de deken ook van zijn bovenlichaam wegtrok. 'Natuurlijk, trouw! Altijd trouw. Wat had jij dan gedacht?'

Dit kon een hinderpaal worden voor al zijn plannen met haar. Hij trok de deken omhoog en zij kwam weer naast hem liggen. Hij formuleerde zijn woorden zorgvuldig. 'Ik had gedacht dat je een poos bij me zou zijn. Tot je zou worden aangetrokken door iemand anders.' Hij haalde lichtjes zijn schouders op, ernstiger in verlegenheid dan hij wilde toegeven. Waarom had hij zo'n moeite dit te erkennen? Ze was een hoer. Hoeren waren niet trouw.

'Aangetrokken door iemand anders? Zoals Wintrow, wil je zeggen?' Ze lachte diep vanuit haar keel. 'Wintrow?'

'Hij is dichter bij jouw leeftijd dan ik. Zijn lichaam is onbedorven, jong en praktisch littekenloos, en voorzien, niet te vergeten, van twee benen. Waarom zou je hem niet aantrekkelijker vinden?'

'Je bent jaloers!' Ze zei het op een toon alsof hij haar zojuist een diamant had geschonken. 'O, Kennit, stel je niet aan. Wintrow? Ik ben pas begonnen aardig tegen hem te doen nadat jij het had gevraagd. Sindsdien ben ik zijn waarde gaan inzien. Ik zag wat jij me in hem hebt willen laten ontdekken. Hij heeft me veel geleerd, en daar ben ik dankbaar voor. Maar waarom zou ik een man inruilen voor een onervaren jongeling?'

'Omdat hij recht van lijf en leden is,' zei Kennit droog. 'Vandaag vocht hij als een man. En heeft hij gedood.'

'Hij heeft vandaag gevochten, ja. Maar dat maakt hem niet meteen een volwassen man. Hij vocht voor de eerste keer, met een dolk die wij hem hebben gegeven en een vaardigheid die ik hem heb bijgebracht. Hij heeft inderdaad gedood, en die daad bezorgt hem vannacht wroeging en gekweldheid. Hij heeft er lang over gepraat - over hoe fout het is iets af te pakken wat alleen door Sa gegeven en genomen mag worden.' Zachter: 'Hij huilde erom.'

Hij probeerde het te snappen. 'En daarom veracht je hem als minder dan een man?'

'Nee. Ik had medelijden met hem, al kreeg ik tegelijk zin om het uit hem te rammelen. Hij is een jongen die wordt verscheurd tussen zijn aangeboren zachtmoedigheid en zijn behoefte om jou te volgen. Dat weet hij zelf ook. Hij heeft er vanavond over gesproken. Lang geleden, toen we elkaar nog maar heel kort kenden, heb ik dingen tegen hem gezegd. Van die gezond verstand-dingen, zoals dat je je leven moet zoeken in wat er is en niet in verlangens naar wat er zou kunnen zijn. Hij heeft zich die opmerkingen in volle ernst ter harte genomen, Kennit.' Ze dempte haar stem. 'Hij gelooft nu dat Sa hem jouw kant op heeft gestuurd. Alles wat hem is overkomen sinds hij zijn klooster heeft verlaten, zegt hij, heeft hem naar jou toe gebracht. Hij gelooft dat Sa hem een poosje slaaf heeft gemaakt om hem des te beter te laten begrijpen waarom jij slavernij zo verafschuwt. Hij heeft zich lang tegen de gedachte verzet. Hij vocht er vooral tegen, zegt hij, omdat hij jaloers was omdat jij het schip zo snel wist in te palmen. Die afgunst heeft hem verblind en deed hem zoeken naar tekortkomingen in jou. Maar de laatste paar weken heeft hij leren inzien dat dit is wat Sa van hem wil. Hij gelooft dat het zijn bestemming is naast je te staan, namens jou te spreken en voor jou te vechten. Ja, dat laatste vreest hij. En het verscheurt hem.'

'De arme jongen,' zei Kennit hardop. Het was moeilijk het medelijdend te laten klinken, want zijn hart jubelde van triomf, maar hij deed zijn best. Dit was bijna even goed als wanneer ze wél met de knul zou hebben geslapen!

Etta's handen gleden tot op zijn schouders, die ze zachtjes begon te kneden. Haar koele handpalmen voelden plezierig aan. 'Ik heb geprobeerd hem te troosten. Ik heb geprobeerd hem te zeggen dat hij misschien niet in deze situatie is geraakt omdat het is voorbestemd, maar gewoon bij toeval. Weet je wat hij toen zei?'

'Toeval bestaat niet, alles is voorbestemd.' Ze hield haar handen stil. 'Hoe wist je dat?'

'Het is een van de hoekstenen van Sa's leer. Een bestemming is niet voorbehouden aan enkele uitverkorenen onder ons. Ieder mens heeft een bestemming. Het herkennen en vervullen van die bestemming is het doel van een mensenleven.'

'Dat lijkt me een erg belastende leer.'

Kennit schudde zijn hoofd op het kussen. 'Als een mens erin kan geloven, weet hij voortaan dat hij even belangrijk is als welk ander mens ook. Hij weet tevens dat hij niet belangrijker is dan welk ander mens ook. Het geloof schept een grote gelijkvormigheid van doeleinden.'

'En de man die hij vandaag heeft gedood?' vroeg Etta.

Kennit snoof zachtjes. 'Dat is natuurlijk Wintrows grote probleem, ja. Accepteren dat het iemands bestemming is door zijn hand te sterven en dat het zijn bestemming is die dolk te hanteren. Te zijner tijd zal Wintrow inzien dat het niet zijn ingrijpen was dat deze man het leven heeft gekost. Sa heeft hen beiden bij elkaar gebracht om hun beider bestemmingen te vervullen.'

Etta sprak aarzelend: 'Geloof jij dan ook in Sa en zijn leer?'

'Zo lang het bij mijn bestemming past om dat te doen,' antwoordde Kennit hooghartig, maar toen begon hij te lachen. Hij voelde zich opeens opgetogen. 'Dit is wat we voor de knaap zullen doen: Eerst zorgen we ervoor dat de Deeldorpers hier een eindje opschieten met de herbouw, en dan nemen we Wintrow mee naar het Eiland der Anderen. Daar laat ik hem over het strand lopen en een Ander zal zijn toekomst voorspellen aan de hand van wat de jongen daar heeft gevonden.' Hij grijnsde in het donker. 'En tenslotte zal ik hem uitleggen wat dat betekent.'

Hij draaide zich naar haar toe en liet zich omarmen.

Minstens één ton van hun pekelvlees was bedorven. De vaten met vet vlees in pekelwater behoorden uiteraard volkomen waterdicht te zijn afgesloten. Dit vat moest dus beschadigd zijn, hetzij bij het laden, hetzij doordat andere vaten er later tegenaan hadden gestoten. Het gelekte pekelwater en het rotte vlees stonken niet alleen, maar zouden ook ander voedsel waarmee ze in aanraking kwamen bederven. De stank kwam uit het voorste ruim, dat erg laag was en helemaal was volgestouwd met voedselvoorraden in kisten, dozen en vaatjes. Die lading moest dus worden weggehaald. De lekkende ton kon dan worden verwijderd en het ruim schoongeschrobd. Bresker had de stank tijdens een van zijn inspecties persoonlijk ontdekt. Hij had de taak opgedragen aan Lavoy, die er Althea mee had belast. Ze had bij het begin van haar wacht twee man aan het werk gezet. Nu het licht van de dageraad de zee begon te beschijnen was ze naar beneden gekomen om te zien hoe ver ze gevorderd waren.

Wat ze zag deed haar in woede ontsteken. Nog niet meer dan ongeveer de helft van de lading was verplaatst. De stank was nog even erg, en niets wees erop dat het lekke vat al was ontdekt of dat er iets was schoongemaakt. De handha-ken die ze hadden behoren te gebruiken om de kratten en tonnen te verschuiven staken in een draagbalk. Lop zat op een vat. Zijn lange, magere lijf was over een kistje gebogen dat voor hem stond en zijn bleekblauwe ogen waren gefixeerd op drie notendoppen. Tegenover hem zat Artu, wiens vuile vingers vliegensvlugge bewegingen maakten boven die doppen. Welke is het, welke is het,' zong hij zachtjes, op de wijs van een oud kinderliedje terwijl hij de doppen behendig van plaats deed wisselen. Het gladde litteken van een oud brandmerk op zijn wang was in het zwakke licht van de lantaarn duidelijk te zien. Dit was Breskers verkrachter. Lop was gewoon een stommeling, en geneigd tot luiheid, maar Althea haatte Artu. Ze had nooit bij hem in de buurt gewerkt als ze het ook maar enigszins had kunnen verhinderen. De man had glinsterende donkere ratten-oogjes en gerimpelde lippen die continu te vochtig waren. Artu was zo druk bezig Lop zijn geld af te troggelen dat hij zich totaal niet bewust was van haar komst. Hij legde de doppen met een zwierige beweging stil en zijn tong schoot naar buiten en likte over zijn lippen. 'Onder welke dop zit nu de boon?' vroeg hij terwijl hij zijn wenkbrauwen optrok.

Althea zette een stap naar voren en trapte zo hard tegen de kist dat de doppen opsprongen. 'In welke ton zit het rotte vlees?' brulde ze.

Lop keek verbaasd naar haar op. Hij wees naar de omgevallen doppen. 'Er is nergens een boon!' riep hij uit.

Ze pakte hem bij de achterkant van zijn kraag en trok hem omhoog. 'Zo word je nou belazerd!' deelde ze hem mee, en toen duwde ze hem opzij. Hij keek haar verbluft aan.

Ze richtte zich tot Artu. Waarom heb je dat vat niet gezocht en opgeruimd?'

Hij kwam overeind en likte nerveus zijn lippen. Het was een kleine man, met o-benen, iemand die eerder snel dan sterk was. 'Omdat er niks te vinden was. Ik en Lop hebben de hele lading hier verplaatst, overal gekeken, maar niks gevonden. Waar of niet, Lop?'

Lop keek haar met zijn bleke bolle ogen aan. We hebben het niet gevonden, mevrouw.'

'Jullie hebben niet de hele lading verplaatst. Ik kan het nog steeds ruiken. Jullie niet?'

'Gewone stank, verder niks. Alle schepen stinken zo.' Artu haalde demonstratief zijn schouders op. 'Als je zo veel schepen als ik hebt meegemaakt -' begon hij op neerbuigende toon, maar Althea onderbrak hem.

'Dit schip stinkt niet. En zal ook nooit stinken, zo lang ik hier werk. Schuif die lading weg, zoek die ton en ruim de boel op!'

Artu krabde aan een puist op de zijkant van zijn nek. 'Onze wacht is bijna voorbij, mevrouw. Misschien kan de volgende ploeg hem vinden.' Hij knikte tevreden en gaf Lop toen een samenzweerderig duwtje. De magere zeeman imiteerde Artu's grijns.

'Dan heb ik nieuws voor je, Artu. Jij en Lop hebben hier beneden dienst tot jullie die ton hebben gevonden en opgeruimd. Duidelijk? Dus aan de slag!'

'Dat is niet eerlijk!' riep Artu, en hij sprong op. We hebben ons werk gedaan! Hé, kom terug. Dat is niet eerlijk!'

Zijn smoezelige vingers pakten haar bij de mouw. Althea probeerde zich los te rukken, maar zijn greep was verrassend sterk. Ze verstarde. Ze wilde geen worsteling die ze kon verliezen riskeren, noch een gescheurd hemd. Niet met deze man. Ze keek hem met samengeknepen ogen aan. 'Laat me los,' zei ze op effen toon.

Lop had grote ogen opgezet en beet op zijn onderlip. 'Artu, ze is tweede stuurman,' fluisterde hij zenuwachtig. 'Je krijgt zwaar last!'

'Stuurman,' snoof Artu minachtend. Snel als een vlo verplaatste hij zijn greep van haar mouw naar de onderarm die erdoor werd omhuld. Zijn vieze vingers knepen hard in haar vlees. 'Ze is geen stuurman, ze is een wijf. En ze wil het, Lop. Ze hunkert ernaar.'

'Ze wil het?' vroeg Lop confuus. Hij keek Althea ontsteld aan.

'Ze gilt niet,' legde Artu uit. 'Ze staat hier alleen maar en wacht erop. Ik denk dat ze er genoeg van heeft het alleen van de kapitein te krijgen.'

'Ze zal het zeggen,' klaagde Lop verward. Er was weinig nodig om die man in verwarring te brengen.

'Welnee. Ze zal misschien wat tegenstribbelen en gillen, maar na afloop zal ze glimlachen. Wedden?' Artu keek haar wellustig aan. Hij tuitte zijn natte lippen. 'Nietwaar, maatje?' daagde hij haar uit. Zijn grijns ontblootte bruingerande tanden.

Althea keek hem recht in zijn gezicht. Ze mocht geen angst tonen. Ze dacht koortsachtig na. Zelfs al zou ze gillen, niemand kon haar vanaf hier beneden horen. Het schip zou het misschien merken, maar op Paragon kon ze niet rekenen. Hij was de laatste tijd erg schichtig geweest, en had zich slangen en drijvende boomstammen ingebeeld, en op de raarste momenten loze waarschuwingen geroepen, dus als hij nu iets riep zou waarschijnlijk niemand er aandacht aan besteden. Ze zou niet schreeuwen. Artu stond haar met glinsterende oogjes aan te staren. Hij zou graag hebben dat ze wél gilde, besefte ze. Hij en zij wisten maar al te goed dat hij haar na afloop zou moeten doden. En dan zou hij proberen het op een ongeluk te laten lijken — een gevallen kist of zoiets. Lop zou alles zeggen wat Artu hem voorkauwde, maar Bresker zou zich niet voor de gek laten houden. Hij zou hen hoogstwaarschijnlijk allebei doden, maar zij zou daar helaas geen getuige van kunnen zijn.

Die hele waterval van gedachten ging in een oogwenk door haar heen. Ze was hier op zichzelf aangewezen. Ze had Bresker bezworen dat ze deze bemanning aankon. Was dat zo?

'Laat los, Artu. Laatste kans,' zei ze. Haar stem trilde niet eens.

Hij gaf haar een klap met de rug van zijn vrije hand, zo snel dat ze totaal werd verrast. Haar hoofd sloeg naar achter. Ze was eventjes verdoofd en was zich slechts vaag bewust van Lops 'Sla haar niet!' en Artu's 'Nee, zo wil ze het graag. Ruw!'

Zijn handen graaiden naar haar lichaam en begonnen haar hemd uit haar broek te trekken. De walging wegens die aanraking bracht haar tot zichzelf en ze begon uit alle kracht terug te slaan, harde stompen tegen zijn lichaam, waar hij echter niets van scheen te voelen. Zijn lichaam was zo hard als hout. Hij lachte om haar inspanningen en even kende ze een moment van wanhoop. Ze kon hem niet kwetsen. Ze zou toen zijn gevlucht, maar zijn greep was als die van een bankschroef en de wanorde van kisten en vaten om haar heen zou een snelle vlucht toch onmogelijk hebben gemaakt. Hij drukte haar met haar rug tegen een krat aan en liet toen een van haar armen los om naar haar halsopening te grijpen. Hij probeerde haar hemd open te scheuren, maar het sterke katoen hield stand. Met de ene hand die ze nu vrij had stootte ze hem hard in zijn maag, vlak onder zijn ribben. Ze dacht dat hij even ineenkromp.

Deze keer zag ze zijn klap aankomen. Ze wierp haar hoofd opzij en hij raakte de krat achter haar in plaats van haar gezicht. Ze hoorde hoe het hout kraakte onder de kracht van zijn vuistslag. Hij slaakte een hese kreet en ze hoopte dat hij zijn hand had gebroken. Ze probeerde haar vingers in zijn ogen te steken, maar hij hapte naar haar en beet in haar pols, die meteen begon te bloeden. Samen waren ze topzwaar, en ze vielen. Ze kronkelde wanhopig om niet onder hem terecht te komen. Ze vielen op hun zij tussen de kratten en vaten in. Het was een verdomd krappe ruimte, maar ze wist haar arm terug te trekken en Artu twee harde, venijnige elleboogstoten in zijn buik te verkopen.

Toen ving ze een glimp op van Lop, die boven hen uit torende. De slungelige sufferd stond zich wezenloos op zijn borst te slaan. Zijn mond hing open en hij jammerde het een of ander. Geen tijd om erover na te denken.

Ze kreeg een pluk van Artu's haar tussen haar vingers en bonkte zijn hoofd keihard tegen het vat achter hem. Even verslapte zijn greep op haar. Ze deed het nog eens. Hij gaf haar een kniestoot tegen haar buik, die alle lucht uit haar longen perste. Toen liet hij zich op haar rollen en duwde haar naar beneden. Met een knie probeerde hij haar benen uit elkaar te duwen. Ze schreeuwde het uit van woede, maar kon haar armen niet ver genoeg naar achter halen om een behoorlijke klap uit te delen. Ze probeerde haar benen op te trekken om hem van zich af te stoten, maar hij hield haar vastgepind. Hij keek lachend op haar neer en zijn stinkende adem walmde tegen haar gezicht aan.

Ze had gezien hoe het werd gedaan. Ze wist dat het pijn zou doen. Ze boog haar hoofd zo ver mogelijk naar achter en probeerde toen haar voorhoofd tegen het zijne aan te slaan. Ze miste echter en raakte in plaats daarvan zijn tanden. Ze sneden in haar voorhoofd, maar braken tevens af in zijn mond. Hij gilde van de pijn en kromde zich naar achter terwijl hij zijn handen naar zijn bloedende mond bracht. Ze volgde zijn beweging en begon zo hard mogelijk op hem in te beuken. Het kon haar niet schelen waar ze hem raakte. Ze voelde een van haar vingerknokkels breken en er ging een pijnscheut door haar hand, maar ze bleef meppen, tot het haar was gelukt overeind te krabbelen. Toen ze eenmaal rechtop stond in de krappe ruimte hield ze op met slaan en begon in plaats daarvan te schoppen. Daar ging ze mee door tot hij ineengedoken op zijn zij lag en alleen nog maar kreunde.

Toen veegde ze haar los geraakte, bebloede haren van haar voorhoofd en keek om zich heen. Het leek alsof er uren waren verstreken, maar de lantaarn flakkerde nog steeds en Lop stond nog steeds met open mond naar hen te staren. Ze had zich nooit eerder gerealiseerd hoe achterlijk die man wel was. Hij stond op een vingerknokkel te bijten en toen haar blik de zijne ontmoette riep hij: 'Ik heb problemen, ik weet het, ik heb problemen!' De uitdrukking in zijn ogen was een mengeling van brutaliteit en angst.

'Zoek dat vat met rottend vlees en kieper het overboord.' Ze pauzeerde even om adem te halen. 'Ruim de rotzooi op. Dan is je wacht voorbij.'

Ze boog zich abrupt voorover, met haar handen op haar knieën, en haalde een paar keer diep adem. Haar hoofd tolde. Ze dacht dat ze zou overgeven, maar wist het binnen te houden. Artu bewoog zich. Ze schopte hem nog eens, hard.

Toen pakte ze het handvat van de handhaak die boven haar in een balk stak en rukte hem los.

Artu draaide zijn hoofd opzij en staarde haar met een bebloed oog aan. 'Sar, nee!' smeekte hij. Hij bedekte zijn hoofd met zijn handen. 'Ik heb u niets gedaan!' De pijn van zijn gebroken tanden scheen hem totaal onbekwaam te hebben gemaakt. Hij wachtte op de klap.

Lop slaakte een woordeloze kreet van afschuw. Toen begon hij als een gek kisten en vaatjes te verschuiven, op zoek naar het bedorven vlees.

Bij wijze van antwoord greep ze de voorkant van Artu's hemd beet en stak er de haak doorheen. Toen liep ze naar de ladder terwijl ze hem achter zich aan sleurde. Hij begon te schoppen en probeerde overeind te komen. Ze bleef even staan en gaf een draai aan de haak, waardoor het zeildoek van zijn hemd zodanig werd aangetrokken dat zijn armen tegen zijn lichaam bekneld raakten. Zo sleepte ze hem bijna als een dood gewicht met zich mee. Ze verving haar wegebbende kracht door haar woede. Ze hoorde Paragon iets schreeuwen, maar kon zijn woorden niet verstaan. Inmiddels waren er een paar hoofden in de luikopening verschenen, die nieuwsgierig naar beneden keken. Het waren mannen van La-voy's wacht. Dat betekende dat de eerste stuurman nu ook wel aan dek zou zijn. Ze keek niet naar de toeschouwers toen ze de ladder beklom en de tegenstribbelende Artu achter zich aan zeulde. Ze had al haar vastberadenheid nodig om het dek te halen.

Toen ze eindelijk op de planken stond hoorde ze dat de matrozen elkaar mompelend vroegen wat er aan de hand was. Degenen die rond het luik hadden gestaan weken naar achter. Toen ze Artu over de rand hees klonken er kreten en vloeken van ontzag. Ze ving een glimp op van Haff, die haar met grote ogen stond aan te staren. Ze begaf zich naar de bakboordreling en sleepte Artu nog steeds achter zich aan. 'Ik heb haar niks gedaan,' kreunde en jammerde hij, 'ik heb haar niks gedaan!' Zijn protesten werden echter gesmoord door zijn eigen handen, die hij beschermend voor zijn afgebroken tanden en bloedende mond hield. Lavoy keek vanaf zijn plek aan de stuurboordreling onverschillig hun kant op.

Opeens verscheen Bresker op het dek. Zijn hemd stond open, hij was blootsvoets en zijn haren hingen los. Flek kwam vlak achter hem aan, nog steeds kwebbelend. Bresker nam de situatie in een oogopslag op. Hij staarde vol afschuw naar haar bebloede gezicht en verfomfaaide kleren, maar slechts heel even. Toen keek hij om zich heen tot hij de stuurman zag.

'Lavoy! Wat gebeurt hier?' brulde Bresker. Waarom heb je hieraan geen einde gemaakt?'

'Meneer?' Lavoy keek verwonderd. Hij keek naar Artu en Althea alsof hij die twee nu pas ontdekte. 'Niet mijn wacht, meneer. En de tweede schijnt het best in de hand te hebben.' Hij zette een strenge commandostem op toen hij haar vroeg: 'Klopt dat? Kun je het aan, Althea?'

Ze bleef staan en keek hem aan. 'Ik kieper het rotte vlees over de reling, meneer, zoals u hebt bevolen.' Ze draaide de haak nog een halve slag aan.

Even bleef alles en iedereen stil. Lavoy verplaatste zijn vragende blik naar

Bresker. De kapitein haalde zijn schouders op. 'Ga zo door.' Hij begon zijn hemd dicht te knopen, alsof het hem niets interesseerde wat er verder gebeurde. Hij richtte zijn blik op de hemel en leek zich af te vragen wat voor weer het vandaag zou worden.

Artu jankte als een geslagen hond en begon weer te worstelen. Ze sleurde hem naar de reling en vroeg zich af of ze het echt zou doen. Opeens verscheen Lop aan dek. Hij had twee emmers bij zich en de stank maakte haar duidelijk wat erin zat. 'Ik heb het bedorven vlees gevonden, ik heb het!' bulderde hij, en hij haastte zich langs haar heen naar de reling. 'Een verbrijzelde ton. De hele boel zit onder de troep, maar we ruimen het wel op, niet, Artu? We maken alles schoon.' Hij gooide een emmer leeg. Toen hij de tweede wilde optillen verscheen er een slangenkop boven het water. Hij schrokte de eerste lading rot vlees naar binnen terwijl Lop strompelend en schreeuwend achteruit deinsde.

'Een slang! Een slang!' liet Paragon zich nu ook horen in de commotie.

Althea liet de handhaak los. Artu krabbelde achteruit, weg bij de reling. De haak viel kletterend op het dek. De slang en zij keken elkaar recht in de ogen -heel lang, leek het wel. Zijn schubben waren zo groen als nieuwe boomblaadjes in de lente en zijn kolossale ogen zo geel als paardenbloemen. Elke schub overlapte gedeeltelijk twee andere in een zeer nauwkeurig patroon, dat haar blik als het ware meezoog. De grootste schubben op zijn rug waren groter dan haar hand, maar de schubjes rond zijn ogen waren kleiner dan graankorrels. Even werd ze door de schoonheid van het reusachtige dier gefascineerd. Toen opende het zijn kaken, waar gemakkelijk een hele man tussen zou passen. Ze keek in een schokkend rode muil met aan weerszijden rijen vlijmscherpe tanden. Het monster schudde zijn kop op en neer en maakte een brullend geluid dat op een vraag leek. Althea bleef stokstijf staan. De slang sloot zijn muil en staarde haar aan.

Vanuit haar ooghoek zag ze bewegingen. Iemand kwam aanrennen met een bootshaak. Op hetzelfde moment klonk Breskers geschreeuwde waarschuwing. 'Provoceer hem niet! Laat hem met rust!'

Ze draaide zich om en wierp zich op Haff. De matroos zwaaide met de lange stok alsof het een wapen was en riep: 'Ik ben niet bang!' De bleekheid van zijn gezicht vertelde een ander verhaal. Ze greep hem bij zijn arm en probeerde hem tegen te houden. 'Hij wil alleen voedsel. Laat hem met rust, dan gaat hij misschien weg. Laat hem met rust, Haff!'

Hij rukte zich ongeduldig van haar los. Haar handen deden te veel pijn om hem vast te houden. Hij stootte haar ruw opzij en vol afschuw zag ze hem uithalen met de bootshaak.

'Nee!' brulde Bresker, maar de lange stok was al in beweging. De punt raakte het monster op de snuit en ketste zonder schade aan te richten af op de schubben, tot de haak met meer geluk dan wijsheid een neusgat bereikte en daarin bleef haken en zich vast boorde.

Verlamd van schrik zag Althea dat het monster zijn hoofd achteruit rukte. De bootshaak werd meegetrokken, maar Haff bleef hem vasthouden met een koppigheid als van een jachthond die een prooi tussen zijn kaken had. Een moment later leek de slang opeens dubbel zo groot te worden: zijn nek zwol op en er spande zich rond zijn kop en keel een grote stijve kraag van giftige stekels. Het monster brulde opnieuw, maar deze keer spetterde er een regen van fijne speekseldruppels uit zijn mond. Waar deze het dek raakten begon het hout te schroeien en te roken. Althea hoorde Paragon schreeuwen van ontsteltenis. Een uitloper van het nevelige gif raakte Althea's huid, alsof ze verzengd werd door heet zonlicht. Haff gilde toen hij werd omhuld door een hele wolk van het spul. Hij liet de bootshaak los en zakte slap in elkaar op het dek - misschien dood, maar in elk geval bewusteloos. De slang hield abrupt zijn kop stil en tuurde dreigend naar de voorover liggende man. Toen dook zijn kop naar Haff toe.

Zij was de enige die dichtbij genoeg was om iets te proberen. Ze kon zo gauw alleen iets stoms verzinnen, maar wilde niet passief aanzien dat de slang die matroos zomaar kon verslinden. Ze sprong omhoog en greep de naar voren stekende houten steel van de bootshaak vast. Deze voelde nu ruw en splinterig aan wegens het speeksel van de slang, maar ze klampte hem met beide handen vast en duwde er met haar hele gewicht tegenaan om de kop van de slang van richting te veranderen. Uit het niets was ondertussen Lop verschenen. Hij gooide de slang een lege houten emmer naar de kop, bukte zich, greep Haff bij zijn enkels en begon hem weg te trekken - dat alles in een snelle, vloeiende beweging.

Vanaf dat moment was Althea dus het enige doelwit van de slang. Ze versterkte haar greep op de bootshaak en begon weer te duwen. Ze verwachtte elk moment dat de steel uit haar handen zou worden gerukt. Even later draaide het monster zijn kop opzij - misschien omdat zij zo hard duwde, misschien alleen maar van de pijn - en spatte er een nieuwe sproeiregen van giftige druppeltjes op het dek van de Paragon. Het boegbeeld begon weer te gillen. Achter haar hoorde ze nu ook andere stemmen: Lavoy die brulde dat ze zeilen moesten bijzetten, mannen die lucht gaven aan hun angst en woede, maar boven alles uit klonken de verbaasde en verontwaardigde kreten van Paragon zelf. 'Ik ken je!' schreeuwde het levende schip. 'Ik ken je!' Amber riep een vraag, maar Althea kon de woorden niet verstaan. Ze hield de bootshaak wanhopig vast. De steel werd glad in haar handen, maar het was het enige wapen dat ze had.

Ze merkte pas dat Bresker zich bij haar had gevoegd toen hij de slang raakte met een roeiriem. Dat was een nog armzaliger wapen tegenover een monster als dit, maar het enige dat hij zo snel bij de hand had gehad. In elk geval schoot de haak van haar bootshaak nu opeens los uit het neusgat van de slang. Het monster, ongehinderd nu, begon meteen woest zijn kop met de stekelige manen te schudden en spetterde het halve dek onder met zijn verschroeiende speeksel. Toen zijn kop haar kant op draaide greep Althea haar bootshaak vast alsof het een spies was en ging ze in de aanval. Ze mikte op het grote oog, maar miste, omdat de slang zijn kop opeens naar Bresker draaide. In plaats van haar doel raakte de punt van haar bootshaak een gekleurde plek in de huid van de slang, vlak achter het gewricht van zijn kaken, waar haar stok, tot Althea's verbluftheid, zo gemakkelijk naar binnen drong alsof ze in meloenvlees stak. Ze gebruikte al haar kracht om de punt en de haak van de bootshaak zo diep mogelijk in het zachte vlees van de slang naar binnen te drukken, waarna ze de steel een halve slag draaide en er toen een woeste ruk aan gaf.

Het dier wierp in doodsnood zijn kop achteruit. 'Uit de weg!' riep ze onnodig naar Bresker. Hij had zich al laten vallen en rolde bij de reling vandaan. Ze gaf een laatste ruk aan de bootshaak. Hij verscheurde nog meer vlees, en nu stroomde er heet, dampend gif over de nek van de slang zelf naar beneden. Het monster krijste. Er spoot bloed en gif uit zijn mond. Toen begon het wild met zijn kop te schudden, waardoor de steel van de bootshaak eindelijk uit Althea's verdoofde handen werd gerukt. Ze kwam hard op het dek terecht en staarde hulpeloos naar het stuiptrekkende monster. Een deel van zijn gif kwam zonder schade aan te richten in de zee terecht, maar er spatte ook het een en ander op het dek en de zijkant van de Paragon. Het boegbeeld schreeuwde nu woordeloos en er ging een akelige beving door zijn gehele scheepsromp. Toen de slang achterover kantelde en in de golven wegzakte was Bresker al aan het roepen om emmers, zeewater en borstels. 'Veeg het spul van het dek! Nu meteen!' Hij brulde zijn orders vanaf de plek waar hij op handen en knieën zat. Zijn gezicht was rood verbrand door het gif van de slang. Hij bewoog zich heen en weer alsof hij probeerde op te staan, maar er niet toe in staat was. Ze vreesde dat hij verblind was.

Toen klonk er vanaf de voorplecht een schrille kreet, die Althea's bloed deed stollen. 'Ik heb je gekend!' schreeuwde Paragon. 'En jij hebt mij gekend! Door jouw giffen herkende ik mezelf!' Zijn waanzinnige lachen steeg op in de wind. 'Bloed is geheugen!'

Ronica Vestrit vroeg zich af hoeveel de wereld in een enkele nacht kon veranderen.

Als je op een stoel ging staan in Althea's vroegere slaapkamer en uit het venster keek, had je boven en tussen de boomtoppen een gedeeltelijk uitzicht op Beijerstad en de haven. Vandaag echter kon ze turen wat ze wilde, maar was er niets anders dan rook te zien. Beijerstad stond in brand.

Ze klom stijf van de stoel af en pakte een armvol lakens van Althea's bed. Die wilde ze tot zakken knopen om er tijdens hun vlucht spullen in mee te nemen.

Ze herinnerde zich nog maar al te veel van de lange wandeling door het donker naar huis. Malta had tussen hen in gestrompeld als een kreupel kalf. Na een poosje was Selden uit zijn shock gekomen en had hij het op een huilen gezet. Hij jankte steeds maar door en had gedragen willen worden, wat hij in jaren niet had gevraagd. Noch zij, noch Keffria was ertoe in staat geweest. Ronica had hem stevig bij de hand gepakt en meegetrokken terwijl ze haar andere arm om Malta's middel geslagen hield. Keffria steunde Malta aan haar bovenarm en hield haar eigen gewonde hand tegen haar borst aan. De tocht had een eeuw geduurd. Twee keer waren er ruiters langsgekomen, maar ondanks hun hulpkreten waren deze gewoon voortgedenderd.

Het daglicht drong pas laat door, want de rokerige lucht had de greep van de nacht langer laten voortduren dan normaal. Eigenlijk was de nacht ook genadiger geweest. Het daglicht onthulde hun geschaafde huid en gescheurde kleren. Keffria was blootsvoets, ze was tijdens de overval haar schoenen kwijtgeraakt.

Malta wankelde vooruit op slippers die helemaal niet bedoeld waren voor gebruik op een weg. Flarden van Seldens hemd plakten op zijn gewonde rug. De jongen zag eruit alsof hij door een paard was meegesleurd. Malta had haar voorhoofd gestoten en het opgedroogde bloed had macabere strepen over haar gezicht getrokken. Ze had twee blauwe ogen opgelopen en haar oogleden waren opgezwollen. Terwijl Ronica de anderen bekeek kon ze zich voorstellen hoe ze er zelf uitzag.

Ze spraken nauwelijks. Een keer merkte Keffria op: 'Ik was ze helemaal vergeten. De satraap en zijn concubine, bedoel ik.' Zachter vervolgde ze: 'Hebt u ze gezien?'

Ronica schudde langzaam van nee. 'Ik vraag me af wat hun is overkomen,' zei ze, maar dat was niet echt waar. In feite dacht ze alleen maar aan de familie om haar heen.

Malta sprak met een dikke, gesmoorde stem vanuit haar opgezette mond. 'De ruiters hebben ze meegenomen. Ze zochten naar de andere concubine en toen ze zagen dat ik het niet was lieten ze me gewoon achter. Een van hen zei dat ik toch al zowat dood was.'

Daarna waren ze weer stil geweest. Helemaal tot ze thuis waren.

Daar waren ze als een rij haveloze bedelaars over de verwaarloosde oprit naar de voordeur van huize Vestrit gehinkt, enkel om vast te stellen dat deze stevig was vergrendeld. Keffria was in tranen uitgebarsten en had tussen haar snikken door zacht op de deur gebonsd. Toen Rache eindelijk verscheen om hen binnen te laten had ze bij wijze van wapen een lang stuk brandhout in de hand.

Op een of andere manier was sindsdien een halve morgen voorbijgegaan. Wonden waren gereinigd en verzorgd. Hun mooie en bebloede feestkleren lagen op een hoopje in de hal. De twee jongelui lagen in bed, diep in slaap. Met hulp van Rache hadden Ronica en Keffria gebaad en van kleren gewisseld, maar ze hadden nog geen rust kunnen vinden. Keffria's vingers waren pijnlijk opgezwollen. Daardoor kwam het op Ronica en Rache neer om wat voorraadjes en kleren voor hen allen bij elkaar te zoeken. Ronica wist niet wat er in Beijerstad gaande was, maar gewapende ruiters hadden vannacht de satraap en zijn concubine uit de koets gehaald en de anderen achtergelaten om te sterven. De stad stond in brand. De rook was te dicht om iets van de haven te zien. Ze was echter niet van plan af te wachten tot de chaos hun huisdeur zou hebben bereikt. Ze beschikten over haar oude merrie en Seldens dikke pony. Ze konden niet veel meenemen, maar, zo bedacht ze zuur, ze hadden ook bijna niets van waarde meer. In elk geval namen ze hun leven mee. De boerderij in Ingelbij was een deel van haar bruidsschat geweest. Het zou hun minstens twee dagen kosten om daar te komen. Ze vroeg zich af wat de oude Tetna, de pachtster, zou denken wanneer ze haar daar zag verschijnen. Ze had haar vroegere kindermeisje in geen jaren gezien. Ze probeerde zich wijs te maken dat ze ernaar uitkeek.

Toen er op de deur werd gebonkt liet ze het stapeltje lakens pardoes op de vloer van de hal vallen. Ze wilde wegrennen, maar dat kon niet. Ze stond helemaal alleen tussen wat er voor de deur stond en de kinderen van haar familie. Ze zag dat Rache uit de keuken kwam, het stuk brandhout dreigend in de hand.

Ronica liep even de werkkamer binnen. Kapitein Vestrit had bij wijze van souvenir altijd een marlpriem op een hoek van zijn werktafel liggen. Het werktuig lag er nog. Ronica had het stevig in haar hand toen ze achter de voordeur stond en vroeg: 'Wie is daar?'

'Reyn Khuprus. Alstublieft, laat me binnen!'

Ronica gaf een knikje naar Rache, maar hield de marlpriem in de aanslag. Het dienstmeisje schoof de grendel opzij. Toen de deur openzwaaide deinsde Reyn ontzet achteruit bij het zien van de toegetakelde oude vrouw.

'Bij mijn eer, ik heb gebeden dat het niet waar zou zijn!' riep hij uit. 'En Malta?'

Ronica staarde de jonge Regenman aan. Hij was nog gekleed in zijn elegante uitgaanstenue, maar er hing een walmende geur van stof en rook om hem heen. Hij moest bij de brandhaarden zijn geweest. 'Ze leeft,' zei Ronica op effen toon. 'Davad Herbegin is dood. Ook de koetsier.'

Hij scheen haar woorden niet te horen. 'Ik zweer u, ik wist het niet. Ze was gekomen in een huurrijtuig. Ze hadden me gezegd dat u allemaal in een gehuurde koets was gekomen. Ik had verwacht dat ze op die manier ook weer zou weggaan. Alstublieft, alstublieft, hoe gaat het met Malta?'

Ronica legde het verband. Ze verkilde. 'Je mannen lieten haar achter om te sterven. Ze zeiden zelfs dat ze al stervende was. Dat geeft je een indruk van haar conditie. Goedendag, Reyn Khuprus.' Ze gaf Rache een teken en deze begon de deur te sluiten.

Reyn wierp er zijn lichaam tegenaan. Rache was daar niet tegen opgewassen. Hij drong de hal binnen, richtte zich op en keek hen aan. 'Alstublieft! Er is zo weinig tijd! We hebben de galeien uit de monding van de haven verdreven. Ik kwam om Malta te halen, om u allemaal te halen. U kan u hier nu weg krijgen, de Regenrivier op. Daar zult u in veiligheid zijn. Maar er is niet veel tijd. De Kendrij'zal spoedig uitvaren, met of zonder ons. De galeien kunnen elk moment terugkeren en de haven weer blokkeren. We moeten nu meteen gaan!'

'Nee,' zei Ronica botweg. 'Ik denk dat we voor onszelf zullen zorgen, Reyn Khuprus.'

Hij draaide zich abrupt van haar weg. 'Malta!' riep hij. Hij rende door de gang naar de vleugel met de slaapkamers. Ronica wilde achter hem aan gaan, maar moest opeens steun zoeken tegen de muur. Haar hoofd tolde. Zou haar lichaam haar nu in de steek laten? Rache pakte haar bij een arm. Samen liepen ze Reyn achterna.

De jonge Regenman was waanzinnig geworden. Hij brulde Malta's naam en rukte de ene deur na de andere open. Hij bereikte Malta's kamer juist op het moment dat Keffria uit de hare kwam stormen, aan het einde van de gang. Hij keek naar binnen, slaakte een gekwelde kreet en verdween in haar kamer.

'Raak haar niet aan!' gilde Keffria terwijl ze naar Malta's kamer rende, maar op dat moment verscheen Reyn al in de deuropening. Hij droeg Malta, in een laken gewikkeld, in zijn armen. Ze zag zo wit als het verband om haar hoofd. Ze had haar ogen dicht en haar hoofd hing krachteloos tegen hem aan.

'Ik neem haar mee,' verklaarde hij uitdagend. 'De rest van u zou ook moeten meegaan, maar dat is uw eigen keuze. Ik kan u niet dwingen met me mee te komen, maar ik laat Malta niet hier.'

'Je hebt het recht niet!' riep Keffria. 'Is dit bij jouw volk de nieuwe mode, dat de bruid ontvoerd wordt?'

Reyn begon opeens onbeheerst te lachen. 'Bij Sa, ze heeft de waarheid gedroomd! Ja! Ik neem haar mee. Ik heb het recht. In bloed of goud, de aflossing is verschuldigd. Ik eis haar op.' Het leek wel alsof hij onzin stond te brabbelen. Hij keek neer op Malta's gezicht. 'Ze is de mijne,' verzekerde hij iedereen.

'Dat kun je niet! De aflossing is nog niet -'

'Maar wel bijna verschuldigd, en die krijgt u met geen mogelijkheid bij elkaar. Ik neem haar mee nu ze nog leeft! Als het op deze manier moet, dan moet het maar. Kom met ons mee, ik smeek het u! Doe het voor haar!' Hij richtte zich tot Keffria. 'Ze zal u nodig hebben. En Selden is hier niet veilig, niet als de Kwartsers de stad veroveren. Wilt u dat de jongen een slaventatoeage op zijn gezicht krijgt?'

Keffria sloeg van afschuw haar handen voor haar mond. Toen keek ze Ronica aan. 'Moeder?' vroeg ze tussen haar vingers door.

Ronica nam de beslissing voor hen allen. 'Ga de jongen halen. Snel, neem niets mee, ga meteen.'

Ze stond op het bordes en zag hen wegrijden. Reyn had Malta als een bundel voor zich op zijn paard. Keffria bereed haar bejaarde merrie en een stoïcijnse Selden zat op zijn dikke oude pony. 'Moeder?' vroeg Keffria een laatste keer. 'Het paard kan ons allebei dragen. Het is niet ver voor haar.'

'Ga. Ga nu,' herhaalde Ronica, zoals ze al ettelijke keren had gedaan. 'Ik blijf. Ik moet blijven.'

'Ik kan u zo niet achterlaten,' jammerde Keffria.

'Je moet! Het is je plicht tegenover je familie. Ga nu. Reyn, neem hen mee voordat hun enige kans verkeken is.' Alleen voor zichzelf voegde ze er gemompeld aan toe: 'Als Beijerstad ten onder gaat in bloed en rook, dan wil ik dat zien. En ik moet ervoor zorgen dat Davad wordt begraven.'

Rache stond op het bordes aan haar zijde. Samen keken ze de vertrekkenden na tot ze uit het zicht waren. Toen zuchtte Ronica diep. Alles was opeens zo eenvoudig. Reyn zou hen uit de haven brengen, naar een veilige plek. Ze hoefde zich nu alleen nog maar zorgen te maken over haar eigen lot, en daar was ze eigenlijk al jaren geleden mee gestopt. Ze voelde een bleke glimlach verschijnen op haar gekneusde gezicht. Ze wendde zich tot de ex-slavin naast haar en nam haar bij een hand.

'Wel, eindelijk een momentje rust. Zullen we een kop thee gaan drinken?' vroeg ze haar vriendin.

Iemand klopte hard op de deur van haar kajuit. Althea kreunde en opende een oog. Wie is daar?' vroeg ze vanuit haar kooi.

'De kapitein wil u spreken. Nu.' Het was Fleks jongensstem, maar deze keer met een officiële klank.

'Hij wel,' mopperde ze, maar naar de deur riep ze: 'Ik kom eraan!' Toen klom ze stijf van haar slaapbank af.

Het was middag, maar voor haar gevoel was het midden in de nacht. Ze behoorde nu te slapen. Ze keek wazig om zich heen in de krappe hut. Jek had wacht en het zag ernaar uit dat Amber bij Paragon was gebleven. Althea had hem opgegeven, althans vooralsnog. Na het incident met de slang was het boegbeeld nog een hele tijd blijven ijlen. Zijn uitroepen hadden Althea op een vreemde manier getergd, juist omdat ze ergens op het randje tussen zinloos en zinvol balanceerden. 'Bloed is geheugen,' had hij bijvoorbeeld geschreeuwd. 'Je kunt het verspillen, je kunt het verslinden, maar je kunt nooit uitwissen wat het bevat. Bloed is geheugen!' Hij had het zo vaak herhaald dat ze vreesde dat ze er gek van zou worden - niet van de kreten, maar van haar onvermogen om het te snappen. De betekenis onttrok zich maar net aan haar inzicht.

Ze pakte haar hemd. Op sommige plaatsen was het stijf van haar eigen geronnen bloed, op andere had het gif van de slang gaten gevreten. De gedachte dat ze dit ruige katoenen geval over de blaren en blauwe plekken op haar beurse lichaam moest schuiven deed haar rillen. Kreunend bukte ze zich om haar plunjezak onder Ambers kooi uit te trekken. Ze bezat nog een lichter katoenen hemd, zo eentje om aan te trekken als je aan wal ging. Dat hemd trok ze nu aan over haar gepijnigde huid.

Paragon had zich uiteindelijk beperkt tot verward gemompel en tenslotte zelfs tot zwijgen. Het was weer die verschrikkelijke stilte waarmee hij zijn aftocht uit deze wereld te kennen gaf. Althea had gemeend dat er niettemin een vaag glimlachje om zijn mond speelde, maar Amber was bijna blind van bezorgdheid geweest. Toen Althea haar verliet had de kralenmaakster op de boegspriet gezeten en deuntjes gespeeld op haar doedelzak. Kinderliedjes, had Amber beweerd dat het waren, maar Althea had geen ervan herkend. Onderweg was ze langs ploegjes gekomen die bezig waren de bloedvlekken en gifspetters van het dek van de Paragon af te schrobben. Ze was even blijven staan om met verwondering te kijken naar de schade die het gif zo snel had kunnen aanrichten in het ijzerharde toverhout: diepe, scherp afgetekende groeven en kuiltjes. Toen was ze naar haar kajuit gelopen en had ze zich op haar bed laten vallen.

Hoe lang was dat geleden? In elk geval niet lang genoeg. En nu had Bresker Flek gestuurd om haar uit haar nest te halen. Waarschijnlijk wilde hij haar vertellen hoe ze het had moeten aanpakken. Enfin, dat was nu eenmaal het recht, van een kapitein. Ze hoopte alleen maar dat hij een beetje kort van stof zou zijn, anders zou ze staande in slaap kunnen vallen. Ze sloot haar broekriem en vertrok om haar lot onder ogen te zien.

Voor de deur van zijn kajuit wreef ze haar haren uit haar gezicht en stak ze haar hemd wat netter in haar broek. Achteraf wenste ze dat ze de tijd had genomen om zich te wassen na het gevecht en voordat ze naar bed ging. Op dat moment was het iets te veel gevraagd geweest. Jammer, maar niets meer aan te doen. Ze klopte krachtig aan en wachtte op zijn 'binnen'.

Pas toen ze de deur achter zich had gesloten keek ze hem aan, en voor ze zich kon inhouden ontglipte haar een geschrokken: 'O, Bresker!'

Zijn donkere ogen contrasteerden op een choquerende manier met zijn vuurrode gezicht. Grote waterachtige blaren ontsierden zijn wangen en voorhoofd alsof het wratten van een Regenmens waren. De gerafelde flarden van het hemd dat hij had gedragen hingen over de rugleuning van een stoel. Hij droeg zijn schone hemd los, alsof hij de aanraking ervan op zijn huid nauwelijks kon verdragen. Hij toonde zijn tanden in een grimas die waarschijnlijk als een glimlach was bedoeld. 'Jij ziet er niet beter uit,' stelde hij vast. Hij wees naar de kan naast zijn wasbekken. 'Ik heb wat warm water voor je bewaard.'

'Dank je,' zei ze verlegen. Hij draaide zich met zijn rug naar haar toe toen ze onverwijld van zijn hoffelijke aanbod gebruikmaakte. Ze siste tussen haar tanden toen ze haar gekneusde handen in het warme water stak, maar nadat de eerste brandende pijn was weggetrokken vond ze het eigenlijk een heerlijk gevoel, dat vooral maar heel lang moest blijven duren.

'Met Haff komt het wel in orde,' zei Bresker. 'Hij is erger getroffen dan wij tweeën. Ik heb hem door de kok van onder tot boven laten wassen met zoet water. De arme klootzak kon het amper verdragen. Hij zit helemaal onder de bloedblaren. Het spul had zijn kleren zowat van zijn lijf gevreten, en was toen nog sterk genoeg. Dat knappe gezicht zal er wat littekens aan overhouden, denk ik.' Hij wachtte even en merkte toen op: 'Hij negeerde zowel jouw order als de mijne.'

Althea bracht het warme waslapje naar haar gezicht. Bresker had een spiegel aan de wand, maar ze had er nog niet in durven kijken. 'Ik betwijfel of hij zich dat nu herinnert.'

'Misschien nu niet, maar zodra hij weer rondloopt zal ik ervoor zorgen dat hij het nooit meer vergeet. Als hij die verdomde slang met rust had gelaten zou het monster misschien zijn afgedropen. Zijn actie heeft het schip en de hele bemanning in gevaar gebracht. Hij schijnt te denken dat hij beter weet wat er gedaan moet worden dan én de stuurman én de kapitein. Hij heeft lak aan jouw ervaring en de mijne. Hij moet een toontje lager gaan zingen.'

'Maar het is een goede matroos,' bracht Althea met tegenzin naar voren.

Bresker was niet te vermurwen. 'Als ik met hem klaar ben zal hij nog beter zijn. Eentje die gehoorzaamt.'

Ze vermoedde dat daar ook een klein verwijt aan haar in opgesloten lag, omdat zij Haff die les niet zelf had bijgebracht. Ze beet op haar tong en bekeek zichzelf in de spiegel. Haar gezicht zag eruit als een levend gekookte kreeft. Ze wreef er zachtjes met haar vingers over. Het zat onder de kleine blaartjes - bijna als een miniatuurversie van de elkaar overlappende schubben van die draak, dacht ze, nog steeds onder de indruk van de schoonheid daarvan.

