HET VERMISTE RENPAARD

'Ik ben blij dat het vanmorgen eens een beetje rustig is, ' zei mevrouw Hardy, terwijl zij in haar koffie roerde. 'Ik geloof echt dat dit het eerste ontbijt sinds weken is, waarbij we niet, tegelijk met onze gebakken eieren, een of ander mysterie moeten verwerken. ' Frank Hardy, die een stuk van de ochtendkrant zat te lezen, keek op. 'Geen mysterie?' riep hij uit. 'Wat zegt u dan van de voetbalwedstrijd vanmiddag? Niemand weet toch zeker of Bayport gaat winnen of niet?'

Joe Hardy, die een jaar jonger was dan zijn broer, keek op van een ander stuk krant.

'En dan is er ook nog een heleboel geheimzinnigheid over dat geweldige nieuwe paard, Topnotch. Hij loopt morgen op de baan van Spurtown. Sommige mensen beweren, dat hij niet verslagen kan worden, maar niemand weet het zeker. '

Nu keek ook Fenton Hardy, hun vader, die zijn post zat te lezen, even op.

'Ik heb Topnotch in het zuiden zien lopen, ' zei hij. 'Nou, het is inderdaad een bijzonder paard!'

Hij scheurde een envelop open en lachte tegen zijn vrouw. 'Er is nóg een mysterie, zie ik hier uit dit briefje, ' zei hij. 'Zijn er bepaalde buitenlanders, die tegen de regering samenzweren, en die hier in het land ongemerkt munitie kopen? En zo ja, waar verbergen zij die munitie dan? Dat is nou, wat ik noem, een eersteklas mysterie. ' Tante Gertrude, die in de keuken rondscharrelde, stak haar hoofd om de hoek van de deur en staarde de aanwezigen over haar brilleglazen aan.

'En mij is het nou een raadsel, hoe die twee jongens zo lang kunnen treuzelen met hun ontbijt, terwijl ik werk voor ze heb, ' zei ze vinnig. 'Ik geef het op, hoor, ' lachte mevrouw Hardy. 'Ik hoef alleen het woord mysterie maar te noemen, om meteen onder de raadsels bedolven te worden. Dat heb je ervan, als je hele gezin uit detectives bestaat. '

Meneer Hardy was vroeger bij de politie van New York geweest, maar later had hij zelf een detectivebureau geopend. Hij had zoveel succes gehad, dat hij nu over de hele wereld bekend was.

Frank en Joe, zijn zoons, hadden veel van zijn kundigheid geërfd enhet was hun gelukt, helemaal alleen een paar geheimzinnige zaken opte lossen. Het was dus heel logisch, dat op het woord 'mysterie', in hethuis van de Hardy's van alle kanten commentaar kwam.

De jongens stonden op en liepen naar de hall om hun vriend, ChetMorton, op te bellen. Chet zat in het elftal van het Bayport Lyceum,dat die middag in Seneca in een wedstrijd zou uitkomen.

'Hoe voel je je, ouwe jongen?' vroeg Frank, toen zijn vriend de hoornopnam.

'Kon niet beter. Hoe gaat het met Joe?'

'Zijn arm is nog steeds buiten bedrijf. Hij speelt vanmiddag alleen maar toeschouwer. '

'Pech, zeg. '

Joe Hardy was de zaterdag tevoren geblesseerd geraakt en de dokter had hem kort en goed verboden, de rest van het seizoen nog te spelen. 'Nu moeten jij en Tony de kastanjes uit het vuur halen, ' zei Frank. 'We zullen Joe anders wel missen. Die jongens van Seneca zijn niet mis. Je gaat zeker met de wagen?'

'Ja. Nou, succes, Chet. '

'Tot kijk. '

De jongens brachten de rest van de ochtend door met het wassen van hun auto. Kort na het middageten gingen zij op weg naar Seneca. Het lyceum van Bayport en de technische school van Seneca waren al jarenlang voetbalrivalen en hun jaarlijkse wedstrijd was een klassiek evenement. Het uitvallen van Joe Hardy was een lelijke. tegenvaller voor het elftal van Bayport, want hun tegenstanders hadden een bijzonder sterke ploeg.

'Ik ben gewoon razend dat ik niet mag spelen, ' mopperde Joe. Vijfentwintig kilometer buiten Bayport bleef de auto plotseling staan. 'Wat is er nou aan de hand?' vroeg Frank. 'Ik dacht dat we alles nagekeken hadden?'

Hij stapte uit, deed de motorkap omhoog en bekeek het inwendige van de wagen. Na twintig minuten zwoegen en ploeteren ontdekte hij wat eraan schortte. De benzinetank was leeg.

'Ik dacht dat jij gisteren benzine gekocht had, ' zei Frank tegen zijn broer.

'Ik dacht dat jij dat had gedaan I'

De ene wagen na de andere was hen voorbij gereden, maar nu zij hulpnodig hadden, was er natuurlijk niet een te zien. Het duurde nog tien minuten voor er een automobilist langs kwam, die ze naar de dichtstbijzijnde benzinepomp wilde slepen.

