Lees ook de andere delen uit deze serie:

Gone – Verlaten

Gone – Honger

Gone – Leugens

Voor Katherine, Jake en Julia

isbn 978 90 00 30158 4

nur 285

© 2011 Van Holkema & Warendorf

Uitgeverij Unieboek | Het Spectrum bv,

Postbus 97, 3990 db Houten

www.unieboekspectrum.nl

www.gone.nu

Oorspronkelijke titel: Plague – A Gone Novel

Oorspronkelijke uitgave: © 2011 HarperTeen, an imprint of HarperCollins Publishers, New York

Tekst: Michael Grant

Vertaling: Maria Postema

Omslagontwerp: Teo van Gerwen Design, Waalre

Omslagfoto’s: Shutterstock

Zetwerk binnenwerk: ZetSpiegel, Best

Pete

Hij balanceerde op de rand van een glasplaat. Op blote voeten. Volstrekt in evenwicht. De ene voet voor de andere. Zijn armen langs zijn zij. Dat was nu het spel.

De glasplaat liep eindeloos door, door, door naar beneden. Als een flikkerend, doorzichtig gordijn.

De bovenrand van het glas was dun, zo dun dat hij zich eraan zou kunnen snijden als hij uitgleed of viel of een te snelle stap zette. Die bovenrand was als een heel smal strookje regenboog en weerkaatste felle rode, groene en gele kleuren.

Aan de ene kant van het glas: duisternis. Aan de andere: vloekende, ontregelende kleuren.

Onder zich zag hij dingen, aan de rechterkant, onder zijn rechterhand, buiten het bereik van zijn vingers. Daarbeneden waren zijn moeder, zijn vader en zijn zus. Daarbeneden waren scherpe randen en harde geluiden waardoor hij zijn handen over zijn oren wilde slaan. Als hij naar die dingen keek, naar die mensen, de wankele, ongefundeerde huizen, de meubels met de grillige randen, de klauwhanden en haakneuzen, de starende, starende, starende ogen en gillende monden, dan wilde hij zijn ogen dichtdoen.

Maar het had geen zin. Zelfs als hij zijn ogen dichtdeed zag hij ze. En hij hoorde ze. Maar hij begreep hun bonte, pulserende kleuren niet. Soms waren hun woorden helemaal geen woorden, maar felle, papegaaikleurige speren die uit hun mond schoten.

Moeder vader zus leraar anderen. De laatste tijd alleen nog zus en anderen. Ze zeiden dingen. Sommige woorden begreep hij. Pete. Petey. Kleine Pete. Die woorden kende hij. En soms waren er zachte woorden, zacht als kleine poesjes of kussens; ze gleden uit zijn zus en dan kwam hij even tot rust, tot het volgende schrille, snerpende geluid, de volgende stekende kleurenaanval.

Links van hem, in de diepte onder de eindeloze glasplaat, was een heel andere wereld. Stille, spookachtige dingen zweefden geluidloos rond, als grijze schaduwen. Geen scherpe randen, geen harde geluiden. Geen afschuwelijke kleuren die hem lieten gillen. Het was donker en heel, heel erg stil.

Daarbeneden was een zacht gloeiende bol, als een zwakke groene zon. Soms probeerde de bol contact met hem te maken. Met een tentakel. Of mist. Het ding raakte hem aan terwijl hij daar op het randje stond, de ene voet voor de andere, zijn handen langs zijn zij.

Rust. Stilte. Leegte. Die gedachten fluisterde de bol hem in.

Soms deed de bol een spelletje met hem.

Pete hield van spelletjes. Alleen de linkerkant deed zijn spelletjes zoals hij het wilde – spelletjes moesten op zijn manier gespeeld worden, altijd hetzelfde, nooit anders. Maar het laatste spel dat Pete met de Duisternis had gespeeld, was hard en fel geworden. De Duisternis had plotseling pijlen in Petes hoofd gestoken en het spel verpest.

De glasplaat was kapotgevallen. Maar nu was hij weer heel, en Pete stond erbovenop en het klonk net alsof de zachtgroene zon er spijt van had toen hij met zijn fluisterstem zei: ‘Kom hierbeneden spelen.’

Aan de andere kant – de drukke, luidruchtige, harde kant – duwde zijn zus tegen hem aan met handen als hamers; haar gezicht was een strak, uitgerekt masker onder geel haar, en haar mond, roze met glinsterend wit, maakte lawaai.

‘Ga eens opzij. Ik moet dat laken hebben waar je op ligt. Het is kletsnat.’

Pete begreep een aantal woorden. Hij voelde hoe hard ze waren.

Maar Pete voelde nog iets anders, iets sterkers. Iets vreemds. Iets wat niet van hem was. Het was niet goed. Een zware, bonkende, melodieuze toon, als een strijkstok die over snaren wordt getrokken, waardoor hij niet meer op de linker- en rechterkant lette en zelfs niet meer op de glasplaat waarop hij balanceerde.

Het kwam uit de plek waar hij nooit keek: uit hemzelf.

Nu keek Pete omlaag naar zichzelf, alsof hij buiten zijn lichaam zweefde. Vol verwondering keek hij naar zijn eigen lijf. Ja, dat was die nieuwe stem, de vasthoudende toon, de dwingende stem die nog moeilijker te negeren was dan het zachte gemompel van de Duisternis of de schrille kreten van zijn zus. Zijn lichaam vroeg om aandacht, leidde hem af van het spel waarbij hij op de glasplaat moest blijven staan.

‘Je zweet,’ zei zijn zus. ‘Je bent gloeiend heet. Ik moet je temperaturen.’

Een          72 uur, 7 minuten

Sam Temple was dronken.

Het was een nieuwe ervaring voor hem. Hij was vijftien en had misschien ooit één of twee keer een stiekem slokje van zijn moeders wijn genomen. Toen hij dertien was had hij een half blikje bier gedronken. Gewoon om eens te proeven. Hij had er niet veel aan gevonden – het was bitter.

Vóór de fakz had hij één keer een trekje van een joint gehad. Hij had bijna een long uit zijn lijf gehoest en daarna had hij zich een uur wazig en raar en ten slotte slaperig gevoeld.

Het was nooit zijn ding geweest. Hij had nooit bij de feestbeesten gehoord.

Maar vanavond was hij bij het gekooide monster wezen kijken dat tegelijkertijd Brittney en Drake was en hij had Drakes ranzige, wrede dreigementen gehoord en zijn ziedende, moordlustige woede. En toen, nog veel erger, had hij Brittney om de dood horen smeken.

‘Sam, ik weet dat je luistert,’ had ze door de gebarricadeerde deur gezegd. ‘Ik weet dat je er bent, ik heb je stem gehoord. Ik kan er niet meer tegen, Sam. Sam, maak er een eind aan. Alsjeblieft, ik smeek het je, laat me gaan, laat me naar de hemel gaan.’

Eerder die avond was Sam bij Astrid langsgegaan. Dat was niet zo goed afgelopen. Astrid had haar best gedaan, hij had zijn best gedaan, maar er was te veel mis tussen hen. Er was te veel gebeurd.

Hij had haar gezoend. Ze had hem een tijdje teruggezoend en toen had hij geprobeerd om verder te gaan. Hij had zijn handen laten afdwalen. En zij had hem weggeduwd.

‘Je weet dat ik nee ga zeggen, Sam,’ had ze gezegd.

‘Ja, ik heb het al door,’ had hij boos en gefrustreerd gezegd terwijl hij het nog enigszins nonchalant probeerde te laten klinken.

‘Als wij dit soort dingen gaan doen, weet binnen de kortste keren de halve stad het.’

‘Dat is niet de reden waarom je niet met me naar bed wilt,’ zei Sam. ‘Je wilt het niet omdat je bang bent om de controle te verliezen. En jij kunt niet zonder controle, Astrid.’

Dat was waar. Sam was er in elk geval van overtuigd.

Maar als hij eerlijk was in plaats van alleen maar boos had hij moeten toegeven dat Astrid zo haar eigen problemen had. Dat ze zich enorm schuldig voelde en niet zat te wachten op iets waardoor ze zich nóg schuldiger zou voelen.

Kleine Pete lag in coma. Astrid gaf zichzelf de schuld, ook al was dat dom, en dat terwijl Astrid allesbehalve dom was.

Maar Kleine Pete was haar broertje. Haar verantwoordelijkheid.

Haar last.

Na die afwijzing had Sam er ongemakkelijk bij gestaan terwijl Astrid artisjokken-vissoep tussen de onbeweeglijke lippen van Kleine Pete lepelde. Kleine Pete kon slikken. Hij kon lopen als zij hem meevoerde. Hij kon naar de greppel achter in de tuin, maar Astrid moest zijn billen afvegen.

Daar draaide het leven van Astrid tegenwoordig om. Ze was de verpleegster van een autistische jongen die alle krachten van hun wereld in zich had. Je kon hem niet eens meer autistisch noemen: Kleine Pete was weg. Het was onmogelijk te zeggen waar in zijn bizarre geest hij zich momenteel bevond.

Astrid had Sam niet omhelsd toen hij had gezegd dat hij wegging. Had hem niet aangeraakt.

Dus zo had Sams avond eruitgezien. Astrid en Kleine Pete. En het tweekoppige, ondode wezen dat door Orc en Howard werd bewaakt.

Als Drake zou weten te ontsnappen waren er waarschijnlijk maar twee mensen die hem aankonden: Sam zelf en Orc. Sam had Orc nodig als gevangenbewaarder van Drake. En daarom had hij de flessen genegeerd die naast Orcs bank lagen en alleen de fles ‘in beslag genomen’ die in het volle zicht op het aanrecht lag.

‘Deze gooi ik weg, hoor,’ had Sam tegen Howard gezegd. ‘Je weet dat dit verboden is.’

Howard had zijn schouders opgehaald en een sluw grijnsje laten zien. Alsof hij een gretige, hunkerende blik in Sams ogen had opgevangen. Maar Sam was zich er zelf niet eens bewust van geweest. Hij was van plan geweest om de fles kapot te smijten of op straat leeg te gooien.

Maar in plaats daarvan had hij hem meegenomen. De donkere straten door. Langs uitgebrande huizen en hun geesten.

Langs de begraafplaats.

Naar het strand. Hij had de fles opengemaakt, klaar om de inhoud in het zand te gieten. Maar toen had hij een slok genomen.

Het brandde ontzettend.

Hij had nog een slok genomen. Die brandde al minder.

Hij was het strand op gelopen. Diep vanbinnen wist hij nu waar hij heen ging. Hij wist dat zijn voeten hem naar de klif brachten.

En nu, vele slokken later, stond hij wankelend boven op de klif. De drank miste zijn uitwerking niet. Sam wist dat hij dronken was.

Hij keek omlaag naar het smalle boogje strand aan de voet van de klif. De zachte golfslag schilderde lichtgevende kronkellijnen op het zwarte strand.

Hier, precies op de plek waar hij nu stond, had Maria de peuters naar hun zelfmoordsprong geleid. Dekka’s heldendaad was de enige reden dat de kinderen nog leefden.

Nu was Maria weg.

‘Op jou, Maria,’ zei Sam. Hij zette de fles aan zijn lippen en goot het vocht in zijn keel.

Hij had Maria in de steek gelaten. Vanaf het allereerste begin had zij voor de kleintjes gezorgd en de leiding over de crèche op zich genomen. Ze had al dat werk vrijwel helemaal alleen gedaan.

Sam had gezien wat de anorexia en boulimia met haar lichaam deden. Maar hij had niet beseft wat er met haar geest gebeurde – of misschien had hij dat niet willen beseffen.

Hij had bezorgde geruchten gehoord dat Maria naar alle medicijnen greep die ze maar kon vinden, alles waarmee ze haar depressie hoopte te kunnen onderdrukken.

Daar had hij ook niets over willen weten.

Maar bovenal had hij moeten zien wat Nerezza in haar schild voerde; hij had door moeten vragen, geen genoegen moeten nemen met vage antwoorden.

Dat had hij moeten doen.

Hij had…

Had hij maar…

Nog een grote slok vloeibaar vuur. Hij moest lachen om het brandende gevoel. Hij lachte naar het strand onder hem waar Orsay, de valse profeet, was gestorven.

‘Vaarwel, Maria,’ brabbelde hij terwijl hij zijn fles spottend omhoogstak, alsof hij wilde proosten. ‘Jij bent hier tenminste weg.’

Op de dag dat Maria was gepoeft, was de muur een fractie van een seconde doorzichtig geweest. Ze hadden een glimp opgevangen van de buitenwereld: het observatieplatform, de satellietwagens, de bouwplaatsen waar fastfoodrestaurants en goedkope hotels verrezen.

Het had er allemaal heel echt uitgezien.

Maar was het ook echt? Volgens Astrid niet; zij zei dat het gewoon de zoveelste waanvoorstelling was. Maar Astrid had geen patent op de waarheid.

Sam wankelde op zijn benen aan de rand van de klif. Hij hunkerde naar Astrid, daar veranderde de drank niets aan. Hij hunkerde naar het geluid van haar stem, haar warme adem in zijn hals, haar lippen. Als hij haar niet had gehad, zou hij allang gek geworden zijn. Maar nu werd hij gek omdat zijn lichaam om iets vroeg wat zij hem niet wilde geven. Nu voelde hij alleen maar pijn en leegte en verlangen als hij bij haar was.

De muur stond er nog, een meter verderop. Ondoordringbaar. Mat. Pijnlijk als je hem aanraakte. De licht flakkerende grijze koepel die tweeëndertig kilometer van de Zuid-Californische kustlijn in een gigantisch, hermetisch afgesloten terrarium had veranderd. Of een dierentuin. Of een universum.

Of een gevangenis.

Sam probeerde de muur scherp in beeld te krijgen, maar zijn ogen wilden niet meer goed meewerken.

Met de overdreven behoedzaamheid van iemand die dronken is zette hij zijn fles op de grond.

Hij rechtte zijn rug. Keek naar zijn handpalmen. Toen strekte hij zijn armen uit, met zijn handpalmen naar de muur gekeerd.

‘Ik haat jou echt,’ zei hij tegen de muur.

Er schoten twee parallelle stralen groen, verblindend licht uit zijn handen. Een uitbarsting van geconcentreerd licht.

‘Aaaaahhh!’ schreeuwde Sam terwijl hij nog een keer richtte en bleef vuren.

Het licht raakte de muur en er gebeurde niets. Er brandde niets. Er rookte en verkoolde niets.

‘Brand dan!’ brulde Sam. ‘Brand!’

Hij liet de lichtbundels omhoogglijden, langs de ronding van de muur. Hij ziedde en brulde en liet het vuur razen.

Zonder resultaat.

Plotseling ging Sam zitten. De felle lichtstralen doofden. Hij tastte onhandig om zich heen naar de fles.

‘Ik heb ’m,’ zei een stem.

Sam draaide zich opzij, op zoek naar degene die dat had gezegd. Hij kon haar niet vinden. Het was een zij, dat wist hij vrij zeker, het was een meisjesstem.

Ze liep naar de plek waar hij haar kon zien. Taylor.

Taylor was een mooi Aziatisch meisje dat nooit onder stoelen of banken had gestoken dat ze Sam leuk vond. Ze was ook een freak – ze had drie strepen en haar gave was teleportatie. Ze kon in een flits naar elke plek gaan die ze ooit had bezocht of gezien. ‘Springen’, noemde ze het zelf.

Ze droeg een t-shirt en een korte broek. Gympen. Losse veters, geen sokken. Niemand kleedde zich nog netjes aan, niet meer. Iedereen trok gewoon iets aan wat in elk geval redelijk schoon was.

En niemand ging nog ongewapend op pad. Taylor droeg een groot mes in een mooie leren schede.

Ze was niet beeldschoon, zoals Astrid. Maar ze was ook niet koel en afstandelijk en ze keek hem niet aan met zo’n afwerende, beschuldigende blik. Bij het zien van Taylor werd zijn hoofd niet overspoeld met herinneringen vol liefde en woede.

Ze was niet het meisje om wie zijn leven al die maanden had gedraaid. Niet het meisje door wie hij zich gefrustreerd, vernederd en belachelijk voelde. Eenzamer dan ooit.

‘Hoi, Taylor. Spring-springende Taylor. Gaat-ie?’

‘Ik zag het licht,’ zei Taylor.

‘Ja. Licht is mijn ding,’ zei Sam met dubbele tong.

Ze stak de fles voorzichtig naar hem uit, alsof ze niet goed wist wat ze ermee moest.

‘Neuh.’ Hij wuifde hem weg. ‘Ik geloof dat ik wel genoeg heb gehad. Denk je ook niet?’ Hij praatte heel zorgvuldig, deed zijn best om niet te brabbelen. Lukte niet.

‘Kom bij me zitten, Taylor. Taylor, springerige Taylor.’

Ze aarzelde.

‘Toe nou. Ik bijt niet. ’s Goed om eens met een… normaal iemand te praten.’

Taylor beloonde hem met een kort glimlachje. ‘Ik weet niet hoe normaal ik ben.’

‘Normaler dan sommige anderen. Ik ben net nog even bij Brittney geweest,’ zei Sam. ‘Zit er een monster in jou, Taylor? Moet je in een kelder worden opgesloten omdat er een of andere psychopaat met een zweeparm in je zit? Nee? Nou, zie je wel? Wat ben je toch normaal, Taylor.’

Hij keek boos naar de muur, de onaangetaste, onaangedane muur. ‘Smeek je wel eens of ze je alsjeblieft willen verbranden zodat je naar Jezus kunt gaan, Taylor? Nee, toch? Dat doet Brittney dus wel. Ja, jij bent behoorlijk normaal, springende Taylor.’

Taylor ging naast hem zitten. Niet te dichtbij. Op vriendenafstand, gespreksafstand.

Sam zei niets. Twee verschillende, dringende stemmen streden in zijn hoofd om voorrang.

Zijn lichaam zei dat hij ervoor moest gaan. En zijn hoofd… Tja, zijn hoofd was in de war en had niet zoveel meer in te brengen.

Hij stak zijn arm uit en pakte Taylors hand. Ze trok hem niet terug.

Hij liet zijn hand over haar arm omhoogglijden. Ze verstijfde een beetje en keek om zich heen om zeker te weten dat niemand hen zag. Of misschien hoopte ze juist dat ze gezien werden.

Zijn hand was bij haar hals. Hij boog zich opzij en trok haar naar zich toe.

Hij zoende haar.

Ze zoende hem terug.

Hij zoende heftiger. En ze liet zijn hand onder zijn shirt glijden. Haar vingers streelden zijn blote huid.

Toen ging hij opeens weer rechtop zitten.

‘Sorry, ik…’ Hij aarzelde. Zijn zwalkende brein praatte in op een lichaam dat opeens in vuur en vlam stond.

Sam stond abrupt op en liep weg.

Achter hem klonk de vrolijke lach van Taylor. ‘Kom maar langs als je dat getob over je ijsprinses zat bent, Sam.’

Hij liep in een plotselinge, stevige bries. En op een ander moment, in een andere toestand, had hij misschien opgemerkt dat het nooit waaide in de fakz.

Twee          72 uur, 4 minuten

Het was wonderbaarlijk wat fatsoenlijk eten kon doen voor het uiterlijk van een bijna verhongerd meisje.

Diana bekeek zichzelf in de grote spiegel. Ze droeg een schone onderbroek en een schone beha. Ze was mager, heel mager. Haar benen waren knobbelig, haar knieën en voeten leken veel te groot. Ze kon al haar ribben tellen. Haar buik was ingevallen. Ze werd niet meer ongesteld en haar borsten waren kleiner dan toen ze twaalf was. Haar sleutelbeenderen waren net kleerhangers. Haar gezicht was bijna onherkenbaar. Ze leek op een heroïneverslaafde.

Maar haar haar zag er alweer beter uit, donkerder. De roodbruine kleur en de broosheid, gevolgen van de honger, waren minder geworden.

Haar ogen waren niet langer doodse, lege schaduwen die diep verzonken in hun kassen lagen.

Nee, haar ogen glinsterden in het zachte licht van de lamp. Ze leefde weer.

Haar tandvlees bloedde niet zo erg meer. Het was roze in plaats van rood en minder opgezwollen. Misschien zouden haar tanden toch niet uitvallen.

Honger. Zo erg dat ze mensenvlees had gegeten. Ze was een kannibaal.

De honger had haar van haar menselijkheid beroofd.

‘Niet helemaal,’ zei Diana tegen haar spiegelbeeld. ‘Niet helemaal.’

Toen ze had gezien dat Caine de helikopter met Sanjit en zijn broertjes en zusjes erin te pletter wilde laten vliegen, had ze haar eigen leven opgeofferd. Ze was van de rotswand gesprongen om Caine te dwingen een keus te maken: Diana redden of de kinderen vermoorden.

Die daad van zelfopoffering compenseerde toch zeker wel het feit dat ze een gekookt stuk van Panda’s borst had afgebeten, fijngekauwd en doorgeslikt?

Dat had ze daarmee toch zeker wel weer goedgemaakt? Een klein beetje in elk geval?

Alsjeblieft? Alsjeblieft – als er een God meekijkt, laat hem dan alsjeblieft gezien hebben dat ik het goed heb gemaakt.

Maar het was niet voldoende. Het zou nooit voldoende zijn. Ze moest meer doen. Ze zou de rest van haar leven meer moeten doen.

Om te beginnen met Caine.

Hij had een flintertje menselijkheid getoond door haar te redden en zijn beoogde slachtoffers te laten gaan. Het was niet veel. Maar het was iets. En als zij een manier kon verzinnen om hem te veranderen…

Een geluid. Heel zacht. Een voet die over een vloerkleed schuurde.

‘Ik weet dat je er bent, Worm,’ zei Diana kalm zonder om te kijken. Zonder die kleine griezel dat plezier te gunnen. ‘Wat denk je dat Caine met je zal doen als ik tegen hem zeg dat je me in mijn ondergoed begluurt?’

Worm gaf geen antwoord.

‘Ben je niet een beetje jong om al zo’n viezerik te zijn?’

‘Caine vermoordt mij toch niet,’ zei een stem zonder bijbehorend lichaam. ‘Hij heeft me nodig.’

Diana liep naar het grote tweepersoonsbed. Ze trok de badjas aan die ze uit de vele die in de kast hingen had gekozen. Ze waren van de vrouw van wie deze slaapkamer was geweest. Een beroemde actrice met een erg dure smaak die maar één maat groter had dan Diana.

En haar schoenen pasten haast perfect. Bijna zeventig paar designerschoenen. Diana liet haar voeten in een paar met schapenwol gevoerde sloffen glijden.

‘Het enige wat ik hoef te doen om van jou af te komen, Worm, is tegen Caine zeggen dat je gave sterker wordt. Ik zeg gewoon dat je naar de vier strepen gaat. Hoe denk je dat hij reageert als hij hoort dat hij dit eiland moet delen met iemand die óók vier strepen heeft?’

Worm kwam langzaam in beeld. Het was een klein, irritant rotjoch. Hij was net tien geworden.

Heel even had Diana een soort medelijden met hem: Worm was een getraumatiseerd, verknipt, eng ventje. Net als iedereen was hij bang en eenzaam en misschien werd hij zelfs wel gekweld door de gedachte aan sommige dingen die hij had gedaan.

Of misschien ook niet. Worm had nooit blijk gegeven van iets wat op een geweten leek.

‘Als je naakte meisjes wilt zien, Worm, waarom ga je Penny dan niet bespioneren?’

‘Die is niet zo mooi,’ zei Worm. ‘Haar benen zijn helemaal…’ Hij draaide zijn vingers in elkaar om te laten zien wat hij bedoelde. ‘En ze stinkt.’

Penny at ook beter, net als Diana. Maar met haar ging het steeds slechter. Ze was van dertig meter hoogte op het water en de rotsen gevallen. Caine had haar weer de klif op laten zweven, maar haar benen waren op meer dan tien plaatsen gebroken.

Diana had haar best gedaan om de breuken te zetten, en spalken gemaakt van breed plakband en latjes, maar Penny leed ontzettend veel pijn. Ze zou nooit meer kunnen lopen. Haar benen zouden nooit meer genezen.

Ze woonde nu in een van de badkamers, zodat ze zichzelf naar de wc kon sleuren als het moest. Diana bracht haar twee keer per dag eten. Boeken. Een televisie met dvd-speler.

Er was nog steeds elektriciteit in het huis op het San Francisco de Sales Island. Het aggregaat leverde een zwakke, haperende stroom. Toen Sanjit hier nog woonde, was hij bang geweest dat de brandstof voor het aggregaat op zou raken. Maar Caine kon dingen die Sanjit niet kon. Vaten benzine omhoog laten komen uit het op de rotsen geslagen jacht dat onder aan de klif lag te roesten, bijvoorbeeld.

Diana, Caine en Worm hadden hier een erg goed leven. Maar Penny zou nooit meer een goed leven hebben. Aan haar gave – ze kon andere mensen angstaanjagende visioenen van monsters, vleesetende insecten en de dood laten zien – had ze hier helemaal niets.

‘Ze maakt je bang, hè Worm?’ vroeg Diana. Ze lachte. ‘Je hebt het geprobeerd, hè? Je bent stiekem naar binnen geslopen en toen heeft ze je betrapt.’

Ze zag het antwoord op Worms gezicht. De schim van een afschuwelijke herinnering.

‘Je kunt Penny maar beter niet boos maken,’ zei ze. Ze trok een joggingbroek aan. Toen klopte ze Worm op zijn wang vol sproeten. ‘En mij kun je ook beter niet boos maken, Worm. Ik kan geen monsters tevoorschijn toveren. Maar als ik je nog een keer betrap terwijl je me staat te begluren, dan zeg ik tegen Caine dat hij moet kiezen tussen jou en mij. En jij weet ook wel naar wie zijn voorkeur dan uitgaat.’

Diana liep de kamer uit.

Ze had zich voorgenomen een beter mens te worden. En dat zou ze ook echt worden. Behalve als Worm zo irritant bleef doen.

De drie Jennifers. Zo noemden ze zichzelf. Jennifer B. had rood haar, Jennifer H. was blond en Jennifer L. had zwarte dreadlocks. Vóór de fakz hadden ze elkaar niet eens gekend.

Jennifer B. was een Coates-leerling geweest. Jennifer H. had thuis les gehad. Jennifer L. was de enige die op een gewone school had gezeten.

Ze waren respectievelijk twaalf, twaalf en dertien. En de afgelopen maanden hadden ze samen in een huis in een doodlopende straat buiten het stadscentrum gewoond.

Het was een goede keuze geweest: de grote brand was niet eens bij hen in de buurt gekomen.

Maar nu leek het een slechte keuze. Het zogenaamde ziekenhuis was een heel eind lopen en ze hadden alle drie wel een paracetamol of iets dergelijks kunnen gebruiken, want ze hadden alle drie last van dezelfde hoofdpijn, dezelfde spierpijn en dezelfde blaffende hoest.

Het was vierentwintig uur geleden begonnen, en ze hadden verondersteld dat de griep kennelijk weer terug was. Er was een minigriepepidemietje geweest waar een hoop kinderen ziek door waren geworden. Maar het was verder niet erg gevaarlijk geweest, behalve dat sommige kinderen in bed moesten blijven die eigenlijk hadden kunnen werken.

Jennifer B. – Jennifer Boyles – lag net een uurtje te slapen toen ze wakker werd van een hard, hakkend geluid vlak bij haar. Het kwam niet van buiten, maar uit de kamer naast de hare.

Ze ging rechtop in bed zitten en vocht tegen het lichte, draaierige gevoel in haar hoofd. Ze voelde aan haar voorhoofd. Ja, nog steeds warm. Echt warm.

Laat dat geluid toch zitten, wat het ook mag zijn, zei ze tegen zichzelf. Ze was te ziek om op te staan. Als er iets of iemand probeerde in te breken om haar te vermoorden, was dat alleen maar beter: ze voelde zich hondsberoerd.

Krrrraaaaacchh!

Dit keer leken de muren te schudden, en voor ze het wist stond Jennifer B. naast haar bed. Ze hoestte, wachtte even en zwalkte toen richting de deur, met een waterige blik en bonkend hoofd.

In de gang kwam ze Jennifer L. tegen. Die hoestte ook en keek net zo bang als Jennifer B. Ze hadden allebei een joggingbroek en een t-shirt aan en zagen er belabberd uit.

‘Het komt uit Jennifers kamer,’ zei Jennifer L. Ze droeg haar wapen bij zich, een loden pijp met een handvat van dikke zwarte tape.

Jennifer B. was boos op zichzelf omdat ze haar eigen wapen was vergeten. In de fakz sprong je ’s nachts niet zomaar zonder wapen je bed uit. Ze strompelde terug naar haar bed en trok haar machete eruit. Hij zat in een canvas schede tussen haar matras en springveren gestoken, met het handvat naar buiten.

Hij was niet erg scherp, maar zag er waanzinnig gevaarlijk uit en dat was hij ook. Een lemmet van zestig centimeter in een gebarsten, houten heft.

‘Jennifer?’ riep Jennifer B. richting de kamer van Jennifer H.

Krrrraaaaacchh!

De deur rammelde in zijn hengsels. Jennifer B. deed de deur open en bleef met haar machete in de aanslag staan. Jennifer L. stond pal achter haar, met de pijp in haar zenuwachtige hand geklemd.

Jennifer H. was altijd al bang geweest in het donker en daarom had ze een heel klein Samzonnetje in een hoek van de kamer, die op de plek zweefde waar ooit een gewone lamp had gehangen. Het bolletje was groen en spookachtig, eerder eng dan verlichtend. Maar het was genoeg om Jennifer H. te kunnen zien. Ze droeg een nachtpon met bloemetjes erop.

Ze stond rechtop in bed. Met haar ene hand greep ze naar haar keel en met haar andere naar haar buik.

Ze zag eruit alsof ze de dood in de ogen had gekeken.

‘Jen, gaat het wel?’ vroeg Jennifer L.

De ogen van Jennifer H. puilden uit. Ze staarde naar haar twee huisgenootjes.

Haar buik trok samen. Haar borst zwoegde. Ze kneep in haar eigen keel alsof ze zichzelf probeerde te wurgen. Haar lange blonde haar plakte in natte, zweterige slierten tegen haar gezicht en hals.

Het gehoest was schrikbarend hard.

Krrrraaaaacchh!

Jennifer B. voelde de felle luchtstoot. En toen kletste er iets nats tegen haar gezicht.

Ze stak haar vrije hand omhoog en trok een dun, nat reepje van haar wang. Ze keek ernaar, maar begreep niet wat het kon zijn. Het zag eruit als een stuk rauw vlees. Het voelde als kippenhuid.

Krrrraaaaacchh!

De hoestbui was zo hevig dat Jennifer H. tegen de muur werd geworpen.

‘O, help!’ kreunde ze. ‘O…’

Krrrraaaaacchh!

En dit keer zag Jennifer B. het. Er vlogen natte, rauwe stukken uit de mond van Jennifer H. Ze hoestte haar ingewanden uit haar lijf.

krrrraaaaacchh!

Het lichaam van Jennifer H. trok van top tot teen samen en boog naar achteren in een bizarre c. Ze botste tegen het raam. Het viel aan diggelen.

krrrraaaaacchh!

De volgende stuiptrekking gooide Jennifer H. voorover met haar hoofd tegen de muur. Er klonk een misselijkmakend gekraak.

De andere twee staarden haar vol afgrijzen aan. Ze bleef roerloos liggen.

‘Jen?’ vroeg Jennifer B. bedeesd.

‘Jen? Jen? Gaat het?’ vroeg Jennifer L.

Ze slopen dichterbij, hand in hand nu, maar met hun wapens nog steeds in de aanslag.

Jennifer H. gaf geen antwoord. Haar nek lag in een gekke hoek. Ze staarde met wijd open ogen omhoog, maar leek niets te zien. Uit haar mond en oren stroomde vocht, dat er in het griezelige licht zwart uitzag.

De twee andere Jennifers deinsden achteruit. Jennifer B. zakte op haar knieën. Ze had geen kracht meer. Ze liet de machete uit haar handen vallen.

‘Ik…’ begon ze, maar ze had geen tweede woord. Ze probeerde op te staan, maar het lukte niet.

‘We moeten hulp halen,’ zei Jennifer L. Maar ook zij was op haar knieën gaan zitten.

Jennifer L. probeerde op te staan en viel weer neer. Jennifer B. kroop terug naar haar kamer. Ze wilde Jennifer H. echt wel helpen. Maar ze kon zichzelf niet eens helpen.

Jennifer B. probeerde zich omhoog te duwen en zichzelf in bed te sleuren. Hulp nodig, dacht ze. Ziekenhuis. Lana.

Een deel van haar ijlende geest dat nog functioneerde begreep dat ze waarschijnlijk niet verder meer zou komen dan haar eigen veilige bed.

Maar zelfs dat bleek uiteindelijk te veel gevraagd. Ze lag op de koude houten vloer en staarde naar haar bed, naar de roerloze ventilator aan het plafond. Met haar laatste krachten trok ze de kluwen vieze lakens en dekens omlaag en over zich heen.

Ze hoestte in de sprei die ooit lekker zacht was geweest en die ze lang geleden uit haar moeders kamer had meegenomen.

Het ding op Hunters schouder deed geen pijn. Maar het leidde hem wel af. En hij mocht niet afgeleid worden als hij op Ouwe Poema joeg.

Hunter had nooit last van de poema. De poema wilde Hunter niet opeten. Of misschien ook wel, maar hij probeerde het in elk geval nooit.

Maar Hunter moest de poema doden omdat Ouwe Poema te veel van Hunters eigen jachtbuit had gestolen. Ouwe Poema was achter Hunter aan geslopen toen hij een hert had gedood. Hunter ging verder met jagen en toen had Ouwe Poema stiekem Hunters hert meegesleept.

Ouwe Poema deed gewoon wat hij moest doen. Het was niet persoonlijk bedoeld. Hunter had geen hekel aan Ouwe Poema. Maar toch kon hij de poema er niet vandoor laten gaan met eten dat voor de kinderen bestemd was.

Hunter joeg voor de kinderen. Dat was zijn ding. Dat was wie hij was. Hij was Hunter de hunter. Voor de kinderen.

Ouwe Poema was nu niet meer in het bos, maar aan de andere kant van de heuvel, waar het droge land begon en de rotsblokken groot waren. Ouwe Poema ging naar huis om te slapen. Hij had goed gegeten. Nu was hij op weg naar zijn hol. Hij zou de hele dag in de zon op de gloeiende rotsen liggen en zijn botten opwarmen.

Hunter liep heel voorzichtig, in evenwicht, lichtvoetig, snel maar niet gehaast. Het was gevaarlijk om je te haasten als je alleen het maanlicht had om je de weg te wijzen.

Hij had heel veel geleerd over jagen. De dodelijke kracht uit zijn handen reikte niet ver. Hij moest heel dichtbij staan wilde het lukken. Dat betekende dat hij zich goed moest concentreren, en dat was moeilijk sinds zijn hersenen gewond waren geraakt. Hij kon zich niet genoeg concentreren om te lezen of heel veel woorden te onthouden. En de woorden kwamen nog steeds helemaal verkeerd uit zijn mond. Maar hier kon hij zich wel op concentreren: op vlug en geruisloos lopen, op het zigzaggen langs rode rotsen terwijl hij de grond afspeurde naar de sporen van de grote kat in de zandhoopjes die hij tegenkwam, zilvergekleurd door de sterren.

En hij moest uitkijken dat Ouwe Poema niet opeens van gedachten veranderde en besloot dat hij eigenlijk toch best zin had in een smakelijk hapje jongen. Ouwe Poema stal niet alleen eten, hij doodde het ook. Hunter had het één keer gezien, toen Ouwe Poema trillend van concentratie op een zwerfhond loerde, met zwiepende staart en bevende snorharen.

Ouwe Poema was uit zijn schuilplaats geschoten en had binnen een seconde dertig meter overbrugd. Als een pijl uit een boog. Zijn grote poten hadden de hond al te pakken voor het beest ook maar in elkaar had kunnen krimpen. Lange, gekromde klauwen, vacht, bloed, een wanhopig gejank van de hond, en toen had Ouwe Poema de hond haast op zijn dooie gemak, in alle rust, de genadebeet achter in zijn nek gegeven.

Ouwe Poema was al een jager geweest toen Hunter nog een gewone schooljongen was, die zijn hand opstak om vragen te beantwoorden en dingen las en begreep en slim was.

Ouwe Poema wist alles van jagen. Maar hij wist niet dat Hunter achter hem aan zat.

Hunter rook de grote kat. Hij was vlakbij. Hij rook dood vlees. Gedroogd vlees.

Hunter stond achter een groot rotsblok. En toen verstijfde hij, want hij besefte ineens dat Ouwe Poema zich recht boven hem bevond. Hij wilde wegrennen, maar hij wist dat de grote kat zich boven op hem zou laten vallen als hij achteruit deinsde. Dicht bij de rots was hij veiliger. Ouwe Poema kon zich niet recht naar beneden laten vallen.

Hunter duwde zijn rug tegen het rotsblok. Hij hield zijn adem in en hoorde toen die van de poema. Maar Ouwe Poema liet zich niet voor de gek houden. Ouwe Poema kon Hunters hart waarschijnlijk horen bonzen.

Het ding op Hunters schouder kronkelde. Het groeide. Bewoog. Hunter keek even opzij en zag het bewegen onder de stof van zijn shirt. Het leek bijna alsof het ding een gat door Hunters shirt probeerde te knagen.

Hunter had geen woord voor het ding. Het was de afgelopen dag gegroeid. Het was begonnen als een bult, een bobbel. Maar toen was de huid opengebarsten en waren er knarsende insectenkaken tevoorschijn gekomen. Als van een spin. Of een kever. De kevers die over Hunter heen kropen als hij sliep.

Maar dit ding op zijn schouder was geen gewone kever. Daar was het te groot voor. En het groeide precies op de plek waar de vliegende slang, de groenerd, zijn slijm op hem had gespuugd.

Hunter pijnigde zijn hersenen om een woord voor het ding te bedenken. Vroeger had hij dat woord geweten. Net als wormen op een dood beest. Wat was het woord daarvoor? Hij boog zich voorover, met zijn hoofd in zijn handen, woedend op zichzelf dat hij niet op het woord kon komen.

Hij had maar een paar seconden zijn aandacht laten verslappen, maar dat was genoeg voor Ouwe Poema.

De grote kat liet zich vallen als vloeibaar kwik.

Hunter werd op de grond gegooid. Zijn hoofd bonkte tegen het rotsblok. Maar Ouwe Poema had hem niet goed te pakken gekregen en hij kwam in de krappe ruimte haastig overeind. Het beest draaide zich om, ontblootte zijn gele tanden en sprong met uitgeslagen nagels op hem af.

Hunter dook weg, maar niet snel genoeg. Een grote poot mepte tegen zijn borst en gooide hem terug tegen de rots, zodat alle lucht uit zijn longen werd geslagen.

Ouwe Poema stond boven op hem, met zijn klauwen op zijn schouders en zijn grauwende kop centimeters van Hunters kwetsbare nek.

Toen blies de poema opeens en hij sprong achteruit, alsof hij op een hete kachel terecht was gekomen.

De bergleeuw schudde met zijn poot en er vlogen druppels bloed in het rond. Een van zijn tenen was kapotgebeten. Hij hing alleen nog maar aan een dun velletje.

Het ding op Hunters schouder had Ouwe Poema gebeten.

Hunter aarzelde geen moment. Hij stak zijn handen in de lucht en richtte.

Er was geen lichtflits. De hitte die uit Hunters handen kwam was onzichtbaar. Maar in Ouwe Poema’s kop werd het opeens twee, drie keer zo warm en Ouwe Poema, wiens hersenen in zijn schedel waren gekookt, viel dood neer.

Hunter trok de halsopening van zijn shirt over zijn schouder. De insectenkaken bewogen en knaagden op een bloederige homp poemavlees.

Drie          72 uur, 3 minuten

Astrid had Kleine Pete te eten gegeven.

Ze zat wat te lezen, dicht bij het raam, met het boek in een ongemakkelijke hoek in een poging het zwakke maanlicht te benutten.

Het schoot niet erg op.

Het was geen boek dat ze vroeger ooit gelezen zou hebben. Ze zou nog niet dood gevonden willen worden met zo’n stom romantisch puberboek. Vroeger zou ze een klassieker gelezen hebben, of een roman van grote literaire waarde. Of een geschiedenisboek.

Nu wilde ze weg. Nu wilde ze niet meer in deze wereld zijn, deze verschrikkelijke wereld van de fakz. Boeken waren de enige manier om te ontsnappen.

Al na een paar minuten legde Astrid het boek opzij. Haar handen beefden. Poging om te ontsnappen in boek: mislukt. Poging om angst te vergeten: mislukt. Het was er allemaal nog steeds, en het verdrong alle andere gedachten.

Buiten liet de wind boomtakken langs de zijgevel van het huis schrapen. Ergens registreerde Astrid het wel, en ergens vroeg ze zich af wat er aan de hand was, maar ze zette het meteen weer van zich af en dacht aan dringender zaken.

Ze vroeg zich af waar Sam was. Wat hij aan het doen was. Of hij net zo naar haar verlangde als zij naar hem.

Ja, jazeker, ze wilde hem. Ze wilde in zijn armen liggen. Ze wilde hem zoenen. En misschien wel meer. Misschien nog wel veel meer.

Alles, alle dingen die hij wilde, wilde zij ook.

Snapte hij dat dan niet, die stomme eikel? Was hij zo dom dat hij niet begreep dat zij het ook allemaal wilde?

Maar zij was Sam niet. Astrid deed nooit iets in een opwelling. Astrid dacht goed over dingen na. Astrid het Genie, die alles altijd zo goed onder controle had. Dat was het woord dat hij haar naar het hoofd had geslingerd: controle.

Hoe kon Sam nou niet begrijpen dat ze nóg een zonde zou begaan als ze die grens overschreed? Dan zou ze nog een stap verder verwijderd zijn van haar geloof. Zou ze wéér toegeven aan haar zwakte.

Dat soort momenten waren er al te veel geweest. Het voelde alsof er kleine stukjes van Astrids ziel afbraken en wegdwarrelden. En sommige stukjes waren niet eens zo heel klein.

Haar zelfbeheersing was zo snel verschrompeld dat het bijna lachwekkend was. Na alle verleidingen en provocaties was het kalme, beschaafde, verstandige meisje verdampt als een druppel water in een hete koekenpan – sis, knetter, weg. En daarna was er pure agressie naar boven gekomen.

Ze had geprobeerd om Nerezza te vermoorden. In razende, ongecontroleerde woede. Ze werd al misselijk als ze er weer aan dacht.

En dat was nog niet alles. Ze had gewild dat Sam Drake in een hoopje as veranderde, hoewel dat betekende dat hij Brittney ook moest vermoorden.

Astrid kon zo niet meer zijn. Ze moest zichzelf weer zien te vinden. Ze had tijd nodig om zichzelf weer op te bouwen. Ze was bang dat ze kapot zou vallen. Als een glassculptuur, een schilfertje hier en een schilfertje daar en voor je het wist barstte het in duizend scherven uit elkaar.

Maar een kil, berekenend deel van haar hersenen wist dat ze Sam niet te veel van zich mocht laten vervreemden. Want het was slechts een kwestie van tijd voor alle anderen doorkregen dat de fakz een uitweg had.

De uitgang was recht voor hun neus. Lag een meter bij Astrid vandaan.

Eén moord maar…

Anderen hadden op die klif hetzelfde gezien als Astrid, toen het hoofd van Kleine Pete even op zwart was gegaan, helemaal van de kaart doordat hij die stomme spelcomputer had laten vallen.

Eén moord maar…

Ze zat naast haar roerloze broertje. Ze moest zijn tanden poetsen. Hem een schone pyjama aantrekken. Ze moest…

Zijn voorhoofd was klam.

Astrid legde haar hand op zijn hoofd. Hij had de hele nacht al verhoging gehad, maar nu was het nog erger geworden. Ze drukte op het knopje van de thermometer naast het bed, wachtte tot hij op nul stond en stopte hem onder de tong van Kleine Pete.

Ze voelde een koel briesje door de kamer waaien. Haar ogen schoten meteen naar het raam. Dat stond wijd open. Helemaal omhooggeduwd.

Ze wist honderd procent zeker dat het raam dicht was geweest. Ze had ernaast gezeten. Het was op slot geweest. En nu stond het open.

En voor het eerst sinds het begin van de fakz ging er een koel briesje door de kamer, dat over het klamme voorhoofd streek van de allersterkste persoon in dit kleine universum.

Drake voelde hoe de Duisternis zijn geest aanraakte. Hij huiverde van genot.

Hij was er nog, Drake wist het zeker. Riep hem nog steeds – hem, Drake, zijn trouwe volgeling, degene die zich nooit tegen de Duisternis zou keren.

Drake liet zijn zweephand zwiepen, alleen maar om de supersone knal te horen waarmee hij door de lucht suisde. En om hem aan Orc te laten horen.

‘Hé, Orc! Kom eens naar beneden zodat ik dat kleine stukje huid van je gezicht kan slaan!’ riep Drake.

Drake Merwin kon heel vaag wat vormen onderscheiden bij het licht van het kleine, zwakke Samzonnetje. Hij had een hekel aan dat licht – hij wist waar het vandaan kwam, waar het voor stond: voor Sams gave, voor dat gevaarlijke licht van hem.

Drake wist nog hoeveel pijn dat licht deed. Hij had weerloos op zijn rug gelegen. En Sam, die had genoten van zijn wraakmoment, had met een van woede vertrokken gezicht Drakes benen eraf gebrand en was vervolgens rustig via Drakes romp omhooggegaan.

En toen was dat domme varken van een Brittney tevoorschijn gekomen.

Drake wist niet wat er daarna gebeurd was: hij zag en hoorde niets als Brittney de overhand had. Hij wist alleen dat Sam hem niet in de as had gelegd. En nu zat hij hier gevangen. Opgesloten in deze kelder terwijl hij naar Orcs zware voetstappen boven hem moest luisteren.

Drake wist niet wat er was gebeurd waardoor hij zo geworden was, waarom hij samen met Brittney in één lichaam zat. Het laatste gedeelte van zijn leven was sowieso erg onduidelijk. Hij wist nog dat Caine hem aanviel. Hij wist nog hoe de enorme uraniumstaaf op hem af kwam vliegen.

En toen zat hij opeens in een nachtmerrie waar maar geen eind aan leek te komen. Er zat een meisje in die nachtmerrie, het varkentje, die stomme kleine debiel van een Brittney met haar ijzeren bek.

Hij had haar toch vermoord? Heel lang geleden? Hij kon zich nog een in elkaar gezakt, bebloed lichaam op een glimmende vloer herinneren.

Brittney was gestorven. Drake was gestorven. Maar toch waren ze geen van beiden dood, en op de een of andere manier waren ze verbonden in een nachtmerrieachtige wereld waar aarde hun mond en oren vulde en hen gevangen hield.

Wroeten als wormen. Dat was de werkelijkheid van hun nachtmerrie. Drake en het varkentje die door een nachtmerrie wroetten, ze wroetten door aarde, duwden het opzij, persten het samen om een centimeter meer ruimte te krijgen.

Hij was donker, die droom. Pikdonker. Geen Samzon. Geen licht.

Hij wist nog wat hij dacht in die nachtmerrie: Er is geen lucht.

Als je levend begraven was, kon er geen lucht zijn. Geen licht en geen lucht, geen water, geen eten, nooit, nooit, nooit meer.

Het had een hele tijd geduurd voor hij helder genoeg kon nadenken om te beseffen hoe mooi het eigenlijk was: hij was dood… maar levend.

Onvermoordbaar. Begraven in de vochtige aarde en toch op de een of andere manier nog in leven.

En toen was er een soort met pijn en moeite verkregen vrijheid. Hij zat niet langer opgesloten in de nachtmerrie onder de aarde; hij liep nu over de aarde. Het ene moment was hij op een bepaalde plek, en dan was hij opeens ergens anders. Het duurde even voor hij doorhad wat er gebeurde. Het varkentje maakte deel uit van hem. Ze waren verbonden, zaten aan elkaar vast. Ze waren versmolten tot één wezen met twee zielen en twee lichamen.

Soms Drake en soms Biggetje Brittney.

Soms zichzelf, en soms die kleine gek met haar gestoorde visioenen over haar dode broertje.

Toen had hij gevochten met Sam, hij was verbrand, en toch had hij het overleefd.

Onvermoordbaar.

‘Je bent een monster, Orc! Dat weet je toch wel, hè?’ schreeuwde Drake honend. ‘Als mensen naar jou kijken moeten ze overgeven. Ze worden allemaal kotsmisselijk van je.’

Gevangen. Nog wel. In deze bedompte, schemerige kelder. Er stond hier alleen een houten werktafel. Ze hadden alles weggehaald, Sam, Edilio en de rest. Er lag zelfs geen spijker meer op de betonnen vloer.

Het was een groter graf dan het graf dat hij eerder met Biggetje Brittney had gedeeld. Hier was zuurstof. Maar Drake had geen zuurstof nodig.

Ze schoven eten naar binnen, en Drake at het wel op, maar hij had het niet nodig.

Onvermoordbaar.

Wat niet vermoord kon worden, kon ook niet voor eeuwig opgesloten worden. Het was slechts een kwestie van tijd. Orc was een domme zuiplap. Howard werd door niemand serieus genomen. In zijn eentje zou Drake zich allang een weg naar buiten gegraven hebben: hij had al een stuk van de muur losgekregen door de specie weg te krabben met een glasscherf. Maar hij moest oppassen dat Brittney niets in de gaten kreeg als ze tevoorschijn kwam.

Daarom vorderde het maar langzaam. Hij moest de glasscherf elke keer precies terugleggen tussen de troep waar ze hem verwachtte.

En ondertussen slingerde hij bedreigingen omhoog naar Orc terwijl hij werkte en wachtte. Er waren twee manieren om uit deze gevangenis te komen: hij moest de muur bewerken en hij moest Orc bewerken.

‘Hé!’ schreeuwde Drake. ‘Orc! Wat denk je dat er gebeurt als ik dat laatste stukje huid ook van je lijf sla? Je kunt net zo goed helemaal van grind worden, dan ben je er maar vanaf. Waarom zou je doen alsof je nog mens bent?’

Orc stampte op de vloer, oftewel Drakes plafond. Maar hij kwam niet naar beneden om de strijd aan te gaan.

Nog niet. Maar uiteindelijk zou hij komen. Orc zou knappen. En dan zou Drake zijn slag slaan.

Door de muur of door Orc: Drake zou hoe dan ook ontsnappen.

En daarna zou hij naar de Duisternis gaan. De gaiaphage wist vast wel hoe hij Biggetje Brittney zou moeten vermoorden zodat Drake weer vrij kon zijn.

‘Ik vermoord je!’ schreeuwde Drake.

Hij haalde uit naar de muren, naar het plafond; hij schreeuwde en schopte en sloeg uitzinnig van woede in het rond.

Tot hij na een tijdje uitgeput met bloedende zweephand op zijn knieën viel en Brittney werd.

‘Biggetje Brittney,’ brabbelde Drake terwijl zijn wrede mond vertrok en wegsmolt en veranderde in de beugelmond van zijn intiemste vijand.

Ook Lana voelde hoe de duistere geest van de gaiaphage zich vanuit de verte naar haar uitstrekte.

Ze werd met een schok wakker en deed haar ogen open. Patrick stond naast haar bed en hijgde bezorgd terwijl hij onzeker met zijn staart kwispelde. Op de een of andere manier voelde hij wat er aan de hand was.

‘Het is al goed, jochie, ga maar weer slapen,’ zei Lana.

Patrick jankte even, maar liep toen weer terug naar zijn slaapplaats en draaide een paar rondjes voor hij ging liggen.

De gaiaphage kon haar niet meer voor de gek houden en laten geloven dat hij een stem had. Die tijd was voorbij. Maar hij kon haar nog steeds aanraken met een sliertje bewustzijn. Hij kon haar nog steeds laten weten dat hij er was, en dat ze verbonden waren.

Zo moest het voelen als je slachtoffer was van een of ander afschuwelijk misdrijf en wist dat de dader nog steeds rondliep, op zoek naar een manier om het nog een keer te doen.

De gaiaphage hunkerde naar Lana’s krachten. Met haar gave kon hij de meest bizarre dingen doen. Een geamputeerde arm vervangen door een slangachtige zweep, bijvoorbeeld.

Maar ze was niet zo zwak meer.

‘Je maakt je een beetje zorgen, hè?’ vroeg ze aan de koele nachtlucht. ‘Daar onder de grond terwijl je aan je uraniumhapje zit te knabbelen?’

De Duisternis gaf geen antwoord. Maar Lana voelde dat ze gelijk had: het wezen maakte zich zorgen.

Maar het was niet bang.

Lana fronste haar wenkbrauwen en probeerde te bedenken wat het verschil precies was. Bezorgd maar niet bang. Bereidde hij zich voor op iets? Wachtte hij ergens op?

Ze kon niet besluiten of ze zou opstaan om een sigaret te roken – ze was verslaafd, dat gaf ze nu wel toe – of zou blijven liggen met haar ogen dicht, zonder in slaap te vallen. Zelfs als de slaap nu nog zou komen, zou hij bol staan van de nachtmerries.

Daarom ging ze rechtop zitten en tastte om zich heen tot ze het pakje Lucky Strikes en haar aansteker had gevonden. De aansteker vlamde op, de sigaret gloeide en de geur van rook drong haar neusgaten in.

‘Wat voer je in je schild?’ vroeg ze. ‘Wat wil je?’

Maar er kwam natuurlijk geen antwoord. En ze merkte dat de Duisternis zijn aandacht weer ergens anders op richtte.

Lana stond op en sjokte naar haar balkon. De maan stond hoog aan de hemel. Het was of heel erg laat of heel erg vroeg.

De muur was zo dichtbij dat ze het gevoel had dat ze hem bijna kon aanraken.

Was het echt waar dat de wereld recht achter die muur was? Was hij echt zo dichtbij dat ze de frietjes had moeten kunnen ruiken die in het fastfoodrestaurant werden gebakken voor de mensen die met open mond naar de koepel kwamen staren?

Of was dat gewoon de zoveelste leugen in deze kleine wereld vol bedrog?

Stel dat hij weg zou vallen? Nu meteen, gewoon bam: geen muur meer? Of stel dat er een barst in zou komen, als een gigantisch ei?

Haar vader en moeder…

Ze deed haar ogen dicht en beet op haar lip. De pijn van de herinnering was stiekem naar haar toe geslopen en sloeg nu onverhoeds toe.

De tranen sprongen in haar ogen. Ze veegde ze ongeduldig weg.

Plotseling zag ze beneden op de klif boven het strand een felle uitbarsting van groen-wit licht. Sams silhouet werd scherp afgetekend door zijn eigen lichtshow. Ze hoorde hem schreeuwen en brullen van frustratie.

Hij probeerde zich een weg uit de fakz te branden.

Het ging een tijdje door en toen hield het op. De duisternis keerde terug. Ze kon Sam niet meer zien.

Lana draaide zich om.

Dus ze was niet de enige die fantaseerde over hoe het zou zijn om een barst in de schaal te maken en als een pasgeboren kuikentje naar buiten te kruipen.

Vreemd, bedacht Lana toen ze de peuk uitdrukte. Ik heb het nog nooit als een ei bekeken.

Een windvlaag blies de rook voor haar weg.

Vier          63 uur, 41 minuten

Sam werd wakker op de plek waar hij het het allerminst had verwacht: zijn slaapkamer.

Hij was al eeuwen niet meer in zijn oude huis geweest.

Hij had er een hekel aan gehad toen hij hier met zijn moeder had gewoond. Connie Temple. Zuster Temple.

Hij kon zich haar nauwelijks nog herinneren. Ze kwam uit een andere wereld.

Hij ging rechtop in bed zitten en rook braaksel. Hij had overgegeven in zijn bed. ‘Lekker dan,’ zei hij met een dikke tong.

Zijn hoofd ontplofte in supernova’s van pijn.

Hij veegde zijn mond schoon aan de deken. Dit was een van de huizen die door niemand waren geplunderd, beklad of bewoond. Het was kennelijk nog steeds van hem. Misschien lagen er nog medicijnen in de badkamer.

Hij wankelde ernaartoe, leunde tegen de wasbak en gaf nog een keer over. Er kwam niet veel meer uit.

In het medicijnkastje vond hij alleen een klein flesje merkloze ibuprofen.

‘O,’ kreunde Sam. ‘Waarom drinken mensen überhaupt?’

Toen wist hij het weer. Taylor.

‘O nee. O nee.’

Nee, nee, hij had toch niet geprobeerd om Taylor te versieren, hè? Hij had haar toch niet gezoend? De herinnering was zo wazig dat het bijna een droom geweest had kunnen zijn. Maar sommige stukken waren te duidelijk, te echt. Vooral de herinnering aan haar vingertoppen op zijn borst.

‘O nee,’ kreunde hij.

Hij slikte twee ibuprofenpillen zonder water door. Hij kreeg ze maar met moeite weg.

Met zijn handen om zijn hoofd liep hij naar de keuken, waar hij aan de kleine tafel ging zitten. Hij had hier gegeten met zijn moeder. Niet vaak, want ze was bijna altijd op Coates, aan het werk.

Om een bezorgd oogje op haar andere zoon te houden.

Caine.

Caine Soren, in plaats van Temple. Ze had hem afgestaan voor adoptie. Ze waren maar een paar minuten na elkaar geboren, hij en Caine, een twee-eiige tweeling. En hun moeder had Caine weggegeven en Sam gehouden.

Zonder enige uitleg. Ze had het nooit aan een van hen verteld. De waarheid was pas na het ontstaan van de fakz aan het licht gekomen.

En ze had ook nooit verteld wat er met hun vader was gebeurd. Hij was al niet meer in beeld toen Sam en Caine waren geboren.

Was het gewoon te veel geweest voor hun moeder? Had ze besloten dat ze één vaderloze jongen wel aankon, maar twee niet? Iene miene mutte?

Hij had nu een nieuw gezin. Astrid en Kleine Pete. Alleen had hij hen op dit moment ook niet meer. En nu vroeg hij zich af waaraan hij dit had verdiend, de verdwijning van zijn vader, de leugens van zijn moeder, de afwijzing van Astrid.

‘Ja,’ mompelde hij. ‘Tijd voor zelfmedelijden. Arme ik. Arme Sam.’

Het was ironisch bedoeld, maar het klonk verbitterd.

Caine zou waarschijnlijk ook heel wat wrok voelen. Hij was door zijn beide biologische ouders in de steek gelaten: hij had er geen een meer over gehad.

Maar Caine had Diana nog, of niet soms?

Dat was toch niet eerlijk? Caine was een leugenaar, een manipulator, een moordenaar. En toch lag Caine nu waarschijnlijk met Diana op satijnen lakens terwijl ze echt eten aten en een dvd’tje keken. Schoon beddengoed, gevulde chocoladerepen en een beeldschoon, gewillig meisje.

Caine had in zijn hele leven nog nooit iets goeds of aardigs gedaan, en hij leidde nu een luxeleventje.

Sam had keihard zijn best gedaan en zich tot het uiterste gegeven, en hij zat in zijn huis met knallende koppijn en de stank van kots om zich heen terwijl de twee ibuprofenpillen een gat in zijn maagwand brandden.

Alleen.

Op de dagen dat Hunter iets had gevangen, bracht hij zijn buit altijd naar het benzinestation. Vandaag, in het vroege ochtendlicht, terwijl de eerste zonnestralen de heuvels achter hem verwarmden, was hij van zijn slaapplaats op de helling naar beneden gelopen met vier vogels, een das, twee wasberen en een tas vol eekhoorns. Hij wist niet meer hoeveel eekhoorns, maar de tas was zwaar.

Het was een hele vracht. Alles bij elkaar was het waarschijnlijk zo zwaar als een kind. Maar niet zo zwaar als een hert – die moest hij altijd slachten en in stukken naar beneden slepen.

Geen hert vandaag. En hij had Ouwe Poema ook nog niet gevild. Dat was een flinke klus. Hij wilde de huid heel houden, dus hij moest voorzichtig te werk gaan.

Hij zou het poemavel dragen als hij het gedroogd had. Het zou hem warm houden en aan Ouwe Poema herinneren.

Hunter droeg de eekhoorntas over zijn ene schouder. De andere dieren had hij aan elkaar gebonden en met het touw over zijn andere schouder gehangen. Maar daar moest hij wel mee oppassen, vanwege dat ding op zijn schouder.

De jongen die Roscoe heette kwam eraan. Hij liep achter een kruiwagen en keek niet erg blij. Altijd als Hunter kwam was of Roscoe er, of dat meisje dat Marcie heette. Marcie was aardig. Maar Hunter wist dat ze bang voor hem was. Waarschijnlijk omdat hij niet goed kon praten.

‘Hoi, Hunter,’ zei Roscoe. ‘Gast, gaat het wel goed met je?’

‘Ja.’

‘Je ligt helemaal open, man. Jemig, dat moet toch pijn doen.’

Hunter volgde Roscoes blik. Zijn t-shirt was opengescheurd tot aan zijn navel. Recht over zijn buik hadden de klauwen van Ouwe Poema twee diepe, bloederige striemen achtergelaten. Er begon net een korstje op te komen.

Hij raakte de wonden voorzichtig aan, maar het deed geen pijn. Hij voelde er eigenlijk helemaal niets van.

‘Je bent wel een bikkel, Hunter,’ zei Roscoe. ‘Maar goed, zo te zien heb je een goede jacht gehad vandaag.’

‘Dat klopt, Roscoe,’ zei Hunter. Hij praatte zo zorgvuldig mogelijk. Maar toch klonken de woorden niet zoals hij vroeger woorden maakte. Het klonk alsof zijn tong onder de lijm zat.

Hunter tilde het touw voorzichtig van zijn schouder. Hij lette goed op dat hij het ding op zijn schouder niet aanraakte. Hij legde de dieren in de kruiwagen. Toen keerde hij de eekhoorntas om en gooide de eekhoorns erbovenop. Ze zagen er allemaal hetzelfde uit. Grijs, met een borstelige staart. Allemaal een beetje gekookt vanbinnen. Genoeg om dood te gaan. Soms kookte hij hun kopje en soms hun lijf. Het was niet zo makkelijk om het onzichtbare spul te richten dat uit zijn handen straalde.

Hij wist niet meer hoe het heette. Astrid had er een woord voor. Maar dat was heel lang.

‘Gaat het echt wel goed met je, Hunter?’ vroeg Roscoe nog een keer.

‘Ja. Ik heb eten. En mijn slaapzak is weer droog. Ik had hem gewassen in een beekje.’

‘Dus jij hebt zoet water om te wassen,’ zei Roscoe. ‘Ik ben jaloers. Moet je dit shirt eens voelen.’ Hij gebaarde naar Hunter dat hij het stijve, in zout water gewassen katoen moest voelen.

‘Het voelt best oké,’ zei Hunter behoedzaam.

Roscoe snoof. ‘Ja joh, tuurlijk. Zout water. Moet je jouw eigen shirt eens voelen.’ En Roscoe stak zijn hand uit om aan Hunters shirt te voelen. Hij raakte Hunters schouder aan.

De verkeerde schouder.

‘Aaaahh!’ gilde Roscoe van schrik en pijn. ‘Wat…’

‘Het ging per ongeluk!’ schreeuwde Hunter.

‘Ik ben gebeten!’ Hij hield zijn vinger voor Hunters neus om het te laten zien. Hunter zag tandafdrukken. Bloed.

Roscoe staarde hem doordringend aan. Tuurde naar Hunters schouder. ‘Wat heb je op je schouder, gast? Wat is dat? Wat zit daaronder? Een beest of zo?’

Hunter slikte. Niemand had zijn schouder nog gezien. Hij wist niet wat er zou gebeuren als iemand zijn schouder zou zien.

‘Ja, Roscoe, het is een beest,’ zei Hunter, die deze uitleg gretig aangreep.

‘Nou, het heeft me anders wel gebeten!’

‘Sorry,’ zei Hunter.

Roscoe greep de handvatten van de kruiwagen beet en tilde hem op. ‘Ik kap ermee. Marcie mag het voortaan elke dag doen – ik heb hier geen zin meer in.’

‘Oké,’ zei Hunter. ‘Dag.’

Jennifer B. ging vlak na zonsopgang op pad.

Ze wist zeker dat ze dood zou gaan als ze in het huis zou blijven. Ze had een tijd – uren? dagen? – op de vloer geslapen, met haar dekens over zich heen.

De rillingen kwamen in golven. Het ene moment had ze het bloedheet en schopte ze de dekens van zich af. Dan sloeg de koorts weer om en kreeg ze het koud, koud tot op het bot.

Jennifer H. was dood. Jennifer L. had geen antwoord gegeven toen Jennifer B. haar kreunend had gevraagd mee te gaan.

‘Jen… Ik ga… naar het ziekenhuis.’

Geen antwoord.

‘Leef je nog?’

Jennifer L. hoestte, dus ze was niet dood, en ze hoestte normaal, niet met de bizarre stuiptrekkingen waar Jennifer H. aan gestorven was. Maar ze gaf geen antwoord.

En dus ging Jennifer Boyles in haar eentje op weg. Ze bonkte op haar billen de trap af, met haar dekens om zich heen geslagen. Rillend, klappertandend.

Het lukte haar om lang genoeg te blijven staan om bij de voordeur te komen en hem open te doen. Maar op de veranda plofte ze plotseling weer neer. Daar bleef ze zitten bibberen tot de koude rillingen wegtrokken.

Ze struikelde toen ze de verandatrap af liep. Door de val raakte haar linkerknie zwaar gekneusd. Dat maakte korte metten met haar laatste restje wil om rechtop te blijven staan. Maar niet met haar laatste restje wil om te overleven.

Jennifer begon te kruipen. Op handen en knieën. Over de stoep. Verstrikt in haar dekens. Afgeremd door de hoestbuien. Ze stopte telkens als de rillingen haar zo heftig door elkaar schudden dat ze alleen maar kon kreunen en hoesten en op haar zij moest gaan liggen.

‘Doorgaan,’ mompelde ze. ‘Je moet door.’

Twee uur later was ze nog maar bij Brace Road.

Daar bleef ze plat op haar buik liggen. Het gehoest verscheurde haar borstkas. Maar dit was nog niet het bovenmenselijke gehoest waaraan Jennifer H. gestorven was.

Nog niet.

Vijf          62 uur, 18 minuten

‘Leslie-Ann, kun je voortaan proberen om de po iets beter schoon te maken?’ zei Albert tegen de schoonmaakster. ‘Ik weet dat het geen aangenaam werkje is, maar ik heb hem graag schoon.’

Leslie-Ann knikte en sloeg haar ogen neer. Ze was een beetje bang voor hem, wist Albert. Maar ze leek hem in elk geval niet te haten.

‘Er is maar weinig water,’ mompelde Leslie-Ann.

‘Je moet zand gebruiken,’ zei Albert geduldig – dat had hij al eens tegen haar gezegd. ‘Je moet zand gebruiken om hem schoon te schrobben.’

Ze knikte en vluchtte de kamer uit.

Niet iedereen vond Albert aardig. Niet iedereen was blij dat hij de belangrijkste jongen van de stad was geworden. Veel kinderen waren jaloers op Albert omdat hij een meisje had dat zijn huis schoonmaakte en de porseleinen bak waarin hij ’s nachts zijn behoefte deed als hij geen zin had om de deur uit te gaan, naar de enige echte buiten-wc van Perdido Beach. En omdat hij het zich kon veroorloven om zijn kleren te laten wassen in het zoete water van het ironisch genaamde Lake Evian.

En er waren zonder twijfel mensen die het niet fijn vonden om voor Albert te werken, en moesten doen wat hij zei omdat ze anders honger zouden lijden.

Albert ging tegenwoordig alleen nog de deur uit met een bodyguard. De bodyguard heette Jamal. Jamal droeg een automatisch geweer over zijn schouder. Hij had een enorm jachtmes in zijn riem. En een knuppel van een eikenhouten stoelpoot met spijkers erdoorheen, als een geïmproviseerde goedendag.

In tegenstelling tot alle anderen droeg Albert zelf geen wapen. Jamal was genoeg.

‘Jamal, we gaan.’

Albert ging voorop naar het strand. Jamal liep meestal een paar passen achter hem, terwijl zijn hoofd met een boze blik van links naar rechts zwiepte, overal op voorbereid.

Albert meed het plein – daar waren altijd kinderen en die wilden altijd iets van Albert: een baan, een andere baan, krediet, iets.

Het had geen zin. Twee kleintjes, Harley en Janice, gingen recht voor hem staan terwijl hij stevig doorliep.

‘Meneer Albert? Meneer Albert?’ zei Harley.

‘Zeg maar gewoon Albert,’ zei Albert kortaf.

‘Janice en ik hebben dorst.’

‘Het spijt me, maar ik heb geen water bij me.’ Hij perste er een strak glimlachje uit en liep verder. Maar nu begon Janice te huilen en Harley te smeken.

‘Eerst woonden we altijd bij Maria en toen gaf zij ons water. Maar nu moeten we bij Summer en BeeBee wonen en die zeiden dat we geld moesten hebben.’

‘Dan kunnen jullie maar beter wat geld gaan verdienen,’ zei Albert. Hij probeerde het mild te zeggen, het niet te bot te laten klinken, maar hij had veel aan zijn hoofd en het klonk gemeen. Nu begon Harley ook te huilen.

‘Als je dorst hebt moet je niet huilen,’ snauwde Albert. ‘Waar denk je dat die tranen van gemaakt zijn?’

Toen hij bij het strand was keek Albert het werkterrein rond. Het leek wel een sloopplaats. Een ovalen propaantank met een inhoud van tweeduizend liter lag nutteloos op het zand. In een van de zijkanten zat een brandgat.

Een tweede, iets kleinere tank had op stalen poten bij de waterlijn moeten staan, maar het ding was omgevallen. Uit de bovenkant stak een koperen pijp. In de pijp was een iets kleinere pijp geduwd die terugboog naar de grond. Een derde, nog smallere pijp was met dikke lagen breed plakband vastgemaakt, en deze pijp raakte het natte zand.

In theorie was deze provisorische, grof in elkaar geflanste constructie een distilleermachine. Het principe leek makkelijk zat: breng zout water aan de kook, voer de stoom door een pijp omhoog, laat de stoom afkoelen. Wat er aan het eind uit druppelde zou dan drinkwater moeten zijn.

In theorie was het doodsimpel. In de praktijk was het vrijwel onmogelijk. Vooral nu een of andere sukkel het ding omver had gegooid.

De moed zonk Albert in de schoenen. Binnenkort zouden Harley en Janice niet meer de enigen zijn die om water smeekten. De voorraad benzine in het tankstation was geslonken tot zo’n vijftienhonderd liter. Geen benzine: geen waterwagen. Geen waterwagen: geen water.

En nog erger was dat het piepkleine Lake Evian in de heuvels opdroogde. Sinds het begin van de fakz was er geen regen meer gevallen. De kinderen wisten dat er een plan bestond om iedereen naar Lake Evian te verhuizen als de laatste benzine op was, maar ze beseften niet dat het allemaal nog veel erger was dan ze dachten.

De eerste tank, met het brandgat, was een eerdere poging geweest om een distilleermachine te maken. Albert had Sam gevraagd om het water met zijn gave aan de kook te brengen. Helaas kon Sam zijn lichtstralen niet genoeg bijstellen om het te verhitten zonder de boel te mollen.

Bij deze nieuwe poging was het noodzakelijk om onder de tank een vuurtje te stoken, waarvoor groepjes kinderen ongebruikte huizen zouden moeten slopen om het hout te kunnen gebruiken. Dat zou allemaal misschien wel veel te veel gedoe zijn voor wat het zou opleveren.

De werkploeg was aan het niksen. Ze gooiden kiezelstenen weg die ze over het water probeerden te laten springen.

Albert beende naar hen toe; er kwam allemaal zand in zijn instappers. ‘Hé,’ snauwde hij. ‘Wat is hier gebeurd?’

De vier kinderen – geen van allen ouder dan elf – keken hem schuldbewust aan.

‘Het was al zo toen we hier kwamen. Volgens mij heeft de wind hem omvergeblazen.’

‘Het waait niet in de fakz, su…’ Hij slikte het woord ‘sukkel’ in. Albert stond erom bekend dat hij zichzelf altijd in de hand hield. Hij was voor de kinderen degene die het meest in de buurt kwam van een volwassene.

‘Ik heb jullie ingehuurd om een gat te graven, niet om een beetje te spelen,’ zei Albert.

‘Het is moeilijk,’ zei er een. ‘Het gat stroomt telkens weer vol.’

‘Ik weet dat het moeilijk is. En het zal ook niet makkelijker worden. Maar als je wilt eten zul je moeten werken.’

‘We hielden alleen even pauze.’

‘De pauze is voorbij. Pak jullie schoppen.’

Albert draaide zich om en liep weg, met Jamal in zijn kielzog.

‘Die kinderen steken hun middelvinger naar je op, baas,’ meldde Jamal.

‘Zijn ze aan het graven?’

Jamal keek om en bevestigde dat ze inderdaad aan het graven waren.

‘Zolang ze hun werk doen mogen ze net zo veel middelvingers naar me opsteken als ze willen,’ zei Albert.

Op dat moment kwam Roscoe naar hen toe om verslag uit te brengen van de buit van Hunter. En om Albert een of ander gestoord verhaal te vertellen over Hunters schouder die hem had gebeten.

‘Kijk maar,’ zei Roscoe, en hij stak zijn hand omhoog zodat Albert hem kon bekijken.

Albert zuchtte. ‘Laat die rare verhalen voortaan maar achterwege, Roscoe,’ zei hij.

‘Het is… het is een soort van, groen, zeg maar,’ zei Roscoe.

‘Ik ben de Genezer of Dahra niet,’ zei Albert.

Maar toen hij wegliep kon Albert het toch niet helemaal van zich af zetten: die wond had er echt een beetje groen uitgezien.

Het was zijn probleem niet. Hij had al genoeg problemen.

En op dat moment zag hij iemand roerloos op het zand liggen, alsof hij dood was. Een heel eind verderop op het strand.

Hij voelde in zijn zak naar de kaart.

Was het al tijd? Hij keek om naar de distilleermachine. De hopeloos slechte distilleermachine.

Zijn maag kneep een beetje samen bij de gedachte aan wat hij zo ging doen. Aan paniek had hij niets. Iedereen was gespannen, raar, van slag sinds Maria’s dramatische zelfmoord en haar poging tot massamoord.

De kinderen konden niet nog een ramp aan. Maar die dreigde wel. En als er een ramp toesloeg, als er paniek uitbrak, moest Sam hier in de stad zijn.

Maar Albert kon de missie die hij in gedachten had aan niemand anders toevertrouwen. Sam moest gaan. En Albert moest maar hopen dat er geen nieuwe rampen zouden plaatsvinden tijdens Sams afwezigheid.

Sam voelde een schaduw.

Hij deed één oog op een kiertje open. Er stond iemand over hem heen gebogen, maar zijn gezicht was niet te onderscheiden door de zon achter hem.

‘Ben jij dat, Albert?’ vroeg Sam.

‘Inderdaad.’

‘Ik herkende je schoenen. Ik voel me niet goed,’ zei Sam.

‘Zou je even overeind kunnen gaan zitten? Ik heb iets belangrijks met je te bespreken.’

‘Als het belangrijk is moet je Edilio hebben. Hij is de baas.’

Albert wachtte en weigerde iets te zeggen. Uiteindelijk rolde Sam zich met een zucht die in een kreun uitmondde op zijn zij en kwam overeind.

‘Dit blijft tussen ons, Sam,’ zei Albert.

‘Ja, het pakt altijd fantastisch uit als ik dingen voor de raad verzwijg,’ zei Sam sarcastisch. Hij wreef verwoed door zijn haar om het zand eruit te krijgen.

‘Je zit niet meer in de raad,’ wierp Albert tegen. ‘En dit gaat over een baan. Ik wil je inhuren.’

Sam rolde met zijn ogen. ‘Iedereen werkt al voor jou, Albert. Wat is er aan de hand? Zit het je dwars dat ik níét voor je werk?’

‘Vond je het leven beter toen er niemand werkte en iedereen verhongerde?’

Sam staarde hem aan. Toen salueerde hij ironisch met twee vingers.

‘Sorry, ik ben in een rotbui. Slechte ochtend na een slechte nacht. Waar gaat het om, Albert?’

‘We hebben een groot probleem met de watervoorraad.’

Sam knikte. ‘Ik weet het. Zodra de benzine op is moeten we de hele stad naar Evian verhuizen.’

Albert trok zijn broekspijpen op en ging voorzichtig op het zand zitten. ‘Nee. Ten eerste daalt het waterpeil in Lake Evian sneller dan ooit. Het regent hier nooit en het is maar een klein meertje. Je kunt zien dat het waterpeil van een meter of drie naar zo’n anderhalve meter is gezakt.’

Albert trok een opgevouwen kaart uit zijn zak en sloeg hem open. Sam schoof wat dichterbij om het beter te kunnen zien.

‘Dit is niet zo’n goede kaart. Hij is te groot voor de echte details. Maar zie je dit?’ Hij wees. ‘Lake Tramonto. Dat meer is honderd keer groter dan Lake Evian.’

‘Ligt het in de fakz?’

‘Ik heb deze cirkel met een kompas getrokken. Ik denk dat er in elk geval een deel van Tramonto binnen de muur ligt.’

Sam knikte bedachtzaam. ‘Gast, dat is… hoeveel, vijftien kilometer hiervandaan?’

‘Eerder vijfentwintig.’

‘Zelfs als het nog bestaat en het water drinkbaar is, hoe moeten we dat dan naar Perdido Beach vervoeren? Ik bedoel, moet je kijken.’ Sam volgde een lijn met zijn vinger. ‘Heen en terug moet je dwars door coyoteland. En voor zo’n rit heb je veel meer benzine nodig. Echt veel meer.’

‘Ik denk niet dat mijn zoutwaterdistilleermachine gaat werken,’ biechtte Albert op. Hij staarde somber over het strand naar zijn werkploeg. ‘En zelfs als hij wel werkt levert hij waarschijnlijk niet genoeg op.’

Sam nam de kaart van hem over en bestudeerde hem aandachtig. ‘Goh, raar eigenlijk. Ik was haast vergeten dat er ook nog zoiets als papieren kaarten bestonden. Ik keek altijd op Google Maps. Maps punt Google punt com. Kun je je dat nog herinneren? En wat is dit?’

Albert gluurde over de rand van de kaart. ‘O, dat is de luchtmachtbasis. Maar die ligt grotendeels aan de andere kant, moet je maar kijken. De landingsbaan en de gebouwen en zo. Hoezo? Had je gehoopt dat je een straaljager zou vinden?’

Sam glimlachte. ‘Dat zou handig zijn als je er een piloot bij kreeg. Sanjit mag dan een noodlanding kunnen maken met een helikopter, maar het is wel even iets anders om met een mach twee-straaljager een veertig kilometer brede vissenkom rond te vliegen. Nee. Ik weet niet waar ik op hoopte. Op een magisch straalgeweer waarmee je een gat in de muur kunt branden misschien.’

‘Weet je,’ zei Albert, en hij probeerde het heel terloops te zeggen, maar in werkelijkheid klonk het alsof hij een goed voorbereide monoloog hield. ‘Ik heb in een boek gelezen hoe zakenmensen vroeger – echt vroeger, bedoel ik – ontdekkingsreizigers inhuurden om nieuwe grondgebieden te verkennen. Om goud, olie en kruiden en zo te vinden, weet je wel. Die ontdekkingsreizigers moesten natuurlijk heel stevig in hun schoenen staan en met allerlei verschillende problemen om kunnen gaan.’

Sam had ogenblikkelijk door waar Albert op doelde. ‘Je wilt me inhuren om dat meer te verkennen.’

‘Ja.’

Sam keek om zich heen naar het zand. ‘Nou, zoals je ziet heb ik het erg druk.’

Albert zei niets. Hij wachtte alleen en keek naar Sam als een hagedis naar een vlieg.

‘Waarom wil je niet dat de raad hiervan weet?’

Albert haalde zijn schouders op. ‘Als de raad iets hoort, weet de hele stad het tien seconden later ook. Wil je soms dat er paniek uitbreekt? En bovendien hebben ze er niets mee te maken. Ík doe dit. Samen met jou. En een paar anderen die je gaan helpen.’

‘Waarom stuur je Brianna niet gewoon? Die is er zo.’

‘Ik vertrouw haar niet. Niet voor zoiets. Sam, dat water zou binnenkort echt wel eens een groot probleem kunnen worden. En dan bedoel ik ook echt binnenkort. Ik stuur zo meteen een wagen op pad, en daarna kunnen we misschien nog een keer of zes op en neer.’

Sam zweeg. Hij dacht na en trok kleine, abstracte figuurtjes in het zand.

‘Ik doe het,’ zei Sam. ‘Ik vind het alleen geen prettig idee om het geheim te houden voor Edilio.’

Albert perste zijn lippen op elkaar tot een strakke lijn. Alsof hij nadacht. Maar Sam kon zien dat Albert zijn antwoord al klaar had. ‘Hoor eens, je kunt hier niets geheimhouden. Zo loopt Taylor momenteel een reuze-interessant verhaal rond te bazuinen in de stad.’

Sam kreunde. Waarom moest het nou weer net Taylor zijn, zei hij verwijtend tegen zichzelf. En wat moest hij tegen Astrid zeggen? Niet dat het haar echt iets aanging. Ze hadden nooit uitgesproken dat hij niet met anderen mocht afspreken, met anderen mocht zoenen. In een vlaag van woede had Astrid dat zelfs een keer letterlijk tegen hem gezegd. Alleen had ze het niet over ‘zoenen’ gehad. Ze had een uitdrukking gebruikt die hij eerlijk gezegd een beetje schokkend vond klinken uit Astrids mond.

‘Sam, Edilio is een goeie gast,’ onderbrak Albert Sams sombere gedachten. ‘Maar zoals ik al zei, hij zal het meteen aan de anderen vertellen. En zodra de raad het weet, weet iedereen het. Wat denk je dat er gebeurt als iedereen beseft hoe slecht we ervoor staan?’

Sam glimlachte vreugdeloos. ‘De helft van de kinderen zal zich voorbeeldig gedragen. En de andere helft zal door het lint gaan.’

‘En uiteindelijk zullen er doden vallen,’ zei Albert. Hij hield zijn hoofd een beetje schuin en deed erg zijn best om te kijken alsof hij net een ingeving had gekregen. ‘En wie moet iedereen dan een schop onder zijn kont geven? Wie moet de vader uithangen om vervolgens door iedereen uitgejouwd te worden en de schuld te krijgen en uiteindelijk weggestuurd te worden?’

‘Je hebt bijgeleerd,’ zei Sam bitter. ‘Vroeger werkte je gewoon harder dan alle anderen en was je ambitieus. Nu weet je hoe je mensen moet manipuleren.’

Alberts mond vertrok en zijn ogen vlamden boos op. ‘Jij bent niet de enige die een heleboel verantwoordelijkheid draagt, Sam. Jij speelt de grote boze papa die niemand een lolletje gunt, en ik speel de hebzuchtige zakenman die alleen voor zichzelf zorgt. Maar vergis je niet: ik ben misschien wel hebzuchtig, maar zonder mij heeft niemand te eten. Of te drinken. We hebben water nodig. Ken jij iemand anders in deze stad die daarvoor gaat zorgen?’

Sam lachte zachtjes. ‘Je weet inmiddels dondersgoed hoe je anderen moet gebruiken, Albert. Je biedt me de kans om de hort op te gaan en iedereen te redden, hè? Om weer belangrijk en onmisbaar te worden. Je kent me door en door.’

‘We hebben water nodig, Sam,’ zei Albert alleen maar. ‘Als jij water vindt in dat Lake Tramonto en terugkomt om tegen iedereen te zeggen dat ze daar naartoe moeten verhuizen, dan doen ze dat. Als jij zegt dat het allemaal goed komt, geloven ze het.’

‘Omdat iedereen zo verschrikkelijk veel van me houdt en zo veel bewondering voor me heeft,’ zei Sam sarcastisch.

‘Het is geen wedstrijdje wie het populairst is, Sam. Mensen houden van je als ze je nodig hebben, en tien minuten later zijn ze je alweer zat. Heel binnenkort zullen ze beseffen dat het niet lang meer zal duren voor we allemaal sterven van de dorst. En dan heb jij de oplossing.’

‘En dan houden ze van me. Tien minuten, tot ze allemaal genoeg gedronken hebben.’

‘Precies,’ zei Albert. Hij stond op. ‘Hebben we een deal?’ Hij stak zijn hand omlaag naar Sam.

Sam stond op. ‘En het meer? Stel dat het er inderdaad ligt, bedoel ik?’

‘Als het er ligt, dan is het mijn meer,’ zei Albert koeltjes. ‘Ik verkoop het water en bepaal wie er toegang toe heeft. Misschien dat we dan niet nog een keer in dezelfde ellende terechtkomen.’

Sam schudde Alberts hand en lachte hardop. ‘Je lult minder uit je nek dan alle anderen hier, Albert. Als het er is, dan vind ik het. Ik vertrek vanavond.’

Hij pakte de kaart aan.

‘Wil je dat er iemand met je meegaat?’

‘Dekka.’ Sam dacht even na. ‘En Jack.’

‘Wil je Computer Jack mee? Waarom?’

‘Het is altijd verstandig om iemand bij je te hebben die slimmer is dan jij.’

‘Je zult wel gelijk hebben,’ zei Albert. ‘En je hebt iemand nodig voor de communicatie. Neem Taylor mee.’

‘Nee, Taylor niet. Brianna.’

Albert schudde zijn hoofd. ‘Je hebt haar gezoend, accepteer het nou maar gewoon. We hebben iemand nodig in de stad die kan vechten als het moet. Op freakniveau bedoel ik, zonder Edilio af te vallen. Aan Taylor heb je niets bij een gevecht, terwijl Brianna zo ongeveer iedereen aankan.’

Sam knikte. Het was waar. Als hij Dekka mee wilde nemen, zou hij Brianna achter moeten laten. Maar Taylor?

Opeens leek de expeditie, waar hij net een beetje zin in begon te krijgen, een stuk minder leuk.

Lana vond het niet prettig om de stad in te gaan. In de stad vroeg iedereen haar altijd om van alles. Maar ze had drie liter water nodig om mee naar het Kliftop te nemen, dus dan kon ze net zo goed even bij het zogenaamde ziekenhuis langsgaan om de gebruikelijke horde kinderen met gebroken armen, verbrande handen en een naar men fluisterde doorgesneden pols weg te werken.

Ze wist niet zeker of ze iemand moest genezen die zo stom was om te proberen zijn eigen pols door te snijden. De fakz hielp je snel genoeg om zeep, dus waarom zou je je haasten? En als je echt meteen de fakz uit wilde kon je het altijd nog op Maria’s manier doen: de klif af.

Dahra Baidoo zat in haar medisch handboek te lezen en zei tegen een kind met pijn aan zijn tand dat het zijn mond moest houden. ‘Hij zit gewoon los; hij komt er vanzelf uit als hij er klaar voor is,’ zei ze geërgerd.

Toen ze Lana zag staan keek ze met een vermoeide glimlach op.

‘Hoi, Lana.’

‘Hoi, db,’ zei Lana. ‘Lukt het met de medicijnenstudie?’

Het was een oude grap tussen hen. Ze hadden nauw samengewerkt in crisistijden. Tijdens de griepepidemie die een paar weken geleden had huisgehouden, en bij alle gevechten en branden en ruzies en vergiftigingen en ongelukken.

Dahra hield in dat soort situaties de handen van de gewonde kinderen vast en gaf hun pijnstillers terwijl ze wachtte tot Lana kwam. De brand was het ergst geweest. Dagenlang hadden ze daar met z’n tweeën beneden gezeten, met nauwelijks een glimp zonlicht.

Slechte, slechte dagen.

Dahra lachte en tikte op het boek. ‘Ik ben klaar voor mijn eerste harttransplantatie.’

‘Wat hebben we allemaal?’ vroeg Lana. ‘Ik hoorde dat je een ongepleegde zelfmoord hebt.’

‘Geen zelfmoorden. Gebroken ribben. En een brandwond. Niet al te erg, en ik zou haar eigenlijk moeten laten lijden omdat ze hem heeft opgelopen toen ze een zak poep probeerde aan te steken en weg wilde gooien.’

Lana hoorde het blaffende gehoest van een meisje dat er ontzettend beroerd uitzag. ‘Wat heeft zij?’

Dahra keek haar veelbetekenend aan. ‘Ik geloof dat onze griep terug is. Of nooit weg is geweest.’ Ze trok Lana een stukje opzij, naar een plek waar de patiënten haar niet konden horen. ‘Maar volgens mij is dit nog erger. Dit meisje hallucineert. Ze heet Jennifer. Ze kwam hier vanochtend naar binnen gekropen. Ze heeft het de hele tijd over een ander meisje dat ook Jennifer heet en zo hard hoestte dat er stukken long naar buiten kwamen. En toen hoestte ze blijkbaar zo hard dat ze haar eigen nek heeft gebroken.’

‘Koorts doet rare dingen met een mens,’ zei Lana.

‘Tja. Toch zou ik willen dat ik iemand naar haar huis kon sturen. Even kijken wat er aan de hand is.’

‘Waar is Elwood?’

Dahra zuchtte. ‘Dat is voorbij.’

Lana had Elwood nooit erg gemogen, en ergens wilde ze weten wat er was gebeurd – Dahra en Elwood hadden heel lang verkering gehad. Maar Dahra keek alsof ze geen zin had om haar hart uit te storten.

Lana genas de gebroken ribben en ging toen langs bij het meisje met de verbrande vingers. ‘Je moet niet zulke domme dingen doen,’ snauwde ze het meisje toe. ‘Ik wil mijn tijd niet verspillen aan stommiteiten. De volgende keer laat ik je pijn lijden.’

Maar toch genas ze ook de brandwond, en daarna deed ze een snelle handoplegging bij het hoestende meisje.

‘Kan ik een fles vullen voor ik ga?’

Dahra kromp in elkaar. In een hoek stond een oude waterkoeler met een doorzichtige, glazen twintigliterbak erbovenop. Maar er zat bij lange na geen twintig liter in.

‘Wat dacht je van anderhalve liter?’ vroeg Dahra.

‘Doen we,’ zei Lana. ‘Albert zou je beter moeten bevoorraden. En mij ook, nu we het er toch over hebben. Hij hoort elke dag een van zijn mensen met drie liter water omhoog te sturen, maar het is nu al twee dagen geleden. Het is niet slim van zo’n hypochonder als Albert om me op mijn zenuwen te werken.’

En toen ging Lana er met een knikje naar Dahra weer vandoor, terug naar haar eenzame arendsnest.

Ze nam de korte weg die haar over de heuvel naar het Kliftop leidde. Het was een verlaten pad door het kreupelhout, een plek waar ze een hongerige coyote zou kunnen tegenkomen. Maar voor ze over een coyote zou struikelen, zou Patrick haar allang gewaarschuwd hebben. Bovendien had Lana een automatisch pistool bij zich, en had ze er geen enkel bezwaar tegen het te gebruiken.

Plotseling begon Patrick te grommen, en Lana had het pistool in een fractie van een seconde getrokken en gericht.

‘Kom tevoorschijn,’ zei ze.

Het was geen coyote. Het was Hunter. Hij had zich verstopt en leek zich te schamen voor zijn aanwezigheid. Hij was uit de stad verbannen, maar haar mocht hij altijd komen opzoeken. Toch liet hij zich liever niet zien.

Lana vond Hunter aardig. Ten eerste omdat hij vaak een lekker hapje voor haar bewaarde, een konijn of een paar sappige kikkers. En hij bracht magen en darmen mee voor Patrick.

En ten tweede omdat hij ondanks zijn hersenletsel zo verstandig was om haar tijd niet te verspillen. Als hij haar opzocht, had hij daar altijd een reden voor.

‘Wat is er, Hunter?’ vroeg ze. Ze stak het pistool weer terug in de band van haar broek. ‘Wow. Ik zie het al: je hebt een paar lelijke krassen daar.’

‘Nee,’ zei hij. ‘Het gaat om iets anders.’

Hij trok de hals van zijn t-shirt omlaag.

Lana hield een paar seconden haar adem in. ‘Juist,’ zei ze. ‘Dat is inderdaad iets anders.’

Zes          61 uur, 26 minuten

Niemand wist precies hoe ze met Hunter om moesten gaan. Hij mocht officieel de stad niet in. Dus moest de raad naar hem toe.

Ze spraken af op de snelweg.

De verongelukte en verlaten auto’s op de snelweg waren nooit door iemand opgeruimd. Ze stonden allemaal nog op dezelfde plek waar ze al sinds het begin van de fakz hadden gestaan.

De grote vrachtwagen van FedEx lag nog steeds op zijn kant. Al lang geleden hadden kinderen de achterkant opengebroken om de pakketten te plunderen. Het grootste deel van het verpakkingsmateriaal, gescheurd papier, bolletjes piepschuim, plakbandkrullen en pakbonnen was tegen een wegafzettingshek gewaaid dat langs de vangrail stond.

Grappig, merkte Lana op: het leek vandaag haast wel alsof er was schoongemaakt. Alsof iemand alle zooi met een bladblazer van de weg had geschoven.

De stadsraad bestond tegenwoordig uit Dekka, Howard, Albert, Ellen en Edilio. Sam had het recht om de vergaderingen bij te wonen maar deed dat bijna nooit. Astrid had duidelijk aangegeven dat ze er helemaal klaar mee was, maar Lana had Brianna naar haar toe gestuurd om te zeggen dat ze moest komen. Ze wilde weten wat Astrid hiervan vond.

En dus was Astrid er ook bij. Lichamelijk, in elk geval. Lana had Astrid in heel veel verschillende situaties en stemmingen meegemaakt, maar deze Astrid kende ze nog niet: ze was teruggetrokken, afwezig. Alsof ze heel ergens anders was. Ze beet op haar lip en vlocht telkens haar vingers in elkaar, tot ze zichzelf betrapte en haar handen afveegde aan haar spijkerbroek.

Lana was ervan overtuigd dat ze Astrid schuldbewust zag opschrikken toen ze zag hoe het afval tegen het hek was geblazen. Maar misschien was ze gewoon een beetje prikkelbaar door het verhaal over Sam en Taylor dat de ronde deed.

Edilio had de leiding, en dat vond Lana prima. Bijna alle anderen hadden bepaalde tekenen van zwakte getoond, bleken allemaal ergens niet helemaal te sporen. En zij was beslist geen uitzondering, erkende ze zuur.

Edilio leek de laatste normale, verstandige persoon die er nog was in de fakz. De illegale jongen uit Honduras werd als enige nog door iedereen vertrouwd. Maar als de muur ooit zou wegvallen, zouden Edilio en zijn familieleden – als die daarbuiten nog ergens in leven waren – het land uit gegooid worden.

Maar goed, dacht Lana, als de muur ooit zou vallen, zou de helft van de kinderen naar een jeugdgevangenis worden afgevoerd en de rest naar psychiatrische instellingen of afkickklinieken worden gestuurd. Dus misschien was het niet zo erg om de grens over geschopt te worden.

Hunter keek alsof hij de president ging ontmoeten. Hij stond met kaarsrechte rug en probeerde zijn haar glad te strijken – een hopeloze onderneming. Lana onderdrukte een glimlach toen hij een teek van zijn arm trok en weg liet schieten.

‘Hoi, Hunter,’ zei Edilio. ‘Ik wil je eerst even bedanken voor al het goede werk dat je voor ons verricht. Je helpt mee om iedereen te eten te geven en gezond te houden, dus dank je wel daarvoor.’

Hunter zocht naar een antwoord; hij keek naar links, naar rechts en uiteindelijk sloeg hij zijn ogen neer. ‘Ik ben de jager.’

‘En een heel goede jager,’ zei Edilio. ‘Lana zei dat je een probleempje van medische aard hebt.’

Hunter knikte. ‘Monden.’

‘Juist. Zouden we het even mogen zien? Sorry, dit is misschien een beetje vervelend voor je.’

‘Trek nou maar gewoon je shirt uit,’ zei Albert een beetje kortaf. Hij beschouwde Hunter als een werknemer. Maar Albert beschouwde dan ook bijna iedereen als een werknemer.

‘Hij mag zelf weten of hij het uittrekt of niet,’ zei Dekka met haar lage bromstem.

Hunter raakte in de war van de discussie. Daarom zei Lana: ‘Zou je je shirt even uit willen doen, Hunter, zodat we het kunnen zien? En dan misschien ook maar meteen je broek.’

Hunter trok zijn t-shirt over zijn hoofd en liet zijn spijkerbroek op zijn enkels zakken.