'Ik haal Artu uit jouw wacht en stop hem in die van Lavoy,' vervolgde Bresker.

Althea verstarde waar ze stond. Haar vaders ogen, zwart van woede, keken haar vanuit de spiegel aan. Ze hield haar stem koel. 'Dat vind ik niet eerlijk. Meneer.' Ze moest het laatste woord uit haar strot wringen.

'Ik ook niet,' gaf Bresker vlot toe. 'Maar hij heeft er Lavoy op zijn knieën om gesmeekt en de man heeft er tenslotte in toegestemd om van het gezeur af te zijn. Lavoy heeft hem alle rotklussen beloofd die hij kan verzinnen, maar Artu plengde tranen van dankbaarheid. Wat heb je in hemelsnaam met hem gedaan?'

Althea boog zich over de wasbak en spetterde met haar geschulpte handen water in haar gezicht, waarna ze het zachtjes over haar huid uitwreef. De druppels die in de kom terugvielen waren rozig gekleurd. Ze betastte de snee vlak onder haar haargrens, een souvenir aan Artu's tanden, en beet toen haar eigen tanden op elkaar, omdat ze haar verbrande gezicht wat grondiger ging wassen. 'Dat soort dingen wil een kapitein liever niet weten.'

Hij lachte smalend. 'Leuk, hoor! Flek had me gehaald en mijn hart bonkte in mijn keel. Flek zei namelijk dat Paragon had gegild dat je werd vermoord. Toen kwam ik daar, en wat zag ik? Jij sleurde die Artu achter je aan, aan een handhaak nog wel. Weet je wat ik toen dacht? Bij Sa's adem, dacht ik, wat zou kapitein Vestrit tegen me zeggen als hij haar nu eens kon zien!'

Ze zag de achterkant van zijn hoofd in de spiegel en trok een lelijk gezicht. Zou hij dan nooit begrijpen dat ze voor zichzelf kon zorgen? Ze herinnerde zich dat Artu in haar arm had gebeten. Ze schoof haar mouw omhoog en vloekte in stilte bij het zien van de ongelijke rij tandafdrukken. Ze doopte haar vingers in Breskers zeep en begon de beten in te wrijven. Het veroorzaakte een stekend gevoel. Ze zou liever door een rat gebeten zijn.

Hij praatte verder, nu zachter. 'En het enige dat verder in me opkwam was Ephron Vestrits stem. Als de stuurman het afhandelt, behoort de kapitein het niet te zien, hoorde ik hem zeggen. Hij had gelijk. Hij kwam nooit tussenbeide wanneer ik aan boord van de Vivaria kleine ruzies regelde. Zelfs Lavoy wist dat. Ik had geen woord moeten zeggen.' Het klonk bijna als een verontschuldiging.

'Lavoy is zo slecht niet,' zei Althea op haar beurt.

'Hij redt zich aardig,' beaamde Bresker op bedachtzame toon. Toen sloeg hij zijn armen over elkaar. 'Ik ga wel even weg als je dat water nog optimaler wilt gebruiken.'

'Nee, dank je. Ik heb vooral slaap nodig. Ik stel het aanbod zeer op prijs. Zo vreselijk stink ik toch niet, hoop ik?' De ongelukkige woorden verlieten haar mond voordat ze zich herinnerde hoe hij erop zou kunnen reageren.

Er volgde een stilte die wel een muur leek. Ze had een grens overschreden.

'Dat heb je nooit gedaan,' gaf hij kalm toe. 'Ik was alleen kwaad. En gekwetst.' Hij stond nog steeds de andere kant op te kijken, maar ze zag in de spiegel dat hij zijn schouders ophaalde. 'Ik verkeerde in de veronderstelling dat er iets tussen ons was. Iets dat —'

'We zijn beter af zoals het nu is,' onderbrak Althea hem vlug.

'Ongetwijfeld,' antwoordde hij droog.

De stilte duurde en duurde maar voort. Ze keek naar haar gehavende handen. Elke vingerknokkel was gezwollen. Als ze de vingers van haar rechterhand boog leek het wel alsof er zand in de gewrichtjes zat. Maar ze bewogen tenminste nog. Meer om de stilte te verbreken dan uit nieuwsgierigheid vroeg ze: 'Als je je vingers nog kunt krommen, wil dat zeggen dat er niets gebroken is, toch?'

'Het betekent dat er niets erg gebroken is,' corrigeerde Bresker haar. 'Laat mij eens kijken.'

Ze wist dat het een vergissing was, maar toch draaide ze zich om en stak ze haar handen naar hem toe. Hij kwam op haar af en nam de handen in de zijne. Hij bewoog haar vingers en betastte de botjes van haar hand. Hij schudde zijn hoofd bij het zien van haar vingerknokkels en trok een grimas toen hij de tandafdrukken in haar pols zag. Hij liet een van haar handen los en duwde haar kin omhoog. Met een kritische blik onderzocht hij haar gezicht. Ze merkte dat zij op haar beurt het zijne stond te bestuderen. Zelfs zijn oogleden zaten onder de blaren, maar zijn donkere ogen stonden even helder als altijd. Het was een mirakel dat hij niet blind was geworden. Zijn open hemd onthulde lelijke striemen op zijn borst. 'Het komt wel in orde met jou,' zei hij tenslotte. Hij hield zijn hoofd schuin en knikte toen nog eens ter bevestiging. 'Je bent een taaie.'

'Je hebt waarschijnlijk mijn leven gered toen je dat beest afleidde met die roeispaan,' herinnerde ze zich opeens.

'Ja. Ik ben verdomd gevaarlijk met roeispanen.' Hij hield nog steeds haar hand vast. Zonder waarschuwing vooraf trok hij haar dichter naar zich toe. Toen hij zich voorover boog om haar te kussen deed ze geen stap opzij. Ze hief haar gezicht naar hem op. Zijn mond raakte teder de hare. Ze sloot haar ogen en weigerde verstandig te zijn. Ze weigerde zelfs om te denken.

Hij verbrak de kus. Hij trok haar dichter tegen zich aan, maar het was geen omhelzing. Heel even liet hij zijn kin op de bovenkant van haar hoofd rusten. Zijn stem klonk diep. 'Je hebt gelijk. Ik weet dat je gelijk hebt. We zijn beter af zoals het nu is.' Hij zuchtte diep. 'Maar dat maakt het voor mij niet gemakkelijker.' Hij liet haar hand los.

Ze wist niets te bedenken om te zeggen. Het was voor haar ook niet gemakkelijk, maar hem dat te zeggen zou het voor hen beiden alleen maar nog moeilijker maken. Hij had gezegd dat ze een taaie was. Ze bewees het door naar de deur te lopen. 'Dank je,' zei ze zachtjes bij het weggaan. Hij gaf geen antwoord en zij ging naar buiten.

Daar stond Flek in de gang. Hij stond met een blote hiel tegen de wand te tikken en kauwde op zijn onderlip. Ze bekeek het fronsend. Had hij niets beters te doen? 'Gluren door sleutelgaten is hartstikke fout,' zei ze in het langskomen streng tegen hem.

'De kapitein kussen ook,' antwoordde hij onbeschaamd. En toen was hij weg, in een gecombineerde flits van een brutale grijns en twee vuile voetzolen.

HOOFDSTUK 34

Orakel

~

'Dit bevalt me niet.' Vivacia zei het zachtjes, maar haar woorden resoneerden in hem.

Wintrow lag op zijn buik op het voordek en liet zich beschijnen door de vroege ochtendzon. Hij had tijdens de zwoele nacht de deken van zich afgeworpen, maar zijn hemd om zijn hoofd gewikkeld. De jonge warmte van de zon verzachtte de pijn in zijn arm, maar het licht wakkerde zijn hoofdpijn aan. Hij berustte erin. Het was toch bijna tijd om wakker te worden. Wat zou hij graag nog een eeuw stil zijn blijven liggen! Alle anderen leken zich allang te hebben hersteld van de verwondingen die ze in Deeldorp hadden opgelopen. Hij voelde zich een zwakkeling, nu hij nog steeds last had van die paar klappen met een knuppel. Hij onderdrukte de gedachte dat zijn wonden langer pijn deden omdat hij de man die ze hem bezorgde had gedood. Dat was achterlijk bijgeloof.

Hij liet zich op zijn rug rollen. Ondanks het hemd en de gesloten oogleden danste het zonlicht op zijn netvlies. Soms leek het of hij in die patronen dingen kon herkennen. Hij kneep zijn ogen stijf dicht en er flitsten groene kronkelingen over zijn netvlies, als aanvallende slangen. Kneep hij ze minder hard dicht, dan verbleekte de kleur en zag hij alleen nog maar wisselende tinten van zonlicht.

De laatste dagen van de zomer vergleden nu een voor een, en het jaar was onherroepelijk op weg naar de herfst. Wat was er weer veel gebeurd in slechts een handvol maanden! Toen ze Deeldorp hadden verlaten was daar al een half dozijn nieuwe gebouwen — van oud en nieuw hout — uit de as herrezen. Er stond ook al een houten toren, zo hoog als een scheepsmast, bemand en wel, en er omheen was een stenen constructie in aanbouw. De mensen daar noemden Kennit koning. Het was evenzeer een blijk van affectie als een aanspreektitel. 'Vraag het de koning,' zeiden ze tegen elkaar, met een knikje naar de man met de houten poot, die altijd en eeuwig met perkamentrollen onder zijn arm liep. Bij hun laatste blik op Deeldorp had de vlag van de Raaf uitdagend boven de top van die houten toren gewapperd, nu met de tekst 'voor altijd' in grote letters onder de vogel met zijn gespreide vleugels en roofdiersnavel geborduurd.

De Vivacia lag nu verankerd — voor en achter — bij de Valse Kreek van het Eiland der Anderen. De vloed zwol aan om hen heen. Kennit had gezegd dat dit de enige veilige ankerplaats bij het eiland was. Wanneer de vloed op het hoogste punt was zouden hij en Wintrow het schip verlaten en naar de kust roeien. Ze waren hier om het orakel te raadplegen. Kennit wilde per se dat Wintrow over het Schattenstrand zou lopen.

Een eind verder van de kust was nog juist het silhouet van de Marietta in een mistbank te zien. Zij hield daar de wacht en zou alleen naderbij komen als ze hulp nodig hadden. Door het eigenaardige weer was iedereen nogal van slag geraakt. Als je naar de zee keek, was het alsof je van verre een andere wereld zag. De Marietta ging bijna schuil achter nevels, maar hier in de baai straalde de zon vanuit een heldere hemel. De stilte was zo intens dat Wintrow er slaperig van werd.

'Het bevalt me hier niet,' herhaalde het schip.

Wintrow zuchtte. 'Mij ook niet. Sommigen vinden ze opwindend, maar ik ben altijd bang geweest voor waarzeggerij en voorspellingen. In het klooster speelden sommige acolieten met zaden en kleine kristallen, die ze in de lucht gooiden. Uit de manier waarop ze waren neergekomen lazen ze dan de toekomst af. De priesters stonden het oogluikend toe. Enkele van hen werden erdoor geamuseerd. Ze zeiden dat we wel wijzer zouden worden als we ouder waren. Er was er minstens een die zei dat we beter met messen konden spelen. Mijn instinct zei me dat ik het met hem eens moest zijn. We staan allemaal aan de rand van de toekomst. Waarom zou je je over de rand van die afgrond wagen? Ik geloof wel dat er echte orakels bestaan, die vooruit kunnen kijken en die zien welk pad voor iemand voorbestemd is, maar aan de andere kant denk ik dat het gevaarlijk —'

'Dat bedoel ik niet,' onderbrak het schip hem op scherpe toon. 'Daar weet ik niets van. Ik herinner me deze plaats.' Er kwam iets wanhopigs in haar stem. 'Ik herinner me de plek, maar tevens weet ik dat ik hier nog nooit ben geweest. Wintrow, is dat een herinnering van jou? Ben jij hier ooit geweest?'

Wintrow legde zijn handpalmen plat op haar dek en opende zich zo voor haar. Hij probeerde geruststellend te praten. 'Ik ben hier nooit geweest, maar Kennit wel. Je bent heel nauw met hem verbonden geraakt. Misschien mengen zijn herinneringen zich nu met de jouwe.'

'Bloed is geheugen. Zijn bloed is in mijn hout binnengedrongen. Ik ken daarom zijn herinneringen aan zijn eerdere bezoek aan deze plaats. Dat zijn de herinneringen van een mens. Maar toen ik voor het laatst in deze wateren was schoot ik er snel en soepel doorheen. Ik was nieuw en jong. Ik ben hier begonnen, Wintrow. Ik ben hier begonnen, niet een keer, maar vele keren.'

Ze had er moeite mee. Hij reikte naar haar en voelde de snelle schaduwen van herinneringen die zo oud waren dat zij er geen vat op kon krijgen. Ze ontglipten haar, want ze waren even vluchtig en ongrijpbaar als de patronen van licht op zijn netvlies wanneer hij zijn ogen sloot tegen de zon. De glimpen die hij opving maakten ook hem van streek. Hij kende ze even goed als zij. Vleugels die zich aftekenden tegen de zon. Verglijdende beelden van ergens diep onder water, omkaderd door een groenig licht. Het waren beelden uit zijn diepste slaap, ijlkoortsen die te fel en te scherp waren om het daglicht te verdragen. Hij probeerde zijn onbehagen verborgen te houden. 'Hoe kon je vele keren opnieuw beginnen?' vroeg hij vriendelijk.

Ze wreef haar glanzende zwarte haren uit haar gezicht en drukte haar handen tegen haar slapen, alsof dat haar kalmte gaf. 'Het is allemaal een cirkel. Een cirkel die ronddraait. Niets stopt, niets gaat verloren, alles blijft in een eeuwige spiraal almaar doorgaan. Als garen op een spoel, Wintrow. Dat draait en draait maar rond, laag na laag op een knot, maar blijft steeds dezelfde draad.' Ze rilde opeens, ondanks het warme zonlicht, en sloeg haar armen om zich heen. 'Dit is geen goede plaats voor ons.'

'We blijven niet lang hier. Maar één wisseling van het getij. Dat is -'

Wintrow! Tijd om te gaan!' Het was Etta die hem onderbrak.

Hij wreef met zijn hand over het toverhouten dek. 'Het komt goed,' verzekerde hij haar. Toen sprong hij overeind en haastte hij zich naar de anderen. Onderweg wikkelde hij het hemd van zijn hoofd, trok het aan en stopte het in zijn broek. Ondanks zijn bedenkingen klopte zijn hart vol verwachting bij het vooruitzicht van een bezoek aan het Eiland der Anderen.

Kennit keek naar Wintrows gezicht tijdens het roeien. De tekenen dat hij pijn leed waren te zien - witte plekken om zijn mond, een waas van zweet op zijn voorhoofd - maar de jongen gaf geen kik. Mooi. Etta zat naast Wintrow op de bank en bediende eveneens een roeiriem. Ze bleven keurig in de maat met de twee andere roeiers. Kennit zat voorin, met zijn rug naar het strand. Hij wierp een blik op de Vivaria. Hij vertrouwde haar veiligheid evenzeer toe aan haarzelf als aan de man die hij de leiding had gegeven. Jola was de nieuwe stuurman. Hij had de man de rechtstreekse opdracht gegeven zich naar de opvatting van het schip te schikken wanneer ze van mening verschilden. Het was een merkwaardige opdracht, maar hij had de vragende uitdrukking op het gezicht van de stuurman simpelweg genegeerd. Te zijner tijd, nadat Jola zich had bewezen, zou Kennit hem misschien meer vertrouwen schenken. Kennit had Brik met tegenzin laten gaan, maar de man had ondertussen een eigen schip verdiend. Kennit had hem het schip gegeven dat ze uit de haven van Deeldorp hadden kunnen optakelen, plus een hoop geld om het te repareren en om de houten toren en de versterkte stenen schuilplaats eromheen te bouwen. Daarna moest Brik een paar slavenschepen kapen om de bevolking van Deeldorp weer op peil te brengen. Het grootste deel van Briks nieuwe bemanning kwam uit Deeldorp. Kennit had met opzet mannen met familie in Deeldorp gekozen om er zeker van te zijn dat ze er niet met het schip vandoor zouden gaan. Hij knikte tevreden, content met de manier waarop hij dit alles had geregeld. De enige onvoorziene omstandigheid was Sorcors nieuwe band met het dorp geweest. Alyssum was zwanger tegen de tijd dat ze waren vertrokken. Sorcor had meteen nadat ze klaar waren op het Eiland der Anderen al willen terugkeren, en Kennit had hem er streng aan moeten herinneren dat hij als huisvader verplicht was een goede boterham te verdienen. Hij kon toch zeker niet met lege zakken terugkeren naar Alyssum, of wel soms? Vooral ook omdat sincor Faldin niet in het stadje was geweest toen de overvallers toesloegen. De man kon nu elke dag terugkeren, samen met zijn zonen. Dan behoorde Sorcor klaar te zijn om Faldin duidelijk te maken dat hij best in staat was om voor zijn dochter te zorgen. Dat had 's mans animo voor de kaapvaart opnieuw doen ontvlammen en wel met een vurigheid die voor Kennit al evenzeer onvoorzien was geweest. Echt, die Sorcor had meer in zich dan Kennit ooit had vermoed.

Het boegdeel van de kiel schuurde over het zwarte zand van het strand. Het geluid bracht Kennit abrupt terug naar het hier en nu. Hij keek om zich heen in de onaanzienlijke kleine baai terwijl de roeiers overboord sprongen en de sloep aan land trokken. Rotswanden en groenblijvende bomen en struiken omzoomden het strandje. Er was hier weinig veranderd sinds zijn laatste bezoek. Groen uitgeslagen botten van een of ander groot beest staken uit de rotswand. De wortels van een grote boom op de rotsen, vlak naast de rand, hadden het begeven en het gevaarte hing nu met zijn top in het zand naar beneden. De stervende onderste takken waren omwikkeld door slierten zeewier. Door een scheur in de zwarte rotswand voerde een nauw pad steil naar boven.

Kennit klauterde uit de sloep op het strand. De zompige laag blaaswieren, blauwe mossels en witte zeepokken op de glimmende zwarte rotsbodem maakte de ondergrond glibberig voor zijn kruk. Daarom sloeg hij zijn arm quasi liefdevol om Etta's schouders. 'Wintrow en Etta gaan met me mee. Jullie beiden blijven hier op ons wachten,' zei hij tegen de roeiers. Ze mompelden schoorvoetend hun instemming terwijl Kennit met een betrokken gezicht naar het steile pad stond te kijken. Hij had een lange tocht over een rotsachtige bodem voor de boeg. Even vroeg hij zich af of hij wel een verstandige beslissing had genomen. Toen zag hij Wintrows blik. De jongen was nerveus, maar tegelijk zag hij een tintelende verwachting in zijn ogen. Opeens voelde Kennit weer heel scherp die verbondenheid: Wintrow was precies zoals hij zelf was geweest op die leeftijd. Ook hij had vaak een dergelijke bruisende opwinding gevoeld, vooral wanneer ze een schip zagen dat een zeldzaam rijke prooi beloofde te zijn. Even later maakte zijn welwillende glimlach echter plaats voor een grimas van afkeer. Die herinnering wierp hij verre van zich af. Nee. Hij had nooit echt iets gedeeld met Igrot. Na alles waaraan de man hem had onderworpen voelde hij voor zijn nagedachtenis uitsluitend verachting. 'Kom!' zei hij zo bits dat Wintrow ervan schrok. Kennit leidde de kleine stoet, steunend op Etta.

Tegen de tijd dat ze de top van de eerste heuvel hadden bereikt plakte Kennits hemd al aan zijn torso. Hij moest pauzeren om te rusten. Het kwam door het weer, hield hij zichzelf voor. Het was veel warmer dan de vorige keer. Onder de bomen was de hitte nog drukkender, ondanks de schaduw. Het kiezelpad dat dwars door het domein van de Anderen leidde was even keurig onderhouden als altijd. De laatste keer dat hij hier had gelopen had zijn amulet hem gezegd dat er boven dit pad een betovering hing die reizigers ervan weerhield ervan af te dwalen. Nu hij naar de groene schaduwen van het weelderige woud om hem heen keek, wees hij die opmerking als pure onzin van de hand. Welke gek zou er nu willen afdwalen van een recht en effen pad om zich in een zo dicht struweel te wagen? Hij haalde zijn zakdoek te voorschijn en veegde zijn gezicht en nek af. Toen hij opkeek besefte hij dat de twee anderen op hem stonden te wachten.

Hij zette een kwaad gezicht op. 'Nou, zijn jullie klaar? Vooruit dan.' De kiezels verschoven onvoorspelbaar onder zijn poot en kruk. Zijn constante gevecht om zijn evenwicht te bewaren verveelvoudigde de afstand die hij moest afleggen over het pad, dat zich over deze helling naar beneden kronkelde en over de volgende naar boven. Bij het bereiken van de top van de tweede heuvel, toen hij was blijven staan om op adem te komen, kwam hij opeens tot een conclusie.

'Ze willen me hier niet,' zei hij hardop. Het leek alsof de bomen die woorden instemmend weerkaatsten. 'De Anderen maken het moeilijk voor mij en proberen me tot teruggaan te dwingen. Maar ik zal niet opgeven. Wintrow zal zijn orakel vernemen.' Toen hij zijn zakdoek weer naar zijn gezicht bracht ving hij een glimp op van de amulet aan zijn pols. Het gezichtje was verstard in een clownachtige glimlach, de mond was vertrokken, het tongetje hing amechtig naar buiten. De amulet bespotte hem. Hij zette zijn duimnagel op het voorhoofdje en probeerde een diepe kras te trekken, maar het ijzerharde toverhout weerstond hem moeiteloos, zoals altijd. Het gezichtje knipperde niet eens met de ogen. Hij richtte zijn blik op de twee anderen en zag dat ze hem in consternatie stonden aan te kijken. Nonchalant kraste hij nogmaals met zijn duim over de amulet, alsof hij een vuiltje verwijderde.

Toen nam hij een moeilijk besluit. 'Wintrow, ga vooruit. Ik denk dat het misschien beter is als je in je eentje over het Schattenstrand loopt, niet afgeleid door mijn aanwezigheid. Ik zou je onbedoeld kunnen aanzetten om iets te ontdekken of op te rapen dat je anders zou hebben laten liggen. Ik wil de profetie absoluut niet beïnvloeden. Etta en ik zullen op tijd zijn om de Ander zijn uitspraak te horen doen. Dat is eigenlijk het belangrijkste. Ga nu.'

Wintrow keek onzeker. Hij wisselde een blik met Etta, die lichtjes haar schouders ophaalde.

Kennit voelde drift opkomen. 'Trek je mijn opdracht in twijfel? Ga!'

Na die snauw schoot de jongen weg.

'Mooi.' Kennit legde tevredenheid in het woord. Toen schudde hij zijn hoofd. 'Wintrow moet twee dingen van me leren: gehoorzamen, en zelf initiatief nemen.' Hij stak zijn kruk weer onder zijn oksel. 'Volg me. Niet te snel, want ik wil dat Wintrow ruim de tijd heeft op het strand. Deze dingen mogen niet overhaast worden.'

'Zeker niet,' was Etta het met hem eens. Ze keek om zich heen naar het bos. 'Dit is een rare plaats. Zelden heb ik zoiets moois gezien, maar tegelijk is het ongenaakbaar.' Alsof ze opeens bang was, pakte ze hem bij zijn vrije arm. Hij schudde zijn hoofd. Hulpeloze vrouwen. Hij vroeg zich af waarom zijn amulet er zo op had aangedrongen dat hij haar meenam. Niet dat hij het ding had geconsulteerd — de verdomde amulet had zijn mening ongevraagd opgedrongen, en dat niet één keer, maar bij herhaling. 'Neem Etta mee, je moet Etta meenemen,' was hij maar blijven zeuren. En kijk haar nu eens! Straks zou hij haar nog moeten dragen, vreesde hij.

'Kom maar,' zei hij op resolute toon. 'Zo lang je op het pad blijft zal je niets overkomen.'

Wintrow rende weg. Niet bij Etta en Kennit vandaan. Hij voelde zich een beetje laf dat hij ze alleen had gelaten. Hij rende weg van het bos zelf, waarin hij zich als een muis in de val voelde. Hij rende weg van de vreemde schoonheid van de dreigende bloemen en penetrante geuren die hem zowel aanlokten als afstootten. Hij rende zelfs weg van de fluisterende bladen die op de hete adem van de wind leken te roddelen over zijn aanstaande dood. Zijn hart bonkte in zijn borst, en dat kwam meer door angst dan door de inspanning van het rennen. Hij bleef rennen tot het pad hem naar een vlak, open plateau had gevoerd. Daar, onder een blauwe hemelkoepel boven een wijde zee, spreidde zich een halvemaanvormig strand uit, waarvan de twee punten door gekartelde rotspieken werden gemarkeerd. Hij bleef staan, happend naar adem, en vroeg zich af wat hij nu moest doen.

Kennit had hem maar weinig verteld. 'Het is simpel. Je loopt over het strand, je raapt alles op wat je boeit, en aan het einde van het strand zal een Ander klaarstaan om je te begroeten. Hij zal je naar het goudstuk vragen. Dat geef je hem. Leg het gewoon op zijn tong. Dan zal hij jou zijn profetie van jouw toekomst vertellen.' Kennit had daarna zijn stem gedempt en hem sceptisch toevertrouwd: 'Sommigen zeggen dat er zich op dat eiland ook nog een echt orakel bevindt. Een priesteres zegt de een, een gevangen gehouden godin zegt de ander. Volgens de legende kent zij het gehele verleden en weet ze alles wat ooit is geweest. Door alles te weten wat voorheen is gebeurd kan ze de vorm van de toekomst voorspellen. Ik betwijfel of dit waar is. Ik heb niets van die aard gezien toen ik daar was. De Ander zal ons zeggen wat we moeten weten.'

Toen hij had geprobeerd meer details te weten te komen was Kennit ongeduldig geworden. 'Wintrow, maak je niet zo druk. Als de tijd daar is, zul je weten wat je moet doen. Als ik je alles kon vertellen wat je zult vinden en moet doen op dat eiland, dan hoefden we er helemaal niet heen. Je kunt niet altijd afhankelijk zijn van anderen om namens jou te leven en te denken.'

Wintrow had zijn hoofd gebogen en de berisping nederig aanvaard.

Steeds vaker zei Kennit zulke dingen tegen hem. Soms had Wintrow het gevoel dat de man hem voor het een of ander probeerde klaar te stomen, al wist hij niet wat. Sedert Deeldorp had hij geaccepteerd dat Kennit veel diepere gronden bezat dan Wintrow ooit had vermoed. Hij was Kennit een lange middag op zijn hielen gevolgd met een loodzware tas vol paaltjes en een houten hamer. Kennit had afstanden afgemeten en met zijn houten poot gaatjes gemaakt waar hij de paaltjes in de grond geslagen wilde hebben. Sommige paaltjes markeerden de rand van een weg, andere de hoeken van huizen. Toen ze klaar waren en hun werk in ogenschouw namen had Kennit in trance geleken. Wintrow stond naast hem en had geprobeerd te zien wat hij zag. Kennit had de stilte verbroken. 'Elke gek kan een dorp platbranden,' had hij gezegd. 'Ze zeggen dat Igrot de Verschrikkelijke wel twintig dorpen in de as heeft gelegd.' Hij had minachtend gesnoven. 'Ik zal honderd dorpen stichten! Mijn plaats in de geschiedenis zal niet op as zijn gebouwd!'

Wintrow had hem geaccepteerd als een man met visie. En meer nog. Als een werktuig van Sa.

Hij bekeek het panorama van links naar rechts. Kennit had gezegd dat hij over het strand moest lopen. Waar werd hij geacht te beginnen? Maakte het iets uit? Hij haalde zijn schouders op, draaide zijn gezicht naar de wind en begon te lopen. De eb was nog steeds gaande. Aan het einde van de halvemaan zou hij zich omdraaien om met het jutten te beginnen. Zo kon hij het hele strand bestrijken om naar de ingrediënten van zijn lotsbestemming te zoeken.

De felle zon teisterde zijn hoofd. Hij vervloekte zijn stommiteit dat hij geen hoofddoek had meegenomen. Tijdens het lopen hield hij zijn ogen op het strand gericht, maar hij zag niets bijzonders. In hoofdzaak zag hij kluwens schraal, zwart zeewier, lege schelpen, natte veren, stukjes drijfhout en ander spul dat de vloedlijn markeerde. Als dit soort dingen zijn toekomst symboliseerden zou de profetie wel niet erg schokkend zijn.

Tegen het einde van de halvemaan maakte het zand van het strand in toenemende mate plaats voor een rotsachtige bodem, die werd afgezoomd door rotspieken die soms wel zo hoog waren als een scheepsmast, en waarvan de onderkant bleek te bestaan uit leisteen en schalie. Doordat het water zich nu volledig had teruggetrokken waren er allerlei zwarte nissen, gaten en gleuven in het gesteente bloot komen te liggen, en in die komvormige, vaak ondiepe poelen wemelde het van leven. Het was een verschijnsel dat Wintrow altijd had gefascineerd.

Hij tuurde naar de plek waar het pad uit het woud te voorschijn kwam. Nog steeds was er geen spoor van Etta en Kennit te zien. Hij had dus nog even de tijd. Met voorzichtige stappen begon hij zich over de rotsbodem te bewegen. Het wier onder zijn voeten was soms verraderlijk glibberig, en als hij viel zou hij pijnlijk op scherpe afzettingen van mossels, schelpen en zeepokken belanden.

In de nu geïsoleerde poelen trof hij zeeanemonen en zeesterren aan. Piepkleine krabben dribbelden van oase naar oase. Een meeuw dook naar beneden om zich bij Wintrows inspectie aan te sluiten. Hij knielde neer naast een van de ondiepe poelen. Prachtige witte en rode zeeanemonen dreven er deinend in rond. Met een vingertopje bracht hij het stille water in beroering. In een flits zag hij hoe ze hun trillende, vliesdunne blaadjes opvouwden en introkken. Wintrow glimlachte. Toen stond hij op en liep verder.

De zon scheen warm op zijn rug. Dat verlichtte de pijn in zijn schouder. Er waren geen geluiden, behalve die van de wind, het water en de meeuwen. Hij was bijna vergeten hoe plezierig het was om op een mooie dag over een verlaten strand te slenteren. Hij besefte pas dat hij het einde voorbij was toen hij omkeek. Hij zag het strand niet meer. Een snelle blik naar de rotspieken die boven hem uit torenden leerde hem dat het je dood zou zijn als je hier werd verrast door de opkomende vloed. Het zwarte gesteente rees steil en glad omhoog. Behalve... Hij deed een paar stappen achteruit en tuurde naar boven. Zag hij daar een spleet? Nee, het was iets meer dan dat. Het was een smal, niet al te steil pad dat over de rotswand naar boven leidde. Het was niet hoog, nog geen twee manshoogten. Voordat hij zich goed en wel had afgevraagd of dat wel verstandig was, begon hij al naar boven te klimmen.

Als het een uitgehakt pad was, en niet een gril van de natuur, moest degene die het had gemaakt vaster ter been zijn geweest dan hij was. Het was niet breed genoeg om er gewoon op te lopen. Hij moest zich zijwaarts bewegen, met zijn gezicht naar de rotswand toe. Na een gematigd begin ging het al gauw steiler naar boven. Het pad glom onder zijn voeten van een glinsterend soort slijm, als het opgedroogde spoor van een reuzenslak. Het ene moment leek het glibberig, het andere plakkerig. Het was al snel een heel eind hoger dan het vanaf beneden had geleken. Onder zich zag hij alleen nog rotspunten en ruwe vlakken om op te landen. Maar nu hij eenmaal tot hier was gekomen wilde hij zijn nieuwsgierigheid bevredigen. Hij bereikte opeens een soort inham in de rotswand, het begin van een grot? Hij stapte naar binnen, maar zijn pad werd al na enkele stappen geblokkeerd door spijlen van metaal. Hij liep ernaar toe en staarde in de schemering erachter.

Hiervandaan leidde een zeer smalle spleet in het gesteente als een soort schoorsteen helemaal tot aan de top van de rots. Vanuit de opening viel zelfs enig zonlicht timide naar beneden. Iemand had deze holte uitgehakt tot een kooi, die niet veel groter was dan het interieur van een koets. De vloer van de kooi liep achter de tralies steil naar beneden. In deze kom had zich een donkere poel zeewater verzameld. Hij zag licht weerspiegeld door het oppervlak ervan.

Wat was de functie van de tralies? Om mensen buiten te houden of om iets binnen te houden? Hij pakte een van de spijlen beet en probeerde eraan te morrelen. Het ding gaf niet mee, maar hij bleek het wel te kunnen ronddraaien. Dat maakte een indringend geluid van metaal op gesteente, en opeens spatte het oppervlak van de poel uiteen.

Wintrow stapte zo schielijk achteruit dat hij bijna over de rand was gevallen. De poel was kennelijk dieper dan hij leek, gezien de omvang van het schepsel dat hij bleek te bevatten. Toen dit hem met enorme gouden ogen roerloos bleef aankijken waagde Wintrow zich terug tot bij de tralies. Hij greep twee ervan met zijn handen vast en staarde naar binnen.

De zeeslang die in deze kooi zat opgesloten was misvormd geraakt. Zijn lichaam was getekend door de vorm en omvang van de poel en de kooi. Zijn kop was zo groot als die van een pony, zijn lichaam zo strak op elkaar geperst dat Wintrow geen idee had van de lengte. De huid was een bleek geelgroen, als van een paddestoel. Anders dan de geschubde zeeslangen die Wintrow op een afstand vanaf het dek van de Vivacia had gezien, zag deze er zo plomp en zacht uit als een regenworm. Het lichaam vertoonde dikke lagen eelt waar het dier zich tegen de rotswanden van zijn gevangenis had geschurkt. Wintrow besefte opeens dat het in deze kooi moest zijn opgegroeid. Het was gevangengenomen en opgesloten toen het nog klein was. Hij wist opeens dat deze kooi de enige wereld was die dit schepsel ooit had gekend. Hij keek om zich heen. Inderdaad, bij hoog tij zou de zee juist tot de rand van deze spleet reiken en de kooi voorzien van vers zout water. Ook van voedsel? Hij dacht van niet. Iemand moest het wezen voedsel komen brengen.

Het bewoog zich binnen de starre wanden van zijn gevangenis. Meer dan een staartbeweging van links naar rechts kon het niet zijn. Voor die inspanning moest de slang zijn hele lijf in bochten draaien. Wintrow zag medelijdend aan hoe hij elk segment van zijn kronkelige lichaam de juiste draai probeerde te geven. Het lukte niet, althans niet helemaal, maar het beest staarde hem vol verwachting aan.

'Dus je bent gewend gevoerd te worden,' stelde hij vast. 'Maar waarom word je hier gevangen gehouden? Ben je een soort huisdier? Een curiositeit?'

Het schepsel hield zijn hoofd schuin alsof het werd geïntrigeerd door zijn woorden. Toen boog het zijn enorme kop om hem opnieuw nat te maken in de poel. Ook dit was in de krappe ruimte weer een geweldige inspanning. Toen de slang daarna probeerde zijn kop weer uit het water te trekken ging dit met hartverscheurende stuiptrekkingen gepaard, waarbij de eeltige segmenten over gladgeschraapt rotsgesteente schuurden en het water in de poel kolkte. Toen het beest zijn kop eindelijk wist los te rukken en op te richten stootte het een scherpe, raafachtige kreet uit. Wintrow voelde zich misselijk. Op de zijkant van zijn snuit had de slang een verse snee, en daar droop dik, groenachtig wondvocht uit.

Wintrow begon opnieuw aan de tralies te wrikken. Hij kon ze allemaal ronddraaien in hun holtes, maar dit waren zowel boven als beneden diepe gaten in het gesteente. Het was onmogelijk de spijlen eruit los te rukken. Wintrow knielde neer om te bekijken hoe de tralies precies in de bodem waren gestoken. Hij vond het antwoord onder zijn knieën. Hij veegde een laagje zand en vuiligheid weg en zag de dunne naden van een kunstmatige stenen vloer. Aan de bovenkant waren de holtes voor de spijlen zorgvuldig uitgeboord in de rotsmassa zelf, maar hier misschien niet. Een lichte verkleuring aan de rand van het gesteente leek erop te wijzen dat de gaten in de vloer pas later waren uitgehakt om ruimte te maken voor de onderste punten van de tralies. Wintrow probeerde het zich voor te stellen. De lange spijlen zouden onder een kleine, scherpe hoek in de uitgeboorde gaten aan de bovenkant zijn gestoken, en daarna recht zijn geduwd. Vervolgens waren er plavuizen met uitgespaarde gaten in een rand op de vloer tegenaan gelegd. Zo waren de tralies vastgezet.

Een onderzoek van de voegen tussen de plavuizen leerde Wintrow dat zijn theorie correct moest zijn. Hij wrikte nog eens aan elke tralie en stelde vast dat ze aan de onderkant allemaal een beetje speling hadden, de ene wat meer dan de andere. Ziezo, hij wist hoe het was gedaan. Kon hij het nu ook weer ongedaan maken?

Het Schattenstrand en Kennit waren vergeten. Hij knielde op de vloer voor de tralies en begon het zand en de andere aanspoelsels uit de zee met zijn handen weg te vegen. Toen trok hij zijn hemd uit om de vloer helemaal schoon te wrijven. Hij gebruikte de mooie dolk die Etta hem had gegeven om het zand en het verkruimelde cement uit de dunne voegen tussen de vloerstenen te verwijderen. Terwijl hij met grote nauwlettendheid aan het werk was, hield het schepsel hem scherp in het oog. Aan zijn belangstelling te oordelen leek het bijna alsof het besefte dat zijn vrijheid op het spel stond.

Wintrow mat de dikte van de slang af tegen de ruimte tussen de tralies. Minstens drie, schatte hij, zou hij er moeten verwijderen; misschien vier.

Het cement was oud en korrelig. Als dat zijn enige vijand was geweest, zou hij gemakkelijk hebben gewonnen. Het probleem was dat de vloerstenen zelf waren gehakt en gelegd met een meesterlijke precisie. Hij werkte door tot zijn eeltige handen een stel nieuwe blaren hadden gekregen en zijn knieën pijn deden. Hij boog zich weer eens dicht over de voeg en blies het zand en het losgepeuterde cement weg. Hij probeerde zijn vingers in de opening te steken. Het lukte maar net. Als hij nu eindelijk een beetje greep kon krijgen, zou hij dan de kracht hebben om de plavuis op te tillen? Hij duwde zijn vingertoppen zo hard mogelijk tegen de zijkant van de tegel en bewoog zijn hand toen naar boven. Hij meende dat hij de plavuis een fractie voelde verschuiven. Hij trok zijn hand uit de spleet en ging weer aan het werk met zijn dolk terwijl de slang hem met draaiende gouden ogen bleef bekijken.

Wintrows gewonde schouder begon weer pijn te doen.

Etta baadde in het zweet toen ze het strand eindelijk bereikten. Door hem bij de arm te nemen kon ze Kennit helpen zonder dat het er al te dik bovenop lag. Soms keek ze meewarig naar wat het lot de man had aangedaan, en dan had ze willen krijsen van woede. En om wat ze had verloren. Het grote, sterke lichaam dat haar ooit had geïntimideerd liep nu kreupel, omdat de spieren aan de ene kant het verloren been aan de andere kant probeerden te compenseren. Ze had in de gaten hoe hij alles zo uitkiende dat hij zo weinig mogelijk beschamend vertoon van zwakte te zien gaf. Zijn tijgerachtige geest was niet zwakker geworden en zijn ambities waren groter dan ooit. Ze was alleen maar bang dat de hitte van het vuur dat hem aandreef zijn verzwakte lichaam zou verzengen. 'Waar is hij?' vroeg de piraat. 'Ik zie Wintrow niet.'

Ze hield een hand boven haar ogen en keek uit over het strand. 'Ik ook niet,' zei ze, slecht op haar gemak.

De gebogen kustlijn was bedekt met zwart zand en een rand van rotsen, met daarachter een hoger, vlak tableau. Er was nergens iets dat voor Wintrow groot genoeg was om er zich achter te verstoppen. Waar kon hij zijn? Ze knipperde met haar ogen tegen de felle glinstering van het zonlicht op het water. 'Kan hij het strand al helemaal afgelopen zijn? Kunnen Anderen hem hebben meegenomen?'

'Ik weet het niet,' gromde Kennit. Hij wees naar het einde van het strand, waar een afzonderlijke landtong zich van de kust losmaakte. 'Daar bevindt zich de nissenwand; dat is een rotswand waarin op grote hoogte allerlei schatten in holtes zijn uitgestald. Als een Ander Wintrow heeft meegenomen, dan zal het daarheen zijn, om er hem te laten deponeren wat hij op het strand gevonden heeft. Verdomme, ik had toch bij hem moeten blijven! Ik had willen horen wat dat wezen tegen hem te vertellen zou hebben.'

Ze verwachtte dat hij haar de schuld zou geven, omdat ze zo langzaam had gelopen of hem anderszins had gehinderd, maar hij stak zijn kruk steviger onder zijn oksel en knikte in de richting van de rotswand met de nissen. 'Help me daar te komen,' gromde hij.

Ze keek naar het losse, droge zand en de oneffen vlakken van zwart rotsgesteente waaruit het strand bestond, en de moed zonk haar in de schoenen. Het was nu volledig eb. Over een poosje zou de vloed opkomen en het strand langzaam maar zeker weer onder water zetten. De mannen bij de sloep verwachtten hen bij hoog tij terug. Het zou zinniger zijn als zij vooruit rende om te kijken of ze Wintrow kon vinden, in plaats van Kennit al bij voorbaat dit hele eind te laten lopen. Bijna had ze het hardop gezegd. Toen rechtte ze haar rug en nam hem bij zijn arm. Hij wist al deze dingen even goed als zij. En hij had haar gevraagd hem te helpen om daar te komen. Dat zou ze doen.

De ruggen van zijn handen waren tot bloedens toe geschaafd en zijn arm bonkte van de pijn toen hij de eerste plavuis uit zijn omvatting tilde. Het ding was zwaarder dan hij had verwacht, maar de krappe naden waren het grootste probleem geweest. Hij zette zich met zijn handen schrap op de bodem en gebruikte zijn voeten om de tegel van zich weg te schuiven. De onderkant van een van de tralies lag nu bloot en rustte, zo te zien, in een ondiep kommetje in het gesteente. Wintrow stond op, kromde zijn gepijnigde rug en pakte de spijl met beide handen vast. Toen begon hij hem op te tillen. Het metaal schraapte over het gesteente en de slang in zijn kleine poel begon van opwinding met het puntje van zijn staart te slaan.

'Maak je nog maar niet al te blij,' kreunde Wintrow De metalen tralie was zwaarder dan hij had gedacht en bleek nauwelijks mee te geven. Hij zette er zijn schouder tegenaan, nam de spijl in een andere greep en begon weer te trekken. Opeens zag hij de punt. Hij rukte de tralie een beetje opzij, bij de holte vandaan, en werd beloond door een stofregen van vergruisd cement uit het gat aan de bovenkant. De tralie schoot uit zijn vingers, maar gleed niet terug in zijn holte. Wintrow haalde diep adem en begon de losse onderkant van de tralie verder in de richting van de grotopening te trekken. Het metaal kreunde en kraakte en knarste aan de bovenkant in zijn schachtje van steen, maar gaf tenslotte zo abrupt mee dat Wintrow zijn evenwicht verloor. Terwijl de tralie rinkelend op de rotsen viel — een geluid als van een ijzeren hamer op een aambeeld, dat in de krappe grot meervoudig werd weerkaatst — ging ook Wintrow onderuit.

Hij krabbelde overeind. 'Ziezo, dat is nummer een,' zei hij tegen de slang.

Even gleden er doorzichtige oogleden over de grote gouden ogen van het dier. Het tilde zijn kop op en schudde hem. Rondom zijn keel bloeide opeens een soort vlezige kraag op. Wintrow zag nu ook dat het lichaam van de slang over zijn volle lengte, voor zover zichtbaar, een vaal geworden patroon vertoonde. De verbleekte kleurenvariatie deed hem denken aan die van een pauwenstaart. Plotseling vroeg hij zich af of dit gedrag misschien een blijk van boosheid was. Voelde de slang zich bedreigd door wat hij deed? Het arme wezen zat hier waarschijnlijk al zijn hele leven vast. Misschien was hij bang dat zijn nest werd aangevallen.

'De volgende keer dat het water tot deze hoogte komt zul je vrij zijn. Als je dat wilt.' Wintrow sprak de woorden hardop uit, al wist hij dat ze voor de slang slechts geluiden waren. Hij zou vermoedelijk niet eens oor hebben voor de geruststellende klank van zijn stem. Wintrow knielde neer en begon aan de tweede plavuis te werken.

Deze keer ging het veel sneller. Het cement was al lang geleden tot zand verkruimeld. Doordat de plavuis ernaast was verwijderd had Wintrow nu meer ruimte om kracht te zetten. Hij gebruikte zijn dolk als hefboom om greep te krijgen op de tegel en hem een eindje opzij te schuiven, ver genoeg om aan de tralie te kunnen wrikken. Deze zat losser dan de vorige en bovendien wist Wintrow nu hoe het moest. Toen het metaal over het gesteente schraapte en er weer een stofwolk op hem neerdaalde, kwam het opeens bij Wintrow op dat er misschien iemand was die niet blij zou zijn met wat hij aan het doen was. En dat dit lawaai misschien de aandacht zou trekken van die iemand.

Toen deze tralie losschoot en op het gesteente kletterde sprong Wintrow bijtijds opzij. Daarna liep hij naar de opening van de grot en keek naar buiten. Er was niemand te zien, maar wel werd hij zich bewust van een andere dreiging: het tij was gekeerd en de vloed kwam aansluipen over het rotsgesteente beneden. Aan de horizon zag hij onweerswolken. De wind scheen krachtiger geworden en blies de vloed in de rug. Blaasjeskruid dat vlak op het gesteente had gelegen verroerde zich nu in de eerste laagjes water. De opkomende vloed kon hem hier in de val zetten, maar ook afgezien daarvan waren er punten die overweging verdienden: het Schattenstrand, het orakel, de sloep waar ze op het hoogtepunt van de vloed terug werden verwacht.

Kennit was waarschijnlijk nu al woest op hem.

Hij stond met zijn gewonde arm steunend op de gezonde naar het opkomende water te kijken. Het wies snel aan. Dit was een factor die hij absoluut niet onder controle had. Als hij bleef, zou hij hier vast komen te zitten. Zelfs nu zou hij al door het water moeten waden om naar het plateau terug te keren.

Hij moest gaan. Hij had gedaan wat hij kon.

Toen hoorde hij achter zich een schrapend geluid van metaal over gesteente. Hij fronste zijn voorhoofd, draaide zich om en stapte de kunstmatige grot weer binnen. Zijn mond viel open bij wat hij zag.

De slang had zich uit de poel weten op te hijsen en zette zich nu af tegen de wanden van zijn cel. Hij had zijn kop naar opzij gedraaid en gebruikte hem als een soort wig in de door Wintrow gemaakte opening tussen de tralies. Het misvormde en verzwakte lijf bood desondanks een imposante aanblik, zoals het nu kronkelend om zich heen ranselde. 'Nee, ga terug!' riep Wintrow vergeefs. 'Het gat is te smal! En er is nog geen water!'

Het dier kon hem niet verstaan. Het drukte zich met zijn volle gewicht tegen de tralies, maar zette zichzelf daardoor alleen maar verder klem. Het kreet van frustratie, de stekelkraag om zijn nek leek van woede te verstijven. Toen probeerde de slang zijn kop terug te trekken, maar dat ging niet meer. Hij zat vast.

En Wintrow zelf ook, besefte hij meteen. Hij kon het dier zo niet achterlaten. Zijn kieuwen bewogen zich even wild als zijn happende kaken. Wintrow wist niet hoe lang slangen in leven konden blijven met hun kop boven water. Hij had de indruk dat het zwiepen van de staart nu al iets wanhopigs had. Als hij nog een tralie kon losmaken zou het beest kunnen terugkeren naar zijn poel. Het zou dan wel niet bevrijd zijn, maar tenminste niet sterven.

En als hij zich haastte zou dat ook voor hemzelf gelden.

Hij naderde de tralies behoedzaam om te kijken welke de beste kans bood.

Die aan de ene kant was door het wrikken van de slangenkop zichtbaar losser komen te zitten, maar was nu bedekt met slijm. Dat zou zijn greep op het metaal niet echt bevorderen. Daarom begon hij eerst te werken aan de andere spijl. Het leek hem veiliger niet te dicht in de buurt van het schepsel te komen, want als het hem beet zou er weinig van hem overblijven.

Hij gebruikte een van de losse tralies als hefboom in het gat dat inmiddels was ontstaan, en helaas kon hij dit niet doen zonder de slang zelf nog verder in de verdrukking te brengen. Hij brulde wel, maar maakte tot Wintrows verrassing geen aanstalten om hem aan te vallen. De zwarte tegel die deze tralie aan de voet klem zette begon meteen te schuiven en Wintrow probeerde meer kracht te zetten met zijn hefboom. Dat verdomde breekijzer was eigenlijk net iets te lang, maar stukje bij beetje wist Wintrow de spleet tussen de plavuis en de onderkant van de tralie te vergroten. Nu was het tijd om aan de tralie zelf te gaan wrikken.

