Dave Eggers

Max en de Wild Things

2009, NL, Jeugd

Vertaling van The Wild Things

Max en de Wild Things gaat over de verwarring van een jongetje, Max geheten, die zijn weg probeert te vinden in een wereld die hij niet onder controle heeft. Zijn vader is ervandoor, zijn moeder brengt haar tijd door met haar nieuwe (jongere) vriend, en zijn tienerzus heeft andere zaken aan haar hoofd. Max ontdekt dat hij in staat is tot verbazingwekkende transformaties: hij draagt zijn wolvenpak, bijt zijn moeder en kan zijn uitbarstingen niet altijd controleren.

Na een ruzie ontvlucht hij het ouderlijk huis en verdwijnt in een bos waar hij een boot vindt, instapt en de open zee op vaart, met onbekende bestemming. Hij belandt op het eiland van de Wild Things, en wordt al snel gekroond tot koning. Maar Max realiseert zich al snel dat de Wild Things – manisch-depressieve dieren met vaste gewoontes en een ongepolijst temperament – net zoveel van hem willen als hij van hen…

NBD|Biblion recensie

De ca. 10-jarige Max heeft problemen met mensen en zij met hem: zijn oudere zus negeert hem, zijn ouders zijn gescheiden en Max vindt de nieuwe vriend van zijn moeder waardeloos, leraren en buren begrijpen hem niet. Max reageert op alles heel impulsief en driftig. Wanneer hij op een keer zijn wolvenpak aantrekt, gaat hij te ver en ontvlucht het huis. Varend over zee belandt hij op een eiland met vreemde en grote monsters. Hij wordt hun koning en leert in die samenleving zichzelf beter kennen. De schrijver baseerde zijn roman op het prentenboek ‘Max en de maximonsters’ van Maurice Sendak; voor de verfilming ervan schreef hij het scenario*. Het boek is goed te lezen zonder het prentenboek te kennen. De schrijver toont begrip voor de onmacht van Max en voor zijn gedrag. Relaties en emoties krijgen veel aandacht. Het verhaal heeft aan het begin veel vaart; het ontwikkelt zich van een herkenbare realiteit naar een surrealistische samenleving waar de tijd en ook de verhaallijn eigenlijk stilstaan. Het taalgebruik is creatief en de stijl humoristisch; met name bij de beschrijving van de vele heftige scenes. De combinatie van realiteit met een bizarre fantasiewereld en een einde dat vragen op kan roepen, maken dit bijzondere boek niet voor alle kinderen toegankelijk. Vanaf ca. 13 jaar.

TOC

64484 words (1 images)

Eén

2631 (0)

Twee

3218 (0)

Drie

633 (0)

Vier

2129 (0)

Vijf

1590 (0)

Zes

1297 (0)

Zeven

1290 (0)

Acht

1161 (0)

Negen

990 (0)

Tien

1251 (0)

Elf

2020 (0)

Twaalf

673 (0)

Dertien

588 (0)

Veertien

1594 (0)

Vijftien

772 (0)

Zestien

495 (0)

Zeventien

1830 (1)

Achttien

1479 (0)

Negentien

917 (0)

Twintig

678 (0)

Eenentwintig

2725 (0)

Tweeëntwintig

1372 (0)

Drieëntwintig

1629 (0)

Vierentwintig

1505 (0)

Vijfentwintig

1036 (0)

Zesentwintig

1781 (0)

Zevenentwintig

998 (0)

Achtentwintig

1679 (0)

Negenentwintig

1786 (0)

Dertig

1165 (0)

Eenendertig

604 (0)

Tweeëndertig

1465 (0)

Drieëndertig

3580 (0)

Vierendertig

2702 (0)

Vijfendertig

1491 (0)

Zesendertig

300 (0)

Zevenendertig

1102 (0)

Achtendertig

891 (0)

Negenendertig

1462 (0)

Veertig

707 (0)

Eenenveertig

596 (0)

Tweeënveertig

857 (0)

Drieënveertig

978 (0)

Vierenveertig

527 (0)

Vijfenveertig

645 (0)

Zesenveertig

1532 (0)

Zevenenveertig

454 (0)

Achtenveertig

719 (0)

Negenenveertig

576 (0)

≡

Eén

Zwaar hijgend stormde Max achter zijn wolkig witte hond Stumpy over de overloop, de houten trap af en de koude, open vestibule in. Dat deden Max en Stumpy vaak, door het huis rennen en stoeien, al konden Max’ moeder en zus, de twee andere bewoners van het huis, geen waardering opbrengen voor hun lawaaiige en drukke spelletje. Max’ vader woonde in de stad en belde ‘s woensdags en ‘s zaterdags op, maar niet altijd.

Max haalde uit naar Stumpy, maar miste en vloog tegen de voordeur op, waardoor het mandje van de deurknop viel. Het was een mandje gevlochten van wilgentenen, dat Max maar een stom ding vond maar dat zijn moeder per se aan de knop van de voordeur wilden laten hangen omdat dat geluk bracht. Het diende er echter voornamelijk voor om van de deurknop gemept te worden en op de vloer te vallen, waarna er vaak iemand op ging staan. Max was dus nu degene die het mandje eraf sloeg, en Stumpy ging erop staan, en wel zo dat hij met een jammerlijk geluid van scheurende wilgentenen zijn poot door de bodem stak. Max was even van slag, maar zijn ongerustheid verdween al snel toen hij zag hoe Stumpy met het mandje om zijn poot door het huis strompelde. Max lachte zich een ongeluk. Wie hier de lol niet van inzag, moest wel een beetje getikt zijn.

“Blijf je de hele dag zo mallotig bezig?” vroeg Claire, die ineens naast Max was komen staan. “Je bent nog maar tien minuten thuis.”

Zijn zus Claire was veertien, bijna vijftien, en had geen belangstelling meer voor Max, je kon er althans niet meer van op aan. Claire zat op de middelbare school, en de spelletjes die ze vroeger altijd graag samen speelden – wolf-en-wolventemmer bijvoorbeeld, wat Max nog steeds leuk vond – spraken haar nu niet meer aan. Op zo’n beetje alles wat Max deed en bijna alles wat er in haar leven gebeurde, reageerde ze tegenwoordig met een air van bijna permanente ontevredenheid en ergernis.

Max gaf geen antwoord op Claires vraag – want wat kon hij daarop antwoorden? Als hij ‘nee’ zei, zou hij erkennen dat hij mallotig deed, en als hij ‘ja’ zei, zou dat betekenen dat hij niet alleen mallotig deed en het erkende, maar ook nog eens dat hij van plan was mallotig te blijven doen.

“Jij kunt maar beter je snor drukken,” zei Claire, wat een uitdrukking was die hun vader graag gebruikte. “Ik krijg bezoek.”

Als Claire haar verstand een beetje had gebruikt, zou ze bedacht hebben dat Max op de aansporing om zijn snor te drukken natuurlijk zou reageren door zich juist extra op te dringen, en dat hij bij de mededeling dat ze bezoek kreeg er nog veel liever bij zou willen zijn. “Komt Meika ook?” vroeg hij. Meika vond hij de aardigste van al Claires vrienden en vriendinnen, die verder allemaal imbecielen waren. Meika besteedde aandacht aan hem, praatte zelfs met hem, vroeg hem dingen en had zelfs een keer de tijd genomen om op zijn kamer met Lego te komen spelen en het wolvenpak dat aan zijn kastdeur hing te bewonderen. Zij wist tenminste nog wel wat leuk was.

“Gaat je niet aan,” zei Claire. “Laat ons gewoon met rust, oké? En ga niet vragen of ze met je blokken willen spelen of wat voor stomme dingen je ook van ze wilt.”

Max bedacht dat het nog leuker zou zijn om Claire en haar vrienden in de gaten te houden en te ergeren als hij het met iemand anders samen deed, dus ging hij naar buiten, pakte zijn fiets en reed de straat uit naar het huis van Clay. Clay was nieuw in de buurt; hij woonde in een van de pasgebouwde huizen verderop in de straat. Hij zag wel bleek en zijn hoofd was te groot, maar Max wilde hem een kans geven.

Max reed in serpentinestijl over de stoep en dacht na over wat Clay en hij allemaal zouden kunnen ondernemen met, of liever gezegd: tégen de vrienden en vriendinnen van Claire. Het was december, en de sneeuw die nog maar een paar dagen daarvoor droog en poederachtig was geweest, was nu aan het smelten, waardoor de straten en trottoirs bedekt waren met modderige prut en het gras hier en daar weer zichtbaar werd.

Er was iets aan de hand in de buurt waar Max woonde. De oude huizen werden afgebroken, en daarvoor in de plaats verrezen nieuwe, die groter en schreeuweriger waren. In zijn stuk straat stonden veertien huizen, en in de afgelopen twee jaar waren zes daarvan, allemaal tamelijk kleine bungalows, met de grond gelijkgemaakt. Er was telkens hetzelfde gebeurd: de bewoners waren vertrokken of van ouderdom gestorven, en de nieuwe eigenaar vond de locatie wel aardig, maar wilde op die plaats een veel groter huis hebben. Daardoor gonsde het in de buurt voortdurend van de bouwactiviteiten en kon Max beschikken over een bijna onuitputtelijke voorraad afgedankte bouwmaterialen: spijkers, hout, isolatiespul en tegels. Met dat alles had hij in een boom in het bos bij het meer een soort huisje voor zichzelf gebouwd.

Max reed naar het huis van Clay Mahoney, gooide zijn fiets op de grond en klopte op de deur. Hij bukte zich om zijn veters vast te maken, en terwijl hij bezig was zijn linkerveter in een dubbele knoop te leggen, zwaaide de deur open.

“Max?” Clays moeder keek op hem neer, gekleed in een strakke zwarte broek en een wit T-shirtje – VANDAAG! JA! stond erop – met daaronder een topje van zwarte stretchstof; ze zag eruit als een wedstrijdskiër. Achter haar was op een tv-scherm het stilstaande beeld te zien van een work-outvideo. Drie gespierde vrouwen reikten fanatiek en grimassend omhoog en naar rechts naar iets wat zich buiten het beeld bevond.

“Is Clay thuis?” vroeg Max terwijl hij overeind kwam.

“Nee, jammer genoeg niet, Max. Hij is er niet.”

Ze had een grote zilverkleurige beker met een zwart oor in haar hand – een soort koffiebeker was het – en terwijl ze er een slok uit nam, keek ze om zich heen over de veranda.

“Ben je hier alleen naartoe gekomen?” vroeg ze.

Max dacht even na of de vraag misschien nog anders bedoeld kon zijn. Natuurlijk was hij hier alleen naartoe gekomen.

“Ja, hoor,” zei hij.

Haar gelaatsuitdrukking was er een van voortdurende verbazing, viel Max op. Met haar houding en stem straalde ze gewiekstheid uit, maar haar ogen leken te vragen: “Echt waar? Wat vertel je me nu? Hoe kan dat nou?”

“Hoe ben je hier?” vroeg ze.

Weer zo’n rare vraag. Nog geen anderhalve meter achter hem, duidelijk zichtbaar, lag Max’ fiets. Zag ze die dan niet?

“Op de fiets,” zei hij, met zijn duim over zijn schouder wijzend.

“In je eentje?” vroeg ze.

“Ja, hoor.” Wat een mens, dacht Max.

“In je eentje?” herhaalde ze. Ze sperde haar ogen wijd open. Arme Clay. Zijn moeder was getikt. Max wist dat je op je woorden moest letten als je met een krankzinnige sprak. Je moest oppassen met krankzinnigen. Hij besloot heel beleefd te doen.

“Ja, mevrouw Mahoney. Ik ben…in mijn…eentje.” Hij sprak de woorden langzaam uit en zorgde ervoor ondertussen steeds oogcontact met haar te houden.

“Laten je ouders je in je eentje rondfietsen? In december? Zonder helm?”

Het mens had blijkbaar moeite te begrijpen wat overduidelijk was. Ze kon toch zien dat Max in zijn eentje was en dat hij op de fiets was? En hij had niets op zijn hoofd, dus waarom dan die vraag over de helm? Ze fantaseerde kennelijk ook nog van alles. Of zou ze functioneel blind zijn?

“Ja, mevrouw Mahoney. Ik hoef geen helm op. Ik woon hier verderop in de straat, en ik ben hier over de stoep naartoe gefietst.”

Hij wees de straat in naar zijn eigen huis, dat je vanaf haar voordeur kon zien. Mevrouw Mahoney zette haar hand tegen haar voorhoofd en kneep haar ogen toe als een schipbreukeling die de horizon afspeurt op zoek naar een reddingsboot. Toen liet ze haar hand zakken, keek Max weer aan en zuchtte.

“Nou, Clay is naar zijn cursus textiele werkvormen,” zei ze. Max wist niet precies wat hij zich bij textiele werkvormen moest voorstellen, maar het klonk een stuk minder leuk dan ijspegels slijpen en daar vogels mee bestoken, wat hij van plan was.

“Nou, goed. Dank u wel, mevrouw Mahoney. Zegt u maar dat ik langs ben geweest,” zei hij. Hij zei Clays krankzinnige moeder gedag, draaide zich om en klom op zijn fiets. Terwijl hij ontspannen wegreed hoorde hij de voordeur van huize Mahoney dichtslaan. Maar toen hij het trottoir op draaide in de richting van zijn huis, zag hij mevrouw Mahoney, met de zilverkleurige drinkbeker nog in haar hand, vastberaden naast hem lopen.

“Ik kan je niet alleen laten gaan,” zei ze, kordaat naast hem voortstappend.

“Bedankt, mevrouw Mahoney, maar ik fiets elke dag in mijn eentje,” zei hij, terwijl hij behoedzaam de trappers liet rondgaan en er weer voor zorgde onafgebroken oogcontact met haar te houden. Ze gedroeg zich nu drie keer zo vreemd, en zijn hart klopte twee keer zo snel.

“Nou, vandaag niet, hoor,” zei ze, terwijl ze het zadel van Max’ fiets vast probeerde te pakken.

Hij werd bang. De vrouw was niet alleen getikt, ze achtervolgde hem ook en probeerde hem vast te pakken. Hij ging sneller fietsen. Hij dacht wel dat hij harder kon fietsen dan zij kon rennen, en dat zou hij haar eens laten zien. Hij ging op zijn pedalen staan.

Maar ook zij verhoogde haar snelheid – ze liet het er niet bij zitten! Haar ellebogen zoefden door de lucht, vastberaden klemde ze haar lippen op elkaar. Glimlachte ze?

“Ha!” zei ze giechelend. “Geinig!”

Gekken glimlachten altijd als ze gekke dingen uithaalden. Deze vrouw was ver heen.

“Alstublieft,” zei hij. Hij trapte nu zo hard als hij kon. Hij vloog bijna tegen een brievenbus op – de brievenbus van de Chungs, met dat grote vredesteken erop, dat nog zo’n ophef had veroorzaakt in de buurt. “Laat me gaan,” smeekte hij.

“Maak je maar geen zorgen,” hijgde ze, inmiddels op een drafje. “Ik blijf de hele weg bij je.”

Hoe kon hij haar afschudden? Zou ze hem tot in zijn eigen huis blijven achtervolgen? Ze wachtte zeker totdat ze binnen met hem alleen was en hem iets kon aandoen. Ze zou hem buiten westen kunnen slaan met die koffiebeker. Of zou ze een kussen pakken, het op zijn gezicht drukken en hem laten stikken? Dat leek meer haar stijl. Ze had de heldere, praktische oogopslag van een moordzuchtige verpleegster.

Ineens klonk er geblaf. Toen Max keek, zag hij dat de hond van de Scolas met hen meerende en naar mevrouw Mahoney blafte en naar haar enkels hapte. Mevrouw Mahoney nam er niet veel notitie van. Haar ogen waren groter dan ooit. Door de inspanning leek ze steeds vrolijker te worden.

“Endorfinen!” jubelde ze. “Bedankt, Max!”

“Alstublieft,” zei hij. “Wat gaat u met me doen?” Het was nog ongeveer tien huizen naar het zijne.

“Je beschermen,” zei ze. “Tegen dit alles.”

Met een armgebaar duidde ze de buurt aan waar Max geboren en getogen was. Het was een rustige, doodlopende straat met hoge iepen en eiken. Voorbij het punt waar de straat doodliep lag een bos van een paar hectare, met daarachter het meer. Misdaden of andere bijzondere dingen hadden zich in deze straat nooit voorgedaan, in het hele stadje niet, en trouwens binnen een straal van vijfhonderd kilometer niet.

Max boog ineens af en reed van het trottoir af. Met een sprongetje kwam hij op de rijbaan terecht.

“De weg!” hijgde mevrouw Mahoney, alsof hij met zijn fiets een rivier van gloeiend hete lava in was gereden. Er was verder niemand op de rijbaan, zoals altijd. Maar algauw was ze vlak achter hem, in looppas nu, en weer probeerde ze zijn zadel beet te pakken.

Max besloot dat het stom was om naar huis te gaan – daar was ze juist op uit. Dan zou hij in de val zitten en zou ze hem zeker afmaken. Zijn enige kans op ontsnapping was het bos.

Hij ging nog harder rijden, en toen hij genoeg ruimte had om te keren, draaide hij vliegensvlug honderdtachtig graden om en reed terug naar het doodlopende einde van de straat, in de hoop het bos te kunnen bereiken.

“Waar ga je naartoe?” jammerde ze.

Max moest bijna lachen. In het bos zou ze hem toch niet achtervolgen? Hij keek achterom; ze was wat achteropgeraakt, maar kwam alweer op hem af gerend. Man, wat was ze snel! Hij was vlak bij het einde van de straat, bijna bij het bos.

“Ik blijf je in de gaten houden!” riep ze met overslaande stem. “Maak je maar geen zorgen!”

Hij maakte weer een sprongetje, het trottoir op – wat mevrouw Mahoney een kreet van schrik ontlokte – en hobbelde door het hoge gras en de sneeuw. Al snel moest hij bukken voor de eerste laaghangende takken van de hoge, met wit afgezette dennenbomen, en hij slalomde tussen de bomen door.

“MAAAAAX,” jammerde ze. “Niet het bos in!”

Hij reed het bos in en koerste in de richting van het ravijn.

“Overvallers! Drugs! Zwervers! Naalden!” hijgde ze.

Voor hem uit lag het ravijn, ongeveer zes meter diep en ruim drie meter breed. Een maand geleden had hij met een plank van multiplex een brug over de kloof gemaakt. Als hij de kloof kon bereiken en dan de brug oversteken en de plank op tijd wegtrekken, kon hij misschien eindelijk aan haar ontsnappen.

“Stop!” riep ze.

Zijn fiets slingerde heen en weer, van links naar rechts. Hij had nog nooit zo hard gereden. Zelfs de hond van Scola had er moeite mee hen bij te houden; hij liep nog steeds naar de enkels van de vrouw te happen.

“Kijk uit!” riep ze. “De hoe-heet-het! Het ravijn!”

Heb je het in de gaten? dacht hij bij zichzelf. Hij wist de brug te bereiken, en weer klonk er een langgerekte angstige kreet. “Nééééééé!”

Snel hobbelde hij over de plank. Aan de overkant sprong hij van zijn fiets, liet die vallen en pakte de plank. Vlak voor haar neus trok hij hem weg. De brug stortte neer en kletterde op de rotsblokken onder in de kloof.

Met een ruk kwam ze tot stilstand. “Verdomme!” riep ze. Even bleef ze met haar handen op haar heupen staan hijgen. “Hoe moet ik je nou beschermen als je helemaal daar bent?”

Max had wel een paar gevatte antwoorden klaar, maar zei niets. Hij stapte weer op zijn fiets, voor het geval mevrouw Mahoney zou besluiten om over de kloof heen te springen. Ze was veel sterker en sneller dan hij had gedacht, dus dat kon hij niet helemaal uitsluiten.

Op dat moment besloot de hond van de Scola’s, die nog op volle snelheid aan kwam rennen, mevrouw Mahoney te passeren, over het ravijn te springen en zich bij Max te voegen. Moeiteloos vloog hij eroverheen en kwam aan Max’ kant neer. Hij draaide zich om en keek haar aan, waarna hij met opgetrokken lippen en een vrolijke blik naar Max grijnsde, alsof ze met z’n tweeën een gemeenschappelijke vijand te grazen hadden genomen. Max lachte, en toen de hond naar de vrouw die over de rand van het ravijn gebogen stond blafte, begon Max ook te blaffen. Zo stonden ze samen naar haar te blaffen – het leek wel alsof ze niet op konden houden.

≡

Twee

“Hé, Claire!” riep Max naar binnen. Geen reactie.

Hij popelde om haar te vertellen wat hij had meegemaakt met mevrouw Mahoney, die krankzinnige. Claire had niet altijd belangstelling voor de dingen waar Max in geïnteresseerd was, maar verhalen over krankzinnigen kon ze altijd waarderen en van dit verhaal zou ze paf staan.

“Is daar iemand?” vroeg hij. Hij hoopte dat alleen zijn zus er zou zijn. Gary, de vriend van zijn moeder, die een kin had zo week als een slagroompunt, kwam weleens meteen uit zijn werk op de bank een uiltje knappen. Hij bezoedelde elke kamer waar hij binnendweilde.

“Claire?”

Max keek in de keuken, de huiskamer en de kelder. Geen spoor van Claire te bekennen. Pas toen hij naar boven liep hoorde hij haar eindelijk.

“Ik héb hem niet binnengelaten, dat is het ‘m nou juist,” hoorde hij haar zeggen. Ze zat te bellen toen Max de kamer binnenkwam en al van wal wilde steken. Maar nog voordat hij kon beginnen keek ze hem vuil aan. Snel, op zijn tenen, liep hij de kamer uit.

“Maar waarom zou ze dat zéggen? Ze liegt dat ze barst.”

Hij wachtte op de gang. Als ze klaar was, zou hij haar vertellen hoe het was gegaan met mevrouw Mahoney, hoe hij getriomfeerd had, en samen zouden ze iets bedenken om dat malle mens er eens goed tussen te nemen.

Maar ja, waarom zou hij wachten? Max wist wel zeker dat Claire het meteen zou willen horen en dat ze hem – zodra ze zijn verhaal had gehoord – dankbaar zou zijn dat hij haar van dat gezeur had bevrijd en een veel leuker gesprek begon. Hij wilde de kamer weer in gaan, en… “Donder op, verdomme!” riep ze.

Hij bleef even staan – hij schrok zo dat hij zich niet kon verroeren en geen woord kon uitbrengen. Het ging heel anders dan hij zich had voorgesteld.

“Donder op!” riep ze nog een keer, nu twee keer zo hard, en ze schopte de deur voor zijn neus dicht.

§

Zijn woede was immens en met alle kracht geconcentreerd op Claire. Wat had hij gedaan? Hij was haar kamer binnengekomen. Hij had met haar willen praten. Het was onrechtvaardig en verkeerd van haar om hem te behandelen zoals ze had gedaan, en dat wist ze.

Daar zou ze voor moeten boeten.

Er was nog voldoende sneeuw om er iets van te bouwen, dus besloot hij om van de sneeuwhoop aan de overkant van de straat een fort te maken dat aan alle moderne eisen voldeed. En als haar vrienden en vriendinnen dan kwamen, zou Max klaarstaan en zou dit alles gewroken worden. Het zou geen fraai schouwspel worden, maar ze had erom gevraagd.

Hij trok zijn sneeuwkleren aan en rende de straat op. Met het tuinschepje van zijn moeder begon hij in de sneeuwmassa te graven, en het duurde niet lang voordat het belangrijkste vertrek klaar was, dat ruim genoeg was voor hem en misschien nog iemand van zijn lengte, en zo hoog dat hij er rechtop in kon zitten. Met het schepje kerfde hij aan de binnenwand van het hol een lange, brede richel, waar hij sneeuwballen en misschien ook etenswaren en boeken op kon leggen. Als hij een verlengsnoer kon vinden dat lang en stevig genoeg was, kon hij er een televisietoestel neerzetten, bedacht hij. Maar dat zou tot later moeten wachten.

In de muur tegenover zijn huis groef hij een kijkgaatje. Hij had nu een uitstekend uitzicht op de oprit en de voordeur van zijn huis. Hij zou er klaar voor zijn als de vrienden en vriendinnen van Claire kwamen en deden wat ze altijd deden: voor het huis rondhangen, kletsen, doen alsof ze wisten hoe je tabak pruimde, en dan kwijlen en het bruine sap in de grijze sneeuw spugen.

Max keek op zijn horloge en zag dat het kwart over vier was, wat betekende dat hij nog een kwartiertje de tijd had. De vrienden en vriendinnen van Claire kwamen – als ze tenminste kwamen, want soms deden ze dat tegen hun afspraak in niet – elke dag om ongeveer half-vijf, omdat een van de jongens die er altijd bij waren, een ragebol die Finn heette, het hele jaar lang elke dag moest nablijven. Wat zijn dat voor mensen die zo’n jongen van het nablijven ophalen, alleen omdat ze hem erbij willen hebben? Claire en die idiote maatjes van haar. Ze bleven voor de school staan wachten op die prutser die Finn heette, en om de een of andere reden gingen ze dan naar het huis van Max.

Max gebruikte de tijd om een enorm arsenaal aan te leggen. De sneeuw was ideaal van substantie: net nat genoeg om goed te plakken. Hij hoefde maar een handje sneeuw te pakken, en dan had hij al een sneeuwbal – het waren sneeuwballen die zichzelf bijna maakten. Elke bal drukte hij van alle kanten goed samen, waarna hij hem gladwreef, nog eens samendrukte en dan op de richel legde. Binnen tien minuten had hij eenendertig sneeuwballen klaar en was er geen ruimte meer op de richel.

Dus maakte hij nog een richel.

Met nog vijf minuten over besloot Max dat hij een vlag op zijn fort wilde hebben, dus verliet hij het hol en liep door het naburige bos om een tak te zoeken. Hij vond er een van meer dan een meter lang en zo recht als een vlaggenmast. Hij stak hem in het dak van het fort en bond zijn muts eraan. Hij liep een stukje naar achteren en stelde tevreden vast dat het bijna een echte vlag leek – voorafgaande aan een heldhaftige en moreel noodzakelijke veldslag gehesen ter ere van het geliefde vaderland.

Om half-vijf zat hij weer comfortabel in zijn ijsfort door het gaatje te kijken of hij bij het huis iets zag bewegen. Nee, koud had hij het niet. Je zou denken dat een jongen die zo lang achter elkaar buiten in de sneeuw doorbrengt het wel koud zou krijgen, maar Max niet. Hij had het warm, voor een deel omdat hij zoveel verschillende lagen kleding aanhad, maar ook omdat jongens die deels wolf en deels wind zijn het nooit koud krijgen.

§

Om acht minuten over half-vijf reed er een stationcar de oprit van zijn huis op. Hij kende de auto: het was een oude rode stationcar, waar een van de jongens in reed. Er stapten twee jongens en een meisje uit. De ene jongen was de ragebol die Finn heette. De andere ging altijd in het zwart gekleed; dat was Carlos. Het meisje heette Meika, en Max’ liefde voor haar kende geen grenzen.

Max ving flarden op van hun gesprek terwijl ze naar zijn huis liepen.

“Heeft Tonya tegen jou gezegd dat ze het niet had gedaan?” vroeg Meika.

“Ja, dat zei ze,” zei Carlos.

“Dat betekent niet dat we haar geloven,” zei Finn.

De voordeur ging open en Claire verscheen in de deuropening.

“Als je het over de duvel hebt…” zei Carlos.

“Hè?” zei Claire, waarop ze allemaal begonnen te lachen.

Claire deed alsof ze ook moest lachen, en achter elkaar liepen ze langs haar heen naar binnen. Even later kwamen ze weer naar buiten. Ze wilden waarschijnlijk tabak gaan pruimen, en Claire wist dat ze dat in huis niet mocht toestaan; het kon voor hun moeder nooit verborgen blijven, tot zelfs uren of dagen daarna nog. Toen de jongens, en Claire, begonnen met dat walgelijke gerochel en gespuug, was het zover. Max wist wat hem te doen stond. “Oké, oké,” zei hij bij zichzelf. “Oké.”

Hij wurmde zich door de ingang van het fort naar buiten en zorgde ervoor dat de vier doelwitten aan de andere kant van de straat hem niet opmerkten. Toen hij aan de straatkant stond en Claire en haar vrienden gadesloeg, constateerde hij dat ze hem niet hadden gezien. Hij reikte achter zich in het fort naar zijn munitie. Voorzichtig verzamelde hij de sneeuwballen en propte er zijn zakken mee vol. De rest stopte hij onder zijn jack, als een kangoeroe. Twintig sneeuwballen liet hij in het fort achter voor het geval hij zijn voorraad later nog zou moeten aanvullen.

Nu moest hij dichterbij zien te komen. Hij moest de straat oversteken en positie innemen in de tuin van de buren. Daar kon hij achter de schutting dekking zoeken tegen vijandelijk vuur. Maar het was een heel eind van de ene kant van de straat naar de andere, en omdat hij nog geen vijftien meter van hen af was, zouden ze hem vast zien rennen.

Toen kreeg hij een idee.

Hij pakte een van zijn kleinere sneeuwballen en gooide die zo ver mogelijk. Ver gooien kon hij wel – volgens de radarmeter bij de slagkooien gooide hij een honkbal met een snelheid van zestig kilometer per uur. De sneeuwbal, een kleintje, vloog over de hoofden van Claire en haar vrienden heen en kwam in de tuin van de buren aan de linkerkant terecht. Hij maakte bij het neerkomen een hard, raspend geluid, en de vier tieners draaiden hun hoofd om te kijken waar het vandaan kwam. Nu ze afgeleid waren, rende Max de straat over en dook achter de schutting van de buren aan de rechterkant.

Het was gelukt. Onvoorstelbaar hoe slim hij was. Snel liep hij door.

Hij bevond zich nu op nog slechts een meter of zes van de vijand, die hem echter aan de andere kant van de schutting van de buren niet kon zien. De vier tieners hielden zich bezig met de pruimtabak; de jongens stopten die in hun mond, de meisjes zeiden: “Wat een vieze troep,” waarna ze nog een paar andere stomme dingen zeiden die je net zo goed niet had kunnen zeggen. En geen van allen kwam op het idee dat ze een verwoestende aanval zouden ondergaan.

Max rangschikte al zijn sneeuwballen voor zich op de grond en legde een serie projectielen op de onderste dwarsbalk van de schutting. Zeven sneeuwballen liet hij in zijn diverse zakken zitten voor het geval hij op de vijand af zou moeten stormen om hem een beslissende slag toe te brengen.

Toen hij ten slotte klaar was, ademde hij diep in, blies lucht uit als een vuurspuwende draak en barstte los.

Hij begon met een spervuur van vijf sneeuwballen, die hij de ene na de andere met grotere snelheid afvuurde dan zelfs hij voor mogelijk had gehouden. Zijn arm was een soort automaat, net een kanon dat tennisballen afvuurt.

Boem!

Boem!

Boem!

Eentje raakte de knaap met de warrige haardos op de borst. Het schot tegen zijn gewatteerde jack gaf een onwaarschijnlijk geluid, een holle dreun.

“Verdomme!” riep de jongen.

Een andere kwam met een klap tegen Meika’s dijbeen.

“Ai! Wat is dat nou?” riep ze onzeker.

Eentje sloeg tegen de voorruit van de stationcar, en ook dit gaf een reuzenklap. Twee misten volledig doel, maar dat gaf niet – Max begon aan zijn tweede spervuur. Nog eens vier sneeuwballen vuurde hij af met zijn kanonsarm, en deze troffen Claires schouder, het dak en een portier van de auto, en Carlos midden in zijn buik. Hij sloeg dubbel. Fantastisch.

“Wie doet dat?” gilde Claire.

Max dook achter de schutting, maar de jongens waren al tot de conclusie gekomen dat Max de boosdoener was en hadden zijn positie bepaald. Max zette weer een arsenaal klaar, maar toen hij weer over de schutting keek – “Daar heb je dat ettertje!” zei een van hen – , werd hij getroffen door een lawine van sneeuw, die met grote kracht op zijn rug beukte. De jongens waren snel tot actie overgegaan en hadden een grote hoop sneeuw over de schutting gekieperd en over Max uitgestort. Sneller dan Max had verwacht was de strijd van de fase van de wederzijdse beschieting overgegaan in die van de man-tegen-mangevechten.

“Wat dacht je daarvan, slampamper?”

“Je raakte me in m’n kruis, idioot.”

Als Max naar de overkant van de straat kon rennen, zou hij in veiligheid zijn. Al kwamen ze achter hem aan, dan nog zouden ze zijn goedverborgen fort niet kunnen vinden, laat staan door de verdediging heen breken en erin binnendringen. Hij zette het op een lopen.

“Rennen, sprinkhaantje! Rennen!” riepen ze.

“Kijk zijn kleine beentjes heen en weer gaan!”

Onder het rennen lanceerde hij nog een laatste sneeuwbal, maar die ging zo hoog dat hij door de zon niet meer te volgen was, zodat Max niet zag waar hij neerkwam.

Al rennend bereikte hij de overkant van de straat voordat de jongens zelfs maar hadden kunnen besluiten om achter hem aan te komen. Zigzaggend rende hij tussen de dennen door om de achtervolging te bemoeilijken. Met een ijzige klap hoorde hij nog een laatste sneeuwbal neerkomen.

“Max, malloot die je bent!” hoorde hij Claire roepen. “Je hebt Meika in haar gezicht geraakt!”

Dat was jammer. Meika was de enige die hij liever helemaal niet had geraakt. Zou ze nu denken dat hij heel erg gespierd was? Ging het zo? Zou kunnen, dacht hij. Max grijnsde toen hij bij de ingang van het fort kwam. Misschien zou Meika hem een zoen geven en over zijn hoofd aaien omdat hij haar een sneeuwbal in haar gezicht had gegooid.

Toen hij door zijn kijkgaatje keek, zag hij dat Claire Meika aan het helpen was, die met een rood en schraal gezicht stond te huilen. Waarom moest iemand huilen die getroffen was door een bal van sneeuw en ijs die uit de hemel viel nadat hij zowat de zon had geraakt?

Max was teleurgesteld in haar. Wat waren meisjes toch meisjesachtig. Het zou niet lang meer duren of Meika zou altijd lopen te huilen over van alles en nog wat, net als Max’ moeder. Een paar jaar geleden zei Max nog weleens: ‘Wat is er aan de hand?’, of: ‘Niet huilen, mam’, maar dat leek geen zin meer te hebben.

“Waar is hij gebleven?” zei een van de jongens. Max hoorde de stem wel, maar kon door het kijkgaatje niet vaststellen waar die vandaan kwam.

“Wacht. Kijk, de vlag,” zei de andere jongen.

Dat moest Max onthouden: volgende keer geen vlag.

Van heel dicht bij het fort hoorde hij nu de voetstappen van de twee jongens. Man, wat waren ze snel. Nu stonden ze achter hem. Hij draaide zich om en zag hun voeten vlak voor de ingang van het hol.

“Hij zit hierin,” zei de een. “Ik zie die rare laarzen van hem.”

“Hé knul, zit je daar?” vroeg de andere.

“Hij zit hier,” herhaalde de eerste. “Kijk, man. Die laarzen.”

“Kom naar buiten, of we halen je eruit.”

Max begon zich zorgen te maken. Kennelijk hadden ze het fort ontdekt en wisten ze dat hij erin zat. Als hij bleef zitten, zat hij klem, en als hij het fort verliet, zou hij waarschijnlijk afgemaakt worden. Zijn keuzemogelijkheden waren beperkt.

Toen werd er een hand het fort in gestoken. Een van de jongens stak zijn arm door het dak. Hoe kreeg hij dat voor elkaar? Max gaf er een harde schop tegen, waarna de arm werd teruggetrokken.

“Au! Nou ben je er geweest, jongen,” zei een stem.

Toen was het even heel stil.

Max zag hun voeten niet meer.

Hij hoorde een beetje gegiechel, en toen wat ‘sst’-geroep.

Toen was het heel lang stil.

Ineens klonken er voetstappen op het dak. Er viel wat stuifsneeuw van het plafond. Maar Max voelde zich veilig in de wetenschap dat het dak van de ruimte waar hij zat uit vele lagen dicht opeengepakte sneeuw bestond. Ze liepen te stampen. Nou én, dacht Max. Stampen jullie maar een eind weg.

Toen maakten ze een sprong.

Het geluid klonk als een lage, harde hoest.

En weer sprongen ze.

Er viel nog meer stuifsneeuw van het plafond. Het plafond zakte iets naar beneden. Hij maakte zich zo klein mogelijk en ging plat op de grond liggen.

Maar het plafond leek steeds verder naar beneden te komen.

Er klonk een geknerp van aarde die door aarde verzwolgen wordt.

Ze sprongen nog een keer.

Toen werd het wit. Alles was wit.

En koud, koud! Het zat in zijn jack, in zijn ogen, in zijn neus, in zijn broek. Hij kreeg geen lucht meer. Hij hoorde bijna niets meer. Hij werd er helemaal mee overdekt.

Toen hoorde hij gelach. De jongens lachten.

“Leuk fort,” zei een van hen.

“Kom er maar uit,” zei de andere.

Max kon zich niet bewegen. Hij wist niet eens of hij nog wel leefde.

“Opstaan, sprinkhaantje,” zei een stem.

Max kon geen kant op. Leefde hij eigenlijk nog wel?

“Verdorie,” zei een stem.

Hij hoorde het geluid van graven. Een waanzinnig geschraap boven zijn hoofd.

De druk op Max’ rug werd minder, en toen werd hij uit het wit omhooggetrokken. De jongens trokken hem omhoog, en algauw stond hij weer overeind en ademde de lichte lucht in. Maar hij had geen kracht. Hij kon niet blijven staan. Als een marionet zakte hij ineen.

Hij bleef in de sneeuw liggen en hoestte het uit. Zijn ogen traanden en zijn huid was kurkdroog. Zijn ogen functioneerden niet, en hij kon zijn mond niet opendoen. Toen hij zijn longen volzoog, brandde het in zijn keel.

“Alles kits?” vroeg iemand.

Max ging op zijn knieën zitten, maar kon geen woord uitbrengen. Hij werd verstikt door sneeuw en slijm. Het leek wel alsof zijn hart in twee delen uiteen was gerukt, die een stuk omhoog waren gegaan en nu in zijn beide oren bonsden.

Waar was Claire? Zij had nu bij hem moeten zijn. Om haar handen op zijn schouders te leggen. Om in zijn nek te wrijven. Om haar handen op zijn oren te leggen en erin te blazen om ze te verwarmen, zoals ze vorig jaar ook had gedaan, toen hij na die sneeuwstorm op de beek door het ijs was gezakt.

Maar Claire was niet naar hem toe gekomen. Toen Max opstond, voelde hij zijn rug nat worden van de sneeuw in zijn jack. Hij huiverde en rilde. Hij keek naar zijn zus, maar zij was Meika aan het helpen en leek er geen moeite mee te hebben dat haar broer Max op deze kleurloze middag in december aan zijn eind kwam.

§

“Pijn gedaan, knul?” vroeg een van de jongens. De andere was al weer naar de auto gelopen.

Hij toeterde. Toen haalde de tweede jongen zijn schouders op, liet Max alleen en rende ernaartoe. Claire bleef nog even op de oprit staan en keek in Max’ richting. Even welde in Max de hoop op dat ze naar hem toe zou komen, dat ze hem naar binnen zou brengen, hem in bad zou stoppen, bij hem zou blijven, dat ze die jongens zou vervloeken en hen nooit meer zou willen zien. Dat ze weer zijn zus zou zijn.

“Wel een gevoelig type, hè, je broertje?” zei iemand door het geopende raampje van de auto. Het was Finn, de jongen met het warrige haar.

“Je hebt geen idee,” zei Claire. Ze keerde zich van Max af, dook op de achterbank en trok het portier dicht. De auto reed achteruit de oprit af en koerste toen de straat uit.

≡

Drie

Max had geen zus meer.

Hij liep terug zijn huis in, en voordat hij goed en wel in de gaten had wat hij deed, was hij de keuken in gelopen, waar hij in het gootsteenkastje keek en er een grote emmer uit haalde. Hij draaide de emmer om en gooide de borstels, schoonmaakmiddelen en spuitbussen eruit. Toen liep hij met de emmer de trap op en ging naar de badkamer die hij met Claire deelde.

Hij draaide de kraan van het bad open en zette de emmer eronder. Terwijl die volliep ving Max in de badkamerspiegel een glimp van zichzelf op. Hij was doorweekt, hij had geen droge draad meer aan zijn lijf, zijn gezicht was rood en hij keek woest uit zijn ogen. Wat hij zag beviel hem wel.

Toen de emmer vol was, boog hij zich voorover om hem op te tillen. Te zwaar, dus gooide hij hem weer voor een derde leeg. Hij pakte de emmer op, en met veel geklots liep hij ermee naar Claires kamer.

De kamer bevond zich in een overgangstoestand. Haar bed was altijd vol tierlantijntjes in roze en lichtblauw geweest, met een hemel erboven, maar nu lag er een lelijke gehaakte sprei op, die ze op de parkeerplaats bij een of ander concert in de stad op de kop had getikt.

Voordat hij er goed over had nagedacht goot hij het water luid klaterend uit over haar bed, dat zich ogenblikkelijk over de matras verspreidde.

Hij liep terug naar de badkamer – de kraan liep nog. Hij vulde de emmer weer en ging terug naar Claires kamer, en deze keer goot hij de inhoud uit over de vloer. Het vloerkleed zoog het water meteen op. Het was leuk om te doen, en elke keer kreeg hij er meer zin in. Telkens weer vulde hij de emmer, en telkens weer goot hij hem leeg, zodat haar laden en klerenkast plus inhoud doorweekt raakten – en in feite de hele kamer. Hij goot zeven emmers water leeg. Over de stoel waarop ze haar kleren legde, over haar verzameling poppen en speelgoedbeesten, over haar hockeyspullen en over het prikbord waar ze een collage had hangen van foto’s van haarzelf en die waardeloze vrienden van haar.

Het was een flinke klus, telkens de emmer vullen en uitgieten in Claires kamer, maar Max vond dat het moest gebeuren. Het was op dat moment zijn taak om wraak te nemen op Claire omdat ze had goedgevonden dat hij bedolven werd onder honderden kilos sneeuw en omdat ze geen aandacht aan hem had besteed, omdat ze hem bijna had laten afmaken door haar vrienden, en hij vond dat dit, het natmaken van haar kamer, de eerste stap was in een proces dat ertoe zou leiden dat zij en hij niet langer als broer en zus door het leven gingen. Ze zou waarschijnlijk verhuizen en bij Meika intrekken of trouwen met een van die stenengooiers en op een boerderij in Vermont gaan wonen, wat ze volgens haar zeggen altijd al had gewild. Ze wilde een eigen boerderij, zei ze, waar ze ijs kon maken en handgemaakte poppen en boekenleggers aan de man brengen die ze pas had leren haken.

Max vond het allemaal prima, zolang ze maar vertrok, het kon Max niet schelen waarnaartoe. Hij wilde haar weg hebben, het huis uit, zodat hij zich niet meer telkens zo in de steek gelaten voelde. Hij zou dan verder in harmonie samenleven met zijn moeder, en helemaal als hij haar vriend Gary de deur uit had gewerkt, een figuur aan wie Max op het moment maar liever geen enkele gedachte wijdde.

Hij bleef even stilstaan op het doorweekte vloerkleed, waar zich inmiddels meertjes begonnen te vormen. Nu hij wat rustiger werd kwamen er tegenstrijdige gedachten bij hem op over wat hij had gedaan.

≡

Vier

Het begon avond te worden, en het licht van buiten zette zijn kamer in een als katoen aandoend vacuümblauw. Vanaf het onderste bed knipte hij zijn beide globes aan – antieke globes waren het, die zijn vader voor hem had gekocht, afkomstig uit een andere tijd, beide lichtgevend dankzij een lampje binnenin. De peertjes zaten diep in het inwendige, daar waar de vloeibare kern van de aarde moest zijn, en gaven de oceanen en continenten van de globes een boterkleurtje.

Max ging op bed liggen en dacht een tijdje na.

Zijn gedachten, daar was hij zich terdege van bewust, gedroegen zich soms als de ongecoördineerd ronddwalende vogels in zijn buurt. Overal in Max’ buurt zaten kwartels – vreemde vogels, die wel wilden klapwieken, maar niet vliegen. Het ene moment zaten die kwartels als een braaf gezinnetje keurig op een rijtje zaadjes van de grond te pikken onder de hoede van eentje, die op een niet al te hoog schuttingpaaltje oplette of er geen indringers kwamen. Maar die hoefde maar een kik te geven of ze schoten in alle richtingen weg en verdwenen in het kreupelhout.

Af en toe dacht Max wel dat hij zijn gedachten kon ordenen, dat hij ze op een rijtje kon zetten en tellen, dat ze zich tot goed gedrag konden laten overhalen. Er waren van die dagen dat hij uren achter elkaar rustig kon zitten lezen en schrijven, dat hij alles begreep wat er op school werd gezegd, dat hij rustig zijn bord kon leegeten, helpen met de afwas en dan in zijn eentje in alle rust in de huiskamer kon gaan spelen.

Maar er waren ook dagen – de meeste dagen eigenlijk – dat de gedachten geen enkele orde vertoonden. Dagen waarop hij alleen maar achter losse herinneringen en impulsen aan kon rennen, die naar alle kanten van hem wegvluchtten en zich verscholen in het kreupelhout van zijn geest.

En het leek hem dat als dit gebeurde, als hij iets niet begreep, als zijn gedachten niet van het een in het ander overgingen, dat hij, in navolging van de wegschietende kwartels, dingen deed en dingen zei die hij liever niet had gedaan of gezegd.

Max vroeg zich af waarom hij was zoals hij was. Hij wilde geen hekel hebben aan Claire, en hij wilde dat hij haar kamer niet in een puinhoop had veranderd. Hij wilde dat hij het raam boven het aanrecht niet kapotgeslagen had toen hij dacht dat hij buitengesloten was – wat hij een paar maanden geleden had gedaan. Hij wilde dat hij niet had geschreeuwd en op de muren had gebonsd toen hij verleden jaar een keer midden in de nacht de deur niet had kunnen vinden. Hij had zoveel dingen gedaan, zoveel dingen kapotgemaakt of verscheurd of gezegd, en altijd wist hij wel dat hij het had gedaan, maar kon hij maar half begrijpen waarom.

Ineens bedacht hij dat hij grote problemen kon verwachten. Tot nu toe had het eenvoudig geleken. Ze hadden hem bijna vermoord in het fort, dus had hij de kamer van zijn zus onder water gezet en alles kapotgemaakt waaruit ook maar enige sympathie voor haar zou kunnen blijken.

Maar nu leek dat eenvoudige plan, dat zo onvermijdelijk en logisch was geweest, ineens niet meer zo verstandig als hij nog maar enkele ogenblikken geleden had gedacht. Zijn moeder zou het misschien niet waarderen dat hij zeven emmers water in Claires kamer had leeggegoten. Het was raar om te bedenken: hoe kon het dat hij nog maar enkele minuten geleden had gedacht dat hij niets anders kon doen dan dat? Hij had er geen moment aan getwijfeld. Hij had maar één gedachte gehad, en die had hij vlug en vastberaden ten uitvoer gebracht. Maar nu hij zijn moeders voetstappen de trap op hoorde komen, zou hij het liefst het verleden hebben uitgewist, alles wat hij ooit had gedaan. Hij zou willen zeggen: “Ik weet dat ik altijd stout ben geweest, maar vanaf nu zal ik braaf zijn. Laat me alsjeblieft in leven.”

§

“Is er iemand thuis?” vroeg Max’ moeder. “Max?”

Hij kon nog vluchten. Hij kon de trap afsluipen en de voordeur uit rennen. Ja toch? Hij kon in een andere plaats gaan wonen, hij kon in treinwagons slapen, zwerver worden. Hij kon weggaan, proberen in een briefje een verklaring voor zijn gedrag te geven, en dan maar afwachten totdat iedereen weer gekalmeerd was. Hij wist wel zeker dat ze boos zouden zijn; er zou geschreeuwd en gestampvoet worden, en misschien zou zijn moeder haar toevlucht nemen tot die uiterst agressieve vorm van zwijgen waar zij patent op had. Dat wilde hij allemaal niet meemaken.

Dus trof hij voorbereidingen om voorgoed van huis weg te lopen.

Hij haalde zijn rugzak tevoorschijn, de rugzak die zijn vader voor hem had gekocht voordat ze door Maine gingen trekken. Maar net toen hij opstond om droge kleren aan te trekken en zijn rugzak in te pakken, stond daar ineens zijn moeder. Ze was al in de kamer en stond al naast hem.

“En hoe is het hier? Alles goed, hoop ik?” zei ze.

Ze droeg haar werkkleren: een wollen rok en een witte katoenen blouse. Ze rook naar koude buitenlucht en nog iets anders. O god, wat hield hij toch veel van haar. Ze ging op zijn bed zitten en drukte een kus op zijn voorhoofd. Even was hij aan verwarring ten prooi; doordat ze hem zo teder aanraakte was hij volkomen de kluts kwijt. Maar toen herkende hij de geur: het was Gary’s deodorant, die zij tegenwoordig ook gebruikte. Een klef, chemisch luchtje.