Iedereen hield zijn adem in.

Lana ging naast Hunter staan. Ze wees naar de kaken die uit Hunters schouder staken. Het was net een heel grote kop van een mier, of misschien van een wesp, maar dan met abnormaal grote, malende kaken. ‘Dit was de eerste. Ik heb geprobeerd het te genezen. Jullie zien zelf dat dat niet gelukt is.’

Ze wees naar een kleinere, bijna metaalachtige zilverkleurige bek op zijn kuit. ‘Wil je even je armen omhoog doen voor ons, Hunter?’

Hij deed wat ze vroeg. Albert wendde zijn blik af.

In Hunters oksel knaagde een derde bek.

Lana keek naar Astrid die naar Hunter keek. Haar ijsblauwe ogen fonkelden.

‘Wil je iets vragen, Astrid?’ vroeg Lana.

Astrid tuitte haar lippen alsof dat niet zo was, maar toen kreeg haar nieuwsgierigheid de overhand. ‘Hunter, ben je door iets gebeten?’

‘Ja. Vliegen bijten me. En teken.’

‘En een wesp?’ vroeg Astrid.

‘Nee,’ zei Hunter.

‘Hoezo een wesp?’ vroeg Edilio aan Astrid.

Astrid haalde haar schouders op. ‘Ik probeer gewoon wat dingen te weten te komen.’ Ze loog, dacht Lana. Die eng slimme hersenen van haar hadden al een idee. Iets waar ze het niet over wilde hebben met Hunter erbij.

‘Zijn er nog andere rare dingen gebeurd?’ vroeg Edilio.

‘Alleen de groenerds,’ zei Hunter.

‘De wat?’ vroeg Edilio.

‘Ze zijn niet om te eten. Ik heb er een gevangen en gekookt, maar hij was helemaal verschrompeld en er zat geen vlees meer aan.’

‘Wat is een groenerd?’ vroeg Albert dringend.

Hunter fronste zijn wenkbrauwen en zocht naar een manier om het te omschrijven. ‘Hij vliegt. Het is een soort slang die vliegt.’

Howard zei: ‘O, gelukkig, ik was al bang dat we nog niet genoeg bizarre dingen hadden om ons zorgen over te maken. Vliegende slangen. Geweldig.’

‘Ze spugen,’ zei Hunter behulpzaam. Toen werden zijn ogen groot. ‘Er heeft er een keer een op mij gespuugd. Hierzo.’ Hij wees naar zijn schouder. Naar de langzaam malende insectenkaken.

‘Heeft iemand iets scherps?’ vroeg Astrid.

Er werden drie messen getrokken.

‘Ik dacht eerder aan een speld,’ zei Astrid. Maar ze nam het mes van Howard aan. ‘Wees maar niet bang, Hunter,’ zei ze. Heel voorzichtig prikte ze met de punt van het mes net naast de grootste bek. ‘Voel je dat?’

Hunter schudde zijn hoofd.

Astrid prikte nog een keer, verder van de eerste plek vandaan. En daarna in Hunters bovenarm.

‘Ik geloof dat ik niet zoveel voel.’ Hunter leek van zijn stuk gebracht.

‘Hij wordt ergens door verdoofd,’ zei Astrid. Haar lippen vertrokken even in een vlug onderdrukte grimas, alsof ze misselijk was.

‘Het doet geen pijn,’ zei Hunter.

‘Kleed je maar weer aan,’ zei Edilio vriendelijk. ‘Bedankt dat we het mochten zien.’

Gehoorzaam trok Hunter zijn kleren weer aan.

‘En nu zeker weer aan het werk, hè Hunter?’ zei Edilio met een treurig, geforceerd glimlachje.

Hunter knikte. ‘Ja. Ik moet Albert vlees brengen, anders wordt hij boos.’

‘Niet waar,’ protesteerde Albert zwakjes.

Hunter liep weg. Albert riep hem na. ‘Waar heb je die vliegende slang van jou gezien?’

Hunter, die Alberts vraag graag wilde beantwoorden, glimlachte omdat hij het wist. ‘Ze zitten overal op de ochtendkant.’

‘De wat?’

‘Zo noem ik het. Aan de andere kant van de heuvels. Daar is een grot. Bij de weg.’

‘De weg naar Lake Evian, het meer waar we water halen?’ vroeg Albert zacht.

Hunter knikte. ‘Ja. Bij het zandpad daar.’

‘Dank je,’ zei Edilio en hij gebaarde dat Hunter kon gaan, die met een opgeluchte blik snel wegliep zonder nog achterom te kijken. Edilio wendde zich tot Astrid. ‘Goed, Astrid. Waar zat je aan te denken?’

‘Ik denk dat Lana hem niet kon genezen omdat het geen ziekte is.’

‘Het ziet er anders wel uit als een ziekte,’ zei Howard. ‘Als een ziekte die ik niet wil krijgen.’

‘Het is een parasiet,’ zei Astrid.

‘Zoals bij een hond met wormen?’ vroeg Edilio.

‘Ja.’

‘Maar ze komen door zijn huid naar buiten,’ zei Edilio.

Astrid knikte. ‘Hij zou ontstellend veel pijn moeten lijden. Ze scheiden waarschijnlijk iets af wat de pijn verdooft.’

‘Hoe gaat het nu verder met hem?’ vroeg Dekka.

‘Er is een bepaalde wespensoort…’ zei Astrid. ‘Daarom vroeg ik naar die wespen. Die wesp legt zijn eitjes in een rups. De eitjes komen uit. En dan eten de larven de levende rups van binnenuit op.’

Nu werd Lana ook misselijk. Ze had al lang geleden geleerd om zichzelf te beschermen door een bepaalde onverschilligheid voor te wenden bij alle pijn en wonden die ze genas. Maar dit was erger dan alles wat ze ooit had gezien. En ze had niets kunnen doen om Hunter te helpen.

‘Iedereen houdt zijn mond hierover tot we weten wat dit is,’ zei Edilio. ‘En vooral geen woord tegen Taylor, dat kind kan nog geen drie seconden haar mond…’ Hij zweeg toen hij een ijzige blik van Astrid opving. ‘Vanavond raadsvergadering,’ besloot hij zwakjes.

Lana riep Patrick, die tussen het onkruid langs de weg liep te snuffelen, en ging op weg naar huis.

Astrid haalde haar in.

‘Lana.’

‘Ja?’ Lana was nooit erg dol geweest op Astrid. Ze had bewondering voor Astrids intelligentie en schoonheid. Maar ze waren heel verschillend.

‘Het gaat om Kleine Pete. Hij…’

‘Hij wat?’ vroeg Lana ongeduldig.

‘Hij heeft koorts. Volgens mij heeft hij griep of zo.’

Lana haalde haar schouders op. ‘Ja, een van de Jennifers heeft het ook. Ik geloof niet dat het echt ernstig is. Breng hem maar naar Dahra, daar ga ik later vandaag toch nog even langs.’

Lana verwachtte dat Astrid zou knikken en weg zou gaan. Maar Astrid wierp een blik over haar schouder om te kijken of er niemand op hen afkwam. Dat trok Lana’s aandacht.

‘Ik wil dat je naar mijn huis komt,’ zei Astrid resoluut.

‘Hoor eens, ik begrijp best dat jij belangrijker bent dan normale mensen, om het zo maar te zeggen,’ snauwde Lana. ‘Maar Kleine Pete is later vandaag aan de beurt. Oké? Doei.’

Astrid pakte haar bij haar schouder. Lana draaide zich boos om. Ze vond het niet prettig om aangeraakt te worden, laat staan om vastgegrepen te worden.

‘Het gaat niet om mij,’ zei Astrid. ‘Lana… Ik moet het vragen. De gaiaphage…’

Lana’s gezicht betrok.

‘Ziet hij wat jij ziet?’ vroeg Astrid. ‘Weet hij wat jij weet?’

Lana huiverde. ‘Wat is er aan de hand, Astrid?’

‘Misschien niets. Maar kom alsjeblieft mee. Onderzoek Petey. Als je me helpt hou je wat van me tegoed.’

Lana lachte honend. Ze was de Genezer: ze had van iedereen nog wat tegoed. Maar ze liep toch achter Astrid aan.

Zeven          60 uur, 30 minuten

Caine had een telescoop gevonden in het huis. Hij droeg hem naar de klif aan de oostkant van het eiland. Het was middag. Het licht was behoorlijk goed: lage, schuine zonnestralen die de ver weg gelegen overkant deden oplichten. Zonlicht weerkaatste van ramen en autoruiten in Perdido Beach. Het zag er allemaal zo normaal uit met de felrode dakpannen en hoge palmbomen. Alsof het gewoon een van die vele Californische kustplaatsjes was.

De kerncentrale was dichterbij. Die zag er ook normaal uit. Het gat in het reactorgebouw zat aan de andere kant en was vanaf het eiland niet te zien. Het gat dat hij had gemaakt.

Hij schrok van het geluid achter hem, maar hij liet het niet merken. Niet heel duidelijk in elk geval.

‘Waar kijk je naar, Napoleon?’ vroeg Diana.

‘Napoleon?’

‘Je weet wel, omdat hij naar een eiland werd verbannen nadat hij bijna de wereld had veroverd,’ zei Diana. ‘Hoewel hij heel klein was. Jij bent veel langer.’

Caine wist niet goed of hij het erg vond dat Diana hem zo zat te stangen. Het was in elk geval beter dan hoe ze de laatste tijd was geweest, helemaal depressief en zonder levenslust. Vol zelfhaat.

Hij vond het niet erg als ze hem ook haatte. Ze zouden nooit zo’n schattig romantisch stel als Sam en Astrid worden. Netjes, deugdzaam en al dat soort dingen. Het perfecte koppel. Diana en hij waren het imperfecte koppel.

‘Hoe is het afgelopen met Napoleon?’ vroeg hij.

Hij bespeurde een lichte aarzeling terwijl ze naar een gevat antwoord zocht.

‘Hij leefde nog lang en gelukkig op zijn eiland,’ zei Diana. ‘Met een bloedmooie vriendin die veel beter voor hem was dan hij verdiende.’

‘Maak je maar geen zorgen,’ zei hij hardvochtig. ‘Ik ben niet van plan om van het eiland af te gaan. Hoe zou ik dat moeten doen, al zou ik het willen?’

‘Jij zou wel een manier verzinnen,’ zei Diana somber.

‘Klopt. Maar ik ben nu toch hier?’ vroeg Caine. Hij richtte de telescoop weer op de stad. Hij zag de zwartgeblakerde vormen van de uitgebrande huizen even ten westen van het centrum.

‘Doe het niet,’ zei Diana.

Caine vroeg niet wat ze bedoelde. Hij wist het al.

‘Zet het van je af,’ zei Diana. Ze legde haar hand op zijn schouder en streelde de zijkant van zijn hals en wang.

Hij liet de telescoop zakken en gooide hem op het omhooggeschoten gras. Hij draaide zich om, nam haar in zijn armen en zoende haar.

Dat had hij al heel lang niet meer gedaan.

Ze voelde anders. Magerder. Kleiner. Breekbaarder. Maar zijn lichaam reageerde net zo op haar als altijd.

Ze trok zich niet terug.

Zijn eigen reactie verbaasde hem. Dat was ook al heel lang niet meer gebeurd. Hij had al heel lang niet meer naar haar verlangd. Uitgehongerde jongens hunkerden naar eten, niet naar meisjes.

En nu het gebeurde was het overweldigend. Het raasde door zijn oren. Bonkte in zijn borst. Zijn hele lijf deed er pijn van.

Op het allerlaatste moment, toen hij op het punt stond zijn laatste restje zelfbeheersing te verliezen, duwde Diana hem zacht maar beslist van zich af.

‘Niet hier,’ zei ze.

‘Waar dan?’ hijgde hij. Hij haatte de behoeftige toon in zijn stem. Hij haatte het dat hij zo’n behoefte had aan iets of iemand. Behoefte was een zwakheid.

Ze trok zijn handen van haar lichaam en deed een stap achteruit. Ze droeg een jurk, een echte. Een jurk die haar benen en schouders bloot liet. Het leek wel of ze van een andere planeet kwam.

Hij knipperde met zijn ogen omdat hij dacht dat hij misschien droomde. Ze was frisgewassen en droeg een gele zomerjurk. Haar tanden waren gepoetst. Haar haar was gekamd, hoewel het nog steeds een ragebol was omdat ze het allemaal had afgeknipt en het nu weer moest aangroeien terwijl er te weinig eten was, maar toch deed het hem denken aan de donkere, weelderige bos van vroeger.

Ze bukte zich zedig en raapte de telescoop op. Ze gaf hem terug aan Caine.

‘Je mag kiezen, Caine. Je kunt mij krijgen, of je kunt proberen om de wereldmacht te veroveren. Maar niet allebei. Want ik heb geen zin meer om daar nog aan mee te doen. Dat kan ik niet. Dus het is aan jou.’

Zijn mond viel open. Letterlijk.

‘Heks,’ zei hij.

Diana lachte.

‘Je weet dat ik je kan dwingen…’ dreigde hij.

‘Natuurlijk. Ik zou niets tegen je kunnen beginnen. Maar dat wil je niet.’

Caines oog viel op een rotsblok, niet al te ver weg. Het was indrukwekkend groot. Hij stak een van zijn handen op, de palm naar buiten, en met een schrapend geluid zweefde het rotsblok de lucht in.

‘Af en toe haat ik je echt!’ schreeuwde hij terwijl hij met een snelle polsbeweging de rots de klif af gooide, de zee in.

‘Af en toe maar?’ Diana trok een ongelovige wenkbrauw op. ‘Ik haat jou bijna altijd.’

Ze staarden elkaar aan met een blik vol haat, maar ook met iets anders, iets wat veel machtelozer was dan haat.

‘We zijn onszelf niet meer,’ zei Diana, plotseling ernstig en verdrietig. ‘We zijn afschuwelijke, verknipte, slechte mensen geworden. Maar ik wil veranderen. Ik wil dat we allebei veranderen.’

‘Veranderen? Waarin?’ vroeg Caine verbijsterd.

‘In mensen die er niet van dromen Napoleon te zijn.’

Ze was weer in haar vertrouwde neerbuigende doen toen ze langzaam haar blik over hem liet glijden. Zo langzaam dat hij zich zowaar geneerde en een lichte aandrang moest onderdrukken om zijn handen voor zijn lichaam te slaan. ‘Denk er nog maar eens over na,’ zei ze. ‘Je bent nu niet in staat om een weloverwogen keuze te maken.’

En met die woorden draaide ze zich om en liep terug naar het huis.

Caine gooide nog een heleboel grote rotsblokken in zee.

Het hielp niet.

Sam stond op de hoek van de straat en zag hoe Lana en Astrid het huis in gingen waar hij samen met Astrid had gewoond. Lana droeg een jerrycan met water. Patrick bleef staan en staarde in Sams richting, maar de meisjes hadden het niet in de gaten en Patrick was al snel weer afgeleid.

Sam was naar het huis gekomen om tegen Astrid te zeggen dat hij de stad uit ging. Astrid zou het geheimhouden. En hij wilde dat er naast Albert nog minstens één iemand wist waar hij was en wat hij ging doen.

Dat had hij zichzelf in elk geval wijsgemaakt. Want als hij zou toegeven dat hij Astrid zelfs nu, na alles wat er was gebeurd en alles wat er niet was gebeurd, niet zomaar kon loslaten… dan zou hij toegeven hoe zwak hij was.

Hij kon niet níét tegen haar zeggen dat hij wegging. Ze moest weten dat hij nog steeds… Hij wist zelf eigenlijk ook niet wat hij wilde zeggen. Hij schopte tegen een in elkaar gedeukt frisdrankblikje en liet het over de met afval bezaaide straat vliegen.

Waarom ging Lana bij Astrid op bezoek? Blijkbaar voelde Kleine Pete zich niet lekker. Maar hoe kon iemand weten hoe Kleine Pete zich voelde?

Sam fronste zijn wenkbrauwen. Hij had geen zin in een scène met Astrid waar Lana bij was.

Het schemerde al. Hij moest bijna gaan. Hij had aan de overkant van de snelweg met Dekka, Taylor en Jack afgesproken. Het was de bedoeling dat ze allemaal hun mond zouden houden over de hele opdracht.

Maar in werkelijkheid zou Jack het natuurlijk aan Brianna vertellen. Taylor zou niets zeggen omdat ze niet wist wat er aan de hand was, en als ze erachter kwam waren ze de stad al uit. Dekka zou niemand in vertrouwen nemen. En Sam? Sam zou het aan Astrid vertellen.

Sam klopte op Astrids deur.

Geen reactie.

Met een raar, slecht voorgevoel deed hij de deur open van wat tot voor heel kort nog zijn eigen huis was geweest en ging naar binnen.

Astrid en Lana waren boven; hij hoorde hun mompelende stemmen.

Hij liep met twee treden tegelijk de trap op en riep: ‘Astrid, ik ben het.’

Ze waren in de kamer van Kleine Pete. Astrid en Lana stonden een meter uit elkaar met hun rug naar Sam toe.

Er zat een vrouw – een echte, volwassen vrouw – op het bed met het hoofd van Kleine Pete op haar schoot.

‘Mama?’ vroeg Astrid.

De vrouw was achter in de dertig. Ze had blond haar met donkere plukken en dezelfde doorschijnend bleke huid als Astrid, ietwat verouderd door de zon. Haar ogen waren bruin. Ze glimlachte droevig en wiegde het hoofd van Kleine Pete heen en weer. Ze streelde zijn haar.

‘Mama?’ vroeg Astrid opnieuw, en dit keer sloeg haar stem over.

De vrouw gaf geen antwoord. Ze keek Astrid niet aan. Al haar aandacht was op Kleine Pete gericht.

‘Ze is niet echt,’ zei Astrid terwijl ze een stap naar achteren deed.

Lana keek Astrid boos aan. Toen zag ze Sam.

Lana kneep haar ogen tot spleetjes. ‘Jij wist hiervan, hè?’ zei ze beschuldigend.

‘Ze is niet echt,’ zei Astrid weer. ‘Dat is mijn moeder niet. Dat is… Het is een waanvoorstelling. Hij is ziek. Ik was weg en toen… toen heeft hij haar opgeroepen. Om hem te troosten.’

‘Hij heeft haar opgeroepen.’ Lana spuugde de woorden bijna uit. ‘Hij heeft haar opgeroepen. Want dat kan toch iedereen – wij kunnen allemaal een driedimensionale, levensechte moeder tevoorschijn toveren om ons te knuffelen als we ons niet goed voelen.’

‘Hou daarmee op, Petey,’ zei Astrid.

De vrouw – de waanvoorstelling van de vrouw – reageerde niet en bleef over het hoofd van Kleine Pete aaien.

‘Maak hem beter, Lana. Als jij hem beter maakt houdt het op,’ smeekte Astrid. ‘Hij heeft koorts en hij hoest.’

Kleine Pete hoestte een paar keer, alsof hij haar woorden wilde onderstrepen.

Het zag er raar uit. Hij hield zijn hand niet voor zijn mond en zijn gezichtsuitdrukking veranderde niet. Hij hoestte alleen.

‘Probeer het in elk geval, Lana,’ zei Sam dringend. ‘Alsjeblieft.’

Lana draaide zich naar hem om. ‘Interessante gave heeft die autistische jongen, hè?’ zei ze woest. ‘Vooral als je denkt aan alle verhalen die de ronde doen over hoe de koepel een paar seconden wegviel toen Kleine Pete bewusteloos raakte.’

‘Er zijn heel veel mutanten,’ zei Sam zo onbewogen mogelijk.

‘Was hij niet in de kerncentrale toen de fakz begon?’ wilde Lana weten.

Astrid en Sam keken elkaar aan. Ze zeiden niets.

‘Hij was in de kerncentrale,’ zei Lana. ‘En de kerncentrale vormt het middelpunt van de fakz. Het exacte middelpunt.’

‘Probeer hem alsjeblieft te genezen,’ zei Astrid smekend.

‘Hij heeft koorts en hij hoest, nou en,’ zei Lana. ‘Waarom moet hij zo dringend genezen worden?’

Ook daar had Sam geen antwoord op.

Lana liep naar het bed. De hand van de vrouw lag nog steeds op Petes voorhoofd. Ze reageerde niet toen Lana haar eigen hand op de borst van Kleine Pete legde.

‘Dus dat is jullie moeder,’ zei Lana rustiger.

‘Nee,’ zei Astrid.

‘Raar hè, om een volwassene te zien?’

‘Het is een waanvoorstelling,’ zei Astrid zwakjes. ‘Kleine Pete heeft de gave om… om zijn visioenen echt te laten lijken.’

‘Tuurlijk,’ zei Lana droog. ‘Meer is het niet. De glimp, het moment waarop iedereen de buitenwereld zag, dat was gewoon een waanvoorstelling. En je moeder hier, dat is ook gewoon een waanvoorstelling.’

Plotseling was de vrouw verdwenen. Het hoofd van Kleine Pete viel terug op zijn kussen.

‘Je helpt hem,’ zei Sam. ‘Hij wordt beter.’

‘Weet je wat nou zo interessant is?’ zei Lana alsof ze het zogenaamd over koetjes en kalfjes hadden. ‘De zon, de maan en de sterren hier zijn ook allemaal waanvoorstellingen. Zo veel waanvoorstellingen. Zo veel toevalligheden. Zo veel geheimen.’

Sam keek Astrid niet aan. Hij wou dat hij hier niet naartoe was gekomen. En hij wou vooral dat Astrid Lana hier niet mee naartoe had genomen, hoewel hij wel begreep waarom ze dat had gedaan.

Na een tijdje deed Lana een stap achteruit. ‘Ik weet niet of dat hem nou genezen heeft of niet.’

‘Dank je wel,’ zei Astrid.

‘Ik voel hem,’ zei Lana zacht.

‘Kleine Pete?’

Lana schudde haar hoofd. ‘Nee. Hem. Ik voel hem. Hij raakt hem aan. Hij houdt hem in de gaten. Ik voel hem. Hij maakt contact met hem.’ Ze kreeg rimpels in haar voorhoofd en leek haast in elkaar te krimpen van de pijn. ‘Net zoals hij contact met mij maakt.’

Zonder hen aan te kijken stormde Lana de kamer uit.

Astrid en Sam wisten niet wat ze moesten zeggen en bleven zwijgend staan.

‘Ik ga een paar dagen weg,’ zei Sam. ‘In verband met het water… Ik ga bij een ander meer kijken.’

Er rolde een traan over Astrids wang.

‘Dat was vast heel moeilijk voor je,’ zei Sam. ‘Ook al wist je dat het niet echt was.’

Astrid veegde met één vinger de traan weg. ‘Lana is niet dom. Die trekt snel genoeg haar conclusies.’ Ze zuchtte. ‘Als het misgaat, komen ze hem halen. De kinderen zullen Petey te grazen willen nemen.’

‘Ik zal voor ik vertrek aan de Wind vragen of ze een oogje in het zeil kan houden,’ zei Sam.

Astrid staarde somber naar haar broertje. Hij hoestte twee keer en bleef toen stilliggen. ‘Ik weet gewoon niet wat er zou gebeuren.’

‘Als hij ziek zou worden?’

‘Als hij dood zou gaan. Ik weet het niet. Ik weet het echt niet.’

Pete

De Duisternis hield hem in de gaten, raakte hem aan met zijn kronkelende tentakel, luisterde of hij iets zou zeggen.

Hij zei niets. De Duisternis kon hem niet helpen. De Duisternis wilde alleen maar spelen, en hij werd ontzettend jaloers als Pete met iemand anders speelde.

Kom bij mij, zei hij de hele tijd, telkens opnieuw.

Petes benen waren slap. Hij balanceerde op het glas, maar zijn benen deden pijn en zijn voeten ook, alsof de glazen plaat hem sneed.

Hij had zich beter gevoeld toen zijn moeder er was. Ze hield haar mond, en dat vond hij altijd fijn. Ze had niet geprobeerd hem aan te raken, had hem alleen tegen haar boezem gedrukt die zachtjes op en neer ging met haar ademhaling.

Maar toen begon het ademen hem te irriteren; het leidde hem af. Als het niet ophield…

Maar het hield op toen hij haar wegstuurde. Hij kon het goede gevoel terughalen, van voordat het geluid van haar ademhaling storend werd, zonder dat hij het nog hoefde te horen.

Zus praatte hard en toen ook iemand anders. Die ander raakte hem aan met haar hand. Hij keek naar haar en begreep het niet. Een vage groene tentakel kronkelde omhoog om haar aan te raken. Het leek wel alsof ze aan beide kanten van het glas tegelijk was.

Hij werd gespannen van haar aanraking. Hij onderging het, maar vanbinnen voelde hij zich steeds slechter.

Heet. Alsof er brand was vanbinnen.

Hij wilde niets meer van zijn lichaam horen.

De ander ging weg. Ze trok haar hand terug en vertrok. Maar hij voelde hoe er iets van haar in hem bleef hangen. Ze had de Duisternis aangeraakt, maar weigerde gehoor te geven aan zijn smeekbedes of ze kwam spelen.

Hij vroeg zich af… Maar nu riep zijn lichaam weer om aandacht. Warm en koud, hongerig en dorstig.

Het zat hem dwars.

Acht          54 uur, 21 minuten

‘Vermoord hem! Vermoord me!’

Het klonk gedempt, maar je hoorde het wel. Ze hadden de ventilatieschachten dichtgemaakt – er was toch geen airconditioning meer –, maar het wanhopige gejammer drong nog steeds vanuit de kelder omhoog.

Howard was naar een of andere stomme vergadering. Iets heel belangrijks of zo. Howard moest altijd naar heel belangrijke dingen.

Charles Merriman, die door iedereen Orc werd genoemd, rommelde wat door de rotzooi naast zijn bank. In een van die flessen moest toch nog iets zitten. Hij had geen zin om naar de kast in de achterkamer te gaan om een nieuwe fles te pakken.

‘Het kan niet anders! Sam! Sam! Zeg tegen Sam dat hij het moet doen!’

Orc was niet dronken. Niet dronken genoeg om de stem van dat stomme kind te kunnen negeren. Daar moest je echt flink dronken voor zijn, en op dit moment was hij net dronken genoeg om niet van de bank af te willen.

Zijn stenen vingers tilden een fles op. Wild Turkey. Er zat nog maar een bodempje bruin vocht in. Hij draaide de kurk eraf. De glazen flessenhals werd kapot gedrukt in zijn hand. Dat gebeurde wel vaker. Orc kende zijn eigen kracht niet zo goed meer als hij aangeschoten was.

Hij blies de glassplinters weg en hield de fles hoog in de lucht, zodat de scherpe punten niet bij zijn nog altijd menselijke mond in de buurt zouden komen.

Het enige deel van zijn lichaam dat hij nog zou kunnen openhalen: zijn mond.

Nou ja, zijn mond en zijn ogen.

Hij goot de brandende vloeistof naar binnen en slikte alles door. Lekker. Heel erg lekker. Maar niet genoeg.

Orc duwde zich overeind. Hij was zwaar, zoals je mocht verwachten van een jongen die uit natte kiezels bestond. Als een wandelend wezen van nat beton. Hij was niet te wegen op een weegschaal, hoewel Howard het wel een keer geprobeerd had.

Hij had de weegschaal vermorzeld.

Hij stampte naar de kast waar Howard zijn drankvoorraad bewaarde. Met de overdreven voorzichtigheid van iemand die zijn lichaam niet goed onder controle heeft maakte Orc de kastdeur open.

Een paar flessen met doorzichtige alcohol. Een paar flessen met bruine alcohol. Een paar flessen Koolka, de drank die Howard zelf stookte door kool en rotte sinaasappels te distilleren. Smerig spul. Orc gaf de voorkeur aan de bruine drank.

Hij griste een fles van de plank en na een paar seconden onhandig gepruts gaf hij het op en brak de glazen hals eraf.

‘Ben jij dat daarboven, Orc? Ik hoor je rondstampen.’ Drake. Het meisje Brittney was weg, had plaatsgemaakt voor Drake.

‘Leef je nog, domme, zuipende kiezelberg?’ hoonde Drake. ‘Volg je nog steeds Sams bevelen op? Doe je braaf wat je gezegd wordt, Orc?’

Orc stampte boos op de grond. ‘Hou je bek, anders kom ik naar beneden en dan sla ik je dood als een mug!’ brulde hij.

Drake lachte. ‘Tuurlijk, Orc. Daar ben je niet hard genoeg voor. Wacht, dat was grappig! Het stenen monster dat niet hard genoeg is.’

Orc stampte nog een keer. Het hele huis schudde ervan.

Drake riep allerlei verwensingen naar boven, maar Orc had ondertussen een kwart fles op. De warmte verspreidde zich door zijn lijf.

Hij schreeuwde een even grove belediging terug naar Drake. Toen wankelde hij weer naar zijn bank en plofte met een harde dreun neer.

Drake vond hij niet zo erg. Drake was gewoon een engerd.

Maar het meisje maakte Orc bijna aan het huilen.

Ze was een monster. Net als Orc. En ze smeekte om de dood. Ze smeekte of iemand haar alsjeblieft naar Jezus wilde laten gaan.

Vermoord me, vermoord me, vermoord me, smeekte ze elke dag en elke nacht.

Orc nam een grote slok.

Tranen druppelden uit zijn mensenogen en vielen in de stenen groeven van zijn gezicht.

Er werd op de voordeur geklopt. Normaal gesproken zou Howard opendoen. Maar toen hoorde Orc de stem van Jamal: ‘Hé, Orc! Doe eens open, joh.’

Jamal was naast Howard een van de weinige mensen die wel eens bij Orc langsgingen. Hij kwam natuurlijk alleen om te zuipen. Maar elk gezelschap was beter dan in zijn eentje naar Drake of Brittney te moeten luisteren.

‘Wil je wat drinken, Jamal?’

‘Wat dacht je,’ zei Jamal. ‘Albert heeft de hele dag aan m’n kop gezeurd.’

‘O,’ zei Orc. Het kon hem niets schelen. Hij graaide een fles uit de kast en gaf hem aan Jamal, die een grote slok nam.

Orc liet zich op zijn matrassen vallen; de vloer kraakte onder hem. Jamal pakte een stoel en gaf de fles niet meer terug.

‘Wie is dat?’ De stem van Drake zweefde omhoog. ‘Is het Jamal of Turk? Hij is te zwaar voor Howard.’

‘Het is Jamal,’ riep Jamal.

‘Niet tegen hem praten,’ zei Orc niet erg overtuigend.

‘Zeg Jamal, wat dacht je ervan om me hieruit te halen?’ vroeg Drake jolig.

Orc schreeuwde iets grofs terug.

‘Alleen als je eerst Albert vermoordt,’ schreeuwde Jamal, waarna hij in de lach schoot en nog een slok nam.

‘Waarom werk je voor Albert als je zo’n hekel aan hem hebt?’ vroeg Orc.

Jamal haalde zijn schouders op. ‘Ik ben sterk, en hij heeft een sterk persoon nodig.’

‘O,’ zei Orc.

‘Maar hij behandelt me als een stuk stront.’

‘O ja?’

‘Je zou eens moeten zien hoe hij woont, man. Dacht je dat hij het net zo zwaar had als wij? Ik zal je eens wat vertellen: hij gaat ’s nachts niet eens naar buiten om te pissen. Hij heeft een soort pot waar-ie in pist.’

‘Ik heb ook een pot om in te pissen.’

‘Ja, nou, hij heeft een dienstmeisje dat zijn pot voor hem naar buiten brengt en leeggooit.’

Orcs hoofd was wazig en hij lette niet echt op, maar Jamal kwam nu echt op dreef en somde allerlei klachten over Albert op, te beginnen met het feit dat Albert elke dag vlees at en andere kinderen zijn troep liet opruimen.

‘Hoor eens, hij vindt dit gewoon fantastisch,’ zei Jamal nu al met dubbele tong. ‘Vroeger was hij gewoon een miezerig, onbelangrijk ventje. Maar hier is hij opeens een belangrijke kerel en ben ik gewoon zijn, eh, dinges…’

‘Slaafje,’ vulde Orc aan.

Jamals ogen vlamden woedend op. ‘Ja. Precies. Net als jij, Orc: jij bent Sams slaafje.’

‘Ik ben niemands slaafje.’

‘Je zit hier dag en nacht op Drake te passen man, wat dacht je dan dat je was? Je doet wat Sam de Baas je opdraagt.’

Daar had Orc geen antwoord op. Hij wou dat Howard thuis was, want Howard was veel beter in dit soort dingen.

Jamal deed er nog een schepje bovenop. ‘Weet je wat het is? Jongens als jij en ik, en Turk en Drake, wij waren vroeger de baas. Omdat we stoer en niet bang waren en ons door niemand de wet lieten voorschrijven, weet je wel?’

Orc haalde zijn schouders op. Hij voelde zich absoluut niet op zijn gemak. ‘Waar is Howard?’ mompelde hij.

Jamal snoof minachtend. ‘Howard is niet degene die de hele dag de cipier moet uithangen – dat ben jij, Orc. Sams gevangenbewaarder. Hij heeft je aan het werk gezet en je kunt geen kant meer op. Precies zoals Turk zei.’

‘Wat zei Turk dan?’

‘Turk zei dat Sam Drake en jou allebei tegelijk heeft opgesloten.’

‘Dat is niet waar.’

Jamal lachte smalend. ‘Man, je moet gewoon weten wie de baas is en wie niet. Dat was het probleem met Zil, die had dat niet door. Het gaat niet om de muta’s en de normalo’s, de freaks en de niet-freaks; het gaat erom waar je staat, boven- of onderaan. Jij en ik, Orc, wij staan helemaal onderaan. En we zouden bovenaan moeten staan.’

Net op dat moment kwam Brittneys stem van beneden. ‘Is Sam er? Ga Sam halen! Je moet Sam roepen!’

Orc duwde zichzelf van zijn bed en schreeuwde: ‘Hou nou eens je mond! Ik moet ook al de hele tijd naar Drake luisteren.’

Hij wankelde en probeerde zijn evenwicht te bewaren, maar dat lukte niet. Hij gleed uit en viel op zijn billen. Jamal gierde het uit.

Dit keer sprong Orc overeind. ‘Hou op!’

‘Orc, ga Sam halen!’

‘Het was gewoon grappig, man,’ zei Jamal door zijn eigen gehinnik heen.

‘Orc, Drake probeert…’

Orc vloekte hard. Hij stampte op de vloer. ‘Hou je mond, hou je mond!’

En plotseling, met een krakend, scheurend geluid, bezweek de vloer onder Orcs voeten.

Orc viel door hout en gips. Hij kwam hard neer en bleef buiten adem plat op zijn rug liggen. Er daalde een regen van splinters en stof op hem neer.

Hij knipperde met zijn ogen, te perplex om te begrijpen wat er was gebeurd. Het eerste wat bij hem opkwam was dat Howard woest zou worden. Het tweede wat bij hem opkwam was dat Sam zelfs nog woester zou worden.

Brittney stond over hem heen gebogen en keek naar hem.

Plat op zijn rug. Dronken en stom. Een monster. En boven klonk de ezellach van Jamal.

Orc stak zijn hand omhoog om de huid aan te raken die nog een deel van zijn gezicht bedekte. Hij bloedde. Niet heel erg, niet hevig, maar hij bloedde wel.

In blinde woede kwam Orc overeind. Hij stompte Brittney met alle kracht die hij in zich had. Het meisje vloog tegen de muur. Haar hoofd klapte tegen een groot blok steen, zo hard dat geen enkel echt meisje het overleefd zou hebben.

Maar Brittney kon niet doodgaan.

Dat was de druppel. Er knapte iets in Orcs hoofd. Hij sprong omhoog in een poging de vloer boven hem te pakken en zichzelf door het gat te trekken, maar hij gleed weg en viel opnieuw en Jamal stond te wijzen en te lachen en Orc rende naar de deur, de gebarricadeerde deur waarachter het Drake/Brittney-ding opgesloten had gezeten. Hij bonkte met zijn hele lijf tegen de deur. Die hield het net. Orc werd teruggeworpen en hij schopte en schopte tot de houtsplinters in het rond vlogen.

‘Nee! Niet doen!’ schreeuwde Brittney. ‘Straks ontsnapt hij!’

Orc deed een stap naar achteren, stak zijn met grind bedekte armen omhoog en rende recht op de deur af.

Hij vloog niet open, hij viel gewoon aan stukken. De post werd verbrijzeld en versplinterd. De deur zelf brak doormidden. En Orc baande zich een weg naar buiten.

‘Wou je me uitlachen?’ brulde hij terwijl hij de trap op stampte en in de keuken tevoorschijn kwam.

Jamal stond nog steeds lachend naast het gat.

‘Wou je lachen?’ brulde Orc.

Jamal draaide zich om en besefte te laat in welk gevaar hij verkeerde. Orc was ruim één meter tachtig lang en bijna net zo breed. Zijn benen waren boomstronken, zijn armen brugkabels.

Jamal tastte naar zijn geweer, maar zover liet Orc het niet komen. Hij pakte Jamal bij zijn nekvel, tilde hem van de grond en gooide hem door het gat.

Jamal kwam met een klap in de kelder terecht. Het geweer vloog uit zijn handen en schraapte over de vloer.

Orc hijgde en zweette en zijn hart bonkte in zijn borst. De werkelijkheid drong door zijn door alcohol opgewekte woede heen en nu besefte hij wat hij had aangericht.

Howard. Hij moest… Of Sam… Iemand, hij moest het aan iemand vertellen, iemand halen.

Alles was voorbij voor Charles Merriman. Hij had berouw getoond en een belangrijke opdracht gekregen. Maar nu was dat allemaal weer weggevaagd. Hij was weer gewoon Orc, alleen maar Orc.

Hij had zin om te huilen. Hij kon het niet aan. Hij kon Howards teleurstelling en medelijden niet aan. En Sams ijzige woede ook niet.

Beneden in de kelder tastte een lange, rode tentakel naar het geweer.

Orc draaide zich om en rende weg.

Sanjit Brattle-Chance had zijn eerste week in Perdido Beach niet leuk gevonden. Virtue Brattle-Chance had hem zelfs nog minder leuk gevonden.

‘Het is één groot gesticht,’ zei Virtue.

‘Ja. Eigenlijk wel, ja,’ zei Sanjit. Ze waren de hele middag bezig geweest met het nakijken van de helikopter. Edilio had hun de taak gegeven om te onderzoeken of hij helemaal kapot was of alleen grotendeels kapot.

Zoals het er nu naar uitzag was hij helemaal kapot. Beide skids – de ski-achtige dingen waar hij op landde – waren verbogen. De bolle glazen cockpit was voor een deel verbrijzeld en verdwenen, en wat er nog over was zat vol sterren en barsten.

Het was donker geworden en daarmee was er een eind gekomen aan het nakijkwerk. Virtue had eigenlijk meteen naar huis gewild, maar Sanjit had staan treuzelen.

‘Zullen we nog even hier blijven en een beetje kletsen, Choo?’ zei Sanjit. ‘Ik bedoel, we hebben onwijs veel stress gehad. Maar nu het weer beter gaat met Bowie…’

Virtue maakte een laatdunkend geluid. ‘Als je die zogenaamde Genezer vertrouwt tenminste.’

‘Ik vertrouw haar volledig,’ zei Sanjit.

Het meisje Lana was langsgekomen en had haar hand op Bowie gelegd. Ze had nauwelijks een woord gezegd en had op beleefde vragen gereageerd met eenlettergrepige antwoorden of gebrom. Of een geïrriteerd stilzwijgen.

Maar Sanjit had haar heel fascinerend gevonden. Hij kreeg haar niet meer uit zijn hoofd. Hoe kon hij zich nou niet aangetrokken voelen tot een meisje dat met een handoplegging mensen kon genezen en tegelijkertijd met een enorm automatisch pistool in haar riem rondliep? Een meisje naar zijn hart.

Hij was erachter gekomen dat ze hier in het Kliftop woonde. Edilio had hem zelfs meermalen met klem gewaarschuwd dat ze geen last van hen mocht hebben als ze de helikopter nakeken.

‘Kijk alsjeblieft uit dat je Lana niet voor de voeten loopt,’ had hij om precies te zijn gezegd.

Waarop Sanjit had geantwoord: ‘Is ze gevaarlijk?’

Edilio had hem met een vreemde blik aangekeken. ‘Nou, ze heeft mij een keer neergeschoten. Maar dat was onder invloed van de Duisternis. Die ze helemaal alleen had geprobeerd te vermoorden met een auto vol gas. En daarna heeft ze me genezen. Dus ik weet niet of je haar daardoor gevaarlijk kunt noemen. Maar als ik jou was, zou ik haar vooral niet kwaad maken.’

En nu zaten Sanjit en Virtue op het gras te kijken hoe de zon onderging en de sterren tevoorschijn kwamen. En hield Sanjit stiekem het hotel in de gaten.

‘Heb je dat verhaal over die pratende coyotes gehoord?’ vroeg Virtue bijna verwijtend, alsof het Sanjits schuld was als die echt bestonden.

‘Ja. Eng hè?’

‘En over dat ding dat ze de Duisternis noemen?’ Virtue schudde mismoedig zijn hoofd. Hij was altijd al een zwartkijker geweest. De wolk naast Sanjits zonneschijn, de pessimist naast Sanjit de optimist. Ze waren geadopteerde broers, uit respectievelijk Congo en Thailand. Uit een uitzichtloos vluchtelingenkamp en het harde straatleven in Bangkok.

‘Ja. Ik vraag me af wat dat is.’

‘De gaiaphage. Dat is het andere woord dat ze gebruiken. “Gaia”, oftewel de wereld. “Phage”, een worm of iets dergelijks die andere dingen opvreet. Ik doe even een heel wilde gok hoor, maar ik heb zo’n vermoeden dat iets wat zichzelf “wereldvreter” noemt het niet erg goed met ons voorheeft.’

‘Niet?’ Sanjit trok een vragend gezicht om zijn broer te pesten.

‘Laat ook maar,’ pruilde Virtue. ‘Maar heb je die begraafplaats gezien die ze op het plein hebben gemaakt? Minstens vijfentwintig graven daar.’

Sanjit keek over zijn schouder naar de helikopter. Het ding had hun leven gered. Het leek een schande om hem daar gewoon te laten roesten. ‘Ik heb een paar grote moersleutels nodig. Een ladder. Een hamer. En dan iemand die weet wat hij ermee moet doen, zeg maar.’

‘Best, je hebt gewoon eigenlijk helemaal geen zin om te praten.’

Ze hadden de helikopter achter het Kliftophotel aan de grond gezet, of nou ja, op de grond laten storten. In een paar karige boompjes en struiken net achter de parkeerplaats.

De muur was vlakbij. Dus zelfs als de helikopter ooit bestuurd zou kunnen worden – en Sanjit zou niet weten wat het nut daarvan zou kunnen zijn –, had je heel veel mazzel nodig als je niet recht op de muur af wilde vliegen.

De muur was bedrieglijk. Dicht bij de grond was hij mat terwijl hij de schijn van doorzichtigheid wekte.

Verder omhoog ging hij op in de lucht. Maar als je zo hoog was, kon je nog steeds niet door de muur heen kijken. Als je het probeerde was de muur gewoon weer ondoorschijnend.

Heel bedrieglijk. Als de slinkse trucjes van een straatgoochelaar, dacht Sanjit.

Hij kreeg opeens in de gaten dat Virtue weer aan het woord was.

‘…zodra Bowie weer helemaal beter is. Misschien valt er toch nog wel te praten met Caine. Ik bedoel, toen hij aankwam was hij uitgehongerd, dan valt er met niemand meer te praten.’

‘Choo,’ zei Sanjit. ‘Caine is de belichaming van het kwaad in zijn puurste, zuiverste vorm. Waar heb je het over?’

‘Nou, goed dan, maar zelfs als hij echt zo slecht is kunnen we het misschien nog wel op een akkoordje gooien.’

‘Dat geloof je zelf niet eens,’ zei Sanjit.

Virtue zakte ontmoedigd in elkaar. ‘Nee.’

‘We gaan niet meer terug naar het eiland, broertje. We zijn weggestemd. Dit is ons nieuwe thuis.’

Virtue knikte. Hij keek als een jongen die net te horen had gekregen dat hij bij zonsopgang voor het vuurpeloton zou worden geleid.

‘Kop op, Choo,’ zei Sanjit. ‘Er zijn hier ook een boel goeie dingen.’

‘Heb je dat verhaal over die zombie gehoord? Die ze ergens in een kelder hebben opgesloten? De helft van de tijd is het een keurig christelijk meisje. En de andere helft is het een psychopaat met een zweep in plaats van een arm.’

Sanjit trok een bedachtzaam gezicht. ‘Ik geloof dat ik daar inderdaad iets over gehoord heb. Maar zeg nou zelf, Choo, zo raar is een Dr. Jekyll en Mr. Hyde-achtige zombie in een kelder nou ook weer niet.’

Daar moest Virtue toch bijna om glimlachen. ‘Best. Jij je zin, Wisdom.’

‘Niet mijn slavennaam gebruiken.’ Het was een vertrouwd grapje tussen hen. Sanjit was geboren als Sanjit, een dakloos, hindoeïstisch straatjochie in het boeddhistische Bangkok. Toen de acteurs Jennifer Brattle en Todd Chance hem hadden geadopteerd, hadden ze hem een nieuwe, ambitieuze naam gegeven: Wisdom.

De naam had nooit bij hem gepast. Wisdom betekende ‘wijsheid’. Tja.

‘Je moet het van de zonnige kant bekijken, Choo,’ zei Sanjit. Hij had de zonnige kant zelf net ontdekt.

‘Zonnige kant? Er is geen zonnige kant. Welke zonnige kant?’

‘Meisjes, Choo,’ zei Sanjit met een brede grijns. ‘Over een paar jaar begrijp je het wel.’

Lana was de hoek van het hotel om gekomen en gooide een tennisbal naar haar hond. Ze werden afgetekend door de zwakke gloed van de westelijke horizon en verlicht door het licht van de maan, die net achter de heuvels opkwam.

‘Ik ga mijn puberteit weigeren,’ bromde Virtue. ‘Daar word je dom van.’

Sanjit hoorde hem nauwelijks. Hij liep op Lana af.

‘Hoi.’

‘Wat doen jullie hier?’ snauwde Lana. ‘Niemand komt naar het Kliftop zonder mijn toestemming.’

Sanjit zei: ‘Je hebt een heel mooie zonsondergang gemist.’

‘Het is een illusie,’ zei Lana. ‘Het is niet de echte zon. Het is allemaal nep. De maan, de sterren, alles.’

‘Maar nog steeds mooi.’

‘Nep.’

‘Maar mooi.’

Lana keek hem woedend aan. En Sanjit moest toegeven dat ze dat heel goed kon. Het pistool in haar broekband droeg beslist bij aan de stoere-meisjeslook, maar het was toch vooral die gekwelde-maar-uitdagende uitdrukking die het ’m deed.

‘Dus als ik zou vragen of je een wandeling in de maneschijn met me zou willen maken, zou je daar absoluut geen zin in hebben?’

‘Hè?’ Weer die woedende blik. ‘Ga weg. Doe niet zo achterlijk. Ik ken je niet eens.’

‘Je geneest mijn kleine broertje, Bowie.’

‘Dat wil nog niet zeggen dat wij vrienden zijn, gast.’

‘Dus geen maneschijn.’

‘Ben jij soms niet helemaal goed bij je hoofd?’

‘Zonsopgang dan? Ik kan heel vroeg opstaan.’

‘Ga weg.’

‘Morgen zonsondergang?’

‘Jongen, waarom doe je zo irritant? Weet je niet wie ik ben? Niemand valt mij lastig.’

‘Weet je hoe ik heet?’

‘Wat is er zo moeilijk aan “ga weg”? Ik zou je zelfs kunnen neerschieten zonder dat iemand er iets van zou zeggen.’

‘Ik heet Sanjit. Dat is een hindoeïstische naam.’

‘Ik hoef maar te kikken en Orc basketbalt met je hoofd.’

‘Het betekent “onoverwinnelijk”.’

‘Leuk voor je,’ zei Lana.

‘Onoverwinnelijk. Probeer mij maar eens overwinnelijk te maken.’

‘Dat is geeneens een woord,’ zei Lana. En toen knarste ze met haar tanden, duidelijk kwaad op zichzelf omdat ze had gehapt.

‘Toe dan: maak me maar overwinnelijk,’ zei Sanjit.

Net op dat moment kwam Patrick aangehold. Hij liet de bal voor Sanjits voeten vallen, grijnsde zijn uitzinnige hondengrijns en wachtte.

‘Ik wil niet dat je met mijn hond speelt,’ zei Lana.

Sanjit graaide de bal van de grond en gooide hem weg. Patrick vloog erachteraan.‘Ik ben niet bang voor jou,’ zei Sanjit. Hij stak zijn hand op om Lana af te kappen voor ze ook maar antwoord kon geven. ‘Ik zeg niet dat ik niet bang zou móéten zijn. Ik heb verhalen over jou gehoord. Over wat er is gebeurd. Je bent helemaal in je eentje naar dat gaiaphageding gegaan. En dat betekent dat je het op een na dapperste meisje bent dat ik ken. Dus waarschijnlijk zou ik wel bang moeten zijn. Maar dat ben ik dus niet.’

Hij keek hoe ze haar uiterste best deed om het niet te vragen. Het lukte niet. ‘Het op een na dapperste?’

‘Als we die wandeling gaan maken vertel ik het,’ zei Sanjit. Hij gebaarde met zijn duim naar de helikopter. ‘Ik moet weer terug naar de stad. Edilio wil dat ik verslag aan hem uitbreng.’

Hij draaide zich om en liep weg.

Negen          54 uur, 9 minuten

Sam vond zijn bescheiden team op de plek waar ze hadden afgesproken.

Dekka glimlachte bijna. Bijna glimlachen was bijzonder frivool voor Dekka’s doen.

Taylor bestudeerde haar vingernagels en stond zich erg overdreven te vervelen. Sam vroeg zich af of hij iets over die zoen moest zeggen. Iets in de trant van: ‘Het spijt me echt dat ik aan je heb gezeten.’

Ja, dat zou de situatie vast stukken verbeteren.

Hij kon maar beter doen alsof er nooit iets gebeurd was, maar helaas stond Taylor niet bekend als iemand die dingen snel liet rusten.

Bovendien vond Dekka haar vervelend. En Dekka was een vriendin en bondgenoot van Sam. Er waren drie mensen van wie Sam wist dat hij altijd op ze kon rekenen: Edilio, Brianna en Dekka. Vreemd, want ze deden nooit iets met z’n drieën of zo. Sam was alleen of hij was bij Astrid. Edilio zag hij de laatste tijd nauwelijks. En met Brianna had hij helemaal niets gemeen – ze was te jong, te maf, te… te Brianna. Sam zou nooit met iemand als Brianna optrekken.

Vroeger was Quinn zijn beste vriend geweest. Maar Quinn had nu een belangrijke taak, een taak waar hij dol op was. Quinns vrienden kwamen allemaal uit zijn visploegen. Ze waren zo hecht als een harmonieus gezin, de vissers.

Het vierde expeditielid was Jack. Voorheen Computer Jack, maar er waren geen werkende computers meer te vinden. Jack bracht zijn dagen tegenwoordig door met mopperen en strips lezen.

Jacks bovenmenselijke kracht zou misschien nog wel van pas kunnen komen, maar tot nu toe hadden ze bar weinig aan Jack gehad. Hoewel Jack tijdens de grote brand wel in actie was gekomen, peinsde Sam. Misschien werd hij wat volwassener. Misschien was het goed dat hij niet meer met zijn hoofd in een computer zat.

‘Zijn jullie er klaar voor?’ vroeg Sam.

‘Moet ik echt mee?’ dreinde Jack.

Sam haalde zijn schouders op. ‘Albert betaalt je er toch voor? Het lijkt me beter dan de hele dag de krachtpatser voor hem te moeten uithangen, of niet soms?’

Jacks ogen vlamden op. Albert maakte tegenwoordig gebruik van Jacks fysieke kracht – om spullen naar de markt te vervoeren, om meubels te versjouwen – en Jack vond dat vreselijk. Hij zag zichzelf nog altijd als de whizzkid, de supernerd, niet als de sterke freak.

‘Waarom moet dit midden in de nacht?’ vroeg Taylor.

‘Omdat we niet willen dat de hele stad weet waarom we weggaan en waarheen.’

‘Hoe kan ik het nou aan iemand vertellen als ik het zelf niet eens weet?’ Taylor stak haar onderlip naar voren.

‘Water. We gaan op zoek naar water,’ zei Sam.

Hij kon de radertjes in Taylors hoofd bijna horen kraken. En toen: ‘omg, hebben we geen water meer?’ Ze beet op haar lip, haalde een paar keer dramatisch diep adem en jammerde: ‘Bedoel je dat we allemaal doodgaan?’

‘Dit is nou een mooi voorbeeld van waarom we dit geheimhouden,’ zei Sam droogjes.

‘Ik moet alleen even naar…’

‘Uh-uh,’ zei Sam. ‘Niks ervan, Taylor. Jij springt nergens heen en je praat ook met niemand zonder mijn toestemming. Duidelijk?’

‘Weet je, Sam, je bent best aardig. En echt een onwijs lekker ding,’ zei Taylor. ‘Maar je bent gewoon zo saai.’

‘Laten we gaan nu het nog kan,’ zei Dekka. ‘Ik heb trouwens een pistool meegenomen.’

‘Wordt het gevaarlijk?’ krijste Taylor.

‘Dat pistool is voor het geval jij me op mijn zenuwen gaat werken, Taylor,’ waarschuwde Dekka.

‘Ha ha, wat grappig,’ zei Taylor.

Sam grijnsde. Voor het eerst in een behoorlijk lange tijd had hij echt weer ergens zin in. Een missie. En bovendien was het een mooie gelegenheid om Perdido Beach even te ontvluchten.

‘Dekka heeft gelijk. Laten we gaan voordat er iets gebeurt waar ik me mee moet bemoeien,’ zei Sam.

Net op dat moment hoorde hij een geluid alsof er iets groots brak. Het was een eind verderop. Een geluid alsof er takken knapten. Waarschijnlijk een of andere dronken gek.

Sam besloot het te negeren. Edilio’s probleem, niet het zijne.

Ze gingen op weg naar de donkere heuvels die boven de stad opdoemden.

Na een tijdje pakte Dekka hem bij de arm om zijn pas te vertragen. Ze liet Jack en Taylor voorop lopen.

‘Heb je het al van Edilio of Astrid gehoord?’

‘Ik heb Edilio niet gesproken. Ik heb hem expres ontweken – hij wordt vast ontzettend pissig als hij merkt dat ik de stad uit ben zonder het tegen hem te zeggen.’

Dekka zweeg.

‘Oké,’ zei Sam met een zucht. ‘Wat had ik moeten horen?’

‘Over Hunter. Hij heeft een soort… Nou ja, hij heeft allerlei insecten in zijn lijf. Astrid zegt dat het parasieten zijn.’

‘Zegt Astrid dat?’ snauwde Sam.

‘Je hebt haar vast nog wel gezien voor je wegging. Heeft ze het niet verteld?’

‘We hadden andere dingen aan ons hoofd.’

‘O ja?’

‘Nee,’ zei Sam. ‘Niet dat soort dingen. Was het maar waar. Vertel eens wat meer over Hunter.’

En dat deed Dekka.

Sams gezicht betrok tijdens het luisteren. Daar ging zijn plan om de stad uit te zijn voor er iets misging. Hier stond met koeienletters ‘mis’ op geschreven.

Het klonk alsof Hunter niet lang meer zou jagen. En dat betekende dat de stad binnenkort geen water én geen vlees meer zou hebben. Ze konden waarschijnlijk wel overleven zonder Hunters bijdragen, maar het zou het gevoel van paniek nog meer aanwakkeren.

Hun missie was opeens nog veel belangrijker geworden.

‘Zei hij dat de groenerds aan de ochtendkant zitten? Bij de weg naar het meer? Zei hij dat?’

Dekka knikte.

Sam riep naar de andere twee, die over iets onnozels liepen te kibbelen. ‘Taylor! Jack! Daarboven naar rechts. We gaan even bij Hunter langs.’

Hunter werd met een schok wakker. Van een geluid.

Het was een geluid dat hij nog nooit eerder had gehoord. Dichtbij! Heel dichtbij.

Alsof het op hem zat. Alsof het…

In één oor maar.

Hij draaide zijn hoofd opzij. Het was midden in de nacht. Zo donker als een donker bos zonder sterrenlicht.

Hij zag niets.

Maar hij kon het voelen met zijn handen. Het ding op zijn schouder.

Zijn oor… weg!

Hunter slaakte een afschuwelijke kreet van angst en afgrijzen.

Hij voelde zijn oor niet, en zijn schouder ook niet, hij kon alleen maar met zijn vingers voelen, en hij voelde, stak zijn hand onder zijn shirt en voelde het vlees van zijn buik trillen en op en neer gaan.

Alsof er iets in hem zat.

Nee, nee, nee, het was niet eerlijk. Het was niet eerlijk!

Hij was Hunter. De jager. Hij deed zijn best.

Hij huilde. Tranen rolden over zijn wangen.

Wie moest er dan vlees naar de kinderen brengen?

Het was niet eerlijk.

De smak- en kraakgeluiden begonnen weer. Alleen in zijn ene oor.

Hunter had maar één wapen: de verhittende kracht van zijn handen. Hij had hem al heel, heel vaak gebruikt om zijn prooien mee te doden.

Hij had de kinderen te eten gegeven met die kracht. En in een vlaag van angst en woede had hij er per ongeluk ook zijn vriend Harry mee gedood.

Misschien kon hij het ding vermoorden dat zijn oor opat.

Maar dat zou niet meer helpen.

Zou hij zichzelf kunnen doden?

Hij zag de kop van Ouwe Poema, die met zijn ogen dicht op de plek bungelde waar Hunter hem had opgehangen om te villen. Als Ouwe Poema dood kon gaan, kon Hunter dat ook.

Misschien zouden ze elkaar wel weer tegenkomen, ergens boven in de lucht.

Hunter drukte zijn beide handpalmen tegen zijn hoofd.

Drake was vrij! Voor hem zag hij de verbrijzelde deur. Boven hem een ingestort plafond. Zijn cel was kapotgebeukt door zijn eigen gevangenbewaarder.

Maar Drake maakte zich zorgen. Biggetje Brittney kon elk moment tevoorschijn komen. Ze zou om hulp kunnen roepen, naar Sam kunnen rennen, ze zou van alles kunnen doen.

Drake had het geweer van Jamal. Hij liet zijn zweephand eroverheen glijden en genoot van het gevoel, van het gewicht in zijn hand. Met zijn geweer en zijn zweephand kon niemand hem tegenhouden.

Maar hij was niet alleen zichzelf, hij was ook nog Brittney.

Hij dacht koortsachtig na. Wat kon hij doen?

Jamal kreunde. Hij probeerde overeind te komen, maar steunde op een arm die met een misselijkmakend gekraak in elkaar zakte.

Jamal gilde het uit van de pijn. Zijn linkerarm hing slap langs zijn lijf; zijn schouder was uit de kom. Uit zijn neus kwam een gestage stroom bloed. Er liep bloed uit zijn oren. Ja, dacht Drake, die jongen had een flinke smak gemaakt.

Drake ging schrijlings boven op Jamal zitten. Hij wikkelde zijn zweeparm om Jamals keel en smoorde zo zijn kreten van pijn. Hij duwde de loop van het geweer tegen Jamals voorhoofd.

‘Je hebt drie seconden om te kiezen,’ zei Drake poeslief. ‘Ben je voor of tegen me?’

Jamal had geen drie seconden nodig. ‘Ik help je! Ik help je!’ stootte hij uit zodra Drake de druk op zijn keel wat verminderde.

‘O ja? Nou, dan moet je eens goed naar me luisteren, sukkel, want bij mij krijg je maar één kans. Als je me naait, niet doet wat ik zeg of zelfs maar even aarzelt, dan vermoord ik je niet.’

Jamal trok verwonderd zijn wenkbrauwen op.

‘Nee, want als je doodgaat lijd je ook geen pijn meer,’ zei Drake. ‘Ik vermoord je dus niet. Maar ik sla je wel.’

Met een onverwachte opgetogenheid haalde Drake uit en liet zijn zweephand keihard neerkomen. Hij sneed door Jamals broek en liet een striem achter op zijn bovenbeen.

Jamal loeide het uit.

Drake sloeg opnieuw, en nog een keer, terwijl Jamal over de grond kronkelde en zich met zijn ene goede arm probeerde te beschermen.

‘Ik wil dat je weet hoe het voelt,’ zei Drake. ‘Doet pijn, hè?’

Jamal lag nu te huilen, en was te bang om antwoord te geven.

‘Ik zei: doet pijn, hè?’

‘Ja! Ja!’ snikte Jamal.

‘Wat je ook doet, Jamal, hoe slim of stoer je ook denkt te zijn: als je me verraadt, als je ook maar kijkt alsof je me misschien gaat verraden, dan sla ik je. En niet zomaar eventjes. Maar urenlang. En ik laat je ergens achter waar de Genezer je niet kan vinden. Geloof je dat ik dat zal doen, Jamal?’

Jamal knikte verwoed. ‘Ja! Ik geloof het!’

‘Ik ben onsterfelijk, Jamal,’ zei Drake.

‘Dat weet ik!’

Drake gaf hem het geweer. Hij lette heel goed op om te zien of Jamal het echt begreep. Hij zag het moment waarop Jamal dacht: Ik kan hem neerschieten en ervandoor gaan.

Maar hij hoorde Jamals hersenen kraken terwijl de jongen verder dacht tot hij de onvermijdelijke conclusie trok.

Hij zag Jamals weerstand afbrokkelen.

‘Slimme jongen,’ zei Drake. ‘Goed, dit moet je doen.’

Tien          52 uur, 37 minuten

‘Waarom moeten we per se stiekem midden in de nacht weg?’ mopperde Jack. ‘Ik struikel over alles.’

Jack, Sam, Dekka en Taylor waren de snelweg overgestoken, langs het benzinestation gelopen, en klommen nu de heuvel op. Maanlicht hulde het hoge, droge gras in zilver. Maar er was niet genoeg licht om de keien te zien die in de stoffige droge grond omhoogstaken, zodat je voortdurend je tenen stootte of struikelde en voor schut stond door op handen en knieën terecht te komen.

Jack had geen behoefte aan het maken van een of andere lange, gevaarlijke wandeling. Vooral niet ’s nachts. En overdag trouwens ook niet. Hij wilde gewoon in zijn bed liggen. In bed liggen en lezen.

Hij had een hele stapel boeken. Er was niets anders te doen. Geen internet. Geen computers. Zelfs geen elektriciteit.

En dat was ook nog eens zíjn schuld. Zijn schuld, omdat hij erin was geluisd door Caine en bovenal door Diana, die heks.

Hij vond het moeilijk om meisjes iets te weigeren. Met name Brianna, die hem op de een of andere manier alles kon laten doen wat ze wilde.

Brianna woonde zo’n beetje bij hem in. Hij vermoedde dat ze een soort van verkering hadden. Hoewel ze verder nooit iets deden. Zoenen of zo. Dat deden ze niet.

Jack had er oprecht aan gedacht om aan Brianna te vragen of ze met hem wilde zoenen. Ze was leuk. Hij vond haar aardig. Hij had het idee dat ze hem ook wel aardig vond. Ze hadden voor elkaar gezorgd toen de griep heerste.

Maar… Opeens besefte Jack dat Sam geen antwoord had gegeven.

‘Waarom gaan we stiekem ’s nachts weg?’ herhaalde Jack.

‘Dat heb ik al uitgelegd,’ snauwde Sam. ‘Maar als jij niet luistert…’

Taylor kwam tussenbeide en zei: ‘Omdat Astrid anders een manier zou verzinnen om hem tegen te houden.’ Ze imiteerde Astrids stem en gaf hem een ijskoude, gespannen, minachtende ondertoon mee. ‘Sam. Ik ben het slimste en knapste meisje van de wereld. Doe wat ik zeg. Brave jongen. Af, jongen. Af!’

Sam zweeg en liep een meter voor haar stug door.

Taylor ging verder: ‘O, Sam, was je maar net zo slim en braaf als ik. Snapte je maar dat je nooit goed genoeg zult zijn om mij te kunnen krijgen, mij, de geweldige Astrid, het Blonde Genie.’

‘Sam, mag ik haar nu neerschieten?’ vroeg Dekka. ‘Of is het nog te vroeg?’

‘Wacht nog maar even tot we aan de andere kant van de heuvels zijn,’ zei Sam. ‘Dat dempt het geluid.’

‘Sorry, Dekka,’ zei Taylor. ‘Ik weet dat je er niet van houdt om over jongens-en-meisjesdingen te praten.’

‘Taylor,’ waarschuwde Sam.

‘Ja, Sam?’

‘Misschien moet je even bedenken hoe lastig het zou zijn om hier te moeten lopen als iemand om de zoveel tijd de zwaartekracht onder je voeten zou uitschakelen.’

‘Wie zou dat nou doen?’ vroeg Dekka.

Plotseling viel Taylor plat op haar gezicht.

‘Je liet me struikelen!’ zei Taylor, eerder geschokt dan boos.

‘Ik?’ Dekka spreidde haar handen in een volstrekt niet overtuigend onschuldig gebaar. ‘Ik loop helemaal hier.’

‘Ik wilde alleen maar zeggen dat je vast wel begrijpt dat een lange wandeling op die manier nog veel langer zou worden,’ zei Sam.

‘Jullie zijn helemaal niet grappig,’ mopperde Taylor. Ze sprong bliksemsnel naar een plek vlak achter Sam. Ze kneep in zijn billen, hij riep: ‘Hé!’ en zij sprong terug alsof ze zich van geen kwaad bewust was.

‘Om je vraag te beantwoorden, Jack,’ zei Sam, ‘we gaan er stiekem ’s nachts vandoor zodat niet iedereen weet dat we weg zijn en waar we heen gaan. Ze komen er snel genoeg achter, en dan zal Edilio meer jongens op straat moeten inzetten omdat ik er niet ben om de grote boze wolf te spelen. Dat betekent dus meer stress voor iedereen.’

‘O,’ zei Jack.

‘De grote boze wolf,’ zei Taylor en ze schoot in de lach. ‘Is Astrid in jouw fantasieën dan Roodkapje of een van de drie biggetjes?’

‘Dekka,’ zei Sam.

‘Ha! Te laat!’ zei Taylor. Ze liep opeens heel ergens anders, zes meter achter Dekka.

Ze waren bij de top. In het kleine dal verderop begon het bos, dat ook de volgende heuvel bedekte. Vroeger bleef de vochtige zeewind altijd hangen in deze vallei – toen het nog waaide. Over de dalbodem liep een klein beekje, dat bijna drooggevallen was nu het afgesneden was van de hoge, besneeuwde bergtoppen achter de muur.

‘Kunnen jullie alsjeblieft je best doen om niet te veel herrie te maken? Misschien is Hunter aan het jagen. Als we keihard rondstampen jagen we de beesten weg.’

‘Dus niet meer de hele tijd op je bek vallen, Jack,’ zei Taylor pesterig.

Er steeg een geluid, een gejammer, op uit de bomen beneden hen.

‘Wat was dat?’ vroeg Jack.

Daar was het weer. Een radeloze, wanhopige kreet.

Jack verwachtte dat Sam er meteen naartoe zou rennen, maar in plaats daarvan haalde Sam diep adem en zei zacht: ‘Ik denk niet dat jullie dit hoeven te zien.’

‘Wat?’ vroeg Taylor.

Sam liep de heuvel af. Hij vroeg niet of ze met hem mee wilden komen. Maar hij zei ook niet dat het niet mocht. En dus liepen ze achter hem aan.

Zodra ze in het inktzwarte duister tussen de bomen waren, gebruikte Sam zijn gave om een van zijn handen in een soort matgloeiende groene lamp te veranderen. De bomen waren nu beter te zien, maar het licht gaf alles ook een spookachtig uiterlijk.

‘Hunter?’ riep Sam.

‘Blijf daar!’ Hunters stem, gebroken van verdriet, was dichterbij dan Jack had verwacht.

Ze gingen op het geluid van zijn stem af. Ze kwamen steeds dichterbij en konden hem nu horen huilen. Het klonk niet als het gehuil van een puber, maar als dat van een peuter. Hartverscheurend, hevig gesnik.

Sam zei nog een keer: ‘Jongens, blijf maar hier. Jullie hoeven dit niet te zien.’

Maar opnieuw luisterden ze niet. Jack in eerste instantie nog wel, maar Dekka niet: zij liep mee omdat ze dapper was en wilde helpen, hoewel ze wel een vermoeden had van wat ze zouden aantreffen. Taylor ging ook omdat ze nieuwsgierig was en het met eigen ogen wilde zien, en toen kwam Jack ook omdat hij niet in zijn eentje in het pikkedonker wilde achterblijven.

Hunter zat midden in een keurig opgezet kamp: gloeiende houtjes van een uitdovend vuurtje, een klein tentje, een zelfgemaakte plank van takken en ranken waar Hunter een pan, een beker en een bord op had gezet. Er hing een poema aan een touw dat over een hoge tak was geslagen.

Hunters hele lijf sidderde en kronkelde.

Een deel van de zijkant van zijn hoofd was verdwenen. Uit Hunters schouder stak een beest, een soort monsterlijke kruising tussen een insect en een paling, en terwijl ze daar vol afgrijzen aan de grond genageld stonden, nam het een grote hap uit Hunters vlees.

Taylor was opeens verdwenen.

Dekka had een grimmige uitdrukking op haar gezicht; haar ogen waren vochtig.

‘Ik heb het geprobeerd…’ zei Hunter. Hij stak zijn handen omhoog, deed alsof hij ze tegen zijn hoofd wilde zetten. ‘Het ging niet.’

‘Ik kan het wel doen,’ zei Sam zacht.

‘Ik ben bang,’ zei Hunter.

‘Dat weet ik.’

‘Het komt doordat ik Harry heb vermoord. God moet me straffen. Ik heb geprobeerd om alles goed te doen, maar ik ben slecht.’

‘Niet waar, Hunter,’ zei Sam. ‘Je hebt boete gedaan. Je hebt de kinderen te eten gegeven. Je bent niet slecht.’

‘Ik ben een goede jager.’

‘De beste die er is.’

‘Ik weet niet wat er met me gebeurt. Wat gebeurt er met me, Sam?’

‘Het komt allemaal door de fakz, Hunter,’ zei Sam.

‘Kunnen de engelen me hier vinden, zodat ik naar de hemel kan?’

Sam gaf geen antwoord. Uiteindelijk deed Dekka haar mond open. ‘Kun je je nog een gebed herinneren, Hunter?’

Het insectachtige beest was nu bijna helemaal uit Hunters schouder gekropen. Ze zagen poten. Het had vleugels die tegen zijn lijf gevouwen waren. Het zag eruit als een gigantische mier, of wesp, maar dan zilver- en koperkleurig, bedekt met een laagje slijm.

Het kwam tevoorschijn als een kuiken dat uit een ei kwam. Alsof het werd geboren. En terwijl het werd geboren, voedde het zich met Hunters verdoofde lichaam.

Schokkerige bewegingen onder Hunters t-shirt wezen op nog meer uitkomende larven.

‘Ken je “Ik ga slapen, ik ben moe” nog?’ vroeg Dekka.

‘Ik ga slapen, ik ben moe,’ zei Hunter. ‘’k Sluit mijn beide ogen toe. Here, houd ook deze nacht over mij getrouw de wacht.’

Sam stak zijn handen omhoog, de palmen naar voren gekeerd.

‘’t Boze dat ik heb gedaan, zie dat, Here, toch niet aan…’

Twee lichtstralen schoten op Hunters borst en gezicht af. Zijn shirt vloog in brand. Vlees smolt. Hij was dood voor hij iets kon voelen.

Sam liet het licht over Hunters lichaam glijden. De stank was misselijkmakend. Jack wilde wegkijken, maar dat bleek onmogelijk.

Het werd plotseling donker toen Sam het licht doofde.

Sam liet zijn handen langs zijn zij zakken.

Daar stonden ze dan, in het donker. Jack haalde adem door zijn mond in een poging het verschroeide vlees niet te ruiken.

Toen hoorden ze een geluid. Heel veel geluiden.

Sam hief zijn handen weer en er verscheen een zwak licht.

Hunter was bijna helemaal verdwenen.

Maar de dingen die in hem hadden gezeten waren er nog.

Hij klopte heel zacht op haar deur. Diana hoorde het bijna niet.

Ze haalde beverig adem. Hij was naar haar toe gekomen. Ze had wel gedacht dat hij dat zou doen.

‘Wie is daar?’ vroeg Diana.

‘Sam,’ zei Caine.

Diana deed de deur open. Hij leunde tegen de deurpost. Uit zijn lichaamstaal en gezichtsuitdrukking sprak geen vrolijke stemming.

‘Heel grappig,’ zei Diana.

Caine duwde haar opzij en liep de kamer in. ‘Doe de deur dicht en op slot,’ beval Caine. ‘Worm, als je hier bent en ik krijg je te pakken, dan vermoord ik je. Je hebt tien tellen om te maken dat je wegkomt.’

Caine en Diana wachtten allebei en keken naar de deur. Hij ging niet open.

‘Ik geloof niet dat hij er is,’ zei Diana. ‘Meestal ruik ik hem wel.’

Ze bleven ongemakkelijk bij elkaar uit de buurt. Als onbekenden. Diana zag dat Caine zich had gewassen en zijn haar had gekamd. Hij zag er over het algemeen zo goed uit als de omstandigheden toelieten, maar nu had hij extra zijn best gedaan.

Diana had besloten om niets speciaals aan te trekken. Dit ging niet om lingerie of dat soort dingen. Ze droeg een spijkerbroek en een blouse. Blote voeten. Geen make-up.

‘Jij wilt dat ik Sam ben,’ zei Caine. ‘Ik ben Sam niet. Ik ben ik.’

‘Ik wil niet dat je Sam bent,’ zei Diana.

‘Je wilt niet dat ik mezelf ben,’ zei Caine.

Diana bekeek hem eens goed. Knap, dat stond buiten kijf. Wreed. Intelligent.

‘Er zijn meerdere versies van jou, Caine,’ zei Diana.

Hij knipperde met zijn ogen. ‘Waar slaat dat nou weer op?’

‘Je bent Drake niet.’

Caine wuifde die opmerking weg en kreeg een blik vol walging op zijn gezicht. ‘Drake is een gestoorde engerd. Ik doe gewoon wat er gedaan moet worden. Ik geniet er niet van, zoals hij. Drake is een psychopaat. Ik ben…’ Hij zocht naar het juiste woord. ‘Ambitieus.’

Diana lachte. Het klonk niet minachtend – ze was oprecht verbaasd.

‘Wat nou? Ik bén ambitieus,’ zei Caine.

‘Zo kun je het ook noemen,’ zei Diana. ‘Of machtswellustig. Bazig. Een treiteraar.’

‘Ik ben niet goed in bevelen opvolgen,’ zei Caine.

Diana grijnsde. ‘Nee. Dat klopt.’

Ze zwegen allebei. Diana keek naar hem. Hij keek naar de grond.

‘Maar je hébt wel bevelen opgevolgd. Van de Duisternis, Caine.’

Caine werd rood van woede. Hij draaide zich om en liep met snelle passen terug naar de deur. Maar voor hij de klink aanraakte bleef hij staan.

‘Perdido Beach zit zonder licht omdat jij bevelen hebt opgevolgd,’ zei Diana.

‘Wie heeft dat ding in de mijnschacht begraven?’ vroeg Caine met schorre stem.

‘Jij.’

‘Juist,’ zei Caine. ‘En daarbij heb ik en passant ook nog even Sam gered.’

‘Ja. En vlak daarna werden we kannibalen.’

‘Nu hebben we eten,’ zei Caine. ‘Heel veel zelfs.’

Hij liep terug naar Diana, stak zijn hand uit om haar aan te raken, maar dit keer was zij degene die wegliep. Ze ging bij het raam staan. De nepmaan ging onder. Hij wierp zilverkleurige vlekken op de heuveltoppen in de verte.

‘Dat was de druppel,’ zei Diana, bijna alsof ze tegen zichzelf praatte. ‘Met alle andere dingen kon ik op een bepaalde manier nog wel leven. Met het geweld. De gevechten. Wat we met Andrew hebben gedaan en wat jij met Chunk hebt gedaan. En alle andere dingen. Het heeft allemaal een soort zere plek achtergelaten, als je begrijpt wat ik bedoel.’

Caine gaf geen antwoord.

‘Vanbinnen. Op mijn hart. Op mijn ziel.’ Ze lachte voor zich uit. ‘De ziel van Diana Ladris. Geloof je het zelf?’

‘Het was een dieptepunt,’ gaf Caine toe.

‘O ja, joh?’ snauwde Diana, terwijl ze hem over haar schouder met een zweem van haar vertrouwde spot aankeek. ‘Mensenvlees eten, was dat een dieptepunt?’

‘We hadden geen…’

‘O, hou toch je mond,’ zei Diana. Ze draaide haar rug naar het raam. Ze had tranen in haar ogen en ze had niet gewild dat hij ze zou zien. Het laatste wat ze wilde was overkomen als een zwakkeling.

Maar nu zag hij ze toch. Ze moest bijna weer lachen door de geschokte blik op zijn gezicht.

‘Ik ben mijn hele leven een stoer wijf geweest,’ zei Diana. ‘En dat vond ik prima. Mensen zeiden: “Diana is een trut.” “Diana is een slet.” “Diana is gemeen.” En ik kon het hebben omdat ze ergens ook wel gelijk hadden. En nu zullen ze naar me kijken en zeggen: “Diana is een kannibaal.” Hoe moet ik daarmee leven?’ Ze stond ineens te schreeuwen.

‘Wie zijn die mensen om wie je je zo druk maakt? Penny? Worm?’

‘Stel dat we eruit komen? Gewoon! Mensen!’ Ze aarzelde. ‘En God.’ Ze begon te fluisteren. ‘En mijn kinderen. Ooit.’

‘Kinderen?’ Caine keek zo ontsteld en in de war dat Diana eindelijk begon te lachen.

‘Ja. Ooit. Zou zomaar kunnen. Ja, je hoort het goed: misschien krijg ik op een dag wel een kind. Misschien wel meer dan één.’

Caine zei: ‘Eh…’ Hij maakte een onduidelijk handgebaar. Deed meerdere pogingen om iets te zeggen, maar slaagde daar niet in.

‘Hou je van me?’ vroeg Diana.

Caines ogen werden groot. Ze zág hem gewoon verstijven. Als een opgeschrikt dier. Als een konijn dat net een vos heeft gehoord.

‘Je kunt ja of nee antwoorden,’ zei Diana giftig. ‘Maar je mag ook knikken of met je hoofd schudden of iets onverstaanbaars grommen wat mij betreft.’

‘Ik… ik begrijp niet waar je het over hebt,’ zei Caine zwakjes.

‘Toen ik van die klif af sprong heb je mij gered, ook al wist je dat Sanjit en de anderen daardoor zouden ontsnappen.’

‘Je liet me weinig keus,’ zei Caine bozig.

‘Je had wel een keus. Je wilde ze vermoorden.’

‘Als jij het zegt.’

‘Waarom heb je die keus gemaakt?’

Caine slikte. Zijn handpalmen waren blijkbaar zweterig, want hij veegde ze af aan zijn broek.

Diana liep naar de deur. Ze draaide de sleutel om en gooide de deur open. ‘Wegwezen,’ zei ze. ‘Kom maar terug als je weet wat je antwoord is.’

‘Maar…’

‘Ja, maar dat gaat dus niet gebeuren. Vannacht niet.’

Caine vluchtte de gang op.

Diana kleedde zich uit en kroop onder de dekens. Toen beukte ze met haar vuisten op de kussens tot de veren in het rond vlogen.

Elf          50 uur, 21 minuten

‘Edilio. Wakker worden!’

Edilio knipperde met zijn ogen. Wreef erin. Zag Brianna naast zijn bed staan.

‘Wat is er?’ mompelde hij.

‘Ik moest je halen van Albert,’ zei Brianna.

Brianna zag er altijd vastberaden, strijdlustig en stoer uit. Zelfs als ze gewoon ergens op een stoel zat kwam ze zo over. Maar nu zag ze eruit alsof ze oorlog ging voeren.

Ze had van een kleine sportrugzak een soort holster gefabriceerd. In de onderkant had ze een gat geknipt waar de afgezaagde loop van een jachtgeweer doorheen kon steken. De kolf zat precies op de plek achter haar schouder waar ze hem meteen kon pakken.

In een schede aan haar legerriem hing een lang jachtmes. De schede was aan haar been gebonden, zodat hij tijdens het rennen niet kon klapperen. In de riem zaten gaten met daarin een stuk of twaalf rode plastic geweerpatronen die daar keurig in pasten.

Het was nooit goed om midden in de nacht opgeroepen te worden. Maar het was erger om midden in de nacht opgeroepen te worden door een zwaarbewapende Brianna.

Veel erger.

‘Wat is er gebeurd?’

‘Drake,’ zei Brianna. Toen grijnsde ze. Want zo was Brianna.

Edilio kwam overeind. ‘Oké. Heb je Sam al gehaald?’

‘Kan ik niet vinden,’ zei Brianna.

Edilio voelde een overweldigend verlangen om weer te gaan slapen. Drake ontsnapt? En Sam nergens te bekennen? ‘Waar is Albert?’

‘Hij zei dat hij in het stadhuis op je wacht,’ zei Brianna. ‘Hij haalt de anderen op. De raad.’ Het laatste woord was een sneer.

Edilio wees naar haar. ‘Jij gaat niet in je eentje achter Drake aan.’

‘O nee? Wie heb je nog meer dan?’ zei Brianna.

Daar had Edilio geen goed antwoord op. ‘Ga Dekka halen. En Astrid. Al moet je haar aan haar haren naar buiten slepen, ik wil dat Astrid naar het stadhuis komt.’

Brianna werd helemaal blij bij dat vooruitzicht. Ze draaide zich om, vervaagde en was verdwenen.

Edilio kleedde zich snel aan, griste zijn wapens bij elkaar en rende naar het stadhuis, een paar straten verderop, in de hoop dat hij het zou halen zonder Drake tegen te komen. Hij zou vechten als het moest, maar het was lastig winnen van iemand die niet gedood kon worden.

Hij was als eerste in het stadhuis. Daarna volgde Albert, even keurig sportief-zakelijk gekleed als altijd. Toen kwam ook Howard binnen, die volledig in shock leek.

‘Ik kan hem niet vinden. Ik kan hem nergens vinden.’ Howard huilde. ‘Volgens mij is hij door de vloer gezakt; je weet zelf hoe groot Orc is. Toen is Drake ontsnapt en… Orc is vast en zeker dronken.’

‘Vast en zeker,’ snauwde Edilio. ‘Omdat jij er altijd voor zorgt dat hij dronken blijft, Howard.’

‘Wij hebben er niet om gevraagd om cipiers in een zombiegevangenis te worden,’ kaatste Howard terug.

‘Waar was jij toen dit gebeurde?’ vroeg Edilio op een beschuldigende toon.

‘Ik was… Ik moest even bij iemand langs.’

Om drank te bezorgen, wist Edilio. Wanneer zou de alcoholvoorraad opraken? Alle andere voorraden waren ook opgeraakt. ‘Heeft een van jullie Sam gezien? Brianna kan hem niet vinden.’

Albert zuchtte. ‘Sam is de stad uit.’

Edilio voelde het bloed uit zijn gezicht wegtrekken. ‘Wat zei je?’

Astrid kwam vol ijzige woede binnen. ‘Ik zit niet meer in de raad. Jullie hebben het recht niet om…’

‘Hou je mond, Astrid,’ zei Edilio.

Astrid, Albert en Howard staarden hem allemaal aan. Edilio was net zo verbaasd als zij. Even overwoog hij om zijn excuses aan te bieden – hij had nog nooit zo’n toon tegen Astrid aangeslagen. Tegen niemand.

In werkelijkheid was hij gewoon bang. Was Sam de stad uit? Terwijl Drake vrij rondliep?

‘Hoe kom je erbij dat Sam de stad uit is?’ vroeg Edilio aan Albert.

‘Ik heb hem weggestuurd,’ zei Albert. ‘Met Dekka. En Taylor en Jack. Ze zijn op zoek naar water.’

‘Wat?’

‘Ze zijn op zoek naar water.’

Edilio keek even naar Astrid. Ze sloeg haar ogen neer. Dus zij was hier ook van op de hoogte.

Edilio slikte. Hij kreeg bijna geen lucht meer. En tegelijkertijd moest hij zich inhouden om niet tegen Albert en Astrid te gaan schreeuwen. Allebei zo slim, zo zelfgenoegzaam. En dan zadelden ze hem hiermee op.

Howard zei: ‘Orc is vast achter Drake aan gegaan. O jemig, ik weet niet of hij Drake kan verslaan, niet zoals Drake nu is. O jemig.’

Edilio hoopte dat Howard gelijk had en dat Orc inderdaad achter Drake aan zat. Hij hoopte het van ganser harte, want anders had hij niet een, maar twee loslopende monsters in de stad. Als Orc dronken was bleef hij meestal gewoon zitten waar hij zat. Maar soms fokte hij zichzelf op tijdens een kwade dronk en dan liep het uit de hand.

Edilio keek naar de deur. Een van de twee – of allebei – kon elk moment naar binnen stormen.

Hij had zijn geweer bij zich. Als hij daar überhaupt iets aan had.

‘Brianna is op zoek naar Drake,’ dacht Edilio hardop.

‘Heb je haar op pad gestuurd om Drake te zoeken?’ vroeg Albert boos.

‘Gestuurd? Jij weet toch ook wel dat je Brianna niet naar een gevecht hoeft te sturen? Die gaat zelf. En bovendien heb jij verder niemand voor ons overgelaten.’

Albert was zo netjes om daar verder niet op in te gaan.

‘Luister eens, jullie hebben mij de leiding gegeven. Ik heb er niet om gevraagd. Ik wilde de leiding helemaal niet. Sam was de baas en jullie zaten altijd alleen maar te zeuren,’ zei Edilio. ‘Vooral jullie twee.’ Hij wees naar Albert en Astrid. ‘Dus toen nam Astrid het over. Vervolgens kwam Astrid erachter dat het eigenlijk helemaal niet zo leuk is om de leiding te hebben. En toen dachten jullie: Nou, goed, laten we het op die slome gastarbeider afschuiven.’

‘Niemand heeft ooit…’ protesteerde Astrid.

‘En ik dacht met m’n stomme hoofd: Oké, dat betekent dus dat mensen me vertrouwen. Ze vragen of ik de leiding wil, burgemeester wil worden. Maar dan blijkt dat ik helemaal geen beslissingen neem: Albert neemt de beslissingen. Albert besluit dat we op zoek moeten naar meer water en stuurt twee van onze beste vechters de rimboe in. En nu moet ik alles oplossen? Alsof je zegt dat ik oorlog moet gaan voeren, maar ondertussen wel mijn leger op een of andere uitzichtloze missie hebt gestuurd.’

‘Het waterprobleem is groter dan jij beseft,’ zei Albert.

‘Moet je jezelf nou eens horen, man!’ barstte Edilio uit. ‘Waarom weet ik niets over het waterprobleem? Omdat jij dat allemaal regelt en mij niets vertelt. Je vertelt niet wat er aan de hand is en vervolgens stuur je Sam weg om lekker te gaan wandelen. Weet je, Albert, als je zo graag de grote man, de Donald Trump van Perdido Beach wilt zijn, waarom ga jij dan niet achter Drake aan? Waarom kom je naar mij toe?’

Hij begon net te fantaseren dat hij Albert misschien met zijn pistool kon bedreigen toen Taylor plotseling in de kamer verscheen. Iedereen sprong vijf centimeter de lucht in.

‘Jemig, wil je dat alsjeblieft niet meer doen?’ gilde Howard. ‘Ik krijg een hartaanval van je.’

‘Hunter is dood,’ zei Taylor plompverloren. ‘Door die… die dingen. Ze kwamen uit hem gekropen en aten hem op, o, het was echt… Hij was eerst aan het huilen en Dekka heeft met hem gebeden en hij probeerde zijn eigen hersenen te koken zoals-ie toen bij Harry heeft gedaan maar dat werkte blijkbaar niet, hij kon het blijkbaar niet, en toen heeft Sam…’ Ze slikte. ‘Heeft iemand een slokje water voor me?’

‘Wat heeft Sam?’ wilde Astrid weten.

‘Hij heeft het voor hem gedaan. Sam. Ik bedoel, hij… Hunter was, zeg maar… dus Sam…’ Ze beeldde het uit door haar handen omhoog te steken, net als Sam deed als hij zijn krachten gebruikte.

Astrid deed haar ogen dicht en sloeg een kruis.

‘Rust in vrede,’ zei Edilio terwijl hij ook een kruis sloeg.

‘Heeft Sam Hunter verbrand?’ vroeg Howard. En toen zei hij vol bitter sarcasme: ‘Ja, bidden jullie maar lekker tot Jezus. Want Jezus biedt echt veel hulp hier. Zo te horen is Sam degene geweest die gedaan heeft wat er gedaan moest worden.’

‘Luister eens, ik moet echt een glaasje water hebben of zo,’ smeekte Taylor. Ze ging op de grond zitten, met haar rug tegen de muur, en begon te huilen.

Edilio trok een la van het grote bureau open. Hij had een fles water, maar er zat nog maar twee centimeter in. Met tegenzin gaf hij de fles aan Astrid, die hem aan Taylor gaf.

Taylor klokte het water naar binnen. ‘Dat is nog niet alles. Sam heeft me gestuurd met een boodschap voor jou, Edilio. Hij zei: “Zeg tegen Edilio dat ik die beesten niet heb kunnen afmaken”.’

‘Die dingen die uit Hunter zijn gekomen?’ vroeg Howard.

Taylor deed haar ogen dicht. Tranen persten zich naar buiten en rolden over haar wangen. ‘Ja. Die dingen die uit Hunter zijn gekomen. Sam heeft op ze geschoten, met zijn licht, zeg maar. Maar ze hebben een afweerschild of zo. Ze gingen in elk geval niet dood.’

‘Sam kan een gat in een bakstenen muur branden,’ zei Howard. ‘Wat is dat voor iets dat hij het niet dood krijgt?’ Toen gaf hij antwoord op zijn eigen vraag. ‘Iets heel akeligs.’

‘Taylor, spring terug en zeg tegen Sam dat hij weer naar de stad moet komen,’ zei Albert.

‘Ik ga niet meer terug!’ huilde Taylor.

‘Wow,’ zei Edilio terwijl hij zijn handen opstak. ‘Jij gaat hier niet over, Albert. Jij geeft hier geen bevelen. Ik ben de burgemeester, en er zijn hier vier raadsleden. Jij, Ellen, Howard en ik.’

Albert keek alsof hij ertegen in wilde gaan, maar Astrid kwam tussenbeide. ‘Taylor, weet je ook wat Sam nu ging doen?’

‘Hij zei iets over dat hij de grot ging aanpakken waar die groene slangen zitten. Waar Hunter had gezegd dat ze zitten. Daarom ga ik niet terug. Jullie hebben niet gezien hoe die dingen uit Hunter kropen en hem levend verslonden.’

Albert maakte plotseling een wilde beweging, alsof iemand een speld in hem had gestoken. ‘Ik was het vergeten. Ik had het druk. Ik was…’ Zijn ogen stonden bang. ‘Roscoe. Roscoe is gebeten door een van die dingen in Hunter. Hij heeft het tegen me gezegd, en ik dacht niet dat…’ Hij keek naar Astrid. ‘Toen Hunter zijn buit kwam brengen. Roscoe zei dat hij gebeten was door iets onder Hunters shirt. Ik ben het gewoon straal vergeten.’

Buiten klonk een loeiend, getergd gebrul, gevolgd door het geluid van brekend glas.

‘Orc,’ zei Howard.

‘Ga hem zoeken, praat met hem,’ zei Edilio. Maar Howard was al onderweg naar de deur.

Een paar minuten lang waren ze allemaal stil. Toen hoorden ze weer iets breken; dit keer klonk het als iets van ijzer.

Edilio benutte de stilte om na te denken. Orc was dronken en ging als een dolle tekeer. Dat was weliswaar niet voor het eerst, maar wel vervelend. Orc was de afgelopen tijd heel waardevol voor hen geweest. Als hij nu weer gevaarlijk werd, was dat heel slecht nieuws. Maar waarschijnlijk was het maar tijdelijk en kon Howard hem wel kalmeren.

Dat Roscoe-verhaal voorspelde ook weinig goeds. Heel weinig goeds. Edilio wist wat hij moest doen. En daar had hij helemaal geen zin in.

En Drake, tja, dat was het echte probleem, samen met het water.

Edilio had een paar mensen die hem konden helpen – een paar soldaten, sommige best goed, andere behoorlijk waardeloos. Hij had Brianna.

Zou Brianna Drake aankunnen?

‘Wat zou Drake gaan doen?’ vroeg Edilio.

‘Hij is niet alleen maar Drake,’ zei Astrid. ‘Vergeet niet dat hij ook Brittney is. Dat maakt het lastiger voor hem. Als hij een plan bedenkt, kan zij het weer ongedaan maken als ze de overhand krijgt. Als hij iemand probeert te besluipen, is hij bang dat zij tevoorschijn komt en de boel verpest.’

‘Ja,’ zei Albert, die meteen een stuk vrolijker keek. ‘Dat is waar ook. Het is niet Drake, het is Drake schuine streep Brittney.’

‘Als we Brittney te pakken krijgen, kunnen we haar vastbinden, opsluiten,’ zei Edilio. ‘Ja. Als Brianna Drake vindt kan zij hem volgen, in de gaten houden, en het ons laten weten als Brittney tevoorschijn komt.’

‘Goed plan,’ zei Albert duidelijk opgelucht. ‘Dan kan Sam gewoon doorgaan.’

Edilio knikte. ‘Voorlopig wel. Maar Taylor, misschien hebben we jou nog wel…’

Taylor was niet meer in de kamer.

Twaalf          48 uur, 54 minuten

Wat heerlijk, wat ontzettend heerlijk om die kelder uit te zijn. Om frisse lucht in te ademen.

Drake bleef dicht bij de schaduwen van uitgebrande huizen, dus de frisse lucht rook naar as en verkoold hout en gesmolten plastic. Maar het was beter dan de schimmel en het stof in de kelder.

Drake had een lijst in zijn hoofd. Sam. Caine. Dekka. Brianna. Die zouden als eersten sterven. Zo snel als Drake ze kon vermoorden.

Dat was zijn grote fout geweest met Sam in de kerncentrale. Hij had de tijd genomen om van de afranseling te genieten. Zelfs nu ging er nog een rilling van puur genot door Drakes lijf als hij eraan terugdacht.

Maar hij had er te lang over gedaan om Sam te vermoorden en toen was Brianna opgedoken.

Dit keer zou dat niet gebeuren. Dit keer zou hij beginnen met het vermoorden van Sam. En daarna, als hij hem kon vinden, Caine.

Dat was het probleem met die sterke freaks: die moest je snel van kant maken. Je moest snel en onverwacht toeslaan.

Sam. Caine. Dekka. Brianna. Orc en Taylor.

En dan, als zij allemaal uit de weg geruimd waren, kon hij uitgebreid de tijd nemen voor Astrid. En nog langer voor Diana.

Drake lachte hardop.

‘Wat is er zo grappig?’ vroeg Jamal.

‘Ik ben de Kerstman, Jamal. Making a list and checking it twice. Ik maak een lijstje en kijk nog eens goed wie er allemaal op staan.’

Jamal bleef een paar passen achter hem en zeulde met zijn goede arm zijn grote automatische geweer mee. De andere arm hing in een geïmproviseerde mitella. Hij deed het vast in zijn broek van angst. Voelde waarschijnlijk nog steeds het striemen van Drakes zweep. Ja, dat zou hij nog wel even voelen.

‘Waar woont Sam momenteel?’ vroeg Drake aan Jamal.

‘Albert heeft hem op pad gestuurd om iets te gaan zoeken in het bos of zo. Daaro.’ Jamal maakte een onduidelijk handgebaar. ‘Ik mocht het eigenlijk niet weten, maar ik heb het gehoord.’

Drake draaide zich om naar Jamal. ‘Wat? Is Sam niet in de stad?’ Hij had een heleboel gemist terwijl hij als een dier gevangenzat.

‘Hij zal over een paar dagen wel weer terugkomen.’

Drake vloekte. ‘En waar is Caine dan?’

‘Op een of ander eiland, waar vroeger van die hele rijke mensen woonden.’

Het werd steeds erger.

Nee. Nee… Het werd steeds beter.