'Doe me niks!' waarschuwde hij het schepsel terwijl hij de spijlen voorzichtig naderde. Als door een wonder scheen het zo niet zijn woorden, dan toch zijn bedoeling te begrijpen, want het hield zich in, hoewel zijn kieuwen bleven zwoegen. Of misschien zakte het dood in elkaar? Hij had geen tijd om erover te piekeren, noch over de tijd die vergleed. Wintrow greep de tralie vast en begon eraan te rukken.

Hij schreeuwde het uit.

Zijn handen verbrandden en tegelijk leek het alsof ze aan het met slijm overdekte metaal vastvroren, maar de pijn aan zijn huid viel in het niet bij de indringende pijn van het plotselinge besef. Hij kende opeens haar pijn en voelde van het ene moment op het andere de gekweldheid van een denkend wezen dat hier langer dan hij zich kon voorstellen had vastgezeten. Samen met haar ademde hij verschroeiende lucht in. Samen met haar voelde hij zijn tere huid verschrompelen en jeuken in de droge lucht terwijl hij doodsbang zag aankomen dat het spoedig te laat zou zijn. Ze moest nu ontsnappen, anders zou het spoedig te laat zijn voor hen allen.

Als in een stuiptrekking sprong hij achteruit, bij de tralies vandaan. Het geweld waarmee zijn lichaam de pijn afweerde wierp hem tegen de rotsbodem. Daar bleef hij hijgend liggen. Niets in zijn leven had hem voorbereid op deze verzengende schokgolf van geestelijke eenwording met elkaar. Zelfs de band die hij had met het levende schip was in verhouding tot deze intense gezamenlijkheid slechts een primitief en ongevoelig bruggetje. Heel even had hij niet eens meer onderscheid kunnen maken tussen hemzelf en dit schepsel.

Nee, niet schepsel, tenzij hij ook zichzelf slechts als een schepsel beschouwde. Ze was niet minder dan hij. En als hij nadacht over wat zij allemaal had meegemaakt, dan was ze misschien wel meer.

Hij sprong op, rukte zijn hemd van zijn lichaam, wikkelde het om zijn hand en begaf zich opnieuw naar de tralie. Deze keer herkende hij de intelligentie die langzaam in de grote gouden ogen aan het uitdoven was. Hij greep de tralie vast met zijn bedekte hand en begon eraan te rukken. Het was moeilijk, want de slijmlaag maakte de spijl glibberig. Hij moest het twee of drie keer opnieuw proberen voordat hij de punt uit de benedenste holte wist los te trekken, maar meteen op dat moment hielp de zeeslang hem door haar volle gewicht tegen de tralie aan te werpen - en ook tegen Wintrow, die haar geschubde huid over de zijne voelde schuren. Ook dat veroorzaakte een brandend gevoel. Hij slaakte een kreet van schrik toen hij zag dat zelfs het dikke zeildoek van zijn broek tot as verschroeide. Hij wist heel goed wat de slang zo vastberaden probeerde. Het ontstelde hem.

'Geen water beneden!' Hij bracht de gedachte zo luid mogelijk over, zowel in woorden als in gedachten. 'Rotsen! Alleen maar rotsen! Je zult sterven!' De dood is verkieslijker.

Ze kronkelde zich aan hem voorbij, het ene segment van haar lichaam na het andere, als een draad die zichzelf van een klos af rolde. Terwijl ze dat deed was Wintrow zich bewust van de enorme pijn en inspanning die het haar kostte om haar verkrampte en misvormde lichaam deze bewegingen te laten maken. Het was een wanhoopsdaad. Ze wist niet precies of ze naar de vrijheid of de dood vluchtte, maar ze wist in elk geval zeker dat ze haar gevangenschap achter zich liet.

Ja. Het spijt me dat ik je heb gedood.

'Het geeft niet,' mompelde hij. Hij wist trouwens niet eens of hij wel dood was. Hij bevond zich buiten zichzelf. Nee, hij was groter dan zichzelf. Het was zoals tijdens zijn trances in het klooster, wanneer hij glas-in-loodramen maakte, maar dan in een overtreffende trap. De pijn aan zijn geblakerde huid was even onbeduidend als een lastige splinter in een hiel. Aha, zuchtte hij, nu kan ik je beter zien. Jullie zijn er altijd al geweest — de slangen en draken in mijn ramen, in al mijn kunst. Hoe wist je dat ik naar je toe zou komen?

Hoe wist jij dat je naar mij moest komen? vroeg Zij op haar beurt.

Maar ze wachtte geen antwoord af. Ze trok het laatste puntje van haar staart uit de holte met zeewater en schoof naar de rand van de kunstmatige grot. Wintrow zette zich in gedachten schrap, vrezend de doffe plof van haar massieve lichaam op de rotsen beneden te zullen horen - maar juist de omvang van haar lichaam voorkwam dit. De slang was zo lang dat haar voorzijde de rotsbodem allang bereikte voordat het contragewicht van haar achterlijf de grot helemaal had verlaten. Ze kon zich dus geleidelijk laten zakken, met boogvormige kronkelingen als die van een spanrups. Vreemd. Hij had geen fysiek contact meer, maar toch was hij zich nog van haar bewust. Hoe de hete zon op haar brandde. Hoe zandkorrels aan haar kleefden. Hoe ze zich hulpeloos over de met scherpe zeepokken begroeide rotsplaten liet rollen. Ze was aan het einde van haar krachten. Ze had het water nodig om haar zware lichaam tegenwicht te geven, en het was dringend noodzakelijk dat ze haar kieuwen bevochtigde. De opkomende vloed streelde haar buik, maar dat was niet genoeg. Had ze zo fanatiek geworsteld om nu op het strand te sterven? Zo wanhopig gestreden om alsnog slechts voedsel voor krabben en meeuwen te worden?

Er gebeurde iets met Wintrow. Zijn hele lichaam reageerde. Zijn ogen zwollen op tot ze bijna niets meer zagen terwijl zijn adem fluitend door zijn verstikte keel in en uit ging. Zijn ogen en neus traanden en druppelden, zijn huid voelde rauw en pijnlijk aan. Toch stond hij op en liep hij wankelend naar de rand van de grot, met de nu nutteloze flarden van zijn hemd nog steeds om een hand gewikkeld. Hij zag het groen-gouden lichaam van de slang op het rotsachtige strand onder hem. Hij voelde hoe ze lag te bakken in de hitte van de zon. Hij moest naar haar toe.

Het smalle pad werkte niet mee. Al bij zijn vierde of vijfde tastende stap gleed Wintrow uit en viel hij ruggelings naar beneden. Hij kwam boven op het meegevende lichaam van de zeeslang terecht, waardoor zijn val werd gebroken, maar dat was een schrale troost, want het voelde aan alsof hij in een pan met kokende olie was gevallen. Hij gilde van de pijn. Te veel, ze was te veel om te kennen en te bevatten, en wat het ook was dat haar huid bedekte, het vrat de zijne weg. Hij liet zich snel van haar af rollen en kwam hard op de kartelige rotsen terecht. Juist op dat moment rolde er een golf aan, die even aan zijn gezicht likte en zich toen weer terugtrok. De koelte van het water was een zegen, maar het zout een stekende kwelling voor zijn rauwe vlees.

De Overvloed.

Alle verlangen dat een onsterfelijk hart kon hebben werd door dat ene woord omsloten. Wintrow had de resten van zijn hemd nog steeds om zijn arm, maar de stof was nu nat van het zeewater. Hij klemde zijn arm tegen zijn borst en kroop dichter naar de slang toe. De wereld om hem heen was wazig, maar desondanks voelde hij het hete branden van de middagzon. Of voelde hij wat zij voelde? Hij opende het natte bundeltje van zijn hemd en spreidde het uit over een van haar kieuwen. Het was maar een zielig klein stukje van haar hoofd.

Toch brengt het me verlichting. We danken je allen.

'We?' Hij sprak het woord hardop uit, al wist hij dat ze op een andere manier met elkaar communiceerden.

Mijn soort. Ik ben de laatste die onze soort kan redden. Ik ben Zij Die Zich Herinnert. Het kan al te laat zijn. Maar als ik nog niet te laat ben en ik hen allen kan redden, dan zullen wij ons jou herinneren. Altijd. Ontleen daar troost aan, wezen van slechts enkele ademtochten.

'Wintrow. Mijn naam is Wintrow.'

De volgende golf bereikte hen. Deze kwam alweer een beetje hoger. Ze bewoog zich moeizaam en schuifelde een heel klein eindje dichter naar de zee. Het was onvoldoende. Zelfzuchtig vroeg hij zich af of hij niet net ver genoeg bij haar vandaan kon rollen om haar pijn niet meer te hoeven delen. Hij had al meer dan genoeg aan de zijne. Maar toen leek hem dat eigenlijk te veel moeite. Hij bleef roerloos liggen wachten op de volgende golven, die straks zo hoog zouden zijn dat hij kon wegzwemmen om zich bij zijn soortgenoten te voegen.

Bij de eerste kreet bleef Kennit meteen staan. 'Wat was dat?' vroeg hij.

Het geluid had een merkwaardige echo. 'Ik weet het niet,' antwoordde Etta ongerust. Ze keek met grote schrikogen om zich heen. Ze voelde zich daar opeens erg klein en kwetsbaar. Ze hadden het pad en de bescherming van het woud ver achter zich gelaten. Hier was niets anders dan een open zandvlakte met wat rotsen, plus een schroeiende zon en een eindeloze zee. Aan de horizon zag ze zwarte wolken. De wind was aangewakkerd en er zat een belofte van regen in. Ze wist niet precies waar ze bang voor was, maar wel dat ze zich er nergens voor kon verschuilen. Niet dat ze iets dreigends zag. Het leek alsof de schreeuw nergens vandaan was gekomen. Wat erop volgde was niettemin een dreigende stilte.

'Wat moeten we doen?' vroeg Etta zich hardop af.

Kennits bleke ogen zochten het strand naar alle kanten af en richtten zich toen op de hoger gelegen vlakte achter hen. Ook hij zag niets. 'Laten we verder gaan naar de nissenrots,' begon hij, maar meteen daarna bleef hij staan.

Etta volgde zijn blik. Het schepsel dat ze zag was er enkele tellen tevoren nog niet geweest. Ze wist het zeker. Er was geen plekje waar het zich had kunnen verstoppen, maar nu stond het daar opeens. Het rechtopstaande gedeelte was even groot als Kennit, maar erachter hing nog een zwaarder, slakachtig lichaam. Terwijl ze ernaar staarde, stak het buigzame ledematen uit vanuit zijn bovenlijf. Ze waren onbeschrijflijk sierlijk in hun bewegingen, kennelijk zonder botten erin, maar met uitgestoken langvingerige handen aan de uiteinden. Er zaten vliezen tussen de vingers. Het lichaam van het schepsel was grijsgroen en glansde vochtig op die plaatsen waar het niet was bedekt door de bleekgele mantel die de verschijning droeg. De vlakke ogen keken dreigend.

'Ga weg!' waarschuwde het wezen hen. 'Ga weg! Ze is van ons!'

De lage, hese stem vibreerde op een angstaanjagende manier. Zelfs de geur van het wezen was om bang van te worden, al kon ze niet bedenken waarom. Ze wist alleen dat ze graag zo ver mogelijk uit zijn buurt zou zijn. Het was te vreemd. Te anders. Ze pakte Kennit bij de arm. 'Laten we hier weggaan,' pleitte ze terwijl ze aan zijn arm trok.

Het was zoiets als trekken aan een standbeeld. Hij spande zijn spieren en verzette zich. 'Nee. Blijf staan, Etta. Luister naar me. Het is een vorm van magie — een betovering die hij op ons heeft gericht. Hij suggereert je dat je bang bent. Geef daar niet aan toe. Hij is niet zo beangstigend.' Met een superieur glimlachje tikte hij tegen de amulet aan zijn pols. 'Ik ben er immuun voor. Vertrouw maar op mij.'

Ze probeerde naar zijn woorden te luisteren, maar kon het niet. De wind voerde de stank van het wezen haar kant op, en het was een geur die ze nu instinctief herkende: die van dode, rottende mensen. Ze walgde ervan, en ook van die kille, meedogenloze blik. Ze wilde zichzelf bedekken om buiten het bereik van die ogen te komen. 'Alsjeblieft,' smeekte ze Kennit, maar deze had zijn blik inmiddels aan die van de Ander vastgeklonken. Hij schudde haar greep van zich af met een kracht die haar verraste. Hij was haar vergeten. Ze kon gerust wegrennen, als ze dat wilde.

Ze wist niet waar ze de kracht vandaan haalde om te blijven staan kijken. Kennit tartte de Ander met een moed die zij onvoorstelbaar achtte. Met zijn kruk onder zijn oksel stapte hij er doodleuk op af. De Ander richtte zich nog iets hoger op en spreidde zijn wormvormige armen. De vliezen tussen zijn vingers waren nu heel goed te zien. 'Ga terug!' waarschuwde hij.

Kennit glimlachte alleen maar en haalde toen zijn schouders op. 'Deze kant op,' zei hij tegen haar en hij ging haar voor op een vaag pad dat in de richting van het pad door het woud leek te leiden. Er ging een golf van opluchting door haar heen. Ze vertrokken! Terwijl hij moeizaam voortliep over het rulle zand, voegde ze zich bijna sluipend aan zijn zijde. Kennit keek af en toe om naar het schepsel. Ze nam het hem allerminst kwalijk, maar zelf kon ze het niet opbrengen. Ze pakte hem stilletjes vast aan zijn hemd en hij stond haar zwijgend toe zich zo te laten meenemen.

Toen bleef hij opeens staan en keek haar grijnzend aan. 'Ziezo. Nu weten we het. En we zullen er sneller zijn dan die Ander.'

Ze keek angstig over haar schouder. Het schepsel verplaatste zich met golvende bewegingen over het strand, maar leek ondanks zijn inspanningen slechts langzaam vooruit te komen. Weer ging er een golf van walging door Etta heen toen ze de rottingsgeur van de Ander rook. Ze kon niet verhinderen dat ze beefde.

'Hou op bang te zijn,' beval Kennit haar, zonder enig effect. 'Zie je hoe hij zich over het strand haast nu hij denkt dat wij op de vlucht zijn? Wat hij ook probeert te beschermen, het moet zich ergens die kant op bevinden. Kom mee. Help me zo snel mogelijk te lopen als we kunnen.'

Ze sloot haar ogen in een opwelling van doodsangst. 'Kennit, alsjeblieft! Hij zal ons vermoorden!'

'Etta!' Hij nam haar bovenarm in een greep als van een bankschroef en schudde haar door elkaar. 'Doe wat ik zeg. Ik zal je beschermen. Kom nu mee!'

Hij stak zijn kruk nog iets steviger onder zijn oksel en begaf zich meteen op weg. Hij bewoog zich als een mensachtig schepsel met lange benen dat tijdens het rennen van voor naar achter zwaaide. Zijn kruk en poot zakten weg in het zand of gleden uit over stenen, maar Kennit kwam desondanks snel vooruit. Achter hen klonk een woedende kreet van de Ander op. Toen ze een echo ervan hoorde keek Etta angstig om. Er waren meer Anderen verschenen. Ze leken te zijn opgerezen of naar boven geborreld uit het zand. Ze vloog als de wind achter Kennit aan. Een keer struikelde ze en haalde ze haar handen open aan het gekartelde gesteente. Ze krabbelde overeind, met bloedende handpalmen en met steentjes in haar schoenen, en rende meteen door.

Ze had Kennit juist ingehaald toen ze een tweede kreet hoorden. Kennit verbleekte. 'Dat is Wintrow!' hijgde hij. 'Ik weet het zeker. Wintrow! We komen, jongen, we komen!' Het was niet te geloven, maar hij begon nog sneller te lopen. Etta draafde mee aan zijn zijde. De Anderen volgden op een afstand. Hun lichaam schokte voort als dat van een walrus. Enkelen van hen droegen driepun-tige speren bij zich.

Haar mond was droog en haar hart bonkte toen ze het einde van het strand bereikten. Er was daar niets te zien, behalve de rotsachtige strandbarrière die voor hen lag. Kennit keek van links naar rechts, zoekend naar een teken of een spoor. Hij wierp zijn hoofd naar achter, haalde diep adem en brulde toen: 'Wintrow!'

Er kwam geen antwoord. Hij keek om naar de naderende golf Anderen. De bries vanuit de zee was steviger geworden en de eerste lauwe regendruppels spatten op het zand. 'Kennit,' hijgde Etta wanhopig, 'het is vloed geworden. De mannen bij de sloep verwachten ons. Misschien is Wintrow al die kant op gegaan.'

Toen hoorden ze een kreet van pijn. Etta verstarde, maar Kennit aarzelde niet. De piraat waadde met kruk en al het opkomende vloedwater in. Etta wist niet eens zeker of dat wel de kant was waar het geluid vandaan was gekomen. In de opstekende wind was dat moeilijk te onderkennen. Toch ging ze achter hem aan. Behalve zand en steentjes kreeg ze nu ook zout water in haar schoenen. Ze wierp een angstige blik achterom. De Anderen naderden nog steeds. Hun aanblik verlamde haar bijna van angst. Toen werd ze opeens getroffen door een striemende vlaag van wind en regen. De helderheid van de dag verdween. Alles was grijs en schemerig toen ze door het klotsende water achter Kennit aan strompelde. Ze greep zijn mouw vast om hem niet kwijt te raken, maar ook om hem overeind te houden in de golven en rukwinden.

'Waar gaan we heen?' riep ze hem in de onweersbui toe.

Weet ik niet, maar om deze barrière van rotsen heen!' De neerkletterende regen deed zijn doorweekte haren aan zijn schouders en schedel plakken, en ook zijn snor droop van het water. Hij wankelde in de aanrollende golven.

Waarom?'

Hij gaf geen antwoord. Hij ploeterde gewoon verder en zij ging met hem mee. Ze klampte zich nog steeds vast aan zijn mouw. De regen bevatte de warmte van de zomerse dag, maar de golven waren koud. Ze probeerde slechts te denken aan wat ze nu aan het doen waren, en niet aan het schip aan de andere kant van het eiland. Dat zou hen hier niet achterlaten. Dat zouden ze heus niet doen.

Opeens slaakte Kennit een kreet. Hij wees. 'Daar! Daar is hij!'

Aan de achterzijde van de rotsformatie bleek zich nog een steenachtig strandje te bevinden dat werd afgesloten door een steile zwarte rotswand. Wintrows lichaam rees en daalde met de golven van de aanzwellende vloed. Vlak naast hem bevond zich een kolossale, groenachtig gele gestalte. Aan de manier waarop deze zich bewoog was te zien dat ze iets levends was. Opeens tilde ze een grote kop omhoog, waardoor Etta de raar misvormde gestalte kon herkennen: het was een gestrande zeeslang. Immense gouden ogen werden haar kant op gedraaid. Een volgende golf rolde aan, waardoor het lichaam bijna drijvend werd gemaakt. De slang stak zijn kop in het water en trok hem toen langzaam weer omhoog, waarna hij hem begon te schudden, en opeens verscheen er een soort vlezige krans van stijve manen om zijn hals, en opende hij een grote rode muil die aan weerszijden was afgelijnd met een rij lange witte tanden. En de slang produceerde een luide, trompetterende klank, boven het geluid van de wind, de golven en de regen uit.

Wintrow!' brulde Kennit nogmaals.

'Hij is dood,' riep Etta hem toe. 'Hij is dood, schat, gedood door de slang. Het heeft geen zin. Laten we snel terugkeren, nu het nog kan.'

'Hij is niet dood. Hij bewoog zich.' Er klonk een onpeilbare frustratie in zijn stem, en zijn woorden leken als gesmoord door verdriet.

'Gezichtsbedrog door het spel van de golven.' Ze trok hem zachtjes aan zijn arm. 'We moeten gaan. Het schip.'

Wintrow!'

Deze keer was het onmiskenbaar dat de jongen uit eigen kracht zijn hoofd optilde. Zijn gezicht was nauwelijks herkenbaar, zo gehavend was het. Zijn opgezwollen mond bewoog zich. 'Kennit,' kreunde hij.

Ze dacht dat het een roep om hulp was, maar toen haalde de jongen opeens diep adem. 'Achter u! De Abominaties!'

Een gevliesde, bottenloze hand wikkelde zich om haar dij. Etta gilde. Haar hart bonkte en haar oren tuitten toen ze zich omdraaide. Platte vissenogen staarden haar vanuit het midden van een bolle kale kop recht in haar gezicht. Het wezen had zijn mond open hangen - een gat dat groot genoeg was om een heel mensenhoofd op te slokken.

Ze had Kennit zijn dolk niet zien trekken, maar zag alleen hoe het lemmet nu door het elastische vlees gleed. De hand strekte zich nog half voordat hij helemaal was afgehakt. De Ander schreeuwde van pijn en woede en greep naar zijn armstomp. Kennit boog zich naar voren en rukte de plakkerige afgesneden hand los van Etta's dij, waarna hij hem de Ander in het gezicht smeet. 'Laat je niet zo bang maken!' snauwde hij Etta toe. Trek je mes, vrouw! Ben je vergeten wie je bent?' Minachtend wendde hij zich van haar af om een volgende aanvaller af te weren.

De vraag maakte iets in haar los - of misschien kwam het doordat ze opeens de vertrouwde schede van haar dolk voelde. Ze trok haar mes en maakte zich furieus op om zich de schepsels die probeerden haar te beheksen van het lijf te houden. Ze haalde uit naar een Ander en gaf hem een diepe jaap in zijn rubberachtige vlees, maar het wezen negeerde haar en bewoog zich op een vloeiende manier door het water, met een gratie die het op het land had gemist. Kennit had afgerekend met degene die haar had betast, maar daarna waren ze niet meer aangevallen. De Anderen bewogen zich om hen heen en probeerden nu Wintrow en de gestrande zeeslang te omsingelen.

'De onze!'

'Ze is onze godin!'

'Je mag ons Orakel niet stelen!'

Wat op het Schattenstrand is gevonden dient daar voor altijd te blijven!'

De manier waarop de Anderen deze klanken voortbrachten deed denken aan het kwaken van kikkers. Ze omringden de slang. Sommigen zwaaiden dreigend met de korte speren die ze bij zich hadden. Wat was de bedoeling? Het dier doden? Het ergens naar toe jagen?

Wat ze ook van plan waren, Wintrow scheen vastbesloten om zich daartegen te verzetten. Hij had zich overeind weten te werken, maar Etta kon niet begrijpen hoe hij in staat was rechtop te blijven staan. Zijn hele lichaam was opgezwollen als een lijk dat al dagen in het water had gelegen. Zijn ogen waren spleetjes onder een kwabbig, uitgezakt voorhoofd. Toch trotseerde hij de golven om zich tussen de slang en de aanvallers op te stellen.

'Abominaties!' riep hij met stemverheffing. 'Houd afstand! Laat Zij Die Zich Herinnert in vrijheid gaan om haar lotsbestemming te vervullen!'

Zijn woordkeuze leek wat vreemd, alsof hij uit zijn hoofd een taal citeerde die hij niet beheerste. Een golf wierp hem bijna omver. Dezelfde golf tilde de massa van de slang een eindje omhoog. Haar staart vond houvast en het dier duwde zichzelf een stukje verder naar de zee. Nog een paar van deze golven en ze zou vrij zijn.

De Anderen schenen dat eveneens te beseffen. Ze drongen naar voren en probeerden de slang met hun speren naar de kust terug te jagen. Een van de aanvallers had het op Wintrow gemunt. De jongen tastte met zijn gezwollen hand naar het mes aan zijn gordel, en toen hij het had gevonden en getrokken nam hij een vechthouding aan. Het zien van die simpele daad en die houding van paraatheid - die zij hem had geleerd - sneed Etta door het hart. Ze had haar eigen mes ontbloot in haar hand, en dan zou ze werkloos toezien terwijl hij werd vermoord? Nooit! Ze slaakte een woeste kreet en sprong naar voren. Ze waadde door het water en stak met haar mes naar het slakachtige achterlijf van Wintrows belager. Het lemmet schampte af op de geschubde huid. De Ander was ongewapend, maar viel Wintrow nu onverschrokken aan. Wintrow wist slechts één rake steek te plaatsen voordat het wezen hem bij de pols van de hand met het mes greep. De jongen bleef meteen als aan de grond genageld staan. Etta kon zich levendig voorstellen wat er bij die kille, klamme aanraking door hem heen

ging.

Haar tweede steek veroorzaakte een diepe snee, en ze gebruikte haar beide handen om het lemmet zo diep mogelijk door het lichaam van de Ander te ploegen. Er verscheen geen bloed. Ze wist niet eens of de Ander eigenlijk wel iets voelde. Toen stak ze opnieuw toe, deze keer iets hoger. En opeens was daar Kennit aan haar zijde. Hij haalde uit naar de hand waarmee de Ander Wintrows pols omvat hield. De Ander deinsde achteruit, maar trok Wintrow met zich mee.

Toen dook opeens in een sierlijke boog de kop van de zeeslang op hen neer, en de muil omvatte het hoofd en de ingezakte schouders van de Ander in een gapende hap. De slang tilde de Ander moeiteloos uit het water en smeet hem een eind verderop nonchalant van zich af. Wintrow stond te wankelen, uit zijn evenwicht gebracht. Kennit pakte hem snel bij zijn arm. 'Ik heb hem. Laten we gaan!'

'Ze moet ontsnappen! Ze mogen haar niet in de val lokken! Zij Die Zich Herinnert moet naar haar eigen soort kunnen gaan!'

'Als je het over de slang hebt, die doet waar ze zin in heeft, zonder onze hulp nodig te hebben. Kom mee, jongen. De vloed komt snel hoger.'

Etta nam Wintrow bij zijn andere arm. De jongen was bijna blind door de zwellingen rond zijn ogen, en zijn gezicht vertoonde allerlei tinten rood. Als een verminkte rups bewoog het drietal zich door de golven en de stromende regen in de richting van de rotsformatie. De golven waren krachtiger geworden en het water reikte ondertussen minstens tot hun knieën. De stenen en het zand onder hun voeten boden steeds minder houvast. Ze wisten niet hoe het Kennit lukte op de been te blijven, maar hij klampte zich zowel aan zijn kruk als aan Wintrow vast en wist zo vooruit te komen. De rotsformatie stak een eindje de zee in en ze zouden door nog iets dieper water moeten als ze er omheen wilden om het strand te bereiken. Etta weigerde te denken aan die lange tocht, dwars over het eiland, naar een sloep die er misschien niet eens meer zou liggen. Ze keek slechts een keer om. De slang was nu vrij, maar ze was niet gevlucht. In plaats daarvan nam ze de Anderen een voor een te pakken met haar kaken. Sommige wierp ze als slappe lappenpoppen van zich af, andere vielen doormidden gebeten uit haar muil. 'Abominaties!' herhaalde Wintrow naast Etta telkens weer. 'Abominaties!' En in dat ene woord klonk een obsessieve haat door.

Toen werden ze geraakt door een hogere golf. Etta verloor even het houvast onder haar voeten en greep zich vast aan Wintrow om niet om te vallen, maar juist toen ze haar evenwicht bijna had hervonden werden ze alle drie gegrepen door een volgende golf, nog hoger. Ze hoorde Kennits kreet, klampte zich vast aan Wintrows arm en ging kopje onder. Het water dat haar neusgaten en mond binnendrong was troebel van het zand. Ze kwam watertrappend en hijgend naar adem boven, en knipperde het zoute water uit haar ogen. Ze zag Kennits kruk vlak naast haar drijven en greep er instinctief naar. Kennit zelf bleek het andere uiteinde vast te houden. Hij kwam hand over hand naar haar toe en pakte haar toen stevig bij haar arm. 'Naar het strand toe!' commandeerde hij hun. Etta had echter geen overzicht meer. Ze draaide wild met haar hoofd, maar zag alleen zwarte rotsen, schuimend water aan de voet daarvan, plus hier en daar wat drijvende restanten van Anderen. De slang was verdwenen, het kleine strandje was verdwenen, het grote strand was verdwenen. Ze zouden ofwel tegen de rotsen te pletter slaan, ofwel naar de diepe zee worden gesleurd om daar te verdrinken. Ze klampte zich wanhopig aan Kennit vast. Wintrow was weinig meer dan een dood gewicht dat ze met zich meesleepten. Hij bewoog zich nog maar nauwelijks.

'Vivacia,' zei Kennit naast haar.

Ze werden opgetild door alweer een golf. Deze keer zag ze het halvemaanvormige strand. Hoe hadden ze zo ver kunnen komen, en zo snel? 'Die kant op!' riep ze. Ze voelde zich als een gevangene tussen Kennit en Wintrow in. Ze boog haar bovenlichaam in de richting van het strand en begon wild met haar benen te trappelen, maar de golven trokken haar meedogenloos de andere kant op. 'Dat halen we nooit!' riep ze gefrustreerd. Toen sloeg de kuif van een golf tegen haar gezicht en moest ze naar adem happen. Toen ze weer kon zien zag ze het strand in de verte voor zich liggen. 'Die kant op, Kennit! Daarheen! Daar is de kust!'

'Nee,' verbeterde hij haar. Zijn gezicht straalde een mengsel van ongeloof en blijdschap uit. 'Naar die kant! Het schip bevindt zich die kant op! Vivacia! Hier zijn we! Hier!'

Etta draaide vermoeid haar hoofd om. Daar kwam het levende schip aan, door de striemende regen! Ze kon de matrozen op het dek al zien. Ze worstelden om een sloep te laten zakken. 'Dat lukt ze nooit,' verzuchtte ze wanhopig.

'Vertrouw op mijn mazzel, liefje. Vertrouw op mijn mazzel!' zei Kennit verwijtend tegen haar, en met zijn vrije hand begon hij vastberaden in de richting van de Vivacia te peddelen.

Hij was zich vaag bewust van zijn redding. Dat gedoe ergerde hem vreselijk. Hij was zo levend, zo vervuld van herinneringen in zijn geest en zijn zintuigen dat hij ze het liefst in alle rust had willen absorberen. In plaats daarvan werd er van alle kanten aan hem getrokken. De vrouw bleef hem door elkaar schudden, schreeuwend dat hij wakker moest blijven, wakker. Er was ook een mannenstem. Die bleef maar naar de vrouw roepen dat ze zijn hoofd omhoog moest houden, boven het water, anders verdrinkt hij, zie je dat niet? Wintrow wilde alleen maar dat ze allebei hun kop hielden en hem met rust lieten.

Hij herinnerde zich zo veel. Hij herinnerde zich zijn bestemming, maar ook dat hij zich alle levens vóór zijn huidige leven herinnerde. Opeens was alles glashelder. Hij was in de wieg gelegd om de bewaarplaats te zijn van alle herinneringen van alle slangen. Hij zou ze bewaren tot het moment daar was dat ze allemaal naar hem toe kwamen, om door een aanraking hun rechtmatige erfgoed te hernieuwen. Hij zou degene zijn die hen allen naar huis terug zou leiden - die plek stroomopwaarts aan de rivier, waar ze zowel veiligheid zouden vinden als de speciale slik die ze nodig hadden om hun cocons te maken. En aan de monding van die rivier zouden gidsen op hen wachten, om hen tijdens hun reis stroomopwaarts te beschermen en ook om te waken zo lang zij in afwachting zouden zijn van hun metamorfose. Het had vreselijk lang geduurd, maar nu was hij vrij, nu zou alles in orde komen.

'Haal eerst Wintrow op. Hij is bewusteloos.'

Het was die mannenstem. Hij klonk uitgeput, maar nog altijd autoritair. Een andere stem riep: 'Bij Sa's adem! Een slang! Pal onder hen, haal ze aan boord, snel, snel!'

'Hij streek tegen hem aan. Haal die jongen snel naar boven, sneller!'

Een verwarrende opeenvolging van bewegingen, daarna pijn. Zijn lichaam was vergeten hoe het moest buigen. Het was te gezwollen. Ze bogen het niettemin, door hem stevig bij zijn ledematen te pakken en uit de Overvloed op te tillen naar het Gemis. Daar lieten ze hem op iets hards en oneffens zakken. Hij lag er naar adem te snakken en hoopte maar dat zijn kieuwen niet zouden uitdrogen voor hij kon ontsnappen.

'Wat voor spul heeft hij over zich heen? Het steekt in mijn handen.'

Was hem. Was dat spul van hem af,' adviseerde een man iemand anders.

'Laten we hem eerst aan boord van het schip brengen.'

'Zo lang redt hij het niet, denk ik. Was het in elk geval van zijn gezicht.'

Iemand begon zijn gezicht te boenen. Het deed pijn. Hij opende zijn kaken en probeerde te brullen. Hij riep toxines op, maar de stekels van zijn manen wilden zich niet oprichten. Het deed te veel pijn. Hij glipte uit dit leven weg, terug naar het vorige.

Hij spreidde zijn vleugels wijd en dook naar beneden. Vuurrode vleugels, een blauwe hemel. Onder hem zag hij groene weiden en witte schapen om zich mee te voeden. In de verte glinsterden de torens van een stad. Hij kon jagen, of hij kon naar de stad gaan om zich te laten voeden. Boven de stad cirkelde een trechter van draken door de lucht, als een draaikolk vol fleurig gekleurde vissen. Daar zou hij zich bij kunnen voegen. De mensen in de stad zouden de straat op komen om hem te begroeten, en liederen zingen, zo blij zouden ze zijn dat hij hen met een bezoekje vereerde. Eenvoudige schepseltjes, die slechts een paar ademtochten lang leefden. Welk genoegen was aanlokkelijker? Jagen of een bezoekje aan de stad? Hij kon geen keuze maken. Hij zweefde loom in de lucht en liet zich door de wind dragen. Wintrow. Wintrow. Wintrow.'

Een mannenstem. Dwars tegen zijn droom in, een echte spelbreker. Hij verroerde zich.

Wintrow. Hij hoort ons. Wintrow!' Nu voegde een vrouw haar stem bij die van de man.

Die oudste van alle vormen van magie - de koppeling van een man aan zijn naam - greep hem. Hij was Wintrow Vestrit, gewoon maar een mens, en hij had pijn, hij had vreselijke pijn. Iemand raakte hem aan en dat maakte de pijn alleen maar erger. Hij kon hen nu niet meer ontkomen.

'Kun je me horen, jongen? We zijn bijna bij het schip. Nog even, dan kunnen we de pijn verdoven. Blijf wakker. Geef het niet op.'

Het schip. Vivacia. Opeens ging er een golf van schrik en afschuw door hem heen. Als de Anderen Abominaties waren, wat was zij dan? Hij worstelde om adem te krijgen, hij dreigde te stikken. En praten was nog moeilijker. 'Nee,' kreunde hij tenslotte, 'nee!'

We zijn nu gauw op de Vivacia. Zij zal je helpen.'

Hij kon geen woord meer uitbrengen. Zijn tong lag te gezwollen in zijn mond. Hij kon hen niet smeken hem niet naar het schip terug te brengen. Een deel van hem hield nog steeds van haar, hoewel hij nu wist wat ze was. Hoe zou hij het kunnen verdragen? Kon hij voor zich houden wat hij van haar wist? Al die tijd had ze geloofd dat ze werkelijk leefde. Hij mocht haar niet laten weten dat ze dood was.

De zee had hen nog nooit zo tegengewerkt als deze keer. Etta zat ineengedoken in het achterste deel van de sloep, met Wintrows kleddernatte lichaam in haar armen. De vier matrozen aan de riemen werkten zich het snot voor de ogen. Het leek alsof de Vivacia lag te worstelen met een stroming in de zee terwijl ondertussen een heel andere stroming met de sloep speelde - zoals een hond dat kan doen met een bot. Inmiddels striemde de regen op hen neer en sloegen telkens nieuwe windvlagen van alle kanten toe. Kennit zat voorin, eveneens in elkaar gedoken. Etta kon hem door de dichte regengordijnen amper zien zitten. Zijn haren plakten aan zijn hoofd en zijn druilerige snor was al bijna even zielig om aan te zien. Een ademloos moment lang meende Etta tussen een paar regenvlagen door een glimp van de Marietta op te vangen, een heel eind van de kust. Ze lag met slappe zeilen zalig in het zonlicht te deinen. Etta knipperde de regendruppels van haar oogleden en bezwoer zichzelf dat ze een fantoom had gezien.

Wintrow was een loodzwaar gewicht op haar benen. Wanneer ze haar hoofd over zijn gezicht boog kon ze zijn sissende adem in en uit horen gaan. Wintrow, Wintrow, blijf ademen, blijf ademen.' Als ze hem op een andere plaats en tijd in deze toestand was tegengekomen, zou ze hem niet hebben herkend. Zijn dikke, vormloze lippen bewogen zich vaagjes, maar als hij al iets zei, dan toch zonder klanken. Ze wendde haar blik van hem af. Ze kon het niet aanzien. Kennit was in haar leven gekomen en had haar geleerd wat het was bemind te worden. Hij had haar Wintrow gegeven, en ze had geleerd een vriendin te zijn. En nu was die verdomde slang bezig dat van haar te stelen, net nu ze het ontdekt had. Haar zilte tranen mengden zich met de regendruppels die over haar wangen dropen. Ze kon het niet verdragen! Had ze dan alleen opnieuw leren voelen om dit te moeten voelen? Kon enige hoeveelheid liefde ooit opwegen tegen de smart als je die liefde weer verloor? Ze kon hem niet eens vasthouden tijdens zijn sterven, want het slijm dat nog op hem zat vrat in haar kleren, en waar ze hem aanraakte beschadigde ze zijn huid. Ze hield hem zo omzichtig mogelijk in haar armen terwijl de sloep als een dolle op en neer sprong, en de Vivacia almaar zelfs geen handbreed naderbij leek te komen.

Ze tuurde door de slagregen en zag dat Kennit haar kant op zat te staren. 'Laat hem niet doodgaan!' riep hij haar bevelend toe.

Ze voelde zich onmachtig. Ze kon Kennit niet eens vertellen hoe hulpeloos ze zich voelde. Ze zag dat hij zich naar voren bukte om zich op te richten, en even dacht ze dat hij naar de achterkant van de sloep zou komen krabbelen om haar te helpen. In plaats daarvan ging hij echter op zijn houten poot en kruk rechtop staan, met zijn rug naar haar toe en zijn gezicht naar de storm gekeerd. Zijn zwarte haren wapperden achter zijn hoofd en de mouwen van zijn witte hemd fladderden in de wind.

. Nee!' brulde hij voor zich uit. 'Niet nu! Niet nu ik zo dichtbij ben! Jullie kunnen noch mij, noch mijn schip krijgen! Bij Sa, bij El, bij Eda, bij de Vissen-god en bij alle goden, met en zonder naam, zweer ik dat jullie noch mij, noch de mijnen zullen hebben!' Hij stak zijn handen uit, met geklauwde vingers, alsof hij de wind die hem in het gezicht blies wilde vastgrijpen.

'Kennit!'

Vivacia's stem drong ondanks de stormgeluiden tot hen door. Ook zagen ze haar nu - hoe ze zich naar voren boog en met haar houten armen naar de sloep reikte alsof ze zich van de boeg wilde losrukken om hen te helpen. Haar haren hingen druipnat naar opzij. De voorplecht zakte zo diep dat een hoge golf er half overheen spoelde, maar toen het schip zich oprichtte, en het boegbeeld weer boven water kwam, hield Vivacia haar armen nog steeds uitgestoken. De stormvlagen beukten op haar en het schip neer, maar het leek alsof haar eigen veiligheid haar niets kon schelen.

'Ik blijf in leven!' bulderde Kennit in de storm. 'Ik eis het!' Met zijn ene hand greep hij de pols van zijn andere arm vast en wees ermee naar de storm en de ziedende golven om hem heen. 'Ik beveel het!'

De koning verrichtte zijn eerste wonder.

Vanuit de diepten van dezelfde zee die hem zo hevig belaagde dook het wezen omhoog teneinde gecommandeerd te worden. De slang kwam vlak achter de sloep boven water. Ze opende haar muil en voegde haar gebrul bij dat van Kennit. Etta kromp ineen, klein, dwaas schepseltje dat ze was, en klemde Wintrow aan haar borst. Ze tastte naar haar mes, dat ze allang kwijt was, en schreeuwde haar machteloze angst uit.

Toen boog de zeeslang, zo gigantisch als ze was, haar kop voor Kennits wil. Het was alsof ze een diepe révérence maakte voor de man die daar vooraan in de sloep met zijn rug naar haar toe de storm stond te trotseren. Hij draaide zich pas om naar de slang bij het horen van de kreten van de geschrokken roeiers. Met strak en bleek gezicht wees hij over ieders hoofd heen naar het monster, woordeloos. Zijn mond was open, maar ofwel hij zei niets tegen de slang, ofwel de wind blies zijn woorden weg. Later zouden de roeiers tegen de rest van de bemanning beweren dat hij de slang bevelen had gegeven, maar in woorden die niet voor menselijke oren bestemd waren. Hoe dan ook, de slang legde haar brede kop tegen de achtersteven van de sloep aan en begon te duwen, en opeens sneed het bootje moeiteloos door het water, op weg naar de Vivacia. Kennit, uitgeput door zijn machtsvertoon, liet zich weer op zijn bankje zakken. Etta durfde niet naar hem te kijken. Er glom iets op zijn gezicht - misschien een emotie die alleen zij konden ervaren die door de goden waren aangeraakt.

Achter haar dampte en stonk de achterplecht waar het slijm van de slang zich aan het hout hechtte. Etta wist dat het trouweloos en ondankbaar zou zijn zich angstig te tonen, want de slang deed slechts wat Kennit haar had bevolen. Daarom boog ze zich alleen maar over Wintrow heen en beschermde ze hem zo goed mogelijk met haar lichaam terwijl de slang hen door de golven voortduwde. Het dier had geen medelijden met het zwakke bootje, maar joeg het meedogenloos door de golven, die zich verzetten. De roeiers hadden hun riemen in de steek gelaten en hurkten op de bodem van de sloep bijeen, sprakeloos van angst en ontzag.

Ondertussen was de Vivacia koppig hun kant op blijven ploeteren, en op een gegeven moment leek het alsof twee stormen en twee oceanen in een kolkende chaos tegen elkaar aan botsten. Er zat geen patroon meer in de golven en stormvlagen, al gierden er rukwinden die de kleren van hun lijf probeerden te scheuren, en de haren van hun hoofd. Etta voelde zich verdoofd door het razende geweld om haar heen, maar de slang bleef de sloep naar voren duwen.

En toen opeens bevonden ze zich in dezelfde zee, dezelfde wind en dezelfde stroming als de Vivacia. Het leek alsof het water en de lucht verheugd samenspanden met de slang om het kwetsbare sloepje en de Vivacia veilig naar elkaar toe te brengen, tot in Vivacia's uitgestoken armen. De Vivacia dook nog eenmaal met haar voorplecht tot vlak onder het wateroppervlak, en de matrozen die vooraan klaarstonden met touwen moesten zich aan de reling vastklampen om niet overboord te slaan, maar toen het schip zich hierna uit het water oprichtte had Vivacia haar armen beschermend om de sloep geslagen. Etta was nog nooit zo dicht bij het boegbeeld geweest.

Terwijl Vivacia hen omhoog tilde riep ze met bulderende stem over het water: 'Dank je, dank je! Wees duizend maal gezegend, zuster uit de zee! Dank je!' Er stroomden zilveren tranen van dankbaarheid over het gebeeldhouwde gezicht van het levende schip, die als glinsterende juwelen in de zee drupten.

Terwijl de geschrokken roeiers van de sloep zo snel mogelijk naar hun collega's aan boord van de Vivacia klauterden, zat Kennit in diezelfde sloep te bulderen van het lachen. Misschien zat er een ondertoon van waanzin in die luidruchtige blijdschap, maar dat was dan nog het minst angstaanjagende in zijn verschijning op dat moment, want toen leden van zijn bemanning zich ver naar voren bukten en hun handen uitstaken om hem aan boord van het schip te hijsen verscheen opeens de kop van het enorme groen-en-gouden serpent boven het woelige water. De slang staarde Kennit aan. Etta voelde zich opeens gebiologeerd door de draaiende blik in die gouden ogen. Ze keek in het diepste van de slangenogen en leek even iets... te weten.

Toen brulde het monster een laatste keer, waarna het zich in de plotseling veel kalmere golven liet wegzakken.

De sloep om hen heen begon uit elkaar te vallen. Planken braken doormidden, naden scheurden uiteen. Etta voelde dat zij en Wintrow werden gedragen door de handen van het boegbeeld zelf, dat de nutteloze wrakstukken van het bootje in zee liet vallen. Het was ook Vivacia zelf die hen optilde naar de gretige handen die hen aan boord haalden. Voorzichtig, voorzichtig!' riep Etta toen ze Wintrow uit haar armen trokken. 'Haal zoet water. Snij zijn kleren los en giet water en wijn over hem heen. En dan... dan...'

Opeens slaakte Vivacia een kreet van verwondering. Ze kneep haar dampende handen samen alsof ze bad. 'Ik ken je!' riep ze luid. 'Ik ken je!'

Kennit bukte zich over de plek waar Etta aan dek krabbelde. Een van zijn langvingerige handen schulpte zich om haar wang. 'Ik regel het wel, liefje,' zei hij tegen haar. Dezelfde hand die zojuist zowel de zee als de slang had bezworen raakte nu haar huid aan. Etta viel beduusd op het dek en wist van niets meer.

Kennit had Etta's advies inzake Wintrow opgevolgd, bij gebrek aan beter. De jongen was losjes in een laken van schoon linnen gewikkeld en lag nu in zijn eigen bed te slapen. Zijn ademhaling ging fluitend. Hij zag er akelig uit. Zijn hele lichaam was zo opgezwollen dat het bijna vormloos was. Zijn huid zat onder de blaren en hing op vele plekken half los. Op andere plaatsen was het gif door zijn kleren heen gedrongen en waren de huid en de stof aan elkaar gekoekt. Toen ze hem wasten hadden delen van zijn huid losgelaten, waardoor hij nu op die plekken rauwe, open wonden had. Kennit vermoedde dat het maar goed was dat de jongen bewusteloos was. De pijn zou anders ondraaglijk zijn geweest.

Kennit kwam stijfjes overeind. Hij had op het voeteneinde van het bed gezeten. Nu de storm voorbij was had hij tijd om over bepaalde dingen na te denken. Maar hij wilde het niet. Over sommige dingen kon je maar beter niette diep nadenken. Hij zou Vivacia niet vragen hoe ze had geweten dat ze haar post bij de Valse Kreek in de steek moest laten om naar hem op zoek te gaan. Hij zou zich ook niet afvragen wat de slang nu eigenlijk had gedaan. En ook zou hij niets ondernemen tegen de kruiperige eerbied waarmee de bemanning hem momenteel bejegende.

Er werd aangeklopt en Etta kwam binnen. Ze richtte haar blik op Wintrow en toen weer op Kennit. 'Ik heb een bad voor je laten klaarzetten,' zei ze, en toen haperde haar stem — alsof ze niet meer goed wist hoe ze hem moest aanspreken. Hij moest erom glimlachen.

'Dat is fijn. Blijf hier bij hem waken. Doe maar wat je verstandig lijkt om zijn lot te verzachten. Blijf hem telkens water geven wanneer hij zich verroert. Ik ben snel terug. Ik kan in mijn eentje een bad nemen.'

'Ik heb droge kleren voor je klaargelegd,' wist ze uit te brengen. 'En er staat een warme maaltijd te wachten. Sorcor is aan boord, hij wilde je spreken. Ik wist niet wat ik tegen hem moest zeggen. De uitkijk op de Marietta heeft het allemaal gezien. Sorcor wilde hem laten geselen om zijn leugens...' En toen waren haar woorden op.

Hij keek naar haar. Ze had zich omgekleed in een losse wollen jurk. Haar natte haren waren glad gekamd, waardoor haar hoofd hem deed denken aan dat van een zeehond. Ze staarde hem aan. Ze hield haar verschroeide handen strak samengeknepen voor zich. Haar adem kwam in korte, snelle stoten.

'Wat is er verder nog?' drong hij vriendelijk aan.

Ze maakte haar lippen nat en stak een hand uit. 'Dit zat in mijn schoen. Zag ik toen ik me omkleedde. Ik denk... het moet van het Eiland der Anderen afkomstig zijn.'

Nu stak ze allebei haar handen naar hem toe, en in de beschermende kom die ze ermee vormde lag - niet groter dan een kwartelei - een baby. Het kindje was zo te zien diep in slaap, met de oogjes dicht en de ronde knietjes hoog tegen zijn borst opgetrokken. Uit welk materiaal het wezentje ook gebeeldhouwd mocht wezen, het spul leek in elk geval sprekend op het verse roze van jong vlees. En er was een sierlijk kronkelstaartje om het lijfje heen gewikkeld.

Wat betekent dit?' vroeg Etta met trillende stem.

Kennit raakte het voorwerpje aan met een vingertopje - zijn donkere huid tegen de roze aan. 'Ik denk dat we het beiden weten, is het niet?' vroeg hij haar plechtig.

HOOFDSTUK 35

Trehaug

~

'Het bevalt me hier, dit leven in een boomhuis.' Selden zat op het voeteneinde van de divan waarop zij lag. Hij wipte een paar keer op en neer. Waar haalde hij de energie vandaan? Malta zou willen dat haar moeder binnenkwam en hem wegjoeg.

'Ik heb altijd al gevonden dat jij in een boom thuishoort,' plaagde Malta haar broertje slap. 'Waarom ga je niet ergens spelen?'

Hij keek haar uilachtig aan en begon toen te glimlachen. Hij keek om zich heen in de zitkamer en schoof toen dichter naar haar toe. Hij kwam half op haar voet terecht, die ze met een grimas van pijn terugtrok. Haar hele lichaam deed haar nog pijn.

Selden boog zich te dicht over haar heen en fluisterde in haar gezicht: 'Malta, wil je me iets beloven?'

Ze deinsde achteruit. Hij had penetrant gekruid vlees gegeten. 'Wat dan?'