Hij leunde achterover op zijn bed, en zijn ogen stonden vol tranen. Zoveel tranen ineens, hoe kon dat? Stom gehuil. Heel stom. Hij trok het dekbed over zijn hoofd.

“Wat is er?” vroeg ze.

Max gaf geen antwoord. Hij kon haar niet in de ogen kijken.

“Ben je boos op me?” vroeg ze.

De vraag verbaasde Max, al vroeg ze het wel vaker. Even putte hij er nieuwe kracht uit. Het herinnerde hem eraan dat er ook andere problemen waren, dat ook anderen schuld droegen.

“Nee,” zei hij.

Ze trok het dekbed van zijn hoofd.

“Wat is er dan?” vroeg ze. “Huilde je?”

“Die stomme vrienden van Claire hebben mijn iglo kapotgeslagen,” zei hij. Het was er eerder uit dan hij van plan was geweest.

“O,” zei zijn moeder, terwijl ze haar hand door zijn klitterige haar liet gaan. Ze leek niet erg onder de indruk van dit wangedrag. Hij bedacht dat hij moest zorgen dat zijn moeder boos werd om wat Claire had gedaan. Als ze kwaad genoeg was, zou ze misschien begrijpen wat Max als reactie daarop had gedaan. Dan zou zij misschien ook Claires kamer onder water willen zetten, of misschien wel erger.

“Ik had er echt hard aan gewerkt,” zei Max nog.

“Dat geloof ik graag,” zei ze, terwijl ze zijn hoofd tegen haar borst drukte. Hij hoorde haar hart bonzen en rook haar huid.

“Ik was bijna dood. Ik lag helemaal onder de sneeuw,” zei hij, en zijn woorden werden gedempt in haar rok.

Ze drukte Max nog dichter tegen zich aan, en even was Max vol goede hoop. Hij had het niet koud meer, en zijn gezicht was niet branderig meer. Even dacht Max er niet meer aan dat hij misschien een probleem had, en dat er wat zou zwaaien zodra zijn moeder naar de kamer van zijn zus zou gaan.

“Vervelend voor je dat je zo’n rotdag hebt gehad, Maxie,” zei ze.

Het klonk alsof ze echt met hem meeleefde, maar leefde ze voldoende met hem mee om te begrijpen wat Max voor represailles had getroffen? Hij ontweek haar ogen, maar voelde de druk die haar blik vol meegevoel bij hem teweegbracht.

“Waar is Claire?” vroeg ze.

“Wie kan dat nou wat schelen?” zei Max.

“Wie kan het wat schelen?” zei ze lachend. “Mij. En het zou jóú ook iets moeten kunnen schelen. Ze hoort hier te zijn. Jij hoort hier na schooltijd niet alleen te zijn. Dat weten jullie allebei. Is ze weggegaan? Ik wil van haar horen hoe het zat met die iglo.”

Het gesprek ontwikkelde zich naar alle tevredenheid. Tot dat moment was het niet bij Max opgekomen dat Claire misschien een probleem had. Ze had niet weg mogen gaan! Ze had op hem moeten passen, maar ze was meegegaan in die lelijke stationcar om tabak te gaan pruimen. Als Max het goed aanpakte, kon hij alle aandacht vestigen op wat Claire verkeerd had gedaan.

Maar toen klonk er gedruppel.

“Wat is dat?” vroeg zijn moeder.

Max trok een onschuldig gezicht en haalde zijn schouders op.

Zijn moeder stond snel op. “Zo te horen druppelt het ergens. Ben jij in bad geweest?”

Max schudde zijn hoofd. Hij was niet in bad geweest – dat was waar.

Ze ging de kamer uit. Hij hoorde dat ze in de badkamer de kranen controleerde. Het gedruppel hield aan. “Waar komt dat vandaan?” vroeg ze zich hardop af.

Toen ging ze de kamer van Claire binnen.

Ze slaakte een gil.

Max had nooit gedacht dat ze zou gillen.

“Wat is dit?” schreeuwde ze.

O, wat zal dit moeilijk worden, dacht Max. Vreselijk moeilijk. Wat kon hij doen? Hij zou een verhaal kunnen verzinnen waar het water vandaan kwam. Door een gat in het dak? Of doordat er een raam open had gestaan? Had hij maar eerder iets bedacht. Dat er dieren binnen waren gekomen, bijvoorbeeld, met sneeuw aan hun poten…

Maar hij had nooit eerder tegen zijn moeder gelogen, en nu lukte het hem ook niet. Bijna zonder erover na te denken gooide hij het dekbed van zich af en kwam overeind. Toen hij Claires kamer binnenliep, hoorde hij het vloerkleed onder zijn voeten soppen. Ze keek met een verwilderde blik om zich heen, zag de emmer en de kleren die Max in de sneeuw aan had gehad. Ze bukte zich om aan het vloerkleed te voelen en slaakte een diepe zucht.

“Heb jij dit gedaan?” vroeg ze.

Max knikte en haalde tegelijkertijd zijn schouders op.

“Max, hoe kwam je daar nou bij?”

Hij wist het niet meer. Zijn gedachten schoten weer alle kanten op en verdwenen in tientallen hoeken en gaten.

Een paar minuten lang ging ze tekeer en sloeg ze de meest kleurrijke taal uit, en toen herhaalde ze de vraag: “Hoe kwam je daar nou bij?”

“Weet ik niet.”

“Je wéét het niet?”

“Het is moeilijk uit te leggen.”

Ze ging op haar knieën zitten. “Dit is niet in de haak, Max. Al dat water…Misschien trekt het wel in de steunbalken. Misschien is het huis voorgoed beschadigd.”

Max moest daar bijna van huilen. Wat hem betrof was dit hele gedoe maar iets tijdelijks, dat tegen etenstijd voorbij was. Door het vooruitzicht dat hij het huis misschien voorgoed had beschadigd, kreeg hij het gevoel dat deze dag oneindig lang zou duren, en dat doofde bij hem elk optimisme.

Ze ging de kamer uit. Max hoorde dat ze kastdeurtjes opendeed en dichtsloeg en ondertussen zachtjes in zichzelf vloekte. Ze bleef minutenlang weg, en toen ze terugkwam had ze een stapel handdoeken bij zich. “Kom. Ik zal je helpen met opruimen.”

Ze spreidden de handdoekefi uit over de vloer en probeerden er het water mee op te deppen. Terwijl ze op hun knieën bezig waren, zag ze dat ook de poppen doorweekt waren en dat de posters van de muur waren gescheurd.

“O god,” zei ze. “De muren? De muren? Wat mankeert jou in godsnaam?”

Max vroeg het zich ook af.

Ze ging de kamer uit en liep naar beneden. Max hoorde een hele tijd niets, maar durfde zich niet te verroeren. Hij hoorde dat ze de auto startte en de motor een poosje liet razen. Ging ze weg? Toen zette ze de motor uit. Ten slotte hoorde hij haar de trap weer op komen, en algauw zat ze weer naast hem geknield en hielp ze hem met het opdeppen.

“Wat is er met jullie tweeën gebeurd?” vroeg ze. “Jullie konden het zo goed met elkaar vinden.”

Max werd hier nog treuriger van.

“Weet ik niet,” mompelde hij.

Ze slaakte een zucht die de hele kamer vulde. “Ik heb echt jouw hulp nodig om hier de boel een beetje bij elkaar te houden, Max,” zei ze. “Je moet me helpen alles in het gareel te houden, en niet de chaos groter maken.”

Max knikte ernstig. De boel bij elkaar houden. Alles in het gareel houden. Op handen en knieën gingen Max en zijn moeder ermee door handdoeken op de vloer te leggen om al het water op te deppen.

≡

Vijf

Max at zijn avondeten op zijn kamer op, een gang van zaken die voor alle betrokkenen het best leek. Van beneden hoorde hij het geklik van het bestek van Claire, die met zijn moeder en Gary rustig zat te eten. Hij had nog niet gezegd dat hij spijt had, en Claire evenmin, maar hij vond eigenlijk dat zij het veel erger moest vinden dat haar broertje maar op een haar na aan de dood was ontsnapt dan dat hij het erg moest vinden dat hij de kamer van zijn zus onder water had gezet. Na het eten hoorde hij haar de deur uit gaan om te gaan babysitten aan de overkant van de rivier.

Toen hij zeker wist dat ze weg was, liep hij stilletjes naar de werkkamer van zijn moeder, die zich in een hoek bij de veranda aan de achterkant van het huis bevond, waar ze een bureau en een paar boekenplanken had geïnstalleerd en vanwaar je zicht had op de achtertuin, die er duister bij lag in de koude nacht – je zag alleen grijze stammen met broze, huiverende blaadjes aan hun knokige vingers.

Zijn moeder zat te bellen en typte luidruchtig op de computer, als iemand die doet alsof ze op een computer zit te typen. Tap-tap, slip-slap, tak-tik-slap. Haar lange zwarte haar viel naar voren en over haar wangen, een lok plakte tegen haar lippen. Ze leek Max wel gezien te hebben, maar ze keek hem niet rechtstreeks aan.

Hij liep het trapje af het kantoortje in en sloop langs de muur. Bijna stootte hij nog een foto van de muur, maar hij wist hem weer stil te hangen. Het was een foto van zijn moeder en een tiental vrienden en vriendinnen van haar tijdens een oudejaarsavondfeestje dat ze in hun huis hadden gevierd. Max had tot twaalf uur op mogen blijven en had ‘als een halvegare gek’ rondgerend, zoals een van de vrienden lachend en aan zijn glas lurkend had gezegd. Later op de avond hadden ze in de achtertuin een vuurtje aangelegd waarop een varken en later nog marshmallows waren geroosterd, en de gasten hadden gedronken totdat ze ter plaatse in de tuin of in de huiskamer of de kamers boven waren omgevallen. Op de foto waren ze nog allemaal nuchter en bij hun volle verstand, maar Max wist nog hoe anders het naderhand was geworden. Hij had allerlei vreemde dingen gezien: iemand die zich in de badkamer verstopte, een gevecht tussen twee mannen, volwassen mensen die heen en weer over de vloer kropen en elkaar en Max probeerden vast te pakken. Op een gegeven moment was er iemand in het bos verdwaald, die pas uren later gevonden werd. “Dit is voor het laatst dat ik dit gedaan heb,” had zijn moeder naderhand gezegd, maar al met al was iedereen het er toch wel over eens dat ze dolle pret hadden gehad.

Omdat het telefoongesprek maar niet ophield leek het hem een goed idee om maar te gaan tijgeren, en Max ging plat op de grond liggen en kroop langs de muur totdat hij bij het achterraam was. Hij ademde met kracht tegen het koude glas, zodat er een ovale condensplek ontstond, waarin hij vervolgens een appel tekende. De klare lijn die hij met zijn vinger maakte beviel hem wel.

De stem van zijn telefonerende moeder klonk zwak en onzeker. “Weet je wat Holloway nou precies niet goed vond aan het rapport?” vroeg ze, terwijl ze haar haren uit haar ogen streek.

Max’ oog viel op iets onder het bureau: daar lag een rode paperclip die in de vorm van een draak was verbogen. Hij wilde niet de aandacht op zichzelf vestigen, dus kroop hij zo langzaam als hij kon naar de paperclip toe en pakte hem. Het metaal was door rubber omhuld, en hij voelde lekker in de hand. Van net zo’n met rubber omhuld stuk metaaldraad had zijn vader een keer met een zakmes het rubber weggesneden en vervolgens het metaaldraad in de vorm van een zwaan gebogen. Zijn vader kon alles met een zakmes – of eigenlijk met elk willekeurig mes. Hij prutste vaak dingetjes in elkaar die hij dan aan Max gaf, zo van: het is maar een simpel dingetje, je mag het hebben als het je wat zegt. Max had alles bewaard wat hij ooit had gemaakt: jojo’s, trekpoppen, een vlieger gemaakt van velijnpapier en takken uit de achtertuin.

“Ik weet gewoon niet hoe ik het aan moet pakken,” zei zijn moeder. “Ik heb het idee dat ik helemaal opnieuw moet beginnen, maar zonder dat ik weet wat hij wil.” Haar stem trilde, en hij wilde iets doen om haar wat meer een gevoel van kracht te geven. Het kwam vaak voor dat hij niet wist wat hij moest doen als ze van streek raakte, doordat iemand aan de telefoon haar aan het huilen maakte. Maar vanavond wist hij wat hem te doen stond, dacht hij.

Hij kwam overeind en nam de houding van een robot aan. Zijn robotimitaties waren heel goed, en dat was hem ook vaak gezegd. Lopend als een robot en de geluiden makend van een robot betrad hij haar perifere gezichtsveld. Een robot die een beetje mank loopt, deed hij. Daar had ze al eens eerder om gelachen, en hij dacht dat dat vandaag misschien ook weer zou gebeuren.

“Ik had het idee dat ik dat juist gedaan had,” zei zijn moeder in de hoorn. “Zo heb ik het toch ingeleverd?”

Ten slotte zag ze Max, en ze glimlachte plichtmatig. Hij liep door, en alsof hij niet zag dat hij op het punt stond tegen een muur op te botsen, draaide hij zijn hoofd naar haar en glimlachte naar haar. Bonk. Hij liep tegen de muur op. “Ooo nee,” zei hij met een stem die half die van een robot was en half die van Iejoor. “Ooo nee,” kreunde hij nog een keer, terwijl hij met zinloos maaiende robotarmen probeerde door de muur heen te lopen.

Ze lachte, eerst stilletjes en toen hardop. Ze snoof. Ze moest de hoorn afdekken om niet gehoord te worden.

“Dat is goed,” zei ze toen ze zich had hersteld. “Geen probleem. Ik denk dat ik maar gewoon aan de slag moet gaan. Dan heb ik het morgenochtend. Bedankt, Candy. En neem me niet kwalijk dat ik je thuis opbelde. Dit was de laatste keer. Ik zie je morgen.”

Ze hing op en keek Max aan.

“Kom eens hier,” zei ze.

Hij keek haar recht in de ogen toen hij op haar afliep. Ze sloot Max in haar armen en drukte hem tegen zich aan. Maar het ging zo plotseling, en ze drukte hem zo hard tegen zich aan – haar armen trilden ervan – dat Max in ademnood kwam.

“O, Max. Je maakt me blij,” zei ze, terwijl ze hem onhandig boven op zijn hoofd kuste. “Ik zou niet weten wat ik moest beginnen als ik jou en Claire niet had.”

Ze drukte hem nog dichter tegen zich aan, zo heftig dat het niet voor hem alleen bedoeld kon zijn.

Er volgde een lange stilte. Max vroeg zich af of hij moest zeggen dat hij er spijt van had, want het speet hem echt. Maar hij kon niet op het woord ‘spijt’ komen; hij kon alleen maar dingen bedenken als: ‘Ik zou me het liefst onder mijn bed verstoppen’, en: ‘Wees alsjeblieft weer goed voor me’, en: ‘Help’.

“Ga je me een verhaaltje vertellen?” vroeg ze.

Maar Max had niet meteen een verhaal klaar. “Jaaaa,” zei hij, en hij rekte het woord zo lang mogelijk uit, terwijl hij iets probeerde te bedenken. Ze hield ervan om naar zijn verhalen te luisteren en terwijl hij ze vertelde noteerde zij ze op de computer. Op zoek naar een verhaal ging hij onder het bureau liggen, de plek waar hij ze doorgaans vertelde. Hij lag daar graag, met haar voeten op zijn buik, in zo’n positie dat hij haar gezicht kon zien – zodat hij haar reacties kon volgen terwijl het verhaal zich ontwikkelde en haar vingers over het toetsenbord gingen. Hij moest haar horen typen om zeker te weten dat ze het allemaal noteerde.

Hij begon. “Er waren eens een paar gebouwen. Het waren reusachtig grote gebouwen, en ze konden lopen. Nou, op een dag kwamen ze overeind en verlieten ze de stad. Er waren daar ook een paar vampiers. De vampiers wilden van de gebouwen ook vampiers maken, dus vlogen ze eropaf en vielen ze de gebouwen aan. Ze beten ze. Toen een vampier het grootste gebouw wilde bijten, braken zijn hoektanden af, en toen vielen ook zijn andere tanden eruit. Hij moest huilen, want hij zou nooit meer nieuwe tanden krijgen. De andere vampiers zeiden: ‘Waarom huil je nou, dat zijn toch alleen maar je melktanden?’ Maar de vampier zei: ‘Nee, het zijn mijn grotemensentanden.’ Toen wisten de vampiers dat hij geen vampier meer kon zijn, dus lieten ze hem aan zijn lot over. En hij kon ook geen vriendschap sluiten met de gebouwen, want de vampiers hadden ze allemaal doodgemaakt.”

“Is dat het einde?” vroeg zijn moeder.

“Ja,” zei Max.

Zijn moeder typte de laatste woorden in en keek Max met een droevige glimlach aan.

“Het einde,” zei hij.

Ze bleef met haar voeten over zijn buik wrijven. Hij kreeg er tegelijkertijd een goed en een afschuwelijk gevoel van, en hij was moe, ontzettend moe, zijn hele lijf was ongelooflijk moe.

≡

Zes

Het was een rustige ochtend, het licht was een beetje crèmekleurig, en Max bleef in bed liggen totdat Claire weg was, waarna hij haar kamer binnenglipte. Ze had de beddensprei voorlopig vervangen door een slaapzak. De muur met de fotocollages waar hij water tegenaan had gegooid, was leeggehaald. Op zijn blote voeten voelde hij nog het koude water in het vloerkleed. Hij hoorde de steunbalken niet kraken, dus permanente schade was er niet. Er dreigden echter nog wel gevaren, bedacht hij, gevaren die je niet kon zien of horen: zwakke punten in de constructie, die ineens aan den dag konden treden.

Beneden ging Max in zijn eentje op de bank zitten en at zijn ontbijt: cornflakes, grapefruitsap en twee bananen. Hij las het sportkatern van de krant, een gewoonte die zijn vader bij hem had aangemoedigd; toen Max nog geen twee jaar oud was, was hij ‘s ochtends al naast zijn vader gaan zitten om te ontbijten, samen gezellig in een hoekje op de bank de strips te bekijken en dan de sport en soms ook nog de onroerendgoedpagina’s.

“Hé, Max,” riep Gary vanuit de keuken. “Weet jij waar je moeder de koffie heeft staan?”

“In het gootsteenkastje,” zei Max.

Hij hoorde Gary het kastje open- en dichtdoen.

“Weet je het zeker?”

Dit was voor Max een van de lollige dingen van Gary’s aanwezigheid: Gary kon nooit onthouden waar iets in de keuken te vinden was, en Max had nog nooit een volwassene meegemaakt die zo lichtgelovig was. Het was voor hem dan ook makkelijk om elke dag iets wat onmisbaar was voor zijn ontbijt te verstoppen en hem vervolgens te helpen het te vinden. De ene dag was het de koffie, een andere dag waren het de koffiefilters, nu eens was het de limonade die Gary graag dronk, en dan weer het maatlepeltje dat Gary nodig had voor de juiste hoeveelheid limonadesiroop in zijn glas. Ooit had Max Gary’s verse broodjes vervangen door beschimmelde die zijn moeder net had weggegooid. Een andere keer had Max de boter in het vriesvak gelegd en had hij vanaf de bank geluisterd hoe Gary zijn broodjes uit elkaar trok bij zijn pogingen de keihard bevroren boter erop te smeren.

“Misschien in de gangkast dan?” opperde Max.

Gary opende de gangkast, zocht er een tijdje in, en ten slotte hoorde Max dat hij hem dichtdeed.

“Wacht. Misschien in de koelkast, denk ik,” zei Max. “Mama had ergens gelezen dat je koffie gekoeld moest bewaren.”

“Bedankt, vriend,” zei Gary. Toen ging dus de koelkast open en dicht. En even later: “Verdorie,” zei hij. “Ik dacht nog: deze keer zitten we goed.”

“Hè, shit,” zei Max.

En het geinigste was nog dat als Max het spelletje speelde – niet vaker dan paar keer per week, om achterdocht te vermijden – Gary kennelijk dacht dat ze samen voor een raadsel stonden en dat Max er alles aan deed om hem te helpen. In Gary’s fantasie hadden zij tweeën een band.

“O, nou ja,” zei Gary, terwijl hij binnenkwam. “Dan moet ik maar even langsgaan bij Monico.”

Max knikte, hoewel hij geen idee had wat hij bedoelde, en ging door met zijn krant. Toen hij even later opkeek, zag hij Gary op het bankje bij de voordeur zitten. Het was nooit bij Max opgekomen om op dat bankje te gaan zitten, want dat werd gebruikt om er kranten, post en andere dingen op te leggen die opgeborgen of weggegooid moesten worden. Op het moment was het ook de standplaats van een breekbare vogel van klei, die Max in de handenarbeidles had gemaakt, een blauwe, met een stuk of tien tandenstokers in zijn bast – meneer Hjortness, de leraar handenarbeid, had gezegd dat het een kogelviszanger was, en Max vond dat een prachtige naam. Gary zette de vogel voorzichtig een stukje opzij om ruimte te maken voor zijn achterwerk. Vervolgens bukte hij zich en tastte naar iets onder het bankje. Er stonden veel schoenen onder, allemaal ofwel van Max, ofwel van zijn moeder of van Claire. Nu stonden ook Gary’s schoenen daar, en dat hoorde eigenlijk niet.

“Hé, Max,” zei hij, Max niet aankijkend. Hij was bezig de veters te strikken van zijn schoenen – het leken net aaltjes, kleine, smalle schoentjes van namaakleer – en zei: “Max…Max…wat rijmt er op Max?”

Het kon Max niet schelen wat er op Max rijmde. Hij wilde dat Gary om te beginnen zijn mond zou houden en vervolgens weg zou gaan.

Toen Gary klaar was met zijn schoenen, keek hij op. “Hé, Max. Weet je ook waar je moeder gereedschap heeft liggen?”

Max had nooit gereedschap in huis gezien. In elk geval niet sinds zijn vader weg was.

“Heb je in de keuken gekeken?” zei Max, terwijl hij zijn lachen probeerde in te houden. Hij hoorde dat Gary op weg ging naar de keuken, maar toen bleef staan.

“De keuken? Wat moet een hamer nou in de keuken?” vroeg Gary. Hij had echt geen enkel gevoel voor humor, godzijdank.

Inmiddels stond hij weer voor Max. Hij keek uit het raam naar zijn auto, een aftandse witte sedan. “Niet dat ik nou zo handig ben, of zo,” zei hij, terwijl hij een gebaar van ronddraaien maakte om het begrip ‘handig’ te illustreren. “Maar ik krijg mijn kofferbak niet open. Ik heb een grote hamer of zo nodig. Soms heb je een hamer nodig om iets voor elkaar te krijgen, heb ik gelijk of heb ik geen ongelijk?”

Max wist niet hoe hij moest reageren op zo’n grote hoeveelheid onzin, dus ging hij verder met het sportkatern.

“Nou ja,” zei Gary, terwijl hij zijn bleke, sproetige armen in de mouwen van zijn jasje stak. “Weer een dag – wat jij?”

Zonder op te kijken haalde Max zijn schouders op.

Gary deed een paar stappen naar hem toe, en ineens was hij veel te dichtbij. “Luister eens, ik probeer je moeder een beetje gelukkig te maken.”

Max kreeg het er warm van. Op gezette tijden vond Gary dat hij zo’n uitspraak moest doen, dat hij een sluitende verklaring moest geven voor het feit dat hij per week drie nachten of zo in hun huis sliep. En elke keer hoopte Max dat die momenten maar zo snel mogelijk voorbij zouden zijn. Hij voelde dat Gary vlak bij hem stond, aan zijn rechterkant, en dat hij oogcontact zocht. Max staarde zo intens naar zijn cornflakes dat hij de microscopisch kleine chemische verbindingen van elke afzonderlijke vlok moest kunnen waarnemen.

“Nou ja,” zei Gary ten slotte. Hij liep naar de trap. “Tot later, Connie,” riep hij.

“Wat?” riep zijn moeder naar beneden.

Gary mompelde iets, en terwijl hij terugliep naar de hal begon hij in zijn zakken te voelen. Hij vond niet wat hij zocht en keek naar de geldschaal op het bankje. Het was een zilveren schaal, die ooit een verjaardagscadeau was geweest, die altijd halfvol lag met munten, veiligheidsspelden, haarspelden, pennen en potloden. En nu zat ook Gary’s zachtroze hand erin. Max keek hoe Gary’s vingers tussen de glimmende munten wriemelden. Zoals een pijlinktvis met zijn tentakels voedsel naar zijn opengesperde bek brengt, zo manoeuvreerden de vingers een tiental kwartjes naar het midden van Gary’s zweterige vuist. Hij stopte de buit in zijn broekzak en ging de deur uit.

Enkele seconden later kwam Max’ moeder de hal binnen, haar hoofd schuin en bezig een oorbel in te doen.

“Er riep net iemand iets naar boven,” zei ze. “Was jij dat?” Max schudde zijn hoofd. Samen keken ze naar buiten. Gary wurmde zich in zijn oude, witte, rijkelijk met roest afgezette auto.

Blauwe rook uitbrakend kwam deze tot leven, en even later was Gary weg.

≡

Zeven

“Ben je klaar?” vroeg zijn moeder.

Max wilde niet met de auto naar school gebracht worden, maar hij had geen keus. Zijn school had de schoolbusdienst opgezegd. Daar was alleen gebruik van gemaakt door een handjevol kinderen die dat van hun ouders mochten, en vorig jaar was men er helemaal mee opgehouden. Niemand had geklaagd, niemand miste de schoolbus.

Op de fiets naar school gaan behoorde niet meer tot de mogelijkheden. Toen hij dat een maandje had gedaan, had een van de ouders, meneer Neimenov, er zijn beklag over gedaan. Eerst bij Max’ moeder, toen bij zijn vader, en ten slotte bij het schoolhoofd. Hij meende dat zonder begeleiding naar school fietsen potentiële ontvoerders en kinderverkrachters aantrok. “Zoals drankwinkels dronkaards aantrekken,” had hij in een briefje aan Max’ moeder geschreven, “zo trekt een alleenfietsend kind van acht jaar allerlei onfrisse types aan…”

Toen Max’ ouders er niet op reageerden, had Neimenov de kwestie bij de school ter sprake gebracht, en daar was men al snel om gegaan. Er was geen strijd over gevoerd. En trouwens, er was niet eens een fietsenstalling bij de school. Max was de enige geweest die nog per fiets naar school kwam.

§

Het fijne van donderdag was dat ze dan gymnastiek hadden. Dat hadden ze overigens alleen op donderdag. En dan vielen er door alle bezuinigingen, nieuwe prioriteiten en tweeweekse schoolonderzoeken nog veel lessen uit, zodat ze per saldo maar twaalf keer per jaar gymnastiek hadden. Max was er dus op gespitst die allemaal ten volle uit te buiten. Hij rende het asfalt op – de school had het grasveld laten asfalteren om meer geld over te houden voor multiple-choice-examens – en ging in de rij staan.

“Oké, jongens,” zei meneer Ichythis tegen de klas. “Zoals jullie weten hebben we voor elke sport één dag beschikbaar, en vandaag gaan we voetballen. We gebruiken er deze bal voor,” zei hij, en hij hield een volleybal omhoog, “en het gaat erom hem in dat net te trappen.” Hij wees naar een van de goals, maar leek toen ineens iets te bedenken. “Of in dat net daar,” zei hij met een hoofdknikje in de richting van het andere doel. “Het maakt volgens mij niet uit in welk net.”

Hij blies op zijn fluitje en gooide de bal omhoog. De klas splitste zich in tweeën. De ene helft rende naar de bal, de andere helft naar de zijlijn.

Slechts een handjevol kinderen was emotioneel tot het beoefenen van een teamsport in staat, had Max ontdekt. Zelfs op het oog sportieve kinderen konden soms ineens in huilen uitbarsten. Bij elk spel waar een net bij te pas kwam – voetbal, basketbal, tennis – was huilen vaste prik. Zelfs bij de voetbalwedstrijden die hij in het weekend speelde had je te maken met huilende kinderen. Ze huilden als iemand hen aanraakte, ze huilden als ze een bal misten en ze huilden als de tegenstander een doelpunt maakte. Ze huilden als ze maar even aan het twijfelen werden gebracht of als er teleurstelling dreigde. Eigenlijk was huilen hun natuurlijke toestand; ze huilden als ze niks anders wisten te doen.

Maar Max wist wel wat hem te doen stond. Hij stond op het voetbalveld om te trappen, te achtervolgen, de boel te overzien, hard te lopen, te tackelen en om, als het hem uitkwam, doelpunten te scoren. Als hij voetbalde kwam hij meer tot rust en ervoer hij een groter gevoel van autonomie dan op elk ander moment in zijn leven.

Dan wist hij welke kant de bal op zou gaan, waar de andere spelers op dat moment waren en waar ze even later zouden zijn, en telkens wist hij precies wat er gedaan moest worden.

En nu zag hij dat hij meteen moest ingrijpen. Cooper liep langs de zijlijn te dribbelen en was met de bal op weg naar het doel. Het was aan Max om aan deze actie een einde te maken, dus werd hij ineens een torpedo waarin Coopers coördinaten waren ingevoerd. In een mum van tijd was Max bij hem, en net toen Cooper in open doel wilde scoren – de doelman had zich achter een doelpaal verscholen – barstte Max uit in een felle, nietsontziende, trefzekere tackle.

Max was, in de hoop dat Cooper niet zou gaan huilen, met de bal alweer in de tegenovergestelde richting weggerend toen hij door het fluitje tot staan werd gebracht.

“Overtreding,” zei meneer Ichythis.

De tackle was niet verboden, maar de kinderen aan de zijlijn wierpen Max afkeurende blikken toe. “Primitieveling,” snauwde een meisje. Cooper liep inderdaad geluidloos maar hartgrondig te huilen, alsof alle droefenis en onrechtvaardigheid van de hele wereld hem deelachtig waren geworden.

“Wat voor overtreding dan?” vroeg Max.

“Eentje waarvoor je uit het veld gestuurd wordt,” zei meneer Ichythis.

“Waarvoor dan?” vroeg Max.

“Omdat je Cooper omver hebt gelopen,” zei meneer Ichythis. “Ga op de strafbank zitten en hou je gemak, oké?”

Er was bij deze sport helemaal geen strafbank, maar Max had geen zin hem dat allemaal uit te leggen. Onder de misprijzende blikken van de jongens en meisjes die niet meespeelden liep Max het veld af en de school in. Het was trouwens toch al bijna middagpauze.

In de les natuurwetenschappen had meneer Wisner net het treurige lot van Pluto behandeld, de kleinste en verste planeet, die lang aan de rand van het zonnestelsel had verwijld maar nu niet eens meer een planeet mocht heten. Pluto was nu niet meer dan een door de ruimte zwevende rots.

Max zat naar het aan het plafond bungelende model van het zonnestelsel te kijken toen meneer Wisner iets zei wat hem opviel.

“Alles in ons zonnestelsel draait natuurlijk om de zon,” zei hij. “Al deze planeten. De zon zorgt voor de dag en de nacht, en zijn warmte maakt onze planeet bewoonbaar. Maar de zon zal ons natuurlijk niet altijd blijven verwarmen. Net als alles zal ook de zon eens sterven. En als dat gebeurt, zal hij eerst uitzetten en alle planeten om hem heen omhullen, ook de Aarde, die dan in korte tijd verteerd zal worden…”

Max vond het maar niks. Hij keek om zich heen, maar geen van de andere leerlingen leek er erg van onder de indruk te zijn.

Meneer Wisner vervolgde: “De zon is tenslotte niets anders dan een bal brandstof die brandt als een fakkel, en als die ster van ons – die maar een heel gemiddelde is, moet ik erbij zeggen – geen brandstof meer heeft, zal het voor altijd donker worden in ons zonnestelsel…”

Max werd er misselijk van. De woorden ‘voor altijd donker worden zaten hem niet lekker. Dit was de ergste les die Max ooit op school had meegemaakt, en er was nog een kwartier te gaan. Meneer Wisner draaide zich om en trok een wereldkaart naar beneden.

“Maar voordat het zover is zal de mensheid waarschijnlijk het slachtoffer worden van de talloze andere rampen die ons te wachten staan, al of niet door eigen toedoen: ingrijpende klimaatveranderingen, meteoren, spectaculaire overstromingen en aardbevingen, supervirussen…”

Met een uitdrukking die bijna vrolijk te noemen was draaide hij de klas zijn gezicht toe.

“Nou, wat een sombermans ben ik, hè? Maar til er maar niet te zwaar aan: jullie en iedereen die jullie kennen zullen tegen die tijd allang dood zijn! Als de zon uitdooft en de aarde als een druif wordt opgeslokt door de ineenstortende ruimtematerie, zal het eindeloze continuüm van de tijd al zo ver zijn voortgeschreden dat wij allang vergeten zijn. De menselijke soort is tenslotte niet meer dan een zuchtje in de lange, indrukwekkende slaap van deze wereld en alle toekomstige werelden. Oké jongens, dat was het voor vandaag. Fijn weekend.”

≡

Acht

Max was vaak de laatste die afgehaald werd, maar dat deed er niet zoveel toe. Hij verveelde zich toch al het grootste deel van de tijd die hij doorbracht in de naschoolse opvang De Kleine Prins, dus het maakte hem niet zoveel uit dat hij zich ook nog eens verveelde door op zijn moeder te moeten wachten. Hij ging op de veranda zitten luisteren en kijken of haar auto niet al hoestend en slingerend de hoek om kwam.

Hij kwam nu een jaar in deze naschoolse opvang. Bij de vorige opvang hadden ze te veel gezeur over geld, had zijn moeder gezegd, dus op een goede dag was hij naar dit adres gestuurd, waar volgens haar zeggen de betalingsregeling ‘menselijker’ was.

Degene die het bij De Kleine Prins voor het zeggen had was een klein, tenger mannetje, Perry genaamd. Hij probeerde zijn baard te laten staan, maar omdat de plukjes haar op zijn gezicht niet met elkaar in verbinding stonden, zag hij eruit als een schurftige hond.

Toen Max’ moeder aan kwam rijden, zwaaide Perry en liep naar zijn eigen auto. “Een goeie avond, Max.”

Max rende niet naar zijn moeders auto, maar hij liep ook niet langzaam. Op deze manier leek hij eindeloos lang over het stukje te doen.

Max stapte in en sloot het portier. Hij ging voorin zitten – de afspraak was dat dat één keer per week mocht.

“Hé, Maxie,” zei zijn moeder, en ze wreef over zijn knie.

“Hoi,” zei hij.

“Dag meneer Perry,” zei ze, en ze zwaaide. “Dat gaat me weer twintig dollar kosten,” zei ze tegen Max terwijl ze optrok. Elke minuut die ze te laat was kostte een dollar, dat was een vaste regel.

Claire zat achterin met haar voeten tegen de rugleuning van Max’ stoel. Ze keek niet eens naar hem, dus Max zei niets tegen haar. Het was duidelijk dat geen van beiden bakzeil wilde halen en spijt betuigen, en Max dacht dat deze ruzie wel hetzelfde dubieuze lot beschoren zou zijn als al die honderd andere ruzies die ze hadden gehad: hij zou worden opgeborgen in de al overvolle kast van alles wat ze elkaar hadden aangedaan, achter slot en grendel tot het moment dat iemand de kast weer zou opendoen.

Toen de auto weer in beweging kwam, gingen ze door met het gesprek dat al gaande was geweest voordat Max was ingestapt.

“Kom je echt niet?” zei Claire in kennelijke verbijstering. Ze hadden het over een talentenjacht waaraan zij zou meedoen.

“Ik kan niet, Claire,” zei Max’ moeder. “Ik kan die middag geen vrij nemen. Niet op dit moment. Dat weet je. En doe je gordel om.”

Claire negeerde de instructie. “Waarom neem je niet gewoon ontslag? Dan zeg je toch tegen Holloway dat hij de boom in kan?”

Ze hadden het over zijn moeders baas. Ze hadden het vaak over zijn moeders baas. Claire wist alles van zijn moeders werk en adviseerde haar wat ze moest doen.

“Ik dacht dat we hadden besloten dat ik het nog minstens een jaar zou aanzien en dan pas…”

“Maar hij neemt je niet serieus,” viel Claire haar in de rede. “Je zei dat je opslag zou krijgen als je die cursus had gedaan. En bij het functioneringsgesprek zei hij…”

“Weet ik, maar denk je niet dat…”

“Ik heb het er met papa over gehad, en hij zei dat je moest…”

“Dat moet je niet doen!” viel zijn moeder uit. “Niet doen…” herhaalde ze, terwijl ze diep inademde en haar vuisten balde. “Niet met je vader over mijn baan praten. Hij vindt al van alles van me. Ik weet best dat jij en hij vinden dat ik niks goed doe, Claire, maar ik heb er op dit moment helemaal geen behoefte aan om zijn mening te horen…”

Max had zo genoeg van dit soort geruzie dat hij niet wist wat hij moest zeggen of denken. Hij had weleens geprobeerd aan deze discussies een einde te maken, maar het enige wat dat had opgeleverd was dat ze zich toen allebei tegen hem hadden gekeerd, en dat wilde hij niet. Hij kon maar beter wachten tot het overging. Ineens werd zijn moeders aandacht door iets getrokken.

“Hè?” zei ze, en ze keek uit haar raampje. “Zie je dat? Weet je wat dat is, Max? Even stil, jongens.” Het verkeer stond aan drie kanten van het kruispunt stil om een rij zwarte auto’s te laten passeren. Max zweeg.

Toen de auto’s weg waren, kwam het bij Max op om zijn moeder te vertellen wat hij die dag in de les van meneer Wisner had geleerd.

“We hebben het vandaag over de planeten gehad.”

Zijn moeder zei niets. Claire zei niets. Het was alsof Max niets had gezegd. Maar hij wist zeker dat hij wel wat had gezegd.

“Heb je gehoord wat ik zei?” vroeg Max.

Zijn moeder zat met halftoegeknepen ogen in de verte te staren, alsof ze in gedachten nog verwikkeld was in een woordenwisseling met Claire of haar baas, of de vader van Max. Dat deed ze elke dag, meestal als ze autoreed.

“Meneer Wisner zegt dat de zon zal sterven,” zei Max. “Als jij en ik en alle andere mensen dood zijn.” Hij keek naar zijn moeder om te zien wat ze hiervan vond, maar ze leek helemaal niet onder de indruk. “Wist je dat?” vroeg hij.

Nog steeds geen reactie. Hij keek naar Claire, maar zij had haar ogen dicht. Uit de witte oortjes van haar koptelefoon klonk blikkerige muziek.

Max keek zijn moeder weer aan. “Zou daar iets aan te doen zijn?”

Eindelijk keek zijn moeder hem nu aan, met volle aandacht. “Weet je, Max,” zei ze. “Ik hoop dat jij vrouwen fatsoenlijk behandelt. Ik hoop dat je nooit een relatie met een vrouw aangaat voor wie je geen respect hebt.”

Het leek niets te maken te hebben met planeten of de zon, maar Max dacht er even over na en zei toen, zachter dan hij van plan was geweest: “Oké.”

Nu de zwarte auto’s weg waren, reed ze het kruispunt op.

“Echt hoor,” zei ze. “Ik meen het.”

“Ik zal het doen,” zei Max. “Of ik zal het niet doen.” Hij wist niet meer welk van de twee het gewenste antwoord was.

Ze reden een tijdje zwijgend door. Max probeerde de boodschap die zijn moeder hem meegedeeld had te ontcijferen. Dat deed ze af en toe: hem zo’n soort advies geven. Hij schreef ze tegenwoordig op, in de hoop dat de zin ervan hem in de toekomst nog eens duidelijk zou worden.

“Probeer gewoon een fatsoenlijk mens te zijn,” zei ze nog ter afsluiting. Hij knikte en keek uit het raam. Helemaal in de verte zag hij de stad liggen, de stad waar zijn vader woonde en die er van hieruit uitzag als een rijtje grijze rotsen in de zee.

≡

Negen

Max besloot om voor het avondeten nog even een stukje te gaan fietsen. Hij was van plan zijn moeder te vertellen dat hij de deur uit ging, maar deed het uiteindelijk niet. Nou ja. Ze was trouwens toch bezig met Gary. Hij lag op de bank te luieren, rode wijn te drinken en naar een van hun musicals te kijken. Elke avond stond er een of andere musical op.

Max ging de koude avondlucht in en vloog de afrit af. Hij moest nadenken, en hij kon alleen maar nadenken als hij aan het fietsen of iets aan het bouwen was, en hij wilde nu fietsen: nadenken terwijl het bloed in zijn hoofd bonkte.

Hij stuurde met één hand en reed toen met losse handen, en toen deed hij zijn hoofd naar achteren en keek naar de oplichtende sterren. Hij floot eerst zachtjes, toen harder; toen begon hij te neuriën en daarna hardop te zingen. Het was een stille avond, en hij wilde de stilte verbreken door zijn stem te laten horen.

“Hé, stil zijn, jij,” klonk een stem.

Max herkende de stem. Het was meneer Beckmann. Max had hem en zijn hond Achilles net gepasseerd.

Max draaide om.

“Wees zelf stil, ouwe kerel,” zei Max.

Meneer Beckmann moest er hard om lachen. Hij was een oude man van misschien wel tachtig of honderd, die verderop in de straat woonde en vaak gesignaleerd werd tijdens zijn urenlange wandelingen door de straten en over de bospaden, langzaam maar met gestage pas en altijd in het gezelschap van Achilles, een Duitse herder met een aristocratisch voorkomen, die misschien wel net zo groot was als Max. Het dier was zo raszuiver en goed-verzorgd dat hij sprekend leek op een tekening van zo’n soort hond in een encyclopedie. Achilles kende Max goed en was al uitnodigend op zijn zij gaan liggen, zodat Max hem op zijn buik kon kietelen.

Max gooide zijn fiets neer en deed het.

“Zo, Maximiliaan,” zei meneer Beckmann. “Hoe is het verdomme toch met jou?”

“Gaat wel,” antwoordde Max. “Ik had weer problemen.”

“O ja? Wat had je nu weer gedaan?”

Meneer Beckmanns ogen glinsterden vervaarlijk onder zijn dikke wenkbrauwen, die hij altijd zo ondeugend optrok dat hij bezig leek te zijn dolzinnige, geniepige plannen te bedenken.

Max vertelde hem dat hij Claires kamer onder water had gezet.

“Hoe heb je dat gedaan?” vroeg meneer Beckmann. “Met een emmer?”

Max knikte.

“Ja, ik zou ook een emmer hebben gebruikt.”

Dit was de reden dat Max zo dol was op meneer Beckmann: hij was een gelijke. Hij was in de zes of zeven decennia sinds hij volwassen was blijkbaar geen moment vergeten hoe hij als kind was geweest – hij wist nog waar hij toen van had gehouden, waar hij een afkeer van had gehad, waar hij bang voor was geweest en waar hij naar had gehunkerd.

Max en meneer Beckmann zwegen even, terwijl ze opvallende grijze wolkjes uitademden in de stille avondlucht.

Max was een paar keer bij meneer Beckmann thuis geweest en had daar gefascineerd kennisgenomen van zijn verzameling vreemd oud speelgoed en affiches. Meneer Beckmann had iets met King Kong en had verschillende voorwerpen en modellen in zijn bezit die te maken hadden met de eerste verfilming van het verhaal. Hij had ook breekbare tinnen figuurtjes zoals Mickey Mouse en Little Nemo in glazen vitrines. En enorme boekwerken vol met plaatjes van schilderijen, en door het hele huis heen klonk meestal muziek, klassieke muziek, heldere muziek, met veel strijkers.

De laatste keer dat Max bij hem was, had iemand meneer Beckmann opgebeld en was Max getuige geweest van een levendig meningsverschil tussen de oude man en een van de nieuwe buren uit de straat. Deze nieuwe buurman had er kennelijk bezwaar tegen gemaakt dat meneer Beckmann een bouwvallige schuur in zijn tuin had staan. Het was de schuur waar Max vaak in speelde en waar hij zijn katapult en M-80S bewaarde. De man die opbelde ergerde zich aan de schuur en bood aan hem op eigen kosten weg te laten halen. Het plan was bij meneer Beckmann niet in goede aarde gevallen. “Als u daar nog eens over begint,” had hij in de hoorn gezegd, “huur ik een hijskraan en laat ik die schuur optillen en naar uw huis brengen om hem boven op u te laten vallen.”

Max had moeten lachen, want hij begreep wel dat hij hiermee een einde had gemaakt aan het geklaag van deze buurman. Toen hadden meneer Beckmann en hij boterhammen met ijs gegeten.

§

“Nou ja, je hebt problemen. Maar wat dan nog?” zei meneer Beckmann tussen zijn ademwolkjes door. “Jongens horen nou eenmaal in de problemen te zitten. Zo’n jongen als jij is daarvoor voorbestemd.”

Max glimlachte. “Ja, maar Gary zei…”

“Hè?” viel meneer Beckmann hem in de rede. “Gary? Wie is dat nou weer?”

Max vertelde wie Gary was, of wie hij dacht dat Gary was. Meneer Beckmann schudde afkeurend zijn hoofd.

“Nou, ik mag hem nu al niet. Wat is dat trouwens voor een naam, Gary? Klinkt als kerrie. Is hij kerrie?”

Max lachte.

“Gary Snierde,” zei meneer Beckmann. “Zal ik Achilles op hem af sturen? Eén hap en die hele Gary is weg.”

Het leek Max best een goed idee, maar hij schudde zijn hoofd. “Nee, laat u dat maar zitten.”

Ze ademden de avondlucht in. Ergens in de verte jankte een hond of een wolf. Meneer Beckmann keek naar de brede zilverachtige band die over de hemelkoepel liep en maakte aanstalten om naar zijn huis te gaan. “Nou, ik zie je gauw weer, Maximiliaan.”

“Tot ziens, meneer Beckmann,” zei Max.

Toen schoot meneer Beckmann nog iets te binnen, en hij bleef staan. “Onthoud het maar: Achilles lust altijd wel een stukje Gary.”

Max lachte en reed naar huis om te gaan eten.

≡

Tien

Max vond een stapelbed de ideale basis om binnenshuis een fort te bouwen. Om te beginnen heeft een stapelbed een dak. Een dak is essentieel als je een uitkijktoren wilt. En een uitkijktoren heb je nodig om invallende legers te signaleren die eropuit zijn om je muren te slechten en je koninkrijk in te nemen. Wie geen stapelbed heeft, kan veel minder gemakkelijk een veiligheidszone creëren, en als je dat niet kunt, ben je volkomen kansloos.

Max had net even snel de omgeving opgenomen rondom zijn stapelbedrijk en zat nu op het onderste bed, waar hij anoniem en ongezien kon blijven. Een tijd lang dacht hij na over de zon en de mogelijkheid dat die zou sterven. Hij dacht er ook over na dat hijzelf op een dag zou sterven. Het was op het moment vreemd gesteld in Max’ leven. Zijn zus had via anderen geprobeerd hem van het leven te beroven, en zijn moeder leek zich daar niet druk over te maken, noch over het einde van het heelal. Het leek deze avond wel alsof hij Gary nog de aardigste hier in huis vond, en alleen al het feit dat die gedachte bij hem opkwam bezorgde hem koude rillingen. Hij vroeg zich af of meneer Beckmann het goed zou vinden dat hij bij hem in huis kwam wonen, en zo niet, of het dan in de schuur mocht waar hij zijn buurman mee bedreigd had.

Max werd op een gegeven moment moe van het nadenken en besloot verder na te denken op papier. Hij haalde zijn dagboek onder zijn bed vandaan. Zijn vader had hem, kort nadat hij was vertrokken, het schrift gegeven en had er, in wit op wit, op geschreven: WENSENSCHRIFT. In dit schrift, had zijn vader als motto en instructie geschreven, schrijf je op wat je wilt. Elke dag, of zo vaak als je kunt, schrijf je erin op wat je wilt. Op die manier kun je, als je in de war of stuurloos bent, dit schrift openslaan en teruglezen wat je jezelf als doel had gesteld en wat je zoekt. Met de hand had zijn vader op de eerste drie pagina’s vast het begin geschreven. Elke bladzijde begon met de woorden:

IK WIL

IK WIL

IK WIL

Max had op gezette tijden opgeschreven wat hij wilde, en nog veel andere dingen ook. Vanavond wilde hij nog wat wensen opschrijven, dus ging hij op zoek naar een pen en noteerde:

IK WIL dat Gary in een oneindig diep gat valt.

IK WIL dat Claire met haar voet vast komt te zitten in een berenklem.

IK WIL dat de vrienden van Claire veranderen in vleesetende lintwormen.

Toen hield hij op. Zijn vader had erbij gezegd dat het schrift bedoeld was voor positieve wensen, niet voor negatieve. Als je iets negatiefs wenste, dan telde dat niet. Een wens moet positief zijn, had zijn vader gezegd. Een wens moet je leven beter maken door je omgeving beter te maken, al was het maar een klein beetje.

Dus begon Max overnieuw:

IK WIL hier weg.

IK WIL naar de maan of naar een andere planeet.

IK WIL het DNA van een eenhoorn vinden en er daar een paar van fokken om met hun hoorns de vrienden van Claire te doorsteken.

Nou ja. Hij kon het later altijd nog uitgummen. Het ging erom dat hij het nu bedacht en opschreef en daar een goed gevoel over had. Maar nu had hij genoeg van het schrijven. Nu wilde hij iets maken. Hij wilde alleen niet een hele toestand met hout en lijm beginnen. Hij wilde iets doen waarbij helemaal geen gereedschap gebruikt hoefde te worden. Wat wilde hij dan doen? Dat was de grote vraag van deze dag en van de meeste dagen.