Drake grijnsde. De grote jongens waren niet in de buurt om hem tegen te houden. Ander plan.

‘Dekka?’

Jamal haalde zijn schouders op. ‘Weet ik veel, man. Alsof ik de hele dag achter die enge pot aan loop.’

‘Tut tut,’ zei Drake quasi-berispend. ‘We mogen mensen niet uitschelden om hun geaardheid.’ Hij pakte Jamals gezicht vast en kneep erin. ‘Ik ga haar vermoorden, maar niet om wat ze is, begrepen? Ik ga haar vermoorden omdat ze vermoord moet worden. Heb je daar iets op tegen, Jamal?’

Jamal was zo stijf en gespannen als een plank. Hij stootte een ontkennend gebrom uit.

‘Dus je hebt geen problemen met moord?’ drong Drake aan, met zijn gezicht recht voor dat van Jamal. ‘Ik wil het uit jouw mond horen.’

Hij zag een doffe blik verschijnen in Jamals ogen. Jamal zei: ‘Nee. Geen probleem, Drake.’

‘Dan gaan we eens wat mensen vermoorden,’ zei Drake opgewekt terwijl hij Jamals gezicht losliet.

Een halve straat verder bleef Drake plotseling staan.

‘Niet nu,’ kreunde hij. Hij vloekte hartgrondig, maar hij was al aan het veranderen. Er kroop een beugel over zijn tanden. Zijn pezige lichaam werd molliger.

‘Brittney komt eraan,’ grauwde Drake. ‘Maar ik kom terug, Jamal. Vergeet dat…’

Sam, Dekka en Jack pauzeerden op een kilometer van Hunters kampement om te eten. Gekookte vis die niet al te fris meer rook, gekookte artisjokken en wat reepjes gedroogde duif.

Ze hadden overwogen om gewoon te gaan slapen, maar daar had niemand zin in gehad. De afschuwelijke beelden waren nog veel te vers. Als ze gingen slapen zouden ze alleen maar nachtmerries krijgen. En Sam wilde Hunter niet nog een keer zien.

In het donker kwamen ze maar langzaam vooruit, maar iedereen wilde weg en verder met de expeditie om het allemaal zo snel mogelijk achter de rug te hebben. De opgeruimde stemming was verdwenen. Angst en walging joegen hen door de nacht.

Jack slenterde een flink stuk achter hen toen Sam en Dekka in gesprek raakten, om de tijd te doden terwijl ze langzaam, heel behoedzaam door het struikgewas liepen dat tot hun middel kwam. Praten – praten over alles behalve Hunters gekwelde kreten.

Het begon met Sam die toegaf dat hij inderdaad geprobeerd had om Taylor te versieren, maar dat hij heel, heel erg dronken was geweest. Vervolgens waren ze op zijn relatie met Astrid gekomen, waar hij niet over wilde praten. Elke gedachte aan Astrid was doordrenkt van pijn en eenzaamheid. Na wat hij Hunter had aangedaan, wat hij met Hunter had zien gebeuren, verlangde hij er vurig naar om bij Astrid te zijn. Ze hadden samen al zoveel meegemaakt. Hoe vaak had hij haar niet vastgehouden en verzekerd dat alles goed zou komen? Hoe vaak had ze hem niet gezoend en haar armen om hem heen geslagen als ze wist dat hij in een depressieve, neerwaartse spiraal dreigde te raken?

Vanaf het begin, de allereerste dag, hadden ze steun aan elkaar gehad.

Niet dat ze nooit ruzie hadden. Ze waren allebei eigenzinnig en ze waren elkaar ontelbare keren om kleine en grotere dingen in de haren gevlogen. Maar de ruzies hadden altijd ergens toe geleid, waren uitgesproken en bijgelegd.

En nu was er deze kille afstand tussen hen. Er was iets kapotgegaan in Astrid na de dood van Maria. Die gebeurtenis had een deel van Astrid verwoest en nu leek het wel of het haar allemaal niets meer kon schelen en ze er niet eens meer voor wilde knokken.

Sam zei er iets over tegen Dekka, uit pure eenzaamheid en omdat hij het aan iemand kwijt moest. Maar hij voelde zich er niet lekker bij, alsof hij Astrid verried door überhaupt over haar te praten.

En uiteindelijk kwam het erop neer dat het probleem tussen hem en Astrid voor het overgrote deel niet draaide om iets heel wereldschokkends – het ging gewoon om seks. En daar kon Sam eigenlijk niet over praten zonder als een ontzettende eikel te klinken, en dat ging hem echt te ver.

Daarom probeerde hij over iets anders te beginnen tegen Dekka, waarna het gesprek op Brianna kwam. En toen raakte Sam algauw verwikkeld in een conversatie die net zo ongemakkelijk was als die over Astrid.

‘Ik weet dat je het goed bedoelt, Sam,’ zei Dekka.

‘Het ergste wat er kan gebeuren is dat Brianna zegt: “Alsjeblieft niet zeg, ik ben hetero”.’ Hij keek even achterom naar Jack om zeker te weten dat hij hen niet kon horen.

Dekka slaakte een zucht. ‘Je begrijpt het niet, Sam. Jij denkt dat het probleem daarmee afgedaan is, geef maar toe. Maar weet je wat het is? Nu heb ik nog een heel, heel piepklein sprankje hoop, snap je? Het is niet veel, maar het is het enige waar ik me aan kan vastklampen. Ik… Ik wil niet dat ze me uitlacht. Of een vies gezicht trekt. Want dan heb ik niets meer.’

Het was de langste monoloog die Sam Dekka ooit had horen houden.

‘Ja,’ zei hij. ‘Ik begrijp het.’ Hij wilde dat hij er nooit over begonnen was.

Ze hoorden iets in de struiken naast hen. ‘Ben jij dat, Jack?’ vroeg Sam hard.

‘Ik ben hier,’ zei Jack heel ergens anders vandaan. ‘Ik… ik moest even plassen.’

Sam bleef staan. Hij gebaarde naar Dekka om aan te geven dat ze haar ogen moest beschermen. Vervolgens gooide hij een vuurbal omhoog, een Samzon. De struiken veranderden meteen in een groengetinte, spookachtige omgeving.

Vlak naast het pad deinsde een coyote terug voor het felle licht, maar hij rende niet weg. Hij gromde, liet zijn tanden zien en dook in elkaar voor de aanval.

Dekka was sneller dan Sam. De coyote zweefde opeens een meter boven de grond en kon zich niet meer afzetten of springen.

Het was een bizar gezicht, de schurftige, vuilgele coyote die in de lucht hing te piepen en te kronkelen. Maar na een tijdje liet hij zijn lijf verslappen.

‘Waarom val je ons aan?’ vroeg Sam. ‘Weet Roedelleider dat je mensen probeert te doden?’

‘Ik Roedelleider,’ zei de coyote met een gesmoorde, vreemde stem.

Sam deed een stap naar hem toe. Mensen waren niet de enige wezens die in het wetteloze universum van de fakz vreemde gaven hadden ontwikkeld. De coyotes die de gaiaphage hadden gediend, waren een van de eerste geweest. Sommige waren zo gemuteerd dat ze een kortere tong en plattere snuit hadden gekregen, waardoor ze op een moeizame manier in staat waren om te praten.

‘Kijk,’ zei Jack. Hij kwam dichterbij en wees. ‘Hij heeft ze ook.’

Sam liep voorzichtig om Roedelleider heen om hem van de andere kant te bekijken. Er staken insectenkaken uit de samengeklitte vacht. Twee, misschien drie.

‘Ik zoek jager. Hij mij doden,’ zei Roedelleider.

Sam wist dat dit niet de oorspronkelijke Roedelleider was. Lana had die Roedelleider gedood. Maar of dit nou de tweede coyote was met die titel of nog weer een andere, dat wist hij niet. Deze had een iets beter spraakvermogen dan de eerste.

‘Hunter is dood,’ zei Sam.

‘Jij doden.’

‘Ja.’

‘Dood mij, Felle Handen.’

Sam had geen medelijden met de coyote. De coyotes hadden meegeholpen aan het bloedbad op het stadhuisplein. Er lagen lijken op de begraafplaats die zo verminkt waren door coyotetanden dat ze onherkenbaar waren geworden.

‘Komt dit door de vliegende slangen?’ vroeg Sam terwijl hij naar de afschuwelijke parasieten wees.

‘Ja.’

‘Waar zijn ze?’

Roedelleider liet een zwaar, echt coyotegegrom horen. ‘Geen woorden.’

‘Laat het ons dan zien,’ zei Sam. ‘Breng ons erheen.’

‘Daarna jij mij verbranden?’

‘Daarna verbrand ik jou.’

In eerste instantie was Brittney in de war. Ze vroeg zich af of ze droomde. Droomde van frisse, schone lucht en de hemel boven zich.

Maar nee, ze was niet in de kelder.

Drake was ontsnapt!

Ze moest iets doen. Iemand waarschuwen. Zelfs als dat betekende dat ze terugging naar de kelder. Als Drake op vrije voeten was, zou hij slechte dingen doen.

Maar om weer opgesloten te worden… Ze kon toch wel heel eventjes van de vrijheid genieten? Heel eventjes maar…

Toen merkte ze dat ze niet alleen was.

‘Wie ben jij?’

‘Jamal. Ik… Ik werk eigenlijk voor Albert. Als een soort bodyguard, zeg maar.’

De jongen stond stijf en stram achter haar en hield de kolf van zijn geweer te stevig vast. Hij was gewond aan zijn andere arm.

‘Waarom ben je hier, Jamal? Ben je hier om Drake op te pakken?’ Ze zag dat er een opgerold stuk touw in lussen aan Jamals riem hing. ‘Ik denk niet dat je hem kunt vastbinden. Hij is erg gevaarlijk.’

‘Dat weet ik,’ zei Jamal. Hij was bezig het touw los te trekken.

Opeens begreep Brittney waarom Jamal er was. Ze zette het op een lopen.

Jamal kwam achter haar aan.

‘Blijf staan, anders moet ik je neerschieten,’ riep Jamal.

Hij was sneller dan zij. Iedereen was sneller dan Brittney. Maar hij hanneste met één hand aan het touw en moest tegelijkertijd het geweer om zijn schouder hangen. Brittney hoefde alleen maar te rennen.

Ze stormde het plein op. Ze wist niet waar ze naar op zoek was, niet bewust. Maar opeens merkte ze dat ze de stenen traptreden naar de ingestorte kerk op rende.

Jamal haalde haar nog op de trap in, greep haar haar vast en trok haar weg. Haar benen begaven het en ze viel hard naar achteren, met haar rug op de scherpe granieten rand.

Maar Brittney voelde geen echte pijn meer. Pijn was voor haar een gepasseerd station.

Jamal probeerde op haar te gaan zitten, maar hij struikelde over het touw en Brittney schoof bij hem vandaan.

‘Niet doen!’ riep Jamal.

Brittney rolde een paar treden naar beneden, krabbelde overeind en rende met volle vaart weer op Jamal af. Ze duwde hem opzij en rende hem voorbij.

Het dak van de kerk was al lang geleden ingestort, maar er was een pad vrijgemaakt dat naar binnen leidde. Het kruis was weer overeind gezet; het hing een beetje schuin, maar het stond er nog, zilverkleurig in het maanlicht.

Brittney rende op het kruis af, struikelde over een stuk puin en liep tegen een kerkbankje op.

Jamal stond vliegensvlug naast haar, vloekend en tastend, hij probeerde haar te pakken te krijgen, haar bonkende vuisten weg te meppen, het touw om haar heen te slaan.

‘Nee! Nee! Nee!’ riep Brittney.

Jamal stompte haar tegen de zijkant van haar hoofd.

Brittney knipperde met haar ogen en stompte terug. Ze schopte en sloeg en stompte zo goed en zo kwaad als het ging vanaf haar plek half onder het bankje. En Jamal schopte gemeen hard terug.

Maar Jamal was níét ongevoelig voor pijn. Plotseling deed hij een stap achteruit, met een verwilderde blik in zijn ogen en drijfnat van het zweet. Hij richtte het geweer op haar.

‘Ik wil je niet neerschieten,’ zei hij smekend.

‘Je kunt me niet vermoorden,’ zei Brittney terwijl ze moeizaam overeind kwam.

‘Dat weet ik. Drake zei al dat je dat zou zeggen. Maar ik kan je gezicht eraf knallen en dan ben je niet meteen genezen. Dat zei hij. Hij zei dat ik je recht in je gezicht moest schieten en je daarna moest vastbinden.’

‘Ik wou dat je me kon vermoorden,’ zei Brittney. En toen, met een harde stem, in een poging de hemel te bereiken, schreeuwde ze: ‘Jezus, ik ben in Uw huis! Ik ben in het huis van God en ik smeek U om te mogen sterven!’

‘Laat me je nou gewoon vastbinden,’ smeekte Jamal. ‘Als ik het niet doe geeft hij me ervan langs.’ De tranen stroomden over zijn wangen en Brittney had medelijden met hem. Ze zaten allebei vast aan Drake, konden niet los van hem komen.

Jamal richtte zijn geweer op haar gezicht.

‘Doe het niet,’ zei Brittney. ‘We moeten ons verzetten tegen Drake, we moeten hulp halen. Sam. Hij moet Drake verbranden en de as in zee strooien.’

‘Doe nou niet,’ jammerde Jamal.

Brittney gilde: ‘Help! Kan iem…’

Orc had gerend tot hij moe was. Dat had niet lang geduurd. Hij was dronken en uitgedroogd. Zwakker dan hij zou moeten zijn. Sneller moe.

Maar hij werd voortgedreven door de wanhoop, wankelend en huilend en brullend van woede door de nacht.

‘Ik wilde nooit een bewaker zijn,’ schreeuwde hij naar de afgesloten, duistere huizen. ‘Hebben jullie dat allemaal gehoord? Ik heb er nooit om gevraagd om bewaker te worden!’

Hij bleef staan en zwaaide heen en weer, zijn grote stenen vingers tot vuisten gebald.

‘Dus er wil niemand met me praten?’

Hij liet één arm op het dak van een auto neerkomen. Het raampje aan de bestuurderskant was al lang geleden ingeslagen zodat het portier open kon om de auto te doorzoeken. De kofferbak stond ook open en stuiterde op en neer door Orcs harde klap.

‘Ik heb een nieuwe fles nodig,’ mompelde Orc. Toen riep hij naar de verduisterde ramen en dichte deuren: ‘Ik wil een fles. Kom me een fles brengen, anders doe ik iemand wat aan.’

Geen antwoord. De straten bleven stil.

Hij begon weer te huilen en veegde met een boos gebaar zijn tranen weg. Hij rende verder, maar één straat verderop bleef hij hijgend alweer staan en viel bijna om.

Toen zag hij de jongen. Een klein kind nog, een jaar of acht, negen, tien misschien, het was moeilijk te zeggen. De jongen liep voorovergebogen met zijn armen om zijn buik geslagen. Om de paar meter bleef hij staan om te hoesten en dan kreunde hij omdat het zo veel pijn deed.

‘Hé!’ riep Orc. ‘Hé, jij daar! Ga eens een fles voor me halen.’ Het woord ‘fles’ kwam eruit als ‘wlez’.

De zieke jongen keek op en leek het monster verderop in de straat toen pas op te merken. Hij klampte zich vast aan een stopbord om niet in elkaar te zakken.

‘Hé. Jochie, hé. Ik praat tegen je!’

De jongen wilde antwoord geven, maar begon toen weer te hoesten. Hij hoestte en kreunde en ging op de grond zitten.

Orc stampte naar hem toe. ‘Wou je me ne… eh… ne… negeren?’

De jongen schudde zwakjes zijn hoofd. Hij gebaarde naar zijn keel en probeerde iets te zeggen, maar het lukte niet.

‘Ik wilde je niet…’ begon Orc, maar hij wist niet meer wat hij wilde zeggen. ‘Ga nou een wlez voor me halen.’

De jongen hoestte in Orcs gezicht.

Orc gaf hem een mep met de rug van zijn hand.

De jongen klapte zo hard tegen het stopbord dat het galmde. Toen viel hij op zijn rug op de stoep.

Orc bleef stompzinnig staan kijken en wachtte tot de jongen zou gaan huilen. Maar het joch bewoog niet meer. Hoestte niet meer.

Orc werd ijskoud vanbinnen.

‘Ik wilde je niet…’ begon Orc.

Hij keek om zich heen, plotseling overmand door diepe schaamte. Niemand had hem gezien.

Hij probeerde zich te bukken en de jongen met zijn vinger te porren, maar het bloed stroomde naar zijn hoofd en hij viel bijna flauw.

‘Dan niet, joh,’ zei Orc nukkig, en hij liep verder de nacht in.

Maar wel een stuk stiller.

Dertien          48 uur, 29 minuten

Brianna ademde een diepe teug koele nachtlucht in. Voelde ze daar een fris windje? Perfect: wind voor de Wind.

‘Kom dan, Drakey, Drakey,’ zei ze.

Ze stond midden op straat. Zolang Drake nog geen vuurwapen te pakken had gekregen, was ze veilig. Drake was snel met die zweephand van ’m, maar niet zo snel als de Wind. Niemand was zo snel als de Wind.

‘O Dra-hake,’ zong ze met een luide stem. ‘Dra-hake. Waar heb je je verstopt?’

Ze rende over Pacific Boulevard, sloeg af naar Brace Road en sjeesde terug via Golding.

In de verte hoorde ze het dronken gebrul van Orc. Hem zou ze zo gevonden hebben. Maar Orc was het probleem niet.

Drake was nergens te bekennen. Op de hoek bleef ze staan. Of ze kon in het wilde weg rondrennen, of ze kon systematisch de straten uitkammen.

Brianna had het niet zo op systematisch.

Leuker om hem uit te dagen, te tarten tot hij zich liet zien. ‘Kom dan, Drakey, Drakey.’

Ze zoefde naar het huis van Astrid. Geen spoor van Drake.

Ze zoefde naar de brandweerkazerne. Naar de school. Naar het Kliftop en over het strand, met een spoor van opstuivend zand achter zich aan. Waar zou hij heen gaan? Wat zou hij van plan zijn?

Toen drong het tot haar door: Brittney. Drake zat nog altijd met Brittney opgescheept.

Voor zover Brianna wist kon Drake niet voorkomen dat Brittney tevoorschijn kwam.

Waar zou Brittney heen gaan als ze vrij was?

Brianna richtte haar blik op de verwoeste kerk. En net op dat moment hoorde ze er stemmen uit komen.

Ze zoefde de trap op en de kerk in en…

bam!

De gele steekvlam waarmee de knal gepaard ging verblindde haar. Ze bleef zo snel mogelijk staan, maar niet snel genoeg. Ze knalde tegen een kerkbankje op en maakte een salto door de lucht, zonder iets te zien.

Ieder ander zou met zijn gezicht plat op het marmeren altaar zijn gebotst, maar Brianna was niet ieder ander. Terwijl ze door de lucht vloog trok ze haar benen in en draaide zich om, en ze kwam op haar voeten op het altaar terecht. Als een kat.

Ze hapte naar adem van de pijn die door haar heen golfde na de botsing met het bankje. Maar ze onderdrukte de aandrang om het uit te schreeuwen.

Toen zag ze het.

En ze schreeuwde het uit.

Het geweerschot had Brittney in haar gezicht en nek geraakt. De hele linkerhelft van haar gezicht was verdwenen. Haar nek was opengescheurd. Het bloed zou eruit moeten spuiten. Maar hoewel het opengereten vlees zo rood en rauw was als een ongebakken hamburger, kwam er geen fontein van bloed uit de slagaders.

En Brittney stond nog steeds overeind.

Jamal maakte een geluid als van een gemarteld dier; hij jankte van angst.

Hij richtte het geweer op Brittneys borst, maar in de halve seconde die hij nodig had om zijn vinger naar de trekker te brengen stond Brianna al naast hem.

Ze gaf een klap tegen de loop en sloeg hem weg, net toen… bam!

Ze greep Jamal bij zijn nek en trok hem zo snel naar voren dat zijn hoofd naar achteren klapte. Ze stompte hem zes keer in minder dan een seconde en Jamal zakte in elkaar terwijl het bloed uit zijn neus en lippen gutste.

‘Laat me met rust, ik kan er niets aan doen!’ jammerde Jamal terwijl hij op de grond viel en in elkaar kroop om zowel het geweer als zijn gezicht te beschermen.

Brianna wilde niet naar Brittney kijken, echt, echt, echt niet.

‘Gaat het?’ vroeg ze over haar schouder. Geen antwoord van Brittney. Niet zo vreemd, aangezien haar mond over haar achterhoofd was uitgesmeerd.

Brianna zette zich schrap en keek heel even achterom, maar de zweephand kwam er al aan en griste Jamals geweer weg.

Brianna trok haar mes en sprong op Drake af.

Ze stak het mes diep in Drakes borst. Het was een enorm mes, een jachtmes, zo groot als een koksmes en een stuk dikker. Het lemmet zat er helemaal in, tot aan het heft.

Drake grijnsde. ‘Dit wordt leuk.’

Brianna verwachtte dat hij het geweer op haar zou richten, maar in plaats daarvan smeet hij het opzij. Toen trok hij met zijn echte hand het mes uit zijn borst, heel langzaam, alsof hij van elke centimeter staal genoot.

Brianna staarde er gehypnotiseerd naar. En het ontging haar bijna hoe Drakes tentakelarm met een snelle beweging achter haar langs zwiepte.

Bijna.

Maar niet helemaal.

Brianna liet zich vallen en de zweep ging over haar hoofd heen. Drake wierp Brianna’s eigen mes naar haar toe, maar het kwam niet eens in de buurt. Het mes bleef steken in de rug van een bankje.

Brianna trok haar afgezaagde jachtgeweer uit haar rugzak, zette het tegen haar schouder, richtte en schoot.

De kogel raakte Drake in zijn mond. De grijns rond zijn dunne lippen veranderde in een gapend gat, een zwarte poel.

Drake tastte met zijn tentakel naar het gat. Hij stak het uiteinde van zijn zweephand in zijn eigen weggeblazen mond. De rozerode punt kwam bij zijn achterhoofd weer naar buiten en zwaaide naar Brianna.

Drake maakte een grommend geluid dat wellicht een lach was geweest als hij nog een tong, tanden en lippen had gehad.

Brianna deinsde een paar stappen achteruit.

Drakes gezicht leek te smelten en opnieuw vorm te krijgen. Ze zag hoe de tanden, witte parels in het licht van de sterren, een voor een als insecten uit de verscheurde mond kropen en het verse tandvlees vulden.

Brianna voelde aan de draad die ze aan haar riem had gehangen. Het was een e-snaar van een cello die ze had gevonden. Ze had de uiteinden om korte stukjes hout gewonden om zo een wurgstok van één meter twintig te maken.

‘Dit wilde jij met mij doen in de kerncentrale, Drake, weet je nog?’ Brianna kromp in elkaar toen de tong van Drake weer aangroeide in het nogal altijd gapende gat van zijn mond.

‘O, sorry, je kunt even niet zo goed kletsen, hè?’ zei Brianna vals. ‘Nou, weet je wat het is, of ik nu met driehonderd kilometer per uur tegen een draad op loop, of dat de draad met driehonderd kilometer per uur tegen jou op loopt, het principe is hetzelfde.’

Ze pakte de wurgstok, en voor Drake met zijn ogen kon knipperen stond ze al achter hem. De draad krulde zich om Drakes nek toen ze doorrende. De draad ondervond weerstand maar gleed toen door, en ze voelde een krachtige ruk toen de draad door zijn nekwervels sneed, waardoor een van de handvatten uit haar handen vloog.

Drakes hoofd viel. Het kwam hard op de stenen vloer terecht, rolde door, schommelde nog een paar keer heen en weer en bleef toen op één wang liggen.

Niet genoeg, dacht Brianna, en ze draaide zich om, rende terug, sloeg het losse uiteinde van de draad om Drakes middel, ving het handvat op en hield het uit alle macht vast terwijl ze bovenmenselijk snel achteruit rende.

De draad sneed net onder de ribben door Drakes romp, die nog altijd overeind stond. Hij bleef steken bij de ruggengraat.

Brianna gaf een ruk, maar de draad wilde niet door de ruggengraat heen. Ze trok en trok en Drakes lichaam draaide opzij zodat ze zijn ingewanden kon zien, de organen, de doorgesneden spieren die op een biefstuk leken, de bleke darmen, allemaal heel klinisch, als een plaatje, als een of andere afschuwelijke aanwijspop bij biologie.

En ineens had haar verwoede getrek, terwijl ze met trappelende benen op de gladde marmeren vloer probeerde te blijven staan, het beoogde effect, en met een krakend, weerzinwekkend geluid brak de ruggengraat doormidden en viel Drake in twee stukken op de grond.

Brianna hoorde iemand gillen. Het was Jamal, die zijn hand voor zijn gezicht had geslagen maar met grote ogen doodsbang toekeek. Hij gilde en gilde alsof hij nooit meer op zou houden.

Brianna wilde ook gillen. Maar niet van afschuw. Ze wilde juichen, vol woeste vreugde. Ze wilde dansen en zichzelf insmeren met het bloed van haar verslagen vijand. Ze wilde op de lichaamsdelen springen en ze vol verachting vertrappen.

Brianna gooide haar hoofd in haar nek en jankte naar de kapotte dakspanten en de hemel daarboven. ‘Jaaaaaa! Jaaaaaa! De Wind!’

Jamal hield op met gillen. Hij brabbelde iets, maakte geluiden die op woorden leken, als een of andere gekke zwerver. Hij kroop weg over de grond.

Brianna lachte. ‘Wat nou, stoere jongen? Heb je ontdekt dat je de verkeerde kant hebt gekozen?’

De tentakel zat om haar benen voor ze doorhad wat er gebeurde.

Ze keek omlaag en bleef staren, kon niet geloven wat ze zag. Drakes zweephand was twee keer om haar enkels geslagen en kneep hard, perste de botten samen.

Brianna probeerde te schoppen, maar ze kon haar benen geen millimeter bewegen.

Drakes hoofd lag ruim een meter bij zijn bovenlichaam vandaan. De wrede mond was weer teruggegroeid en grijnsde. De kille ogen keken naar haar.

Hij leefde!

Het bovenlichaam duwde zich met zijn goede hand naar het hoofd toe terwijl de tentakel haar met de kracht van een python vasthield. Het onderlichaam – buik, heupen, benen – schopte en spartelde in een poging het bovenlichaam te bereiken.

Drake zette zichzelf weer in elkaar.

Brianna viel op haar billen. Ze tastte automatisch rond naar haar mes, maar dat was te ver weg.

Haar afgezaagde jachtgeweer. Dat had ze weer in haar holster gestopt. Haar hand kreeg het te pakken, rukte het los. Ze richtte op de tentakel die haar been omklemde, op het stuk net voor haar voet, en haalde de trekker over.

bam!

Het schot kwam uit het geweer van Jamal. Hij had het gevonden. Ze zag rook uit de loop kringelen.

Brianna stuntelde met haar geweer, maar haar vingers deden niet wat ze wilde en haar oren tuitten en om de een of andere reden zat haar hele borst onder het bloed.

Drakes hoofd lachte zonder geluid.

Brianna lag hulpeloos op de grond en keek hoe de benen en het onderste gedeelte van het lichaam veranderden. Het waren Drakes benen niet meer, maar mollige meisjesbenen.

Drakes hoofd schreeuwde het geruisloos uit.

De tentakel gleed al weg.

Jamal kwam als in een droom dichterbij, met zijn rokende geweer langs zijn zij.

Brianna zag hoe Drakes lippen woorden vormden: ‘Maak haar af. Maak haar af.’

Maar zonder longen kwam er geen geluid uit zijn mond.

De lichaamsdelen kropen naar elkaar toe. De armen van een meisje tastten rond en vonden het hoofd dat nu van Brittney was, trokken het naar de juiste plek op de schouders.

De benen schopten en trappelden tot de onderkant weer met het bovenlijf was versmolten. Brianna zag het allemaal aan; ze kon zich niet meer bewegen en niet meer helder denken.

Het laatste wat ze zag was hoe Jamal Brianna’s draad gebruikte om Brittneys armen stevig achter haar rug te binden. Hij scheurde een mouw van zijn shirt, maakte er een balletje van en propte dat in Brittneys mond.

Toen liep hij terug naar Brianna. Ze kon nauwelijks horen wat hij zei door het gepiep in haar oren, en wat ze wel hoorde begreep ze nauwelijks.

‘Ik zou je kunnen vermoorden,’ zei Jamal. Hij richtte het automatische geweer op haar, hield de loop op twee centimeter van haar gezicht. ‘Grote kans dat Drake dit uiteindelijk gaat winnen. Als dat niet zo is, vergeet dan niet dat ik je had kunnen vermoorden.’ Hij hield zijn geweer rechtop voor zijn lichaam. ‘En dat ik het niet heb gedaan.’

Al na een paar minuten kwam Edilio samen met Ellen naar binnen rennen, allebei ook gewapend met automatische geweren. Jamal en Brittney waren allang vertrokken.

Edilio knielde naast Brianna neer. Ze zag ongerustheid en medeleven in zijn donkere ogen en in haar ijltoestand vond ze dat heel erg aardig van hem.

‘Ellen, ga Lana halen. Nu!’ beval Edilio.

Aan Brianna vroeg hij: ‘Is hij weg?’

Brianna vond het moeilijk om haar stem te laten doen wat ze wilde. Maar na een paar pogingen wist ze iets uit te brengen: ‘Moet… Sam halen. Ik… Ik kan niet winnen van Drake.’

Edilio keek nors. ‘Ja, da’s een goed idee,’ zei hij terwijl hij de bloederige wonden in haar schouder onderzocht. ‘Helaas is Taylor ervandoor. En verder weet niemand waar we Sam precies kunnen vinden.’

‘Jamal…’ fluisterde Brianna. Maar voor ze de gedachte kon afmaken leek de marmeren vloer open te splijten om haar in een draaikolk de duisternis in te sleuren.

Lance stormde naar binnen.

‘Drake is vrij!’ riep hij.

Turk – voorheen Zils belangrijkste handlanger, voor zover hij wist, en leider van wat er nog van de Mensenclub over was – zei: ‘Lekker belangrijk.’

De Mensenclub was opgericht om op te komen voor de rechten van de normalo’s, die bedreigd werden door de freaks. Dat waren de woorden van de Mensenclub zelf. Maar de meeste anderen zagen de Mensenclub tegenwoordig als een pure haatgroep.

Lance pakte Turk bij zijn schouder en trok hem haast van de stinkende bank waar hij op lag. ‘Luister nou, Turk: snap je niet wat dat betekent?’

Turk snapte niet wat dat betekende; hij had geen idee wat Lance vond dat hij moest snappen. Turk kon Lance over het algemeen niet uitstaan. Ze waren een soort van vrienden, maar alleen omdat ze allebei bij Zil hadden gehoord en de stad aan hun voeten had gelegen. En nu werden ze gedwongen om het allergoorste werk te doen dat Albert voor hen had kunnen bedenken: ze moesten smalle geulen graven waar iedereen zijn behoefte in kon doen, en ze weer dichtgooien als ze vol waren.

Beerputgravers. De Schijtclub werden ze nu genoemd.

En ze moesten Alberts kont likken, want anders kregen ze niks te eten. Ze hadden geluk gehad dat ze niet verbannen waren. Turk had de raad van het plan weten af te houden om hen het bos in te sturen. Hij had gesmeekt, daar kwam het op neer. Hij had hen ervan overtuigd dat het beter was om hem en de andere leden van de Mensenclub in de stad te laten blijven.

Hij had alle schuld voor de brand op Zil afgeschoven. Bleef maar zeggen: ‘Het was niet onze schuld, jongens. Lance en ik konden er helemaal niets aan doen, we werden gedwongen door Zil en Hank. Hank was doodeng, dat weten jullie ook wel. Jullie weten dat Hank een gluiperd was en dat hij ons anders had neergeschoten of in elkaar had geslagen.’

Turk had gejammerd als een baby. Gehuild. En uiteindelijk had hij die zelfingenomen gastarbeider Edilio en vooral Albert ervan weten te overtuigen dat ze nooit meer voor problemen zouden zorgen, never nooit niet meer, lesje geleerd, levens gebeterd.

De Mensenclub werd de Schijtclub. En nog wel erger ook. Een mikpunt van spot.

Turk had een vurige, onsterfelijke hekel aan Albert. Albert had alles en Turk, Lance en de rest van de voormalige Mensenclub kregen een paar smerige kruimeltjes.

Lance wilde maar niet weggaan. Zijn knappe gezicht straalde van opwinding. ‘Jongen, snap je het niet? Als we Albert nu pakken, denkt iedereen dat Drake het heeft gedaan.’

Nu had hij Turks aandacht. ‘Toen we Caine de schuld van die brand gaven geloofde ook niemand het.’

‘Dit is anders. Hoor eens, vind jij het leuk om zo te moeten leven?’ Hij keek woest om zich heen en wees uiteindelijk naar de stinkende braadpan die als wc diende. ‘Om het ranzigste eten te eten, de stomste klusjes te moeten doen en in dit vieze hol te wonen?’

‘Ja, ik vind het geweldig,’ zei Turk fel en sarcastisch. ‘Wat is het toch heerlijk om de grootste loser van de stad te zijn.’

‘Dan moet je nu goed naar me luisteren.’ Lance legde zijn handen op Turks schouders. Turk schudde ze van zich af. ‘Want ik weet één ding zeker: niemand kan Drake tegenhouden of vermoorden. Dus iedereen is bang. Misschien vinden we wel een manier om ons bij Drake aan te sluiten. Of misschien moeten we gewoon wachten tot iedereen echt in paniek is geraakt, en dan kunnen wij toeslaan.’

Turk veegde dit idee niet meteen van tafel. Misschien had Lance wel gelijk. Iedereen wist dat Albert barstte van het goud en van de berto’s en van allerlei eten – zelfs blikken van vroeger, echt eten.

‘Ik weet het niet, hoor,’ zei Turk. ‘De Mensenclub hoort ergens voor te staan. Ik bedoel, wij verdedigen de mensen tegen de freaks, toch? We komen op voor de gewone mens. We stelen niet zomaar spullen. We zijn toch geen bende of zo?’

Lance lachte smalend. ‘Man, soms ben je echt best wel dom. Je begrijpt niet eens wat er aan de hand is.’ Hij ging op de armleuning van de bank zitten zodat hij op Turk neer kon kijken. ‘Het gaat niet alleen om de freaks. Hallo, jij bent degene die allerlei ideeën heeft en zo, en dan heb je dit niet eens in de gaten. Je ziet niet eens dat de hele raad uit zwarten en Mexicanen bestaat. Want dat krijg je nu: al die minderheden hebben zich bij de freaks aangesloten.’

Turks hersenen kwamen langzaam op gang, maar ze gingen steeds sneller. ‘Jamal hoort bij ons, en die is ook zwart.’

‘Nou en? We gebruiken Jamal om bij Albert binnen te komen en daar sla jij je slag. Ik bedoel alleen maar dat jij en ik normale mensen zijn. We zijn niet zwart of homo of Mexicaans. En wíj moeten de wc’s graven. Hoe kan dat?’

Turk wist het antwoord wel: omdat het hun niet gelukt was om de macht te grijpen. Maar van deze kant had hij het nog nooit bekeken.

‘Astrid is een gewone blanke,’ wierp Turk zwakjes tegen. ‘En Sam ook.’

‘Sam is een freak, en ik denk dat hij misschien zelfs wel Joods is,’ zei Lance. Zijn ogen glinsterden. Hij liet zijn tanden zien en grijnsde tijdens het praten. Het was niet zijn meest flatteuze uitdrukking. ‘En Astrid zit niet meer in de raad.’

Turk was overtuigd. Hij voelde hoe de nieuwe ideeën zich nestelden in de donkere hoekjes van zijn gekrenkte geest. ‘Drake is blank. En Orc ook, onder al dat spul, zeg maar. En ergens zijn het wel freaks. Maar ook weer niet echt. Want ze zijn zeg maar geen freaks gewórden, ze hebben een ongeluk gehad waardoor ze iets raars hebben gekregen.’

‘Precies,’ zei Lance.

Ja, dacht Turk. Dit zou best eens goed kunnen uitpakken. Dit zou wel eens heel goed kunnen uitpakken. Door Albert uit te schakelen konden ze veel meer ellende veroorzaken dan door een paar huizen in de fik te steken. Albert was degene die de werkelijke leiding had. Hij beheerde het geld en het eten. Dat maakte hem nog belangrijker dan Sam.

Lisa kwam binnen met de kolen die ze op de akkers had geplukt en een dikke rat die ze had gekocht. Het water liep Turk in de mond: ze aten laat vandaag.

‘Eerst eten,’ besloot hij. ‘Daarna bedenken we wat we gaan doen.’

Veertien          37 uur, 48 minuten

Edilio wachtte tot de zon was opgekomen voor hij naar Roscoe ging.

Het ging allemaal in goed overleg. Roscoe was niet het soort jongen dat stennis schopte.

‘We moeten je dus tijdelijk naar een veilige plek brengen,’ legde Edilio uit.

‘Zodat ik geen andere mensen besmet,’ zei Roscoe.

‘Precies. En ondertussen komen wij er wel achter hoe we je kunnen genezen.’

‘Ik wil afscheid nemen van Sinder,’ zei Roscoe zacht. Hij knikte even om aan te geven dat ze in het huis was.

‘Tuurlijk, joh. Maar luister even, ze mag je niet aanraken, goed? Gewoon voor het geval dat.’

Toen moest Roscoe een klein gevecht leveren, niet met Edilio, maar met zichzelf. Hij deed zijn uiterste best om zijn trillende lip onder controle te houden. Om geen tranen in zijn ogen te krijgen.

Edilio nam hem mee naar het stadhuis. Daar was een kantoor dat niemand gebruikte met een stretcher erin. Edilio had ervoor gezorgd dat er boeken waren die Roscoe kon lezen. Een pot met een deksel waar hij zijn behoefte in kon doen. Op een plank naast het raam stond een kan water. Plus een kool en een stuk gebraden konijn.

Het konijn was een lekkernij.

Roscoe bedankte Edilio omdat hij zo goed behandeld werd.

Edilio deed de deur dicht. En draaide de sleutel om.

Quinns vissers hadden een goede dag. De boten lagen vol met vissen, inktvissen, octopussen en de rare beesten die ze de blauwe vleermuizen noemden. Die gaven ze aan de pieren – de wormen in de akkers – om een veilige overtocht voor de groenteplukkers af te kopen.

De klapper van een ochtend hard werken was een anderhalve meter lange haai. Quinns boot puilde helemaal uit door dat beest. Hij zat tijdens het roeien op de staart, wat niet fijn was en waar hij rugpijn aan zou overhouden. Maar je hoorde niemand klagen in de boot. Met een haai sloeg je twee vliegen in één klap: er zat niet alleen heerlijk vlees aan, maar hij kon ook de beperkte voorraad vis niet meer voor hun neus wegkapen.

‘Weet je wat we zouden moeten doen?’ vroeg Sigaar terwijl hij aan zijn riem trok. ‘We zouden die tanden moeten verkopen in het winkelcentrum. Zeg nou zelf, heb je al die tanden gezien? Er zijn vast wel mensen die een berto willen betalen voor een ketting van tanden.’

‘Of ze kunnen ze aan een stok lijmen en er een superheftig wapen mee maken,’ opperde Elise.

‘Hoeveel denk je dat-ie weegt?’ vroeg Ben zich af.

‘O, niet zoveel,’ zei Quinn.

Iedereen schoot in de lach. Ze hadden de vis met z’n achten aan boord moeten sleuren, en vervolgens was de boot bijna volgestroomd.

‘Meer dan Sigaar in elk geval,’ zei Ben.

Sigaar trok zijn haveloze t-shirt omhoog en liet een harde, bijna ingevallen buik zien. ‘Iedereen weegt tegenwoordig meer dan ik. Als dit allemaal achter de rug is en we eruit komen, ga ik een dieetboek schrijven. Het fakz-dieet. Eerst eet je zo veel mogelijk junkfood. Daarna lijd je honger. Dan eet je artisjokken. Daarna lijd je nog wat meer honger. Dan eet je iemands hamster. En daarna eet je alleen nog maar vis.’

‘Je vergeet die fase waarin je mieren bakt,’ zei Elise.

‘Mieren? Ik heb kevers gegeten,’ pochte Ben.

Zo ging het nog een tijdje door; ze roeiden hun zwaarbeladen boot voort en schepten op over alle afschuwelijke dingen die ze hadden gegeten.

Quinns oog viel opeens op iets wat hij al heel lang niet meer had gezien.

‘Wacht eens even,’ zei hij.

‘Ach, is kapitein Ahab moe van het roeien?’

‘Jij hebt goede ogen, Elise. Kijk daar eens.’ Quinn wees naar de muur, ongeveer zevenhonderd meter verderop.

‘Wat bedoel je? Hij staat er nog.’

‘Niet naar de muur. Het water. Kijk eens naar het water.’

Ze hielden alle vier hun hand boven hun ogen tegen de zon en keken. ‘Hm,’ zei Quinn na een tijdje. ‘Het lijkt er toch op alsof het daar waait, of niet soms? Het golft een beetje.’

‘Ja,’ beaamde Sigaar. ‘Da’s raar.’

Quinn knikte bedachtzaam. Dit was nog niet eerder voorgekomen. Heel vreemd. Hij zou het tegen Albert zeggen als ze weer in de stad waren.

‘Goed, genoeg geweest. Terug aan de riemen, jongens.’ De andere boten haalden hen in. Quinn zag hoe ze allemaal om de beurt stilhielden en naar de duidelijke tekenen van wind staarden.

‘Wat betekent dat?’ vroeg Ben.

Quinn haalde zijn schouders op. ‘Daar krijg ik niet voor betaald, zou mijn vader zeggen. Dat mogen Albert en Astrid lekker uitzoeken. Ik ben maar een domme visser,’ zei hij.

‘O, kijk nou,’ zei Elise plagerig. ‘Ik zie een riem waar niet mee geroeid wordt.’

Quinn lachte. Hij ging rechtop zitten, zette zijn voeten schrap en greep de vrije riem vast. Zijn rug was een en al spier, net als de ruggen van de andere vissers.

Hij was gelukkig. Hij werd hier gelukkig van. Van de zon, het zoute water, de geur van vis. Het zware werk. Van al die dingen werd hij gelukkig.

Het was overzichtelijk. Het was belangrijk.

Quinn dacht aan het briesje dat over het water waaide. Er was niets engs aan een fijn windje. Maar toch had hij het gevoel dat het weinig goeds voorspelde.

Dahra Baidoo had zeven nieuwe griepgevallen. In totaal waren er nu dertien kinderen ziek. Het provisorische ziekenhuis weergalmde van het hakkende gehoest.

Er was die nacht niemand gestorven.

Maar er was ook niemand beter geworden. Lana’s handen konden deze ziekte niet genezen. En dat betekende dat het niet langer Dahra’s taak was om de kinderen te verzorgen tot Lana langskwam om alles op te lossen; het was nu haar taak om te proberen deze griep te doorgronden.

Ze temperatuurde. Ze maakte redelijk nauwgezette aantekeningen over het ziekteverloop.

Ze probeerde niet aan Jennifers verhaal te denken. Jennifer hield voet bij stuk: ze had gezien hoe een van de andere Jennifers zich doodhoestte.

Dahra probeerde ook niet na te denken over wat het betekende als ziektes immuun konden worden voor Lana.

Een jongen die Pookie heette was er momenteel het slechtst aan toe. Ongelovig staarde ze naar de thermometer in haar hand. Eenenveertig komma één graden. Zulke hoge koorts had ze nog nooit meegemaakt.

Pookie lag te bibberen alsof hij het ijskoud had. Hij kon geen samenhangende antwoorden op haar vragen meer geven. Hij praatte af en toe tegen iemand die er niet was, over dat hij niet naar school wilde omdat hij zijn opstel niet af had.

En hij hoestte steeds harder en steeds heviger.

De griep had de paracetamol die ze Pookie had gegeven keihard uitgelachen. Zijn koorts was er dwars doorheen gegaan. Of hij nou wel of niet een of andere dodelijke hoest had opgelopen, als de koorts nog verder steeg zou hij daaraan overlijden. Ze moest hem laten zakken.

Het boek raadde een ijsbad aan. De kans dat ze dat voor elkaar kreeg was nul komma nul. Geen water, laat staan ijs. Als Albert niet snel water liet komen, zouden de kinderen neervallen van de dorst, voor ze überhaupt konden sterven aan koorts of hoest.

Dahra nam een besluit. Ellen was er om haar te helpen, samen met een van de nieuwe kinderen van het eiland, Virtue. Ze wou dat ze tijd had om eens met Virtue te praten: Dahra’s ouders kwamen uit Afrika. Virtue ook.

‘We moeten hem afkoelen,’ zei Dahra. ‘Virtue? Kun jij het fort even bewaken? Wij gaan naar het strand.’

Ellen en Dahra hesen Pookie in een kruiwagen. Met z’n drieën liepen ze in een vreemde optocht over San Pablo Avenue naar het strand.

Over het zand was het zwaarst. Maar uiteindelijk bereikten ze de kantachtige branding en konden ze de zieke jongen in zee zetten. Het water golfde om hem heen.

Geen ijsbad misschien, maar het scheelde niet veel. Ze dacht dat het koude zoute water misschien wat van de hitte aan Pookies lichaam kon onttrekken.

‘Zo,’ zei Ellen. ‘Nou maar hopen dat-ie zelf weer terug kan lopen.’

Dahra plofte naast Ellen op het zand. Ellen vroeg: ‘Je hebt het toch wel gehoord hè, over Drake?’

‘Dat hij ontsnapt is? Ja. Maak je maar geen zorgen, Sam krijgt hem wel te pakken.’

Ellen schudde haar hoofd. ‘Sam is de stad uit. Albert heeft hem weggestuurd om water te zoeken of zoiets.’

‘Is Sam weg?’ Dahra keek zenuwachtig over haar schouder. Er was geen reden waarom Drake achter haar aan zou komen. Maar Drake had geen reden nodig. ‘Het komt wel goed. Dekka en Brianna en…’

Pookie hoestte, hoestte nog eens, klapte dubbel, verslikte zich in een hap zeewater en hoestte toen zo hard dat het water zichtbaar naar achteren werd geblazen.

‘Wow,’ zei Ellen.

Pookie ging rechtop zitten. Zijn hoofd wiebelde heen en weer als een marionet met een kapot touwtje.

Hij hoestte weer, zo hevig dat hij met een plons op zijn rug in het water belandde.

Dahra rende naar hem toe om hem overeind te helpen, maar hij had het al op eigen kracht gedaan. Wankelend krabbelde hij weer op.

Hij hoestte – het leek wel een ontploffing. Hij vloog achteruit. Alsof hij werd aangereden door een auto.

‘Help,’ jammerde Dahra.

Pookie rolde door, op zijn handen en knieën, en hoestte zo hard dat het zand opstoof. De zandkrater was bezaaid met roze, rauwe stukjes.

‘Nee, nee, nee,’ kreunde Dahra achteruitdeinzend.

Pookie hoestte weer en de kracht ervan tilde hem omhoog op zijn tenen, boog hem naar achteren in een c. Bloed spoot uit zijn mond en liep uit zijn oren.

Met wezenloze, niet-begrijpende ogen staarde hij Dahra aan.

En toen viel hij dood neer, voorover in de branding.

Niemand zei iets.

Dahra haalde nauwelijks adem.

Een aantal heel lange seconden lang bleef ze verstijfd staan.

Toen knipperde ze met haar ogen. ‘Ellen, vlug, het water in. Maak jezelf helemaal nat. Was jezelf met je handen!’ Dahra volgde haar eigen raad op – ze plonsde de zee in en dook onder.

Toen ze weer bovenkwam riep ze: ‘En nu mag je niet meer bij Pookie in de buurt komen. Blijf een tijdje in de zon, tot je droog bent. Zonlicht schijnt het griepvirus op je huid te doden.’

‘O, wat erg,’ zei Ellen en ze trok wit weg. ‘Hij heeft zijn ingewanden eruit gehoest.’

‘Doe wat ik zeg! Ga in de zon staan, ik moet weg!’

Dahra rende terug over het strand terwijl haar maag zich omdraaide, verteerd door paniek.

Ze zag hoe Quinn en de vissersvloot in de haven voorzichtig naar de steiger roeiden. Ze rende zo snel ze kon en zwaaide met haar armen in de lucht om hun aandacht te trekken.

Quinn en een paar anderen zagen haar wel, maar begrepen niet waarom ze zo schreeuwde. Dahra droop van het zweet toen ze bij de steiger was.

‘Nee! Nee! Niet dichterbij komen!’ gilde ze tegen Quinn.

‘Wat…’

‘Pookie is net doodgegaan,’ hijgde Dahra. ‘Griep. Misschien. O, alsjeblieft. Kom maar gewoon niet dichterbij. Jullie kunnen beter in de boten blijven.’

‘Ik heb al griep gehad,’ zei Sigaar.

‘Pookie ook,’ zei Dahra. ‘Luister nou: het is besmettelijk en het is heel ernstig.’

Quinn gebaarde dat zijn mensen in hun boten moesten blijven zitten. ‘Wat moeten we dan doen, Dahra? We kunnen niet eeuwig rond blijven dobberen.’

Dahra zuchtte. ‘Even denken.’

‘Ik moet naar…’ zei een van de vissers.

‘Hou je mond, ik denk na!’ gilde Dahra. Ze had behoorlijk wat medische kennis opgedaan sinds ze zo stom was geweest om vrijwillig de leiding over het zogenaamde ziekenhuis op zich te nemen, maar dat maakte haar nog geen dokter.

Maar ze kon zich wel herinneren wat ze over griep had gelezen. Geen virus verspreidde zich sneller. Geen virus veranderde sneller, paste zich sneller aan. Handen wassen spoelde het weg, alcohol doodde het, zonlicht doodde het een beetje. Maar zodra het in je neus en longen zat kon het zijn gang gaan en je vermoorden. Vooral als het een nieuwe variant was.

‘Blijf in jullie boten,’ zei Dahra. ‘We hebben nog steeds eten nodig. Gooi je vangst op de steiger. Ik zeg wel tegen Albert dat hij iemand moet sturen om de vis op te halen. Daarna kunnen jullie maar beter weer de zee op gaan, een stukje langs de kust roeien en ergens buiten slapen.’

‘Buiten slapen?’ herhaalde Quinn.

‘Ja!’

‘Meen je dat nou?’

‘Nee, ik maak een hele goede grap, Quinn,’ snauwde Dahra. ‘Pookie heeft net een long uitgehoest en is dood neergevallen. Hoor je wat ik zeg? Ik bedoel dus dat hij zijn longen via zijn mond naar buiten heeft gehoest. Ha ha ha, wat ontzettend grappig.’

Quinn deinsde achteruit.

Dahra wachtte tot hij had nagedacht. Het was niet aan haar om bevelen uit te delen. Maar zij wist als enige wat er aan de hand was.

‘Goed dan,’ zei Quinn. ‘Ik weet wel een plek langs de kust. Zeg tegen Albert dat hij meteen iemand langs moet sturen voor de vissen. We hebben een heel mooie vangst. Er zit een haai bij.’

‘Nou, fijn.’ Dahra was al bezig met haar volgende stap. Het virus was de vijand; zij was de generaal in deze strijd. Maar eigenlijk kon ze maar aan twee dingen denken: ten eerste, Jennifer B. had de waarheid gesproken. En ten tweede, hoe moest Dahra ooit voorkomen dat ze zelf besmet raakte?

Vijftien          37 uur, 15 minuten

‘Bijna,’ zei Roedelleider.

‘Waar dan?’ vroeg Sam doodop. Het was een lange nacht geweest, gevolgd door een lange ochtend vol vermoeide voeten en beurse scheenbenen.

Ze waren de heuvels over en liepen nu via de lange helling omlaag naar de weg en Lake Evian. Het was makkelijker geweest om over de weg te gaan, en ze hadden nu duidelijk een omweg gemaakt, maar Sam had eerst bij Hunter langs gemoeten.

Had Hunter moeten doden.

En nu was hij van plan om het nest van de groenerds te zoeken en ze allemaal te vernietigen.

Voor de zoveelste keer zag hij de duistere, fronsende blikken voor zich van de rechters van wie hij vreesde dat ze op een dag al zijn daden onder de loep zouden nemen. Hij hoorde de vragen die ze zouden stellen. Wat gaf u het recht om Hunter van het leven te beroven, meneer Temple? Ja, we begrijpen dat hij niet levend verslonden wilde worden, maar toch, meneer Temple, beseft u dan niet dat elk leven heilig is?

De weg liep onder hen en werd aan het oog onttrokken door een grote rotspartij. Sam had die route al een paar keer genomen, lang geleden, tijdens de eerste watertransporten. Vaak genoeg om de plek voor zich te kunnen zien.

‘Het is één grote warboel daarbeneden, allemaal rotsblokken en kloven,’ zei Sam. ‘Er is een soort ondiepe grot, maar die loopt volgens mij niet erg ver door.’

‘Slangen die vliegen zijn daar,’ bevestigde Roedelleider. ‘Nu jij mij doden, Felle Handen.’

‘Hoe weet ik dat je niet liegt?’

‘Waarom liegen?’ grauwde Roedelleider.

‘Omdat je een moordzuchtig, eng beest bent dat trouw is aan de Duisternis,’ zei Sam. Hij was te moe en te slaperig om nog tactvol te zijn.

‘De Duisternis is dood,’ zei Jack.

‘Nee,’ zei Roedelleider.

‘Nee,’ beaamde Sam met een veelbetekenende blik op Jack. Dit was de eerste bevestiging van buitenaf dat de gaiaphage nog leefde. Als je het leven kon noemen.

Er kwam een nieuwe insectenbek uit de flank van Roedelleider. De prairiewolf keek om, hapte ernaar en beet erin. Er stroomde een zwarte vloeistof uit de insectenkop.

‘Zit hij hierachter?’ vroeg Sam. ‘Zijn die beesten gemaakt door de Duisternis?’

‘Roedelleider niet weten.’

Sam knikte. ‘Hoe kunnen we hem doden? De Duisternis, bedoel ik? Hoe vermoorden we hem?’

‘Roedelleider niet weten.’

Sam zuchtte. ‘Nou, dan ben je in elk geval niet de enige.’

Sam kon de beesten onder Roedelleiders vacht zien kronkelen. Alsof hij een zak vol wormen was.

‘Klaar?’

‘Ik ben Roedelleider,’ zei de coyote. Hij legde zijn kop in zijn nek en jankte naar de hemel.

Sam richtte zijn beide handpalmen op het beest, precies op het moment dat zijn vacht openbarstte.

Het moordende licht brandde en brandde. Roedelleider was op slag dood. Zijn verschroeide huid stonk. Zijn vlees knisperde als gebakken spek.

De beesten, de insecten, wat het dan ook mochten zijn, kropen uit de vlammen en het borrelende vet. Onaangedaan. Ongedeerd. Midden in het vuur, en toch leken ze onverwoestbaar.

Sam had met zijn stralen door beton, vast gesteente en staal heen gebrand. Het was gewoon onmogelijk dat hij deze dingen niet zou kunnen doden. Alsof ze een soort toverkrachten hadden om zijn dodelijke licht af te weren. Alsof ze op de een of andere manier immuun voor hem waren.

‘Jack,’ zei Sam. ‘Ga een rotsblok halen. Een groot rotsblok.’

Jack bleef verstijfd staan tot Dekka hem een mep tegen zijn achterhoofd gaf. Toen sprong hij naar een rotsblok dat zo groot was als een Smart en half uit de grond stak. Jack gromde van inspanning, maar met een beetje zwaartekracht-uitschakelende hulp van Dekka kwam de rots uiteindelijk uit de aarde.

Jack tilde de rots hoog boven zijn hoofd en gooide hem zo hard hij kon op twee van de wriemelende, ontsnappende insecten.

Het rotsblok kwam zo hard neer dat de grond ervan beefde en Sam letterlijk een sprongetje maakte.

‘Duw ’m er maar weer af,’ beval Sam.

Dat deed Jack. Het rotsblok rolde zonder moeite opzij toen hij het een zetje gaf.

Eronder lagen twee heel erg geplette insecten. Hun pantsers waren licht weerspiegelend, als een matglazen spiegel. Ze hadden korte, verbrijzelde vleugels die dicht tegen hun lichaam aan gedrukt waren. Hun verwoestende, gebogen bekken waren nog intact. Hun scherpe kaken glinsterden als piepkleine mesjes.

‘Het zijn net kakkerlakken,’ zei Sam. ‘Nauwelijks dood te krijgen. Maar het is niet onmogelijk.’

‘Ja. Kakkerlakken. Daar zijn er nog een paar,’ zei Dekka wijzend. Ondertussen schakelde ze de zwaartekracht uit en de twee insecten zweefden omhoog. Ze spartelden hulpeloos met hun pootjes.

‘Jouw beurt, Jack,’ zei Sam.

Dekka liet de zwaartekracht terugkeren en het rotsblok ging omhoog en weer omlaag, met als resultaat nog twee dode beesten.

Maar andere schoten de heuvel af.

Sam, Dekka en Jack renden erachteraan, euforisch door de ontdekking dat de afschuwelijke beesten toch gedood konden worden.

Een stuk of zes van de monsterachtige wezens liepen pijlsnel over de rotsen en door het hoge gras.

Jack griste een kleiner rotsblok van de grond en wierp het met één hand weg. Eén insect werd geraakt, de andere niet.

‘Dekka!’

‘Ja!’ zei ze en ze stak haar handen omhoog. Aarde, afval en kiezels zweefden voor hen de lucht in. Een van de andere insecten zweefde mee. Jack greep naar een rotsblok maar kreeg het niet los; het was een uitsteeksel van iets wat zelfs voor Jack te groot was.

Hij grabbelde in het rond en vond een kei zo groot als een voetbal. Hij gooide hem hard weg, maar miste de zwevende kakkerlak.

‘Ze ontsnappen!’ schreeuwde Sam.

‘Wat is dat geluid?’ riep Dekka met een vinger voor haar lippen.

Ze bleven alle drie roerloos staan luisteren. Het klonk als een bergbeekje dat over stenen stroomde.

Nee, als fladderende vleugels.

‘Groenerds!’

De slangen vlogen in een wolk, kwamen uit hun hol omhoog als een zwerm vleermuizen die met zonsondergang hun grot uit scheren.

Het waren net piepkleine draakjes, de meeste maar een centimeter of tien lang, sommige ruim dertig. Ze hadden leerachtige vleugels en zwiepten met hun staarten om in de lucht te blijven, al zag dat er nogal wiebelig uit.

Sam vloekte hartgrondig en vuurde. Te laat om ze nog te verrassen. Een fout die wel eens dodelijk zou kunnen zijn.

Felle lichtstralen sneden door de aanvallende wolk. Groenerds vatten vlam en vielen brandend naar de grond.

Niet genoeg. Het was bij lange na niet genoeg en de groenerds lieten zich niet afschrikken.

Dekka schakelde de zwaartekracht uit onder het voorste gedeelte van de wolk, maar slechts een paar slangen raakten in de war en reageerden door ondersteboven of in woeste rondjes te vliegen.

Ze scheidden nu een donkergroene, bijna zwarte vloeistof af.

Sam dacht terug aan Hunter die had gezegd dat hij geraakt was door het spuug van een groenerd.

‘Zorg dat je niet geraakt wordt!’ schreeuwde Sam. ‘Wegwezen!’

Heuvelopwaarts zou te langzaam gaan langs de steile helling. Ze renden in een rechte lijn weg van de zwerm, zo hard ze konden, in blinde paniek, struikelden, sprongen weer overeind, zonder te letten op schrammen en blauwe plekken.

De zwerm reageerde laat, maar uiteindelijk zwenkte hij toch opzij om achter hen aan te gaan.

Sam rende de weg op, wankelde, wist zijn evenwicht te bewaren en draaide zich om. De zwerm kwam nog steeds omhoog uit de schuilplaats in de rotswand boven hen. Sam stak haastig zijn handen in de lucht en vuurde.

Enkele struiken op de helling stonden meteen in brand. Rotsblokken werden heet en spleten. Sam liet zijn stralen over de grot zelf glijden, zette hem in lichterlaaie, maakte er een fel, vlammend groen gat van.

De slangen waren nu geheel van slag, wisten niet wat ze moesten doen. De zwerm kolkte door de lucht en liet als een giftige regenbui zijn donkergroene druppels vallen, maar niet op Sam en de anderen – nog niet.

Sam was ervan overtuigd dat hij de grot had uitgebrand en liet zijn licht omhoogglijden naar de zwerm zelf.

Fout. Als hun grot werd aangevallen, raakten de groenerds in de war, maar een rechtstreekse aanval op de zwerm gaf ze een doelwit.

Sam richtte op de rotswand in de hoop ze af te leiden. Te laat: de zwerm was al onderweg.

‘Rennen! Rennen!’

Dekka rende achterwaarts weg en schakelde de zwaartekracht achter haar uit. Een wolk van aarde en kiezels rees de zwerm in. Dat remde ze af.

Dekka draaide zich om en rende zo hard ze kon achter Sam en Jack aan.

De zwerm leek niet erg geïnteresseerd meer in de achtervolging. Maar een paar volhardende groenerds zaten hen nog steeds op de hielen.

Dekka maakte een harde smak. Sam zag dat ze geen lucht meer kreeg. Hij rende terug, maar de groenerds waren sneller.

Dekka rolde door en keek net omhoog op het moment dat een van de groenerds zijn spul op haar afvuurde. De donkere druppel viel op haar blote schouder. Een tweede druppel kwam op haar spijkerbroek terecht. Nog meer druppels vielen rondom haar op de grond.

Sam vuurde. De in de lucht hangende groenerds vlogen in brand.

Dekka sprong overeind. ‘Ik ben geraakt! Ik ben geraakt!’

‘Trek je broek uit,’ commandeerde Sam.

Ze deed wat hij zei. Jack raapte het kledingstuk op en bestudeerde de stof zorgvuldig. ‘Het is er niet doorheen gegaan.’

‘Mijn schouder,’ kreunde Dekka. ‘O, help, ik ben geraakt. Ik ben geraakt. Alsjeblieft niet.’

‘Steek je arm uit, Dekka,’ beval Sam. ‘Dit gaat pijn doen.’

‘Doe het,’ knikte Dekka. ‘Doe het, doe het!’

Sam maakte een smalle lichtbundel. Uiterst behoedzaam bewoog hij hem naar de donkere vlek op Dekka’s schouder.

Dekka beet op haar tanden.

De lichtbundel brandde en ze gilde het uit van pijn, maar toen riep ze: ‘Niet ophouden! Niet ophouden!’

Maar Sam hield wel op. Hij pakte Dekka vlug vast toen ze bijna flauwviel. ‘Laat me je arm eens zien,’ zei hij.

Er zat een ronde brandwond in Dekka’s huid van misschien een centimeter diep en twee centimeter breed. Het vlees was dichtgeschroeid, dus het bloedde niet.

‘Weg,’ zei Sam.

‘Dat weet je niet,’ zei Dekka met opeengeklemde kaken.

‘Wel. Het is nergens anders op gekomen. Ik heb het weggebrand.’

Dekka greep de hals van zijn t-shirt beet. ‘Laat het niet gebeuren, Sam.’

‘Het gaat niet gebeuren, Dekka.’

‘Luister naar me: laat het niet gebeuren. Hoor je me? Als je het ziet gebeuren, dan maak je er een eind aan. Net als bij Hunter.’

‘Dekka…’

‘Zweer het, Sam. Zweer het op God of op je eigen ziel of op waar je dan ook in gelooft, maar zweer het, Sam.’

Sam haakte voorzichtig haar vingers los.

‘Ik laat het niet gebeuren, Dekka. Ik zweer het.’

‘Blijf binnen, tenzij het echt niet anders kan,’ riep Edilio door de megafoon. Hij gebruikte kostbare batterijen. Albert had de batterijen eigenlijk niet willen geven. Maar het kon hem niet echt schelen wat Albert wel of niet wilde.

Hij liep over San Pablo en riep door de megafoon. ‘Er heerst een gevaarlijke griep. Blijf binnen, tenzij het echt niet anders kan! Er wordt vandaag niet gewerkt. De supermarkt is gesloten.’

Griep. Jawel. Een griep die je je longen uit je lijf liet hoesten.

Het was onwerkelijk, dacht Edilio terwijl hij door de straat liep en halverwege zijn waarschuwing herhaalde door de luidspreker.

Het was een epidemie. Het ziekenhuis lag vol. De hele ochtend hadden koortsige, hoestende kinderen zich naar het stadhuis gesleept. De ziekte greep razendsnel om zich heen en Lana stond machteloos.

Niemand wist hoeveel mensen eraan zouden sterven.

Misschien iedereen die hem kreeg.

Misschien iedereen, punt.

‘Quarantaine,’ had Dahra gezegd terwijl ze met haar vuist in haar handpalm sloeg. ‘Je moet alles dichtgooien.’

‘Maar ze hebben nauwelijks water of voedsel in huis,’ had Edilio geprotesteerd.

‘Dacht je dat ik dat niet wist?’ had Dahra schril uitgeroepen, haar stem vol paniek. ‘Als we deze epidemie niet tegenhouden, heeft er straks niemand meer dorst, want dan zijn ze allemaal dood. Net als Pookie. En Jennifer.’

Kinderen staken hun hoofd uit het raam of kwamen naar buiten, de schemering in. Zo ongeveer het tegenovergestelde van wat hij probeerde te bereiken.

‘Ik heb al griep gehad,’ riepen ze dan.

‘Ja, maar niemand is immuun,’ schreeuwde Edilio terug.

‘Wat moet ik dan eten?’

‘Dan moet je maar een dagje honger lijden. We hebben even tijd nodig om dit op te lossen.’

‘Is dit dat ene waarbij er insecten uit je lijf komen?’

Hoe had dat nieuws zich zo snel verspreid? Iedereen wist dat Roscoe was opgesloten. Geen telefoons, geen sms, geen e-mail, niks, en toch waren de kinderen vrijwel onmiddellijk van alles op de hoogte.

‘Nee, nee, dit is gewoon griep,’ zei Edilio, de waarheid tot het uiterste oprekkend. ‘Hoesten en koorts. Er is al iemand aan overleden, dus doe nou maar gewoon wat ik zeg, goed?’

Eigenlijk waren er al drie kinderen aan overleden. Pookie, een meisje dat Melissa heette en Jennifer H. Drie, niet één. En misschien nog wel meer, want ze konden onmogelijk weten wat zich in elk huis van deze spookstad afspeelde. Maar het had geen zin om meer paniek te zaaien dan nodig was.

Eén dode zou genoeg moeten zijn om hun aandacht te krijgen. Drie doden, in combinatie met de insecten die door sommige kinderen maden en door andere smakkerlakken werden genoemd, was genoeg om paniek te creëren.

Edilio had geen idee of een quarantaine zou werken. Hij zou zijn jongens hun best laten doen om ervoor te zorgen dat hij werd nageleefd: de agenten zouden in elk geval op straat blijven. Maar wat moesten ze doen als de kinderen besloten zich er niet aan te houden? Moesten ze hen neerschieten om hen te redden?

Hij kon niet zeggen dat ze hun handen moesten wassen: niemand had water in huis om zich mee te wassen. Hij kon niet zeggen dat ze handgel moesten gebruiken: daar was veel te weinig van en wat ze hadden ging naar het ziekenhuisje.

Het enige wat ze konden doen was tegen de kinderen zeggen dat ze binnen moesten blijven.

Waarschijnlijk te laat.

Drie doden. Tot nu toe.

Edilio dacht aan Roscoe die in zijn cel zat opgesloten. Werd hij al van binnenuit door de insecten verslonden?

Hij dacht aan Brianna – Lana’s genezende handen hadden haar weer opgekalefaterd, maar de Wind was behoorlijk van slag. Bang.

Hij dacht aan het gedrocht dat tegelijkertijd Drake en Brittney was.

Hij dacht aan Orc. Niemand had hem gezien. Heel veel mensen hadden hem gehoord, en er waren een paar kapotgeslagen auto’s als bewijs van zijn eerdere aanwezigheid.

Hij dacht aan Howard, die door de straten dwaalde, op zoek naar Orc, en weigerde op te geven, zelfs toen Edilio hem had bevolen een veilig heenkomen te zoeken en binnen te blijven.

En hij dacht aan de twee mensen die deze baan eerder hadden gehad: Sam en Astrid. Die allebei wanhopig waren geworden bij hun pogingen om deze groep kinderen bij elkaar te houden tijdens de ene ramp na de andere. Die het nu allebei maar wat graag aan Edilio overlieten.

‘Geen wonder,’ mompelde Edilio.

‘Blijf binnen, tenzij het echt niet anders kan,’ schreeuwde hij, en voor de zoveelste en zeker niet de laatste keer wou hij dat hij nog altijd gewoon Sams trouwe hulpje was.

Zestien          33 uur, 40 minuten

Orc werd wakker van fel zonlicht dat recht op zijn hoofd scheen.

Het duurde een tijdje voor hij doorhad waar hij was. Er stonden tafeltjes. Zoals ze op school hadden gehad. Hij lag op de grond, een koude linoleumvloer, en de tafeltjes stonden allemaal lukraak door en op elkaar. Alsof iemand ze in een vlaag van woede in het rond had gesmeten.

Dat was ook zo.

Er hing een schoolbord. Er stond iets op geschreven, maar Orcs ogen kregen het niet scherp genoeg in beeld om te kunnen lezen.

Het raarste was eigenlijk het gat in het plafond en een deel van de muur waardoor het zonlicht zo direct op zijn gezicht en knipperende ogen kon vallen. Een groot stuk van de muur was neergehaald en zonder die steun was ook het plafond deels ingestort.

Hij voelde iets in zijn rechterhand. Een brok bouwplaat.

Hij had het gedaan. Hij had de tafeltjes en de ramen en de muren aangevallen.

De herinneringen waren flitsen van fletse kleuren en ongecontroleerde, schokkerige bewegingen. Hij zag, alsof hij buiten zichzelf stond, een dronken monster met een lichaam van steen dat razend en tierend tekeerging en uiteindelijk met grote granieten vuisten op de muren in beukte.

Orc kreunde. Zijn hoofd bonkte alsof iemand het met een moker aan het bewerken was. Hij had dorst. Zijn maag voelde alsof hij vol met steenkool zat.

Er kwamen nog meer herinneringen boven. Drake. Hij had die gestoorde gek laten ontsnappen.

Howard zou… nou, eigenlijk zou Howard niet zoveel zeggen. Howard zou Orc nooit echt afvallen; hij keek wel uit.

Maar Sam dan? En Astrid?

Een golf van angst. Astrid. Drake zou achter haar aan gaan. Drake haatte Astrid.

Hij moest iets doen. Hij moest… Drake zoeken. Of Astrid bewaken. Of iets. Astrid had hem nooit slecht behandeld. Ze was altijd aardig tegen hem geweest, alsof hij geen monster was. Zelfs vroeger op school al.

Plotseling herkende Orc de kamer. Het was de kamer waar ze vroeger op school moesten nablijven. Astrid had hem hier af en toe bijles gegeven.

Eerlijk gezegd bleef hij altijd liever na dan dat hij naar huis moest.

Orc kneep zijn ogen dicht. Hij had een fles nodig. Er kwamen te veel dingen zijn hoofd in. Te veel beelden en gevoelens.

Hij rook opeens een vieze geur en wist meteen wat het was. Toen hij buiten westen was geraakt, waren zijn spieren verslapt. Hij had in zijn broek geplast, en erger.

Hij lag in een plas van urine en poep.

Met een snik rolde hij zich op handen en knieën. De enorme joggingbroek die hij droeg was vies en stonk.

Nu zou hij naar het strand moeten lopen om zichzelf te wassen. Hij zou er zo heen moeten lopen, als dit gore, walgelijke, dronken, stinkende monster.

Want dat was hij. Was hij altijd geweest.

En toen nog een herinnering. Een hoestend jongetje. Een stopbord.

Alsjeblieft niet. Alsjeblieft… niet.

Misselijk en huilend strompelde Orc de kamer uit, en hij haatte zichzelf veel meer dan iemand anders hem ooit zou kunnen haten.

Drake kwam bij en begreep ook niet waar hij was en wat hij daar deed.

Zijn handen waren achter zijn rug gebonden en de draad sneed vervelend in het zachte vlees van zijn zweephand.

‘Maak me los,’ snauwde hij tegen Jamal, die met zijn rug tegen een palmboom zat te soezen, zijn geweer als een knuffelbeer tegen zijn borst geklemd. Jamal zag eruit als een kleuter als hij sliep.

Drake ontdekte een touw dat van zijn enkel naar Jamals enkel liep. Hij trok eraan en Jamal werd met een schok wakker.

‘Maak me los,’ herhaalde Drake.

Jamal kroop naar hem toe en priegelde aan de knoop tot Drake weer los was.

‘Waar zijn we?’ vroeg Drake.

‘Langs de snelweg. Net voorbij de supermarkt, weet je wel?’

‘Wat doen we hier?’

‘Ik moest Brittney de stad uit krijgen,’ zei Jamal. ‘Ik had jou nog maar net de kerk uit gesleept toen Edilio er aankwam.’

Drake herinnerde zich het gevecht met Brianna weer en kreeg een woeste grijns op zijn gezicht. ‘Heb je die magere heks afgemaakt?’

Jamal haalde zijn schouders op. ‘Ik heb haar neergeschoten.’

‘Maar heb je haar afgemaakt?’

‘Nee, ik geloof het niet.’

Drake keek hem doordringend aan. ‘Ik zei dat je dat moest doen.’

‘O ja?’ Jamal likte langs zijn lippen. ‘Ik zag wel dat je iets zei, maar je was zeg maar aan het veranderen en zo. Ik verstond je niet goed.’

Drake wist dat hij loog. Jamal had niet gedaan wat hij zei. Maar wilde hij echt een Jamal die zo genadeloos was dat hij een weerloos meisje in haar gezicht schoot?

Nee, het was belangrijk dat Jamal een beetje zwak was. Een klein beetje maar. Maar toch…

Drake liet zijn zweep knallen en sloeg Jamal op zijn rug.

Jamal schreeuwde het uit en deinsde terug.

‘Doe voortaan wat ik zeg,’ zei Drake. Toen glimlachte hij op wat naar hij hoopte een vriendelijke manier was. ‘Ik heb niet te hard geslagen. Alleen om je even te helpen herinneren.’

‘Het brandt als de hel!’

‘Nou, sjonge, wees eens een vent, Jamal. En ga water halen. Ik heb dorst.’

‘We hebben geen water.’

‘Ga het dan halen!’

‘Waar?’

Drake sprong overeind en keek om zich heen. Ze waren vlak bij de plek waar de weg naar Coates op de snelweg uitkwam. Hij probeerde te bedenken of ze in de oude school nog iets zouden kunnen vinden. Er moest toch iets van water zijn daarboven.

Of hij kon terug naar de stad. Maar nu waren ze natuurlijk voorbereid. En tegen de tijd dat hij er was, was hij misschien wel weer in Biggetje Brittney veranderd.

Drake voelde een golf van frustratie. Als hij alleen was, zou hij linea recta naar de stad gaan en iedereen uitschakelen die hem voor de voeten liep. Orc zou hij misschien niet aankunnen, maar hij kon die domme, dikke dronkenlap wel uitputten. En Brianna? Kom maar op.

Nu Sam en Caine allebei weg waren, was er niemand meer die het in een gevecht tegen hem kon opnemen. Maar als Brianna rugdekking kreeg van een stel jongens van Edilio met geweren, nou ja, dan kregen ze Jamal misschien te pakken, en als ze Jamal te pakken kregen, dan konden ze Drake overmeesteren als Biggetje Brittney tevoorschijn kwam. Om hem weer op te sluiten. En dit keer zou Sam bij zijn terugkomst het karwei afmaken.

Het was bovennatuurlijk cool geweest om zichzelf weer in elkaar te zetten toen hij in drie stukken was gesneden. Maar hij wist niet zeker of hij dat ook zou kunnen als Sam hem in de hens zette en volledig afbrandde.

De as in zee gooide.

Drake werd erg zenuwachtig van dat idee.

Hij moest een manier zien te vinden om van Biggetje Brittney af te komen. Anders zou hij afhankelijk blijven van Jamal. Maar hoe moest hij dat voor elkaar krijgen? Het was hopeloos. Heel even voelde Drake zich wanhopig worden. Hij zou voor altijd in dit lijf gevangenzitten.

Maar toen: zwakke hoop. Misschien was er iemand die hem kon helpen. Hij voelde zijn aanwezigheid in zijn geest. Hij was Drake nooit vergeten.

‘Opstaan. We gaan,’ zei Drake.

‘Waarheen?’ vroeg Jamal.

‘Op bezoek bij…’ Bijna had hij ‘een vriend’ gezegd. Maar ‘vriend’ was niet het juiste woord. Geen vriend. Veel meer.

‘Mijn meester,’ zei Drake, een beetje opgelaten. Maar toen Jamal niet begon te lachen herhaalde Drake het, dit keer met meer zelfvertrouwen. ‘Op bezoek bij mijn meester.’

Sanjit hoefde niet lang naar bloemen te zoeken. Veel waren geplukt om op te eten, maar er waren nog genoeg verwaarloosde tuinen achter verlaten huizen waar je een klein roosje of afrikaantje of zoiets dergelijks kon plukken – hij had eigenlijk geen idee wat voor bloemen het waren. Waarschijnlijk was het gewoon onkruid.

Toen hij er zes had hield hij op om even bij Bowie te kijken, die door Virtue in de gaten werd gehouden. Het ging redelijk goed met Bowie vandaag. Misschien was het een teken dat hij beter werd, misschien ook niet. Sanjit verkocht de huid nooit voor hij de beer geschoten had.

Virtue staarde naar hem en zijn bloemen. Hij keek alsof Sanjit gek geworden was.

‘Wat zijn dat?’

‘Deze hier?’ Sanjit keek met gespeelde verbazing naar zijn boeket. ‘Ik geloof dat dit wel eens bloemen zouden kunnen zijn.’

‘Dat weet ik ook wel,’ zei Virtue. ‘Waarom heb je bloemen bij je?’

‘Ik ga ze bij iemand langsbrengen.’

‘Bij dat meisje?’

‘Ja, Choo. Ze zijn voor dat meisje.’

‘Je moet bij haar uit de buurt blijven. Het is een heel eng meisje.’

‘Maar wel supersexy, vind je ook niet?’

Virtue staarde hem aan. ‘Weet je niet dat iedereen in quarantaine moet blijven? Waar heb je gezeten? Niemand mag zijn huis uit.’

‘In wat?

‘In quarantaine. Vanwege de griep. Iedereen moet binnen blijven.’

‘Ik heb al griep gehad, lekker boeiend,’ zei Sanjit, niet onder de indruk.

‘Hoor eens, als ze een quarantaine instellen, dan hebben ze daar vast een goede reden voor. Je kent deze mensen niet – volgens mij zijn ze bijna allemaal gek. Je weet niet wat ze zullen doen als ze je op straat betrappen.’

‘I’ll be back,’ zei Sanjit met een schalkse knipoog. ‘Tenzij ik echt onwijs veel mazzel heb.’

‘Misschien schiet ze je wel neer met dat enorme pistool van haar.’

‘Dat zou ook nog kunnen,’ zei Sanjit opgewekt.

Hij gaf Bowie een aai over zijn bol en ging even bij de anderen kijken. Daarna wandelde hij de zon in.

De straten van Perdido Beach waren nooit erg druk geweest. Het was geen New York of Bangkok. Maar nu was het wel erg stil. Er was geen levende ziel te bekennen.

Misschien had Virtue toch wel gelijk gehad over die quarantaine. Maar zeg nou zelf, bij wie kon hij in dat geval beter zijn dan bij Lana, de Genezer?

Hij bereikte het Kliftop zonder iemand tegen te komen.

Hij duwde de deuren van de lobby open. Hij wist dat Lana de mooiste kamer had, helemaal bovenin, een kamer met een balkon dat uitkeek over de klif en het strand en de zee.

Op de bovenste verdieping kwam hij in een verwarrende gang vol deuren – sommige waren dicht, en veel waren duidelijk ingetrapt of kapotgeslagen zodat de kinderen de minibars konden plunderen.

Uiteindelijk meende hij voor de goede deur te staan. Hij streek zijn kleren glad, hield zijn bloemen recht en klopte aan. Binnen barstte Patrick los in hard geblaf.

Hij zag het kijkgaatje donker worden toen er iemand doorheen keek.

Hij glimlachte en zwaaide.

Zacht gevloek vanuit de kamer. Toen: ‘Het is goed, Patrick, gewoon een of andere idioot.’

De deur ging open. Er bungelde een sigaret in Lana’s mondhoek. Ze had haar pistool in haar hand.

‘Wat nou?’ snauwde ze tegen Sanjit.

‘Bloemen,’ zei Sanjit terwijl hij haar het boeket toestak.

Lana staarde naar de bloemen. ‘Is dit een grap?’

‘Ik wilde eigenlijk snoep meenemen, maar dat kon ik nergens vinden.’

‘Ben je gek of zo? Er is een quarantaine afgekondigd. Niemand mag naar buiten.’

Hij had gehoopt op een klein glimlachje, maar hij kon niets ontwaren wat in de buurt kwam. In plaats daarvan rook hij alcohol in haar adem. Maar ze leek niet dronken en praatte ook niet met dubbele tong, en haar ogen drukten haar ongelovigheid indrukwekkend heftig uit.

‘Mag ik binnenkomen?’ vroeg Sanjit.

‘Binnenkomen?’ herhaalde Lana. ‘Hier?’

‘Ja. Mag ik binnenkomen?’

Lana knipperde met haar ogen.

‘Oké,’ zei ze, en haar wenkbrauwen schoten omhoog, alsof ze zelf ook verbaasd was dat het woord over haar lippen was gekomen. Ze deed een stap achteruit en Sanjit liep naar binnen.

Ooit was de kamer een onpersoonlijke, anonieme hotelkamer geweest.

En dat was het nog steeds. Lana had geen foto’s opgehangen, geen waardevolle bezittingen verzameld. Er lagen geen knuffels op het bed. De kamer was natuurlijk smerig, maar dat was bijna elke kamer in Perdido Beach.

Het rook er naar sigarettenpeuken, whisky en hond. Tegen een van de muren stond een enorm jachtgeweer. Patrick leek bijna net zo van slag als zijn baasje. Lana en Patrick waren allebei niet gewend om gasten te ontvangen.

Er hing een klein Samzonnetje in de kast zodat er licht was als de kastdeur openstond, en minder licht als hij dicht was.

Sanjit liep door naar de glazen balkondeur. ‘Mooi uitzicht.’

‘Wat moet je?’

‘Ik wil je leren kennen,’ zei Sanjit.

‘Waarom?’

‘Je bent interessant.’

‘Ja,’ zei Lana. ‘Maar niet op een manier die jij leuk gaat vinden.’

Sanjit ging op de bureaustoel zitten. De bloemen legde hij op het dressoir naast de televisie. Hij zag dat hij een schrammetje had van een doorn. Hij bloedde een beetje, niets ernstigs.

‘Nee,’ zei Lana. ‘Ik ga die kras niet genezen.’

‘Mooi zo,’ zei Sanjit.

‘Mooi zo? Waarom is dat mooi?’

‘Omdat ik niet wil dat het als werk aanvoelt als je mijn hand vasthoudt.’

‘Als ik je hand vasthoud?’ Lana stootte een hard gelach uit. ‘Dus daar ben je op uit? Hand in hand lopen?’

‘Nou, daar kunnen we naartoe werken. Als we elkaar aardig vinden.’

‘Dat vinden we niet.’

Sanjit glimlachte. ‘Jij lijkt daar akelig zeker van.’

‘Ik ken mezelf en ik heb jou ontmoet,’ zei Lana. Ze slaakte een zucht. ‘Goed, hoor eens, ik snap het. Jij bent zo iemand die denkt dat hij gestoorde mensen moet helpen. Of misschien voel je je aangetrokken tot gevaarlijke, labiele personen. Maar ik zal je eens iets vertellen: ik ben Edward niet en jij bent Bella niet.’

‘Ik begrijp niet wat je daarmee bedoelt,’ zei Sanjit.

‘Je wordt niet cooler door met mij om te gaan, begrepen? Jij bent een gewone jongen, ik ben een gestoorde freak, niet echt een goede basis voor ware liefde.’

‘O. Je denkt dat ik gewoon ben.’

‘Jouw vader en moeder zijn filmsterren.’

‘Mijn moeder was een tienerhoertje dat stierf aan een longontsteking na een hepatitisinfectie. Mijn vader was een van misschien wel duizend mannen, als je begrijpt wat ik bedoel.’ Sanjit trok een gemaakt opgewekt glimlachje. ‘Tot ik werd geadopteerd was de helft van alles wat ik ooit had gegeten gestolen, en de andere helft kwam van liefdadigheidsinstellingen.’ Dat liet hij even bezinken. ‘O, en zie je dit?’ Hij deed zijn mond open en wees naar een gat waar twee kiezen hadden moeten zitten. ‘Nogal hard in elkaar geslagen door een pooier die me aan een of andere ouwe Duitse kerel wilde verkopen.’

Lana keek hem boos aan. Sanjit beantwoordde haar blik en weigerde zijn ogen neer te slaan.

Na een tijdje zei ze: ‘Best. Je wilt praten, best. Ik zal praten, dan dringt het eindelijk tot je door en dan ga je weer weg.’ Lana stak een nieuwe sigaret op, nam een trek en keek hem aan door de rook. ‘Ik ben erheen gegaan om hem te doden. De gaiaphage. Ik heb er een tank propaangas naartoe gereden, heb het de mijnschacht in laten stromen en het enige wat ik hoefde te doen was een lucifer aansteken. De coyotes vielen me aan. Ik heb ze neergeschoten. Ik had het gas alsnog tot ontploffing kunnen laten brengen, maar dat heb ik niet gedaan. Is dat het verhaal dat je wilt horen?’

‘Is dat het verhaal dat je wilt vertellen?’

‘Hij zat in mijn hoofd. Ik kon hem niet vermoorden. In plaats daarvan liet hij me naar hem toe kruipen. Op handen en knieën. Als een worm. Ik heb mezelf aan hem gegeven. Ik werd deel van hem.’

Sanjit knikte omdat hij het gevoel had dat dat van hem verwacht werd.

‘Hij liet me Edilio neerschieten. Beng.’ Ze beeldde het uit.

‘Hij heeft het overleefd.’

‘Sam en Caine hebben een behoorlijke klap uitgedeeld aan de gaiaphage. Ik werd bevrijd.’

‘En je hebt Edilio gered. Maar daar wil je niet over praten, hè?’

‘Hoor eens, het is niet bepaald groots en fantastisch om iemand te redden die je net hebt neergeschoten.’

‘Jij hebt hem niet neergeschoten, dat heeft dat monster gedaan. Jij hebt hem genezen. Dat was jij.’

Lana’s ogen waren zo doordringend dat hij haar bijna niet kon aankijken. Maar hij hield stug vol. Ze zocht naar een teken van zwakte bij hem. Of misschien verwachtte ze walging.

‘Je bent er in je eentje heen gegaan om hem te vermoorden,’ zei Sanjit.

‘En ik heb gefaald.’

‘Maar je hebt het geprobeerd. Als je een man was geweest, had ik gezegd dat je twee heel grote koperen ballen had.’

Lana lachte, vermande zich, lachte weer. Toen bleef ze lachen, hield weer op, probeerde niet meer te lachen en moest die poging toch weer opgeven.

‘Ik weet niet waarom ik lach,’ zei ze bijna verontschuldigend en oprecht verbaasd.

Sanjit glimlachte.

‘Ik weet niet waarom ik lach,’ herhaalde Lana.

‘Waarschijnlijk ben je een beetje gestrest,’ zei Sanjit droog.

‘Zou je denken?’

Lana lachte opnieuw en Sanjit besefte dat hij haar lach heel erg leuk vond. Hij was niet dom of hysterisch. Hij was, zoals alles aan dit vreemde meisje, wijs, sardonisch. Diepzinnig. Hypnotiserend.

‘O, jemig,’ zei ze toen ze weer een beetje bijkwam. ‘Ben je daarom hier? Lachen is het beste medicijn? Is dat het? Ben ik je liefdadigheidsproject of zo? Genees de Genezer met de kracht van de lach?’

Haar cynisme was weer op volle sterkte teruggekeerd.

‘Ik geloof niet dat ik je wil genezen,’ zei Sanjit.

‘Waarom niet?’ snauwde ze. ‘Ik bedoel, laten we er vooral geen doekjes om winden. Ik ben ongeveer zo verknipt als een meisje maar zijn kan. Ik ben het schoolvoorbeeld van verkniptheid. Waarom wil je me niet genezen? Ik ben een psychisch wrak, verdorie!’

Sanjit haalde zijn schouders op. ‘Ik weet het niet.’

‘Denk je soms dat je me makkelijker het bed in krijgt omdat ik zo geschift ben? Ben ik een makkelijke prooi?’

‘Lana,’ zei Sanjit, ‘je draagt een pistool en je ziet eruit alsof je het zult gebruiken ook. Je hebt een hond. Je hebt helemaal alleen geprobeerd om een monster te vermoorden. Geloof me als ik zeg: niemand. Nie. Mand. Niemand kijkt naar jou en denkt: dat wordt een makkie.’

Lana zuchtte vermoeid, maar Sanjit geloofde de zucht noch de vermoeidheid. Nee. Ze was hem nog niet moe.

Hij zei: ‘Ik zag je. Ik hoorde je stem. Ik voelde me verbonden. Zo ingewikkeld is het niet. Ik had gewoon een gevoel…’

‘Een gevoel?’

Sanjit haalde zijn schouders op. ‘Een gevoel, ja. Alsof het hele doel van mijn leven, van de achterstraatjes in Bangkok via de jachten en het privé-eiland, tot mijn komst hier als een of andere gek die een helikopter probeerde te besturen, alsof het allemaal, van mijn geboorte tot nu, van a tot z, één grote kosmische truc was om mij jou te laten ontmoeten.’

‘Geloof je het zelf?’ zei ze smalend.

Hij wachtte.

‘Laatst zei je dat ik het op een na dapperste meisje was dat je ooit hebt ontmoet. Wie was het dapperste?’

Sanjits glimlach verdween. In een oogwenk was hij weer terug, in dat smerige steegje dat naar rotte vis, curry en urine stonk.

‘Ik vertelde net toch over die pooier die mijn tanden eruit heeft geslagen? Hij wilde me afslachten,’ zei Sanjit. ‘Om iedereen te laten zien dat je hem moest gehoorzamen, weet je wel. Hij had een mes. En ik was al halfdood. Ik kon me niet eens meer bewegen. En toen was dat meisje er ineens. Geen idee waar ze vandaan kwam. Ik had haar nog nooit gezien. Zij, eh…’

Plotseling kon hij tot zijn eigen verbazing niet verder praten. Lana wachtte tot hij weer iets kon zeggen. ‘Ze liep naar die vent toe en zei alleen maar: “Laat hem met rust”.’

‘En toen liet-ie je gaan? Zomaar?’

‘Nee. Niet echt. Het was een mooi meisje, een jaar of elf, twaalf misschien. En tja, een knap jong jochie kan een pooier een aardig bedrag opleveren. Maar een mooi jong meisje… Zij was meer waard, om het zo maar te zeggen.’

‘Heeft hij haar meegenomen?’

Sanjit knikte. ‘Ik ben een week ziek geweest, volgens mij. Dacht dat ik dood zou gaan. Kroop naar een hoop vuilnis en bleef gewoon… Nou goed, toen ik weer kon lopen heb ik haar gezocht. Maar ik heb haar nooit gevonden.’

Ze zaten daar met z’n tweeën naar elkaar te kijken. Het leek best een tijd te duren.

‘Ik moet naar de stad,’ zei Lana toen. ‘Aan dat griepgedoe kan ik blijkbaar niets doen. Lekkere Genezer. Maar ik kan nog altijd de gebruikelijke gebroken botten en brandwonden en zo behandelen.’

‘Natuurlijk,’ zei Sanjit terwijl hij opstond. ‘Ik zal je niet langer ophouden.’

‘Ik zei niet dat je niet met me mee mocht,’ zei Lana bijna grauwend.

Sanjit onderdrukte de glimlach die zich heel graag over zijn gezicht wilde verspreiden. ‘Zeg het maar als je zover bent.’

Zeventien          33 uur, 14 minuten

‘Dekka. Wakker worden.’

Haar ogen gingen open. Ze keken knipperend op naar Sam. Het was klaarlichte dag. Niet eens meer vroege ochtend, maar later. Ze had heel lang geslapen.

Een scherpe inademing. Ze sprong overeind en begon haar lichaam te bekloppen, prikkend, duwend, op zoek naar alles wat er niet hoorde te zitten.

Het gat in haar schouder brandde als een gek.

Haar maag rammelde. Haar voeten deden pijn. Haar geschaafde scheenbenen schrijnden. Haar rug deed zeer van het slapen op een rotsblok.

‘Ik heb overal pijn,’ zei Dekka.

Sam keek bezorgd.

‘Ik bedoel, dat is goed. Hunter voelde haast niets, toch?’

Sam knikte. ‘Ja. Ja, dat is goed. Dus dan was het uiteindelijk ook goed om een gat in je schouder te branden, toch?’

‘Ik ben er nog niet aan toe om dat grappig te vinden, Sam. Waar is Jack?’

Sam wees naar de top van een heuvel. Ze bevonden zich in een heel droog en verlaten gebied. De heuvel was nog geen zestig meter hoog en meer een hoop aarde dan een berg.

Jack stond erbovenop en keek met zijn hand boven zijn ogen naar het noordoosten.

‘Wat zie je?’ riep Sam tegen hem.

‘Er is daar iets wat eruitziet alsof het helemaal is afgebrand.’

Sam knikte. ‘Ja. Het kluizenaarshutje. En wat nog meer?’

‘Een stel nogal ruig uitziende heuvels, vol rotsen en zo,’ riep Jack. Hij wilde naar beneden klauteren, maar de grond was los, dus hij gleed en schoof en viel. Toen stond hij weer op en sprong.

Hij sprong tien meter naar beneden en kwam vlak voor Sam weer neer.

‘Gast,’ zei Sam.

‘Goh,’ zei Jack. ‘Nooit geweten dat ik dat kon.’

‘Misschien kun je die kracht van jou op nog wel meer manieren gebruiken,’ zei Sam.

‘Ik wou dat ik hem kon gebruiken om water te vinden.’

‘Dekka, wat denk jij? Over die bergen of door het verbrande stuk?’

‘Ik heb nogal een hekel aan klimmen.’

‘Dat hutje is best dicht bij de mijnschacht,’ merkte Sam op.

‘Ja. Ik weet nog waar de mijn is,’ zei Dekka. ‘Daar moeten we dus gewoon niet naartoe.’

Het was niet ver naar het hutje. Of beter gezegd, de paar verkoolde planken die nog over waren van het hutje van Kluizenaar Jim. Sam haalde de kaart weer tevoorschijn. Hij mat de afstand met zijn vingers. ‘Het lijkt nog een kilometer of tien naar het meer. Ik neem aan dat we allemaal wat kunnen drinken als we daar zijn.’

Ze hadden de Santa Katrina-heuvels nu aan hun linkerhand. Die waren een en al kale rots en aarde, en sommige rotsformaties zagen eruit alsof ze zo uit de grond waren geduwd, alsof de aarde er nog af gleed. Meer naar rechts was de hogere berg, en de kloof in die berg die de spookstad en de mijnschacht verborgen hield.

Niemand zei iets over die plek.

Na een dorstige wandeling van een uur door een ontzettend dor landschap kwamen ze bij een hoog hek van harmonicagaas. De grond zag er aan beide kanten van het hek precies hetzelfde uit. Voor zover zij konden zien was er niets om een hek omheen te zetten.

Er hing een stoffig, roestig bord.

‘“Verboden toegang voor onbevoegden,”’ las Jack hardop.

‘Tja,’ zei Sam. ‘Straks worden we nog gefouilleerd.’

‘Zou het niet te gek zijn als iemand ons kwam arresteren?’ zei Dekka verlangend.

‘Jack. Haal dat hek neer.’

‘Echt?’

‘De muur is die kant op.’ Sam wees. ‘We moeten naar de muur en die volgen naar het meer. En zoals Dekka al zei: het zou te gek zijn als hier iemand was om ons te arresteren. Dan zijn ze verplicht om ons iets te eten en te drinken te geven.’

Sam wist niet precies wat hij op de luchtmachtbasis Evanston verwacht had aan te treffen. Hij wist niet precies waar hij op had gehoopt. Barakken vol soldaten misschien. Dat zou fantastisch geweest zijn. Maar zo niet, dan misschien een gigantische tank vol water. Dat was ook fijn geweest.