Hij keek nog eens om zich heen. 'Als jij en Reyn trouwen, mag ik dan hier in Trehaug bij jullie blijven wonen?'

Ze zei hem maar niet hoe onwaarschijnlijk het was dat ze ooit met Reyn zou trouwen. 'Waarom?' vroeg ze.

Hij ging rechtop zitten en zwaaide met zijn voeten. 'Het bevalt me hier. Er zijn jongens om mee te spelen en ik kan les krijgen met jonge zonen en neefjes uit de familie Khuprus. Ik ben dol op die hangbruggen. Moeder is bang dat ik eraf val, maar er zijn altijd netten onder gespannen. Ik vind het leuk de vuurvogels met hun snavels in de ondiepe wateren van de rivier te zien pikken.' Hij zweeg even en vervolgde toen stoutmoedig: 'En het bevalt me dat hier niet iedereen de hele dag door zorgelijk doet.' Hij boog zich weer dicht naar haar toe. 'En de oude stad vind ik ook leuk. Daar ben ik gisteren naar toe geslopen, met Wilee, toen iedereen al sliep. Griezelig. Erg leuk.'

Was je daar vannacht ook toen de aarde beefde?'

'Dat was juist het spannendste!' Zijn ogen glinsterden nu hij eraan terugdacht.

'Nou, doe dat nooit meer. En zeg het niet tegen mama,' waarschuwde ze hem automatisch.

'Zie ik er zo stom uit?' vroeg hij op een hooghartig toontje. 'Ja,' zei ze.

Hij grijnsde. 'Ik ga Wilee zoeken. Hij heeft beloofd me mee te nemen op een van de dikke boten, als we er eentje kunnen pikken.'

Wees maar voorzichtig. De rivier vreet de boot onder je kont vandaan.'

Hij schonk haar een superieure blik. 'Dat zijn maar bakerpraatjes. Ja, vlak na een aardbeving, wanneer de rivier wit schuimt, dan kan zoiets gebeuren. Maar Wilee zegt dat een dikke boot het tien dagen uithoudt, en soms nog langer, als de rivier kalm is. En ze gaan nog langer mee als je ze 's nachts op de oever trekt, en ze dan omkeert en erop pist.'

'Bah, dat zal ook wel een bakerpraatje zijn, om je voor gek te zetten als je het echt doet.'

'Nee, hoor! Wilee en ik hebben mannen twee nachten geleden tegen kielen van boten zien pissen.'

'Ga weg, viezerd!' Ze trok haar dekentje dichter over zich heen.

Hij ging staan. 'Mag ik bij jou blijven, als je met Reyn getrouwd bent? Ik wil nooit meer terug naar Beijerstad.'

We zullen zien,' zei ze resoluut. Terug naar Beijerstad? Ze vroeg zich af of er nog wel een Beijerstad bestond. Ze hadden nog niets van grootmoeder gehoord sedert ze waren gevlucht, en dat zou voorlopig ook niet gebeuren. De weinige berichten die door vogels heen en weer werden gebracht hadden allemaal te maken met de oorlog. De Kendrij, die hen hierheen had gebracht, was het enige levende schip dat over de rivier heen en weer voer. De andere waren allemaal op patrouille bij de monding van de rivier of de haven van Beijerstad, met de bedoeling om niet alleen de Kwartse galeien weg te houden, maar ook een massa zeeslangen. Sinds kort wemelde het daarvan in de wateren bij de monding van de rivier.

Selden verliet de kamer met de abruptheid van een vogeltje dat zijn kooi verlaat. Ze keek hem hoofdschuddend na. Hij had zich buitengewoon snel hersteld. Sterker nog: hij was opeens iemand geworden. Was dit wat ouders bedoelden wanneer ze zeiden dat kinderen zo snel groot werden? Ze voelde zich bijna sentimenteel worden over haar klierige kleine broertje van vroeger. Of wilde dat alleen maar zeggen, vroeg ze zich wrang af, dat zij ook groot was geworden?

Ze liet zich terugzakken op de divan en deed haar ogen weer dicht. De ramen van de kamer stonden open, en de rivierlucht waaide in en uit. Ze was bijna gewend geraakt aan de geur. Er klopte iemand zachtjes aan, die meteen naar binnen kwam.

Wel, je ziet er vandaag stukken beter uit.' De heelster was een chronische optimiste.

'Dank u.' Malta hield haar ogen gesloten. De vrouw droeg geen sluier. De huid van haar gezicht had een korrelige structuur als van cake. Die van haar handen was daarentegen zo ruw als de eeltige loopkussentjes onder de poot van een hond. Malta vond het altijd griezelig wanneer ze door de vrouw werd aangeraakt. 'Volgens mij heb ik alleen nog maar veel rust nodig,' vervolgde ze, in de hoop alleen gelaten te worden.

'Feitelijk is stilliggen nu juist heel slecht voor je. Je gezichtsvermogen is weer normaal, heb je me gezegd. Je ziet de dingen niet meer dubbel?’

‘Nee, ik zie weer goed,' verzekerde Malta haar. 'En je eet ook goed, en je maag houdt alles binnen?'

'Geen last meer van duizeligheid?’

‘Alleen als ik me erg abrupt beweeg.'

'Dan moet je opstaan en rondlopen.' De vrouw schraapte haar keel. Het was een vochtig geluid en Malta moest haar best doen om geen vies gezicht te trekken. De heelster maakte een snuivend geluid, alsof ze wat extra lucht naar binnen moest halen, en vervolgde toen: 'We hebben geen gebroken botten kunnen vinden. Daarom moet je opstaan en in beweging komen, anders weten je ledematen straks niet meer hoe ze moeten werken. Als je te lang stil blijft liggen kan het lichaam dat namelijk vergeten. En dan zou je kreupel kunnen worden.'

Een tegenstribbelend antwoord zou de vrouw alleen maar koppiger maken. 'Misschien dat ik er vanmiddag een beetje aan toe ben.'

'Eerder. Ik stuur iemand om met je te lopen. Dat heb je nodig om te genezen. Ik heb mijn deel gedaan. Nu is de beurt aan jou.'

'Dank u,' zei Malta afstandelijk. Ze vond de heelster bijzonder onsympathiek voor iemand met haar professie. Malta zou slapen wanneer de assistente kwam. Ze betwijfelde of iemand het zou wagen haar te wekken. Het was het enige voordeel van haar verwondingen: sindsdien was ze in staat geweest dromenvrij te slapen. De slaap was eindelijk weer een toevluchtsoord. Als ze sliep, kon ze Reyns wantrouwen jegens haar vergeten, en de gevangenschap of dood van haar vader, en zelfs de stank van het brandende Beijerstad. Ze kon dan vergeten dat zijzelf en haar familie nu paupers waren, en dat ze onderdeel was van een ruil die reeds lang voor haar geboorte was afgesproken. In de slaap kon ze zich verstoppen voor alles wat haar was mislukt.

Ze luisterde naar de wegsloffende voeten van de heelster. Ze probeerde zich te dwingen om in slaap te vallen, maar haar vrede was te grondig verstoord. Eerst was vanmorgen haar moeder bij haar geweest, zwaar beladen met zorgen en verdriet, maar pretenderend dat Malta's conditie haar enige bron van ongerustheid was. Toen Selden en tot overmaat van ramp de heelster. Haar slaap was verjaagd.

Ze gaf het op en opende haar ogen. Ze staarde naar het koepelvormige plafond. Het vlechtwerk deed haar denken aan manden. Trehaug was allerminst geweest wat ze zich ervan had voorgesteld. Eigenlijk had ze de familie Khuprus een groot marmeren huis toegedicht in een stad vol schitterende gebouwen aan brede lanen. Ze had rijk ingerichte kamers verwacht, versierd met donkere houtsoorten en exotische gesteenten, en lange gangen, en imposante balzalen. In plaats daarvan bleek het gewoon te zijn wat Selden al had gezegd: een stad van boomhuizen. Luchtige kamertjes balanceerden op de hoogste takken van de grote bomen die naast de rivier stonden. Ze waren met elkaar verbonden door zwaaiende hangbruggen. Alles in de zonnige kruinen van de bomen was met zo licht mogelijk materiaal gebouwd. Een paar van de kleinste kamertjes waren eigenlijk niets anders dan erg grote gevlochten manden, maar dan ondersteboven, die als vogelkooien heen en weer zwaaiden in de wind. Kinderen sliepen in hangmatten en zaten in draagbanden. Alles wat gemaakt kon worden van gevlochten gras of twijgjes werd ook daarvan gemaakt. Het bovengrondse deel van de stad was iets vluchtigs, een spookachtige echo van de oude stad eronder, de stad die ze plunderden.

Maar wanneer je in de diepten van Trehaug afdaalde veranderde het beeld grondig - dat was tenminste wat Selden haar had verteld. Malta had zich nog niet uit haar kamer gewaagd sinds ze hier was ontwaakt. Zonnige kamers zoals deze bevonden zich hoog in de kruinen, maar dichter bij de grond waarin de bomen geworteld stonden trof je kroegen, werkplaatsen, pakhuizen en winkels aan, allemaal in een eeuwig schemerlicht. Tussen die bedrijfsruimten in lagen de grotere kamers van de woningen van het Regenvolk: de eetkamers, keukens en vergaderzalen. Deze waren gebouwd van planken en balken. Keffria had haar verteld dat het ging om paleisachtige zalen, vaak een ruimte tussen meerdere bomen omvattend, die zich konden meten met de mooiste zalen in Beijerstadse villa's. Hier werd de rijkdom van de vaarders van de Wilde Rivier tentoongesteld niet alleen de schatten die ze uit de oude stad hadden opgedolven, maar ook alle luxe die ze met hun exotische handelsactiviteiten hadden vergaard. Keffria had geprobeerd Malta van haar divan te lokken met enthousiaste verhalen over de prachtige kunstschatten die ze had gezien, maar Malta had zich niet laten verleiden. Nu ze alles was kwijtgeraakt had ze geen zin om de weelde van anderen te bewonderen.

Trehaug hing boven de oever van de Wilde Regenrivier te deinen, rechtstreeks met die open waterweg verbonden. Een echte oever was het eigenlijk niet eerder een verzameling van moeras, modder en drijvend laagveen, die zich vanuit de rivier tot ver onder de belendende hoge bomen uitstrekte. De bijtende wateren van de rivier beheersten deze wereld en stroomden waar ze wilden. Een aarden pad dat een week lang stevige grond onder de voeten bood kon binnen een dag veranderen in modder of drijfzand. Niemand vertrouwde de bodem waarop hij liep. Palen die erin werden geslagen zakten langzaam scheef weg of werden in een mum van tijd weggevreten. Alleen de verreikende wortels van de kolossale bomen leken in deze bodem enig blijvend houvast te kunnen vinden. Nooit had Malta zich zulke bomen voorgesteld, laat staan ze met eigen ogen gezien. De ene keer dat ze zich naar het venster had gewaagd om naar beneden te kijken had ze de grond niet eens kunnen zien. Gebladerte en hangbruggen belemmerden het uitzicht. Haar kamer rustte in de vork tussen twee takken van een hoge boom. Een plankier over de bast beschermde deze takken tegen het voetgangersverkeer. Het plankier was zo breed dat twee mensen er naast elkaar op konden lopen en het leidde naar een houten wenteltrap die naast de stam zelf naar beneden leidde. Het was op die wenteltrap bijna zo druk als in een winkelstraat, zag Malta, en op de platforms die zich op gezette hoogten ernaast bevonden stonden venters hun waren aan te prijzen.

's Nachts deden wachters de ronde om de lantaarns bij de trappen en bruggen gevuld en brandend te houden. Die guirlandes van lichten tussen de takken en het gebladerte door gaven de stad in het donker een feestelijke aanblik. Het Regenvolk tuinierde op grote, strakgespannen matten of in ondiepe troggen vol aarde, die tussen de bomen waren opgehangen. Leveranciers hadden hun eigen toegangspaadjes boven de moerassen en tussen de bomen door. Zij zorgden voor de oogst en de regelmatige aanvoer van de exotische vruchten, bloemen en eetbare vogels die het Regenwoud te bieden had. Water was afkomstig uit een ingenieus systeem van regenvangers, want het rivierwater was, zeer zacht uitgedrukt, niet best voor de gezondheid. De zogeheten dikke boten - uitgeholde boomwortels - werden elke avond uit het water gehesen en tussen de bomen gehangen. Ze werden gebruikt voor het incidentele vervoer van zware spullen tussen de verschillende bomen en hijsinstallaties van de 'stad'. Het was een woongemeenschap die letterlijk aan bomen hing. Was er een aardbeving, die de natte ondergrond van het moeras deed borrelen en klotsen, dan wuifden de boomtoppen lichtjes — meer niet.

Daaronder, in de echte grond, bevond zich natuurlijk nog de oude stad, maar volgens Seldens beschrijving ging het daarbij eigenlijk slechts om een soort klonter in het moerasland. Het kleine beetje vaste grond eromheen was gereserveerd voor de werkplaatsen en loodsen die bij de opgravingen van de antieke stad hoorden. Niemand die er woonde. Toen ze Selden vroeg waarom niet had deze zijn schouders opgehaald. 'Je wordt gek als je te lang in de stad verblijft.' Toen had hij zijn hoofd schuin gehouden en eraan toegevoegd: 'Wilee zegt dat Reyn misschien al gek is. Voordat hij jou aardig begon te vinden had hij er meer tijd doorgebracht dan wie ook. Hij heeft er bijna de geestziekte door gekregen.' Selden had samenzweerderig om zich heen gekeken. 'Daar is zijn vader aan gestorven, weet je,' had hij hees fluisterend gezegd.

Wat is de geestziekte?' had ze gevraagd, ondanks alles nieuwsgierig geworden.

'Ik weet het niet. Niet precies. Je verdrinkt in herinneringen. Dat is wat Wilee zegt. Wat betekent dat?'

Weet ik niet.' Zijn nieuwverworven gewoonte om over van alles en nog wat vragen te stellen was bijna nog irritanter dan zijn oude periodes van langdurig zwijgen.

Ze rekte zich uit op haar divan en rolde zich toen weer knus ineen onder de deken. De geestziekte. Verdrinken in herinneringen. Ze schudde haar hoofd en sloot haar ogen.

Weer werd er zachtjes aangeklopt. Ze gaf geen antwoord. Ze maakte het geluid van haar ademhaling kalm en regelmatig. De deur ging krakend open. Iemand kwam haar kamer binnen. Iemand kwam tot bij de divan en keek op haar neer. De persoon bleef staan kijken naar haar geveinsde slaap. Malta hield de schijn op en wachtte tot de indringer zou vertrekken.

In plaats daarvan betastte een gehandschoende hand haar gezicht.

Ze deed haar ogen meteen wagenwijd open. Er stond een gesluierde man naast haar. Hij was van top tot teen gekleed in doffe tinten zwart.

Wie bent u? Wat wilt u?' Ze deinsde terug voor zijn aanraking en trok de deken op tot aan haar kin.

'Ik ben het. Reyn. Ik moest je zien.' Hij durfde op de rand van de divan plaats te nemen!

Ze trok haar voeten op om elke aanraking met hem te vermijden. 'Je weet dat ik je niet wil zien.'

'Dat weet ik,' gaf hij met tegenzin toe. 'Maar we krijgen niet altijd wat we willen, is het niet?'

'Jij wel, blijkbaar,' antwoordde ze bitter.

Hij stond zuchtend op. 'Ik heb het je gezegd. En ik heb het geschreven, in alle brieven die je naar mij hebt teruggestuurd. Ik sprak die dag in wanhoop. Ik zou alles hebben gezegd om je mee te krijgen. Niettemin ben ik niet van plan het contract tussen onze families af te dwingen. Ik wil jou niet hebben als afbetaling van een schuld, Malta Vestrit. Ik wil je niet hebben tegen je wil.'

'Maar hier ben ik dan toch,' zei ze bits.

'Levend,' preciseerde hij.

'Ondanks de mannen die jij achter de satraap aan had gestuurd,' verklaarde ze op ijzige toon. 'Ze lieten me achter om te sterven.'

'Ik wist niet dat jij in die koets zou zijn.' Het excuus klonk stijfjes.

'Als je me voldoende had vertrouwd om me tijdens het bal de waarheid te zeggen zou ik dat ook niet zijn geweest. En mijn moeder en grootmoeder en broertje evenmin. Jouw wantrouwen tegenover mij heeft ons allemaal bijna het leven gekost. Het heeft Davad Herbegin gedood, die aan niets anders schuldig was dan hebzucht en stommiteit. Als ik was gestorven, zou jij degene zijn geweest die daarvoor de verantwoordelijkheid droeg. Misschien heb je mijn leven gered, maar pas nadat je het me bijna had afgepakt. Omdat je me niet vertrouwde.' Dit waren de woorden die ze hem in zijn gezicht had willen smijten vanaf het moment dat ze die avond had gereconstrueerd. Dit was de kennis die haar ziel in ijs had veranderd. Ze had de tekst keer op keer gerepeteerd, maar pas nu ze de woorden hardop uitsprak besefte ze hoe diep gekwetst ze zich had gevoeld. Ze kon ze nauwelijks over haar lippen krijgen, haar keel zat bijna dicht. Hij stond nog steeds half over haar heen gebogen, zwijgend. Ze keek naar de roerloze sluier voor zijn gezicht en vroeg zich af of hij eigenlijk wel iets voelde.

Ze hoorde dat hij zachtjes zuchtte. Stilte. Dan nogmaals een haperende, hoorbare zucht. En toen liet hij zich langzaam op zijn knieën zakken. Ze zag onbegrijpend aan hoe hij naast haar divan op de vloer knielde. Zijn stem klonk zo gesmoord dat ze hem nauwelijks kon verstaan, maar zijn woorden kwamen in een vloeiende stroom. 'Ik weet dat het mijn fout is. Ik heb het al de nachten dat jij hier roerloos lag geweten. Het vrat aan me, zoals het water van deze rivier aan de stam van stervende bomen vreet. Ik heb je bijna gedood. De gedachte alleen al dat jij daar lag, bloedend, onbeschermd... Ik zou alles geven om het ongedaan te maken. Ik was stom en ik ben fout geweest. Ik heb geen recht om het je te vragen, maar toch smeek ik het: vergeef me alsjeblieft. Vergeef me!' Zijn stem brak en ze hoorde een duidelijke snik. Hij bracht zijn handen omhoog, balde ze tot vuisten en drukte ze tegen zijn sluier aan.

Zelf legde ze haar handen geschrokken op haar mond. Gechoqueerd zag ze dat zijn schouders schokten. Hij huilde! Toen sprak ze haar verbijstering hardop.uit. 'Ik heb nooit een man zulke woorden horen zeggen. Ik had niet gedacht dat iemand het zou kunnen.' In één ontredderend moment was haar fundamentele idee van wat mannen waren totaal hervormd. Ze hoefde Reyn niet te bestoken met snijdende woorden of te bedelven onder onophoudelijke beschuldigingen. Hij kon toegeven dat hij iets verkeerd had gedaan! Heel anders dan mijn vader, fluisterde een verraderlijk stemmetje in haar geest - maar dat legde ze meteen weer het zwijgen op.

'Malta?' Zijn stem was dik van de tranen. Hij zat nog steeds op zijn knieën voor haar.

'O, Reyn, sta alsjeblieft op.' Het bracht haar van haar stuk hem in deze positie te zien. 'Maar-'

Ze verbaasde zichzelf. 'Ik vergeef je. Het was een vergissing.' Ze had nooit gedacht dat zulke woorden zo gemakkelijk uit te spreken zouden zijn. Ze hoefde ze niet achter te houden. Ze kon ze laten gaan. Ze hoefde zijn schuld niet op te sparen om hem er later mee om zijn oren te slaan, bijvoorbeeld wanneer ze iets van hem zou willen. Misschien zouden ze elkaar zoiets nooit aandoen. Misschien ging het helemaal niet om de vraag wie gelijk had en wie ongelijk, of wie de baas was over wie.

Om wat zou het dan wél gaan, tussen hen beiden?

Hij kwam nogal wankel overeind. Hij ging met zijn rug naar haar toe staan, tilde zijn sluier op en veegde met de mouw van zijn andere arm zijn ogen droog, net als een kind. Toen pas pakte hij zijn zakdoek en deed het nog eens. Ze hoorde hem diep ademhalen.

Voorzichtig testte ze haar nieuwe theorie. 'Je zou me niet tegenhouden als ik verkoos vandaag nog naar Beijerstad terug te keren?'

Hij haalde zijn schouders op, nog steeds zonder haar aan te kijken. 'Dat zou ik niet hoeven. De Kendrij vaart pas morgenavond uit.' Zijn poging tot humor was een faliekante mislukking. Hij draaide zich om en vervolgde op trieste toon: 'Je zou dan kunnen gaan, als je erop stond. Het is de enige manier om in Beijerstad te komen, of wat er nog van over is.'

Ze ging langzaam rechtop zitten. De vraag ontglipte haar. 'Heb je nieuws gehoord? Over mijn grootmoeder, ons huis?'

Hij schudde zijn hoofd en kwam naast haar zitten. 'Het spijt me, nee. Er zijn maar weinig postvogels en die worden allemaal gebruikt voor militaire berichten.' Met tegenzin vervolgde hij: 'Er zijn veel verhalen over plunderingen. De nieuwe vaarders zijn in opstand gekomen. Sommige van hun slaven vechten aan hun kant mee, andere zijn overgelopen naar de kant van de Beijerstadse vaarders. Het is nu buur tegen buur in Beijerstad, de lelijkste vorm van oorlog, want ze kennen eikaars zwakheden het beste. In zulke conflicten zijn er altijd enkelen die geen partij kiezen, maar diegenen bestelen en molesteren die het zwakste zijn. Je moeder hoopt dat je grootmoeder naar haar boerderijtje is gevlucht, zoals ze van plan was. Daar zou ze veiliger zijn. De grote huizen van de oude vaarders —'

'Stop maar! Ik wil het niet weten, ik wil er niet aan denken!' Ze drukte haar handen tegen haar oren, kneep haar ogen stijf dicht en maakte zich zo klein mogelijk. Haar thuis moest blijven bestaan! Er moest een plek blijven met stevige muren en veilige gewoonten! Ze ademde jachtig en hijgend in en uit. Ze herinnerde zich weinig van haar vlucht uit Beijerstad. Ze had overal vreselijke pijn gevoeld en telkens wanneer ze probeerde om zich heen te kijken had ze alles dubbel of driedubbel gezien. Het paard had wild gerend en Reyn had haar voor zich gehouden. Ze hadden te snel, te woest gereden. De dichte rook in de lucht, het gehuil en de kreten in de verte. Sommige straten waren geblokkeerd door het puin van brandende, ingestorte huizen. De nog smeulende en rokende houten kaden in de haven waren allemaal verbrand en vernield. Reyn had een lekke sloep gevonden. Selden had geholpen haar recht op het bankje te houden, zodat ze niet in het vieze water was gevallen terwijl Reyn en haar moeder de sloep met wormstekige riemen naar de Kendrij hadden geroeid.

En nu zat ze op zijn schoot, nog steeds ineengedoken. Hij zat op de divan, wiegde haar zachtjes heen en weer, en klopte haar geruststellend op haar rug. Hij had haar hoofd onder zijn kin tegen zich aan gevlijd. 'Stil maar, stil maar, het is allemaal voorbij,' herhaalde hij steeds weer. Zijn armen lagen strak om haar heen. Thuis bestond niet meer. Dit was de enige veilige plaats die er nog over was, maar zijn woorden waren te waar om een troost voor haar te zijn. Alles was voorbij, alles was verdwenen, alles was geruïneerd. Het was te laat om beter haar best te doen, zelfs te laat om erom te huilen. Te laat voor alles. Ze drukte zich tegen hem aan en sloeg haar armen om hem heen. Ze hield hem stevig vast.

'Ik wil niet meer nadenken. Ik wil niet meer praten.'

'Ik ook niet.' Haar hoofd lag op zijn borst en zijn woorden resoneerden vanuit zijn binnenste.

Ze snikte even, en zuchtte toen diep. Bijna had ze haar ogen gedroogd aan haar mouw, maar ze bedacht zich nog juist op tijd. Ze zocht naar haar zakdoek, maar hij drukte haar de zijne in haar hand. Deze was nog vochtig van zijn tranen. Ze veegde haar ogen droog. 'Waar is mijn moeder?' vroeg ze toen neerslachtig.

'Bij de mijne. En een paar leden van onze raad. Ze bespreken wat er gedaan moet worden.'

'Mijn moeder?'

'Vaarder Vestrit uit Beijerstad heeft evenveel recht van spreken als elke andere vaarder. En ze heeft een paar slimme ideeën gehad. Ze stelde voor dikke groenhouten emmers met water van de Regenrivier te vullen en ze dan met katapulten naar de galeien te schieten. Misschien dat deze er niet meteen door beschadigd raken, maar op de duur gaat hun houtwerk ervan rotten en worden de schepen gammel, nog los van de schade aan de huid van de roeiers.'

Tenzij ze weten dat ze erop moeten pissen,' mompelde ze.

Reyn moest ondanks alles lachen. Hij trok haar dichter tegen zich aan. 'Malta Vestrit, je weet de verbluffendste dingen. Hoe heb je dit geheim ontdekt?'

'Selden heeft het me gezegd. Kinderen zijn de beste spionnen.'

'Dat is waar,' antwoordde hij peinzend. 'Kinderen en bedienden zijn nagenoeg onzichtbaar. Voordat de rellen begonnen was veel van onze informatie afkomstig van Ambers netwerk van slaven.'

Ze legde haar hoofd op zijn schouder en hij sloot zijn armen stevig om haar heen. Het was niet romantisch. Niets was nog romantisch. Ze was alleen nog maar moe. 'Amber? De kralenmaakster?' vroeg ze. 'Wat had zij te maken met de slaven?'

'Ze sprak ermee. Vaak. Ik denk dat ze haar gezicht opmaakte zoals dat van een slaaf en dat ze zich in die vermomming bij de bronnen en wasplaatsen onder hen mengde. Aanvankelijk verwierf ze informatie door alleen maar te luisteren naar hun roddeltjes, maar later heeft ze er een aantal geronseld om actief inlichtingen voor haar te verzamelen. Ze heeft haar netwerk ter beschikking gesteld van de familie Tenira. Die heeft er goed gebruik van weten te maken.'

'Wat voor inlichtingen?' vroeg ze dof. Ze wist niet waarom het haar iets kon schelen. Het kwam allemaal neer op maar één ding: oorlog. Mensen die elkaar vermoordden en dingen kapot maakten.

'De laatste nieuwtjes uit Jamaillia. Wélke edelen met elkaar samenwerken, welke edelen grote belangen hebben in Kwarts. Het was allemaal informatie die we nodig hadden om ons pleidooi in Jamaillia kracht bij te zetten. We zijn geen rebelse provincie — niet echt, tenminste. Wat we doen is in het belang van de satrapie als geheel. Er bestaat een groep Jamailliaanse edelen die de satraap van zijn troon wil stoten en in zijn plaats de macht wil uitoefenen. Zij hebben de satraap aangemoedigd naar Beijerstad te gaan, juist in de hoop dat er zou gebeuren wat er nu gebeurd is. Rellen, een aanslag op het leven van de satraap.' Bijna met tegenzin bekende hij: 'Vaarder Herbegin was geen verrader. Juist zijn opdringerigheid na de aankomst van de vloot van Kwartsers gooide hun plannen in de war, want opeens verbleef de satraap in zijn huis, in plaats van ergens in hun macht. Was Herbegin niet tussenbeide gekomen, dan zouden de ongeregeldheden al eerder zijn begonnen.'

'Waarom is iets van dat alles nog van belang?' vroeg ze lusteloos.

'Het is een ingewikkelde situatie. In de kern is het een burgeroorlog binnen Jamaillia, en niet een van ons. Ze hebben echter besloten hem op ons territorium uit te vechten. Sommige van de Jamailliaanse edelen zijn bereid Beijerstad af te staan aan Kwarts, in ruil voor gunstige handelsverdragen — kortom, een aandeel in de rijke oogst die de satraap altijd voor zichzelf en een paar adellijke families van begunstigden heeft gehouden. Zij hebben zich ten zeerste ingespannen om hier in Beijerstad voet aan de grond te krijgen, via personen en bezittingen en claims, en willen nu ginds in Jamaillia de schijn wekken dat de oorspronkelijke Beijerstadse vaarders tegen de satrapie in opstand zijn gekomen. In feite is dat echter een dekmantel voor hun eigenlijke plan: deze incompetente satraap van zijn troon stoten en zijn macht van hem overnemen. Begrijp je het?'

'Nee. En het kan me niets schelen. Reyn, ik wil alleen mijn vader terug. Ik wil naar huis. Ik wil dat alles weer wordt zoals het vroeger was.'

Hij liet zijn hoofd naar voren zakken tot zijn voorhoofd op haar schouder rustte. 'Op een dag,' zei hij met gesmoorde stem, 'zul je iets wensen wat ik je ook kan géven. Dat is tenminste waar ik Sa om bid.'

Toen bleven ze een poosje gewoon maar zwijgend bij elkaar zitten.

Er werd aan de deur geklopt. Reyn sprong geschrokken op, maar kon haar bezwaarlijk zomaar laten vallen. De deur werd geopend en de Regenvrouw die in de omkadering verscheen keek zeer gechoqueerd. Haar mond viel letterlijk open en ze moest twee keer diep ademen voordat ze kon spreken: 'Ik kom Malta Vestrit helpen. Volgens de heelster moet ze opstaan en een eindje lopen.'

'Daar zorg ik zelf wel voor,' verklaarde Reyn op kalme toon, alsof het de gewoonste zaak van de wereld was dat hij haar in zijn armen droeg, zonder dat er iemand bij hen in de kamer was. Malta keek naar haar handen, die ze op haar schoot gevouwen hield, maar kon niet verhinderen dat er een blos op haar wangen verscheen.

'Ik... dat is -'

'Zeg de heelster maar dat ik het op me heb genomen,' instrueerde hij haar resoluut. En toen de vrouw zich naar buiten had gehaast, maar de deur op een ruime kier had gelaten, riep hij haar uitdagend na: 'En mijn moeder. En mijn broer. En alle anderen die iets over mij te kwebbelen menen te hebben.' Hij schudde zijn hoofd. Ze voelde de stof van zijn sluier over haar haren strijken. 'Dit zal ik natuurlijk te horen krijgen. Vele malen!' Hij sloot zijn armen eventjes strakker om haar heen en maakte zijn greep toen weer wat losser. 'Kom. Ik mag dan een insluiper zijn, maar zet me niet ook nog voor leugenaar. Sta op en ga een eindje met me lopen.' Hij zette haar voorzichtig op haar voeten. Toen ze stond gaf ze hem haar deken. Ze droeg een huisjurk, een tenue dat op zich decent genoeg was, maar toch niet iets waar een jongedame zich buiten de huiselijke kring in vertoonde. Ze bracht een hand naar haar haren en toen ze ze van haar voorhoofd naar achter duwde voelde ze daar een litteken. Ze trok een grimas.

'Doet het nog pijn?' vroeg Reyn meteen.

'Een beetje. Het verbaast me nog steeds dat ik daar iets voel. Ik moet er afschuwelijk uitzien. Ik heb vandaag mijn haren nog niet gekamd... Reyn, ze willen me geen spiegel geven. Is het erg?'

Hij hield zijn hoofd schuin en bekeek haar aandachtig. 'Jij zou zeggen ja. Ik zeg nee. Het ziet er nu vuurrood en gezwollen uit, maar in de loop van de tijd zal het vervagen.' Hij schudde zijn gesluierde hoofd. 'Maar nooit zal uit mijn herinnering vervagen dat ik degene was die het heeft veroorzaakt —'

'Reyn, alsjeblieft,' verzocht Malta hem.

Hij zuchtte. 'En je ziet er helemaal niet afschuwelijk uit. Meer als een verfomfaaid katje.' Met zijn geschoeide hand veegde hij een laatste traan van haar wang.

Ze liep met stijve pasjes naar een tafeltje waar haar toiletspullen op lagen. De haarborstel kwam haar niet bekend voor. Die was ongetwijfeld door Reyns familie ter beschikking gesteld, zoals ook de kamer waarin ze sliep, het voedsel dat ze at en de kleren die ze droeg. Haar moeder en zij hadden niets bij zich gehad toen ze uit Beijerstad hierheen vluchtten. Ze hadden al die tijd van liefdadigheid geleefd.

'Laat mij maar,' bedelde Reyn. Hij nam de borstel uit haar hand en begon ermee over haar haren te strijken terwijl zij naar buiten keek. 'Wat is het dik! Alsof het draden van zware zijde zijn. En wat is het zwart! Hoe houd je het zo mooi? Mijn moeder klaagde altijd over mijn haren toen ik een kleine jongen was, maar ik zou denken dat lange, gladde haren moeilijker in het onderhoud zijn dan krullen.'

'Heb je gekruld haar?' vroeg Malta verstrooid.

'Als gerafelde knotten, beweert mijn oudere zus. Wanneer Tillamon het kamde, toen ik klein was, rukte ze er zowat evenveel uit mijn hoofd als dat ze erop liet staan.'

Opeens wendde ze zich naar hem toe. 'Laat me je gezicht zien.' Hij liet zich onmiddellijk op een knie zakken, met de haarborstel nog in zijn hand. 'Malta Vestrit, wil je met me trouwen?'

Het schokte haar. 'Heb ik een keus?' wilde ze weten.

'Natuurlijk.' Hij bleef geknield.

Ze zuchtte. 'Ik kan het niet, Reyn. Nog niet.'

Hij kwam soepeitjes overeind. Hij nam haar bij haar schouders, draaide haar van zich af en ging weer aan de slag met de borstel. Als ze hem had gekwetst, liet hij daarvan in zijn stem niets merken. 'Dan kun je mijn gezicht niet zien.'

'Is dat een gewoonte onder het Regenvolk?'

'Nee. Het is een gewoonte van Reyn Khuprus met betrekking tot Malta Vestrit. Je kunt me zien als je zegt dat je met me zult trouwen.’

‘Dat is belachelijk!' protesteerde ze.

'Nee, het is waanzinnig. Vraag het maar aan mijn moeder of mijn broer. Ze zullen bevestigen dat ik gek ben.'

Te laat. Dat was namelijk een ander nieuwtje dat ik al van mijn broertje heb gehoord. Reyn Khuprus is gek omdat hij te veel tijd in de stad heeft doorgebracht. Je bent verdronken in herinneringen.'

Ze had de woorden op een luchtige toon gesproken, bij wijze van grap, en ze was pijnlijk getroffen toen hij de borstel liet zakken en van top tot teen verstrakte. Na een poosje vroeg hij, hees van onderdrukte afschuw: 'Zeggen ze dat echt over mij?'

'Reyn, ik maakte maar een grapje.' Ze keek hem aan, maar hij liep naar het venster en tuurde naar buiten.

Verdronken in herinneringen. Dat kun je niet hebben verzonnen, Malta Vestrit. Het is een uitdrukking van Regenmensen onder elkaar. Dat zeggen ze dus over mij!'

'De ene kleine jongen tegen de andere... je weet dat kinderen stoere verhalen vertellen om indruk te maken op elkaar, dat ze overdrijven —'

'En dat ze napraten wat ze oudere mensen hebben horen zeggen,' besloot hij op sombere toon.

'Ik dacht dat het maar een... is het echt zo ernstig? Verdrinken in herinneringen?'

'Ja,' zei hij neerslachtig. 'Ja, dat is het. Als je gevaarlijk wordt, geven ze je gewoonlijk een zo vriendelijk mogelijk vergif. Je sterft in je slaap. Als je tenminste nog kunt slapen. Soms kan ik nog slapen. Niet vaak, en niet lang, maar dat maakt het ware slapen des te zoeter.'

'De draak,' bevestigde Malta zachtjes.

Hij draaide zich om alsof hij door een wesp gestoken was en staarde haar aan.

'Uit onze droom,' vervolgde Malta. Hoe lang leek dat al geleden!

'Ze dreigde dat ze achter jou aan zou gaan, maar ik dacht dat het alleen bluf was.' Reyn praatte alsof hij zich misselijk voelde.

'Ze...' Malta wilde gaan vertellen hoe de draak haar had gekweld, maar ze bedacht zich. 'Ze heeft me niet meer lastiggevallen sinds ik gewond ben geraakt. Ze is weg.'

Hij zweeg een poosje. 'Toen je bewusteloos was is ze waarschijnlijk haar band met jou kwijtgeraakt.’

‘Kan zoiets gebeuren?'

'Ik weet het niet. Ik weet heel weinig over haar — alleen dat niemand anders in haar gelooft. Ze denken allemaal dat ik gek ben.' Hij lachte beschroomd.

Ze stak haar hand uit. 'Kom, laten we gaan wandelen. Je hebt me ooit beloofd dat je me de stad zou laten zien.'

Hij schudde langzaam van nee. 'Ik mag daar niet meer heen. Tenzij mijn broer of moeder het nodig vindt. Ik heb het beloofd.' Er klonk triestheid in zijn stem.

'Waarom niet, in hemelsnaam?'

Hij grinnikte vreugdeloos. 'Om jou, liefje. Ik heb mijn stad voor jou verruild. Als ik er uit de buurt bleef, behalve wanneer ze me toestemming gaven, en alle hoop om de draak te bevrijden liet varen, dan zouden zij de schuld inzake het levende schip kwijtschelden en mij als een volwassen man een toelage geven om naar eigen inzicht te besteden, en dan zou ik je mogen bezoeken wanneer ik dat wilde.'

Als ze geen dromen met hem had gedeeld, zou ze niet hebben begrepen wat hij voor haar had opgegeven. Maar ze begreep het heel goed. De stad was zijn hart. Het speuren naar haar geheimen, het lopen door haar fluisterende gangen en straten, het ontsluieren van de telkens nieuwe mysteries waar hij op stuitte, dat was altijd zijn lust en zijn leven geweest. En die kern van zijn wezen had hij opgeofferd — voor haar.

Hij praatte zachtjes verder. 'Dus zo zit dat. Het contract is al geregeld. Je hoeft niet met me te trouwen om het te ontbinden.' Hij wrong in wanhoop zijn gehandschoende handen.

'En de draak?' vroeg Malta ademloos.

'Ze haat me nu. Als ze me kan laten verdrinken in haar herinneringen, zal ze het zeker doen. Ze probeert me naar haar toe te lokken. Maar ik verzet me.’

‘Hoe?'

Hij zuchtte. Niet zonder humor in zijn stem bekende hij toen: 'Als het echt erg wordt, drink ik me zo klem dat ik niet eens meer kan kruipen. En raak van de wereld.'

'O, Reyn!' Ze schudde meelevend haar hoofd. Van de wereld - dan heeft die draak hem dus helemaal voor zichzelf, in haar wereld, en kan ze hem naar hartelust kwellen. Ze zuchtte. 'En als ik nu eens met je trouwde wegens de bepalingen in het contract? Als ik zei dat ik liever op die manier aan onze verplichtingen voldeed dan dat ik de schuld door jouw familie liet kwijtschelden? Zou je dan bevrijd zijn van jouw deel van de afspraken?'

Hij schudde zijn hoofd. 'Het zou me niet ontslaan van mijn beloften.' Hij hield zijn hoofd schuin. 'Zou je dat echt doen?'

Ze wist het niet. Ze kon niet beslissen. Hij had een hoge prijs betaald om bij haar te kunnen zijn. Desondanks kon ze niet zomaar zeggen dat ze met hem wilde trouwen. Ze wist zo weinig over hem. Hoe kon hij haar bijvoorbeeld hebben gewantrouwd terwijl hij anderzijds zijn stad voor haar had opgegeven? Dat sloeg nergens op. Mannen waren heel anders dan ze altijd had geloofd dat ze waren.

Ze stak hem haar hand toe. 'Neem me mee voor een wandeling.'

Zwijgend nam hij haar hand aan. Hij leidde haar vanuit het kamertje naar de brede wenteltrap die in ruime spiralen om de stam van de gigantische boom gewikkeld was. Malta hield zijn hand stevig vast en keek noch om, noch naar beneden.

'Ik zie niet in wat we er beter van worden door hem vast te houden. Het lijkt alsof we hem hebben ontvoerd.' De magere vaarder liet zich geërgerd tegen de rugleuning van zijn stoel vallen.

'Vaarder Polsk, je bent traag van begrip. Het voordeel is evident. Als wij de satraap in handen hebben, kan hij ons in eigen persoon verdedigen. Hij kan verklaren dat hij niet door ons is ontvoerd, maar dat hij door ons is gered van een moordaanslag door de nieuwe vaarders.'

Vaarder Freye, de vrouw die zo onverbloemd kritiek uitoefende op vaarder Polsk, zat pal naast hem. Keffria concludeerde dat ze ofwel verwant, ofwel bevriend waren.

'Hebben we hem er volledig van overtuigd dat het zo in elkaar zit?' antwoordde vaarder Polsk. 'De laatste keer dat ik hem hoorde spreken leek hij eerder het gevoel te hebben dat hij op een rare en abrupte wijze was weggehaald bij een aangename gastheer. Hij gebruikte het woord "ontvoering" niet, maar volgens mij lag het op het puntje van zijn tong.'

'We zouden hem een ander onderkomen moeten geven. Geen wonder dat hij zich een gevangene voelt, waar hij nu zit.' Dit was vaarder Kewin. Er zaten zo veel parels op zijn sluier genaaid dat het ding ratelde wanneer hij sprak.

'Hij is het veiligste waar hij nu is. Daar waren we het samen al uren geleden over eens. Alstublieft, vaarders, laten we wegblijven van gronden die we al platgetreden hebben. We hebben behandeld waarom we hem vasthouden en waar we dat doen. Nu is het tijd om te bespreken wat we verder met hem van plan zijn.' De stem van Jani Khuprus klonk zowel vermoeid als geïrriteerd. Keffria voelde met haar mee.

Er waren momenten waarop Keffria om zich heen keek en zich afvroeg waar haar leven gebleven was. Hier zat ze, in een grote stoel aan een imponerende tafel, omringd door een aantal van de machtigste vaarders van de Wilde Rivier. De plannen die ze bespraken kwamen zowat neer op hoogverraad tegenover de Jamailliaanse satrapie. Toch was hetgeen dat haar omringde eigenlijk minder vreemd dan wat ze miste. Namelijk alles. Echtgenoot, zoon, moeder, rijkdom, eigen huis — dat was allemaal uit haar leven verdwenen. Ze keek om zich heen naar de licht gesluierde gezichten en vroeg zich af waarom deze mensen haar hier tolereerden. Wat kon zij bijdragen aan hun beraad? Toch nam ze het woord.

*Vaarder Khuprus heeft gelijk. Hoe sneller we in actie komen, hoe meer levens we zullen redden. We moeten Jamaillia laten weten dat hij in leven is, en ongedeerd. We moeten benadrukken dat we hem geen kwaad willen doen en dat we hem alleen vasthouden voor zijn eigen veiligheid. Verder denk ik dat we die boodschap moeten scheiden van onze onderhandelingspunten. Als we in dezelfde brief beginnen over landuitgiften, slavernij en belastingen, zullen ze denken dat we het leven van de satraap gebruiken om chantage te plegen.'

'Nou en?' riep vaarder Lorek opeens uit. Ze was een massieve vrouw en sloeg nu met haar gespierde vuist op de tafel. 'Geef me eerst eens antwoord op die vraag. Waarom houden we die verwende adolescent vast in een mooie kamer, waar hij desalniettemin zijn neus voor ophaalt alsof het een zwijnenstal is? Waarom zetten we hem onze beste dranken en etenswaren voor terwijl hij ons altijd als eerloze, walgelijke schepsels heeft behandeld? Ik zou zeggen: haal hem hierheen en laat hem ons maar eens in de ogen kijken. Dompel hem een paar keer onder in de Wilde Rivier, laat hem een maandje hard werken, en kijk dan eens of hij wat respect heeft geleerd voor onze zeden en gewoonten. En vervolgens kunnen we zijn leven ruilen voor de dingen die wij verlangen.'

Er volgde een stilte op deze uitbarsting. Vervolgens reageerde vaarder Kewin op Keffria's voorstellen. De meeste leden van de raad schenen vaarder Loreks kleine erupties te negeren, had Keffria vastgesteld. 'Aan wie moeten wij een dergelijke boodschap richten? Concubine Serilla vermoedt dat vele edele huizen bij de samenzwering betrokken zijn. Menigeen zal woedend zijn dat we zijn leven hebben gered. Voordat we gaan opscheppen dat we het complot hebben verijdeld, kunnen we misschien beter eerst even uitzoeken wie erachter staken.'

Vaarder Polsk leunde achteruit met stoel en al. 'Laat deze oude man, traag van begrip als hij is, het dan eens uitleggen. Loos hem! Stuur die knul terug naar waar hij vandaan kwam. Laat ze ginds maar met hem afrekenen. Voor mijn part kunnen ze hem daar vermoorden, als ze dat per se willen. Of elkaar. Mij best. Hang een briefje aan zijn nek dat we onze buik vol hebben van hem en van Jamaillia, en dat we voortaan onze eigen zaakjes regelen. En als we dan toch bezig zijn, laten we dan meteen die Kwartsers wegjagen uit onze baaien en wateren, en wel grondig! Zodat ze het nooit meer vergeten!'

Diverse vaarders knikten instemmend, maar Jani Khuprus zuchtte. "Vaarder Polsk, u dringt door tot de kern van de zaak. Velen van ons wensen dat het zo eenvoudig zou zijn. Maar dat is het niet. We kunnen niet riskeren met Kwarts en Jamaillia tegelijk in oorlog te zijn. Als we een van beide partijen willen sussen, laat dat dan Jamaillia zijn.'

Vaarder Kewin schudde heftig van nee. 'Laten we geen bondgenootschappen aangaan voordat we precies weten wie wie steunt. We moeten weten wat er gaande is in Jamaillia. Ik vrees dat we de satraap meer comfort moeten geven en hem hier moeten houden terwijl we ondertussen een schip naar Jamaillia sturen om te onderhandelen en na te gaan hoe de zaken daar ervoor staan.'

'Zouden ze een wapenstilstand respecteren?' vroeg iemand zich hardop af, en een ander riep: 'Langs de piraten en de galeien uit Kwarts, en op de terugweg nog eens? Weet je wel hoe lang dat zou duren? Tegen die tijd is er niets meer over van Beijerstad.'

Misschien kwam het doordat haar vaderstad werd genoemd, maar opeens leken de zaken voor Keffria ijzig helder. Ze wist wat ze meebracht naar dit beraad. Het was hetzelfde als wat haar voorouders hadden meegebracht toen ze naar de Gedoemde Kust kwamen om in dit vijandige gebied een woonplaats af te dwingen. Ze hadden zichzelf bij zich gehad: hun moed en vindingrijkheid. Dit was nu het enige wat ze nog te bieden had. 'We hoeven niet naar Jamaillia om dat te ontdekken,' zei ze kalm. Alle gesluierde gezichten aan de tafel richtten zich abrupt op haar. 'De antwoorden die we nodig hebben bevinden zich in Beijerstad. Er zijn daar verraders die bereid waren een jongeman te laten doden om daardoor meer van ons land te kunnen stelen en het tot een verlengstuk van Kwarts te maken. Vaarders, we hoeven niet naar Jamaillia om vast te stellen wie onze vrienden zijn. We hoeven niet verder dan Beijerstad om uit te vinden wie onze vijanden zijn, zowel daar als in Jamaillia.'

Vaarder Lorek sloeg weer met haar vuist op de tafel. 'Hoe moeten we dat dan doen, vaarder Vestrit? Door het beleefd te vragen? Of door er een paar gevangen te nemen en het uit hen te persen?'

'Geen van beide,' antwoordde Keffria rustig. Ze keek om zich heen naar de gesluierde hoofden. Uit de diepe stilte leidde ze af dat allen nieuwsgierig waren naar haar voorstel. Ze haalde diep adem. 'Ik zou naar de stad kunnen vluchten om me aan hun genade over te leveren.' Ze zuchtte. 'Denk eens aan mijn positie. Piraten hebben mijn man, een Kwartser, gevangengenomen. Ik ben uit mijn huis verjaagd, mijn dochter en zoon zijn "gedood" toen de satraap werd ontvoerd, om nog maar te zwijgen over onze oude vriend Herbegin. Ik zou de schijn kunnen wekken dat mijn sympathie aan hun kant ligt. En ik zou berichten hierheen kunnen smokkelen over alles wat ik over hen te weten kom.'

'Te gevaarlijk.' Polsk veroordeelde het idee meteen.

'U hebt hun niet genoeg te bieden,' zei vaarder Freye rustig. 'U zou meer ruilmateriaal moeten hebben. Informatie over ons, over de rivier. Dat soort dingen.'

Keffria dacht even na. 'Een briefje van de satraap, in zijn eigen handschrift, waarin hij verklaart in leven te zijn en zijn edelen dringend vraagt hem te helpen. Ik zou kunnen aanbieden hem te verraden.'

'Dat is het niet helemaal.' Freye schudde haar hoofd.

Opeens wist Keffria het. 'Mijn levende schip,' zei ze zacht. 'Ik zou een ruil kunnen aanbieden. Ik vraag of ze mijn familieschip en mijn echtgenoot willen redden. In ruil zal ik dan de Vivacia ter beschikking stellen om hen over de rivier naar de plaats te brengen waar ze jullie kunnen aanvallen en de satraap weer in handen kunnen krijgen.'

'Dat zou werken,' gaf Jani Khuprus met tegenzin toe. 'Ze zouden achterdochtig zijn als u zich alleen met een aanbod van verraad tot hen wendde. Maar als u een gunst komt vragen, en daarbij een ruil voorstelt, zullen ze uw motieven accepteren.'