Max vroeg zich af hoe hij een echte boot kon bouwen. Het afgelopen jaar had hij op papier vele tientallen boten ontworpen, en hij vroeg zich af of het nu niet tijd werd dat hij een echte boot bouwde en ermee wegvoer. Zijn vader had hem de vorige zomer vijf keer mee uit zeilen genomen en hem de beginselen bijgebracht van het besturen van een boot. “Je bent een natuurtalent!” had zijn vader gezegd, ook al was Max bang voor open water, vloedgolven en orka’s.

Toen viel Max’ oog op het wolvenpak dat aan de binnenkant van zijn kastdeur hing. Hij had het al weken niet aangehad. Drie jaar geleden had hij het met Kerstmis gekregen, de laatste kerst met zijn beide ouders, en toen had hij het meteen aangetrokken en de hele kerstvakantie aangehouden. Het was hem te groot geweest, maar zijn moeder had het met spelden en tape ingenomen, zodat het paste totdat hij erin zou groeien.

Nu zat het pak als gegoten. Hij droeg het als hij er zeker van kon zijn dat hij alleen thuis was en hij met de hond kon stoeien, rondspringen en grommen zonder dat iemand het zag. Maar nu was iedereen thuis en leek het wolvenpak Max te roepen toen hij ernaar keek. Het is tijd, zei het tegen Max. Hij wist niet zeker of dit nou het goede moment was om het aan te trekken, maar daar stond tegenover dat hij het pak nooit ongehoorzaam was geweest. Moest hij het echt vanavond aandoen? Meestal knapte hij ervan op als hij het wolvenpak aantrok. Dan was hij voor zijn gevoel sneller, gladder en sterker.

Aan de andere kant: hij kon ook in bed blijven. Hij zou in het fort kunnen blijven, waarin alles door de rode deken heen in een rood licht stond. Een paar maanden geleden had hij er eens een heel weekend in doorgebracht. Hij kon zich niet meer herinneren waarom hij dat had gedaan. Of misschien wist hij het nog wel. Misschien had het te maken met Claire en Meika en het feit dat ze gelachen hadden toen hij met zijn hand in zijn broek naar de wc was gegaan. Ze hadden ‘s ochtends op Claires bed gezeten, en ‘s ochtends had hij altijd de gewoonte om zijn hand in zijn pyjamabroek te steken. Zo was hij dus naar de wc gegaan om te plassen, en toen hadden ze heel lang gelachen, uren leken het wel. Sindsdien had hij zijn hand niet meer in zijn broek gestoken.

In elk geval had hij zich daarna twee dagen op zijn kamer verschanst. Zijn moeder had hem daar zijn eten gebracht en hij had tegen zichzelf stratego gespeeld en tegen zichzelf gekaart, hij had zijn dieren en zijn soldaten tegen elkaar laten vechten en hij had twee boeken gelezen over middeleeuwse oorlogen.

Nu vroeg hij zich af of hij niet weer gewoon een weekend in zijn fort wilde doorbrengen. Het leek een goed idee. Hij had dingen om over na te denken, over het nieuws dat de zon zou kunnen uitdoven en dat de aarde verzwolgen zou worden door de dan ontstane leegte, en bovendien wilde hij Claire ontlopen, die misschien alsnog wraak zou willen en die boos was op zijn moeder, die af en toe uren achter elkaar vergeten leek te zijn dat hij bestond. Bovendien was hij er zolang hij op zijn kamer bleef van verzekerd dat hij niet met Gary zou hoeven praten.

Hij kon dus kiezen. Bleef hij achter het gordijn over de dingen nadenken, liet hij zichzelf gaarkoken in zijn eigen onzekerheid, of zou hij zijn witbonte pak aantrekken en janken en grommen, zodat iedereen zou weten wie er de baas was, niet alleen hier in huis, maar tot in de verste uithoeken der aarde?

≡

Elf

“AWOE-OE-OE-OE-OE!”

Het wolvengehuil was een goed begin. Dieren huilen, zo was hem verteld, om hun bestaan te bevestigen. Max stond in zijn witte wolvenpak boven aan de trap, en met een opgerold stuk karton als megafoon liet hij nogmaals een gehuil horen, zo hard als hij kon.

“AWOE-OE-OE-OE-OE-OE-OE-OE-OE!”

Toen hij klaar was, volgde er een lange stilte.

“Eh, hmm,” zei Gary ten slotte.

Ha, dacht Max. Laat Gary zich maar zorgen maken. Laten ze zich allemaal maar zorgen maken.

Max denderde als een overwinnaar de trap af. “Wie wil er opgegeten worden?” wilde hij van iedereen in huis weten, van iedereen ter wereld.

“Ik niet,” zei Claire.

Aha, concludeerde Max, des te eerder staat ze op het menu!

Hij liep de televisiekamer in, waar Claire zogenaamd haar huiswerk zat te maken. Hij tilde zijn klauwen op, gromde en snoof de lucht op. Hij wilde zich ervan verzekeren dat Claire en alle anderen doordrongen waren van deze afschuwelijke waarheid: dat ze een bloeddorstige, briljante wolfin hun midden hadden, die op het randje van de waanzin balanceerde.

Claire keek niet eens op.

Maar ze had tenminste iets tegen hem gezegd. Dat bood uitzicht op verzoening, waardoor Max een idee kreeg. Van een van de gordijnen haalde hij een trekstok. Het was een houten ding van ongeveer een meter lang met strepen overdwars. Toen Claire Max met de trekstok zag aankomen, hief ze in een hulpeloos gebaar haar handen op.

“Zullen we wolf-en-wolvenbaas doen?” vroeg Max.

Maar Claire had al haar aandacht weer op haar boek gericht en negeerde hem volkomen. Ze zei niet eens nee. Zij kon zonder een woord te zeggen op wel duizend manieren nee zeggen.

“Waarom niet?” vroeg Max aan haar achterhoofd.

“Misschien wel omdat er een retenlucht om je wolvenpak hangt.”

Max snoof zelf snel even. Ze had gelijk. Maar hij was toch ook een wolf? Waar moest een wolf anders naar ruiken?

“Moet ik soms eerst een of ander beest voor je doodmaken?” vroeg hij.

Claire tikte met haar potlood tegen haar ondertanden en dacht even na. Toen klaarde haar blik op en keek ze Max aan. “Ja,” zei ze, “maak dat kleine mannetje in de huiskamer maar dood.”

Het idee was zeker aantrekkelijk. Max glimlachte om Claires karakterisering van Gary.

“Ja,” zei Max, die er opgewonden van werd. “We snijden zijn hersenen eruit en dwingen hem ze op te eten. Dan moet hij denken met zijn buik.”

Claire keek Max aan met de blik waarmee ze een kat met drie koppen zou hebben aangekeken. “Ja, ga jij dat maar doen,” zei ze.

§

Max liep de hoek om en zag Gary in zijn werkkleren op de bank liggen. Zijn kikkerogen waren dicht en zijn kin was helemaal weggezakt in zijn hals. Max knarsetandde en liet een laag, pruttelend gegrom horen.

Gary deed zijn ogen open en wreef erin.

“Uhh…hé, Max. Ik lig even een uiltje te knappen na het werk. Alles kits?”

Max sloeg zijn blik neer. Typisch zo’n vraag voor Gary: weer zo’n dag, wat jij? Alles kits? Geen spelletjes, hè? Op geen van zijn vragen paste een antwoord. Gary zei nooit iets wat ook maar in de verste verte betekenis had.

“Te gek pak,” zei Gary. “Misschien schaf ik zoiets ook weleens aan. Wat ben je eigenlijk, een konijn of zo?”

Max stond op het punt om zich op Gary te storten om hem te laten zien wat voor een dier hij was – een wolf, die door zijn kaken even heen en weer te bewegen het vlees van je botten scheurde – toen Max’ moeder de kamer in kwam. Ze had twee glazen bloedrode wijn in haar handen, waarvan ze er een aan Gary aanreikte. Gary ging overeind zitten, trok zijn gezicht in een krachteloze glimlach en liet zijn glas tegen het hare klinken. Het was een weerzinwekkende vertoning, en helemaal toen Gary zijn glas hief naar Max.

“Proost, konijnemans,” zei hij.

Zijn moeder glimlachte naar Max en vervolgens naar Gary. Blijkbaar vond ze het heel goed wat Gary net had gezegd.

“Proost, Maxie,” zei ze, en ze gromde speels naar hem.

Ze pakte een vuil bord en haastte zich ermee naar de keuken. “Claire!” riep ze. “Ik had je gevraagd je spullen van tafel te halen. Het is bijna etenstijd.”

§

Max liep met zijn armen over elkaar de keuken in, doelbewust, als een generaal die zijn troepen inspecteert. Hij snoof luidruchtig om vast te stellen waar het in de keuken naar rook en wachtte totdat men hem zou opmerken.

Zijn moeder zei niets, dus pakte hij een stoel, zette die naast het fornuis en ging erop staan. Nu stonden ze oog in oog met elkaar.

“Wat is dat? Is dat eten?” vroeg hij, terwijl hij naar de beige smurrie wees die in een pan stond te pruttelen.

Hij kreeg geen antwoord.

“Mama, wat is dat?” vroeg hij, en nu pakte hij haar bij haar arm.

“Paté,” zei ze ten slotte.

Max haalde zijn schouders op. Paté was een betreurenswaardige naam voor een deplorabel gerecht. Het leek Max een goed idee om van de stoel op het aanrecht te stappen. En dat deed hij dan ook.

Staande op het aanrecht torende hij boven alles en iedereen uit. Hij was wel drie meter lang.

“O, god,” zei de moeder van Max.

Max hurkte neer om een pakje ingevroren maïs te bekijken. “Ingevroren maïs? Wat is er mis met echte maïs?” wilde hij weten.

Hij liet het pakje hard op het aanrecht vallen, waarop het met een mooi geluid neerkwam.

“Ingevroren maïs is echte maïs,” zei Max’ moeder, nauwelijks notitie van hem nemend. “En nou van het aanrecht af. Ga maar tegen je zus zeggen dat ze haar spullen van de eetkamertafel haalt.”

Max bleef staan. “Claire, haal je spullen van de tafel!” riep hij, min of meer recht in het gezicht van zijn moeder.

“Schreeuw niet zo in mijn gezicht!” beet ze hem toe. “En ga van het aanrecht af.”

In plaats van het aanrecht af te gaan, jankte Max als een wolf. De akoestiek was niet best op die plek, zo vlak onder het plafond.

Zijn moeder keek hem aan alsof hij krankzinnig was. Wat waar was, want wolven zijn deels krankzinnig. “Zal ik jou eens wat zeggen?” zei ze. “Jij bent te oud om op het aanrecht te gaan staan, en je bent te oud om dat pak te dragen.”

Max sloeg zijn armen over elkaar en keek op haar neer. “En jij bent te oud om zo klein te zijn! En je make-up is doorgelopen!”

“En nu ga je eraf!” eiste ze.

Het begon net tot hem door te dringen hoe vals het was wat ze had gezegd: dat hij te oud was om het wolvenpak nog te dragen. Hij begon kwaad te worden, voelde hij. Er had iets zwaks in haar stem geklonken, en hij besloot dat aan te grijpen.

“Vrouw, geef me te eten!” riep hij. Hij wist niet hoe hij aan die frase kwam, maar hij vond hem meteen goed.

“Ga van het aanrecht af, Max!”

Max keek haar alleen maar aan. Wat was ze klein!

“Ik eet je op!” gromde hij, terwijl hij zijn armen omhoogstak.

“Max! Ga eraf!” riep ze. Ze kon heel hard schreeuwen als ze wilde. Even dacht hij erover om van het aanrecht af te gaan, zijn pak uit te trekken en rustig zijn bord leeg te eten, want hij had eigenlijk best veel honger. Maar toen bedacht hij zich en jankte nog een keer.

“AWOE-OE-OE-OE-OE!”

Toen probeerde zijn moeder hem een mep te geven, maar Max deed een stap opzij en wist haar te ontwijken. Hij sprong over de gootsteen en vandaar op de stoel. Ze haalde nog een keer uit, maar miste hem weer. Max grinnikte. Hij was echt snel! Weer probeerde ze hem te pakken, maar hij was al weg. Hij sprong van de stoel en maakte een perfecte koprol. Toen kwam hij overeind en vluchtte hysterisch lachend de keuken uit.

Maar toen hij achteromkeek, zag hij dat zijn moeder nog achter hem aan zat. Dat was iets nieuws. Ze achtervolgde hem zelden zo ver. Toen ze door de huiskamer renden, keek Gary op omdat ze zo’n herrie en drukte maakten. Hij zette zijn wijnglas neer en maakte aanstalten om tussenbeide te komen.

En toen, in de gang, gebeurde er iets wat verbazingwekkend en afschuwelijk tegelijk was: Max’ moeder kreeg hem te pakken.

“Max!” hijgde ze.

Ze pakte hem met één hand stevig vast. Ze had lange vingers, die veel sterker waren dan je zou denken, en die begroef ze in Max’ biceps. Met haar hand kneep ze al zijn spieren en pezen tot moes, en dat beviel hem helemaal niet.

“Wat mankeert jou?” riep ze uit. “Zie je niet wat je me aandoet?” Haar stem klonk schril en verwrongen.

“Nee, jij doet dingen!” verweerde hij zich, maar hij klonk gedweeër dan hij had bedoeld. Om dit teken van zwakte teniet te doen sloeg hij om zich heen terwijl zij hem vast bleef houden. Hij schopte en probeerde zich los te rukken, waarbij hij alles van het bankje schopte: het kleingeld, de post en zijn breekbare vogel, de vogel die hij in de handenarbeidles had gemaakt. Hij viel kapot, en de brokstukken schoten als kwartels naar alle hoeken van de vestibule.

Dit gaf hun allebei even respijt.

Ze staarden naar de kapotte vogel.

“Zie je dat? Je bent volkomen losgeslagen!” zei ze. “Je eet niet met ons mee vanavond – daar komt niks van in. Beest dat je bent.”

Maar nu was hij ook boos, omdat hij zijn vogel kapot had gemaakt, omdat Gary bij hen in huis was, omdat hij paté en ingevroren maïs moest eten en omdat zijn zus een heks was. Hij was zo boos dat hij gromde; hij probeerde zich los te wurmen en – het idee kwam zo snel bij hem op dat hij er geen weerstand aan kon bieden – hij boog zich voorover en beet zijn moeder zo hard als hij kon in haar arm.

Ze schreeuwde het uit en liet hem los. Ze sloeg haar hand om haar eigen arm en deed een stap achteruit. Ze jammerde als een gewond dier, en haar ogen straalden angst en woede uit.

Max had haar nooit eerder gebeten. Hij was geschrokken. Zijn moeder was geschrokken. Ze zagen elkaar in een nieuw licht.

Toen Max zich omdraaide, zag hij Gary de vestibule in komen, onzeker over wat er van hem verwacht werd.

“Connie, is alles goed met je?” vroeg hij.

“Hij heeft me gebeten!” jammerde ze.

Gary’s ogen puilden uit hun kassen. Hij had geen idee wat hij moest doen of zeggen. Er gebeurde zoveel tegelijk dat hij erdoor overdonderd was. Hij opende zijn mond en zei het beste wat hij kennelijk kon bedenken: “Je kunt je zo niet door hem laten behandelen!”

Max’ moeder keek hem verbijsterd aan.

“Waar heb je het over? Is het mijn schuld? Wat moet ik dan doen?”

“Iets! Er moet iets gebeuren!” zei Gary, terwijl hij een paar stappen in Max’ richting deed.

“Hij heeft hier niks te vertellen!” riep Max, wijzend naar de man met de kikkerogen.

Op dat moment stormde Claire de gang in, en toen hij Claire en Gary en zijn moeder allemaal naar hem zag kijken alsof hij het probleem was, werd het Max te veel. Hij begon zo hard als hij kon te schreeuwen – het geluid hield het midden tussen wolvengehuil en een strijdkreet.

“Waarom doe je me dit aan?” jammerde zijn moeder. “Het is een chaos hier in huis zolang jij er bent!”

Dat deed de deur dicht. Dat hoefde Max niet te accepteren. Hij gooide de deur open en rende de veranda af, het nachtelijk duister in.

≡

Twaalf

De lucht! De maan!

Van beide was hij zich onmiddellijk bewust. Hij werd ertoe aangetrokken alsof hij meegesleept werd door het afgaand getij. De lucht en de maan zongen samen een mooi en razend lied: Kom met ons mee, wolvenjong! Laten we het bloed van de aarde drinken en het met groot aplomb opgorgelen! Max rende naar buiten; hij voelde zich vrij, hij wist zich deel van de wind. Kom, Max! Kom mee naar het water en zie! Niemand zag dat hij huilde – daarvoor rende hij te hard. De tuin uit en de straat op.

“Max!”

Die stomme Gary kwam achter hem aan en probeerde ook te rennen, zwaar hijgend. Max rende harder; hij vloog zowat, zijn handen maaiden de lucht weg terwijl hij alle huizen passeerde die vanaf de grond opnieuw werden opgebouwd, en alle rotzooi die daarbij hoorde. Toen hij over zijn schouder keek, zag hij dat Gary terrein verloor. En even later bleef de kleine man met de sproeten uitgeteld stilstaan – dubbelgevouwen, met zijn handen om zijn been. Max rende door, en hoewel zijn gezicht nat was van de tranen grijnsde hij als een bezetene. Hij had gewonnen. Hij rende naar het doodlopende eind, waar de weg ophield en het bos begon.

Max was verlost van zijn huis, zijn moeder en van Gary en Claire; hij was hun te slim en te snel af geweest, maar aan uitrusten was hij nog niet toe. Hij rende door naar zijn afdakje en bleef daar een paar seconden zitten, maar hij had te veel energie om niets te doen. Hij kwam overeind en jankte. De wind, de bomen en de bosjes hadden iets waardoor zijn stem meer volume kreeg; zijn wolvengehuil zwierf door de lucht en nam daar nog toe in kracht, wat hem zeer tevredenstelde. Hij jankte nog wat meer.

Hij pakte de dikste tak op die hij kon vinden en begon daarmee op alles wat hij maar tegenkwam in te slaan. Hij zwaaide ermee heen en weer, hij mepte ermee tegen stenen en bomen, en de takken van de bomen werden bevrijd van het pak sneeuw dat erop lag.

Alleen zo wilde hij leven, bedacht hij. Van nu af aan zou hij hier in het bos leven. Wat hem binnenkort nog te doen stond, was af en toe stiekem het huis in glippen en de spullen pakken die hij nodig had: zijn messen, lucifers, een paar dekens en lijm en touw. Dan zou hij hoog in de bomen een hut bouwen en één worden met het bos en de dieren; hij zou hun taal leren en plannen met hen smeden om zijn ouderlijk huis over te nemen, en dan zouden ze om te beginnen Gary onthoofden en opeten.

Terwijl hij zo plannen zat te maken voor zijn nieuwe leven hoorde hij iets. Het was niet de wind en het waren niet de bomen. Het was een schurend geluid, smachtend. Hij bleef staan en gaf zijn neus en oren goed de kost. Weer hoorde hij het. Het was een geluid van bot tegen bot, maar met een zeker ritme. Hij volgde het tot aan het water, honderd meter verder. Hij draafde langs het ravijn en kwam bij het riviertje dat naar de kust voerde. Hij sprong van rotsblok tot rotsblok, totdat hij de zwart glanzende waterspiegel van de baai zag, slechts onderbroken door de weerkaatsing van de maan.

Aan de rand van het water, in het riet en omgeven door de zacht klotsende golven, zag hij waar het geluid vandaan kwam: van een witgeschilderde houten zeilboot van gemiddelde grootte. Hij was vastgemaakt aan een boom en stootte tegen een half onder water schuilgaand rotsblok.

Max keek om zich heen of er iemand in de buurt was. Het was vreemd dat zo’n boot – een degelijke, gebruiksklare boot – hier zo onbeheerd lag. Hij kwam al jaren naar deze baai, maar nog nooit had hij er zo’n boot zien liggen, kennelijk zonder eigenaar. Er was niemand in de buurt te bekennen. Als hij wilde, was de boot van hem.

≡

Dertien

Hij stapte erin. Er lag alleen een beetje water onderin, en toen hij roer, zeil en giek inspecteerde, bleek alles goed te functioneren.

Als hij wilde, kon hij de boot losmaken en de baai in zeilen. Dat zou beter zijn dan zijn dagen maar te slijten in het bos. Hij kon wegzeilen zo ver als hij wilde. Hij kon ergens anders een nieuw leven beginnen, ergens waar het beter was, en als dat niet ging – als hij zou verdrinken in de baai of in de oceaan verderop – , dan moest dat maar. Dan zou zijn afschuwelijke familie voor altijd en eeuwig met een schuldgevoel moeten leven. Beide mogelijkheden waren goed.

Hij boog zich voorover naar de wal, maakte de boot los van de boom en duwde hem af.

§

Hij legde de boot recht en zette koers naar het midden van de baai. Hij rolde het zeil uit en sjorde de giek aan. Er stond een straf windje, en in een mum van tijd sneed de boeg van het schip door de korte golfslag van de baai, pal naar het noorden.

Hij had maar één keer eerder bij donker gezeild, met zijn vader, en ook toen was dat niet de bedoeling geweest. Ze waren op de baai overvallen door windstilte en hadden geen peddel bij zich gehad. Ze hadden de tijd gedood door alle soorten snoepgoed op te noemen die ze konden bedenken en met behulp van een stuk waskrijt galgje te spelen op de bodem van de boot. Op dat moment schoot het Max te binnen dat hij geen van de reddingsmiddelen waar zijn vader zo’n belang aan hechtte aan boord had: een reddingsvest, een peddel, vuurpijlen, een blikje om mee te hozen. Afgezien van Max zelfwas er niets aan boord.

En hij begon het koud te krijgen. Max had alleen zijn wolvenpak aan, en toen hij zo’n beetje in het midden van de baai was aangekomen en de wind snijdend koud werd, realiseerde hij zich dat het december was, dat de temperatuur nauwelijks boven het vriespunt was en dat het alleen maar kouder werd naarmate hij zich verder uit de kust waagde. Toen hij liep te rennen en te janken had hij niet gevoeld hoe snijdend de wind was, maar nu blies die ongehinderd dwars door zijn vacht heen, en ook door zijn T-shirt en zijn ondergoed, want meer had hij niet aan.

Erg lang zou hij de zeiltocht op deze manier niet vol kunnen houden. De ochtend zou hij in elk geval niet halen – hij zat nu al te klappertanden. Hij besloot dan ook niet de zee op te varen, maar koers te zetten naar de stad en naar het huis van zijn vader in de binnenstad te gaan. Dat leek hem meteen al een veel beter idee. Hij zou naar de stad varen, de boot tussen alle andere jachten aanleggen, door de stad lopen totdat hij de flat van zijn vader had gevonden en bij hem aanbellen.

Goh, wat zou hij opkijken! En wat zou zijn vader trots op hem zijn als hij opendeed. Hij zou niet weten wat hem overkwam en erg onder de indruk zijn, en vanaf dat moment zouden ze samen door het leven gaan. Hij hoefde niets anders te doen dan een paar uur lang naar het noorden te varen en de lichtjes in de verte in de gaten te houden. Aan de horizon zag hij het vage schijnsel van de stad al, en de gedachte dat hij daar spoedig zou zijn gaf hem nieuwe kracht.

≡

Veertien

Maar het leek alsof de stad steeds verder weg kwam te liggen, niet dichterbij. Urenlang hield Max het roer recht, en het zeil bolde voortdurend op in de wind, maar met het verstrijken van de tijd werd de stad kleiner in plaats van groter. Volgens het kompas zeilde Max er recht op af, pal noordnoordwest, en toch werden de lichtjes van de stad kleiner en zwakker.

Max kon niet veel doen. Hij zeilde rechtuit, dat was zeker. Maar het was alsof de baai voor hem steeds groter werd en de afstand tot zijn reisdoel toenam. Hij keek achterom, maar daar was geen spoor meer te bekennen van de kust vanwaar hij was weggevaren of van het bos met zijn hut. Van zijn buurt was niets te zien. Hij was alleen met de maan aan de hemel en de ruwe korte golfslag van het water. Hij had geen andere keus dan door te gaan op de ingeslagen koers, want het was zinloos welke andere kant dan ook op te gaan.

Hij hoopte dat de baai in de loop van de nacht weer aan de wetten van de rede zou gehoorzamen en de stad weer te zien zou zijn. Hij zou zijn vader vertellen dat de baai vreemd rekbaar was! Maar algauw was er helemaal niets meer van de stad te zien. Een tijdje was er nog een twinkeling van de verdwijnende lichtjes, maar even later was alles weg. Nergens was nog een teken van land. Hij wilde het zichzelf niet bekennen, maar eigenlijk was Max ervan overtuigd dat hij de baai helemaal achter zich had gelaten, zodat hij zich nu op volle zee bevond.

Nog voordat Max moe werd was de maan in het water gezakt en de zon omhooggerezen om hem te vervangen. Hij had de hele nacht zonder te slapen doorgezeild en was te zeer in de war om aan uitrusten te denken. Max zeilde stug door in noord-noord-westelijke richting, maar nu zag hij nergens nog iets. Geen vis en geen vogel. De wind was zwakker geworden en de zee breder en grootser, weidser en saaier. Volgens een ruwe schatting moest hij minstens zeven miljoen mijl verwijderd zijn van de plaats waar hij van wal was gestoken.

En toen eindelijk, toen de zon al behoorlijk hoog stond, was hij moe genoeg om te kunnen slapen. Hij reefde het zeil, zette het roer vast zodat hij op koers zou blijven en viel in slaap.

§

Toen hij wakker werd, was het weer donker. Dezelfde maan waarvan hij nog maar enkele uren geleden afscheid had genomen was er weer. Max zeilde weer de hele nacht door en viel niet lang daarna in slaap. Hij voelde zich zwak – het was lang geleden dat hij gegeten had.

Met schrik realiseerde Max zich ineens dat hij op volle zee moest zijn. Zijn kompas leek niet te werken, en in geen tijden had hij een teken van land of leven gezien. Waar ging hij heen? Hoe lang zou hij zo kunnen overleven? Hij liet een tiental mogelijke scenario’s de revue passeren, maar op een gegeven moment bedacht hij enigszins gelaten dat hij in de gegeven omstandigheden niets anders kon doen dan wat hij deed: rechtuit zeilen en er maar het beste van hopen.

§

De volgende dag zou de langste worden die Max ooit had meegemaakt. Wat een ontzettend lange dag! Nu hij niets anders kon doen dan in zijn eentje en zonder ook maar iets te zien rechtuit over zee varen, leek elke minuut wel een dag. Een uur was langer dan een heel mensenleven.

Het aantal onderwerpen waarover hij kon nadenken begon uitgeput te raken. Tegen de middag had hij al aan alles gedacht waarover hij ooit had nagedacht, en toen kon hij opnieuw beginnen. Hij ging na of hij alle staten van de Verenigde Staten nog wist: Californië, Colorado, Nevada, Oregon, Washington, Idaho, South Dakota, North Dakota, Wyoming, Nebraska, Illinois, Indiana, Michigan, Wisconsin, Kansas, Montana…Bij vierentwintig hield het op. Nou ja, toch nog een record. Hij noemde alle namen van zijn klasgenoten, met een onderverdeling in degenen die hij kende, degenen die hij alleen maar tolereerde, degenen die hij niet kende en degenen die hij een klap voor hun kop zou geven als hij de kans kreeg. Hij noemde de namen van alle gezinnen die in zijn straat woonden en die in de straat om de hoek. Hij noemde de namen van al zijn onderwijzers uit het heden en verleden en van alle spelers van het Braziliaanse olympische voetbalelftal van dat jaar.

Hij noemde de namen van al zijn ooms en tantes. Zijn ooms Stuart, Grant, Scotty, Wash en Jeff; de tantes Isabelle, Paulina, Lucy, Juliet. De laatste keer dat hij hen allemaal had gezien was bij die merkwaardige bijeenkomst. Waar was dat ook weer geweest? In een boshut ergens in Colorado of in de buurt van Colorado. Op een heuvel was het, en de blokhut was overvol geweest, met een geur van dennen, soep en wildbraad, en ontzettend veel bier – wat was er steeds veel gedronken. Ze hadden gevist en gevoetbald en door de bossen gerend, en toen het dagenlang regende hadden ze met z’n allen in die te kleine blokhut op elkaars lip gezeten. In elke kamer was wel wat aan de hand geweest en elke dag waren er tientallen kleine uitbarstingen. Wat een gedoe was het geweest, met al die rothumeuren, al die pesterijen, stiltes en net-geen-gewelddadigheden. En omdat er niet genoeg bedden waren had bijna iedereen in dezelfde kamer geslapen, bij de kachel; één wirwar van benen en geluiden was het geweest. Het was wel leuk geweest, maar ook griezelig, en toen het eindelijk afgelopen was, was hij daar blij om geweest. In de auto terug naar huis had hij de hele weg geslapen – twaalf uur lang.

Hij wrikte een spijker in de bank van de boot los en haalde die eruit om daarmee de verstreken uren bij te houden (bij benadering zo nauwkeurig mogelijk), zoals iemand die in een cel gevangenzit het zou doen. Buiten op de rand van de boot kraste hij zijn naam in zo groot mogelijke letters, zodat elke vis, elke walvis of elk passerend schip zou weten wie er op dit schip het bevel voerde: MAX stond er, in letters die netjes maar ook een beetje grimmig waren.

Hij maakte op de bodem van de boot een ruwe schets van de wereldkaart, en daarnaast tekende hij kodiakberen – de enige beren die hij kon tekenen waren kodiakberen; zijn vader, die goed kon tekenen, had hem alleen dit geleerd – en terwijl hij aan zijn derde kodiakbeer bezig was, eentje die aan zijn eigen poot knaagde, besloot Max om uit te rekenen hoe lang het precies geleden was dat zijn vader was vertrokken.

De tijdlijn begon al te vervagen. Was het drie jaar geleden? Dat zei hij altijd als mensen het vroegen, maar hij zei het nu al zo lang dat het misschien al vier jaar geleden was. En de volgorde van de gebeurtenissen was onduidelijk.

Hij had herinneringen waarin zijn vader en Gary samen voorkwamen, maar kon dat wel? Nee, dat was onmogelijk. En de voorganger van Gary, die man met het witte haar die Peter heette, wanneer was die dan gekomen en weer vertrokken? Zouden die mannen elkaar misschien allemaal kennen?

Max begon in de war te raken. Natuurlijk kenden ze elkaar niet allemaal. Het was niet allemaal gelijktijdig gebeurd. Eerst was zijn vader nog gewoon thuis. Toen was zijn vader op zakenreis gegaan – een maand, twee maanden. En toen heette het ineens geen zakenreis meer; toen was hij weg, en kort daarna had hij een huis in de stad. Toen was het een tijdje stil, en toen was hij weer terug – een luidruchtige week – en vervolgens weer weg. Daarna was het weer stil – een jaar lang, leek het wel. Toen was er Peter met het witte haar. Wie was dat ook weer? Hij was te oud.

Hij had Max eens een plant cadeau gegeven, een varen. Max had hem in de vensterbank gezet en hem zogenaamd per ongeluk in de tuin laten vallen. Peter was ook weggegaan…maar een keer was hij ‘s avonds laat teruggekomen en had hij iedereen wakker gemaakt door luid te zingen en te smeken. Ja toch? Dat was Peter. Toen kwam Gary. Maar er was toch nog een andere man? Hoe zat het met hem? Die man die vorig jaar een paar keer aan de deur was geweest? Zijn moeder was met hem meegegaan, in een kleine, askleurige cabriolet…Max had Claire gevraagd wie het was, maar zij had tegen Max gezegd dat het gewoon iemand van haar moeders werk was; ze gingen naar een werkdiner, had ze tegen hem gezegd. Max was ervan overtuigd geweest dat er meer aan de hand was, maar Claire en zijn moeder deelden geheimen met elkaar. Te veel.

§

Dag in dag uit zeilde Max door. Hij had te lijden van stormachtige winden, snijdende winden, klepperende winden en warme, toedekkende winden. Er waren golven als draken en golven als mussen. Er was regen, maar over het algemeen was er zon, een verschrikkelijke, fantasieloze zon, die dag in dag uit altijd maar hetzelfde deed. Af en toe zag hij vogels of vissen, maar altijd waren ze onbereikbaar, dus laat staan dat Max ze kon vangen en opeten. Wekenlang, leek het, kreeg hij geen hap te eten, waardoor hij pijn in zijn buik kreeg van de honger en het gevoel dat zijn spijsverteringsorganen elkaar begonnen op te eten om toch maar iets naar binnen te krijgen.

≡

Vijftien

Maar op een dag zag hij iets. Een groene vlek aan de horizon, niet groter dan een rups. Maar omdat hij half verdwaasd was en niet geloofde wat hij zag, dacht hij er verder niet over na. Hij ging weer slapen.

§

Toen hij wakker werd, was de rups een eiland geworden. Het rees hoog boven hem uit: een stenenstrand met enorme rotsen en daarbovenop groene heuvels. Het eiland leek vreemd levendig, alles was vol kleur en geluid.

§

Tegen de tijd dat hij de kust bereikte was de nacht gevallen en was het eiland in duisternis gehuld. Zo tegen de staalgrijze hemel afgetekend zag het er een stuk minder aantrekkelijk uit. Toch hadden de heuvels iets wat hem aantrok. Hoog boven de kust leek een oranje gloed tussen de bomen te schijnen.

Zodra hij zich daartoe in staat voelde, sprong Max uit de boot in het water. Hij dacht dat het minstens tot zijn middel zou komen, maar het was veel dieper. Hij raakte de grond niet met zijn voeten en ging meteen kopje-onder in het witschuimende water. En een kou! Het water was kouder dan hij voor mogelijk had gehouden, zo koud dat hij naar lucht moest happen.

Hij hield het touw waar de boot aan vastzat in zijn hand en probeerde zwemmend als een hond aan land te komen. Even dacht hij dat hij het touw los moest laten om niet te verdrinken. Maar net toen zijn hoofd onder water dreigde te verdwijnen en de boot aan het touw rukte, voelde hij vaste grond onder zijn voeten en kon hij staan. Deze nacht zou hij niet aan zijn einde komen, en al met al beschouwde hij dat als een goede zaak.

Doorweekt en uitgeput wankelde Max aan land. Hij sleepte de boot het strand op, legde er een stel grote stenen omheen en bond hem vast aan de grootste boom die hij kon vinden. Toen hij klaar was, liet hij zich op de grond zakken en ging liggen. Zijn wang vlijde hij tegen het koude zand. Toen hij een beetje was uitgerust, kwam hij weer overeind, maar hij kon nauwelijks op zijn benen staan. Hij was moe en hongerig en voelde zich loodzwaar. Dat zijn vacht nu die nat was zo zwaar was geworden verbaasde hem. Hij dacht er even over om het wolvenpak uit te trekken, maar bedacht dat hij het dan nog kouder zou krijgen. Er stond een straffe wind, en hij wist dat hij alleen enige kans had om het wat warmer te krijgen – en te overleven! – door de rots te beklimmen en het vuur op te zoeken dat hij vanaf zee had gezien.

Dus dat deed hij.

De rotsen waren scherp en puntig, maar betrouwbaar. Hij had er nog geen uur voor nodig om helemaal naar boven te klimmen, en daar aangekomen rustte hij uit. Terwijl hij stond uit te blazen en naar beneden keek – hij was minstens zestig meter omhoog geklommen – hoorde hij vanuit het binnenland van het eiland geluiden: kraken en knetteren, fluiten en gieren. Er brandde een reusachtig vuur. Alleen doordat hij zo uitgeput was en doordat zijn situatie zo uitzichtloos was, kon Max overwegen om te gaan rennen en zich door het dichte, woeste oerwoud een weg te banen naar de plek waar die geluiden vandaan kwamen, een plek waar kennelijk tumult was.

Maar wat hij deed was het volgende.

Urenlang liep hij. Hij baande zich een weg door struikgewas, hij kroop onder lichtgevende varens en tussen stekelige en samengeklitte lianen door. Hij waadde door smalle kreken – met vreemd genoeg warm water – en klauterde over rotsblokken bedekt met een rode, tere laag mos die als borduurwerk aan de stenen kleefde. Het landschap kwam hem soms vertrouwd voor – er waren bomen, er was aarde, er waren rotsen – , maar toch ook heel vreemd. De aarde was bijvoorbeeld bruin-met-geel gestreept, als een mengsel van pindakaas en stroop waar je één keer met je lepel in hebt geroerd. In de meeste boomstammen zaten gaten: fraaie ronde gaten, dwars erdoorheen.

Na enige tijd was zijn vacht droog, althans het deel boven zijn schenen, en had hij het wat warmer, maar hij was zo moe dat hij al lopend af en toe in slaap viel. Telkens werd hij met een schok wakker en constateerde dan dat hij slapend en wel gewoon was doorgelopen.

Hij ging almaar door, op het juiste spoor gehouden door het toenemende lawaai van de chaos die midden op het eiland aan de gang was. Het was een vreemde mengeling van geluiden, van rampspoed en destructie, afgewisseld, zo te horen, met gelach.

≡

Zestien

En toen, nadat hij een hoge helling had beklommen, zag hij een vuur, een reusachtig vuur dat luid knetterend naar de zwarte hemel hapte. Het werd voor het grootste gedeelte aan het oog onttrokken door een enorm rotsblok dat zich precies in de zichtlijn bevond, maar het was onmiskenbaar een groot vuur. De vlammen wierpen hun oranje schijnsel op de bomen eromheen en maakten de sterren aan de hemel onzichtbaar. Het was een opzettelijk aangestoken vuur, het had een doel.

En toen bewoog er iets. Hij zag iets.

Eerst was het vaag. Een gedaante die tussen de bomen door schoot, een voorbijschietende vorm als een silhouet tegen de achtergrond van het rode vuur. Het had een beer kunnen zijn, dacht hij, maar het beest leek rechtop te rennen, op twee benen.

Max liet zich op zijn knieën vallen en hield zijn adem in.

Weer schoot er een gedaante tussen de bomen door. Hij was van hetzelfde formaat als het vorige beest, maar Max zou hebben gezworen dat hij een bek had gezien. In zijn vermoeide ogen had het erop geleken dat er een reusachtige haan van zeker drie meter hoog door zijn gezichtsveld was gerend.

Max dacht er al over om zich om te draaien en ervandoor te gaan – want wat kon er voor goeds voortkomen uit een contact met beesten van die afmetingen, bij een vuur van die grootte? – , maar hij kon nog niet weg. Hij was nu, door de warmte van het vuur, klaarwakker en moest weten wat daar gebeurde.

Hij liet zich op zijn buik vallen en tijgerde dichter naar het vuur toe. Hij hoefde alleen op het rotsblok dat hem van het vuur scheidde te klimmen om te zien wat er gebeurde. Terwijl hij zich op deze manier voortbewoog, als een commando, kwam er een katje naar hem toe, een doodgewone rode huiskat, maar dan heel klein – hij was maar ongeveer tien centimeter hoog. Het beestje ging voor hem staan en blies naar hem.

Max was nog nooit een kat van tien centimeter tegengekomen, dus een kant-en-klaar actieplan had hij niet. Hij blies terug naar de kat, die daar toen mee ophield, zijn kopje scheef hield en hem onderzoekend aankeek. Toen ging hij op zijn achterpootjes zitten, tilde een van zijn voorpootjes op en begon zich te wassen.

Max hoorde nog meer gekraak en het geluid van versplinterend hout, maar zag niets. Hij vond het jammer om het katje achter te laten, maar hij dacht dat hij wel meer exemplaren van die soort op het eiland zou zien en dat hij tegen die tijd wel bedacht zou hebben wat hij met zo’n beestje aan moest.

Dus kroop hij verder naar het vuur. Hij wilde de warmte voelen die het uitstraalde, hij wilde iets hebben van wat er aan voedsel op geroosterd werd, en het allerliefst wilde hij te weten zien te komen wat daar gebeurde.

Nog een kleine honderd meter en hij zou het weten.

≡

Zeventien

Nou ja, weten…Hij zag wat hij zag, maar hij begreep er absoluut niets van. Hij zag dieren. Dieren? Een bepaald soort wezens. Enorm groot en snel. Het zouden een soort overmaatse mensen met een vacht kunnen zijn, dacht hij, maar daarvoor waren ze toch te groot en te harig. Ze waren een meter of drie, vier lang, en per stuk toch algauw tweehonderd kilo zwaar. Max kende het dierenrijk, maar hij wist niet hoe deze beesten heetten. Van achteren leken ze op beren, maar ze waren groter, hun koppen waren veel groter, en ze waren sneller dan beren en andere dieren van die afmetingen. Ze waren wendbaar, en ze bewogen zich behendig – ze hadden de snelheid van herten of aapjes. En ze zagen er allemaal anders uit, net als mensen – eentje had een langwerpige afgebroken hoorn op zijn neus; een ander had een breed, plat gezicht met touwachtig haar en een smekende blik in de ogen; weer een ander leek een kruising tussen een jongen en een geit. En nog een ander…

Het was inderdaad een reusachtige haan geweest die hij gezien had. Dat was veruit de vreemdste van het stel. Max gaf zichzelf een klap om er zeker van te zijn dat hij wakker was. Hij was wakker, en voor hem stond een reusachtige haan, nog geen tien meter verderop, in de gloed van het razende vuur. De gedaante was komisch – net een reusachtige, rechtopstaande man in een hanenpak – en tegelijkertijd indrukwekkend en dreigend.

Het haanachtige wezen leek gefrustreerd en staarde naar een ander beest van ongeveer gelijke lengte en gewicht, maar van een andere vorm. Dit beest had een pluk rossig haar op zijn hoofd en het gezicht van een leeuw, met een grote, rinocerosachtige hoorn op zijn neus. Het beest leek een vrouwtje te zijn, als zo’n lelijk wezen tenminste van het vrouwelijk geslacht kon zijn. Ze was bezig een nest kapot te maken door er met een stuk hout op in te hakken. In haar enthousiasme en nonchalance was ze net een kind dat een zandkasteel vernielt.

Het leek de haan erg van streek te maken.

Het duurde niet lang voordat Max een patroon kon ontwaren in de activiteiten van de beesten. Het leek erop dat dit een soort nederzetting was met ettelijk grote, ronde nesten, allemaal samengesteld uit grote takken en boomstammen, en allemaal minstens zo groot als een auto. Kennelijk hadden ze besloten de nesten kapot te maken; ze waren bezig ze systematisch te vernietigen. Ze scheurden ze open, ze sprongen er vanuit de bomen bovenop en ze gooiden elkaar tegen de nesten aan, die het onder dit geweld begaven.

Max wilde zich net omdraaien en wegrennen – het leek hem niet zinvol om in de buurt te blijven van beesten die zo destructief waren, op het maniakale af – , toen hij een woord hoorde. Had hij dat goed gehoord?

Iemand had, hij wist het bijna zeker, het woord ‘ga’ gezegd.

Hij had niet gedacht dat ze zouden kunnen praten, maar hij wist zeker dat hij het woord ‘ga’ had gehoord. En toen hij het woord voor zichzelf herhaalde, het van alle kanten bekeek en analyseerde, sprak het beest dat het dichtst bij hem stond een hele zin. “Is-ie verstuikt?”

Het stond rechtop, met zijn rug naar een ander beest gekeerd, dat aan zijn voeten zat. Blijkbaar waren ze door een wand van een van de nesten gevallen, en het eerste beest vroeg het andere om te kijken of het iets aan zijn ruggengraat mankeerde.

“Ja, hij is verstuikt,” zei het tweede beest. De twee kwamen overeind en maakten dat ze wegkwamen.

Max hurkte weer neer. Hij was vast van plan nog wat langer te blijven en te analyseren wat er gebeurde en waarom.

Een van de beesten leek de leiding te hebben. Hij had een groot, rond hoofd met puntige hoorns, zoals een Viking, en donkere wallen onder zijn ogen. Hij maakte aanstalten om op een van de nesten af te rennen, maar het beest dat eruitzag als een haan liep op hem af en legde zijn hand op zijn schouder – het was geen vleugel; hij had handen en klauwen.

“Carol, kan ik je even spreken?”

Max was verbijsterd. Had hij het goed gehoord? De zin was zo voorkomend en met zo’n gemak uitgesproken dat zijn hele beeld van deze wezens uit elkaar spatte. Het waren geen brommende monsters, ze spraken als mensen.

“Niet nu, Douglas,” zei de grote, Carol, en hij duwde de haan opzij. Toen begon Carol te rennen en ramde een van de nesten, dat in stukken uiteenviel.

Ondertussen rende een reusachtig, op een stier lijkend beest met nog grotere snelheid nu eens op de ene, dan weer op de andere wand af. Hij leek echter in zijn eentje te opereren, hij was niet uit op bijval van de anderen en leek niet van plan om op enigerlei wijze met hen samen te werken.

“Goed gedaan,” zei Max tegen hem.

De stier keek Max aan, maar zei niets. Toen draaide hij zich om, als een schip, en sjokte weg.

Max zag nu dat een kleiner beest van streek was door alle activiteit. Het leek op een geit, stond rechtop en had een witgrijze vacht. Het was veruit het kleinste en magerste van alle beesten en had eerder de lengte van Max dan van de anderen. “Hou op!”, en: “Waarom doen jullie dit?” riep het, en tussendoor jammerde het op een manier die Max eigenlijk tegen de borst stuitte. Het werd glashard genegeerd door de andere beesten.

Max keek en luisterde, totdat hij een idee had hoe ze allemaal heetten en wat hun onderlinge relatie was; volgens hem was het een soort familie.

De haan heette bijvoorbeeld Douglas. Hij wekte de indruk dat hij logisch nadacht en gelijkmoedig was, en hij had een duidelijke afkeer van de manier waarop Carol probeerde zichzelf en de anderen aangenaam bezig te houden.

Carol, de drijvende kracht en de meest enthousiaste van de vernietigers, was het grootste, sterkste en meest luidruchtige van alle beesten. Zijn vacht vertoonde horizontale strepen op zijn romp, als bij een trui, en zijn klauwen waren groot en messcherp.

Een van hen was een vrouw, met een hoorn en een bos rood haar. Ze heette Judith, en ze had een scherpe, doordringende stem en een schelle, kakelende lach.

Max had er moeite mee ze uit elkaar te houden, dus maakte hij gebruik van zijn vaardigheid om kodiakberen te tekenen door in de aarde voor zijn voeten portretten van hen te maken, waarna hij onder de ruwe schetsen hun namen zette.

Ira was degene met de knopneus, en hij leek steeds in de buurt van Judith rond te hangen. Max dacht zelfs dat ze misschien een stel waren, maar dan wel een vreemd stel. Hij had een slappe lichaamshouding en een soort aura van droefenis om zich heen.

Dan had je degene met het uiterlijk van een geit, Alexander, met een gezicht dat op onweer stond en naalddunne poten. Hij was maar net iets groter dan Max.

En dan had je de stier. Hij was reusachtig groot, misschien wel drie meter hoog, en leek geheel en al uit spieren te bestaan. Hij had nog geen woord gezegd.

Het waren er zes. Zes beesten in totaal. Nee, wacht. Zeven. Eentje nam niet deel aan de vernietiging. Ze had een melancholiek gezicht en zat apart van de anderen in haar eentje op een rotsblok de chaos te bekijken. Ze had lang, strobruin haar, waar kleine oortjes doorheen staken, lieve, zachte ogen en hoektanden die ondanks hun afmetingen (ongeveer zo groot als Max’ handen) toch iets grappigs hadden.

Inmiddels was Carol, de grootste, bezig de geit Alexander hoog in de lucht te gooien. Hij gooide hem zes, zeven meter omhoog, waarna hij hem opving en vervolgens nog hoger opgooide. Het leek gevaarlijk en krankzinnig, en Max wilde graag zelf die geit zijn. Ook hij wilde omhooggegooid worden, vliegen en dingen tegen de grond slaan.

Na de vierde worp gooide Carol Alexander rechtstreeks in een van de nesten. Alexander stond lachend op uit de rommel, maar het leek een namaaklach, alsof hij het helemaal niet leuk vond, maar de indruk wilde wekken dat hij overal voor in was.

Max raakte met de minuut meer geïntrigeerd. De beesten sprongen uit de bomen op de nesten, ze gooiden anderen op elkaar en ze rolden rotsblokken over de restanten van de nesten. Het was wel zo’n beetje de mooiste puinhoop die Max ooit had meegemaakt.

Maar het duurde niet lang of de actie werd onderbroken. Een voor een hielden de beesten op met hun destructieve gedrag. Ze gingen zitten en begonnen zichzelf te krabben en de wondjes die ze hadden opgelopen te verzorgen.

“Ik verveel me,” zei er een.

“Ik ook,” zei een ander.

De leider, degene die Carol heette, vond het niet leuk dat het afgelopen was. “Kom op!” bulderde hij. “Laten we het afmaken!”

Er kwam geen reactie van de anderen. Het beest met de knopneus ging zitten. Carol draafde op hem af – ze waren echt ontzettend beweeglijk, deze wezens.

“Ira,” zei hij tegen de knopneus, “we zijn nog niet klaar. Ons werk is nog niet af.”