'Gaan jullie naar de wedstrijd?' vroeg de pompbediende, terwijl hij de tank vulde.

'Naar het laatste stukje tenminste, ' zei Joe. 'We zullen wel veel te laat zijn, denk ik. '

'Waarom nemen jullie niet die kortere weg door Kempton?' stelde de man voor, terwijl hij naar een zijweg wees. 'Dan ben je in twintig minuten in Seneca. Je moet er alleen aan denken, dat je na een kilometer of vijf niet linksaf moet gaan, want die weg gaat naar Spurtown. ' De Hardy's bedankten hem en sloegen de zijweg in, maar na een paar minuten hadden ze al spijt, dat ze de langere route niet hadden genomen. Door de regenval van de laatste tijd was de weg verschrikkelijk slecht geworden.

Om de pech helemaal compleet te maken, klapte met een ontzettende knal hun achterband en zo verloren zij nog meer tijd met het omleggen van het reservewiel.

'Wat een tocht!' kreunde Frank, die stond te zwoegen met een engelse sleutel.

Een grote, gesloten vrachtwagen kwam over de weg aanhobbelen en stopte bij hen. Een negerchauffeur leunde naar buiten. 'Kunnen de heren me ook vertellen, wat de juiste weg naar Spurtown is?' vroeg hij.

'Rechtuit en dan de eerste zijweg aan uw linkerhand, ' antwoordde Frank.

De man tikte tegen zijn pet.

'Dank u wel, meneer, ' zei hij en reed door.

Toen de wagen over de top van een heuvel verdween, zagen de Hardy's dat er een nummerbord uit Kentucky opzat. 'Die vrachtwagen komt uit het goeie, ouwe Kentucky, ' zei Joe. 'Je hoeft niet te raden wat er inzit. '

'Een renpaard, ' antwoordde Frank prompt. 'Die kerel is op weg naar de renbaan in Spurtown. Morgen beginnen de rennen. '

'Laten wij er ook naartoe gaan. '

'We kunnen beter eerst naar de voetbalwedstrijd gaan. Daarna hebben we nog tijd genoeg om over de rennen te denken. ' Plotseling hoorden ze in de verte een scherpe knal, die aan een pistoolschot deed denken. Het geluid scheen ergens rechts van de weg te komen, niet ver voor hen uit. 'Hé, werd daar geschoten?' vroeg Joe.

'Het leek er wel op. Misschien is die vrachtwagen rechtsaf gegaan, in plaats van linksaf en is er iets gebeurd. ' De jongens stapten in hun auto en reden weg.

Na vijfhonderd meter kwamen ze bij een kruispunt. Een van de wegen ging naar links. Er stond een wegwijzer bij, met 'Spurtown, 5 km'. De andere weg kronkelde in de richting van een bosachtig terrein. Van de vrachtwagen was geen spoor te bekennen. Frank en Joe waren het erover eens, dat ze geen tijd hadden om de oorsprong van het geheimzinnige schot op te sporen en dus reden ze regelrecht naar Seneca.

Ze kwamen nog net op tijd voor de aftrap en al spoedig droegen zij hun steentje bij aan het heidense lawaai dat er gemaakt werd door diegenen van het lyceum, die als supporter optraden. 'Alsublieft, ' zei een stem, met een vreemde keelklank, naast Frank, 'kan u zijn zo vriendelijk en mij uit elkaar leggen deze spel? Dit begrijp ik niet. '

Frank keek op. Een goedgeklede vreemdeling met een donker uiterlijk nam beleefd zijn hoed af.

'Nou, kijk eens meneer, het gaat zo... Vooruit Bayport!' schreeuwde hij plotseling uitgelaten, toen Chet Morton een voorzet opving en over het veld holde, waarbij hij op de achttienmeterlijn werd aangevallen.

'Tjonge, zag je dat?' Frank vergat helemaal de man naast zich op dit spannende moment.

'Mag de bal worden gegooid?' informeerde de vreemdeling. Frank probeerde het spel uit te leggen, maar de vreemdeling, die zich voorstelde als meneer Vilnoff en zei dat hij vlak bij Bayport woonde, begreep er steeds minder van. Hij vuurde een ontelbaar aantal vragen op Frank af en toen de rust inging met 13-7 voor Bayport, had de jongen er schoon genoeg van. Het plezier van de wedstrijd ging er helemaal af op deze manier.

Tijdens de rust probeerde Frank zijn ondervrager in de drukte kwijt te raken, maar toen het spel weer begon dook de donkere vreemdeling plotseling weer naast hem op.

'En vertel mij nu eens, als u vriendelijk wilt zijn, ' vroeg hij, 'waarom die man steeds blazen op zijn fluit?' Op dat moment werd er net een speler van Seneca tegen de grond gegooid.