Polsk snoof smalend. 'Dit plannetje zit vol gaten. Stel eens dat iemand met uw moeder heeft gesproken? Waar haalt u zo'n briefje van de satraap vandaan? Iedereen weet dat Malta was bestemd voor Reyn. Niemand zou uw plotselinge vijandschap begrijpen.'

'Ik geloof dat mijn moeder de stad op dezelfde dag is ontvlucht als ik. En ik heb na het bal met helemaal niemand gesproken. We zijn simpelweg verdwenen. Ik kan gerust zeggen dat we samen met de satraap zijn ontvoerd en dat mijn kinderen aan hun verwondingen zijn bezweken, maar dat ze mij bij hem hebben gehouden. Ik wist zijn vertrouwen te winnen, hij schreef dat briefje voor me, ik ontsnapte, maar ik besloot hem te verraden, omdat ik hem van alles de schuld geef.'

Keffria zweeg. Haar fantasie was uitgeput. Wat haalde ze zich in haar hoofd? Het was een veel te mager verzinsel, elke gek kon het doorzien. De andere vaarders zouden dat snappen, en ze zouden haar ervan weerhouden naar Beijerstad te gaan. Zelf wist ze best dat ze het niet kon. Haar zus Althea zou het aangekund hebben, en zelfs haar dochter Malta had er het lef en de hersens voor, maar zelf was ze slechts een muisachtig vrouwtje, naïef en overmatig beschermd. Dat zagen ze natuurlijk allemaal. Ze zouden haar niet laten gaan. Opeens voelde ze zich een dwaas dat ze dit bespottelijke plan zelfs maar geopperd had.

Vaarder Polsk verstrengelde zijn lange vingers. 'Tja, dat klinkt inderdaad beter. Toch sta ik erop dat vaarder Vestrit er nog een nachtje over slaapt, voordat ze zich hieraan committeert. Ze heeft al ellende genoeg doorgemaakt. Haar kinderen zouden hier veilig zijn, maar zelf zou ze zich in groot gevaar begeven, met weinig hulp om op terug te vallen.'

'De Kendrij vaart morgen uit. Zou ze dan klaar kunnen zijn?' drong vaarder Lorek aan.

'We hebben nog steeds banden met slaven in een paar huishoudens van nieuwe vaarders,' bood vaarder Freye aan. 'Ze zouden ons informatie kunnen geven. Ik zal u een lijst met namen geven, die u van buiten moet leren.' Ze keek om zich heen. 'We zijn het er natuurlijk over eens dat dit plan buiten deze kamer niet bestaat.'

'Natuurlijk niet,' zei Jani bezorgd. 'Ikzelf zal alleen met de kapitein van de Kendrij spreken om te laten doorschemeren dat er misschien een verstekeling aan boord zal zijn, eentje die hij niet ontdekt, en zijn bemanning al helemaal niet. U zult spullen nodig hebben, maar we mogen u niet te royaal uitrusten, want uw verhaal moet geloofwaardig blijven.'

We kunnen haar een armband meegeven,' stelde vaarder Freye voor. 'Van goud, maar zo beschilderd dat het goedkoop email lijkt. In geval van bedreiging kan ze daarmee misschien haar leven kopen.'

Keffria hoorde dat het door haar verzonnen plan vaste vorm begon aan te nemen. Ze vroeg zich af of ze nu de vis in het net was, of de visser die het net had uitgegooid. De angst die ze voelde was een vertrouwde gewaarwording, maar de bijkomende opgetogenheid was dat geenszins. Wat was er van haar toch geworden?

'Ik herhaal dat we haar de kans moeten geven er een nachtje over te slapen,' drong Polsk nog eens aan.

'Ik ga morgen mee met de Kendrij,' verklaarde Keffria kalm. 'Ik laat mijn kinderen onder uw hoede hier achter. Ik zal zeggen dat ik naar Beijerstad ga om hun grootmoeder over te halen zich hier bij ons te voegen. Ik verzoek u hun verder niets te vertellen.'

De gesluierde hoofden knikten allemaal. Jani Khuprus sprak zacht, alsof ze zich alleen tot Keffria richtte: 'Ik hoop alleen dat we de haven van Beijerstad nog in handen hebben wanneer je daar arriveert. Anders is dit hele plan zinloos.'

Het was een zwart-met-zilveren nacht. Best mooi, nam ze aan, maar Malta had in haar huidige leven geen tijd meer voor schoonheid. De glanzende maan aan de hemel, het bruisen van de dodelijke rivier in de diepte en het briesje en de lichte nevel tussen die twee in waren allemaal dingen die ze negeerde. Ze concentreerde zich op het trage deinen van de hangbrug onder haar voeten. Dat was om ziek van te worden.

Er was een soort reling van touw, maar die was niet alleen slap, maar bovendien aan het randje van het plankier. Ze bleef liever zo goed mogelijk in het midden lopen. Ze plaatste haar voeten stap na stap met zorg om te voorkomen dat de brug nog harder ging slingeren. Ze hield haar armen strak over elkaar geslagen, als om zichzelf veilig te omarmen. De lantaarns die op gezette afstanden aan de reling hingen verdubbelden en verdriedubbelden haar schaduw, waardoor ze moest terugdenken aan haar wazige visie na de overval. Ze voelde zich misselijk.

Ze hoorde geroffel van snelle voeten toen Selden achter haar aan kwam rennen. Ze liet zich op haar handen en knieën zakken en zocht houvast aan het plankier.

'Wat doe je nou?' vroeg de jongen. 'Kom, Malta, schiet een beetje op, anders komen we er nooit. We hoeven nog maar drie bruggen en een stukje kabelbaan.’

‘Kabelbaan?' vroeg ze ongerust.

'Dan zit je in een kistje en trek je jezelf over een soort hijskabel vooruit. Heel leuk. Je kunt heel hard gaan.'

'Kun je ook heel langzaam gaan?'

Weet ik niet. Dat heb ik nooit geprobeerd.'

'Dan proberen we het vanavond,' zei ze resoluut. Ze haalde huiverend adem en kwam overeind. 'Selden, ik ben nog niet gewend aan deze bruggen. Kun je wat langzamer lopen en zorgen dat ze niet zo slingeren?'

Waarom?'

'Om te voorkomen dat je zus je een klap voor je kop geeft?' stelde ze voor.

'Dat meen je niet,' antwoordde hij. 'Je zou me trouwens nooit te pakken krijgen. Kom, pak mijn hand vast en denk er niet bij na. Gewoon lopen!'

Zijn hand voelde vuil en vochtig aan in de hare. Toch kneep ze hem stevig vast en liet ze zich leiden, al bonkte haar hart in haar keel.

Waarom wil je trouwens de stad in?'

'Ik ben nieuwsgierig. Ik wil hem zien.'

Waarom heeft Reyn je niet meegenomen?’

‘Hij had vandaag geen tijd.'

'Kon hij geen tijd vrijmaken om je morgen mee te nemen?’

‘Kunnen we niet lopen zonder te praten?'

'Als je dat liever hebt.' Hij hield zich wel drie ademtochten stil. 'Je wilt niet dat hij weet dat je dit doet.'

Malta moest zich haasten om hem bij te houden en probeerde het misselijkmakende deinen van de hangbrug te negeren. Selden leek een automatisme te hebben ontwikkeld om zijn tred aan het gewiebel aan te passen, maar zelf had ze het gevoel dat ze bij een struikeling meteen over de rand en in de diepte zou storten. 'Selden,' vroeg ze zachtjes, 'wil je dat mama iets te horen krijgt over jou en de dikke boten?'

Hij gaf geen antwoord. Deze afspraak behoefde geen nadere bevestiging.

Het enige dat nog erger was dan de bruggen was de kabelbaan. De hangende mand was gemaakt van gevlochten twijgen. Selden stond er rechtop in, om het katrollenmechanisme te bedienen, terwijl Malta op de oneffen bodem ging zitten en zich afvroeg of deze het nog lang zou houden. Ze greep de randen van de mand stevig vast en bad dat de kabel niet zou breken.

Het kabelbaantje eindigde in het struweel van een hoge boom, maar daarvandaan bereikten ze via een houten wenteltrap snel de vaste grond. Tegen die tijd knikten Malta's knieën niet alleen maar van de zenuwen, maar ook van de inspanningen, want daaraan was ze niet meer gewend. Ze keek om zich heen in het donker en vroeg verbaasd: 'Is dit de stad?'

'Niet echt. De meeste van deze gebouwen zijn van de Regenmensen. Ze hebben ze opgericht om erin te werken. We staan op de oude stad. Kom mee, dan laat ik je een van de ingangen zien.'

De blokhutten stonden allemaal erg dicht op elkaar. Selden leidde haar door het netwerk van tussengangen alsof het een tuindoolhof was. Eenmaal staken ze een wat bredere passage over, die werd verlicht door toortsen. Malta concludeerde dat er waarschijnlijk ook prozaïscher wegen waren om ingangen naar de oude stad te bereiken, maar dat Selden liever de route nam die de kinderen gebruikten. De jongen keek om en Malta zag de glinstering van opwinding in zijn ogen. Hij bracht haar tenslotte bij een deur die was gemaakt van zware balken en die vlak op de bodem rustte, als een valdeur.

'Help me,' fluisterde hij.

Ze schudde haar hoofd. 'Hij zit potdicht.'

'Dat lijkt maar zo. De volwassenen gebruiken deze ingang niet meer omdat de tunnel verderop is ingestort. Maar er is daar ruimte genoeg om erlangs te komen als je niet al te groot bent. Zoals wij.'

Ze hurkte naast hem neer. De deur voelde glibberig en beschimmeld aan, en ze voelde meteen dat er vuiligheid onder haar nagels kwam, maar hij liet zich gemakkelijk naar achter duwen en onthulde een rechthoek van nog zwarter zwart. Zonder veel hoop vroeg ze Selden: 'Zijn er toortsen, daarbinnen, of kaarsen?'

'Nee. Die heb je niet nodig. Ik zal het je laten zien. Je hoeft dat spul maar aan te raken en het geeft wat licht, maar alleen zo lang je het aanraakt. Het is niet veel, maar genoeg om er je weg bij te vinden.'

Hij kroop de duisternis binnen. Een tel later zag ze een vage lichtgloed rond zijn vingers — genoeg om de contouren van zijn hand te zien afgetekend op de wand. 'Kom nu, snel.'

Hij zei niet dat ze de deur achter zich dicht moest trekken en daar was ze blij om. Tastend zocht ze haar weg in het donker. Het rook er naar muf, stilstaand water. Wat deed ze hier? Wat dacht ze? Ze beet haar tanden op elkaar en legde haar hand naast die van Selden. Het resultaat was verbluffend: er schoot een hele streep licht onder haar vingers vandaan, die de volle lengte van de tunnel voor hen uit markeerde en aan het einde achter een bocht verdween. Onderweg maakte de streep boogjes over deuropeningen heen en op sommige plaatsen maakte hij runen zichtbaar. Ze verstarde, ademloos van verbazing.

Even wist zelfs Selden niets te zeggen, 'Dat heeft Reyn je zeker geleerd!' zei hij tenslotte, met veel twijfel in zijn stem.

'Nee. Ik heb niets gedaan, alleen dat spul aangeraakt. Het is jidzin.' Ze hield haar hoofd schuin. Van verder weg in de tunnel hoorde ze vage flarden muziek. Merkwaardig. Ze kon de instrumenten niet thuisbrengen, maar de melodie klonk haar bekend in de oren.

Selden had zijn ogen wijd opengesperd. Wilee heeft me gezegd dat Reyn dit soms voor elkaar kreeg. Ik geloofde hem niet.'

'Misschien gebeurt het alleen maar soms.'

'Zou kunnen,' gaf hij aarzelend toe.

'Welk wijsje is dat? Ken je het?'

Hij keek haar met gefronst voorhoofd aan. 'Hoezo, wijsje?'

'Die muziek. Vanuit de verte, daarginds. Hoor je dat niet?'

De stilte duurde een hele poos. 'Nee. Ik hoor alleen druppelend water.'

Ze wachtte even en vroeg toen: 'Gaan we niet verder?'

'Natuurlijk,' zei hij, maar met twijfel in zijn stem. Hij liep nu langzamer en volgde met zijn vingers de strip van jidzin. Ze liep achter hem aan en deed precies wat hij deed.

'Waar wil je heen?' vroeg hij na een tijdje.

'Naar de plek waar de draak begraven ligt. Weet je waar dat is?'

Hij draaide zich om en trok zijn wenkbrauwen op. 'Een begraven draak?'

'Dat is wat ik heb gehoord. Weet je waar dat is?'

'Nee.' Hij krabde zich met een vuile vinger over zijn wang, hetgeen een donkerbruine veeg opleverde. 'Nooit van gehoord.' Hij keek naar zijn voeten. 'Eerlijk gezegd ben ik nog nooit achter het ingestorte gedeelte geweest.'

'Breng me daar dan heen.'

Daarna bewogen ze zich in stilte. Diverse deuren die ze passeerden waren opengebroken. Daar tuurde Malta telkens hoopvol naar binnen. De meeste gaven toegang tot ingestorte kamers vol puin, aarde en wortels. Twee van die kamers waren zorgvuldig leeggehaald en opgeruimd, maar nu was er niets van belang meer te zien. De dikke glazen ramen boden uitzicht op een wand van aarde.

Ze liepen verder. Soms leek de muziek duidelijker te horen, soms vervaagden alle klanken. Het moest een effect van de doolhof van tunnels zijn, concludeerde ze.

Ze bereikten een plek waar het plafond en een van de muren waren ingestort. Er lag een schuin aflopende berg aarde en afval in de gang. Selden wees met zijn vrije hand naar de spleet tussen het topje van die puinhoop en het plafond. 'Je kunt naar boven klimmen en door die opening verder,' fluisterde hij. 'Wilee zegt dat de doorgang eerst een eindje krap is, maar daarna weer ruim wordt.'

Er stond twijfel in haar ogen. 'Kon jij er doorheen?'

Selden keek naar de grond en schudde zijn hoofd. 'Ik houd niet van krappe ruimtes. Ik vind het niet eens prettig om in deze tunnel te zijn. Ik vind de hangbruggen en kabelbaantjes veel leuker. De laatste keer dat we hier waren begon de aarde te beven. Toen zijn Wilee en alle anderen en ik hier als konijnen vandaan gerend!' Hij leek zich te schamen dat hij het moest toegeven.

'Dat zou ik ook hebben gedaan,' verzekerde ze hem.

'Laten we nu teruggaan.'

'Ik wil nog een klein eindje verder, gewoon om eens te zien of het gaat. Wil je hier op me wachten?’

‘Ja, hoor.'

'Je kunt ook bij de ingang wachten, als je wilt. Daar een oogje in het zeil houden.'

'Ja, hoor. Weet je, Malta, als we hier beneden worden betrapt, wij tweeën... dat zou pijnlijk zijn. Anders dan wanneer ik door Wilee hierheen was gebracht. Alsof we aan het spioneren zijn.'

'Ik weet wat ik doe,' stelde ze hem gerust. 'Ik blijf niet lang weg.'

'Dat hoop ik,' mompelde hij terwijl zij over het puin naar boven begon te klimmen.

Het eerste stuk was niet moeilijk. Ze strompelde voort over de vochtige aarde, met haar hand op de lichtgevende strook. Al gauw moest ze zich bukken om verder te kunnen. Een eindje verderop ging de strip jidzin schuil achter het puin. Met tegenzin moest ze haar hand terugtrekken. Het licht achter haar doofde vrijwel meteen. Ze beet op haar tanden en zocht tastend, op handen en knieën, haar weg voorwaarts. In het begin had ze veel last van haar lange rok, tot ze de slag te pakken had. Toen ze met haar hoofd tegen het plafond bonkte pauzeerde ze. Ze had koude handen en haar rok was zwaar en nat van de modder. Hoe moest ze dat straks uitleggen? Ze zette die zorg van zich af. Er was nu trouwens toch niets meer aan te doen. Nog een klein stukje verder, nam ze zich voor. Ze bukte zich dieper en begon weer te kruipen. Al gauw kon ze alleen nog maar haar ellebogen en knieën gebruiken om krabbelend vooruit te komen. De enige geluiden die ze hoorde waren haar eigen hijgende ademhaling en vaag gedruppel in de verte. Ze pauzeerde even om op adem te komen. De duisternis voelde aan als eendruk op haar ogen, en opeens leek ook de hele aardmassa boven haar als een last op haar te drukken. Dit was belachelijk. Ze zou omkeren.

Ze maakte aanstalten, maar haar rok raakte verward om haar middel en haar blote knieën stootten zich aan het koude puin. Ze had een gevoel alsof ze zich op haar buik in modder lag te wentelen. Ze hield op met bewegen. 'Selden?'

Er kwam geen antwoord. Waarschijnlijk had hij zich al meteen nadat zij uit het zicht was verdwenen naar de ingang gerept. Even was ze ten prooi aan duizelingen. Ze had dit niet moeten proberen. Het hele idee was stom geweest. Hoe had ze op de gedachte kunnen komen dat zij kon slagen waar Reyn had gefaald?

HOOFDSTUK 36

Draak en satraap

~

Malta begon het koud te krijgen. De vochtige aarde onder haar — meer modder dan aarde, eigenlijk — had haar hele kleding doordrenkt. Hoe langer ze stil bleef liggen, hoe meer pijn ze overal voelde. Ze moest nu echt iets doen — verder gaan of terugkeren. Beide opties leken haar echter te veel gevraagd. Misschien kon ze hier blijven liggen tot iemand anders er iets aan deed?

Naarmate haar ademhaling rustiger werd leek de muziek in de verte aan te zwellen. Toen ze erop begon te letten bleken de klanken ook helderder te zijn. Ze kende dit wijsje! Zeker weten, ze had erop gedanst, lang geleden. Ze hoorde zichzelf zachtjes meeneurièn. Ze opende haar ogen en hief haar hoofd op. Zag ze daarginds licht of was het maar gezichtsbedrog? De pastelkleurige lichtjes verplaatsten zich wanneer zij haar ogen draaide. Ze kroop verder, naar het licht en de muziek toe.

En opeens, zo abrupt dat het haar verraste, gleed ze naar beneden. Ze tilde haar hoofd op en merkte dat er nu weer ruimte boven haar was. Ze verhief zich op haar handen en knieën, en gleed toen plotseling nog een eindje verder naar beneden over de modderige helling, nu op haar buik — als een otter. Ze gilde en sloeg haar handen voor haar ogen, want ze moest terugdenken aan de wild over de kop slaande koets, maar deze keer kwam ze tot stilstand zonder enig obstakel te raken. Haar uitgestoken handen vonden eerst modder, toen koud gesteente. De vloer van de tunnel. Ze had het ingestorte deel achter zich gelaten. Toch was Malta nog bang om rechtop te gaan staan. Ze bleef kruipen, de vloer betastend, tot ze de muur had gevonden. Daar ging ze op haar hurken zitten terwijl haar handen naar de strip zochten. Zodra ze de jidzin aanraakte baadde de gang in een helder wit licht. Ze kneep haar ogen dicht en deed ze toen langzaam weer open. Nieuwsgierig keek ze de gang af.

Waar ze met Selden naar binnen was gekomen, waren de wanden beschadigd geweest en de friezen afgesleten en vervaagd. Hier kwam er niet alleen licht uit de strip over de muur, maar ook uit een paar van de krullerige wandversieringen. Op de vloer lagen glanzende zwarte tegels. De muziek was luider en ze hoorde opeens een tinkelende vrouwenlach opklinken.

Ze keek neer op haar bemodderde, doornatte kleding. Ze had dit in het geheel niet voorzien. Ze had gedacht dat de stad uitgestorven zou zijn. Wat moest ze doen als ze in deze verfomfaaide toestand iemand tegenkwam? Malta glimlachte onnozel voor zich uit: ze kon natuurlijk doen alsof ze na haar ongeluk nog in de war was. Ze was aan het slaapwandelen. Trouwens, als je bedacht wat ze hier uitspookte was ze ook eigenlijk flink in de war. Ze liep op haar tenen door de gang, haar drijfnatte rok fladderde tegen haar benen aan. Ze kwam langs deuren, maar gelukkig waren de meeste daarvan stevig dicht. Achter de paar die open stonden zag ze rijk ingerichte kamers, met dikke tapijten op de grond en verbazingwekkende kunstwerken aan de muren. Zulk meubilair als ze bevatten had ze nog nooit gezien: banken met tressen en kwastjes eraan en met dikke, weelderige spreien erop, stoelen die groot genoeg leken om je erin op te rollen en te slapen, tafels die meer op podia of voetstukken leken. Hier moest de legendarische rijkdom van de Regenlanden vandaan komen. Toch had ze horen zeggen dat er niemand in de stad woonde. Ze haalde haar schouders op. Misschien bedoelden ze daarmee dat niemand hier kwam eten of slapen. Ze zette door. Op een gegeven moment besloot ze dat ze hoe dan ook niet via dezelfde route zou terugkeren. Ze had geen zin in nog eens modder. Ze kon vast wel een andere uitgang vinden.

De muziek stierf even weg en kwam toen terug. Nu was het een andere melodie, maar ook deze kende ze. Ze neuriede mee, als om dat te bewijzen, en voelde toen opeens een ijzige rilling over haar rug gaan. Ze herinnerde zich waar ze dit wijsje voor het eerst had gehoord: in de eerste droom die ze met Reyn had gedeeld! In die droom had ze naast hem door een doodstille stad gelopen, tot hij haar naar een kroeg had gebracht waar muziek klonk, lichten brandden, mensen met elkaar praatten. En het was dezelfde muziek geweest. Ze wist het zeker. Toch was het eigenlijk raar dat ze zich dat zo goed herinnerde.

Toen voelde ze een soort kraken onder haar voeten, gevolgd door een lichte verschuiving naar links. Ze graaide wanhopig naar de wand, maar ook deze trilde onder haar handen. Zou deze aardbeving lang duren? Zou de hele oude stad op haar neerstorten? Haar hart bonkte en ze werd draaierig in haar hoofd. De gang waarin ze stond was opeens vol mensen. Lange, elegante vrouwen met een gouden huid en onwaarschijnlijke kapsels schreden langs haar heen en babbelden opgewekt met elkaar in een taal die ze ooit had gekend. Ze keurden haar geen blik waardig. Hun ragfijne rokken reikten tot aan de vloer, maar hadden tevens splitten tot aan hun middel, waardoor de dames onder het lopen schandalig veel bloot been onthulden. Hun parfums geurden zwaar en zoet.

Het duizelde haar en ze wankelde op haar benen. Ze knipperde met haar ogen en was toen opeens blind. Waar was de muur gebleven? Ze slaakte een gesmoorde kreet in de plotselinge zwartheid, de klamme, bedompte lucht, en de doodse stilte. In de verte hoorde ze een geluid als van verschuivende kiezels. Ze strompelde naar voren tot ze de wand raakte, drukte er haar beide handen tegenaan om steun te vinden — en opeens was het weer overal licht. Deze keer was de gang echter naar beide kanten helemaal leeg. Ze had het zich allemaal maar verbeeld.

Ze bracht haar vrije hand naar haar voorhoofd en betastte het litteken daar. Ze had hier niet aan moeten beginnen. Het was te veel voor haar. Ze kon nu maar het beste snel een uitgang zoeken, naar huis terugkeren en naar bed gaan.

Als ze iemand tegenkwam, moest ze maar doen alsof ze geestelijk dwalende was. Het begon er steeds meer op te lijken dat dat waar was.

Ze begon resoluut te lopen, zonder haar vingers van de strip te halen. Ze bleef niet langer treuzelen bij hoeken of om in kamers binnen te kijken, maar haastte zich door het labyrint van gangen en koos de breedste uit, of de tunnels die haar het meest gebruikt leken. De muziek klonk op een gegeven moment zeer luid, maar daarna moest ze ergens een verkeerde hoek zijn omgeslagen, want de klanken vervaagden weer. Tenslotte kwam ze in een brede, helder verlichte gang. Een merkwaardig patroon — ze meende er gevleugelde wezens in te herkennen — versierde de wanden.

De wijde gang kwam uit bij een hoge deur van gegoten metaal, onder een boog. Malta bleef staan en staarde ernaar. Ze kende het embleem dat ze bier in reliëf voor zich zag. Het was gelijk aan wat de familie Khuprus op haar koetsdeuren had laten schilderen. Het was een soort grote kip met een kroontje op, in een agressieve houding. Ondanks het dwaze motief zag het geheel er zowel arrogant als dreigend uit. Malta kon er bijna bewondering voor opbrengen.

Van achter de deur klonken geluiden als van een feest: mensen die lachten en met elkaar praatten, vrolijke muziek, het geluid van voeten op een dansvloer. Malta keek nog eens naar haar eigen kleren. Tja, er was niets meer aan te doen. Ze wilde alleen nog maar zo snel mogelijk weg hier, naar huis. Het werd trouwens tijd dat ze leerde wennen aan vernederende omstandigheden. Ze legde een hand op haar voorhoofd, alsof ze vreesde flauw te vallen. De andere hand legde ze tegen de hoge deur aan. Ze duwde.

En ze tuimelde voorover in een pikzwart niets, want de enorme deur had onder haar aanraking moeiteloos en snel meegegeven. Om haar heen voelde ze niets dan klamme kilte. Ze stapte in een plas ijskoud water. 'Help!' riep ze onnozel uit, maar er klonk geen enkel geluid meer — noch dat van muziek, noch dat van stemmen of dansers. De hele kamer stonk als een poel vol stilstaand water. Ofwel ze was blind geworden, ofwel ze bevond zich in een absolute duisternis.

'Hallo?' riep ze toen. Met haar armen voor zich uit gestoken schuifelde ze voetje voor voetje naar voren, maar ze bleek op een trap naar beneden te staan en voor ze het wist viel ze voorover. Ze voelde dat de treden breed en laag waren, en ze viel niet ver. Ze stond echter niet op, maar daalde de trap tastend en kruipend af, tot ze zeker wist dat ze een vloer had bereikt. Daar ging ze rechtop staan, een eindje voor de voet van de ongeziene trap, en begon weer te lopen, met naar voren gestoken handen, nog voorzichtiger dan daarnet. 'Hallo?' riep ze weer. Haar stem vormde holle echo's. Deze kamer moest enorm groot zijn.

Haar tastende handen stuitten opeens op een barrière van ruw aanvoelend hout.

'Hallo, Malta Vestrit,' zei de draak tegen haar. 'Nu ontmoeten we elkaar eindelijk. Ik wist wel dat je naar me toe zou komen.'

'Spreek niet zo over je broer!' snauwde Jani Khuprus. Ze gooide haar borduurwerk woedend op het tafeltje naast haar.

Bendir zuchtte. 'Ik heb alleen tegen u gezegd wat anderen over hem zeggen. Niet wat ikzelf zeg. Als iemand hem vergiftigt, dan zal ik dat niet zijn geweest.' Hij probeerde het met een grijns.

Jani greep naar haar borst. 'Dat is in de verste verte niet leuk! Bij Sa, waarom hebben we dat blok hout niet in stukken gehakt voordat hij terugkeerde?'

'Omdat hij van plan was een aantal weken in Beijerstad te blijven, niet slechts een enkele nacht. Ik dacht dat ik de tijd had. Dat verdomde blok is groter en harder dan alle toverhout dat we eerder hebben verwerkt, en toen de duiven ons dat nieuws uit Beijerstad hadden gebracht meende ik dat we acutere zorgen aan ons hoofd hadden.'

'Weet ik, weet ik.' Zijn moeder wuifde al zijn excuses met een enkele handbeweging weg. 'Waar is hij nu?'

'Waar hij elke avond is. In zijn kamer, om in zijn eentje te drinken. En tegen zichzelf te praten. Rare woorden over draken en Malta. En dat hij zichzelf zal doden.'

Wat?' Ze staarde hem aan. Zijn woorden verwoestten het eilandje van avondlijke rust in haar zitkamer.

'Dat is wat Geni van achter de deur heeft gehoord. Dat is waarom ze naar me toe kwam rennen. Hij blijft herhalen dat ze hem zal dwingen zich met zijn eigen handen te doden. En dat ook Malta zal sterven,' voegde hij er onwillig aan toe.

'Malta? Is hij kwaad op Malta? Ik dacht dat ze zich vandaag hadden verzoend. Ik hoorde zelfs...' Jani's stem haperde.

Bendir maakte het voor haar af. 'Dat hebben we allemaal gehoord. Reyn was in haar slaapkamer, had haar op zijn schoot en omhelsde haar. Gezien zijn andere gedrag de laatste tijd is een simpel schandaaltje als dit bijna een opluchting.'

'Ze hebben een moeilijke tijd doorgemaakt. Hij dacht dat ze zou sterven en gaf zichzelf daarvan de schuld. Het is heel natuurlijk dat hij zich nu aan haar hecht.' Het was een zwak excuus, en dat wist Jani ook wel. Ze vroeg zich af of Keffria het al had gehoord. Zou het haar plannen dan veranderen? Waarom gedroeg Reyn zich zo eigenaardig, juist nu de ene crisis op de andere volgde?

'Nou, ik had liever dat hij zich nu aan haar "hechtte" dan dat hij loopt te razen en tieren in zijn kamer,' merkte Bendir koeltjes op.

Jani Khuprus ging abrupt staan. 'Dit is voor niemand van ons goed. Vanavond kan ik hem niet tot rede brengen, als hij zo dronken is, maar we zullen hem de drank afpakken en zorgen dat hij gaat slapen. Morgen zal ik van hem eisen dat hij zijn gedrag verandert. Jij moet wat werk voor hem zoeken.'

Bendirs gezicht klaarde op. 'Ik zou hem graag weer de stad in sturen. Rewo heeft een eindje verderop in het moeras een nieuwe verhoging gevonden. Hij denkt dat het misschien de bovenkant van een onbekend gebouw is. Ik zou het graag door Reyn laten uitzoeken.'

'Dat lijkt me niet verstandig. Ik denk dat hij ver uit de buurt van de stad moet blijven.'

'Het is het enige waar hij goed in is,' begon Bendir, maar bij het zien van zijn moeders woedende blik slikte hij de rest maar liever in. Hij ging haar voor en Jani volgde hem de nacht in. Ze waren nog twee etages van Reyns kamer verwijderd toen ze zijn stem al hoorden. Zijn relaas klonk als gelal, maar al op de verdieping onder de zijne was de dronkemanspraat woord voor woord te volgen. Het was erger dan ze had gevreesd. De moed zonk haar in de schoenen. Hij mocht niet wegzakken - zoals zijn vader destijds - in ellenlange gesprekken met zichzelf, maar met niemand anders meer! Alstublieft, Sa, Moeder van Alles, wees niet zo unfair tegenover ons!

Opeens verhief Reyn zijn stem tot een kreet. Bendir begon te rennen. Jani haastte zich achter hem aan. De deur van Reyns kamer werd met een ruk opengegooid en er stroomde gouden lamplicht de nacht in. Toen verscheen het silhouet van haar zoon in de deuropening. Hij greep zich vast aan de deurposten. Het was duidelijk dat hij niet meer op eigen kracht kon staan. 'Malta!' brulde hij naar de nacht. 'Nee! Malta, nee!' Hij strompelde naar buiten en graaide met wild wiekende armen naar een reling - die er niet was. Maar op dat moment raakte Bendirs schouder Reyn vol tegen de borst, en hij dwong zijn jongere broer met brute kracht terug de kamer in en toen tegen de vloer. Reyn leek niet in staat tot meer dan enig symbolisch verzet. Hij stak zijn armen wijd uit elkaar, maar viel toen plat op zijn rug en kreunde luid, alsof de laatste lucht uit zijn longen werd geperst. Toen deed hij zijn ogen dicht en bleef roerloos liggen. Hij was bewusteloos. Jani trok de deur snel achter zich dicht. 'Laten we hem op zijn bed leggen,' zei ze. Behalve bezorgdheid klonk er ook opluchting in haar stem.

Toen draaide Reyn zijn hoofd opzij. Hij opende zijn ogen en er stroomden tranen over zijn wangen. 'Nee,' jammerde hij. 'Help me op. Ik moet naar Malta. De draak heeft haar. Ze zal haar pakken. Ik moet Malta redden.'

'Doe niet zo belachelijk,' snauwde Jani haar zoon toe. 'Het is laat op de avond en jij bent niet in een conditie om iemand te zien of door iemand gezien te worden. Bendir zal je in je bed helpen, en verder verzet je vanavond geen stap meer.'

Zijn oudere broer boog zich over hem heen, trok hem aan de voorkant van zijn overhemd half overeind, sleepte hem de twee passen naar zijn bed en liet hem daarop zakken. Toen wreef hij zich in de handen. 'Ziezo,' zei hij hijgend. 'Laten we de fles meenemen en de lamp uitblazen. Jij blijft hier, Reyn, en slaapt je roes uit. Geen geschreeuw meer!' Zijn stem nodigde niet uit tot tegenspraak.

'Malta,' stamelde Reyn weer.

'Je bent dronken,' repliceerde Bendir.

'Niet zó dronken.' Reyn probeerde rechtop te gaan zitten, maar Bendir duwde hem terug. De jongere broer balde zijn handen tot vuisten, maar richtte zich toen plotseling tot zijn moeder. 'De draak heeft Malta. Ze is daar voor mij. Ze zal nu haar pakken!'

'Gaat Malta de draak pakken?' vroeg Jani met gefronst voorhoofd.

'Nee!' schreeuwde hij gefrustreerd. Hij probeerde weer overeind te komen, maar Bendir duwde hem opnieuw terug, deze keer nog ruwer. Reyn haalde uit naar zijn oudere broer, maar deze ontweek de machteloze klap moeiteloos en waarschuwde: 'Probeer dat niet nog eens. Ik sla je buiten westen!'

'Mama!' De jammerkreet klonk bespottelijk uit de mond van een volwassen man. 'Malta is naar de draak gegaan.' Hij haalde diep adem en sprak toen langzaam en zorgvuldig. 'De draak heeft nu Malta, in plaats van mij.' Hij bracht zijn handen omhoog en tikte ermee tegen zijn hoofd. 'De draak is hier weg. Ik voel haar niet meer. Malta heeft ervoor gezorgd dat ze me met rust laat.'

'Dat is fijn, Reyn.' Jani probeerde het troostend te laten klinken. 'De draak is weg. Helemaal verdwenen. Ga slapen. Morgenvroeg moet je me er alles over vertellen. Ik heb ook jou een paar dingen te zeggen.' Ze negeerde het minachtende gesnuif van haar oudste zoon.

Reyn haalde diep adem en blies de lucht langzaam uit. 'U luistert niet. U begrijpt het niet. Ik ben doodmoe. Ik wil niets liever dan slapen. Maar ik moet naar haar toe. Ik moet de draak terugnemen en Malta laten gaan. Ze zal sterven en het is allemaal mijn schuld.'

'Reyn.' Jani ging op de rand van zijn bed zitten en trok een deken over hem heen. 'Je bent dronken en je bent moe en je woorden hebben geen betekenis. Er is geen draak. Alleen een oud blok hout. Malta is niet in gevaar. Haar verwonding was een ongeluk, niet echt jouw schuld. Ze wordt met de dag sterker. Nog even, en ze loopt weer volkomen gezond rond. Ga nu slapen.'

'Probeer nooit te redeneren met een dronkeman,' merkte Bendir binnensmonds op.

Reyn kreunde. 'Moeder.' Hij haalde diep adem, alsof hij weer een betoog wilde houden, maar in plaats daarvan beperkte hij zich tot een zucht. 'Ik ben zo moe,' zei hij toen. 'Ik heb al zo lang niet geslapen. Maar luister naar me. Luister. Malta is naar de oude stad gegaan, naar de zaal van de Gekroonde Haan. Ga haar halen. Dat is alles. Alstublieft, doe dat! Haal haar alstublieft!'

'Natuurlijk. Ga jij nu slapen. Bendir en ik zullen ervoor zorgen.' Ze gaf hem een klopje op zijn hand en streek zijn krullerige haren van zijn voorhoofd.

Bendir snoof minachtend. 'U behandelt hem als een baby.' Hij pakte de flessen van de tafel, stapte de kamer uit en smeet ze een voor een naar het moeras in de diepte. Jani negeerde zijn vertoon van drift. Ze zat naast Reyn en zag zijn oogleden dichtvallen. Verdronken in herinneringen? Nee, hij niet, niet haar zoon! Dit was slechts gelal van een beschonkene. Hij was nog zichzelf. Hij zag haar, hij herkende zijn broer. Hij praatte niet tegen spoken. Hij was verliefd op een echt meisje van vlees en bloed. Hij was niet verdronken en hij zou niet verdrinken.

Bendir keerde terug in de kamer. Hij tilde de lantaarn op van de tafel. 'Komt u mee?' vroeg hij haar.

Ze knikte en liep achter haar oudste zoon aan. Toen ze de deur achter zich sloot ging Reyns ademhaling rustig en regelmatig.

'En je laat hem voor eeuwig met rust,' eiste Malta dapper.

De draak lachte. 'Waarom zou ik, eenmaal vrij, nog belangstelling hebben voor jullie korte leventjes, kleintje? Ik zal wegvliegen en mijn soortgenoten opzoeken. Natuurlijk zal ik hem met rust laten. Vooruit. Laat het me bewijzen.'

Malta leunde zowel met haar handen als met haar bonkende voorhoofd tegen het houtblok aan. Ze haalde diep adem. 'En je gaat mijn vader redden.'

'Zeker,' zei de draak liefjes. 'Dat had ik toch al beloofd? Laat me nu los.'

'Maar hoe weet ik dat je woord zult houden?' riep Malta op gekwelde toon uit. Fermer vervolgde ze: 'Je moet me iets geven, een onderpand of zoiets.'

'Ik geef je mijn woord.' De draak begon ongeduldig te worden.

'Ik heb meer dan dat nodig.' Malta piekerde. Er was iets... het lag op het puntje van haar tong. Toen schoot het haar opeens te binnen. 'Zeg me je naam.'

'Nee.' Ze klonk onvermurwbaar. 'Maar als ik eenmaal vrij ben, zal ik je schatten bezorgen waarvan je het bestaan nu niet eens vermoedt. Diamanten zo groot als duiveneieren. Ik zal naar het zuiden vliegen en je bloemen brengen die nooit verwelken en waarvan alleen al de geur zowat alle ziekten geneest die jullie soort kan hebben. Ik zal naar het noorden vliegen en je ijs brengen dat harder is dan elk metaal en dat nooit smelt. Ik zal je leren hoe je er zwaarden van kunt maken waarmee je zelfs rotsen kunt doorklieven. Ik zal naar het oosten vliegen en —'

'Geen verhaaltjes!' protesteerde Malta. 'Geen schatten. Ik vraag alleen dat je Reyn met rust laat en mijn vader redt. De naam van het schip is Vivacia. Dat moet je goed onthouden. Je moet dat schip vinden, de piraten doden en hem redden.'

'Ja, ja, maar—

'Nee, zweer het. Op je naam. Zweer op je naam dat je Kyle Haven zult redden en Reyn Khuprus nooit meer zult lastigvallen. Zeg het, dan doe ik wat jij zegt.'

Ze voelde de walm van de woede van de draak bijna op een fysieke manier. 'Durf je mij voorwaarden te stellen? Ik heb je nu, klein stuk ongedierte. Weersta me, en ik zal je ziel tot het einde van je dagen kwellen. Ik zal je overheersen. Ik zal je opdragen je nagels uit je vingers te trekken, en je zult het doen. Ik zal je bevelen je kinderen te wurgen, en je zult gehoorzamen. Ik zal een monster van je maken dat zelfs door je eigen volk —

Een lichte beving van de vloer onderbrak de serie dreigementen. Malta moest haar lippen op elkaar persen om het niet uit te schreeuwen.

'Zie je wel, zelfs de goden zijn vertoornd door de eisen die je me durft te stellen! Doe wat ik je zeg, of ik laat deze hele heuvel op je hoofd vallen!'

'En op dat van jezelf,' merkte Malta op. 'Het kan me niets schelen waarmee je me bedreigt. Als je echt tot dat soort dingen in staat was, zou je Reyn al lang geleden tot gehoorzaamheid hebben gedwongen. Zeg me je naam. Zeg je naam, of ik doe helemaal niets voor je. Niets!'

De draak zweeg. Malta wachtte. Ze had het ijskoud. Het was al te ver gevorderd voor gewone rillingen — ze was verkild tot in haar botten, haar hoofd bonkte, haar rug deed pijn, haar voeten leken verdoofd. Ze dacht dat ze in een plas water stond, maar wist het niet meer zeker. Ze was naar de stad gekomen, ze had de draak gevonden, maar toch zou ze falen. Zo kon niemand redden, noch haar vader, noch de man die deze stad voor haar had opgegeven. Dit was ze dus: een hulpeloze vrouw, zonder ook maar een greintje macht in deze wereld. Ze haalde haar handen van het hout en draaide zich om. Tastend begon ze haar weg door de zaal te zoeken. Ze hoopte dat ze de goede kant op liep.

Opeens verbrak de draak haar stilte. 'Tintaglia. Mijn naam is Tintaglia.'

'En?' Malta bleef staan, zo hoopvol dat ze nauwelijks durfde te ademen.

'En als je me bevrijdt, dan beloof ik dat ik Reyn Khuprus met rust zal laten en dat ik je vader, Kyle Haven, zal redden.'

Malta haalde diep adem. Toen stak ze haar handen uit en begon stoutmoedig terug te lopen tot ze het hout weer raakten. Ze legde ook haar voorhoofd weer tegen het hout aan en gaf alle verzet zuchtend op. 'Zeg me hoe ik je moet bevrijden.'

De draak sprak snel, gretig. 'Er is een grote deur in de zuidelijke muur. De Ouderlingen maakten kunstvoorwerpen hier, in deze zaal. Ze maakten levende sculpturen van mijn soort, uit geheugengesteente. Oude mannen hakten ze uit, in deze zaal, waar ze beschut waren tegen weer en wind. Dan stierven ze in die sculpturen, waardoor deze voor korte tijd die Ouderlingenlevens voortzetten. Dan ging die grote deur open, en de nabootsingen stapten in het zonlicht en vlogen uit boven de stad. Ze bleven slechts korte tijd in leven, en dan begonnen hun herinneringen en hun namaakleven te vervagen. Er was een begraafplaats voor die sculpturen, ver weg, in de bergen. De Ouderlingen beschouwden ze als een vorm van kunst. Wij vonden het amusant onszelf in steen gekopieerd te zien. Dus we hebben het getolereerd.'

'Dat alles zegt me helemaal niks,' zei Malta op verwijtende toon. De ijzige kou kroop omhoog via haar benen en had inmiddels haar knieën gevoelloos gemaakt. Ze had genoeg van alle gepraat. Ze wilde weten wat ze moest doen, en dan moest het eindelijk maar gebeuren.

'Er zijn panelen in de wand waarachter de hendels en draaiwielen verborgen zijn die de grote deur openen. Vind ze en gebruik ze. Wanneer de zon dan morgenvroeg opkomt en mijn wieg beschijnt zal ik vrij zijn.'

Malta fronste haar voorhoofd. 'Als het zo gemakkelijk is, waarom heeft Reyn het dan niet gedaan?'

'Hij wilde het wel, maar hij was bang. Mannen zijn zelfs in de gunstigste omstandigheden nog vreesachtig. Ze denken slechts aan eten en voortplanting. Maar jij en ik, jonge koningin, weten dat er meer is. Vrouwen moeten meedogenloos zijn om hun jongen beschutting te geven en hun ras te laten voortbestaan. Kansen moeten gegrepen worden. Mannen zitten te rillen in de schaduw, bang dat ze zullen sterven, maar wij weten dat slechts het einde van het ras te vrezen is, anders niets.'

De woorden riepen een merkwaardige weerklank op in Malta's ziel. Bijna waar, fluisterde ze voor zich uit, maar ze wist niet precies welk deel dan vals was.

Waar zijn die panelen?' vroeg ze vermoeid. 'Het moet nu maar eens gebeuren.'

'Ik weet het niet,' bekende de draak. 'Ik ben nooit in deze zaal geweest. Wat me bekend is weet ik via de levens van anderen, jij moet ze vinden.’

‘Hoe?'

'Je moet het leren van degenen die het wisten. Kom naar mij en laat je muren zakken, Malta Vestrit. Laat mij de herinneringen van de stad voor je openen, dan zul je alles weten.’

‘De herinneringen van de stad?'

'Ze waren zo hoogmoedig hun herinneringen op te slaan in het gebeente van hun stad. Vaag, af en toe, zijn ze waarneembaar voor jouw soort, maar je kunt ze niet naar believen beheersen. Ik kan je helpen ze te vinden. Laat me dat doen.'

Alle stukjes vielen nu op hun plaats. Opeens begreep ze wat haar aandeel in de afspraak zou inhouden. Ze haalde diep adem. Toen leunde ze naar voren en drukte zich tegen het hout aan - handen, armen, borst, wang. Dan een diepe zucht, alsof ze zich voorbereidde om te duiken. Ze verbood zichzelf angst te hebben of weerstand te bieden. Ze sprak met een droge mond.

'Laat me verdrinken in de herinneringen.'

Meer hoefde de draak niet te horen.

De zaal kwam meteen tot leven. Malta Vestrit vervaagde als een spookbeeld. Honderd andere levens bloeiden om haar heen op. Lange mensen, met koperen en violette ogen, en met een honingkleurige huid, vulden de ruimte. Ze dansten, ze praatten, ze dronken terwijl onwaarschijnlijk heldere sterren door de kristallen koepel boven hun hoofd naar beneden schenen. Maar toen opeens, in een oogwenk, was het ochtend. Het vroege daglicht bescheen de exotische planten die overal in de zaal in kuipen stonden te bloeien. In een van de hoeken klaterde een fontein naar beneden over een toren van kommen, en dartelden vissen in het vijvertje in de onderste kom. Het was middag. Nu werden de deuren geopend om een koel briesje naar binnen te laten. En toen was het avond. De deuren werden gesloten en de Ouderlingen kwamen weer bij elkaar om te praten en te lachen en te dansen op de muziek. Weer een oogwenk, en daar was opnieuw de zon. Een deur werd geopend en een kolossaal blok zwart gesteente, dat met zilver dooraderd was, werd op rollers de zaal binnen gesleept. Dagen dwarrelden voorbij — als de bloesems van een appelboom. Een groepje oude mannen bewerkte het zwarte gesteente met hamels en beitels. Het begon de vorm van een draak aan te nemen. De oude mannen leunden op de draak, werden erdoor verzwolgen. De deuren gingen open. De draak verroerde zich en schreed naar voren terwijl Ouderlingen hem lachend en huilend uitgeleide deden en de beste wensen meegaven. De draak sprong op en vloog weg. Het volk bleef achter om te lachen, te praten en te dansen. Een volgend rotsblok werd naar binnen gesleept. Dagen en nachten gingen voorbij — alsof er een snoer met afwisselend witte en zwarte kralen door haar handen gleed. Malta stond geworteld in de tijd, en de dagen en nachten van vroeger golfden om haar heen. Ze stond te kijken en te wachten, maar al spoedig besefte ze niet meer dat ze dat aan het doen was. De herinneringen begonnen langzaam de gehele zaal te vullen, als stroperige honing. Ze zoog ze op en begreep alles, veel meer dan haar geest kon bevatten. De herinneringen waren hier opgeslagen, want dat was een genoegen dat ze hadden gecultiveerd: het proeven van eikaars herinneringen. Maar niet op deze manier, jammerde Malta. Niet in een stortvloed die haar geen enkel detail bespaarde, die geen enkele emotie verdoezelde. Het was te veel, te veel! Ze was noch een draak, noch een Ouderling, ze was niet toegerust om dit alles te bevatten, ze kón het gewoon niet bevatten. Het bloedde uit haar weg, ze vergat meer dan ze onthield, maar bleef wanhopig op zoek naar dat ene detail dat ze moest vinden en onthouden. De panelen. De hendels en draaiwielen. Dat alleen was belangrijk. De rest liet ze komen en gaan.

Haar lichaam lag languit in de plas water. De kou drong door haar vlees heen haar botten binnen, maar de dagen en maanden en jaren regen zich om haar heen aan elkaar en bestookten haar geheugen met herinneringen, steeds meer herinneringen. Het werd onduidelijk of de tijd naar voren liep, of naar achter, of nu eens het ene, dan weer het andere. Ze zag dat de elementen van de muren op hun plaats werden gezet, ze zag dat werklieden zich wanhopig inspanden om de wiegen met draken naar binnen te brengen. Ze trokken ze voort aan touwen en hadden ze op rollers geplaatst, want buiten was de hemel zwart geworden en beefde de aarde en regende het dikke vlokken as, als in een zwarte sneeuwbui. En opeens hield het allemaal op. Ze had de plaatsing van de eerste blokken gezien, en ook had ze gezien dat er Ouderlingen vluchtten en stierven. Ze wist nu alles, en tegelijk wist ze niets. Malta, sta op.

Wie van hen allen was zij? Waarom zou zij van meer belang zijn dan de anderen? Iedereen was uiteindelijk toch verwisselbaar? Of niet?

Malta Vestrit. Weet je het nog? Weet je nog hoe je de deuren moet openen?

Beweeg het lichaam. Laat het rechtop zitten. Wat een klein, plomp lijf. En wat had het kort geleefd! En wat was het stom geweest! Knipper met de ogen. De zaal is donker, maar het is niet moeilijk om te weten hoe hij vroeger was, vol licht. Het zonlicht viel van boven naar binnen en wierp een regenboogkleurig schijnsel door de glazen panelen van de koepel. Ziezo. Vooruit, aan het werk. De deuren.