“Maar ik vind het zo geforceerd!” zei Ira. “En ik ben zo ongeinspireerd.”

“Hé, denk nou maar niet dat je je er met een rijmpje van af kunt maken. Ongeïnspireerd? Hoe kan dat nou?” Carol draaide zich om en sprak de anderen aan. “Kom op, dit is toch leuk? Wie gaat er samen met mij helemaal uit zijn dak?”

Niemand reageerde. Carol rende van het ene beest naar het andere en probeerde ze enthousiast te maken. Toen hij op Douglas af liep, gaf deze lucht aan zijn twijfel over de hele onderneming. “Carol, waarom zijn we hier eigenlijk mee begonnen?” vroeg hij.

Carols gezicht betrok. Hij ontblootte zijn tanden – honderden had hij er, stuk voor stuk zo groot als Max’ hand – , zodat hij tegelijkertijd leek te glimlachen en zijn kracht te tonen.

“Douglas, dat hoef ik jou toch niet te vertellen? We weten allemaal waarom ze weg moesten. Ze waren niet goed genoeg. Je hebt gehoord wat Katherine zei. Ze zei dat het tijd werd dat…”

“Zo bedoelde ik het niet,” klonk een stem. Het was die van het bijna leuk uitziende beest op het rotsblok. Dat moet Katherine zijn, dacht Max.

“We hebben allemaal gehoord wat je zei,” bromde Carol. “Je zei dat het allemaal niet klopte, dat alles wat we maakten waardeloos was en gesloopt moest worden.”

Katherine zuchtte vermoeid. “Dat heb ik helemaal niet gezegd. Je verdraait alles wat ik zeg.”

Carol besloot haar te negeren. “Het enige wat ik wil weten, is of er iemand op dit eiland is die dapper, creatief en woest genoeg is om te helpen deze taak af te maken. Is iemand daartoe in staat?”

Niemand reageerde.

“Niemand?”

≡

Achttien

Het was alsof er bij Max een schakelaartje werd omgezet. Ineens stond alles voor hem op een rijtje, zijn plan was duidelijk en klaar. Diegene moest hij zijn.

§

Max rende de heuvel af en schoot met een van vastberadenheid vertrokken gezicht tussen de benen van Douglas en Ira door. De wezens, wel duizend kilo zwaarder dan hij, torenden hoog boven hem uit.

“Hé, wat is dat?” vroeg Ira ontsteld.

“Kijk eens wat een kleine beentjes hij heeft!” gilde Judith.

“Wat is hij aan het doen?” vroeg Douglas.

Max zou het ze laten zien. Hij pakte een brandende tak van het vuur en gooide die op een van de nog intacte daken van de nederzetting. Met geruis, overgaand in gebulder, ging het dak in vlammen op.

De beesten juichten.

Max pakte nog een tak en gooide ook die op. Hij had op een ander dak gemikt, maar hij schoot door en kwam in een boom terecht, die vlam vatte. De hele boom barstte in vlammen uit, alsof hij doordrenkt was van kerosine.

De beesten juichten nog harder.

Max was ontzet doordat de boom in brand was gevlogen, maar kon niets doen om de vlammen te doven of de vurigheid van de wezens te smoren. Ze volgden Max’ voorbeeld en gooiden brandende takken naar van alles: daken, bomen en henzelf.

Een van de wezens, het beest dat eruitzag als een haan en Douglas heette, had echter ineens vlam gevat. Hij schreeuwde het uit, totdat hij in het beekje vlakbij sprong, de vlammen doofde en vervolgens onbedaarlijk begon te giechelen.

Wham! Daar schoot weer een boom in brand. En nog een. En algauw, toen de vlammen omhooggingen, klom Carol in een van de bomen. Hij schudde aan de lagere takken, zodat er een vonkenregen op hen neerdaalde.

De hitte was onvoorstelbaar, en Max voelde zich daardoor sterker dan ooit. Opgewonden door de chaos maakte hij een rondedansje onder de vlammen.

“Steek ze allemaal in brand!” zei Carol. “De bomen moeten branden!”

En algauw brandden er tientallen. Het hele bos stond in lichterlaaie.

Even was Max in paniek uit bezorgdheid dat het vuur het hele eiland in bezit zou nemen, maar toen hij goed keek, was het hem duidelijk dat het bos niet oneindig was. Aan de ene kant liep er een beek langs, en aan de andere kant rees een boomloze heuvel omhoog. Het vuur zou zich over dit kleine bos uitbreiden en daarmee zou het afgelopen zijn, hoopte hij.

Het was overigens een spectaculair gezicht. De hemel was oranje gekleurd. Het regende vuur. Vogels verlieten hun nesten en verhieven zich springend en buitelend als sintels uit de vlammen, omhoog de lucht in. En Max was van dit alles de aanstichter.

“Ja!” riep Carol. “Ja, ja! Sla ze allemaal kapot!” riep hij, en hij rende halsoverkop op een van de resterende nesten af. Het sprong open als een duveltje-uit-een-doosje. Toen Carol er weer uit tevoorschijn kwam, grijnsde hij, en hij zag dat Max op zijn beurt naar hem grijnsde.

Samen pakten ze een lang stuk hout op en renden ermee op een ander nest af, dat ze kapotsloegen. Max had nog nooit zoveel zo goed en zo snel kapotgemaakt. Hij liep achter Carol aan naar een van de laatste nesten, en Carol en hij hieven allebei grote takken omhoog en maakten aanstalten om het met hun slagen te verpletteren.

“Hé, nieuweling!” zei Judith bits. “Die raak je niet aan!”

Max aarzelde.

“Wat?” Carol was het niet met dit bevel eens en schudde met zijn hoofd naar Max ten teken dat hij de waarschuwing in de wind sloeg. “Nee, gewoon doorgaan. Sla maar kapot.”

Judith keek Max aan met een zeer strenge blik.

“Je haalt het niet in je hoofd, hoor!”

Max stond tussen hen tweeën in en wist niet wie hij moest gehoorzamen en wie hij moest negeren.

“Je raakt het met geen vinger aan,” waarschuwde ze.

Met een lachje gaf Carol met zijn reusachtige voet een schop tegen het bouwsel, waardoor het in stukken uiteenviel. “Zo,” zei hij. “Met geen vinger.”

Max moest lachen. Dat was een goeie. Hij keek hoe Carol, zijn wapenbroeder, de open plek over rende, op zoek naar wat er nog maar overeind stond.

Max keek ook zoekend rond, maar voor zover hij kon zien, was er niets meer om kapot te slaan. De bomen, de paar die er nog overeind stonden, waren zwartgeblakerd, en hun takken waren eraf gerukt of gevallen. Max stond midden op een troosteloze grijze vlakte. Er waren geen nesten meer. Hij liep op Carol af om hem geluk te wensen met de totale vernietiging die ze hadden aangericht, toen Douglas voor Max ging staan en hem tegenhield.

“Wat doe jij hier?” vroeg hij.

“Hè? Alleen maar helpen,” zei Max.

“Waarom verbrand en vernietig je dan onze huizen?”

“Zijn dit jullie huizen?” Dat was nieuw voor Max. Hij was ervan uitgegaan dat ze een vijandelijk kamp vernietigden. “Waarom maak jij ze dan kapot?”

“Ik doe er niet aan mee. Je bent niet erg opmerkzaam voor iemand die met zo’n grote tak loopt te zwaaien.”

Max gooide de tak neer.

“Wacht,” zei Alexander, die in zijn eentje en met tranen in zijn ogen tussen de puinhopen door liep, als een klein kind dat in een winkelcentrum zijn moeder is kwijtgeraakt. “Waar moeten we nou vannacht slapen?”

Ineens leek er een besefte groeien onder de beesten.

“Dat probeerde ik jullie nou al de hele tijd duidelijk te maken,” zei Douglas.

“Nou, mij kun je de schuld niet geven,” zei Judith.

“Waarom niet?” zei Douglas. “Jij hebt net zo goed als iedereen meegedaan met het kapotslaan. Je hebt alles kapotgeslagen behalve je eigen nest.”

“Jawel, maar ik vond er niks aan,” zei ze. “En in elk geval was het niet mijn schuld.”

Douglas schudde zijn hoofd. “Wiens schuld is het dan?”

Judith keek even om zich heen en liet haar blik – met enige tevredenheid – rusten op Max.

“Van die nieuwe!” zei ze. “Hij heeft de hele boel opgestookt. En dat vuur, dat was ook iets van hem.”

Douglas zweeg nadenkend en knikte toen, ten teken dat hij hiermee instemde. Hierdoor gesterkt priemde Judith haar vinger in Max’ richting.

“En je weet wat ik vind dat je met een probleem moet doen? Opeten!” zei ze, en ze liep op Max af.

“Ja,” zei Alexander, “het komt allemaal door hem.”

Judith en Alexander liepen nu allebei op Max af.

Ira, die niet had opgelet, vroeg: “Wat zijn jullie aan het doen?”

“O, we gaan hem opeten,” zei Judith, naar Max wijzend, alsof ze in een restaurant een kreeft aanwees.

“Oké,” zei Ira, waarna hij zijn schouders ophaalde en begon te kwijlen.

In een mum van tijd stond het reuzendrietal om Max heen, en kort daarop voegden ook Douglas en de stier zich bij het groepje en werd het heel donker en warm, terwijl er een zweterige beestenlucht hing. Max week achteruit totdat hij tegen een stapel takken en leem stond waar vroeger iemand in had gewoond. Van ontsnappen kon geen sprake zijn. Ook de beesten leken dit in de gaten te hebben, en ze grijnsden. Max keek beurtelings de vier beesten die steeds dichterbij kwamen aan.

“Hij ziet er smakelijk uit,” zei Ira.

“Vind je?” zei Judith. “Ik weet het niet. Een wildsmaak, denk ik.”

“Wildsmaak?” zei Douglas nadenkend. “Echt? Sappig, zou ik zeggen.”

“Sappig?” zei Judith. “Ik weet het niet. Pittig, dat wil ik wel geloven, maar sappig, nee.”

Alexander bemoeide zich ermee: “Ik weet alleen dat ik steeds hongeriger word naarmate ik langer naar hem kijk.”

“Het is anders wel een lelijk ventje, hè?” zei Judith.

“Doe je ogen maar dicht,” zei Ira. “Dan voer ik hem wel aan je.”

“O, wat romantisch!” zei ze.

“Wacht even!” riep een stem van de andere kant van het kamp. Het was Carol. Max voelde zich enigszins opgelucht, maar de wezens sloten hem nog steeds in. Het was te laat om ze nog tegen te houden. Max voelde hun hete adem al in zijn gezicht; hij zag hun enorme tanden, en elke snijtand was zeker zo groot als zijn voeten. Lang voordat Carol tussenbeide kon komen zouden ze hem al gedood hebben.

Weer klonk de stem van het grote beest van verre: “Wacht!”

Ira bevochtigde zijn lippen. De stier snoof en stak zijn handen al uit.

Max begreep dat Carol te laat zou komen om hem nog te kunnen redden. Hij moest zichzelf redden, hoe dan ook. Hij rechtte zijn rug, en met een stem die veel luider en gezaghebbender klonk dan hij ooit had gedacht, bulderde hij: “Stil!”

≡

Negentien

De beesten bleven staan. En ze hielden niet alleen op met bewegen, ze hielden ook op met praten; ze hieven hun armen niet meer op om Max dood te slaan en ze hielden op met hun overdadige gekwijl. Max kon het niet geloven. Hij wist niet wat hij verder moest doen.

“Waarom?” zei Judith. “Waarom moeten we ophouden?”

Een lastige vraag, besefte Max. Als hij op het punt stond om ergens in te happen, een aardbei bijvoorbeeld, en iemand zou tegen hem zeggen dat hij daarmee op moest houden, zou hij daar ook een goede reden voor willen horen.

“Omdat…eh…omdat…” mompelde hij.

De beesten staarden hem afwachtend snuivend aan. Max begreep dat hij meteen iets moest zeggen, en tot zijn eigen verbazing deed hij dat ook. “Omdat,” zei hij, “ik gehoord heb van die ene keer dat ze niet stil waren en ze…”

“Wie?” zei Judith. “Wie waren er niet stil?”

Carol kwam erbij staan, achter de anderen. Hij was al eerder onder de indruk geweest van Max, maar nu leek hij ronduit ontzag te hebben voor de aanwezigheid en de kracht van dit kleine wezen.

“Eh…de hamers,” verklaarde Max, die al pratende verzon wat hij zei. “Het waren reusachtige hamers, en ze wisten niet hoe ze stil moesten zijn. Ze waren krankzinnig. Altijd maar trillen en rondrennen, en geen moment stonden ze eens stil om te zien wat er pal voor hun neus gebeurde. Nou, deze ene keer stormden de hamers de berghelling af en zagen ze niet eens dat er iemand naar boven kwam om hen te helpen. En weten jullie wat er toen gebeurde?”

De beesten, die in spanning zaten, schudden hun hoofd.

“Ze renden over hem heen en vermorzelden hem,” zei Max.

Hier en daar klonk een kreet, maar er gingen ook geluiden op in de trant van: “Tja, wat zouden ze anders hebben gemoeten?”

“En waar het nou om gaat,” voegde Max eraan toe, “was dat hij hen graag mocht. Hij was gekomen om hen te helpen.”

“Wie was hij?” vroeg Douglas.

“Wie was wie?” zei Max.

“Die vent die de heuvel op kwam,” zei Douglas.

“Hij was…” En Max rommelde wat in de fluwelige duisternis van zijn geest en vond deze onwaarschijnlijke parel: “Hij was hun koning,” zei Max.

Max had nog nooit zo’n bizar verhaal verteld, maar de wezens waren erdoor gevloerd.

Carol kwam naar voren. “Mag jij ons graag?”

Een moeilijke vraag. Max wist eigenlijk niet of er onder hen wel iemand was die hij graag mocht, gezien het feit dat ze nog maar enkele ogenblikken geleden op het punt hadden gestaan hem met huid en haar op te eten. Maar uit zelfbehoud en omdat hij hen wel graag had gemogen toen ze bezig waren van alles kapot te maken en bomen in brand te steken, zei hij: “Ja, ik mag jullie graag.”

Ira schraapte zijn keel en vroeg met een hoopvolle toon in zijn stem: “Ben jij ónze koning?”

Max had maar zelden in zijn leven zo moeten bluffen. “Zeker wel. Ja, hoor,” zei hij. “Ik geloof het wel.”

Er ging een golf van opwinding door de beesten.

“Sjonge, hij is de koning,” zei Ira, die nu heel blij keek.

“Ja,” zei Douglas. “Daar lijkt het wel op.”

“Waarom is hij de koning?” vroeg Alexander schamper. “Hij is geen koning. Als hij koning kan zijn, kan ik het ook.”

Gelukkig negeerden de andere wezens de geit, zoals gebruikelijk.

“Hij is wel heel klein,” merkte Judith op.

“Misschien is hij daarom juist wel goed,” opperde Ira. “Want dan past hij in allerlei kleine plekjes.”

Douglas deed een stap naar voren alsof hij net de hamvraag had bedacht, de vraag waar alles van af zou kunnen hangen: “Was je op de plaats waar je vandaan komt ook koning?”

Max begon op dreef te raken met zijn verzinsels, en dit was een makkelijke. “Jazeker, dat was ik. Koning Max. Twintig jaar lang,” zei hij.

Er ging onmiddellijk een blij gemompel op.

“Ga je de boel hier verbeteren?” vroeg Ira.

“Zeker wel,” zei Max.

“Want het is hier een beetje een zootje, dat kan ik je wel zeggen,” flapte Judith eruit.

“Precies, Judith,” zei Carol.

“Nee, echt, ik zou je verhalen kunnen vertellen…” vervolgde ze.

“Judith, hou op,” beet Carol haar toe.

Maar ze was nog niet uitgesproken. “Ik wil alleen maar zeggen dat als we hem als koning krijgen, hij al onze problemen moet oplossen. Dat is wel het minste wat hij kan doen nu hij al onze huizen kapot heeft gemaakt.”

“Judith, natuurlijk is hij hier om alles in orde te maken,” zei Douglas. “Waar is een koning anders koning voor, en waarom zou hij dan hier zijn?” Hij keek Max aan. “Zo is het toch, hè, koning?”

“Eh…zeker wel,” zei Max.

Carol glimlachte. “Nou, dat is dan geregeld. Hij is onze koning!”

Ze kwamen allemaal op Max af om hem te omhelzen.

“Sorry dat we je eerst op wilden eten,” zei Douglas.

“We wisten niet dat jij de koning was,” zei Ira.

“Als we geweten hadden dat jij de koning was, zouden we bijna zeker geen aanstalten hebben gemaakt om je op te eten,” voegde Judith er nog aan toe, waarna ze ineens in een vreugdeloos lachje uitbarstte. “We hebben ons laten meeslepen.”

≡

Twintig

Max werd opgeveegd, hoog de lucht in getild en ten slotte neergezet op de schouders van de stier. De stier – dat scheen ook zijn naam te zijn – liep achter Carol aan een grot in aan de voet van een reusachtige boom. In de grot verlichtten twee toortsen een goudkleurig vertrek, ovaal van vorm.

De stier zette Max neer en wroette om zich heen in een kleine hoop puin op de grond. Het duurde niet lang of hij haalde een scepter tevoorschijn, een koperkleurige, met edelstenen bezette scepter, die hij aan Max gaf. Max inspecteerde hem respectvol. Hij was zwaar, maar niet te zwaar. Het was een volmaakte scepter, hij had een met de hand bewerkt handvat, en bovenop zat een kristallen bol.

De stier ging door met wroeten in het puin. Nieuwsgierig gluurde Max om de stier heen en zag toen dat het geen hoop takken en stenen was, maar een hoop botten. Ze waren vergeeld en gebroken; het waren kennelijk de restanten van een stuk of tien verschillende wezens. Misvormde, vieze schedels en ribben met afmetingen en vormen die Max in geen enkel boek of museum ooit had gezien.

“Aha!” brulde Carol. “Daar hebben we het.”

Max keek op en zag dat de stier een kroon uit de hoop botten had gehaald. Het was een ruw vormgegeven, goudkleurige kroon, en de stier draaide zich om, zodat hij hem op het hoofd van Max kon zetten. Max week achteruit.

“Wacht,” zei hij, en hij wees naar de stapel botten. “Waren dat…ook koningen?”

De stier keek Carol even met een wat bezorgde blik aan.

“Nee, nee!” zei Carol, en hij grinnikte. “Die lagen hier al voordat wij hier kwamen. Die hebben we zelfs nooit gezien.”

Max was niet overtuigd.

“Wat zijn dat trouwens eigenlijk?” vroeg Carol aan de stier.

De stier haalde omstandig zijn schouders op.

Toen maakten Carol en de stier snel een dansje op de botten, waardoor er nog slechts stof van overbleef.

“Zie je?” zei Carol grijnzend en met sprankelende, nerveuze ogen. “Niks om je zorgen over te maken. Alleen maar stof.” Hij keek de stier aan. “Zorg dat je hier de volgende keer goed afstoft!”

Omdat hij wel aanvoelde dat Max achterdochtig was, deed Carol een stap naar voren en zei op plechtige toon: “Je hebt mijn toezegging dat je je nergens zorgen over hoeft te maken, Max. Jij bent de koning, en de koning kan niets slechts overkomen. Zeker een goede koning niet. En ik weet nu al dat jij een werkelijk grote koning zult zijn.”

Max keek in Carols ogen, elk zo groot als een volleybal. Ze waren van een heel warm bruin-en-groen, en ze keken oprecht.

“Maar wat moet ik doen?” vroeg Max.

“Doen? Alles wat je maar wilt,” zei Carol.

“En wat moeten jullie doen?” vroeg Max.

“Alles wat jij wilt dat we doen,” zei Carol. Hij antwoordde zo snel dat Max overtuigd was.

“Oké dan,” zei Max.

Max boog zijn hoofd om zijn kroon te ontvangen. Carol zette hem voorzichtig op Max’ hoofd. Hij was zwaar, van ijzer of zo, en het metaal voelde koel aan op zijn voorhoofd. Maar de kroon paste, en Max glimlachte. Carol deed een stap achteruit, keek hem aan en knikte, alsof alles ten slotte goed was gekomen.

De stier tilde Max op en zette hem op zijn schouders, en terwijl ze zich een weg baanden uit de grot, weerklonken er oorverdovende juichkreten van de andere beesten. De stier paradeerde met Max door het bos, terwijl iedereen juichte en de meest afzichtelijke danspassen maakte – spuug en slijm vlogen je om de oren – , maar wel op een soort feestelijke manier. Na een paar minuten zette de stier Max op een heuveltje, en de beesten verzamelden zich om hem heen en keken verwachtingsvol naar hem op. Max realiseerde zich dat hij geacht werd iets te zeggen, dus zei hij het enige wat hij kon bedenken: “Laat het grote rotzooi trappen nou maar beginnen!”

≡

Eenentwintig

De beesten juichten, en vervolgens wachtten ze tot Max hun zou vertellen wat ze moesten doen. Hoe ze rotzooi moesten trappen wisten ze wel, maar ze wilden er zeker van zijn dat ze er hun koning een genoegen mee deden.

Max gleed van de rug van de stier en begon rondjes te draaien als een derwisj. “Doe wat ik doe!” verordonneerde hij.

En dat deden ze. De beesten waren vreselijk als derwisjen, onhandig en langzaam in het rondjesdraaien, maar dat maakte het voor Max des te amusanter. Hij keek toe en lachte terwijl ze zich wentelden tot ze er duizelig van werden en een voor een als zielige hopen vacht en ledematen op de grond vielen.

De volgende vijf à zes uur liet Max alle leuke dingen die hij maar kon bedenken de revue passeren en zorgde ervoor dat alle beesten deze dingen samen met hem deden.

Hij ging op Ira’s rug zitten en liet hem doen alsof hij een paard was (al had Ira nog nooit van een paard gehoord). Hij zette de beesten als dominostenen op een rij en droeg ze op elkaar om te gooien. Hij liet ze een piramide vormen, die hij beklom en vervolgens liet instorten. De beesten konden buitengewoon goed graven, dus liet Max hen tientallen kuilen graven – zomaar, zonder reden. Toen begonnen ze weer bomen om te gooien; dat wil zeggen, de tien of twaalf die nog overeind stonden. Max wilde zo veel mogelijk manieren bedenken waarop ze omgegooid konden worden en er dan voor zorgen dat dit met zo veel mogelijk rotzooi gepaard ging.

Toen bedacht Max dat het een goed idee was om ze de dichtstbijzijnde heuvel op te laten rennen en zich daar als reusachtige, harige ballen vanaf te laten rollen. Hij rende dus naar boven, en de beesten renden achter hem aan de heuvel op. Bovenaan liet hij zien hoe het moest. Kopjeduikelend liet hij zich door het gras de heuvel afrollen, en toen hij dat gedaan had, zag hij dat Douglas en Alexander zijn voorbeeld al volgden en achter hem aan naar beneden kwamen. Zij deden dat echter ongeveer drie keer zo snel als hij, en ze kwamen recht op hem af.

Hij kon nog net op tijd wegspringen en bedacht dat hij tegen hen moest zeggen dat als ze weer eens waar hij bij was van de heuvel af rolden, ze dat voorzichtiger moesten doen. Maar toen hij het stof van zijn kleren klopte, kwamen Carol en Judith nog veel sneller dan hun voorgangers naar beneden rollen, en ook zij kwamen recht op Max af. Hij moest weer opzij springen, maar deze keer werd zijn voet gegrepen door de bal die Judith heette en schreeuwde hij het uit van de pijn.

“Wat is er?” vroeg ze, terwijl ze zich onder aan de heuvel ontrolde.

“Je rolde over mijn voet!” zei hij.

Judith keek hem uitdrukkingsloos aan. “Nou, én?”

“Dat moet je niet doen!” zei Max.

Judith keek hem aan alsof ze nog nooit zoiets krankzinnigs had gehoord. Max kreeg veel zin om haar met een tak of een steen op het hoofd te slaan. Hij keek om zich heen of hij iets zag waarmee hij dat kon doen, maar voordat hij iets had gevonden, bemoeide Carol zich ermee. “Judith, ben jij over de voet van de koning gerold?” vroeg hij.

“Ik weet niet wat ik gedaan heb,” antwoordde ze droog. “Ik herinner me er niets van. Wacht eens, waar ben ik eigenlijk?”

“Je weet heel goed wat je gedaan hebt,” zei Carol, terwijl hij op haar afliep. “En als je dat nog een keer doet, bijt ik je hoofd eraf. Dat zweer ik.”

Max, die gevleid was dat Carol hem te hulp schoot, maar schrok van diens dreigement, gaf Carol een schouderklopje. “Het is oké, Carol. Maar bedankt, hoor.”

Judith was verbijsterd. “‘Bedankt?’ Zeg je ‘bedankt’ omdat hij dreigt mijn hoofd eraf te bijten? Bedank je hem daarvoor? Wat is dat voor een koning, die iemand bedankt voor het dreigement het hoofd van een van zijn onderdanen op te eten?”

Terwijl Max daar een antwoord op probeerde te bedenken, probeerde Ira het standpunt van de koning te begrijpen.

“Dus we moeten proberen om niet over je voeten te rollen wanneer we als ballen naar beneden komen, maar als we wel over je heen rollen, wordt ons hoofd opgegeten?”

“Ja,” zei Carol, opgelucht dat eindelijk iemand onder woorden bracht wat zo voor de hand lag.

“Nee!” kreunde Max. “Nee. Er wordt niet over voeten gerold en er worden geen hoofden opgegeten. We eten helemaal geen lichaamsdelen van elkaar. Dat is eigenlijk de belangrijkste regel, oké?”

“Maar als we dat nou niet willen?” vroeg Douglas.

“Wat bedoel je?” vroeg Max.

“Ik bedoel, we moeten geen hoofden eten, dat is een goede regel. Maar stel nou dat we in een situatie komen waarin we echt iemands hoofd willen opeten, of zijn arm of zo?”

Weer ging er een algemeen waarderend gemompel op omdat de vraag zo goed was.

Het viel Max niet mee om zijn ergernis te beteugelen. Hij haalde een paar keer diep adem en legde langzaam en zo zorgvuldig mogelijk uit aan welke regels hij wilde dat zijn onderdanen zich zouden houden. Er werd onder geen enkele omstandigheid iets van elkaar opgegeten, zelfs niet als ze dat wilden, er werd niet over elkaar heen gelopen of gerold, en er werd…

Alexander viel hem in de rede. “Maar als iemands hoofd er nou af valt? Dat gebeurt weleens. Mogen we het dan opeten?” vroeg hij, wat een koor van goedkeurend gemompel veroorzaakte.

“Helemaal nooit!” bulderde Max. “We eten geen enkel lichaamsdeel van elkaar, onder geen enkele omstandigheid. Nooit. Zelfs niet een hoofd dat erafis gevallen.”

Max wilde eigenlijk niet meer praten, maar liever een wolvengehuil aanheffen, dus rende hij weg en ging hun voor naar de rand van het eiland.

“Kom!” zei hij, en ze renden allemaal achter hem aan.

Hij maakte onderweg nog een paar koprollen, en ook zij deden dat. Als hij huppelde, huppelden zij ook – of ze probeerden het althans. Als hij het geluid van een machinegeweer maakte, deden zij daar ook hun best op. En algauw kwamen ze op een punt dat wel het hoogste van het hele eiland moest zijn: een rots met uitzicht over zee, wel honderd meter boven het water. Toen ze allemaal bij hem waren komen staan aan de rand van de rots, besefte Max dat het het meest voor de hand lag om op dat moment een wolvengehuil aan te heffen.

Max hief dan ook een gehuil aan. De beesten huilden ook, harder en overtuigender dan Max, maar dat vond hij niet erg. Alles was perfect – beter of slechter kon het niet. Max jankte naar hartenlust en voelde zich meer zichzelf – deels wind, deels wolf – dan ooit tevoren.

Het kon allemaal niet stuk, zelfs niet toen Alexander erbij kwam staan en van achteren tegen iedereen aan begon te duwen, waarbij Max nog bijna het loodje legde. Toen Alexander tegen iedereen op begon te botsen, ging het botsen een tijdje door, totdat iemand hard tegen Max opbotste en hij ineens merkte dat hij geen vaste grond meer onder zijn voeten had. Toen hij gedurende een fractie van een seconde naar beneden keek, zag hij alleen het witte schuim van de zee op de krijtrotsen beneden beuken. Maar op het moment dat Max besefte dat hij in de lucht hing en op het punt stond om honderd meter lager in zee te vallen, werd hij in zijn kraag gevat en weer op vaste grond neergezet. Door Carol. Net op tijd had die hem vastgepakt. Max kon het niet geloven en was te erg geschrokken om zelfs maar te kunnen bedenken hoe weinig het had gescheeld of hij was aan de wereld van de levenden ontrukt geweest. Nee, hij plantte zijn voeten stevig op de grond en jankte tegen de zee, die het zonder zijn vlees en botten zou moeten stellen.

De andere beesten vielen in en jankten luid en als waanzinnigen mee. Ze jankten totdat ze er schor van werden. En toen ze niet meer konden janken, hoorde Max gegiechel van opzij van de groep.

Toen hij keek, zag hij dat Katherine, degene met het touwhaar, wat meesmuilend naar hem glimlachte, zo van ‘ons kent ons’.

“Wat is er?” vroeg hij.

“Niks,” zei ze.

Ze had het lage, hese stemgeluid van een straatmadelief, maar ze klonk wel bekoorlijk en zelfs muzikaal.

Max keek haar niet-begrijpend aan. Hij voelde zich geïntimideerd door haar meesmuilende blik.

“Niks. Dat je zo’n lol hebt,” zei ze.

“Wat bedoel je daar nou mee?” vroeg Max.

“Niks,” zei ze.

“Niks?” vroeg Max.

“Gewoon wat ik zeg,” zei ze. “Het is leuk.”

Precies op dat moment hoorde Max vanuit het bos een luide dreun. Hij keek tussen de bomen door – of wat daar nog van over was – en zag Carol hoog opspringen, als een kangoeroe, maar dan veel hoger. Bij elke sprong schoot hij wel tien meter de lucht in, en elke keer kwam hij met een enorme dreun weer op de grond terecht.

Katherine zag dat Max zin had om met Carol mee te doen. “Ga je gang maar, hoor,” zei ze. “Dan zie ik je straks wel.”

“Oké,” zei Max, en hij rende het bos in, Carol achterna, en probeerde diens aandacht te trekken. “Hé!” riep hij. “Hé!”

Carol ging langzamer springen en hield er ten slotte mee op. Max haalde hem in. Carol ademde zwaar en grijnsde.

“Jij bent een goede springer,” zei Max.

“Ja, weet ik!” zei Carol. “Beter dan je denkt. Ik ben zelfs beter dan ikzelf denk!”

Max had zijn oog laten vallen op een grote tak boven hun hoofd en kreeg een idee. “Kun je in die boom springen en dan met je tanden aan die tak gaan hangen?”

Carol trok een grimas. “Natuurlijk kan ik dat,” zei hij.

Met geopende mond sprong hij hoog op, wel een meter of zes, maar toen hij ter hoogte van de tak kwam, bleek hij de afstand verkeerd te hebben ingeschat. In plaats van zich met zijn tanden aan de tak vast te klemmen, stootte hij er met zijn neus tegenaan en kwam vervolgens ongelukkig op de grond terecht. De grond trilde ervan.

“Au,” zei hij.

Max wilde zich al verontschuldigen en het experiment afblazen, maar Carol wilde per se doen wat Max had gevraagd. Hij sprong weer op, de hele weg omhoog grommend, en deze keer wist hij zich met zijn tanden aan de tak vast te houden. Hij bleef eraan hangen en keek trots omlaag naar Max.

“Zo, bedoel je?” vroeg hij. Met de tak in zijn mond klonk het als: “Ooptoelje?”

“Ja, heel goed,” zei Max, die echt onder de indruk was.

Max noch Carol wist hoe het nu verder moest. Carol wilde niet te snel naar beneden springen, en Max vond het wel een leuk gezicht om Carol daar aan zijn tanden te zien hangen.

“Hoe is het weer daar boven?” vroeg Max.

“Prachtig,” probeerde Carol te zeggen.

Max lachte. “Hoeveel weeg je?”

“Weet ik niet,” probeerde Carol te zeggen, maar het kwam eruit als een onderdrukt geblaf. Max begon nog harder te lachen.

“Hoe smaakt die boom? Als paté?” vroeg hij.

Carol had geen idee wat paté was, maar het woord klonk hem zo gek in de oren dat hij moest lachen, en toen hij lachte opende hij zijn mond en liet hij de tak los. Hij donderde naar beneden. “Au, au!” riep hij.

“Sorry,” zei Max. Hij vond het een vervelend idee dat hij er de oorzaak van was dat Carol op de grond was gevallen.

“Nee, nee!” zei Carol, terwijl hij hinkend en met zijn hand voor zijn mond een rondedansje maakte van de pijn. “Het was jouw schuld niet. Het was leuk. Er is alleen iets tussen mijn tanden gaan zitten, geloof ik.”

Douglas en Ira kwamen naar hen toe. Douglas hield Ira aan een van zijn voeten vast en sleepte hem over de grond als een holbewoner die een vrouw veroverd heeft. Ira leek het volkomen ontspannen te ondergaan, alsof hij op zijn gemak in een hangmat lag.

“Hé, jongens,” zei Carol, terwijl hij voor hen ging staan. “Kijk eens even. Zit hier misschien een stuk boombast?”

Carol liep op Douglas en Ira af en sperde zijn reusachtige, kwijlende mond open, waardoor zo’n tweehonderd enorme scherpe tanden zichtbaar werden, in drie concentrische halve cirkels. Douglas deed een stapje achteruit.

“Ik zie niks,” zei hij. “Brandschoon.”

Carol keek vervolgens Ira, die nog op de grond lag, vragend aan.

“Nee hoor. Brandschoon,” zei Ira, hoewel die het vanuit die positie met geen mogelijkheid kon zien. Hij keek omhoog naar Max en stak zijn hand uit. “Wij hebben nog niet officieel kennisgemaakt. Ik heet Ira. Ik heb die gaten in de bomen gemaakt. Die heb je misschien al gezien? Maar misschien ook niet, dat weet ik niet. Dat is mijn werk, in elk geval. Eigenlijk heeft niemand er iets aan dat ik het doe, zoals bij jou wel het geval is. De toekomst hangt er niet van af, zoals van jouw werk. En Douglas ken je waarschijnlijk al. Hij is degene die hier eigenlijk al het werk doet. Onmisbaar is hij. Hij bouwt. Hij schept. Wat onbestendig is, maakt hij bestendig…”

“Hé. Kijk eens wat beter,” zei Carol, en hij wees weer naar zijn mond. “Je moet wat dichterbij komen.”

“Ha, ha. Dat ziet er goed uit,” zei Ira. “Niks te zien. Brand…”

“Ja, brandschoon,” maakte Douglas zijn zin af. Ze leken zich allebei zo snel mogelijk uit de voeten te willen maken, weg van Carols open mond. “Kom, Ira, we moeten daarnaartoe om…eh…wat stenen op elkaar te stapelen.”

Douglas nam Ira mee. Carol keek hen met een norse blik na. Max zag het allemaal gebeuren en maakte zich zorgen om Carol en om het feit dat Douglas en Ira er blijkbaar niet op vertrouwden dat Carol hen niet op zou eten. Terwijl Max probeerde te bedenken waarom Carols goede vrienden liever niet in de buurt van Carols mond wilden komen, keek Carol Max aan.

“Hé, koning, heb ik iets tussen mijn tanden?” vroeg hij. Hij hurkte voor Max neer en deed zijn mond open.

Max tuurde in Carols mond. “Ik zie niks.”

Carol sperde zijn mond verder open. “Misschien moet je wat verder naar binnen kijken.”

Zonder zich te bedenken zette Max zijn knie op Carols tandvlees en waagde zich in diens mond.

“Nee, nee. Verder nog,” zei Carol.

Max boog zich nog verder in de mond en zette zijn voet op Carols lip. Het was nat van binnen en het stonk er ontzettend.

“Poeh, wat heb jij een slechte adem!”

“Pas op, hoor,” zei Carol lachend. “Ik kan je hoofd er in één hap afbijten.”

Maar inmiddels zag Max de oorzaak van zijn probleem. Tussen twee van Carols achterste kiezen zat een stuk schors geklemd ter grootte van een honkbalhandschoen. “Het is een groot ding,” merkte Max op, terwijl hij het er voorzichtig tussenuit haalde. Toen hij uit Carols mond tevoorschijn kwam hield hij het stuk schors omhoog alsof hij een grote vis had gevangen.

Verbaasd over de grootte keek Carol ernaar. “Nou zeg, bedankt,” zei hij. Hij hield het stuk bast een tijdje in zijn hand terwijl hij ernaar keek. “Bedankt, koning. Ik meen het. Ik kan je niet zeggen hoeveel dit voor me betekent,” zei hij, en hij keek op naar Max alsof hij hem voor het eerst zag.

Ze werden afgeleid door Judith, de stier en Alexander, die allen geblinddoekt en met een stuk of tien katjes in hun handen op hen af kwamen rennen. Ze giechelden als gekken en renden langs Max en Carol heen de heuvel af, in de richting van de restanten van het bos. Max begreep dat hij achter hen aan moest, dat hij ook een blinddoek en een aantal katjes moest zien te krijgen, dus ging hij achter hen aan.

≡

Tweeëntwintig

In de loop van de nacht werd er nog heel wat rotzooi getrapt, zelfs toen het lichter begon te worden en de ochtendschemering aanbrak, en zelfs toen de ochtendschemering op haar beurt langzaam overging in de ochtend.

Max begon eindelijk moe te worden, toen zijn oog op Katherine viel, degene die hem meesmuilend had aangekeken, zo van ‘ons kent ons’. Ze zat in haar eentje vanuit de verte alle stampei te bekijken. Max bestudeerde haar en zag dat ze alles in zich opnam en met een ietwat afkeurende houding overdacht.

Toen deed Max wat voor de hand lag: hij rende een neerhangende tak op totdat hij zich boven haar bevond en sprong grommend als een wolf op haar rug.

Ze was erdoor verrast, wankelde achteruit en viel vervolgens giechelend op de grond. “Ha, mijn ontbijt!” riep hij, en hij deed alsof haar buik een bord pap was, waarop hij met zijn duim als lepel aanviel.

“Oké, oké,” zuchtte ze. “Als je maar geen kruiden gebruikt. Ik ben van mezelf al lekker genoeg.”

Max moest hierom lachen, wat Katherine op haar beurt een schaterlach ontlokte, en het gelach trok de aandacht van de andere beesten.

“Kom erbij en wees eens sociaal,” zei Judith, terwijl ze Alexander boven op Max en Katherine duwde.

Max zat al op Katherine, en nu kwam Alexander op hen beiden zitten, en omdat het erop leek dat er een piramide in aanbouw was, kwam nu ook Carol aanrennen en sprong boven op hen. Max, die wel aanvoelde wat er zou gebeuren, dook weg en zocht een veilig heenkomen in de piramide. Algauw sprong ook Judith erop, gevolgd door Ira, en ten slotte ook nog door Douglas en de stier. En elke keer dat er iemand op sprong, beefde de aarde.

Toen ze er allemaal waren, zat Max in een holte onder in de beestenberg. Het was er donker en harig, maar hij kon zich wel voorstellen hoe de kluwen er van buiten uit zou zien: een tien meter hoge hoop harig vlees van zo’n zesduizend kilo.

In de hoop was het een en al gekreun en gegrap.

“Er zit iemand met zijn been in mijn oksel.”

“Wie zit daar te kwijlen?”

“Kwijlen? Ik dacht dat het oorsmeer was.”

“Zit daar iemand mij te kietelen?”

“Carol, dat is niet leuk. Niet doen.”

“Het is echt oorsmeer. Maar het smaakt anders dan het mijne.”

In de verzameling lichamen was een netwerk van tunnels ontstaan waar Max precies in paste, en hij begon er dan ook doorheen te kruipen. En terwijl hij dat deed, kreeg hij zin om iedereen te kietelen, waardoor het gelach steeds luider werd. Het was een diep, brommend gelach, een schuddebuikend gelach, waardoor de wanden van de tunnels trilden en van vorm veranderden, en ineens zat Max met een been vast in een hoop spek en haar. Hij trok eraan, maar zonder succes. Hij kreeg last van claustrofobie en werd behoorlijk zenuwachtig.

In de muur van lichamen werd ineens een hoofd omgedraaid, twee ogen gingen open alsof er twee koplampen ontstoken werden. Max keek op. Het was Katherine.

“Hé,” zei ze.

“Hé,” zei Max.

“Alles goed met jou?”

“Mijn voet zit klem.”

Met haar vrije arm duwde ze het spekvet van een van de anderen opzij, zodat zijn voet weer vrijkwam.

“Nu mag ik jou ook een keer wat vragen,” zei ze.

“Oké,” zei hij. Hij vond het wel een leuk idee dat ze hem iets zou vragen.

Ze keek Max aan en glimlachte even. “Goh, alleen naar je kijken is me al te veel.”

Ze kneep haar ogen stijf dicht.

“Hoezo?” vroeg Max.

Ze hield haar ogen dicht, en ze had een brede glimlach op haar gezicht. “Weet ik niet. Waarschijnlijk omdat je er zo lekker uitziet.”

“Hoe bedoel je?” vroeg hij.

Ze deed één ooglid op een klein kiertje open. “Ja, nou. Bijna niet te verdragen.”

Max wist niet wat hij moest zeggen. Katherine deed haar andere oog ook een beetje open. “Ik begin er nu een beetje aan te wennen,” zei ze met een zijdelingse blik op hem. “Maar het is net zoiets als in fel licht kijken.”

Max glimlachte. Zag zij soms iets nieuws aan hem? Hij liet zijn ingewanden de vrije loop, en het liep hem langs zijn benen – hij vond het zo’n aantrekkelijk wezen, met haar heldere oogopslag en haar hese stem, dat hij zichzelf inwendig niet meer in bedwang had.

“Waarom ben je eigenlijk hiernaartoe gekomen?” vroeg ze.

Max schraapte zijn keel en overdacht hoe hij dit zou verklaren. “Nou, ik ben een ontdekkingsreiziger,” zei hij, en hij probeerde professioneel over te komen. “Ik maak ontdekkingsreizen.”

“O, dus je hebt geen huis en geen familie?”

“Nee. Dat wil zeggen, ik bedoel…” Dat was een lastige vraag, nu Max erover nadacht. Hoe zou het met zijn familie zijn? Het leek maanden geleden dat hij hen voor het laatst had gezien. Hij deed zijn best om het uit te leggen en zei: “Nou ja, ik had wel familie, maar ik…”

“Je hebt ze opgegeten?” flapte ze er opgewonden uit.

“Nee!” zei Max met stokkende adem.

Katherine nam gauw afstand van haar veronderstelling. “Natuurlijk niet! Wie zou zoiets nou doen?”

Max haalde zijn schouders op.

“Maar wat is er dan gebeurd?” vroeg ze.

Max wist niet goed hoe hij moest uitleggen wat er gebeurd was. “Ik weet het niet,” begon hij. “Ik had iets gedaan. Ik bedoel, ik geloof dat ik dingen heb gedaan waardoor ze niets meer van me moesten hebben.”

“Dus toen ben je weggegaan,” zei ze nuchter. “Daar kan ik inkomen. Ga je nog terug?”

“Nee, dat kan niet,” zei hij. “De schade die ik heb veroorzaakt is blijvend.”

Katherine knikte ernstig. “Blijvende schade. Sjonge, dat klinkt ernstig.” Maar meteen daarop brak er een glimlach bij haar door, die haar tanden nog meer liet blikkeren dan die van daarnet. “Nou, nu ben je onze koning. Misschien kun je daar iets van maken.”

“Ja, dat ga ik doen,” zei Max, die dat wel zag zitten.

Net op dat moment verplaatste een van de lichamen boven op Katherine zich, waardoor de druk op haar hoofd kennelijk toenam. Ze keek gekweld, en de slaperige uitdrukking op haar gezicht maakte plaats voor een blik die ervan getuigde dat ze een sterke kramp voelde.

“Gaat het goed met je?” vroeg Max.

“Ja, ik ben dat soort dingen wel gewend,” zei Katherine. “Nou, welterusten dan maar.” Maar ze keek nog steeds verpletterd.

“Welterusten,” zei iemand anders.

De beesten wensten elkaar allemaal welterusten, en dat liep uit op een geroezemoes over de vraag wat nou het mooiste van al het rotzooi trappen was geweest.

Ira lachte. “Weet je nog dat we jou door de lucht gooiden, Judith? Wat was je mooi!”

“Als ik door de lucht vlieg, ben ik op mijn mooist, wou je dat zeggen? Was ik ook mooi toen ik met mijn hoofd op die steen terechtkwam?” Ze slaakte ineens een gilletje. “Hé, wie kietelt mij daar?”

Ira was als volgende aan de beurt. “Hé! Volgens mij is het Carol. Doe jij dat, Carol?”

Carol lachte. “Ik? Nee hoor, ik zou nooit…”

Judith snoof. “Je hebt al jaren niet meer gekieteld, Carol. Is dat de invloed van de nieuwe koning? Kunnen we nog meer gekietel van je verwachten?”

“Ik zei het al: ik was het niet!” zei hij.

Toen slaakte Judith weer een gilletje.

“Niet daar, Carol! Daar kan ik niet tegen! Nee!”

§

Terwijl de rest van de hoop kalmeerde en ging slapen en snurken, kroop Max uit de opeenhoping om een frisse neus te halen. Hij ging aan de rand van de bontberg zitten en legde zijn hoofd op het been van deze of gene. De hemel begon net van kleur te veranderen en zette de wereld in het wazige roze licht van de zonsopgang. Het was een enorme puinhoop om hem heen, alsof er een aardbeving had plaatsgevonden, zo zag het landschap eruit, en Max voelde zich er ontzettend thuis.

≡

Drieëntwintig

Max sliep nog half en had zijn ogen nog dicht toen het tot hem doordrong dat hij op en neer bewoog. Hij voelde een zacht briesje op zijn gezicht en de lucht was koel en helder. Hij lag niet meer op de hoop, dacht hij – daar had een sterke geur gehangen en de lucht van plakkerige haren was er te snijden geweest. Even vreesde hij dat hij weer op de woelige baren was, maar toen hij zijn ogen opende, zag hij aan weerszijden de gelige hoorns van Carol, en toen besefte hij dat hij op diens schouders zat en hoog boven het aardoppervlak werd rondgedragen.

“Ik wilde je niet wakker maken,” zei Carol, “maar ik ben wel blij dat je het bent. Ik wil je wat laten zien.”

“Oké,” zei Max, om zich heen kijkend. Ver naar beneden lag de zee in een eindeloze gouden glinstering, en boven hem zag hij de hemel van hard kobaltblauw. Vanaf zijn uitkijkpost op Carols schouders leken alle kleuren op het eiland drie keer zo helder en levendig.

Max voelde aan zijn hoofd. “Waar is mijn kroon?”

“O, de kroon heb je vandaag niet nodig,” zei Carol. “Ik heb hem voor je in het vuur gezet.”

“O. Oké, bedankt,” zei Max. Even later drong het pas tot hem door dat hij niet begreep waarom zijn kroon in het vuur was gezet, maar Carol vond het blijkbaar doodgewoon, en hij wilde niet moeilijk doen over iets wat hier blijkbaar gebruikelijk was.

Ze liepen weg van de rots, het bos door en vervolgens het kreupelhout in, dat er vreemd en nieuw uitzag – met oranje varens, gele mossen en witgemarmerde klimplanten.

Max wilde alles goed bekijken, maar hij was doodmoe. Meer dan een paar uur kon hij niet hebben geslapen, en hij was vies. Meer dan ooit stonk hij naar zijn eigen lichaamsvocht, en de stank was des te penetranter door de veel doordringender geuren van de beesten. Hij waste zich graag niet al te vaak, maar deze ochtend verlangde hij naar een lange, hete douche.

§

“Hoe ben je hier eigenlijk gekomen?” vroeg Carol.

“Ik? Met de boot,” zei Max.

Carol floot onaangedaan. “Nou. Dan ben je vast een goede zeeman.”

“Ja. Maar ik hou niet zo van varen,” zei Max, die zich ineens weer de eindeloze verveling en de onophoudelijke verblindende glinstering van het zonlicht op het water herinnerde.

“Nee, ik ook niet,” zei Carol opgewonden. “Varen is stom-vervelend! En ik heb nergens zo’n hekel aan als verveling. Als verveling hier nu voor me stond,” – hij begon ineens harder te praten – “weet ik niet of ik me zou kunnen inhouden. Waarschijnlijk zou ik haar opeten!”

Ze moesten er allebei om lachen. Max wist precies waar Carol het over had. Max had ook vaak verveling willen opeten. Heel vaak.

§

Langs het pad groeiden bomen waarvan in de stammen gaten waren geboord, zag Max. Het waren keurig nette, ronde gaten op ongeveer beesthoogte. Die zijn zeker van Ira, dacht hij.

“Je hebt gisteravond met Katherine gepraat, hè?” zei Carol.

“Het meisje?” zei Max. “Ja, ze is heel aardig.”

“Jazeker. Ze is lief. Ze is…Ze is, eh…” Carol deed alsof hij grinnikte. “Ze zal je wel het een en ander over mij hebben verteld?”