Maar in plaats daarvan troffen ze een rij ondergrondse bunkers aan. Ze waren vanbuiten allemaal hetzelfde: schuin aflopende betonnen platen die naar een stalen deur leidden. Jack trapte de eerste open.

Sam zorgde voor de verlichting. Binnen was een lange, lage ruimte. Helemaal leeg.

‘Waarschijnlijk sloegen ze hier bommen op of zo.’

‘Nu ligt er in elk geval niks,’ zei Jack.

Ze maakten nog vier bunkers open voor ze zich erbij neerlegden dat er niets te vinden was.

Toen ze door het bunkerveld dwaalden kwamen ze een vrachtwagen tegen met de sleutels nog in het contact. De accu was leeg. Maar er lag een literfles bronwater in de cabine, nog halfvol.

Ze rustten uit in de schaduw van de vrachtauto en deelden het water.

‘Nou, dat was een teleurstelling,’ gaf Sam toe.

‘Wat had je dan willen vinden, bommen?’ vroeg Dekka.

‘Een enorme voorraad van die maaltijden die soldaten eten, hoe heten ze ook alweer?’

‘mre’s,’ zei Jack. ‘Meals Ready to Eat.’

‘Ja. Een paar van die dingen. Zeg maar een miljoen of zo.’

‘Het was al mooi geweest als de vrachtwagen het nog had gedaan, dan hadden we met de auto kunnen gaan in plaats van te lopen,’ mopperde Dekka.

Ze gingen weer op pad. De halve liter water leek alweer heel lang geleden. Langzaam kregen ze de blinde muur in het oog die voor hen opdoemde. Hij rees recht omhoog uit het zand en struikgewas.

‘Goed, nu buigen we af naar links. We gaan dat meer zoeken en dan gaan we terug naar de stad,’ zei Sam.

Ze hielden de muur aan hun rechterhand. Het terrein werd moeilijker begaanbaar, met diepe greppels die de gladde woestijngrond als droge rivierbeddingen doorkliefden.

Voor hen, flikkerend als een luchtspiegeling, stond een laag gebouw dat Sam deed denken aan de noodgebouwen waar scholen soms hun toevlucht toe namen. Het had een paar ramen met daarvoor de horizontale latjes van stokoude jaloezieën. Op meerdere plekken staken airconditioningkastjes uit de muren.

Op een parkeerplaats stonden nog meer zandkleurig gecamoufleerde vrachtauto’s. Een paar personenwagens. Allemaal netjes opgesteld tussen de witte strepen.

Een lange antenne prikte naar de lucht. En achter het gebouw lag een slordige hoop enorme roestbruine, donkergele en lichtgrijze blokken.

‘Hé, dat is een trein!’ zei Jack.

Sam keek op de kaart. Hij besefte nu pas dat de dubbel gearceerde streep een spoorlijn aangaf – hij had nooit geweten waar de streep voor stond.

Sam wou dat hij eraan gedacht had om een verrekijker mee te nemen. Er was iets raars aan het gebouw. Het lag te geïsoleerd. Maar goed, het zou kunnen dat er nog een heel stel van dit soort gebouwen net achter de fakz-muur lag, zei Sam tegen zichzelf. Misschien lag dit gebouw wel net aan de rand van een groot complex.

Maar zo voelde het niet. Het voelde alsof deze plek expres heel ver weg van alles was. Hij betwijfelde of het gebouw zelfs wel te zien was op een satellietfoto. Op de paar auto’s na was alles in dezelfde zandgele kleur geverfd als de omringende leegte.

‘Laten we eerst even in het gebouw kijken.’

De deur zat niet op slot en Sam duwde hem behoedzaam open. Zand en stof waren neergedaald op de glanzende linoleumvloer. Een grote ruimte, twee gangen die daarvandaan liepen en twee aparte kantoren achter een glazen wand. In de grote ruimte stonden een stuk of zes grijs geverfde metalen bureaus en ouderwetse bureaustoelen op wieltjes, sommige met totaal niet bijpassende bekleding. De computers op de bureaus hadden zwarte schermen. De lichten waren uit. De airconditioning was duidelijk ook uit: het was er bloedheet.

Sam keek even naar de ingelijste foto’s op een bureau: iemands gezin, twee kinderen, een echtgenote en een moeder of oma. Op een ander bureau zag hij een stressballetje liggen. Er stonden officieel uitziende mappen en bakken vol stokoude floppy’s.

Alles was stoffig. Bloemen in een klein vaasje waren slechts nog stokjes. Papieren waren van bureaus naar de vloer gedwarreld.

Het was griezelig. Maar ze hadden allemaal al heel veel griezeligs gezien: verlaten auto’s, lege huizen, lege winkels.

Eén ding dat ze al heel lang niet meer hadden gezien: op een van de bureaus stond een geopende pot Nutella met een lepel erin, het deksel nergens te bekennen.

Ze sprongen er alle drie tegelijk op af.

‘Er zit nog wat in!’ riep Jack, zo blij dat je zou denken dat ze iets veel belangrijkers hadden ontdekt.

Sam en Dekka grijnsden. Het was een grote pot, en hij zat nog minstens halfvol.

Jack tilde de lepel op. De Nutella droop loom naar beneden.

Jack deed zijn ogen dicht en stak de lepel in zijn mond. Zonder iets te zeggen gaf hij hem daarna door aan Dekka.

Het leek wel een religieus ritueel, als de communie. Ze namen om de beurt een lepel, zwijgend, allemaal met stomheid geslagen door de heerlijkheid van de intense smaak van zoetigheid na zo veel vis en kool.

‘Hoe lang is het wel niet geleden?’ vroeg Dekka. ‘Het is zoet.’

‘Zoet en romig en chocoladeachtig,’ zei Jack dromerig.

‘Hoe kan het dat het nog steeds romig is?’ vroeg Sam.

Jack had de lepel vast. Hij verstijfde. ‘Hoe kan het dat het nog steeds romig is?’ herhaalde hij.

‘Die pot moet maanden geleden opengemaakt zijn, voor de fakz kwam,’ zei Sam. ‘Het zou helemaal opgedroogd moeten zijn. Helemaal hard en taai.’

‘Dan zou ik het nog steeds eten,’ zei Dekka opstandig.

‘Deze pot is niet maanden geleden opengemaakt. Hij is nog niet eens een paar dagen open,’ zei Sam. Hij zette de pot neer. ‘Er is hier iemand.’

Jack was een paar van de papieren aan het lezen die her en der verspreid lagen. ‘Dit is een onderzoeksstation geweest.’

Dekka keek gespannen om zich heen, bang voor indringers, vijanden. ‘Onderzoek naar wat? Wapens? Buitenaardse wezens?’

‘“Project Cassandra,”’ las Jack voor. ‘Dat is de kop boven de meeste memo’s en zo. Ik wou dat ik in die computers kon komen.’

‘Er is hier iemand,’ zei Sam, om bij de belangrijkste ontdekking te blijven. ‘Iemand die een pot Nutella kan opendraaien en het met een lepel kan eten. Dus geen coyote. Er is hier een mens.’

‘Iemand uit Perdido Beach?’ vroeg Dekka zich af. ‘Misschien is er ooit iemand de stad uit gegaan die toen deze plek heeft gevonden en nooit meer terug is gekomen. Het kan best zijn dat er eens iemand is weggegaan zonder dat het ons is opgevallen.’

‘Of iemand van Coates.’ Sam maakte een handgebaar om stilzwijgend aan te geven dat hij de gang links in ging en dat Jack en Dekka klaar moesten staan om hem rugdekking te geven.

Het was geen lange gang: slechts vier deuren aan elke kant. Door een ruit van gewapend glas in een deur aan het eind van de gang kwam een zachte gloed.

Sam deed de deuren open, één tegelijk. Achter de eerste twee bevonden zich lege kantoren. Achter de volgende zat een groezelige kamer met een metalen tafel en twee stoelen tegenover elkaar. Aan de muur hing een scherm. Op de grond lag een klembord.

Sam raapte het op. ‘“Project Cassandra,”’ las hij hardop. ‘“Proefpersoon 1-01. Testnummer GV-788.”’

Hij legde het klembord op tafel en ging door naar de volgende kamer.

Hij deed de deur open en wist meteen dat er iemand binnen was, zelfs nog voor hij iemand zag.

Deze kamer had een raam van gewoon glas waardoor het zonlicht naar binnen stroomde. Er stonden een bed en een bureau en aan de muur hing een grote televisie. Onder het scherm lagen stoffige spelcomputers.

Op een bijzettafeltje lagen grote stapels boeken.

En één boek werd vastgehouden door een jongen die in een ligstoel zat met zijn voeten op het bureau. Hij was een jaar of twaalf. Zijn zwarte haar hing op zijn rug en kwam bijna tot zijn middel. Hij zou waarschijnlijk lang zijn als hij opstond. Mager. Hij droeg een spijkerbroek, gympen en een zwart-wit t-shirt van de Hollywood Undead.

‘Hoi,’ zei Sam fronsend.

De jongen reageerde nauwelijks.

‘Ken ik jou niet ergens van?’ drong Sam aan.

De jongen keek hem met samengeknepen ogen aan. Hij glimlachte een beetje. Hij leek zich weer op zijn boek te willen richten.

‘Gast,’ zei Sam. ‘Jij bent toch Toto?’

De wenkbrauwen van de jongen gingen omhoog. Zijn lip trilde. Hij vroeg: ‘Is hij echt?’

Hij praatte tegen een levensgroot Spider-Man-hoofd van piepschuim, inclusief blauw met rode kap, dat op een plank stond.

‘Ik ben echt,’ zei Sam. Toen riep hij: ‘Dekka! Jack!’

‘Waarom schreeuwt hij?’ vroeg Toto aan Spidey. ‘Hij zou een Decepticon kunnen zijn.’

‘Ik ben geen Decepticon,’ zei Sam, en hij voelde zich een beetje belachelijk.

‘Hij spreekt de waarheid,’ zei Toto tegen Spidey. ‘Hij is geen Decepticon. Maar misschien werkt hij wel voor de Dementors, voor Sauron, voor de duivel.’

‘Waar heb je het over, Toto?’ vroeg Sam.

Jack en Dekka kwamen naar binnen gerend. ‘Wow,’ zei Dekka.

‘Hij weet best waar ik het over heb,’ zei Toto tegen Spider-Man. ‘Hij raadt maar wat, hij probeert me uit. “Waar heb je het over, Toto?” vraagt hij. Tuurlijk. Hij weet het best. Hij kent de duivel.’

‘Ik werk voor niemand,’ zei Sam.

‘Jokkebrok. Iemand heeft je gestuurd.’

‘Ja, Albert, maar…’

‘Ze proberen altijd te liegen, maar het werkt nooit, hè?’ zei Toto.

Sam draaide zich om naar Dekka. ‘Volgens mij is deze jongeman heel lang alleen geweest.’

‘Hij bedoelt dat ik gek ben.’ Toto praatte rechtstreeks tegen Dekka, niet tegen Spider-Man, hoewel hij even achteromkeek naar Spideys hoofd en niet goed leek te kunnen kiezen tussen Dekka en de webslingeraar. ‘De waarheidszegger, waarheidszegger Toto.’

‘Ben jij proefpersoon één nul één?’ vroeg Jack.

Toto leek hem niet te horen, maar in zijn ogen welden tranen op. ‘Eén nul één. Ja. Eén nul twee, wil je weten wat er met haar is gebeurd?’

‘Ja,’ antwoordde Sam.

‘Zullen we het zeggen, Spidey?’ Toto liet zijn tanden zien en gromde. ‘Ze woonde aan de andere kant van de gang. Darla. Ze was acht. Ze had alleen maar Hello Kitty-spullen. Ze kon door muren lopen. Ze wilde niet blijven, ze wilde naar huis, dus ze probeerde gewoon door de muur naar buiten te lopen en de bewakers gaven haar een stroomstoot terwijl ze erdoorheen ging en weet je wat er toen gebeurde?’

‘Zeg het maar.’

‘Hij wil het niet weten, niet echt, hè?’ vroeg Toto aan Spidey. ‘Hij heeft te veel nare dingen gezien, hè? Maar ik ga het toch zeggen, namelijk dat die stroomstoot haar halverwege de muur liet verstijven. Ze ging dood. Ze moesten de hele muur slopen om haar eruit te krijgen.’

‘De kat van Albert,’ zei Jack.

Sam knikte. Ze hadden allemaal het verhaal gehoord over de teleporterende kat die een inschattingsfout had gemaakt en doodging met een boek door haar lijf.

‘Ze zijn niet verbaasd,’ zei Toto. Hij hield zijn hoofd schuin en schudde het heen en weer, enorm geamuseerd door een of ander binnenpretje. ‘Ze weten het, hè?’ vroeg hij aan Spidey.

‘Ja, we weten het,’ zei Sam. Hij stak zijn hand omhoog en vuurde een felgroene lichtstraal af op het hoofd van Spider-Man. De stof van de kap vatte vlam en het piepschuim dat erin zat smolt.

Toto’s bleke gezicht werd nog bleker. Hij slikte moeizaam en keek Sam voor het eerst recht aan.

‘Sorry, gast,’ zei Sam. ‘Maar meer gekte kunnen we echt niet aan. En we hebben niet de hele dag de tijd.’

‘Ja, hij spreekt de waarheid, hij heeft haast.’

‘Hij heeft het nog steeds tegen Spider-Man,’ merkte Dekka op. ‘Hij is gestoord.’

‘Tja, nou, we zijn allemaal een beetje gestoord, Dekka,’ zei Sam.

‘Nee, hij is niet gestoord, de Sam-jongen niet,’ zei Toto hoofdschuddend. Toen voegde hij er sluw aan toe: ‘Hij vindt in elk geval van niet.’

‘We zijn op zoek naar een groot meer. Lake Tramonto. Weet jij hoe we daar moeten komen?’

‘Wij weten niet hoe we waar dan ook moeten komen,’ zei Toto. Plotseling zag hij eruit alsof hij elk moment in huilen kon uitbarsten. ‘Waar is Spidey?’

‘Hoe lang zit je hier al?’ vroeg Sam ongeduldig.

Jack gaf antwoord. ‘Ruim een jaar. De begindatum voor proefpersoon één nul één was een paar maanden voor de komst van de fakz.’

Sam dacht een paar seconden na. Vroeg zich af wat hij moest doen. Hij kon toch niet zomaar weglopen en de jongen laten stikken? Toch? Vooral niet nu hij in zijn ongeduld Spidey had verbrand.

Aan de andere kant zat hij absoluut niet te wachten op nog iemand om in de gaten te houden. En hij had zo’n vermoeden dat deze jongen hier nog wel een tijdje zou zitten. Sam kon hem altijd later nog oppikken. En als ze het meer zouden vinden, zou de hele stad waarschijnlijk verhuizen, dus dan zouden ze hier sowieso weer langskomen.

‘Hoor eens, Toto, ik ga nu net doen alsof je niet volslagen geschift bent. Ik laat het aan jou over. Dus je kunt met ons meegaan en in elk geval een beetje normaal doen, of je blijft hier. Jij mag kiezen.’

Toto bleef over zijn schouder naar de bruin met zwarte brij kijken die net nog het piepschuimhoofd was geweest. Maar tussendoor keek hij naar Sam en Dekka en zelfs naar Jack.

‘Wat hebben jullie te eten?’ vroeg Toto.

‘Gedroogde vis. Kool. Artisjokken.’

Tot Sams verbazing likte Toto letterlijk zijn lippen af. ‘Jullie hebben ook andere dingen, maar die willen jullie niet delen. Dat geeft niet. Ik heb sinds die tijd alleen maar Nutella gehad. Niets anders.’

‘Jij moet wel heel veel Nutella hebben,’ zei Dekka, niet in staat haar gulzige hoop te verbergen.

‘Ja.’

‘Laat zien,’ zei Sam. ‘Laat zien wat je hier hebt. En daarna gaan we het meer zoeken.’

Sam ging voorop naar buiten, en Jack en Dekka voegden zich naast hem. ‘Ze wisten het, hè?’ vroeg Sam aan Jack.

Jack had nog steeds een handvol papieren vast die hij van een bureau had meegegrist.

‘Ja,’ zei Jack, die tijdens het lopen nog altijd gefascineerd de uitgeprinte gegevens doornam. ‘Ik geloof niet dat ze wisten wat het was, of waar het door veroorzaakt werd. Maar ze wisten het wel.’

‘Wat wisten ze?’ vroeg Dekka.

‘Degenen die hier de leiding hadden, wie dat ook geweest mogen zijn,’ zei Sam boos, ‘wisten dat er iets aan de hand was met de kinderen van Perdido Beach.’

Jack haalde hem in, pakte hem bij zijn schouder en gaf hem een vel papier aan. ‘Een namenlijst.’

Sams ogen gleden meteen naar zijn eigen naam, de derde in een rij van vijf. ‘Toto, Darla, ik, Caine en Taylor.’ Hij gaf het vel met een woest gebaar terug aan Jack. ‘Niet alle freaks, maar wel een paar van ons.’

Hij wist niet wat hij moest zeggen of denken. Hij werd er boos van, maar hij wist niet eens waarom. Natuurlijk hadden ze meer willen weten over kinderen die opeens bovennatuurlijke gaven ontwikkelden.

En natuurlijk hadden ze dat geheim willen houden.

Maar toch kreeg hij er een boos en ongemakkelijk gevoel van. ‘Dit betekent dat ze het weten. De mensen buiten moeten een vermoeden hebben van wat er ongeveer gebeurd is.’

‘De echte gegevens staan op die computers,’ zei Jack. ‘Dat ene vel is maar een klein bestand. Als we weer stroom zouden hebben…’

Sam keek woedend naar de muur verderop. En vroeg zich niet voor het eerst af welke ontvangst hun te wachten stond als die muur ooit zou wegvallen.

Achttien          32 uur, 36 minuten

Toto bracht hen van het gebouw naar de trein.

Het was verder dan Sam had gedacht. De leegte van de woestijn had met het perspectief gespeeld, waardoor het geleken had alsof de trein recht naast het gebouw lag. Maar in werkelijkheid moesten ze tien minuten lopen.

Er waren twee geel met zwarte diesellocomotieven van Union Pacific, die allebei nog recht op het spoor stonden.

Achter de locomotieven stond een roestkleurige goederenwagon, ook op het spoor.

Daarachter kwam een grote chaos. Er waren zeven ontspoorde platte wagons. Die hadden allemaal twee containers – massieve stalen rechthoeken – op het zand en de kleine struikjes gesmeten.

Helemaal achteraan had de muur een goederenwagon doormidden gesneden. De muur was uit het niets verschenen, had de donkeroranje wagon in tweeën gehakt en door die plotselinge schok waren waarschijnlijk de andere wagons ontspoord.

Maar Sam, Dekka en Jack waren niet erg geïnteresseerd in dat soort speculaties. Tientallen in plastic verpakte pallets waren uit de doorgesneden wagon op het spoor en de grond gevallen.

Elke pallet was beladen met opgestapelde dozen Nutella.

‘Dat zijn honderden potten,’ zei Sam.

‘Duizenden,’ zei Jack. ‘Duizenden. We… we zijn rijk.’

Als elke pot een enorme diamant was geweest, had Sam nog steeds liever de Nutella gehad.

‘Dit is de grootste ontdekking in de geschiedenis van de fakz,’ zei Dekka, en ze klonk alsof ze een wonder aanschouwde.

‘Wat is een fax? Wat bedoelen ze met fax?’ vroeg Toto.

‘fakz. De Fall-out Alley KinderZone,’ zei Sam afwezig. ‘Het is grappig bedoeld. Gast, wat zit er in de rest van die containers?’

Toto keek ongemakkelijk. Hij wrong zich in zo veel bochten dat het leek alsof hij een dansje deed. ‘Dat weet ik niet.’

‘Hoe bedoel je, dat weet je niet? Sta je te liegen?’ vroeg Dekka fel.

‘Geen leugens,’ zei Toto met vlammende ogen. ‘Ik ben Toto de waarheidszegger, proefpersoon één nul één. Niet Toto de leugenaar.’

‘Wat wou je dan zeggen? Dat je nog nooit in een van die containers hebt gekeken? Er zijn veertien containers. Plus die eerste wagon. Hoe bedoel je, dat weet ik niet?’ Dekka kon er met haar hoofd niet bij.

Toto deed zijn kronkelende dansje weer. ‘Ik kon ze niet open krijgen. Ze zitten op slot. En ze zijn van staal. Ik heb er stoelen tegenaan gegooid, maar ze gingen niet open.’

Sam, Dekka en Jack staarden naar de vreemde jongen.

Toen staarden ze naar de containers.

Toen staarden ze naar elkaar.

‘Nou,’ zei Sam. ‘Ik denk dat ons dat wel gaat lukken.’

Ongeveer acht seconden later had Sam het slot van de dichtstbijzijnde container weggebrand. Daarna had Jack de deur opengeduwd.

De inhoud van de container was verpakt in plastic maar nog altijd onmiskenbaar.

‘Wc’s?’ vroeg Dekka.

Veel porseleinen potten waren gebroken toen de trein ontspoorde, en de scherven werden door het krimpfolie bij elkaar gehouden.

In de tweede container zaten nog meer wc’s.

De derde container zat vol met ogenschijnlijk duizenden middelgrote dozen. In de dozen zaten baseballpetjes. Van de Dodgers.

‘One size fits all,’ zei Dekka vol afschuw. ‘Maar ik ben voor de Angels.’

‘Het gaat wel even duren voor we alles doorzocht hebben,’ zei Sam. ‘Maar ik denk wel dat het de moeite waard is.’

In de vierde container zaten rieten tuinmeubels.

‘Of misschien ook niet,’ zei Sam gefrustreerd.

De vijfde container bevatte rieten bloempotten en gebroken terracottabakken, evenals twee pallets vol met gipsen tuinbeelden: engeltjes, kabouters en de Maagd Maria.

In de zesde zaten blikken verf en beits.

De zevende was beter, met een gemengde lading: pallets met instantnoedels met garnalensmaak, mihoen met kipsmaak, koffiefilters en koffiezetapparaten, en doosjes met gemengde theesoorten.

‘Ik wou dat ik wat van die noedels had kunnen eten,’ zei Toto treurig. ‘Het was fijn geweest om wat van die noedels te hebben.’

‘Noedels zijn lekker,’ beaamde Sam.

‘Ik zou geen nee zeggen tegen een bakje noedels,’ zei Jack.

‘Waar, waar gesproken! Hij zou geen nee zeggen tegen noedels,’ wauwelde Toto.

De achtste container was leeg. Niets.

In de negende stonden twee grote machines. ‘Van die dingesen,’ zei Jack. Hij zocht naar de juiste term. ‘Je weet wel. Een draaibank, of zoiets.’

‘Ja, hartstikke leuk,’ zei Dekka. ‘Nu nog tweehonderdtwintig volt en we kunnen een werkplaats beginnen.’

Sam begon zich zorgen te maken. Nutella en noedels waren goed. Fantastisch, om precies te zijn. Wonderbaarlijk. Maar hij had gehoopt op meer eten, meer water, meer medicijnen, iets. Het leek bizar veel op Kerstmis toen hij klein was: dat je hoopte op iets wat je niet eens kon benoemen. Een doorbraak. Iets… geweldigs.

Toen Jack de tiende container openmaakte bleef hij roerloos staan.

Sam zei: ‘Oké, wat zit erin?’

Geen antwoord.

Sam boog zich over Jacks schouder om te kunnen kijken. Pallet na pallet vol zware dozen. Elke doos was bedrukt met het Apple-logo.

‘Computers?’ vroeg Sam. ‘iPods?’ Daar hadden ze niets aan.

Eindelijk kwam Jack weer in beweging. Hij rende naar de dichtstbijzijnde pallet, maar aarzelde toen. Hij veegde zorgvuldig zijn handen af aan zijn broek. Toen scheurde hij het krimpfolie los en maakte heel voorzichtig en behoedzaam de eerste doos open.

Met trillende vingers tilde hij er een witte doos uit. Op de doos stond een foto van een laptop.

‘Dat zou geweldig zijn als we internet hadden,’ zei Sam. ‘Of elektriciteit.’

‘Ze worden volledig opgeladen verzonden,’ snauwde Jack, boos dat Sam hem onderbrak. Alsof Sam praatte tijdens een kerkdienst. ‘Het is heel lang geleden… maar misschien is de accu nog niet helemaal leeg.’

‘Goed,’ zei Sam. ‘Dan kun je dus spelletjes spelen. Laten we naar de volgende…’

‘Nee!’ riep Jack met een stem die ergens tussen gekweld en verrukt in zat. ‘Nee. Ik moet… Ik moet ze zien.’

Hij deed er vijf volle minuten over om de doos heel voorzichtig open te maken en haalde de stukken verpakkingspiepschuim eruit alsof het kwetsbare kunstwerken waren.

Het was alsof je naar een onbekend maar diepreligieus ritueel keek. Sam vond het bijna ontroerend. Hij had Jack nog nooit zo emotioneel meegemaakt.

Geduldig peuterde hij aan het kleine stukje tape dat het dunne schuimrubberen omhulsel rond de laptop op zijn plek hield.

En toen had hij eindelijk de zilverkleurige laptop vast, alsof hij een baby in zijn trillende handen hield.

Hij draaide hem om. Nu vond zelfs Sam het spannend worden.

Jack deed zijn ogen dicht, haalde diep adem om rustig te worden, draaide de laptop weer om en drukte op het knopje van het batterij-indicatielampje. Er gloeiden twee piepkleine groene puntjes op.

‘Twee!’ jubelde Jack. ‘Twee! Ik was bang dat het één knipperlichtje zou zijn.’ Toen, fluisterend: ‘Twee. Dat is zeker anderhalf uur. Misschien wel twee.’

‘Gast. Ben je aan het huilen?’

Jack veegde langs zijn ogen. ‘Nee. Jemig hé.’

‘Hij liegt, hij huilt wel!’ riep Toto niet erg behulpzaam uit.

‘Heb je even wat tijd nodig?’ vroeg Sam. Hij vroeg zich af of er iets op aarde was wat Jack zou kunnen bewegen om nu al door te lopen.

Jack knikte.

‘Goed. Dekka, Toto en ik gaan vast naar de volgende.’

In de elfde container zat nog meer tuinmeubilair.

De twaalfde container was tot de nok toe gevuld met het mooiste wat Sam en Dekka ooit in hun leven hadden gezien.

Dit keer bleven zij stokstijf en met open mond staan. Overmand door emotie.

Dat logo zouden ze uit duizenden herkennen.

‘Kun je instantnoedels klaarmaken met Pepsi?’ vroeg Dekka zich af.

Ze sprongen op de in folie verpakte pallets af en scheurden de blikjes los.

Krak pssj!

Krak pssj!

Krak pssj!

Daar klonk het geluid dat maandenlang niet meer in de fakz te horen was geweest. Lipjes werden naar binnen gedrukt en Sam, Dekka en Toto dronken met diepe teugen.

‘Ooo…’ zei Dekka.

‘Zo lekker,’ zei Toto.

‘Het is net… Het is net alsof het leven weer goed is. Alsof het universum eindelijk besloten heeft naar ons te lachen,’ zei Sam met een brede grijns.

Burp.

‘O ja,’ zei Dekka. ‘Prikboer.’

Ze stonden nu alle drie te grijnzen. ‘Jack!’ riep Sam.

‘Ik ben bezig!’ riep hij terug.

‘Hier komen. Nu!’

Jack kwam aangerend alsof hij dacht dat er iets mis was. Een grijnzende Sam stak een blikje naar hem uit.

‘Is dat…?’

‘Ja, dat is het,’ verzekerde Sam hem.

Krak pssj!

Burp.

Toen begon Jack te huilen, snikkend en drinkend en boerend en lachend.

‘Begin je een beetje door te draaien, Jack?’ vroeg Dekka.

‘Het is gewoon…’ Hij leek niet op de juiste woorden te kunnen komen.

Sam legde zijn arm om Jacks schouders. ‘Ja, man. Het is te veel, hè? Het lijkt te veel op de wereld van vroeger, bedoel ik.’

‘Ik eet ratten,’ zei Jack door zijn tranen heen.

‘We eten allemaal ratten,’ zei Dekka. ‘En ik ben blij ook als ik een lekker sappige te pakken krijg.’

‘Waar,’ mompelde Toto een beetje ongerust. ‘Ze eten ratten. Ze hebben het nog niet eerder over ratten gehad, Spidey.’

De zon was al een tijdje over zijn hoogste punt heen. Sam zei: ‘We moeten de laatste containers bekijken. En dan is het tijd om te gaan. Dat wij hier van het goede leven genieten, wil nog niet zeggen dat de mensen thuis dat ook doen.’

‘We hoeven geen water te zoeken, we hebben Pepsi!’ zei Jack.

‘En dat is geweldig,’ zei Sam. ‘Doen we misschien een paar dagen mee. Als we het naar de stad weten te krijgen.’

Dat bracht Jack weer bij zijn positieven. Hij knikte kort en zei: ‘Ja, je hebt gelijk. Sorry. Ik was gewoon… Ik weet het niet. Heel even leek het net alsof het allemaal voorbij was.’

Om even iets anders te doen gingen ze eerst door naar de goederenwagon. Zodra ze de deur openschoven werden ze overvallen door een weeïg zoete geur.

De wagon was gevuld geweest met sinaasappels, maar dat was alleen te zien aan de kleurige etiketten op de kisten. De sinaasappels zelf waren al lang geleden verrot in de hitte. De bodem van de wagon was bedekt met een plakkerige vloeistof. Sommige kisten zaten onder de wollige schimmel in allerlei bizarre vormen en maten.

‘Een beetje te laat voor deze,’ zei Sam spijtig.

‘Sinaasappels waren lekker geweest,’ zei Toto.

In de allerlaatste container zat een gemengde lading: schroevendraaiers, zagen en allerlei ander gereedschap, en verschillende soorten fitnesstoestellen.

Maar daar was niemand meer in geïnteresseerd, want ze werden allemaal in beslag genomen door de een-na-laatste container.

De dertiende container was beladen met draagbare raketwerpers.

Na de brand had het ziekenhuis erger geklonken. Want toen hadden de kinderen geschreeuwd. Ze hadden Lana’s naam geschreeuwd.

Nu schreeuwde er niemand, merkte Lana op. Er werd gehoest. Er werd heel veel diep en schrapend gehoest. Alsof kinderen hun longen eruit probeerden te hoesten.

Dahra stond over een van de bedden gebogen en legde een natte doek op het voorhoofd van een kind. Ze had niet gezien dat Lana binnen was gekomen met Sanjit.

Lana telde snel. Twintig? Eenentwintig? Sommigen lagen op stretchers, anderen op matrassen onder een stapel dekens uit tien verschillende huizen, van tien verschillende bedden. Sommigen lagen met heel weinig kleren aan op de koude tegelvloer.

En de meesten waren aan het hoesten, hoesten, hoesten.

Dahra keek op toen ze hun stemmen hoorde. ‘Lana. Godzijdank. Wil je het nog een keer proberen?’

Lana maakte een machteloos handgebaar. ‘Ik wil alles doen. Maar de magie werkt niet bij dit virus.’

Dahra veegde het zweet van haar voorhoofd. Ze zag eruit alsof ze niet geslapen had. Nog nooit. ‘Luister, secundaire infecties heet dit. Iemand krijgt een virus en dan komt er ook nog iets anders bij. Meestal is dat waaraan mensen doodgaan.’

‘Jij bent de baas,’ zei Lana. Ze meende het, en ze zei het alleen tegen Dahra.

‘Haar,’ zei Dahra wijzend. ‘Begin maar met haar. Eenenveertig komma één graden koorts. Dat had Pookie ook voor hij…’

Lana liep naar het meisje toe. Ze kwam haar bekend voor. Lana dacht dat ze Judith heette, maar het viel niet mee om iemand te herkennen met een gezicht dat rood aangelopen was van het hoesten en nat van het zweet, met plakkerig haar, bange ogen, uitgeput en verslagen.

Lana legde haar hand op het voorhoofd van het meisje en trok hem bijna met een ruk weer terug. Ze voelde heet aan. Alsof je een bord aanraakte dat net uit de afwasmachine komt.

Lana had geen bepaald ritueel om iemand te genezen. Ze raakte diegene gewoon aan en probeerde zich te concentreren.

‘Wie ben jij?’ snauwde Dahra tegen Sanjit.

‘Het vriendje van Lana,’ antwoordde Sanjit.

‘Niet waar,’ zei Lana.

‘Je hoort hier niet te zijn,’ zei Dahra tegen Sanjit. ‘Er zijn al drie sterfgevallen bekend. Spoel jezelf schoon in zee en ga naar huis.’

‘Bedankt, maar ik blijf. Ik wil helpen.’

Dahra staarde hem met samengeknepen ogen aan en probeerde te ontdekken of hij gek was of niet. ‘Wil je echt helpen? Want ik heb iemand nodig die de emmer leeggooit. Als je echt wilt helpen.’

‘Dat wil ik. Welke emmer?’

Dahra wees naar een plastic vuilnisemmer met een deksel erop. Eromheen stond een stinkende verzameling Tupperware-bakjes die Dahra als po gebruikte.

Sanjit stapelde de bakjes op en zette ze voorzichtig op de emmer vol urine en uitwerpselen. De stank vulde de hele ruimte.

‘Er is een greppel op het plein. En als je je dan nog steeds geroepen voelt, mag je alles in de branding schoonspoelen.’

‘Ik ben zo terug,’ zei Sanjit.

Toen hij weg was zei Dahra: ‘Wat een leuk vriendje heb je. Er zijn niet veel jongens die zich vrijwillig aanbieden om met veertig liter diarree en braaksel te sjouwen.’

Lana lachte. ‘Hij is mijn vriendje niet.’

‘Tja, nou, hij mag de mijne wel worden als hij wil. Hij ziet er leuk uit. En hij brengt poep weg.’

Lana voelde het meisje onder haar hand huiveren en schudden.

Dahra liep mechanisch van bed naar bed, van stretcher naar stretcher, van stapel dekens op de grond naar stapel dekens op de grond. Zuchtend noteerde ze weer een nieuwe verhoging. Ze hield het bij. Waarschijnlijk niet zo goed als een dokter dat zou doen, maar beter dan van een gemiddeld meisje van veertien met eenentwintig blaffende, bibberende patiënten verwacht mocht worden.

‘Waarom kan ik dit niet?’ vroeg Lana zich hardop af. ‘Bij de eerste griepepidemie werkte het bijna altijd.’

‘Immuniteit, denk ik,’ zei Dahra. ‘Het virus dringt binnen en dan vecht je lichaam terug. Het virus leert ervan en komt terug voor de volgende ronde. Dus het heeft zich dit keer niet aangepast om de antistoffen te verslaan, het heeft zich aangepast om jou te verslaan.’

‘Ik ben geen antistof,’ zei Lana.

‘Nee, en dit is de oude wereld niet, hè? Dit is een of andere freakshow waarin niets gaat zoals het zou moeten gaan.’

Zijn freakshow, dacht Lana. Eén lucifer en ze had hem kunnen verbranden, vermoorden. Misschien. Hoeveel doden waren er gevallen doordat Lana had gefaald?

Een kind dat Lana kende, een jochie van zeven dat Dorian heette, stond plotseling op en rende naar de deur. Het was een zwalkende, onvaste manier van rennen.

Dahra vloekte en dook op hem af.

Voor ze het wisten was de jongen de deur uit.

Vlak daarna kwam Sanjit weer binnen met Dorian onder zijn arm en de nu relatief schone wc-emmer en bakjes in zijn andere hand.

‘Hup, jochie,’ zei hij. ‘Terug naar bed jij.’

Maar daar wilde Dorian niets van weten. Hij begon te gillen en te spartelen.

De hel brak los. Twee kinderen begonnen hard te huilen, een derde rolde uit zijn bed op de grond en een vierde schreeuwde: ‘Ik wil naar mama, ik wil naar mama.’

Toen werd er zo hard gehoest dat iedereen die kant op keek. Het jongetje, Dorian.

Hij stond recht overeind en leek verbijsterd door wat er zojuist uit zijn mond was gekomen.

Hij boog zich naar achteren en hoestte weer.

‘Nee,’ hijgde Dahra.

Lana sprong naar de jongen toe en drukte haar hand tegen de zijkant van zijn hoofd.

Hij hoestte zo hard dat hij plat op zijn rug op de grond belandde.

Sanjit ging schrijlings over hem heen zitten en drukte hem neer terwijl Lana haar handen op hem legde, een op zijn zwoegende borst, de andere op de zijkant van zijn keel.

Dorian hoestte, met zo’n hevige stuiptrekking dat Sanjit naar achteren viel en Dorians hoofd met een misselijkmakend gekraak tegen de vloer sloeg. Lana bleef hem aanraken.

‘Hij is zo warm dat ik hem nauwelijks…’ zei Lana, en Dorian kromp krampachtig samen, boog zijn lijf in een c en kreeg een hoestbui waarbij hij bloederige stukjes over Sanjits gezicht sproeide.

Lana week niet, trok haar handen niet weg, maar Dorian hoestte weer en nu liep er bloed uit zijn oren, het stroomde over zijn lippen.

Plotseling stond Lana op en deinsde achteruit.

‘Niet ophouden,’ smeekte Dahra.

‘De dood kan ik niet genezen,’ fluisterde Lana.

Net op dat moment verschenen er twee kinderen in de deuropening met een derde kind tussen hen in. Vanaf de andere kant van de kamer kon Lana duidelijk zien dat het meisje dat ze overeind probeerden te houden al bezweken was.

Dahra zag het ook. ‘Leg haar maar neer,’ zei ze tegen hen. ‘Leg haar maar gewoon neer, was jezelf schoon in zee en ga naar huis.’

‘Wordt ze wel weer beter? Ze woont bij ons.’

‘We doen wat we kunnen,’ zei Dahra vlak. En toen ze zich haastig uit de voeten maakten, mompelde ze er binnensmonds achteraan: ‘En dat is verdomd weinig.’

Lana deed haar ogen dicht en voelde hoe de Duisternis zich naar haar uitstrekte, speurend, een zwakke tentakel die rondtastte om haar geest aan te raken.

Dus zo verwoest je ons, dacht Lana. Zo maak je ons af. Op de ouderwetse manier: met een plaag.

Negentien          28 uur, 11 minuten

Orc nam een kleine omweg onderweg naar het strand om zijn oude huis overhoop te halen, op zoek naar een fles. Hij vond er twee.

Met een fles in elke hand ging hij verder naar het water. Hij dronk uit beide flessen, een slokje links, een slokje rechts, en algauw vond hij het gewicht van de poep in zijn broek bijna grappig.

‘Orc. Waar heb jij uitgehangen, joh?’

Howard. Recht voor zijn neus.

‘Ga weg,’ zei Orc. Niet boos – veel te vrolijk om boos te zijn.

‘Orc, wat is er aan de hand, man? Ik heb overal naar je gezocht.’

Orc staarde Howard stompzinnig aan. Hij nam een diepe teug en hield de fles zo schuin dat hij bijna zijn evenwicht verloor.

‘Oké, zo kan-ie wel weer,’ zei Howard. Hij deed een stap naar voren, stak zijn hand uit naar de fles en klemde zijn vingers eromheen.

Hij vloog door de lucht na de klap die Orc hem met de rug van zijn hand gaf. Orc had ineens de wrede aandrang om Howard te schoppen. Howard keek naar hem alsof hij al een schop had gekregen en niet gewoon was weggemept. Alsof hij verraden was. Een blik vol pijn.

Orc deed zijn ogen dicht en draaide zijn hoofd weg. Geen zin in. Hij had een drol in zijn broek, zijn hoofd deed zeer, er borrelden akelige herinneringen op en hij had hier geen behoefte aan.

‘Jongen, toe nou, dit is niet oké. Ik los dit wel op, joh.’ Howard stond op en liet overdreven merken dat er niets aan de hand was. Zijn stem klonk sussend, alsof hij tegen een klein kind praatte. Of een dom beest of zo.

‘Ik heb wat ik wil,’ zei Orc. Hij hield de twee flessen als twee trofeeën omhoog.

Howard bleef behoedzaam staan, klaar om achteruit te springen. Er stroomde bloed uit zijn neus. ‘Ik weet dat je je rot voelt vanwege Drake. Dat weet ik, want jij en ik zijn elkaars beste vriend, toch? Dus ik weet hoe je je voelt. Maar we kunnen er nu niets meer aan doen. En bovendien was het gewoon een kwestie van tijd, want vroeg of laat was het toch wel gebeurd.’

Orc vond dat een prettige redenering. Maar hij had het gevoel dat er ergens ook een belediging in verscholen zat. ‘Omdat ik toch niet te vertrouwen was?’

‘Nee joh, helemaal niet,’ zei Howard. ‘Maar geen enkele gevangenis had Drake ooit voorgoed opgesloten kunnen houden. Dit is allemaal de schuld van Sam; als hij gewoon had gedaan wat hij had moeten doen…’

‘Ik geloof dat ik een jochie pijn heb gedaan,’ zei Orc.

Hupsakee. Opeens kwam het eruit. Niet gepland. Meer alsof het moest ontsnappen. Net als Drake: vroeg of laat was het er toch wel uit gekomen.

Orc moest lachen om die vergelijking. Hij lachte hard en lang, nam nog een slok en voelde zich bijna blij, tot zijn waterige ogen zich weer op Howards gezicht richtten. Howard keek somber. Bezorgd.

‘Orc, jongen, wat bedoel je daarmee? Hoe bedoel je, je hebt een jochie pijn gedaan?’

‘Ik wil me gewoon wassen,’ zei Orc.

‘Dat jochie dat je pijn hebt gedaan. Waar is dat gebeurd?’

‘Weet ik niet,’ gromde Orc. Hij keek om zich heen alsof het misschien wel hier was geweest. Nee, dit was niet de goede plek. Het was… Hij zag een stopbord aan het eind van de straat.

Er lag een hoopje vodden onder het bord.

Orc werd ijskoud vanbinnen. Howard zei iets, maar zijn stem was slechts een soort gebrom in de verte.

Orc staarde en staarde maar, kon niets meer zeggen, niet meer bewegen, niet wegkijken, niet ademen. Staarde naar het kleine hoopje kleren dat zo duidelijk, zo afschuwelijk duidelijk, een lichaam was.

Herinnering. Orc was terug in zijn oude lichaam, dat van vroeger, het lichaam van vlees in plaats van steen. Hij hief zijn honkbalknuppel, want hij wilde Bette een lesje leren. Een klein tikje maar. Eén klap om te laten zien wie de baas was.

Het was ook nooit zijn bedoeling geweest om haar te vermoorden.

‘Ik moffel het wel weg,’ zei Howard heel ver weg. ‘Ik verstop het wel. Of zo.’

Het. Alsof het hoopje kleren geen jongetje was.

Orc liep weg, verdoofd, ongevoelig voor Howards smeekbedes.

Het was een klein, zanderig stukje, niet echt een inham, niet eens groot genoeg om echt een strand genoemd te kunnen worden. Het was gewoon een strook zand tussen een rotspartij aan de ene en een groepje treurig uitziende palmbomen en gras aan de andere kant.

De vijf vissersboten – de vloot – waren het zand op getrokken. Het leek wel wat op zo’n ansichtkaart van een pittoresk Europees vissersdorpje, dacht Quinn. Niet dat de boten nou zo mooi waren; om eerlijk te zeggen zagen ze er nogal haveloos uit, en mensenkinderen, wat stonken ze.

Maar toch was het helemaal niet verkeerd.

Quinn en zijn vissers hadden een behoorlijk gerieflijk kamp opgeslagen. Het regende nooit, dus het was geen probleem dat ze geen tenten of andere overkapping hadden.

‘We gaan ouderwets kamperen,’ had Quinn aangekondigd, alsof het allemaal gewoon een leuk uitje was.

Ze waren met z’n negentienen en kwamen er algauw achter dat het zand krioelde van de vlooien, kleine krabbetjes en een verscheidenheid aan andere beesten die ervoor zorgden dat slapen geen pretje zou zijn.

Dit werd een heel lange nacht.

Toen kreeg iemand het briljante idee om een stuk van het gras plat te branden, met de theorie dat het verbrande gedeelte relatief vlo- en krabvrij zou zijn.

Dit leidde uiteindelijk natuurlijk tot een kampvuur van drijfhout. Het rookte veel te veel en was moeilijk brandende te houden, maar de stemming klaarde meteen op en al snel bereidden ze een vroege avondmaaltijd van vis, waaronder een paar heerlijke haaiensteaks.

Tijdens het eten gingen de gesprekken alleen maar over de situatie in de stad. Quinn hoopte dat iemand eraan zou denken om hen op de hoogte te houden en dat ze niet zomaar vergeten zouden worden. Hij stelde zijn mensen uitgebreid gerust door ze te verzekeren dat Sam en Edilio op hun broertjes, zusjes en vrienden zouden passen.

‘Dit is alleen maar om te voorkomen dat we ziek worden, zodat we aan het werk kunnen blijven,’ legde Quinn uit.

‘O, fijn: werk,’ zei Sigaar, en iedereen lachte.

Geen van de vissers vertoonde ziekteverschijnselen. Niemand had geklaagd. Misschien had het feit dat ze een soort aparte groep waren die vooral met elkaar omging en het grootste deel van hun tijd op zee doorbracht hen beschermd. Misschien kwam het wel goed met ze.

Quinn keek hoe de zon naar de horizon zakte. Hij liep in zijn eentje naar het stuk rotsen en zand dat zich een meter of tien landinwaarts uitstrekte. Vreemd hoeveel hij van zijn baan en het leven op het water was gaan houden. Hij had altijd heel graag gesurft, en dat kon nu niet meer, maar het water was er nog. Te glad, te rustig, het leek te veel op een meer, maar het was nog steeds een restant van de echte zee, en hij vond het geweldig om erbij in de buurt, erop en erin te zijn.

Als de muur ooit zou wegvallen, wat zou hij dan doen? Wachten tot hij oud genoeg was en dan naar Alaska of Maine verhuizen om beroepsvisser te worden? Hij lachte. Dat was geen carrière die hij ooit voor ogen had gehad.

Maar nu kon hij niet eens meer interesse veinzen in een studie om advocaat of zakenman te worden, of wat zijn ouders dan ook van hem verwachtten.

Hij was een grens overgegaan. Hij wist het, en hij werd er een beetje verdrietig van. Ze zouden nooit meer gewone kinderen zijn. Vooral degenen die een manier hadden gevonden om in de fakz gelukkig te worden.

Een lichtje. In de buurt van de eilanden. Vroeger, toen Perdido Beach zelf nog verlicht was geweest, zou het nooit opgevallen zijn.

Quinn had gehoord dat Caine en Diana nu op een van de eilanden woonden. Het was raar om te bedenken dat het lichtje misschien wel uit Caines slaapkamer kwam. En dat Caine misschien wel de donkere nacht in staarde.

Het leven zou nooit helemaal zorgeloos zijn zolang die jongen nog leefde.

Quinn richtte zijn blik op het zuiden. De Samzonnen in de huizen waren niet fel genoeg om de stad te laten oplichten. Maar de rode gloed van de zon tekende het silhouet van het Kliftop af, dat tegen de dichtstbijzijnde bocht in de muur aan schurkte.

Lana. Quinn had haar aardig gevonden. Had zelfs gedacht dat zij hem ook wel aardig vond. Maar er was iets veranderd in Lana. Ze was op een bepaalde manier te groot en te sterk voor Quinn.

Net als Sam, die ooit Quinns beste vriend was geweest. Ze behoorden allebei tot een ander slag mensen.

Sam, een held. Een leider.

Lana? Zij was groots en tragisch. Als een personage uit een toneelstuk of een boek.

En Quinn was een visser.

Maar in tegenstelling tot hen was hij gelukkig. Hij draaide zich om en keek naar zijn mensen, zijn vissers. Ze maakten hun netten schoon, keken hun tuig na, sneden gras af om bedden van te maken, klaagden, maakten grappen, vertelden verhalen die iedereen al had gehoord, lachten.

Quinn miste zijn ouders. Hij miste Sam en Lana. Maar dit was nu zijn familie.

Roscoe was van pure uitputting in slaap gevallen. Hij werd wakker van een hardnekkige jeuk aan zijn buik. Hij krabde eraan door zijn t-shirt heen.

Hij viel weer in slaap. Maar hij sliep niet lekker door de dromen die hij had. En door de jeuk.

Hij werd weer wakker en voelde aan de jeukende plek. Er zat een bult. Een soort zwelling. En toen hij niet bewoog en zijn vingers tegen de plek duwde voelde hij onder de huid iets bewegen.

Het was opeens heel erg koud in de kleine kamer. Roscoe huiverde.

Hij liep naar het raam in de hoop dat daar wat meer licht was. De maan stond aan de hemel, maar gaf slechts een zwakke gloed. Roscoe trok zijn shirt uit. Hij keek naar de plek op zijn buik.

Het bewoog. Het vlees zelf. Hij voelde het onder zijn vingertoppen. Alsof iemand terugduwde. Maar hij voelde het niet vanbinnen, voelde het niet in zijn maag. En hij besefte dat zijn hele lichaam verdoofd was. Hij voelde het met zijn vingertoppen, maar niet met de huid van zijn buik…

De huid barstte open!

‘Aaaaah!’

Hij raakte zijn buik aan terwijl hij openbarstte, en hij gilde het uit van angst en er kroop iets naar buiten door een bloedeloos gat.

‘O nee, o nee, o nee, nee, nee, nee!’

Roscoe schreeuwde en rende naar de deur. Zijn hand klauwde naar de klink terwijl hij bazelde en huilde, en de deur zat op slot, op slot, o, alsjeblieft niet, ze hadden hem opgesloten.

Hij bonkte op de deur, maar het was midden in de nacht. Wie zou hem horen in dit verlaten stadhuis?

‘Hé! Hé! Is daar iemand? Help! Help! Kan iemand me alsjeblieft helpen?’

Hij bonkte en het ding in zijn buik stak een centimeter naar buiten. Hij durfde er eigenlijk niet naar te kijken, maar hij deed het toch en toen gilde hij weer, want nu was het een bek, een knagende insectenbek zoals hij nog nooit had gezien. Kromme, afschuwelijke kaken klikten. Het zat in hem, vrat zich een weg naar buiten.

Was in hem volgroeid.

‘Help, help, laat me hier niet zo zitten!’

Maar wie zou hem horen? Sinder? Nee. Niet meer. Dat was voorbij. Allemaal voorbij. Hij was alleen, zonder vrienden. Niet eens meer iemand die hem hoorde schreeuwen en smeken.

Het raam. Hij graaide het kussen van zijn bed, drukte het tegen het glas en gaf er een harde stomp op. De ruit barstte. Hij trok zijn schoen uit en sloeg tegen de ster in het glas tot het grootste deel rinkelend op de straat onder hem was gevallen.

Toen schreeuwde hij om hulp. Schreeuwde in de donkere nacht Perdido Beach in.

Geen antwoord.

‘Help! Alsjeblieft, alsjeblieft, o, help me dan toch, alsjeblieft! Jullie kunnen me hier niet zomaar gevangen laten zitten!’

Maar nog steeds geen antwoord.

Hij werd overmand door angst, een diepe, gekmakende angst.

Nee. Nee. Nee, nee, nee, nee, dit kon niet waar zijn. Hij had niemand iets aangedaan, had nooit iets ergs gedaan. Waarom? Waarom overkwam hem dit?

Roscoe viel op zijn knieën en bad tot God. God, alstublieft, nee, nee, nee, ik heb niets verkeerds gedaan. Ik ben niet dapper of sterk geweest, maar ik ben ook niet slecht geweest. Niet zo, alstublieft, God, nee, nee, nee, niet zo.

Roscoe voelde iets kriebelen halverwege zijn rug.

Hij ging zitten en huilde.

Twintig          25 uur, 37 minuten

Diana gaf Penny een beetje laat te eten. Maar Penny klaagde niet. Ze was in een soort droomtoestand en glimlachte in zichzelf, glimlachte tegen haar eigen waanbeelden.

De badkamer stonk naar poep. Penny zat op een plastic gymmatje op de tegelvloer, met haar kromme benen voor zich uit.

‘Zeg, wil je even douchen?’ vroeg Diana.

Penny gaf geen antwoord en giechelde naar iets wat Diana niet kon zien.

Diana bukte zich en tikte op haar schouder. Ze moest het een paar keer doen voor Penny’s starende ogen zich op Diana richtten.

Penny lachte. ‘O, dat ben jij echt, hè?’

‘Echter word ik niet,’ antwoordde Diana.

‘Is het voedertijd?’

‘Hier is je eten. Maar ik dacht dat je misschien ook wel onder de douche of in bad wilde. Ik kan je helpen.’

‘Omdat ik naar een riool stink? Daarom?’

‘Ja,’ zei Diana bot. Zonder op een antwoord te wachten liep ze naar de badkuip, een enorm, ovalen geval, een en al roze marmer.

Diana wist niet hoe lang ze nog water zouden hebben. Maar nu was er water en het was zelfs warm. Er lag een hele voorraad luxe badparels, badzout en shampoos. Ze gooide een paar badblokjes in het water.

Penny had niet veel aan, alleen een vies geel topje en een roze korte broek vol vlekken. Ze droeg twee paar sokken over haar gebroken enkels.

‘Heb je veel pijn?’ vroeg Diana.

‘Ja. Voelt een beetje alsof iemand mijn benen, enkels en voeten heeft gebroken. Ik laat je wel even zien hoe het voelt.’

Plotseling stond er een stel woeste, razende honden in de kamer. Hun ogen waren rood, hun adem dampte en ze hapten naar Diana, klaar om zich op haar te storten en haar aan stukken te scheuren.

Toen waren ze weer weg.

‘Zo dus,’ zei Penny, vol boosaardige vreugde om de manier waarop Diana was teruggedeinsd en naar het waanbeeld had geslagen.

Diana vermande zich. Als ze boos werd zou Penny zich alleen maar machtiger voelen.

‘Sorry,’ zei Diana omdat ze niet wist wat ze anders moest zeggen. ‘Eet maar iets, dan laat ik het bad vollopen.’

‘Je hoeft niet te blijven. Ik kan mezelf wel in bad tillen.’ Ze schepte met haar hand wat spaghetti en gehaktsaus in haar mond.

‘Straks verdrink je.’

‘Ja, dat zou echt verschrikkelijk zijn, hè?’

Diana gaf geen antwoord. Penny’s toekomst bestond uit louter pijn. Haar benen waren onmogelijk te genezen zonder Lana, en de pijn kon alleen bestreden worden met paracetamol en ibuprofen. Alsof je een bosbrand probeerde te blussen met een waterpistool.

‘Je hebt in elk geval je gave nog,’ zei Diana.

‘Ja. Te gek. Echt superfijn. Alsof ik mijn eigen, verschrikkelijk slechte bioscoop heb. Wil je weten wat ik zag toen jij binnenkwam?’

Diana wist vrij zeker dat ze dat niet wilde.

‘Ik was monsters met scherpe tanden aan het maken. Een soort vampiers denk ik, maar dan wolfachtig, als een soort hondsdolle vleermuizen, als die enge beesten die in de diepzee leven en die je altijd op plaatjes ziet. En weet je wat ze aan het doen waren?’

‘Ik zal je helpen om je broek uit te trekken.’

Diana knielde en trok Penny’s korte broek over haar dijen. Heel behoedzaam, zo voorzichtig mogelijk. Maar Penny slaakte alsnog een hoge, sidderende kreet van pijn.

‘Ze waren jou aan het verslinden, Diana,’ hijgde Penny met opeengeklemde tanden. ‘Ze vielen je van alle kanten aan en deden alle afschuwelijke dingen met je die ik maar kon bedenken.’

‘Doe je armen omhoog.’

Diana trok het shirt niet al te zachtzinnig over Penny’s hoofd.

‘Jou in mijn hoofd te zien gillen helpt om zelf niet te gillen,’ zei Penny.

‘Als het maar werkt,’ zei Diana.

Ze stak haar arm onder die van Penny, bukte zich diep en tilde haar op. Het meisje was niet zwaar. Eten had weinig verbetering gebracht in Penny’s graatmagere catwalkmodellenfiguur.

‘O, o, oooo,’ snikte Penny toen Diana haar optilde.

Diana zette Penny op de rand van de badkuip en strekte onhandig haar arm uit om de kraan uit te zetten.

‘Caine zou dit veel makkelijker kunnen doen,’ zei Penny. ‘Maar dat wil hij niet, hè? Hij heeft geen zin om hierheen te komen en te zien wat hij heeft aangericht. Niet de machtige Caine.’

Diana draaide Penny opzij om haar gewicht grotendeels te kunnen dragen en liet haar met haar billen in het warme water zakken. Haar kromme pijpenragerbenen bleven achter en gleden toen achter de rest van haar lichaam aan het bad in.

Penny gilde het uit.

‘Sorry,’ zei Diana.

‘O, het doet pijn, pijn, het doet zo’n pijn!’

Diana deed een stap achteruit. Penny zweette en was nog bleker dan eerst. Maar ze gilde niet meer. Ze lag met haar rug tegen de rand van het bad, tot haar borst in het schuimende water.

‘Er is een douchekop. Ik zal je haar wassen.’ Diana draaide de knop om, testte de watertemperatuur en ging met de straal over Penny’s futloze haar.

Ze masseerde de shampoo erin tot het schuimde.

‘Net als bij de kapper,’ zei Penny.

‘Ja. Waar ik waarschijnlijk nog wel eens kom te werken,’ zei Diana.

‘Neuh, jij niet, jij bent veel te slim,’ zei Penny. Ze had haar ogen dichtgedaan. Diana spoelde de shampoo van Penny’s gezicht en nek. ‘Mooi en slim en nu heb je Caine helemaal voor jezelf alleen, hè?’

Diana zuchtte. ‘Ik ben een loser, Penny. Net als jij.’

Caine stormde naar binnen. Hij keek verbijsterd. ‘Ik hoorde gegil.’

‘O, sorry hoor,’ snauwde Penny. ‘Hopelijk heb ik je niet wakker gemaakt, vieze vuile…’

‘Alles oké?’ vroeg Caine aan Diana.

‘Met haar gaat alles perfect,’ zei Penny. ‘Perfect haar, perfecte tanden, perfecte huid. En ze heeft benen die het doen, dat is pas echt cool.’

‘Ik ga weer,’ zei Caine.

‘Nee,’ zei Diana. ‘Je moet me helpen om haar eruit te tillen.’

‘Ja, Caine, wil je me niet in mijn blootje zien? Ik ben nog steeds best sexy. Als je niet op mijn benen let. Gewoon niet naar kijken. Want anders word je misselijk.’

Tot Diana’s verbazing zei Caine: ‘Zeg maar wanneer.’

Diana trok de stop uit het bad.

‘Waarom vermoord je me niet gewoon?’ wilde Penny weten. ‘Je weet dat je het vroeg of laat zult doen, Caine. Je weet dat je niet eeuwig voor me kunt blijven zorgen. Je wilt me vermoorden, geef maar toe.’

Diana zocht naar een bevestiging in Caines ogen, maar ze vond niets. Op sommige momenten wist ze zeker dat ze er menselijk fatsoen in zag. En op andere momenten waren zijn donkere ogen zo meedogenloos als van een haai.

‘Goed, til haar maar op,’ zei Diana.

Caine kwam dichterbij en hief zijn handen. Penny steeg op uit het water als een soort afschuwelijke parodie op een opduikende dolfijn. Ze kwam omhoog en het water viel en de zeepbellen gleden van haar lijf.

Diana pakte de douchekop en spoelde Penny af terwijl ze een meter boven het bad hing. Het water op haar benen was genoeg om Penny knarsetandend in elkaar te laten krimpen van de pijn.

Diana spreidde een schone handdoek uit op het matje en Caine zette Penny langzaam neer. Voorzichtig.

‘Ik kan je de ene nachtmerrie na de andere bezorgen,’ zei Penny tegen Caine. ‘Ik kan je laten gillen zoals ik zelf gil.’

‘Maar dan zou ik je vermoorden, Penny,’ zei Caine kil. ‘En volgens mij ben je nog niet klaar om te sterven.’

Albert staarde naar het grootboek alsof hij daarin een oplossing voor zijn zorgen zou vinden. Maar het was juist de oorzaak van zijn zorgen. De kolommen waar hij normaal gesproken invulde hoeveel groente er van de velden kwam, hoeveel duiven of meeuwen Brianna had gevangen, hoeveel ratten er aan hem verkocht waren, de hoeveelheid vogels, wasberen, buidelratten, eekhoorns en herten die door Hunter waren afgeleverd, waren vandaag allemaal leeg gebleven.

Albert hielp zichzelf herinneren dat hij iemand naar de haven moest sturen om de gevangen vis op te halen. Hij had het al eerder moeten doen, maar het was een hectische dag geweest. Misschien kon hij Jamal sturen. Over Jamal gesproken, waar hing die jongen uit? Hij had bij zonsondergang terug zullen zijn en het was ondertussen al veel later.

Albert zei tegen zichzelf dat hij niet moest vergeten om Dahra een aardigheidje te geven als beloning voor haar snelle denkwerk. Als Quinn en zijn mensen door deze griep geveld zouden zijn, was de situatie nog uitzichtlozer geweest.

Albert had een bladzijde voor water. Flessen water die in huizen of auto’s waren gevonden: al dagenlang niets. Door de vrachtwagens aangevoerd water: al een dag niets.

Zomaar ineens, van het ene op het andere moment, was Perdido Beach van een stad die zichzelf op een heel, heel basaal niveau kon bedruipen, in een rampgebied veranderd.

Albert keek de kamer rond. Zijn aangeboren behoedzaamheid was de laatste tijd opgeschoven richting paranoia. Het huis was leeg – zelfs het dienstmeisje was weg. Maar wat hij ging doen zou lastig worden als iemand het zag: hij deed zijn bureaula open en haalde er een fles water uit.

Het maakte een knappend geluid toen hij de sluiting rond de dop van de fles bronwater lostrok. Hij nam een paar grote slokken, sloot de fles toen weer zorgvuldig af en verstopte hem weer.

Hij sloeg het grootboek dicht. Er viel niets te noteren in de inkomstkolommen.

Toen een onmiskenbaar geluid: brekend glas.

Albert verstijfde. Het geluid had heel dichtbij geklonken. De keuken?

Hij aarzelde even terwijl hij bliksemsnel zijn opties overwoog. Toen stak hij zijn hand onder het bureau, voelde even rond en vond het pistool dat met plakband tegen de onderkant van het blad was geplakt.

Er ging een deur open. Hij hoorde het geluid en voelde de luchtstroom veranderen. Hij duwde zijn stoel naar achteren en probeerde het plakband los te rukken zodat hij het pistool goed kon vasthouden, zoals Edilio hem had geleerd, maar hij was te langzaam, te laat, en ze stonden al in de kamer tegenover hem.

Turk, Lance, Watcher en Raul. Allemaal gewapend.

Watcher, een stille jongen van elf die betrapt was op diefstal, was degene die met een koevoet tegen zijn knie sloeg.

‘Aaah!’ Zo’n harde klap was het niet geweest, maar de pijn schoot door zijn been en heel even kon hij nergens anders meer aan denken. Hij had nog nooit zo veel pijn gehad. Zijn enkel en voet tintelden alsof hij op een openliggende elektrische leiding was gestapt.

‘Pak hem!’

‘Ja!’

‘Geef hem nog een mep!’

‘Nee!’ schreeuwde Albert, maar de volgende klap kwam van Turk, die de kolf van zijn geweer in Alberts gezicht beukte. Er stroomde bloed uit zijn neus. Dit was eerder verlammend dan pijnlijk. Zijn gedachten werden verscheurd, bestonden alleen nog maar uit losse flarden.

‘Wa…?’ zei hij.

Zijn pistool, weg. Waarheen? Hij kneep in zijn hand, bleef daar even stompzinnig staan, begreep niet hoe…

Turk pakte hem bij zijn nek en sloeg hem met zijn gezicht tegen het grootboek. Ergens heel ver weg maakte een deel van Albert zich zorgen dat het bloed uit zijn neus de bladzijden in zou sijpelen en ze onleesbaar zou maken.

Hij kreunde toen iemand hem in zijn rug en zij stompte en zijn gezicht ruw over het grootboek wreef.

Turk trok hem naar achteren en duwde hem tegen de muur. Alberts benen begaven het onder hem en hij viel op zijn billen.

Ze stonden met z’n vieren over hem heen gebogen. Albert wist dat hij huilde en bloedde. En hij wist dat deze bullebakken genoten van zowel zijn bloed als zijn tranen.

‘Wat willen jullie?’ vroeg hij brabbelend, en hij besefte dat er een afgebroken tand in zijn tong stak.

‘Wat we willen?’ vroeg Turk spottend. ‘Alles, Albert. We willen alles.’

Nadat ze Penny had gewassen, had Diana het gevoel dat ze zelf ook wel een douche kon gebruiken.

Ze waste haar haar. Gebruikte een crèmespoeling. Ze schoor haar benen en oksels. Heel normaal. Alsof ze thuis was. Behalve dan dat de enge vriendjes van haar moeder niet naar binnen slopen om naar haar te gluren terwijl ze net deden alsof ze op zoek waren naar een paracetamol of zoiets.

Met grote tegenzin zette ze de douche uit. Ze kon eeuwig onder de straal blijven staan, maar in haar achterhoofd wist ze dat ze allemaal eten verspild hadden tot ze verhongerden. Ze had een harde les geleerd wat verspilling betrof.

Ze sloeg een van de zachte handdoeken om zich heen en poetste haar tanden.

Ze liep naar haar bed en zag dat Caine op haar wachtte. Hij stond er ongemakkelijk bij en beet op zijn duimnagel.

‘Napoleon?’ vroeg ze.

‘Nee,’ zei hij met zijn ogen op de grond gericht.

‘Ja ja.’

‘Ik heb geholpen met Penny.’

‘Ja, dat klopt. En je hebt maar één keer gedreigd haar te vermoorden.’

Een zweem van een glimlach. ‘Dat zou Sam zelfs gedaan hebben.’

Diana liep naar hem toe. Ze raakten elkaar niet aan, maar ze stonden slechts een paar centimeter uit elkaar. Zo dichtbij dat Diana zijn adem over haar gezicht voelde strijken.

‘Waarom heb je me gered?’ vroeg Diana.

Caine haalde diep adem om rustig te worden, alsof hij zich klaarmaakte om in een zwembad te duiken. ‘Omdat ik…’ Hij zweeg, knipperde met zijn ogen, leek verbaasd over de woorden die uit zijn eigen mond kwamen. ‘Wat zou ik zonder jou moeten? Hoe zou ik zonder jou kunnen leven? Daarom.’

‘Daarom?’

‘Omdat ik niemand nodig heb, behalve jou.’

Diana keek hem sceptisch aan. Was hij veranderd? Een heel klein beetje misschien? Of was hij haar gewoon aan het manipuleren?

Ze zou er misschien wel nooit achter komen. Maar op dat moment wist ze ook dat dit het enige was wat ze uit hem zou kunnen krijgen. En ze wist dat het genoeg was. Omdat ze hem niet zou afwijzen.

Ze pakte zijn hoofd met beide handen vast en trok hem naar zich toe. Ze kuste hem hard. Het was een hongerige, hunkerende, wilde kus. Geen tijd om adem te halen, geen tijd om teder te zijn, geen tijd voor nog meer stomme vragen of twijfels.

Diana deed een stap achteruit, wikkelde de handdoek los en liet hem vallen.

Caine maakte een geluid als een stikkend dier.

Ze gaf hem een harde duw. Hij viel met zijn rug op het bed.

Hij begon aan zijn shirt te sjorren, probeerde het uit te trekken.

‘Nee, dat doe ik wel,’ zei Diana. ‘Ik doe alles wel.’

Pete

Er was iets mis. Hij kon niet langer op de glazen plaat blijven staan. Hij was gevallen. Hij viel nog steeds.

Hij hoorde een pieptoon in zijn oren. Er woedde brand in zijn lichaam en dat lichaam was bijna het enige wat hij nog zag. De zus was een zwakke echo. De Duisternis was ver weg. Hij zat in zichzelf, brandend, draaiend en voor altijd, altijd vallend.

Hij probeerde zijn moeder op te roepen, maar ze flakkerde even en was toen weer weg.

De koele wind kon zijn binnenste niet bereiken, hij beet in zijn huid maar kon het vuur niet blussen.

Hij voelde hoe zijn lichaam zich leegmaakte. Fout. Het was fout dat hij zichzelf zag, dat zijn lichaam zo’n groot onderdeel van zijn geest was en al het andere opzij duwde.

Pijn. Een explosie, een van de vele, barstte uit hem en schoot de ene na de andere gloeiend hete speer in hem.

Zijn zus was overstuur, haar angstige, te felle, te blauwe ogen zwommen voor hem als vissen in een aquarium.

De bleke tentakel kwam naar hem toe, tastte rond, maar kon hem niet vinden omdat hij niet langer boven alles stond, hoog en in evenwicht; hij viel, tolde omlaag in dorst en vuur en pijn.

Hij moest het laten ophouden.

Maar hoe?

Eenentwintig          24 uur, 10 minuten

Kleine Pete likte langs zijn lippen. Ze waren droog en gebarsten.

Astrid had ook dorst. Ze was een paar keer naar buiten gegaan, ondanks de quarantaine, om water te zoeken.

Haar plan was nu om te wachten tot de zon opkwam en er dauwdruppels op de bladeren van de bomen naast het huis zouden verschijnen.

Ze had een wisser en een emmer en een paar relatief schone doeken. Ze moest water krijgen. Ze moest Pete iets te drinken geven.

Niemand die ze om hulp kon vragen. Sam was weg. Ze had Edilio gezocht maar niet gevonden. Wie kon iets voor haar halen? Wie kon haar helpen?

Kleine Pete hoestte schor en likte langs zijn lippen terwijl hij midden in de lucht hing en langzaam ronddraaide, als een kip aan een braadspit, zwevend in de wind die krachtig door het raam blies.

Na afloop lag Diana alleen in bed. Ze had Caine de kamer uit gezet en Caine was blij dat hij weg kon.

Diana had het niet erg gevonden als hij was gebleven. Maar ze voelde dat hij weg moest om na te denken, om zich af te vragen waar hij in terecht was gekomen, om te betreuren dat hij de indruk had gewekt dat hij zijn leven had gebeterd en haar voorwaarden had geaccepteerd.

Het was allemaal maar een illusie natuurlijk, het idee dat hij zou veranderen. Ooit misschien. Als hij ouder was misschien. Als hij een goede baan had en een huis en een vrouw en alle andere dingen die ruige jongens in mannen doen veranderen.

Niet dat mannen zich altijd beter gedroegen dan jongens.

Diana bleef aan haar kant van het bed liggen, alsof Caine er nog gewoon was. Dat was zijn kant van het bed geworden. Die was van hem.

Als dat zo was zou ze natuurlijk op zoek moeten naar condooms. Van deze twee keer zou ze vast niet zwanger worden, vooral niet gezien het feit dat haar lichaam zo’n wrak was. Maar toch. Het laatste waar iedereen op zat te wachten was een baby.

Hoe kon een kind een kans maken met Caine als vader en Diana als moeder? Diana lachte zachtjes. En kon zich later niet meer voor de geest halen wanneer of waarom precies haar gelach was overgegaan in bittere tranen.

Edilio stond doodstil in de gang voor Roscoes kamer.

Hij kon nauwelijks ademhalen.

Wat moest hij zeggen? Wat moest je zeggen tegen een jongen die doodging? De verschrikkelijke waarheid was dat hij niets voor Roscoe kon doen. Het was goed dat Roscoe God aanriep, want God was de enige die hem kon redden. Edilio kon dat niet.

En wat Edilio nu moest doen zou Roscoes laatste restje hoop de grond in boren.

Edilio keek naar het triplex. Drie halve platen, allemaal één meter twintig bij één meter twintig. Een hamer en spijkers. Latten.

Het moest gebeuren. Het moest. Roscoe – en die dingen in hem – mocht niet ontsnappen.

Edilio sleepte de eerste plaat door de donkere gang en zette hem tegen de deur.

‘Ik hoor iemand!’ gilde Roscoe.

‘Ik ben het, Roscoe. Edilio,’ zei hij.

‘Edilio! Kun je me alsjeblieft helpen?’

Edilio maakte de doos met spijkers open, pakte de hamer en plaatste de spijker zo dat hij door het triplex en de deurpost zou gaan.

‘Roscoe, ik kan niets voor je doen, gast. Ik moet… Je gaat nu wat getimmer horen.’

‘Wat?’

Edilio sloeg de hamer tegen de spijker. Hij moest voorzichtig zijn, want het was donker en op de tast een spijker ergens in slaan was niet bepaald de beste methode.

Dit ging heel lang duren.

‘Roscoe, ik moet dit doen,’ zei Edilio.

‘Ga je me hier opsluiten tot ik doodga?’

Edilio aarzelde. ‘Ja.’

‘Nee. Echt niet. Nee!’

‘En ik moet het raam ook dichtmaken, gast.’

‘Edilio, nee. Alsjeblieft niet. Je wilt dit niet doen.’

‘Nee, ik wil dit niet doen,’ zei Edilio.

Roscoe zweeg terwijl Edilio de rest van de plaat vast timmerde. Edilio zette de lat tegen het triplex en spijkerde hem vast. De onderkant timmerde hij in de vloer met enorme, lange nagels die er eindeloos over deden om helemaal in de grond te verdwijnen.

Buiten in de openlucht zette Edilio zich schrap voor wat er komen ging. Hij zette de ladder tegen het gebouw en worstelde met enige moeite een plaat triplex omhoog. Hij zou vallen en doodgaan, dacht hij, en dat zou gerechtigheid zijn, nietwaar?

Roscoe stond bij het raam. Zijn gezicht was lijkbleek in het maanlicht. ‘Kunnen jullie niets…?’ smeekte hij.

‘Zelfs Sam krijgt die dingen niet dood,’ zei Edilio. ‘Hij heeft het geprobeerd, maar het lukte niet. Ze mogen niet nog meer mensen te pakken krijgen.’

‘Ik snap het,’ zei Roscoe. Hij knikte, en zijn kaken waren zo gespannen dat zijn tanden hoorbaar kraakten.

‘Sorry man,’ zei Edilio. Hij duwde het hout tegen het raam en liet het gevaarlijk wiebelend op de smalle vensterbank steunen.

‘Zeg tegen iedereen tegen wie ik ooit gemeen ben geweest dat het me spijt,’ zei Roscoe, en zijn stem klonk gedempt.

‘Jij bent nooit gemeen tegen iemand geweest, joh. Je was een goeie gast.’ Edilio kromp in elkaar toen hij te laat besefte dat hij de verleden tijd had gebruikt. Vlug timmerde hij de eerste spijker vast. Hij sloeg met de hamer op zijn duim. De pijn was verpletterend.

Hij was er blij mee.

Orc werd huiverend en met hoofdpijn wakker.

Hij lag op zijn buik. Op het zand. De branding likte aan zijn benen, bedekte zijn voeten, zwol voorzichtig aan om over zijn kuiten te golven.

Zijn hoofd was een grote bol van pijn.

Er zat zand in zijn mond. Zand tussen de kiezelstenen die zijn huid vormden.

Hij zag de flessen. Vlak bij zijn hoofd, leeg. Er zat geen druppeltje meer in.

Hij was nog steeds dronken; hij had niet lang genoeg geslapen om te ontnuchteren. Maar hij was niet meer wezenloos dronken op die volkomen-de-weg-kwijtmanier.

Hij was naakt. Dat verbaasde hem een beetje. Maar hij kon zich nog vaag herinneren dat hij zijn besmeurde, vieze kleren van zijn lijf had gescheurd en als een wild dier door het water was gestormd. Loeiend.

Er was toch niemand die hem zag. Niemand in de buurt. Niemand bleef hangen als Orc door het lint ging.

Ze zijn bang voor me, dacht Orc. Wat een verrassing. Orc het monster, dat onder zijn eigen poep zit en wankelend tot aan zijn middel door het water slingert om schone, bange mensen te pakken.

Hij besloot een andere fles te gaan zoeken, snel, voor hij het allemaal weer voor zich zag, maar het was al te laat want hij zag het allemaal alweer voor zich.

Hij duwde zich op zijn knieën. Hij mocht dan een smerige, weerzinwekkende dronkenlap zijn, hij was nog steeds sterk.

Hij zou naakt door de donkere straten moeten lopen. Wat maakte het uit? Hij was geen jongen, hij was een monster. Een blote Orc was gewoon een rariteit waar mensen om konden lachen. Weer iets wat mensen afstotelijk konden vinden.

Hij probeerde op te staan maar belandde op de een of andere manier plat op zijn rug. Hij gaf over. Het liep over de zijkant van zijn gezicht, over het laatste stukje menselijke huid.

Er stonden sterren aan de hemel. Ze draaiden een soort van rondjes en soms zag hij ze dubbel en onscherp.

Daar lag hij dan: Charles Merriman.

Hij haatte zichzelf. Haatte zichzelf zo hevig. Hij had wat hij verdiende: koud zand en kouder water en pijn.

Waarom ging hij niet gewoon dood? Hij verdiende het om te sterven. Hij wilde sterven. Als er een God was die van boven op hem neerkeek, dan kon die God nu wel kotsen.

Maar God vond het vast prachtig om dit soort dingen te doen. Charles Merriman was waarschijnlijk degene die hij het allerliefst te grazen nam. Ja, hij dacht natuurlijk: Ik ga dit joch een gewelddadige zuiplap als vader geven, en een domme hoer als moeder, en ik ga het heel moeilijk voor hem maken om zelfs maar te leren lezen, en dan, net op het moment dat hij wat respect begint te krijgen, verander ik hem in een monster.

Niemand behandelde Charles Merriman ooit alsof hij misschien gewoon een jongen was. Alsof hij misschien niet helemaal waardeloos was. Behalve Howard, en dat was alleen omdat Howard hem goed kon gebruiken.

De enige andere persoon die vriendelijk tegen hem was geweest, was Astrid. Niet dat ze hem aardig vond, maar ze vond hem ook geen uitschot. Ze behandelde hem niet alsof hij een nul was.

Hij had haar leven een keer gered. Maar zelfs voor die tijd was ze vriendelijk tegen hem geweest. Als enige. Ooit.

Met de grootst mogelijke inspanning kwam Orc overeind.

Uiteindelijk besloot Sam dat ze bij de trein zouden overnachten. Ze hadden sinaasappelkistjes die ze konden verbranden en een geruststellend vuur laaide hoog op naar de donkere hemel.

Ze bouwden een kamp van tuinmeubilair. Ze aten Nutella en dronken Pepsi, want ze hadden nog lang niet genoeg van de zoetigheid.

Ze staarden in de vlammen en volgden de opspringende vonken.

‘Als we de kinderen hiernaartoe brengen, zien ze die raketwerpers,’ zei Dekka.

‘Ja,’ beaamde Sam. Hij maakte een zachtjes-gebaar en wierp een veelbetekenende blik op Toto, die onrustig lag te slapen op een rieten ligstoel.

‘We kunnen dit niet allemaal naar de stad brengen. Ze moeten hierheen komen.’

‘Klopt,’ zei Sam.

‘We zitten niet te wachten op een stel… hoe heetten ze ook alweer?’

‘M3-maaws,’ zei Jack. ‘Multi-role Anti-Armor Anti-Personnel Weapons System.’ Hij las bij het licht van het vuur de gebruiksaanwijzing voor.

Sam rolde met zijn ogen. ‘M3’s. Nee, het lijkt me erg onverstandig om die in kinderhanden te laten vallen.’

‘Kunnen we ze verstoppen?’ stelde Dekka voor.

‘Ik zeg het tegen niemand,’ zei Jack. ‘Ik wil sowieso niet dat iedereen hierheen komt om mijn computers te stelen.’

‘Vergeet onze nieuwe aanwinst niet,’ zei Sam. ‘Toto de waarheidszegger. Ik denk niet dat hij erg goed is in geheimen bewaren.’

Hij stond op om nog een kistje op het vuur te gooien. Het vuur zou de coyotes waarschijnlijk wel weghouden. Hij gaapte, leunde naar achteren in de rieten schommelstoel en legde zijn zere voeten op het kleine tafeltje.

‘Zal ik jullie eens wat vertellen?’ zei Sam. ‘Ik vergeet de hele tijd dat ik de baas niet meer ben.’ Hij lachte tevreden. ‘Ik zeg het wel tegen Albert. En Edilio mag zich over Toto ontfermen. Daarna is het mijn probleem niet meer.’

‘Ja, dat gaat vast werken, Sam,’ zei Dekka.

Sam zag hoe ze aan haar buik voelde en er met gefronste wenkbrauwen op duwde.

‘Is er iets?’ vroeg hij.

Dekka schudde haar hoofd. ‘Ik denk dat ik maar eens ga slapen.’

Sam doezelde ook weg. Hij werd ergens midden in de nacht wakker en zag dat het vuur bijna gedoofd was; er lagen alleen nog een paar gloeiende houtjes. Hij zag Dekka een eindje verderop, net buiten de gloed van het vuur. Ze stond met haar rug naar hem toe, had haar shirt omhooggetrokken en prikte en duwde in haar blote buik.

Sam viel weer in slaap en was na wat aanvoelde als luttele seconden opeens klaarwakker, hoewel het vuur nu bijna helemaal uit was en Dekka op haar stoel lag te snurken.

Iets. Er was iets in het donker.

Coyotes? Hij had geen zin in een gevecht met de coyotes – als hij of een van de anderen zwaargewond raakte, konden ze niet zomaar even naar Lana.

Hij stak zijn hand uit en gooide een Samzon omhoog. De bol bleef drie meter boven de grond hangen en wierp een groenig licht over het kamp. Jack en Toto sliepen. Dekka niet meer.

‘Wat is er?’ siste Dekka.

‘Weet ik niet.’ Hij wees naar de plek waar het geluid volgens hem vandaan was gekomen. Toen, met een stem die hard genoeg was om gehoord te worden maar niet hard genoeg om zijn slapende metgezellen wakker te maken, zei hij: ‘Als daar iemand is: ik ben Felle Handen. Ik verbrand je als je ons lastigvalt.’

Geen antwoord.

Een zwak maar duidelijk geritsel. Misschien een klikgeluid. Misschien ook niet. Toen stilte.

‘Daar gaat onze slaap,’ zei Sam.

‘Ik houd de wacht wel,’ zei Dekka.

‘Dekka, moet je me soms iets vertellen?’

Hij hoorde haar zuchten. ‘Ik ben gewoon paranoïde, Sam. Ik wil het gewoon zeker weten, snap je. Mijn maag rammelde gewoon en ik dacht dat ik misschien… Je weet wel.’

‘Dekka, het is maanden geleden dat je voor het laatst iets zoets hebt gegeten. Het is logisch dat je maag een beetje van streek is.’

‘Ja. Ik weet het. Die van jou ook?’

‘Tuurlijk. Een beetje,’ loog Sam.

Jack werd met een hard gesnurk en gekraak wakker toen hij zijn arm naar beneden sloeg en een tafel verpletterde.

‘Wat?’ riep hij. Hij ging overeind zitten. Wreef over zijn gezicht. Vond zijn bril. ‘Waarom zijn we wakker? Het is nog nacht.’

‘Dat is waar: het is nacht,’ zei Toto.

‘Nou, als we allemaal wakker zijn, kunnen we net zo goed verdergaan. Hoe eerder hoe beter,’ zei Sam zuchtend. ‘We gaan dat meer zoeken.’

Sanjit was tenger gebouwd, maar hij was sterk. Dus toen Lana in elkaar zakte kon hij haar opvangen en ondersteunen.

Dahra zag het gebeuren. ‘Ze moet slapen,’ zei ze tegen Sanjit. ‘Neem haar mee.’

‘En jij dan?’ vroeg Sanjit.

‘Ik ben heel goed in power naps tegenwoordig,’ zei Dahra. ‘Bovendien doet Virtue hier bijna net zoveel als jij.’

‘Bijna?’ gromde Virtue.

Hij was naar het ziekenhuis gekomen om te melden dat het veel beter ging met Bowie. Hij had de rest van de broertjes en zusjes ingestopt met te weinig water en te weinig eten. En nu hielp hij Dahra.

Dahra legde een hand op zijn schouder en zei: ‘Je bent een redder in nood. Mijn kleine Afrikaanse broertje hier.’

Dat leverde haar een van Virtues zeldzame glimlachjes op. Dahra’s ouders kwamen uit Ghana en die van Virtue uit Congo, dus ze kwamen niet bepaald uit dezelfde wijk, maar het gaf hun wel iets gemeenschappelijks, besefte Sanjit. Naast het feit dat ze allebei ontzettend aardig waren.

‘Ik kan Lana niet naar het Kliftop dragen,’ zei Sanjit. ‘Maar ik kan haar wel een slaapplek geven.’

Lana werd lang genoeg wakker om ‘Eeuuhh… Wa…?’ te zeggen. En toen rolden haar ogen terug in hun kassen en Sanjit tilde haar op in zijn armen. Virtue bracht hem een stapeltje dekens en legde ze over zijn schouders.

Sanjit droeg haar de kelder uit, door de gang vol hoestende, doodzieke kinderen het plein op.

Daar lagen vijf onbegraven lijken naast elkaar. Ze werden allemaal bedekt door verschillende dekens, de hoekjes weggestopt onder het lichaam, de gezichten aan het oog onttrokken door een lap van katoen, satijn of schotse ruit.

Ze hadden de ziekte een naam gegeven, een harteloze bijnaam. De bdh, noemden ze hem: de Bovennatuurlijke DodenHoest.

Maar op een gegeven moment hadden ze gemerkt dat sommige kinderen ook beter werden. De griep was verschrikkelijk. Maar het was geen doodvonnis voor iedereen die hem kreeg.

Ze hadden het niet precies bij kunnen houden, maar volgens Dahra’s haastige aantekeningen en gefragmenteerde herinneringen ontwikkelde ongeveer een op de tien gevallen zich tot volledige bdh.

Het kostte Sanjit wel wat moeite om Lana te dragen, maar hij weigerde haar neer te leggen bij de doden in de buurt of binnen gehoorsafstand van het blaffende gehoest.

Ze had niet alleen gebrek aan slaap. Ze had ook gebrek aan liefde en hoop. Ze ging met een schuldgevoel door het leven omdat het haar niet gelukt was om Super Woman te zijn, omdat ze het kwaad in de mijnschacht niet had kunnen doden, niet in de gaten had gehad wat er met Maria aan de hand was.

Hij nam haar mee naar het strand en legde haar op een van de dekens, die hij op het zachte, droge zand uitspreidde. Ze lag boven op het pistool in haar riem, dus dat trok hij eruit en hij legde het op haar buik. Toen dekte hij haar toe met een andere deken.

Haar trouwe hond was het hele eind achter hen aan gelopen en nu kroop Patrick dicht tegen haar aan. Vragend keek hij naar Sanjit op.

Ze zou hier hoogstwaarschijnlijk veilig zijn in haar eentje. Niemand wilde de Genezer iets aandoen. En Patrick zou blaffen als iemand te dichtbij kwam.

Maar Sanjit kon haar daar niet zomaar alleen achterlaten. En dus nam hij een soort yogazithouding aan, zuchtte en besloot te wachten tot de zon opkwam.

Albert stribbelde niet tegen. Misschien had een dapperder jongen dat wel gedaan, dacht hij. Maar zo’n jongen was hij niet. Toen Turk wilde weten waar Alberts geheime voorraad lag, vertelde Albert hem dat.

Zo simpel was het.

Albert had in zijn broek geplast. Hij had gehuild. Huilde nog steeds.

Hij ging dood. Dat wist hij. Ze zouden snel genoeg beseffen dat ze Albert niet op een veilige manier konden vrijlaten.

Dat wisten ze. Hij wist het, dus hoe konden zij het niet weten?

Maar misschien kon hij onderhandelen. Nu ze zijn hele voorraad hadden misschien, zijn blikken eten en flessen water.

Het leek niet vreselijk veel. Het was ook niet vreselijk veel, hoewel het in de fakz een ongekende rijkdom was. Ze hadden twee kleine dozen volgepropt met zijn spullen en de zakken van hun capuchontruien ook.

‘Jullie hebben wat je wilt,’ zei Albert, en hij deed zijn uiterste best om de trillende snik uit zijn stem te houden, maar het lukte niet. ‘Ga gewoon weg. Ik zal het tegen niemand zeggen.’

‘Jongen, je had gewoon macaroni met gehaktsaus verstopt,’ zei Raul. Hij kon het niet geloven. ‘Drie blikken!’

‘Neem maar mee,’ zei Albert smekend. ‘Neem het allemaal maar mee.’

Turk wierp een blik op Lance. Zelfs in zijn wanhopige, verslagen toestand kon Albert zien dat ze er nog niet helemaal uit waren. Er laaide een piepklein sprankje hoop in hem op. Misschien. Misschien zouden ze het niet doen.

‘Luister, jullie willen toch eten en water?’ smeekte Albert.

‘Heb je nog meer?’ vroeg Lance op hoge toon.

‘Niet-niet-niet hier.’

‘Niet-niet-niet,’ aapte Lance hem na.

‘N-n-n-n-niet h-h-h-hier,’ zei Watcher en hij schoot in de lach.

‘Waar zijn de andere spullen dan?’ vroeg Turk en hij gaf Albert een haast weifelende schop. Maar het was genoeg om een misselijkmakende pijnscheut vanaf Alberts gebroken knie door zijn been te laten trekken. De gezwollen knie was nu al bijna twee keer zo groot als normaal. Zijn hele lijf deed verschrikkelijk veel pijn, maar die knie was het ergste.

‘Ik heb hier verder niets,’ zei Albert. ‘Maar ik kan jullie meer geven. Ik kan meer kopen. Ik beheer wat er gemaakt en geplukt wordt en zo.’

‘Ja,’ zei Turk quasi-ernstig. ‘Wat ben je toch belangrijk, Albert. Jammer dat je in je broek geplast hebt.’

Daardoor moest iedereen weer lachen.

‘Dacht je soms dat we dom waren?’ wilde Lance weten. ‘Dacht je dat we gewoon een stel domme blanken waren die niet doorhadden dat je maar met je vingers hoeft te knippen om Sam of Brianna of een van die andere freaks achter ons aan te sturen?’

‘Dat zou ik nooit doen,’ zei Albert. Zijn kaak trilde zo hevig dat hij bijna niet kon praten. ‘Nooit. Want als ik dat deed, dan, dan, dan zouden jullie aan iedereen vertellen dat ik heb gehuild.’

‘En in je broek hebt geplast.’ Watcher leek het meest geneigd hem te laten gaan, maar Albert wist dat Turk en Lance degenen waren die de beslissingen namen.

Op hun gezicht stond geen medelijden te lezen. Lance gloeide van haat. Turk toonde minder emotie.

‘Weet je wat we zouden moeten doen?’ opperde Turk, en hij lachte al door wat er nu ging komen. ‘We zouden hem in een van die greppels moeten gooien die we voor hem hebben gegraven.’

‘Nee, nee, niet doen,’ smeekte Albert. Een duik in de poep was eeuwig beter dan vermoord worden. ‘Nee, niet doen, alsjeblieft niet.’

Lance ging op zijn hurken zitten en bracht zijn knappe, scherp afgetekende gelaatstrekken heel dicht bij Alberts hoofd. ‘Jij denkt dat je het helemaal voor elkaar hebt, hè? Ja, het zou lollig zijn om je in de schijt te zien wentelen zoals je ons ook hebt laten doen. Maar daar klim je gewoon uit en de volgende keer dat een van ons zich omdraait ziet-ie Sam Temple staan. Lichtflits en zap, dood zijn we.’

‘Ik ben niet… Dat is niet…’ zei Albert. ‘Alsjeblieft. Laat me alsjeblieft leven.’

Turk keek beledigd. ‘Zeiden we dan dat we je gingen vermoorden?’ Hij keek naar Lance. ‘Hoe komt hij daar nou bij?’

Lance speelde het spelletje mee. ‘Ik heb geen idee, Turk.’

‘Misschien hierdoor,’ zei Turk. Hij richtte zijn geweer op Alberts gezicht.

Er ontplofte iets.

Albert hoorde geen geluid.

Hij lag op zijn zij.

Zijn rechteroog zat vol bloed, zodat hij niets kon zien. Of misschien was zijn oog er niet meer; hij wist het niet.

Hij probeerde adem te halen en hoorde gegorgel in zijn longen. Hoorde zijn hartslag vertragen…

Turk keek geschrokken en euforisch tegelijk. Het gezicht van Lance werd nors. De twee jongere jongens deinsden achteruit en gingen er struikelend vandoor.

Lance stompte Turk tegen zijn schouder om hem ruw te feliciteren.

Het werd zwart voor Alberts ene goede oog.

Tweeëntwintig          12 uur, 48 minuten

‘Dat is een meer,’ zei Sam. ‘Dat is beslist een meer.’

‘Onvoorstelbaar dat we niet eens wisten dat het er was,’ zei Dekka.

De zon was nog steeds niet op, maar in het parelgrijze ochtendlicht zagen ze een lange helling die naar een grote watermassa afdaalde. De grootste die Sam, op de zee na, ooit had gezien.

Er groeiden plukjes dor gras. Hier en daar stonden grillige, onvolgroeide dennenbomen, maar de oever zelf werd gevormd door grote, op en naast elkaar liggende rotsblokken, af en toe onderbroken door smalle, twijfelachtige zandstrandjes.

Helemaal aan het eind van hun blikveld zagen ze een klein haventje met misschien vijfentwintig boten langs de steiger.

De muur ging dwars door het meer heen, maar het gedeelte aan deze kant bevatte meer water dan de kinderen van Perdido Beach ooit nodig zouden hebben.

‘Denk je dat het drinkbaar is?’ vroeg Dekka zich af.

‘Daar gaan we nu achter komen,’ zei Sam. Hij rende de heuvel af naar de oever, voorzichtig dat hij niet struikelde, maar vol verlangen om het meer te kunnen zien en proeven. Het zou wreed zijn om na deze vondst te merken dat het zout water was. Het zou de zoveelste gemene truc zijn, de zoveelste teleurstelling. Om nog maar te zwijgen van het feit dat het hun ondergang kon betekenen.

Met de anderen op zijn hielen bereikte hij de oever van het meer. De bleke rotsen waren wiebelig en onvast en hij liep er behoedzaam overheen.

Hij trok zijn schoenen uit en dook toen impulsief met een platte boog het water in.

Het was ondiep bij de oever en hij schaafde zijn borst aan de rotsen onder water, maar twee slagen verder was het al zo diep dat hij niet meer kon staan.

Sam nam een grote teug. Watertrappelend draaide hij zich om en zag Jack, Dekka en Toto onzeker op de rotsen staan. ‘Dames en heren,’ zei Sam met een grote grijns op zijn gezicht, ‘we hebben zoet water gevonden.’

Binnen vijf seconden waren de andere drie hem achterna gesprongen.

‘Het is water!’ riep Jack.

‘Het is zo ontzettend water!’ bevestigde Dekka.

‘Ze spreekt de waarheid, Spidey!’ zei Toto.

Sam maakte een koprol van vreugde. Het meer was fris maar niet ijskoud. Het surfersgedeelte van zijn hersenen berekende dat hij het met een 3/2 wetsuit al heerlijk warm gehad zou hebben.

Hij dronk nog wat meer water en zwom naar zijn vrienden.

‘Zoet water,’ zei Dekka. ‘Koud zoet water. Brrr.’

Sam liet zijn blik langs de oever glijden. ‘Dit is geen goede plek om een stad op te zetten. We hebben iets vlakkers nodig. En dan moeten we heel goed oppassen dat het riool niet ons drinkwater in stroomt. Ik neem aan dat we…’ Hij zweeg. Albert en Edilio moesten het verder maar uitzoeken. Hij had gedaan wat hij moest doen.

‘Ik heb boten gezien,’ merkte Jack op. ‘Ik vraag me af of er vis zit.’

Toto zei: ‘Vis, ja, vis.’

‘Weet jij daar meer van?’ vroeg Sam aan hem.

‘Mijn vader nam me altijd mee vissen.’ Toen, alsof zijn eigen woorden hem verbaasden, keek hij om zich heen naar het Spideyhoofd dat er niet meer was en zei: ‘Dit is dat meer niet, hè? Nee, dat was Lake Isabella.’

‘Oké,’ zei Dekka geduldig. ‘Zaten er vissen in dat meer?’

‘Forel,’ zei Toto. ‘Baars. Vis.’

‘Als er hengels en dat soort dingen in die boten liggen, dan zit er dus vis,’ zei Jack.

‘Het is maar zevenhonderd meter of zo. We kunnen het zwemmen,’ zei Sam.