De zaal had twee deuren. Ze was via de noordelijke naar binnen gekomen. Die was te klein om de draak door te laten. Haar wieg was dus door de zuidelijke deur naar binnen gebracht. Ze kon zich bijna niets herinneren van wie ze was en wat ze hier deed, maar ze herinnerde zich hoe die deur werd geopend. Normaal waren daar vier sterke mannen voor nodig. Ze zou het in haar eentje moeten doen. Ze ging naar het eerste paneel naast de zuidelijk deur en vond de knop. Haar vingernagels braken erop af, maar het gebeeldhouwde paneel kwam niet in beweging. Ze had geen gereedschap. Ze bonkte met haar vuist op het paneel. Binnenin klikte iets. Ze begon opnieuw aan de knop te rukken. Deze keer gaf het paneel langzaam mee en opeens brak het uit zijn oude hengsels en viel het op de vloer. Dat gaf niets.

Opnieuw bleek datgene wat de kamer zich herinnerde niet precies gelijk aan wat ze voelde. Ze trof geen goed geoliede klink aan, maar een houten handgreep die haar kant op stak, en verbonden was met een roestige metalen constructie die onder de spinnenwebben zat — een draaiwiel. Ze begon de handgreep naar beneden te trekken. Het wiel gaf niet mee. Wacht, er was natuurlijk een grendel, die moest ze eerst vinden. Ze tastte met haar hand tot ze hem had gevonden — geen hout, maar koud metaal. Ze trok eraan met beide handen. Hij kwam niet in beweging.

Ze zette zich schrap met haar voeten en gebruikte haar volle gewicht. Deze keer gaf de grendel mee: hij schoot opeens los. Er klonk een vreselijk krakend geluid vanuit de wand terwijl Malta op de stenen vloer viel. Even was ze half verdoofd. Het gekreun achter het paneel hield aan. Ze krabbelde overeind. Nu het wiel. Nee, dat zou niet werken. Eerst de andere vergrendeling. Deze deuren moesten aan beide kanten ontgrendeld worden voordat de wielen konden worden rondgedraaid.

Ze trok zich niets aan van gebroken nagels of bebloede vingers, maar opende ook het tweede paneel. Toen dat gebeurd was stortte er vanuit de opening een hele stapel puin en vochtige aarde de zaal in. Hier was de wand dus gescheurd. Het kon haar niets schelen. Ze verwijderde aarde met haar handen tot ze de grendel voelde, waaraan ze vervolgens met al haar kracht begon te rukken. Het ding bleef halverwege steken, waarna ze een eindje naar boven klom over het puin en met haar voet op de metalen grendel begon te stampen, waardoor deze nog een eindje verschoof. Deze keer begon er hoog boven haar hoofd iets te kreunen. Malta ging met haar hele gewicht op de grendel staan, waardoor deze verder schoof, maar opeens afbrak. Malta viel. Ze scheurde haar rok aan het afgebroken metaal en stootte haar knie hard op de stenen vloer. Even voelde ze niets anders dan pijn. Malta, sta op.

'Ik weet het. Ik doe het.' Haar stem klonk haar ijl en raar in de oren. Ze kwam overeind en hinkte terug naar datgene wat zich achter dit paneel bleek te bevinden: opnieuw een handgreep die dwars op een van de spaken van een wiel was gemonteerd. Het metalen wiel was bijna zo groot als dat van een koets en het kostte haar een eeuw om het met haar blote handen te bevrijden van de koude, natte, korrelige aarde die eraan vastgekoekt zat en die zich onder haar nagels en in haar huid vrat.

Probeer het maar

Gehoorzaam nam ze de greep van het wiel in haar beide handen. Haar geheugen vertelde haar dat twee mannen dit wiel behoorden te bedienen en twee andere het tweede wiel, en dat hun inspanningen synchroon moesten verlopen.

Maar zij was hier slechts in haar eentje. Ze zette er haar gewicht achter en trok de hendel naar beneden. Als door een wonder draaide het wiel, zij het niet ver. Hoog boven zich hoorde Malta iets kraken in de muur. Ze liet dit draaiwiel in de steek en begaf zich naar het andere. Dit zat tenminste niet onder de rotzooi. Ze spande zich in en draaide het naar beneden. Het ging gemakkelijker dan bij het andere wiel, maar niet veel verder. Terug naar het eerste wiel. Het ging weer een eindje verder. Dan weer naar het andere. Ook dat draaide weer. Ondertussen waren er in de wand krakende geluiden te horen. De deur zelf had zich nog weinig bewogen. Malta rustte af en toe even uit, en liep verder heen en weer tussen de twee draaiwielen om ze om de beurt een rukje te geven. De vreemde geluiden die ze ondertussen hoorde moesten van oude kettingen en katrollen afkomstig zijn, fluisterde haar geheugen haar in. En van contragewichten die aan het zakken waren. Zo hadden ze het ontworpen, nietwaar? Onthoud maar hoe het ontworpen is! Onthoud ook hoe de hele koepel ontworpen is!

Maar opeens zag ze de hele wand en deze deur en het mechanisme van de draaiwielen op een andere manier. De herinnering aan hoe het behoorde te zijn contrasteerde te sterk met datgene wat haar handen haar vertelden. Ze voelde puin en vochtige aarde met haar handen. Ze sloot haar ogen, om de herinneringen aan hoe het was geweest te blokkeren, en betastte de deur met haar vingers — de deuken, de bulten, de scheuren, de groeven. Toen draaide ze zich opeens om. 'Deze hele kant van het gebouw zal instorten als de deur wordt geopend. Het is puur toeval dat het ding zo lang intact is gebleven.'

'Instorten, maar de aarde zal naar opzij vallen en het zonlicht zal naar binnen schijnen,' voorspelde de draak. 'Ga door!'

'Als je het mis hebt zul je hier begraven zijn, en ik met jou!'

'Liever dat dan doorgaan zoals tot nu toe. Draai de wielen, Malta. Je hebt het beloofd.'

Zo machtig is een naam. Ze keerde opeens terug tot zichzelf - een jonge vrouw in bemodderde kleren in een donkere zaal. Vergeten was de trotse jonge bouwer van deze zaal, weggeblazen als een laatste vleugje van een droom. Malta draaide zich om en gaf weer een rukje aan het wiel.

Dit bleek de laatste beweging te zijn die dit wiel en het andere wensten te maken. Hoe Malta ook trok en duwde, nu eens hier, dan weer daar, vloekend en tierend - er was in het antieke mechanisme geen beweging meer te krijgen. De wand bleef nog een tijdje kreunen en mompelen, maar de deur bewoog zich geen duimbreed verder.

'Alles zit muurvast. Ik kan niet verder. Ik heb het geprobeerd. Het spijt me.'

De draak bleef een hele poos zwijgen. Toen beval ze: 'Haalhulp. Je broer... ik zie hem. Je kunt hem gemakkelijk de baas. Haal hem, en twee staven om als hefboom te gebruiken. Ga nu. Meteen!'

Er waren uitstekende redenen om dat commando te negeren, maar Malta kon ze zich niet herinneren. Ze kon zich zelfs de broer waar de draak over sprak nauwelijks herinneren. De deur, en de manier om hem open te maken, dat was zowat het enige dat ze helder voor ogen had. Die hefbomen waren een goed idee. Als ze die door de spaken van de wielen stak zou ze veel meer kracht kunnen zetten om ze aan het draaien te krijgen.

Ze liep in licht dat werd herinnerd vanuit andere tijden. Ze sleepte zich vermoeid voort door de zaal en over de treden die naar de noordelijke deur leidden. In de gang erachter volgde ze onder het lopen met haar vingers de strook van jidzin. Nadat ze met haar ogen had geknipperd was de gang om haar heen opeens verlicht en vol leven. Ze werd gepasseerd door edelen, die lange, slungelige bedienden achter zich aan hadden lopen. Een naaister en twee van haar jonge leerlingen kwamen buigend uit een winkel, met lappen prachtige stof over hun armen gedrapeerd. Een kindermeisje met een huilende, mollige baby in haar armen haastte zich naar Malta toe en liep dwars door haar heen. Het meisje riep een vrolijke groet naar een jongeman met een geribbelde hoofdkap, en hij floot naar haar bij wijze van antwoord. Het was Malta die hier de geest was. Het was hun stad.

Opeens struikelde ze over wat puin. Ze moest de wand loslaten en haar hele omgeving werd weer in duisternis gedompeld. Dit was haar tijd, haar leven: een donkere, muf stinkende doolhof van half ingestorte gangen en deuren. Deze verzameling puin, zo leerde ze al snel door haar tastende handen, blokkeerde de hele gang. Die kant kon ze niet op.

Ze raakte de wand aan om zich te oriënteren en wist toen bijna meteen een betere route, naar een uitgang die dichterbij was. Ze begaf zich die kant op en haastte zich. Ze luisterde niet meer naar de klachten van haar uitgeputte lichaam. Ze leefde nu in duizenden verschillende momenten tegelijk, waarom zou ze zich dan concentreren op dat ene moment waarin ze pijn leed? Ze strompelde voort, en haar verfomfaaide natte rok fladderde tegen haar benen of plakte eraan vast.

Toen viel ze pijnlijk op de vloer. 'Een beving,' zei ze versuft, hardop voor zich uit, nadat het was gebeurd. Ze bleef een poosje liggen wachten op de echo-schok die vaak volgde. Er gebeurde niets. Wel hoorde ze geluiden - kraken, schuiven, knarsen - maar geen daarvan leek van dichtbij te komen. Voorzichtig ging ze staan. Toen betastte ze de lichtstrip. Er kwam een schijnsel, maar het was zwak. Malta moest in haar herinneringen graven om te weten hoe de gang verder liep.

In de verte hoorde ze kreten. Malta negeerde ze, zoals ze ook het gekeuvel van passerende paartjes en het geblaf van een hondje dat ongevoeld langs haar enkel streek negeerde. Geesten en herinneringen. Ze moest ergens verderop een deur openen. Daar begon een zijgang die haar naar buiten zou leiden. Het geschreeuw klonk hier van dichtbij, van achter een deur. Ze hoorde een vrouwenstem: 'Alstublieft, alstublieft, de deur zit klem! Haal ons hieruit! Haal ons hieruit voor we sterven!' Toen Malta met haar handen over de deur streek voelde ze de vibraties van het bonzen aan de andere kant. Meer uit nieuwsgierigheid dan in antwoord op de smeekbede zette ze haar schouder tegen de deur. Trekken!' riep ze terwijl ze zo hard mogelijk duwde. Opeens gaf de deur mee. Malta viel naar binnen, half over de vrouw heen. Achter die vrouw stond een bleke man in de kamer en scheen het licht van een echte lantaarn, dat Malta bijna verblindde. De gevallen vrouw krabbelde meteen overeind, waarbij ze Malta half vertrapte. 'Sta op!' gilde ze. 'Breng ons hier weg! De muur is gebarsten en er lekt al modder naar binnen!'

Malta ging rechtop zitten en keek om zich heen in de weelderig ingerichte kamer. De dikke tapijten op de vloer werden inderdaad belaagd door een traag verschuivende golf van modder. Terwijl Malta ernaar keek borrelde er hier en daar water uit op, en de nattere, verdunde modder begon op die plekken sneller uit te lopen. 'Die hele muur zal het zo dadelijk begeven,' merkte Malta oordeelkundig op.

De bleke jongeman wierp een snelle blik over zijn schouder. 'Daar heb je waarschijnlijk gelijk in.' Hij keek op haar neer. 'Je meesters hebben ons verzekerd dat we hier veilig zouden zijn. Dat niets en niemand me hier zou kunnen vinden. Wat heeft het voor nut me te verbergen voor sluipmoordenaars als ik in plaats daarvan verdrink in vieze modder?'

Malta knipperde met haar ogen. De lichten en schaduwen van de Ouderlin-genstad verdwenen. De satraap van Jamaillia keek woedend op haar neer. 'Blijf daar niet zo onnozel zitten kijken! Sta op en breng ons naar je meesters. Ze zullen mijn toorn voelen!'

Concubine Kekki was de kamer in gelopen en had de lantaarn gepakt. 'Zij is nutteloos,' zei Kekki tegen de satraap. 'Volg mij maar. Ik geloof dat ik de weg weet.'

Malta bleef op de grond zitten en zag het tweetal weglopen. Dit was van grote betekenis, hield ze zichzelf voor. De satraap van Jamaillia was voor zijn eigen veiligheid naar Trehaug gebracht. Ze had dat niet geweten. Iemand had haar dat moeten zeggen. Vertrouwde hij haar niet? Ze sloot haar ogen om te proberen er helderder over na te denken. Ze had vooral zin om in slaap te vallen.

De vloer schokte weer. Verderop in de gang hoorde ze Kekki en de satraap schreeuwen. Dat schrille geluid deed Malta niet half zo erg schrikken als het doffe gerommel vanuit de kamer die ze hadden verlaten. Ze krabbelde snel overeind terwijl de aarde nog steeds beefde. Ze rende de gang op en trok de deur achter zich dicht. Kon een enkele deur een instortende heuvel tegenhouden?

Plotseling greep ze naar haar hoofd. Neem de controle in handen! Ze koos het moment en bracht het rondom haar tot leven. Ze werd omringd door chaos. Dit kon misschien hun redding zijn!

Ze draaide zich om en rende weg. Voor haar uit zag ze het schijnsel van de bungelende lantaarn die de concubine had meegenomen. Malta haalde de satraap en zijn vrouw gemakkelijk in. 'Jullie gaan de verkeerde kant op,' liet ze de twee op gespannen toon weten. 'Volg mij.' Ze rukte Kekki de lantaarn uit de hand. 'Deze kant op,' beval ze, en begaf zich meteen op weg. Ze volgden haar op haar hielen. Om hen heen verbleekten de fantomen van de gillende Ouderlingen, die in paniek op de vlucht waren. Malta volgde de richting waarin de rennende spoken zich uit de voeten maakten. Als zij destijds aan de catastrofe hadden weten te ontkomen, dan kon het haar nu misschien ook nog lukken.

HOOFDSTUK 37

Dood van de Stad

~

De aardbeving in dit uur voor de zomerse dageraad wekte Keffria niet. Ze had niet in slaap kunnen komen. Er was eerder die nacht een licht dreunen geweest, maar dat had ze genegeerd. Dit was een heel ander geluid. Het was begonnen als een harde knal, als een donderslag, maar wat haar uit haar bed deed springen was de langdurige aardbeving die erop volgde. De mensen van het Regenwoud hadden haar gewaarschuwd dat de effecten van een beving hoog in de bomen in overdreven mate werden gevoeld, maar toch had ze zich onmiddellijk aangekleed, waarbij ze zich aan haar bed had moeten vasthouden. Selden zou dit wel machtig spannend vinden, maar Malta raakte waarschijnlijk van streek. Ze wilde meteen naar haar toe. En bij die gelegenheid zou ze zichzelf er tevens toe dwingen Malta te vertellen dat ze naar Beijerstad terugkeerde. Keffria vreesde dat moment. Ze was Malta gisteravond al gaan opzoeken, maar toen had het meisje liggen slapen. Keffria had niet het hart gehad om haar te wekken. De zwelling van haar hoofdwond was nu verdwenen, maar het kind had nog steeds akelig blauwe ogen. Slaap was voor haar de beste medicijn, dus Keffria was op haar tenen weggeslopen.

De heelster had erop aangedrongen dat Malta in een zonnige kamer werd gelegd, hoog boven die van haar moeder. Keffria moest dientengevolge nu eerst over een paar bruggen en tenslotte over een wenteltrap. Ze was nog steeds niet gewend aan de deinende hangbruggen. Selden rende er de hele dag over heen en weer, maar Keffria werd er nog steeds nerveus van. Ze wenste dat het wat lichter was, maar het zou nog een poos duren voordat het zonlicht in het gebladerte om haar heen zou binnendringen. Ze sloeg haar armen over elkaar en hield resoluut het midden van de loopbrug. Ze wilde er niet aan denken hoe de brug zou gaan slingeren als er juist nu een nieuwe beving zou komen. Dat soort gedachten verbande ze uit haar geest. Ze merkte dat ze met kleine, aanstellerige stapjes liep. Zo schoot ze niet op! Ze probeerde een normale tred vol te houden en was blij toen de vaste wenteltrap eindelijk in zicht kwam.

Vanaf dat moment repeteerde ze een paar manieren om Malta te vertellen dat ze vanhier wilde vertrekken. Het zou moeilijk zijn. Als Keffria weg was, zou Malta helemaal alleen zijn, afgezien van Selden. Malta had botweg geweigerd Reyn te ontvangen; ze gaf hem nog steeds de schuld. Keffria zelf had hem al op de Kendrij vergeven, tijdens hun reis stroomopwaarts. Zij geloofde dat de mannen die het rijtuig hadden overvallen veel verder waren gegaan dan wat hun directe orders inhielden: de satraap gevangennemen. De zichtbare wroeging van de jonge Regenman tijdens zijn lange wachten voor Malta's kajuitdeur had er Keffria van overtuigd dat hij zijn beminde absoluut geen kwaad had willen berokkenen. Misschien zou Malta dat te zijner tijd ook gaan inzien, maar in de tussentijd moest Keffria haar kinderen hier achterlaten met alleen henzelf als steun voor elkaar. De twijfels die haar al de hele nacht kwelden keerden weer terug.

Ze bereikte de tak waarop Malta's kamer zich bevond.

Ze knikte even ter begroeting van een vrouw die uit een aangrenzende kamer was gekomen. Het was iemand met een zeer pokdalige huid en met wratachtige uitstulpingen onder haar kin en op haar keel. Het was Tillamon, Reyns oudere zus, die stralend naar haar glimlachte. 'Behoorlijk forse schokken,' riep Keffria, om maar iets te zeggen.

'Ik hoop dat niemand gewond is. De vorige keer verloren we twee bruggen tijdens zulke bevingen,' liet Tillamon haar opgewekt weten.

'Ach, ach!' hoorde Keffria zichzelf antwoorden.

Ze klopte op de deur en wachtte. Er kwam geen reactie. 'Malta, liefje, ik ben het,' zei ze, en ze ging naar binnen. De opluchting die ze voelde nu ze min of meer vaste bodem onder haar voeten had verdween meteen toen ze Malta's lege bed zag. 'Malta?' Ze begon dom aan de deken te voelen, alsof haar dochter zo plat was dat ze zich daaronder verborgen kon houden. Toen liep ze terug naar de deur en stak haar hoofd naar buiten.

'Malta?' riep ze.

Reyns zus stond nog in haar deuropening. 'Heeft de heelster Malta ergens anders naar toe gebracht?' vroeg Keffria haar. Tillamon schudde haar hoofd.

Keffria probeerde rustig te blijven. 'Vreemd! Ze is weg. Ze is te ziek om al uit haar bed te zijn. En toen ze gezond was is ze nooit iemand geweest die vroeg opstond.' Ze wilde niet naar de reling naast het looppad kijken. Ze weigerde zich af te vragen of een ziek, duizelig meisje, strompelend vanaf haar ziekbed, daar misschien...

De vrouw hield haar hoofd schuin. 'Ze heeft gisteren een kleine wandeling gemaakt met Reyntje,' zei ze uit eigen beweging. Een glimlachje kwam op haar gezicht en verliet het meteen weer. 'Ik heb gehoord dat ze het hebben bijgelegd,' besloot ze verontschuldigend.

'Maar dat verklaart nog niet waarom ze niet in haar bed ligt... o!' Keffria staarde haar aan.

'O, nee! Zoiets bedoelde ik niet. Reyntje zou nooit... zo'n type is hij niet.' Ze struikelde over haar woorden. 'Ik kan beter mijn moeder roepen,' besloot ze ontredderd.

Er was hier iets aan de hand, concludeerde Keffria. Iets waar ze van had behoren te weten. 'Ik denk dat ik beter met je mee kan gaan,' antwoordde ze, met angst in haar hart.

Er moest verschillende keren worden geklopt om Jani Khuprus te wekken.

Toen ze tenslotte in een kamerjas naar de deur kwam stonden haar ogen vermoeid en bezorgd tegelijk. Even had Keffria bijna medelijden met haar. Maar het ging om Malta. Ze keek Jani recht in het gezicht en zei: 'Malta ligt niet in haar bed. Weet je waar ze zou kunnen zijn?'

De angst die op Jani's gezicht verscheen vertelde Keffria alles. Jani keek haar dochter aan. Tillamon, ga maar terug naar je kamer. Dit is iets voor Keffria en mij alleen.'

'Maar, moeder...' begon de jonge vrouw, maar haar moeders blik legde haar het zwijgen op. Ze schudde haar hoofd, draaide zich om en vertrok.

Jani richtte haar blik weer op Keffria. De rimpels in haar Regenvrouwengezicht leken opeens diepere groeven te zijn geworden. Ze zag er ziek uit. Jani haalde diep adem. 'Het is mogelijk dat ze ergens met Reyn samen is. Gisteravond laat werd hij... erg bezorgd om haar. Hij is misschien naar haar toe gegaan... Dat is normaliter niets voor Reyn, maar de laatste tijd is hij niet zichzelf geweest.' Ze zuchtte. 'Kom mee.'

Jani ging haar snel voor. Ze had niet de tijd genomen om zich te kleden of een sluier voor te doen. Hoewel ze werd opgepept door woede en angst, had Keffria moeite om haar bij te houden.

Toen ze Reyns kamer naderden kreeg Keffria bange voorgevoelens. Als Malta en Reyn hun meningsverschillen hadden bijgelegd, zouden ze misschien... Opeens wilde ze blijven staan om even rustig na te denken. 'Jani,' begon ze, maar de andere vrouw had haar hand al opgeheven om aan te kloppen. Ze klopte echter niet aan, maar duwde Reyns kamerdeur simpelweg open.

Er walmde een zware geur van drank en zweet naar buiten. Jani tuurde in de schemering en deed toen een stap opzij om ook Keffria een blik te gunnen. Reyn lag languit, op zijn buik, op het bed. Zijn ene arm hing over de rand, de pols rustte op de vloer. Zijn ademhaling klonk hees en zwaar. Hij sliep de slaap van iemand die uitgeput was. En hij was alleen.

Jani legde een vinger op haar lippen en sloot de deur. Keffria hield haar verontschuldiging binnen tot ze een eindje bij de deur vandaan waren.

'Jani, het spijt...' begon ze, maar de andere vrouw keek haar aan met een scheve glimlach om haar lippen.

'We weten allebei best dat we enige reden tot zorgen hebben, wat die twee betreft. Reyn is betrekkelijk laat in zijn leven tot deze passie gekomen. Malta gedraagt zich afstandelijk tegen hem, sinds ze hier is, maar ik geloof niet dat ze in haar hart ook zo koel is. Hoe eerder ze weer tot elkaar komen, hoe beter het voor ons allen is.'

Keffria knikte vermoeid, dankbaar voor het begrip dat Jani toonde. 'Maar waar kan ze zijn? Ze is te ziek om zomaar in haar eentje ergens buiten rond te lopen.'

'Ik deel je bezorgdheid. Ik zal wat mensen op pad sturen om na te vragen of Malta ergens is gezien. Kan ze wellicht met Selden op stap zijn?'

'Misschien. De afgelopen weken zijn ze dichter tot elkaar gekomen. Ik weet dat hij haar heel graag de stad wilde laten zien.' Keffria bracht haar gespalkte hand naar haar voorhoofd. 'Dit gedrag doet me betwijfelen of het wel zo verstandig is die twee hier achter te laten. Ik dacht dat Malta volwassener werd, maar zomaar wegglippen, zonder iemand iets te zeggen...'

Jani bleef op het smalle looppad staan en nam Keffria bij de arm. Haar ogen, nog steeds ongesluierd na het overhaaste vertrek uit haar kamer, keken recht in die van Keffria. 'Ik beloof je dat ik voor hen zal zorgen als voor mijn eigen kinderen. Er is geen enkele reden om Selden ergens anders onder te brengen. Het zal Reyn goed doen als hij de zorg voor een jonge knul op zich moet nemen voordat hij straks zelf zonen krijgt.' Jani glimlachte, en de hoop op haar gezicht nam veel van de Regenmensen-vreemdheid ervan weg. Toen kreeg ze een bijna smekende blik in haar ogen. 'Wat je gisteren aanbood om voor ons te doen was ongelofelijk dapper. Ik voel me buitengewoon zelfzuchtig dat ik erop aandring het door te zetten. Jij bent namelijk de enige die in zo unieke mate is toegerust om voor ons te spioneren.'

'Spioneren.' Het woord smaakte vreemd op haar tong. 'Ik neem aan...' begon Keffria, maar ze werd onderbroken door de bronzen klanken van een grote klok. Wat is dat?' vroeg ze.

Jani stond ontsteld in de richting van de oude stad te staren. 'Het betekent dat er een instorting is geweest en dat er misschien mensen in de val zitten. Alleen dan wordt deze grote klok geluid. Iedereen die kan werken moet meehelpen. Ik moet gaan, Keffria.'

Zonder nog een woord draaide ze zich om en sprintte weg, Keffria verbluft achterlatend. Langzaam draaide ze haar hoofd in de richting van de begraven stad. Ze kon er niet veel van zien, tussen de bomen door, maar het panorama van het bovengrondse Trehaug strekte zich op verschillende niveaus voor haar uit. Mannen riepen naar elkaar en liepen over de loopbruggen terwijl ze hun hemden nog dichtknoopten. Vrouwen volgden met kruiken water, schoppen en ander gereedschap. Keffria besloot dat ze Malta en Selden zou gaan zoeken. Dan zouden ze samen gaan helpen, als dat kon en als Malta niet te verzwakt was. Dat was misschien een mooie gelegenheid om Malta duidelijk te maken dat haar moeder met de Kendrij naar Beijerstad zou terugkeren.

Malta was de tel kwijtgeraakt van het aantal doodlopende gangen dat ze hadden uitgeprobeerd. Het was om gek van te worden, want de spookachtige inwoners van de oude stad verdwenen simpelweg door die tunnels - of ze in puin lagen of niet. Telkens wanneer ze voor de zoveelste keer op een stapel puin en vochtige aarde stuitten raakten de satraap en zijn concubine ernstiger van streek. 'Je zei dat je de weg wist!' zei hij beschuldigend.

'Ik weet de weg. Ik ken alle wegen. We moeten er alleen een vinden die niet geblokkeerd is.'

Ze had al veel eerder vastgesteld dat hij haar niet had herkend als het meisje van de dans en de koets. Hij behandelde haar als een nogal dom dienstmeisje. Ze kon het hem nauwelijks kwalijk nemen. Zelf had ze ook de grootste moeite om zich die vroegere Malta te herinneren. Haar herinneringen aan het bal en het ongeluk daarna leken nog vager en verder weg dan de herinneringen van de stad om haar heen. Haar verleden als Malta leek het verhaal van een frivool en verwend wicht. Zelfs nu nog waren wegkomen en overleven een minder sterke drijfveer voor haar dan de noodzaak haar broertje te vinden en met hefbomen terug te keren naar de draak om haar te bevrijden. Dat was waarom ze een uitweg zocht. De satraap en zijn concubine helpen was slechts een bijkomstigheid.

Ze passeerden het theater, maar even verderop draaide Malta zich abrupt om en keerde terug naar de ingang van die enorme zaal. De deuropening was een zwart gat in de muur. Malta hield het flakkerende licht van haar lantaarn zo hoog mogelijk om een indruk te krijgen. De ooit schitterende zaal was ten dele ingestort. Er waren pogingen gedaan om het puin weg te ruimen, maar de grote steenblokken van de pilaren die ooit het torenhoge plafond hadden ondersteund hadden die gravers in de weg gezeten. Malta overzag de situatie en besloot dat het een poging waard was. 'Deze kant op,' zei ze tegen de twee achter haar.

'Maar dat is bespottelijk!' jammerde Kekki. 'De zaal ligt al half in puin. We zoeken een weg naar buiten, niet nog dieper de puinhopen in.'

Uitleg werkte misschien sneller dan botte ruzie. 'Elk theater heeft een afzonderlijke ingang voor komende en gaande acteurs. De Ouderlingen gaven er de voorkeur aan dat de optredenden slechts op het toneel te zien waren, want dat hield de illusie van het spel beter in stand. Achter het toneel, dat nu nog overeind staat, bevonden zich kamers en een uitgang. Ik ben vaak langs die weg naar binnen en buiten gegaan. Kom mee, vertrouw me, dan wordt u misschien alsnog gered.'

Kekki keek gepikeerd. 'Sla niet zo'n toontje tegen me aan, dienstmeid! Je vergeet jezelf.'

Malta zweeg even. 'Meer dan u beseft,' gaf ze toen toe, maar met de stem van een vreemde. Wiens woorden waren dat geweest, wiens dictie? Ze wist het niet en dit was niet het moment om een losstaande herinnering na te vorsen. Ze leidde hen het toneel op en toen achter de coulissen en naar beneden. Er lag wat puin voor de geheime deur, maar het meeste daarvan was hout, geen gesteente. Hier was heel, heel lang geen mens meer geweest. Misschien had zelfs het Regenvolk deze deur nog niet ontdekt. Ze zette de lantaarn op de grond en begon het puin opzij te schuiven terwijl de satraap en de concubine toekeken. Vervolgens bediende ze de grendel door er het embleem van het acteursgilde op te tekenen. Toen dat niet werkte trapte ze de deur gewoon in. Hij zwaaide langzaam open, de duisternis binnen. De latei boven de deuropening kreunde dreigend, maar hield het.

Malta bad dat deze gang nu eens zonder instortingen zou zijn. Ze bracht haar hand naar de lichtstrook op de muur en zag dat de smalle gang opeens tot leven kwam en als een helder verlichte rechte weg in de richting van de vrijheid leidde. 'Die kant op!' kondigde Malta aan. Kekki nam de lantaarn mee, maar Malta was nu bereid op de lichtstrook te vertrouwen. Ze streek er strelend overheen met haar vingers. Terwijl ze door de gang liep, gingen er verwachtingsvolle gevoelens van iemand anders door haar heen. Die deur leidde naar de kleedkamers, die naar een oefenruimte waar de dansers hun spieren konden losmaken. Het was een prachtig theater geweest — het mooiste in al de steden van de Ouderlingen.

De achterdeur, herinnerde ze zich, kwam uit op een schitterende veranda met uitzicht op de rivier, en een aangrenzend botenhuis. Sommige zangers en acteurs hadden daar eigen bootjes liggen voor romantische vaartochtjes op het maan-verlichte water.

Malta schudde deze dromen met een ruk uit haar hoofd. Een deur naar buiten, hield ze zichzelf streng voor, meer zocht ze niet. Een deur die haar tot buiten de begraven stad leidde.

Er leek geen einde te komen aan de gang. Links en rechts zag ze deuren van kleedkamers, maar ook etalages van winkeltjes, die er speciaal voor de artiesten waren geweest - genotmiddelen, pruiken, grimeerspullen. Alles nu dood en verdwenen. Dit was ooit het kloppende hart van de stad geweest, want welke kunst was er grootser dan de kunst die het leven zelf imiteert? Malta haastte zich erlangs, maar haar hart was vervuld van de herinneringen van wel honderd kunstenaars die hun eigen overlijden betreurden.

Toen ze eindelijk daglicht voor zich uit zag was het zo bleek en grijs dat het een begoocheling leek. Het laatste deel van de gang was beschadigd. De licht-strip was er in het ongerede geraakt en het licht van hun lantaarn was bijna uitgedoofd. Ze moesten zich haasten. De blokken waaruit de muren waren opgebouwd hadden hun bepleistering en fresco's verloren. Ze dreigden te bezwijken onder de druk van de aarde, en hier en daar sijpelde tussen de voegen al water naar binnen. Vlekken op de muur leerden Malta dat de gang al vaker onder water had gestaan - waarschijnlijk telkens wanneer de rivier tijdens het regenseizoen buiten haar oevers trad. Ze hadden geluk dat ze nu een vrije doortocht hadden, al moesten ze door zachte modder waden. Malta had allang geen aandacht meer voor de toestand van haar kleding, maar de satraap en zijn concubine klaagden en zeurden terwijl ze met zompige stappen achter haar aan strompelden.

De veranda en het botenhuis, ooit de eindbestemming van deze gang, waren een onduidelijke verzameling ruïnes en afval geworden. Er was geen pad meer te onderscheiden. Malta negeerde de protesten van haar metgezellen en begon dwars over het puin heen te trekken, geleid door het vage daglicht in de verte. Wat er van de oude gang nog over was lag vol met grond en bladeren die door de regen en de wind waren aangevoerd. Oude aardbevingen hadden voor spleten in de vloer en de aarde gezorgd. 'We zijn buiten!' riep Malta naar achter. Ze klom over een laatste stapeltje glibberige wrakken van bootjes en strompelde toen opeens zomaar het lichtschijnsel van de vroege ochtend binnen. Ze haalde een paar keer diep adem om van de frisse lucht en het vrije uitzicht om haar heen te genieten. Nu pas besefte ze hoe deprimerend de donkere beslotenheid van de beschadigde tunnels en gangen was geweest. Ook fluisterden er opeens geen geesten meer in haar hoofd. Het was alsof ze was ontwaakt uit een lange, verwarrende droom. Ze begon over haar gezicht te wrijven, maar hield daar snel mee op: haar handen waren vies en plakkerig. Onder de paar nagelranden die ze nog over had zat vochtige aarde. Haar kleren waren modderige lompen die aan haar lichaam plakten. Ze ontdekte dat ze nog maar één schoen aan had. Waar was ze geweest? Wie was ze geweest?

Ze stond nog met haar ogen te knipperen toen de satraap en zijn concubine naar buiten kwamen. Ook zij waren enigszins bemodderd, maar ze zagen er lang niet zo besmeurd uit als Malta. Ze keek de twee glimlachend aan, in de verwachting bedankt te worden. In plaats daarvan vroeg de magnadon satraap Cosgo haar op hoge toon: Waar is de stad? Wat heeft het voor zin ons uit die puinhopen naar deze godverlaten plek te brengen?'

Malta keek nog eens goed om zich heen. Bomen. Troebel grijs water omspoelde de voeten van die bomen. Ze stond op een met graspollen begroeide verhoging in een moerassig terrein. Na de kronkelige ondergrondse zwerftocht had ze geen idee meer waar ze zich bevond. Ze probeerde zich te oriënteren aan de hand van de opkomende zon, maar wegens het woud om hen heen was Trehaug nergens te zien. Ze haalde haar schouders op. 'Ergens stroomopwaarts of stroomafwaarts van hier,' mompelde ze.

Aangezien we op een eilandje lijken te staan, dunkt me dat een veilige conclusie,' zei de satraap hatelijk.

Malta liep naar een hoger plekje om een beter zicht te hebben, maar werd er niet veel wijzer, behalve dat ze niet eens op een echt eilandje stonden, maar eerder op een soort bult in het moeras. Ze kon nog steeds niet uitmaken aan welke kant het open water van de rivier te zoeken was, want aan alle kanten om haar heen werd het zicht belemmerd door de kolossale grijze stammen van ontelbare bomen.

'We zullen terug moeten,' concludeerde ze moedeloos. Ze wist niet of ze al die horden opgeschrikte spoken nog eens zou kunnen trotseren.

'Nee!' Kekki liet het als een gilletje klinken en ging toen pardoes op de grond zitten, waar ze wanhopig begon te snikken. 'Dat kan ik niet. Ik ga niet terug die duisternis in. Dat doe ik niet.'

'Dat hoeven we natuurlijk ook niet,' merkte de satraap ongeduldig op. 'In het laatste stuk van de gang zijn we over de wrakstukken van een aantal bootjes heen geklommen. Meisje, ga terug en zoek een intact exemplaar uit. Sleep het naar buiten en roei ons naar de stad.' Hij keek walgend om zich heen, haalde toen een zakdoek te voorschijn en spreidde deze uit op de grond. Hij ging erop zitten. 'Ik zal hier uitrusten.' Hij schudde zijn hoofd. 'Dit is van die vaarders wel een erg povere manier om hun rechtmatige leider te behandelen. Ze zullen er spijt van krijgen dat ze me zo hebben misbruikt!'

'Misschien. Maar minder spijt dan we hebben over de manier waarop wij ons door u hebben laten misbruiken,' hoorde Malta zichzelf zeggen. Ze was opeens kwaad op deze ondankbare beroerlingen. Ze had zich uit de naad gewerkt om die twee veilig uit de stikdonkere tunnels naar buiten te leiden, en wat was haar dank? Dat ze opdracht kreeg een bootje te zoeken en het stel naar Trehaug te roeien? Ze pakte haar bemodderde rok op en maakte een karikatuur van een révérence voor de satraap. 'Malta Vestrit, van de Beijerstadse vaarders, neemt afscheid van satraap Cosgo en zijn concubine Kekki. Ik ben uw dienstmeisje niet en laat me door u niet commanderen. Ik beschouw me niet eens meer als uw onderdaan! Vaarwel.'

Ze wreef haar haren uit haar gezicht en draaide zich om naar de modderige scheur in de aarde. Ze haalde diep adem. Ze kon dit doen. Ze moest dit doen. Eenmaal terug in Trehaug kon ze een reddingsploegje achter de satraap aan sturen. Een oncomfortabele wake op deze afgelegen kluit moeras zou hem misschien wat nederigheid bijbrengen.

'Wacht!' commandeerde hij. 'Malta Vestrit? Het meisje van het zomerbal?'

Ze keek over haar schouder en bevestigde zijn woorden met een knikje.

'Als je me hier achterlaat, zal ik nooit mijn schepen sturen om je vader te redden!' verklaarde hij hooghartig.

'Uw schepen?' Ze lachte - ietwat hysterisch. Welke schepen? U bent nooit van plan geweest om me te helpen. Het verbaast me dat u zich die belofte herinnert.'

'Haal een bootje en roei ons naar een veilige plek. Dan zul je zien hoe een satraap van Jamaillia zich aan zijn beloften houdt.'

'Precies zoals hij zich aan de charters van zijn voorouders houdt, zeker?' smaalde Malta. Ze draaide zich om en keerde terug naar de donkere gang. In de verte hoorde ze geluiden die klonken als een gedempt, maar donderend applaus. Ze werd bevangen door angst. Verdronken in herinneringen. Ze wist nu wat dat betekende. Kon ze nogmaals dwars door de oude stad heen trekken en toch zichzelf blijven?

Ze dwong zichzelf voorwaarts. Terwijl ze weer over de bootjes klauterde merkte ze op dat deze lang niet zo beschadigd waren als ze had gemeend. Hun romp was bedekt met platen van een of ander gehamerd metaal, dat haar handen met een wit poeder bevlekte wanneer ze het aanraakte. Vanuit het einde van de gang klonk een nieuwe golf van luid applaus. Ze liep langzaam die kant op, maar opeens walmde er een wolk stof in haar gezicht. Ze begon te hoesten en kon even bijna geen adem krijgen. Toen ze het stof uit haar ogen had geknipperd zag ze dat de gang voor haar uit was gevuld door een dichte nevel. Ze bleef even staan kijken, niet meteen bereid om te erkennen wat ze instinctief al had begrepen: de gang was ingestort. Deze weg was nu afgesloten.

Ze wankelde van vermoeidheid, maar rechtte toen haar rug. Wanneer dit allemaal voorbij was zou ze tijd genoeg hebben om uit te rusten. Nu wandelde ze traag terug naar het stapeltje gestrande roeiboten. Ze bekeek ze kritisch. De bovenste had gebroken roeibanken. Ze trok een splinter los en herkende de houtsoort. Ceder. Haar vader noemde dat eeuwigheidshout. Ze begon de bovenste boot los te trekken om te kijken of er misschien een onder lag die minder beschadigd was.

'Reyn? Reyn, lieverd, we hebben je nodig. Word wakker!'

Hij draaide zich af van de vriendelijke stem en de handen die hem zachtjes porden. 'Ga weg!' zei hij helder en duidelijk, waarna hij het kussen over zijn hoofd trok. In zijn achterhoofd vroeg hij zich af waarom hij met kleren en schoenen aan lag te slapen.

Bendir was meer iemand van de directe aanpak. Hij greep zijn jongere broer bij zijn enkels en trok hem van het bed af. Reyn was meteen klaarwakker toen hij bonkend op de vloer belandde. Hij was ook meteen woest.

'Bendir!' riep moeder verwijtend.

Zijn broer toonde geen spoortje berouw. 'We hebben geen tijd voor vriendelijke praatjes. Hij had verdomme meteen moeten komen toen de klok werd geluid, liefdesverdriet of niet, kater of geen kater!'

Dat woord drong ondanks zijn woede en vermoeidheid tot hem door. 'De klok? Een instorting?'

'De halve oude stad is ingestort,' legde Bendir op gespannen toon uit. Terwijl jij te laveloos was om je ogen open te doen hebben wij twee bevingen gehad. Scherpe, zware schokken. Er wordt al overal gegraven en gestut, maar het kost veel tijd. Jij kent de stad beter dan wie ook. We hebben je nodig.'

'Malta! Is Malta in veiligheid?' vroeg Reyn bezorgd. Ze was in de drakenzaal geweest. Hadden ze haar tijdig naar buiten gekregen?

'Vergeet Malta!' beval zijn broer hem botweg. 'Als je het nodig vindt om je over iemand zorgen te maken, denk dan maar aan de satraap en zijn concubine. Die zitten daar ergens ondergronds opgesloten, tenzij ze al dood zijn. Dat zou een navrante ironie zijn: dat hij omkomt in de oude stad, waar we hem juist naar toe hebben gebracht om zijn veiligheid te verzekeren.'

Reyn kwam wankelend overeind. Hij was al gekleed - tot en met zijn schoenen. Hij wreef zijn verwarde krullen uit zijn gezicht. 'Laten we gaan. Jullie hebben Malta dus gisteravond op tijd naar buiten gehaald?' De vraag was slechts een formaliteit. Zijn moeder en broer zouden niet zo kalm zijn als Malta daar beneden in de val had gezeten.

'Dat heb je alleen gedroomd,' zei Bendir bruut.

Reyn verstijfde. 'Nee,' zei hij effen. 'Dat heb ik niet. Ze is naar de stad gegaan, naar de zaal van de Gekroonde Haan. Dat heb ik jullie gezegd. Ik weet dat ik het heb gezegd. Ik zei dat jullie haar daar weg moesten halen. Heb je dat niet gedaan?'

'Ze ligt ziek in bed en is niet in de stad!' riep Bendir geërgerd uit.

Zijn moeder was bleek geworden. Ze leunde tegen de deurpost en klemde er zich aan vast. 'Keffria is laat in de nacht baar me toe gekomen,' hijgde ze. 'Malta lag niet in haar bed. Ze dacht...' Ze schudde haar hoofd naar hen beiden. 'Ze dacht dat haar dochter misschien bij Reyn was. We zijn hier geweest, maar natuurlijk was Malta niet hier. En juist op dat moment luidde de klok...' Ze zweeg even en hernam toen op energieker toon: 'Maar hoe kan Malta naar de stad zijn gegaan en daar zelfs binnen zijn gekomen? Ze is amper uit bed geweest sinds ze hier is. Ze weet nergens de weg, laat staan dat ze de route kent om de zaal van de Gekroonde Haan te bereiken.'

'Selden,' zei Reyn bitter. 'Haar broertje. Die is samen met Wilee overal in Trehaug geweest. Sa weet dat ik Wilee al dozijnen keren uit de stad heb verjaagd. Malta's broer weet inmiddels de weg, daar kun je gif op innemen. Hij en Wilee zijn onafscheidelijk. Waar is Selden?'

'Ik weet het niet.' Zijn moeder bekende het met angst in haar stem.

Bendir kwam tussenbeide. 'Er zijn mensen waarvan we zeker weten dat ze opgesloten zitten, Reyn. De satraap en zijn concubine, om nog maar te zwijgen over de graafploeg van de familie Vintagli. Ze waren juist begonnen aan het uitgraven van een kamer die ze hadden ontdekt naast de kamer met die geschilderde vlinders op de muur. Minstens twee andere families hadden nachtploegen aan het werk. We hebben geen tijd om ons zorgen te maken over mensen die misschien ondergronds zijn. We moeten ons nu concentreren op degenen van wie we dat zeker weten.'

'Ik weet zeker dat Malta daar beneden is!' zei Reyn verontwaardigd. 'En ik weet ook waar. In de zaal van de Gekroonde Haan. Ik heb jullie dat gisteravond gezegd. Ik ga eerst achter haar aan.'

'Dat kan niet!' blafte Bendir, maar Jani legde hem het zwijgen op.

'Maak geen ruzie. Reyn, kom mee. De hoofdtunnel leidt zowel naar de zaal van de Gekroonde Haan als naar de kamers die we aan de satraap ter beschikking hebben gesteld. Werk samen, dan bereiken jullie beide plekken.'

Reyn keek zijn broer gekwetst aan. 'Had gisteren maar naar mij geluisterd!' zei hij beschuldigend.

'Was jij gisteren maar nuchter geweest!' repliceerde zijn broer.

Hij maakte abrupt rechtsomkeert en verliet de kamer. Jani en Reyn haastten zich achter hem aan.

Het ontleden van het stapeltje boten om de meest geschikte te vinden was nog een hele klus in de krappe ruimte van het ingestorte botenhuis. Dat ding naar buiten slepen bleek zelfs nog lastiger. Aan Kekki had ze in feite niets. Toen de concubine eindelijk ophield met janken was dat omdat ze in slaap was gevallen. De satraap probeerde te assisteren, maar zijn hulp was zoiets als die van een uit zijn krachten gegroeide kleuter. Hij had gewoon geen flauw idee van fysieke arbeid. Ze probeerde haar ergernis daarover te onderdrukken, want ze realiseerde zich dat ze zelf nog maar een jaartje geleden even onwetend was geweest.

Hij was bang voor het werk. Hij durfde het hout nauwelijks vast te pakken, laat staan eraan te rukken om de boot naar buiten te trekken. Malta moest zich op haar tong bijten om niets te zeggen. Toen ze de boot eindelijk vanuit de ingestorte ruimte op het gras van de bult in het moeras hadden getrokken was ze uitgeput. De satraap wreef zich in zijn handen en keek glunderend naar de boot, alsof hij deze zowat in zijn eentje had gehaald. 'Wel,' verklaarde hij tevreden, 'dat is voor elkaar. Haal roeispanen, dan kunnen we weg.'

Malta had zich op de grond laten zakken en leunde met haar rug tegen een boom. 'Denkt u niet,' zei ze, en ze deed haar best om het niet al te sarcastisch te laten klinken, 'dat we eerst even moeten nagaan of het ding nog blijft drijven?'

Waarom zou deze boot dat niet doen?' Hij zette zijn voet bezitterig op de voorste punt. 'Ziet er prima uit, zou ik zeggen.'

'Hout krimpt wanneer het zich niet in water bevindt. We moeten de boot in ondiep water leggen, het hout een eindje laten opzwellen en dan kijken of er lekkages zijn. Als u het nooit eerder hebt gehoord, zeg ik het nu maar even: het water van de Wilde Rivier vreet hout weg. En vlees. Als de boot niet zonder lekkages is, moeten we iets op de bodem leggen om onze voeten droog te kunnen houden. Bovendien ben ik momenteel te uitgeput om te roeien en verder weten we niet waar we zijn. Als we tot de schemering wachten zien we misschien de lichtjes van Trehaug tussen de bomen door. Dat zou ons veel tijd en moeite besparen.'

Hij ging staan en keek op haar neer. De uitdrukking op zijn gezicht hield het midden tussen gepikeerdheid en bezorgdheid. Weiger je mij te gehoorzamen?'

Ze beantwoordde zijn blik zonder met haar ogen te knipperen. Wilt u op de rivier sterven?' vroeg ze.

Dat deed hem steigeren. Waag het niet tegen me te praten alsof je een concubine bent!'

'Daar moet ik inderdaad niet aan denken!' was Malta het met hem eens. Ze vroeg zich af of ooit iemand anders het al eens had gewaagd hem tegen te spreken. Kreunend kwam ze overeind. 'Help me,' zei ze terwijl ze de boot in de richting van het moeras begon te trekken. Zijn hulp bestond uit het weghalen van zijn voet van de punt van de boot. Ze negeerde het en duwde de boot tenslotte in het ondiepe stilstaande water. Ze had geen touw om hem vast te leggen, maar er was niets van een stroming te zien, dus ze hoopte maar dat hij zou blijven liggen. Opeens voelde ze zich te moe om zich daar nog zorgen over te maken.

Ze keek omhoog naar de satraap, die nog steeds kwaad naar haar stond te kijken. 'Als u wakker blijft, kunt u misschien een paar roeispanen gaan zoeken. En een oogje op de boot houden, dat hij niet afdrijft. Deze was de beste van het stelletje daarbinnen, maar echt super is hij nu ook weer niet.'

Ze vroeg zich af waar ze dat toontje van kende. Toen ze op de grond was gaan liggen en haar ogen sloot wist ze het opeens: dit was hoe haar grootmoeder altijd tegen haar had gepraat. Ze begreep nu ook waarom.

Ze had overal pijn en de grond was hard. En toen viel ze in slaap.

Reyn had hen niet overtuigd, maar was gewoon weggegaan. Had hij gewacht tot ze de hoofdgang volledig hadden leeggeruimd en gestut voordat ze verder gingen, dan zou Malta beslist al dood zijn eer hij haar bereikte. Hij had zich een doorgang gewurmd langs twee gedeeltelijke instortingen en was toen in een deel van de hoofdgang gekomen dat nog intact was en waar hij het eindje van het dunne touw dat hij achter zich had uitgerold op de grond legde. Hij zette er een flink brok rotsgesteente op en kruiste de plek met lichtgevend sterrenkrijt aan op de wand. Ze zouden zien dat hij hier was geweest en verder was gegaan. Onderweg had hij met hetzelfde krijt plekken gemarkeerd waar ze het beste konden beginnen met het ruimen van puin. Hij had gevoel voor dit soort dingen.