“Nee,” zei hij, nadat hij moeite had gedaan het zich te herinneren. “Nee, ze heeft niks over je gezegd.”

“O nee? Niet? Niks?” Carol vond het kennelijk geestig en lachte bulderend. “Dat is echt grappig.”

Max en Carol vervolgden hun weg over een kronkelend pad.

“Hebben jullie eigenlijk ouders?” vroeg Max.

“Hoe bedoel je?” vroeg Carol.

“Nou, een vader en een moeder?”

Carol keek Max onderzoekend aan. “Natuurlijk. Iedereen heeft ouders. Ik praat alleen niet over de mijne, want die zijn geschift.”

§

Ze kwamen door een van de meest vreemde landschappen die Max ooit had gezien of waarvan hij ooit had gedroomd. Heuvels die trilden alsof ze van gelatinepudding waren, rivieren waar in het midden de stroomrichting werd omgekeerd, boompjes met bijna doorzichtige stammen die het zonlicht opslorpten en vervormden tot een soort roze cellofaan.

“Kijk, Max,” zei Carol, toen ze het bos verlieten en een gebied van grijsblauw zand en toendra’s betraden, “alles wat je ziet behoort tot jouw koninkrijk. Alles op dit eiland, eigenlijk. De bomen met de gaten erin zijn natuurlijk van Ira, en een deel van het strand is van Katherine, maar verder is alles van jou. En dan hebben we in de bossen hier en daar nog wel dieren die je zeker zullen willen doden, ook al ben je de koning. Ze zijn eigenzinnig en willen niet luisteren. Maar desondanks ben jij de opperheerser en kun je doen wat je wilt. En als iemand daar anders over denkt en probeert om je benen of je hoofd op te eten, kom dan naar mij toe. Dan verpletteren we hem met rotsblokken of zo.”

Max knikte instemmend.

Toen kwamen ze op een breed, plat terrein, dat bezaaid lag met stenen en een verlaten indruk maakte. Max kende dit soort landschappen uit de lessen van meneer Wisner. Hij klom van de schouders van Carol naar beneden om de omgeving te inspecteren.

“Zie je die steen?” zei Max, en hij wees naar een stuk obsidiaan. “Dat was vroeger lava. En in de toekomst zal het ooit zand zijn.”

Carol was zeer onder de indruk. “En wat wordt het daarna?”

“Dat weet ik niet…” zei Max, nadenkend. “Stof, misschien?”

“Stof, hè?” zei Carol. “Ik dacht dat je ‘vuur’ zou gaan zeggen.”

Ze liepen nog een tijdje door, met alleen het geluid van de wind om hen heen.

“Wist jij dat de zon ooit sterft?” vroeg Max.

Max had het zomaar gezegd, zonder erbij na te denken. Maar nu hij de vraag had gesteld, was hij blij dat hij het had gedaan. Hij dacht dat Carol er weleens een antwoord op kon hebben.

Carol bleef staan en keek eerst neer op Max en toen omhoog naar de zon. “Die zon, bedoel je?”

Max knikte.

“Sterven? Hoe kan die nou sterven?” vroeg Carol, oprecht verbijsterd.

“Dat weet ik niet. Hij zal donker worden en misschien veranderen in een zwart gat.”

“Wat voor een gat? Waar heb je het over? Van wie heb je die lariekoek?”

“Van meneer Wisner, mijn leraar.”

“Meneer Wis-wie? Wat een onzin.” Carol keek weer op naar de zon, die gewoon stilstond en zijn felle licht uitstraalde. “Zoiets zal nooit gebeuren. Jij bent tenslotte de koning! En kijk mij eens. Wij zijn groot!” Hij stak zijn armen naar weerszijden uit, waardoor zijn enorme borstkas nog verder opzwol. “Grote mannen zoals wij hoeven zich toch geen zorgen te maken over kleine dingen als de zon?”

Max glimlachte zwakjes.

“Wil je dat ik hem opeet, koning?” vroeg Carol. “Ik spring er zo naartoe, en dan eet ik die eikel op voordat hij dood is, of wat dan ook.” Hij sprong op en maakte met zijn behaarde arm een graalbeweging naar de zon.

Max lachte. “Nee, nee. Niet doen,” zei hij.

“Weet je het zeker? Hij ziet er sappig uit.”

“Nee, laat maar.”

Carol legde zijn hand op Max’ hoofd. “Oké. Je hoeft het maar te zeggen, hoor. Kom, we zijn er bijna.”

§

Ze liepen door de lava en vervolgens door een doolhof van lange, scherpe zilverkleurige stenen die eruitzagen als tanden. Het waren er duizenden, overal om hen heen.

“Wacht maar totdat we er zijn,” zei Carol, die opgewonden begon te raken. “Je zult het fantastisch vinden. Als iemand het kan begrijpen, zou jij het moeten zijn. Ik heb gezien hoe je de dingen bestudeert. Je hebt goede ogen.”

Op dat moment sjokte er helemaal in de verte over een woestijnkam een reusachtig dier – zeker vijftien meter hoog – langzaam voorbij. Het had veel weg van een hond.

“Wat is dat?” vroeg Max, die een verhaal verwachtte over een mythisch dier met een mythische naam.

Carol kneep zijn ogen half dicht en hield zijn hand boven zijn ogen om beter te kunnen zien. “O, dat is een hond,” zei hij. “Maar met hem praat ik niet meer.”

§

Max en Carol beklommen een steile heuvel die bezaaid lag met grote zilverkleurige stenen. Carol kon met zijn enorme benen een stuk makkelijker over de stenen klauteren dan Max. Carol sprong van de ene steen op de andere, terwijl Max grote moeite had om hem bij te houden en in elk rotsblok gaten moest zien te vinden om zijn voeten in te zetten.

Toen hij zo uitgeput was dat hij bijna niet meer verder kon, hoorde hij Carol van boven roepen: “We zijn er – ik in elk geval wel.”

Max keek op en zag Carol in de ingang staan van een prachtig en duizelingwekkend ingewikkeld houten bouwsel dat in de helling van de berg was geconstrueerd. Het was een volstrekt uniek ontwerp, met ronde vormen zoals de nesten die ze op de eerste avond stuk hadden geslagen, maar veel ingewikkelder en grootser – een uit verscheidene lagen bestaand paleis, dat op de een of andere manier onder een rechte hoek in de berghelling verankerd was. Toen Max eindelijk bij de platte steen kwam waar Carol op stond, had die een waanzinnige grijns op zijn gezicht.

“Ben je er klaar voor?” vroeg Carol.

Max stond te hijgen van de klauterpartij, maar kon niet wachten. Hij knikte.

Carol keek om zich heen om er zeker van te zijn dat ze niet gevolgd waren en ging Max toen voor naar binnen.

≡

Vierentwintig

Het was een groot vertrek met een hoog plafond, en er scheen een uitbundig perzikkleurig licht. Het was een soort werkplaats; het was er rommelig en het stond vol met allerlei soorten projecten – voorwerpen die aan het plafond hingen en op vliegers leken, op de vloer lagen achtkantige dozen, en alles was tot in duizelingwekkende details in talloze fraaie patronen bewerkt. In het plafond zaten wel honderd bovenlichten, allemaal ovaal van vorm, waardoor het felle zonlicht, gefilterd door een soort vleeskleurig glas, het vertrek binnen kon stromen.

Max liep langzaam rond en bekeek alles. Overal was veel te zien, in hout uitgesneden of uit hout, stenen en edelstenen samengestelde dieren. Aan de muren talloze tekeningen, schilderingen, diagrammen en plattegronden.

Op de grote werktafel was een hele stad geconstrueerd, wel zes meter lang en twee meter hoog, met gebouwen als bergen, gerangschikt volgens een zekere regelmaat, bijna als een rooster. De architectuur van de stad leek op die van het dorp dat ze vernield hadden: lange, rechte lijnen, flauwe bochten, windingen van onwillige spiralen. De details waren heel precies en nauwgezet uitgevoerd. De constructie zag eruit alsof het wel tien jaar gekost moest hebben om hem te maken. Het was een modelwereld – beheersbaar, voorspelbaar en netjes.

“Heb jij dit gemaakt?” fluisterde Max met ontzag in zijn stem.

“Ja,” zei Carol, die, met Max erbij, alles met nieuwe ogen zag.

“Echt heel mooi,” zei Max. “Ik wou dat ik mezelf kon laten krimpen, zodat ik erin kon kruipen.”

Carol opende zijn mond in een brede, spottende grijns. “Nou, ga je gang!” zei hij. Hij voerde Max mee onder de tafel, waarin hij midden in het geheel een gat had uitgezaagd. Max stak zijn hoofd door het gat en stond nu midden in de modelwereld.

“Ik heb het nog maar één keer aan iemand anders laten zien, en zij begreep het niet echt,” zei Carol, voor wie het blijkbaar al een kwelling was de herinnering op te halen. Omdat hij wel aanvoelde dat dit zijn humeur niet ten goede kwam, veranderde Carol van onderwerp. “O! Moet je hier eens kijken.”

Met zijn grote klauwen draaide Carol het hoofd van Max zo dat hij de modelstad op straatniveau zag. Terwijl Max de details van de gebouwen bekeek, hoorde hij het geluid van stromend water. Carol had een kan gepakt, die hij scheef hield, en algauw liep er een trage stroom water door de straten.

“Rivieren leken me altijd beter geschikt om van de ene plaats naar de andere te komen,” zei Carol.

De staten waren geplaveid met water, zag Max. Op een kruising voer een bootje. Het ene moment was het zichtbaar, het volgende was het weer weg.

Ineens zag Max dat in het bootje twee ruw vormgegeven poppetjes zaten die Carol en Katherine voorstelden. Het bootje voer al snel een boulevard op, waar ook veel andere bootjes voeren, allemaal met beesten erin. Even later sloeg het bootje met Carol en Katherine erin af – bij een tweesprong ging het linksaf, terwijl de rest rechts afsloeg – en toen voer het tegen een paal aan, waardoor de twee figuurtjes uit het bootje werden geslingerd. Ze zonken onmiddellijk.

Max keek geschrokken op naar Carol, maar die had het niet in de gaten – hij was geconcentreerd bezig aan een nieuw gebouw voor de modelstad. Heel voorzichtig stond hij met de pink van zijn poot een dun reepje hout te bewerken.

Het verbaasde Max zeer dat Carol, die toch een gespierde figuur was en makkelijk driehonderd kilo woog, zo’n pietepeuterig werkje kon doen. Max liet zijn blik weer door de stad dwalen, en hij keek ook eens onder tafel. Daar was niets te zien, op een paar druppels na op plekken waar de straat lekte.

“Wat zou er onder de stad gebeuren, met al dit water?” vroeg Max.

“Ik weet het niet,” zei Carol, wiens nieuwsgierigheid gewekt was.

Max bekeek de onderkant wat nauwkeuriger. “Je zou er een hele onderwaterwereld kunnen maken. Een omgekeerde wereld, waarin alles van het pafond naar beneden hangt, zoals stalactieten. Dan zou je vissen onder de straten kunnen laten zwemmen, en metro’s zijn dan duikboten.”

“Sjonge,” zei Carol, die het allemaal voor zich zag. “Dat is goed bedacht, ja. Goeie hersens heb je, Max.”

Max glimlachte. Het was voor het eerst dat iemand dit tegen hem zei. Hij vond het fijn dat Carol zijn hersens goed vond.

Carol liet zijn blik over de stad gaan en zag alles met de ogen van Max. “Ik ben dol op het maken van gebouwen. Dit is het eerste dat ik ooit heb gemaakt. Ik probeer gebouwen te maken waar het goed toeven is. Zoals dit. Kom hier.”

Max deed een stap in zijn richting. Maar ineens sloeg Carol zijn armen om Max heen.

“Hoe voelt dat?” vroeg Carol.

“Eh…harig? Warm. Lekker.”

“Juist. En zo wil ik een hele wereld bouwen. Ben je weleens ergens geweest waar je je lekker zou moeten voelen, maar waar je niks te vertellen hebt, alsof je nog maar heel klein bent? Waar het is alsof de mensen alleen maar uit lucht bestaan en je geen idee hebt wat hun volgende stap zal zijn?”

Max knikte verwoed.

“Wanneer?” vroeg Carol.

“Nou,” zei Max, die verbaasd was ineens in het middelpunt te staan. “Die keer dat ik bij een vriendje thuis was en iedereen in het gezin zo’n enorme mond had, maar geen oren. Op de plaats waar hun oren hoorden te zitten, hadden ze alleen maar nog meer monden, zodat ze niet konden luisteren.”

Carol was in vervoering.

“En als je wat zei,” vervolgde Max, “hoorden ze je niet. Zelfs het vriendje van de moeder had drie monden. Het enige wat ze de hele tijd deden, was eten en praten.”

Carol huiverde omstandig. “Bah. Wie wil er nou in zo’n huis wonen? We moeten een plek hebben waar de mensen niet drie monden hebben, waar de zon je niet in de steek kan laten door dood te gaan en waar je niet zomaar door een berg bedolven kunt worden. Ik wil een stad maken waar alleen dingen gebeuren waarvan je wilt dat ze gebeuren.”

§

Toen ze een paar uur in de werkplaats hadden doorgebracht, vonden Max en Carol het tijd worden om de anderen weer eens op te zoeken.

“De onderdanen van je koninkrijk wachten op je,” zei Carol.

Max knikte ernstig. “Dat is waar,” zei hij.

§

Maar onderweg naar beneden op de met stenen bezaaide helling kreeg Max een idee, en het leek een idee dat uitgevoerd diende te worden ten dienste van het eiland.

Hij wilde dat Carol een van de gigantische rotsblokken op de helling – een van de traptreden die naar de werkplaats voerden – zou oprapen en van de heuvel afin zee zou gooien.

Carol glimlachte. “Nee, meen je dat?” vroeg hij.

“Ja,” zei Max ernstig. “Het is een bevel.”

“Dat is voor mij voldoende,” zei Carol, en hij hurkte neer voor het rotsblok. Luid grommend en met een vertrokken gezicht van inspanning en opgezette aderen tilde hij het rotsblok op. Met een paar dribbelpasjes liep hij naar de rand van de rots en wierp de steen naar beneden. Ze keken allebei toe hoe hij naar beneden stortte, met veel geweld van de berg af stuiterde en in zee viel, wel honderd andere stenen meesleurend.

Max keek Carol grijnzend aan. “Wauw, dat was een goed idee! Laten we er nog een paar doen.”

Max wees nog een rotsblok aan, en Carol tilde het op en gooide het over de rand naar beneden. Weer werd er een aanzienlijk deel van de rotswand meegesleept.

“Oké, wie wil er als volgende?” vroeg Max met een blik op de resterende rotsblokken. Hij keek er drie aan, wees ernaar en bekeek ze een voor een met grote achterdocht.

Hij wees er een aan. “Jij?” zei hij. Het rotsblok zei niets.

“Jij?” Ook het volgende rotsblok koos ervoor om te zwijgen.

Het derde rotsblok keek hem pedant aan, dacht Max. “Carol, pak ‘m,” beval hij.

Carol tilde ook dit rotsblok op en gooide het van de rots af. Het stuiterde naar beneden en maakte onderweg een kleine lawine van andere stenen los, die bonkend in de richting van de zee vielen en er met grote, luide plonzen in terechtkwamen.

Nu alle rotsblokken die naar de werkplaats van Carol leidden beneden in zee lagen, zou het voortaan moeilijker worden om daar te komen, maar daar dachten Max en Carol op dat moment niet aan. Max in elk geval niet. Hij dacht eraan hoeveel angst hij in de harten van alle rotsblokken op de helling had gezaaid, en waarschijnlijk in die van alle rotsblokken op het eiland.

Max lachte totdat hij er een loopneus van kreeg. “Man, o man, die stenen zijn echt doodsbang voor ons!”

Carol glimlachte. “Dat zijn ze zeker, koning. En terecht. Goed gedaan.”

≡

Vijfentwintig

Toen Max en Carol terugkwamen op de plek waar de huizen van de beesten hadden gestaan, zag Max het resultaat van het rotzooi trappen van de vorige avond. Eén grote puinhoop. Geblakerde bomen en takken, enorme kuilen in de grond, en letterlijk elk nesthuis was onherkenbaar vernield en platgestampt.

De andere beesten hadden zich te midden van de verwoesting verzameld. Sommige beenden heen en weer, andere stonden met de armen over elkaar, en allemaal keken ze ongeduldig uit hun ogen. Katherine was nergens te bekennen.

Ira zat zenuwachtig op Judiths arm te bijten, en toen ze allemaal zagen dat Max en Carol de helling afliepen en naar hen toe kwamen, haalde Ira haar arm uit zijn mond om iets te zeggen.

“Waar was je nou? Wij waren hier. Alleen.”

De anderen grauwden binnensmonds. Max stak zijn hand in de resten van het vuur en pakte zijn kroon. Hij zette hem op zijn hoofd en kromp ineen. De kroon was nog warm.

“Zonder onze koning,” voegde Judith er nog aan toe, terwijl ze Ira bij haar arm wegsloeg. Hij had er een rij diepe afdrukken van zijn tanden in achtergelaten.

Alle monsters – Judith, Ira, Douglas, de stier en Alexander – kwamen nu met zeer ontevreden gezichten om Max heen staan, en terwijl ze dat deden, begon het vreselijk te stinken. Tijdens het rotzooi trappen hadden de beesten veel gezweet, en nu roken ze naar azijn en kikkererwtenpasta. Max vroeg zich af of hij zich zorgen moest maken, gezien het feit dat de beesten hem op ongeveer dezelfde manier insloten als de vorige avond. Hij zou bezorgder zijn geweest als Carol niet achter hem had gestaan. Desalniettemin begreep hij dat hij een verklaring moest geven voor zijn afwezigheid.

“Ik moest mijn koninkrijk zien,” zei Max, die moeite deed om zo koninklijk mogelijk te klinken. “Voor een inventarisatie. Carol heeft me rondgeleid.”

De golf van woede leek tot bedaren te komen, maar stak toen de kop weer op.

“Waarom waren wij daar niet bij uitgenodigd?” vroeg Judith. “Ik had je alles kunnen laten zien. Ik zou er geen plezier aan hebben beleefd, maar ik zou het wel gedaan hebben. Waarschijnlijk. Als ik inspiratie had.”

“Judith, hou op,” zei Carol, en hij legde zijn hand op haar schouder. “Het was mijn taak om hem rond te leiden, dus heb ik dat gedaan.”

“Ik zou toch niet met zo’n rondleiding zijn meegegaan,” zei Ira.

“Zien jullie nou wel?” zei Carol. “Jullie hebben niks gemist. Er is niks aan de hand.”

Met tegenzin werd de verklaring geaccepteerd. Judith ging zitten, zette haar handen onder haar kin en keek Max aan.

“En vertel eens, Max,” begon Judith. “Of koning, wat moet ik eigenlijk zeggen? Koning Max?”

“Zeg maar koning, Judith,” zei Carol.

Ze grijnsde. “Hmm. Koning Judith. Ja, dat klinkt goed.” Alexander moest erom grinniken. “Koning Max,” vervolgde Judith, “wat voor een koning wil je eigenlijk zijn?”

Carols gezicht verstrakte. “Judith, je moet niet…”

“Het is maar een vraag. Jij hebt de hele dag met hem over het eiland gelopen, en je hebt natuurlijk van alles over ons gezegd – wie van ons goed was en wie er niet goed was – , en ondertussen hebben wij hier zitten lijden.”

Carol haalde zijn schouders op. “Lijden? Je méént het!”

Judith snoof. “Jazeker,” zei ze zacht. “We lijden onder al die vragen. En onder de twijfel.”

“En onder het Niets,” voegde Ira eraan toe.

“En onder het Niets,” herhaalde Judith. “Dat zou ik nog bijna vergeten: het Niets. Ira heeft last van het Niets. Je weet wat Ira vindt van het Niets.” Toen ze de uitdrukkingsloze blik van Max zag, zei ze ter verklaring: “Hij houdt niet van het Niets. Dat geeft hem een leeg gevoel. En als hij zich leeg voelt, gaat hij mij bijten, en dat irriteert me. En als ik geïrriteerd ben, ga ik op van die wezentjes met botjes en bloed erin bijten.”

Ira, die inmiddels weer op Judiths arm beet, fluisterde hardop in Judiths oor: “En de hamers…”

“Zeker,” zei Judith. “Weet je nog, van die hamers, Max? Je had een heel verhaal over hamers, dat er een koning was die ze gelukkig kon maken. Nou, de hamers zijn ongelukkig, Max. Wat denk je daaraan te gaan doen? Je bent hier al een hele dag en er is nog niets gedaan. Daar zijn de hamers niet blij mee.”

Carol lachte en wuifde haar vraag weg. “Judith, alsjeblieft. Je wilt toch niet zeggen dat je nu ongelukkig bent? We zijn allemaal gelukkig.” Hij draaide zich om en keek naar de enige boom die nog overeind stond in het kale landschap. “Boom, zeg eens: ben jij ongelukkig?” De boom antwoordde niet. Toen wendde hij zich tot een stapel stenen, waarvan er een de vorige avond Douglas voor problemen had gesteld. “Stenen, zeg het me als jullie je onbegrepen voelen.” De stenen reageerden niet. Daarna stak Carol zijn armen omhoog, keek naar de hemel en zei: “Hemel, zeg het als je je onbemind voelt.” Er kwam geen antwoord. Toen keek hij Judith weer aan. “Zie je nou? Alle andere dingen die er bestaan zijn volkomen tevreden.”

Max glimlachte om Carols act, en Carol glimlachte terug. Toen stak Carol Judiths hoofd in zijn mond. Max dacht dat er iets naars ging gebeuren en verstijfde, maar Carol schudde haar hoofd vriendschappelijk heen en weer, zoals een hond doet met een lappenpop.

Judith lachte. “Ja, ja, oké. Ik snap wel dat jij tevreden over hem bent, Carol,” zei ze, terwijl ze haar hoofd terugtrok en Carols speeksel uit haar oren veegde, “maar hij is koning van ons allemaal. Wat gaat hij voor ons doen?”

“Oké. Natuurlijk,” zei Carol. “Ik snap het. Ik weet wat je bedoelt. Maar je moet hem wel de kans geven. Max heeft een heleboel goede ideeën. Ik heb nog nooit iemand met zo’n goed stel hersens meegemaakt.” En toen keek hij Max aan. “Ga je gang, Max. Vertel ze wat je van plan bent om alles voor iedereen en voor altijd te verbeteren.”

≡

Zesentwintig

Weer tastte Max rond in het donkere velours van zijn hersenen, en weer vond hij iets. Was het een parel? Hij wist het niet zeker.

“Wat dachten jullie van een optocht?” vroeg hij.

Hij zag slechts uitdrukkingsloze gezichten voor zich. Niemand wist wat een optocht was. Maar Max was dol op optochten. Hij had sinds zijn geboorte elk jaar wel aan een optocht meegedaan, alleen vorig jaar niet, toen hij in de flat van zijn vader moest blijven, waar hij de hele dag niets te doen had, behalve de optocht mislopen waar hij aan mee had willen doen.

Ze hadden hem gevraagd om mee te rijden op de motorkap van een van de autootjes ter grootte van een kajak die door leden van de Rotary werden bestuurd. Hij had ervoor geoefend met meneer Leiand, een oudere man met een ovaal hoofd die een fez droeg, niet alleen tijdens optochten maar altijd. Er waren mensen die hem Fez noemden, en telkens als iemand Fez tegen hem zei, deed hij alsof hij niet begreep waar die bijnaam vandaan kwam. En als hij dan diep had nagedacht, zei hij: “O, vanwege dat hoofddeksel!” Elke keer weer voelde de bedenker van de bijnaam zich op zijn plaats gezet. Bedenkers van bijnamen zijn de minst creatieve mensen die er bestaan, zei hij dan.

Maar goed, de optocht zou worden gehouden op een dag dat Max bij zijn vader in de stad zou zijn. Sinds hij was weggegaan, deed zijn vader zijn best om alle situaties te vermijden waarin hij de kans liep een of twee, of misschien wel een paar honderd vrienden en vriendinnen van Max’ moeder tegen het lijf te lopen, dus mocht hij niet meedoen aan de optocht.

“Een optocht, wat is dat voor een ding?” vroeg Ira.

“Een optocht?” Max legde om te beginnen uit dat een optocht een van de grote uitvindingen van de mens was. En ten tweede, zei hij, gold het in alle beschavingen als de beste manier om aan de onderdanen te laten zien dat er een nieuwe koning was. De bedoeling was dat Max aan het hoofd van al zijn nieuwe onderdanen een rondgang over het eiland zou maken, waarbij ze hard zouden stampen en veel liederen zouden zingen, voornamelijk ten behoeve van de duizenden lagere diersoorten die het eiland bevolkten.

“Sjonge, dat klinkt goed, zeg,” zei Douglas.

Ze vormden een rij, met Max, met zijn scepter in de hand, aan het hoofd. Er werd besloten dat de optocht door het bos zou voeren, om het ravijn heen, over de veelkleurige wei – de plek waar de minitornado’s huisden, was Max verteld; en als hij ze zag, zou hij ze ongetwijfeld herkennen – en ten slotte eindigen bij de lagune, waar ze, zo stelde Max zich voor, even zouden gaan zwemmen om bij te komen van de vermoeienissen van de optocht. De optochten waar hij thuis aan mee had gedaan waren steevast geëindigd in het gemeentelijke zwembad, en het einde van een optocht riep bij hem dan ook de associatie op met een massale zwempartij in het grote bad, duiken vanaf de hoge en tot diep in de avond marcopolo spelen.

“Is iedereen er klaar voor?” vroeg hij.

Carol stond pal achter hem, gevolgd door Douglas. De volgende was Judith, en dan kwamen Ira, Alexander en ten slotte de stier.

“Waar is Katherine?” vroeg Max.

“Ja, op haar kunnen we niet wachten, hoor,” zei Carol snel.

“Ze zou trouwens toch geen zin hebben in zoiets,” merkte Douglas op. “Ze houdt niet zo van gezelschapsspelletjes, koning.”

Ze knikten allemaal instemmend.

“Daar verschrompelt haar aura van,” zei Judith, met een schampere nadruk op het woord ‘aura’.

Max hield er niet van een optocht te houden als de stoet niet volledig was, maar nu iedereen die er wel was er klaar voor was, kon deze optocht niet nog eens uitgesteld worden. Max stak zijn scepter omhoog, zette zijn kroon recht en haalde diep adem.

“Voorwaarts, mars!” riep hij.

Max marcheerde zo paradeachtig en krijgshaftig als hij kon, hief zijn knieën hoog op en zwaaide bij elke stap met zijn scepter boven zijn hoofd.

De andere deelnemers aan de optocht volgden in zijn voetspoor en improviseerden op aandringen van Max zoals het hun goeddocht. Carol marcheerde als een eng monster met allebei zijn armen boven zijn hoofd. Douglas schuifelde met zijn voeten naast elkaar, wat veel moeilijker en vermoeiender leek dan nodig was, maar Max vond dat het de optocht als geheel op een bepaalde manier zwieriger maakte. Judith en Ira marcheerden op min of meer traditionele wijze, met gestrekte en hoog opgeheven benen, al had Ira er door zijn gebrekkige evenwichtsgevoel moeite mee om de rechte lijn vast te houden. Max kon de stier en Alexander niet goed zien, maar hij ging ervan uit dat die wel zouden weten wat ze deden en trots meededen aan de optocht.

§

Na ongeveer een uur marcheren door het uitgedunde bos, dat voor een groot deel zwartgeblakerd en ernstig aangetast was door het rotzooi trappen van de vorige avond, begon Max het gaandeweg steeds meer te betreuren dat een wezenlijk onderdeel van een goede optocht ontbrak: er was geen publiek.

Net toen hij zich afvroeg wat er aan het probleem gedaan zou kunnen worden, viel zijn oog op de honderden wezentjes die hij de vorige avond tijdens zijn tocht door het bos al had gezien en die op katjes leken. Nu doken ze overal langs het pad op, waar ze op de omgevallen bomen zaten of stonden. Allemaal keken ze naar de optocht alsof ze voor het eerst getuige waren van zo’n demonstratie. En dat was waarschijnlijk ook zo, dacht Max bij zichzelf.

Toen de andere deelnemers aan de optocht de katjes in de gaten kregen, deden ze extra hun best om zo mooi mogelijk te paraderen: ze trokken hun benen hoger op en schuifelden heftiger. Die extra inspanning leek op haar beurt weer meer toeschouwers aan te trekken. Ineens bleken ze te worden gadegeslagen door duizenden paren ogen, waarvan de meeste van de katten waren, maar die soms ook op het uiteinde zaten van de dunne tentakels van varenachtige planten. Toen Max, die dacht dat het een soort landanemonen waren, ze wat beter bekeek, zag hij dat ze honderden ogen hadden, elk op het uiteinde van een lange, kronkelige stengel. Max wist niet of ze konden denken, laat staan of ze enig besef hadden van de grootsheid van de optocht, maar dat deed er eigenlijk ook niet toe. Terwijl Max verder liep aan het hoofd van de optocht, zag hij alleen ogen, allemaal starende ogen, allemaal in vervoering.

Toen ze volgens de schatting van Douglas ongeveer halverwege de lagune waren, en Max moe begon te worden, schoot hem iets te binnen waardoor het probleem van zijn vermoeidheid waarschijnlijk opgelost zou worden, maar dat tevens een van de meest karakteristieke elementen van een optocht vertegenwoordigde.

Hij klom tegen het been van Douglas op en liet zich een tijdje door hem dragen, waarbij hij met zijn scepter de richting aangaf. Na enkele minuten begon het Max echter te vervelen en besloot hij om als een slingeraap van het ene paar schouders op het andere te springen. Dit was een veel riskantere activiteit dan de slingerapen het deden voorkomen, maar elke keer als Max dreigde weg te glijden, werd hij door een grote klauw weer op zijn plaats gezet. Max had er alle vertrouwen in dat hij in de toekomst beter zou gaan springen, maar in elk geval zou dit de manier zijn waarop hij zich voortaan zou voortbewegen. Het ging sneller dan lopen en het uitzicht van bovenaf beviel hem veel beter.

Gezeten op het hoofd van de stier liet hij, terwijl de andere deelnemers aan de optocht verder paradeerden, voor zichzelf de verschillende mogelijkheden de revue passeren – de dingen die hij kon gaan doen samen met zijn zeven grote speelkameraden, al of niet facultatief – en het eerste en meest voor de hand liggende leek hem dat ze samen een schip zouden maken. Hij sprong op Ira’s schouders en viel met de deur in huis.

“Ja, het moet een vampierschip worden,” zei Max, “het grootste en snelste vampierspookschip dat ooit gebouwd is. We zullen er een hele hoop bomen voor nodig hebben. We moeten er, eh…twintig…nee, meer…we hebben er honderd van de grootste boomstammen van het eiland voor nodig. Ira, jij verzamelt de bomen.”

“Oké,” zei Ira.

“En een heleboel touw. En een paar zeilen.” Hij sprong naar Douglas. “Douglas, jij moet de zeilen zien te krijgen. De mooiste zeilen die een mens ooit heeft gezien!”

“Ja, koning Max,” antwoordde Douglas, en hij maakte met zijn klauw een soort aantekening op zijn arm.

“Ik word kapitein, en Judith, jij bent verantwoordelijk voor de snelheid. Jij moet zorgen voor een gunstige wind.” Judith leek er bijzonder mee ingenomen dat ze hiervoor werd gevraagd. “En Ira, jij mag de boot besturen. Hoe heet degene die de boot bestuurt?”

“De kapitein?” opperde Ira onzeker.

“Oké, goed. Ik bestuur het schip. Ik ben de kapitein.”

“En ik ben verantwoordelijk voor de wind?” zei Judith. Ze leek al een beeld voor ogen te hebben van haar nieuwe, belangrijke taak.

Max knikte. “De wind en het weer, ja. En de snelheid.”

“En ik dan?” vroeg Alexander.

“Jij mag op de uitkijk staan,” zei Max.

“Nee, ik wil niet op de uitkijk,” zei Alexander. “Of misschien zou ik het wel willen, als het een ander schip was en ik de kapitein was, en niet jij.”

Max wist niet wat hij tegen Alexander moest zeggen. Hij nam zich voor hem voortaan maar helemaal te negeren.

“Psst. Hé, koning!”

Toen Max zich omdraaide, zag hij dat Katherine zich verstopt had in een reusachtige holle boom. Ze wenkte hem. Dankbaar met het excuus dat hij nu had om de geit alleen te laten, sprong hij van Douglas’ schouders naar haar toe.

“Ik moet met je praten,” zei ze.

“Echt waar?” zei Max. “Waarover dan?” Hij wilde de optocht niet verlaten, dus probeerde hij haar over te halen het gesprek met hem te voeren terwijl ze samen met de anderen doorliepen.

Maar dat wilde ze niet.

“We moeten een beetje op onszelf kunnen zijn,” zei ze, terwijl ze hem van het pad trok.

Max vond eigenlijk dat hij zijn eigen optocht niet kon verlaten, maar Katherine had iets heel intrigerends. Het zou wel eventjes duren voordat ze hem misten.

“Pak me hier maar vast,” zei Katherine, doelend op het haar achter in haar nek. “Hou je goed vast.”

≡

Zevenentwintig

Dat deed Max, en meteen werden zijn voeten van de grond getild. Met Max op haar rug klom Katherine met onvoorstelbare snelheid de boom in waarin ze zich verborgen had gehouden. Ze deed het zo snel – zoals eekhoorns doen – dat hij zich maar nauwelijks vast kon houden. Binnen enkele seconden zaten ze boven in een vijftien meter hoge boom met hchtpaarse bladeren en zat Katherine op een stellage die ze tussen de twee hoogste zijtakken van de boom had gemaakt. Ze zette Max neer, en toen hij om zich heen keek, zag hij dat hij op een stuk hout van drie meter in het vierkant stond.

“Mooi is het hier, hè?” zei ze.

Hij knikte vol ontzag. Vanaf de stellage kon hij het hele eiland overzien – de bossen als bloemkolen, de roodverbrande woestijn, de zwarte en blauwe ravijnen en de immer grijnzende zee. Hij keek omlaag naar Katherine, die op haar buik op de smalle stellage lag.

“O, man, ik heb spierpijn van die klauterpartij,” zei ze. “Wil je over mijn rug lopen?”

Max snapte niet waar ze het over had.

Ze keek naar hem op en maakte een gebaar van hulpeloosheid. “Ik heb pijn aan mijn rug. Zou je er misschien even overheen kunnen lopen?”

Nooit eerder had iemand Max gevraagd om op zijn of haar rug te lopen.

“Hoe bedoel je? Echt op je gaan staan?”

“Ja, ja. Ga maar op me staan en loop dan wat heen en weer.”

Max kon er met zijn verstand niet bij.

“Toe maar, ga maar op me staan,” zei ze.

Hij tilde zijn voet voorzichtig op.

“Kom op, koning!” zei ze, en ze pakte zijn voet.

Voorzichtig liep hij over haar heen. Op sommige plaatsen was ze zacht, en op andere plaatsen voelde hij de spieren als touwen onder haar zware vacht.

“O, dat is lekker,” zei ze.

Max probeerde haar geen pijn te doen, maar moest ook zijn uiterste best doen om zijn evenwicht te bewaren. Eén uitglijer en hij zou niet alleen van Katherine afvallen, maar ook van de stellage, en dan vijftien meter naar beneden donderen. Maar Katherine leek zich om het gevaar in het geheel geen zorgen te maken.

“Nu moet je snel op en neer springen, alsof je door een vuur loopt,” zei ze.

Hij deed het zo goed als hij kon.

“Mooi, mooi,” zei ze. “Dat is de enige manier om van die knopen af te komen.”

Max ging langzamer springen en hoopte maar dat hij snel klaar zou zijn. “Klaar?” vroeg hij.

“Ja. Bedankt, koning,” zei ze, en ze rolde zich snel op haar rug, waardoor ze Max dwong snelle pasjes te zetten, alsof hij over een zich rondwentelende boomstam in het water trippelde, zodat hij even later op haar buik stond.

“Mag het wat langzamer, alsjeblieft?” vroeg hij.

Katherine keek hem aan alsof ze wilde nagaan of ze wel kon vragen wat ze hem wilde vragen.

“Hé, Max, heb jij ooit het gevoel dat je vastzit aan anderen?” vroeg ze, terwijl ze hem met halftoegeknepen ogen aankeek. Ze leek enorm opgelucht dat ze het gezegd had. “Ik heb soms het gevoel dat ik klem zit bij anderen…op een nare manier. Weet je wat ik bedoel?”

Max begon een antwoord te formuleren, maar daar leek ze niet op uit te zijn.

“Ik weet het niet,” vervolgde ze. “Ik heb soms het gevoel dat anderen me steeds maar opschepen met hun problemen, weet je?”

Max dacht dat hij het wel wist. Maar was dat ook zo? Hij wist het niet zeker, maar dat deed er niet toe. Hij vond het gewoon prettig om in haar gezelschap te zijn, alleen met haar te zijn. Ze leek in hem geïnteresseerd, ze leek met hem alleen te willen zijn en met hem te praten, en hij had ineens moeite met ademhalen.

Ze glimlachte naar hem. “Voordat jij hier kwam, dacht ik dat ik gek werd. Jij bent anders, weet je dat? Jij bent…” Ze leek iets heel serieus te gaan zeggen, maar ze bedacht zich blijkbaar. “Weet je, jij hebt minder haar, je bent schoner…en je ruikt lekkerder. Je ruikt niet heerlijk, maar wel lekkerder.”

Max lachte.

“Koning?” Het was een stem uit de verte, misschien die van Carol, van ver uit de diepte. “Max?”

Max sprong van Katherines buik en tuurde tussen de boomtoppen door of hij de optocht nog zag. Hij moest terug, realiseerde hij zich.

Katherine zuchtte. “Ja, ik weet het. Jij bent de koning. Het spijt me dat ik je van de onderdanen heb weggehouden. Wacht even. Ik weet een kortere weg.”

Weer hield Max zich vast aan het haar in haar nek, en meteen sprong Katherine van haar stellage – tien meter omhoog, dertig meter vooruit, waarna ze op een vijf meter lager gelegen rommelige verzameling bomen leken te zullen neerkomen. Maar toen ze dichterbij kwamen, werd er nog een stellage zichtbaar, en Max begreep dat ze daarop zouden landen. Hij zette zich schrap voor de klap, maar ze hadden de stellage nog niet aangeraakt of ze zaten alweer hoog in de lucht. Katherine had de stellage maar een fractie van een seconde hoeven aanraken om meteen weer op te kunnen springen, op weg naar de volgende boom en de volgende stellage. Op deze manier sprong ze, sneller dan een kangoeroe of een kikker, nog zes bomen verder, en elke keer was de sprong spannender dan een tocht in een achtbaan of een bungeejump. Het enige wat hem dwarszat was eigenlijk het braaksel op zijn wolvenpak. Hij had twee keer moeten braken, ja, maar het was eigenlijk een goed soort overgeven geweest. En uiteindelijk daalden ze verder af, steeds verder naar beneden. Verderop zag Max de lagune al, een groen stuk water in de vorm van een slapende hond, en vlak voor de lagune zag hij een groep beesten die ernaartoe op weg waren.

≡

Achtentwintig

Ze daalden langzaam neer op aarde, alsof ze aan wel honderd parachutes hingen. Ze waren eerder bij de lagune dan de groep, en Katherine zorgde ervoor dat iedereen hen zag aankomen. Maar niemand was onder de indruk, en Carol leek helemaal niet blij te zijn. Hij keek chagrijnig uit zijn ogen.

Max rende naar hem toe. “Hé! Zin om te gaan zwemmen?” vroeg hij.

Carol haalde zijn schouders op.

“Wat is er?” vroeg Max.

“Waar bleven jullie nou?” vroeg Carol.

“Wie? Katherine en ik? We hebben gewoon een andere weg genomen.”

“Maar jij zou toch vooroplopen in de optocht?”

“Dat heb ik toch gedaan?”

“Maar naderhand niet meer.”

Carols toon had iets scherps, en dat was nieuw. Max snapte het niet. Was hij echt ergens kwaad om?

“Nee, toen moest ik met Katherine iets gaan bekijken. Maar laten we nu gaan zwemmen. Hou je van water?”

“Nee,” zei Carol effen. “En ook niet van varen, weet je nog?”

Max wist het niet meer.

“Ik hoorde dat je het erover gehad hebt om samen een schip te gaan bouwen. Waarom is dat?”

“Hoe bedoel je?”

“Waar heb je een schip voor nodig, Max? Denk je er nu al over om hier weg te gaan?”

“Nee, nee,” zei Max. “Het is alleen voor de lol. Of voor noodgevallen.” Carol keek nog chagrijniger, en hij had zijn ogen half toegeknepen. Max raakte zo onder de indruk van zijn gezichtsuitdrukking dat hij begon te ratelen. “Er komt een trampoline op en een groot aquarium. Een aquarium onder water, binnen in het schip, waarin we de inktvissen en de andere vissen die we lekker vinden bewaren…”

De verklaring maakte het er niet beter op.

“Maar we vonden varen toch vervelend?” zei Carol. “Dat zei je vanmorgen toch? We zeiden dat we alle verveling dood zouden maken. En nu wil je gaan varen? Het vervelendste van alles?”

“Nou ja,” mompelde Max, maar hij had geen notie wat een compromis tussen de twee tegenstrijdige opvattingen zou kunnen zijn. “We hóeven het niet te bouwen. Het was maar een idee.”

“En waarom zou je het zonder mij gaan bouwen? Ik ben hier de enige die verstand heeft van bouwen.”

“Ik was helemaal niet van plan om het zonder jou te doen,” zei Max. “Dat zei ik juist tegen iedereen: dat we het allemaal samen zouden gaan doen. Met iedereen erbij.”

“Maar het lijkt erop dat je niet bij de anderen wilt zijn. Anders zou je niet met Katherine een andere route hebben genomen. Wat was daar eigenlijk zo bijzonder aan?”

Daar moest Max over nadenken. Het werd hem nu snel te ingewikkeld. Hij kreeg een gevoel alsof zijn hersenen zich in tweeën splitsten en de helften zich voor elkaar verstopten. Als hij Carol nu maar in het water kon krijgen en een spelletje marco-polo met hem kon doen, dan zou hij niet zo van streek zijn door deze kleinigheden.

“Laten we gewoon gaan zwemmen,” zei Max. “Ja, alsjeblieft?”

“Gaan jullie maar vast vooruit,” zei Carol, waarna hij naar een donker hoekje van de lagune verdween om te gaan mokken. Max keek hoe hij ging zitten, zijn handen onder zijn kin legde en somber voor zich uit keek. Hij had de neiging om met hem te gaan praten, maar hij wist dat de tijd ook deze wond zou helen, die naar hij dacht maar klein was, oppervlakkig zelfs. Hij hoopte dat Carols verhitte stemming zou afkoelen als hij zag dat iedereen om hem heen lol maakte.

“Kom op, allemaal. Laten we gaan zwemmen!” zei Max.

Hij rende van de lage oever af en maakte een bommetje in het water.

Niemand volgde hem.

“Oké, allemaal. Doe wat ik net deed,” riep hij. “Wie maakt het beste bommetje? Katherine?”

Ze schudde haar hoofd. “Dat soort dingen doe ik nooit,” zei ze. “Laat mij maar lekker op de kant zitten.”

“Douglas?” zei Max.

Douglas leek gevleid dat hij eruit werd gepikt en maakte zich klaar om Max te volgen en zich te water te begeven.

“Wacht!” riep Carol.

Douglas bleef staan. Max draaide zich om. Carol zat op zijn knieën aan de rand van de lagune. Hij hield zijn oor tegen de bemoste grond. “Wat is er?” vroeg Max.

Carol stak zijn hand op en maakte een gebaar van ‘wacht even’. Hij deed zijn ogen dicht en luisterde wel een volle minuut lang naar de aarde, waarna hij overeind kwam. “Het heeft waarschijnlijk niets te betekenen,” zei hij, wel wetend dat hij ieders volle aandacht had.

“Wat was het?” vroeg Max.

Carol gaf geen antwoord.

“Jij dacht dat het niks was?” vroeg Ira.

De andere beesten stonden er verstijfd en met grote angstogen bij. Carol, die eruitzag alsof hij diep nadacht, bleef nog even staan en zei toen: “Nee, het is niks. Maken jullie je maar geen zorgen.” Maar hij zei het op een toon die duidelijk bedoeld was om nog grotere bezorgdheid te wekken. “Gaan jullie maar lol maken. Ik zal het wel zeggen als we ons zorgen moeten maken.”

Max was niet bereid om af te zien van de lagune, het marco-polospel en het vooruitzicht de optocht te beëindigen zoals een optocht beëindigd hoort te worden.

“Oké, en nu erin!” riep hij. Hij begon Douglas en Ira nat te spetteren, maar nu wilde niemand meer het water in. Ze stonden naar Carol te kijken, die af en toe nog op zijn knieën ging zitten om zijn oor op de grond te luisteren te leggen.

“Ik beveel jullie om te komen zwemmen!” zei Max.

Niemand verroerde een vin.

Ten slotte kon Max niet anders dan het water uit komen en zijn woorden kracht bijzetten. Hij pakte alle potentiële zwemmers bij de hand, sleepte hen naar de waterkant en duwde hen erin. Hij was aangenaam verrast om te zien dat ze niet zonken – als boeien bleven ze allemaal met onvoorstelbaar gemak op het wateroppervlak dobberen.

Algauw had hij ze allemaal het water in en probeerde hij hun de regels van het marcopolospel bij te brengen. “Oké, dus jullie moeten je ogen dichtdoen. Wacht, ik doe mijn ogen dicht. En als jullie dan Marco zeggen, ga ik rondzwemmen. Nee, ik zeg Marco, en dan zeggen jullie Polo. En als jullie Polo hebben gezegd, probeer ik degene aan te tikken die het gezegd heeft. Als jullie het zeggen, hoor ik waar het geluid vandaan komt, dus dan ga ik die kant op…”

Bij het horen van het woord ‘geluid’ dachten de wezens alleen maar aan Carol en datgene wat hij mogelijk in de grond had gehoord, dus ging alle aandacht weer naar hem. En hij leek zijn taak heel ernstig op te vatten. Zijn lippen bewogen zachtjes, alsof hij de afschuwelijke dingen die hem vanuit de grond werden meegedeeld herhaalde.

Maar Max was vastbesloten om van de lagune een succesnummer te maken. Als hij eenmaal iedereen in het water had, zouden ze dol zijn op het marcopolospel, daarvan was hij overtuigd. En dan zouden ze dat gebabbel en alles wat hun verder nog dwarszat snel vergeten.

“Hé, Carol,” zei Max, “vind jij het een goed idee als iemand zich in de waterval naar beneden laat storten?”

Carol haalde zijn schouders op.

“Ira, laat je in de waterval naar beneden storten,” commandeerde Max.

Ira bleef nog even zitten, stond toen met tegenzin op en klom langzaam tegen de rotswand omhoog. Bovenaan, waar het water over de rand glipte en naar beneden stortte, ging hij zitten en liet zich volkomen ongeïnspireerd en zonder enig genoegen te tonen door het water meevoeren. Maar hij zat er verkeerd voor. Hij deed het zo chagrijnig dat Max zag aankomen dat hij plat op zijn buik terecht zou komen, wat een enorme, pijnlijke klap zou geven.

En zo ging het ook. Het geluid, als van een nat overhemd dat tegen beton slaat, was voor de toeschouwer bijna even pijnlijk om aan te horen als de klap voor Ira ongetwijfeld aanvoelde.

Het leek minuten te duren voordat hij huiverend weer boven water kwam. Hij liet zich een tijdje op zijn rug drijven, kreunde, jammerde, snoof en kreunde toen nog wat. De beesten keken Max allemaal aan met afschuwelijk boze blikken.

De lagune was geen succes, en Max had langzamerhand geen nieuwe ideeën meer hoe hij het leven van zijn onderdanen kon veraangenamen door afleidingen voor hen te bedenken of hen gelukkiger te maken.

“Psst.” Toen Max opkeek, zag hij Katherine boven zich. Ze hing aan een laaghangende zijtak van een boom. “Laten we hier weggaan,” zei ze.

Max was dolblij haar te zien en maar al te bereid om daar weg te gaan en – al was het maar tijdelijk – verlost te zijn van de taak het iedereen naar de zin te maken. Hij stak zijn armen al op om haar de gelegenheid te geven hem in de boom te tillen toen…

“Wacht!” zei Carol, terwijl hij zich op zijn knieën liet vallen. “Hoor!” Hij legde zijn oor tegen de grond.

Iedereen zweeg en verstijfde.

De uitdrukking op Carols gezicht werd steeds ernstiger.

“Wat is er? Wat is er?” vroeg Judith.

“Dat klinkt niet goed,” antwoordde Carol.

De anderen dromden om Carol heen. Douglas en Judith vertrapten Max bijna in hun haast om bij hem te komen.

“Wat hoor je? Vibraties?” vroeg Douglas.

“Gefluister?” vroeg Judith. “Gekwebbel?”

Carol boog zich nog eens voorover en knikte. “Vibraties, gekwebbel én gefluister, helaas,” zei hij.

“O nee,” kreunde Ira. “Niet weer.”

“Komt het van dichtbij?” vroeg Alexander op zeurderige toon.