‘Jij mag zevenhonderd meter zwemmen,’ zei Dekka. ‘Ik ga lopen.’

Ze klommen het water uit, Sam met grote tegenzin. Het was inspirerend, deze nieuwe, nog onontdekte watermassa. Wie wist wat ze in of rond het meer nog zouden tegenkomen?

Maar hij begreep ook dat Dekka en de anderen misschien geen zin hadden in een lange, koude zwemtocht.

De oever bestond uit een reeks bochten, als de rand van een kanten onderlegger, gemaakt van kleine zandstrandjes en rotsachtige uitlopers. Ze vonden al snel een pad en liepen lachend en zorgeloos babbelend verder.

Als hij logisch nadacht wist Sam dat ze zonder benzine – en veel ook – nooit genoeg water naar…

Hij bleef stokstijf staan. ‘Jachthavens,’ zei hij. Er liep een rilling over zijn rug die niets met de temperatuur te maken had. ‘Jachthavens. Weet je wat ze daar hebben?’

‘Boten?’ opperde Jack, alsof hij bang was dat hij het verkeerde antwoord gaf.

‘Boten,’ grijnsde Sam. ‘Zeilboten misschien. Maar weet je wat nog meer? Motorboten. Jetski’s.’

‘Wou je jetskiën?’

‘Waar vaart een jetski op, beste Jack?’

‘Op water, zou ik zeggen,’ zei Dekka.

‘Op benzine!’ riep Jack.

Sam gaf hem een klap op zijn schouder. ‘Bingo! Een jachthaven is geen jachthaven als er geen brandstof is.’

Hij grijnsde en rende richting de jachthaven. Een knagend stemmetje in zijn achterhoofd waarschuwde dat hij niet moest hopen, geen positief antwoord moest verwachten. Het is de fakz, zei het stemmetje.

Het is nog steeds de fakz.

Maar na zo veel pijn, zo veel teleurstellingen en zo veel gruwelen moest het toch wel tijd zijn voor goed nieuws?

Dat moest wel.

Lana deed haar ogen open.

Patrick likte over haar gezicht. Wat waarschijnlijk de reden was waarom ze haar ogen open had gedaan.

Er lag iets zwaars op haar borst. Een hoofd. Lang, donker haar.

Ze duwde het weg, waarna het hoofd kreunde en zei: ‘Ik ben wakker.’

Sanjit ging rechtop zitten, keek haar aan en veegde wat kwijl uit zijn mondhoek.

Lana lag op het strand. De zon was op, maar nog niet over de bergen heen. Ze wist niet hoe ze hier terecht was gekomen. Instinctief tastte ze naar haar pistool. Het zat niet in de band van haar broek. Het was verstrikt geraakt in de deken.

‘Hoe ben ik hier gekomen?’

‘Ik heb je gebracht.’

Dat liet Lana even op zich inwerken. ‘Waarom?’ vroeg ze achterdochtig.

‘Je was flauwgevallen.’

Lana haalde haar handen door haar warrige haar. Ze veegde haar lippen af en trok een grimas door de vieze smaak in haar mond. ‘Heb je water bij je?’

‘Helaas niet, nee,’ zei Sanjit.

Ze zuchtte en keek hem vermoeid aan. ‘Wat is dat toch met jou? Je hebt niet eens een deken,’ zei Lana.

‘Ik was niet van plan om te gaan slapen.’

‘Zeg alsjeblieft niet dat je hebt gekeken hoe ik lag te slapen, want dan moet ik kotsen.’

Sanjit grijnsde. ‘Dat heb ik wel gedaan. Ik heb gekeken hoe je lag te slapen. En ik heb ook gehoord hoe je lag te slapen.’

‘Hoe bedoel je?’

‘Nou, je hebt een keer een scheet gelaten. Maar je hebt voornamelijk gepraat in je slaap. En gekreund.’

‘Wat heb ik gezegd?’

Sanjit deed heel overdreven alsof hij diep moest nadenken om het zich te kunnen herinneren. ‘Nou, het was vooral eugh, mmmm, eunh, eunh, niet doen, eugh… En de scheet was heel eh, keurig. Een beetje als prrt-prrt! Bijna muzikaal.’

Lana staarde hem aan.

Hij huiverde.

‘Heb je het koud?’ vroeg ze.

‘Gewoon een beetje fris. Zo na het wakker worden, weet je wel.’ Hij huiverde nog een keer en sloeg zijn armen om zijn opgetrokken benen.

Ze pakte de bovenste deken, propte hem in elkaar terwijl het zand opvloog en schoof hem naar Sanjit toe. Hij sloeg de deken om zijn schouders.

‘Hoeveel nieuwe doden?’ vroeg ze.

‘Toen we weggingen vijf in totaal.’

Lana boog even haar hoofd en Sanjit zweeg. Toen stond ze op. Ze liep naar het water en trok haar bovenkleding uit. Ze hield alleen haar ondergoed aan.

Toen beet ze op haar tanden en rende de branding in, en zodra het water tot haar knieën kwam dook ze erin. Het was ijskoud. Maar het was schoon. Het waste het bloed en vuil van haar lijf.

Ze spoelde haar mond met zout water.

Toen kwam ze rillend het water weer uit en rende terug naar Sanjit.

‘Je staart,’ zei ze.

‘Ja. Dat klopt. Ik ben een puberjongen. Mooie meisjes in nat ondergoed hebben vaak een starend effect op puberjongens.’

Ze bukte zich, pakte de deken, schudde het zand eraf en sloeg hem om zich heen. Sanjit stond op.

Ze zoende hem op zijn mond.

Een echte zoen.

Hij nam haar natte gezicht in zijn handen en zoende haar terug.

‘Dat was lang niet zo erg als ik had gedacht,’ zei Lana.

En voor deze ene keer, merkte ze tot haar tevredenheid, leek Sanjit met zijn mond vol tanden te staan. Hij keek eigenlijk een beetje misselijk, en alsof hij heel erg van plan was om haar nog een keer te zoenen.

‘Terug naar het ziekenhuis,’ zei ze.

Brittney kwam tot bewustzijn op een smal zandpad. Twee meter hoge muren van aarde en steen sloten haar in, torenden boven haar uit. En boven op die muren loerden coyotes naar beneden, met open bekken waar hun tongen uit hingen.

Jamal stond achter haar en controleerde de draad die haar armen bij de polsen en ellebogen bij elkaar hield.

Haar enkels waren ook vastgebonden, maar met een los touw, zodat ze kleine stapjes kon zetten maar niet kon rennen.

‘Waar zijn we?’ vroeg Brittney.

Jamal haalde zijn ene goede schouder op. ‘Ergens waar Drake wil dat we heen gaan.’ Hij gaapte, keek zenuwachtig op naar de coyotes en gaapte weer.

‘Je moet slapen,’ zei Brittney. ‘Je bent gewond en moe.’

‘Hier?’ Hij lachte verbitterd. ‘Lijkt dit je een goeie plek om een dutje te doen?’

Nee, gaf Brittney zwijgend toe. Deze plek had iets duisters, ook al stond de zon hoog aan de hemel. Het was iets in de lucht. In de blikken van de coyotes. Een duisternis die haar stilgevallen hart binnendrong.

‘Ik wil terug,’ zei Brittney.

‘O ja? Ik ook,’ zei Jamal. ‘Maar als ik dat doe slaat onze Drake mijn vel eraf.’

Hij gaf haar een duw. Ze struikelde toen het touw straktrok rond haar enkel en viel bijna. Maar ze wist haar evenwicht te bewaren en schuifelde verder, niet wetende wat ze anders kon of moest doen.

Wat moet ik doen, Heer, om mijn ware dood en mijn plekje in Uw hemel te verdienen?

‘Dit is een slechte plek, Jamal,’ zei Brittney. ‘Ik voel het.’

‘Ja,’ zei hij. ‘Drake is een slechte jongen, en hij gaat naar slechte plekken. Maar je kunt hem maar beter te vriend houden, dus ik ga gewoon mee.’

Voor een half verwoest gat in een blinde rotswand kwamen ze de kloof uit. Er was net genoeg bleekroze licht om te kunnen zien dat de mijnschacht werd versperd door tonnen naar beneden gestorte rots. De massieve balken die het gat omlijstten waren versplinterd en zagen eruit alsof ze elk moment konden knappen.

Het kwaad dat Brittney voelde, wat het ook was, kwam daaruit, uit dat gat, die berg steen.

‘Waar zijn we?’

‘Bij de mijnschacht,’ zei Jamal. ‘Heb je daar nog nooit van gehoord? Daarbinnen zit het ding waarvan Drake zijn zweep gekregen heeft.’

‘Waarbinnen?’ zei Brittney. ‘Het is helemaal ingestort. Afgesloten.’

‘En dat is waarschijnlijk maar goed ook, hè? Want als dat ding hierbuiten al zo slecht aanvoelt, wil ik niet weten hoe het is als je ervoor staat.’ Hij beet op zijn lip en zei zacht: ‘Als een grote klauw die je hart vasthoudt. Als ijspegels in je hersenen.’

‘Jamal, als je nu vlucht…’

Hij schudde zijn hoofd. ‘Drake zou wraak nemen. Hoor eens, jij kunt niet gedood worden, of wel soms? En hij ook niet. Wat betekent dat hij me vroeg of laat te grazen zal nemen als ik hem verraad.’

‘Vuur misschien,’ zei Brittney zacht. ‘Misschien kan Gods heilige vuur ons samen vernietigen.’

‘Ja, nou, dat heb ik helaas even niet bij me.’

‘Alleen Sam kan hier een eind aan maken.’

Jamal stak zijn handen omhoog in een wie, ik?-gebaar en zei: ‘Ik vind het best. Als grote Sam Drake wil uitschakelen, zal ik hem niet tegenhouden. Maar ik zal je eens wat zeggen: je remt Drake alleen maar af, meisje. En uiteindelijk gaat er hoe dan ook een confrontatie komen tussen Drake en Sam, denk je ook niet? Dus misschien moet je hem juist een beetje opjutten, als je begrijpt wat ik bedoel.’

Brittney staarde Jamal aan. Was het een list?

Is dit de duivel die me probeert te verleiden?

‘Wat moest je van Drake de duivel doen?’

Jamal knikte naar de grot. ‘Hij zei dat ik hiernaartoe moest. Hij denkt dat-ie met dat ding daarbinnen kan praten. Of in elk geval kan horen wat het zegt.’

Brittney geloofde wel dat dat kon. Hoe kon ze niet geloven in dingen die bovennatuurlijk leken? Haar broertje praatte soms tegen haar in de vorm van een engel. En God was altijd bij haar. Toch?

En zijzelf, dit wanstaltige overblijfsel van het meisje dat ze ooit was, ook zij stond buiten de natuur.

Was Sam de dienaar van de Heer? Het werktuig dat God had gekozen om Brittney te bevrijden? Ze had Sam vaak om bevrijding gesmeekt. Maar zij kende Gods wegen niet. Zijn tijd was niet haar tijd. Zijn wil geschiedde.

‘Wat wil Drake van mij?’ vroeg Brittney.

‘Gewoon, dat je niet de hele tijd probeert te vluchten zodat ik je benen moet vastbinden en jij ons afremt en zo.’

‘Wil hij achter Sam aan? Is dat zijn plan, om achter Sam aan te gaan?’

Ze meende heel even een glimp van huichelachtigheid in Jamals blik op te vangen toen hij zei: ‘Dat is precies wat hij van plan is. Hij wil zo snel mogelijk achter Sam aan, zodra hij op bezoek geweest is bij… je weet wel.’

‘Ga maar slapen, Jamal,’ zei Brittney. ‘Slaap tot Drake terugkomt. Ik zal niet vluchten.’

‘Hoe weet ik dat ik je kan vertrouwen?’

‘Omdat ik het zweer. Ik zweer het op het bloed van het Lam.’

Jamal werd wakker van de pijn toen Drake hem schopte.

‘Wat is er?’

Drake glimlachte zowaar. Het maakte hem er niet aantrekkelijker op.

‘Je lag te slapen,’ zei hij. ‘En ik ben nog bij de mijn.’

Jamal sprong overeind en maakte Drake snel los. ‘Ja, ik heb precies gedaan wat je zei, Drake. Precies wat je zei. Ik heb tegen haar gezegd dat je meteen achter Sam aan zou gaan. En dat Sam jullie dan allebei zou verbranden en…’

Hij slikte toen hij plotseling besefte dat hij misschien te ver was gegaan.

Maar Drake was in een welwillende, euforische stemming. Hij gaf Jamal een klopje op zijn wang met de punt van zijn zweep. ‘Goed gedaan. En ik krijg Sam Temple wel. Vroeg of laat.’

Drake staarde naar de mijnschacht. Wat hij voor de Duisternis voelde deed sterk aan liefde denken. Angst, ja, maar de Duisternis verdiende zijn angst. Zijn angst en zijn toewijding.

Al moest hij de rotsblokken een voor een weghalen, en al deed hij daar weken over, hij zou bij de Duisternis komen en hem bevrijden.

‘Mijn oude lichaam ligt daar,’ zei Drake, en hij besefte dat voor de eerste keer. ‘Mijn oude lichaam ligt daar bij hem.’

Drake voelde opeens een steek van verlangen. Hij wilde zijn lichaam tegen de keien voor de mijnschacht duwen. Het zou hem dichterbij brengen. Misschien zou de Duisternis zich naar hem uitstrekken, zijn geest aanraken, zeggen hoe hij het moest aanpakken.

Maar dat kon hij niet doen waar Jamal bij was.

‘Ik wil dat je die rotsen wegsjouwt,’ zei Drake. ‘Breng ze daar maar heen.’ Hij wees naar een relatief vlak stuk grond. ‘Ik weet niet tot hoe diep die rotsblokken gaan. Het kan wel even duren. Als Biggetje Brittney terugkomt zet je haar ook aan het werk.’

Ze tilden en sjouwden meer dan twee uur lang. Een kruiwagen zou handig geweest zijn. Het zou ook handig geweest zijn als Jamals arm niet gebroken was. Ze moesten elk brok steen, elke verbrijzelde balk optillen. Sommige waren zo groot dat ze allebei een kant moesten dragen. Sommige waren zo groot dat ze er geen enkele beweging in konden krijgen en eromheen moesten lopen.

Na twee uur waren ze ongeveer dertig centimeter de schacht in gedrongen.

Brittney was in die tijd één keer tevoorschijn gekomen en had zonder morren helpen graven. Maar Drake kon zichzelf niet voor de gek houden: zo kwamen ze geen stap verder. Dit zou maanden duren. Jaren. Eindeloos.

De coyotes kwamen af en toe langs om te kijken, en hadden ongetwijfeld trek in Jamal. Dus toen Drake iets hoorde bewegen achter de bocht in de weg, ging hij ervan uit dat het coyotes waren.

Maar dit was niet het vertrouwde, sluipende stap-stap-stap van de coyotes. Het was een geluid vol geklik en plotseling geritsel.

Drake veegde zijn voorhoofd af en draaide zich achterdochtig om naar het geluid.

Het leek op iets uit een sciencefictionfilm. Op een alien of een robot of zo, want het was veel te groot om een gewoon insect te kunnen zijn.

Het was zilver- en bronskleurig en matglanzend. Het had een insectenkop met een grote, knagende bek die Drake deed denken aan een Japanse kok die voor de show met zijn messen zwaaide. De afschuwelijke, kromme kaken van zwart hoorn of been staken uit de zijkant van zijn bek.

Het rook naar curry en ammoniak. Bitter met een zweem gestremde zoetigheid.

Nu kwamen er andere pijlsnel achter de eerste aan gerend. Ze hadden ogen en voelsprieten. De ogen waren hypnotiserend: helderblauwe irissen die bijna menselijk aandeden. Maar zonder een teken van menselijk bewustzijn, menselijke kwetsbaarheid of gevoelens. Als flinters ijs.

Ze trokken sprintjes op zes poten, bleven staan, keken en schoten dan angstaanjagend snel weer verder. Hun doffe zilverkleurige vleugels lagen opgevouwen tegen bronzen pantsers, zoals bij kevers of kakkerlakken. De vleugels kwamen tijdens het rennen soms een beetje omhoog.

Insecten. Zou kunnen. Maar dan wel insecten van minstens anderhalve meter lang en een meter breed, met voelsprieten van dertig centimeter.

Drake keek in de zielloze blauwe ogen van het eerste beest.

Hij stond klaar met zijn zweephand, en Jamal stond klaar met zijn geweer, maar Drake dacht niet dat hij van deze beesten zou kunnen winnen. Het waren er een stuk of tien en ze verdrongen elkaar als mieren rond een mierenhoop of wespen die boos uit een verstoord nest zwermden.

Drake voelde een steek van angst: zou hij het overleven als hij werd opgegeten? Als hij door die malende kaken aan stukken werd geknaagd en doorgeslikt?

Een coyote, die behoedzaam op afstand bleef, sprong naar de bovenkant van de rotsen en begon te praten op die gesmoorde toon die zijn soort verkregen had.

‘Duisternis zien,’ zei de coyote.

‘Zij?’ vroeg Drake. Konden de coyotes en die monsters met elkaar communiceren? ‘Willen ze de Duisternis zien? Best,’ zei Drake. Hij gebaarde met zijn duim over zijn schouder naar de mijn. ‘Ga je gang.’

‘Zij honger,’ zei de coyote.

Drake hoefde niet te vragen wat hij daaraan kon doen. Want nu bereikte dezelfde smerige, slinkse stem die door middel van de coyote had gesproken hem direct; hij raakte zijn gewillige, onderdanige geest aan en overspoelde hem met een diepe, huiveringwekkende vreugde.

Drake deed zijn ogen dicht en wiegde langzaam heen en weer toen hij de aanraking van zijn meester voelde.

Binnenkort zou Drake bij de Duisternis zijn. De Duisternis zou hem alles geven wat hij nodig had. En Jamals taak zat erop.

‘Zeg dan maar dat ze iets moeten eten,’ zei Drake. ‘Sorry, Jamal.’

‘Hè?’ Jamal wachtte tot Drake zou lachen, alsof het een grapje was. Maar Drake glimlachte alleen, gaf hem een knipoog en zei: ‘Jongen, ik had je op een gegeven moment toch wel vermoord.’

‘Nee, nee!’ zei Jamal happend naar adem. Hij deinsde achteruit. Hij draaide zich om en zette het op een lopen.

Het voorste beest richtte zijn staalblauwe, intens geconcentreerde ogen op hem en liet iets naar buiten flitsen wat een tong zou kunnen zijn. Het was zwart, zo dik als een koord, met een punt van weerhaakjes, als een stel vishaken. De tong greep Jamals been en Jamal viel voorover.

‘Drake! Drake!’ gilde Jamal. ‘Alsjeblieft!’

Drake lachte. Hij zwaaide even terwijl het tongkoord Jamal naar zijn ondergang sleurde.

Jamal schoot. bam! bam! bam! Van dichtbij, en toen van nog dichterbij, en toen op een paar centimeter van de weerzinwekkende kop van het beest.

De tong liet hem los en verdween weer in de bek. Toen beten de kromme kaken Jamal doormidden en klonk er geen geweervuur meer, alleen nog een machteloze wanhoopskreet.

De enorme beesten kwamen naar voren, en binnen een paar seconden was Jamal van de aardbodem verdwenen.

Vervolgens stortten de blauwogige monsters zich in een ijltempo op de rotsen; ze duwden ze weg met hun kaken, kwamen overeind op hun vier achterpoten en grepen met hun voorste twee de blokken vast.

Drake voelde dat Brittney terugkwam. Maar dat was niet erg, want nu was zijn Heer en Meester bij hem, de Duisternis, Drakes enige echte God, en Hij vulde zijn hart en zijn ziel.

En Hij liet zich niet tegenhouden.

Drieëntwintig          9 uur, 14 minuten

Astrid zat in de achtertuin boven de greppel toen het gebeurde. Ze had twee dagen vol angst naast het bed van Kleine Pete doorgebracht.

Maar zelfs al was ze uitgedroogd, uiteindelijk moest ze toch. Ze had gehoopt dat het veilig zou zijn. Ze had gehoopt dat ze zou zien hoe Alberts mensen water en eten bezorgden en dat de epidemie weer achter de rug zou zijn.

Maar de straten waren verlaten. Ze hoorde geen vrachtauto’s in de verte, niet eens de piepende wielen van met de hand getrokken wagens.

Dus deed ze haar behoefte boven de greppel in de tuin en bleef bidden zoals ze bijna voortdurend deed.

Woooeeesj-kraaak!

De hele bovenverdieping van het huis ontplofte.

Er was geen vuur. Geen vlammen.

De bovenste verdieping – de dakpannen, de gevelplaten, de muren, het hout, alles – knalde haast geruisloos uit elkaar. Er vloog een groot brokstuk over haar hoofd dat rode dakpannen in het rond strooide terwijl het rondwentelde en met een enorme dreun tegen de muur van het huis van de buren terechtkwam.

Ze zag een raam, met het glas er op de een of andere manier nog in, als een raket omhoogschieten. Ze volgde het met haar ogen, wachtte tot het weer naar beneden zou tollen. Het belandde in de takken van een boom en toen viel het eindelijk aan diggelen.

Het bed uit haar eigen slaapkamer stond op een dak twee huizen verderop. Lakens en kleren dwarrelden als confetti naar beneden. Het was bijna feestelijk, alsof iemand een vuurpijl de lucht in had geschoten en ze nu oeh en aah kon roepen terwijl de vonken neerdaalden.

Maar geen vuur. Geen harde knal. Het ene moment was het nog een huis met een verdieping geweest en nu had het alleen nog een begane grond.

Een van Astrids kniekousen uit haar dressoir kwam op het gras terecht, half op de rand van de greppel.

Astrid wist weer hoe ze moest bewegen. Ze rende naar het huis en gilde: ‘Petey! Petey!’

De achterdeur werd deels versperd door een stuk gevelplaat. Ze duwde het opzij en rende door de keuken de met puin bezaaide trap op.

Toen pas drong het tot haar door hoe bizar dit was. De reling van de trap hield op toen ze boven was. De treden zelf eindigden met een half versplinterd stootbord.

Astrid stapte op wat nu een dakterras was in plaats van de eerste verdieping van een huis. Alles was weg. Alles. Alsof er een reus met een mes was langsgekomen die gewoon de bovenkant eraf had gesneden, dwars door muren en pijpen en elektriciteitsleidingen heen.

Het enige wat nog was overgebleven was het bed van Pete. En Kleine Pete zelf.

Hij hoestte twee keer. Hij likte zijn lippen af. Zijn ogen staarden wezenloos omhoog naar de blote hemel.

Astrid volgde zijn blik. En daar, in de blauwe ochtendlucht, hing een grijs wattenwolkje. Precies boven het huis.

Brianna was laaiend. Ze was wel vaker laaiend, maar nu ziedde ze nog steeds van woede vanwege het gevecht met Drake en het feit dat Jack zomaar de stad uit was gegaan zonder het tegen haar te zeggen, zodat ze het van Taylor had moeten horen.

Ze mocht Taylor niet. Ze had een keer geopperd dat Taylor een coole naam voor zichzelf moest bedenken, zoals Brianna nu ‘de Wind’ heette. ‘De Teleporteur’ misschien. Taylor had haar uitgelachen.

Brianna mocht eigenlijk niet buiten zijn. De quarantaine gold nog steeds. Maar ze had dorst, ze had honger, ze voelde zich vernederd en ze was woedend, en ze had zin om heisa te schoppen.

Of in elk geval in een slokje water.

Ze zou nog een paar minuten afwachten en dan zou ze zelf naar Lake Evian rennen om wat te drinken te halen. Taylor zei dat het een gevaarlijke route was, dat de groenerds daar zaten. Maar Brianna was niet bang voor vliegende slangen. Zelfs niet voor vliegende slangen die insecteneitjes uitpisten, of waar dat hele verhaal ook op mocht slaan. Ze was te snel voor die stomme slangen, of ze nu vlogen of kropen.

Iemand had een raam van het stadhuis dichtgespijkerd met triplex.

‘Wat is hier aan de hand?’ vroeg ze zich hardop af.

Ze haalde haar schouders op en maakte zich klaar om te rennen toen ze geknaag hoorde. Een heleboel geknaag dat in rap tempo harder werd. En het kwam door dat raam dat…

Aan de onderkant van het triplex werden splinters naar buiten geduwd. Ze werden geduwd door iets zilverachtigs wat tamelijk snel bewoog.

Brianna bleef een paar seconden staan kijken en toen wurmden opeens een heel stel insecten, met glimmende pantsers en stuk voor stuk zo groot als een klein hondje, zich een weg door de plaat.

De eerste die naar buiten kwam spreidde zijn keverachtige vleugels en zweefde naar de grond.

Brianna had tijd zat om zijn malende kaken en voelsprieten te bekijken, en om ijskoude rillingen te krijgen van de robijnrode ogen.

Ze kon wel raden wat dit waren. Dit waren de dingen waardoor Taylor zo was geflipt. De dingen die schijnbaar uit Hunters buik waren gekropen. Maar nu waren ze hier voor haar neus en kropen ze achter elkaar uit de muur van de eerste verdieping van het stadhuis.

Zodra het eerste beest op de grond terechtkwam viel het Brianna aan. Ze ontweek het door als een stierenvechter een pas opzij te doen.

‘Je bent snel, ik kan niet anders zeggen,’ zei Brianna. ‘Maar niet zo snel als de Wind.’

De hele zwerm stortte zich in één keer op haar; de vlijmscherpe kaken kliefden en de bekken maalden en de rode ogen vlamden.

Dit leek er meer op. Ze kon natuurlijk gewoon wegzoeven, maar ze genoot van het spel.

Tot Edilio schreeuwend kwam aanrennen terwijl hij zijn automatische geweer van zijn rug haalde.

‘Ach, nou ja,’ zei Brianna. ‘Mooi geweest, geloof ik.’

Ze trok haar grote mes en sneed de voelspriet van het dichtstbijzijnde insect eraf. Toen, gewoon voor de show, omdat het zo’n coole beweging was, maakte ze een salto en belandde bijna boven op een ander insect. Ze prikte ernaar en richtte op de plek tussen de twee hard uitziende vleugels. Haar mes raakte de vleugel en ging er niet doorheen.

Het beest draaide zich snel om – heel snel. Maar niet snel genoeg. Brianna stak recht naar een van de bloedrode ogen en het lemmet zakte er diep in weg.

Het beest bewoog niet meer.

‘Geen gemier met de Wind,’ zei Brianna.

Edilio was er bijna en Brianna wist zeker dat hij haar lol zou bederven. Daarom wachtte ze de aanval van een tweede insect af, ging diep door haar knieën, haalde uit met haar mes en sneed zijn twee voorpoten eraf. Het beest viel recht op zijn horrorfilmachtige kop.

bam! bam!

Edilio schoot op een beest dat er duidelijk genoeg van had en op de vlucht sloeg voor de Wind.

Brianna zag hoe de kogels het dier raakten. En hoe ze afketsten op de harde vleugels.

‘In de kop!’ gilde ze tegen Edilio. ‘Je moet ze in hun kop raken!’

Ter illustratie wilde ze naar het beest wijzen dat ze net gedood had. Maar het dode insect bewoog.

Net als het beest waarvan ze de voorpoten had verwijderd.

Met een frons trok ze haar eigen jachtgeweer. Ze rende naar het gewonde dier, zette de loop recht tussen zijn enge ogen en haalde de trekker over.

Het grootste gedeelte van de kop werd kapotgeblazen. Donkergroene hersenpulp spatte in het rond.

Het beest schudde zich uit als een natte hond. En liep verder.

‘Nee, nee, nee,’ zei Brianna. ‘Van Drake heb ik misschien verloren, maar ik verlies niet van een stel bloeddoorlopen kakkerlakken.’

bam! bam!

Edilio beschoot zijn insect nog twee keer. Toen hij Brianna zag aarzelen, schreeuwde hij: ‘Probeer ze te pletten!’

‘Waarmee?’

Radeloos keek Edilio om zich heen. ‘Weet ik niet.’

‘Ze gaan ervandoor!’

De insecten, een stuk of vijf, lieten Brianna en Edilio verder met rust en schoten de straat door, weg van de stad.

‘Ze zijn te snel voor jou,’ zei Brianna.

Edilio keek alsof hij elk moment een toeval kon krijgen. Hij keek van het raam boven hem naar de wegrennende insecten en Brianna zou gezworen hebben dat hij op het punt stond zijn handen in de lucht te gooien en te zeggen: ‘Laat maar, ik ben weg!’

Maar hij beet op zijn tanden, haalde diep adem en zette zich zichtbaar schrap voor een beslissing waarvan hij wist dat het een verkeerde kon zijn. Misschien zelfs wel een fatale.

‘Wind,’ zei hij bars. ‘Luister naar me voor je ervandoor gaat. Ik wil dat je ze volgt, kijkt waar ze heen gaan. Maar dan hebben wij hier niemand meer die ons kan verdedigen. Orc is dronken, Sam, Dekka en Jack zijn de stad uit, kinderen vallen bij bosjes neer door de griep en Drake ligt misschien nog steeds op de loer.’ Hij wees naar haar. ‘Neem geen risico’s, doe het nou eens niet op jouw stomme, roekeloze manier en kom zo snel mogelijk terug, zodra je weet waar ze heen gaan.’

Brianna salueerde spottend – ze vond het niet erg dat hij haar stom noemde, zolang hij maar erkende dat ze dapper was – en ging er op een drafje vandoor in een ontspannen tempo van honderd kilometer per uur om de zwerm in te halen.

‘Geen zorgen, Edilio,’ riep ze over haar schouder. ‘De Wind krijgt die beesten er zo onder.’

Orc stond bijna droog. Mismoedig staarde hij naar de fles in zijn hand. Zou hij onderhand niet dood moeten wezen? Hoeveel drank was er nodig voor je dood neerviel?

Zijn hersenen kraakten om een oplossing te zoeken voor het probleem. Waarschijnlijk had hij nog wel een paar flessen thuis, als ze ondertussen niet gejat waren. Zo niet, dan had hij nog een andere optie, maar dat was een heel eind lopen en hij was absoluut niet in de stemming voor een heel eind lopen. Van een heel eind lopen zou hij weer nuchter worden.

Hij was onderweg naar huis om zijn geest weer onder te dompelen in drank toen hij zonder erbij na te denken langs het stopbord liep.

Er lag geen in elkaar gezakt lichaam meer onder.

Heel even dacht hij dat hij misschien verkeerd was gelopen. Of dat hij zich vergiste wat het lichaam betrof. Maar toen kwam er vaag weer iets boven van een ontmoeting met Howard, die beloofd had dat hij het wel zou oplossen.

Dus nu rotte het lijk van het jongetje ergens weg in een onbewoond huis. Waarschijnlijk niet het enige lijk dat ergens verstopt lag. Waarschijnlijk niet.

Orc nam een slok. Zijn lichaam en geest waren bibberig. Hij was gewend aan de drank, maar zelfs voor zijn doen had hij zijn lichaam er de vorige dag behoorlijk van langs gegeven. Zijn maag brandde. Zijn hoofd bonkte. Hij moest de aandrang onderdrukken om te rennen, rennen, rennen tot…

Tot wat?

Waarheen?

Ze zouden er op een gegeven moment toch wel achter komen. Dat hij dat jongetje een klap had gegeven, dat kleine jongetje dat nooit vervelend was geweest tegen Orc, en tegen andere mensen waarschijnlijk ook niet. Gewoon een ziek jochie.

Er was vast iemand die het had zien gebeuren, of een van de slimmeriken – Astrid of Albert of Edilio – zou het uitvogelen. En hij zou niet eens de kans krijgen om het uit te leggen. Ze zouden hem wegsturen om buiten de stad te gaan wonen, net zoals ze bij Hunter hadden gedaan.

Maar hij was Hunter niet. Hij kon daarbuiten niet overleven. Daar waar de coyotes waren.

Orc kon zich de coyotes nog goed herinneren. Hij wist nog hoe ze hun tanden in zijn levende buik hadden gezet en zijn ingewanden eruit gescheurd en getrokken hadden.

Toen was het begonnen. Toen was het verminkte vlees in grind veranderd en was de rotsachtige, kiezelachtige monsterhuid langzaam over zijn hele lijf gekropen.

Nee. Ze konden hem niet dwingen om buiten de stad te gaan wonen.

Maar Astrid hield zich aan bepaalde regels; zij had ze bedacht en dat zouden ze doen, ze zouden hem de stad uit sturen. Ga weg, Orc, ga weg en ga dood, vieze freak.

Ja, nou, in dit monster zat Charles Merriman. Hij was geen ork. Hij was Charles Merriman.

Hij moest met Astrid praten. Zij was altijd aardig tegen hem geweest. De enige die aardig tegen hem was geweest. Het waren haar stomme regels, dus zij zou wel iets bedenken. Ze was slim, tenslotte. En aardig.

En terwijl die vage gedachte in Orcs brein rondklotste, ging hij stampend op weg naar Astrids huis.

Twee straten verder viel hem iets raars op. Zo raar dat hij dacht dat hij het zich misschien inbeeldde. Want dit klopte niet, dat wist hij zeker.

Er hing een wolk. In de lucht. Terwijl hij met open mond omhoogkeek gleed de zon er langzaam achter.

Wolk. Donkere, grijze wolk.

Hij bleef lopen. Bleef drinken. Bleef naar die gekke wolk in de lucht kijken.

Hij liep Astrids straat in. Al van een afstand zag hij het puin dat in tuinen lag en over hekken en in bomen hing.

Toen zag hij het huis. Hij bleef stokstijf staan. De bovenkant van het huis was verdwenen.

En daar stond Astrid, helemaal bovenop, gewoon buiten omdat de muren helemaal weg waren, met dat debiele broertje van haar, dat nu, zeg maar, boven een bed in de lucht zweefde.

Orc staarde naar Astrid, maar ze zag hem niet. Ze keek naar de lucht, naar de wolk. Haar handen hingen langs haar zij. In één hand had ze een enorm uitziend pistool.

Een felle flits liet alles oplichten.

Nog geen drie meter verderop scheurde een boom kapot.

krr-aaak!

boooeeem!

Bliksem. Donder.

Houtsplinters en bladeren van de boom vlogen in het rond en daalden op Orc neer.

En plotseling leek de wolk uit de lucht te vallen, maar het was de wolk zelf niet, het was regen. Grijze stralen water die naar beneden kletterden.

Alsof je onder een koude douche stapte. De regen viel op Orcs verwonderde, naar boven gekeerde gezicht. Het water vormde poeltjes in zijn ogen, liep in stroompjes over zijn steengroevelijf naar beneden.

Astrid schreeuwde het uit, maar de woorden deden er niet toe. Orc hoorde de wanhoop, de angst. Ze was doorweekt en stond daar maar met haar grote pistool snikkend naar haar broertje te schreeuwen.

Orc deed zijn mond open en de regen gleed naar binnen. Schoon, zoet, koud als ijswater.

Vierentwintig          9 uur, 6 minuten

Brittney zag de enorme, blauwogige insecten. Ze zag de grot. En ze begreep er niets van.

Toen zag ze Jamals geweer. Flarden van zijn kleren. Het bloed waarmee ze doordrenkt waren.

Er was niets meer over, behalve zijn kleren, zijn schoenen en zijn geweer.

De insecten renden als gekken langs met rotsblokken die acht, negen, tien keer zo groot waren als zijzelf. Als hardwerkende mieren. Maar dan wel mieren zo groot als wolven of shetlandpony’s.

De coyotes keken toe. Ze waren zenuwachtig, schichtig, bang voor de gigantische insecten.

Brittney wou dat ze aan Jamal kon vragen wat er aan de hand was. Maar Jamal zou geen vragen meer beantwoorden.

Ze vroeg zich af of ze kon vluchten. Ze vroeg zich af of ze moest vluchten. Maar wat zou het uitmaken?

De insecten hadden al een kleine berg rotsblokken opgestapeld. Steeds grotere stenen werden naar buiten gesleept.

Ze ging voor een van de insecten staan. Het droeg een rotsblok dat haar met gemak kon verpletteren. Het zou voor deze beesten geen enkel probleem zijn om haar aan te vallen, om haar aan stukken te scheuren zoals ze dat blijkbaar ook met die arme, bange Jamal hadden gedaan.

Maar het beest rende gewoon om haar heen.

Waarom? Waarom zouden ze Jamal wel opeten en haar niet? Omdat ze alleen levend vlees aten? Of omdat ze wisten dat zij Drake was en Drake haar, en ze Drake met rust moesten laten?

Wat hield ze tegen?

Wie hield ze tegen?

Maar Brittney wist het antwoord al. Ze wist dat iets, iemand, een geest de hare aanraakte. Het voelde alsof ze het altijd al geweten had. Alsof dat koude wezen haar op de achtergrond altijd had gadegeslagen, zelfs als zij haar ogen afwendde en naar de hemel keek.

Toen ze nog in haar graf had gelegen en in de aarde had geklauwd, had ze hem gevoeld.

Als ze diep in de ogen van haar broertje Tanner keek, ving ze soms een glimp van hem op, diep onder zijn engelenvermomming.

Ze had het geweten maar het niet willen weten, dat Drake zijn schepping was, de schepping van deze duivel, net zoals zij Gods schepping was.

Ze keek naar de mijnschacht, stond daar terwijl de insecten de rotsblokken opruimden. Alsof ze zelf een rotsblok was midden in snelstromend water.

Ze waren bezig de boze te bevrijden. Ze kon ze niet tegenhouden. Ze zou niets doen om te voorkomen dat Drake naar hem toe ging. De duivel zou deze slag winnen.

De duistere geest kriebelde aan de randjes van haar eigen troebele gedachten. Hij beloofde haar dingen met een zwak, woordeloos gefluister.

‘Wat wil je van me?’ vroeg ze.

Ik wil je geven wat je wilt.

‘Ik wil dood,’ zei Brittney. ‘Om naar de hemel te gaan.’

Toen ze haar ogen dichtdeed voelde ze, meer dan dat ze het zag, iets wat heel erg leek op een lichtgevende glimlach vanuit een diepe poel duisternis.

Ze had God gesmeekt haar te bevrijden. Misschien was dit Zijn manier. Misschien was het niet Sam die haar zou bevrijden, maar deze duivel in de berg.

Brittney liep de mijnschacht in, tilde een klein rotsblok op en droeg het weg.

‘Word je er wijs uit?’ vroeg Sam aan Jack.

Ze waren in het havenkantoor. Op het water lagen vijfentwintig boten rustig naast elkaar. In een lang boothuis lagen nog tientallen andere, uit het water gehesen boten. Om hen heen zagen ze een bureau vol papieren, boeken in grijze stalen kasten, twee kapotte verrijdbare bureaustoelen. De achterhaalde kalenders herinnerden aan het feit dat hier al heel lang niemand meer was geweest.

Aan de computers hadden ze natuurlijk niets zonder elektriciteit. Maar Jack had erop gestaan om drie van de halflege laptops uit de trein mee te nemen. En een zoektocht had een usb-stick opgeleverd.

‘Het is een soort eigendomssoftware, volgens mij. Ik heb het in Preview moeten openen en ik begrijp er weinig van.’

Toto doorzocht de kasten, maar vond niet zoveel. Dekka zat in een van de stoelen met haar voeten omhoog en staarde somber over het meer. Af en toe liet ze stiekem haar handen over haar buik, schouders en bovenbenen glijden, op zoek naar tekenen van parasieten.

En af en toe trok ze ook de mouw van haar shirt omhoog om de dichtgeschroeide wond die Sam met zijn stralen had veroorzaakt te bekijken.

‘Ha!’ zei Jack. ‘Ik geloof dat ik het heb gevonden. Een week voor het begin van de fakz heeft een vrachtauto nog benzine afgeleverd. Ruim vierduizend liter, afgerond zo’n vierenhalfduizend. En ze hebben ook diesel. Ik weet alleen niet…’

Hij zweeg afwezig en ging weer helemaal op in de cijfers.

En daarom, dacht Sam, heb ik Jack meegenomen.

Sam was ongekend tevreden. Hij had een onverwachte stortvloed aan goed nieuws. Ze hadden eten gevonden. Ze hadden cola gevonden. Bij het doorzoeken van de boten zouden ze ongetwijfeld bier en nog meer frisdrank en misschien zelfs wel een paar stokoude zakken chips vinden – de dingen die mensen meenemen als ze een dagje het meer op gaan.

En het allermooiste nieuws was het enorme zoetwatermeer. Meer water dan ze in duizend jaar op zouden kunnen.

Ze hadden ook een klembord gevonden met neergekrabbelde tabellen die aangaven dat er onlangs nog forel en baars was uitgezet in het meer.

Alsof ze zomaar op het paradijs waren gestuit. Ze konden de hele stad hierheen verhuizen. In de boten wonen. Vissen op het meer. Het water drinken. De benzine gebruiken om de groente van de velden hierheen te brengen.

Het was niet volmaakt. Maar voor de fakz was het de hemel.

Was Astrid hier maar.

Hij probeerde die gedachte weg te duwen. Hij was boos op Astrid. Hij was klaar met Astrid. En toch kon hij aan niets anders denken dan haar gezicht als hij haar een pot Nutella en een blikje Pepsi zou geven.

‘Waarom hebben ze niet ingegrepen?’ vroeg Dekka zich hardop af.

‘Wie?’ vroeg Sam.

‘De mensen die onze mafkees daar onderzochten.’ Ze knikte naar Toto.

‘Wat hadden ze moeten doen?’ vroeg Sam schouderophalend.

‘Wat dacht je van mensen waarschuwen?’ zei Dekka. ‘Zoiets als: “Hé, inwoners van Perdido Beach, er is iets heel raars aan de hand”?’

‘Het waren wetenschappers,’ mompelde Jack, die nu geen saaie documenten meer probeerde te ontcijferen maar de harde schijf van de laptop doorzocht en intens genoot van het puur intuïtief openen van allerlei toepassingen.

‘Goed, dus het waren wetenschappers,’ snauwde Dekka. ‘En wat dan nog?’

‘Dan deden ze dus onderzoek,’ zei Jack. ‘Ze moesten het eerst doorgronden. Je kunt niet zomaar… Hé, kijk, je krijgt een heel cool paasei als je deze toetsen…’

‘Dat wil dus zeggen dat mensen aan de andere kant weten wat er aan de hand is,’ zei Dekka.

‘Wat denk je dat er gebeurt als de muur wegvalt?’ vroeg Sam zich hardop af. ‘Met ons allemaal, bedoel ik?’

Jack zei: ‘Grote kans dat we onze gaven verliezen.’

‘Grote kans,’ beaamde Sam.

‘Maar we weten het niet zeker,’ zei Jack.

‘Nee.’

Dekka zei: ‘Je mag niet eens een zakmes mee naar school nemen, dus wat moeten ze dan met jou, Sam? Jij hebt gewoon twee enorme lasers bij je.’

‘Zoals Jack al zei zullen we onze krachten hoogstwaarschijnlijk verliezen. Een hele opluchting.’

‘Niet waar,’ zei Toto. ‘Hij zegt dat het een opluchting zal zijn, maar dat vindt hij eigenlijk niet.’

Sam wierp Toto een boze blik toe. ‘Goed dan. Ik zal het waarschijnlijk wel missen.’

‘Waarheid,’ zei Toto. Toen begon hij wederom een gesprek met zijn denkbeeldige Spider-Man-hoofd en voegde eraan toe: ‘Het is de waarheid.’

‘Kijk wat ze met Toto en proefpersoon nummer twee hebben gedaan,’ zei Dekka.

‘Ze sloten ons op,’ zei Toto. ‘Geen familie. Namen ons mee en sloten ons op.’

‘Dat zal niet gebeuren,’ zei Sam. ‘Waarschijnlijk kent de hele wereld ons. Daar zijn we te beroemd voor.’

‘Hij gelooft dat,’ zei Toto.

‘Maar hij weet het niet zeker,’ zei Dekka droog. ‘Sam, jij bent nooit een freak geweest in de echte wereld. Ik was voor veel mensen al een freak voor ik hierin terechtkwam. Mijn ouders stuurden me al naar Coates omdat ik lesbisch was, dus moet je je voorstellen hoe blij ze zullen zijn als ze weten dat ik ook de zwaartekracht kan uitschakelen.’

Ze lachte om het wat minder erg te laten klinken, maar Sam lachte niet mee.

‘Toch wil ik dat de muur verdwijnt,’ zei Sam.

‘Niet de waarheid,’ zei Toto.

‘Wel waar,’ protesteerde Sam. ‘Dacht je dat ik dit leuk vond?’

Toto wilde antwoord geven, maar Dekka snoerde hem de mond. ‘Sam, misschien heb je hier nog niet zoveel over nagedacht, maar ik wel. En geloof mij maar, er zijn heel veel kinderen die dat ook al hebben gedaan, niet alleen de freaks met bijzondere krachten. Ik bedoel, dacht je dat Albert zit te wachten tot het allemaal ophoudt, zodat hij terug naar school kan en weer een nerd wordt?’

‘Astrid wil dat het ophoudt,’ zei Sam.

Dekka knikte. ‘Zeker weten. En Jack hier wil ook dat het ophoudt, zodat hij zich weer op al zijn computers en zo kan storten en omdat hij de helft van de tijd vergeet dat hij supersterk is. Edilio wil ook dat het ophoudt, denk ik, tenzij hij beseft dat hij dan misschien wel teruggestuurd wordt naar Honduras. Maar denk je echt dat Brianna niet meer de Wind wil zijn?’

‘Brianna zou het vreselijk vinden,’ erkende Sam.

‘Er zijn kinderen die elke nacht bidden dat het gauw voorbij is. Er zijn ook kinderen die elke nacht bidden dat de muur blijft staan waar hij staat. En nu we hun dit heerlijke water gaan laten zien, deze fijne plek hier…’

‘Jij gelooft dat,’ bevestigde Toto.

‘Bedankt,’ zei Dekka sarcastisch.

Sam keek nu met een ander gevoel over het meer uit. Als ze water hadden, als ze voedsel hadden, als de vrede tussen hem en Caine bewaard kon blijven, en vooral als ze op de een of andere manier weer elektriciteit konden krijgen, hoeveel kinderen zouden dan nog op het einde van de fakz hopen?

‘Daar moet je allemaal over nadenken, Sam,’ zei Dekka. ‘Jij bent tenslotte wel de leider.’

‘Niet meer,’ zei hij.

Dekka schoot in de lach. Ze stond op en rekte zich uit. ‘Sam, jij bent nog steeds de leider. Je zult altijd de leider blijven. Dat is niet iets waar je voor kiest: het is iets wat je bent.’

Ze pakte hem bij de arm en trok hem het gebouw uit, de steiger op.

Ze was opeens in een heel andere stemming. Sam schrok van de plotselinge omslag. Ze had gedaan alsof. Maar nu waren haar ogen dof en haar mondhoeken wezen omlaag. Ze ging dicht bij hem staan, pakte zijn hand en duwde hem tegen haar shirt aan de bovenkant van haar buik. ‘Voel je dat? Die bult?’

Hij knikte.

‘Mijn moeder heeft een keer een goedaardige cyste gehad, dus misschien is het gewoon zoiets,’ zei Dekka somber.

‘Denk je dat…’

‘Misschien viel het me gewoon op omdat ik ernaar op zoek was, maar misschien is het wel zo’n beest,’ zei Dekka.

‘Ga nou niet meteen…’

‘Dat doe ik niet,’ zei Dekka. ‘Maar als dat het is, als het die beesten zijn, dan wil ik dat jij er een eind aan maakt.’

‘Hier hebben we het al over gehad,’ zei Sam terwijl hij zijn hand terugtrok.

‘Als ik het zeg moet je het doen, Sam. Afgesproken?’

Hij kon geen antwoord geven.

‘Ik ben niet bang voor de dood,’ zei Dekka.

Sam was blij dat Toto het niet kon horen.

‘En je moet me iets beloven,’ zei Dekka.

‘Wat dan?’

‘Je mag nooit iets tegen Brianna zeggen over mijn gevoelens voor haar. Het zou haar alleen maar pijn doen. Ik hou van haar en ik wil haar niet kwetsen.’

‘Dekka…’

‘Nee,’ zei ze resoluut. ‘Geen tegenspraak. Misschien heb ik het wel mis en is er niets met me aan de hand. Laten we er nou geen ruzie over maken.’

‘Oké,’ zei hij. Toen bleven ze een tijdje ongemakkelijk staan, tot Sam zei: ‘Ik wil niet dat het raar klinkt, maar je weet toch dat ik van je hou, hè?’

‘Ik ook van jou, Sam.’

Sam maakte een beweging alsof hij haar wilde omhelzen, maar hield zich toen in.

Ze glimlachte. ‘Nee, wij zijn niet van die omhelzerige types, hè?’

Sam zei: ‘Kom, dan gaan we eens kijken wat er allemaal in die boten ligt.’

Vijfentwintig          9 uur, 5 minuten

Eén ding wist Astrid heel zeker toen ze in de stromende regen stond: het geheim dat ze zo lang had weten te bewaren, was geen geheim meer.

Ze keek naar beneden en zag Orc op straat staan. Hij staarde naar haar; zijn mond van steen en huid hing open.

En achter hem kwamen nog vier jongens aangelopen. Ze herkende Lance en Turk. De andere twee kende ze nauwelijks.

Ze waren alle vier gewapend. Orc had geen wapen nodig.

Paniekerig keek ze alle kanten op, op zoek naar hulp, wie dan ook. Misschien was Sam teruggekomen. Brianna misschien. Of Edilio en een paar van zijn soldaten.

Maar nee, de straten waren verlaten, op een ziek uitziend meisje na, dat in elkaar gedoken en vermoeid richting het plein liep, bleef staan om te hoesten en toen weer verder strompelde.

Orc had Astrid al eens eerder verdedigd en haar gered uit de handen van Zil en zijn Mensenclubtuig. Nu wezen vier van die gasten naar haar en de miraculeuze regenwolk, en vervolgens renden ze vol gretige, boosaardige energie naar haar huis.

De wolk werd groter. De regen breidde zich uit.

Orc stond ermiddenin, een levende hoop grind in een wolkbreuk.

De anderen vertraagden hun pas en gingen toen voorzichtig in de regen staan. Net als Orc legden ze hun hoofd in hun nek en dronken van het wonderlijke, zoete water.

Ze had een pistool. Zou ze het gebruiken?

‘Het is die debiel,’ schreeuwde Turk. Er verscheen een grijns op zijn gezicht. Hij stond onder een boom die getooid was met een halve rommelmarkt aan kleding en speelgoed. ‘Het is dat gekke broertje van d’r, Pebiel!’

Turk liep om Orc heen en sprong over het hek Astrids tuin in. Zijn vrienden volgden hem behoedzaam, terwijl hun ogen van Astrid naar Orc schoten. Orc deed niets.

Toen rende Turk de trap op en voor ze het wist stond hij op het dak. De anderen dromden om hen heen.

Turk lachte hard en opgetogen. ‘Het is die gek! Hij laat het regenen.’

‘Orc!’ riep Astrid.

‘Dat kleine ventje moet wel heel bijzondere gaven hebben,’ zei Lance.

‘Ga weg,’ zei Astrid.

Ze was zich bewust van het feit dat haar doorweekte nachtpon veel te dicht aan haar lichaam kleefde. Het pistool in haar hand woog een ton.

‘Pak dat joch,’ zei Lance. ‘Als we hem hebben, kunnen we de regen regelen.’

Er zat bloed op Turks shirt. Veel te veel.

‘Wat hebben jullie gedaan?’ vroeg Astrid fel.

Turk keek omlaag naar het bloed. Hij leek verbaasd. ‘O, dat?’ Hij lachte wreed. ‘Dat stelt niets voor. Betekent alleen dat wij hier nu de baas zijn, Astrid. Geen Sam meer in de buurt, hè? Waar is meneertje Lichthand?’

‘Orc!’ riep Astrid. Ze wilde niet laten zien hoe bang ze was. Maar ze wist wat Turk zou doen. En ze wilde het pistool niet gebruiken. Niet nu, zelfs niet voor Petey.

‘Wat kan die gek allemaal nog meer?’ vroeg Lance. ‘In de lucht zweven, regen maken. Wat nog meer?’

‘Gemuteerde mongool. Freakbiel,’ zei een van de andere jongens, en toen lachte hij voorzichtig alsof hij niet zeker wist of het wel grappig was.

‘Hij beseft niet wat hij doet,’ zei Astrid. Ze had het koud gekregen en begon te rillen. ‘Hij had gewoon dorst. Hij is ziek, hij heeft griep, en hij had dorst.’

Beneden op straat kwamen nu ook andere kinderen hun huis uit met kommen en emmers. Ze liepen met verwonderde ogen dichterbij, schuifelden naar het regengordijn terwijl de regen naar hen schoof.

‘Die debiel moet wel een echte muta zijn om dat te kunnen,’ zei Lance. ‘Hij heeft het dak van het huis geblazen en een regenwolk opgeroepen. Hij moet minstens drie strepen hebben. Misschien wel vier.’

‘Als je hem lastigvalt, houdt hij misschien op.’ Het dreigement was een plotselinge ingeving en had effect. Lance’ ogen werden nog kleinere streepjes en Turk bleef opeens heel stil staan. Drinkwater was belangrijk, zelfs voor mindere genieën als Turk en Lance.

Toen schudde Turk zijn hoofd en zei: ‘Leuk geprobeerd, Astrid. Maar als de freakbiel altijd regen maakt als hij dorst heeft, dan hoeven we hem alleen maar dorst te laten lijden om onze eigen regenmaker te hebben.’

‘Wat zou hij doen als hij honger krijgt?’ vroeg Watcher.

De regen kletterde op het tapijt. Er ontstonden al plasjes rond hun voeten. Ondiepe poeltjes in vieze vloerbedekking.

Turk nam een besluit. ‘Ik denk dat we kleine Pebiel maar gewoon meenemen.’ Hij gebaarde naar de twee jongere jongens. ‘Pak hem.’

Het pistool kwam plotseling omhoog, bijna alsof het een eigen wil had. Astrid richtte het op Turk.

Ondanks de regen was haar mond kurkdroog. Ze kon geen geluid uit haar keel krijgen. Haar vinger lag op de trekker, aaide de groeven, voelde ze. Haar duim lag op de veiligheidspal.

Ze zette hem op ‘vuren’.

Het enige wat ze nog zag was het gezicht van Turk en het vizier van het pistool.

‘Jij haalt die trekker niet over, Astrid,’ zei Turk.

Een geluid op de trap. Rennende voeten.

Edilio kwam naar boven. Hij richtte zijn automatische geweer op Turk. ‘Het is klaar, Turk,’ zei hij.

Astrid liet haar pistool langs haar zij zakken. Ze slaakte een diepe, bibberige zucht van opluchting.

‘Mag Astrid die freak gewoon houden van jou?’ vroeg Turk verontwaardigd aan Edilio.

‘Laat je wapens zakken. Nu!’ schreeuwde Edilio.

De twee jongere jongens keken hulpzoekend naar Turk.

Uiteindelijk kwam Lance in beweging. Hij hief zijn eigen pistool en richtte het op Kleine Pete. ‘Als iemand iemand neerschiet, krijgt die mongool een kogel door z’n kop.’

‘Hier krijg je spijt van,’ waarschuwde Edilio.

‘O ja? Nou, ik zal je eens wat zeggen, Edilio: Albert is dood.’

Edilio’s ogen werden zo groot als schoteltjes.

‘Ja, de situatie is op slag veranderd,’ zei Lance alsof hij het journaal voorlas. ‘En zodoende, dames en heren, is er momenteel sprake van een Mexicaanse impasse. Als jij schiet, Edilio, zou ik nog steeds het jochie om zeep kunnen helpen. Beng.’

‘Jij zou toch moeten weten wat een Mexicaanse impasse is,’ zei Turk spottend. Hij hief zijn geweer en richtte het op Astrid. ‘Kijk, nu is het nog ingewikkelder. Lance heeft gelijk: Albert voelt zich, eh, niet zo lekker. Nooit meer. Dus je wordt niet eens betaald, gastarbeider. Tijd om te gaan. Vlucht maar gauw, voor de immigratiedienst je te pakken krijgt.’ Hij lachte.

Er kwam een afschuwelijke gedachte op bij Astrid: als Kleine Pete doodging, was het misschien wel allemaal afgelopen.

Eén moord maar…

Wat voor leven had hij eigenlijk? Was het leven van Kleine Pete dit allemaal waard? Was het meer waard dan het leven van Edilio? Dan de vele doden die ongetwijfeld nog zouden volgen? Was het zoveel waard dat zij er allemaal in deze gewelddadige, smerige, godverlaten fakz voor moesten sterven?

‘Toe maar,’ zei Astrid vlak. Ze liet haar pistool op de kletsnatte vloerbedekking vallen. Water spatte op. ‘Toe maar. Schiet maar. Schiet Kleine Pete maar dood.’

Diana en Caine hadden meerdere keren met elkaar gevreeën. In haar bed. In zijn bed. In de grote slaapkamer met de muur waaraan de filmsterrenouders in hun ijdelheid allerlei foto’s van zichzelf hadden opgehangen, grijnzend naast Leonardo DiCaprio, Natalie Portman, die actrice uit Mamma mia!, Steven Spielberg, Heath Ledger en nog een stel mensen die vast beroemd waren maar eerder op zakenmensen leken.

Diana stond in badjas en sloffen in de keuken om iets te eten voor Penny op te warmen. Kreeftensoep. Een quesadilla. Een nogal samengeraapte maaltijd misschien, maar Penny zou niet klagen. Er moest heel wat gebeuren voor ze weer over eten zouden klagen.

Diana was niet van plan geweest om op deze manier met Caine om te gaan. Op de een of andere manier had ze zich voorgesteld dat het bij die ene keer zou blijven, en niet dat die een eindeloze reeks vervolgen zou krijgen. Maar Caine was nog niet verzadigd. ’s Avonds was hij weer bij haar in bed gekropen. En vanochtend was het weer gebeurd, nog voor de zon zelfs maar op was.

Er was iets vreemds met haar aan de hand. Ze begon Caine aardig te vinden. Was ze verliefd op hem? Ze wist niet eens precies wat dat inhield. Misschien wel. Dat zou raar zijn. Hij was niet bepaald lief te noemen. En zodra je de echte Caine leerde kennen was hij zelfs niet aardig meer.

Diana had Caine altijd ontzettend interessant gevonden. En aantrekkelijk. Heet, zou ze vroeger gezegd hebben. Heet op een soort koude manier, als dat ergens op sloeg.

Maar dit was anders. Ze gebruikte hem niet meer. Dat was vroeger haar instelling geweest, dat had ze zichzelf tenminste altijd voorgehouden: ze kon Caine gebruiken. Een meisje als Diana, een meisje dat het leuk vond om risico’s te nemen, om de andere meisjes op school wreed en met een scherpe tong te pesten, om de hijgende puberjongens en glurende oude mannetjes uit te dagen, zo’n meisje kon wel een sterke beschermer gebruiken.

En Caine was beslist een sterke beschermer. Je moest wel zelfmoordneigingen hebben wilde je het tegen hem opnemen. Zelfs voordat Caine zijn gaven had gekregen, was hij een jongen geweest die door andere jongens met rust werd gelaten. Hij was niet altijd de grootste of de stoerste, maar hij was altijd de meest vastberadene. De meest roekeloze. Je wist dat je ervoor zou boeten als je Caine te grazen nam.

Als ze eerlijk was moest ze misschien wel toegeven dat ze al lang geleden gevoelens voor hem had gekregen. Op een bepaalde manier. Geen verliefdheid. Het kwam niet eens in de buurt. Maar iets. Iets wat gewone mensen misschien afgekeurd zouden hebben.

Gevoelens. Maar niet wat ze nu voelde – wat dat ook was.

Diana schoof de quesadilla op een bord en goot de soep in een kom. Ze zette alles op een dienblad en droeg het naar boven. Ze klopte, deed de deur open en zette het dienblad voor de slapende Penny op de grond. Alsof je een hond te eten gaf.

Ze vond Caine op wat ooit een keurig bijgehouden gazon was geweest dat van het huis naar de klif liep. Nu werd het overwoekerd door onkruid, op sommige plekken zelfs manshoog. Caine keek door de telescoop naar de stad in de verte.

Hij hoorde haar aankomen. Zonder om te kijken zei hij: ‘Er is iets aan de hand in de stad.’

‘Kan me niet schelen.’

‘Een wolk. Een regenwolk. Volgens mij regent het zelfs. Het is maar een klein wolkje. Maar heel laag, geen gezichtsbedrog door de muur.’

‘Je ziet waarschijnlijk een weerspiegeling. Of het is toch gezichtsbedrog.’

Caine gaf haar de telescoop aan. Ze wilde hem weigeren, maar ze was te nieuwsgierig. Ze keek. De stad kwam met een sprong dichterbij. Niet dichtbij genoeg om mensen te kunnen onderscheiden, maar wel genoeg om te zien dat er inderdaad een wolk hing, eentje maar, veel te laag, zonder te verschuiven. De grijze veeg eronder zou regen kunnen zijn.

‘Nou en?’ vroeg ze. ‘Dus een of andere freak heeft de gave ontwikkeld om een wolk te maken.’

‘Ben je niet benieuwd wie dat dan is? Dat is een behoorlijk sterke gave.’

Diana slaakte een overdreven zucht. ‘Wat kan jou dat nou schelen?’

‘Ik vind het geen prettig idee dat er misschien nog iemand vier strepen heeft. Twee mensen met vier strepen is al veel te veel.’

‘Het wil helemaal niet zeggen dat diegene vier strepen heeft,’ zei Diana. ‘Brianna, Dekka en Taylor hebben er ook maar drie. En die hebben sterkere gaven dan dat.’

‘Minstens drie strepen, dan.’ Hij pakte de telescoop weer terug. ‘Denk je niet dat ze naar ons toe zullen komen zodra ze daar een manier voor gevonden hebben? Als Sanjit de overkant levend heeft gehaald, weet Sam wat we hier hebben. Denk je niet dat hij het zal komen halen?’

‘Nee,’ zei ze eerlijk. ‘Ik denk niet dat hij een gevecht met jou wil uitlokken. Hij is niet zo onzeker als jij.’

Caine lachte smalend. ‘Ja, dat is mijn probleem: onzekerheid.’

‘Het doet er ook niet toe. We kunnen toch niet terug, al zouden we willen.’

‘Het kan wel, Diana. Je kunt altijd een manier verzinnen.’

‘Niet doen,’ zei ze. ‘Geen manier verzinnen.’

Zesentwintig          9 uur, 0 minuten

‘Moeten we je broertje neerschieten?’ Turk kon het niet geloven.

‘Als je het maar laat,’ zei Edilio. Hij hield zijn geweer stevig vast met zijn vinger op de trekker. Het vizier was op Turks angstige gezicht gericht. Maar Edilio’s ogen waren waterig en hij moest een hoestbui onderdrukken. ‘Ze bedoelt het niet zo.’

‘Te veel doden,’ zei Astrid vermoeid. ‘Er mogen gewoon geen dode kinderen meer bij komen. Het is tijd om er een eind aan te maken.’

Edilio voelde de paniek toeslaan. Wat moest hij nu doen? Werd Astrid net zo gek als Maria Terrafino?

‘Ik weet hoeveel kinderen er zijn gestorven,’ zei Edilio. ‘Ik heb de meesten begraven.’

‘Het komt allemaal door Kleine Pete,’ zei Astrid.

‘Nee. Dat weet je niet.’ Edilio wiep haar een furieuze blik toe.

Ze knipperde met haar ogen. Schudde haar hoofd even. Haar lange doorweekte haar hing als gouden slangen om haar hoofd. ‘Jij bent niet degene die voor hem moet zorgen, Edilio. Jij bent niet verantwoordelijk voor hem.’

Edilio hoestte, slikte, hoestte opnieuw. Hij probeerde zijn gedachten te ordenen en rustig te worden. Hij moest zich blijven concentreren.

‘Waar hebben jullie het over?’ vroeg Turk. Hij was duidelijk in de war.

Edilio voelde het huis trillen. Zware voetstappen. Orc. Dat moest Orc zijn. Aan wiens kant stond Orc? Dat was de vraag.

De monsterjongen verscheen op het dak. Hij maakte een vreemd, soppend geluid tijdens het lopen, alsof iemand met zijn voeten over nat grind sleepte.

Hij duwde Edilio opzij. Zijn kin zakte naar zijn borst, en heel even kreeg Edilio het bizarre idee dat Orc in slaap gevallen was.

Nee, hij was gewoon stomdronken, besefte Edilio. ‘Laat jullie wapens vallen.’

‘Nee, nee, nee. Waar hebben jullie het over? Dat is de eerste vraag,’ zei Turk, die voelde dat hij hier zijn voordeel mee kon doen maar niet goed wist hoe. Hij had zijn geweer nog steeds op Astrid gericht.

‘Hou je mond, Turk, en laat je geweer zakken. Als je Albert hebt vermoord, word je verbannen.’

‘Wat gebeurt er als ik die debiel neerschiet?’ wilde Lance weten.

‘Je kent de wet. Als je iemand neerschiet krijg je een proces. En als je schuldig wordt bevonden, moet je de stad uit en kom je nooit meer terug.’

‘Dat vroeg ik niet, Edilio, en dat weet je best,’ snauwde Lance. ‘Zeg op, Astrid. We willen het allemaal weten. Wat gebeurt er als we die debiel neerschieten?’

Paniek. Het vrat aan Edilio’s gedachten. Wat moest hij doen? Hij moest de situatie onder controle zien te krijgen. Hij moest laten zien dat hij de baas was. Maar wat moest hij doen?

Edilio staarde langs de loop van zijn geweer naar Turk. Hij was duizelig. Zijn nek en gezicht gloeiden.

Hij verplaatste zijn wapen, verschoof zijn geweer drie centimeter om Lance in het vizier te krijgen.

De eerste die een besluit nam zou winnen.

‘Als…’ zei Astrid.

bam!

Het geweer sloeg terug tegen Edilio’s schouder. Er spoot een fontein van bloed uit de zijkant van Lance’ knappe gezicht.

‘Lance!’ jammerde Turk.

Lance draaide zijn pistool, richtte niet meer op Kleine Pete maar op Edilio.

bam!

Lance had niet goed gemikt. De kogel kwam niet eens in de buurt van Edilio. In plaats daarvan ketste hij af op Orcs bovenbeen.

Turk richtte met een woedend gezicht op Edilio. Maar Edilio had zijn geweer alweer teruggedraaid en keek door het vizier naar Turk.

‘Niet doen!’ waarschuwde Edilio.

Turk aarzelde. Maar Edilio zag die aarzeling niet, hij zag Turks geweer en niets anders, het ronde zwarte gat van de loop, en zonder erbij na te denken haalde hij de trekker over.

Weer een harde knal.

Weer een dreun tegen zijn schouder.

Turk lag op zijn rug. Zijn geweer lag buiten zijn bereik, hoewel hij zijn best deed om het te pakken te krijgen.

‘Niet doen, zei ik!’ schreeuwde Edilio opnieuw.

Turk hield zijn buik vast met zijn ene hand en grabbelde met de andere naar zijn geweer. Edilio’s vinger glibberde over de trekker. Hij voelde iets heel akeligs vanbinnen, een vloedgolf van akeligheid die hij ternauwernood in bedwang wist te houden terwijl hij op Turks hoofd richtte.

Orc verbrijzelde Turks geweer onder zijn voet.

Edilio kon weer ademhalen. Snakte naar lucht. Hoestte.

Hij liet zijn wapen zakken.

Lance gilde. Het was een mengeling van angst en schrik en pijn. De kogel had zijn jukbeen geraakt en was door zijn oor weer naar buiten gekomen. Er hing een trillende lap rood vlees langs zijn gezicht.

Turk kreunde zachter. Zijn keel trok krampachtig samen. Hij hapte naar lucht als een vis op het droge, probeerde adem te halen. Zijn hand was nog steeds uitgestrekt naar zijn kapotgetrapte wapen.

Ze leefden allebei nog.

Er kwam een gedachte bij Edilio op waar hij zich later voor zou schamen: hij moest ze vermoorden. Nu meteen. Gewoon naar ze toe lopen en beng! Als hij het niet deed bleven ze misschien leven, als Lana ze zou behandelen. En als ze bleven leven, zouden ze wraak nemen.

Orc en Astrid stonden allebei naar hem te kijken.

Het leek zo verschrikkelijk oneerlijk dat hij zelfs nu nog degene was van wie ze een oplossing verwachtten.

‘Ik ga Lana halen,’ zei Edilio.

Hij draaide zich om, rende weg en viel van de trap. Hevig snikkend, verblind door de regen en tranen, rende hij naar het Kliftop.

Sam en Jack moesten samen aan de slag om een van de motorboten aan de praat te krijgen. Bijna alle accu’s waren leeg. Maar een van de boten had nog net genoeg stroom om de motoren te kunnen starten.

Met een zware, natte grom kwamen ze tot leven.

‘Goh, deze boot is zo sterk dat je erachter zou kunnen waterskiën,’ merkte Sam op.

Dekka glimlachte hem liefdevol toe. ‘Wou je waterskiën?’

‘Nu niet. Ik bedoel alleen dat…’

‘Hij liegt. Hij wil nu waterskiën,’ zei Toto.

‘Ja, nou, ik doe niet altijd wat ik wil,’ gromde Sam. ‘We moeten de rest van het meer verkennen, dan kunnen we daarna terug naar de stad om als helden onthaald te worden.’

Dat laatste had hij sarcastisch bedoeld, maar ergens keek hij er stiekem best naar uit om de stad in te banjeren en te verkondigen dat ze meer water hadden gevonden dan ze ooit zouden kunnen gebruiken, met een flinke voorraad zoetigheden op de koop toe.

Daarna zou hij naar Astrid gaan.

En wat zou er dan gebeuren?

Dan zou er niets gebeuren. Ze zouden geen stap verder gekomen zijn.

‘Trossen los,’ riep Sam naar Jack. Toen de touwen binnenboord waren draaide hij de boot naar het westen en stoof de haven uit.

Het opspattende water op zijn gezicht en de ronkende motor onder zijn voeten bedwelmden hem.

Over een tijd zouden ze geen brandstof meer hebben, zou alle Pepsi opgedronken zijn, alle noedels opgegeten. Maar het was nog niet over een tijd.

Ze konden hier aan het meer een beter leven opbouwen. Ze konden alle stinkende rioolgreppels, het vuilnis en de herinneringen aan Perdido Beach achter zich laten. De vernietigde kerk en de afgebrande huizen. Die afschuwelijke begraafplaats.

Dit keer zouden ze het goed doen. Ze zouden alles regelen voor ze überhaupt mensen hierheen brachten. Ze zouden kleine gezinnen vormen die in de boten konden wonen, of in het boothuis of het havenkantoor. Hij fronste zijn wenkbrauwen en probeerde uit zijn hoofd te bedenken hoeveel boten in meer of mindere mate overdekt waren. Misschien een stuk of zes van de kleine zeilboten, en minstens tien van de motorboten. En dan lagen er ook nog vier of vijf woonboten.

Dat was uiteraard niet genoeg, maar ze konden tenten opzetten en misschien kleine hutjes bouwen. Het werd toch nooit koud in de fakz, niemand had isolatie nodig. Alleen een dak om het zonlicht tegen te houden.

Hij tuurde naar de kust in de hoop een camping te ontdekken. Er moest er een zijn, er waren altijd campings rond een meer. Dat was gewoon logisch.

Maar die konden natuurlijk ook aan de andere kant van de muur liggen…

Maakte niet uit, het was allemaal prima. Ze hadden genoeg benzine om alle campers, caravans en woonwagens vanuit Perdido Beach hiernaartoe te rijden – er stonden er minstens twaalf op diverse opritten, hoewel er tijdens de brand veel verloren waren gegaan.

Hij zou een boot nemen. Groot genoeg voor hem, Astrid en Kleine Pete. Misschien zou hij vragen of Dekka ook bij hen wilde wonen. Ervan uitgaande dat hij een woonboot zou mogen hebben. En waarom niet?

In de veertien meter lange zeiljachten konden waarschijnlijk zes kinderen slapen. Astrid en hij… Het drong tot hem door dat ze in zijn hoofd al samen in de kapiteinshut zouden trekken. Wat niet erg waarschijnlijk was.

Of wel?

Misschien wel. Misschien, als ze eenmaal weg waren uit Perdido Beach, misschien. Hij kreeg een nieuwe inval. Hij duwde hem weg. Maar het idee kwam terug.

Stel dat ze zouden trouwen?

Dan zouden ze een gezin zijn. Hij, Astrid en Kleine Pete.

Het was onmogelijk te voorspellen hoe lang de fakz nog zou duren. Misschien wel eeuwig. Misschien zouden ze er nooit meer uit komen. En wat moesten ze in dat geval doen? Hij was vijftien, Astrid was vijftien; ze hadden allebei de Poef overleefd. In de buitenwereld was het jong, maar in de fakz was het oud.

‘Ja, maar wie zou ons kunnen trouwen?’ Hij had de vraag onbedoeld hardop uitgesproken en keek geschrokken over zijn schouder om te zien of iemand hem had gehoord. Natuurlijk niet, met de brullende motoren en het boesj-boesj-boesj van de boeg die over de golfjes bonkte.

Dekka zat op een van de zachte bankjes in de achtersteven en staarde weemoedig naar het vasteland. Jack zat over een van de laptops gebogen en liet zijn vingers grijnzend over de toetsen vliegen. Toto praatte tegen iemand die er niet was.

‘Schip der dwazen,’ zei Sam tegen zichzelf, en hij lachte.

Water en benzine, noedels, Pepsi en Nutella, een geschifte freak die altijd de waarheid sprak, en ondanks Dekka’s angst was er hoop.

Quinn. Dat zou een goede ambtenaar van de burgerlijke stand zijn. Meer had je toch niet nodig om een huwelijk te voltrekken? Dat wist hij nog van toen zijn moeder met zijn stiefvader was getrouwd. En als ze een burgemeester konden kiezen, kon er ook best iemand tot ambtenaar van de burgerlijke stand worden verkozen.

‘Wil je met me trouwen en op een woonboot wonen?’ vroeg hij.

‘Ik vind je hartstikke aardig, Sam, maar niet op die manier,’ zei Dekka.

Sam schrok op en gaf een ruk aan het roer. Hij corrigeerde het snel en probeerde net te doen alsof hij niet rood werd tot aan zijn haarwortels. Ze stond naast hem.

‘Hoe gaat het met je schouder?’ vroeg Sam.

‘Kijk, daarom is het maar goed dat Taylor er niet meer bij is,’ zei Dekka. ‘Als zij je had gehoord, had het nieuws zich sneller verspreid dan het licht.’

Sam zuchtte. ‘Ik had even een optimistisch momentje.’

Dekka klopte hem op zijn rug. ‘En terecht, Sam. De fakz is je wel wat goed nieuws verschuldigd.’

Orc staarde.

Het kind, de Pebiel, zweefde nog steeds in de regen, alsof het allemaal niets voorstelde.

Astrid leek wel een zombie.

De twee neergeschoten jongens lagen gillend te kronkelen. Ze werkten Orc op zijn toch al getergde zenuwen. Ze konden hem niets schelen. Ze waren niet beter dan hij. Ze mochten best gillen, maar niet nu, nu zijn hoofd hamerde en de echo’s van de schoten nog door zijn schedel stuiterden.

Edilio had gezegd dat ze de stad uit moesten. Dat rammelde ook aan zijn hersenen. Moordenaars moesten de stad uit.

De wetten van Astrid. Zij had ze ingevoerd.

‘Da’s waar, toch?’ vroeg hij plompverloren.

‘Wat?’

‘Als iemand iemand anders vermoordt, moet hij voor altijd weg.’

‘Ga je ze vermoorden?’ Ze had het over de twee gewonde jongens. Het duurde even voor hij dat doorhad.

‘Stel dat… Stel dat het niet je bedoeling was om een jongetje te vermoorden.’

‘Ik moet hem hier weghalen,’ zei Astrid. Maar Orc dacht niet dat ze het tegen hem had.

‘Ik bedoel, stel dat je het niet eens van plan was. Stel dat het gewoon per ongeluk ging?’

‘Ik begrijp niet wat je wilt vragen,’ zei Astrid.

Orc had geen woorden meer. Hij was zo moe. Hij had zo’n pijn.

‘Kun jij hem optillen? Kun je hem dragen?’ Astrid vroeg hem iets. Dus misschien kon het haar niet schelen wat hij had gedaan.

‘De debiel?’

‘Kleine Pete. Kun jij hem dragen, Charles?’

‘Waarheen?’

‘Weg,’ zei Astrid. ‘Dat is de wet. Moordenaars moeten weg. En hij is een moordenaar. Hij is het slechtst van ons allemaal. Elk sterfgeval in de fakz… Al die kinderen…’

Er zweefde een idee door Orcs trage brein en er begon hem iets te dagen. Hij raakte de draad kwijt toen Lance nog harder begon te brullen.

‘Hou je bek, anders sla ik hem dicht!’ riep hij. Hij deed zijn best om de gedachte weer terug te roepen. Kleine Pete. Moorden. ‘Ja, maar hij weet toch niet wat hij doet? Als mensen niet weten wat ze doen is het niet hun schuld.’

‘Charles, alsjeblieft. Til hem op. Straks komt Edilio terug met Lana. Dan moeten we weg zijn.’

Orc stapte over Turk heen. De jongen was nu ongecontroleerd aan het bibberen, met zijn benen recht voor zich uit en zijn voeten vreemd gedraaid. Hij huiverde en trilde terwijl hij zijn buik vasthield.

Lance gilde nog steeds, hij was niet opgehouden, maar nu riep hij er ook vloeken tussendoor, hij tierde tegen iedereen, gooide elk scheldwoord eruit dat hij kon bedenken.

Orc keek omlaag naar Kleine Pete. Astrid zei dat hij mensen had vermoord. Orc begreep niet hoe dat zou kunnen. Zo te zien kon hij zich niet eens echt bewegen.

Kleine Pete hoestte drie keer heel snel. Hij deed zijn hand niet voor zijn mond of zo. Het leek net alsof hij niet eens wist dat hij had gehoest.

Orc plukte Kleine Pete zo uit de lucht. Hij woog heel weinig. Orc was sterk.

Astrid keek toe alsof ze mijlenver weg was. Alsof ze alles door een telescoop bekeek.

‘Waarheen?’ vroeg Orc.

Astrid knielde om het pistool op te rapen dat ze had laten vallen. ‘Weg,’ zei ze.

Orc haalde zijn schouders op, liep de trap af en ging op weg naar het noorden, naar de heuvels, weg van al het gegil.

Zevenentwintig          6 uur, 11 minuten

Drake kwam tevoorschijn.

Hij droeg een rotsblok. Wat betekende dat Brittney hetzelfde rotsblok gedragen moest hebben.

Voor haar was het waarschijnlijk zwaar geweest, maar hij sloeg zijn tentakel eromheen en hield het moeiteloos vast.

Om hem heen leken de beesten steeds minder op insecten. Ze leken niet eens meer op heel grote insecten. De kleinste was zo groot als een dalmatiër. De grootste waren zo groot als pony’s. Ze deden hem eerder aan Humvees of tanks denken.

Ze leken kwetsbaarder met dit formaat, alsof het oorspronkelijke, glanzende pantser was uitgerekt om een veel groter beest te maken. Ongeveer de helft was nog met puin aan het sjouwen. De andere, de grotere, waren aan de kant gaan staan en wachtten nu met een ongeduldige uitdrukking af. Als straaljagers die stonden te wachten tot ze mochten opstijgen.

Daar deden ze hem aan denken: aan gevechtsvliegtuigen. Ze hadden een roofdierachtige, gevaarlijke uitstraling. Alsof ze aan één woord genoeg hadden om weg te schieten en een spoor van dood en verderf achter te laten.

Wie moest dat ene woord uitspreken? Hij?

De coyotes waren verdwenen. Hadden ze besloten te vertrekken? Of hadden de beesten ze eindelijk opgegeten? Drake zag een veeg bloed op een rotsplaat en meende daaruit het antwoord te kunnen opmaken.

Had de Duisternis de coyotes gedwongen zich op te offeren als voedsel voor zijn nieuwe dienaars?

Drake gooide zijn kei op de stapel. Toen draaide hij zich weer om naar de mijnschacht. Terug naar de uitnodigende schaduw van dat gat in de aarde. Zijn tred was licht. Zijn hart bonkte, maar van vreugde, niet van angst.

Hij voelde hoe de geest van de Duisternis de zijne aanraakte. Voelde die machtige wil. De Duisternis wilde hem. En Drake wist nu zeker wat de Duisternis van hem zou vragen, en welke wapens hij van hem zou krijgen.

De mijnschacht was vrijgemaakt, maar het was nog steeds gevaarlijk. De steunbalken waren niet vervangen en het stenen plafond was heel onregelmatig. Op sommige plekken zakte het vervaarlijk door, terwijl er op andere plaatsen na de instorting donkere, kathedraalachtige koepels waren ontstaan.

‘Ik kom eraan,’ fluisterde Drake. Maar waarom zou hij fluisteren? ‘Ik kom eraan!’ schreeuwde hij.

Hij liet het laatste licht achter zich. Het was nu volslagen donker. Op de tast liep hij verder, voetje voor voetje, zijn hand en zweep voor zich uit gestrekt. Hij schaafde zich aan uitstekende rotspunten, stootte tientallen keren zijn tenen. De lucht rook muf. Het was warmer dan het zou moeten zijn in de schacht, warmer dan buiten. Hij zweette in het aardedonker, happend naar de schaarse zuurstof.

‘Ik kom eraan!’ riep hij opnieuw, maar zijn stem had hier een vlakke, metalige klank en reikte niet ver. Hij struikelde en viel op zijn knieën. Toen hij opstond stootte hij zijn hoofd.

Het eindeloze pad daalde steeds verder af. Hoe ver was hij al? Hij had geen idee. Hij hoorde het geritsel van de insecten achter zich. Op krappe stukken moesten ze zich door de tunnel wringen, als gigantische kakkerlakken; ze drukten zich plat tegen de grond om zich onder laaghangende richels door te wurmen, kronkelden op hun zij om langs uitstulpingen van keiharde rots te kruipen.

Ze kwamen achter hem aan. Zijn leger. Ja. Hij wist het zeker. Ze zouden doen wat hij zei, hij kon ze laten doen wat hij wilde.

Zijn leger!

Hij kon niet langer ademhalen. Maar dit was niet zijn eerste keer zonder zuurstof. Hij zag nog steeds in felle, levendige flitsen voor zich hoe hij langzaam, centimeter voor centimeter, door de modder van zijn graf omhoog geklauwd was.

Nee, Drake had geen zuurstof nodig. Zuurstof was voor de levenden, en Drake was iets veel beters dan levend.

Hij kon niet gedood worden.

Hij was onsterfelijk.

De onsterfelijke soldaat van de gaiaphage. Hij was helemaal duizelig van geluk.

Plotseling hield de grond op en duikelde hij recht voorover. Hij viel een aantal heel lange seconden. Hij knalde tegen een harde rots, stuiterde terug, rolde door en lachte een geluidloze lach.

Hij voelde om zich heen en wist dat hij op het smalle randje naast een diepe, verticale afgrond lag.

Hij stond op, zette zijn tenen op de rand en keek naar beneden. Heel ver onder hem gloeide een zwak groen licht, het enige licht in deze duistere krochten. Het zou dertig meter diep kunnen zijn, anderhalve kilometer, misschien wel honderd kilometer. Het was onmogelijk te zeggen.

Hij viel en viel, als Alice in het konijnenhol. Er leek geen einde aan te komen. Geen seconden maar minuten. Een eeuwigheid.

woempf!

Hij kwam zo hard neer dat zijn kuiten en dijbenen hadden moeten breken, zijn knieën hadden moeten opensplijten, zijn ruggengraat verbrijzeld had moeten worden en zijn hoofd als een ei had moeten openbarsten.

In plaats daarvan bleef hij heel even op een hoopje liggen, legde zijn verdraaide ledematen weer recht en duwde zichzelf overeind.

De rotswanden om hem heen gloeiden. Nu zijn ogen aan het duister gewend waren, had hij aan de giftige, radioactieve gloed genoeg om het een en ander te kunnen zien.

Was hij er? Had hij zijn eindbestemming bereikt?

Kom.

Nog verder naar beneden, over een aflopend pad. Hij besefte dat dit een ander soort tunnel was, geen door mensenhanden uitgehakte mijnschacht maar een natuurlijke grot, diep, diep in het binnenste van de verstikkende aarde.

Hij kwam in een spelonk die tientallen meters boven hem uit rees. Groenige, hangende stalactieten en stompe stalagmieten. Alsof je de bek van een enorme haai in liep.

Door de spelonk en weer naar beneden, achter het zwakke groene spoor aan. De beesten volgden hem nog steeds. Ze waren achter hem aan gesprongen, een voor een, en hadden hun val geremd met hun vleugels, zodat ze als helikopterzaden naar beneden waren gedwarreld.

Een leger! Zijn leger!

Hoe ver was hij gevallen? Hij kon het niet weten. Hoe diep was hij nu? Kilometers.

Steeds dichterbij.

En toen, net op het moment dat hij voelde dat hij er bijna was, dat het doel dat hij zo graag wilde bereiken bijna bereikt was, voelde Drake de vreemde verstoring en plotselinge aanval van struikelende onhandigheid die met de transformatie gepaard ging.

‘Nee!’ kreunde hij. ‘Nee, niet nu!’

Maar hij was niet bij machte de transformatie tegen te houden.

Het was niet Drake maar Brittney die uiteindelijk de plek bereikte waar de gaiaphage lag. Hij leek op levend groen zand. Ontelbare deeltjes, die afzonderlijk bijna niet met het blote oog te zien waren, maar die samen een levend wezen vormden, als een zwerm.

De grot was gigantisch, onmogelijk groot. Alsof iemand een voetbalstadion in de aarde had laten zakken. De groene, gloeiende massa van de gaiaphage bedekte stalactieten en stalagmieten, granieten wanden en zandstenen wolkenkrabberrotsen.

Maar onder Brittneys voeten was de grond opvallend vlak en glad. De gaiaphage had een plekje voor haar vrijgelaten zodat ze het kon zien en begrijpen.

Ze knielde en duwde haar hand tegen een doorschijnend, parelgrijs oppervlak onder haar. De verschroeiende pijn die een levend mens gevoeld zou hebben, was bij Brittney slechts een interessante tinteling.

Ze wist wat het was en waar ze was. Dit was de onderkant van de fakz-muur, de onderkant van de gigantische bel. Ze zat zestien kilometer onder de grond, op het diepste punt van het afgesloten universum van de fakz.

Ze stond op en keek naar links en naar rechts, alle kanten op, draaide langzaam rond om alles te kunnen zien. Het stond allemaal boven op de muur, besefte ze. De rotswanden, de uitstekende stalagmieten, alles stond op de muur zelf.

En overal behalve op dit ene stukje werd de muur bedekt door de gaiaphage. Hij raakte de muur aan en voelde geen pijn.

Toen keek Brittney naar beneden en zag ze de kleur van de muur veranderen. Door het eeuwige effen grijs liepen nu donkergroene strepen, de kleur van bladeren aan het eind van de zomer.

Ze begreep het: de gaiaphage kon de muur zelf aanraken en veranderen.

Ze wist dat hij een bewustzijn had. Ze wist het omdat ze nu de angstaanjagende aanraking van die afschuwelijke geest in de hare voelde. Het leed geen enkele twijfel.

Brittney viel op haar knieën.

Ze vlocht haar vingers in elkaar en kneep haar ogen dicht. Maar ze kon de groene gloed niet buitensluiten. Ze kon niet voorkomen dat ze bleef zien. Ze kon haar geest niet beschermen tegen zijn vreselijke aanraking.

Ze voelde hoe al haar gedachten werden geopend, als bestanden op een computer; ze werden allemaal geopend, bekeken, begrepen.

Ze was niets. Ze begreep dat nu. Ze was niets.

Niets.

Ze probeerde haar God aan te roepen. Maar haar brein wilde haar gebeden niet verwoorden, haar verdoofde, trillende lippen wilden ze niet fluisteren.

Ze zag het nu allemaal heel duidelijk. Een ras van wezens die het leven aanbaden. Een virus dat ontworpen was om leven te verspreiden, waar het ook terechtkwam. Eerst werd de planeet geïnfecteerd en vervolgens met opzet opgeblazen zodat de zaden met leven in miljarden meteorieten door het heelal werden verspreid.

De eindeloze, eindeloze duisternis van de ruimte, van de millennia waarin een van die stukken rots langs een baan tolde die misschien wel nooit zou eindigen.

Het werd aangetrokken door het zwaartekrachtveld van een kleine ster.

En toen van een kleine planeet.

Toen een verwoestende, vlammende inslag.

Een dode. Een man werd weggevaagd.

En toen nam het buitenaardse virus iets nieuws en ongelooflijks in zich op: menselijk dna.

Een nieuwe levensvorm. Het onbedoelde gevolg van een nobel plan.

Geen God in Zijn hemel had deze gaiaphage geschapen. En hier, nu, in dit zuurstofloze gat, kon geen God haar redden.

En in haar wanhoop begon Brittney te bidden, niet zoals ze vroeger had gedaan, maar tot een nieuwe Heer. Een verlosser die wachtte tot Hij geboren kon worden, kon ontsnappen.

Brittney boog haar hoofd en bad tot de gaiaphage.

En terwijl ze bad zag Brittney Tanner.

Haar dode broertje was een engel. Zonder vleugels en dat soort dingen, maar ze wist dat hij een engel was. En nu verscheen hij voor haar en begon op zachte, sussende toon te praten.

‘Niet bang zijn,’ zei Tanner.

‘Laat me sterven,’ fluisterde Brittney.

‘Tot wie bid je?’ vroeg Tanner.

‘Tot jou,’ zei ze. Want ze twijfelde er niet aan dat Tanner namens de gaiaphage sprak.

‘Ik kan je de dood niet geven,’ zei Tanner. ‘Je bent twee in één. Jouw onsterfelijkheid is de zijne. En ik heb hem nodig.’

‘Maar wie heeft me zo gemaakt? Waarom? Waarom?’

Tanner lachte. ‘“Waarom” is een vraag voor kinderen.’

‘Ik bén een kind,’ zei Brittney.

Er droop zacht gloeiend magma uit Tanners wrede mond. Hij bukte zich en raakte haar aan met vingers van ijs.

‘Ik moet geboren worden,’ zei Tanner. ‘En dan, aan het eind van mijn begin, zul jij sterven.’

‘Ik begrijp het niet.’ Met deerniswekkende ogen keek ze op naar de engel die in een duivel was veranderd. ‘Wat moet ik doen?’

‘Ik wil Nemesis hebben,’ zei Tanner. ‘Nemesis moet mij dienen en niemand anders. Iedereen die hem verdedigt en beschermt moet vernietigd worden. Hij moet leven om mij te dienen.’

‘Ik… Ik begrijp het niet.’ Ze knielde met gebogen hoofd, niet in staat om nog naar Tanner te kijken nu ze begreep dat hij nooit een engel was geweest, dat hij nooit Gods dienaar was geweest, dat hij nooit echt was geweest, maar slechts de stem van de boze.

‘Nemesis,’ zei Tanner sissend. ‘We zijn twee in één, net als jij en de zweephand. Twee in één, wachtend tot we geboren kunnen worden. Pas als hij alleen is, helemaal alleen, zal hij me dienen. En dan zal ik uit deze cocon barsten.’

‘Ik ken niemand die Nemesis heet,’ fluisterde Brittney.

Ze voelde haar bewustzijn vervagen. Haar vingers versmolten al om de zweep te vormen.

Vlak voor ze niets meer kon horen en zien, terwijl ze wegzakte in het donker en Drake opwelde, zag Brittneys geplaagde geest het beeld van Nemesis voor zich.

Ze wist hoe hij heette.

Peter Michael Ellison. Die door iedereen Kleine Pete werd genoemd.

Pete

Hij zweefde boven de grond in de armen van een monster. Zijn wang lag op een stenen schouder. Het regende niet meer. Woeste kleuren – groen en geel, bruin en rood; puntige randen van kleur schraapten langs hem, deden pijn aan zijn oren.

De zus liep achter hem. Haar gezicht was net zo hard als het monster. Lippen te rood, ogen te blauw, ademhaling te luid.

Bij elke stap schuurde de kiezelhuid van het monster langs Petes rauwe vlees, als schuurpapier, als duizend zagen die langzaam over zachte korstjes werden gehaald.

Hij wilde schreeuwen, maar als hij schreeuwde zouden de felle kleuren nog feller worden.

Hij stond niet langer hoog op de glazen plaat. Hij was gevallen, gevallen, diep in een wereld vol lawaai en oogverblindend licht. De Duisternis was nu nog slechts een verre echo. Nu was nu, helemaal nu en hier en als naalden onder zijn huid, als messen in zijn oren. Zijn zere ogen brandden.

Hij hoestte en het voelde alsof er een kanon werd afgeschoten vanuit zijn borst, door zijn keel, zijn mond, terwijl het hem verbrandde als gloeiende lava.

Waarom was hij hier? Waarom lag hij in de armen van een monster? Wat gebeurde er met hem? Na een lange en rustige ontsnappingsperiode was hij weer gevangengenomen door de overdadige wereld vol druk gedoe en onsamenhangende beelden.

Zijn lichaam, zijn lichaam, dat was het enige wat hij kon zien of voelen, de pijn en het gebons en gehuiver waardoor hij het gevoel kreeg dat sommige delen van zijn lijf eraf zouden vallen, zijn lichaam, dat hem dwong zijn aandacht af te wenden van de zuivere glazen afgrond. Dat hem dwong elke huivering te voelen, bij elke hoestbui in elkaar te krimpen, dat hem dwong te voelen, echt te voelen hoe de ziekte zijn afweer verpletterde.

Achtentwintig          5 uur, 1 minuut

Drake zag Tanner niet.

De gaiaphage had geen engelachtige waanvoorstellingen nodig om Drakes koortsige geest te bereiken. Drake wist alles wat hij moest weten. De insecten, de beesten zouden hem dienen. Hij had zijn leger.

En in zijn hoofd had hij een namenlijst. Eerst de freaks. Dan de normalo’s. Allemaal.

Allemaal behalve één, had de gaiaphage tegen hem gezegd. Dood iedereen tot er niemand meer over is. Maar van Nemesis blijf je af.

Drake was vervuld met een pure vreugde die hij nog nooit had gevoeld. Hij zat vol onstuimige energie. Zijn hele leven had hij op een moment als dit gewacht. Het leek wel of alles wat hij ooit had meegemaakt – de keren dat hij in elkaar was geslagen, de veel talrijker keren dat hij iemand in elkaar had geslagen, het plezier dat hij had beleefd door kikkers te verbranden, een jong hondje in de magnetron te stoppen en vol liefde eindeloze series wapens, speren, messen en martelwerktuigen te tekenen, alles, alle haat, alle brandende lust, alle waanzin en woede – was samengekomen om dit perfecte, ultieme moment van kristalheldere vreugde te creëren.

Hij dacht dat hij dood zou gaan van het geluk dat hij voelde, zo veel emoties, een vloed, een storm, als op elkaar botsende planeten! Dood! Hij was de dood, eindelijk ontketend.

Hij liet zijn zweep knallen, gooide zijn hoofd in zijn nek en jankte zijn keel rauw.

Toen rende hij, sprong, huppelde door de kolkende massa insecten, hij rende en klom, zonder op de scherpe rotsen te letten die zijn ondode huid openreten.

Iedereen moest dood!

Hij werd ziedend toen hij bij rotspunten kwam waar hij niet overheen kon klimmen, maar toen renden de beesten naar hem toe om hem op te tillen en ze droegen hem razendsnel, duizelingwekkend snel door de eindeloze tunnels.

Een leger!

Zijn leger!

Hij werd de mijnschacht uit gebraakt en Drake sprong op de berg rotsblokken. Daar stond een eenzame coyote te wachten.

‘Waar is hij, Roedelleider?’ vroeg Drake eisend.

‘Geen Roedelleider. Roedel vermoord.’

‘Kan me niet schelen hoe je jezelf noemt; waar is hij?’

‘Wie?’ vroeg de coyote.

Drake grijnsde. ‘Wie denk je? De jongen met de dodelijke handen, stomme hond. Sam!’

‘Felle Handen is ver. Bij het grote water.’ Hij grijnsde onnozel, draaide een rondje en bleef met zijn snuit naar het westen staan.

‘Geweldig,’ zei Drake tevreden.

Net op dat moment stroomden er nog meer insecten, een nieuwe colonne beesten, over de rotsen om zich bij Drakes leger te voegen. Deze waren anders. Ze hadden bloedrode ogen.

Ze waren niet alleen.

Brianna keek hem met haar armen in haar zij woedend aan.