De scène met Malta's moeder was vreselijk geweest. Hij had haar gevonden in een ploegje dat met kruiwagens puin afvoerde. Het verband om haar gewonde hand was smoezelig geweest van het vuil. Toen hij haar vroeg of ze Malta had gezien was haar bezorgdheid onverbloemd op haar gezicht te zien geweest. 'Nee,' had ze hees geantwoord, 'en Selden ook niet. Maar ze kunnen natuurlijk niet hier beneden zijn geweest.'

'Nee, natuurlijk niet,' had hij gelogen, vechtend tegen misselijkheid. 'Ze komen wel weer opdagen. Ze zijn waarschijnlijk in Trehaug aan de wandel geweest, en vragen zich nu af waar iedereen is gebleven.' Hij probeerde het overtuigend te laten klinken, maar wist dat het hem niet was gelukt. Ze kon de angst in zijn ogen lezen en ze smoorde een snik in haar keel. Hij durfde haar niet meer aan te kijken en haastte zich verder de begraven stad in. Hij beloofde haar niet dat hij de twee kinderen levend bij haar terug zou brengen. Hij had al een keer tegen haar gelogen.

Ondanks de nieuwe instortingen had hij zich vol vertrouwen door zijn stad verplaatst. Hij kende de sterke en zwakke plekken van de doolhof als zijn broekzak. Hij had de gravers weggestuurd bij een tunnel waarvan hij zeker wist dat deze potdicht zat en hen naar een andere gebracht, die ze snel konden leegruimen. Bendir wilde dat hij van plek naar plek zou trekken, met een lantaarn en een kaart bij zich, om overal adviezen te verstrekken, maar dat had hij botweg geweigerd. 'Ik werk mee met degenen die een weg banen in de richting van de zaal van de Gekroonde Haan. Als we die hebben bereikt, en Malta hebben gered, zal ik werken waar je me maar wilt hebben. Maar dit heeft voorrang.'

Er was bijna weer ruzie ontstaan, maar moeder had er Bendir opnieuw aan herinnerd dat ook de satraap en zijn concubine daar ergens in de val zaten, waarna Bendir wrokkig had toegegeven. Reyn had zijn spullen bij elkaar gepakt en was vertrokken. Hij had water bij zich, krijt, touw, kaarsen en een tondeldoos - dat alles in een rugzak die over zijn schouders hing. Aan zijn riem droeg hij graafwerktuigen en beitels. Hij nam niet de moeite een lantaarn mee te nemen. Andere mensen hadden hier licht nodig, maar hij niet.

Terwijl hij zich door de gang haastte trok hij een krijtstreep vlak boven de plaats waar de falende strook jidzin zich bevond. De stad moest werkelijk stervende zijn, want hij kon er geen glimpje licht aan ontlokken. Misschien was het systeem nu op te veel plaatsen onderbroken om nog actief te kunnen zijn. Hij vroeg zich verdrietig af of hij nu voor eeuwig de kans moest missen om de werking ervan te ontraadselen.

Hij kwam bij de kamer waarin ze de satraap hadden ondergebracht. Het was een van de mooiste vertrekken die ze ooit hadden ontdekt, maar de satraap en zijn concubine hadden zich erin geïnstalleerd alsof het weinig meer dan een stal was. Cosgo scheen werkelijk geen idee te hebben hoe hij voor zichzelf moest zorgen. Reyn begreep zijn behoefte aan bedienden. Zijn eigen familie had personeel voor in de keuken, om te naaien, om te poetsen. Maar een knecht om je schoenen aan te trekken? Een knecht om je haren te kammen? Wat voor man had een andere man nodig om dat voor hem te doen?

Water sijpelde langzaam onder de deuropening door naar buiten. Reyn probeerde de deur open te duwen, maar aan de binnenkant zat er iets onwrikbaars tegenaan. Waarschijnlijk een muur van puin en modder, overwoog hij grimmig. Voor de zekerheid bonkte hij op de deur en schreeuwde hij vragen, maar er kwam geen reactie. Hij luisterde naar de stilte. Hij probeerde medelijden te voelen voor de manier waarop ze waren omgekomen, maar zag steeds weer haarscherp voor zich hoe de man had gekeken toen hij tijdens het bal neerzag op Malta in Reyns armen. Alleen al de herinnering deed hem weer zieden van woede. De aardverschuiving had de satraap een veel snellere dood bezorgd dan

Reyn voor hem in petto zou hebben gehad als hij het had gewaagd nog één keer zo naar Malta te kijken.

Hij markeerde de deur voor de gravers als een hopeloos geval. De komende dagen moesten ze de overlevenden zien te redden. Het bergen van de lijken kon wachten. Daarna borg hij het krijt weer op en volgde de gang verder.

Tien of vijftien stappen verder struikelde hij over een lichaam. Hij viel vloekend voorover en zocht toen tastend achter zich. Een klein iemand, het lijfje was nog warm. Levend. 'Malta?' hijgde hij hoopvol.

'Nee, ik ben het, Selden,' antwoordde een zielig stemmetje.

Hij trok de trillende jongen dicht tegen zich aan. Zijn lichaam was verkild. Reyn ging op de vloer zitten en zette de jongen op zijn schoot. Terwijl hij hem krachtig over zijn armen en benen wreef vroeg hij: 'Waar is Malta? Hier in de buurt?'

'Ik weet het niet.' De jongen begon met zijn tanden te klapperen en er gingen rillingen door zijn hele lichaam. 'Ze ging naar binnen. Ik was bang. Toen kwam de aardbeving. Omdat ze niet naar buiten kwam heb ik mezelf gedwongen haar te volgen.' Hij tuurde omhoog in het donker. 'Ben jij Reyn?'

Stukje bij beetje trok Reyn het verhaal uit hem. Hij gaf de jongen water en stak daarna een kaars aan om hem nieuwe moed te geven. In het flakkerende schijnsel zag Selden er uit als een grijs oud mannetje. Zijn gezicht en kleren zaten onder het vuil. Zijn haren koekten aan zijn schedel. Hij kon Reyn niet duidelijk maken waar hij tijdens zijn speurtocht overal had rondgezworven, alleen dat hij steeds Malta's naam had geroepen, maar haar niet had gehoord of gezien, en dus steeds was blijven zoeken.

In stilte vervloekte Reyn zowel Wilee, omdat hij Selden had gewezen hoe deze de stad kon binnenglippen, als zichzelf, omdat hij het netwerk van tunnels beter had moeten beveiligen tegen avontuurlijke jongetjes. Twee onderdelen van Seldens relaas baarden Reyn om ongrijpbare redenen meer zorgen dan de rest. Malta was hierheen gekomen met de uitdrukkelijke opzet om de draak te vinden. Waarom? Dat was al onheilspellend genoeg, maar toen Selden ook nog zei dat ze muziek had gehoord moest Reyn op zijn lip bijten. Hoe was dat mogelijk? Ze was afkomstig uit Beijerstad. Zelfs onder de inheemse Regenmensen waren er maar zeer weinig die de ijle muziek konden horen. Zij werden zorgvuldig buiten de tunnels gehouden. Dat was waarom Reyn zijn moeder en broer nooit had verteld dat hij de muziek kon horen. Zij die daartoe in staat waren verdronken uiteindelijk in de herinneringen — dat zei tenminste iedereen die in de stad werkte. Zelfs zijn vader. Zijn vader had de muziek kunnen horen en had niettemin in de stad gewerkt, tot ze hem op een dag hadden gevonden: zittend in het donker, omringd door blokjes van een zwarte steensoort. Hij was verdronken in de herinneringen van de stad en was daarbij alle herinneringen aan zijn eigen leven kwijtgeraakt. Toen ze hem vonden had hij als een baby met de zwarte blokken zitten spelen.

'Selden,' zei hij zacht. 'Ik moet verder. Ik ken de weg naar de zaal waar de draak begraven ligt. Ik denk dat Malta die weg ook wel gevonden zal hebben.' Hij haalde diep adem. 'Je moet een besluit nemen. Je kunt hier wachten tot de gravers komen. Misschien zijn Malta en ik al terug voor dat gebeurt. Of je kunt met me meegaan, om Malta te zoeken. Begrijp je waarom ik nu niet kan terugkeren om je naar buiten te brengen?'

De jongen wreef over de vastgekoekte aarde op zijn wangen. 'Omdat het dan te laat kan zijn om haar te redden.' Hij zuchtte diep. 'Dat is ook de reden waarom ik niet naar buiten ben gegaan om hulp te halen - in het begin, toen ik de weg naar buiten nog wist. Ik was bang dat die hulp te laat zou komen.'

'Je hebt een dapper hart, Selden. Dat wil niet zeggen dat het je hierheen had mogen leiden, maar in elk geval is het dapper.' Hij hielp de jongen overeind en ging toen zelf staan. Daarna pakte hij Selden bij een hand. 'Kom, dan gaan we je zus zoeken.'

De jongen droeg de kaars alsof het zijn laatste houvast aan het leven was. Hij hield zich flink, maar was kennelijk uitgeput. Aanvankelijk paste Reyn zijn tempo aan, maar toen zette hij de jongen gewoon op zijn schouders, ondanks Seldens protesten. De jongen hield de kaars omhoog en Reyn trok een krijtstreep over de wand. Zo drongen ze steeds dieper in het donker door.

Zelfs het zwak flakkerende kaarslicht onthulde al meer dan Reyn wilde weten. Zijn geliefde stad was zich aan het overgeven. De bevingen van de afgelopen nacht hadden kennelijk de laatste weerstand gebroken. De stad zou nog een poos voortbestaan in een aantal van haar fragmenten - van elkaar gescheiden vleugels, afzonderlijke kamers - maar tenslotte zou alles verpulveren. De aarde had de bouwsels al jaren geleden opgeslokt. Nu zouden ze eindelijk worden verteerd. Zijn droom om het hele complex ooit in zijn volle glorie uitgegraven te zien, pralend in het zonlicht, zou voor altijd een droom zonder toekomst blijven.

Toch schreed hij met resolute stappen voort, zacht neuriënd. De jongen op zijn schouders gaf geen kik. Had hij zijn kaars niet zo onwankelbaar in de hoogte gehouden, dan zou Reyn hebben geloofd dat hij sliep. Zelf neuriede hij om de geluiden te overstemmen die hij niet wilde horen - het kraken en kreunen van overbelaste stutten, dichtbij en veraf, het druppelen en klateren van water, en vooral de zachte, gedempte echo's van lachende en pratende stemmen uit ver-vlogen tijden. Reyn had al lang geleden geleerd zich uit zelfbescherming voor die stemmen af te sluiten, maar vandaag, nu hij rouwde om de laatste stuiptrekkingen van zijn stad, wisten ze hem desondanks te bereiken. 'Vergeet ons niet, vergeet ons niet,' leken ze te smeken. Als zijn geest niet vervuld was geweest van Malta zou hij aan hun oproepen gevolg hebben gegeven. Voordat Malta kwam, was de stad zijn leven geweest. Hij zou de ondergang en de dood ervan niet lijdzaam hebben kunnen aanzien. Maar nu had hij Malta, prentte hij zich vurig in. Hij had haar, en hij zou haar niet afstaan - noch aan de stad, noch aan de draak! Misschien zou alles wat hij liefhad te gronde gaan, maar Malta zou hij beschermen!

De deur van de zaal van de Gekroonde Haan stond op een kier. Nee. Bij nader inzien bleek hij geforceerd te zijn en hing hij scheef in zijn hengsels. Reyns blik bleef even hangen bij het protserige haantje dat het symbool van zijn familie was geworden. Toen liet hij Selden op de vloer zakken.

'Wacht hier. Deze zaal is gevaarlijk,' zei hij.

Selden zette grote ogen op. Het was de eerste keer dat Reyn hardop iets over 'gevaar' had gezegd. 'Kan hij op je hoofd vallen?' vroeg hij angstig.

'Dat is lang geleden al gebeurd,' bekende Reyn. Wacht hier. Hou de kaars bij je.'

Als Malta nog leefde en bij bewustzijn was, zou ze hun stemmen hebben gehoord. En dan zou ze iets geroepen hebben. Dus. Hij zou haar lichaam zoeken en kon alleen maar hopen dat het nog ademde. Hij wist dat ze hierheen was gekomen. Zonder veel hoop raakte hij de jidzinstrook naast de ingang aan. Een vaag schijnsel, dat nauwelijks meer dan de strook zelf verlichtte, verspreidde zich traag vanaf zijn hand. Hij dwong zich geduldig te wachten tot de streep een groot deel van de zaal omvatte.

De schade was enorm. De plafondkoepel was op twee plaatsen gescheurd. Door die spleten waren grote hopen puin en vochtige aarde op de vloer gevallen. In de koepel zelf bungelden boomwortels naar beneden tussen de scherpe scherven van gebroken glazen panelen. Hij zag nergens een spoor van Malta. Met zijn hand op de lichtstrook begon hij de omtrek van de zaal te volgen. Toen hij bij het eerste gevallen deurpaneel kwam, en het bijbehorende mechanisme zag, voelde hij zich misselijk worden. Hier zag hij voor zich iets waarvan hij het bestaan had geweten, en waar hij al die jaren naar had gezocht - door het toevallige geweld van een aardbeving eindelijk onthuld. Bij het tweede paneel kreeg hij argwaan. Hij stak nu een kaars voor zichzelf aan en zag in het flakkerende schijnsel ervan zijn vermoeden bevestigd: mensenhanden hadden het draaiwiel blootgelegd. Een paar duidelijke voetafdrukken in de modder namen de laatste twijfel weg. Malta was hier geweest.

'Malta!' riep hij, maar er kwam geen antwoord.

Het kolossale blok toverhout in het midden van de zaal zweeg als een graf. Reyn zou graag hebben geweten wat de draak wist, maar het hout aanraken zou hem weer in haar macht brengen. Eindelijk had hij zich weten los te rukken uit de leiband waaraan zij hem had gehouden. Binnenkort zou de aarde hier instorten en zou ze onherroepelijk begraven zijn, en dan was hij voor eeuwig van haar verlost. Ze kon hem niet grijpen zo lang hij het hout niet aanraakte. En Malta's geest had ze alleen via de zijne kunnen bereiken.

'Malta!' riep hij nogmaals, deze keer veel luider. Zijn stem, die hier vroeger altijd galmend had geklonken, werd nu gesmoord door de hopen vochtige aarde.

'Heb je haar gevonden?' vroeg Selden angstig vanaf de andere kant van de deur.

'Nog niet. Maar het zal me lukken!'

Er klonk enige paniek in de stem van de jongen toen hij riep: 'Er komt water naar binnen! Het stroomt door de gang en nadert de deuropening al!'

Aarde zette druk, maar water verslond. Met een kreet van woede stortte Reyn zich op het blok toverhout. Hij sloeg er zijn beide handen vlak tegenaan. Waar is ze?' eiste hij. Waar is ze?'

De draak lachte. Haar lach bulderde door zijn geest en kwelde hem meteen weer met oude, vertrouwde pijnen. Ze was terug, ze zat weer in zijn hoofd. De gedachte aan wat hij had gedaan maakte hem ziek, maar hij wist dat hij geen andere keus had gehad. Waar is Malta?'

'Niet hier.' Onuitstaanbare zelfgenoegzaamheid.

'Dat weet ik, verdomme! Waar is ze? Ik weet dat je met haar verbonden bent, ik weet dat je het weet'

Ze liet hem een vleugje van Malta bespeuren - alsof ze een hond even een brok vlees voor de neus hield. Hij werd haar gewaar via de draak. Hij voelde hoe uitgeput ze was, hoe loodzwaar de slaap was waarin ze gedompeld lag.

'Deze stad houdt het niet lang meer. Alles stort in. Als je me niet helpt haar naar buiten te brengen zal ze sterven.'

'Wat maak je je daar nou toch druk over? Het leek je nooit iets te kunnen schelen dat dit ook mijn uiteindelijke lot zou zijn.'

'Dat is niet waar! Verdomme, draak, je weet dat het niet waar is. Ik heb me suf gepiekerd over je lot, ik heb mijn soortgenoten gebeden en gesmeekt om je te helpen. In mijn jonge jaren heb ik je zowat aanbeden! Er ging geen dag voorbij zonder dat ik hier op bezoek kwam. Ik ben je pas gaan ontwijken nadat je je tegen me had gekeerd.'

'Je bent nooit bereid geweest je aan mij over te geven. Jammer. Je had alle geheimen van de stad in een enkele nacht kunnen leren. Zoals Malta heeft gedaan.'

Zijn hart bleef stilstaan. 'Je hebt haar verdronken,' zei hij toen kil. 'Je hebt haar in de herinneringen van de stad naar binnen gesleurd.'

'Ze is erin gedoken, geheel uit vrije wil. Vanaf het moment dat ze de stad betrad stond ze er veel opener voor dan iedereen die ik heb meegemaakt. Ze dook erin en ze zwom. En ze probeerde me te redden, ter wille van jou en haar vader, Jij was de prijs die ik diende te betalen, Reyn. Ik zou jou voor altijd met rust moeten laten, in ruil voor de tegenprestatie dat zij me zou bevrijden. Jammer voor jou dat het haar niet is gelukt.'

'Het water komt sneller, Reyn!' De schelle stem van de jongen verbrak de dialoog binnen zijn geest. Reyn draaide zich om naar de deuropening. De jongen was naar binnen gekomen. Het schijnsel van zijn kaars verlichtte zijn grijze gezichtje. Hij stond op de trap, en het water vloeide al om zijn enkels heen over de lage treden naar beneden. Het weerkaatste kaarslicht gaf die kleine waterval in het halfdonker een griezelige schoonheid - alsof de dood daar flonkerde in de duisternis.

Reyn glimlachte flauwtjes naar de jongen. 'Het komt allemaal goed,' loog hij onbeschaamd. 'Kom hier, Selden. We moeten nog even iets doen, jij en ik, en daarna kunnen we hier weg.'

Hij nam de vuile hand van de knul in de zijne. Waar Malta ook lag te slapen in de stad, het zou haar laatste slaap worden. Dit binnenstromende water was duidelijk genoeg. Het einde zou sneller komen dan hij had gevreesd.

Hij draaide het blok toverhout zijn rug toe en bracht Selden naar de plek waar het eerste paneel uit de muur was gehaald. Hij zette zijn kaars in een paar druppels gesmolten vet vast op de vloer en sprak de jongen toen glimlachend toe. 'Er is hier een grote deur. Die hoeven we alleen maar te openen, jij en ik. Er zal dan een hoop aarde naar binnen vallen. Wees maar niet bang. We moeten deze wielen aan het draaien krijgen, verder niks. Wat er ook gebeurt. Kun je dat, denk je?'

'Ik denk van wel,' zei de jongen, echter verre van zelfverzekerd. Hij leek zijn blik niet van het water te kunnen losmaken.

'Ik zal dit wiel even uitproberen. Dan laat ik jou draaien aan het wiel dat het makkelijkste is.'

Reyn greep de hendel vast en begon er uit alle macht aan te trekken. Er kwam geen beweging in. Toen pakte hij een zware beitel van zijn riem, die hij als een hefboom gebruikte om ermee aan de spil van het wiel te wrikken. Daarna beproefde hij zijn krachten nogmaals op de hendel, die zich deze keer nog even verzette, maar toen opeens meegaf. Het wiel draaide een eindje door, zij het krakend en knarsend. Het kon dus lukken, maar voor de jongen zou het zwaar werk zijn. Reyn pakte een andere beitel van zijn riem en toonde Selden hoe hij deze als hefboom tussen de spaken kon gebruiken. 'Steek hem op deze manier tussen twee spaken en duw dan met beide handen. Probeer het eens.'

Inderdaad kreeg de jongen het wiel een eindje naar beneden gedraaid. Reyn hoorde binnen in de muur een dof gebonk als van een bungelend contragewicht. Hij glimlachte tevreden. 'Mooi. Steek de beitel nu tussen de twee volgende spaken en duw het wiel nog een eindje verder naar beneden. Ja, goed zo.'

Reyn wachtte tot de jongen de slag goed te pakken had en begaf zich toen naar het andere wiel. Daar ruimde hij om te beginnen nog flink wat aarde weg. Hij weigerde na te denken over het effect van de dingen waarmee hij bezig was, maar concentreerde zich volledig op de manier waarop.

'Waar ben je mee bezig?' De stem van de draak klonk betrekkelijk zacht in zijn geest.

Hij lachte hardop. 'Je weet wat ik aan het doen ben,' mompelde hij. 'Je kent alle gedachten in mijn hoofd. Doe nu maar niet alsof je twijfelt.'

'Ik weet niet alles van jou, Reyn Khuprus. Ik heb bijvoorbeeld nooit voordien dat je dit zou doen. Waarom?'

Deze keer moest Reyn hard lachen. Hij had medelijden met Selden. De jongen staarde hem verwonderd aan, maar was bang om te vragen wat er aan de hand was, of zelfs tegen wie hij sprak. 'Ik hou van je. Ik hou van de stad, en voor mij ben je altijd het hart van de stad geweest. Ik hou van je, dus ik probeer te redden wat er te redden valt. Iets wat zou kunnen voordeven.'

Je gelooft dat je zult sterven als je die deur kunt openen, Jij, en de jongen.'

Reyn knikte. 'Ja. Maar dat zal sneller gebeuren dan als we wachten tot het water de muren heeft doorweekt en de hele boel laat instorten.'

'Kun je niet terug via de weg waarlangs je hierheen bent gekomen?'

'Probeer je me nu af te houden van iets wat je me jarenlang hebt gesmeekt om te doen?' vroeg hij haar geamuseerd. Toen pas gaf hij antwoord op haar vraag. 'Die weg is al afgesloten. In de kamer van de satraap stroomde ook al water naar binnen. Die deur is maar gewoon van hout. Die zal het niet lang kunnen houden. Vermoedelijk is dat trouwens de bron van dit water. Voor mij is het over, draak. En voor de jongen ook. Maar als hier de rest van de koepel naar beneden stort komt er misschien wat daglicht naar binnen. In dat geval zou jij ons wellicht kunnen overleven. Zo niet, dan zullen we hier allemaal samen begraven liggen.'

Hij wachtte vergeefs op haar antwoord. Toen het na lange vertraging alsnog kwam verbaasde het hem. Ze verliet hem - zonder een vage uitstraling van dankbaarheid of zelfs maar een gefluisterd vaarwel. Ze was simpelweg van het ene op het andere moment verdwenen.

Hij sloeg een paar keer met de beitel tegen de spil van het wiel en begon er toen met zijn handen aan te wrikken. Hij vermoedde dat de contragewichten in de muur beklemd zaten. Wanneer die eenmaal in beweging kwamen zou hun momentum de doorslag geven. Of niet. Het was een alternatief waar hij niet aan wilde denken. Een langzame dood hier, in zijn eentje, was misschien iets wat hij zo nodig onder ogen zou kunnen zien, maar de aanwezigheid van de jongen zou het een ondraaglijke marteling maken. Hij stak zijn beitel weer tussen de spaken van het wiel en zette zich schrap. Hij keek naar Selden. Het wit in de bange ogen van de jongen glinsterde in het licht van zijn kaars. 'Nu!' zei Reyn.

Ze drukten met hun volle gewicht op de hefbomen. De wielen kwamen kreunend en stroef in beweging, maar ze bewogen. De deur zelf maakte nu ook krakende geluiden. Nu een spaak hoger. Duwen. En weer een spaak hoger. En weer duwen. Reyn hoorde en voelde dat de contragewichten in beweging kwamen. Ze konden nu elk moment losschieten en het zware werk van Selden en hem overnemen. Hij vroeg zich af hoe groot de massa aarde was die deze deur aan de andere kant beknelde. Niemand had er enig idee van. De deur had ontelbare jaren in het verborgene bekneld gezeten. Hoe klein was eigenlijk de kans dat hij hem open kon krijgen - laat staan dat er dan lucht en licht zouden verschijnen? Een kansje van niks, een bespottelijk klein kansje! En nu de volgende spaak. En duwen.

Door een navrante speling van het lot flitste juist op dat moment de lichtstrook in volle sterkte op, waardoor de laatste stuiptrekkingen van de stad meedogenloos beschenen werden: de groeiende scheuren in de muren en de glimmende plassen water op de vloer. Voor de eerste en laatste keer in zijn leven ving Reyn een glimp op van de ware pracht van deze zaal. Hij stond er met open mond naar te staren, vol ontzag, toen er opeens een scherp gekraak klonk, niet in de deur, maar hoog boven zijn hoofd. Scherven van een van de kristallen koepelramen stortten als vlijmscherpe ijsschotsen naar beneden en vielen op de stenen vloer in gruzelementen. Er kwam een stapeltje aarde achteraan, maar daar bleef het bij.

'Volhouden, jongen,' spoorde Reyn Selden aan, en samen begonnen ze weer te wrikken en te trekken.

Opeens begon de deur aan Reyns kant gevaarlijk te kraken. Reyn dook instinctief weg, de kant van Selden op, toen de rand van de deur zich naar binnen bolde en er zich naast die bolling een brede spleet over de volle hoogte van de zaal opende. Zoals dat in de schaal van een gevallen ei gebeurde, zo gebeurde het ook hier: vanuit die ene barst verspreidde zich in een oogwenk een heel netwerk van barsten naar links en naar rechts, en naar boven toe, tot in het hart van de koepel. Glasscherven, schilfers van het beschilderde pleisterwerk, stenen en brokken aarde vielen naar beneden - als rot fruit tijdens een storm. Er was geen plaats om te schuilen voor dit bombardement vanuit de koepel, die nu in een hoog tempo bezig was volgens een onvoorspelbaar patroon onder de last van de bovenliggende bodemlagen te bezwijken.

Reyn trok de jongen naar zich toe en boog zich over hem heen, alsof hij hem met zijn kwetsbare lichaam tegen deze oerkrachten van de aarde zou kunnen beschermen. De jongen klampte zich aan hem vast, te bang om te gillen. Een nog geheel intact paneel uit de koepel kwam kantelend naar beneden en viel schuin tegen het blok toverhout aan, waar de dikke glasplaat als door een wonder onbeschadigd bleef staan. Selden keek die kant op en rukte zich opeens los uit Reyns greep. 'Daar!' riep hij. 'Daaronder kunnen we schuilen!' En voordat Reyn hem kon vastgrijpen rende de jongen in volle vaart zigzaggend door de zaal, tussen de puinhopen en glasscherven door, tot hij kon wegduiken onder het schuine koepelsegment.

'Daar zullen we in het stijgende water verdrinken!' brulde Reyn hem na, maar hij aarzelde niet en sprintte achter de jongen aan naar diens dubieuze schuilplaats. En toen gebeurden er drie dingen vlak achter elkaar: het licht viel uit, Reyn dook naast Selden in de krappe ruimte onder het paneel, en het plafond kwam donderend naar beneden.

Ze werd wakker doordat iemand in haar rug porde. 'Dat is niet leuk, Selden! Het doet pijn!' snauwde ze naar hem. Ze draaide zich om, van plan hem duchtig de les te lezen, maar bevond zich opeens niet meer in de veilige warmte en knusheid van haar eigen bed, thuis. Ze had het koud en was half verstijfd. Haar wang had op bladeren gerust.

De satraap porde haar opnieuw met zijn voet. 'Sta op,' commandeerde hij. 'Ik zie lichtjes tussen de bomen.'

'Nog één zo'n schop, en u ziet lichtjes met uw ogen dicht!' beet ze hem toe, en hij deed waarachtig een stapje achteruit na dat dreigement.

Het was avond, maar nog niet zo donker dat er al sterren te zien waren. In de verte was echter het gele schijnsel van lantaarns waarneembaar. Het bezorgde Malta opluchting en ongerustheid tegelijk. Ze wist nu welke kant ze op moesten, maar het leek haar erg ver. Ze ging langzaam en voorzichtig staan. Alles in haar lichaam deed pijn.

'Hebt u roeiriemen gevonden?' vroeg ze de satraap.

'Ik ben geen bediende,' wees hij haar koel terecht.

Ze sloeg haar armen over elkaar. 'Ik ook niet,' liet ze hem weten. Ze trok een lelijk gezicht. Het zou in het ingestorte botenhuis ondertussen weer stikdonker zijn. Hoe kon deze satraap, rechtmatig heerser over geheel Jamaillia, een zo nutteloze, stomme man zijn?

Haar dwalende blik stuitte op Kekki. De concubine was reeds hoopvol in de roeiboot gaan zitten. Ze keek als een hond die verwachtte uitgelaten te worden. Het water was daar zo ondiep dat de boot onder haar gewicht tot op de bodem was gezakt. Malta moest zich inhouden om niet in lachen uit te barsten. Ze keek weer naar de satraap. Die stond haar streng op te nemen. Toen lachte Malta alsnog. 'De enige manier om van jullie verlost te raken is dat ik jullie naar Trehaug breng, vrees ik.'

'Alwaar ik ervoor zal zorgen dat je op passende wijze wordt gestraft voor je gebrek aan respect,' verkondigde de satraap op aanmatigende toon.

Ze hield haar hoofd schuin. 'Is dat bedoeld als een aanmoediging om vooral goed mijn best te doen?'

Hij zweeg even. Toen rechtte hij zijn rug. 'Als je deze keer snel in actie komt om me te gehoorzamen, zal ik die inspanning bij mijn oordeel laten meewegen.'

'Is het heus?' vroeg ze schalks, maar toen had ze opeens genoeg van het spelletje. Ze liep terug naar de plek waar de ruïne van het botenhuis uit de grond stak en ging er via de grotachtige opening naar binnen. Er was geen deel van haar lichaam dat geen pijn deed. Haar voeten zaten onder de blaren en schrammen, haar knieën en rug deden pijn toen ze kruipend op onderzoek ging en tastend haar weg zocht in het donker. Ze beschikte niet over de middelen om de lantaarn die ze hadden meegebracht weer aan te steken. Ze vond geen roeiriemen, maar wist een paar lange smalle planken los te rukken die als vervanging konden dienen. Ze waren van cederhout, net als de boten zelf. Ze pasten natuurlijk niet op de dollen, maar Malta dacht dat ze een van de planken als vaarboom zou kunnen gebruiken. Zo lang ze maar in de ondiepe vaargeulen van het moeras bleef moest dat lukken. Het zou zwaar werk zijn, maar zo zouden ze Trehaug kunnen bereiken. Daar zou ze haar stommiteiten moeten bekennen, maar dat was iets waar ze nu nog niet aan wilde denken.

Toen ze met de planken bij zich naar buiten krabbelde fronste ze opeens haar voorhoofd. Ze was iets van plan geweest. Iets dat te maken had met de stad, en met planken als deze. Toen ze de vorige keer uit de stad was gekomen, eveneens via deze uitgang, had ze een of ander dringend, specifiek doel voor ogen gehad. Ze tastte ernaar in haar geheugen, maar kon zich alleen iets herinneren van wat ze vanmiddag had gedroomd. Een droom over vliegen in het donker. Ze schudde haar hoofd. Het was zeer merkwaardig. Het probleem was niet dat ze geen herinneringen had. Het probleem was dat ze zich zo veel herinnerde dat ze niet precies wist welke delen van die herinneringen echt van haar waren. Vanaf het moment dat ze de begraven stad was binnengegaan leken haar daden nu niet direct dingen die ze zelf bedacht zou hebben.

Toen ze terugkeerde bij de boot bleek niet alleen de concubine, maar nu ook de satraap zelf daarin te hebben plaatsgenomen. 'U zult moeten uitstappen,' legde ze de twee geduldig uit. 'We moeten de boot naar dieper water duwen voordat we kunnen instappen. Anders drijft hij niet.'

'Kun je ons niet naar dieper water roeien?' vroeg Kekki smekend.

'Nee, dat gaat niet. Een boot moet drijven voordat hij geroeid kan worden.' Terwijl ze wachtte tot het tweetal was uitgestapt, mijmerde Malta dat ze puur door haar opvoeding als vaardersdochter toch heel wat meer wist dan ze zich ooit had gerealiseerd.

Het duurde een poosje voordat ze in de schemering een geschikte plek voor hun afvaart hadden gevonden. Zowel de satraap als Kekki leek overdreven angstig voor het schommelen van het bootje toen ze zich er vanaf een boomwortel in lieten zakken. Malta stuurde de een naar voren en de ander naar achter, en nam zelf het midden in beslag. Zij zou rechtop moeten staan om de boot met de primitieve vaarboom voort te duwen. Als kind had ze een roeibootje gehad, waarmee ze in een kleine vijver had gevaren. Wat ze nu moest doen was iets totaal anders. Ze vroeg zich af of ze het wel kon. Toen richtte ze haar blik op het vage lichtschijnsel van Trehaug in de verte. Ze zou het halen. Ze wist het. Ze stak de plank in de zompige bodem onder het water en duwde het bootje met een eerste krachtige stoot naar voren.

HOOFDSTUK 38

De kapitein van de Paragon

~

Er waren twee dagen voorbijgegaan sedert de strijd met de slang. Op het schip was bijna alles weer teruggekeerd naar de normale routine. Haff had geprobeerd zijn werk te hervatten, maar na een uur in de zon was hij flauwgevallen en bijna uit het want naar beneden gestort. Zijn houding tegenover Althea was aanzienlijk onderdaniger geworden, en de rest van de bemanning leek wat dat betrof zijn voorbeeld te volgen. Haff had haar niet bedankt dat ze zijn leven had gered, maar dat had ze ook niet echt van hem verwacht, hield ze zichzelf voor. Tenslotte was het een deel van haar plichten. Ze zou al tevreden zijn als hij accep-teerde dat er terreinen waren waarop zij superieur was aan hem. Wel vroeg ze zich vergeefs af welke daad haar uiteindelijk het respect van de manschappen had opgeleverd: de dreiging Artu overboord te kieperen of haar verzet tegen de slang. Ze had nog steeds over haar hele lijf pijn, maar als ze hiermee haar positie als tweede stuurman definitief had gevestigd, dan was het de prijs waard geweest.

Bresker zag er nog altijd verschrikkelijk uit. De blaren op zijn gezicht waren opengebarsten en zijn huid hing er in vellen bij. Het gaf hem het uiterlijk van een oude, vermoeide, getekende man. Misschien voelde hij zich ook zo. Bresker had hen in zijn kajuit ontboden. Terwijl Althea haar blik liet gaan van Lavoy naar Amber en van Amber naar Bresker, vroeg ze zich af waarom. Breskers ogen stonden ernstig toen hij begon: 'De bemanning schijnt zich eindelijk in haar taken gevonden te hebben. Het schip wordt op een competente manier gezeild, al is er bij iedereen nog ruimte voor verbeteringen. Helaas zal in de wateren die we voor ons hebben liggen goed zeemanschap misschien minder belangrijk zijn dan onze bekwaamheid om te vechten. We dienen expliciet vast te stellen wat we van de bemanning verwachten in het geval van confrontaties met piraten en slangen.' Hij fronste zijn voorhoofd en leunde achteruit in zijn stoel. Toen knikte hij naar de tafel en de andere stoelen eromheen. Op een hoek van de tafel lag een handvol lapjes zeildoek. Er stond ook een fles brandewijn op, met vier glazen. 'Ga zitten.' Terwijl ze plaatsnamen schonk hij de vier glazen vol en toen ze zaten bracht hij een dronk uit: 'Op ons succes, tot dusverre. En op het voortduren van ons succes!'

Ze dronken. Toen boog Bresker zich naar voren en zette zijn ellebogen op de tafel. 'Dit is hoe ik de zaken zie. Deze mannen kunnen knokken. Geloof het of niet, maar het is een van de dingen waar ik op heb gelet toen ik ze aannam. Maar nu moeten ze leren hoe ze moeten strijden. Daarmee bedoel ik: vechten als een eenheid en luisteren naar bevelen, zelfs in het heetst van het gevaar. Ze moeten leren hoe ze Paragon kunnen verdedigen en hoe ze een ander schip op een slimme manier kunnen aanvallen. Daarbij kan het niet gaan om ieder voor zich, maar zullen ze moeten vertrouwen op het inzicht van hun officieren. Haff heeft op de harde manier geleerd dat de officieren van dit schip redenen hebben voor hun orders. Ik wil het trainen van de mannen starten nu ze dat nog vers in het geheugen ligt.'

Breskers blik nam de aanwezigen op en bleef rusten op Lavoy. We hebben dit besproken toen je aanmonsterde. Het is tijd om met de training te beginnen. Elke dag een paar oefeningen. Het weer is goed, het schip zeilt zichzelf. Laten we oefenen nu we daarvoor alle gelegenheid hebben. Ook wil ik meer saamhorigheid in de bemanning zien. Een paar mannen behandelen de voormalige slaven nog steeds alsof ze minderwaardig zijn. Dat wil ik veranderd zien. Er behoort geen enkel idee van verschil te bestaan. Ze zijn allemaal leden van deze bemanning, niet meer, niet minder.'

Lavoy zat te knikken. 'Ik zal zorgen dat ze zich meer met elkaar mengen. Tot nu toe heb ik ze tijdens het werk meestal zelf hun maatjes laten kiezen. Ik zal de ploegen voortaan zelf samenstellen. Dat zal in het begin tot verzet leiden. Het zal wel wat bebloede koppen kosten voor de kwestie helemaal geregeld is.'

Bresker zuchtte. Weet ik. Probeer te voorkomen dat ze elkaar tijdens dit kennismakingsproces arbeidsongeschikt maken.'

Lavoy lachte vreugdeloos. 'Ik bedoelde eigenlijk: wat ik misschien zal moeten aanrichten. Maar ik snap uw boodschap. En ik zal met de wapeninstructies beginnen. Eerst maar met houten oefenspullen.'

'Laat hun maar weten dat de beste vechters de beste wapens zullen krijgen. Dan spannen ze zich misschien iets harder in.' Toen verplaatste Bresker zijn aandacht abrupt naar Amber. 'Nu we het toch over wapens hebben... Amber, ik wil dat je het schip bewapent. Kun je iets geschikts bedenken waarmee Paragon zich slangen van het lijf kan houden? Een speer of zoiets? En denk je dat hem kan worden geleerd het desnoods ook tegen een ander schip te gebruiken?'

'Ik denk van wel.' Amber klonk verrast.

'Doe het dan. En maak een geschikte bergplaats, waarin hij dat wapen altijd bij de hand heeft.' Bresker keek bezorgd. 'Ik denk dat we meer last krijgen van die krengen naarmate we dieper in de wateren van de Piraten Eilanden binnendringen.'

Amber keek afkeurend. 'Naar wat ik van Althea heb gehoord moet de bemanning dan om te beginnen duidelijk worden gemaakt dat slangen niet reageren zoals de meeste dieren. De mannen moeten leren ze te negeren en ze niet te provoceren, zo lang ze niet echt aanvallen. Ze vluchten niet nadat ze door een speer zijn gestoken, maar proberen dan juist wraak te nemen.' Ze sloeg haar armen over elkaar. Ondanks Breskers gefronste voorhoofd vervolgde ze: 'U weet dat het waar is, meneer. En dat vastgesteld zijnde, is het dan wel verstandig Paragon te bewapenen? Ik denk nu niet alleen aan het feit dat hij blind is. Zijn oordeel is niet altijd... weloverwogen. Hij zou een slang kunnen aanvallen die alleen maar nieuwsgierig was, of ons zelfs gunstig gezind. Ik stel voor dat we wel een wapen voor hem maken, maar niet een dat hij op eigen initiatief kan inzetten. De slangen hebben een merkwaardige invloed op hem. Uit wat hij zegt meen ik af te leiden dat die effecten wederkerig zijn. Hij beweert dat de slang die wij hebben gedood hem al dagen had gevolgd en had geprobeerd met hem te spreken. Ik stel voor dat we ons best doen om alle slangen zo goed mogelijk te ontwijken. Wanneer we ze tegenkomen, moeten we volgens mij vermijden ze tot onze vijanden te maken.' Ze schudde haar hoofd. 'De dood van deze laatste slang heeft een raar effect op Paragon. Het lijkt bijna alsof hij erom rouwt.'

Lavoy maakte een minachtend geluidje. 'Slangen tot vijanden maken? Slangen die met Paragon praten? Je lijkt wel even gek als het schip. Slangen zijn beesten. Ze denken niet, ze plannen niet, en ze hebben geen gevoelens. Als we ze kwaad doen, als we er genoeg doden, blijven ze vanzelf wel bij ons uit de buurt. Ik ben het eens met de kapitein. Geef Paragon een wapen.' Hij haalde zijn schouders op bij het zien van haar kille blik. Hij hield zijn hoofd schuin en besloot op uitdagende toon: 'Alleen een gek kan er anders over denken.'

Amber was niet onder de indruk. 'Ik denk er anders over.' Ze schonk Lavoy een koel, vreugdeloos glimlachje. 'Het is niet de eerste keer dat ik voor gek word uitgemaakt, en het zal ook wel niet de laatste zijn. Toch wil ik het volgende nog even onder de aandacht brengen. Volgens mij wordt door mensen in hoofdzaak om één reden ontkend dat dieren gevoelens en gedachten hebben: dan hoeven ze zich minder schuldig te voelen over wat ze de dieren aandoen. Maar in uw geval ligt het anders. U wilt een reden hebben om minder bang voor ze te zijn.'

Lavoy schudde walgend zijn hoofd. 'Ik ben geen lafaard. En ik voel me waarachtig niet schuldig om wat ik slangen aandoe - behalve als ik zo stom zou zijn tussen hun kaken te eindigen.' Hij schuifelde met zijn voeten en richtte zijn aandacht op Bresker. 'Meneer, met uw welnemen zou ik weer aan dek willen gaan. Als we hier te lang bij elkaar blijven zitten wordt de bemanning nerveus.'

Bresker gaf hem een knikje. Hij boog zich naar voren en maakte een aantekening in het logboek dat voor hem lag. 'Start met de wapeninstructies,' beval hij, 'maar leg in het begin evenveel nadruk op snel gehoorzamen als op vaardigheid in het vechten. Maak iedereen goed duidelijk dat ze niet in actie moeten komen voordat het hun wordt opgedragen, vooral als de vijand een slang is. Maak zo goed mogelijk gebruik van de vaardigheden die de mannen al hebben. Twee van de ex-slaven hebben veel ervaring met wapens. Geef ze de leiding over een deel van de oefeningen. Ook Jek. Ze is snel en kan uitstekend overweg met een dolk. En zorg vooral dat ze leren als een eenheid te vechten, dus ruim alle onderlinge scheidslijnen uit de weg.' Hij zweeg even en fronste zijn voorhoofd. 'Amber zal een wapen voor Paragon maken,' vervolgde hij toen. 'Ze zal hem leren ermee om te gaan.' Hij keek de kralenmaakster in de ogen. 'Het is aan haar om te bepalen wanneer Paragon er al dan niet mee bewapend zal worden, tenzij ik iets anders beveel. Ik geloof dat haar opmerkingen over het gedrag van slangen en hun effect op dit schip waardevol zijn. Daarom zal onze tactiek tegenover slangen er aanvankelijk een zijn van ontwijken en negeren. We vechten dus pas nadat we zijn aangevallen.' Hij zweeg, alsof hij Lavoy de tijd wilde geven om de woorden goed tot zich te laten doordringen. Op ferme toon besloot Bresker: 'Dat waren de punten die ik voor jou in gedachten had. Je kunt nu gaan.'

Er verscheen een gechoqueerde uitdrukking op Lavoy's gezicht. Amber vertrok geen spier. Bresker had weinig anders gedaan dan haar suggesties in de vorm van een bevel te herhalen. Een andere man zou dat gewoon hebben aanvaard, maar Lavoy had er kennelijk de pest over in. Althea zag dat Lavoy zijn wrok amper verborgen kon houden toen hij na een knikje naar de kapitein opstond en naar de deur liep. Zij en Amber maakten aanstalten om hem te volgen, maar Bresker hield hen met een handgebaartje tegen. 'Ik heb met jullie beiden nog een paar taken te bespreken. Ga zitten.'

Lavoy bleef bij de deuropening staan. Er vonkte woede in zijn ogen. 'Taken waarvan ik op de hoogte moet zijn, meneer?'

Bresker keek hem met een kille blik aan. 'In dat geval zou ik je hebben bevolen hier te blijven. Je hebt je eigen taken. Ga aan het werk.'

Althea hield haar adem in. Even dacht ze dat Lavoy Bresker ter plekke zou uitdagen. De twee bleven even strak naar elkaar staren. Lavoy bewoog zijn mond alsof hij van plan was iets te zeggen, maar beperkte zich toen tot een knikje. Hij draaide zich om. Hij sloeg de deur niet achter zich dicht, maar sloot hem beschaafd.

'Was dat verstandig?' durfde Amber in de stilte die volgde te vragen.

Bresker keek haar op zijn koele kapiteinsmanier aan. 'Misschien niet verstandig, maar noodzakelijk.' Hij zuchtte even en leunde toen achteruit in zijn stoel. Terwijl hij zichzelf een nieuwe scheut brandewijn inschonk legde hij Amber uit: 'Hij is mijn stuurman. Ik kan hem niet toestaan dat hij denkt dat zijn mening de mijne is, noch dat aan boord van dit schip alleen mijn mening en de zijne ter zake doen. Ik heb jou hier laten komen om je mening te vernemen. Het is niet aan hem om daar geringschattend over te doen. Dat is onaanvaardbaar.' Hij veroor-loofde zich een flauw glimlachje. 'Let wel: van hém. Maar houd in gedachten dat het voor mij, als kapitein, volledig tot mijn bevoegdheid zou behoren.'

Amber trok haar wenkbrauwen op, maar Althea begreep meteen wat hij bedoelde. Ze bekeek hem opeens met nieuwe ogen. Hij had het. Wat de ondefinieerbare kwaliteit ook was die iemand nodig had om kapitein van een schip te kunnen zijn, Bresker had het. Er waren nieuwe rimpels in zijn voorhoofd en bij zijn ooghoeken verschenen, maar hij had strikt de koele, onaantastbare streep getrokken die een commandant van zijn bemanning scheidde. Ze vroeg zich af of hij zich eenzaam voelde, maar toen besefte ze dat het niet van belang was. Hij was wat hij moest zijn. Hij kon het niet op een andere manier doen en tegelijk effectief de commandant blijven. Ze voelde een steek van verlies bij de wetenschap dat deze strakke streep hem ook van haar moest scheiden, maar de stille trots die hij uitstraalde vaagde haar zelfzuchtige spijtgevoelens weg. Dit was wat haar vader vanaf het begin in hem had gezien. Bresker bleek het vertrouwen dat Ephron Vestrit in hem had gesteld tenslotte toch volledig waar te maken.

Even keek hij haar zwijgend aan, alsof hij kon voelen wat ze dacht. Toen wees hij naar de lapjes zeildoek op de tafel. 'Althea, jij hebt altijd beter met een pen kunnen omgaan dan ik. Dit zijn ruwe schetsen. Ik wil graag dat je er nette kopieën van maakt. Het is alles wat ik heb kunnen vastleggen inzake allerlei zeeroversnesten die ik met de Lentelucht heb bezocht. We zullen eerst in Deel-dorp naar de Vivaria gaan zoeken, maar we zullen wel niet de bof hebben dat het daar meteen prijs is. Deze fragmentarische kaarten kunnen goed van pas komen. Als je vragen hebt, zal ik ze met je bespreken. Als we ermee klaar zijn, moeten we ook Lavoy inwijden. Hij kan niet lezen, maar zijn geheugen is uitstekend. Het is van belang dat we deze kennis met elkaar delen.'

De onuitgesproken woorden achter deze mededeling verkilden haar. Kennelijk hield hij al rekening met wat het beste zou zijn voor het schip in het geval dat hijzelf om het leven zou komen. Zij had tot nu toe geweigerd over die mogelijkheid na te denken. Hij niet. Ook dat was een kenmerk van een echte leider. Hij duwde de lapjes haar kant op en zij begon erin te bladeren, maar zijn volgende woorden tegen Amber richtten haar belangstelling weer op hem.

'Amber, vannacht was je buitenboord. Paragon hield je vast. Ik hoorde jullie stemmen.'

'Dat klopt,' gaf Amber op effen toon toe. Wat deed je?'

De scheepstimmerman keek zeer ongelukkig voor zich uit. 'Ik experimenteerde.'

Bresker ademde uit door zijn neus. 'Ik accepteer zoiets niet van Lavoy. Wat geeft je de gedachte in dat jij je een dergelijke houding wel kunt permitteren?' Op mildere toon vervolgde hij: 'Als er iets gebeurt op dit schip waarvan ik denk dat het mijn zaak is, dan zal ik er alles over weten. Dus zeg het me.'

Amber sloeg haar blik neer naar haar gehandschoende handen. 'We hebben dit allemaal samen al besproken voordat we uit Beijerstad vertrokken. Paragon weet wat ik heb gedaan voor de handen van Ophelia. Hij vermoedt sindsdien dat ik hem misschien nieuwe ogen zou kunnen geven.' Amber likte over haar lippen. 'Ik heb mijn twijfels.'

'Net als ik,' zei Bresker op een gevaarlijk kalme toon. 'En dat wist je maar al te goed. Ik heb je voordat we uitvoeren gezegd dat dit geen moment is voor riskante experimenten met toverhout. Een mislukking zou hem zo kunnen teleurstellen dat we allemaal in gevaar komen.'

Heel even trok er een grimas van kwaadheid over Ambers gezicht.

'Ik weet wat je denkt,' vervolgde Bresker. 'Maar dit is niet iets tussen jullie beiden. Het is iets dat ons allemaal aangaat.'

Amber haalde diep adem. 'Ik ben niet in de buurt van zijn oogholten geweest, meneer. Evenmin heb ik hem op dat punt iets beloofd.'

Wat heb je dan gedaan?'

'Ik heb geprobeerd het litteken van zijn borst weg te schuren. Die zevenpuntige ster.'