Carol keek hem aan alsof hij wilde zeggen: “Ik weet het niet zeker, maar het zit misschien wel pal onder ons, klaar om ons allemaal in één klap te verzwelgen.”

“Wat doen we dan nog hier?” jammerde Judith.

“Rennen!” riep Douglas.

En dus begonnen ze allemaal te rennen.

≡

Negenentwintig

De beesten renden weg in zeven verschillende richtingen, en toen keken ze een voor een naar welke kant Carol wegrende, waarna ze van richting veranderden en achter hem aan gingen. Zelfs Katherine liet zich uit de takken vallen om achter Carol aan te rennen. En Max ook.

“Carol!” riep hij. Max rende sneller dan ooit en kon nauwelijks een woord uitbrengen, maar hij moest weten wat er aan de hand was. “Waarom rennen we?” wist hij hijgend en met zijn hand in zijn zij uit te brengen.

Carol gaf geen antwoord. Hij keek niet eens zijn kant op.

“Carol!” riep hij. Carol rende met een snelheid van wel vijftig kilometer per uur, schatte Max. Max kon hem met geen mogelijkheid bijhouden. En net toen Carol in een ravijn verdween, zag Max Ira achter hem aan rennen.

“Ira!” riep Max. Ira rende niet zo snel, maar toch sneller dan het leek. Hijgend en huilend liep hij Max bijna onder de voet – hij leek hem niet eens te zien. Hij zei geen woord toen hij hem voorbijsnelde.

Geen van de beesten liet zich er iets aan gelegen liggen dat ze hun koning achterlieten. Ze botsten tegen van alles op en alle struiken en bosjes die ze op hun pad tegenkwamen werden geplet. Ze hijgden en kreunden, hun ogen traanden en met hun armen maaiden ze voor zich uit door de lucht. Ze waren allemaal door het dolle heen. Max kon niets anders doen dan maar de brede baan volgen die ze in hun massale vlucht door de bomen en het kreupelhout hadden kaalgeslagen.

Max bleef rennen totdat hij dreigde te gaan braken. Hij leunde tegen een boom om op adem te komen, en toen zag hij hen eindelijk weer: alle zes de beesten, voorbij het bos, op een veelkleurige wei. Het gras was daar lang en zacht, en vormde een lappendeken van verschillende kleuren: oker, zwart, violet en fuchsia. De beesten stonden hijgend in het midden van de wei losjes in een kring bij elkaar. Enkele waren op de grond neergezegen. Toen Max zich bij hen voegde, namen ze weinig of geen notitie van hem.

Max zocht Carol op. “Wat was dat nou?”

“Wat was wat?” vroeg Carol.

“Het geluid. Datgene waarvoor we zijn weggerend.”

“Weet je dat niet?” vroeg Carol.

Max schudde zijn hoofd.

Carol keek verbaasd, of deed in elk geval alsof.

“Je weet het echt niet?” vroeg hij nog eens.

Ineens werd Carol opzijgetrokken. Het was Judith, en ze had haar arm op Carols schouder gelegd.

“Waar is Douglas?” vroeg ze met een paniekerige blik.

Carol haalde zijn schouders op. Hij keek Max aan. “Heb jij Douglas ergens gezien?”

Max had hem niet gezien. Carol keek hem geïrriteerd aan, alsof hij zeggen wilde: “Wat weet je eigenlijk wél, koning?”

“Misschien is hij niet eens met ons meegekomen,” zei Carol.

“Natuurlijk wel,” zei Katherine.

Maar ineens wisten ze het geen van allen nog zeker.

Katherine keek Max aan. “Heb jij Douglas bij ons gezien?”

Dat had Max, en hij wilde het net zeggen, toen Carol hem onderbrak en zijn grote klauw voor Max’ mond sloeg. “Dat moet je niet doen, Katherine. Betrek hem er niet bij. Douglas is niet meegekomen.”

“Natuurlijk wel,” zei ze verbluft. “Daarnet was hij nog bij ons.”

“Sorry. Je vergist je,” zei Carol, die de mogelijkheid uitsloot.

“Dat is toch niet te geloven?” zei Katherine. “Merk jij niet eens wie er bij je zijn? Ben je echt zo egocentrisch dat je niet eens weet wie van ons vijven of zessen er bij je in de buurt is? Zie en hoor je ons eigenlijk wel?”

Dit maakte Carol ziedend. Maar voordat hij een antwoord had kunnen bedenken, had Katherine zich tot de rest van de groep gewend.

“Oké, willen degenen die denken dat hij wel bij ons was opstaan en degenen die denken dat hij er niet was gaan zitten?”

Ze werden wel wat zenuwachtig nu ze moesten kiezen, maar naargelang van wat ze dachten gingen ze staan of zitten.

Carol werd kwaad. “Nee, nee! Wie denkt dat hij niét bij ons was gaat staan, en wie denkt dat hij er wél was gaat zitten.”

“Nee,” zei Katherine met een rood hoofd. “Ik stond al! Waarom doe je dat nou, mijn opzet omkeren? Je maakt alles tien keer zo moeilijk als nodig is.”

“Nee, dat doe ik niet.”

“Ja, dat doe je wel.”

“Niet.”

Katherine keerde zich weer tot de anderen, die de discussie met grote aandacht volgden, als kinderen bij een poppenkastvoorstelling. “Oké, iedereen die vindt dat Carol alles tien keer zo moeilijk maakt als nodig is, steekt zijn linkerhand op. Als je vindt dat hij het niet moeilijker maakt, steekje je rechterhand op.”

Allemaal staken ze aarzelend de ene dan wel de andere hand op.

“Wacht,” zei Judith. “Moeten we er ook bij gaan zitten? Of is dat nu voorbij? Ik hou er niet van om te gaan zitten als een ander zegt dat ik dat moet doen. Dan gaat de lol er voor mij af…”

“Laat maar,” zei Katherine. “Het doet er allemaal niet toe.” En toen liep ze weg. Ze verdween het bos in, waarna ze omhoog sprong.

Even later hoorden ze een geruis van bladeren uit het bos en zagen ze Douglas tussen twee bomen tevoorschijn komen en de open plek op lopen. Hij zag er verward en uitgeput uit.

“Ben je erachter gekomen wat het was?” vroeg Judith.

Douglas schudde zijn hoofd. “Nee.”

“Heb je iets gehoord?” vroeg Ira.

“Nee. Of misschien ook wel,” zei hij. “Ik weet het niet. Ik heb wel een hard geluid gehoord dat steeds herhaald werd, een soort snuiven leek het wel. Het was heel hard en het duurde de hele tijd dat ik rende. Maar nu is het weg, moet ik zeggen.”

Ira en Alexander keken bezorgd. Carol knikte ernstig, alsof zijn bange vermoedens hierdoor helaas bevestigd werden. Alleen Judith kwam op het idee om zijn bewering in twijfel te trekken. Ze schudde haar hoofd en zuchtte demonstratief.

“Dat was je eigen ademhaling, Douglas. Natuurlijk is het gesnuif nu weg. Je rent nu immers niet meer.” Judith stond wel kritisch tegenover Douglas’ verslag van de ondergrondse geluiden, maar ze twijfelde niet aan het werkelijkheidsgehalte van het gekwebbel.

“Carol,” zei ze, “toen je dit hoorde, klonk het toen soms ook als gesnuif?”

Carol reageerde diplomatiek. “Af en toe wel, ja, dacht ik. Maar het klinkt voor iedereen natuurlijk weer anders. Jij hoort misschien iets wat gejaagd en boos klinkt, Judith. Dat is dan misschien gekwebbel dat speciaal over jou gaat en over alles wat jij verkeerd hebt gedaan. Ira zal misschien eerder iets horen wat open en hol klinkt, een beetje een leeg, nietszeggend geluid, het geluid van een put zonder bodem. Ze weten ons altijd op onze gevoeligste punten te raken.”

Judith keek Max met een strakke blik aan. “Wat moeten we eraan doen, koning?”

“Waaraan?” vroeg hij.

“Hoe bedoel je, waaraan? Aan die geluiden die zich onder de grond voortplanten en die gemeen tegen ons doen. Wat dacht je dan?” zei ze. “We moeten er voorgoed een einde aan maken, hè Carol?”

Carol knikte.

Max had geen enkel plan. “Hoe klinkt het ook al weer?” vroeg hij.

Judith was een flauwte nabij. “Wacht eens even. Weet jij dan niks van het gekwebbel? Ik weet niet wat erger is: het gekwebbel zelf of het feit dat onze koning daar niks vanaf weet. Hoe kun je een koninkrijk regeren als je niets weet van de ondergrondse geluiden?”

“Ik zei niet dat ik er niks vanaf wist,” zei hij. “Ik vroeg jullie alleen maar wat jullie dachten dat het was. Waar ik vandaan kom klinkt het gekwebbel alleen anders.”

Max ging op zijn knieën zitten en luisterde naar de aarde. “Ja, ik hoor het. Zeker. Maar het is stiller dan waar ik vandaan kom. Bij ons is het gekwebbel superhard en klinkt het als tandengeklapper.”

Hiermee had hij ieders aandacht.

“En, wat heb je daaraan gedaan?” vroeg Douglas.

“O, een heleboel verschillende dingen,” zei Max, die geen idee had.

“Zoals?” vroeg Ira.

“Nou, we hebben bijvoorbeeld veel geschreeuwd. We schreeuwden vaak in de lucht, omdat we dan het gekwebbel niet hoorden.”

Niemand leek hiervan onder de indruk.

“Wat we ook deden was keihard op de grond stampen. We stampten op de grond zoals we deden bij de optocht. En dat deden we dan de hele tijd, om de geluiden te laten weten hoe groot we waren. Soms met zware laarzen.”

Dit klonk de beesten iets overtuigender in de oren.

“Oké,” zei Judith. “Dus je maakte hen bang met laarzen. En verder? Ik neem tenminste aan dat je er een einde aan hebt gemaakt.”

“O ja, en tamelijk snel ook. Dat was makkelijk,” zei Max.

“Hoe?” zei Carol met een vragende blik.

Nu bevond Max zich in een lastig parket. Hij kon de dingen waar ze bang voor waren niet zien of horen, maar hij moest wel iets bedenken om er een einde aan te maken. Hij was ervan overtuigd dat hij een einde kon maken aan alles wat hij kon zien – zeker met zeven reuzen naast zich – , maar kon hij dat ook met dingen waar hij niets van wist? Hij zat klem. Hij moest tijd zien te rekken.

“Ik kan het jullie vandaag niet zeggen…” zei hij, “maar morgen wel. Morgen horen jullie het.” Het was ongeloofwaardig – Max wist het. Maar ze accepteerden het. Ze knikten, alsof ze ermee instemden dat zo’n probleem toch wel een dag koninklijke aandacht behoefde. Om zijn onwaarachtige excuus nog wat aan te dikken zei hij: “Ik moet hier nog eens even rondkijken, de grond onderzoeken en, eh…eh…kijken welke van mijn methoden om er een einde aan te maken het beste werkt.”

Ze knikten allemaal verwoed en dachten aan de vele methoden om er een einde aan te maken die zijzelf kenden.

“Jullie hebben de koning gehoord,” zei Carol, terwijl hij iedereen weg begon te duwen. “Hij heeft tijd nodig om na te denken. Laten we hem de ruimte geven.” Hij dreef hen de wei af. Voordat hij Max alleen liet, liep Carol nog een keer naar hem toe.

“Ik hoop echt dat je er een einde aan kunt maken, Max,” zei hij. “Daar zouden we erg mee geholpen zijn. Ik heb het gevoel alsof ik in jaren niet geslapen heb.”

Toen hij dit had gezegd, vertrok hij.

≡

Dertig

Max zette zijn zware kroon af en ging in zijn eentje in de veelkleurige wei zitten om eens goed na te gaan hoe het kwam dat hij daar in zijn eentje in die veelkleurige wei zat.

Ze hadden een optocht gehouden, en dat was goed. Daarbij had hij samen met Katherine een andere route genomen, en ook dat was heel goed. Maar toen hij bij de lagune aankwam, was Carol boos geweest dat hij de optocht had verlaten. Hij had de indruk gehad dat Carol boos was dat Max een tijdje alleen met Katherine had doorgebracht. Max moest daar voortaan wat beter op letten. Hij moest ook een beetje voorzichtig omspringen met Ira als het om water ging – Ira hield er beslist niet van om in een waterval naar beneden te storten en plat op zijn buik terecht te komen. En Judith hield er niet van om op bevel te gaan zitten – ze hield ervan om te gaan zitten wanneer zij dat wilde. Dat was allemaal makkelijk te onthouden.

Max hoefde er alleen maar voor te zorgen dat hij Carol niet boos maakte door alleen met Katherine op te trekken, en Katherine niet boos te maken door alleen met Carol te zijn, en hij moest zorgen dat Judith aangenaam bezig werd gehouden en dat Ira niet geconfronteerd werd met het Niets. Hij wist eigenlijk niet wat de stier wilde, maar uit eigen ervaring wist hij wel dat hij uit de buurt van Alexander moest blijven, die van het begin af aan een antipathie tegen Max had gehad. Was dat alles waar hij op moest letten?

O ja, eten. Eten was ook een belangrijk onderwerp. Kon het zijn dat hij sinds hij van huis was weggegaan niets had gegeten? Inderdaad, helemaal niks. Alles wat de beesten tot nu toe hadden gegeten was voor Max oneetbaar, en hij had geen idee waar hij voor zichzelf iets eetbaars vandaan moest halen en hoe hij het überhaupt als zodanig kon herkennen. En hij kon niet het bos in lopen om wat te gaan zoeken, want het werd nu snel donker en hij had slangen in de bomen gezien en vuistgrote spinnen, en hij wist dat er talloze andere, onzichtbare gevaren dreigden.

Midden in de wei voelde hij zich redelijk veilig, en hij besefte dat hij, om zich er veilig te blijven voelen, niets anders hoefde te doen dan wakker te blijven totdat de zon opging. Dat was makkelijk, en terwijl hij op de opkomst van de zon wachtte, hoefde hij alleen maar het probleem op te lossen van de geluiden die Carol in de grond hoorde als hij zich in feite zorgen maakte om iets anders.

Met het idee dat hij toch niks zou horen, legde Max zijn oor in het gras te luisteren. En inderdaad: hij hoorde niets. Er was geen enkel geluid te horen. Maar Carol kende dit eiland veel beter dan hij, en misschien waren Carols oren ook wel beter dan de zijne – hoe dan ook, of Max de geluiden nu wel of niet hoorde, hij moest ze zien te vinden en er een einde aan maken, of er in elk geval voor zorgen dat de beesten ophielden erover na te denken.

Thuis, bij zijn moeder, had hij tientallen keren te maken gehad met vergelijkbare uitdagingen. Bijvoorbeeld als ze uitgeput thuiskwam en neerplofte op de bank, of soms zelfs weleens op de vloer, en Max iets moest bedenken om haar aangenaam bezig te houden, haar te troosten of haar op de een of andere manier een ander, blijer gevoel te geven. Soms gaf hij haar dan wat van het snoep dat hij met Halloween had gekregen. Soms stopte hij het snoep in de muziekdoos op de schoorsteenmantel. Als hij haar de muziekdoos dan gaf en ze hem opendeed, begon de muziek en vond ze tegelijkertijd het snoep, zodat ze twee leuke dingen kreeg, bijvoorbeeld honingdrop en een honingzoet muziekje.

Soms maakte hij voor haar een tekening – een draak waarvan de kop werd afgeslagen door een ridder, of een walvis met armen en een snor. Hij was ervan overtuigd dat er heel veel manieren waren om mensen te verlossen uit de donkere krochten van hun geest.

Net op dat moment hoorde hij een geluid uit het bos om zich heen. Het was een hoog geluid, een soort kruising tussen het lachen van een hyena en het kloppen van een specht. Het was een angstaanjagend en onritmisch geluid, en het werd steeds luider. Max verwachtte elk moment een dier uit het bos te zien komen dat regelrecht op hem afstormde.

Hij voelde al aankomen dat hij die nacht niet zou slapen. Hij zou wachten tot de dag aanbrak en dan op zoek gaan naar Carol of Katherine, of eigenlijk onverschillig wie. En dan moest er toch wat gezegd worden over het feit dat zij hem, hun koning, de hele nacht in zijn eentje midden op een wei hadden laten zitten. Hij zou dan niet moeten laten doorschemeren dat hij bang was in het donker, wat niet het geval was, maar zou duidelijk moeten maken dat hij er voor hun eigen bestwil over begon. Ze moesten bij elkaar blijven, allemaal, want bij elkaar waren ze veiliger en gelukkiger. Dat hoopte hij althans.

Hij ging recht overeind zitten op de wei en liet zijn blik over het bos gaan om te zien of hij iets zag bewegen. Maar toen klonk er een geluid uit het bos aan de andere kant van de wei. Het was een rauw, scherp geroep met een steeds hoger klinkende triller, eindigend in een luide zucht, zoals je hoort als de motor van een vrachtwagen wordt afgezet. Het was net zo eng en bedreigend als het eerste geluid, en het duurde niet lang of het eerste en het tweede geluid wisselden elkaar af, alsof het een opgewonden discussie vol dreigementen en beschuldigingen was. Max moest zich telkens omdraaien om te kijken of hij ook iets zag bewegen. De strijd – als het een strijd was – leek zich ver weg af te spelen, zonder dat hij erin betrokken werd, maar kon hij daar wel zeker van zijn? Hij was er misschien de oorzaak van, en het zou heel goed kunnen dat hij er het slachtoffer van werd. Hij moest dus goed blijven opletten.

Het was dodelijk vermoeiend, maar hij besefte dat het wel nuttig was dat de ruzie doorging, omdat die hem wakker zou houden – het was ondenkbaar dat hij zou kunnen slapen terwijl die aan de gang was. En daardoor kreeg hij een ingeving. Hij moest er om glimlachen, lachen zelfs, omdat hij zich realiseerde dat hij de beste oplossing had gevonden voor het probleem van het ondergrondse gefluister dat de beesten zo dwarszat. Hij kon niet wachten tot het ochtend was en hij het plan kon onthullen en tot actie kon overgaan. Het was zo’n goed plan dat hij de hele nacht lang regelmatig onwillekeurig ineens in de lach schoot. Het was het beste plan, het enige plan.

≡

Eenendertig

Max werd voordat de zon opging koud en nat van de ochtenddauw wakker. Hij was toch in slaap gevallen, en nu had hij honger en dorst, en met een rilling realiseerde hij zich dat hij sinds hij van huis was weggegaan niet naar de wc was geweest. Zijn vacht stonk vreselijk en was nu ook groenig van kleur – het water van de lagune zat vol algen, en daar had Max die vieze lucht aan te danken.

En er was nergens iemand te zien.

Maar goed, hij wist in elk geval dat hij vandaag iedereen gelukkig ging maken. Hij had een plan en moest alleen de beesten zien te vinden om het te kunnen realiseren.

In het zwakke licht voor de zonsopgang zag Max de sporen die ze hadden achtergelaten, en hij zag duidelijk de enorme voetafdrukken van Carol, die van de wei afliepen in de richting van de rotsen.

Hij volgde ze in het gras, door een smal reepje bos en over een open plek, die bedekt was met een vreemd soort mos, afwisselend geel en zwart als velden op een schaakbord. De zee daarachter was een en al wit schuim. Max liet zijn blik langs de staalblauwe horizon gaan, totdat hij een gestalte zag die aan de rand van de rots zat, dezelfde rots waar ze op Max’ eerste avond een wolvengehuil hadden aangeheven.

Hij rende naar de gedaante toe, en toen hij dichterbij kwam, zag hij dat het Carol was, die zo te zien gespannen voorovergebogen zat.

“Carol!” riep Max toen hij hem naderde.

Zonder zich om te draaien stak Carol zijn hand op om tot stilte te manen. Max bleef op een afstand van een meter of tien staan en wist niet goed wat hij moest doen.

Carol bleef naar de zee staren, alsof hij op zoek was naar een teken aan de steeds kleuriger wordende hemel. Naarmate het lichter werd, verscheen er aan de horizon boven zee langzaam een halve-maanvormige streep oranje. Carol boog zich nog verder naar voren en bevond zich nu gevaarlijk dicht bij de uiterste rand van de rots.

En toen eindelijk, toen de gele vloeistof van de zon ten slotte begon te stromen, ontspande hij zich en begon hij te schudden, alsof hij huilde of lachte – Max wist het niet. Maar de betovering, wat die ook geweest mocht zijn, was verbroken.

Carol draaide zich om.

“Hé, Max! Je had het mis met dat sterven van de zon. Kijk, daar staat hij!”

Max wist niet hoe hij het moest uitleggen.

“Maak me niet nog een keer zo aan het schrikken, hè maatje!” zei Carol. Zijn stem klonk opgewekt, alsof de starre, afwezige Carol van daarnet maar een illusie was geweest en nu hier voor hem de echte Carol stond, de Carol die bewondering had voor Max’ brein en die wist hoe de dingen hoorden aan te voelen, die alleen maar wilde dat de goede dingen gebeurden.

“Hoe is het met je, koning Max?” vroeg Carol terwijl hij zijn hand op Max’ schouder legde. “Wat is er met je vacht gebeurd? Hij lijkt een beetje groen uigeslagen.”

“Algen misschien? Ik weet het niet,” zei Max verstrooid. Hij kon zich op het moment niet druk maken over zijn vacht. Hij wilde weten waar alle anderen waren.

“Nou, Douglas is daar,” zei Carol, en hij wees naar een hoopje in de verte. Max was vlak langs hem gelopen en had gedacht dat hij een bergje omgewoelde aarde was. “Maar van de anderen weet ik het niet. Waarom wil je dat weten?”

“Ik heb een plan,” zei Max.

≡

Tweeëndertig

Ze stonden allemaal om Max heen. Carol had Douglas gewekt, en Douglas had zijn hoofd achterovergedaan en een raar, krassend geluid gemaakt om de anderen bij elkaar te roepen. Binnen enkele minuten waren de beesten uit alle hoeken van het eiland aan komen zetten. Allemaal, dat wil zeggen met uitzondering van Katherine. Max besloot om zonder haar te beginnen.

“Oké,” zei hij, “ik heb een prima plan. Wat willen jullie?” vroeg hij – voor hem was het een retorische vraag, maar dat wisten zij niet.

“We hebben geen huizen,” zei Douglas. “We moeten buiten slapen omdat jij ze kapot hebt gemaakt.”

Max stond even op het punt om deze bewering te bestrijden, maar hij deed het niet. Zijn plan zou ondergeschikte punten als dat van Douglas volstrekt onbelangrijk maken. “Oké, uitstekend,” zei hij.

“Sommigen van ons hebben honger,” zei Alexander.

“Oké, zeker,” zei Max. “Wat nog meer? Wat willen jullie?”

“We willen wat we willen. We willen alles hebben wat we willen hebben,” zei Judith nuchter. Ze duwde Ira weg van haar schouder. Hij was weer aan het bijten geslagen, meer dan ooit leek het wel. Ze zat inmiddels onder de paarse en blauwe plekken waar haar vacht er door het bijten af was gegaan.

Ira fluisterde iets in haar oor. Ze knikte. “O ja, en we willen niks meer willen.”

Max grijnsde. Hij had het idee dat hij het perfecte plan had om niet alleen tegemoet te komen aan al deze zorgen, maar ook om te voorzien in wat hij zelf belangrijk vond: een gevoel van saamhorigheid, vriendschap, verstrooiing en zingeving. Hij dacht dat iedereen in de eerste plaats behoefte aan plezier zou hebben en dat ze waren vergeten dat iedereen hier eerst en vooral behoefte aan had. Als hij het zei, zouden ze allemaal met hun hand op hun voorhoofd slaan – zo van: Ah!

“En wat dachten jullie van plezier?” vroeg hij.

Ze keken allemaal verward.

“Plezier, zoals dat gedoe bij de lagune?” vroeg Judith. “Als dat plezier was, heb ik liever dat iemand mijn hoofd opeet.”

“Nee, nee,” protesteerde Max. “Ik bedoel écht plezier.”

“O, écht plezier,” zei ze, en ze knikte. “Wacht eens even. Wat is dat?”

“Net zoiets als gewoon plezier,” zei Max, “maar dan veel leuker.”

Ze dachten er allemaal over na en vroegen zich af of plezier de oplossing zou zijn. Niemand zei wat hij dacht. Allemaal wachtten ze tot een ander de voor de hand liggende vragen zou stellen. De stilte duurde lang en werd ten slotte verbroken doordat Ira zijn keel schraapte en met de blik op zijn tenen gericht zachtjes begon te praten.

“Ik weet niet goed wat ik van plezier moet denken,” zei hij.

Judith slaakte een zucht van verlichting. “Godzijdank zegt iemand het. Ik dacht precies hetzelfde. Wat heeft willen met plezier te maken, en wat heeft dit allemaal met het Niets te maken? Hè, Ira?”

Ira haalde zijn schouders op. Hij was nu verwarder dan ooit.

Carol legde hun beiden het zwijgen op. “Plezier klinkt goed. We moeten het alleen wat duidelijker zien te krijgen. Zeg eens wat we moeten doen, Max.”

Max begon er nu zin in te krijgen. Hij had het hele plan uitgedacht op de veelkleurige wei, en nu kon hij doen waar hij goed in was: het spel verklaren en de regels uitleggen. Hij was er zo van overtuigd dat hij met zijn plan iedereen tot elkaar kon brengen en hen allemaal tot een bijna permanente toestand van gelukzaligheid kon brengen dat hij aarzelde om ermee voor den dag te komen. Hij besloot het zo dramatisch mogelijk over het voetlicht te brengen.

“Zijn jullie er klaar voor om te horen wat het plan is?”

Zwijgend knikten ze allemaal.

“Weten jullie het zeker?”

Weer knikten ze. Ze wisten het zeker.

“We gaan…” zei hij, terwijl hij samenzweerderig zijn wenkbrauwen optrok en weer liet zakken, “…oorlog voeren.”

“Oorlog voeren? Vechten, bedoel je?” vroeg Ira.

Max knikte. “Ja, we splitsen ons in tweeën en dan gaan we de strijd aan.”

Douglas hield zijn hoofd schuin en kneep zijn ogen half dicht. “En dan zal iedereen zich beter voelen?” zei hij, op een toon alsof hij slechts de evidente logica van zijn uitspraak bevestigd wilde horen.

“Ja,” zei Max. “Daar komt het zo’n beetje op neer.”

“En dan hebben we geen honger meer?” vroeg Alexander.

Max wist eigenlijk niet zeker of Alexander door oorlog voeren minder honger zou hebben. Maar, dacht hij, als Alexander in een oorlog verwikkeld was en heel veel plezier had, zou hij niet aan eten denken. “Je zult geen honger meer hebben,” zei Max vol vertrouwen.

“En het Niets, hoe zit het daarmee?” vroeg Ira.

“Dit is het tegengestelde van het Niets,” zei Max, hoewel hij nog steeds niet wist wat Ira met ‘het Niets’ bedoelde. Maar als het Niets een afwezigheid was van iets – of van alles – kon Max hem geruststellen en zeggen dat een veldslag daar helemaal niets van weg had. Het Niets was klein, en een oorlog was groot. Het Niets was stilte, en een oorlog was luidruchtig, alomvattend, vol verbazingwekkende dingen om je heen en om over na te denken.

Hoe konden ze, als ze oorlog voerden, nog nadenken over het Niets? Onmogelijk.

Judith, Ira, Douglas en Alexander waren inmiddels allemaal geïnteresseerd geraakt. Oorlog leek een goed idee, vonden ze. De stier, die achter hen stond, staarde Max met een zeer intense blik aan. Als Max zijn gezichtsuitdrukking goed interpreteerde, voelde de stier van alle beesten het minst voor het plan. Maar omdat hij niet praatte – sinds Max op het eiland was had hij nog niets gezegd – had de stier eigenlijk geen stem in deze kwestie.

“Oké,” zei Max. “Wie willen de slechteriken zijn?”

Niemand stak zijn hand op.

Max wees Judith aan. “Jij bent een slechterik.” En toen wees hij Alexander aan. “En jij. Jij bent ook een slechterik.”

Alexander liet zijn schouders hangen. Max moest er bijna om lachen. Hoe had Alexander kunnen denken dat hij een braverik zou zijn? Belachelijk. “En nu…” zei Max, die dacht dat hij het zo eigenlijk heel aardig aanpakte, “mogen jullie zelf nog iemand kiezen.”

“Oké,” zei Judith. “We kiezen jou.”

Max was verbouwereerd, maar slechts heel even. Dit was zo idioot dat hij erom moest lachen. “Nee, ik ben een braverik. Ik ben de koning. Ik kan geen slechterik zijn. Ik zal wel voor jullie kiezen.” Hij wees Ira aan. “Jij bent ook een slechterik. En…eh…er moet er nog één bij…”

Max keek op naar de stier, die dreigend op hem neerkeek. Max keek naar de slechteriken en wees toen met zijn duim naar de stier. “Hij is er ook een…Hij hoort bij jullie.”

Net op dat moment kwam Katherine uit het bos aangelopen.

“Kijk eens wie we daar hebben, met haar uitstraling van geheimzinnigheid en terughoudendheid!” schimpte Judith. “Dat ze ons de eer bewijst ons op te komen zoeken!”

“Maak je maar geen illusies, Judith,” zei Katherine, voortschrijdend. “Niemand bewijst jou die eer.”

“Katherine, jij zit bij ons in het team,” zei Max.

Katherine glimlachte. Ze liep naar Max toe alsof een andere indeling geen moment bij haar opgekomen zou zijn.

“Ik heb hier iets voor je,” zei Katherine, en ze reikte Max een bosje zeewier aan. “Een geschenk van mij en de zee.”

“Eh…oké, bedankt…” zei hij.

“Waarom hebben we teams?” vroeg ze.

“Om oorlog te voeren,” zei Max grijnzend. “Het wordt geweldig. Wij zijn de braveriken.”

“Wie zitten er nog meer in ons team?” vroeg ze.

Behalve hen tweeën nog Carol en Douglas, zei Max. Bij deze mededeling vervloog Katherines glimlach.

“O,” mompelde ze.

Inmiddels waren Carol, Katherine, Douglas en Max aan de ene kant gaan staan, en Judith, Alexander, Ira en de stier aan de andere. Max maakte aanstalten om de regels te gaan uitleggen. Hij was in zijn element en verheugde zich op de aanstaande veldslag. “Oké. Nou, dit is onze munitie,” zei hij, en hij pakte een kluit aarde. “Wij proberen de slechteriken te doden, en jullie zoeken de grootste kluiten, van die kluiten die goed pakken…”

Er klonk een luide pets, en ineens zag hij niets meer. Hij had een kluit aarde zo groot als een pompoen tegen zijn hoofd gekregen. Toen hij zich omdraaide, zag hij dat Alexander – hij was degene die had gegooid – al bezig was een volgende kluit in gereedheid te brengen.

“Was dat te snel?” vroeg Alexander. “Zeker niet het soort oorlog dat jou voor ogen stond, hè?”

≡

Drieëndertig

Max was even van zijn stuk gebracht door de plotselinge overrompeling, maar wist zich snel te herstellen. “Rennen!” riep hij, en gevolgd door zijn team schoot hij over de open plek in de richting van het bos. Ze werden achtervolgd door een meedogenloze regen van aardkluiten en stenen die de slechteriken achter hen aan gooiden. Het verrassingselement, waar Max het een en ander van dacht te weten, had zijn tegenstanders groot voordeel bezorgd.

Max dook achter een reusachtige boom die voor een smalle, droge rivierbedding stond. Het was een uitstekende loopgraaf om een tegenaanval in te plannen en ten uitvoer te brengen.

Douglas arriveerde als eerste; hij dook halsoverkop de loopgraaf in en keek met een glimlach op. Hij was onderweg verscheidene keren getroffen, maar hem mankeerde niets. De volgende was Katherine, die hijgend stukken aarde uit haar haar en van haar gezicht veegde. En ten slotte glipte Carol grijnzend en zwetend de loopgraaf in. Nu zaten ze alle vier samen in de droge bedding. Ze hijgden zwaar en waren allemaal kwiek en alert; ze hadden nu een duidelijk doel: zorgen dat ze in leven bleven en aardkluiten gooien, want het alternatief was getroffen worden door aardkluiten en doodgaan. Overal om hen heen bleef het kluiten regenen, maar Max’ hoofd tolde van de opwinding die de strijd bood en die met niets te vergelijken was. Er was echt niks zo goed als oorlog, dacht hij.

Max probeerde net te bedenken wat hun nu te doen stond toen een enorm projectiel de boom achter hem trof en op de grond viel. Toen het eenmaal op de grond lag, ontrolde het projectiel zich. Het was geen aardkluit. Het was een wasbeer, of in elk geval een roze dier met vooruitstekende tanden en strepen als een wasbeer.

“Hé, Larry,” zei Carol tegen het dier, terwijl hij het over zijn vacht streek. “Sorry, jongen.”

Het dier schudde als verdoofd zijn kop. Blijkbaar had iemand van de kant van de slechteriken het beest tot een bal opgerold en naar het team van Max gegooid. Max twijfelde of hij het gebruik van dierprojectielen moest verbieden of niet, maar terwijl hij nog stond te dubben, liep Carol op Larry af, die zich wankelend uit de voeten probeerde te maken, pakte hem op, propte hem weer samen tot een bal en gooide hem terug.

Uit het kamp van de slechteriken steeg een gejoel op.

“Larry, verrader dat je bent!” schreeuwde Judith.

Max besefte dat, nu de vijand in verwarring verkeerde, het juiste moment voor een tegenaanval was aangebroken.

“Eropaf!” beval hij, en zijn team en hij verlieten de loopgraaf. Maar ze hadden zichzelf nog niet blootgegeven of ze werden getroffen door een spervuur van stenen, aardkluiten en, tot hun verbijstering, enkele tientallen andere dieren: katjes, slangen en een op een schaap lijkend dier met koppen aan weerszijden van zijn romp.

“Terugtrekken!” schreeuwde Max, en ze glipten weer hun loopgraaf in. Overal om hen heen vlogen nog meer dieren voorbij. Honderden katjes, loopvogels en een beest met de vorm en afmetingen van een buffel, maar onbehaard en geel van kleur, dat met een enorme klap in de bomen achter de loopgraaf terechtkwam. Alle als projectiel gebruikte dieren overleefden de vlucht en verdwenen na een korte herstelperiode uit het zicht.

Toch moest er iets gezegd worden over de praktijk om met dieren te gooien, vond Max. Hij bedacht dat hij een wapenstilstand zou moeten sluiten, en daarvoor had hij een witte vlag nodig. Het enige witte materiaal waarover hij beschikte was echter zijn onderhemd of onderbroek, en kon hij die wel uittrekken en als vlag gebruiken? Net op dat moment vloog er een regen van katjes over de loopgraaf, die allemaal als uit één mond luidkeels jammerden. Ze kwamen in de bomen achter de loopgraaf terecht, waar ze langs de stammen naar beneden gleden. Ze waren volkomen gedesoriënteerd en leken er niet veel lol in te hebben.

Max was ertegen dat er dieren betrokken werden in een oorlog tussen twee partijen die daar met wederzijds goedvinden toe waren overgegaan, dus hij moest iets doen, vond hij. Hij moest tot een vergelijk zien te komen met de vijand. Dus zonder zijn wolvenpak uit te trekken – hij wist wel dat hij dat niet moest doen – wurmde hij zich binnen in zijn vacht uit zijn onderhemd, dat hij vervolgens via de halsopening naar buiten trok.

Carol en Katherine waren zeer verbaasd om zoiets te zien gebeuren, maar voordat ze vragen hadden kunnen stellen over het tevoorschijn gekomen ding – een of ander essentieel orgaan? – had Max het hemd al aan een tak gebonden en zwaaide hij ermee boven de loopgraaf. Aan het spervuur kwam een einde.

Toen hij dacht dat hij geen gevaar meer liep, klom Max uit de loopgraaf, waarna hij oog in oog stond met alle vier de slechteriken, die open en bloot op de open plek stonden, met om hen heen zo te zien wel duizend dieren van allerlei formaat, die daar in rijen opgesteld als munitie stonden te wachten totdat ze in de strijd geworpen zouden worden. De slechteriken keken Max met verwarde blikken aan. Ze begrepen volstrekt niet wat hij aan het doen was met die tak en het onderhemd. Ondertussen probeerde Max te bedenken hoe de vijand het voor elkaar kreeg om al die katjes en tweekoppige schapen zo rustig en gedwee te laten wachten op het moment dat er in de oorlog gebruik van hen zou worden gemaakt. Het was indrukwekkend, en Max besloot om er naderhand eens bij hen naar te informeren.

Op het moment zelf ging het hem er echter om een aantal nieuwe regels te stellen. Hij legde de vlag even neer en liep op de slechteriken af. “Oké,” zei hij. “Er…”

De zin bleef onafgemaakt, want Alexander haalde uit, en Max kreeg een soort geleiachtige bal tegen zijn mond, waardoor hij op de grond viel. Terwijl hij zich probeerde te herstellen, ging hij voor zichzelf na hoe het projectiel had aangevoeld en gesmaakt – het was kennelijk een soort op het land levende kwal met veel tentakels en ledematen, die bitter en naar medicijn smaakte. Het beest kwam overeind en maakte zich snel uit de voeten door in een onzichtbaar gat in de grond te kruipen.

Max ging staan. “Wacht even,” zei hij. “Jullie kunnen niet zomaar…”

Weer werd hij getroffen, deze keer door een steen. Een gewone, normale steen, die Judith had gegooid en die hem in zijn buik trof en hem de adem benam. Hij klapte dubbel en hapte met een wazige blik in zijn ogen naar adem. Hij keek naar zijn kroon, die in het stof was gevallen. Terwijl hij probeerde zijn ademhaling te reguleren, bekogelden de slechteriken hem met een vreselijk spervuur van geleiballen, katjes, achtpotige paddenstoelen en op buffels lijkende wezens. Ze stortten om hem heen neer, en hij werd door nog wel vijf andere Larry’s getroffen, door drie daarvan in het onderlijf. Hij pakte gauw zijn kroon, draaide zich om en zette het op een lopen. Hij wist nauwelijks de loopgraaf te halen, waar hij met de handen op zijn kruis ineenzeeg.

“Geweldige oorlog tot nu toe, koning!” zei Carol.

“Ja,” zei Douglas. “Wie wint er?”

Max lag op de grond en kon geen woord uitbrengen. Hij bedacht dat hij zijn onderhemd op het slagveld had achtergelaten, zodat hij nu niet meer over een middel beschikte om eventueel om een wapenstilstand te vragen of zelfs de bereidheid tot overgave kenbaar te maken. Na een paar minuten was Max weer wat op adem gekomen en was hij in staat om te vragen: “Waarom zijn ze niet opgehouden?”

“Opgehouden waarmee?” vroeg Carol.

“Met de oorlog.”

“Waarom zouden ze?” vroeg Carol.

Max legde uit wat de witte vlag betekende.

“O, ik denk niet dat ze dat begrepen hebben,” zei Carol.

Katherine giechelde. “Wij vroegen ons ook al af wat jij daar aan het doen was met die tak en dat witte ding. We dachten dat het een of ander wapen was waarmee je aan de gang ging, maar toen je in de pan gehakt werd, dachten we dat dat toch niet waarschijnlijk was, omdat je zo’n ontzettend pak slaag kreeg.” Ze moest zo hard lachen dat ze in ademnood kwam. Carol en Douglas lachten met haar mee.

Max begon zijn geduld te verliezen. Hij legde aan zijn kameraden uit dat hij aan de vijand had geprobeerd uit te leggen dat ze tijdens de oorlog niet met dieren moesten gooien, dat stenen te hard waren en echte wonden konden veroorzaken, en dat je elkaar met takken de ogen uit kunt steken. “Zo kun je permanente schade aanrichten,” zei hij, waarbij hij erop lette dat Katherine hem hoorde.

Ze knikte deze keer ernstig. “Dus dat mogen wij alleen. Dat is slim.”

“Nee, nee!” zei Max. “Niemand mag het.”

Zijn teamgenoten dachten hier even over na, terwijl er om hen heen nog meer dieren, stenen en bomen neerkwamen.

“Potverdorie, koning,” zei Douglas. “Ik wou dat je hun dat allemaal had gezegd voordat we begonnen. Het zal nu niet meevallen om te zorgen dat ze zich aan de nieuwe regels houden. Nu we midden in de oorlog zitten, bedoel ik.”

Net op dat ogenblik zag Max dat Alexander een omtrekkende beweging om het groepje bomen maakte in een poging – zou het? – tot in hun loopgraaf door te dringen, of in elk geval om hen onverwachts in de flank aan te vallen. Max moest snel een besluit nemen, en hij pakte de grootste steen die hij kon tillen en gaf die aan Douglas.

“Pak de geit!” schreeuwde hij.

In één vloeiende beweging haalde Douglas uit en lanceerde de steen, die Alexander midden op zijn rug trof en velde.

“Sjonge, jij hebt een stevige arm!” zei Max bewonderend. Douglas wierp een blik op zijn arm alsof hij die nooit eerder had gezien.

“Doe dat nog eens!” zei hij, en Douglas gooide een volgend verpletterend projectiel naar Alexander, die nog op de grond lag.

Dit trof hem op zijn dijbeen, wat een hard en pijnlijk klinkende smak gaf. Max had niet erg veel sympathie voor Alexander en was blij dat er nu wraak werd genomen voor diens stiekeme aanval, waarmee eigenlijk de hele strijd was begonnen.

“Geweldig!” zei Max tegen Douglas. “Jij hebt de beste arm van iedereen!”

Carol draaide zijn hoofd en keek Max met een verbaasde en strenge blik aan. Max begreep niet goed waarom, maar had geen tijd om daarover na te denken, omdat Alexander op dat moment overeind krabbelde. Hij snotterde wat en veegde zijn neus af; misschien huilde hij zelfs wel. “Je mag mij niet van achteren aanvallen!” riep hij. “Dat was niet eerlijk!”

Nu begon ook Judith zich ermee te bemoeien. “Ach, kom op, Alexander. Niet huilen. Je mag in een oorlog niet huilen.” En na enig geroezemoes tussen haar en Ira: “Zelfs Ira zegt dat je in een oorlog niet mag huilen. O, wacht.” Ze wendde zich weer tot Ira, die iets in haar oor fluisterde. “Ira zegt dat je wel mag snikken, maar niet huilen.”

“Het kan me niet schelen wat Ira zegt!” zei Alexander. “Hij heeft hier niks te vertellen!”

Max vond het allemaal maar vervelend geklets, en als hij de stem van Alexander hoorde, had hij meer dan bij welke andere stem ook de behoefte om die het zwijgen op te leggen. “Pak ‘m nog een keer,” zei hij tegen Douglas.

En weer gooide Douglas een steen, nog groter dan de vorige twee, en eventjes was Alexanders hoofd helemaal niet meer te zien. Toen ging de geit neer en bewoog niet meer.

Enkele seconden lang was Max erg blij – het was niet niks om getuige te zijn van zo’n trefzekere actie – , maar allengs ging hij zich toch beroerder voelen. Alexander bewoog nog steeds niet. Max kreeg kramp in zijn maag bij de gedachte dat hij misschien verantwoordelijk was voor de dood van het geitenjong, maar toen sprong Alexander weer overeind. Hij sloeg zijn armen over elkaar en maakte kwalijke gebaren naar zowel de braveriken als de slechteriken.

“Ik kap ermee,” gromde hij, en hij liep weg.

Max moest goed nadenken over deze laatste ontwikkelingen. Hij had het geen pretje gevonden om door een steen getroffen te worden – hij had nog steeds pijn in zijn buik van de steen die Judith had gegooid – , maar het viel niet te ontkennen dat Alexander zich had overgegeven toen Max’ team hem met stenen bekogelde. De slechteriken beschikten nu nog slechts over drie soldaten, waardoor het waarschijnlijker werd dat het team van Max zou overwinnen. Het was dus zinnig geweest. Hij had er verkeerd aan gedaan om stenen en dieren gooien te verbieden. Je moest gebruikmaken van alle wapens waarover je kon beschikken, en als je ze gebruikte, moest je zorgen dat je won. Max meende dat de braveriken dankzij Douglas’ arm de overhand zouden hebben. Maar ook wanneer hij de regels wilde veranderen en het gebruik van bepaalde soorten munitie wilde verbieden, zou hij een manier moeten vinden om de slechteriken naar hem te laten luisteren. Ze hadden niet gereageerd op de witte vlag, dus kon hij aan dit alles alleen een einde maken door te winnen, concludeerde Max. Om te kunnen zeggen dat de vijand voortaan geen stenen of dieren meer mocht gooien, moest hij hem eerst buiten gevecht stellen. Zo eenvoudig was het.

Met dit in zijn achterhoofd formuleerde hij voor zichzelf een strategie. Ze zouden zich terugtrekken op de heuvel verder naar achteren en dan van bovenaf een grootscheepse aanval ondernemen.

Op een teken van Max verlieten ze allemaal de loopgraaf en renden ze het bos in en de heuvel op.

De dier projectielen bleven met luid gebons en geschreeuw om hen heen neerkomen, om vervolgens weg te strompelen. Er klonk zoveel geschreeuw en gebrom dat toen Douglas met een kreet in een gat verdween, geen van de leden van het team van Max in de gaten had wat er was gebeurd. Pas toen Max, Carol en Katherine achter een groot rotsblok dekking zochten, hoorden ze hem eindelijk.

“Hallo?” riep Douglas.

“Wat is er gebeurd?” vroeg Max.

“Ik ben in een gat gevallen, geloof ik,” zei Douglas.

Carol knipte met zijn vingers. “Ik wist het wel! Ik dacht al: ofwel hij is in een gat gevallen, ofwel hij is onzichtbaar geworden.”

Niemand had er een idee van hoe ze hem eruit konden krijgen. Hij zat een meter of vijf onder de grond.

Ondertussen werden de dieren van steeds dichterbij op hen afgevuurd. Max realiseerde zich dat ze nog verder naar boven moesten om buiten hun bereik te komen. En hij besefte ook dat als ze op een punt kwamen vanwaar ze de tegenaanval konden ondernemen, ze moesten zorgen dat de vijand zo gedesoriënteerd was dat zijn team tijd genoeg had om Douglas uit het gat in de grond te bevrijden.

Ergens diep onder de grond hoorden ze Douglas zijn keel schrapen. “O, en daarbij komt nog dat er een of andere plant van mijn linkerbeen zit te eten. Dus hoe sneller jullie me hieruit kunnen krijgen, des te beter.”

Max stond boven het gat te bedenken hoe ze hem eruit zouden kunnen krijgen toen hij door een projectiel in zijn nek werd getroffen. Was het een steen? Het voelde wel zo. Maar toen hij naar beneden keek, zag hij dat het een slang was, die om een steen gewikkeld was. De slang, die in de gaten had dat Max het dichtstbijzijnde bijtbare object was, beet Max.

“Au!” schreeuwde Max.

Katherine keek hem aan alsof hij zojuist iets heel onbeleefds had gedaan.

“Sst,” zei ze. “Je beledigt hem.”

Mismoedig kronkelde de slang weg.

“Dat was niet aardig van je,” zei Katherine. “Tenslotte was het geen gifslang.”

Max was ineens erg bezorgd. “Gifslang?”

“Wacht eens, misschien was hij wél giftig,” zei ze, terwijl ze haar hand op haar kin legde. “Nou ja, dat zullen we dan binnen een paar seconden weten.” Ze keek Max onderzoekend aan, en toen ze niks aan zijn ogen en mond zag, glimlachte ze gerustgesteld. “Hij was niet giftig. Anders zou je nu dood zijn geweest. Gelukkig maar dat je door een goede slangensoort bent gebeten.”

Plof! Weer een steen, en weer werd hij in zijn buik getroffen, nota bene op precies dezelfde plaats. Deze keer wist hij niet wie hem gegooid had, maar hij werd er bozer van dan hij ooit was geweest.

“De heuvel op!” commandeerde Max.

Katherine, Carol en hij hinkten en kropen naar de top van de heuvel, waar ze dekking zochten achter een groot rotsblok, dat bedekt was met het rode mos dat wel iets weg had van het borduurwerk dat hij op zijn eerste avond had gezien, toen hij op weg was naar het vuur.

Max liet zich bij het rotsblok neervallen. Zijn been was gevoelloos en zijn buik voelde pijnlijk aan en leek ontstoken te zijn.

Hij wilde wraak nemen, en gauw ook. Het plan moest nu ten uitvoer worden gebracht, en wel meteen. Er waren enkele individuele rekeningen te vereffenen, en ook uit praktisch oogpunt moest zijn team de vijand in de pan hakken, wilden ze tenminste tijd hebben om Douglas te bevrijden van de plant die onder in het gat in de grond aan zijn been zat te knauwen.

“We moeten die lui echt te pakken nemen,” zei Max. “Ik bedoel, we moeten ze doodmaken, kapotmaken.”

Ze spraken er enkele minuten over hoe ze dit zouden aanpakken, het doden en kapotmaken van de vijand, totdat Max zich ineens realiseerde dat ze daar boven op de heuvel helemaal geen munitie tot hun beschikking hadden.

“We hebben alleen deze reusachtige, met mos bedekte stenen,” merkte Carol mismoedig op.

“Ja, en de lavastroom die net onder het aardoppervlak stroomt,” zei Katherine klaaglijk.