‘Jij!’ zei Drake.

‘Ik,’ zei Brianna.

Tegen de beesten zei hij: ‘Rode ogen, dien mij! Naar de stad. Dood iedereen behalve Nemesis!’

‘Praat je nou tegen die beesten?’ zei Brianna. ‘Dan moet ik je toch teleurstellen: volgens mij spreken ze geen psychopaats.’

‘Blauwe ogen, met mij mee!’ zei Drake. ‘Twee colonnes, twee legers: blauw met mij mee, rood naar de stad. Maak ze af!’

‘Waar denk je zelf precies mee bezig te zijn?’ informeerde Brianna.

‘Ik?’ Drake lachte hard. ‘Ik ga aan een historische slachtpartij beginnen.’

‘Dan zul je eerst door mij heen moeten,’ zei Brianna.

‘Ik zou niet anders willen,’ zei Drake.

Ze liepen de regen uit. Astrid, Orc en Kleine Pete. De wolk kwam niet achter hen aan en er verscheen ook geen nieuwe. Hij bleef gewoon hangen; hij werd niet groter maar bleef wel gestaag zijn regen uitstorten op de straat en het verwoeste huis.

Kleine Pete hoestte recht tegen de zijkant van Orcs gezicht. Het werd erger, zijn hoest, langzaam maar zeker werd het erger.

Misschien ging hij er wel dood aan.

Toe maar. Schiet maar. Schiet Kleine Pete maar dood.

Astrid zei tegen zichzelf dat ze het niet gemeend had. Het was gewoon een tactiek. Als iemand je ergens mee bedreigde moest je immers de ernst van het dreigement afzwakken, doen alsof het helemaal niet erg was.

Lance’ gezicht dat uit elkaar spatte. Een paar stukjes waren op haar terechtgekomen.

Turk die kreunde van de pijn en op de natte vloerbedekking lag te kronkelen.

Het moest ophouden. Er moest een eind aan komen. Eén dode om tientallen, misschien wel honderden kinderen te redden?

Eén moord maar…

Astrid zag weer voor zich hoe ze Nerezza probeerde te wurgen. Ze voelde weer hoe haar vingers in de zachte nek klauwden en haar vingertoppen de ruimte tussen pees en slagader vonden.

Astrid had nooit eerder zo’n rode waas van woede voor haar ogen gekregen. Ze had eerder iemand gehaat – ze had Drake gehaat. Ze was ook al eerder bang geweest – heel, heel vaak. Maar ze had nooit gedacht dat ze tot zulke moordlustige woede in staat zou zijn.

De echte openbaring was de vreugde die ze op dat moment had gevoeld. De pure, wrede, ongecompliceerde vreugde toen ze het bloed voelde bonzen omdat het door aders wilde stromen die door Astrids handen werden dichtgeknepen. Toen ze Nerezza’s luchtpijp voelde verkrampen.

Astrid jammerde even. Het moest ophouden.

‘Gaat het?’ vroeg Orc.

Zou ze ooit weer zichzelf worden? Of was Astrid, de oude Astrid, gestorven en vervangen door dit nieuwe wezen, deze boze, bange heks?

Dit was niet de eerste keer dat ze besefte dat Sams leven er sinds het begin van de fakz zo had uitgezien. Hoeveel woede en angst had hij moeten doorstaan? Hoeveel bittere schaamte voor alles wat niet was gelukt? Hoe groot was het schuldgevoel dat aan zijn ziel knaagde, zoals het nu ook aan de hare deed?

Ze wou dat hij bij haar was. Misschien zou ze hem dan kunnen vragen hoe hij ermee kon leven.

Nee, zei ze tegen zichzelf. Sam is niet degene die je nodig hebt. Je hebt een priester nodig. Je moet biechten en boete doen en vergeven worden. Maar hoe kon ze vergeven worden als ze zelfs nu, terwijl ze naar Orc keek die de heuvel op zwoegde, en Petes slaphangende hoofd zag, zich telkens weer afvroeg of ze het had gemeend.

Toe maar. Schiet maar.

God verhoort gebeden, zelfs van degenen die geen berouw hebben getoond, zei ze tegen zichzelf. Ze wilde bidden. Maar als ze het probeerde zag ze niet het gezicht van een geduldige Christus voor zich, dat ze vroeger wel had gezien. Ze zag herinneringen aan kruizen, schilderijen, standbeelden. Maar de God waar ze in geloofd had was er niet meer.

Verloor ze haar geloof?

Had ze het al verloren?

Eén moord maar…

Leslie-Ann wist dat er een quarantaine was afgekondigd. Maar ze wist ook dat ze gek werd van honger en dorst en haar twee broertjes ook.

Het enige positieve aan haar baan als Alberts dienstmeisje was dat Albert er altijd voor zorgde dat ze genoeg te eten had. Albert had altijd eten en water. Hij liet haar niet verhongeren.

En daarom liep Leslie-Ann van het huis waar ze met haar broertjes woonde naar het veel chiquere huis van Albert.

Ze zag iets raars in het westen: een wolk. Leslie-Ann fronste haar wenkbrauwen en vroeg zich af waarom een wolk zo raar was.

Maar ze had geen tijd om lang na te denken: de fakz zat vol bizarre dingen. Als je Sam lichtstralen uit zijn handen had zien schieten – en dat had ze –, dan keek je op een gegeven moment niet meer vreemd op van rare dingen.

Alberts voordeur stond open. Dat was op een bepaalde manier nog raarder dan de wolk. Albert deed zijn deur altijd op slot. Altijd. En hij zou hem al helemaal nooit open laten staan.

Behoedzaam kwam Leslie-Ann dichterbij. Ze tastte naar het heft van het mes dat ze bij zich droeg. Ze was negen jaar, en niet bepaald groot of angstaanjagend. Maar ze had een keer met het mes naar een jongen gezwaaid die haar meloen wilde stelen en toen was hij weggerend.

‘Albert?’ riep ze.

Ze duwde de deur helemaal open. Ze trok haar mes en hield het voor zich uit gestoken.

‘Albert?’

Ze dacht dat ze iets hoorde in de woonkamer. Haar voet gleed weg op de mozaïektegels. Ze keek naar beneden: een rode veeg.

Bloed. Het was bloed.

Ze draaide zich om en rende terug naar de deur. Rende naar buiten terwijl ze woest met het mes zwaaide.

Ze keek om zich heen, in de hoop dat Edilio of een ander belangrijk persoon langs zou komen. Maar als er iemand langskwam zou zij op haar kop krijgen omdat ze tijdens de quarantaine naar buiten was gegaan. En dan zouden haar broertjes nog steeds honger en dorst lijden, en zij ook.

Leslie-Ann zette zich schrap en ging terug naar binnen, haar mes vooruit. Ze stapte over de bloedvlek heen.

Haar voet schopte tegen een blikje, dat met veel kabaal wegrolde. Een blik op Alberts vloer? Wie had er zo’n troep gemaakt? Ze moest het gauw schoonmaken, anders zou Albert haar ontslaan.

Ze bukte zich en griste het blik met haar vrije hand van de grond. Het rook naar eten en het water liep haar in de mond. Ze hield het mes onhandig vast terwijl ze haar vinger door de binnenkant liet gaan, op zoek naar eventuele restjes. Het leverde haar ongeveer een eetlepel tomatensaus op, die ze gulzig van haar vinger likte.

Het smaakte zalig.

Ze nam het blik mee naar de woonkamer. Daar werd pas echt duidelijk wat een zooi het was: overal lagen blikken en verpakkingen. En de witte vloerbedekking zat helemaal onder de tomatensaus.

Alleen was dit geen tomatensaus, en dat wist Leslie-Ann.

Toen zag ze Albert. Hij zat met zijn rug tegen de muur, waar allemaal ranzige spetters op waren gekomen.

Zijn ogen waren dicht. Hij bewoog niet.

‘Albert?’

Ze vocht tegen de aandrang om weg te rennen en te rennen en te blijven rennen. Maar ze had nog steeds honger en dorst. En daar lag een fles water met nog een paar kostbare slokjes erin. Ze dronk hem leeg. Het was niet genoeg, maar in elk geval iets.

Ze liep naar de keuken en trok met trillende vingers de vuilniszakken tevoorschijn. Toen, snel, snel, voor iemand haar kon tegenhouden, verzamelde ze alle blikken en flessen en gooide ze in een vuilniszak. Het was niet veel, maar haar broertjes hadden in elk geval weer een paar happen te eten.

Ze keek even naar Albert. Ze had medelijden met hem en voelde zich ook een beetje schuldig en…

Zijn ogen. Zijn ogen waren open.

‘Albert?’

Ze kwam dichterbij. Volgden zijn ogen haar?

‘Leef je nog?’

Hij gaf geen antwoord. Maar heel, heel langzaam gingen zijn ogen dicht. En toen weer open.

Leslie-Ann rende de kamer uit, het huis uit. Maar ze liet de zak niet vallen.

Negenentwintig          4 uur, 8 minuten

Brianna trok het jachtmes uit de schede. ‘Drie stukken was niet genoeg,’ zei ze tegen Drake. ‘Dus ik denk dat ik je nu maar als een ui ga versnipperen.’

Ze werd een vage streep en er verscheen een diepe snee in Drakes middel. Nog niet helemaal erdoorheen, maar met de volgende houw zou ze hem in tweeën hakken.

‘Pak haar!’ schreeuwde Drake.

Ze draaide zich midden in de lucht om, zette zich af tegen de rug van een insect en liet het enorme mes weer neerkomen. Dit keer sneed ze Drakes zweeparm eraf, zodat het ding opeens als een rode python op de grond lag; het kronkelde nog wel maar zat niet meer aan Drake vast.

Ze hakte. Nog eens! Nog eens! Bliksemsnel.

Maar nu kwamen de beesten in actie en ze renden in een grote groep op haar af. Langzaam, te langzaam, maar ze moest ze ontwijken en daarmee verloor ze een kostbare seconde.

En Drake leefde nog. Of iets wat daarop leek in elk geval.

Ze baande zich een weg langs malende bekken en klievende kaken en plantte het mes in Drakes schedel. Het lemmet zakte in het bot en bleef steken.

Ze trok eraan, maar Drakes bovenlichaam kwam mee. Ze kreeg het mes niet los.

Spiieeuw!

Er sloeg iets tegen haar kuit. Ze draaide zich om en zag een lang zwart touw met weerhaakjes eraan uit de bek van het dichtstbijzijnde insect komen. Ze schudde met haar been maar het wilde er niet af.

‘Gatver!’

Een tweede beest probeerde hetzelfde te doen, maar ze maakte zich met een salto uit de voeten. Die eerste tong zat alleen nog steeds aan haar been en ze voelde de haken diep in haar vel steken.

Ze had haar jachtmes nodig. Maar dat was nu buiten haar bereik omdat Drake zichzelf met zijn ene arm wegsleepte.

Brianna’s oog viel op een steen met een platte onderkant. Ze liet de kei met alle kracht die haar snelheid opleverde op de tong neerkomen. Het ding bloedde, maar scheurde niet. Blauwe insectenogen keken haar met een schijnbaar triomfantelijke blik aan.

‘O, ik dacht het niet.’

Ze sloeg achter elkaar op de tong met haar steen, twintig keer per seconde, en de tong werd teruggetrokken, zo snel als Drakes zwiepende zweep.

Swooeesj!

Maar nu waren de insecten overal om haar heen, ze haalden naar haar uit met hun enge kikkertongen en die tongen waren snel, zelfs naar Brianna’s maatstaven.

De insecten hadden haar erin geluisd. Ze hadden dit wapen uit hun arsenaal geheimgehouden en zij was arrogant geworden.

Spiieeuw!

Brianna schopte en kronkelde, maar twee kregen haar te pakken. Ze sloeg met de kei op de tong die zich in haar buik had gehaakt en wist hem weg te meppen, maar hij werd meteen vervangen door drie andere.

Spiieeuw! Spiieeuw!

Ze hadden haar! Ze zat gevangen in een web en maaide gillend en vloekend om zich heen.

Drake zette zichzelf weer in elkaar, maar zijn losse zweeparm lag nog steeds te kronkelen als een slang op een hete stoep.

Brianna werd door zes tongen vastgehouden en nu kwamen de andere insecten dichterbij om haar te verslinden; hun kaken kliefden als kromzwaarden door de lucht.

Er ging ineens een golf van angst door Brianna heen. Zou het kunnen dat ze dit gevecht ging verliezen?

‘Laat haar leven,’ zei Drake. ‘Hou haar vast! Ze is voor mij!’

Hij was opgestaan en zocht in het strijdgewoel naar zijn zweeparm.

Plotseling nam de coyote ook deel aan het gevecht. Hij sprong met open bek op haar af; de tanden waren een gele flits.

‘Echt?’ riep ze.

Ze duwde de happende bek uit alle macht terug. Door de beweging kwam een van de snoerende tongen strak te staan. De krachtige kaken van de coyote misten Brianna’s arm en klapten dicht om de tong, die als een doorgesneden hoogspanningskabel terugschoot.

Ze zat vast, maar ze had nog altijd haar snelheid.

Ze greep de coyote bij zijn vacht, zwaaide hem rond en klemde zijn bek om een andere tong.

Nu werd ze nog maar door vier tongen ingesnoerd. Ze had de kracht niet meer om de coyote nog langer vast te houden. Het beest, misschien bang dat de insecten revanche zouden nemen, ging er jankend vandoor, alsof het een schop had gekregen.

Vier lijnen hielden Brianna op haar plek, allemaal goeddeels aan haar linkerkant, dus ze zette af en duwde zich recht naar de insecten toe. De tongen vierden. Brianna maakte een salto. Het was een weinig verfijnde manoeuvre, slecht uitgevoerd, en ze kwam hard op haar rug terecht, maar de vier tongen waren om elkaar heen gedraaid en lieten haar nu allemaal tegelijk los.

Haast nog voor ze hadden losgelaten sloegen andere alweer toe. Ze zag ze op haar af vliegen als aanvallende cobra’s.

Ze trapte een beest tegen zijn kop, schopte hard tegen een happende kaak, toen boem, boem, boem, drie keer hard trappen en ze was weg.

Op een heuveltje dertig meter verderop kwam ze op adem. Haar lichaam zat onder de blaren op de plekken waar de tongen haar hadden geraakt. Maar ze leefde nog.

Hijgend en bevend keek ze toe hoe Drakes tentakel naadloos samensmolt met zijn schouder.

‘Kom op, Wind,’ zei Drake uitdagend. ‘Kom me dan halen. Ik ben hier!’

Brianna was iemand die op elke uitdaging inging. Ze was nog nooit weggelopen voor een gevecht. Maar ze was op een haar na ontkomen. Op een heel dun haartje na.

‘Het is voorbij, Wind,’ kakelde Drake. ‘Ik ga jullie allemaal vermoorden. Tot het laatste kind aan toe!’ Hij danste in een kringetje, draaide rond van woeste vreugde. ‘Rennen, Wind! Renneeeeeeen! Want als ik je te pakken krijg dan zul je het voelen!’

En Brianna rende.

Leslie-Ann gaf haar broertjes de restjes uit de blikken en liet ze het water drinken.

Oké, zei ze tegen zichzelf: je hebt gedaan wat je kon.

Maar ze had niet gedaan wat ze kon. Nog niet.

Ze had Albert nooit echt gemogen. Hij was altijd best wel bot tegen haar. Hij zei nooit iets aardigs als: ‘Goed gedaan, Leslie-Ann.’

Maar hij verdiende het niet om zomaar op die manier te sterven. Misschien leefde hij nog.

‘Ik ben nog maar een kind,’ zei ze hardop tegen niemand.

Maar ze wist wat ze voelde, en wat ze voelde was dat ze het niet goed had gedaan.

Ze liep de straat weer op – ze wist niet precies wie ze moest zoeken, of aan wie ze het moest vertellen, maar ze wist dat ze het aan íémand moest vertellen.

Vanaf de plek waar ze nu stond kon ze de grote, rare wolk beter zien. Het leek alsof er regen uit viel. En net op dat moment kwamen er twee kinderen langs. Ze liepen achter elkaar en droegen samen een zware plastic kuip. Water klotste over de randen en ze waren kletsnat.

Een van hen zag haar staan en grijnsde. ‘Het regent!’

‘Jullie mogen helemaal niet naar buiten,’ zei ze.

Het joch snoof. ‘Er is niemand die ons tegenhoudt, en er is daar water. Als ik jou was zou ik snel wat gaan halen.’

Leslie-Ann rende terug naar binnen en vond een emmer in de garage. Toen liep ze zo vlug ze kon richting de regenwolk. Als iedereen daar was, vond ze er misschien ook wel iemand aan wie ze over Albert kon vertellen.

Toen ze dichterbij kwam viel haar iets op wat op een bepaalde manier net zo raar was als de wolk, die nu bijna boven haar hing: er stroomde water door de goot. Echt water. Zomaar door de goot.

Ze begon te rennen en zag een menigte dansende, rondspringende kinderen. Onder het kletterende water stonden emmers. Kinderen stonden met hun mond open, probeerden te douchen, of speelden en duwden en spetterden gewoon.

Een erg ongewoon geluid in de fakz: het schrille gelach van kinderen.

Leslie-Ann zette haar eigen emmer neer en keek verbluft toe hoe er een halve centimeter water in kwam te staan.

Toen ze opkeek zag ze een oudere jongen. Ze had hem wel eens gezien. Maar hij was meestal met Orc en ze was veel te bang voor Orc om bij hem in de buurt te komen.

Ze trok Howard aan zijn natte mouw. Hij leek niet te delen in de algehele vreugde. Zijn gezicht stond ernstig en bedroefd.

‘Wat moet je?’ vroeg hij vermoeid.

‘Ik weet iets.’

‘Nou, hartstikke leuk voor je.’

‘Het gaat over Albert.’

Howard zuchtte. ‘Ik heb het al gehoord. Hij is dood. Orc is weg en Albert is dood en deze idioten staan hier te feesten alsof het carnaval is.’

‘Ik denk dat hij misschien niet dood is,’ zei Leslie-Ann.

Howard schudde zijn hoofd, boos dat hij werd afgeleid. Hij liep weg. Maar toen bleef hij staan, draaide zich weer om en liep terug. ‘Ik ken jou,’ zei hij. ‘Jij maakt Alberts huis schoon.’

‘Ja. Ik ben Leslie-Ann.’

‘Wat zei je nou over Albert?’

‘Ik zag dat zijn ogen opengingen. En hij keek me aan.’

Albert dood.

Sam weg, en geen flauw idee wanneer hij terug zou komen.

Astrid weg met Kleine Pete en Orc.

Dekka weg met Sam en Jack.

En nu zat Edilio, verdoofd door de omvang van de ramp, uitgeput op de trap van het geïmproviseerde ziekenhuis. Dahra’s thermometer hoefde hem niet te vertellen wat hij al wist: hij had het warm, gloeide, voelde zich slap.

Hij hoestte. En staarde wezenloos naar Brianna, die trillend en gonzend wild voor zijn neus tot stilstand kwam.

‘Insecten!’ gilde ze. ‘Ik heb ze ingehaald en ze komen deze kant op. Drake is met nog meer insecten bij de mijnschacht gebleven. Hij deed alsof hij naar het westen wilde gaan, maar volgens mij is dat een valstrik: hij komt vast ook hierheen.’

‘Hoe houden we ze tegen?’ vroeg Edilio en hij hoestte in zijn hand.

‘We hebben Sam nodig,’ zei Brianna.

‘We…’ Hij hoestte nog een keer en probeerde niet toe te geven aan het lichte gevoel in zijn hoofd en het verlangen om te gaan liggen. ‘Ik weet niet waar hij is.’

‘Ik vind hem wel,’ zwoer Brianna.

‘Jij bent de enige die ik nog heb,’ zei Edilio. ‘Jij bent de enige freak die echt iets kan. Ik denk niet dat we erg veel aan de Sirene zullen hebben,’ hij hoestte, ‘tegen deze beesten.’

‘Maar misschien werkt het wel op Drake,’ zei Brianna, en ze lachte alsof ze geen idee had wat er om haar heen aan de hand was. Pas toen Edilio opnieuw hoestte knipperde ze met haar ogen, fronste haar wenkbrauwen en vroeg: ‘Zijn al deze kinderen ziek?’

‘Als de Sirene zingt wordt iedereen beïnvloed – het is gewoon een pauzeknop.’ Edilio hoestte hard. Het deed pijn in zijn borst.

Hij was ziek. Ziek in zijn lijf en ziek in zijn hart.

Hij had heel veel verschrikkelijke dingen gezien en heel veel verschrikkelijke dingen gedaan sinds de komst van de fakz. Maar nog nooit zoiets meedogenloos en afschuwelijks als het vizier op Lance’ hoofd richten en de trekker overhalen.

Hij had juist gehandeld. Waarschijnlijk. En het had gewerkt, zo leek het, want Astrid en Kleine Pete hadden het allebei overleefd.

Hij had meedogenloos gehandeld. Hij had voor de minst erge oplossing gekozen. Sam zou hetzelfde gedaan hebben.

Maar het voelde als gif in Edilio’s hart.

‘Ik kan ons niet redden,’ zei Edilio. ‘En jij ook niet, Brianna. En Sam… Ik weet ook niet of hij het wel kan. Dus misschien is dit wel het einde. Misschien is het gewoon klaar en hebben we verloren.’

Brianna gaf zichzelf een mep op haar borst. ‘Ik verlies niet!’

‘Je kunt ze niet in je eentje aan, Wind.’ Een hoestbui, de hevigste tot nu toe. Het duurde een paar minuten voor hij weer verder kon praten. ‘Aan mij heb je niets. Ik weet niet of ik hier dood aan zal gaan of niet, maar ik kan niet eens meer staan.’

‘Hé, we kunnen toch niet zomaar opgeven?’ zei Brianna. ‘Sommige van die beesten zijn nu zo groot als pony’s. En ze blijven groeien! Je mag het niet opgeven, Edilio. Jij hebt de leiding.’

Hij keek naar haar op, maar alles was wazig. Ze had een boos, onscherp gezicht.

‘Ga pen en papier halen,’ zei Edilio.

Ze was binnen een minuut terug.

Er gingen zulke hevige rillingen door zijn lijf dat zijn vingers ervan beefden. Het kostte hem veel moeite om het notitieblok en de pen vast te houden. Maar met uiterste inspanning lukte het hem iets neer te krabbelen, het papier op te vouwen en aan Brianna te geven.

‘Quinn,’ zei hij.

Ze las zijn boodschap en werd rood van woede. Ze gooide het papiertje recht in zijn gezicht. ‘Ben je gek geworden? Dat doe ik niet!’

‘Ik ben de baas,’ fluisterde hij. Hij boog zich met trillende vingers voorover en raapte het briefje weer op. ‘Ik beslis. Het is de enige oplossing. Doe het, Wind. Doe het.’

‘Nee. Nee, geen denken aan.’

Edilio pakte haar arm en kneep erin met zijn laatste krachten. ‘Denk voor één keer in je leven nou eens na. Kun jij ze tegenhouden? Kun jij voorkomen dat die beesten de stad in komen en iedereen hier afslachten? Ja of nee?’

‘Ik kan het proberen.’

‘Ja of nee?’

Ze smoorde een plotselinge snik. Ze schudde haar hoofd. ‘Nee.’

‘Goed dan,’ zei Edilio schor. ‘Wil jij al die doden op je geweten hebben, alleen maar om een beetje stoer te kunnen doen?’

Ze had geen antwoord. Ze keek om zich heen alsof ze de zieken en de doden, de verwoeste kerk en de treurige begraafplaats voor het eerst zag. ‘Nee,’ zei ze.

‘Ga dan, Wind. Ga.’

Dertig          3 uur, 50 minuten

Sam had de boot helemaal naar de andere kant van het meer gevaren en weer terug. Ze hadden twee kleine campings gevonden, maar nog niet grondig doorzocht. Een tiental grote campers, een paar haveloze tenten in verschillende stadia van instorting. Ze zouden er ongetwijfeld ook nog kampeervoedsel, frisdrank, bier en koffie vinden – alle dingen die mensen meenamen als ze gingen kamperen.

En er zat benzine in een aantal tanks. Heerlijke, heerlijke benzine.

Hij zat al te bedenken hoe ze het moesten aanpakken. Ze zouden de campers naar de jachthaven moeten rijden en in een slordige kring kunnen zetten, of misschien in een kring met daaromheen een grotere. Ze zouden een paar echt goede septische tanks moeten graven, ver uit de buurt van het meer, zodat er niets het drinkwater in kon lopen.

Ze zouden de benzine heel, heel zorgvuldig moeten rantsoeneren en bewaren om de oogst van de velden en de vissen uit de zee mee te vervoeren. Ze zouden nog steeds Quinns gestage aanvoer van blauwe vleermuizen nodig hebben om de pieren tevreden te houden. Bovendien moesten ze oppassen dat ze het meer niet leegvisten.

Geen domme fouten meer. Dit keer zouden ze het goed moeten doen.

Dat was een klus voor Albert, moest Sam toegeven. Albert zou ongetwijfeld nog rijker worden, maar hij was de enige met genoeg organisatietalent om het te kunnen doen.

Ja, het zou lukken. Ze zouden het opbouwen en organiseren en dit keer zouden ze het goed doen.

Hijzelf zou een manier moeten verzinnen om de vliegende groenerds uit te roeien. Maar met Jacks kracht en Dekka’s gave en misschien wat hulp van Brianna – die waarschijnlijk door een zwerm groenerds zou kunnen rennen zonder geraakt te worden – konden ze die grot vast wel afsluiten en wat er overbleef verpletteren of verbranden of zoiets.

Ze waren op de weg terug naar de jachthaven en tuften rustig voort, namen de tijd. Het was al laat in de middag en Sam vroeg zich af of ze moesten proberen om een van de voertuigen in de jachthaven aan de praat te krijgen en die avond nog terug te rijden, of alles wat beter te plannen en de volgende ochtend te vertrekken.

Het laatste waar ze op zaten te wachten waren driehonderd kinderen die er en masse vandoor zouden gaan in een wilde zoektocht naar zoetigheden. De helft zou verdwalen in de woestijn of de heuvels en door de coyotes verorberd worden.

Het nieuws moest op de juiste manier gebracht worden. Edilio en de rest van de raad zouden het een beetje moeten plannen.

Tegen Dekka zei hij: ‘Ik denk dat we al het water dat we kunnen dragen in een suv moeten zetten en vanavond terug moeten rijden.’

‘Je bent je er toch wel van bewust dat er geen rechtstreekse weg terug is, hè?’

‘Volgens de kaart staat de muur over de weg die het meer volgt en een bocht naar boven maakt. Toch? Maar er moet dan toch ook een weg naar beneden zijn, door Stefano Rey heen tot aan de snelweg?’

Dekka haalde haar schouders op. Ze zat ergens anders met haar gedachten.

Hij kon het haar niet kwalijk nemen. Maar hij had zichzelf ervan overtuigd dat ze zich zorgen maakte om niets.

Hij ging zichzelf heel even te buiten aan een dagdroom. Ze zouden als helden onthaald worden als ze de stad in kwamen met water, zelfs al was het niet eens zoveel. Het zou een bijzonder welkom gezicht zijn, een suv vol flessen water. En misschien ook een paar potten Nutella, als ze eerst oostwaarts naar de trein reden voor ze afsloegen naar het zuiden.

Vervolgens een raadsvergadering. Ze konden meteen met het watertransport beginnen. Dat zou iedereen rustig houden terwijl het plan werd uitgewerkt.

‘We gaan over…’ Zijn woorden verstomden toen zijn blik naar de jachthaven ging. ‘Dekka. Jack. Kijk.’

Ze keken.

Beesten, een soort gigantische zilverkleurige kakkerlakken, kakkerlakken zo groot als bestelbusjes, hadden zich op de oever verzameld. Een stuk of tien.

Het moest een illusie zijn. Een truc. Dit kon niet. Het waren net monsters uit een of andere ouderwetse sciencefictionfilm.

Sam pakte de verrekijker die hij in een afgesloten kastje aan boord had gevonden. Hij bracht hem naar zijn ogen en stelde scherp.

‘Het zijn de insecten van Hunter,’ zei hij. Hij kon zijn ontzag niet verbloemen. ‘Maar dan gigantisch groot.’

Hij liet de verrekijker verder glijden en zag opeens een mens boven op een van de beesten staan. Hij kon het gezicht niet goed genoeg zien om te zeggen wie het was. Maar de lange, zwierig zwaaiende tentakel was onmiskenbaar.

Drake. Niet langer opgesloten in zijn keldergevangenis.

Sams paradijs had zijn eigen slang.

Howards eerste opwelling was om naar het ziekenhuisje te gaan en Lana te halen. Maar wat zou Howard daaraan verdienen?

Orc was ergens gek aan het worden, ladderzat, stomdronken, totaal naar de klote. Hij zou wel terugkomen als de drank op was, maar op dit moment was Orc weg en Drakes ontsnapping deed Howards naam geen goed.

Ergens in zijn berekenende achterhoofd vroeg Howard zich af of Orc gewoon besloten had om Maria’s voorbeeld te volgen en zichzelf om zeep te helpen. Hij was nog lang niet in de buurt van zijn fatale vijftiende verjaardag, maar Orc zou een dezer dagen wel eens een ruzie kunnen zoeken die zijn dood zou worden.

Of misschien dronk hij zich wel gewoon dood. En wat dan? Wat had Howard nog als hij Orc niet meer had?

Dieper vanbinnen was hij oprecht bedroefd dat Orc hem misschien in de steek zou laten. Ze waren tenslotte wel vrienden. Amigo’s. Ze hadden alles samen meegemaakt. Orc was niet alleen Howards grootste troef, hij was ook Howards enige vriend.

Howard gaf om Orc. Hij gaf echt om hem. Maar het was wel duidelijk dat Orc niet veel om hem gaf.

Howard nam de tijd voor zijn beslissing en douchte met al zijn kleren aan. Maar uiteindelijk nam hij een besluit en slenterde hij bij de wolk vandaan, kletsnat maar relatief schoon, onopgemerkt door de joelende kinderen.

Het was niet ver naar Alberts huis. De deur stond open en hij had Albert al snel gevonden. De ogen van de jonge zakenman waren dicht. Hij zag er erg dood uit. Heel erg dood.

Hij kwam langzaam dichterbij, alsof Albert plotseling zou opspringen, schreeuwend dat hij een insluiper was. Hij duwde twee vingers tegen Alberts hals. Hij voelde geen hartslag.

Maar hij voelde wel warmte. Het lichaam zou kouder moeten zijn.

Hij ging voor Albert op zijn hurken zitten en duwde met een vinger een ooglid omhoog. De zwarte pupil vernauwde zich.

‘Waaaah!’ zei Howard terwijl hij achteroverviel. ‘Leef je nog, man?’

Geen antwoord. Niets.

Howard was gefrustreerd, want hij had gehoopt dat hij een dealtje zou kunnen sluiten als Albert nog leefde. Als Howard immers Alberts leven redde, dan was het logisch dat Albert Howard daarna het een en ander verschuldigd was.

Howard aarzelde. Hij kon óf niets doen, en dan zou Albert vroeg of laat gegarandeerd honderd procent morsdood zijn. Óf hij kon Lana zoeken. En misschien kreeg hij dan wel een beloning. Albert zat nogal op z’n centen, maar als Howard zoiets belangrijks als zijn leven redde zou hij toch zeker wel…

‘Oké, ik weet niet of je dit hoort, Donald Trump, maar als ik je hachje red, dan sta je wel bij me in het krijt.’ Fronsend besloot hij er nog aan toe te voegen: ‘O ja, het is dus Howard die je hoort, hè. Dus dan sta je bij Howard in het krijt.’

Toen Howard bij het ziekenhuis aankwam, zag hij meteen iets heel verontrustends: Edilio die rillend en mompelend op de stenen traptreden zat, aan zijn lot overgelaten. Hij was gewoon een van de tientallen zieke kinderen in verschillende stadia van de griep. Hoestend, rochelend, huiverend.

Howard had absoluut geen zin om dichterbij te komen.

‘Hé!’ riep Howard de trap op.

Niemand gaf antwoord. Hij trok een grimas, draaide zich om, draaide weer terug, in een dansje van besluiteloosheid. Nu Howard geen idee had wat zijn beloning uiteindelijk zou inhouden, vond hij het lastig om zomaar te besluiten zijn leven op het spel te zetten. Een man moest toch weten wat hij betaald kreeg, nietwaar?

Krrrraaaaacchh!

Een jongen boven aan de trap hoestte plotseling met een kracht die Howard nooit voor mogelijk had gehouden. Het was zo hard dat de jongen naar achteren werd geworpen. Hij kwam met een klap neer en zijn hoofd plofte op het graniet met het geluid van een meloen die op de grond valt.

De jongen rolde door, kwam op handen en knieën terecht en hoestte een golf van bloed over een meisje naast hem.

‘Echt niet,’ zei Howard. ‘Ik peins er niet over.’

De nieuwe jongen, Sanjit, Helikopterjongen, verscheen boven aan de trap. Hij rende naar het hoestende joch toe en pakte hem van achteren bij zijn schouders.

Hij zag Howard staan. ‘Help me even, hij moet die trap af.’

‘Ik raak dat gastje met geen vinger aan,’ zei Howard.

Sanjit keek hem boos aan. Maar toen werd zijn blik zachter, alsof hij het wel begreep.

Sanjit probeerde de jongen weer naar boven te helpen, maar toen begon die opnieuw zo hevig te hoesten dat hij Sanjit van zich af schudde en weer naar achteren viel.

Dit keer rolde hij de hele trap af. Hij kwam voor Howards voeten terecht, waar hij bevend en kreunend bleef liggen. Uit zijn oren, neus en mond stroomde bloed.

Sanjit liep naar beneden en boog zich over hem heen. ‘Ga eens opzij,’ zei Sanjit tegen Howard. ‘Ik moet hem naar de overkant van de straat dragen.’

‘Is hij dood?’

‘Nee, hij is in topvorm,’ snauwde Sanjit. Hij greep de polsen van de jongen vast en begon hem richting het plein te slepen.

‘Zie je Edilio daar zitten?’ vroeg Howard op hoge toon.

‘Ja, ik zie Edilio daar zitten,’ antwoordde Sanjit.

‘Moet je niet…’ Howard maakte een vaag handgebaar.

‘Ja, ik zou een brancard moeten laten komen om hem rechtstreeks naar de intensive care te brengen,’ zei Sanjit vol ingehouden woede. ‘Dan leg ik hem aan de zuurstof en pomp hem vol met antibiotica. Of misschien wacht ik wel gewoon af of hij blijft leven of doodgaat, want dat is zo’n beetje het enige wat ik kan doen. Afgesproken?’

Howard deinsde terug voor de boosheid van de tengere jongen.

‘Ik wilde niet…’ zei hij, en hij volgde op veilige afstand terwijl Sanjit het lichaam van de stoep het asfalt op sleurde.

Halverwege bleef Sanjit staan om naar de lucht te staren.

‘Wat is dat? Is dat een wolk?’

‘O, dat? Ja, het regent. Nog meer freaky gedoe,’ zei Howard.

‘Wat zei je? Regent het? Water, zeg maar?’

‘Ja, water. Ik was ook geschokt,’ zei Howard. ‘Hier in de fakz verwacht je toch eerder dat het vuur of hondenpoep regent of zo.’

‘Choooooo!’ riep Sanjit zo hard hij kon. ‘Choooooo!’

Een paar seconden later kwam zijn mollige Afrikaanse broertje met een paniekerige blik de trap af gerend.

‘Water!’ zei Sanjit.

‘Waar?’ wilde Virtue weten.

Sanjit gebaarde met zijn kin. ‘Ga een emmer halen. Haal alle emmers die je kunt vinden!’

Virtue bleef even met open mond staan en rende toen weg.

Sanjit begon het lijk weer verder te slepen.

‘Hoor eens, gast,’ zei Howard. ‘Ik heb Lana nodig. Weet je wie ik bedoel? De Genezer.’

‘Heb je au?’ gromde Sanjit. ‘Ze is bezig een stel griezels te redden die door Edilio zijn neergeschoten.’

‘Waar?’

‘In Astrids huis. Ik weet niet waar dat is. Ik stel voor dat je me óf komt helpen, óf oprot.’

‘Ik kies voor optie b.’

Astrids huis. Oké. Dat was ergens… zo’n beetje recht onder die wolk.

Kijk eens aan, dacht Howard toen de waarheid tot hem doordrong.

‘Kleine Pete,’ zei hij. ‘Dus het is bekend. Nou, zet je maar schrap, Howard. Zet je schrap.’

Quinn en zijn vissers roeiden naar de kust, veel later dan normaal. Ze hadden een zware dag achter de rug. Na een beroerde nacht in het kamp hadden ze moeite gehad om een van de boten weer in het water te krijgen. Toen ze hem de dag ervoor aan land hadden getrokken, was hij zonder dat ze het merkten op een verborgen rots gelopen. Er zat een grote scheur in de bodem, en dat betekende dat ze uren naar een manier moesten zoeken om het gat te dichten.

Gelukkig was het een houten romp, niet een van metaal of fiberglas, want anders hadden ze hem onmogelijk kunnen repareren zonder terug naar de stad te gaan om gereedschap te halen.

Dat nam niet weg dat ze alleen hun zakmessen hadden om drijfhout in redelijk platte en gladde plankjes te snijden. Toen waren ze erachter gekomen dat ze geen schroeven hadden, dus hadden ze bouten uit andere boten moeten halen en een gat in het nieuwe stuk hout en de romp gemaakt om de nieuwe stukken hout met de bouten vast te schroeven. Ze hadden verf weggeschraapt en gesmolten om de randen dicht te kitten.

Toen ze klaar waren, was de boot weer verbazingwekkend zeewaardig. Ze waren allemaal behoorlijk ingenomen geweest met hun werk, maar vervolgens moesten ze alsnog een hele dag vissen.

Later op de dag was het altijd zwaarder. Als de zon de bovenlaag van het zeewater verwarmde, zwom een deel van de vangst waar ze altijd op konden rekenen dieper naar beneden of hield op met jagen.

Dus dit keer geen grappen, gelach of liedjes die hen tijdens het roeien naar huis anders zo vaak begeleidden.

‘Ze hebben de vangst van gisteren nog niet eens opgehaald!’ riep Quinn toen ze dichtbij genoeg waren om het te kunnen zien.

En inderdaad, het grootste deel van de vis, die ze gisteren met zo veel pijn en moeite aan land hadden gebracht, lag nog steeds op de steiger te rotten in de hitte.

Deze ontdekking zorgde voor een serie boze vloeken uit de boten, gevolgd door een knagende ongerustheid. Niemand kon zich voorstellen dat Albert zoiets zou laten gebeuren.

‘Er is iets helemaal mis,’ zei Quinn. ‘Nog erger dan wij wisten, bedoel ik.’

Ze waren nog tweehonderd meter bij de haven vandaan toen Quinn een streep zag die vaste vorm aannam en in Brianna veranderde. Aan het eind van de steiger bleef ze staan.

Ze had iets in haar hand.

‘Blijven jullie maar hier,’ riep Quinn naar de andere boten. ‘Wij gaan naar de haven om te zien wat er aan de hand is.’

Quinns boot raakte de steiger en hij gooide een lus om een van de bolders.

‘Dat werd tijd ook,’ zei Brianna.

‘Sorry hoor, maar we hadden het nogal druk,’ snauwde Quinn. ‘En ik wist niet dat er een rooster was waar ik me aan moest houden.’

‘Ik vind het niet fijn wat ik nu moet doen,’ zei Brianna. Ze gaf Quinn het briefje.

Hij las het. Las het nog een keer.

‘Is dit een grap of zo?’ wilde hij weten.

‘Albert is dood,’ zei Brianna. ‘Vermoord.’

‘Hè?’

‘Hij is dood. Sam en Dekka zitten ergens in de rimboe. Edilio heeft griep en gaat misschien wel dood – heel veel kinderen hebben griep. Heel veel. En dan zijn er nog die… die monsters, een soort insecten – niemand weet hoe we ze moeten noemen –, op weg naar de stad.’ Haar gezicht trok samen in een mengeling van woede, verdriet en angst. ‘En ik kan ze niet tegenhouden!’ gooide ze eruit.

Quinn staarde naar haar. Toen staarde hij weer naar het briefje.

Hij voelde hoe zijn fijne kleine wereldje kantelde en weg begon te glijden.

Er stonden slechts twee woorden op het papiertje: Haal Caine.

Eenendertig          3 uur, 49 minuten

Sam voer de boot tot dertig meter voor de kust.

‘Nu wou je zeker dat je me helemaal verbrand had, hè?’ riep Drake naar hem.

‘Ik wel,’ gromde Dekka.

‘Dat is waar,’ zei Toto. ‘Dat zou ze echt willen.’

Sam probeerde de ziedende woede te onderdrukken die door hem heen raasde. Hoe was Drake ontsnapt? Had hij een manier gevonden om Howard om te kopen?

‘Hij zou ons daar niet zo staan uitdagen als hij er niet van overtuigd was dat hij ons kon verslaan,’ zei Sam zacht. ‘Ik kreeg die beesten niet eens dood toen ze nog veel kleiner waren.’ Hij keek naar Toto. ‘Jij hebt alleen dat waarheidsding, toch? Heb je niet toevallig nog een andere gave?’

Toto gaf antwoord aan het niet aanwezige Spideyhoofd. ‘Geen wapens.’

‘Kunnen die dingen zwemmen?’ vroeg Jack zich af.

‘Dan zouden ze allang achter ons aan zijn gekomen,’ zei Sam.

‘Denk je dat Drake de baas is over die beesten, dat hij ze kan laten doen wat hij wil?’ vroeg Jack.

‘Daar komen we vanzelf achter, ben ik bang,’ zei Sam.

Iedereen zweeg en keek hem verwachtingsvol aan.

Voorlopig waren ze waarschijnlijk veilig, peinsde Sam. Anders zou Drake wel aanvallen. Als ze aan land zouden gaan, zou er gevochten worden. En Drake was behoorlijk arrogant zoals hij daar met zijn borst vooruit rondliep en hen vanaf de wal uitdaagde.

Hij kon de boot weer terug het meer op varen. Hij kon aan land gaan en Drakes insectenleger omzeilen. Ze konden ergens heen gaan waar ze konden vechten zonder de jachthaven te verwoesten.

‘We moeten hier weg,’ zei Sam.

‘Hé, Sam,’ riep Drake. ‘Ik dacht dat je misschien wel wilde weten dat dit niet mijn hele leger is.’

Dat geloofde Sam direct.

‘Die Brianna van je heeft nog geprobeerd ons tegen te houden.’ Drake zwaaide met een jachtmes. ‘Ik heb dit van haar afgepakt. Ik heb haar geslagen, Sam.’ Hij liet zijn zweephand knallen. Het klonk als een pistoolschot. ‘Ik heb haar benen gebroken zodat ze niet kon wegrennen. En toen…’

Dekka hing al over de reling, klaar om naar de oever te zwemmen. Jack greep haar beet en hield haar vast.

‘Laat me los!’ gilde Dekka.

‘Hou haar vast,’ zei Sam tegen Jack. ‘Doe niet zo dom, Dekka. Hij wil juist dat we halsoverkop naar hem toe komen.’

‘Ik kan hem in elkaar slaan,’ zei Jack. ‘Samen kunnen Dekka en ik hem vermoorden.’

Het drong tot Sam door dat Jack een fysiek dreigement uitte. Hij kon zich niet herinneren dat hij Jack ooit zoiets had horen zeggen. Maar Sam maakte zich nu meer zorgen om Dekka.

‘Ik vermoord hem,’ zei Dekka met zo’n zware, grommende stem dat het bijna dierlijk klonk. ‘Ik vermoord hem. Ik vermoord hem.’ Toen schreeuwde ze: ‘Ik vermoord je, Drake. Ik vermoord je!’

Drake grijnsde. ‘Volgens mij vond ze het lekker. Ze gilde wel, maar eigenlijk vond ze het lekker.’

‘Hij liegt,’ zei Toto.

‘Wie?’ snauwde Sam.

‘Hij.’ Hij wees naar Drake. ‘Hij heeft dat meisje niet vermoord of verwond.’

Dekka ontspande en Sam en Jack lieten haar los.

‘Waarheidszegger Toto,’ fluisterde Sam. ‘Hij weet of iemand liegt.’

‘Ik heb net besloten dat ik je aardig vind,’ zei Dekka tegen Toto. ‘Jij zou best nog eens van pas kunnen komen.’

Toto fronste. ‘Het is waar: je hebt net besloten dat je me aardig vindt.’

‘Blijf luisteren, Toto,’ zei Sam. Hij dacht even na. Toen schreeuwde hij: ‘Brianna mag dan dood zijn, maar we hebben nog steeds meer dan genoeg mensen die jou aankunnen.’

Drake gooide zijn hoofd in zijn nek en lachte. ‘Ja, de rest van mijn leger maakt momenteel de laatste paar kinderen in Perdido Beach af. Het was echt een mooi bloedbad, Sam, je had erbij moeten zijn.’

Sam gebaarde naar Dekka dat ze geen antwoord moest geven. Hoe meer Drake praatte, hoe beter.

‘Maar Astrid leeft nog, Sam,’ schreeuwde Drake. ‘Ik heb haar ergens veilig weggestopt. Ik wil rustig de tijd voor haar nemen.’

Sam wachtte met ingehouden adem.

‘Dat zijn leugens,’ zei Toto.

‘Het hele verhaal?’

‘Het hele verhaal.’

Sam ademde weer uit.

‘Jeetje, Drake,’ schreeuwde Sam over het water. ‘Wat naar om te horen. Dan moet je me maar gewoon komen halen, denk ik.’

Hij zei het zo terloops dat Drakes mond openviel. Het duurde een paar seconden voor de psychopaat zich herpakt had.

‘Wat is er aan de hand, Sammie? Bang? Te schijterig?’

‘Nee, we zitten er eigenlijk over te denken om wat te vissen,’ riep Sam. ‘Het schijnt dat de forel uit dit meer overheerlijk is. Heb je zin om mee te gaan? Je kunt toch wel zwemmen met die zweephand?’

Drake staarde hem aan. Hij keek naar het mes alsof het hem op de een of andere manier verraden had. Toen wierp hij met samengeknepen ogen een duistere blik op Toto.

‘Kom op, Drake. Wees eens niet zo’n watje. Kom ons dan halen.’

Ondertussen had Sam de boot steeds dichterbij laten komen, zonder hem aan land te laten lopen. Ze dreven nu tien meter bij Drake vandaan. Hij hoefde zijn stem niet meer te verheffen om gehoord te worden.

Zonder zich naar haar om te draaien fluisterde hij: ‘Dekka, kun je hem vanaf hier bereiken?’

‘Net,’ zei ze. ‘Hoe scherper de hoek, hoe minder ik kan doen. Maar het gaat wel lukken.’

‘Op één,’ zei Sam. ‘Drie… twee…’

Dekka hief haar handen en Drake kwam wiebelig van de grond. Hij voelde het meteen, wist wat er gebeurde en trappelde als een marionet door de lucht.

Sam stak zijn handen omhoog. Twee groene lichtstralen schoten weg. Ze raakten een van de beesten, een halve meter naar links, maar Sam draaide naar rechts en raakte Drakes been.

Het been vatte vlam en er kolkte rook omheen.

Drake haalde uit met zijn zweep en kreeg een insect te pakken. Hij trok zichzelf uit Dekka’s veld en viel tussen de beesten, onbereikbaar voor Sams stralen.

‘Gaat hij dood?’ vroeg Toto.

‘Helaas niet, nee,’ zei Dekka.

Vanaf de oever hoorden ze hoe Drake het uitschreeuwde van woede, en toen riep hij: ‘Pak ze! Nu!’

De beesten reageerden onmiddellijk. Ze renden naar de waterkant. Sam vond het heel moeilijk om ze als levende wezens te beschouwen – het leken eerder robots. Insecten waren gewoon niet zo groot. Konden niet zo groot zijn.

Ze schoten in een zwerm naar het water. En renden gewoon door, het meer in.

‘Ze blijven drijven,’ zei Jack. ‘Dat is balen.’

‘Ja, maar ze kunnen niet erg goed zwemmen,’ merkte Sam op. Hij gooide de motor in z’n achteruit en tuftufte langzaam weg naar een veiliger afstand. De beesten renden nu niet meer het water in. Degene die bij de bodem konden krabbelden met hangende pootjes terug naar het droge. Twee beesten dreven als losgeslagen vlotten of caravans die door een overstroming worden meegevoerd in het water en draaiden hulpeloze, langzame rondjes.

Toen spreidde een van de beesten op de kant zijn vleugels. Onder het harde schild zaten vleugels als van een libel.

‘Ze kunnen toch niet vliegen, hè?’ vroeg Dekka zich af.

Het beest kwam van de grond. Het ging langzaam en onbeholpen. Maar het vloog.

Het vloog richting de boot.

‘Als jullie de vangst van boord hebben gebracht, gaan jullie terug naar het kamp,’ beval Quinn zijn mensen. ‘Ik kom later. En als ik niet… Nou ja, dan gaan jullie gewoon door met vissen.’

Hij voelde zorgelijke blikken op zich gericht terwijl hij de steiger af liep. Er was nog één motorboot met een liter of tien benzine erin. Die mocht alleen in geval van uiterste nood gebruikt worden. Dit leek hem wel nood genoeg.

‘Ga je mee?’ vroeg Quinn aan Brianna.

Ze schudde haar hoofd. ‘Ik kan die dingen niet verslaan, maar ik kan er op z’n minst tegen vechten.’

‘Stel dat hij niet mee wil?’ vroeg Quinn.

‘Hij komt wel. Dit wordt zijn grote moment.’

‘Kan hij die beesten tegenhouden?’

‘Hoe moet ik dat weten?’ vroeg Brianna fel. ‘Het was niet mijn idee. Ik ben niet degene die zegt dat we hem terug moeten halen. Misschien worden Drake en hij wel weer de beste vriendjes. Hoe moet ik dat weten?’

‘Tja, Edilio denkt blijkbaar dat Caine ons kan redden.’

Ze zwegen allebei een tijdje en dachten aan Edilio, vroegen zich af of hij het zou overleven. Vanaf het allereerste begin was Edilio een van de goeien geweest. Waarschijnlijk de beste.

Hij en Maria: twee onzelfzuchtige, trouwe, goede mensen. De een was dood nadat ze alles en iedereen had verraden. De ander lag nu misschien wel op sterven, in de steek gelaten en alleen.

‘Nog één vraag, Brianna. Ik meen het. Dus niet meteen automatisch je stoere-chick-antwoord geven, oké? Want ik wil horen hoe het echt zit.’

‘Nou?’

‘Kun jij Caine verslaan? Als hij weer begint, mensen gaat manipuleren, ze pijn doet… Kun jij tegen hem op?’

Hij zag de eerste tekenen van een arrogant glimlachje. Maar toen liet ze haar bravoure varen, zuchtte en zei: ‘Ik weet het niet, Quinn.’

Hij aarzelde nog steeds. Hij wilde niet gaan. En hij wist waarom. ‘Nu vindt iedereen me aardig, omdat ik vis. Ik heb een taak, een belangrijke taak, en daarom hebben mensen respect voor me.’ Hij zuchtte en begon het touw van de motorboot los te wikkelen van de bolder. ‘Nu word ik de jongen die Caine terughaalde.’

Brianna knikte. ‘Je hebt het zwaar. Ik heb het nog veel zwaarder.’

Quinn omhelsde haar impulsief. Als een broer. Ze sloeg haar armen niet om hem heen, maar ze zoefde er ook niet vandoor.

‘Hou je haaks, Wind.’

‘Jij ook, Visser.’

Quinn stapte de boot in. Brianna was al verdwenen voor hij de motor kon starten.

Langzaam voer hij de haven uit tot hij op open zee was. Daar gaf hij vol gas en richtte de boeg naar het eiland in de verte.

Astrid keek om zich heen en vroeg zich af waar ze waren en waar ze heen gingen. Orc leek een plek in gedachten te hebben. Maar hij leek ook in de war. Ze liepen door een gebied vol overwoekerd bos en scherpe, onverwachte, door struikgewas verstikte dalen.

‘Breng je ons naar Coates?’ vroeg Astrid.

‘Ja,’ antwoordde Orc.

‘Waarom daarheen?’

‘Jij wilde toch weg?’

‘Ik wil dat mijn broertje veilig is,’ zei Astrid, en ze was zich bewust van haar hypocrisie.

‘Daar is het veilig,’ zei Orc.

‘Hoe weet je dat?’

‘Het is geheim,’ gromde Orc. ‘Er is daar niemand, bedoel ik. Geen Coates-kinderen in elk geval. Caine en al die gasten.’

‘Stel dat Drake daar ook naartoe komt?’

Orc haalde zijn schouders op, waardoor het hoofd van Kleine Pete van zijn arm rolde en weer terugviel. ‘Als Drake er is reken ik met hem af.’

Astrid deed een paar snelle stappen om Orc in te halen. Ze legde haar hand op zijn schouder. Hij vertraagde zijn pas en ging een stukje opzij zodat ze naast hem kon lopen.

‘Ben je op zoek naar Drake?’ vroeg Astrid. ‘Want dat lijkt me geen goed idee.’

‘Drake kan me niet schelen,’ zei Orc bozig. ‘Ik was hem zat. Maar ik moet weg uit de stad. Waar moet ik anders heen?’

Astrid wist zeker dat dat een deel van de waarheid was. Maar niet alles.

‘Het is heel fijn dat je ons helpt,’ zei ze. ‘Maar je hoeft niet weg uit de stad. Het is niet jouw schuld dat Drake is ontsnapt.’

‘Dat zei ik ook niet.’

‘Waarom zou je dan weg moeten?’

Orc zei niets en stampte door; zijn stenen voeten vertrapten de planten als een ondermaatse Godzilla. Toen zei hij: ‘Om dat jochie.’

‘Welk jochie?’

‘Dat jochie, zo’n klein jochie, hij was heel ziek of zo, en ik was… Ik was dronken, geloof ik.’

‘Wat is er met die jongen gebeurd?’

‘Hij liep me voor de voeten,’ zei Orc.

Het was moeilijk om Orcs uitdrukking te peilen. Maar ze hoorde de pijn in zijn stem.

‘O,’ zei Astrid.

‘Moet de stad uit. Net als Hunter. Dat is de wet. Dat zou jij moeten weten, jij hebt ’m gemaakt.’

‘Ik heb “gij zult niet doden” niet bedacht,’ zei Astrid verdedigend. Ze kon wel kotsen van haar schijnheilige toon. Dezelfde Bijbel die ‘gij zult niet doden’ zei, zei ook ‘eenieder die zijn broeder haat is een moordenaar’.

Zij haatte haar broeder toch ook? Had ze niet overwogen hem te vermoorden? Had ze Turk en Lance niet uitgedaagd om het voor haar te doen? Als Orc verbannen werd, moest zij dan niet ook verbannen worden?

Ze wenste haar broertje dood, en met die doodzonde kon ze blijkbaar leven. Maar vrijen met Sam ging te ver. Dat was toch absurd? Moord, tuurlijk, maar ontucht? Niks ervan.

Astrid had zich nog nooit zo ellendig gevoeld. Ze ging langzamer lopen zodat Orc de tranen in haar ogen niet zou zien. O, God, hoe had ze zo kunnen worden? Hoe had ze zo ontzettend kunnen falen?

Een hypocriet. Een moordenaar in haar gedachten. Een kille, manipulatieve heks. Dat was ze. Astrid het Genie? Astrid de Bedrieger.

En nu sjokte ze door een schemerig bos om een koude schuilplaats te zoeken met haar broertje en een dronken moordenaar. De een moordde uit woede en domheid, en de ander moordde uit wat? Onwetendheid? Onverschilligheid? Uit het simpele feit dat iedereen die zo veel kracht had als hij eraan onderdoor zou gaan, laat staan een autistisch kind? Ze lachte, maar het klonk niet vrolijk.

‘Wat is er zo grappig?’ vroeg Orc argwanend.

‘Ik,’ zei Astrid.

Ze zagen de donkere puntdaken van Coates door de bomen opdoemen en sloegen toen af naar de weg die naar de poort leidde.

Het was een mistroostige plek, een spookplek. Bleke, witgekalkte stenen die sporen van geweld vertoonden. Een enorm gat in de gevel zag eruit als een dodelijke schotwond. De deur was verbrijzeld, aan stukken gescheurd.

Orc stampte onverstoorbaar door, liep de trap op en riep: ‘Is daar iemand?’

Zijn stem galmde door de gewelfde hal. ‘Boven zijn bedden. We moeten de trap aan de achterkant nemen.’

Hij ging voorop, duidelijk bekend met de indeling. Astrid vroeg zich af hoe het kwam dat hij hier de weg zo goed kende. Orc had niet op Coates gezeten.

Ze vonden een slaapzaal die niet in brand gestoken, kort en klein geslagen of als toilet gebruikt was.

Orc gooide Kleine Pete achteloos op een kale matras. Astrid zocht en vond een rafelige deken, die ze over hem heen legde.

Ze voelde aan zijn voorhoofd. Hij gloeide nog steeds, maar de koorts leek niet hoger geworden. Ze had geen thermometer. Hij hoestte met horten en stoten. Niet erger, niet beter.

‘Wat nu, Petey?’ vroeg ze.

Als Lance de trekker had overgehaald, zou de kogel Kleine Pete dan gedood hebben? Had Kleine Pete de kogel kunnen tegenhouden? Ongetwijfeld. Maar zou hij geweten hebben wat er aan de hand was?

‘Hoeveel weet je, Petey? Hoeveel begrijp je?’

Hij zou schoon beddengoed nodig hebben als hij straks in zijn bed plaste. En ze had zelf ook kleren nodig, ze droeg nog steeds alleen een nachtpon. En er was hier vast geen eten meer, maar misschien nog wel een paar druppels water.

Astrid riep Orc, maar hij hoorde haar niet. Ze hoorde zijn zware voetstappen door de griezelige stilte echoën.

Ze kon hem maar beter even met rust laten. In een andere zaal vond ze kleren die ongeveer haar maat waren. Goed genoeg. Ze waren niet schoon, maar in elk geval niet onlangs nog gedragen. Coates was al een tijdje verlaten. Ze vroeg zich af of ze van Diana waren geweest.

Ze ging op zoek naar water en vond Orc. Hij zat in de eetzaal. Zijn enorme benen lagen op een zware houten tafel. Hij had twee stoelen tegen elkaar geduwd om zijn gewicht en breedte te kunnen dragen.

In zijn hand hield hij een doorzichtige glazen fles met een heldere vloeistof erin.

De kamer rook naar houtskool en iets weeïgs. Het was duidelijk waar de geur vandaan kwam: in de hoek, naast een raam, stond iets wat alleen maar een distilleermachine kon zijn. Koperen buizen die waarschijnlijk uit het scheikundelokaal waren gehaald kwamen in lussen uit een stalen tobbe die op een ijzeren onderstel boven de koude restanten van een vuurtje stond.

‘Dus hier stookt Howard zijn whisky,’ zei Astrid. ‘Daarom ken je hier zo goed de weg.’

Orc nam een grote slok. Er liep wat drank uit zijn mondhoek. ‘Er komt hier niemand meer sinds Caine en de anderen zijn vertrokken. Daarom heeft Howard de boel hier opgezet.’

‘Wat gebruikt hij ervoor?’

Orc haalde zijn schouders op. ‘Het maakt niet zoveel uit, als het maar een groente is. Er is een veldje met maïs dat maar weinig mensen kennen. En artisjokken. Kool. Maakt niet uit.’

Astrid ging een eind bij hem vandaan op een stoel zitten.

‘Je hebt andere kleren aangetrokken,’ zei hij.

‘Ik had het koud.’

Hij knikte en nam weer een flinke teug. Hij hield zijn blik op haar gericht en bestudeerde haar aandachtig. Ze was erg blij dat ze haar nachtpon niet meer aanhad.

Ze vroeg zich af of Orc al zo oud was dat ze op die manier bang voor hem zou moeten zijn. Ze dacht het niet. Maar het was een angstaanjagend idee.

‘Zou je wel zo snel drinken?’

‘Moet zo snel,’ zei Orc. ‘Anders val ik flauw, en dan lukt het niet omdat ik niet genoeg binnenkrijg.’

‘Wat lukt dan niet?’ vroeg Astrid.

Orc glimlachte droevig. ‘Maak je er maar geen zorgen over, Astrid.’

Ze wilde zich er geen zorgen over maken. Ze had zelf al genoeg zorgen. En daarom zei ze niets terwijl hij de drank naar binnen klokte tot hij naar lucht moest happen.

‘Orc,’ zei ze zacht. ‘Probeer je jezelf dood te drinken?’

‘Ik zei dat je je er geen zorgen over hoefde te maken.’

‘Dat mag je niet doen,’ zei ze. ‘Het… het is niet goed.’

Ze zag nog twee flessen op de grond liggen, precies op de plek waar hij erbij kon zonder op te hoeven staan.

‘Het is een doodzonde,’ zei ze, en ze voelde zich een enorme dwaas. Het voelde al zondig om het woord ‘zonde’ uit te spreken.

Hypocriet, berispte ze zichzelf stilzwijgend. Bedrieger.

‘Als je dat doet krijg je geen kans om berouw te tonen,’ zei Astrid. ‘Dan sterf je met een doodzonde op je geweten.’

‘Heb ik al,’ zei Orc.

‘Maar daar heb je spijt van. Je hebt erover nagedacht. En je hebt er spijt van.’

Orc snikte plotseling – een hard geluid. Hij gooide zijn hoofd achterover en ze zag de laatste druppels uit de fles in zijn keel verdwijnen.

‘Als je om vergeving hebt gevraagd en je hebt er echt spijt van, dan heeft God je vergeven voor dat kleine jongetje.’

Er zat geen kurk op de flessen; ze waren afgesloten met een stuk huishoudfolie en een elastiekje. Orc trok het plastic van de tweede fles.

‘Er is geen God in de fakz, wist je dat niet?’ zei hij.

Tweeëndertig          3 uur, 48 minuten

Sam vuurde. Het zwevende beest werd vol geraakt door de lichtstralen, maar de vuurballen werden naar alle kanten teruggekaatst en lieten in smallere stralen het water verdampen.

‘Dekka!’ riep Sam.

Ze schakelde de zwaartekracht onder het vliegende insect uit zodat het plotseling omhoogschoot, gevolgd door een fontein van opstijgend water.

Maar het had geen zin. Meer beesten spreidden hun kakkerlakachtige vleugels en vlogen stuntelig naar de boot.

Sam vloekte. Hij gooide de boot in de versnelling en draaide aan het stuurwiel. De boot raasde naar het midden van het meer.

De monsters probeerden achter hen aan te komen, maar het waren insecten, geen adelaars, en ze vlogen schokkerig en onbeheerst.

‘Misschien kan ik ze pletten,’ zei Jack boven het gebrul van de motor uit.

‘Hij denkt dat hij dat kan,’ merkte Toto op.

‘Maar ik vind ze eng.’

‘Dat is ook waar,’ zei Toto.

‘Ja, dat kon ik wel raden,’ riep Sam terwijl ze weer een voorbijschommelend insect ontweken.

Ze zouden de beesten misschien wel eeuwig uit de weg kunnen blijven gaan, maar toen Sam de benzine controleerde hadden ze nog maar een achtste tank over.

In de benzinetank op de steiger zat een handpomp. Maar Drake zou hen heus niet laten stoppen om bij te tanken.

‘We hebben brandstof nodig,’ zei Sam.

Hij voer weg van de haven en bleef dicht bij de oever, in de hoop dat Drakes griezelige leger hen achterna zou komen. Ze waren sneller over land dan in de lucht, dus ze vlogen op hun maffe hommelmanier terug naar de wal.

Hij keek achterom en zag dat Drake de beesten aanspoorde. Lopend waren ze snel en ze schoten vooruit op hun insectenpoten. Maar ze waren niet zo snel als de boot. Sam gaf vol gas en bleef ze voor.

‘Slaan we op de vlucht?’ vroeg Toto.

‘Ja,’ snauwde Sam.

‘Dat is niet waar.’

‘Houd jij ook wel eens je mond?’ vroeg Sam boos. ‘We zijn sneller dan zij. Dus we lokken ze weg, varen terug en zijn eerder dan zij bij de haven.’

‘En dan?’ vroeg Dekka.

‘Dan tanken we bij en blijven eeuwig rondvaren,’ zei Sam.

‘Goed plan,’ zei Dekka.

‘Op een gegeven moment wordt Drake vanzelf Brittney. Dan maken we misschien een kans.’

Het duurde niet lang voor ze in volle vaart de andere kant van het meer bereikt hadden. De enorme kakkerlakken zwermden langs de oever en haastten zich gretig om hen in te halen. Er vloog er geen een meer door de lucht.

‘Waar is Drake?’ vroeg Jack.

Sam tuurde naar het insectenleger. Drake was nergens te bekennen. Sam zette de motor uit om benzine te sparen voor de wilde tocht terug naar de haven. In de plotselinge stilte hoorde hij nog een motor.

Een gestroomlijnde boot met twee grote buitenboordmotoren liet het water opstuiven en kwam met een hard geraas op hen af.

De insecten op de kant. Drake op het water.

‘Als hij een wapen heeft zitten we in de problemen,’ zei Dekka.

‘Hij heeft geen wapen nodig,’ zei Sam grimmig. ‘Hij kan ons rammen. Hij kan niet dood, wij wel.’

‘Wat moeten we doen?’ vroeg Jack. Toen, in paniek: ‘Wat moeten we doen?’

Dekka legde een kalmerende hand op zijn schouder. ‘Rustig maar.’

Sam bestudeerde de oever, controleerde de benzinevoorraad, wierp een blik op zijn twee vrienden en keek toen onderzoekend naar Toto.

‘Zeg, denk je dat jij kunt tanken?’

Toto keek weg en speelde de vraag door aan het denkbeeldige Spider-Man-hoofd. ‘Kan ik tanken?’ Toen hij blijkbaar een antwoord hoorde, zei hij: ‘Ja.’

Sam startte de motor. Hij draaide aan het roer en wachtte, wachtte terwijl de boeggolf van Drake steeds groter werd.

‘Jack. Pak die bootshaak. En ga klaarstaan.’

‘Waarvoor?’

‘Ken je die film waarin Heath Ledger een ridder speelt?’

‘Niet zijn beste rol,’ zei Dekka.

‘Klopt,’ beaamde Toto.

‘Hou je vast,’ waarschuwde Sam. Hij zette de motor in de versnelling, duwde de gashendel helemaal naar voren en vloog op Drake af.

Lana rende niet – daar was ze te moe voor, en bovendien had Howard het vast niet goed gezien. Turk en Lance waren er in elk geval heilig van overtuigd dat ze Albert hadden vermoord. Terwijl hij daar lag, gillend van de pijn onder Lana’s genezende handen, bleef Lance maar dingen brabbelen over vergeving en zeggen hoe erg hij het vond voor Albert, ondertussen biddend dat hij gered zou worden. ‘Turk heeft het gedaan, ik niet!’ had hij geroepen, en zijn bloederige, kapotgeschoten wang had met elk woord meegeflapperd terwijl de stromende regen het bloed naar de vloerbedekking onder zijn hoofd spoelde.

Lana had Turk en Lance grotendeels genezen. Ze zouden in elk geval niet doodgaan. Ze had er het nut niet echt van ingezien: het waren klootzakken en op een dag zou iemand alleen maar weer een nieuwe poging moeten doen om ze te vermoorden. Maar waarschijnlijk was het niet aan haar om daarover te beslissen. Ze was slechts een speler in de gekte.

Ze had haar kans gemist om de gaiaphage te vernietigen en een held te worden. En het was haar niet gelukt om het virus tegen te houden dat nu al negen doden had geëist. In plaats daarvan had ze een stel eikels gered. Petje af voor Lana.

Howard en zij troffen Albert precies zo aan als hij had gezegd: met zijn rug tegen de muur.

Lana zag akelig veel bloed. Een kleine, plakkerige zee om Albert heen.

‘Hij is niet meteen gestorven,’ merkte Lana op. ‘Dode mensen bloeden niet zo erg. En zie je hoe vies die muur is? Hij zat rechtop.’ Ze knielde en legde haar vingers in zijn hals. ‘En toen is hij gewoon in elkaar gezakt en doodgebloed.’

Het was overduidelijk. Hij had een kogelgat in zijn gezicht. En een nog groter gat in zijn achterhoofd waar de kogel er weer uit was gekomen. Het zag eruit alsof een of ander wild dier een slordige hap uit zijn schedel had genomen.

‘Ik kan geen doden tot leven wekken,’ zei Lana.

‘Nee, wacht,’ zei Howard. Hij knielde naast haar neer en duwde een ooglid omhoog. Het was donker en er was niet veel licht waar een pupil op kon reageren. Dus viste Howard een aansteker uit zijn zak en liet hem opvlammen.

Lana trok haar wenkbrauwen op. ‘Doe dat nog eens.’

Howard duwde het andere ooglid omhoog. Ook die pupil reageerde.

‘Huh,’ zei Lana.

Ze zette haar beide handen tegen Alberts hoofd. Nadat ze zo een paar minuten was blijven zitten, boog ze zijn hoofd naar voren om het afschuwelijke gat in zijn achterhoofd te bekijken. Rond de rafelige, gescheurde randen groeide het vlees terug.

‘Die jongen is niet dood,’ zei Howard.

‘Hij komt verdomd dicht in de buurt,’ zei Lana. ‘Maar nee, hij is niet dood. En dit soort dingen kan ik tenminste genezen.’

‘Hij staat bij me in het krijt,’ zei Howard.

‘Je bent van lotje getikt, Howard, zou mijn vader zeggen,’ zei Lana. ‘Echt van lotje getikt.’

‘Je zegt toch wel tegen Albert dat ik je heb gehaald, hè? Zeg je dat ik je heb gehaald?’

‘Hoezo? Ga je weg?’

Howard stond op. ‘Ik moet Orc zoeken. Ik heb net bedacht waar hij heen is gegaan.’

Lana ging wat gemakkelijker zitten. Patrick liep weg om het huis op etensrestjes te doorzoeken.

‘Denk erom, als je iets vindt moet je het delen!’ riep Lana haar hond na.

De twee boten stoven op elkaar af.

Nog zes seconden voor de botsing.

Sams hersenen draaiden op volle toeren. Drake zou weten dat hij blufte. Drake was niet bang voor een botsing, hij zou weten dat Sam blufte en hij zou verwachten dat Sam plotseling opzij zou zwenken.

Nog vier seconden.

‘Jack!’ riep Sam. ‘Ga op de boeg staan!’

‘Hè?’

‘Nu!’ brulde Sam.

Jack sprong in één keer van de achtersteven naar de boeg. Hij hield de bootshaak vast als een lans. Alsof hij echt een ridder was. Hopelijk had Drake het gezien.

Eén seconde.

‘Gooien, nu!’ schreeuwde Sam.

Jack gooide de haak weg met alle wanhopige, bovennatuurlijke kracht die hij in zich had.

Sam had niet verwacht dat de haak Drake zou doorboren – en dat deed hij ook niet. Maar zelfs een niet te vermoorden moordenaar had instincten, en Drake dook instinctief in elkaar, zodat de bootshaak zonder schade aan te richten over zijn hoofd vloog.

Sam had het roer al omgedraaid.

Ze schoten langs Drakes boot; hun boeggolf spatte eroverheen en zij werden kletsnat van de zijne.

Dekka grijnsde naar Toto. ‘Kijk, daarom is Sam dus Sam.’

Het kostte de woedende Drake tien seconden om zijn boot te keren en de achtervolging in te zetten.

De insecten waren zelfs nog trager. Inmiddels renden ze terug langs het water, maar Drake en de insecten zouden geen van beide eerder bij de jachthaven zijn dan Sam.

‘Goed,’ schreeuwde Sam boven het gebonk van de motoren uit. ‘Toto, als we er zijn ga jij als een bezetene tanken, oké? Ik laat zien hoe het moet. Maar Drake zal snel achter ons aan komen en misschien probeert hij ons wel te rammen. Dus Jack? Ga klaarstaan met Dekka.’

‘Wat moeten we doen?’

‘Hou je vast!’ riep Sam. Hij richtte de boot naar de steiger en gooide hem toen in zijn achteruit – het water kolkte, de motor brulde en de boot kwam met een schurend geluid tot stilstand bij de benzinepomp.

Sam greep Toto vast en duwde hem hardhandig de steiger op.

‘Dekka! Bind de boot vast.’ Hij haakte de handpomp los, duwde het uiteinde in de benzinetank en legde Toto’s handen op de pomp. ‘Op en neer, op en neer, en pas ophouden als ik het zeg.’

Sam rende naar het uiteinde van de steiger. Drake kwam op hen af gescheurd. Sam keek naar links en rechts tot hij gevonden had wat hij zocht. Een lage zeilboot. Daar zou het wel mee lukken.

‘Dekka! Laat die boot zweven!’

Dekka stak haar handen omhoog en de boot kwam los van het water. Hij hing druipend boven hun hoofd en zakte scheef, zodat Sam een ogenblik bang was dat hij om zou klappen en ze door de mast verpletterd zouden worden.

‘Oké, Jack. Je hebt gemist met de bootshaak. Probeer deze eens!’

Jack moest Dekka’s veld omzeilen, waardoor hij heel even struikelde en bijna in het water viel. Sam pakte zijn hand en trok hem overeind.

Jack liep zes meter achteruit, haalde diep adem en rende recht op de boot af die nu boven het uiteinde van de steiger zweefde.

Sam genoot van het moment waarop hij aan Drakes blik kon zien dat het hem ineens begon te dagen.

Jack stormde naar voren, sprong omhoog en gaf een klap tegen de achtersteven van de zeilboot.

De boot vloog naar voren en wentelde woest door de lucht. Niet ver – een meter of tien maar voor hij ontplofte omdat Sam hem met zijn lichtstralen bestookte.

De boot viel, klapte op het water en Drakes boot voer er in volle vaart tegenop.

Beide boten werden verbrijzeld. Brandende houtsplinters vlogen in het rond, stukjes van de metalen reling en grote stukken van de motor tolden en vielen als granaatscherven om hen heen op de grond.

Toto gilde het uit van pijn. Hij was geraakt in zijn heup en bloedde en gilde, en pompte niet meer.

‘Jack! Pompen! Dekka, ga Toto halen.’

Sam sprong terug in de boot en begon brandende stukken puin overboord te smijten.

‘Wees dood, wees dood,’ mompelde hij binnensmonds.

Er klonk een plotselinge knal en Sam voelde een felle pijn. Er verscheen een rode striem op zijn arm.

Drake hield zich met zijn echte arm aan de steiger vast en wierp zijn zweephand naar achteren om opnieuw uit te halen.

Sam vuurde. Miste. Won twee seconden toen Drake weer onderdook in het golvende water.

Hij keek even naar de oever. De beesten stormden over de parkeerplaats, krioelden op en rond de auto’s, zouden er binnen een paar seconden zijn. Nu of nooit.

‘Genoeg! Terug in de boot!’

Dat hoefde hij geen twee keer te zeggen. Toto en Jack waren het eerst aan boord. Dekka struikelde tijdens het rennen, gaf een klap tegen haar buik, en heel even dacht Sam dat ze door iets geraakt was.

Drake kwam weer boven en zijn zweephand sloeg Jack. Jack loeide en greep naar de tentakel, maar kreeg hem niet te pakken.

Sam liet de motor razen, maar hij was het aanlegtouw vergeten. De boot brulde, schoot naar voren en rukte de bolder uit de steiger. De weerstand was genoeg om de boot met een ruk te laten keren.

Hij knalde tegen een andere aangelegde boot op en iedereen tuimelde over elkaar heen.

Tegen de tijd dat Sam was bekomen van de schrik lag Drakes hand op het dolboord en zwiepte zijn zweep als een bezetene door de boot, waarbij hij Jack nog een keer raakte en Toto ook.

Sam gooide de boot in z’n achteruit, gaf gas, draaide aan het roer en plette Drake tussen de boot en de steiger.

Toen schakelde hij en scheurde ervandoor. Drake bleef vloekend achter in het water terwijl de insecten met in de lucht happende kaken over de steiger renden.

Sam voer naar het midden van het meer en zette de motor uit. De benzinemeter gaf net iets meer dan een kwart tank aan. Voorlopig was het genoeg. Maar ze waren niet ongeschonden uit de strijd gekomen: Toto gilde het uit van de pijn.

‘Hij is behoorlijk toegetakeld,’ meldde Dekka. ‘Maar hij overleeft het wel.’

Ze tilde Toto’s shirt op en liet Sam een akelige wond zien. ‘Jack, kijk eens of er een verbanddoos aan boord is.’

Sam was opeens heel erg moe en zakte in elkaar. ‘Gaat het?’ vroeg hij aan Dekka.

Ze gaf geen antwoord.

Hij keek haar onderzoekend aan. ‘Dekka?’

Ze leek misselijk en beet op haar lip. ‘Sorry dat ik het allemaal nog erger maak, baas,’ zei ze. Toen trok ze haar eigen shirt omhoog en Sam zag hoe de piepkleine kaken door haar huid staken.

De schemering viel in en het werd nacht terwijl de boot zachtjes op de golven deinde.

Drieëndertig          3 uur, 47 minuten

Diana rolde haar bed uit en trok daarbij per ongeluk de deken van Caine af.

‘Hé!’ protesteerde hij.

‘Ik heb het allemaal al gezien, hoor. Meerdere keren.’

Caine grijnsde en vlocht zijn vingers door elkaar achter zijn hoofd. ‘Ik kan best wennen aan dit leven. Ik denk dat ik nog maar een blik perziken neem.’

Diana nam een snelle douche en toen ze druipend de badkamer uit stapte bleek hij met een handdoek in zijn hand op haar te staan wachten.

‘Even serieus: echt niet,’ zei ze. ‘Genoeg geweest.’

‘Na het eten dan,’ zei hij.

Ze droogde zich af en kamde haar haar terwijl hij toekeek. Het was een beetje vervelend om geen privacy te hebben, maar ze hield zichzelf voor dat ze dat voor de lieve vrede moest overhebben. In elke wereld zou dit al een prachtige kamer zijn, in een prachtig huis op een prachtig eiland. Maar in de fakz was het pas echt een en al luxe, een wonder van schoonheid en comfort. Ze kon zich Coates nog maar al te goed herinneren. Vooral de laatste maanden daar, toen het eten op raakte en de angst en depressie en zelfhaat hun intrede deden.

Dit was een heel mooie plek. En Caine was een heel mooie jongen – een jonge man, zou je hem waarschijnlijk wel kunnen noemen. Van de buitenkant tenminste.

Als comfort en luxe en Diana zelf hem kalm konden houden, zou het leven misschien in alle rust zijn gangetje blijven gaan.

Zelfs de zorg voor Penny en de omgang met Worm waren kleine problemen vergeleken met wat ze had doorstaan. Panda. Ze huiverde bij de herinnering en werd misselijk.

‘Wat is er?’ vroeg Caine.

‘Niets.’ Ze glimlachte geforceerd. ‘Ik denk dat ik zin heb in iets.’ Toen ze zijn blik zag voegde ze eraan toe: ‘In eten.’

Ze trokken ondergoed aan en sloegen zachte, dure badjassen om met beroemde initialen erop geborduurd. Diana stak haar voeten in zijden pantoffels en daarna liepen ze samen naar de keuken.

Daar zat Worm, die nog zorgelijker keek dan anders. Hij ademde zwaar. Diana keek hem boos aan en vroeg zich af of hij hen had staan bespioneren.

‘Er komt een boot aan,’ zei Worm.

‘Hoe bedoel je?’ vroeg Diana.

‘Een motorboot. Hij is al heel dichtbij.’

Caine was onmiddellijk de deur uit en Diana moest rennen om hem in te halen. De lucht was bijna donker; de zon ging schitterend onder en legde rode en gouden vingers over het water onder hen.

En daar, schokkend dichtbij, voer een motorboot. Ze zag één iemand aan boord, een jongen, maar ze kon zijn beschaduwde gezicht niet zien.

Ze keek onderzoekend naar Caine. Op zijn gezicht zag ze de uitdrukking die ze had verwacht, de uitdrukking die ze had gevreesd.

Zijn ogen glinsterden en om zijn mond lag een geslepen grijns. Zijn hele lijf leek naar voren te leunen, verwachtingsvol, paraat. Opgewonden.

‘Wie het ook is, zeg gewoon dat hij weg moet gaan,’ zei Diana.

‘Laten we in elk geval kijken wie het is,’ zei Caine.

‘Caine, stuur hem gewoon weg.’

Diana werd bang van de boot. Ze sloeg haar armen om zich heen alsof ze het plotseling koud had.

Nu keek de jongen in de boot op.

‘Het is Quinn,’ zei Caine. ‘Wat doet die nou hier? Ik had verwacht dat het Zil of een van zijn losers zou zijn.’

‘Had je dat verwacht?’ vroeg Diana met gefronste wenkbrauwen. ‘Hoe bedoel je, dat had je verwacht?’

Caine haalde zijn schouders op. ‘Vroeg of laat zou een van hen naar me toe komen.’

‘Maar… Waarom zou je…’

Hij lachte. Een zelfingenomen, wrede lach. ‘Er zijn maar twee mensen met vier strepen in de fakz, Diana. Vroeg of laat zou iemand Sams alleenheerschappij zo zat zijn dat ze mij zouden komen opzoeken.’

Diana voelde een knoop in haar maag.

‘Hé, Quinn! Hierboven!’ riep Caine. Toen mompelde hij: ‘Worm, maak je onzichtbaar. Blijf op je hoede. Misschien is het een valstrik.’

Worm vervaagde en verdween.

Quinn zette de motor uit. Hij ging overeind staan en bewoog moeiteloos mee met de deining van de boot. ‘Caine. Waar kan ik de boot aanleggen?’

‘Hoeft niet,’ zei Caine. Hij had nu een enorme grijns op zijn gezicht. ‘Ga zitten en hou je vast.’

Caine ging op het randje van de klif staan en hief zijn handen. De boot kwam het water uit. Druipend en met een sluier van algen achter zich aan zweefde het vaartuig steeds verder omhoog tot het op het lange gras tot stilstand kwam. Caine liet de boot los en het ding zakte opzij. Quinn sprong er vlug uit om niet om te vallen.

‘Zo, Quinn, en wat brengt jou naar Fantasy Island?’ vroeg Caine.

‘Hoi, Diana,’ zei Quinn.

Diana gaf geen antwoord. Ze wist het. Net zoals Caine het wist. Dat Quinn hier om de een of andere reden ondanks alles was om Caine terug te brengen.

‘Edilio heeft me gestuurd,’ zei Quinn.

Caine glimlachte sceptisch. ‘Edilio? Da’s wel de laatste persoon ter wereld van wie ik een boodschap verwacht.’

‘Edilio is nu burgemeester.’

Diana voelde een steek. ‘Is Sam dood?’

Quinn wilde antwoord geven, maar Caine onderbrak hem. ‘Nee, nee, laat me raden. Ik denk dat… Sam er geen zin meer in had om al het vuile werk op te knappen, alle risico’s te moeten nemen en vervolgens de schuld te krijgen als het allemaal niet perfect verliep.’

Caine genoot van de zwijgende bevestiging op Quinns gezicht. Hij lachte en zei: ‘Sam heeft nooit de baas willen zijn. En nu hoeft hij eindelijk niet meer.’

‘Kom op, Quinn. Laten we naar binnen gaan en iets eten.’

‘Ik ben hier alleen om…’

Caine wuifde het weg en zei: ‘Nee, nee, nee, kom mee naar binnen. Ik sta hier in mijn badjas, dat kan toch niet. Dit is een historisch moment in de geschiedenis van de fakz.’

‘Een historisch moment?’ vroeg Diana.

‘Mijn triomfantelijke terugkeer, Diana. Daarom is Quinn hier: om me te smeken of ik alsjeblieft terug wil komen.’

‘Nou, hij verdoet zijn tijd,’ zei Diana, maar zelfs zij geloofde dat niet. Ze liep achter Caine en Quinn aan terug naar het huis.

‘Heb je zin in crackers met kaas?’ bood Caine opgewekt aan. Hij kon zich nauwelijks inhouden. Hij grijnsde breed. Arrogant. Snoevend. En op hetzelfde moment voelde Diana het kleine sprankje hoop dat ze diep vanbinnen had gekoesterd weer doven.

Ze gaven Quinn een paar crackers met kaas en een koekje. Hij weigerde niet maar at alles snel op, met een genoegen dat hij niet kon verbergen.

‘Weet je, we hebben best een fijn leventje hier,’ zei Caine hartelijk. ‘Genoeg te eten. Water. Zelfs heet water om te douchen, geloof het of niet. We hadden het er net nog over in bed.’

‘Ja. Klinkt goed,’ zei Quinn met een gegeneerde blik op Diana.

Caine keek hoe hij zat te eten en dacht even na. ‘Diana, ik denk dat je Quinn even moet lezen. Gewoon voor het geval hij iets ontwikkeld heeft.’

Diana had al heel lang niemand meer gelezen. Dat was haar gave: ze kon voelen of iemand een freak of een normalo was. En ook hoe sterk een gave was. Diana was degene die halfspottend het streepjessysteem had bedacht. Eén streep, twee strepen, als het bereik van een mobiele telefoon.

Diana ging naast Quinn staan en legde haar hand op zijn schouder. Ze concentreerde zich en kreeg het beeld door in haar hoofd.

‘Niets,’ zei Diana.

‘Dat had ik je ook wel kunnen vertellen,’ zei Quinn, een beetje gesmoord door het koekje.

Diana liet haar hand langs haar heup zakken. ‘Je bent normaal, Quinn. Nu…’ Ze hield abrupt haar mond. Ze had op het punt gestaan om tegen Quinn te zeggen dat hij naar huis moest gaan, wegwezen nu, het eiland af en wel onmiddellijk.

Maar iets… Ze voelde iets. Er drong iets tot haar door, een of andere gave.

Een freak.

Worm was vlakbij, maar hij was nog steeds onzichtbaar, raakte haar niet aan, maakte geen fysiek contact. Caine raakte haar ook niet aan. Het vermogen om freaks te lezen werkte alleen als ze mensen aanraakte.

Voelde ze haar eigen gave? Nee. Nee, dit was iets anders. Het was zwak maar constant.

Ze draaide zich om en legde haar hand op haar buik.

‘Nou, Quinn, vertel eens: wat is het grote probleem?’ vroeg Caine.

Diana viel bijna flauw. Daar was het, sterker dan eerst. Ze las iets. Twee strepen. Zeker weten. Duidelijk, onmiskenbaar.

‘Er heerst een ziekte,’ vertelde Quinn ondertussen. ‘Een soort griep of zo, maar kinderen hoesten letterlijk hun longen uit hun lijf, ze gaan dood.’

Nee, dacht Diana. Alsjeblieft niet.

‘En er zijn een soort beesten, een soort, nou ja, iedereen noemt ze kakkerlakken… En Drake…’

‘Leeft die ouwe Drake nog?’ Caine stond plotseling op.

‘Een soort van,’ zei Quinn onheilspellend.

‘Ik moet…’ zei Diana zwakjes. ‘Ik moet even naar de wc.’

Ze vluchtte de keuken uit en wist zich te beheersen tot ze in haar slaapkamer was. Daar wierp ze zich op bed en legde haar beide handen op haar buik. Ze voelde haar eigen gave – twee strepen, zoals altijd. Maar ze voelde nog steeds meer, heel duidelijk. Een tweede gave.

Dat kon niet. Zo snel ging dat niet. Ze probeerde de vaag opgeslagen lessen seksuele voorlichting van duizend jaar geleden uit haar geheugen op te diepen. Woorden als ‘blastula’ en ‘embryo’ zweefden door haar hoofd.

Het was nog maar vierentwintig uur geleden dat de eerste mogelijkheid tot bevruchting zich had voorgedaan. Uit eerdere ervaringen wist ze dat een zwangerschapstest zelfs pas tien dagen later werkte.

Het was absurd. Ze was gewoon in paniek. Ze las het niet goed. Het kon niet, op geen enkele manier. Het was onmogelijk, niet zo snel.

Onmogelijk, zei een meedogenloos stemmetje vanbinnen, net zo onmogelijk als een ondoordringbare koepel. Zo onmogelijk als dat iedereen die boven de vijftien is verdwijnt. Zo onmogelijk als pratende coyotes.

Zo onmogelijk als een vriendje dat de natuurkundige wetten tartte door slechts met zijn gedachten een boot uit de zee te tillen.

De koorts van Kleine Pete werd weer hoger. Astrid had een thermometer gevonden in het kantoortje van de vroegere schoolzuster van Coates.

Zuster Temple – de moeder van Sam –, besefte ze ineens met een steek. Zuster Temple. Dit was haar werkplek geweest. Net als alles op Coates was het kantoor uiteraard kort en klein geslagen – het medicijnkastje was leeggehaald, de glazen deuren waren ingegooid, de lakens op de stretcher waren bevuild en handboeken waren zonder aanwijsbare reden in het rond gesmeten.

Iemand had een vuurtje gestookt met de medische dossiers van de leerlingen. De as lag verspreid bij het raam.

Een vogel had een nest gebouwd op een hoge plank en het toen weer verlaten. Er zweefden donsveertjes over de vloer, vermengd met de as.

Zo had ze de thermometer gevonden: toen ze naar de veren keek. Hij was met geen mogelijkheid steriel te krijgen natuurlijk, maar er was al heel lang niets meer schoon geweest in de fakz.

Kleine Pete had negenendertig vijf. En hij ging steeds erger hoesten.

‘Wat ga je doen, Petey? Ga je jezelf laten sterven?’

Wist hij überhaupt wel dat hij misschien stervende was? Kleine Pete wist niets van virussen. Hoe moest hij vechten tegen een vijand waarvan hij het bestaan niet eens vermoedde? Hij begreep niets van ziektekiemen, maar hij wist dat hij het warm had. Er was een briesje opgestoken. Hoe lang zou het nog duren voor hij dit dak eraf zou blazen?

Astrid hoorde Orc beneden een lied brullen. Ze kon hem niet meer aanzien. Als hij zichzelf dood wilde drinken, waarom zou ze hem dan tegenhouden? Omwille van zijn onsterfelijke ziel?

Een dronken Orc was een gevaarlijke Orc. Ze had hem naar haar zien kijken met een vreemde, intense glans in zijn ogen.

Ze besefte dat ze huilde. Dan hielp hij zichzelf maar om zeep. Zij zou toch ook dood willen als ze Orc was? Wilde ze zelf niet ook dood?

Het was allemaal één grote macabere grap. De fakz: vol loze woorden en alleen maar dood en ellende. Waarom zou je je aan dit leven vastklampen?

Ze probeerde zich voor te stellen hoe het in de echte wereld zou zijn. Ze probeerde zich beelden van haar ouders en haar oude huis voor de geest te halen. Het huis dat tot de grond toe was afgebrand. En haar ouders zouden haar nauwelijks herkennen, laat staan hun zoon.

Nee, dat was niet waar. Ze zouden haar herkennen en Kleine Pete ook en denken dat dit nog altijd de kinderen waren van wie ze hielden. Om er vervolgens langzamerhand achter te komen wat voor monsters het waren geworden: zo lelijk vanbinnen als Orc vanbuiten.

Als de fakz ophield zou Orc misschien zijn normale lichaam terugkrijgen. Maar hoe kon zij weer normaal worden? Hoe kon het meisje dat van wiskunde en wetenschap hield, dat de hele nacht door kon lezen, het meisje van de zoetsappige, romantische dagdromen en grootse plannen om de wereld te redden, hoe zou dat meisje ooit nog kunnen bestaan?

‘Aan het eind zijn wij allemaal dood, hè?’ vroeg ze aan Kleine Pete. ‘Het houdt op als het kwaad wint en wij ons allemaal overgeven.’

Het treurige was dat ze al verloren waren, allemaal, stuk voor stuk.

Ze blies ademwolkjes uit. Het werd met de minuut kouder in de kamer.

Ze stak de thermometer nog een keer in de mond van Kleine Pete. Hij spuugde hem uit.

‘Best,’ zei Astrid. ‘Petey, ik… Ik denk dat als jij het niet kunt tegenhouden… dit alles… Petey, het moet ophouden. Er gaan kinderen dood aan deze hoest. En dat komt allemaal door deze plek die jij hebt gemaakt, deze fakz. Jij hebt de regels veranderd en dat heeft bepaalde gevolgen.’

Kleine Pete gaf geen antwoord.

Ze had niet verwacht dat hij dat zou doen. Er lag een kussen. Druk het over zijn gezicht. Hij zou het waarschijnlijk niet eens merken. Hij zou niet bang zijn. Hij zou niet lijden. Hij zou pijnloos van het leven naar de dood oversteken en dan zou de muur wegvallen en zouden de politie en de ambulances en eten en medicijnen naar binnen stromen. En er zou verder niemand meer doodgaan.

Mama. Papa. Ik leef nog. Ik heb het gehaald. Maar Petey niet. Het spijt me heel erg, maar…

Astrid ging met een ruk rechtop staan. Ze beefde. Ze kon het doen, tenzij Petey haar persoonlijk tegenhield. Ze kon het doen. En ze zou nooit betrapt worden. Niemand zou haar zelfs maar iets verwijten.

‘Nee,’ fluisterde ze met een bibberige, onvaste stem. Toen, sterker: ‘Nee.’

Ze zou zich er goed door moeten voelen. Vroeger was dat misschien ook wel gebeurd. Vroeger had ze zichzelf misschien op de borst geklopt omdat ze de verheven, morele keuze had gemaakt. Maar diep vanbinnen wist ze dat ze met haar keuze heel veel mensen ter dood veroordeelde. Geen politie en ambulances die na het wegvallen van de muur naar binnen zouden scheuren. Alleen maar meer zieken, meer monsters, meer pijn en dood.

Astrid vouwde haar handen in elkaar en wilde bidden om om raad te vragen. Maar er kwamen geen woorden.

Ergens in de uithoeken van haar fabuleuze geheugen kwam een heel, heel oude tekst naar boven. Een flard van een lezing die ze had bijgewoond. Van een van de oude Grieken. Aristoteles? Nee, Epicurus.

Wil God het kwaad bestrijden, maar kan hij het niet?

Dan is hij niet almachtig.

Kan hij het wel, maar wil hij het niet?

Dan is hij kwaadaardig.

Kan hij het en wil hij het ook?

Waar komt het kwaad dan vandaan?

Kan hij het niet en wil hij het ook niet?

Waarom zouden we hem dan God noemen?

Er was maar één god in de fakz. God was een ziek, gestoord, onwetend kind op een smerig bed in een verlaten school.

‘Ik kan niet blijven, Petey,’ zei Astrid. ‘Als ik hier blijf… Het spijt me, Petey. Ik ben er klaar mee.’

Astrid rilde, wreef in haar handen om ze warm te krijgen – het briesje was nu echt kil geworden – en liep de kamer uit.

De gang door.

De trap af.

Door de voordeur naar buiten.

‘Klaar,’ zei Astrid terwijl ze heel even boven aan de stenen treden bleef staan. ‘Klaar.’

Ze liep de invallende schemering in.

Vierendertig          2 uur, 51 minuten

‘Ga je erheen?’ vroeg Diana.

‘Natuurlijk,’ zei Caine. ‘We gaan samen. We nemen zelfs Penny mee. Die zal goed van pas komen. Misschien kan Lana haar benen genezen. En ik kan haar goed gebruiken om mensen te laten doen wat ik wil.’

Caine begon vrolijk te fluiten terwijl hij kleren in een Dolce & Gabbana-tas propte.

‘Jij kunt ook beter wat kleren inpakken,’ zei Caine. ‘Het kan wel even duren voor we hier weer terugkomen.’

‘Ik ga niet mee,’ zei Diana.

Caine keek op van zijn tas en glimlachte naar haar. Toen werden zijn ogen koud en voelde ze hoe ze door een onzichtbare hand tegen de kast werd geduwd.

‘Inpakken, zei ik,’ zei Caine.

‘Nee.’

‘Dwing me nou niet om iets te doen waar we allebei spijt van zullen krijgen,’ waarschuwde hij. Toen zei hij op een toegeeflijker toon: ‘Ik dacht dat je van me hield. Wat is hier aan de hand?’

‘Je bent verachtelijk, Caine.’

Caine lachte. ‘En nu ben je geschokt. Tuurlijk.’

‘Ik had gehoopt…’

‘Wat?’ viel hij uit. ‘Wat had je gehoopt, Diana? Dat je me gelukkig kon houden? Dat je me kon temmen?’

‘Ik dacht dat je misschien eindelijk een beetje volwassen was geworden,’ zei Diana.

Caine maakte een achteloos kom hier-gebaar. Diana werd naar hem toe getrokken. Ze struikelde maar viel niet. Hij hield haar vast met een kracht waartegen ze zich niet kon verzetten en kuste haar.