Bresker keek nieuwsgierig. 'Heeft hij je verteld wat die ster betekent?' Amber schudde haar hoofd. 'Dat weet ik niet. Ik weet alleen dat hij er extreem akelige herinneringen mee associeert. Het was een soort compromis. De ontmoeting met die slang heeft hem van zijn stuk gebracht, en flink ook. Hij denkt sindsdien nog maar aan weinig anders. Ik heb het gevoel dat hij alles wat hij is in heroverweging aan het nemen is. Zo ongeveer als een jongen in zijn adolescentie. Hij heeft geconcludeerd dat niets blijkt te zijn zoals hij geloofde dat het was, en moet daarom een geheel nieuwe visie op de wereld construeren.' Ze zuchtte diep, alsof ze op het punt stond iets zeer belangrijks te onthullen, maar toen scheen ze zich te bedenken en beperkte ze zich tot: 'Het is voor hem een tijd van intens nadenken. Het is niet per se slecht waar hij mee bezig is, maar een vorm van diepe introspectie. In het geval van Paragon komt dat onder meer neer op het oprakelen van een aantal buitengewoon rotte herinneringen. Ik probeerde hem wat afleiding te bezorgen.'

'Dat had je me eerst moeten vragen. En je mag niet buitenboord hangen zonder dat iemand je in het oog houdt.'

'Paragon hield me in het oog,' wierp ze tegen. 'En hij droeg me tijdens mijn werk.'

'Desondanks!' Bresker liet het woord klinken als een scherpe waarschuwing. Wanneer er iemand buiten boord hangt moet ik dat altijd weten.' Op vriendelijker toon vroeg hij: 'En hoe vordert het werk?'

Amber beheerste zich. 'Traag. Het hout is bijzonder hard. Ik wil het niet gewoon maar wegschaven, en daardoor eigenlijk een nieuw litteken veroorzaken. Ik probeer het merkteken in zekere zin te verdoezelen.'

'Juist.' Bresker ging staan en liep een keer de kajuit rond. 'Denk je dat het mogelijk is zijn gezichtsvermogen te herstellen?'

Amber schudde spijtig van nee. 'Dan zou ik zijn hele gezicht opnieuw moeten snijden. Het hout ter plekke is nu eenmaal verdwenen. Zou ik op die plek vervolgens ogen uitsnijden, als dat zou lukken, dan wil dat nog lang niet zeggen dat hij er iets mee zou kunnen zien. Ik heb geen idee hoe de magie van het toverhout werkt. En Paragon evenmin. Ik zou een groot risico nemen, en hem misschien alleen maar nog ernstiger beschadigen.'

'Juist.' Bresker bleef nog even staan nadenken. 'Ga maar verder met dat litteken. Maar ik wil dat je dezelfde voorzorgsmaatregelen neemt die ik van elk bemanningslid eis. Dit betekent dat je een of ander maatje bij je moet hebben als je buitenboord gaat, los van Paragon.' Hij zweeg even en knikte toen. 'Dat is alles. Je kunt gaan.'

Althea vermoedde dat het voor Amber niet gemakkelijk was zich aan Breskers autoriteit te onderwerpen. Ze ging staan, niet wrokkig, zoals Lavoy had gedaan, maar stijf — alsof ze zich gekwetst voelde in haar zelfrespect. Althea maakte aanstalten om Amber te volgen, maar Bresker riep haar terug. 'Nog even een woordje met jou, Althea.'

Ze draaide zich om. Hij keek nadrukkelijk naar de deur die achter haar op een kier stond, en zij deed hem dicht. Hij zuchtte. 'Een gunst. Ik heb Amber in een nare positie ten opzichte van Lavoy gebracht. Pas op haar - nee, zo bedoel ik het niet. Zij is even gevaarlijk voor hem als hij voor haar, alleen weet hij dat nog niet. Houd de situatie in het oog. Als het ernaar uitziet dat er een botsing dreigt, waarschuw me dan. Lavoy zal ongetwijfeld de nodige rancune voelen, maar ik zal niet toestaan dat hij daarin te ver gaat.'

Ze knikte, en bevestigde het in woorden: 'Ja, meneer.'

'Nog een laatste punt.' Hij aarzelde. 'Alles goed met je? Je handen, bedoel ik?'

'Ik geloof van wel.' Ze bewoog haar vingers voor hem en wachtte af.

Het duurde even voordat hij sprak. 'Ik wil dat je weet...' Hij praatte nu erg zacht. 'Ik wilde Artu doden. Dat wil ik nog steeds. Dat weet je.'

Ze glimlachte ondeugend. 'Dat wilde ik ook. Ik heb het geprobeerd.' Ze dacht even na. 'Maar achteraf gezien is dit beter. Ik heb hem verslagen. Hij weet het. De bemanning weet het. Als u tussenbeide was gekomen zou ik nog steeds aan het proberen zijn me tegenover hen te bewijzen. En dat zou dan nog moeilijker zijn geworden.' Opeens begreep ze wat hij van haar diende te vernemen. 'U hebt het juiste gedaan, kapitein Treil.'

Even brak er een oprechte glimlach door op zijn gezicht. 'Deed ik dat, ja?' Het klonk tevreden.

Ze sloeg haar armen over elkaar en hield ze stevig tegen haar borst gedrukt om te voorkomen dat ze hem om de hals zou vliegen. 'De bemanning respecteert uw commando. En ik evenzeer.'

Hij ging wat rechter zitten. Hij bedankte haar niet. Dat zou niet gepast zijn geweest. Ze verliet zijn kajuit in alle rust en keek niet om toen ze de deur zachtjes achter zich sloot.

Toen de deur dicht was sloot Bresker zijn ogen. Hij had de juiste beslissing genomen. En ze hadden samen de juiste beslissing genomen. Ze wisten het allebei. Ze waren overeengekomen dat het op deze manier beter was. Beter. Hij vroeg zich af wanneer het gemakkelijker zou worden.

En vervolgens vroeg hij zich af of het wel ooit gemakkelijker zou worden.

'We zijn met ons tweeën.' Paragon onthulde haar het geheim terwijl hij haar in zijn handen droeg. Ze woog zo weinig. Ze was zo licht als een lappenpop.

'Zo is het,' beaamde Amber. 'Jij en ik.' Ze bewoog haar vijl voorzichtig over zijn borst. Het ding deed hem denken aan de tong van een kat. Nee, corrigeerde hij zichzelf, het zou Kerr Ludluk aan een kattentong hebben herinnerd. Die jongen, nu allang dood, was dol geweest op katten en poezen. Paragon had er nooit een gehad.

Paragon. Zijn naam. Ze moesten eens weten! Maar weer liet hij zich zijn geheim ontvallen. 'Niet jij en ik. Ik en ik. We zijn met ons tweeën.'

'Dat gevoel heb ik zelf ook wel eens,' antwoordde Amber vlotjes.

Soms had hij het gevoel, wanneer ze aan het werk was, dat ze ergens anders heen ging. Wie is jouw andere ik dan?' wilde hij weten.

'O, wel, een vriend die ik had. We praatten altijd heel veel met elkaar. Soms hoor ik mezelf nog steeds tegen hem praten en weet ik wat hij geantwoord zou hebben.'

'Bij mij is het anders. Wij zijn altijd met ons tweeën geweest.'

Ze stopte de vijl weer in het zakje aan haar riem. Hij voelde dat ze het deed en daarna haar lichaamsgewicht verplaatste omdat ze naar iets anders zocht. 'Ik ga nu schuurpapier gebruiken. Ben je er klaar voor?’

‘Ja.'

Toen praatte ze verder alsof de conversatie geen moment onderbroken was geweest. 'Als er twee van jou zijn, dan vind ik ze allebei aardig. Nu niet bewegen.' Het schuurpapier bewoog heen en weer over zijn borst. De wrijving veroorzaakte warmte. Hij glimlachte om haar woorden, want ze waren waar, al wist ze dat niet.

'Amber, heb jij altijd geweten wie je was?' vroeg hij nieuwsgierig.

Het schuurpapier stopte. Ze reageerde op behoedzame toon. 'Niet altijd. Maar ik heb het altijd vermoed.' Met haar normale stem voegde ze eraan toe: 'Dat is een erg eigenaardige vraag om te stellen.'

'Maar jij bent ook een erg eigenaardige persoon,' zei hij plagend, breed grijnzend.

Het schuurpapier kwam weer langzaam in beweging. 'En jij bent een griezelig schip,' zei ze zacht.

'Ik heb niet altijd geweten wie ik was,' gaf hij toe. 'Maar nu weet ik het, en dat maakt alles gemakkelijker.'

Ze borg het schuurpapier op. Hij hoorde dat ze in haar zakje met gereedschap naar iets anders tastte. 'Ik heb geen idee wat je daarmee bedoelt, maar ik ben blij voor je.' Hij voelde dat ze weer afgeleid was. 'Dit is een olie die uit zaden is geperst. In gewoon hout laat hij de nerven zwellen, waardoor krassen worden weggewerkt. Ik heb geen idee wat het effect op toverhout zal zijn. Zullen we eens een druppeltje proberen om te kijken?'

Waarom niet?'

'Een momentje.' Amber boog zich achterover in zijn armen. Met haar voeten zette ze zich schrap tegen zijn buik. Ze droeg een veiligheidsgordel, maar hij wist dat ze meer vertrouwen had in hem. 'Althea?' riep Amber naar boven. 'Heb je ooit olie gewreven op toverhout? Bij wijze van onderhoud?'

Hij voelde dat Althea ging staan. Ze had plat op haar buik op het dek gelegen, om iets te tekenen. Nu liep ze naar de reling en boog zich eroverheen. 'Natuurlijk. Maar niet op een beschilderd oppervlak, zoals het boegbeeld.'

'Maar hij is niet echt beschilderd. De kleur hier... is er gewoon. In het hout zelf.'

Waarom is het verminkte deel van zijn gezicht dan grijs?’

‘Dat weet ik niet. Paragon, weet jij waarom?'

'Omdat het dat is.' Het was raar. Telkens wanneer hij probeerde hun iets te vertellen over hemzelf luisterden ze niet. En daarna staken ze hun neus in dingen waar ze niets mee te maken hadden. Hij probeerde het opnieuw. 'Althea, wij zijn met ons tweeën.'

'Ga je gang maar met die olie. Het kan vast geen kwaad. Hij zal ofwel worden geabsorbeerd en zal dan het hout doen zwellen, ofwel hij blijft aan de buitenkant en dan kunnen we hem weer wegvegen.'

'En als hij vlekken maakt?'

'Dat geloof ik niet. Probeer het maar eens met een druppeltje.'

'Ik ben niet alleen wat de Ludluks van me hebben gemaakt!' barstte hij plotseling uit. 'Er was een ik dat ik al eerder was, en dat nog altijd net zo goed een deel van mezelf is! Ik hoef niet degene te zijn die zij van me hebben gemaakt. Ik kan ook degene zijn die ik al was. Tevoren!'

Er volgde een gechoqueerde stilte op zijn woorden. Amber hing nog in zijn armen. Ze schokte hem door haar gehandschoende handen op zijn beide wangen te leggen. 'Paragon,' zei ze zacht, 'misschien is het de grootste ontdekking die iemand kan doen dat je zelf kunt besluiten wie je bent. Je hoeft niet degene te zijn die de Ludluks van je hebben gemaakt. Je hoeft zelfs niet degene te zijn die je tevoren was. Je kunt kiezen. We zijn allemaal schepsels naar onze eigen keuze.' Haar handen gleden over zijn jukbenen en toen ze zijn baard bereikten begonnen ze er aan beide kanten van zijn gezicht speels aan te trekken. Ze had hem niet doeltreffender kunnen herinneren aan de menselijke elementen in zijn uiterlijke vormgeving. Maar het was precies zoals ze had gezegd.

'Ik hoef evenmin te zijn wat jullie willen dat ik ben,' bracht hij hun beiden in herinnering. Zijn handen sloten zich om Amber. Wat een nietig speeltje was ze toch eigenlijk, een wezentje dat voornamelijk uit water bestond en in een dunne huid zat opgesloten! Als mensen maar eens wat beter begrepen hoe kwetsbaar ze waren, zouden ze niet zo verwaand zijn. Met zijn vrije hand trok hij nonchalant aan haar veiligheidskoord tot het knapte.

'Ik wil nu alleen zijn,' zei hij tegen haar. 'Er is iets waar ik over wil nadenken.' Hij tilde haar tot boven zijn hoofd en voelde hoe ze verstijfde in zijn handen. Haar plotselinge besef dat hij haar simpelweg in het water zou kunnen smijten bracht een glimlach om zijn lippen. Ze wist nu wat hij eindelijk had ontdekt. 'Ik heb keuzes die ik moet overwegen,' zei hij. Hij zwaaide haar in zijn handen in een kalme boog naar de reling toe en wachtte tot ze deze vast had. Pas toen hij dat zeker wist liet hij haar los. Althea had Amber vastgepakt en hielp haar het dek op. Hij hoorde Althea's zachte vraag. 'Alles goed met je?'

'Ja hoor,' antwoordde Amber even zacht. 'Met mij wel. En ik denk dat met Paragon ook alles goed komt.'

HOOFDSTUK 39

Opstanding van een draak

~

Dageraad en daglicht waren in de Wilde Regenlanden altijd twee verschillende dingen geweest. Het opkomen van de zon stelde in de wouden weinig voor zo lang ze niet hoog genoeg aan de hemel stond om door de dikke luifel van weelderig gebladerte heen te dringen. Reyn Khuprus zag de eerste straaltjes licht door een spleet tussen de modder en het glazen koepelpaneel naar binnen sijpelen. Het blok toverhout in zijn rug, het neergestorte segment van de massieve kristallen koepel en de modder om hem heen bakenden de grenzen van zijn huidige wereld af. Half leunend, half hurkend zat hij tegen het toverhout aan. Het boogsegment dat uit de koepel was gevallen had hen tegen het andere vallende puin beschermd, maar inmiddels had het stijgende modderige water hen weten te vinden. Het daksegment had als een soort dam gefunctioneerd. Achter die bescherming reikte de dikke modder tot nu toe slechts tot zijn dijen, al lag er nog een laagje ijskoud water bovenop. Reyn hield Selden in zijn armen, om hun gezamenlijke lichaamswarmte zo goed mogelijk te benutten. Ondanks alles was de jongen in slaap gevallen. Uitputting en wanhoop hadden hem overweldigd.

Reyn maakte hem nu niet wakker. Het bleke licht bood valse hoop. Het kwam uit een smalle spleet, hoog boven hen. Hoewel een groot deel van het koepeldak van de zaal was ingestort, werd de dikke laag aarde die de koepel had bedekt nog steeds door een dicht netwerk van wortels bij elkaar gehouden. Alleen deze ene kleine spleet tussen de verstrengelde wortels liet daglicht naar beneden vallen. Zelfs als hij zich met Selden uit de stapel modder en puin om hem heen zou kunnen bevrijden, zou het hun nooit lukken die smalle spleet te bereiken en erdoor te ontsnappen.

Maar terwijl het licht langzaam aan helderheid won, wist hij tevens met wanhopige zekerheid dat ze het zouden proberen. De jongen in zijn armen zou wakker worden. Ze zouden zich een weg naar buiten graven en op het blok toverhout klimmen. Ze zouden om hulp roepen, maar niemand zou het horen. Ze zouden hier sterven, en dat zou niet snel gebeuren.

Hij hoopte dat Malta sneller aan haar einde was gekomen.

Selden bewoog zich. Hij tilde zijn hoofd op van Reyns schouder. Door de verplaatsing van zijn gewicht voelde Reyn nieuwe pijn in zijn rug. Selden maakte een vragend geluid en legde toen zijn hoofd weer op Reyns schouder. Er gingen hulpeloze, stille snikken door de jongen heen. Reyn klopte hem met een bemod-derde hand geruststellend op zijn rug en sprak de nutteloze, onvermijdelijke woorden: 'Kom, ik denk dat we moeten proberen hier weg te komen.’

‘Hoe dan?' vroeg Selden.

'We moeten dit gat wat groter maken, dan kun jij je naar buiten wurmen. Dan klim je op het houtblok.' Hij haalde zijn schouders op. 'Daarna moeten we bekijken wat we verder kunnen doen. Om hulp roepen, neem ik aan.'

'En jij dan? Je zit hier behoorlijk klem.'

Reyn probeerde zijn voeten te bewegen. De jongen had gelijk. De modder die de afgelopen nacht de zaal was binnengestroomd begon te stollen. Vanaf zijn dijen naar beneden zaten zijn benen stevig vast in een dikke pap van aarde en water. 'Als jij buiten bent zal ik mezelf los kunnen trekken. Dan kom ik bij je op het houtblok.' De leugen kwam hem gemakkelijk over de lippen.

Selden schudde zijn hoofd. 'Dat zal niet werken. Voor geen van ons beiden. Kijk, het smelt!'

Hij maakte een van zijn groezelige handjes los van Reyn en wees ermee.

Er viel een smalle baan zonlicht naar beneden. In dat licht dansten insecten, maar in een merkwaardige opwaartse werveling van lucht. Er was een onaangename geur ontstaan. 'Ongeveer zoals je handen stinken nadat je slangen hebt vastgepakt,' merkte Selden op, 'maar dan een graadje viezer.'

'Druk je dicht tegen me aan. Ik heb ruimte nodig voor mijn armen,' antwoordde Reyn.

Het was niet de hoop op ontsnapping die hem zo fanatiek deed graven, maar het verlangen om te zien wat er gebeurde. De dikke glasplaat die hen beschermde liet licht door, maar was te vuil om er doorheen te kijken. Hij wilde een helder zicht. Hij had zich te lang vragen gesteld over deze dingen om deze laatste kans op een antwoord te laten schieten. Daarom graaide hij nu handen vol modder naar binnen, al kwamen ze daardoor nog dieper in de blubber te zitten, om hun kijkgat een beetje groter te maken. En toen staarde hij naar buiten.

Zonlicht raakte de hoek van de bovenkant van het toverhouten blok, vlak bij hem. Het hout leek daar vochtig opborrelende bolle blaren te vormen, die vervolgens uit elkaar spatten, alsof het hout smolt. Het tafereel deed Reyn denken aan de schuimvlokken die de zee bij wisselend getij achterliet op het strand. Het sloeg nergens op! Zonlicht was nog nooit van invloed geweest op het toverhout dat ze uit de stad hadden gehaald. Levende schepen smolten toch echt niet in de zon!

'Omdat levende schepen dood zijn,' fluisterde een stem in zijn geest. 'Maar ik niet. Ik leef.'

Het was geen snel proces. Naarmate de zon hoger steeg verplaatste de baan licht zich over het toverhout, en liet overal een bubbelende drab achter. Toen de zon het hoogst aan de hemel stond, en dus het warmste was, kwam het proces in een stroomversnelling. Het beschenen deel van het toverhout pruttelde als een ketel kokende soep en de slangenstank werd sterker.

De jongen had er al gauw genoeg van om het gebeuren gade te slaan. Hij had honger en dorst, was doodmoe en verkild tot op zijn botten. Dat gold allemaal ook voor Reyn, maar die trok zich niets aan van zijn ongemakken. Malta's dood had zijn instinct voor zelfbehoud verdoofd. Hij zag weinig kans om te overleven en kon moeilijk de energie opbrengen om in actie te komen, maar het smelten van het toverhout dwong hem ertoe: doordat het blok ten dele was gesmolten was het half gekanteld of in elkaar gezakt, met als gevolg dat het dikke glazen paneel van hun schuilplaats was verschoven. Hij en Selden moesten nu meteen proberen er onderuit te komen, anders zou het te laat zijn.

Reyn tilde de jongen op, draaide hem op zijn rug en duwde hem door het smalle gat, tot de jongen houvast kreeg aan een rand van het paneel en zichzelf verder naar buiten kon trekken. Daar draaide hij zich op zijn buik en klom hij wankelend op de schuine glasplaat. Nu was het Reyns beurt. Hij moest snel in actie komen, want het gewicht van de jongen, hoe licht ook, drukte het glazen paneel alweer iets dieper in de modderbrij. Reyn begon met zijn handen en armen door de modder te maaien als een zeeschildpad die een nest graaft in het zand, en na een poosje voelde hij dat zijn voeten uit zijn laarzen schoven. Toen stak hij een hand door de modder om de sluiting van zijn riem met gereedschappen los te maken, waarna deze van hem af gleed. Met wilde bewegingen van zijn armen en benen, als van een beknelde borstslagzwemmer, wist hij zich tenslotte naar buiten te wriemelen, onder de gebogen rand van het paneel door. Hij moest even met zijn gezicht de modder in om het voor elkaar te krijgen, maar het lukte hem. Eenmaal uit de schuilplaats bevrijd moest Reyn zich half op zijn rug draaien om ernaar terug te keren, nu aan de buitenkant. Hij moest zwembewegingen blijven maken om niet weg te zakken in de modder. Met hulp van Selden, die hem bij zijn polsen pakte en met al zijn kracht aan hem trok, kon hij zich tenslotte na een laatste krachtsinspanning op het gladde, gebogen oppervlak hijsen.

Daar bleef hij op zijn buik liggen uithijgen. Hij voelde dat het paneel een eindje wegzakte en hij hoopte dat de luchtbel eronder groot genoeg was om dat proces traag te laten verlopen. Toen opende Reyn zijn ogen en keek om zich heen. Selden, die sprakeloos was van verbijstering, klampte zich aan hem vast.

Het smeltende toverhout naast hen stroomde niet weg in de modder, maar werd in zijn vloeibare vorm opgeslorpt, en wel door de draak in zijn binnenste, waarvan de magere, opgerolde gestalte nu duidelijk was te zien. Het smeltende hout stroomde haar kant op. De binnenvallende schacht van zonlicht onthulde een waar wonder: de huid van de draak absorbeerde het gesmolten toverhout, en gaandeweg groeide haar lichaam aan. Haar kleur veranderde van zwart in donkerblauw. De schrale botten en pezen en spieren onder haar huid kregen een vlezig omhulsel en kwamen tot leven. De draak verroerde zich zwak in de instortende restanten van haar cocon. Ze draaide zich op haar zij en daardoor ving Reyn een eerste glimp op van haar vleugels. Ze zaten strak tegen haar rug gevouwen en zagen eruit als stokken met nat papier eraan vast. Ze spande zich in om een ervan te ontplooien. Het leek een fragiele constructie: een dun lapje doorzichtige huid over een raamwerk van botten en wit kraakbeen. Toen stak ze haar snuit omhoog, maakte een snuivend geluid en ontvouwde de vleugel, die enorm groot bleek. Ze sloeg ermee tegen de resten van het smeltende toverhout en de omringende modder, en rolde zich toen onbeholpen op haar andere zijde, kennelijk in een poging om op haar poten te gaan staan. Ze gebruikte haar beide ongeoefende vleugels als een soort krukken om overeind te komen, hetgeen na veel gespetter van modder uiteindelijk lukte. Toen stak ze haar lange nek in de hoogte, richtte haar hoofd blindelings naar het binnenvallende zonlicht en opende haar muil alsof ze dit licht kon drinken. Dikke witte oogleden bedekten haar ogen. Haar hoofd deinde langzaam heen en weer, alsof het zich koesterde in het zonlicht.

Bij een volgende beweging werd haar lange staart zichtbaar, die onder haar lijf opgerold had gelegen. De laatste restanten van het toverhout verdwenen nu snel en maakten plaats voor de oprukkende zware modder. Reyn zag het hulpeloos aan. Ze zou worden verzwolgen voordat ze ooit had kunnen vliegen!

Toen verhief ze haar vleugels — een geluid als van opbollende natte zeilen. Ze waren besmeurd met modder. Ze fladderde er onbeholpen mee. Er walmde een zware slangengeur de kant van Reyn en Selden op. Even zagen ze het netwerk van aderen afgetekend in het gespannen, nog bleke membraan van de vleugels, maar toen vloeide er opeens een kleur doorheen, alsof iemand kleurige inkt in een glas water had gegoten. De vleugels veranderden van transparant in troebel, en van troebel in een stralend donkerblauw. Ze bewoog ze onwennig, ongelijk, maar Reyn zag hoe snel ze nu al aan kracht wonnen.

En toen schoof ze opeens haar oogleden omhoog en nam ze zichzelf met zilverig glinsterende ogen op. 'Blauw. Niet zilverkleurig, zoals ik heb gedroomd. Blauw.'

'Je bent prachtig!' hijgde Reyn ademloos.

Zijn stemgeluid leek haar te verrassen. Ze draaide haar nek en tuurde ingespannen naar Reyn en Selden. De jongen kroop zo dicht mogelijk tegen Reyn aan. 'Hij gaat ons opeten!' jammerde hij.

'Dat denk ik niet,' fluisterde Reyn. 'Maar blijf stil liggen. Beweeg je niet.' De jongen verstijfde en Reyn sloeg geruststellend een arm om hem heen. Zelf hield hij zijn blik gefixeerd op de draak. Ze had nu haar staart helemaal uitgerold en trok er strepen mee over de modderpoel die haar insloot. Toen wierp ze opeens haar hoofd achterover, en trompetterde. Reyn kon er geen beter woord voor bedenken. Hij hoorde het geluid even indringend in zijn oren als in zijn geest. Het was een kreet van triomf en van uitdaging, die galmend door de insluitende wanden van de zaal werd weerkaatst.

Toen richtte ze zich op op haar achterpoten, half leunend op haar gekrulde staart. Hij zag dat ze zich voorover boog en trok Selden dichter tegen zich aan. Met licht gespreide vleugels sprong ze naar de scheur in het plafond. Haar hoofd stootte tegen de restanten van de koepel en ze viel weer naar beneden, maar ze had met haar voorpoten heel even aan de rand van de spleet gerukt, waardoor er nu een regen van aarde en wortels naar beneden kwam. Het eilandje waarop Reyn en Selden lagen kantelde in de richting van de draak en Reyn moest zich aan de rand vastgrijpen om niet de kant van haar spartelende poten op te glijden.

De draak zette zich schrap voor een tweede poging. Reyn hield Selden vast en bereidde zich voor op de schok. Ze sprong opnieuw. Deze keer verdween haar hoofd door het gat en wist ze met twee poten de randen van de scheur vast te pakken. Even bleef haar enorme lichaam in de hoogte bungelen. Ze schopte met haar achterpoten en zwiepte met haar lange staart, die hen maar net miste. Haar vleugels fladderden tegen het plafond aan en hielden haar in de lucht terwijl ze met geweld probeerde de opening te vergroten. Na een poosje rukken en wroeten gaf een deel van de koepel mee, waarna de draak in een stortvloed van puin, glas en modder naar beneden stortte. Er volgde een ware aardverschuiving en er kwam zelfs een complete boom naar beneden, die na wat waggelen als een dronkeman schuin tegen de wand bleef staan. De draak was zwaar op haar zijde geland en lag in de modder.

Selden verzette zich tegen Reyns greep. 'Als we bij die boom kunnen komen kunnen we naar buiten klimmen!' riep hij. Hij wees naar de boom, waarvan de takken inderdaad een ladder naar buiten leken te bieden.

'Niet zo lang ze nog bezig is zelf naar buiten te komen. We zouden worden vertrapt!'

'Dat gebeurt ook als we hier blijven zitten,' riep Selden. 'We moeten het proberen!'

'Blijf liggen,' commandeerde Reyn, en hij dwong het af door zijn lichaamsgewicht. De jongen jammerde zachtjes en de glazen plaat kwam nog iets schever in de modder te liggen.

Ze sprong nogmaals. Ze beukte de gevallen boom met een geklauwde poot opzij en bereikte wederom de rand van het gat, dat nu veel groter was. Zoals ze daar hing te klauwen en schoppen verduisterde ze bijna alle licht. Reyn voelde een snelle aanraking door het puntje van haar zwaaiende staart, dat dwars door de stof van zijn broek heen sneed en hem een lelijke kras over zijn kuit bezorgde. Hij gilde van pijn, maar liet zijn greep op Selden niet verslappen. Opnieuw kwam er een regen van aarde, wortels en puin naar beneden terwijl de draak zich een uitweg uit haar tombe vocht. Haar contouren tekenden zich af in het licht dat van boven naar binnen viel. De draak zwiepte weer met haar staart en deze keer werden Reyn en Selden er vol door geraakt, waardoor ze van hun eilandje werden geduwd en in de modder terechtkwamen - eerst in het dunne laagje water erbovenop, toen in de zuigende drab zelf. 'Maak je lichaam zo breed mogelijk,' droeg Reyn de jongen op terwijl hij ook zelf zijn armen en benen spreidde om langer te kunnen blijven drijven.

'Ze valt dadelijk op ons en verplettert ons!' jankte Selden. Hij greep zich aan Reyn vast en probeerde instinctief op hem te klimmen. Reyn drukte hem naar beneden. 'Maak je zo plat mogelijk, en bid!' riep hij.

Weer kwam een deel van de koepel naar beneden, nu tegelijk met boompjes, struiken en varens. 'Het gaat haar lukken!' riep Reyn, die had gezien dat de draak haar lijf half naar buiten had weten te wringen. De overweldigende vreugde in zijn hart verraste hem. Er volgde een laatste lawine van aarde en puin, en toen baadde de zaal in zonlicht. Reyn ving een laatste glimp op van haar lange, zwiepende staart, en toen was de draak verdwenen. Hij voelde nog even de wind van haar fladderende vleugels en hoorde haar triomfkreet, maar hoe ze opsteeg naar de hemel zag hij niet met zijn ogen, slechts met zijn hart.

Er volgde een diepe stilte. Reyn voelde tranen over zijn wangen glijden. Hij keek door het open venster boven zijn hoofd naar de blauwe zomerhemel. Misschien was ze de laatste van haar soort, maar in elk geval zou ze hebben gevlogen voordat ze stierf.

'Reyn, Reyn!' Er klonk ergernis in de stem van de jongen. Reyn draaide zijn gezicht naar hem toe en knipperde de tranen uit zijn ogen. De jongen had zich op een hoop met gras begroeide aarde getrokken, die op de modder was gevallen. Hij wees naar een bundel wortels die vanuit het plafond naar beneden hing. 'Als we deze stapel ophogen kan ik misschien bij de onderste van die wortels komen. Dan kan ik me optrekken en naar boven klimmen om hulp te halen.' Hij keek hoopvol om zich heen. Er lag in de zaal genoeg aarde en puin om een torentje te bouwen.

Reyn trok zich niets aan van de modder en liet zich ontspannen op zijn rug rollen om over het idee na te denken. De wortels waren niet dik, maar de jongen woog maar weinig. 'Ik denk dat je gelijk hebt,' gaf hij toe. 'Misschien dat we dan toch nog levend buiten weten te komen.' Hij rolde zich weer op zijn buik en begon naar de jongen toe te kruipen.

Terwijl hij het ruige gras vastpakte en zich moeizaam op het stapeltje vaste grond trok, vroeg Selden hem: 'Denk je dat Malta misschien ook heeft kunnen wegkomen?'

'Dat is mogelijk,' zei Reyn. Hij dacht dat hij loog, maar terwijl hij de woorden uitsprak vertelde een soort sprongetje van zijn hart hem dat hij het ook zelf geloofde. Nu de draak was opgestegen leek opeens alles hem mogelijk. En bij wijze van echo, zo leek het wel, hoorde hij op dat moment vanuit de lucht de trompetterende juichkreet van de draak en zag hij hoog aan de blauwe hemel een vlekje van een nog stralender blauwe kleur.

'Als mijn moeder of broer haar ziet vliegen zullen ze weten waar ze vandaan komt. Dan komen ze hier zoeken. We zullen het overleven!'

Selden keek Reyn aan. 'Laten we ondertussen zelf ook proberen naar boven te komen,' stelde hij voor. 'Na alles wat we hebben meegemaakt wil ik niet gered worden door iemand anders. Ik wil het zelf doen.'

Reyn grijnsde breed en knikte toen bevestigend.

Tintaglia vloog boven het stroomdal van de Wilde Regenrivier en snoof de zomerlucht op, die zo rijk was gevuld met de geuren van het leven. Ze was vrij, vrij! Ze sloeg veel energieker met haar vleugels dan nodig was, puur om te genieten van haar kracht. Ze steeg hoog naar de zomerse hemel, tot waar de lucht ijl en koel was, en de rivier een zilveren lint in het groene tapijt diep onder haar. Ze had in haar geheugen de ervaringen van al haar voorouders om uit te putten, maar dit was de eerste keer dat ze dit alles zelf ervoer. Ze was nu vrij, ze was vrij om haar eigen leven te leiden en haar eigen herinneringen te maken. Ze cirkelde loom naar beneden en mijmerde over alles wat voor haar lag.

Ze had een taak te verrichten — en slechts zij alleen was overgebleven om die taak te vervullen. Ze moest de jongen vinden en ze beschermen, en dan veilig begeleiden tijdens hun migratie stroomopwaarts. Ze hoopte dat er nog een aantal in leven was om begeleid te worden. Zo niet, dan zou ze werkelijk de laatste van haar soort zijn.

Ze probeerde de mensen uit haar geest te zetten. Het waren geen Ouderlingen, die de natuur van de draken hadden gekend en haar soort met alle gepaste respect hadden bejegend. Dit waren slechts mensen. Men kon zulke wezens niets verschuldigd zijn. Het waren schepsels van slechts enkele ademtochten, die zich moesten haasten om te eten en zich voort te planten voordat hun korte leventje uit en over was. Wat kon iemand van haar soort verschuldigd zijn aan een entiteit die nog sneller stierf en wegrotte dan een boom? Kon je iets verplicht zijn aan een vlinder of een grasspriet?

Ze beroerde het tweetal zachtjes met haar geest, een laatste keer. Ze hadden niet lang meer te leven. Het vrouwtje worstelde als een kever in een poel. Ze dreef in stromend water, en vocht ermee. Reyn Khuprus was nog waar ze hem had achtergelaten, badend in modder, kronkelend als een worm. Hij worstelde in dezelfde zaal waarin zij zo vele jaren naar haar vrijheid had gehunkerd.

En opeens was de kortheid van hun leventjes iets dat haar ontroerde. In de vluchtige opflakkering van hun bestaan hadden ze allebei geprobeerd haar te helpen. Elk van beiden had enige tijd van hun jacht op een paringsmaat geofferd aan een poging om haar te bevrijden. Arme, arme wezentjes. En wat zou het haar nou helemaal kosten, deze enkele momentjes, in het licht van de ontelbare jaren die haar te wachten stonden?

Tintaglia maakte een luie draai in de heerlijk zwoele zomerlucht en begon met krachtig wiekende vleugels terug te vliegen naar de begraven stad.

'Ik kom!' riep ze hen beiden toe. 'Wees niet bang. Ik zal jullie redden!'

EPILOOG

Herinnerde vleugels

~

'We weten waar we naar toe gaan, en waarom. Waarom moeten we onszelf dan zo opjagen? Waarom moeten we steeds zo snel zwemmen, en een zo groot deel van de dag?' De ranke groene minstreel hing slap in de greep van het kluwen. Hij had niet eens meer de kracht om mee te werken, maar hing hulpeloos trillend in het stromende water en moest helemaal op zijn kluwengenoten vertrouwen. Shreever kreeg medelijden met hem. Ze sloeg een extra kronkel van haar lichaam om hem heen en hield hem steviger vast.

'Ik denk,' toeterde ze zacht in zijn oren, 'dat Maler ons opjaagt omdat hij bang is dat onze herinneringen weer gaan vervagen. We moeten ons doel bereiken voordat we onze vastberadenheid verliezen. En voordat we vergeten waar we heen gaan, en waarom we dat doen.'

'Er zijn nog andere redenen,' voegde Sessurea hieraan toe. Ook hij klonk vermoeid, maar ze hoorde een ondertoon van genoegen in zijn stem. Het was buitengewoon troostend dat ze nu de antwoorden kenden. 'Het seizoen loopt af. Het einde van de zomer is dichterbij dan het begin. We hadden er al moeten zijn.'

'We hadden nu al in slik en herinneringen gewikkeld moeten zijn,' bevestigde Kelaro. 'Nu al zou de zon de cocon met onze herinneringen aan het bakken moeten zijn terwijl wij onze verandering ondergaan.'

'Onze cocons moeten hard en sterk zijn voordat de regens en de kou van de winter komen, anders kan dat onze dood worden eer we onze metamorfose hebben voltooid,' bracht Sylic iedereen in herinnering.

Andere slangen in het kluwen lieten zich nu ook horen. Allen spraken op gedempte toon.

'Het water moet nog lauw zijn, dat is voor het vormen van de draden het beste.'

'Zonlicht en warmte zijn onmisbaar voor de harding van de cocon.’

‘De cocon moet sterk en hard gebakken zijn voordat de verandering kan beginnen.'

Maler opende zijn grote ogen. Zijn gouden pseudo-ogen glansden van plezier. 'Ga nu maar slapen en rust uit, kleintjes,' zei hij doodleuk, met voorbijgaan aan het feit dat diverse slangen in zijn kluwen aanzienlijk groter waren dan hij, of tenminste even groot. 'Droom lekker en put troost uit alles wat we nu weten.

Praat er met elkaar over. Het delen van de herinneringen die Draquius ons gaf zal ons helpen ze te bewaren.'

Ze trompetterden zachtjes hun instemming en wikkelden zich strakker om elkaar heen. Het kluwen was gegroeid. Als gevolg van Draquius' zelfopoffering hadden veel van de verwilderde slangen alsnog hun verstand hervonden. Sommigen spraken nog steeds niet, maar toonden bij tijd en wijle flitsen van begrip in hun ogen en gedroegen zich alsof ze echte leden van het kluwen waren, zelfs door zich 's nachts bij de anderen te voegen. Het was geruststellend dat het kluwen nu zo groot was geworden. Wanneer ze andere slangen ontmoetten maakten deze ruim baan voor Malers kluwen, en vaak genoeg volgden ze het en sloten ze er zich later bij aan. Maler had de hoop te kennen gegeven dat zelfs de meest verdierlijkte slangen wellicht hun herinneringen zouden terugkrijgen wanneer ze maar ver genoeg stroomopwaarts zwommen, tot de plaats van de metamorfose.

Shreever liet haar oogleden zakken en dook weg in een droom. Ook dat was een herontdekt genoegen. In haar dromen kon ze weer vliegen - precies zoals haar voorouders dat hadden gedaan, naar ze nu weer wist. In haar dromen was ze al veranderd in een schitterende draak, die in alle drie de domeinen volledig vrij was.

'Maar hecht je nog niet al te sterk aan die mooie herinneringen,' waarschuwde Maler opeens. Hij deed het vrij zachtjes, zodat alleen zij, Sessurea en enkele anderen in hun directe nabijheid het hoorden en hun ogen openden.

Wat bedoel je?' vroeg Shreever hem bevreesd. Hadden ze nog niet genoeg geleden? Ze wisten alles weer. Wat kon hen dan nog afhouden van hun doel?

'Niets is precies zoals het behoort te zijn,' zei Maler zacht. 'Niets is wat het was, niets is precies wat het zou moeten zijn. We moeten snel en effectief zwemmen om tijd te winnen, want onderweg zullen we nog obstakels tegenkomen. Wees daarvan overtuigd.'

Wat bedoel je?' Deze keer was het Sessurea die de vraag stelde, bijna op smekende toon. Shreever meende dat ze het antwoord al kende, maar ze zweeg en luisterde naar wat de profeet zei.

'Kijk om je heen,' verzocht hij hun. Wat zien jullie?'

Sessurea sprak namens hen allen. 'Ik zie de Overvloed. Ik zie de restanten van ingestorte oude gebouwen op de zeebodem liggen. Ik zie in de verte de Boog van Rythos —'

'Maar was niet juist de Boog van Rythos, in al onze herinneringen, het ideale uitgangspunt voor een speelse vlucht door het Gemis tijdens de namiddag? Stond de Boog niet hoog en trots bij de ingang van de haven van Rythos? Waarom ligt hij dan nu grotendeels in puin en is hij opgeslokt door de Overvloed?'

Niemand antwoordde. Allen wachtten op zijn uitleg.

'Ik weet het ook niet,' mompelde Maler, toen de stilte maar voortduurde. 'Maar ik vermoed dat dit de dingen zijn die ons zo lang in verwarring hebben gebracht. Dat was de reden waarom van alles ons vaag bekend voorkwam, en we ons de route bijna konden herinneren, maar niet precies.'

'Is dat alleen onze fout geweest?' wilde Tellur weten.

Shreever had gemeend dat de slanke groene minstreel in slaap was. Zijn vermoeide stem had een verontwaardigde bijklank.

'De herinneringen die Draquius ons heeft nagelaten zeggen ons dat we moeten uitkijken naar slangen die zich herinneren — slangen van wie het geheugen sterk en zuiver is gebleven,' zei Tellur. 'Niet alleen door hen, maar bovendien door gidsen zouden we geholpen worden. En waar zijn de volwassen draken die aan de riviermonding de wacht zouden houden om de stroomopwaarts zwemmende kluwens vandaar af te beschermen? Waarom hebben we niemand gezien van de generatie die ons is voorafgegaan?'

Malers stem werd week van medelijden. 'Heb je dat dan niet begrepen, Tellur? Draquius heeft ons verteld wat er van hen is geworden. De meesten zijn omgekomen in de regen van rook en as. Van de weinigen die een kans op overleving hadden gekregen zijn de cocons in stukken geslagen en de herinneringen gestolen. Dat zijn de zilveren voorzieners die we van tijd tot tijd zijn tegengekomen — zoals Draquius zelf er een was. Zij ruiken voor ons alsof ze Een Die Zich Herinnert zijn, want ooit waren ze dat. Nu zijn ze echter nog slechts een verzameling gestolen herinneringen.'

Even bleef alles akelig stil. Langzaam drong het ziekmakende besef tot Shreever door. Dit kluwen was alles wat er over was. Zij moesten overleven, op eigen kracht, om hun soort te laten voortbestaan. Zij moesten op eigen kracht ontdekken welke rivier naar het slik voor de cocons leidde. Zij moesten zich roofdieren van het lijf houden en stroomopwaarts die rivier volgen tot ze hun bestemming bereikten, en daar zouden ze hun eigen cocons moeten vormen, zonder de liefhebbende hulp van volwassen draken. En eenmaal opgesloten in die cocons, volkomen hulpeloos, zouden ze op hun geluk moeten vertrouwen om de winter te overleven. Er zouden geen draken zijn om over hen de wacht te houden.

Haar blik verplaatste zich van de ene slang naar de andere. Hoevelen uit dit kluwen zouden de volgende lente hun vleugels spreiden in het zonlicht? Zouden er voldoende overlevenden zijn om te zijner tijd een aantal geschikte paren te kunnen vormen om voortplanting te verzekeren? Hoevelen zouden het bewaken van de nesten overleven, tot de jongen uit hun eieren kwamen? En wanneer die onbeholpen jonge slangen zich over het strand naar de zee wriggelden, om daar aan de eerste fase van hun cyclus als slang te beginnen, welke volwassen slangen zouden er dan zijn om hen te helpen en de weg te wijzen in de Overvloed? De kansen op het voortbestaan van haar soort leken Shreever opeens erg miniem. Als ze het zelf zou overleven, en een draak werd, stond haar een lange toekomst te wachten, waarin ze zou moeten aanzien hoe slangen en draken langzaam maar zeker uit alle drie de domeinen verdwenen. Wie kon zoiets verdragen?

'Ze waren van ons,' verklaarde Tellur plompverloren. 'Wat was van ons?' vroeg Shreever verstrooid. Bedoelde hij de toekomst? De dagen die voor hen lagen? Inderdaad, die waren niet meer de hunne...

'De herinneringen. Al de herinneringen die zijn opgeslagen in de zilveren voorzieners. Ze zijn van ons, en ze te hebben maakt ons sterker.' Opeens maakte hij zich met een zwiep van zijn staart los uit het kluwen. 'We moeten ze terugpakken!'

'Tellur.' Nu maakte ook Maler zich los van de anderen, maar kalm. Hij bewoog zijn lichaam tot naast dat van de kleine minstreel, echter zonder hem uit te dagen. 'We hebben niet de tijd om wraak te nemen.'

'Geen wraak. Ik praat over het tot ons nemen van wat rechtmatig van ons is, en wat ons meer kracht geeft dan het voedsel dat we tot ons nemen. De herinneringen die we onder elkaar hebben verdeeld. Wat een onzer zou moeten bezitten is verdeeld onder velen. Toch zijn we er stuk voor stuk verstandiger van geworden, van wat we met elkaar aan kennis hebben gedeeld. Hoeveel groter zou ons voordeel dan niet zijn als we veel omvangrijker porties van zulke herinneringen konden verwerven? We moeten ernaar op zoek gaan en terugpakken wat van ons is!'

Sneller dan een school haringen van richting verandert wikkelde Maler zich om hem heen. Hij was de kleine Tellur zo onopvallend genaderd dat deze totaal werd verrast. Malers schubbenpatroon van gouden pseudo-ogen vlocht zich om de groene huid van de minstreel heen, en zijn grote hoofd naderde dat van Tellur en blies vanuit zijn geopende muil een fijne wolk van toxines in zijn kieuwen. De kleinere slang was meteen overmeesterd, verslapte in Malers greep en kreeg een wazige blik in zijn ogen.

'Daar hebben we geen tijd voor,' verzekerde Maler iedereen terwijl bij het slappe lijf van de minstreel kalmpjes terugsleepte naar het kluwen. 'Als de gelegenheid om een andere zilveren voeder te pakken zich voordoet, dan zullen we het niet laten. Dat beloof ik jullie. Maar we mogen onze migratie niet uitstellen om ernaar op zoek te gaan. Slaap lekker, Malers kluwen, want morgen gaan we weer met volle kracht voort.'

Morgen, dacht Shreever terwijl de leden van het kluwen zich dichter tegen elkaar aan schurkten en weer houvast zochten aan de bodem. We hebben weer een morgen die de onze is. Ze look haar oogleden tegen het troebele water en gunde zichzelf een droom vol vleugels.

Ze was kreupel. Ze zou nooit kunnen zwemmen met het gemak van een draak die de wind berijdt. Ze was te lang in die krappe gevangenis gehouden en had te eenzijdig voedsel gekregen. Ze kon haar lichaam niet in zijn volle lengte strekken. Het was zwaar en dik op plekken waar het slank en gespierd had moeten zijn. Misschien was het iets blijvends, misschien iets om over te wanhopen. Maar zonder enige twijfel was ze vrij.

En zonder enige twijfel, zonder enig gevoel van spijt, had ze de Abominaties gedood die haar hadden opgesloten. Nooit meer zouden ze een andere jonge slang kwellen zoals ze haar hadden gekweld. Ze zou willen dat ze dat doden nog ettelijke keren kon herhalen, steeds opnieuw, eindeloos, om er een eeuwige bevrediging aan te ontlenen, maar tegelijk besefte ze dat die wens zelf ook een -van de verminkingen was die ze haar hadden aangedaan. Ze probeerde er zich van te bevrijden.

Ze had ervoor gezorgd dat de kleine tweebeners in een roeiboot waren opgenomen en ze had dat bootje beschermd tot het was opgehesen door een groter schip. De reuk van dat schip zat haar dwars. Het rook als een slang, maar was geen slang. Sterker nog: het rook als Een Die Zich Herinnert, maar was daarentegen een tongloos iets, dat haar geen antwoord gaf. Ze wilde niet nadenken over de vraag hoe dat mogelijk was. De antwoorden konden verborgen liggen in het geheugen van de jongen, wiens kennis ze heel even met hem had gedeeld. Ze overwoog de tijd te nemen om het schip te volgen teneinde deze raadsels op te lossen.

Maar er was een dringender taak die haar riep. Na alle seizoenen waarin ze gevangen had gezeten was ze nu door het lot bevrijd. Ze was voorbestemd een gids te zijn voor haar eigen soort, maar waar was ze nu? Nog steeds niet ver bij het strand vandaan waar ze uit haar ei was gekomen. Ze was niet gemigreerd met de andere slangen, had zich niet samen met hen gevoed en ontwikkeld, zoals de bedoeling was geweest. Maar hoe misvormd en ondermaats ze ook mocht wezen, nog steeds bezat ze wat voor hen allen essentieel was: in haar klieren en toxines bewaarde ze de gehele oude kennis van haar ras. En die moest ze met de anderen delen voordat ze zich massaal stroomopwaarts begaven, op weg naar de plaats waar ze aan hun verandering zouden beginnen. Terwijl ze zich met onwennige kronkelbewegingen door het water voortbewoog, betwijfelde ze of ze zelf tot die moeizame tocht in staat zou zijn. Niettemin wilde ze de anderen zoeken en alle opgeslagen herinneringen met hen delen.

Even kwam ze naar boven en stak ze haar hoofd in het Gemis om de zilte wind te voelen. Op het dek van het zilveren vaartuig slaakten mensen kreten toen ze haar zagen opduiken. Ze dook snel weer onder en nam een besluit. Het zilveren schip was op de terugweg naar de eilanden. Achter die eilanden lag het vasteland en ergens aan de rand van dat vasteland bevond zich de monding van de rivier die naar de broedplaats leidde. Dat was haar bestemming: het gebied waar de slangen cocons zouden vormen. Ze zou daarom in de nabijheid van het zilveren vaartuig blijven zo lang hun beider doel in dezelfde richting lag. En ondertussen zou ze misschien iets kunnen leren. Ze was ook nogal geïntrigeerd door de kleine denkende dieren aan boord van het vaartuig. Daar wilde ze meer van weten. Tegen de tijd dat ze haar eigen soortgenoten bereikte, als die er nog waren, zou ze dan tenminste ook een paar eigen herinneringen hebben aan te bieden, ondanks haar leven in opsluiting.

Zij Die Zich Herinnert dook diep onder water en probeerde haar scheefgegroeide spieren los en soepel te maken. Toen ze na een lange reeks exercities tenslotte weer naar boven was gekomen zocht ze een zo gunstig mogelijk plekje in het kielzog van het vaartuig. Daar liet ze zich meezuigen, daar vervolgde ze haar weg naar haar bestemming.

~~~

Table of Contents

PROLOOG

LENTE

ZOMER

HOOGZOMER

EPILOOG