Het kostte Max toen niet al te veel moeite om een strategie te bedenken die ruwweg inhield dat zijn team de grote stenen in de lava zou onderdompelen, om ze dan de heuvel af te laten rollen en de vijand eronder te verpletteren. Hij opperde het idee aan zijn troepen.

“Sjonge, dan zijn ze echt morsdood,” zei Carol.

“En kapot ook,” voegde Katherine eraan toe.

Ze togen aan het werk.

Katherine verwijderde een stuk van de aardlaag, waardoor een traag stromende rivier van lava zichtbaar werd. Max geloofde zijn ogen niet: een lavastroom op nog geen tien centimeter onder het aardoppervlak! Hij wilde alles weten over het hoe en waarom ervan, maar op dat moment was daar geen tijd voor.

Carol tilde een steen op en liet die in de vloeibare lava zakken. Door de steen rond te draaien, raakte deze helemaal met lava overdekt, waardoor het mos vlam vatte.

“Wat nu, koning?” vroeg hij, terwijl hij daar met een enigszins ongemakkelijke blik met de gloeiend hete steen in zijn handen stond.

“Rol hem naar ze toe,” zei Max.

Carol liep met de met lava overdekte steen naar de rand van de helling en wierp hem in de richting van de slechteriken. Met toenemende snelheid rolde hij van de helling af, waarbij hij bomen ontwortelde, struiken en gras in brand zette en talloze stenen en rotsblokken losmaakte. Tegen de tijd dat de steen beneden aankwam, stond de halve helling in brand en liepen Judith en Alexander hard te schreeuwen omdat de brandende steen en de vele honderden kleinere stenen die hem vergezelden recht op hen afkwamen.

Het was een ongelooflijk schouwspel, deze vernietiging, en dat het plan werkte, zo goed werkte, was uitermate bevredigend, maar toch voelde Max zich verscheurd, want aan de andere kant zag het ernaar uit dat de slechteriken volkomen verpletterd zouden worden, er misschien zelfs het leven bij zouden laten en meegesleurd zouden worden in de lawine. De angst sloeg hem ineens om het hart.

“Hé,” zei hij tegen zijn team, “denken jullie dat ze echt gedood zullen worden door dat spul?”

“O, zeker weten,” zei Katherine.

“Ik hoop van wel!” zei Carol.

“Wat?” zei Max verbijsterd.

“Ik dacht dat het daar juist om ging,” zei Carol, die nu oprecht in de war was.

Zo snel als hij kon legde Max uit dat hij niet écht wilde dat ze dood zouden gaan.

Carol keek grijnzend en knikkend naar de lawine, maar leek nog in opperste verwarring te verkeren. “Dus toen je zei: ‘Laten we ze afmaken!’ bedoelde je: ‘Laten we ze bij dit spel verslaan door aardkluiten naar ze te gooien’?”

Max knikte.

“Dus moeten we nu zorgen dat ze niet doodgaan?”

Max knikte.

“Oké,” zei Carol. Hij bleef nadenkend staan. “Maar hoe?”

De steen rolde met nog steeds toenemende snelheid verder de heuvel af.

“Ik zei toch al dat we dat niet moesten doen?” zei Katherine.

“Wat?” zei Carol. “Dat heb je helemaal niet gezegd! Je bent de grootste leugenaar ter wereld, Katherine.”

“Maar jij gebruikt geweld,” zei ze. “En dat is veel erger.”

Op dat moment bereikten de brandende lavasteen en de duizenden begeleidende stenen en brandende struiken – en zelfs enkele buffels die als projectielen naar boven waren gegooid en nu naar beneden renden, weg van de lawine – de slechteriken en maaiden hen weg. Het leek onmogelijk dat ze het overleefd zouden hebben.

≡

Vierendertig

“Ik voel het niet zo goed,” zei Douglas, terwijl hij zijn half-opgekauwde been omklemde, dat er, nadat er een ondergrondse vleesetende plant op had zitten kauwen, verdacht veel uitzag als een afgekloven stuk drop. “Maar ik klaag niet, hoor.”

Het was inmiddels donker geworden en ze zaten om een klein kampvuur. Alle beesten probeerden zich zo goed en zo kwaad als het ging van de oorlog te herstellen en wachtten nukkig op het eten dat Douglas aan het klaarmaken was – een overwinningsmaal, noemde hij het. Al was zijn been dan gedeeltelijk opgegeten, Douglas was in een opperbeste stemming en was apetrots op het compliment van Max, de koning, aangaande zijn tot dan toe nimmer geroemde arm.

Alexander staarde Max aan. “Dat was een stom idee.”

“Ik voel me nog steeds hol,” klaagde Ira. “Mijn ogen zitten voor mijn gevoel los in mijn hoofd…”

“Stil, Ira,” snauwde Judith. “Iederéén heeft het gevoel dat zijn ogen los in zijn hoofd zitten. Kan er iemand zijn hersens voelen?”

Niemand antwoordde. Niemand voelde zijn hersens. Zonder een woord te zeggen liep de stier naar Max toe, haalde de kroon van zijn hoofd en legde die in het vuur. Net als de eerste keer wilde Max de traditie niet betwisten, maar het beviel hem helemaal niet om zijn kroon daar in de vlammen te zien liggen.

Max was aan verwarring ten prooi. Misschien had hij niet goed doordacht wat de oorlog betekende. Toen hij het bedacht, had het zo’n simpel pleziertje geleken, met een heldhaftig begin, een moeilijk maar roemrijk middendeel en aan het einde de overwinning. Hij had geen rekening gehouden met de mogelijkheid dat de strijd onbeslist zou eindigen en hij had zich niet kunnen voorstellen wat voor een gevoel het zou geven als de oorlog na verloop van tijd min of meer ophield zonder dat iemand zijn verlies toegaf en hem feliciteerde met zijn dapperheid. Het resultaat was daarentegen dat Judith en Ira van de rotsen gegooid waren, dat Katherine en Carol nu nog bozer op elkaar waren en dat Alexander niet meer met Ira praatte, omdat het in zijn ogen eigenlijk Ira’s schuld was dat Alexander zo vaak door stenen getroffen was. De stier zat inmiddels, onder een dikke laag vuil, wat afgezonderd van de anderen bij het vuur. Hij had de hele dag over het slagveld rondgelopen en had honderden voltreffers geïncasseerd zonder ook maar een moment dekking te zoeken of weg te rennen. Afgezien van de schrammen en het vuil was hij qua uiterlijk echter niet veel veranderd. Hij zag er zelfs levendig uit, en het leek minder onwaarschijnlijk dan ooit dat hij zou gaan praten.

“En zeg nou eens, Max,” zei Judith, “was ditje bedoeling, of heb ik het verkeerd begrepen? Je landt op een eiland, je roept jezelf uit tot koning en je probeert ons vervolgens op een aantal verschillende manieren om zeep te helpen. Was dat je bedoeling?”

“Judith, hou op,” zei Carol resoluut. “We probeerden elkaar allemaal om zeep te helpen. Wees niet zo zelfingenomen. En trouwens, ik weet zeker dat Max het allemaal goed heeft uitgedacht.”

Carol keek Max met een warme glimlach aan. Max probeerde naar hem te glimlachen, maar hij had nog steeds moeite met het idee dat de zachtmoedige Carol zoals hij hem had leren kennen dezelfde was als de Carol die niet de minste aarzeling had gevoeld om zijn vrienden te laten verpletteren door brandende stenen. Max voelde zich gespleten. De gebeurtenissen waren rampzalig geweest, en nooit eerder was dat zo ondubbelzinnig zijn schuld geweest. Hij had voorgesteld om deze oorlog te voeren, en de helft van de deelnemers had er bijna het leven bij ingeschoten. Max had het gevoel dat hij met alles wat hij deed onherstelbare schade aanrichtte, onverschillig of het thuis was of hier op het eiland. En Katherine, de enige die echt naar hem leek te kunnen luisteren, was nergens te bekennen.

“Het eten is bijna klaar,” zei Douglas, die met zijn rechterarm half omhooggeheven heen en weer paradeerde, alsof hij hoopte op nog een compliment voor dit uitzonderlijke lichaamsdeel.

“Ogen dicht, Max,” zei hij.

Max deed zijn ogen dicht.

“Ik heb een verrassing voor je klaargemaakt. Je eerste koninklijke maaltijd.”

Max rook dat er iets voor zijn neus werd neergezet. Onwillekeurig begon hij te kokhalzen. Het was de meest penetrante, afschuwelijke geur die hij ooit had geroken, als van duizend reeds lang dode vissen gemarineerd in benzine en rotte eieren.

“Oké, nu mag je kijken,” zei Douglas.

Max deed zijn ogen open.

Hij sprong zowat overeind. Het was een reusachtige slang. Of een worm. Met een doorsnee van ongeveer dertig centimeter. Hij was nat, paarsbruin van kleur en ongeveer drie meter lang. Douglas had hem op Max’ schoot gelegd.

“Maak je geen zorgen. We hebben hem doodgemaakt,” zei Douglas. Hij lachte. “Jij dacht zeker dat hij nog leefde! Dat is grappig.”

Max stond op, waardoor de worm van zijn schoot rolde. Er bleef een dikke bruingroene laag smurrie achter op Max’ vacht.

“Is er iets niet in orde, koning?” vroeg Douglas.

Max probeerde zijn afschuw te verbergen.

“Nee, nee!” zei hij, en pas toen bedacht hij het goede antwoord. “Ik wilde hem alleen even wat beter bekijken.”

Douglas glimlachte. “Ja, ik heb hem uit de lagune gehaald. Hij was bezig zich om Judith heen te kronkelen, dus toen ben ik erin gedoken en heb hem te grazen genomen. Hij heeft waarschijnlijk wel honderd jaar daar in de lagune geleefd, en nu mag jij hem opeten!”

Douglas keek naar Max in de hoop op een teken van goedkeuring. Max probeerde te glimlachen.

“Je mag met de bek beginnen, als je wilt,” zei Douglas. “Dat is het meest malse deel.”

Max’ maag draaide zich om in zijn lijf. Hij moest een goede reden zien te bedenken om niet van de worm te eten.

Hij keek om zich heen, maar vond geen antwoord in de bomen of de aarde. Pas toen hij omhoogkeek, naar de hemel, vond hij de oplossing.

“Ik kan vanavond helaas niet deelnemen aan deze maaltijd. Ik ben je erg dankbaar, maar daar waar ik vandaan kom eten koningen niet op avonden dat er geen sterren aan de hemel staan.”

De beesten accepteerden dit – “O,” zeiden ze, “jammer voor je,” en: “Als koning heb je het maar moeilijk” – , maar begonnen zelf wel te eten. Ze pakten met hun klauwen het natte vlees van de reuzenworm, en het bloederige sap liep langs hun kin en langs hun vingers. Max kon het niet aanzien. Hij staarde in het vuur.

En terwijl ze zaten te eten, realiseerde Max zich dat de worm bij elk van de beesten een andere reactie teweegbracht. Ira werd er stil en melancholiek van, en zijn ogen werden vochtig, alsof hij aan een van zijn dierbare herinneringen dacht. Douglas probeerde die uitwerking tegen te gaan; zijn ogen schoten heen en weer terwijl zijn mond week werd en hij met dubbele tong begon te praten. Judith werd daarentegen flirterig en legde haar hand op ieders arm en schouders, giechelde en vond om de haverklap weer een andere reden om op te staan, naar Douglas toe te lopen en hem in zijn nekvel te pakken. Maar toen hij voor de zoveelste keer haar arm had weggemept, deden de scherpe kantjes van haar karakter zich weer gelden en keek ze Max met halftoegeknepen ogen aan.

“Ik snap niet dat we nog steeds niet praten over datgene waar iedereen aan zit te denken,” zei Judith. “De koning hier probeert een aantal van ons om het leven te brengen. Is er dan niemand die zich daar druk over maakt?”

Niemand antwoordde, maar het was duidelijk dat minstens de helft van de beesten ermee bezig was.

“Dus Max heeft wel een jaar lang gevaren!” kwam Carol tussenbeide in een poging om over iets anders te beginnen.

“Dat is heel lang,” zei Douglas opgewekt.

“Een heel jaar in je eentje,” zei Ira met een blik omhoog naar het donker. “Wat triest.”

“Waarom heb je er zo lang over gedaan, koning? Had je geen goede boot?” vroeg Judith. Haar ogen stonden dreigend.

“Nee, het was een prima boot,” zei Max.

“O, dus je bent gewoon niet zo’n goede zeeman?” zei ze uitdagend.

“Jawel hoor, ik ben een heel goede zeiler. Ik bedoel, het was een boot zonder motor. Ik zeilde zo hard als die boot…”

“Ach, ik plaag je maar een beetje,” zei Judith giechelend maar zonder enige vreugde. “Doe maar niet zo overgevoelig! Maar alle gekheid op een stokje, hebben we nu alles gehad wat jouw plannen betreft om de dingen hier op het eiland te verbeteren? Een optocht, een oorlog, en dan met z’n allen levend verbranden in vloeibare lava?”

Carol keek Judith strak aan. Ten slotte keek ze weg en ging ze door met eten.

“Ik voel het Niets weer,” zei Ira.

“Maak je geen zorgen, Ira,” zei Douglas. “Max lost het wel op. Hij zegt altijd precies het juiste. Wacht maar. Nietwaar, Max? Toe maar, ga je gang.”

Iedereen keek naar Max, een Max verbaasde zich erover dat hun gezichten allemaal zo hoopvol stonden, zo verwachtingsvol. Ze koesterden echt hoop dat Max, een koning, werkelijk een idee had.

“Nou, ik dacht…” mompelde Max. Hij had eigenlijk helemaal geen ander plan achter de hand. De stilte duurde ongemakkelijk lang. Ten slotte kwam hij op een idee, hoewel hij twijfelde aan de waarde ervan. “Ik dacht…Ik dacht erover om jullie allemaal een adellijke titel te geven.”

Ira keek verward.

Judith schraapte haar keel.

Alexander grinnikte.

Niemand was onder de indruk, zelfs Carol niet. Hij keek eerder geschokt. Het wilde er bij hem niet in dat Max niets beters kon bedenken. Max probeerde zijn plan wat op te pimpen: “Ik zou jullie speciale functies kunnen geven en, eh…van die dingen die je om je schouder hangt,” zei hij, terwijl hij met zijn hand diagonaal over zijn borst streek en op het woord ‘sjerp’ probeerde te komen.

“Slangen?” opperde Judith.

“Nee…” zei Max.

“Slangen hebben we al,” zei Judith.

“Nee, nee…” herhaalde Max.

“Ik draag daar liever geen slang,” zei Ira.

“Het is geen slang!” grauwde Max. “Het is veel koninklijker. Het is…”

“Een stok?” opperde Douglas, die behulpzaam wilde zijn.

“Nee!” loeide Max.

“Het lijkt mij dat je het over een slang hebt,” zei Judith. “En niemand draagt daar graag een slang…”

“Laat me uitpraten!” blafte Max.

Max probeerde uit alle macht op het woord te komen. “Het is…” Hij liet zijn hand weer over zijn borst kronkelen. “Het is…”

Ten slotte gaf hij het op. “Jullie krijgen adellijke titels,” mompelde hij.

Er viel een diepe stilte. Max had op zijn onderdanen zo weinig indruk gemaakt dat ze niet eens iets hoefden te zeggen. Max moest zichzelf zo snel mogelijk in de hand zien te krijgen en het heft in handen nemen. Hij stond op met het idee dat hij wist wat hem te doen stond. Hij had er zijn moeder mee opgevrolijkt, zijn zus en haar vrienden en vriendinnen hadden er dubbel om gelegen, dus hier zou het ook moeten werken. Hij deed alsof zijn armen en benen stijf waren en begon aan zijn ongelooflijke robotact.

Maar toen hij de pasjes maakte – hij deed het heel goed, minstens zo goed als vroeger – reageerden de beesten bepaald niet alsof ze onder de indruk waren, maar eerder geschrokken.

“Wat doet hij nou?” vroeg Judith. “Wat is dat?”

“Eh…o, de koning doet het niet meer,” concludeerde Ira.

“Mankeert hem iets?” vroeg Judith zich hardop af.

“Ik weet het niet, maar ik word hier beroerd van,” mopperde Alexander. “Wat is dat nou voor een koning die zoiets doet?”

Max gaf het op. Hij maakte een einde aan zijn act. De beesten reageerden opgelucht toen ze zagen dat hij weer ging zitten.

“Volgens mij is het nu klaar,” merkte Ira op.

“Ik hoop het wel,” zei Alexander.

“Wat was dat nou, daarnet?” vroeg Judith.

“Ik deed een robot na,” verklaarde Max. “Dan horen jullie te lachen.”

Niemand had gelachen. En nu glimlachte er niemand.

“Wat is een robot?” vroeg Ira. Hij klonk bang.

“Een robot?” zei Max. “Een robot?”

Niemand wist wat een robot was.

“Kom op, zeg…een robot!” zei Max. “Robots zijn de allerbeste.”

“Hoe bedoel je?” vroeg Carol scherp.

“Robots zijn de allerbeste,” herhaalde Max, minder zelfverzekerd nu.

Carol keek oprecht verbouwereerd.

“Hebben we daarop gewacht?” zei Alexander. “Ik vind het gewoon zielig.”

“Werkten dat soort dingen op de vorige plek waar je koning was?” vroeg Judith.

Douglas fronste zijn wenkbrauwen. De starende blik van de stier drukte hem terneer. En zelfs Carol leek diep teleurgesteld in Max.

“Ik begin honger te krijgen,” zei Alexander met een dromerige blik naar Max.

Carol begreep waar dit toe kon leiden.

“Je hebt net gegeten,” gromde Carol. “Niemand heeft honger.”

Judith wierp een boze blik op Max en likte langs haar lippen. “Iedereen heeft honger, dat weet je best.”

Carol ging staan om zo meer gezag uit te stralen. “Nee. Er heeft niemand honger. En laten we nu overeind komen en weggaan,” zei hij. De beesten staarden hem aan alsof ze hem opnieuw de maat wilden nemen – had hij aan kracht ingeboet? Was hij kwetsbaar geworden? Maar al na korte tijd leek het erop dat niemand nog in staat was hem zijn leidersrol te betwisten. Ze kwamen allemaal overeind en maakten aanstalten om te gaan.

Op dat moment viel er ineens een sneeuwvlok. En toen volgden er meer – de sneeuw viel in warrelende spiralen. Douglas’ bewondering voor Max was aanzienlijk minder geworden, en hij keek Max vuil aan. “Fijn dat je onze huizen kapot hebt gemaakt, koning.”

Alexander was maar al te graag bereid bij te dragen aan het geschimp. “Ja, bedankt, koninklijke hoogmoed, eh…koninklijke hoogheid.”

Judith, Alexander en Ira liepen weg, en Douglas volgde hen kort daarna, hoofdschuddend. Toen hij het kampement verliet bleef hij even staan. Hij wilde nog iets zeggen tegen Max, maar wist eigenlijk niet goed wat.

Carol wachtte tot iedereen weg was. Hij stond aan de andere kant van het vuur naar zijn handen te kijken.

“Robots zijn de allerbeste, hè? Ik dacht dat ik…”

“Dat bedoelde ik niet,” zei Max. “Ik bedoelde niet dat ze beter waren dan jij.”

“Maar je zei dat ze de allerbeste waren. Wie zijn dat trouwens, robots? Zijn ze groter dan ik? Sterker? Hoe kan dat nou? Dat snap ik niet.”

“Nee, dat zijn ze niet,” zei Max. “Jij bent de grootste. Veruit.”

“Waarom zei je dan dat ze de allerbeste waren? Dat betekent dat je denkt dat ze beter zijn dan ik. Nou ja, laten we het er maar niet meer over hebben. We schieten er niks mee op. Wat gezegd is, is gezegd.”

Max wist het niet meer. Hij was zo moe en verward dat hij niet wist wat hij zeggen moest. Even staarde hij naar de grond, en toen hij opkeek, zag hij dat Carol op zijn knieën was gaan zitten en zijn oor op de grond te luisteren had gelegd.

“Het bevalt me helemaal niet hoe dit klinkt,” zei hij. “Het is een hard, chaotisch en heel erg boos geluid.” Hij draaide zich om en maakte aanstalten om weg te gaan. “Welterusten, Max. Volgens mij heb je vannacht veel om over na te denken. Succes.” Toen hij dat had gezegd, verdween hij in het bos.

Max hoorde het gekraak van brekende takken. Toen hij zich omdraaide, zag hij hoe de stier zich groot en dreigend achter hem verhief. Ze staarden elkaar aan. Geen van beiden knipperde met zijn ogen. Toen draaide de stier zich geluidloos om en liep weg, de nacht in.

Max was alleen. Het vuur was aan het uitgaan, het sneeuwde zacht, hij zat op een eiland midden in de oceaan en hij was alleen.

≡

Vijfendertig

De hele nacht bleef Max in het vuur staren. Hij had het koud en voelde zich extra ongemakkelijk toen het maar niet ophield met sneeuwen. Hij ging op zoek naar brandhout, gooide het erop en ging er, om warm te blijven, dichterbij zitten.

Max moest voor zichzelf alles op een rijtje zetten en zijn plan trekken. Hij besloot uit te gaan van wat bekend was en inventariseerde wat hij tot dan toe te weten was gekomen. Hij wist bijvoorbeeld dat Douglas ervan hield om te horen zeggen dat zijn arm de sterkste van allemaal was, maar hij wist ook dat Carol er niet van hield om anderen dan zichzelf geprezen te horen worden en er helemaal niet van hield om te horen dat robots de allerbeste waren, waarschijnlijk omdat hij zichzelf de allerbeste vond. Hij wist dat Katherine graag alleen met hem was. Hij wist dat Judith, Alexander en Ira er niet van hielden om met brandende lava overdekte stenen over zich heen te krijgen, en dat de kans ernstig letsel te zullen oplopen Ira deed denken aan het Niets, iets waaraan ten koste van alles iedere gedachte vermeden diende te worden.

En hij wist dat hij eten wilde. Hij viel bijna flauw van de honger. Hij had een licht gevoel in het hoofd en zijn maag speelde op. En wat hij qua eten het liefst wilde hebben, was soep. Soep was licht verteerbaar, je kreeg het er warm van en je ging je er tevredener van voelen. Ieder soort soep was goed, maar het allerliefste had hij champignoncrèmesoep zoals zijn moeder die altijd voor hem maakte als hij ziek was.

Misschien kon hij maar beter naar huis gaan, bedacht hij. Hij wist echter niet of naar huis zeilen nog wel mogelijk was, aangezien het vasteland waar hij vandaan was gekomen een paar uur nadat hij ervan was weggevaren helemaal verdwenen was. Maar goed, proberen kon hij het altijd. En als het hem niet lukte, zouden er toch zeker wel andere eilanden zijn, met andere dieren of mensen over wie hij de baas kon spelen?

Maar al zou hij wel thuis kunnen komen, hij was ervan overtuigd dat zijn familie hem vergeten was. Hij was nu al dagenlang weg, en inmiddels zouden ze wel denken dat hij dood en voorgoed verdwenen was, en waarschijnlijk waren ze daar nog blij om ook. Misschien was het huis wel ingestort door alle schade die hij had aangericht. Misschien waren zijn moeder en zijn zus wel verpletterd onder de zware balken, die hij met al dat water had verzwakt. Nee, nee, ze leefden nog, probeerde hij zichzelf te overtuigen. Maar ze waren wel blij dat ze verlost waren van een beest als hij.

Hij dacht er nog een keer over om naar de plek te gaan waar hij meteen al naartoe had gewild: het appartement van zijn vader in de stad. Hij kon er alsnog naartoe gaan. Als hij een zuid-zuid-westelijke koers aanhield, zou hij daar uiteindelijk moeten uitkomen. En als hij er eenmaal was, zou hij daar kunnen blijven wonen. Hij wist hoe blij zijn vader zou zijn om hem bij zich te hebben.

Het eerste probleem zou dan wel het bed zijn. Zijn vader had maar één bed, en dat was niet al te groot, zodat Max meestal in de hobbykamer van zijn vader sliep, op een heel dun matrasje op een krakende stretcher. Het was koud in die kamer, en de straatgeluiden waren er hard en onvoorspelbaar. De hele nacht door hoorde je er op onverwachte momenten de geluiden van de grote stad die nooit sliep: sirenes, ruziënde mensen, kakelend gelach, flessen die in glasbakken werden gegooid, het geraas van vrachtwagens. En als zijn vader bezoek had, klonken er ook andere geluiden.

Pamela heette ze.

Ze was op een opzichtige manier mooi; ze had grote groene ogen en een brede, glanzende mond. Ze werkte in een restaurant, of het was van haarzelf of zo. Ze hadden er een keer gegeten, en dat was de eerste keer geweest dat Max ooit aan een tafeltje in zo’n gelegenheid had gezeten, met een kaars midden op tafel en niet al te veel, gelig licht. Het was er zo saai dat hij het wel uit had willen schreeuwen.

Pamela had voor hen allemaal eten besteld – een hele serie verschillende vettige en modderkleurige gerechten – , maar Max had uiteindelijk niet veel meer gegeten dan een beetje brood. Max’ vader had hem smekend aangekeken, maar Max wist natuurlijk best dat hij hem geen uitbrander zou geven omdat hij niet at, althans niet waar Pamela bij was.

Na afloop had ze hen meegenomen naar een kelder waar het vol met flessen stond, en dat had Max ten slotte wel geboeid. Zo’n bedrijf wilde hij ook hebben. Niet vanwege de flessen, maar vanwege alle houten planken, gezellige zitjes, boogvormige doorgangen en donkere hoekjes. Het zag eruit als in een kasteel, een kerker, een ondergronds doolhof in een oeroud koninkrijk. Maar voor Pamela was het niet meer dan een wijnbergplaats. Ze had twee flessen van het rek langs de muur gehaald, waarna ze weer naar boven waren gegaan.

Na het diner had ze hen met een taxi weer naar het flatgebouw gebracht waar zijn vader woonde. Bij de voordeur had ze afscheid genomen van Max en van zijn vader, maar die twee hadden wat gefluisterd, er was even gegiecheld en vervolgens was ze met in elke hand een fles weggelopen en de hoek om geslagen.

Max was naar bed gestuurd, maar hij had niet kunnen slapen. Hij had liggen denken aan dat doolhof onder het restaurant, aan het veilige gevoel dat hij in het halfdonker had gehad tussen de solide stenen muren, totdat hij ineens de voordeur open hoorde gaan en twee schoenen op de grond hoorde ploffen. Na het geluid van de twee tegen elkaar klinkende flessen had hij een aantal keren ‘sst’ horen fluisteren, gevolgd door het geluid van voetstappen in de gang, waarna zijn vaders slaapkamerdeur was dichtgedaan.

Max kon niet naar het appartement van zijn vader gaan; hij kon er niet naartoe varen, hij kon niet naar huis varen, en de kans een ander eiland te vinden waar hij koning kon worden leek niet groot. Hij moest er hier iets van zien te maken. Zo moeilijk kon het toch niet zijn om hier de boel op orde te krijgen en ervoor te zorgen dat iedereen tevreden was?

§

Max werd midden in de nacht rillend wakker. Hij was in slaap gevallen zonder dat hij eerst had gezorgd voor genoeg hout op het vuur, dat nu uit was. Het was opgehouden met sneeuwen en het was stikdonker. Nergens zag hij iets, alleen wat vage grijze plekken waar de sneeuw zich had opgehoopt. Hij stopte een handje sneeuw in zijn mond om zijn dorst te lessen, maar hij besefte dat hij in de problemen zat. Nu het steeds kouder werd en hij geen vuur kon maken, kon hij deze nacht makkelijk dood vriezen. Als hij ging lopen, onverschillig welke kant op, liep hij de kans om opgegeten te worden of in een onpeilbaar diep gat te vallen.

Nu begon hij eindelijk te huilen. Toen de tranen kwamen, voelde dat erg goed. Hij schokschouderde, zijn hete tranen verwarmden zijn gezicht, en hij moest eigenlijk lachen omdat het hem zo’n goed gevoel gaf. Ze bleven maar komen, de tranen, één voor elke frustratie en elke angst die hem had geplaagd sinds hij van huis was weggegaan. O man, dacht hij bij zichzelf, wat is dit een goed gevoel. Wat was hij blij met zijn hete tranen, wat was hij blij dat dit nu allemaal loskwam. Wat fijn dat hij dit nu hier kon doen, in zijn eentje in het donker, zonder dat iemand het zag. Hij kon huilen zoveel als hij wilde, en niemand zou het ooit te weten komen.

Hij leek wel urenlang te huilen, maar al dat huilen, het schokschouderen en het steeds maar ophalen van zijn neus zorgden er eigenlijk voor dat hij het warmer kreeg naarmate het in de vroege ochtend kouder werd, en de tranen, de kou en alles wat hij had overdacht zorgden er in combinatie met elkaar voor dat er een gedachte in hem opkwam. En die gedachte bracht hem op het idee om een tak te gaan zoeken, en toen hij de tak in zijn hand had, begon hij ermee in de aarde en de as heen en weer te bewegen, en toen duurde het niet lang of hij had een plan uitgetekend dat hem de kans gaf alles te doen wat nodig was voor zichzelf en voor elk ander beest op het eiland: het Niets zou erdoor gevuld worden, het gekwebbel zou verdwijnen, alles en allen die los van elkaar stonden zouden met elkaar in verband worden gebracht. En het beste van alles was nog dat hij daardoor nooit meer in de sneeuw zou hoeven slapen, zonder vuur, in zijn eentje op een eiland midden in de oceaan.

≡

Zesendertig

De sneeuw die de vorige avond was gevallen was inmiddels grotendeels gesmolten. Max kon de dingen om zich heen niet scherp zien toen hij in de ochtendschemering wakker werd, en zijn wolvenpak was vies. Maar hij was zo opgewonden dat hij, in afwachting van het eerste blauwige daglicht, het grootste deel van de nacht wakend had doorgebracht, waarna hij op zoek zou kunnen gaan naar Carol om hem en alle andere beesten te vertellen dat hij nu wist wat hij moest doen om alles definitief anders te maken.

Toen het licht genoeg was om Carol te gaan opzoeken in zijn uitkijkpost op de hoge duinen, viste Max zijn kroon uit de resten van het vuur en zette hem op. Hij was nog warm, en Max kromp even in elkaar toen hij dat voelde, maar hij vermande zich en ging op weg naar de kust.

Waar het bos overging in het strand zag Max alle beesten bij elkaar. Ze lagen in de stuifsneeuw op het zand te slapen. Op het hele eiland was waarschijnlijk geen slaapplek te vinden waar het kouder was dan daar.

Max trof Carol aan op een hoog duin, waar hij in zijn eentje naar de horizon zat te kijken. Max rende op hem af.

“Carol!”

Judith en Ira, elk onder een dun dekentje van sneeuw, werden er wakker van. Ze keken op toen Max voorbijliep.

“Carol!” riep Max.

Carol bleef voor zich uit kijken en staarde geconcentreerd naar de zee. En net als de vorige ochtend slaakte hij, toen de natte, oranje zon zich aan de horizon verhief, een diepe zucht van opluchting, waarna hij zich omdraaide.

“O, hé. Hallo, Max,” zei hij.

“Carol, ik heb een idee. Ik weet wat we moeten doen.”

“Mooi, mooi, Max. Wat is het plan?”

≡

Zevenendertig

Carol verzamelde iedereen om zich heen, en ze zochten een goed plekje uit op het strand, waar Max zijn plannen kon uittekenen. Met een tak schetste hij in het zand wat hij de afgelopen nacht had bedacht. Toen hij klaar was, leek het precies op wat hij voor ogen had, zij het een beetje grof, maar het plan was zo groots dat iedereen vanzelf overtuigd zou zijn, dacht hij.

“Wat is het?” vroeg Judith. Ira was lag naast haar op haar kuit te kauwen en enorm te kwijlen.

“Het is een fort,” zei Max.

“Wat is een fort?” vroeg ze. “En waarom hebben we meer aan een fort dan aan het opeten van jouw hoofd, om maar wat te noemen?”

“O, veel meer,” zei Max. “Het wordt het mooiste fort aller tijden. Het wordt voor een deel een kasteel, voor een deel een berg, en voor een deel een schip…” Hij keek even naar Carol en corrigeerde zichzelf.

“Alleen zal het niet varen, want het blijft op dezelfde plaats. Het blijft beslist op dezelfde plaats…Ja,” vervolgde Max, “het wordt twaalf keer zo groot als jullie en zes keer zo groot als ik. Het wordt zo groot dat we er allemaal in kunnen. We kunnen er met z’n allen op een grote hoop in slapen, net als die eerste nacht.”

Carol en Douglas knikten eerbiedig.

Ira had inmiddels Judiths hele onderbeen in zijn mond, maar hij haalde het er net lang genoeg uit om ‘Hmm’ te zeggen.

“We zullen ons er goed door voelen,” voegde Max er ter wille van Judith nog aan toe. “De hele tijd.”

“Waardoor?” vroeg Judith.

“Door het fort,” zei Max.

“Nee hoor,” zei ze. “Waarom zouden wij gelukkig worden door een fort voor jou? Eten, daar word ik gelukkig van.”

“Judith. Sst. Luister,” zei Douglas.

“Het is niet alleen mijn fort,” zei Max. “We bouwen het samen. We doen dit helemaal samen.”

Judith leek bijna overtuigd. “O, zó’n fort wordt het.”

“Ja, en in het fort komt alles waar we ooit behoefte aan zouden kunnen hebben. We krijgen er een eigen opsporingsbureau, en we zullen er onze eigen taal hebben. Alexander, wil jij de taak op je nemen een nieuwe taal te maken?”

“Nee,” zei Alexander.

“Oké, dan zal ik me met de taal bezighouden,” zei Max, die zich niet liet ontmoedigen. “En aan de buitenkant wil ik veel ladders hebben. En glas-in-lood. En buiten komt een namaakboom te staan – het is geen boom, maar een tunnel, waardoor je binnen kunt komen, via het ruim…”

Max begon de boom voor het fort te tekenen, maar net op die plek stond de stier: een van zijn poten stond in de weg. Max had de helft van de boom al getekend toen hij op de poot van de stier stuitte. Hij keek op naar de stier, maar die was duidelijk niet van plan opzij te gaan. Max tekende dus maar om de poot van de stier heen, en zodoende kreeg de kruin van de boom, die rond had moeten zijn, de vorm van een halvemaan. En deze halve-maan herinnerde Max aan iets. Het fort moest tunnels hebben. Veel tunnels.

“Ira, kun jij voor de tunnels zorgen?” vroeg Max. “Tunnels zijn een soort gaten, en jij kunt gaten maken, hè?”

“Ja, ik maak gaten,” zei hij.

“Oké, die tunnels moeten de langste gaten worden waar ooit iemand van heeft gehoord. En als je dan toch in de grond aan het graven bent, kun je ook een kelder maken, de grootste kelder aller tijden, waar we een heleboel spelletjes kunnen spelen, voor als het regent.”

De beesten knikten en luisterden allemaal aandachtig toe, alsof ze zich een oordeel vormden over een aantal specifieke en redelijk klinkende instructies. Douglas maakte notities op zijn arm.

“Er komt een hoge toren voor de uilen,” vervolgde Max. “We moeten veel uilen hebben, want die hebben goede ogen en worden niet bang. We zullen ze africhten, en we besturen ze via afstandsbediening. Zij moeten opletten dat er geen indringers komen.”

“Ik ken wel een paar uilen,” zei Katherine.

Ze keken allemaal op en constateerden dat Katherine er al een tijdje stond.

“Heel goed, heel goed,” zei Max.

“Zijn dat aardige uilen, of zijn ze afstandelijk en veroordelend?” vroeg Carol met een wantrouwende blik naar Katherine.

“Ze zijn niet afstandelijk en veroordelend,” antwoordde die rustig maar beslist. “Het zijn goede uilen. Ze zijn zorgzaam. Ze weten alleen niet hoe ze dat moeten uiten.”

Carol haalde bakzeil. “Oké. We moeten een paar goede uilen hebben.”

Het leek alsof de groep een elektrische schok kreeg, want allemaal – Max, Douglas, Ira, Judith, allemaal – beseften ze dat ze er zojuist getuige van waren geweest dat er een niet-ondertekende, maar wel evidente wapenstilstand tussen Carol en Katherine was gesloten.

“Het gaat tussen ons en alle anderen,” vervolgde Max nu extra krachtdadig. “Wie we hier niet willen hebben, komt er niet in.”

“En het gekwebbel houden we daarmee ook buiten de deur, hè Max?” vroeg Carol, bijna retorisch.

“Natuurlijk. Hoe zou gekwebbel hierin kunnen doordringen?” zei Max, wijzend op de onvoorstelbare afmetingen van het machtige fort dat hij met een tak in het zand had getekend.

Judith liep, nog sceptisch, om de tekening heen.

“Wat denk je ervan?” vroeg Max aan haar.

“Ik geloof eigenlijk niet dat zoiets ooit goed werkt,” zei ze. “Maar als het wél goed zou werken…” zei ze, allengs iets hoopvoller. “Maar ja, ik weet het niet,” zei ze, terwijl ze weer ging zitten. “Ik weet niks. Maar die boomtunnel vind ik wel erg goed.”

“En het beste van alles is dat we allemaal op één grote hoop slapen,” zei Max, terwijl hij iedereen aankeek. “Net als toen, die eerste keer.”

Dat aspect van het voorstel werd begroet met een algemeen goedkeurend gemompel.

Toen keek Max Carol aan. “Wil jij de bouw ervan op je nemen?”

Carol was enigszins overdonderd. “Ik? O, eh…Nou ja. Ik, eh…Ik ben alleen…”

Douglas bemoeide zich ermee en zei: “Jij moet die taak beslist op je nemen, Carol. Dat lukt niemand anders.”

“Ja, ja, dat is natuurlijk zo,” zei Carol, met hernieuwd zelfvertrouwen. “Je hebt gelijk…”

“Vind jij ook niet dat Carol het moet bouwen, Katherine?” zei Max.

“Ja,” zei ze tot ieders verrassing. “Dat kan niemand anders.”

“Oké,” zei Carol ter afronding. “Dan doe ik het.”

≡

Achtendertig

Er werd meteen een begin gemaakt met de bouw, en die vorderde opvallend snel. Carol zette de omtrekken van het fort uit, en gebruikte daarbij voornamelijk Ira als maatstaf – Douglas en Carol liepen met hem te zeulen alsof hij een reusachtige maatlat was – en het duurde niet lang voordat met stenen en aarde de fundamenten gelegd waren.

De stier bracht de stenen en de bomen, die hij honderden meters ver weg gooide, van de plaats waar hij ze vond naar de bouwplaats. De bouwmaterialen stapelden zich op.

Tegen de middag stond de eerste muur overeind – kaarsrecht en hoog, zeker wel een meter of tien.

“Sjonge, dit is bijna een pleziertje, koning,” zei Judith, om vervolgens in verwarring te raken over haar eigen positieve instelling. Mopperend en op haar vingers tellend liep ze weg.

Douglas beende doelgericht voorbij. “Niet slecht, koning,” zei hij tegen Max. “Carol en jij hebben een mooi fort bedacht.”

Zelfs Alexander leek zich te vermaken. Hij ging op zoek naar modder om de muren bij elkaar te houden, en met veel trots kweet hij zich van dit vuile werk.

Max trof Ira in een gat in de grond aan. “Mooi graafwerk!” zei Max, die oprecht onder de indruk was. In slechts enkele uren tijd had Ira een kelder gegraven die groter was dan Max’ kelder thuis en had hij een begin gemaakt met de geheime ontsnappingstunnels.

“Bedankt, koning. Weet je, ik heb er nooit zo over nagedacht, maar kelders zijn eigenlijk een soort gaten, alleen zijn ze overdekt. Bevalt het je tot nu toe?”

“Ja, heel goed,” zei Max.

“Vind je de zijkanten niet te brokkelig of, eh…de onderkanten te bochtig?”

“Nee, nee. Het is precies goed.”

“O, mooi. Fijn. Daar ben ik reuzeblij om,” zei Ira, terwijl hij weer begon te graven. “Ik ben blij dat ik voor jou graaf, Max.”

§

De bouwactiviteiten gingen de hele middag door. Ze stapelden stenen op elkaar en weefden lianen. Douglas en Judith staken palen in de grond en gingen eraan hangen alsof het springstokken waren, om ze dieper de grond in te drijven.

Naarmate de zon meer naar de horizon zakte begon het bouwsel, hoewel nog slechts een skelet, al wel te lijken op de tekening van Max, min of meer althans. Hier en daar was niet alles even recht, en Carol hield zich vreemd genoeg precies aan het ontwerp van de halvemaanvormige ingang van Max, zoals hij die, gedwongen door de poot van de stier, in het zand had getekend. Toch bood het geheel al met al een verbazingwekkende aanblik.

Max beklom een heuvel in de buurt om het bouwwerk beter te kunnen bekijken. Het fort was nu al ongeveer vijfentwintig meter hoog en werd in rap tempo nog hoger.

“Wat denk je ervan, koning?” Het was Carol, die Max achterna was gekomen naar boven om de vorderingen van een afstandje te bekijken.

“Het is verbazingwekkend,” zei Max. “Ik kan bijna niet geloven hoe groot het is.”

“Is het té groot?” vroeg Carol, ineens bezorgd.

“Nee, nee,” zei Max, “het is prachtig. Ik verbaas me er alleen over dat het er nu daadwerkelijk staat. Het is precies goed. Je doet het uitstekend. Jij bent de allerbeste.”

Carol straalde.

Toen de avond viel, waren de beesten moe maar voldaan. Om het te vieren verzamelden ze zich in de grote zaal van het fort in aanbouw. Weer kozen ze ervoor om iets te eten dat in de ogen van Max oneetbaar was – het leek verdacht veel op zeeleeuw – en weer kon hij slechts toekijken hoe zij aten, terwijl zijn eigen maag luid knorde van de honger.

“Weet je, ik geloof echt dat we nu iets belangrijks aan het doen zijn,” zei Douglas, achteroverleunend nadat hij zijn buik vol gegeten had. “Ik denk dat dit plan misschien echt succes zal hebben.”

Men was algemeen van mening dat Douglas gelijk had. En Max was dolblij, ondanks zijn honger. Zijn plan werkte, iedereen was tevreden en ze zaten samen in een kring om een warm vuurtje in een fort dat hij met een tak in het zand zelf had ontworpen.

Terwijl hij de dag en de vele hoogtepunten voor zichzelf nog eens de revue liet passeren, drong zich in de nachtlucht een geluid op. Het leek op het geluid van een strijkinstrument – een cello misschien, rond, vol en welluidend. Max keek op, maar niemand was kennelijk verbaasd of nieuwsgierig. Niemand vond het ongewoon.

Toen zag hij dat Katherine, die met haar hoofd op Judiths dijbeen lag, haar mond had opengesperd in de richting van de hemel. Het geluid, een soort zingen, was van haar afkomstig. En algauw voegden de stemmen van de anderen zich erbij. Judith was de eerste, en haar stem klonk scherper en rauwer, maar evengoed prachtig, en haar gezang leek zich in volmaakte harmonie met dat van Katherine te mengen. Een voor een lieten toen ook de anderen hun stemmen opgaan in het geheel, en elke stem was een fraaie en verdiepende aanvulling op het geheel. Het was de mooiste muziek die Max ooit had gehoord, en dat die kon bestaan, dat deze lompe dieren die konden voortbrengen, leek voor hem alle problemen die er ooit tussen hen hadden bestaan nietig en onbetekenend te maken.

≡

Negenendertig

“Max.”

Het werd gefluisterd.

“Max!”

Een vrouwenstem.

Max had geslapen, met Carols arm als hoofdkussen, en toen hij zijn ogen opendeed, zag hij Katherine, die naast hem neergehurkt zat.

“We moeten de uilen gaan halen,” fluisterde ze.

“Nu?” vroeg Max.

“Ja, het kan alleen op dit moment,” zei ze, met een blik op Carol, om te kijken of hij niet wakker was geworden. “Nu!”

Max voelde zich verplicht de uilen te gaan halen, die van essentieel belang waren voor de bescherming van zijn koninkrijk. Voorzichtig, zodat hij Carol niet wakker maakte, stond hij dan ook op en rende achter Katherine aan, die al bij de deuropening van het fort stond. De zon was weer boven de horizon verschenen, en op het moment dat Max bedacht dat dit de eerste ochtend was dat Carol niet de behoefte had gehad om te gaan zitten wachten totdat de zon opkwam, tilde Katherine Max op en gooide hem op haar rug.

“Pak me bij mijn nekvel,” zei ze.

Dat deed Max, en meteen sprong Katherine weg van het fort. Ze kwam eerst neer op de veelkleurige wei, vervolgens op een van haar stellages boven in de bomen en toen in een woud van doorzichtige roze planten, waarbij ze tussendoor met de snelheid en de lichtheid van een kolibrie steeds even op de grond neerkwam.

Ze zagen delen van het eiland waarvan Max niet had geweten dat ze bestonden: een terrein met hoog geel gras, bevolkt door slangen die konden lopen, slangen die op een soort achterpoten stonden en op een open stuk huisden waar tientallen geisers oranje vonkenregens en mist omhoogspoten. Ten slotte landden ze aan de andere kant van het eiland op een breed wit strand met hoge duinen en azuurblauwe spiraalvormige rotsformaties die overal uit het zand omhoogstaken.

“Vind je het mooi?” vroeg Katherine.

Max knikte. Hij vond het mooi.

“Ik ga hier altijd naartoe als ik alleen wil zijn,” zei Katherine. “Ik ga hiernaartoe om tot me door te laten dringen wie ik ben en wie ik niet ben. Zie je die?”

Katherine wees omhoog, en Max zag twee vogels, die als rode puntjes aan de hemel ellipsen beschreven en vervolgens met een volmaakte timing achtjes maakten. De symmetrie van hun vluchtbewegingen had een hypnotische uitwerking op Max.

“Zijn dat uilen?” vroeg hij stilletjes.

“Zijn dat uilen?” imiteerde Katherine hem. “Natuurlijk zijn dat uilen. Het zijn geen zeeleeuwen, want de laatste daarvan zijn gisteravond bij het diner opgegaan.”

Voordat Max een gevat antwoord kon geven, en net toen de gedachte dat zijn vrienden echte zeeleeuwen hadden gegeten tot hem doordrong, zag hij een van de uilen naar beneden storten. Hij was getroffen door een steen die Katherine had gegooid, met als resultaat dat een van de rode vlekken bijna rechtstandig uit de hemel naar beneden viel. Verstijfd van schrik keek Max toe; hij wilde de vogel niet op de aarde te pletter zien vallen, maar kon zijn blik niet afwenden.

Maar op het moment dat hij de grond naderde, bleek Katherine op die plek al soepeitjes klaar te staan om hem op te vangen. Ze ving hem op zoals een verrevelder een slagbal zou opvangen.

Zonder een moment voorbij te laten gaan en terwijl ze de eerste uil in haar arm wiegde, gooide ze nog een steen omhoog, naar de tweede uil, die dezelfde baan beschreef als de eerste – ook hij viel als een baksteen naar beneden. Katherine volgde hem in zijn val en ving hem zorgvuldig op.

Met onder elke arm een uil rende ze naar Max toe, die als verlamd had staan toekijken.

“Hier zijn ze!” riep ze. “Geweldig zijn ze, hè?”

Max wist niet goed wat hij zeggen moest. Het waren prachtige vogels met karmozijnrode vederbossen en grote, kastanjebruine vleugels, maar ze leken gewond en gedesoriënteerd doordat ze met de stenen van Katherine uit de lucht waren geknald. Hun pupillen draaiden rond als draaimolentjes.

Alsof ze Max’ gedachten kon lezen stelde ze hem gerust. “Ze voelen er niets van, hoor. Hun botten en vleugels zijn erop gebouwd, eh…om het niet te voelen als ze geraakt worden door stenen die ik naar ze gooi, snap je,” zei ze. Ze pakte ze allebei bij hun poten en liet ze ondersteboven hangen. “Zie je? Helemaal niks aan de hand. Ze vinden het eigenlijk wel leuk.”

Max wist niet zeker of je dit nou moest laten zien door ze ondersteboven te laten hangen, maar hij was te zeer in de war om tegen haar in te gaan, en trouwens, wat wist hij van de gezondheid en het welzijn van zeeuilen?

“Laten we even gaan zitten en wat uitrusten,” zei Katherine, terwijl ze op een hoog duin neerplofte.

Max wilde terug naar de plek van het fort om te helpen met de bouw en in het algemeen een oogje in het zeil te houden, maar Katherine had geen haast.

“Hé Max, vind jij het leuk om gedragen te worden?”

Max had geen idee wat ze hiermee bedoelde, maar toen hij erover nadacht, leek gedragen worden hem wel lollig. Het was tenslotte ook leuk geweest om tijdens de optocht bij iedereen op de schouders te zitten. “Ja,” zei hij.

“Ja, ik ook! Wat lijken we toch op elkaar!” zei Katherine, terwijl ze opgewonden haar haar achter haar oor streek. “Maar ooit heb ik een keer een draagaap gehad,” zei ze, en ze maakte een gebaar alsof ze een baby in haar armen had. “Ik had hem voor Carol aangeschaft, zodat hij niet het hele eind naar zijn werkplaats hoefde te lopen. Het is heel ver, en ik wilde niet dat hij al moe zou zijn als hij daar aankwam. En iedereen vindt het leuk om gedragen te worden, nietwaar?”