‘Je hebt me gegeven wat ik van je wilde, Diana. En dat is geweldig. Echt. Ik heb je zover gekregen dat je het vrijwillig aan me gaf. Ik had je kunnen dwingen wanneer ik maar wilde, maar dat heb ik niet gedaan, of wel soms?’

Ze gaf geen antwoord.

‘Maar als je denkt,’ vervolgde hij, ‘dat je een bepaalde macht over me hebt gekregen, dan heb je het mis. Ik ben Caine. Ik heb vier strepen. Ik ben de baas. En ik vind het leuk om jou in mijn leven te hebben. Je mag me best blijven tarten en uitlachen: ik ben niet kleinzielig. Ik vind het prettig om iemand in de buurt te hebben die me aankan en zegt wat ze vindt. Dat heeft een goede leider nodig.’ Hij boog zich zo dicht naar haar toe dat ze zijn adem op haar oor voelde toen hij fluisterde: ‘Maar onthoud goed: ik ben Caine. En mensen die zich tegen me verzetten krijgen daar spijt van. Dus pak je tas in. Vergeet vooral dat zwarte kanten dingetje niet. Dat staat je goed. Worm. Zeg tegen Penny dat we gaan.’

Worm kwam langzaam tevoorschijn. Hij had alles gehoord en gezien. Achter Caines rug stak hij zijn middelvinger naar Diana op.

‘We verzinnen wel iets, Dekka,’ zei Sam.

Ze zat roerloos achter in de boot. Sam zat naast haar. Toto was naar de boeg verbannen – Sam had geen zin om op elk geruststellend leugentje te worden gewezen.

‘Ik ben niet bang,’ zei Dekka. ‘Zeg nou zelf, ik weet niet eens of iemand van ons ooit levend uit de fakz zal komen.’

Sam wist niet wat hij moest zeggen, dus hij knikte alleen maar.

‘Ik bedoel, denk eens aan al die kinderen,’ zei Dekka. ‘Bette. De tweeling. Duck, die goeie arme Duck. Harry. e.z. Hunter.’ Na een korte stilte: ‘Maria.’

‘En nog een heleboel anderen,’ zei Sam.

‘Ja. We zouden eigenlijk alle namen moeten onthouden, hè?’

‘Ik probeer het wel. Als er dan ooit een eind aan komt, en ik er ooit uit kom, kan ik met al hun ouders praten en zeggen: “Zo is het gebeurd. Zo is uw kind gestorven.”’

‘Ik weet dat je je daar zorgen over maakt.’ Dekka legde een troostende hand op de zijne. Hij pakte hem met beide handen vast.

‘Een beetje wel, ja. Ik zie een soort rechtszaak voor me, zeg maar. Ouwe kerels en vrouwtjes die heel streng kijken en willen dat ik verantwoording afleg… Je weet wel: Wat hebt u gedaan om e.z. te redden, meneer Temple?’ Hij schudde zijn hoofd. ‘In mijn hoofd noemen ze me altijd meneer Temple.’

‘Wat hebt u gedaan, meneer Temple, om Dekka Talent te redden?’ vroeg ze.

‘Is dat je achternaam? Ik dacht dat je geen achternaam had. Dat je een soort Iman of Madonna of Beyoncé was. Je had altijd maar één naam nodig.’

‘Ja, zo doen Beyoncé en ik dat,’ zei Dekka met een wrang lachje.

Ze bleven een tijdje zwijgend zitten.

‘Sam, we weten niet hoe goed die beesten kunnen zien in het donker.’

Hij knikte. ‘Dat vroeg ik me ook al af. Ik heb een plan. Het is nogal gestoord.’

‘Anders zou het niet leuk zijn.’

‘Je kunt toch wel zwemmen, hè?’

‘Nee, want zwarte mensen kunnen niet zwemmen,’ zei Dekka, en ze klonk weer even als de oude Dekka. ‘Natuurlijk kan ik zwemmen.’

Hij riep Jack en Toto en vroeg of ze erbij kwamen. ‘Kunnen jullie allebei zwemmen?’

Ze knikten behoedzaam. ‘Maar het is donker,’ zei Jack.

‘Het water wordt ’s nachts niet dieper, hoor,’ zei Sam.

‘Maar we weten niet wat er allemaal in het water zit,’ wierp Jack tegen.

‘Forel en baars,’ zei Sam. ‘Die eten geen mensen.’

‘Ja, en slangen vliegen niet en coyotes praten niet,’ kaatste Jack terug.

‘Daar heb je een punt,’ zei Sam. ‘Maar ik denk dat we het er maar op moeten wagen. Ik zat hieraan te denken: jullie gaan allemaal zachtjes het water in. Ik start de boot, zet het roer vast en spring eruit. Als het werkt zullen Drake en zijn insectenvrienden de boot horen en erachteraan gaan. Wij klimmen op het droge en gaan er als een gek vandoor.’

‘Maar dan komen ze achter ons aan,’ protesteerde Jack.

‘Dat zullen ze wel proberen,’ gaf Sam toe. ‘Maar het zijn insecten, geen bloedhonden. Ik denk niet dat ze ’s nachts sporen kunnen zien.’

‘Hij weet het niet zeker,’ zei Toto.

‘Nee, dat weet hij inderdaad niet,’ gaf Sam toe.

‘Waar,’ zei Toto. Toen, tegen zijn denkbeeldige vriendje: ‘Ik raak in de war van hem.’

‘Welke kant rennen we op?’ vroeg Dekka.

‘Drake zal ervan uitgaan dat we rechtstreeks naar de stad gaan. Maar we willen niet midden in de woestijn met hem vechten. Naar de trein, dus.’ Hij gaf Jack een por. ‘Jij wilt toch zeker nog wel een laptop?’

Jack keek gegeneerd. ‘Nou, in elk geval nog wel een paar batterijen.’

‘Goed dan. Het water in. Zwem naar de haven. Als ze niet achter mij aan gaan, vaar ik terug voor jullie bij de steiger zijn en bedenken we een ander plan.’

‘Zullen we eerst dat andere plan bedenken voor we aan dit plan beginnen?’ vroeg Jack.

Caine stond in de boeg van Quinns boot terwijl die door de lichte golven ploegde.

Quinn had gewaarschuwd dat hij moest gaan zitten, maar Caine was niet bang dat hij in het water zou vallen: hij viel niet. Hij gebruikte zijn gave om het grootste deel van zijn gewicht te ondersteunen zodat zijn voeten het dek nauwelijks raakten.

Hij wilde niet met gebogen hoofd aankomen. Hij ging naar Perdido Beach als George Washington die de Delaware overstak: met rechte rug en de borst vooruit.

Hij zweefde. Vloog bijna. Lichamelijk, maar ook geestelijk. Hij was vervuld van een warm gevoel van volmaakt geluk.

Ze hadden hem nodig. Ze hadden iemand gestuurd om hem op te halen. Ze waren erachter gekomen dat ze niet konden overleven zonder hem. Hem, niet Sam. Hem.

Penny lag in elkaar gedoken op een stapel dekens achter in de boot. Diana staarde in het niets. Worm begon de hele tijd te fluiten en hield dan weer op, om vervolgens weer opnieuw te beginnen.

Quinn zat aan het roer en keek naar Caines rug. Caine voelde zijn borende ogen. Quinns gezicht sprak boekdelen over zijn twijfels en ongerustheid.

Diana had geen woord meer gezegd. Caine nam aan dat het langzaam tot haar doordrong dat hij nog steeds de baas was, dat zij nog steeds afhankelijk van hem was. Dat ze hem net zo hard nodig had als de kinderen in Perdido Beach.

Nou, ze kwam er wel overheen. Diana was niet kapot te krijgen. Ze zou haar teleurstelling wel te boven komen. En samen zouden ze het belangrijkste stel van Perdido Beach worden, als de koning en de koningin.

Hij glimlachte bij het idee.

‘Jammer dat we geen camera hebben,’ zei Caine. ‘Ik had het moment van mijn terugkomst graag vastgelegd.’

‘Ik heb het koud,’ kreunde Penny.

‘Je krijgt gewoon niet genoeg beweging,’ zei Caine, en toen lachte hij om zijn eigen wrede grap. Hij liet dit niet verpesten door Penny’s slechte humeur. Niet door haar slechte humeur, Diana’s neerslachtigheid of Quinns schuldgevoel.

Dit was Caines moment.

Quinn manoeuvreerde de boot behendig langs de steiger. Hij bond hem vast en bleef staan om hen van boord te helpen. Caine weigerde Quinns uitgestoken hand maar keek hem doordringend aan, net zolang tot Quinn moest wegkijken.

‘Wat zou je willen, Quinn?’ vroeg Caine.

‘Hoe bedoel je?’

‘Wat zou jou gelukkig maken, Quinn? Wat zou je het allerliefste willen?’

Quinn knipperde met zijn ogen. Het leek zelfs wel of hij bloosde. Quinn zei: ‘Mijn bemanning en ik willen gewoon vissen.’

Caine legde zijn hand op Quinns schouder. Caine keek hem aan met die geveinsde openheid en eerlijkheid die hij nog steeds kon oproepen als de gelegenheid daarom vroeg. ‘Goed, Quinn, dan is dit mijn eerste verordening: je bent vrij om te vissen. Doe gewoon je ding, en er zal nooit meer iets anders van je gevraagd worden.’

Quinn wilde iets zeggen maar hield verward zijn mond.

Caine spreidde zijn armen, met de handpalmen naar beneden, en zweefde uit de boot de steiger op. Het was zo’n pompeus gebaar dat Caine er zelf hardop om moest lachen; hij lachte om zijn eigen, onbegrensde arrogantie.

Achter hem klauterden Diana en Worm vermoeid aan wal. Caine tilde Penny op en zette haar weerloos op de houten planken.

‘Dit keer wordt het anders,’ zei Caine. ‘De vorige keer was er te veel strijd, te veel geweld. Ik heb mijn best gedaan om een vreedzaam leider te zijn. Maar het ging mis.’

‘Hoe zou dat nou komen,’ mompelde Diana.

‘Deze mensen,’ zei Caine gewichtig terwijl hij met een armgebaar de hele stad aanduidde, ‘hebben meer dan een leider nodig. Wat ze nodig hebben… is een koning.’

Het idee was ineens bij hem opgekomen. Hij had het pas een minuut geleden bedacht. Maar na alle schimpende opmerkingen van Diana dat hij Napoleon was, had hij in de bibliotheek van de villa een scenario over Napoleon gevonden en doorgebladerd.

Napoleon had de macht gegrepen toen het Franse volk teleurgesteld was geraakt in de wrede, incapabele republiek. Ze hadden geaccepteerd dat Napoleon alle macht naar zich toe trok op het moment dat ze vermoeid en uitgeblust waren. Ze verlangden naar en hadden behoefte aan iemand met een kroon op zijn hoofd. Het was eigenlijk heel natuurlijk. Zo was het meestal gegaan in de geschiedenis van de mensheid.

Napoleon had zichzelf tot keizer uitgeroepen. Net zoals Michael Jackson zichzelf King of Pop had gedoopt en Howard Stern zichzelf de King of All Media noemde. Het rare was: zo werd je dus koning, gewoon door jezelf zo te noemen. En door ervoor te zorgen dat anderen dat ook gingen doen.

Koning.

Caine zag hoe Quinns mond openviel.

Vanuit zijn ooghoek zag hij een ongelovige glimlach op Diana’s gezicht verschijnen. Ze schudde langzaam haar hoofd, spijtig, alsof ze eindelijk iets begreep waar ze heel lang over gepiekerd had.

‘Van nu af aan zul je me koning noemen, Quinn. En men zal jou en je mensen met rust laten.’

Caine voelde alle ogen op hem gericht. Penny vol woeste bereidheid om te doen wat hij wilde, hoezeer ze hem diep in haar hart ook haatte. Worm, het altijd handige hulpje, gniffelde. En Diana was verbaasd, en verbaasd over haar eigen verbazing.

‘Oké,’ zei Quinn gehoorzaam.

‘Oké?’ herhaalde Caine terwijl hij afwachtend een wenkbrauw optrok. Hij glimlachte om te laten zien dat hij niet boos was. Nog niet in elk geval.

‘Alleen maar… oké?’ drong Caine aan.

‘Oké…’ Quinn keek wanhopig om zich heen, op zoek naar het antwoord. Toen drong het tot hem door. Caine kon zijn hersenen bijna horen kraken. ‘Oké, majesteit?’

Caine boog minzaam zijn hoofd, ook om de triomfantelijke grijns niet te laten zien die het moment zou verpesten.

‘Ga maar, Quinn. Ga maar weer aan het werk.’

En Quinn ging.

Caine zag Diana’s ongelovige blik en lachte hardop. ‘Waarom zo somber? Alle kleine meisjes willen toch koningin worden als ze later groot zijn?’

‘Prinses,’ zei Diana.

‘Nou, dan ben je gepromoveerd,’ zei Caine. ‘Worm, ga Taylor zoeken.’

Taylor was de grootste roddeltante van Perdido Beach. Hij had informatie nodig, en snel ook. Het was midden in de nacht en hij wist niet wie waar was en wat iedereen uitspookte. Quinn had alleen gezegd dat Sam de stad uit was, dat Albert was vermoord en dat Edilio zo ziek was dat hij misschien doodging.

Jammer dat Albert dood was. Albert was een geboren organisator en Caine wist zeker dat hij hem goed had kunnen gebruiken. Een dode Edilio zou daarentegen geweldig goed nieuws zijn. Edilio was vanaf het eerste begin Sams rechterhand geweest.

Caine wist niet eens wanneer die zogenaamde reuzeninsecten of wat het dan ook waren Perdido Beach zouden bereiken. Misschien kon het wel elk moment gebeuren.

Hij moest die zwerm verslaan. Dat was duidelijk het allerbelangrijkste. Maar hij wist zeker dat de kinderen overdreven. Reuzeninsecten? Ze waren waarschijnlijk een centimeter of vijftien. Hoewel hij wel misselijk werd bij het idee dat ze in je lichaam uit hun eitjes kropen.

Caine stond op de strandmuur die langs de boulevard liep. Hij stond op de rand, bedacht hij, op de grens tussen het verleden en de toekomst. Niet alleen die van hem, maar van iedereen.

De stad was stil en donker. Hier en daar ving hij door een raam een glimp op van een bleke, griezelige Samzon. De maan ging schuil achter een vreemde wolk die te laag boven het westelijke gedeelte van de stad hing.

Op de rand, met zo veel mogelijkheden. Hij had het gevoel dat hij uit elkaar zou spatten van blijdschap. Hij was terug. Terug als hun verlosser.

Quinn had Caine zonder het te beseffen laten zien hoe hij het moest aanpakken. Quinn had precies gewild wat de meeste kinderen wilden: met rust gelaten worden. Niet meer bang zijn. Niet meer zo’n strijd hoeven leveren. Geen moeilijke vragen meer hoeven beantwoorden en geen moeilijke beslissingen meer moeten nemen.

Mijn bemanning en ik willen gewoon vissen.

Caine draaide zich half om en staarde bedachtzaam naar Diana. Hij had haar hoop gegeven en hoop afgenomen, en nu stond ze doodstil, bijna als in trance; ze telde haar verliezen terwijl de omvang van haar nederlaag tot haar doordrong.

Berusting. Acceptatie.

Ze begreep nu dat hij de baas was. Als iedereen dat begreep, als iedereen gewoon accepteerde dat dit nu de werkelijkheid was, dat dit de enig mogelijke werkelijkheid was, dan zou hij oppermachtig zijn.

Hij voelde de angst in Perdido Beach. Ze hadden geen leider. Ze waren ziek, verzwakt, hongerig, eenzaam. Ze doken in elkaar vanwege de aanval van piepkleine ziekteverwekkers en de aanval van veel grotere insecten.

Als het achter de rug was, als hij gewonnen had, zou hij zeggen: Ik heb jullie gered. Ik was de enige die jullie kon redden. Sam heeft gefaald. Maar mij is het gelukt. Dan kunnen jullie nu weer overgaan tot de orde van de dag en je werk doen, zonder op jullie meerderen te letten. Ssst, ga maar lekker slapen: de koning neemt de moeilijke besluiten wel.

Worm was opvallend snel terug, met Taylor.

‘Waar heb je haar gevonden?’ vroeg Caine.

Worm haalde zijn schouders op. ‘Waar ze woont. Dat wist ik nog van vroeger toen ik altijd in de stad ging spioneren.’

‘Hij bedoelt vroeger toen hij altijd naar binnen sloop om je te begluren tijdens het uitkleden,’ zei Diana tegen Taylor.

‘Het is maar een klein jochie,’ zei Taylor schouderophalend. Ze bekeek Caine van top tot teen, sceptisch en onderzoekend. Caine wist dat ze niet bang voor hem was – niet met haar gave. Hij kon haar niet intimideren, dus zou hij haar op een andere manier moeten benaderen.

‘Kom even bij me zitten,’ zei Caine terwijl hij van de muur sprong. ‘Hoe gaat het met je, Taylor?’

‘Het leven is één groot feest,’ zei ze.

Hij lachte waarderend om haar grap. ‘Het moet wel heel erg zijn wil Edilio me laten halen, hè?’

‘Het is altijd al erg geweest,’ zei ze. ‘Maar nu is het nog veel erger. Ik heb die beesten gezien.’

Caine probeerde al zijn oprechtheid bijeen te schrapen. ‘Ik moet tegen die beesten vechten. Maar ik weet er maar heel weinig van.’

Taylor vertelde wat ze wist. Caine voelde zijn zelfverzekerdheid een beetje wegebben toen ze hem een volstrekt overtuigende opsomming van de feiten gaf, inclusief alle gruwelijke details.

‘Nou, dit wordt leuk,’ zei Diana droog. ‘Wat ben ik blij dat we teruggekomen zijn.’

Caine knarste met zijn tanden maar ging er verder niet op in. ‘Zijn er mensen die me willen helpen?’ vroeg hij aan Taylor.

Taylor lachte. ‘Ik niet, gast. Ik kom echt niet nog een keer bij die dingen in de buurt.’

‘En Brianna?’ vroeg Caine.

Taylor trok een grimas. ‘De Wind, bedoel je? Die zoefde de stad in en begon tegen Edilio te gillen dat er insecten zo groot als suv’s aankwamen. En daarna heb ik haar niet meer gezien. Waarschijnlijk is ze op zoek naar Jack. Of naar Dekka,’ voegde ze er met een valse grijns aan toe.

Caine knikte en keek omlaag om zijn tevreden blik te verbergen. Brianna was een probleem: met haar snelheid kon ze Caine bijna net zo goed ontwijken als Taylor. En ze was honderd procent trouw aan Sam.

‘En Sam en Astrid?’

‘O, Sam en Astrid zijn uit elkaar.’ Taylor boog zich naar voren en spuide alles wat ze wist. Binnen tien minuten had Caine een heel compleet beeld, veel uitgebreider dan die paar dingen die Quinn met tegenzin had onthuld.

Sam was op een of andere onbezonnen zoektocht naar water vertrokken, samen met Dekka en Jack. Astrid was er met Kleine Pete vandoor gegaan.

En Quinn was duidelijk niet op de hoogte geweest van het schokkende maar niet onwelkome nieuws dat Albert niet dood was maar momenteel door Lana genezen werd.

‘Net als de twee jongens die geprobeerd hebben hem te vermoorden,’ zei Taylor. ‘Dat wordt nog wat.’

‘Welke twee jongens?’

‘Losers van de Mensenclub: Turk en Lance. En Orc is ook weg. Niemand weet wat er met hem is gebeurd, behalve dat hij dronken rondzwerft.’

Het werd steeds beter. Er was momenteel niemand in de stad die sterk genoeg was om het tegen Caine op te nemen. Het was ongelooflijk. Het was een wonder. Het was het lot.

Koningen werden zogenaamd gekozen door God. Nou, als er een God was in de fakz, dan leek het er sterk op dat hij zijn keus had gemaakt.

Maar het zou niet altijd zo blijven. Hij moest snel in actie komen.

‘Taylor, ik heb je nodig voor iets heel belangrijks,’ zei Caine.

‘Ik werk niet voor jou,’ zei Taylor hooghartig.

Caine knikte. ‘Dat klopt, Taylor. Je hebt een geweldige gave. En je bent een slimme meid. Maar niemand lijkt daar ooit een beetje respect voor te hebben. Het was niet de bedoeling om bazig over te komen.’

Ze haalde haar schouders op, iets milder gestemd. ‘Maakt niet uit.’

‘Ik vind jou gewoon een heel waardevol, nuttig meisje. Ik vind dat je bij mij zou moeten horen. Ik heb respect voor je.’

‘Je probeert me gewoon te paaien zodat ik je help,’ zei Taylor.

Caine grijnsde breed. ‘Klopt helemaal. Maar ik kan je veel beter belonen dan Sam en Albert. Om maar eens een voorbeeld te noemen: je hebt toch gehoord van het eiland? En je kunt naar elke plek springen die je wel eens hebt gezien, hè? Elke plek die je kent?’

Ze knikte behoedzaam. Maar Caine zag dat ze geïntrigeerd was.

‘Als ik ervoor zorg dat jij een keer naar dat eiland wordt geroeid, kun je heen en weer springen wanneer je maar wilt. Fluitje van een cent.’

Ze knikte langzaam.

‘Zou je nee zeggen tegen een heet bubbelbad?’

‘Ik zou “Hallo, lang niet geweekt” zeggen. Dat zou ik zeggen.’

‘Een heleboel eten. Pindakaas. Kippensoep. Crackers. Een heel assortiment aan films. Popcorn voor tijdens de film.’

‘Je probeert me om te kopen.’

‘Ik beloof dat ik je zal belonen.’

Ze hoefde het niet te zeggen. Hij zag het in haar ogen.

‘Ik moet weten waar die beesten zijn, die insecten. Hoe snel ze lopen. Waar ze vandaan komen.’

‘Dat is alles?’

‘Dat is alles,’ zei Caine.

En opeens was Taylor verdwenen.

Vijfendertig          1 uur, 55 minuten

Sam keek zijn vrienden na tot ze uit het zicht waren verdwenen. Toto kon niet erg goed zwemmen, dus hadden ze hem een kussen van een van de banken gegeven om op te drijven terwijl Jack hem met één hand voorttrok.

Jack kon zelf ook niet erg goed zwemmen, maar als je tien keer zo sterk was als normale mensen hoefde je niet gracieus te zijn.

Sam startte de motor. Het ding brulde toen hij een flinke dot gas gaf. Drake moest wel doof zijn als hij dit niet hoorde.

Toen gooide hij hem in zijn versnelling en voer hard naar voren, parallel aan de oever.

De maan gaf weinig licht, maar genoeg om te zien hoe de beesten op de kant plotseling in beweging kwamen. Ze trapten erin.

Sam zette vlug het roer vast. Hij dook aan de stuurboordkant het water in, op veilige afstand van de schroeven die langs raasden en het water lieten schuimen.

Hij keek nog een keer om en zag dat de beesten in een zilveren zwerm bij hem vandaan renden. Drake zag hij niet.

Hij zwom achter de anderen aan. Hij was iets langer bij de boot gebleven dan gepland en was nu nog zo’n zevenhonderd meter van de steiger verwijderd. Hij had nog een flink eind zwemmen voor de boeg.

Maar Sam voelde zich letterlijk als een vis in het water. Hij surfte al sinds hij een kleuter was en kliefde als een speer door het kalme meer – dit was niets vergeleken met een woeste branding.

Het koude water voelde goed. Schoon. Hij ging van borstcrawl even over op rugslag en keek naar de sterrenhemel, maar bleef zo snel mogelijk doorzwemmen. Als hij weer terug was in de echte wereld zou hij proberen bij het zwemteam van de school te komen. Zijn vlinderslag was niet geweldig, maar zijn borstcrawl was uitstekend en zijn rugslag zelfs nog beter.

Hoe zou het zijn om je zorgen te maken over het feit dat je je rugslag of schoolslag moest verbeteren, in plaats van over het feit dat je vriendin van binnenuit levend werd opgegeten?

Wat moest hij doen? Dekka en Jack vertrouwden op hem. Ze verwachtten dat hij altijd een plan had. Maar verder dan ontsnappen aan Drake en zijn insectenleger ging zijn plan niet.

Drake zou hierna naar Perdido Beach gaan. Hij zou die beesten door de stad sturen om iedereen af te slachten.

Daarna zou hij Astrid zoeken en…

Niet emotioneel worden, zei Sam waarschuwend tegen zichzelf. Bedenk gewoon hoe je kunt winnen.

Hij hoorde onbeholpen geplons voor zich. Hij rolde zich soepel op zijn buik en zwom krachtig en snel verder.

‘Ssst,’ siste hij zodra hij de anderen had ingehaald. ‘Jullie maken meer herrie dan een stel peuters in het pierenbad.’

Met z’n vieren zwommen ze naar de steiger. Sam gebaarde dat Jack, Dekka en Toto er zachtjes onder moesten glijden. Toto had zijn kussen per ongeluk losgelaten en het dreef weg. Jack stootte zijn hoofd tegen de onderkant van de steiger en vloekte binnensmonds.

Sam zette zijn handen op het hout en trok zich kletsnat omhoog.

‘Hoi, Sam.’

Brittney stond nog geen vijf meter verderop.

Hij zag drie beesten bij de parkeerplaats van de jachthaven staan. Ze wachtten. Als een goedgetrainde roedel vechthonden.

Drake was hem te slim af geweest. Sam was overklast.

‘Hoi, Brittney,’ zei Sam terwijl hij druipend overeind kwam.

‘Ik heb je zo vaak gevraagd om me te verlossen, Sam,’ zei ze. Haar stem was koud en afstandelijk. Niet boos, niet bang. Alleen een beetje verdrietig misschien.

‘Ik weet het, Brittney. Maar ik ben geen meedogenloze moordenaar,’ zei Sam.

Brittney knikte. ‘Nee, jij bent een goed mens.’ Ze zei het zonder een spoortje sarcasme.

‘Dat probeer ik te zijn. Net als jij, Brittney. Ik weet dat jij een goed mens bent.’

Hij keek even naar de beesten. Ze hadden zich niet verroerd, maar waren waakzaam. Ze konden hem binnen tien seconden te pakken hebben.

‘Hij haat je,’ zei Brittney.

‘Drake?’ Sam lachte. ‘Drake haat iedereen. Haat is het enige wat hij heeft.’

‘Drake niet. Hij. God.’

Sam knipperde met zijn ogen. Wat moest hij daarop zeggen? ‘Ik dacht dat God van iedereen hield.’

‘Dat dacht ik vroeger ook,’ zei Brittney. ‘Tot ik Hem ontmoette.’

‘Is dat zo?’ Ze had haar laatste grip op de werkelijkheid verloren. Hij kon het haar niet kwalijk nemen. Iedereen zou flippen door wat Brittney had meegemaakt.

‘Hij is namelijk niet daarboven,’ zei Brittney op een normale toon, alsof ze een gezellig gesprek voerden. ‘Hij zit niet ergens in de hemel.’

‘Dat wist ik niet.’

‘Hij zit in de aarde, Sam. Hij woont op een heel, heel duistere plek.’

Sams hart sloeg een slag over. Hij kreeg het ijskoud. ‘Heb je God ontmoet op een duistere plek?’

Ze liet haar verdraaide, kapotte beugel zien in een onverwachte, hartstochtelijke glimlach. ‘Hij heeft Zijn grote plan uitgelegd.’

‘O ja?’

‘Zijn tijd komt eraan. Dit allemaal…’ Ze maakte een weids armgebaar. ‘Het is allemaal een… een soort ei, Sam. Hij moet uit dit ei geboren worden.’

‘Is Hij een kip?’

‘Je mag Hem niet bespotten, Sam,’ zei Brittney afkeurend. ‘Hij wacht tot Hij geboren kan worden. Maar eerst moet Nemesis naar Hem toe, Sam, en jij… jij staat dat niet toe.’

‘Nemesis? Wat is een nemesis?’

Met een geslepen blik zei Brittney: ‘O, Sam toch. Je weet best wie Nemesis is. Hij is in staat om Gods plan te voltooien.’ Ze vlocht haar vingers door elkaar, vol ontzag, alsof het iets heiligs was. ‘Ze moeten samenkomen, de Duisternis en Nemesis. Samen zullen ze alle macht hebben, en dan is het allemaal afgelopen, Sam. Dan barst de eierschaal en wordt Hij geboren.’

‘Dat klinkt…’ Hij onderdrukte de neiging om ‘bespottelijk’ te zeggen. ‘Dat klinkt interessant. Maar ik denk niet dat de gaiaphage God is. Ik denk dat de gaiaphage slecht is.’

‘Natuurlijk is Hij slecht!’ jubelde Brittney. ‘Natuurlijk! Slecht, goed – er is geen verschil, begrijp je dat dan niet? Ze zijn hetzelfde. Net als Drake en ik. Yin en yang, Sam. Twee in één, tweeslachtig, een…’

Ze haperde even, als een kind dat iets probeert uit te leggen wat het eigenlijk niet goed begrijpt. Ze fronste haar wenkbrauwen.

‘Hij heeft tegen je gelogen, Brittney. De gaiaphage is God niet. Hij dringt de gedachten van mensen binnen en laat ze verschrikkelijke dingen doen.’

‘Hij had al gewaarschuwd dat je dat zou zeggen,’ zei Brittney. ‘Mijn Heer en Nemesis moeten samenkomen. En jullie moeten allemaal sterven. Jullie zijn als een ziekte. Een virus. Een plaag die uitgeroeid moet worden zodat hij zich kan verenigen met Nemesis en geboren kan worden.’

Sam begon het gesprek zat te worden. Hij had nooit veel om religie gegeven, en een of andere fantasiegodsdienst, verzonnen door een dood meisje om de leugens van de gaiaphage goed te praten, was nog minder interessant dan Astrids godsdienstige smoesjes waarom ze geen seks wilde. Hij wilde alleen maar weten wat Brittney van plan was. Als er gevochten moest worden, dan wilde hij vechten ook.

‘En dan, Brittney? Heeft de gaiaphage dat ook verteld?’

‘Dan wordt de hele wereld herschapen. Dat is namelijk Zijn doel, weet je.’

‘Nee, dat wist ik niet. Dat had ik blijkbaar even gemist. Ik was nog bij dat stuk waar hij iedereen gaat vermoorden.’

‘Hij is gemaakt door een godenras in de verste uithoeken van het heelal om de wereld te herscheppen, helemaal opnieuw vorm te geven.’

‘Tja, nou, dat klinkt me net een tikkeltje te bizar in de oren, Brittney.’

Ze glimlachte. ‘Het is ook bizar, Sam. Alles. Maar Hij zal het allemaal opnieuw maken. Zodra Hij herboren is.’

Sam was moe. Hij wou dat Astrid er was; misschien dat zij meer te weten zou kunnen komen. Misschien dat zij Brittney van haar krankzinnige waandenkbeelden zou kunnen afhelpen. Maar hij was Astrid niet.

‘Ik weet het goed gemaakt,’ zei Sam. ‘Als jouw vriend in de mijnschacht mij te grazen wil nemen, laat hem dan maar komen. Want hij heeft het geprobeerd. En ik ben er nog steeds.’

‘Niet lang meer,’ zei Brittney. ‘Denk je dat deze beesten zomaar vanzelf zijn ontstaan? De Heer heeft ze geschapen, heeft ze onverwoestbaar gemaakt, zodat jij ze niet kunt verslaan, Sam.’

‘Ik vind het heel erg wat je is overkomen, Brittney,’ zei Sam. ‘Je hebt een mensonterend bestaan geleid. Maar toch moet ik je nu tegenhouden.’ Hij stak zijn handen omhoog met de palmen naar voren. ‘Sorry.’

Twee groene lichtstralen raakten Brittney in haar borst. Ze brandden een gat door haar heen.

De insecten kwamen onmiddellijk in actie om de paar meter naar de steiger te overbruggen.

‘Jack! Dekka!’ riep Sam.

Jack kwam recht omhoog door de houten steigerplanken, maar hij had een ongelukkige plek uitgekozen. Hij kwam tussen Brittney en Sam tevoorschijn, zodat Sam niet meer kon vuren.

Brittney gilde: ‘Maak ze af!’

Jack struikelde, waardoor hij uit de gevarenzone liep. Sam richtte en raakte Brittney opnieuw, maar ze rende al weg. Haar rug smolt, haar ruggengraat was even te zien en brandde toen door, en nog bleef ze rennen.

Sam verplaatste zijn stralen naar het voorste insect. Toen de lichtstralen het enorme beest raakten werden ze weerkaatst en sneden de mast van een zeilboot keurig in tweeën. De onderste stomp brandde als een fakkel.

Jack hees Dekka uit het water en nog voor ze op haar benen stond sloeg ze toe. De zwaartekracht onder het eerste beest verdween. Het monster vloog de lucht in en door zijn vaart zweefde hij recht over Sams gebogen hoofd heen. Hij schoot door Dekka’s veld en belandde half in het water, met zijn achterlijf op de steiger.

‘Duwen!’

Jack rende tegen het beest op en het viel met een plons in het water.

Jack draaide zich om en stormde op de volgende reuzenkakkerlak af. Hij trok een plank uit de steiger en ramde hem met een bovenmenselijke kracht in de malende bek.

De plank werd versplinterd. Het beest liep gewoon door.

Jack viel achterover en het monster sprong op hem af.

Jack lag plat op zijn rug en trapte zo hard omhoog dat het hout onder hem brak.

Het derde beest klom over het andere monster heen. Zijn kaken raakten Dekka; ze hakten haar niet doormidden maar wierpen haar zeven meter verderop het water in.

Sam besefte in een flits wat hij moest doen. Het beviel hem absoluut niet.

Het monster rende op Sam af.

De kaken kliefden.

Sam wachtte het juiste moment af, slaakte een wanhopige vloek en sprong recht in de wijd geopende muil van het beest.

‘De tijden van onzekerheid zijn voorbij!’

Caine stond op het bordes van het stadhuis. Onder hem lagen de zieken te hoesten en te rillen. Edilio, hulpeloos, zo zwak als een pasgeboren poesje, bibberde zo hard dat het leek alsof hij een toeval had.

Onder de zieken stonden tientallen kinderen, vaak kleddernat omdat ze door de regen in het westen waren gekomen. Veel kinderen wreven de slaap nog uit hun ogen. Sommige kleintjes hadden hun deken bij zich.

Diana stond in haar eentje aan de zijkant, uitdrukkingsloos en terneergeslagen. Penny had een stoel gekregen. Lana leunde tegen een boom op het plein, haar hand op haar pistool, met Sanjit zenuwachtig naast haar.

Caine zag het allemaal. Elk omhoog gericht, door de maan verlicht gezicht. Hij zag de angst en de verwachting. Hij vond het een heerlijk moment. Wat een triomf.

‘Ik wil eerst even dit zeggen,’ zei Caine. ‘Taylor, die zich bij mij heeft aangesloten, heeft gemeld dat de beesten nog maar een paar minuten hiervandaan zijn. Ze zijn al vlak bij de snelweg en komen over enkele minuten de stad in. En dan zullen ze iedereen opjagen, doden en verslinden… iedereen in de stad.’

‘We kunnen vechten!’ riep iemand. ‘We hebben de coyotes verslagen. En jou hebben we ook verslagen, Caine!’

‘Hoe moeten jullie vechten zonder Sam?’ wilde Caine weten. ‘Is hij hier? Nee! En Sam kan die beesten niet tegenhouden. Hij heeft het geprobeerd, het is hem niet gelukt en toen is hij gevlucht!’

Hij wachtte tot iemand het voor Sam zou opnemen, maar niemand reageerde.

Laffe, trouweloze zwakkelingen, dacht Caine. Hij kreeg bijna medelijden met Sam. Hoe vaak had Sam zijn leven niet op het spel gezet voor deze ondankbare honden?

‘Hij heeft zichzelf in veiligheid gebracht,’ ging Caine verder, ‘voorlopig in elk geval, door met Astrid en Dekka te vluchten. Zijn vrienden heeft hij gered, maar die arme, zieke Edilio heeft hij hier achtergelaten. En jullie allemaal ook.’

Doodse stilte.

‘Daarom is Quinn – Quinn, die dag en nacht werkt om jullie allemaal van voedsel te voorzien – mij gaan halen. Hij heeft gesmeekt of ik wilde helpen.’

‘Wat ga je doen dan?’ riep iemand.

‘Wat ik ga doen?’ vroeg Caine en hij genoot van het moment. ‘Ten eerste ga ik in elk geval niet vluchten.’ Hij stak zijn vinger op en schreeuwde: ‘Toen het ultieme gevaar voor de deur stond, is Sam gevlucht. En ik ben teruggekomen. Ik zat veilig, warm en met voldoende voedsel op mijn eiland. Met mijn prachtige koningin Diana en mijn vrienden Penny en Worm. Het was een heel goed leven.’

Hij liep naar Diana toe en gaf haar een kusje. Ze stond het toe, dat was alles.

‘Een heel goed leven. Maar toen ik hoorde wat er hier aan de hand was, welke vreselijke gevaren jullie dreigden te vernietigen, kon ik daar niet blijven zitten om lekkere dingen te eten en films te kijken met schone lakens om me heen.’

Die woorden misten hun uitwerking niet. Eten? Films? Iets schoons? Het waren magische begrippen voor deze wanhopige, uitgehongerde en sinds kort ook uitgedroogde kinderen.

En de subtiele hint dat hij met Diana naar bed was geweest deed het op een bepaalde manier ook goed – de oudere jongens waren jaloers, en sommige meisjes ook.

Caine glimlachte in zichzelf. Het werkte. Hij had ze tuk. De schapen.

‘Ik zal jullie redden,’ zei hij nederig, met neergeslagen ogen. ‘Maar niet alleen van dit vreselijke gevaar. Nee. Wordt het niet tijd dat we allemaal een beter leven krijgen? Hebben we niet genoeg geleden?’

Instemmend gemompel.

‘Jullie hebben honger geleden, dorst, jullie hebben geweld meegemaakt. En jullie…’ Hij wachtte, wachtte om de spanning op te voeren. Hij rekte het expres, in de wetenschap dat ze in gedachten de horde insecten zagen die op de stad afkwam. Uiteindelijk zei hij: ‘Jullie hebben wel genoeg geleden.’

‘En Drake dan?’ riep iemand.

‘Dat is jouw vriend,’ zei een andere stem beschuldigend.

‘Nee,’ snauwde Caine. ‘Ik heb hem gedood. Voor zolang het duurde tenminste. Tot Sam en zijn handlangers Drake weer terug lieten komen.’

Hij zweeg, wachtte de reacties af, hoorde het instemmende geroezemoes. Stiekem trok hij even een grimas naar Diana. Soms werkte niets zo goed als een echt grove leugen.

‘Luister. Jullie hebben een echte leider nodig. Maar dat idee waarbij ze jullie dwongen om iemand te kiezen, alsof het een wedstrijdje is wie het populairst is, alsof we een prom queen kiezen of zo, dat moet afgelopen zijn. Edilio is een goeie gast. Maar hij is nog maar een jongen, Sams trouwe hond. Niet onaardig bedoeld.’ Hij hief even zijn hand om aan te geven dat hij zijn woorden misschien wat onzorgvuldig had gekozen. Maar er werd al geknikt door sommige kinderen. Ja, Edilio was gewoon een hondje van Sam. Dapper, absoluut, en aardig, dat ook. Maar hij had hen niet gered.

‘En Sam?’ zei Caine met stemverheffing. ‘Sam was ooit een dappere leider, maar hij is opgebrand en dat weten jullie allemaal. Hij heeft de leiding eigenlijk nooit gewild en nu is hij eindelijk op de vlucht geslagen. Sam is niet degene die de fakz nodig heeft. Hij is geen koning.’

Hij draaide zich om terwijl dat woord tot hen doordrong. ‘Zei hij nou koning?’ hoorde hij iemand vragen. En in de verte klonk de spottende lach van Lana.

Caine stak zijn handen hoog in de lucht. ‘We hebben een echte leider nodig, niet iemand die bij de stadsraad verantwoording moet afleggen. Kom op jongens, Hóward zit in de raad!’

Dat leverde hem een veelbetekenend gelach op.

‘Dus Sams trouwe hond Edilio moet verslag uitbrengen aan Howard, van wie iedereen weet dat het een schurk is.’ Hij liet zijn glimlach verflauwen. Het was tijd om er een eind aan te breien. ‘Jullie hebben een leider nodig die echt de leiding zal nemen. Een leider die vandaag jullie leven redt en ervoor zorgt dat dat leven beter wordt.’

Caines oog viel op Turk en Lance, die sluw grijnzend stonden te wachten.

Caine had ze door Taylor laten ophalen. Hij had tegen hen gezegd dat hij wel een stel stoere gasten zoals zij kon gebruiken. Hij had ze een tochtje naar het eiland beloofd.

‘Turk. Lance. Kom hier,’ zei Caine.

Ze liepen de trap op en gingen naast hem staan, bleek en wankel, maar ervan overtuigd dat ze nu elk moment een nieuwe en belangrijke taak konden krijgen.

‘Deze twee hebben aan mij bekend dat ze Albert hebben neergeschoten terwijl ze hem beroofden.’

De menigte begon boos te mompelen, en zelfs een aantal ziekere kinderen keek wazig op. Albert was misschien niet populair geweest, maar de stad had hem wel nodig.

Lance en Turk wisselden een zenuwachtige, onzekere blik.

‘Het zal voor jullie dan ook een hele opluchting zijn om te horen dat Lana erin geslaagd is om Alberts leven te redden,’ zei Caine. ‘Maar wat moeten we met deze twee bijna-moordenaars aan?’

Turk werd nog bleker. Dit ging helemaal niet zoals ze hadden verwacht. Lance schuifelde opzij, klaar om ervandoor te gaan.

Caine tilde haast zonder te bewegen en met een klein glimlachje een hand op en Lance merkte dat hij opeens slapjes tegen een onzichtbare muur stond te duwen.

‘Moeten we een raadsvergadering beleggen? Een proces houden? Ieders tijd verspillen terwijl het gevaar met de minuut dichterbij komt? We weten wat we willen. Gerechtigheid! Snel en zeker en zonder al die nutteloze vertraging.’

‘Hé!’ riep Lance. ‘Dat is niet wat je hebt…’

‘Hij zegt wel meer,’ mompelde Diana.

Met een grote, dramatische armzwaai smeet Caine Lance omhoog. Lance suisde door de lucht alsof hij met een katapult werd weggeschoten. Recht naar de nachtelijke hemel, met alle ogen op zich gericht. Er zweefde een ijle gil naar beneden.

Het had iets grappigs en Caine kon een glimlach niet onderdrukken.

De gil veranderde van toonhoogte toen Lance naar beneden viel en aan de andere kant van het plein met een harde klap op de grond terechtkwam.

‘Gerechtigheid!’ riep Caine. ‘Niet straks, maar nu meteen. Gerechtigheid en bescherming en een beter leven voor iedereen!’

Turk had zichzelf niet meer in de hand. ‘Nee, nee, nee, Caine, nee, nee.’

‘Maar geen gerechtigheid zonder genade,’ zei Caine. ‘Lance heeft op zijn manier geboet. Nu zal Turk boeten door mij te dienen. Toch, Turk?’

Hij keek naar Turk en zei zacht: ‘Bukken.’

Turk had geen verdere aansporing nodig en viel op zijn knieën.

‘Het is een blijk van respect,’ zei Caine. ‘Niet voor mij. Het gaat niet om mij. Het gaat om jullie, om jullie allemaal. Jullie zijn degenen die een leider nodig hebben. Dat is toch zo? Na dat eindeloze lijden hebben jullie toch gewoon één iemand nodig die de leiding neemt? Nou,’ zei Caine, ‘dat doe ik. En door te buigen toon je gewoon je respect. Net als Turk hier.’

In de menigte kinderen gingen er misschien een stuk of zes op hun knieën. Een paar anderen bogen wat onbeholpen hun hoofd, niet helemaal zeker van zichzelf. De meesten deden niets.

Goed genoeg, dacht Caine. Voor dit moment.

‘De beesten komen eraan,’ zei Caine zacht. ‘Wie kan die monsters verslaan hier in de fakz?’

Hij zweeg, alsof hij echt een antwoord verwachtte.

‘Wie kan ze verslaan?’ herhaalde hij. ‘Ik. Alleen ik.’

Hij schudde zijn hoofd alsof hij zich verwonderde over iets ontzagwekkends. ‘Het lijkt wel alsof ik persoonlijk door God ben uitgekozen. En als ik win, als ik jullie levens red, dan zal Gods wil heel duidelijk zijn.’

Zesendertig          1 uur, 45 minuten

Sam sprong in de open bek van het beest.

Hoofd en schouders naar binnen. De keel van het insect trok samen als nat rubber en duwde de lucht uit zijn longen.

Hij kneep zijn ogen stijf dicht, maar zijn neus kon hij niet dichtdoen en hij gaf bijna over door de stank van rottend vlees, zeewier en ammoniak die op hem af golfde.

Hij grabbelde met beide handen om zich heen, probeerde iets vast te grijpen, moest zijn benen intrekken voor de kaken ze afhakten, nu, nu, snel!

Iets scherps tegen zijn kuiten. Maar het beest reageerde alleen maar, stikte half, en probeerde hem nog niet aan stukken te kauwen.

Hij rukte zijn benen naar binnen. Nu zat hij helemaal in de natte, stinkende, pulserende keel.

Niet snel genoeg: de kaken hapten in zijn rechterhiel. Hij voelde de pijn niet, te afschuwelijk, snikheet, fijngedrukt, brandende huid, duisternis, geen licht.

Hij duwde zijn handen naar voren en vuurde.

Hij zag het licht niet, want hij had immers zijn ogen dicht. Maar hij voelde de trilling die door het lijf van het beest trok.

Hij vuurde en ging met zijn handen langs de slijmerige ingewanden, vurend en vurend, en hij voelde zijn huid branden door de ammoniakachtige stof die blijkbaar in het beest zat, maar toen, veel erger nog, door de hitte van zijn eigen dodelijke stralen.

Hij moest ophouden, anders zou hij zichzelf levend koken.

Hij voelde het beest bewegen, het schudde woest, alsof Sam in een auto met vierkante wielen zat. Het insect rende in blinde paniek rond terwijl zijn ingewanden bloedden en brandden.

Maar het had geen zin, het was niet genoeg, en binnen een paar seconden zou Sam sterven aan zuurstofgebrek.

Niet op de pijn letten: vuren!

Hij vlocht zijn vingers blindelings in elkaar om de twee stralen samen te voegen. Hij duwde tegen de stuiptrekkende ingewanden van het beest en beschreef wat aanvoelde als een cirkel.

Toen gilde hij geluidloos van de hitte, zijn hunkerende longen, de heftige krampen waarmee zijn eigen lichaam zich verzette, hij schopte en schopte, kroop in elkaar tot een klein bolletje en schopte met zijn laatste krachten tegen de plek waar hij het ding had verbrand.

Lucht!

Hij ademde in en braakte bijna tegelijkertijd. Hij wurmde een oog open. Jack stond over hem heen gebogen.

‘Waaaah!’ zei Jack vol walging toen hij Sam omhuld door een dampende massa insecteningewanden zag liggen.

Jack greep hem bij de hand en trok hem zo hard omhoog en eruit dat Sam door de lucht vloog. Sam plonsde dankbaar in het water.

Hij kwam weer boven, hapte naar lucht, dook weer onder. Hij waste de smerige zooi van zijn lichaam en verkoelde de brandwonden. Maar de tanden waren door zijn huid gegaan. Het beest had hem gebeten. Zijn hiel deed pijn, maar nog veel sterker was de verlammende angst dat hij Hunters lot zou moeten ondergaan.

Toen hij weer bovenkwam zag hij dat het insect dat in het water was gevallen een klein eindje verderop lag te worstelen om weer aan land te komen.

Het dode beest – dat Sam van binnenuit had gedood – lag bewegingloos op de grond. Sam vond dat het dier een haast verbaasde blik op zijn gezicht had. Of wat er voor een gezicht moest doorgaan, dan. Zijn enge blauwe ogen werden dof.

Eén insect dood, één dat weer aan land probeerde te komen, en het derde nog steeds levensgevaarlijk.

‘Jack!’ schreeuwde Sam. ‘De mast! Van die boot!’

Jack fronste verward zijn wenkbrauwen en knikte toen. Hij sprong op de zeilboot naast hem, greep de aluminium mast vast, zette zijn voeten stevig neer en trok met een titanenkracht en het vertraagd afgespeelde geluid van een kettingzaag de mast los.

Dekka hief haar handen en het naderende beest ploegde hulpeloos met zijn poten door de lucht. Het zou maar een paar seconden duren, maar langer had Jack niet nodig.

‘Oké, Dekka, laat hem maar vallen!’ riep Jack.

Dekka liet het monster vallen.

Jack tilde de mast – een tien meter lange speer – boven zijn hoofd en probeerde hem recht in de bek van het beest te steken.

De eerste stoot was mis, maar hij prikte wel een van de blauwe insectenogen eruit.

Jack liep achteruit naar het eind van de steiger en rende op het beest af. ‘Aaaaahhh!’

Hij stak de mast hard in de bek en duwde als een bezetene, uit alle macht, terwijl de planken onder zijn voeten versplinterden, tot de punt van de mast er plotseling aan de zijkant van het beest weer uit kwam in een smerige fontein van ingewanden en slijm.

Sam probeerde zichzelf weer op de steiger te hijsen, maar hij had blaren op zijn handen. Jack moest hem bij zijn oksels omhoogtrekken.

‘Waar is Brittney?’ vroeg Sam.

Dekka schudde haar hoofd.

‘Ze is weggerend,’ zei Toto. ‘Maar ze leek te veranderen. Eén arm werd…’ Hij leek er geen woorden voor te hebben.

‘Een soort slang. Een zweephand,’ vulde Dekka aan.

‘Ja,’ zei Toto. Toen zei hij: ‘Ik wil nu eigenlijk wel naar huis.’

‘Ik kan nauwelijks lopen,’ zei Sam. Hij moest op zijn tanden bijten om het niet uit te schreeuwen van de pijn. De huid van zijn hiel was weg en er was een hap uit. Hij bloedde de hele steiger onder.

Sam trok zijn natte shirt uit en wikkelde het onhandig om zijn voet om een heel provisorisch verband aan te leggen.

‘Laten we gauw gaan, nu het nog kan. Straks komt Drake terug met de rest van zijn leger, en dan worden we allemaal opgepeuzeld.’

Sam begon te hinken, maar Jack tilde hem op en zette hem op zijn schouders. Het was een lachwekkend gezicht: Sam was een kop groter en een flink stuk breder dan Jack. Maar het kostte Jack geen enkele moeite, alsof hij een baby droeg.

‘Je was te gek, Jack,’ zei Sam.

Dekka gaf Jack een klap op zijn rug. ‘Nou en of.’

Jack straalde, hoewel hij zijn best deed om het niet te laten zien. Toen werd zijn gezicht groen, hij zette Sam neer en gaf over in de bosjes.

‘Sorry,’ zei hij. ‘Ik geloof dat ik er een beetje misselijk van ben geworden.’

‘Dat zijn de zenuwen,’ zei Sam. ‘Ik ken het. Hup, we gaan. Dezelfde weg als we gekomen zijn. Drake zal verwachten dat we rechtstreeks terug naar de stad gaan, en als hij ons op open terrein overvalt zijn we er geweest.’

‘Wat gebeurt er als hij met die beesten de stad in trekt?’ vroeg Dekka.

‘Edilio heeft Orc – hoop ik. En Brianna. Taylor. Hij heeft zijn soldaten, hoewel ik niet denk dat geweren veel zullen uithalen, tenzij ze door de bekken kunnen schieten.’ Sam schudde zijn hoofd.

In gedachten zag hij Astrid voor zich. Te veel akelige beelden van wat er met haar zou kunnen gebeuren verdrongen zich in zijn hoofd.

Zouden ze snel genoeg weer in de stad zijn om te helpen vechten? Als Jack, Dekka en hij zich bij de anderen aansloten zouden ze Drake misschien kunnen verslaan. Misschien.

Had Edilio überhaupt een vermoeden van wat er aan zat te komen? Trof hij voorbereidingen? Had hij een oplossing? Sam niet. Telkens opnieuw probeerde hij te bedenken hoe ze konden winnen. Probeerde het scenario voor zich te zien waarin deze vijand verslagen zou worden.

Telkens opnieuw kwam hij weer tot het besef dat er maar twee mensen sterk genoeg waren om de beesten tegen te houden.

De een: Caine. En Caine zat ver weg op zijn eiland.

De ander: Kleine Pete. En die zat ver weg op een ander soort eiland in zijn eigen verknipte geest.

Caine en Kleine Pete.

‘Hoor eens, jongens,’ zei Sam. ‘Ik zie niet in hoe we kunnen winnen. Ik kan het in elk geval niet. Het is nu aan Edilio en de mensen in de stad. Ik weet niet eens of zij wel weten wat ze te wachten staat. Dus we moeten ze waarschuwen.’

‘Hoe?’ vroeg Dekka.

‘Jack.’

Jack, die zich een beetje voorover had gebogen, ging met een ruk rechtop staan.

‘Zonder ons kan Jack harder lopen. Zijn kracht maakt hem sneller. En hij wordt niet zo vlug moe als wij. Hij heeft geen last van de hellingen, dus hij kan zo in een rechte lijn over de heuvels.’

‘Klopt,’ gaf Dekka toe. ‘Er zit wel wat in. En begrijp me niet verkeerd: Jack is een ware held geworden en zo. Maar is dat genoeg? Ik heb ook eens geteld, net als jij. Orc, Jack en Brianna?’

‘Er zijn er twee die het zouden kunnen,’ zei Sam. ‘Caine. Hij zou het misschien kunnen.’

Dekka gromde. ‘Caine?’

‘Hij of Kleine Pete,’ zei Sam.

‘Kleine Pete?’ Jack keek verbaasd.

Sam zuchtte. ‘Die, ja. Kleine Pete is net iets meer dan alleen Astrids autistische broertje.’ Hij legde het kort uit terwijl Toto er een heleboel keer ‘Sam gelooft dat dat waar is’ tussendoor gooide.

‘Hoe krijgen we Kleine Pete zover dat hij ook maar iets doet?’ vroeg Dekka.

‘De laatste keer dat Kleine Pete voelde dat hij in levensgevaar was maakte hij de fakz,’ zei Sam. ‘Hij moet dus weer in levensgevaar zijn.’

Jack en Dekka wisselden een voorzichtige blik en vroegen zich allebei af wat de ander over Kleine Pete had geweten of gedacht.

‘Kleine Pete?’ vroeg Jack. ‘Heeft dat jochie zo’n sterke gave?’

‘Ja,’ zei Sam alleen maar. ‘Vergeleken met Pete zijn ik, Caine, wij allemaal, als… als klappertjespistolen naast een kanon. We weten niet eens hoe ver zijn krachten reiken,’ zei Sam. ‘Wat we wel weten is dat het nogal lastig communiceren is met hem. We kunnen niet eens raden wat hij denkt.’

‘Kleine Pete,’ mompelde Dekka hoofdschuddend. ‘Ik wist dat hij belangrijk was, dat had ik een hele tijd geleden al door. Maar kan hij dat echt? Is hij zo sterk?’ Ze dacht er even over na, knikte en zei toen: ‘Ik begrijp wel waarom je dat geheim hebt gehouden. Het is een beetje alsof je een kernwapen in de handen legt van een, nou ja, klein autistisch jongetje.’

Sam kwam overeind en kromp in elkaar toen hij op zijn gewonde hiel ging staan. Hij legde zijn hand op Jacks schouder. ‘Zeg tegen Edilio dat hij Caine moet gaan halen, als ze dat nog redden. En anders ga jij Kleine Pete halen, Jack.’

‘En wat moet ik dan met Kleine Pete doen?’ vroeg Jack, die duidelijk diep ontsteld was door het hele idee en nog niet goed kon bevatten dat dat kleine jochie het machtigste wezen van hun universum was.

Sam wist wat het antwoord was. Hij wist wat misschien wel de enige manier was om te winnen. Hij had tegen Brittney gezegd dat hij geen meedogenloze moordenaar was. Dat was hij ook niet. En het was ook niet meer zijn taak om hier iets aan te doen, of wel soms?

En toch… En toch zag hij een mogelijke oplossing.

‘Dan til je hem op, Jack. En dan draag je hem zo dicht mogelijk naar een van die beesten toe.’

‘O ja?’ vroeg Jack met een bibberig stemmetje.

‘En dan gooi je hem naar dat beest,’ zei Sam.

Drakes zweep was om de kaak van het grootste monster gewikkeld terwijl ze nu allemaal naar het zuiden renden, weg van het meer. Hij moest zich bijna helemaal plat vooroverbuigen om te blijven zitten, met zijn benen achter zich gespreid.

Waar was Sam Temple? Ze zouden hem nu al te pakken moeten hebben als hij langs deze weg was gekomen.

Ga Nemesis voor me halen.

De stem in Drakes hoofd was sterker, vasthoudender dan ooit tevoren.

Met zijn vrije hand bonkte hij tegen de zijkant van zijn hoofd in een poging de stem weg te slaan, om die hardnekkige eis het zwijgen op te leggen.

Ga hem halen en breng hem naar me toe.

In gedachten zag hij Coates voor zich, zijn oude school, waar hij vroeger woonde. Het dreigende, gotische hoofdgebouw, het troosteloze dal eromheen, de ijzeren toegangspoort. Het beeld was zijn eigen herinnering, maar het was de Duisternis die wilde dat hij ernaar keek, het zag, begreep.

Nemesis was daar. Daar!

Breng hem hierheen!

Maar Drake wilde andere dingen. Zijn opperheer mocht dan die Nemesis willen, wat dat ook mocht wezen, maar hij, Drake, wilde iets anders, en net zo graag: Sam Temple vermoorden.

Sam Temple had hem zijn arm gekost. Hij had zijn oude leven verwoest, had ervoor gezorgd dat hij nu vastzat in deze samensmelting met Biggetje Brittney.

Sam, die hem als een dier had opgesloten.

En nu was Sam weer ontsnapt aan de dood. Hij had Drake weer verslagen. En hij was nergens te bekennen – foetsie!

‘Sam!’ brulde Drake uit pure frustratie. ‘Sam!’

Het beest rende hard en de wind griste Drakes kreet weg, maar toch brulde hij nog een keer de nacht in. ‘Sam! Ik kom je vermoorden!’

Geen antwoord. En nog steeds geen teken van Sam of de anderen. Hij had zeker geweten dat ze op een holletje terug naar Perdido Beach zouden gaan, en toch zag hij ze nergens, en met elke seconde die verstreek raakte Drake misschien wel verder van ze verwijderd.

Breng Nemesis naar me toe!

Nee. Nemesis kon wachten. Drake diende de Duisternis, maar hij was niet zomaar een of andere loopjongen. Hij had zijn eigen belangen.

Als hij Sam hier niet op open terrein te pakken kreeg, dan zou Drake ervoor zorgen dat hij als eerste in Perdido Beach aankwam. Hij zou Sam opwachten. Hij zou hem opwachten met zijn zweep om Astrid heen.

Hij zag een stortvloed aan beelden, prachtige beelden van een weerloze Sam onder zijn zweep. En toch zou hij Sam Temple niet vermoorden, o nee, niet voordat Sam had toegekeken hoe hij Astrid in een afgrijselijk, huidloos monster had veranderd.

Het beeld was zo duidelijk in zijn hoofd, zo mooi, en het vervulde hem met licht en blijdschap en een geluk waar hij niet eens woorden voor had.

Nemesis!

‘Ik ga die Nemesis van jou heus wel halen,’ zei Drake. ‘Maar eerst…’

Drakes leger rende halsoverkop weg van het meer, draafde de lange helling op die van het meer naar de woestijn erachter leidde.

Hij voelde een golf van woede op hem afkomen. Een golf van razernij die hem woest door elkaar rammelde. De duistere tentakel had zich om zijn hersenen geslagen, vulde zijn gedachten, eisend, dreigend. Nemesis!

‘Nee!’ schreeuwde Drake.

De reactie volgde onmiddellijk. De zwerm bleef stokstijf staan.

‘Het is míjn leger. Míjn leger!’ loeide Drake. Zijn eigen wrok was te sterk om te negeren. En híj zou de gaiaphage misschien zelfs wel getrotseerd hebben. Maar terwijl Drake daar gekweld bleef staan en zijn haat om voorrang streed met zijn angst, verloor hij het vermogen om een beslissing te nemen.

De keus tussen Nemesis halen of Perdido Beach terroriseren zou door Brittney worden gemaakt.

Zevenendertig          1 uur, 39 minuten

Sam hobbelde sneller voort dan ze hadden gehoopt. Hij steunde op Toto en had ook veel aan Dekka die achter hem liep en de zwaartekracht onder hun voeten wat liet afnemen.

Hij was somber. Extra somber omdat hij er eerder juist in geslaagd was een sprankje hoop te voelen. Hij had zichzelf laten geloven dat de situatie er misschien op vooruit zou gaan nu ze het meer en de trein hadden gevonden.

Maar dit was de fakz. En dat ze wel wat goed nieuws verdiend hadden, wilde nog niet zeggen dat ze dat ook kregen. In nog geen paar uur tijd was hij van jubelend optimisme naar volstrekte wanhoop gegaan.

Telkens weer liet hij in gedachten de mogelijke scenario’s de revue passeren. Edilio had zijn soldaten, plus Brianna, Taylor en hopelijk ook Orc. Als Jack op tijd bij de stad was zou hij ook meevechten – Jack had zich echt van zijn beste kant laten zien.

Maar het was niet genoeg. Zelfs met hem en Dekka erbij zou het niet genoeg zijn. Dus in plaats van de stad te redden en de kinderen te trakteren op water, noedels en Nutella, wist Sam dat hij een verwoeste stad zou aantreffen.

Een paar zouden het overleven. Een paar zouden het toch vast wel overleven.

Misschien zou Kleine Pete Astrid redden. Hij was er sterk genoeg voor. Maar wist hij het? Drong er iets van dit alles tot zijn geest door, waar die zich ook bevond?

‘Denk je dat hij het zal doen?’ vroeg Dekka. ‘Jack, bedoel ik.’

‘Nee,’ zei Sam.

‘Nee,’ beaamde Dekka.

‘Waar,’ zei Toto, hoewel Sam niet wist of hij het met hen eens was of gewoon automatisch bevestigde dat ze geloofden wat ze zeiden.

‘Daar is hij de jongen niet voor,’ zei Sam. ‘Hij is niet meedogenloos. En hoe groot is de kans dat hij überhaupt de stad in komt en Kleine Pete vindt? En dan weten we ook nog niet of de schok wel groot genoeg is om Pete in actie te laten komen.’

‘Jij zou het doen, Sam.’

‘Ja. Ik zou het doen,’ zei Sam.

‘Klopt,’ zei Toto.

‘Het is jouw gave, Sam,’ zei Dekka. ‘Dat is het van begin af aan geweest.’

‘Meedogenloosheid?’

‘Als je het zo zegt klinkt het heel negatief,’ zei Dekka moe. ‘Maar iemand moet het doen. We dragen allemaal bij wat we in ons hebben.’

Sam kromp in elkaar toen zijn hiel een steen raakte. ‘Het zou waarschijnlijk toch niet werken. Die Pete-actie, bedoel ik.’

‘De trein,’ zei Dekka. ‘Die raketwerpers.’

‘Daar heb ik ook al aan gedacht,’ zei Sam. ‘Maar hoe krijgen we die naar de stad? En hoe komen we erachter hoe ze werken?’

Sam hield op met hinken.

Na een paar stappen bleef Dekka ook staan. Toto had niets in de gaten en liep door.

‘Dekka?’

‘Ja?’

‘Tot hoe hoog reikt jouw kracht? Ik bedoel, jij schakelt de zwaartekracht uit. Zodat dingen omhoogzweven.’

‘Ja. Dus?’

‘Ik heb gezien dat je jezelf omhoog liet vliegen. Als je de zwaartekracht onder je voeten uitschakelt ga je zelf omhoog, toch? Dus hoe hoog kun je komen?’

‘Dat weet ik niet,’ bekende ze. ‘Als ik het ergens op richt, dus als ik het ergens anders wil laten gebeuren, dan kom ik niet verder dan een meter of vijftien. Misschien iets meer.’

‘Oké, maar dan richt je vanuit een bepaalde hoek, toch? Dan moet je zeg maar over de zwaartekracht heen, want de zwaartekracht gaat recht naar beneden.’

Dekka keek hem bevreemd aan. Ze spreidde haar handen langs haar zij. Ze steeg onmiddellijk op, in een zuil van aarde en stenen.

Sam keek hoe ze omhoogzweefde en bleef ver uit de buurt van het kolkende gruis.

In het donker verloor hij haar al snel uit het oog.

‘Dekka!’ Hij legde zijn hoofd in zijn nek en probeerde haar te ontwaren tegen de achtergrond van zwart fluweel en piepkleine lichtpuntjes.

‘Waar is Dekka?’ vroeg Toto.

‘Daarboven.’

‘Dat is waar,’ zei Toto.

‘Klopt. Kijk uit waar je loopt, tenzij je zelf ook omhoog wilt.’

Het leek heel lang te duren voor Dekka eindelijk weer tevoorschijn kwam tussen de vallende kiezels. Ze zweefde ontspannen naar beneden, zette haar voeten op de grond en zei: ‘Oké, meer dan vijftien meter, dat is duidelijk. Ik weet niet hoe hoog ik ben gekomen, maar het was heel hoog. Misschien heb je wel gelijk. Misschien werkt het beter als ik de zwaartekracht recht omlaag uitschakel. Maar ik kan alleen recht omhoog. Dus als je dacht dat ik zo even naar de stad kon vliegen, dan moet ik je teleurstellen.’

‘Ik zat te denken,’ zei Sam, ‘dat de fakz een grote bel is. Net als… hoe heten die dingen met water erin en als je schudt gaat het sneeuwen en…’

‘Een sneeuwbol,’ hielp Toto.

‘Als een sneeuwbol. En als er een bel in die sneeuwbol zit, wat gebeurt daar dan mee? Die zweeft naar het hoogste punt van de bol, toch?’

‘Het hoogste punt van onze bol zit waarschijnlijk recht boven de kerncentrale,’ zei Dekka. ‘Als de fakz echt volmaakt rond is, tenminste.’

‘Oké, luister even of dit klopt.’ Sam fronste zijn voorhoofd en probeerde het al pratend uit te werken. ‘De trein ligt vlak bij de noordmuur van de fakz. Dus als je daar zou staan en de zwaartekracht zou uitschakelen…’

‘Zou je schurend langs de muur met heel veel pijn omhoogglijden tot je boven was. Als een bel die naar het hoogste punt van een bol zweeft.’

‘Er staan auto’s bij de kerncentrale. Een paar die onlangs nog gebruikt zijn, de afgelopen maand, bedoel ik, auto’s die Edilio daar naartoe heeft gereden. Misschien doen die accu’s het nog. Bij de meeste zal de benzine zijn afgetapt, maar we hebben niet veel nodig.’ Hij dacht nu hardop en besteedde zelfs geen aandacht aan Toto’s herhaalde ‘Hij gelooft het, het is waar, Spidey’-opmerkingen.

‘Ik kan die insecten niet verslaan,’ zei Sam. ‘Mijn gave werkt niet op hen. Niet goed genoeg in elk geval. Maar ze kunnen wel verpletterd worden. En ik denk dat ze misschien ook wel opgeblazen kunnen worden.’

‘Heb je het nou over die raketwerpers in de trein?’ vroeg Dekka.

‘Dat is precies waar ik het over heb,’ zei Sam. ‘Jij tilt die container met de raketwerpers erin op. Je vliegt hem naar de bovenkant van de koepel. Bij de kerncentrale laat je hem zakken. We zoeken een auto met een paar liter benzine erin en gaan als een haas naar Perdido Beach.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘En dan zullen we eens zien wat die insecten van onze m3-maaws vinden, ons Multi-role Anti-Armor Anti-Personnel Weapons System.’

Caine liep in zijn eentje het korte stukje van het stadhuis naar de snelweg. Als de revolverheld uit een oude cowboyfilm.

Er kwamen wel kinderen achter hem aan, maar die bleven op veilige afstand. Een stuk of tien verdrongen zich achter de grote, gebarsten ruit van een verzekeringskantoor. Een paar anderen vonden een plekje in geparkeerde auto’s.

Prima. Laat ze maar kijken hoe ik hun hachje red, dacht Caine.

Maar nu, alleen, wijdbeens op de oude middenstreep van de snelweg, was hij lang zo zelfverzekerd niet meer. Hoeveel beesten zouden er komen? Hoe groot waren ze? Hoe sterk?

Stonden ze hem ergens in het donker al te bespieden?

En hoe zat het met Drake? Maakte hij een kans om Drake voor zich te winnen? Caine zou hem nog steeds goed als tweede man kunnen gebruiken. Tenzij Drake vastbesloten was om zelf de eerste man te worden.

Moest hij tegen die superinsecten én tegen Drake vechten? Het eiland klonk opeens heel erg uitnodigend.

Hij kon nu nog weg. Diana en hij, met z’n tweetjes, samen op het eiland. Hij kon de kinderen hier met Penny en Worm opzadelen. Alleen Diana en hij. Eten, comfort, seks. Was dat niet oneindig veel beter dan dit gevecht?

Een bekend, argwanend vermoeden wierp een schaduw over zijn gedachten: werd hij bespeeld? De Duisternis had hem al eens eerder gebruikt. Zat de gaiaphage weer in zijn hoofd te wroeten?

Hij voelde hem niet. Hij had de Duisternis al die tijd op het eiland niet gevoeld. En zelfs daarvoor al, vanaf het moment dat Caine tegen de Duisternis in opstand was gekomen, had de gaiaphage hem met rust gelaten.

Nee. Dit was zijn eigen beslissing. Maar waarom? Waarom zou hij het eiland opgeven? Waarvoor? Om verscheurd te worden door monsters die zich ontpopten in mensenlichamen? En wat stond hem te wachten als hij het overleefde? Artisjokken en vis, wrok, een gevecht met Sam waarschijnlijk, en Diana die zich chagrijnig terugtrok.

‘Hoera voor koning Caine!’

Hij draaide zich snel om, boos omdat hij ervan uitging dat het een schimpscheut was. Een jongen in het verzekeringskantoor stak zijn vuist in de lucht en riep: ‘Woehoe!’

Caine knikte hem toe.

Schapen. Zolang ze een herder hadden om de wolven weg te houden waren ze tevreden. Ruggengraatloos, onverschillig, zwak, dom: het was moeilijk iets anders dan volslagen minachting voor ze te voelen.

En als hij faalde zouden ze zich uiteraard bliksemsnel tegen hem keren.

Maar als hij faalde zouden ze heel hard weg moeten rennen om hun leven te redden, dus dat scheelde weer.

Ineens zag hij een zilveren flits op de snelweg.

Caine tuurde het donker in. Geen licht natuurlijk, zelfs geen Samzon hier op de hoofdweg. Een heel klein beetje licht van de maan en de sterren en verder een heleboel donker.

Maar jazeker, iets. Er bewoog iets.

En hij hoorde ook iets. Klipperdeklop, heel snel over het beton.

Hij zag stalen kaken flitsen, als machetes in het maanlicht.

Hij kon niet zien hoeveel van die enorme beesten er precies op hem afkwamen. Maar wel dat het er minstens zes waren, stuk voor stuk zo groot als een stadsbus en nu zo dichtbij dat hij hun rode ogen kwaadaardig zag glinsteren.

Hij wees naar de toeschouwers die onderuitgezakt in een geparkeerde auto zaten. ‘Wegwezen daar!’

De twee jongens haalden hun schouders op, alsof ze niet inzagen waarom ze zouden doen wat hij zei. Toen zweefde de auto vlak naast hen met het knappende geluid van slap wordende veren en kreunend metaal van de grond.

Nu was het duidelijk. Ze maakten dat ze wegkwamen.

Caine tilde de auto steeds hoger op. De kleur was moeilijk te zien in dit licht, maar het zou wel eens blauw kunnen zijn. Een kleine, blauwe suv.

‘En nou maar hopen dat het werkt,’ fluisterde Caine.

Hij trok zijn hand naar achteren en smeet de auto weg. Hij suisde over zijn hoofd en tolde door de lucht naar het voorste beest.

De auto kwam te vroeg neer, knalde met het geluid van knarsend metaal en brekend glas op het asfalt en rolde toen door tegen de kaken van het beest aan.

Caine had geen tijd om te zien wat er gebeurde, want meteen klom er een tweede insect over de auto heen. Een van de gebogen poten van het beest doorboorde het glazen dak.

‘Ik heb auto’s genoeg,’ zei Caine.

Hij tilde de stationwagen op waar de jongens in hadden gezeten en smeet hem met een snelle, onderhandse worp weg. De auto vloog een keer over de kop en raakte het dier dicht bij de grond.

‘Ha, lekker in je bek!’ riep Caine. Geen al te koninklijke uitroep, maar eerst de strijd en dan de propaganda.

Caine kon de kop van het beest niet zien, maar hij zag wel dat het in het wilde weg met zijn poten spartelde, zonder enige regelmaat.

‘Dat is één.’ Dit werd makkelijker dan hij had verwacht.

Maar net toen hij zichzelf op de borst klopte klauterde er een massieve muur van beesten over de eerste twee heen. En erger nog, er renden minstens vijf beesten van achteren over de snelweg op hem af.

Ze hadden hem omsingeld!

Hij had de verkeerde plek uitgekozen om te vechten. Opeens was het heel duidelijk. Het laatste wat hij zou moeten doen was vechten op open terrein, waar ze hem zoals nu van alle kanten konden aanvallen.

Caines hart bonkte en hij klemde zijn kaken zo hard op elkaar dat zijn kiezen kraakten. Hij was ervan uitgegaan dat de verhalen over de beesten overdreven waren. Maar nee. Nee. Niet overdreven.

Caine kwam in beweging en zette het op een lopen, weg van de twee troepen die op hem afkwamen. Hij sprong over een greppel, kwam hard neer, krabbelde overeind en sprintte zo hard hij kon over de parallelweg. Met een rotgang passeerde hij de geschokte en verbijsterde kinderen in het verzekeringskantoor en schreeuwde: ‘Rennen, stelletje idioten!’

Twee van de beesten probeerden hem de pas af te snijden. Hij pakte in het voorbijgaan een bestelbusje op en gooide het snel weg – zo snel dat het heel laag overvloog en bijna tegen zijn hoofd kwam toen het voorbij raasde.

De kinderen in het verzekeringskantoor raakten in paniek. Ze stormden de deur uit, versperden elkaar vloekend en gillend de weg.

Een jongen gleed uit en wist nog net overeind te blijven, maar het was al te laat. Een van de insecten spietste hem aan zijn poot en stopte hem recht tussen zijn malende, vlijmscherpe kaken.

‘O, nee, nee, neeee!’ gilde de jongen. Het gegil hield plotseling op en toen klonk er een geluid als van een afvalvernietiger die kippenbotjes vermaalt.

Caine rende over San Pablo met de kinderen achter zich aan en de zwerm was gedwongen om ook deze smallere weg in te slaan.

De situatie was in een mum van tijd, veel sneller dan Caine ooit had kunnen denken, dramatisch verslechterd.

Nu werd er een meisje gegrepen door iets wat eruitzag als een zwarte kikkertong die uit de bek van een insect schoot. Ze gilde het uit terwijl het monster haar naar binnen haalde.

Caine bleef midden op straat staan, bevend van top tot teen, zijn tanden op elkaar geklemd. Hij kon niet aan ze ontsnappen en beter dan dit werd het waarschijnlijk niet: hij was in elk geval omringd door huizen, zodat hij niet van alle kanten kon worden aangevallen.

De kinderen uit het verzekeringskantoor verspreidden zich; gillend renden ze overal heen, terwijl sommigen tevergeefs op gesloten deuren bonkten en schreeuwden dat ze naar binnen wilden. Anderen klauterden over hekken de achtertuinen in.

Caine tilde een geparkeerde auto op en smeet hem weg, en toen nog een, en nog een, drie auto’s achter elkaar. Het was als een kettingbotsing op de snelweg: ze botsten met een klap op elkaar, glasscherven vlogen in het rond, zijspiegels braken af, velgen rolden over de stoep.

Zijn woedende tegenaanval had misschien een paar insecten afgeremd of misschien wel gedood – hij kon het niet goed zien in het donker –, maar de zwerm bleef geen moment staan. Erop en erover rolden ze, als een golf.

Trillend bleef hij staan waar hij stond en hief zijn bevende handen. Als hij ze niet kon verpletteren, kon hij ze misschien gewoon tegenhouden.

Het voorste beest liep tegen een onzichtbare muur van telekinetische kracht op. Het trappelde verwoed met zijn poten, scheurde het asfalt open, schopte tegen de gebotste auto’s, maar kwam geen stap verder.

‘Ha, wat dacht je daarvan!’ schreeuwde Caine.

Nog een monster, gevolgd door een derde en een vierde, duwde tegen de muur, verwoed klauwend, beukend, vastbesloten. En al die tijd stond Caine in zijn eentje midden op straat.

Maar hoe lang nog? vroeg hij zich af. De insecten leken niet moe te worden. Nu klauterden ze zelfs op elkaar in een wilde kluwen van poten en enorme zilveren dekschilden en kaken als zeisen en telkens weer die malende bekken en gloeiende rode ogen.

Hij haperde even toen hij die ogen zag, en plotseling kwam de muur van insecten in één klap dertig centimeter dichterbij.

Hij concentreerde zich nog beter. Maar hij voelde iets wat hij nog nooit had gevoeld bij het gebruiken van zijn kracht: een fysieke tegenwerking, alsof hij ze niet alleen met zijn telekinetische gave maar ook met zijn spieren tegenhield.

Zonder erbij na te denken had hij zijn voeten stevig uit elkaar gezet, en hij voelde het gewicht op zijn kuiten en bovenbenen, meer nog dan op zijn armen. Hij projecteerde zijn kracht niet alleen, zoals hij altijd had gedaan, maar hij duwde ook terug, zo hard hij kon, terwijl hij de druk voelde van tientallen prikkende poten die duizenden kilo’s tegenwicht boden.

Ze waren maar zes meter bij hem vandaan. Hoog opgestapeld tegen de onzichtbare muur. Met een afschuwelijke schok besefte hij dat ze op elkaar klommen in een doelbewuste poging over de onzichtbare muur van energie te klimmen.

Toen een nog veel grotere schok: een aantal beesten was omgelopen over Golding Street en kwam nu van achteren op hem af.

Hij veranderde van houding: één hand voor de grote zwerm, één voor de naderende aanval. Maar het was niet genoeg. Hij kon ze niet tegenhouden.

‘Ik had op dat eiland moeten blijven,’ zei hij tegen zichzelf. Hij had gegokt en verloren.

De twee onzichtbare muren kwamen dichterbij. Hij hield tonnen duwende, jagende monsters tegen en hij kon het niet, hij kon het gewoon niet. Hij was gewoon niet sterk genoeg. En zodra hij opgaf zouden ze hem in een oogwenk te pakken hebben.

‘Hé! Eikel!’

Hij keek op. Daar, boven op het platte dak van een appartementengebouw met één verdieping, stond Brianna, met haar armen in haar zij.

‘Kom je je verkneukelen?’ wist hij uit te brengen.

‘Zie je de voordeur van dat huis?’

‘Hè?’

‘Daar gaan we heen.’

‘Geen tijd!’

‘Geen tijd,’ zei Brianna spottend. ‘Kom op, zeg. Hou je gewoon slap.’

‘Slap?’

‘Ja, slap ja. O, en voor ik het vergeet: het doet pijn.’

Hij zag haar niet bewegen, maar voelde de klap toen ze in volle vaart als een rugbyspeler tegen hem aan botste.

Caine vloog door de lucht. Zijn shirt scheurde van zijn lijf. Hij tolde rond en viel hard op het grasveld. Achter hem knalden de insectenlegers als twee golven op elkaar. Als de Rode Zee die zich achter Mozes sloot.

Caine probeerde overeind te komen, maar hij werd al verder geduwd door handen op zijn rug die hem krankzinnig snel voortstuwden. Onderweg stootte hij zich aan de deurpost. De insecten zwermden rond de deur, maar die was al dichtgesmeten, op slot gedraaid en met een stoel gebarricadeerd.

Brianna stond midden in de kamer en bestudeerde overdreven kalm haar vingernagels.

‘Al dat supersnelle gedoe komt soms best van pas,’ zei ze.

‘Volgens mij heb je mijn rug gebroken,’ zei Caine. Hij voelde een scherpe steek in zijn ribben. Maar het was veel beter dan het alternatief.

De deur vloog naar binnen open en er verscheen een kluwen insectenpoten.

‘Ik kan ze wel tegenhouden, maar niet allemaal doden,’ schreeuwde Caine.

‘Ja, ze zijn moeilijk dood te krijgen. Heb je een plan?’

Caine beet woest op zijn duim en knaagde op zijn nagelriem. Ze waren omsingeld. Er werd zelfs tegen de muren gebonkt. De ramen lagen allemaal aan diggelen. Ze pasten niet door de deur, maar het zou niet lang duren voor ze de opening breed genoeg hadden gemaakt.

Daar stonden ze dan, Caine en Brianna, in de keuken, midden in het huis, zo ver mogelijk bij de ramen vandaan, maar nu duwden de insecten hun kaken door de deuren en ramen naar binnen, onderzoekend, ze hapten in de lucht terwijl ze verwoed uithaalden met hun touwachtige tongen.

Het hele huis leek wel een trommel waar met tientallen drumstokjes op geslagen werd.

‘Dat stelt me nou toch een beetje teleur,’ zei Brianna. ‘Sam had allang een plan bedacht.’

Achtendertig          59 minuten

Sam had een plan bedacht.

Drie, om precies te zijn. Het eerste was gebaseerd op het minieme sprankje hoop dat Jack Kleine Pete zou vinden en iets verschrikkelijks zou doen.

Het tweede was totaal gestoord. Een enorme container raketwerpers door de lucht laten vliegen, hem op precies de juiste plek laten zakken, een voertuig vinden met benzine en een volle accu, en er dan achter zien te komen hoe ze de raketwerpers moesten afvuren, allemaal nog op tijd om de stad te redden. Dat was gestoord.

Het derde plan had met Dekka te maken. Dat ging hij haar niet eens vertellen. Want dat was niet alleen gestoord, het was domweg monsterlijk.

Geen van de plannen had een kans van slagen. Sam wist dat.

Sams voet deed niet zomaar pijn. Hij ging door een hel. Dekka deed haar uiterste best om de zwaartekracht te verminderen, maar hij moest nog altijd vooruit, en wel zo snel mogelijk.

‘Hoe gaat het met je, Dekka?’ vroeg hij hijgend tijdens het hobbeldraven.

‘Dat moet je niet de hele tijd vragen, Sam.’

‘Je moet…’ begon hij.

‘Wat? Wat moet ik, Sam? Ze eten me van binnenuit op, wat wil je dat ik zeg?’

‘Ze zegt de waarheid…’

‘Hou je mond, stomme freak!’ snauwde Dekka tegen Toto.

Ze waren er bijna, Sam voelde het. Het moest wel. Ze moesten bij de trein zijn voor de insecten eindelijk door Dekka’s huid heen zouden breken en haar levend op zouden eten.

Ze moest nog een tijdje blijven leven. Hij had haar nodig tot het o zo bittere einde en zij bracht haar laatste minuten rennend door terwijl ze hem probeerde te helpen, en hij kon niets doen, kon alleen maar hopen dat ze bleef leven, nog wat meer zou lijden, haar angst zou overwinnen, en dat allemaal voor een dom, zinloos, tot mislukken gedoemd plan.

‘Daar!’ zei Toto. ‘Ik zie de trein.’

Het licht was waterig, grijs, bleek en niet sterk genoeg. Maar inderdaad, Sam zag de trein.

Hij beet op zijn tanden en begon nu echt te rennen, en elke stap was een mes dat in zijn voet werd gestoken terwijl de pijn door zijn hele been trok.

‘Ik zie niet eens welke container het was, Spidey.’

Sam maakte een kommetje van zijn handen en maakte een bol van bleekgroen licht. De bol werd groter tot hij de gezichten van zijn metgezellen kon onderscheiden. Tot zijn afgrijzen zag hij nu dat een beest zich een weg door de voorkant van Dekka’s blouse had geknaagd. Ze trilde.

‘Dekka,’ zei hij. ‘Je hoeft niet… Ik kan…’

Ze klemde haar hand pijnlijk hard om zijn arm. ‘Ik doe mee, Sam. Blijkbaar zit de makkelijke uitweg er niet in voor mij.’

‘Dit is de container met de wapens,’ riep Toto. Toen, alsof hij nog iets bedacht, voegde hij eraan toe: ‘Dat is waar.’

‘Sam,’ zei Dekka. ‘Als ik doodga…’

‘Dan vallen we,’ zei Sam. ‘Jij en ik, Dekka. Als dat het einde is, zal het een eer zijn om het samen met jou mee te maken.’

Sam sloeg de container dicht en ze klauterden alle drie naar de bovenkant. De container was bovenop niet helemaal glad, er zaten ribbels in voor de stevigheid. Maar de stalen ribbels waren niet hoger dan vijftien centimeter. Ze gingen plat op hun rug liggen, met hun gezicht omhoog.

‘Daar gaan we,’ zei Dekka. Ze legde haar handpalmen plat op de container.

De container zweefde de lucht in.

Sam staarde naar de hemel, die geen echte hemel was. De sterren verbleekten. De maan was al verdwenen.

Hoe snel gingen ze? De muur was vlakbij, op slechts tientallen meters van de trein. Voor het eerst in zijn leven wou hij dat hij beter had opgelet bij meetkunde. Er was ongetwijfeld een formule om te berekenen hoe lang het zou duren voor ze de muur zouden raken.

Als Astrid hier was zou zij…

Iiieee!

De deurkant van de container schuurde langs de muur en de hele container kantelde vervaarlijk.

‘Hou je vast!’ riep Sam.

Hij greep de ribbels nog steviger beet. Maar hij besefte tot zijn onverwachte vreugde dat hij gewichtloos was op de container. Hij hoefde zich alleen maar vast te houden om niet weg te zweven.

Bonk! Bonk! Iiieee!

De container bonkte een paar keer tegen de muur en kwam nog schever te hangen, maar hij steeg nog steeds. Hij steeg!

Plotseling werden Sams knokkels, borst en gezicht tegen de muur gedrukt. Het voelde alsof je een elektrische leiding vastgreep. Pijn die alle andere gedachten wegvaagde. Dit was niet de eerste keer dat hij de muur aanraakte, maar wel de eerste keer dat hij hem vol in zijn gezicht kreeg.

‘Dekka!’ riep Sam.

‘Ik doe mijn best!’ gilde ze.

De container kwam rechter te hangen en Sam hoefde de stalen ribbels nu niet meer zo krampachtig vast te houden, waardoor hij zijn handen langs zijn zij kon drukken en ze niet meer platgeduwd werden.

Er was nu een grotere afstand tussen de muur en zijn gezicht, godzijdank, maar het krijsende geluid van staal dat langs de muur schraapte hield niet op.

Iiieee!

Ze gingen nog steeds omhoog. Sneller. De lucht suisde voorbij terwijl hun snelheid toenam.

Hoe hoog? Ze konden blijven steken of vallen, maar als Dekka het volhield zouden ze blijven stijgen en de ronding van de koepel volgen. Als ze het hoogste punt bereikten zouden hun gezichten weer tegen de muur gedrukt worden. Niet iets waar Sam naar uitkeek.

Sam rolde zich op zijn buik en schoof langzaam naar de rand van de container. Er was niet veel te zien onder hem. Geen lichten. Het was onmogelijk te zeggen waar ze precies zaten. Hij wou dat hij Alberts kaart had, dan kon hij misschien nog een beetje wijs worden uit de schaduwpatronen en de vaag zichtbare, door de sterren verlichte heuvels.

Van deze hoogte kon hij de muur niet zien als hij opkeek: het was niet de gladde, parelgrijze doorzichtigheid waar hij aan gewend was. Het was eerder alsof hij tegen glas werd gedrukt en de sterren daarachter zag. Hij had bijna verwacht dat de sterren erop geschilderd zouden zijn, maar dat was natuurlijk onzin. Zelfs hierboven hield de muur de illusie in stand. Sam voelde hoe hij vloog terwijl hij de ogenschijnlijke ruimte in staarde.

‘Hoe gaat het met je, Dekka?’

‘Ik kan bijna niet geloven dat het werkt. Maar Sam…’

‘Ja?’

‘Ik ben gevoelloos, ik voel het niet, het doet geen pijn, maar ik hoor ze, Sam. Ik hoor hun kaken knagen, Sam.’

Wat moest hij daarop zeggen? ‘Hou vol, Dekka.’

‘Het lijkt wel of we door de sterren zweven,’ zei Dekka. ‘Ik doe net alsof we naar de hemel gaan.’

‘Laten we hopen van niet,’ zei Sam.

Het geknars werd hoger naarmate ze sneller gingen. En er stond nu een straffe wind die hen neerdrukte terwijl de container, niet meer aan zwaartekracht gebonden, krijsend omhoogvloog.

‘Ik wou dat jullie me niet hadden gevonden,’ zei Toto. ‘Ik was gelukkiger in mijn eentje.’

‘Ja. Sorry daarvoor,’ zei Sam.

Sam probeerde aan de hand van de wind te raden hoe snel ze gingen. Hij probeerde zich voor te stellen dat hij in een auto zat met het raampje open. Hoe hard waaide het als de auto vijftig of negentig of honderdtwintig kilometer per uur ging?

Waaide het nu zo hard?

‘O nee, o nee, nee, nee, ik zie hem, ik zie hem!’ jammerde Dekka en de container schokte hevig en zakte omlaag als een lift die naar beneden schiet.

Algauw bleef hij weer hangen en ging vervolgens schurend langs de koepel weer omhoog.

Op een gesmoorde toon zei Dekka: ‘Sorry. Ik keek. Hij eet mijn…’ Ze kon haar zin niet afmaken. ‘Ik denk niet dat ik nog lang heb, Sam.’

‘Dalingslijn,’ fluisterde Sam. Als ze zo snel gingen als hij hoopte, zouden ze dan niet een deel van hun voorwaartse beweging behouden als Dekka hen liet vallen?

Ja. En dan zouden ze een vrije val naar de grond maken en dan was het afgelopen.

Hij had het gevoel dat de snelheid afnam en toen Sam zijn hand uitstak kreeg hij een pijnlijke schok. Ze naderden het hoogste punt van de koepel en hier werd de muur platter. Zo meteen zouden ze er met hun hele lichaam tegenaan gedrukt worden, en hoe lang hielden ze dat vol?

Niet lang.

Doordat de koepel hier minder rond liep zouden ze langzamer gaan en steeds meer tegen de muur worden gedrukt.

‘Dit is genoeg, Dekka,’ zei Sam. ‘Laat ons maar zakken. Maar niet langzaam.’

‘Hè?’

‘Verplaats je zwaartekrachtveld zodat het sterker is aan de achterkant en zwakker aan de voorkant.’

‘Dat doe ik al, om ons te kantelen zodat we niet tegen de muur gedrukt worden.’

‘Juist. Doe het nog maar wat meer. Laat de zwaartekracht overal afnemen, maar het meest aan de voorkant. Dan is het zeg maar net alsof we van een glijbaan glijden, toch?’

Tot zijn verbazing begon Dekka te lachen. ‘Als ik dan toch dood moet, dan is dit wel de ideale manier. Ik had dit avontuur voor geen goud willen missen.’

Het constante gepiep hield opeens op.

De container schokte zo hevig dat Toto zijn grip verloor en omlaagviel naar Sam. Hij rolde langzaam – de zwaartekracht was immers veel zwakker – en Sam kon hem vastgrijpen.

‘De mensen in het onderzoekscentrum zouden Dekka graag hebben leren kennen,’ zei Toto met zijn gezicht slechts een paar centimeter bij dat van Sam vandaan.

‘Dat geloof ik best.’

Nog een wilde schok en plotseling gleed de container schuin voorwaarts naar beneden. Als een slee die over samengepakte sneeuw langs een lange helling naar beneden roetsjte.

‘Ik zie de grond niet,’ zei Dekka. ‘Ik wil me niet bewegen. Jullie moeten het zeggen als we er bijna zijn.’

Sam tuurde naar het donker onder hem, op zoek naar iets waaraan hij kon zien waar ze waren, waar ze naartoe gingen. Maar het was een en al heuvel en struikgewas en hij had deze omgeving nog nooit op kilometers hoogte van bovenaf gezien.

Ze gleden snel van hun onzichtbare helling; lieten zich door de zwaartekracht zowel naar voren als naar beneden trekken.

‘Mijn…’ gilde Dekka.

De onderkant zakte naar beneden als een lift waarvan de kabel is doorgeknipt. De container zakte op zijn kant. Sam, Toto en Dekka vielen eraf.

Sam wiekte door de lucht, zag flitsen van de lucht en de grond en de zee en weer de lucht, hij viel en tolde, en één ding wist hij zeker: ze waren te hoog en ze zouden de val niet overleven.

De beesten beukten op het huis in als stieren op een muur. De ramen en deuren waren al ingeslagen en nu begonnen de muren zelf scheuren te vertonen. De herrie was oorverdovend. De muur van de woonkamer ging kapot zodat de gebroken balken en verwrongen leidingen te zien waren.

Caine en Brianna hadden zich in de keuken verschanst. Die had maar twee muren: de ene kant leidde naar de open ontbijthoek en aan de andere kant was hij door een bar van de woonkamer gescheiden.

Caine keek wild om zich heen, op zoek naar iets waar hij mee kon gooien. Hij zag een paar meubels, wat keukenspullen, maar niets was groot genoeg om schade aan te richten aan vastberaden, gepantserde beesten die door muren heen konden breken.

‘Hier klopt iets niet,’ zei Caine.

‘Zou je denken?’ gilde Brianna.

‘Het zijn dieren. Ze horen niet zo systematisch te werk te gaan. Ze zijn slim!’

‘Het kan me niet schelen of ze Latijn praten en trigonometrie kunnen,’ riep Brianna. ‘De vraag is hoe we ze dood krijgen.’

‘Ze hadden het allang moeten opgeven en op zoek moeten gaan naar iemand anders om te eten,’ zei Caine.

‘Misschien zijn wij extra lekker.’

‘Het lijkt wel of er opzet achter zit. Een plan.’

‘Ja, het plan is om ons tweeën te vermoorden zodat er niemand meer is die ze kan tegenhouden,’ zei Brianna.

‘Precies,’ zei Caine. ‘En zo denken insecten niet.’

‘Ssst!’ Brianna stak haar hand op. Caine hoorde het ook: geweerschoten. Minstens drie of vier geweren die erop los knalden.

‘De soldaten van Edilio,’ mompelde Caine. Hij was woedend en opgelucht tegelijk. Hij wilde niet dat Edilio en zijn jongens deelden in de roem voor het redden van de stad. Aan de andere kant was er tot nu toe nog weinig sprake van enige roem.

‘Naar boven!’ zei Caine. Hij rende naar de trap, maar dat betekende dat hij vlak langs de voordeur moest. Een van de monsters had zijn kaken helemaal naar binnen gestoken en liet ze van links naar rechts zwiepen om het gat van de verwoeste deur groter te maken.

Caine sprong over de maaiende dingen heen en Brianna, die hem al voorbij was gerend en boven aan de trap stond, sprintte terug om zijn hand te pakken en hem omhoog te trekken.

‘Pas op, ze hebben…’ begon Brianna.

Er sloeg een prikkend, pijnlijk ding tegen Caines rug. Hij voelde over zijn schouder en greep een nat, plakkerig touw vast.

‘…tongen,’ besloot Brianna.

Ze pakte het mes dat ze bij zich droeg, sneed de tong door en trok Caine met een ruk weg.

Caine stormde naar het slaapkamerraam. Het huis was helemaal omsingeld. Minstens tien monsters ploegden over het gazon met hun spitse poten en bonkten keer op keer met hun kaken als stormrammen tegen het huis.

Verderop in de straat schoten Ellen en twee andere kinderen van achteren op de beesten. De insecten negeerden hen.

‘Jep, ze hebben het duidelijk op ons gemunt,’ zei Brianna.

‘Ik kan niet eens een auto pakken vanaf hier,’ zei Caine. ‘Ik heb niets om naar ze toe te gooien.’

En toen kreeg hij een ingeving: hij had wél iets om te gooien.

Caine hief zijn handen. De insecten zagen hem en gingen op hun vier achterpoten staan om zich met een klap tegen het raam te werpen waar hij achter stond.

Caine concentreerde zich op het voorste beest. En plotseling trappelden er zes puntige insectenpoten door de lucht. Hij tilde het monster zo hoog mogelijk op en liet het toen weer vallen. Het beest kwam hard neer, maar schudde toen even met zijn lijf en ging onmiddellijk weer over tot de aanval, zonder zelfs maar een gebroken poot.

‘Draai hem om!’ riep Brianna.

Caine richtte zich op hetzelfde agressieve beest, tilde het op en draaide het dit keer om voor hij het liet vallen.

Het dier kwam op zijn schild terecht. De zes poten maaiden verwoed in het luchtledige. Als een kever die op zijn rug is gelegd.

‘De wasmachine,’ zei Caine. ‘Is die boven…’

‘Hier in de gang,’ zei Brianna.

Caine rende weg en viel tegen de muur toen de insecten het huis van buitenaf met vereende krachten aanvielen. Hij vond de wasmachine, tilde hem van de grond, waarbij het snoer en de waterleiding losgetrokken werden, en liet hem door de gang naar de slaapkamer zweven.

Hij gooide hem door het raam. De wasmachine kwam zonder schade aan te richten op de rug van een insect terecht. Het beest dat door Caine op zijn rug was gelegd stond inmiddels weer op zijn poten, dus draaide hij een ander insect om.

Toen, terwijl het beest woest lag te spartelen in een poging weer op zijn poten terecht te komen, tilde Caine de wasmachine hoog op en liet hem met een klap op het kwetsbare onderlijf van het beest vallen. Het kwam neer als een aambeeld in een tekenfilm.

Baaaf!

Er spoot slijm uit de zijkanten van het beest. De poten gingen langzamer trappelen.

‘O, kijk: dat werkt,’ zei Caine.

Hij draaide een tweede beest op zijn rug, tilde de ingedeukte wasmachine op en gooide hem naar beneden. Dit keer spoten de darmen van het beest er niet meteen uit, dus liet hij de machine nog een keer vallen.

Een enorme dreun en het geluid van splijtend, scheurend, krakend hout. Het hele huis schokte. Schudde. En toen begon tot Caines afgrijzen de muur voor zijn neus af te brokkelen.

Het hele huis stortte in.

Brianna verdween in een vage streep. Caine probeerde te vluchten, maar de vloer kantelde en zakte onder zijn voeten weg. Het plafond kwam naar beneden en Caine viel op zijn rug terwijl het huis in een wilde, vernietigende wervelwind boven op hem in elkaar stortte.

Er lag iets zwaars op zijn buik. Een gipsplaat drukte op zijn gezicht. Zijn handen zaten vast. Hij hapte naar lucht en ademde stof in. Hij zag bijna niets, behalve een stuk muur en een deel van een ingelijste Weezer-poster.

Maar hij voelde zijn benen en armen nog. Niets gebroken. Niets doorboord.

Hij zou het puin met zijn gave van zich af kunnen laten zweven. Maar als hij dat deed zouden de beesten hem binnen de kortste keren te pakken hebben.

Terwijl hij misschien veilig was als hij onder de brokstukken bleef liggen.

De beesten zouden het uiteindelijk opgeven en op zoek gaan naar een makkelijker slachtoffer. En als ze dan weg waren kon hij tevoorschijn komen en ze onverhoeds aanvallen.

Caine ademde bibberig een hap stof in.

Als hij deed of hij dood was, zouden sommige kinderen misschien sterven zodat hij bleef leven. Caine besloot dat hij dat best een goed idee vond.

Negenendertig          38 minuten

Edilio lag op de trap van het stadhuis en voelde zich zo zwak als een klein poesje. Hij had Caines grote toespraak nauwelijks gehoord. Het interesseerde hem werkelijk niets. Hij kon er toch niets aan doen, niet zoals hij hier lag te ijlen door de koorts.

Hij hoestte hard, te hard. Elke hoestbui verscheurde zijn lijf, en hij was telkens weer bang voor de volgende. Er lagen knopen in zijn maag. Hij had spierpijn in zijn hele lichaam.

Hij was zich er vaag van bewust dat hij tussen de hoestbuien door iets zei.

‘Mama. Mama. Salvame.’

Red me, moeder.

‘Santa María, salvame,’ smeekte hij en hij hoestte zo hard dat hij met zijn hoofd tegen de traptreden sloeg.

De dood kwam dichterbij, hij voelde het. De dood tastte door zijn duizelige, warrige hoofd en hij voelde zijn koude hand om zijn hart.

Santa María, Madre de Dios, ruega por nosotros pecadores, ahora y en la hora de nuestra muerte.

En toen, in de kolkende duisternis, zag hij haar. Een gestalte in een golvende wit met blauwe jurk. Ze had droevige, donkere ogen en er hing een gouden gloed rond haar hoofd.

Ze stak een hand op alsof ze hem wilde zegenen.

Hij hoorde haar stem. Het verbaasde hem dat ze Engels sprak. In zijn hoofd had de moeder van God altijd Spaans gesproken.

‘Vlucht, Edilio,’ zei ze.

Hij begon het gebed te herhalen. Santa María, Madre de Dios…

Maar ze greep hem bij zijn uitgestoken arm en zei: ‘Ik weet dat je ziek bent, maar je moet vluchten. vlucht! Ik kan je niet redden!’

Om de een of andere reden had de maagd Maria de stem van Brianna.

Edilio kwam overeind. De plotselinge beweging veroorzaakte scherpe pijnscheuten in zijn hoofd. Heel even kon hij zelfs niets zien, maar hij ploegde verder met lood in zijn schoenen. Hij viel, rolde door en stond weer op, blindelings, wankelend. Hij vluchtte en vluchtte en hoestte tot hij op de grond dubbel klapte.

Daar bleef hij een tijdje zitten. Wachtend tot hij de kracht had gevonden om Brianna’s bevel op te volgen en te vluchten.

Hij keek op en zag dat hij aan de overkant van het plein was. Hij zag de wanhopige zieken en de roerloze doden op de trap.

En hij zag demonen, enorme monsters, gepantserde kakkerlakken met felrode duivelsogen.

Ze klommen de trap op.

Brianna zag hoe Lana met Sanjit het ziekenhuis uit stormde. De insecten waren overal.

Edilio was gevlucht, gelukkig, en daar was Lana. Brianna vloekte en gilde: ‘Lana, wegwezen! Rennen. Neem de achteruitgang!’

Lana trok haar pistool. ‘Geen denken aan,’ zei ze. Ze richtte op het eerste beest dat ze zag en loste drie schoten. Uit een van de rode ogen droop rood-witte pus, maar het insect hield geen moment op met het verorberen van een meisje dat, naar Brianna vurig hoopte, al dood was geweest.

‘Doe niet zo stom. We hebben je nodig, je moet blijven leven. Wegwezen! Wegwezen! Jij daar,’ ze greep Sanjit in zijn nekvel, ‘neem haar mee, ze moet blijven leven!’

Brianna had gezien wat de meest effectieve manier was om de beesten te doden, maar ze was Caine niet. Ze had zijn gave niet.

Maar ze had wel die van haarzelf.

Brianna stak haar kin naar voren. Caine was verpletterd onder het instortende huis. Het was nu aan haar.

Haar mes flitste in haar hand. Dit gevecht zou ze niet winnen, maar ze zou ook niet vluchten.

Dekka had de beesten gezien die in haar lijf zaten.

Dood. O, God, laat me alstublieft sterven.

Dit kon ze niet aan. Dood, ze moest sterven, er een eind aan maken, die beesten en zichzelf vermoorden en nooit zien wat ze met haar deden.

Ze had de macht over de container verloren. In blinde paniek en pure angst was ze de controle kwijtgeraakt.

Ze probeerde hem weer terug te krijgen, maar ze viel, in de striemende wind, draaiend als een tol. Ze wist niet eens meer wat boven en beneden was.

Ze spreidde haar handen en concentreerde zich, maar waarop? Waar was de grond? Sterren en bleke bergen en zwarte zee wervelden allemaal rond. De container flitste telkens weer langs, als de wijzer van een veel te snelle klok. En twee tuimelende figuren met wiekende armen.

Ze moest Sam redden. Dat was het minste wat ze kon doen.

Ze hapte naar adem. Haar ogen traanden, waren zo wazig dat ze nauwelijks nog iets kon zien. Hoe kon ze dat draaien laten ophouden?

Dekka hield haar armen strak langs haar lichaam en sloeg haar benen om elkaar. Minder windweerstand. Ze had het nu enigszins door: ze viel met haar hoofd naar beneden. Ze tolde nog steeds, maar minder, en ze viel beslist met haar hoofd naar beneden als een pijl naar de aarde. Plotseling zag ze onder zich veel te duidelijk de witte koppen van golven.

Ze moest onder Sam zien te komen. Sam en Toto waren lager dan zij en tolden nog steeds als een dolle. Maar Dekka, die minder windweerstand had, viel net iets sneller.

Maar plotseling kwam de grond heel duidelijk in beeld. Hij raasde op haar af om haar tot moes te slaan.

Ze was onder Sam. Nu!

Ze spreidde haar vingers, concentreerde zich, en schakelde de zwaartekracht onder haar uit.

En bleef vallen. Ze had de zwaartekracht uitgeschakeld. Maar niet de vaart die ze al hadden.

Over een paar seconden zouden ze het water of de grond raken. En hoe dan ook tot moes geslagen worden.

Caine liet het puin van zijn lichaam af zweven.

De insecten waren allemaal weg. Hij zag nog net het achterlijf van het laatste beest dat wegrende.

Als hij achter ze aan ging, zou hij het waarschijnlijk niet overleven.

Maar wat moest hij doen als hij hier bleef? Veilig zijn? Op het eiland was hij ook veilig geweest. Hij was niet teruggekomen om veilig te zijn.

Het kon op twee manieren eindigen: of de insecten maakten iedereen af, en wie werden dan Caines onderdanen? Of de insecten werden door iemand anders verslagen. En hoe moest hij dan de macht weer in handen krijgen? Degene die dit gevecht won, kreeg de macht.

Toch aarzelde Caine nog. Een groot, warm bed. Een bloedmooi meisje om er samen met hem in te liggen. Eten. Water. Alles wat hij nodig had, slechts een paar kilometer verderop op het eiland. Het logische, verstandige antwoord was overduidelijk.

‘En dat is waarom de wereld zo’n puinhoop blijft,’ zei Caine tegen zichzelf. ‘Mensen zijn niet verstandig.’

Hij haalde een paar keer diep adem om rustig te worden en bereidde zich voor om te sterven voor de macht.

Orc was er niet in geslaagd zichzelf van kant te maken. Alweer niet.

Hij huilde een beetje toen hij besefte dat hij zou blijven leven. Hij deed zijn best, maar overgeven en flauwvallen dwarsboomden telkens weer zijn plan om zich dood te drinken.

Hij stond op omdat hij moest plassen, maar hij plaste al tijdens het opstaan. Dus dat had hij ook weer gedaan.

Er bewoog iets. Log draaide hij zijn hoofd opzij om te kijken. Een monster. In de gebarsten scherf van een spiegel die ternauwernood aan de muur bleef hangen.

Orc staarde naar zijn spiegelbeeld. Eén meter tachtig, misschien wel meer, aan grijs, nat grind. Hij gooide zijn hoofd in zijn nek, spreidde zijn armen en jankte.

‘Waarom? Waarom?’

Hij barstte in tranen uit en bonkte met zijn vuisten tegen zijn gezicht. Toen scheurde hij met zijn stenen vingers het laatste restje menselijke huid van zijn gezicht. Rood bloed begon te stromen.

En nu brulde hij tegen zijn eigen spiegelbeeld. ‘Waarom?’

Hij strompelde weg. Rende met grote, woeste stappen naar de trap.

Astrid.

Hij had geen duidelijk idee over wat hij met haar zou doen als hij haar zou vinden. Ze was gewoon de enige die hem ooit geholpen had. De enige die hem ooit als Charles Merriman had gezien en niet als Orc.

Ze moest zijn pijn voelen. Ze moest het voelen.

Iemand moest zijn pijn voelen.

Hij was nu boven aan de trap. Hij gooide de deur van de kamer van Kleine Pete open. Wezenloos en in de war staarde hij naar binnen. Het waaide heel hard in de kamer. Kleine Pete zweefde een meter boven zijn bed in de lucht. Hij gaf licht.

Astrid was er niet.

‘Astrid!’ brulde Orc.

Van buiten, luid en duidelijk door het open raam, kwam een antwoord.

‘Ben jij dat, Orc?’

Orc beende naar het raam. Het stond open en de ruiten waren lang geleden al ingegooid.

Het duurde even voor Orcs blik helder genoeg was om te beseffen waar hij naar keek. En toen kon hij het niet geloven.

Onder hem, in het eerste zwakke ochtendlicht, stond Drake.

Achter hem en overal op het schoolplein stonden dingen die eruitzagen als enorme kakkerlakken.

Het moest een hallucinatie zijn.

‘Drake?’ zei Orc, verwoed met zijn ogen knipperend om te testen hoe echt deze verschijning was.

‘Ik dacht al dat ik jouw stem hoorde, Orc,’ zei Drake meesmuilend. ‘En is Astrid daar ook? Geweldig. Kan niet beter.’

‘Ben je echt?’ vroeg Orc.

Drake lachte verrukt. ‘Jazeker. Ik ben echt, Orc.’

‘Ga weg.’ Het was het enige wat Orc kon bedenken.

‘Neuh, ik denk niet dat ik dat doe,’ zei Drake. Hij rende lichtvoetig naar de deur beneden en verdween uit het zicht.

Orc was met stomheid geslagen. Drake? Hier?

Binnen een paar seconden verscheen Drake in de deuropening van de kamer. Zijn koude ogen keken langs Orc en richtten zich op Kleine Pete.

‘Kijk eens wie we daar hebben,’ zei Drake. ‘Nemesis.’

Pete

Dit was zijn kamer niet.

Dit was niet het plafond boven zijn bed.

Hij voelde de gloeiend hete lava opborrelen in zijn borst en met een krampachtige beweging spuugde hij het uit.

Als hij hoestte, gingen er woeste golven van pijn door zijn lijf.

Hij was alleen nog maar zijn lichaam. Geen verre visioenen. Geen fluisterende stemmen. Alleen zijn door pijn verscheurde lichaam.

Het waaide om hem heen, maar hij had het nog steeds warm en hij wist niet hoe hij erbij moest komen, hoe hij het moest noemen. Hoe kon hij het wegwensen als hij niet wist wat het was?

Waar was zijn zus? Haar ogen waren weg. Hij was alleen. Alleen en gevangen in een lichaam dat hulpeloos bleef liggen, vanbinnen in vuur en vlam en vanbuiten koud, en een striemende wind en altijd het schurende geschraap van geluiden, de krassende zagen, het bombardement van felle, schreeuwende kleuren.

Een stem zo groot dat hij weg wilde rennen om zich te verstoppen, zei: ‘Waar is Asjtruh?’

Nat grind praatte, zwaaide, wankelde vervaarlijk alsof het zou vallen.

‘Asjtruh!’ brulde het monster. ‘Asjtruuuuh!’

Petes geest trok zich terug, zakte heel ver weg, vluchtte voor het lawaai, maar hij kon er niet aan ontsnappen. Voor de zoveelste keer hield zijn lichaam hem gekluisterd aan de echte wereld die voor hem nooit echt was geweest.

Het monster stampte weg, nog altijd schreeuwend.

Pete hoestte een vulkaan uit.

Hij moest iets doen. Zijn lichaam hield hem in zijn greep en zijn lichaam was pijn.

Langzaam raakte hij in paniek.

Hij moest… iets doen.

Veertig          25 minuten

Sam voelde iets nats. Het was overal, een wolk die van onderen opsteeg. Het was alsof hij door een tornado van modder viel. Zout water en zand, bevrijd door gewichtsloosheid, vlogen omhoog.

‘Spreid je armen en benen!’ riep Sam.

Wrijving. De pijnlijke klap van het water, het schurende zand, alsof je in een wervelwind vloog.

Sam voelde hoe het vel van zijn lijf werd gestroopt. Hij deed zijn ogen dicht, draaide zijn hoofd zodat zijn neus en mond niet vol nat zand zouden komen te zitten en viel hard op een oppervlak zo hard en onbuigzaam als beton.

De lucht knalde uit zijn longen. Alsof hij een trap van een muilezel kreeg.

Zijn rug boog te ver door, zijn pezen werden uitgerekt, zijn hoofd klapte terug, zijn hele lijf prikte en water sloot zich boven zijn hoofd.

Instinctief trapte hij omhoog tot hij weer boven was. Het zand werd weggespoeld en hij kon één oog openwringen. Hij was niet meer dan een meter of tien van de kust verwijderd, in water van nog geen anderhalve meter diep.

Toen kwam al het water en zand dat naar boven was gezweefd weer naar beneden.

Hij zocht verwoed naar Dekka en Toto. Hij plonsde naar het strand door een verblindende stortvloed die een volle minuut aanhield.

Toto lag op zijn rug vlak bij de waterlijn op het strand en kreunde van de pijn. Sam knielde naast hem neer.

‘Ben je gewond?’

‘Mijn benen,’ zei Toto en hij begon te huilen. ‘Ik wil naar huis.’

‘Luister, Toto. Je benen zijn gebroken, maar we kunnen ze weer genezen.’

Toto keek hem verwonderd aan, veegde het zand van zijn gezicht en zei: ‘Je spreekt de waarheid.’

‘Ik ga Lana halen. Zodra ik kan. Hou nog even vol.’

Hij stond op en riep: ‘Dekka! Dekka!’

Ze riep niet terug, maar hij zag hoe ze naar de kust zwom. Hij rende naar haar toe en hielp haar op het droge.

‘Het spijt me zo, Sam,’ hijgde ze.

‘Mij mankeert niets. En Toto ook niet. Hij heeft alleen zijn benen gebroken, meer niet.’ Hij keek naar links en rechts en zag dat de container tegen een lage rotspartij was geslagen. Rechthoekige kisten en hun dodelijke inhoud waren eruit gevallen.

‘Ik weet niet waar we zijn,’ zei Sam. ‘Ten zuiden van de kerncentrale, denk ik.’ Hij keek verwilderd om zich heen. Zijn plan was altijd al roekeloos en tot mislukken gedoemd geweest, maar hij had toch gehoopt om op de een of andere manier vlak bij de kerncentrale neer te komen. Bij de centrale zou misschien nog een auto staan die ze konden gebruiken. Maar hier? Hij wist niet eens waar hier was.

En de container was kapot. Veel van de raketwerpers waarschijnlijk ook.

‘Sam!’ Een stem riep hem vanaf de zee. Een boot. Hij zag vier mensen erin zitten, en plonzende riemen die hard naar hem toe roeiden.

‘Quinn!’

De boot was bij het strand en gleed het zand op. Quinn sprong eruit. ‘Waar kom jij nou vandaan?’

‘Je zou het niet geloven als ik het zou vertellen,’ zei Sam. ‘Quinn, even snel. Hoe is het in de stad?’

De vraag leek Quinn te overweldigen.

Sam pakte hem vast. ‘Wat het ook is, zeg het. Dekka heeft misschien nog maar een halfuur. Snel!’

‘Edilio is ziek. Een heleboel mensen zijn ziek. Het is echt heel erg, mensen vallen bij bosjes neer. Edilio heeft me weggestuurd om Caine terug te halen. Om tegen de insecten te vechten.’

Sam slaakte een bibberige zucht van opluchting. ‘Godzijdank, Quinn. Ik kan die beesten waarschijnlijk niet verslaan, en hij misschien wel.’

‘Maar…’ begon Quinn, maar Sam onderbrak hem.

Plan twee was waarschijnlijk afgeschreven. Maar Sam had nog één laatste truc, een laatste wilde poging – niet om de stad te redden, maar wel misschien zijn beste vriendin.

‘Dekka heeft de beesten in zich. Ze komen haar lichaam uit. Ik heb beloofd… om het makkelijker voor haar te maken. Begrijp je wat ik bedoel?’

Quinn knikte ernstig.

‘Maar ik heb een idee. Hoe snel kun je ons naar de stad brengen?’

‘In een kwartier,’ zei Quinn.

Ze roeiden alsof hun leven ervan afhing. En op een bepaalde manier was dat ook zo, wist Sam. Als de insecten uit Dekka zouden kruipen terwijl ze in dit kleine bootje zaten, zou niemand het overleven.

Toto lag op de bodem van de boot te kreunen in vijf centimeter naar vis stinkend water. Dekka hing tegen Sam aan in de achtersteven. Hij had zijn armen om haar heen. Hij fluisterde in haar oor dat ze het niet op mocht geven.

Hij voelde ze door haar kleren heen. Hij keek goed uit dat hij de naar buiten stekende bekken niet aanraakte, maar hij kon een groeiend gevoel van afgrijzen niet onderdrukken toen hij de insectenlijven in Dekka’s lichaam voelde bewegen.

‘Sam, je hebt het beloofd,’ steunde Dekka.

‘Ik zal het doen, Dekka. Ik beloof het. Maar nu nog niet. Nog niet.’ Tegen Quinn zei hij: ‘Zodra we bij de steiger zijn moet je Lana gaan halen.’

‘Lana kan haar niet helpen,’ gromde Quinn zonder een moment zijn tempo te laten zakken. ‘Ze kan ze niet doden.’

‘Dat hoeft ook niet,’ zei Sam.

‘Ik neem het jochie mee, Orc,’ zei Drake. ‘Waar is Astrid?’

Orc staarde Drake aan. Zo veel emoties in zijn vermoeide, benevelde brein.

Drake was de oorzaak van al zijn problemen. Als hij niet ontsnapt was…

Maar was hij zelf niet net naar boven gestormd om het allemaal op Astrid af te reageren? En toch voelde hij door Drakes sadistische, arrogante grijns een soort stoom oprijzen vanbinnen.

‘Wamoeje me da joch?’ brabbelde Orc.

‘Beetje dronken?’ zei Drake pesterig. ‘Een vriend van mij wil die mongool hebben. Nou, waar is de zus?’

‘Laat haar met rust.’

Drake lachte. ‘Rotsjongen, ik laat niemand met rust. Ik heb buiten een leger klaarstaan. Ik doe wat ik wil met Astrid het Genie.’

‘Ze heeft jou nooit iets misdaan.’

‘Ga nou niet de held uithangen, Orc, dat past niet bij je. Je bent een smerige, dronken barbaar. Heb je jezelf wel eens geroken? Wie denk je dat je bent, haar ridder op het witte paard? Dacht je dat ze je een dikke natte zoen op je kiezelporem zou geven?’ Hij keek Orc met samengeknepen ogen aan, alsof hij bij hem naar binnen keek. ‘Nee hoor, Orc, de enige manier waarop jij Astrid ooit zult krijgen is dezelfde manier als waarop ik haar krijg. En daar dacht je aan, of niet soms?’

‘Hou je bek.’

Drake lachte opgetogen. ‘O, jij treurige, zieke mislukkeling. Ik zie het in je bloeddoorlopen ogen. Nou, ik weet het goed gemaakt: jij mag hebben wat er nog van haar over is nadat ik haar…’

Orc haalde hard uit, en verbazingwekkend snel. De stenen vuist raakte Drake een beetje hoog, tegen de zijkant van zijn hoofd, en het was slechts een oppervlakkige klap.

Maar een oppervlakkige klap van Orc kwam nog steeds aan als een mokerslag.

Drake struikelde opzij, botste tegen de muur op, maar bleef overeind staan.

Orc kwam achter hem aan, haalde nog een keer uit en miste dit keer finaal. Zijn vuist sloeg een gat in de muur waar Drakes hoofd was geweest.

Drake danste opzij en stond nu achter hem. ‘Grote, stomme sukkel, ik kan niet gedood worden. Wist je dat niet? Kom maar op, Orc. Kom dan, trage, stinkende hoop stront.’

Drake haalde uit. Het deed weinig pijn bij Orc. Maar hij voelde het wel.

Orc stortte zich op Drake, maar Drake was snel en behendig. Hij sprong weg, striemde Orc nog een keer, en sloeg toen zijn tentakel om Orcs nek.

Het was niet gemakkelijk om Orc te wurgen, maar het was ook niet onmogelijk. Drake stond achter hem en trok zo hard hij kon, kneep zijn zweephand samen als een python, centimeter voor centimeter, in een poging de kiezelhuid fijn te persen.

Orc zette zijn vingers in de zweephand en trok eraan, probeerde hem los te rukken. Maar het lukte niet omdat Orcs handen om de een of andere reden steeds slapper werden. Hij probeerde adem te halen, maar dat ging niet.

Plotseling liet de zweephand hem los.

De zweephand trok zich terug, verschrompelde. Orc draaide zich om naar Drake en zag metalen draadjes over zijn tanden kruipen. Drakes lichaam waar geen grammetje vet aan zat kreeg stevige dijen en een rond gezicht.

‘Hè?’ vroeg Orc, en hij knipperde met zijn ogen. Toen begreep hij het. Hij had nog nooit gezien hoe Brittney tevoorschijn kwam, maar hij wist dat het gebeurde, had het horen gebeuren als de ene stem plaatsmaakte voor de andere.

‘Hoi, Orc,’ zei Brittney.

‘Brittney.’

Ze keek verward om zich heen. Toen zag ze Kleine Pete.

‘Dus dat is Nemesis.’

‘Dat is Kleine Pete,’ zei Orc.

‘We moeten hem meenemen,’ zei Brittney. ‘Het kan niet anders. De Heer wil het.’

‘Nee,’ zei een stem.

‘Astrid!’ zei Orc. ‘Ik… zocht je al.’

Astrid keek hem nauwelijks aan. ‘Ik was weggelopen. Maar ik ben weer terug.’

‘Astrid, God heeft gezegd dat Hij Kleine Pete nodig heeft,’ zei Brittney zelfgenoegzaam. ‘Het kan niet anders.’

‘Ik weet dat jij denkt dat je met God praat…’

‘Nee, Astrid, Hij heeft met mij gepraat. Ik heb Hem gezien. Ik heb Hem aangeraakt. Het is een duistere God, een God in de diepte.’

‘Als het een God is, waar heeft hij Kleine Pete dan voor nodig? Ik dacht dat God niets nodig had.’

Brittney kreeg een sluwe uitdrukking op haar gezicht. ‘Jezus had Johannes de Doper nodig om Zijn komst aan te kondigen. Hij had Judas nodig om Hem te verraden, en Pilatus en de farizeeën om Hem te kruisigen zodat hij ons kon verlossen. En de Vader had de Zoon nodig als verzoening voor onze zonden.’

Astrid was moe. Ooit zou ze de kans om een theologische discussie te voeren met beide handen hebben aangegrepen. Sam was niet bepaald het type dat eens ging zitten voor een stevig gesprek over dit soort dingen. Hij gaf geen zier om godsdienst.

Maar nu niet. Het meelijwekkende wezen Brittney was slechts een werktuig van het kwaadaardige wezen dat zij met God verwarde.

Maar waarom verdedigde Astrid Kleine Pete? Eerder was ze bereid geweest om hem te zien sterven als dat een einde aan het lijden zou maken.

‘God vraagt niet om mensenoffers,’ zei Astrid.

‘O nee?’ zei Brittney meesmuilend. ‘En wat ben ik dan, Astrid? Wat zijn wij allemaal? En wat was Jezus? Een offer om een wraakzuchtige God tevreden te stellen, Astrid.’

Astrid had niets te zeggen. Ze wist wat ze zou moeten antwoorden. Maar ze had er geen zin meer in. Geloofde ze zelf eigenlijk nog wel in God? Waarom zou ze ruziemaken over een illusie? Twee dwazen die over leugens ruzieden.

Maar Astrid had nog altijd haar trots. En ze kon niet zomaar haar mond houden en Brittney het laatste woord geven.

‘Brittney, wil je nou echt een klein jongetje vermoorden? Dat is toch gewoon fout, wat die zogenaamde God van jou ook tegen je zegt? Als je geloof zegt dat je een moord moet plegen, zegt een stemmetje in je achterhoofd dan niet dat het fout is?’

Brittney fronste haar wenkbrauwen. ‘Gods wil…’

‘Zelfs als Hij het is, Brittney, zelfs als dat gemuteerde monster in zijn grot echt God is, en zelfs als je Hem volledig begrepen hebt en Zijn wil uitvoert, en Hij wil dat je een moord pleegt, dat je Hem een klein jongetje brengt zodat Hij hem kan vermoorden, is het dan nog niet fout? Is het niet gewoon hartstikke fout?’

‘God beslist wat goed en fout is.’

‘Nee,’ zei Astrid. En nu, ondanks alles, ondanks haar eigen uitputting, haar angst, haar zelfhaat en minachting, besefte ze dat ze iets ging zeggen wat ze nooit geaccepteerd had. ‘Brittney, ook voordat Mozes de tien geboden de berg af bracht was het al fout om te doden. Goed en fout zijn niet door God bedacht. Het zit in ons. En dat weten we. En zelfs als God voor onze neus staat, en recht in ons gezicht tegen ons zegt dat we een moord moeten plegen, dan is het nog steeds fout.’

Uiteindelijk was het echt zo simpel, besefte Astrid. Zo simpel. Ze had de stem van God niet nodig om haar te vertellen dat ze Kleine Pete niet moest vermoorden. Alleen haar eigen stem.

‘Hoe dan ook, Brittney,’ zei Astrid. ‘Als je Kleine Pete wilt, zul je eerst door mij heen moeten.’

Ze glimlachte, voor het eerst in wat voelde als een heel lange tijd.

Brittney glimlachte ook, maar bedroefd. ‘Dat zal ik niet doen, Astrid. Maar Drake wel. Dat weet je. De insecten staan rond het hele gebouw te wachten. En als Drake komt, zal hij Kleine Pete meenemen en jou vermoorden.’

De twee meisjes waren Orc, die met waterige oogjes op zijn benen stond te zwaaien, bijna vergeten.

Nu kwam hij verbazingwekkend snel in actie. Hij pakte Brittney bij haar nek en middel en gooide haar het raam uit.

‘Ik mag haar niet,’ zei hij.

Astrid rende naar het raam en zag Brittney plat op de grond liggen.

De blauwe ogen van de insecten keken omhoog.

Zonder zich iets van Brittney aan te trekken – die al ongedeerd overeind krabbelde – stormden ze naar de verwoeste voordeur van de Coates Academie.

‘Dat werd tijd ook.’ Orc lachte. ‘Ik ga dit klusje wel even klaren.’

‘Orc, zorg dat ze je niet te pakken krijgen,’ zei Astrid.

‘Je bent altijd aardig tegen me geweest, Astrid. Sorry dat ik…’ Toen haalde hij zijn schouders op. ‘Doet er niet meer toe. Ga maar gauw. Dit zal vast niet lang duren.’

Hij rende de gang in. Het laatste wat Astrid van hem zag was hoe hij naar de insecten onder hem lachte, over de reling van de overloop klom en zich in de zwerm beneden liet vallen.

‘Willen jullie Orc?’ brulde hij. ‘Kom me maar halen!’

Een jongen die Buster heette probeerde te ontkomen, probeerde op te staan en weg te rennen, maar hij was veel te langzaam, veel te ziek. Hij hoestte en struikelde en viel op zijn knieën.

De tong van het monster haakte zich om zijn nek en trok hem met zijn hoofd naar voren de malende bek in.

Een meisje dat Zoey heette hoestte, klapte dubbel van de pijn en werd een seconde later gegrepen en verslonden.

Het was een massaslachting.

Brianna vloog als een bezetene naar boven, haar mes flitste en haar afgezaagde jachtgeweer blafte, maar de insecten waren de trap al op en dromden naar binnen, naar de geur van vers vlees in het ziekenhuis.

Een van de insecten was zo groot dat hij vast kwam te zitten in de deuropening en de doorgang blokkeerde, maar minstens een van de beesten was al naar binnen gerend en Brianna hoorde gedempte kreten van doodsangst van beneden komen.

Ze schoot weg, ontweek een voorbijflitsende tong, sprong over scherpe kaken en stak een insect in zijn twee rode ogen. Toen duwde ze haar geweer in de knagende bek en haalde de trekker over.

Het enorme beest schokte, maar ging niet dood.

Brianna sprong nog net op tijd opzij voor ze gegrepen kon worden. En toen, vanuit haar ooghoek, zag ze hoe een van de reuzeninsecten omhoogzweefde, zich midden in de lucht omdraaide en hard op zijn rug terechtkwam.

‘Caine!’ gilde ze.

Ze worstelde zich door de zwerm, sprong zonder moeite tussen de wild zwaaiende poten van het omgekeerde beest door en stak haar mes meerdere keren in zijn buik.

Toen duwde ze haar geweer in het grootste gat dat ze had gemaakt en haalde de trekker over.

bam!

Insectendarmen en stukjes pantser vlogen in het rond en kwamen op haar hele lijf terecht. Maar de poten schokten nu ongecontroleerd, steeds langzamer, langzamer…

Caine had een ander beest op zijn rug gegooid en bewerkte het met een auto – hij tilde de auto op en gooide hem neer, tilde en gooide, tot het monster in een grote brij van dunne poten en smurrie was veranderd.

De beesten gaven hun plan om een feestmaal aan te richten met de zieke kinderen op. Er waren nu nog maar zeven insecten over, de ene die beneden in het ziekenhuis was en de andere die vastzat in de deuropening niet meegerekend.

Zeven.

‘Ik keer ze om!’ riep Caine.

Brianna plukte een stukje insectendarm van haar wang en knikte. Vlug herlaadde ze haar geweer en zoefde weg om op het beest te klimmen dat net was omgedraaid. Al doende leerde ze: de beesten hadden zwakke plekken, en een daarvan was de onderkant van hun ‘kin’. Ze stak toe met haar mes, draaide het rond om het gat groter te maken, duwde het geweer in de gapende wond en haalde de trekker over.

De kop van het beest ontplofte.

‘Ja hoor! Te gek!’ jubelde Brianna.

Maar Caine was een beetje te langzaam geweest en werd nu door drie beesten achternagezeten. Ze hadden hem alle drie vast met hun tong en hij gilde het uit.

Brianna rende de trap af, die nu glibberig was van het bloed – mensenbloed en insectenbloed.

Ze sneed de eerste tong af en de andere twee trokken hun tongen uit voorzorg vast in.

‘Draai ze om!’

‘Ik doe mijn best,’ zei Caine knarsetandend. Hij legde er een op zijn rug, maar de insecten leerden snel. Een tweede beest rende op het eerste af, gleed eronder en duwde zijn kameraad weer terug op zijn poten.

‘O nee, zo doen we dat niet,’ zei Brianna.

Caine moest weer achteruitdeinzen toen de beesten aanvielen. Als ze Caine te pakken kregen was de strijd gestreden.

Brianna vloog weg, pakte Caines arm en bracht hem met een harde ruk tijdelijk in veiligheid achter een boom.

Krr-raaak!

Een insectenkaak beet de boom recht doormidden.

Caine tilde het beest op en gooide het op zijn rug, maar de zwerm trok nu samen op.

‘Ze komen achter ons aan,’ schreeuwde Caine tegen Brianna.

‘Dat heb ik gemerkt.’

‘Benzinestation,’ hijgde Caine. Hij rende al, zo hard hij kon, met pompende armen. Brianna haalde hem met gemak in. De insecten vulden de hele straat terwijl ze de achtervolging inzetten.

‘Begrijp je wat ik bedoel?’ stootte Caine uit.

‘Niet veel benzine meer daar,’ zei Brianna.

‘Nu!’ riep Caine, en Brianna zoefde weg. Ze kwam bij het benzinestation. Er zat een groot slot op de pomp en tot haar grote verbazing zag ze een van Alberts mensen ernaast zitten om de pomp te bewaken.

‘Losmaken!’ gilde ze.

‘Dat mag alleen als Albert…’ begon de jongen, tot Brianna haar mes op zijn keel zette en zei: ‘Ik heb echt geen tijd voor dit soort onzin.’

Hij maakte het slot open. Brianna greep de hendel – er kon alleen nog maar handmatig gepompt worden – en pompte zo snel ze kon. Helaas was dit niet iets wat beter ging op supersnelheid.

Ze greep de bewaker vast en riep: ‘Jij daar – pompen! Pompen, tenzij je dood wilt.’

‘Ik heb geen tank om het in te doen!’

‘Op de grond,’ zei Brianna. ‘Op de grond. Overal. Pompen!’

Benzine spoot in onregelmatige stralen uit de pomp en kletterde op het beton.

Brianna zoefde terug naar Caine, die zwoegend bijna bij de snelweg was aangekomen, met slechts een minieme voorsprong. Op open terrein zouden de insecten voluit kunnen rennen en hem lang voor hij bij het benzinestation zou zijn al te pakken hebben.

‘Doorlopen!’ riep ze.

Ze sprintte rechtstreeks naar het voorste beest. Het monster haalde naar haar uit met zijn tong. Ze pakte de tong midden in de lucht vast, hield hem zo stevig mogelijk beet en dook onder de poten van het insect.

Het monster struikelde en bleef verbaasd staan. Brianna liet de tong los, stoof razendsnel onder het beest door en kwam tussen de achterpoten door weer tevoorschijn. Ze had Caine misschien drie seconden extra voorsprong gegeven. Niet meer.

Ze richtte op de duivelse rode ogen van het volgende insect, loste van heel dichtbij een schot en sjeesde weer terug naar het benzinestation.

Ze vloog langs de doodsbange bewaker, die nog steeds bezig was kostbare benzine op de grond te laten stromen.

In wat ooit de winkel van het tankstation was geweest zocht Brianna als een bezetene door de troep en het puin tot ze triomfantelijk een blauwe aansteker omhooghield.

Buiten zag ze Caine, die nog steeds nauwelijks voorlag op zijn achtervolgers.

‘Wegwezen, jongen!’ gilde ze naar de bewaker. ‘Rennen!’

De geur van benzine was overweldigend. Het spul gutste in donkere stroompjes over de parkeerplaats, liep in de kieren van het beton, vormde kleine poeltjes in lagere gedeeltes.

Caine stormde voorbij en liet de benzine onder zijn voeten opspatten.

Brianna glimlachte.

De eerste golf insecten was nu ook bij het benzinestation; de beesten prikten met hun speldenpoten in minibeekjes loodvrij.

De dampen hingen in de lucht.

Brianna wist het een en ander over snelheid. Ze wist dat het onzin was wat je in Hollywoodfilms zag, waarin mensen zich rennend altijd nog net in veiligheid wisten te brengen bij een explosie. Zelfs de Wind was niet sneller dan een vuurbol.

Maar je kon midden in een brand blijven staan, of je kon er met de snelheid van het geluid doorheen scheuren. De boel zou niet meteen ontploffen.

Het moest lukken. Vooral met een beetje dekking.

Ze verschool zich achter een pomp en wachtte tot het eerste beest op dezelfde hoogte was. Ze draaide zich om, knipte de aansteker aan en sprong voor het beest langs toen het voorbijrende.

Woooeeesj!

Het was geen dynamietexplosie. Maar er was wel degelijk een vuurbol.

Een golf van hitte verschroeide haar haar en wenkbrauwen. Een drukgolf liet haar oren ploppen. Maar het grote lijf van het insect had haar grotendeels beschermd.

Het voorste beest was bij Caine aanbeland, maar die had zich in de lucht geworpen en de vuurbol, het beest en Brianna flitsten allemaal onder hem door.

Toen hij viel draaide hij het insect om.

Drie beesten werden door de vuurbol te grazen genomen. Vuur liet hun voelsprieten omkrullen en kraakte hun harde pantser.

Twee van de beesten waren nog ver genoeg bij het benzinestation vandaan om de vlammen te ontwijken, maar raakten in de war van de hitte en rook. Ze renden weg, maar niet snel genoeg.

Het vuur kroop door de pompslang naar beneden, naar de zware benzinedampen in de enorme ondergrondse tank.

Ka-BOOEEM!

Pompen, beton, overkapping, winkel en de beesten ontploften in een vuurbol die de eerste explosie op een nat rotje deed lijken.

Het regende stukken insect, verdraaid metaal en brokken beton.

Alleen het voorste beest leefde nog. Het lag op zijn rug in de lucht te spartelen.

Brianna stak haar mes in zijn kin, duwde haar geweer naar binnen en zei: ‘Zeg maar tegen de gaiaphage dat hij de groeten van de Wind krijgt als je in de hel bent!’ Ze loste twee schoten in het beest en zijn kop vloog uit elkaar als een geplette watermeloen.

Eenenveertig          13 minuten

Orc sloeg zijn fles kapot tegen de kop van het blauwogige insect. Het haalde niets uit. Dat had hij ook niet verwacht.

Het beest beschreef een wijde boog met zijn kaken en raakte Orc op zijn borst. Orc vloog door de lucht en belandde met zijn gezicht op het grind.

Hij kreeg geen lucht meer. Maar hij was niet dood.

Langzaam kwam hij overeind. Waarom zou hij zich haasten?

‘Kom me maar halen,’ zei Orc.

Drie van de monsters draafden recht op hem af. Orc deelde een woeste mep uit, raakte niets en lag weer plat op de grond. Dit keer zaten er drie touwachtige tongen rond zijn lijf en kon hij niet meer opstaan.

Astrid gilde.

‘Dan niet, joh,’ zei hij terwijl de knauwende bekken steeds dichterbij kwamen.

Jack had de hele nacht gelopen en gerend. Zijn bestemming was Perdido Beach. Maar zijn missie, hoewel overduidelijk, zat hem niet lekker.

Hoe kon Sam tegen hem zeggen dat hij Kleine Pete voor die beesten moest gooien? Dat was toch gestoord? Gestoord. Het kon niet goed zijn.

Hij rende heuvels op en af. Hij was niet onvermoeibaar, maar hij was heel sterk en voor de eerste keer genoot hij van zijn kracht. Jack had het gevoel alsof hij achter een gordijn had geleefd, en nooit echt had gezien wat er om hem heen gebeurde.

Dat was veranderd toen hij de laptops in de trein had gevonden. Het was zo heerlijk om weer een werkend toetsenbord aan te raken, een beeldscherm te zien opgloeien… Zelfs al had hij er weinig tijd aan kunnen besteden, het voelde toch als magie, een magische aanraking.

En toen hij had gevochten, had hij weer een heel ander gevoel gekregen. Hij had zijn gigantische kracht aangewend en hij had Sams leven gered, en dat van Dekka en Toto. Hij! Hij, nota bene: Computer Jack.

Hij was een held.

Hij zag er nog steeds niet uit als een held – hij was niet langer of breder dan vroeger, hij was niet in een soort megagespierde worstelaar veranderd of zo. Hij was nog steeds pafferige, bijziende Jack. Maar zijn kracht had wel opeens een soort betekenis gekregen voor hem.

Hij kon Computer Jack zijn. Maar hij kon ook méér zijn.

Maar toch – wilde Sam echt dat hij Kleine Pete vermoordde? Was dat wel goed te praten?

Hij was richting de stad gerend, of wat naar zijn idee in elk geval richting de stad was. Vanaf een heuveltop had hij in de verte water zien glinsteren en bedacht dat de stad, ach, ergens daar in de buurt moest zijn.

Maar nu besefte hij uiteindelijk dat hij hopeloos verdwaald was. Hij bevond zich ergens diep in het bos, en dit zouden de heuvels kunnen zijn waar Hunter had gewoond, maar het zou net zo goed het Stefano Rey-woud kunnen zijn.

Toen hoorde hij een kreet. Een menselijke kreet. Het klonk als een meisje dat gilde.

Jack verstijfde. Hij ademde zwaar. Spitste zijn oren. Maar er kwam geen tweede kreet. Hij hoorde hem in elk geval niet.

Wat moest hij doen? Sam had hem een opdracht gegeven. Hij moest Edilio waarschuwen. En hij moest… Hij durfde de gedachte aan wat hij moest doen bijna niet toe te laten in zijn hoofd.

Maar hij kon een gil toch niet zomaar negeren?

‘Ga kijken,’ fluisterde Jack tegen zichzelf. ‘Wie het ook is, misschien heeft ze hulp nodig. En misschien weet zij wel waar we zijn.’

Hij zei het niet, maar hij dacht het wel: en misschien hoef ik dan niet meer naar de stad.

Jack rende op het geluid af, door een diepe kloof vol struiken en aan de andere kant weer omhoog. Hij stond opeens op een smalle weg die tussen hoge bomen door liep.

‘Coates!’ zei hij.

Hij hoorde geen gegil meer, maar hij hoorde wel iets wat klonk als een vuistgevecht.

Plotseling leek de heldenrol een stuk minder aantrekkelijk.

Hij liep op een behoedzaam drafje verder. Door het ijzeren hek van de school. En daar zag hij een scène die rechtstreeks uit een horrorfilm leek te komen. Een monster van steen, bedolven onder een massa onvoorstelbaar grote insecten.

Iemand keek boven door een raam op het tafereel neer: Astrid.

En daar, terwijl zijn tentakelarm net weer zijn volle lengte bereikte, was Drake.

Ja, dacht Jack, dat hele heldengedoe had beslist zijn keerzijde.

Drake kwam tevoorschijn in een situatie die niet mooier had kunnen zijn.

Orc werd verpletterd onder een horde insecten.

Astrid staarde doodsbang naar beneden.

En Drake had geen idee wat hij hier deed, maar daar stond Computer Jack met open mond te kijken.

Drake grijnsde omhoog naar Astrid. ‘Blijf waar je bent, schoonheid, ik kom zo boven om met je te spelen. Ik moet alleen nog even hallo zeggen tegen mijn oude makker Jack.’

‘Jack!’ schreeuwde Astrid. ‘Help Orc!’

Twee van de beesten richtten hun griezelige blauwe ogen op Jack.

‘Wat zullen we eens met jou doen, Computer Jack?’ vroeg Drake.

‘Ik zoek geen problemen,’ zei Jack.

Drake maakte een ‘tut, tut’-geluid en schudde zijn hoofd. ‘Volgens mij zit jij behoorlijk diep in de problemen, Jack. Overal problemen.’ Toen schoot hem iets te binnen en hij keek Jack onderzoekend aan. ‘Waar is Sam? Heeft hij je er in je eentje op uit gestuurd? Als een grote jongen?’

Ondertussen kwam Drake steeds dichterbij, geduldig afwachtend tot hij met zijn zweephand bij Jack kon komen. Jack deinsde langzaam achteruit.

Orc brulde van pijn. De beesten in Drakes leger knalden tegen elkaar op alsof het botsauto’s waren, zo graag wilden ze zich allemaal op de monsterjongen storten.

‘En je was zo stoer en gevaarlijk bij het meer, Jack,’ tartte Drake. Nog een meter en Jack was binnen zijn bereik.

‘Ik heb alleen…’ Toen hapte Jack naar adem door iets wat hij kennelijk achter Drakes rug had gezien.

Drake draaide zich om om te kijken en in die fractie van een seconde sprong Jack op hem af. Drake keerde zich vliegensvlug weer om, snel als een slang, maar het enige wat hem dat opleverde was een waanzinnig harde klap recht in zijn gezicht.

Toen hij weer overeind krabbelde zag Drake dat hij minstens zeven meter door de lucht was gevlogen.

Hij stond op en wreef over zijn kin. ‘Dat was niet slecht, Jack. Wauw. Ik had wel dood kunnen zijn. Als ik gedood zou kunnen worden, natuurlijk.’

Jack probeerde hem te snel af te zijn en rende naar de deur, ongetwijfeld van plan om de jonkvrouw in nood te redden.

Drake lachte en zwaaide met zijn zweeparm. Hij sloeg hem om Jacks been en zou hem normaal gesproken hebben laten struikelen, maar hij had niet op Jacks kracht gerekend. In plaats van Jack ten val te brengen was het Drake die met zijn gezicht plat op de grond belandde.

Hij liet los, rolde door en stond in één vloeiende beweging weer op, maar het was wel vernederend.

Drakes zweephand knalde en striemde over Jacks rug. Jack slaakte een kreet van pijn, maar hij bleef niet staan en denderde rechtstreeks de kluwen insecten in. Hij pakte de eerste de beste poot die hij tegenkwam en trok er hard aan.

De poot liet los. Het beest ging gewoon door, leek er niet eens last van te hebben, maar Jack had nu wel een wapen in handen.

‘Ik zou maar een beetje opschieten als je Orc nog wilt redden, Jack,’ zei Drake gemeen. ‘Het lijkt erop dat hij het niet gaat halen.’

Orcs brullende stem klonk schor en steeds zachter. Het gebonk van pantser tegen pantser werd harder en wilder.

Nog even en ze zouden Orc doden. En dan zou Drakes leger zich op Jack storten. Het enige wat Drake hoefde te doen was Jack afleiden.

Jack brak de poot in twee stukken; de ene helft was dik en stomp, de andere helft scherp en puntig.

Drake liet zijn zweep knallen en er kwam bloed door Jacks shirt.

‘Kom op, Jack, je weet dat je niet kunt winnen,’ zei Drake. ‘Je kunt me niet vermoorden. En je kunt mijn leger niet tegenhouden. Je kunt jezelf alleen redden door je bij mij aan te sluiten.’

‘Nee,’ zei Jack.

‘Mijn kant is de enige die er nog is, Jack. Een ander insectenleger vreet zich op dit moment een weg door Perdido Beach. Voor wie denk je eigenlijk te vechten? Wat de roodogen niet afmaken krijgen wij wel te pakken als we naar de stad gaan.’

‘Je weet helemaal niet wat er in Perdido Beach gebeurt,’ zei Jack.

‘Ik hoor het van de Duisternis,’ loog Drake. ‘Hij heeft me macht over ze gegeven. We ruimen iedereen op, Jack. Aan het eind van de dag zijn ze allemaal dood. Sluit je bij mij aan, dan laat hij je misschien leven.’

Hij liet zijn zweep zo snel knallen dat Jack hem niet zag aankomen. De tentakel krulde zich om Jacks keel. Jack gaf een ruk aan de zweep, maar daardoor werd Drake alleen maar naar Jack toe getrokken. Hij lachte recht in zijn gezicht en legde zijn zweep nog steviger om Jacks keel en kneep en kneep tot Jacks bleke gezicht rood aanliep.

Jack stompte hem zo hard in zijn borst dat zijn vuist er aan de andere kant weer uit kwam. Maar Drakes greep verslapte geen moment en Jacks ogen puilden uit en Drake lachte en Orcs stem was niet meer te horen boven het geluid van de knagende bekken uit.

‘Sam! Sam, je hebt gezworen dat je het niet zou laten gebeuren!’

De boot botste tegen de steiger en Quinn stuurde zijn roeiers onmiddellijk op pad, ze renden weg en schreeuwden Lana’s naam.

‘Ik heb iets bedacht, Dekka,’ zei Sam.

Haar lichaam had niets menselijks meer. Het pulseerde onder haar kleren. De beesten scheurden er op sommige plekken doorheen, bekken flitsten, kaken porden. Eén beest kwam nu helemaal naar buiten. Het verstijfde even en staarde Sam met bleekgroene ogen aan.

Hij deed er een uitval naar, pakte het beet en liet het vallen. Maar Quinn was sneller. Hij gooide een visnet over het dier heen, ging op de randen van het net staan en hield het gevangen op de bodem van de boot.

‘Nu!’ smeekte Dekka. ‘Nu, Sam! Nu! Nu, alsjeblieft!’

Een tweede insect was duidelijk te zien terwijl het door haar bovenbeen kroop, alleen nog bedekt door een dun laagje vel.

‘Ik heb een plan, Dekka, ik heb een plan, hou vol, hou vol,’ smeekte Sam.

‘Neeee.’ Het was een meelijwekkende wanhoopskreet.

Sam wierp een radeloze blik op de werf. Niets. Geen Lana. Alle vissers waren verdwenen.

Quinn had een roeiriem gepakt en hakte als een heimachine op het gevangen beest in, telkens weer, hij mepte en sloeg en toch bleef het ding leven.

Plotseling voelden ze een windvlaag en stond Brianna aan het eind van de steiger, trillend, helemaal bedekt met smerige smurrie. ‘Werd ook wel tijd dat jij…’ Ze zweeg toen ze besefte wat er met Dekka aan de hand was. ‘Wat krijgen we…’

‘Wind: Lana. Nu! nu!’ schreeuwde Sam, maar de tweede ‘nu’ riep hij tegen lucht.

‘Ik moet… Ik wil haar nog een keer zien…’ wauwelde Dekka.

‘Laat me niet in de steek, Dekka. Laat me niet in de steek.’

Maar Dekka’s ogen rolden wild in hun kassen, haar hele lichaam schokte.

‘Quinn. Ik heb een plan… Hou haar gewoon vast. Hou haar vast, wat er ook gebeurt.’

Quinn sloeg nog één keer hard op het insect, en als het niet dood was ging het voorlopig in elk geval nergens naartoe. Hij zakte op zijn knieën en hield Dekka’s schouders vast.

‘Wat ga je doen?’ vroeg Quinn.

‘Opereren,’ zei Sam.

Hij stak zijn rechterhand op. De groene lichtbundel, dun en scherp als een laserstraal, sneed door Dekka’s kleren en huid.

Brianna vond Lana terwijl ze met Sanjit onderweg was naar de oostkant van de stad.

‘Lana!’

‘Je leeft nog!’ zei Lana. ‘En de kinderen?’

‘Een heleboel kinderen zijn dood,’ hijgde Brianna. ‘En er zijn er nog veel meer gewond, maar de insecten zijn er geweest.’

‘Ik kom eraan,’ zei Lana, en ze wilde terug naar het plein draven.

‘Ja. Verkeerde kant op en te langzaam,’ zei Brianna. ‘Geef me je hand. Je moet jezelf straks maar genezen.’

Brianna ging ervandoor en sleurde Lana mee, die meteen struikelde. Ze sleepte de Genezer de hele straat door, en toen het hele stuk langs het strand.

Omdat ze Lana meesleepte kon Brianna niet op volle snelheid rennen, maar het ging in elk geval harder dan een normaal mens ooit zou kunnen rennen.

De benen van de Genezer waren rauw en ontveld tegen de tijd dat Brianna haar aan het uiteinde van de steiger overeind zette.

‘Ik heb ’r!’ deelde Brianna mee. Toen zei ze: ‘Wat doe jij nou?’

Sams gezicht was vertrokken van afgrijzen. Hij had Dekka van haar nek tot haar heupen opengesneden. Dekka’s organen – alsof er een slachting had plaatsgevonden – krioelden van de insecten, tientallen beesten die allemaal naar buiten kropen.

Quinn griste de beesten weg en gooide ze vanuit de boot het water in. Hij zat tot zijn ellebogen onder het bloed.

‘Lana, hou haar in leven,’ zei Sam.

Lana sprong de boot in, die wild op en neer schommelde.

Dekka kon niets meer uitbrengen, niet eens meer schreeuwen.

Lana legde haar handen op Dekka’s verwrongen gezicht.

Brianna sprong achter haar de boot in, kwam vederlicht neer en duwde Quinn en Sam allebei aan de kant. ‘Laat mij maar,’ zei ze.

Een voor een rukte ze de kruipende beesten – waarvan sommige meteen Sam probeerden aan te vallen en andere juist als paniekerige kakkerlakken in de boot heen en weer renden – naar buiten, legde ze op hun rug en schoot ze met haar jachtgeweer recht door de bodem van de boot.

Quinn gooide een touw over een bolder op de steiger en haalde de zinkende boot in. Sam en Quinn trokken en duwden Dekka de steiger op, waar ze opengespleten als een gebarsten sinaasappel bleef liggen.

Lana legde Dekka’s hoofd op haar schoot.

Sam, Quinn en een of andere raar uitziende jongen die Brianna vaag bekend voorkwam stonden in een kringetje vol gruwelende fascinatie te kijken.

De boot zonk. De kapotgeschoten insecten dreven weg.

Dekka’s mond bewoog, maar er kwam geen geluid uit. Haar ogen leken wel knikkers, rollend, zoekend, zonder iets te zien.

‘Ze probeert iets te zeggen,’ zei Quinn.

‘Ze zou haar mond moeten houden en zich door mij in leven moeten laten houden,’ snauwde Lana. De Genezer wierp Brianna een giftige blik toe. ‘Ik heb een paar schoenen van je tegoed.’

Opnieuw probeerde Dekka iets te zeggen.

‘Het gaat om jou, Brianna,’ zei Sam. ‘Ze heeft het tegen jou.’

Brianna fronste haar wenkbrauwen en wist niet zeker of Sam het wel goed had begrepen. Maar ze knielde naast Dekka neer en hield haar oor bij haar mond.

Brianna luisterde, sloot haar ogen even en stond toen zonder iets te zeggen op.

‘Wat zei ze?’ vroeg Quinn.

‘Dank je wel,’ zei Brianna. ‘Ze zei gewoon dank je wel.’

Ze draaide zich om en ging ervandoor, maar niet snel genoeg om niet te horen dat de vreemde nieuwe jongen zei: ‘Dat is niet waar.’

Tweeënveertig          3 minuten

Astrid keek machteloos toe.

Ze zag Orc niet meer. Hij was misschien al dood daarbeneden.

Jack leek zichzelf niet uit Drakes wurggreep te kunnen bevrijden. En dat wist Drake. Hij keek op naar Astrid en gaf haar een knipoog.

Ze had het besluit genomen om Kleine Pete geen pijn te doen, om hem te laten leven, ook als dat betekende dat anderen zouden sterven.

De juiste, morele beslissing.

Maar nog een minuut en Jack zou gestikt zijn. En dan zou Drake haar grijpen. Ze maakte zich geen illusies over wat de psychopaat van plan was.

Drake en zijn leger zouden moorden en blijven moorden. En wat kon hen tegenhouden? Wie kon hen tegenhouden?

Ze merkte dat ze bijna geen lucht meer kreeg.

Haar hele lijf leek te gonzen door een vreemde energie. Was het angst? Was dit hoe paniek voelde?

Jacks gezicht werd paars. Hij stribbelde nog maar zwakjes tegen. Zijn vingers klauwden krachteloos. Zijn ogen puilden uit alsof ze elk moment uit zijn hoofd konden springen.

Drake zou haar vermoorden. Maar niet snel.

En hij zou nog veel en veel meer mensen vermoorden, zolang als de fakz zou blijven bestaan.

Genoeg. Het moest ophouden. Het moest allemaal ophouden.

Astrid liep naar Kleine Pete. Ze tilde hem op. Ze ging terug naar het raam en bleef daar staan, aarzelend, met zijn slappe, zwetende lijfje in haar armen.

Drake zag haar. Hij trok wit weg.

Zijn tentakel verslapte rond Jacks keel.

‘Nee!’ riep Drake. Hij wikkelde zijn pythonarm los en rende naar haar toe terwijl hij ‘Nee! Nee!’ gilde.

‘Sorry,’ fluisterde Astrid. ‘Het spijt me zo, Petey.’

Drake was bij de deur van de kamer. ‘Nee!’ riep hij weer terwijl ze haar broertje naar de insectenzee smeet.

‘Pak hem!’ schreeuwde Drake.

Hij duwde Astrid opzij bij het raam terwijl Kleine Pete naar beneden viel.

‘Raak hem niet…’ schreeuwde Drake, maar hij kon zijn zin niet afmaken door een zachte, maar goed gemikte stomp van Astrid.

Kleine Pete was bijna bij de grond. Een paar centimeter boven het grind bleef hij hangen.

Zijn ogen gingen wijd open. Hij staarde in tientallen griezelige blauwe ogen.

‘Raak hem niet aan!’ gilde Drake. ‘De Duisternis heeft hem nodig!’

Maar het was al te laat. De insecten renden op Kleine Pete af. Hun tongen flitsten. Hun bekken knarsten.

Er was geen knal.

Geen lichtflits.

De insecten verdwenen gewoon.

Hupsakee. Weg.

Kleine Pete zakte naar de grond. Hij hoestte één keer, ongelooflijk hevig. En toen was ook hij simpelweg verdwenen.

Astrid en Drake stonden naast elkaar en keken vol afschuw naar beneden.

Astrid deed haar ogen dicht. Was het voorbij? Was het eindelijk voorbij?

‘Ik vermoord je,’ zei Drake, maar zijn stem stierf weg.

Astrid deed haar ogen open en zag dat zijn gezicht al veranderde en van de harde haaientrekken naar een zachter, ronder gelaat smolt.

Jack stormde de trap op.

Orc lag op zijn rug met nog maar één been en kreunde van pijn.

‘Waar is hij?’ vroeg Brittney. ‘Waar is Nemesis?’

Astrid hoorde haar nauwelijks.

Ze had het gedaan. Ze had hem vermoord. Ze had Kleine Pete geofferd.

‘We moeten hier weg, voor Drake terugkomt,’ zei Jack. Hij pakte Astrid bij de arm. Maar ze wilde niet meekomen. Nog niet.

‘Je hebt hem vermoord,’ zei Brittney. Ze zei het eerder verwonderd dan beschuldigend.

Astrid slaakte een bibberige zucht. De tranen stroomden over haar wangen. Ze kon niets uitbrengen.

Brittney begon boos te worden. ‘Hij zal je hiervoor straffen, Astrid. Zijn razernij zal je te pakken krijgen. Vroeg of laat.’

‘Drake of de gaiaphage?’ vroeg Jack.

Brittney ontblootte haar beugel in een dierlijke grijns. ‘Wij zijn de arm van de Duisternis. Hij zal ons sturen om jullie te halen. Jullie allebei.’

‘We gaan, Astrid,’ zei Jack zonder zijn blik van Brittney af te wenden. Astrid voelde zijn sterke hand op haar arm en gaf zich gewonnen.

Ze werd verblind door tranen en haar hoofd was een grote wervelwind van emoties: zelfhaat, walging, woede.

En het ergste van allemaal: opluchting.

Hij was weg. Kleine Pete was dood. En nu zou het eindelijk voorbij zijn. De fakz-muur zou verdwenen zijn. De gekte was afgelopen.

Opluchting. En het misselijkmakende besef dat ze blij was dat ze het had gedaan.

Jack leidde haar de trap af. Hij tilde de afschuwelijk verwonde, verminkte Orc zonder moeite op. Orc kreunde van pijn en huilde dat ze hem moesten achterlaten zodat hij dood kon gaan.

‘Er gaat hier niemand dood,’ zei Jack ruw. ‘Dat hebben we nu wel genoeg gezien.’

Astrid liep gehoorzaam achter Jack aan terwijl hij Orc heuvelafwaarts naar de stad droeg.

En onder het lopen vroeg ze zich af hoe het kon dat de fakz voorbij was en Jack toch nog steeds zo sterk was.

Dahra Baidoo kwam voor het eerst in wat voelde als dagen het ziekenhuis uit.

Virtue ondersteunde haar, hoewel hij zo trilde dat hij zelf nauwelijks overeind kon blijven.

Ze zaten allebei van top tot teen onder de viezigheid. Het ziekenhuis was een slachthuis. Het ene beest dat naar binnen had weten te dringen had simpelweg alle kinderen uitgemoord die te ziek waren om op hun benen te staan, laat staan om weg te rennen.

Virtue hield zichzelf voor dat de meesten van die kinderen toch zo ziek waren dat ze niet lang meer te leven hadden. Maar dat besef kon de afschuwelijke beelden nooit meer uit zijn geheugen wissen.

Hij had ingeklemd gezeten in een hoekje achter een bed, biddend en sidderend, smekend dat hij gespaard zou worden. Hij had dingen naar het beest gesmeten, maar po’s en flessen deden het monster niets.

En toen, zomaar ineens, was het beest verdwenen.

Zijn bloederige kaken hadden langs de muur geschraapt in een poging Virtue uit zijn schuilplaats te verjagen. Hij was centimeters, milliseconden bij een gruwelijke dood vandaan geweest.

En toen… niets.

Weg.

Virtue had alleen nog het geluid van zijn eigen gesnik gehoord.

En toen de geluiden van de anderen die huilden.

En een doordringend, waanzinnig en wanhopig gekrijs.

Dahra gilde toen hij haar voorzichtig onder een lijk vandaan trok.

‘Hij is weg,’ had hij gezegd.

Ze kon niet ophouden met trillen. Kon niet ophouden met schreeuwen. En plotseling was Virtue terug in dat vluchtelingenkamp in Congo en zag hij de dingen weer voor zich waar hij getuige van was geweest toen hij nog te jong was om ze te begrijpen.

Er laaide een verschrikkelijke woede in hem op. Een oncontroleerbare razernij jegens alles en iedereen die de wereld tot een hel vol angst en pijn en verlies maakte.

Hij wilde dingen kapotgooien. Hij wilde brullen als een wild dier.

Maar Dahra was opgehouden met schreeuwen en keek alleen nog maar naar hem op; ze had iemand nodig, iemand die eindelijk voor háár zorgde.

Virtue pakte haar hand en legde zijn arm om haar schouder. ‘Kom, ik breng je naar buiten,’ zei hij zachtjes.

Sommige kinderen gilden het uit van de pijn. Maar Virtue wist dat Dahra niet meer kon reageren. En dus bracht hij haar naar buiten, de koele, frisse lucht in.

De lichamen van de insecten waren allemaal verdwenen. De lichamen van degenen die ze gedood hadden niet.

Virtue wist niet waar hij Dahra heen moest brengen. Zij was immers degene naar wie de kinderen altijd andere kinderen brachten. Hij kende niemand die haar kon helpen. Misschien kon niemand haar helpen.

Hij bracht Dahra naar de verwoeste kerk. Binnen was het stil, hoewel ook hier gevochten was. Hij maakte een plekje voor haar vrij op een bank. Hij zette haar neer, ging naast haar zitten, zo moe, deed zijn ogen dicht, en bad.

‘God in de hemel, kijk omlaag en heb meelij met dit meisje. Ze heeft genoeg gedaan.’ Hij zuchtte en voegde er een weifelend ‘Amen’ aan toe.

Virtue bleef niet lang. Er waren nog steeds kinderen die hulp nodig hadden.

Hij kwam zijn broer tegen, die ook op weg was naar het ziekenhuis. Sanjit omhelsde hem stevig en zei: ‘Ze zijn weg, Choo. Ze zijn allemaal weg.’

Virtue knikte en gaf Sanjit een geruststellend klopje op zijn rug.

Sanjit hield hem van zich af en keek naar Virtues gezicht. ‘Gaat het, broer?’

‘Ik heb wel eens betere dagen gehad,’ zei Virtue.

‘Tja, het eiland klinkt nu opeens nog aanlokkelijker, hè?’ vroeg Sanjit. ‘Je had gelijk, het is één groot openluchtgesticht.’

Virtue knikte ernstig en keek achterom naar de kerk. ‘Ja, maar er zitten ook een paar engelen tussen de gekken.’

Caine liep stijf terug naar de stad. Hij was verbrand, ontveld, doorboord en gekneusd, en hij had het gevoel dat hij misschien ook wel een paar ribben had gebroken.

Maar hij had gewonnen.

Het enige minpunt – afgezien van de diverse verwondingen die hem bij elke stap in elkaar lieten krimpen van de pijn – was dat hij het niet alleen had gedaan. Brianna had de voorzet gegeven. Hij kon haar niet uitstaan, maar man, wat kon dat kind goed vechten.

En een of andere onzichtbare, niet te bevatten kracht had ervoor gezorgd dat de insecten die ze even daarvoor samen hadden gedood, waren verdwenen. Zelfs hun afgebroken poten, sappen en ingewanden waren weg. Alsof ze van de aardbodem waren weggevaagd.

Brianna was weggezoefd en liet hem in zijn eentje verder strompelen. Ze stond ongetwijfeld al op te scheppen en alle eer naar zich toe te trekken.

Maar dat zou haar niet lukken. Nee, iedereen had gezien hoe hij het gevaar tegemoet was getreden. En nu was het gevaar weg, precies zoals hij had beloofd. Hij had gedaan wat hij had gezegd. Hij had zijn positie verdiend.

Net toen hij de snelweg overstak richting de stad kwamen de eerste kinderen naar hem toe gerend, dankbaar, uitgelaten; ze wilden hem een high five geven.

‘Het is je gelukt, man! Het is je gelukt!’

Hij negeerde hun opgestoken handpalmen en bleef heel stil staan; hij keek ze alleen maar aan en wachtte.

Ze leken onzeker, een beetje ongerust. En toen viel het kwartje.

De eerste boog zijn hoofd. Het was een krampachtig, onbeholpen gebaar, maar dat vond Caine niet erg; ze zouden het nog wel leren.

Ook de tweede jongen, en een derde en een vierde die er haastig bij kwamen staan, bogen hun hoofd voor Caine. Hij knikte ze plechtig toe en liep verder, en zijn lijf deed opeens een stuk minder pijn.

De volgende ochtend

Sam kon de stad en de kinderen daar niet onder ogen komen. Als hij nu de stad in ging zou het misschien op een gevecht met Caine uitdraaien. Hij kon nu geen gevecht aan. Later. Nu niet. Nog niet.

Hij had gezien hoe de insecten ineens allemaal verdwenen waren. Het ene moment hadden de beesten die in Dekka waren uitgekomen nog in het water gedreven en het volgende moment waren ze weg.

Hij had een vermoeden van wat er was gebeurd. Er was maar één kracht die sterk genoeg was om ervoor te zorgen dat de beesten ophielden te bestaan.

Het was Jack blijkbaar tegen alle verwachtingen in gelukt om Kleine Pete voor de insecten te gooien. Alleen Petey kon dit gedaan hebben. Sams wanhopige, krankzinnige plan had gewerkt, had zowaar gewerkt.

Maar als Astrid erachter kwam dat hij degene was die Jack hier opdracht toe gegeven had, zou ze nooit meer met hem willen praten.

De stad was gered. Maar Sam was verloren.

U gaf opdracht tot de moord op een autistisch jongetje van vijf, meneer Temple?

Het beschuldigende tribunaal was terug.

Dat klopt, antwoordde hij in gedachten. Dat heb ik inderdaad gedaan.

Hij liep door tot hij merkte dat hij op de klif stond. De laatste keer dat hij hier was geweest… Nou, Taylor betasten leek opeens helemaal niet zo’n grote zonde meer.

Dat klopt. En omdat ik dat heb gedaan zijn de insecten vernietigd. En levens gered.

Het is niet aan u om die beslissingen te nemen, meneer Temple. God beslist over leven en dood.

‘O ja?’ vroeg Sam hardop. ‘Nou, ik kan niet zoveel met Zijn beslissingen.’

Hij staarde uit over de zee. Hij stond op precies dezelfde plek als waar Maria had gestaan toen ze was gesprongen. Maar hij voelde niet de aandrang om haar achterna te gaan. Maria was tot waanzin gedreven.

‘Dat klopt,’ zei Sam tegen niemand. ‘Ik heb het gedaan. En het heeft gewerkt.’

‘Sam.’

Hij draaide zich als door een wesp gestoken om. Daar was Astrid. Jack stond dertig meter verderop en maakte geen aanstalten dichterbij te komen.

‘Astrid.’

Haar ogen waren rood en gezwollen. Ze keek langs hem heen, staarde naar de muur met een uitdrukking die hij niet kon peilen.

‘Hij is er nog,’ zei ze.

Hij keek even naar de ondoordringbare muur. ‘Ja.’

‘Maar… maar Petey is dood,’ zei ze. ‘Het zou afgelopen moeten zijn. Hij zou weg moeten zijn. Het zou allemaal voorbij moeten zijn.’

‘Ik vind het heel erg van Kleine Pete.’

‘Hij is er nog.’

‘Ik denk…’ begon hij.

‘Voor niets! Ik heb hem voor niets vermoord,’ huilde Astrid. ‘O God, nee! Ik heb het voor niets gedaan!’

‘Jij? Jij hebt hem niet…’ Maar toen zag hij de blik in Jacks ogen. Jack knikte en keek toen naar de grond.

Sam liep automatisch naar Astrid toe en wilde zijn armen om haar heen slaan. Maar iets weerhield hem ervan. Hij wist dat ze het niet zou toelaten.

En opeens besefte hij iets wat insloeg als een bom: ze kon niet bij hem zijn als ze zich zwak voelde of de situatie niet onder controle had. Astrid moest sterk zijn. Ze moest… Astrid zijn.

En nu? Nu was ze dat niet. Hij had haar nog nooit zo ontredderd gezien. Hij zou haar dolgraag in zijn armen genomen hebben. Maar ze zou het niet toelaten. Niet zo.

‘Astrid…’

‘Voor niets,’ fluisterde ze.

Hij deed een stap achteruit. ‘Astrid, luister: ik heb tegen Jack gezegd dat hij het moest doen. Het was de enige oplossing. Als jij hem niet…’

Maar ze luisterde niet. Een blik vol pure haat, een blik die hij nooit bij haar voor mogelijk had gehouden, veranderde haar gezicht. Kwam het door hem? Door de muur?

Door haarzelf?

‘Ik ben weggegaan, wist je dat? Ik ben met Orc de stad uit gegaan. En toen heb ik Petey achtergelaten. Ik ben gewoon Coates uit gelopen. Ik heb hem in de steek gelaten. En Orc ook. Ze hadden me allebei nodig. Maar ik liep weg, want ik dacht: als ik blijf, word ik in de verleiding gebracht. Eén moord maar. Heb je dat ook wel eens, dat een zinnetje in je hoofd blijft hangen en eindeloos blijft malen?’

Hij gaf geen antwoord. Ze wilde niet dat hij antwoord gaf. Maar inderdaad, dat had hij ook wel eens.

‘Ik wist dat alles zou stoppen als ik Petey zou vermoorden,’ zei ze. ‘En weet je wat er toen gebeurde? Ik liep daar in het donker, gewoon in een heel grote cirkel. En ik heb het mezelf uit mijn hoofd gepraat. Ik heb het allemaal recht gepraat voor mezelf. Want ik ben namelijk heel erg slim.’

Daar lachte ze verbitterd om.

‘Wie is er slimmer dan ik? Astrid het Genie. Ik had het allemaal uitgedacht en had allemaal goede argumenten. En ik bad. En ik nam een goed, moreel besluit. En toen? Toen ik er was, en Drake zag… en ik over Drake nadacht… en bedacht hoe…’ Haar stem stokte.

‘Astrid, we hebben allemaal…’

‘Niet doen,’ zei ze. ‘Nee. Niet doen.’

‘Kom nou gewoon met mij mee,’ zei hij. Hij stak zijn armen naar haar uit, maar hij voelde een kille en ondoordringbare muur om haar heen. Ze was ergens anders. Ze was iemand anders. Zijn handen vielen weer langs zijn zij.

‘Wat zullen jullie me uitlachen om mijn arrogantie en mijn superioriteit,’ zei Astrid zacht. ‘Ik vraag me af hoe je het met me uithoudt. Heb je geen zin om “Zie je wel?” te zeggen, Sam? Hoe kun je dat níét zeggen? Als ik jou was, zou ik “Zie je nou wel?” zeggen. “Zie je nou wel, stomme, schijnheilige idioot? Welkom in Sams wereld. Nu weet je ook eens wat ik moet doen, welke beslissingen ik moet nemen.”’

Ja. Ergens wilde hij dat zeggen. Ergens wilde hij precies dat zeggen. Welkom in mijn wereld. Het valt niet mee om Sam te moeten zijn, hè? Hij probeerde het niet te laten zien, maar dat lukte kennelijk niet, want Astrid knikte alsof hij iets had gezegd.

Hij zei het enige wat hij kon bedenken. ‘Ik hou van je, Astrid. Wat er ook gebeurd is, ik hou van je.’

Maar als ze hem gehoord had liet ze dat niet merken. Astrid draaide zich om en liep weg.

Vijf dagen later

Het was heel lang geleden dat er zo veel kinderen op het plein hadden gestaan. Niet iedereen was gekomen, maar de meesten wel. Toen hij vanaf de trap van het stadhuis naar beneden keek, zag Sam dat sommige kinderen bang keken en andere vrolijk, en natuurlijk, zoals met elke groep kinderen, waren sommigen gewoon aan het spelen.

Het was goed, zei hij tegen zichzelf, dat ze nog in staat waren ergens vreugde uit te halen om zich aan vast te klampen.

De begraafplaats was enorm gegroeid. Maar de griep was eindelijk over zijn hoogtepunt heen. Er waren al achtenveertig uur geen nieuwe gevallen meer gemeld. Niemand vierde feest, niemand leunde achterover, maar de dodelijke griep leek uitgeraasd.

Hij wierp een blik op zijn broer. Caine keek heel zelfverzekerd, veel zelfverzekerder dan Sam zich voelde. Caine was helemaal in zijn element als zelfbenoemde koning, dacht Sam somber. Hij was perfect gekleed in een nette grijze broek en een marineblauw jasje over een lichtblauw overhemd. Hoe had hij dat voor elkaar gekregen?

De rest van zijn hofhouding zag er een stuk minder gelikt uit, maar in elk geval beter dan Sam en zijn mensen.

Diana, Penny, Turk en Taylor stonden allemaal achter Caine.

Sam was samen met Dekka, maar het was niet langer de altijd zo onverschrokken, ontzagwekkende Dekka die hij had gekend. Haar lichaam was zwak en nog niet hersteld, en haar geest was nog zwakker.

Brianna kon niet stil blijven staan en trilde op haar plek. Ze keek afwezig en boos en weigerde duidelijk oogcontact met Dekka te maken.

Jack had tot Sams verbazing de moeite genomen om zich netjes aan te kleden en was niet eens vergeten dat hij moest komen. Jack groeide, was al gegroeid, als mens.

Edilio zat in een tuinstoel. Hij zag er nog steeds uit alsof hij de dood in de ogen keek, maar hij hoefde niet meer te hoesten, de koorts was gezakt en hij was vastbesloten beter te worden.

De grootste afwezige was Astrid. Ze had er moeten zijn. Hij speurde de menigte af, maar niemand had haar gezien. De roddelaars zeiden dat ze in een klein appartement aan de rand van de stad was getrokken. Anderen zeiden dat ze haar over de snelweg richting het Stefano Rey-woud hadden zien lopen.

Sam had gehoopt dat ze vandaag zou komen opdagen voor de Grote Scheiding, zoals Howard de vreemde ceremonie had genoemd. Maar ze was in geen velden of wegen te bekennen. En Sams vrienden vermeden het angstvallig haar naam te noemen.

Toto stond ongemakkelijk tussen de twee kampen in, verlegen en nerveus.

‘Volgens mij is iedereen er,’ verkondigde Caine.

‘Dat gelooft hij niet,’ zei Toto.

Caine glimlachte toegeeflijk. ‘Volgens mij zullen er niet meer mensen komen dan de mensen die er nu zijn,’ verbeterde Caine zichzelf.

‘Waar,’ zei Toto.

‘Ja,’ zei Sam. Zijn mond was droog. Hij was zenuwachtig. Het zou hem niet moeten kunnen schelen. Dit zou er niet toe hoeven doen. Hij had nooit een leider willen zijn, laat staan een populaire.

Caine stak zijn hand omhoog ten teken dat het tijd werd dat iedereen zijn mond hield.

‘Jullie weten allemaal waarom we hier zijn,’ zei Caine met zijn welluidende, krachtige stem. ‘Sam en ik willen allebei vrede…’

‘Niet waar,’ zei Toto.

Caines ogen flikkerden boos, maar hij glimlachte geforceerd. ‘Toto, voor degenen die dat niet weten, is een freak met de gave om waarheid en leugens te onderscheiden.’

‘Waar,’ zei Toto.

‘Goed. Oké. Ik begin opnieuw,’ zei Caine. ‘Sam en ik mogen elkaar niet. Mijn mensen mogen zijn mensen niet, en zijn mensen denken hetzelfde over ons.’ Hij zweeg even en keek naar Toto.

Toto knikte en zei: ‘Dat gelooft hij.’

‘Ja, dat klopt,’ zei Caine droog. ‘We hebben verschillende ideeën over de toekomst. Sam wil iedereen naar dat meer van hem verhuizen. Ik wil hier in Perdido Beach blijven.’

De menigte was heel stil. Sam was tegelijk geïrriteerd en opgelucht dat Caine in zijn eentje het woord voerde.

‘Sam en ik hebben ook verschillende ideeën over leiderschap. Sam ervaart het als een last. Ik? Ik zie het als een mogelijkheid.’

‘Hij… hij gelooft dat,’ zei Toto. Maar hij fronste zijn wenkbrauwen – misschien voelde hij iets over Caine wat niet waar en niet gelogen was.

‘Vandaag kunnen jullie allemaal kiezen,’ zei Caine. ‘Je kunt met Sam mee, of je kunt hier blijven. Ik zal niemand tegenhouden, en ik zal het ook niemand kwalijk nemen.’ Hij legde zijn hand op zijn hart. ‘Voor degenen die willen blijven zal ik heel duidelijk zijn: ik word de baas. Niet als burgemeester, maar als koning. Mijn wil wordt wet. Ik heb het laatste woord.’

Dat zorgde voor een nogal mopperig geroezemoes.

‘Maar ik zal ook mijn uiterste best doen om jullie met rust te laten. Als Quinn besluit te blijven kan hij gewoon doorgaan met vissen. Als Albert besluit te blijven kan hij gewoon doorgaan met handeldrijven. Freaks en normalo’s zullen gelijk behandeld worden.’

Hij leek nog iets te willen zeggen, maar hield zich in na een zijdelingse blik op Toto.

De stilte duurde voort en Sam wist dat het zijn beurt was om iets te zeggen. In het verleden had hij bij dit soort dingen altijd Astrid naast zich gehad. Hij was niet zo’n goede redenaar. En hij had hoe dan ook niet zoveel te zeggen.

‘Iedereen die met mij meegaat mag meebeslissen over hoe we de boel gaan aanpakken. Ik denk dat ik zo’n beetje de leiding zal hebben, maar we zullen waarschijnlijk nog een stel mensen verkiezen, een soort raad instellen als… Nou ja, hopelijk een betere dan we eerst hadden. En, eh…’ Hij moest zelf bijna lachen om zijn eigen waardeloze optreden. ‘Hoor eens mensen, als jullie iemand willen… een koning nog wel, die je commandeert, dan moet je vooral hier blijven. Als jullie je eigen beslissingen willen nemen, nou, dan moet je met mij meegaan.’

Hij had zo weinig gezegd dat zelfs Toto geen commentaar had.

‘Jullie weten aan wiens kant ik sta, mensen,’ riep Brianna. ‘Sam heeft vanaf het allereerste begin de kar getrokken.’

‘Maar Caine heeft ons gered,’ schreeuwde iemand. ‘Waar was Sam?’

De menigte leek te aarzelen. Caine straalde zelfverzekerdheid uit, maar Sam zag dat hij zijn kaken op elkaar klemde, zijn glimlach eruit perste en dat hij zich zorgen maakte.

‘Wat gaat Albert doen?’ wilde een jongen die Jim heette weten. ‘Waar is Albert?’

Albert stapte naar voren vanuit een onopvallende plek aan de zijkant. Hij liep de trap op, nog steeds behoedzaam, nog steeds niet helemaal genezen.

Hij ging zorgvuldig precies tussen Caine en Sam in staan.

‘Wat moeten we doen, Albert?’ vroeg een klaaglijke stem.

Albert keek niet naar de menigte; hij wierp alleen even een snelle blik op het plein alsof hij zeker wilde weten dat hij de goede kant op stond. Hij begon op zachte, redelijke toon te praten. De kinderen dromden naar voren om hem te kunnen verstaan.

‘Ik ben een zakenman.’

‘Waar,’ zei Toto.

‘Ik zorg ervoor dat kinderen aan het werk gaan, verzamel de dingen die ze oogsten of vangen en distribueer die door ze te verhandelen.’

‘En de beste spullen hou je zelf,’ riep iemand, wat hem op een lachsalvo kwam te staan.

‘Ja,’ erkende Albert. ‘Ik beloon mijzelf voor het werk dat ik doe.’

Door het zo bot toe te geven stond de menigte opeens met zijn mond vol tanden.

‘Caine heeft beloofd dat hij zich er niet mee zal bemoeien als ik hier blijf. Maar ik vertrouw Caine niet.’

‘Nee, hij vertrouwt hem niet,’ bevestigde Toto.

‘Sam vertrouw ik wel. Maar…’

En nu kon je een speld horen vallen.

‘Maar… Sam is een slechte leider.’ Hij hield zijn ogen neergeslagen. ‘Sam kan fantastisch goed vechten. Hij heeft ons heel vaak verdedigd. En hij weet altijd als de beste hoe we moeten overleven. Maar Sam…’ Albert wendde zich nu rechtstreeks tot hem. ‘Je bent te bescheiden. Je staat niet genoeg op je strepen. Toen Astrid en de raad jou buitenspel zetten, liet je dat gebeuren. Ik heb daar zelf aan meegedaan. Maar je liet je door ons aan de kant schuiven en vervolgens bleek de raad niet te werken.’

Sam bleef stokstijf staan, met een onbewogen gezicht.

‘Laten we er geen doekjes om winden. Jij bent niet de echte reden waarom het hier beter gaat, dat ben ik. En als er gevochten wordt, ben je geweldig. Maar je kunt niet organiseren of vooruitdenken, en je houdt gewoon nooit je poot stijf zodat er gebeurt wat er moet gebeuren.’

Sam knikte licht. Het viel niet mee om dit te moeten aanhoren. Maar het was nog veel erger om te zien hoe de menigte instemmend knikte. Het was de waarheid. Het was waar dat hij de raad de leiding had laten nemen, een stap terug had gedaan, om vervolgens te zwelgen in zelfmedelijden. Hij had de kans om op avontuur te gaan met beide handen aangegrepen en hij was er niet geweest om de stad te redden toen ze hem nodig hadden.

‘Dus,’ besloot Albert, ‘ik hou mijn zaken hier, in Perdido Beach. Maar tussen Perdido Beach en het Meer zal vrij gehandeld mogen worden. En Lana moet overal heen kunnen gaan.’

Caine verstarde boos. Het zinde hem niet dat Albert voorwaarden stelde.

Albert was niet onder de indruk. ‘Ik geef deze kinderen te eten,’ zei hij tegen Caine. ‘En dat doe ik op mijn manier.’

Caine aarzelde en gaf toen een heel klein, stijf knikje.

‘Ik wil dat je het zegt,’ zei Albert met een blik op Toto.

Sam zag paniek in Caines ogen. Als hij nu loog was het over en uit met hem. Toto zou hem ontmaskeren, Albert zou zich bij Sam aansluiten en de kinderen zouden Alberts voorbeeld volgen.

Sam vroeg zich af of het Caine eindelijk begon te dagen wat Sam al een tijdje wist: als er iemand koning was, was het niet Sam of Caine, maar Albert.

Het duurde heel lang voor Caine antwoord gaf. Zijn glimlach verflauwde toen het besef tot hem doordrong. Hij kon alleen maar de waarheid zeggen. En dat betekende dat hij erin moest geloven.

Dat hij het moest accepteren.

Op een verslagen toon die in schril contrast stond met zijn hooghartige bravoure van daarvoor zei Caine: ‘Oké. Albert neemt alle beslissingen over geld, werk en handel tussen Perdido Beach en het Meer. En de Genezer gaat en staat waar ze wil.’

Sam moest zich inhouden om niet in lachen uit te barsten. Na alles wat er tussen hem en Caine was voorgevallen, na al het vertoon van Caine vandaag, was het niet de grote, charmante, knappe en o zo machtige Caine die de baas was over de fakz, en ook niet Sam. Het was een zwijgzaam, mager zwart joch dat geen andere gave had dan hard werken en doelgericht blijven.

Caines grote moment, zijn grootse, triomfantelijke terugkeer, was bezoedeld.

‘Goed,’ zei Sam. ‘Ik ga naar de supermarkt. Als je met mij mee wilt, kom dan daarheen. Ik wacht twee uur. Neem flessen water en al het eten dat je hebt mee. Het is een eind lopen naar het meer.’

Hij liep de trap af, sloeg zonder om te kijken de hoek om en liep naar de snelweg. Hij had het vreemde gevoel dat hij helemaal alleen liep.

Bij de snelweg bleef hij even staan. Brianna was er ook, natuurlijk. En Dekka, en Jack. Jack droeg Edilio als een baby in zijn armen – een erg uit de kluiten gewassen baby.

In totaal waren er nog veertig of vijftig anderen die zijn kant hadden gekozen en hun huis achterlieten om met hem mee te gaan.

Quinn kwam naar voren en Sam nam hem apart. Zijn oude vriend keek gekweld en bedroefd.

‘Wat is er aan de hand, gast?’ vroeg Sam.

Quinn kon niets uitbrengen. Hij werd verstikt door emoties. ‘Sam…’

‘Je wilt in de stad blijven.’

‘Mijn vissers… en al mijn boten en zo…’

Sam legde een hand op zijn schouder. ‘Quinn, ik ben blij dat je zo’n belangrijke taak gevonden hebt. Iets wat je echt heel graag doet.’

‘Ja, maar…’

Sam omhelsde hem kort. ‘We blijven toch vrienden, joh. Maar je hebt je verantwoordelijkheden.’

Quinn knikte lamlendig.

Sam speurde nog een keer de groep af, op zoek naar Astrid. Ze was er niet.

Het was niet ver naar de parkeerplaats van de supermarkt. Sam zakte tegen een geparkeerde auto in elkaar. Sommige kinderen kwamen naar hem toe om bemoedigende woorden of steunbetuigingen te uiten. Maar de meesten kwamen naar hem toe om dingen te zeggen als: ‘Heb jij echt Nutella?’ Of: ‘Mag ik op een boot wonen? Dat zou echt zo cool zijn.’

Ze kwamen voor de Nutella en de noedels, niet voor hem.

Hij was verdoofd. Alsof alles wat er gebeurde met iemand anders gebeurde. Hij zag zichzelf voor zich op het meer, in een woonboot. Dekka was er ook, en Brianna en Jack. Hij had zijn vrienden nog. Hij zou niet alleen zijn.

Maar hij bleef de hele tijd naar haar uitkijken.

Ze hoefde zich geen zorgen meer te maken om Kleine Pete. Ze konden samen zijn zonder al dat gedoe. Maar hij kende Astrid natuurlijk en hij wist dat ze op dit moment, waar ze ook was, vanbinnen werd verteerd door schuldgevoelens.

‘Ze komt niet, hè?’ vroeg Sam aan Dekka.

Maar Dekka gaf geen antwoord. Ze zat ergens anders met haar gedachten. Sam zag haar wegkijken toen Brianna lichtjes haar hand op Jacks schouder legde.

Er kwamen nog meer kinderen, in groepjes van drie of vier tegelijk. De Sirene kwam, samen met haar huisgenoten. John Terrafino kwam. Ellen. Hij wachtte. Hij zou de volle twee uur wachten. Niet voor haar, zei hij tegen zichzelf, maar gewoon om te doen wat hij had gezegd.

Toen Orc, met Howard.

Sam kreunde inwendig.

‘Dat meen je niet,’ zei Brianna.

‘De afspraak was dat iedereen zou kiezen,’ zei Sam. ‘Ik denk dat Howard zich net heeft gerealiseerd hoe gevaarlijk het leven kan zijn voor een crimineel die ergens woont waar de “koning” over leven en dood beslist.’

Tot Sams opluchting kwam Howard niet naar hem toe om met hem te praten. Hij ging samen met Orc achter in een pick-up zitten. De andere kinderen liepen met een grote boog om hen heen.

‘Het is tijd,’ zei Jack.

‘Wind, tel de kinderen,’ zei Sam.

Brianna was binnen twintig seconden terug. ‘Tweeëntachtig, baas.’

‘Een derde ongeveer,’ merkte Jack op. ‘Een derde van wat er nog over is.’

‘Wacht. Het worden er achtentachtig,’ zei Brianna. ‘En een hond.’

Lana, met een zwaar geïrriteerde blik – een vrij gebruikelijke uitdrukking voor haar –, en Sanjit, met een blije blik – een vrij gebruikelijke uitdrukking voor hem –, en Sanjits broertjes en zusjes kwamen op een drafje naar de parkeerplaats toe.

‘Ik weet niet of we bij dat meer blijven of niet,’ zei Lana plompverloren. ‘Ik wil het wel eens zien. En mijn kamer meurt als de hel.’

Net voor de twee uur voorbij waren, hoorde Sam geroezemoes. Kinderen maakten mompelend plaats voor iemand. Zijn hart maakte een sprongetje.

‘Hoi, Sam.’

Hij slikte het brok in zijn keel weg. ‘Diana?’

‘Je had me zeker niet verwacht, hè?’ Ze trok een zure grimas. ‘Waar is Blondie? Ik heb haar helemaal niet gezien bij het grote verkiezingsdebat.’

‘Ga jij met ons mee?’ vroeg Brianna, die daar duidelijk helemaal niet blij mee was.

‘Vindt Caine dit goed?’ vroeg Sam aan Diana. ‘Het is jouw keuze, maar ik moet weten of hij achter ons aan zal komen om je weer mee te nemen.’

‘Caine heeft wat hij wil,’ zei Diana.

‘Misschien moet ik Toto erbij roepen,’ zei Sam. De waarheidszegger was in gesprek met Spidey. ‘Ik kan aan je vragen of je meegaat om voor Caine te spioneren, en dan wil ik wel eens horen wat Toto zegt.’

Diana zuchtte. ‘Sam, ik heb wel grotere problemen aan mijn hoofd dan Caine. En jij ook, denk ik zo. Want er gaat iets gebeuren in de fakz wat nog nooit gebeurd is: er komt iemand bij.’

‘Hoe bedoel je?’

‘Je wordt oom.’

Sam staarde haar wezenloos aan. Brianna zei iets heel grofs. En zelfs Dekka keek op.

‘Krijg je een baby?’ vroeg Dekka.

‘Laten we het hopen,’ zei Diana somber. ‘Laten we hopen dat het gewoon een baby is.’

Pete

Hij liep op de rand van een glazen plaat op miljoenen kilometers hoogte.

Aan de ene kant, ver, ver onder hem, waren de snerpende geluiden en oogverblindende kleuren gedempt. Hij zag het stroblonde haar en de priemende blauwe ogen van zijn zus, maar hij was nu zo ver weg dat ze hem geen pijn konden doen.

Hij zag de restanten van de lugubere monsters met de felle ogen die geprobeerd hadden hem op te eten. Het waren schaduwen die loom omlaag zakten naar de groenige gloed heel, heel ver in de diepte.

Ze hadden geprobeerd hem te pakken met hun stekende tongen en malende bekken, dus had hij ze laten verdwijnen.

De pijn in zijn lichaam was weg. Hij was koel en licht en opvallend soepel. Hij maakte een radslag over de rand van het glas en lachte.

Zijn lichaam, vol hitte en pijn en hoestbuien als vulkanen, was ook weg. Net als de insecten.

Geen lichaam, geen pijn.

Kleine Pete glimlachte omlaag naar de Duisternis. Die probeerde hem niet meer aan te raken, maar deinsde terug.

Hij was bang.

Bang voor Kleine Pete.

Kleine Pete had het gevoel alsof er een enorm gewicht van zijn schouders was gevallen. Alles, de te felle kleuren en de te priemende ogen en de vage tentakels die naar zijn geest hadden gereikt, alles was zo vreselijk ver weg.

Nu zweefde Kleine Pete weg van de glazen plaat. Hij hoefde daar niet langer gevaarlijk op te staan wankelen. Hij kon overal heen. Hij was verlost van de zus en verlost van de Duisternis. Hij was eindelijk verlost van het door ziekte geteisterde lichaam. En hij was ook verlost van het gekwelde, verknipte, onvolgroeide brein dat de wereld zo pijnlijk voor hem had gemaakt.

Voor het eerst keek Kleine Pete naar de wereld zonder dat hij in elkaar kromp of weg wilde rennen. Het was alsof hij al die tijd door een sluier naar de wereld had gekeken, door matglas, en hem nu voor het eerst in zijn korte bestaan pas echt goed zag.

Hij had zich zijn hele leven moeten verschuilen. En nu hapte hij naar adem van opwinding door alles wat hij zag en hoorde en voelde.

Zijn zieke lichaam was verdwenen. Zijn vertekenende, angstaanjagende brein was verdwenen.

Maar Pete Ellison leefde als nooit tevoren.

Table of Contents

Omslag

Titelpagina

Lees ook...

Voor...

Colofon

Kaart 1

Kaart 2

Pete

Een

Twee

Drie

Vier

Vijf

Zes

Zeven

Pete

Acht

Negen

Tien

Elf

Twaalf

Dertien

Veertien

Vijftien

Zestien

Zeventien

Achttien

Negentien

Twintig

Pete

Eenentwintig

Tweeëntwintig

Drieëntwintig

Vierentwintig

Vijfentwintig

Zesentwintig

Zevenentwintig

Pete

Achtentwintig

Negenentwintig

Dertig

Eenendertig

Tweeëndertig

Drieëndertig

Vierendertig

Vijfendertig

Zesendertig

Zevenendertig

Achtendertig

Negenendertig

Pete

Veertig

Eenenveertig

Tweeënveertig

Pete