“Ja,” zei Max.

“Juist,” vervolgde Katherine. “Dus daarom heb ik hem een aap cadeau gedaan, en toen hij Carol droeg zei ik dat ik verbaasd was dat die aap zo sterk was dat hij dat kon. Maar toen voelde Carol zich beledigd omdat hij dacht dat ik bedoelde dat hij dik was of zo. Maar het was maar een grapje van me! En toen zei hij: ‘Nou, als ik dan zo dik ben, kan ik die aap net zo goed opeten.’ En weet je wat hij toen gedaan heeft? Hij heeft die draagaap opgegeten! Niet te geloven, hè?”

Max kon het niet geloven.

“Ik weet het niet, hoor,” zei ze hoofdschuddend. “Hij geeft me het gevoel dat ik helemaal niks goed kan doen.”

Ze bleven een tijdje zitten, en Max probeerde de dingen die hij net had gehoord op een rijtje te zetten.

“Het spijt me dat ik je lastigval met mijn problemen,” zei ze, maar toen klaarde haar blik op. “Hé, laten we een wens doen.”

Met één handige beweging van haar klauw veegde ze de bovenlaag van het duin weg. Max knielde naast haar neer en keek. Niet meer dan een paar centimeter onder het oppervlak was nu de lava zichtbaar die daaronderdoor stroomde, net als op de top van de heuvel. Het was een roodgloeiende stroom, die ondergronds langzaam heuvelafwaarts liep. Af en toe schoot er een vlam omhoog. Max deinsde achteruit. Katherine lachte.

Ze pakte een paar azuurblauwe kiezelsteentjes en gaf er een aan Max. “Je moet denken aan iets wat je graag wilt.”

Max deed zijn ogen dicht en knikte.

“Oké, gooi het er dan in,” zei ze.

Max gooide zijn kiezelsteentje in de lava en keek hoe het er met een zacht geknetter al snel in onderging.

Katherine deed haar ogen dicht en gooide nadat ze een wens had gedaan het hare er ook in. Toen dekte ze het gat weer af, veegde het zand op zijn plaats en stampte het aan.

“Weet je wat ik gewenst heb?” vroeg ze. “Ik heb gewenst dat jij voor altijd de koning zou zijn. Heb jij dat ook gewenst?”

Max knikte, maar hij moest aan iets denken wat hij maar niet uit zijn hoofd kon zetten. “Maar wacht eens,” zei hij. “Hij heeft de draagaap opgegeten, zei je?”

“Jazeker,” zei Katherine, heftig knikkend. “Hij heeft bijna alles wat ik hem cadeau heb gedaan opgegeten.”

“Hoe groot was die aap dan?”

“Nou, je weet wel, het was een gewone draagaap,” zei ze, terwijl ze haar hand ophield op precies Max’ lichaamslengte. “En het was heel plotseling.”

Toen ze merkte dat Max schrok, klaarde Katherines gezicht op. “Nou zeg, ik ben ook de vrolijkste niet, als je me zo hoort, hè? Maar maak je geen zorgen. Ik ben er helemaal niet op uit om je somber te maken. Laten we teruggaan.”

≡

Veertig

Die avond, terwijl het fort zijn voltooiing naderde, aten de beesten weer samen, en deze keer deden ze zich tegoed aan de reusachtige platte voeten van een dier dat Max nooit in zijn geheel had gezien en waarvan hij daarom nu niet wilde eten. Na afloop vielen ze neer van uitputting en omdat ze te veel hadden gegeten, en in een wirwar van armen, benen en lijven gingen ze om het langzaam dovende vuur liggen.

Al snel vielen ze allemaal in slaap, maar Max lag wakker en moest aan apen denken die in één snelle hap werden opgegeten. Hij had sinds hij die ochtend met Katherine op stap was geweest aan weinig anders meer gedacht. In de middag waren er tal van resultaten geboekt – de muren stonden allemaal overeind, de trappen waren aangelegd, de kelder was klaar en overdekt, en de tunnels waarlangs ze bij calamiteiten in alle richtingen konden vluchten waren gegraven – , maar Max was geobsedeerd geraakt door de gedachte dat hij net zo makkelijk opgegeten kon worden als een draagaap, op elk willekeurig moment.

Was Carol tot zoiets in staat? Hij had wel gezien dat hij ineens woedend kon worden, en hij had zich erover verbaasd dat hij tijdens de in scène gezette veldslag bereid was geweest zijn vijanden af te maken. Max had niet bang hoeven zijn dat hij door de andere beesten zou worden opgegeten, want hij had altijd kunnen rekenen op de bescherming van Carol, maar als Carol zelf nu eens zou besluiten om hem op te eten, hem met huid en haar te verzwelgen, waardoor zou hij zich dan laten tegenhouden?

Max verkeerde nu al zo lang onder deze wezens die zoveel groter waren dan hij dat hij toch eigenlijk steeds een beetje bang was geweest voor zijn hachje. Het was vooral een kwestie van onderlinge verhoudingen. Het was niet zo dat ze er altijd op uit waren om hem kwaad te doen – hoewel ze vaak genoeg gedreigd hadden hem op te eten – , maar ze hadden hem ettelijke keren per ongeluk of uit onbezonnenheid bijna ernstig mishandeld of vermoord. Ze hadden hem bijna van de rotsen gegooid, ze hadden hem bekogeld met haarloze buffels en bijna verpletterd met projectielen van levende beesten.

Als hij er behoefte aan had zou hij, nu of in de toekomst, er veel tijd aan kunnen besteden uit te pluizen wat hen daartoe dreef – waarom ze bepaalde dingen deden waarvan hij liever niet wilde dat ze die deden en andere dingen nalieten waarvan hij graag wilde dat ze ze wel deden. De beesten deden ook vaak tegenstrijdige dingen als hij hen toevallig tegenkwam. Als hij op zoek naar iets om te doen door het bos rende, zag hij bijvoorbeeld de rug van Judith en ving hij ook nog een glimp op van Ira, en dan zag hij, om maar wat te noemen, dat Ira zijn hand in Judiths oor stak en dat Judith snel met haar voet op de grond tikte, terwijl ze allebei intens aan het neuriën waren. “O, hoi koning,” zeiden ze dan, en dan haalde Ira gauw zijn hand uit Judiths oor en hielden ook het neuriën en het tikken op de grond abrupt op. Meer dan eens trof hij Douglas in zijn eentje bij de kalkrotsen aan, waar hij dan kreunend heen en weer zat te wiebelen en zichzelf zelfs af en toe een klap op zijn hoofd gaf.

En terwijl Max dit alles zat te overdenken, hoorde hij een schrapend geluid uit Carols richting komen. Toen Max keek, zag hij dat hij blijkbaar in een droom verwikkeld was die hem geen moment rust gunde. Met zijn klauwen graaide hij in de grond, waar hij diepe voren in trok. Max keek toe hoe Carol jankte, gromde en dreigend zijn tanden ontblootte, en dat allemaal in zijn slaap. Plotseling haalde Carol, nog in zijn nachtmerrie, naar Max uit, en zijn klauwen schoten op enkele centimeters voor Max’ gezicht langs. Max slikte en deinsde achteruit. Als een krab schoof hij opzij, totdat hij Katherine voelde en zich tegen haar aan nestelde, die een begroeting mompelde. Terwijl Max zich bij Katherine ingroef, bleef Carol graaien en kreunen, vanuit het halfduister gadegeslagen door Max, die zijn ogen wijd opengesperd hield.

≡

Eenenveertig

Het laaghangende wolkendek aan de ochtendhemel was wit als papier. Max paste in het fort iets af en maakte op de grond een schets. Toen Carol aan kwam lopen en keek naar wat Max had getekend, had hij meteen commentaar. “Wat is dat?”

Max had er niet op gerekend dat hij Carol zo snel al over zijn plan zou moeten inlichten. Hij besefte dat Carol erdoor van streek zou kunnen raken, maar hij kon niet meer terug, en liegen wilde hij ook niet.

“Nou…” zei Max, “ik heb bedacht dat we binnen in het fort een plek moeten hebben waar…waar de koning zich af kan sluiten. Een soort geheime kamer voor de koning.”

Carol keek naar de tekening en hield zijn hoofd schuin.

“Een geheime wat? Ik snap het niet.”

“Nou,” zei Max, met een air van een ervaren architect van kastelen en ontwerper van koninkrijken, “in alle koninkrijken is een speciale plek voor de koning, met een deur en een sleutel…Een soort kamertje.” Max spreidde zijn armen om een ruimte aan te duiden die net groot genoeg was voor hemzelf.

“Dus net groot genoeg voor jezelf?” zei Carol, alsof het idee te gek was voor woorden.

“Precies,” zei Max. “De koning moet af en toe alleen kunnen zijn, in een kleine ruimte…Alle koningen hebben zoiets. Daar…Daar bedenken ze hun beste plannen om alles goed te maken voor iedereen.”

Carol dacht hier even over na. “Een kleine ruimte…Oké, oké. Interessant. Maar hoe komen wij erin?”

“Nou, doordat ik jullie erin laat.”

“Maar de deur die je getekend hebt is te klein.”

“Ja, dat is het leukste van alles. Het wordt een geheime deur. En heel klein. Net groot genoeg voor mij.”

Toen het tot Carol doordrong wat de geheime deur precies betekende, betrok zijn gezicht. “Ik weet het niet,” zei hij, terwijl hij het fort bestudeerde, “ik had me er geen geheime deuren in voorgesteld. Geheime deuren horen niet thuis in dit fort.”

“Maar het is mijn fort, toch?” zei Max. “Ik bedoel, ik ben toch de koning?”

“Ja, natuurlijk,” zei Carol verslagen. “Ik heb gewoon even tijd nodig om het idee in mijn kop te krijgen.” Hij wendde zich af van de deuren en liet zijn blik er toen weer naar terugkeren. “En jij laat ons erin…” Hij dacht er nog wat langer over na en staarde naar de muur alsof zijn blik er recht doorheen zou kunnen boren. “Maar stel nou dat het een grote kamer is met een geheime deur?”

“Nee, nee. Dat doen we niet,” zei Max beslist.

“Die zou…”

Carol sloeg een vuistgroot gat in de muur. “Ongeveer zó groot?” vroeg hij ziedend.

“Ja.”

“Mooi is dat.”

Met opgetrokken schouders van woede liep Carol naar buiten, waar hij op zoek ging naar Douglas. “Hé, Douglas, we krijgen een nieuwe kamer hier in het midden, een kleintje met een geheime deur. De belangrijkste deuren blijven hetzelfde, maar de deuren hier worden geheime deuren.”

Douglas bestudeerde het ontwerp even. Hij was er niet mee ingenomen dat hij zijn werk over moest doen, en hij realiseerde zich dat de opdracht van Max bij Carol niet in goede aarde viel.

Met een zucht deed Douglas de aankondiging. “Oké, allemaal…Er komt een deur hier in het midden, en dat wordt een geheime deur!”

Er ging op de bouwplaats een verward gemompel op. Douglas herhaalde de opdracht, maar nu luider: “Het wordt een geheime deur! Het wordt een geheime deur!”

≡

Tweeënveertig

“Psst. Kom eens hier,” klonk een stem. Toen Max zich omdraaide, zag hij Judith staan.

Max liep naar Judith toe, die net uit een gat in de grond was gekropen – het gat van de tunnel in de namaakboom. Ira stond naast haar en kauwde zachtjes op haar arm.

“Geheime deuren, hè?” zei ze, met haar hoofd iets opzij en toegeknepen ogen. “Weet je, ik heb jou een beetje in de gaten gehouden. En nog pas gisteren dacht ik dat jij ons had gered, maar nu zie ik wat er echt aan de hand is. Heel interessant om jou aan het werk te zien.”

Judith staarde naar Max en besteedde in het geheel geen aandacht aan Ira, die steeds heftiger op haar arm beet. Max begreep niet waar ze het over had.

“Jij bent echt een manipulator, weet je dat?” zei ze. “Weet je wat dat woord betekent?”

“Ja,” zei Max, hoewel dat niet het geval was.

“Nee, dat weet je niet,” zei ze. “Dat betekent dat je precies weet op welk moment en op welke manier je iemand kunt laten doen wat jij wilt dat hij doet.”

“Dat heb ik niet gedaan,” beet Max haar toe.

“Nou, kijk maar eens hoe Carol zich dankzij jou voelt. Alleen maar omdat je bang bent dat hij je misschien zal opeten wil je zo’n geheime kamer hebben? Dat is geschift. Weet je, als je echt om hem geeft, dan moet hij jou kunnen opeten als hij dat wil. Je moet wel weten wat belangrijk is, koning.” Er klonk een geluid van tanden op gewrichtsbanden, gevolgd door een knal als van een knappende kauwgombel. Judith keek Ira aan. “Au. Hou daarmee op.”

Toen keek ze Max weer aan. “Heb ik je beledigd, Max? Het spijt me als je je daardoor beledigd hebt gevoeld. Weet je, de mensen mogen mij niet altijd graag, omdat ik zeg wat ik denk. Ik spreek de waarheid, maar dat doe ik voor ons allemaal. En de waarheid is dat als dat plannetje van jou met die geheime deur werkt zoals ik denk dat het werkt, iemand anders weleens zin zou kunnen krijgen om jou op te eten. Misschien zou ik jou zelf wel op willen eten.”

“Nee, nee, nee!” werd er uit het fort geroepen.

Het was Carol. Hij zat op zijn knieën en had zijn oor op de grond te luisteren gelegd. “Wacht, wacht, wacht. Wat is dat? Dat klopt niet.”

Douglas, die vlak bij hem stond, zei: “Wat is er?”

“Het zit niet goed,” fluisterde Carol.

“Is het gekwebbel?” vroeg Douglas.

“Ontzettend veel gekwebbel,” zei Carol.

Judith en Ira kwamen aangesneld. “En hoe is het met het gefluister?” vroeg Judith.

“Jazeker. Heel veel gefluister,” zei Carol terwijl hij zijn oor van de grond haalde en iedereen ernstig aankeek. “Ik vrees dat het ons zelfs hier bereikt, tussen deze hoge muren.”

Alexander begon te hyperventileren. “Wat betekent dat? Dat we hier niet veilig zijn?”

“Ik weet het niet zeker,” zei Carol. “Maar wat ik wel weet, is dat er iets niet deugt aan het ontwerp van dit fort.” Hij draaide zich om en keek Max aan. “Daar is iets heel erg mis mee. Ik wist dat er geen geheime deuren zouden moeten zijn. Grrrr!”

Carol stormde langs de muren, en met onverbloemde minachting keek hij naar de geheime deuren.

Inmiddels zat Max neergeknield te luisteren naar wat Carol gehoord kon hebben. Hij hoorde niets.

“Gekwebbel kan het niet zijn hier,” zei Max. “Niet in het fort. Het fort is te groot en te machtig om je zorgen te hoeven maken over dat soort dingen.”

Carol keek hem aan met een blik die op wel tien manieren teleurstelling uitdrukte. Hij begon muren en balken te merken met zijn klauwen. “We zullen opnieuw moeten beginnen,” zei hij.

“Maar het fort is nog niet klaar,” zei Max. “Zouden we niet liever wachten tot…”

Carol onderbrak hem. “Max, ik wil jouw stem op het moment even niet horen. We moeten het opnieuw doen. We moeten dit alles afbreken en het overdoen. We moeten een slotgracht hebben. En hogere muren. En een buitenmuur. Hoe heb ik ooit kunnen denken dat we hier veilig zouden zijn? Dat kon helemaal niet, met dit ontwerp.”

Iedereen werd somber.

§

Toen de nacht viel werd Max bang. De beesten gedroegen zich vreemd. Alexander huilde zo hard dat hij hikte. Judith zat in een hoekje handenvol katjes te eten, terwijl Ira op haar been kauwde.

“Max, kom eens bij me,” zei Katherine.

Ze zat in een stil en donker hoekje van het fort. Max liep naar haar toe en liet zich door haar in de armen sluiten. Maar net toen hij zich veilig voelde en in slaap begon te vallen, keek hij op en zag hij dat Carol aandachtig naar hen tweeën stond te staren. Carol kneep zijn ogen half dicht en ging toen weer door met het merken van de muren van het fort – de muren die neergehaald moesten worden.

≡

Drieënveertig

Carols stem dreunde in de duisternis.

“Wakker worden! Wakker worden! Opstaan allemaal! Iedereen eruit! Nu!”

Ze werden allemaal wakker en liepen gedesoriënteerd naar buiten. Het was midden in de nacht. Carol stond naar de hemel te kijken.

“Kijk!” bulderde hij. “Wat gaan we eraan doen?”

“Wat is er aan de hand?” vroeg Douglas.

“Waar is hij? Hij hoort daar te staan!” bulderde Carol.

“Wie? Wat?” vroeg Douglas.

“De zon! De zon is niet opgekomen!” zei Carol.

Alle anderen hielden zich afzijdig, in de overtuiging dat het het beste was als Douglas het probleem oploste.

“Wat bedoel je, Carol?” vroeg hij afgemeten. “Ik, eh…Volgens mij is het nog nacht.”

“Nee, dat is het niet,” zei Carol ernstig. “Ik heb niet geslapen. Ik ben de hele nacht op geweest en ik heb de uren geteld. Het is ochtend, Douglas.”

Ira slikte. “Maar het is donker,” merkte hij op.

“Precies,” zei Carol, en hij wees naar Ira, alsof die de enige onder hen was die nog bij zinnen was.

Douglas keek nu naar de hemel alsof hij begon te begrijpen wat Carol bedoelde. “Misschien is hij gewoon wat laat met opkomen,” zei hij.

“Doe niet zo stom,” riep Carol woedend. “Hij is nooit te laat!” En toen keek hij Max aan. “Hij is dood!”

Max wilde protesteren. “Nee! Dat gebeurt pas na een heel lange tijd.”

Judith keek Max aan. “Hoe bedoel je? Hoe weet jij dat nou?”

“Ik heb tegen hem gezegd dat…”

“Heb jij tegen hem gezegd dat de zon zou sterven?” vroeg Judith woedend. “Wat heb ik je nou gezegd? Je moet tegen Carol geen dingen zeggen waardoor hij van streek raakt! En waarom heb je het niet tegen óns gezegd?”

Alexander rende naar Judith toe en verborg zich tussen haar benen. “De zon kan toch niet doodgaan, hè?”

“Natuurlijk wel,” zei Carol. “En dat is net gebeurd ook!”

Ira had zijn handen voor zijn mond geslagen. “O god. Het Niets. Dat is nu echt hier.”

Alle beesten staarden naar de plaats aan de hemel waar de zon hoorde te staan. Er was niks te zien, alleen maar zwart.

Nu begon Max zich zorgen te maken. Hij was ervan overtuigd dat de zon in nog geen miljoen jaar zou sterven, kón sterven, maar toch begon hij te denken dat Carol gelijk zou kunnen hebben en dat de zon inderdaad nog maar een paar uur geleden was doodgegaan. Misschien ging het er hier op dit eiland wel anders aan toe.

“We moeten een nieuwe manier van leven zien te bedenken,” zei Carol. “En om te beginnen moeten we dit fort kwijt.”

“Wat zeg je?” vroeg Max.

Carol negeerde hem. “Douglas, begin maar met het af te breken.”

“Wat mankeert eraan?” vroeg Douglas.

“Alles!” zei Carol, en hij schopte toen zelf een van de binnenmuren eruit. “Dit fort is ontworpen om te zorgen dat bepaalde dingen niét zouden gebeuren. En nu zijn ze wel gebeurd. Het is een mislukking. Ik wil dat het helemaal wordt afgebroken.”

“Alsjeblieft,” zei Douglas. “Niet weer. Wacht alsjeblieft tot…”

Carol schopte een andere muur eruit. “Wachten op wat? Dat er een andere zon aan de hemel gaat groeien? Dit fort is alleen nog maar een herinnering aan onze mislukkingen.”

“Carol, rustig aan,” zei Douglas, terwijl hij een hand op Carols schouder legde.

Carol schudde hem weg. “Probeer me niet te kalmeren. We staan voor het einde van de wereld, en jij probeert rustig te blijven? Ik wist wel dat ik je niet kon vertrouwen.”

Carol rende tegen een van de boomstammen die het dak omhooghielden aan. Hij spleet doormidden, zodat het halve plafond naar beneden stortte, vlak naast Alexander, die begon te beven en te huilen.

“Altijd hetzelfde liedje met jou,” zei Douglas.

Carol negeerde hem en wendde zich tot de andere beesten. “We moeten dit fort afbreken. Laten we aan de gang gaan. Nu meteen. Niemand is veilig hier binnen.”

“Nee, niet met jou in de buurt,” zei Douglas, die voor hem ging staan.

Carol liep achter hem aan en viel tegen hem uit. “Wat moet dat betekenen? Dat ik gevaarlijk ben? Dat ik gevaarlijk ben? Ira, breek het af!”

Douglas keerde zich naar hem om. “Prima, op den duur zou je het toch hebben afgebroken. Steek de boel maar in brand!”

“Hou je kop!” schreeuwde Carol.

“Eet iedereen maar op!” riep Douglas fel.

“Misschien doe ik dat inderdaad!” riep Carol, en hij pakte Douglas’ arm, alsof hij hem mee wilde trekken. Maar Carol was iets anders van plan, en dat lukte hem ook: hij trok Douglas’ arm eraf. Hij rukte hem uit de kom en hield hem omhoog alsof het iets smerigs en stinkends was.

Er stroomde nat zand uit Douglas’ schouder. Hij drukte het gat dicht met zijn andere hand, maar het zand lekte tussen zijn gevederde vingers door naar buiten.

“Nou is-ie niet meer zo geweldig, hè Douglas, die arm van jou?” zei Carol, en hij wierp hem weg alsof het niks was.

Douglas beende weg, en Katherine liep achter hem aan en probeerde het zand dat uit hem stroomde te stelpen. Max bleef achter in de deuropening van het fort, waar hij oog in oog kwam te staan met Carol. Carol keek bang, wel wetend dat hij niet ongedaan kon maken wat hij net had gedaan en wat Max net had gezien. Hij draaide zich om en liep het bos in.

Net op dat moment spleet het eerste daglicht de duisternis uiteen, alsof de hemel met een mes van de aarde werd losgewrikt. De witte gombal van de zon brak door de horizon, en in de bomen begonnen de vogels aan hun kletspraatjes.

≡

Vierenveertig

Max liep de restanten van het fort in, op de voet gevolgd door Judith, Ira, de stier en Alexander.

“Dus we wachten?” zei Alexander. “Is de zon niet dood? Is het dezelfde?”

“Ja, het is dezelfde zon,” snauwde Judith met een geconcentreerde blik op Max. “Het was gewoon nacht!” Ze stormde op Max af. “Het is wel echt een zootje sinds jij hier bent. Wij zijn gek van angst geworden doordat jij tegen Carol hebt gezegd dat de zon dood zou gaan!”

Alexander, die zich achter Judith verschool, deed ook een duit in het zakje: “Douglas is zijn arm kwijtgeraakt omdat jij zo nodig een fort wilde hebben,” zei hij. “Dat was een slecht idee.”

“Dat weet ik!” zei Max.

“Ja, en je hebt veel slechte ideeën!” zei Judith.

“Dat wéét ik, ja!” zei hij.

Judith rekte zich uit en kwam vlak voor hem staan. “Ik heb honger. Jij ook, Ira?”

Ira, zelfs Ira, bekeek Max nu met halftoegeknepen ogen. “Nogal, ja.”

“Nee. Dat heb je niet,” zei Max, die zich niet liet intimideren. “Niemand heeft honger.”

Judith keek hem aan alsof hij een druif was die had leren praten. “Wie zegt dat?”

“Ik. En ik ben de koning.”

Alexander snoof. “De koning? Jij bent gewoon een jongen die doet alsof hij een wolfis die doet alsof hij een koning is.”

Max keek Alexander woest aan. Hij had nog nooit zo’n hekel aan iemand gehad als nu aan Alexander. “Ik doe niet alsof ik de koning ben!”

Alexander haalde zijn schouders op. “Dan ben je blijkbaar niet zo’n goede.”

“Ja, dat ben ik wel!” riep Max.

“Je weet niet eens wie je bent!”

Max haalde uit naar Alexander en wierp hem tegen de muur van het fort. Alexander stootte hard zijn hoofd en viel op de grond. Max sprong boven op hem en begon hem met zijn vuisten te bewerken. Hij had nog nooit iemand zo hard en zo vaak geslagen. Het gaf een geweldig goed gevoel: zijn knokkels op het ruwe gezicht van Alexander en dat Alexander met zijn armen op en neer zwaaide om de slagen af te weren. Max diende hem slag na slag toe, totdat zijn armen moe werden en zijn knokkels pijn deden. Hij sloeg door totdat Alexander ophield met schreeuwen en huilen, en in elkaar gedoken afwachtte wanneer het afgelopen zou zijn.

Toen Max ermee ophield en overeind kwam, staarden de beesten hem aan met iets van nieuw respect in hun blik.

“Dat beviel me eigenlijk wel,” zei Judith, waarna ze hinnikend begon te lachen.

“Mij ook,” zei Ira.

Max was versuft. Hij kon de beesten niet aankijken. Hij wilde niet in hun buurt zijn, of in de buurt van wie dan ook. Hij wilde een tijdje niets met hen te maken hebben, met niemand. Als hij op dat moment uit zijn huid had kunnen kruipen, zou hij het hebben gedaan.

Hij verliet het fort en liep in de richting van de zon, die laag boven het water hing, zoals een moeder over haar kinderen gebogen staat.

≡

Vijfenveertig

Max bracht een paar uur door op het strand en overdacht wat hij wel en niet kon doen en wat hij móést doen. De zon stond al hoog aan de hemel toen hij weer op weg ging naar het fort.

Hij trof de beesten aan op verschillende plaatsen in het halfafgebroken fort, behaaglijk tegen elkaar aan genesteld na hun doorwaakte nacht en bezig met een middagdutje. Douglas lag met zijn hoofd op Judiths buik, en Ira had zijn arm over Douglas geslagen alsof hij wilde voorkomen dat de wond aan het licht zou komen. De stier lag plat op zijn rug te slapen, met zijn poten weerloos gespreid.

Max zag in een donker hoekje aan de andere kant van het fort nog een andere gedaante. Hij liep ernaartoe en zag toen Alexander in de kamer van de koning zitten, achter de geheime deur, die op een kier stond.

Max ging voor de deur zitten.

“Wil je me weg hebben?” fluisterde Alexander.

“Nee,” zei Max. Hij bekeek Alexander aandachtig en realiseerde zich ten slotte dat de overeenkomsten tussen hen groter waren dan de verschillen. Hun afmetingen, hun vacht – het waren twee versies van hetzelfde ondermaatse en overactieve wezen. Hij overwoog zijn hand op Alexanders rug te leggen, maar toen hij zijn arm optilde, kromp Alexander in elkaar. Hij had een open wond, waar de vacht ontbrak en de huid rood en ontstoken was.

“Heb ik dat gedaan?” vroeg Max.

Ja.

Max keek even naar de wond en knielde toen naast Alexander neer.

“Doet het pijn?” vroeg Max, hopend op een ontkennend antwoord.

“Een beetje, ja,” zei Alexander, ineenkrimpend.

Max pakte de staart van zijn wolvenpak, likte eraan en maakte er toen de wond mee schoon.

Alexander glimlachte. “Dat voelt een stuk beter. Bedankt.”

“Ik moet nu weg, want ik moet ergens anders naartoe.”

“Waarnaartoe?” vroeg Alexander.

“Het maakt niet uit. Overal waar ik kom, maak ik er een puinhoop van. Hier ook. Ik…Ik wilde niet dat de arm van Douglas…eraf…”

Max kon het niet over zijn lippen krijgen.

“Jij hebt hem er niet afgerukt,” zei Alexander. “Dat heeft Carol gedaan.”

“Maar ik wilde een fort. En ik heb tegen Carol gezegd dat de zon dood zou gaan. En ik wilde geheime deuren…”

Alexander keek Max aan alsof hij dacht dat hij gek was geworden. “Denk je nou echt dat jij van dit eiland een puinhoop hebt gemaakt? Denk je dat je zo’n macht hebt? Dat het aan jou ligt dat iedereen blij of bedroefd is?”

Max wilde ‘nee’ zeggen, maar dat was inderdaad wat hij dacht. “Maar ik heb jou geslagen. Ik heb je wel honderd keer geslagen.”

“Tja, dat heb je gedaan. Daar is geen twijfel aan.”

Toen Max klaar was met het schoonmaken van de wond liet hij zijn staart los. “Daarom moet ik hier weg. Ik wil zoiets nooit meer doen.”

“Toch zou je het weer kunnen doen,” zei Alexander.

“Maar ik wil het niet.”

“Maar je zou het kunnen. Waar je ook bent.”

Max wist niet zeker of hij wel duidelijk genoeg was geweest. “Maar ik wil het niet,” zei hij.

Alexander zweeg eventjes, maar glimlachte, alsof Max zich wel heel duister uitdrukte. “Toch zou je het kunnen.”

Zwijgend zaten ze een tijdje bij elkaar te kijken hoe de andere beesten sliepen. Zoals ze daar lagen leken die reusachtige wezens net kinderen, bijna aandoenlijk, maar tegelijkertijd meelijwekkend, tragisch, gebukt onder alle zorgen die ze met zich meedroegen, en dat waren er veel meer dan Max en Alexander konden bevroeden.

“Na alles wat ze hebben gedaan, alles wat ze hebben verzwolgen, alles wat ze hebben gezegd en…” Alexander begon te lachen.

“Hè?” zei Max. “Wat bedoel je?”

“Nou, dat het verbazend is dat ze überhaupt kunnen slapen,” zei Alexander.

≡

Zesenveertig

Max moest Carol spreken. Hij kon maar één plaats bedenken waar hij kon zijn, nu hij wist dat de zon nog een dag langer zou leven.

Max rende het eiland over, door het bos en over het lavaveld naar de rotsen langs de kust. Hij zag Carols werkplaats boven op de rotsen, maar er waren geen rotsblokken om ernaartoe te klimmen. Max en Carol hadden ze allemaal naar beneden gegooid, de zee in.

Max liep terug naar het lavaveld en liep vervolgens van bovenaf naar de werkplaats. Dat was moeilijker dan via de rotsblokken, en hij vond het vreselijk dat hij de werkplaats moeilijker bereikbaar had gemaakt. Hij zou zijn verontschuldigingen ervoor aanbieden als hij Carol zag, en nog voor een hoop andere dingen ook.

Toen hij de werkplaats binnenging, bleek Carol er niet te zijn. Maar hij was er wel kortgeleden geweest. De hele miniatuurstad was kort en klein geslagen. De restanten lagen wijd verspreid, en overal lag glas en ijzer. Carol had alles in zijn woede kapotgemaakt. Overal op de vloer lagen vissen, waarvan er enkele nog langzaam ademden, en toen hij dat zag, drong het tot Max door dat Carol zijn idee daadwerkelijk had uitgevoerd en de onderwaterstad van Max had aangelegd, compleet met een metro onder water. Max werd beroerd van de aanblik van al het versplinterde en kapotgeslagen werk van Carol.

Hij moest Carol zien te vinden, dat was duidelijk. Hij draaide zich om en rende terug over het lavaveld en door het bos in de richting van het fort. Maar toen hij dat naderde, zag hij donkere rookwolken boven de plek omhoogrijzen. Hij ging nog harder rennen, en toen hij aan het einde van de groeve kwam waar hij met Carol samen de vorderingen had gadegeslagen, zag hij dat het fort in brand stond. Het was al helemaal omgeven door oranje vlammen en stond te schudden op zijn grondvesten. Er was geen kans dat het fort het zou kunnen overleven. Erboven cirkelden de uilen luid krassend rond.

“Is dat wat je wilde?” Het was Carol. Hij kwam voor Max staan. Zijn gezicht leek een donkere wolk van woede, en zijn vacht nam de oranje kleur van het vuur achter hem aan.

Max deinsde achteruit. “Nee,” zei hij. “Dat wilde ik niet. Hoe is het gekomen?”

Carol haalde theatraal zijn schouders op. “Joost mag het weten. Misschien weet ik het ook wel, maar ik zal het niet zeggen. Net zoals jij tegen mij niet hebt gezegd dat je het eiland ging verlaten. Ga je echt weg?”

Max knikte.

Carol keek wat minder boos. “Doe het niet,” zei hij zacht.

“Ik kan niet anders,” zei Max.

Carol draaide zich snel om, alsof hij de neiging moest onderdrukken om naar Max uit te halen. Toen hij Max weer aankeek, moest hij kennelijk moeite doen om vriendelijk tegen hem te zijn. “Oké,” zei hij, “maar wil je dan nog even hier komen en je hoofd nog eens in mijn mond steken?”

Max deinsde nog verder achteruit. “Nee, Carol. Daar heb ik nu even geen zin in.” Hij wilde de afstand tussen hemzelf en Carol graag zo groot mogelijk maken.

Carol ademde zwaar door zijn neusgaten, en hij vertrok zijn gezicht in een grimas. Diep vanuit zijn binnenste klonk een gegrom. Maar hij vermande zich en zei met vlakke stem: “Als koning ben je een mislukking, Max.” Carol liep op hem af en ontblootte zijn tanden. “Kijk eens naar je fort. Het ligt in puin en staat in brand! Is dat wat je wilde? Kijk wat je gedaan hebt!”

Max liet zich niet intimideren. “Ik heb het fort niet in brand gestoken.”

“Wat, wou je zeggen dat het mijn schuld is? Is het soms mijn schuld dat jij zo kwetsend bent?” Carols ogen stonden woest. “Is het mijn schuld dat de boel hier instort?”

Max zei niets. Hij deed een paar stappen naar achteren. Met elke stap die Max naar achteren deed, zette Carol er echter een naar voren.

“Geef antwoord!” schreeuwde hij.

“Mijn schuld is het niet,” zei Max, en hij kromp in elkaar.

“Wat, is het soms mijn schuld dat jij Alexander hebt geslagen? Is het mijn schuld dat jij weggaat? Dat je je hier niet veilig voelt? Ben ik dan zó slecht? Ben ik dan echt zo verschrikkelijk? Is het mijn schuld dat jouw koninkrijk een mislukking is?”

Max maakte zich klaar om te vluchten. Hij keek naar links en naar rechts.

“Is het mijn schuld dat ik jou moet opeten?” bulderde Carol, terwijl hij zijn armen omhoogstak. Zijn klauwen glommen in het licht van de vlammen.

Max draaide zich om en maakte aanstalten om weg te rennen.

Carol haalde naar hem uit. Max liet zich op handen en knieën vallen. Carol sloeg mis. Max rolde van het pad en holde weg, het bos in. Hij schoot door een lage, smalle opening in het kreupelhout – te klein om Carol door te laten – en had zodoende een voorsprong. Max rende over het kronkelende pad door het bos, op de hielen gezeten door een bulderende Carol, wiens zware voetstappen hij vlak achter zich hoorde. Max moest voortdurend over boomstammen en stenen springen en onder laaghangende takken door duiken, terwijl hij hoorde hoe Carol, vlak achter hem, als een stoomwals dwars door alles heen brak. Max hoorde zijn hijgende en raspende ademhaling. Hij dreigde hem in te halen.

“Kom hier!” klonk een stem – niet die van Carol.

Het was Katherine, die in een holle boom stond. Ze pakte Max bij zijn arm en rukte hem van het pad. Ze gooide hem op haar rug en schoot omhoog, de boom in.

Woest grommend rende Carol voorbij. Er was weinig over van de vroegere Carol. Hij was een en al woede, een en al gesnauw en gesnerp, met in zijn ogen de doffe, moordzuchtige blik van de haat.

Binnen enkele seconden had Katherine de top van de boom bereikt, en Max keek om zich heen naar de heuvels en de kust van het eiland. Voor het moment was hij veilig, dacht hij, maar toen begon de boom te schudden. Carol kwam hen achterna en klom ook naar boven.

“Kom erin!” fluisterde Katherine.

“Hè?”

Katherine opende haar mond en probeerde Max naar binnen te werken.

“Kom erin!”

“Ik kan niet…”

Naarmate Carol dichterbij kwam werd het schudden steeds heftiger. Max had geen keus. Hij stak zijn armen in Katherines mond, een beetje zoals hij dat op de eerste avond ook bij Carol had gedaan om hem te helpen. Onmiddellijk werkte Katherine Max helemaal naar binnen en slikte hem door. Max slaakte nog een gil, maar verdween toen naar binnen en kwam terecht in de zachte buik van Katherine.

Het was alsof hij in een stoffen zak vol met natte etenswaren werd gedropt. Er hing een benauwende geur van rottend voedsel en maagzuur. Het was er donker en bedompt, en slechts af en toe, als Katherine haar mond opendeed, kwam er wat lucht en licht naar binnen.

Met donderend geraas kwam Carol naderbij, en algauw stond ook hij op een tak en boog hij zich over Katherine heen. Max voelde dat ze achteruitdeinsde en haar evenwicht probeerde te bewaren.

“Waar is hij?” bulderde hij.

Max probeerde zo zachtjes mogelijk te ademen.

“Waar is wie?” zei Katherine.

“Maak het niet erger dan het al is,” brulde Carol, nu nog harder. “Waar is hij, Katherine?”

“Ik weet het niet!” riep ze opstandig.

“Wil je dat ik jou ook opeet?”

“Je gaat je gang maar!” schreeuwde ze.

Carol begon aan haar te trekken, en toen de boom hevig schudde, begreep Max dat Carol eraf was gesprongen. Maar net toen hij zich opgelucht begon te voelen, was er een heftige beweging en geschreeuw. Carol was terug, en de tak kraakte en kreunde onder de druk die hij erop uitoefende.

“Geef hem aan mij!” schreeuwde Carol.

“Hij is niet hier!” zei Katherine met haar kiezen op elkaar.

“Wacht,” gromde hij. “Ik ruik hem.”

Max hoorde Carol vlak buiten de dunne wand van huid en vacht die hen van elkaar scheidde.

“Je adem ruikt naar hem!”

Carol stak zijn enorme arm in Katherines maag en graaide naar Max. Max ontweek Carols klauw en sprong heen en weer in Katherines buik om aan Carol te ontkomen. Even later voelde Max dat Katherine haar spieren spande, en ineens verdween Carols klauw, terwijl hij hem een felle kreet van pijn hoorde slaken. Katherine had hem uit alle macht een oplawaai gegeven, leek het, en hij was uit de top van de boom naar beneden gevallen, een hoogte van zeker vijftig meter. Max hoorde het kraken van de takken, die Carols val niet konden breken. Ten slotte klonk er een bons, gevolgd door een zacht gekreun.

“Hou je vast,” zei Katherine tegen Max, en hij voelde hoe ze van de ene tak naar een andere sprong. En toen naar nog een andere. Keer op keer sprong ze hoog op, totdat Max op een gegeven moment dacht dat ze het hele eiland overgestoken en in veiligheid waren.

≡

Zevenenveertig

Toen ze stilhielden, rook Max de vage geur van zout zeewater. Katherine had met Max in haar buik helemaal naar het strand weten te ontkomen. Hij was opgelucht, maar ook moe, en wilde eigenlijk alleen maar naar buiten en dan wegzeilen.

“Is hij weg?” vroeg Max.

“Ja,” zei Katherine. “We zijn veilig.”

Max was versuft en buiten adem. “Ik kan hier niet goed ademen. Kun je me eruit laten?”

Katherine zei niets.

“Katherine?” zei Max, wat harder.

Er kwam geen antwoord.

“Katherine!” schreeuwde hij, en hij sloeg op haar maagwand. Hij probeerde tegen Katherines ingewanden op te klimmen, maar die waren veel te glad, en je kon je nergens aan vasthouden.

“Katherine?” zei hij.

Eindelijk reageerde ze. “Wat is er, mijn engel?”

“Wat ben je aan het doen? Ik moet eruit.”

Max hoorde niets.

“Katherine?”

Geen antwoord.

“Katherine? Waar ben je?”

“Je bent veilig daar binnen,” zei ze. “Ik zal je beschermen.”

“Wat?” vroeg Max.

“Bevalt het je niet, daar binnen?” vroeg ze.

“Nee. Laat me eruit.”

Er viel een lange stilte voordat ze weer wat zei. “Jij was een slechte koning. Ik kan je niet laten gaan.”

“Hè? Ik was geen slechte koning. Katherine, ik moet eruit.” Max kreeg onvoldoende lucht, en het bonsde in zijn hoofd.

“Volgens mij is het niet goed voor me om hier binnen te zitten. Ik krijg geen lucht.”

“Jawel hoor,” zei ze beslist. “Waarom doe je me dit aan?” vroeg ze, ineens vol woede. “Je houdt niet van me!”

“Dat is niet waar,” zei Max. “Waarom zeg je dat nou?”

“Weet ik niet!” jammerde ze.

Max voelde dat zijn krachten het begaven. Zijn ademhaling werd steeds zwakker en hij voelde zich erg slap.

“Ga alsjeblieft niet weg, Max. Jij hoort bij mij.”

“Ik moet gaan,” fluisterde hij.

Er viel een stilte die oneindig lang leek te duren. Max voelde zich verdoofd, zijn vingers tintelden en zijn hart sloeg onregelmatig.

Net op het moment dat hij leek weg te zakken in een soort slaap werd hij omhooggetild naar het licht. Dat deed Katherine. Ze had haar arm in haar mond gestoken en Max bij zijn nekvel gepakt. Ze trok hem uit haar buik omhoog de lucht in, en zette hem toen voorzichtig op haar schoot.

De lucht was zo koel en fris, dat hij die met volle teugen naar binnen zoog. De zee achter hen was helder en kalm, en Max voelde hem trekken. Maar hij was zo verzwakt dat hij zijn ogen niet open kon houden. Terwijl Katherine over zijn natte haren streek, viel hij in een oppervlakkige slaap.

≡

Achtenveertig

Toen hij wakker werd zag hij alle beesten voor zich staan – dat wil zeggen, alle beesten behalve Carol. Ze hadden zijn boot losgemaakt en opgetuigd. Max kwam van Katherines schoot en ging, nog wat licht in het hoofd, staan.

“Dus je gaat weg,” zei Douglas. Zijn been, dat half opgegeten was door de plant, was groen uitgeslagen en rook naar ham. En er was een tak aan zijn schouder gebonden, ter vervanging van zijn arm.

Max knikte.

Douglas stak zijn linkerhand uit. Max schudde hem.

“Jij was de beste denker die we ooit hebben gehad,” zei Douglas.

Max probeerde te glimlachen.

“Het spijt me van dit alles,” zei Ira zacht. “Ik neem het mezelf kwalijk.”

Max sloeg zijn armen om hem heen. “Niet doen,” zei hij.

Judith en Max keken elkaar even aan. Ze trok een gezicht alsof ze zeggen wilde: “O jee, sorry,” waarna ze een hoog, zenuwachtig lachje produceerde. “Ik weet nooit wat ik moet zeggen in dit soort situaties,” zei ze.

Max en Katherine duwden de boot naar het water, en Douglas hielp hen daarmee. Max herinnerde zich ineens dat hij de kroon nog op had. Hij zette hem behoedzaam af en gaf hem aan de stier.

Max’ hoofd was nu een stuk lichter, en zijn gedachten waren helderder. Hij keek de beesten een voor een aan en probeerde hen in zijn geheugen te griffen. Hij vond het jammer dat Carol er niet was, maar hij besefte dat afscheid nemen maar zelden zo gladjes verloopt als je zou wensen en dat het er eigenlijk altijd het verkeerde moment voor was. Hij keek naar zijn boot en de zee erachter, en kneep zijn ogen half dicht om te zien voor welke uitdagingen ze hem zouden stellen.

Toen het bootje van het zand gleed en in het kalme water dreef, stapte Max erin. Staande op het achterschip draaide hij zich om en sloeg zijn armen om Katherine heen. Ze huilde en schokschouderde, maar toen ze elkaar loslieten, leek alles in orde en hield ze zich sterk.

Max hees het zeil en pakte het roer. Hij was er klaar voor. Douglas en Ira duwden de boot nog het laatste stukje, totdat hij helemaal los was van het strand.

Terwijl Max met het getij mee de zee op ging, klonk er een enorm geruis uit het bos. Ze keken allemaal op. Een paar grote varens weken uiteen, en daar stond hij. Carol. Hij brak door het gebladerte heen en rende met klapwiekende armen in de richting van het strand.

Max en hij keken elkaar in de ogen, en toen bleef Carol met afhangende schouders op de top van een duin staan. Max zag alleen verdriet op zijn gezicht. Weg waren alle woede, alle gevoelens van tekortgedaan te zijn. Alleen nog maar pijn en verdriet.

Terwijl het zeil Max steeds verder wegvoerde, bleven Carol en hij elkaar aankijken. Bijna in trance liep Carol naar het strand. Hij liep van het duin af en wankelde over het strand, en hoe dichter hij bij de zee kwam, des te bezorgder keek hij. Zonder nog te weten waar hij was, liep hij langs de andere beesten heen de zee in, en pas toen het water tot aan zijn borst kwam, drong het tot hem door dat Max al te ver weg was om nog bij hem te kunnen komen. Op dat moment leek het alsof Carol in zou storten. Een voor een liet hij zijn armen in het water zinken.

Max, die begreep dat hij maar één ding kon doen, hief een wolvengehuil aan.

Het gehuil klonk vergevensgezind, en blijkbaar was dat precies waar Carol behoefte aan had. Hij was geheel overmand door emotie en zijn ogen stonden vol tranen. Met het water tot aan zijn borst bleef hij staan, en het scheelde maar weinig of hij was verdronken. Maar toen vermande hij zich en hief als antwoord ook een wolvengehuil aan: “AWOE-OE-OE-OE-OE-OE-OE-OE-OEI”

Hun beider gehuil rees omhoog en vermengde zich tot één enkel gehuil, en ook de andere beesten sloten zich erbij aan, en al hun stemmen samen zongen een woest en klaaglijk lied van verdriet en verlatenheid, van woede en van liefde. Samen huilden ze, totdat Max ver weg was op zee, weg voor altijd.

≡

Negenenveertig

Max zeilde onder de volle maan, zonder land voor zich of achter zich. Hij zette koers naar het zuiden, in de hoop dat hij, door in tegengestelde richting te varen, thuis zou komen. Maar je kon nooit weten: misschien zou hij zo wel in een heel ander land terechtkomen.

Hij zeilde dag in dag uit door, tijdens stormen en heldere, saaie ochtenden, die zo lang leken dat het leek alsof ze nooit plaats zouden maken voor de middag. En toen, eindelijk, op een ochtend, zag hij een rups langs de horizon, en die rups bleek algauw land te zijn, dat zich naar het oosten en het westen uitspreidde. En dat land werd algauw – daar was hij van overtuigd – het bos vanwaar hij het ruime sop had gekozen.

Toen hij eindelijk aanlandde, legde hij de boot in dezelfde inham en bond hij hem aan dezelfde boom waar hij hem gevonden had. Zo snel als hij kon rende hij het bos door. De sneeuw was gesmolten, er waren niet meer dan een paar witte plekken van over. Hij was dicht bij huis.

Hij liep het bos uit en kwam bij de weg. Heerlijk vond hij het om het trottoir onder zijn voeten te voelen. Hij rende de buurt door, waar het in alle huizen donker was, behalve in het zijne. Hij zag het duidelijk voor zich, in de verte – het licht scheen helder door de ramen naar buiten.

Max rende op topsnelheid door totdat hij een paar huizen van het zijne was, waarna hij terugviel in looppas en vervolgens gewoon begon te wandelen. Waarom was hij langzamer gaan lopen?

Die vraag bracht Max in verwarring. Misschien door het belang van weer thuis te komen. Hij was ook zo lang weg geweest. Jaren, leek het wel. En nu was hij terug, en hij was veranderd. Zou zijn moeder hem nog herkennen? En Claire? In bepaalde opzichten voelde hij zich nu te groot voor dit huis. Maar hij had tegelijkertijd het gevoel dat hij er nu goed in paste.

Max ging naar binnen en lette erop dat hij geen geluid maakte toen hij de deur dichtdeed. Hij liep de gang in, waar hij zijn vogel van de handenarbeidles zag, die op wonderbaarlijke wijze ineens weer heel was geworden. Bij nadere inspectie zag hij dat zijn moeder hem met grote zorg en aandacht had gerepareerd. Hij was weer als nieuw.

Toen hij door de keuken liep, zag Max dat er een hele maaltijd voor hem klaarstond: een kom met champignoncrèmesoep, een glas melk en een stuk taart. Zonder te gaan zitten begon hij met gulzige happen te eten, en terwijl hij daarmee bezig was, zag hij dat zijn moeder op de bank lag te slapen.

Hij at zijn mond leeg, schoof de wolvenkop op zijn hoofd naar achteren en liep naar haar toe. Toen hij zich over haar heen boog, zag Max dat ze met haar bril op in slaap was gevallen. Haar haar zat tegen haar slapen aan geplakt.

Max keek met zijn hoofd schuin opzij op haar neer en bestudeerde haar gezicht. Voorzichtig haalde hij de bril van haar hoofd en legde die geluidloos op de tafel voor haar. Zachtjes legde hij zijn hand op haar gezicht en streek een haarlok achter haar oor. Een tijdlang bleef hij zo naast zijn moeder staan, die hij nu kende, die hij nu echt bijna helemaal kende, en hij was blij om te zien dat ze rustte.

EOF

Table of Contents

Front

TOC