Frank probeerde geduldig te blijven, maar midden in een spannende strijd kun je moeilijk iemand de regels van het voetbalspel uit gaan leggen.

Vilnoff bleef de hele wedstrijd erg lastig. Gelukkig werd die middag nog goedgemaakt, doordat het elftal uit Bayport als overwinnaar het veld verliet.

'Het was van u zeer vriendelijk. Ik ben bang dat ik erg dom ben, ' verontschuldigde Vilnoff zich. 'U gaat op het lyceum van Bayport, ja?'

'Ik zit in de hoogste klas, ' zei Frank. 'Een van uw leraars heb ik eens gekend, meneer Carrière. '

'O ja? Hij geeft Frans. '

'Ik heb hem ontmoeten in Europa, aan een universiteit, ' zei Vilnoff. 'Dank u nogmaals wel. '

Frank maakte vlug dat hij wegkwam. Nadat hij Chet en de anderen had gefeliciteerd, stapte hij weer bij Joe in de wagen. 'Heb je je geamuseerd?' grinnikte zijn broer, die zich de hele middag had verkneuterd.

'Hou er alsjeblieft over op, ' antwoordde Frank. 'Wat een zeldzaam vervelende kerel!'

Maar de volgende ochtend was hij die vervelende kerel al helemaal vergeten. Door een telefoontje van Chet Morton dachten de jongens aan heel andere dingen. Chet belde al vóór het ontbijt op.

'Luister eens, Frank, ' zei hij opgewonden. 'Ik geloof dat ik een eersteklas mysterie voor je heb. Wil je het horen?'

'Zeg maar op. '

'Herinner je je dat berichtje in de krant nog, over Topnotch, dat kostbare renpaard dat vandaag zou meelopen op de baan in Spurtown?'

'Zóu meelopen?'

'Het ziet er niet naar uit dat het meedoet! Het is spoorloos verdwenen! De eigenaar is helemaal over zijn toeren. Topnotch werd naar Spurtown gebracht en had daar gisteren moeten aankomen. Maar het is niet op de baan aangekomen!'

DE JOCKEY

'Wat zeg je nou, is dat paard niet aangekomen?' riep Frank uit. 'Is het met de trein vervoerd?'

'Nee, met een vrachtauto. En die is ook verdwenen, ' zei Chet. 'De chauffeur kan best een verkeerde weg ingeslagen zijn. Een vrachtauto raakt zomaar niet weg!'

'Maar de eigenaar gelooft niet, dat Topnotch per ongeluk verdwenen is. Ik dacht: ik zal jullie even bellen om het te vertellen. Misschien krijgen jullie wel een idee.

En er is nog iets. Er is gisteravond een zware explosie geweest in de munitiefabriek in Renside en de politie denkt dat er misschien wel buitenlandse agenten achter kunnen zitten. Daar heb je nog een mysterie. '

'Aan die zaak met de fabriek kunnen we niets doen, ' antwoorddeFrank. 'Maar over dat paard heb ik wel een idee. '

'Hoezo?'

'Kan ik nog niet meteen zeggen. Ik kan het best helemaal mis hebben, maar Joe en ik gaan op onderzoek uit. Bedankt, Chet. ' Frank hing de hoorn op en vertelde het nieuws aan zijn broer. Joe liet een verbaasd gefluit horen.

'Dus Topnotch wordt vermist. Waarschijnlijk gestolen. Dat paard is een hoop geld waard. Maar wat was nou dat idee van jou, Frank?'

'Weet je nog die vrachtwagen, die ons gisteren op de weg passeerde? De chauffeur was onderweg naar Spurtown. '

'Ja, Topnotch kan best in die wagen gezeten hebben, ' gaf Joe toe. 'Dat schot, dat we dachten te horen, was ook wel vreemd. '

'Het kan geen kwaad, die zaak eens te onderzoeken. Laten we vanmiddag naar de rennen in Spurtown gaan. Dan kunnen we eens rondneuzen en wat inlichtingen zien te krijgen. '

'Daar ben ik pal voor. '

Toen ze vertelden, dat ze naar de renbaan wilden, had tante Gertrude natuurlijk allerlei bezwaren.

'Naar de paardenrennen, Laura?' riep zij vol afschuw tegen mevrouw Hardy. 'Wil je beweren dat je toestaat dat die jongens naar de paardenrennen gaan?'

'Ik kan er echt geen kwaad in zien, ' zei mevrouw Hardy rustig.

'Geen kwaad!' snoof tante Gertrude. 'Het is zondig, dat is het. Drank en gokken en paardenrennen, het is allemaal hetzelfde. Als je een jongen eenmaal naar de rennen laat gaan, dan gaat hij zijn ondergang tegemoet. Maar ja, het zijn jouw jongens en niet de mijne. Ik bemoei me er niet meer mee. Als jij denkt, dat het geen kwaad kan, dan is dat jouw zaak. Maar let op mijn woorden, Laura, er komt nog eens een dag dat je er spijt van zult hebben!'

Tante Gertrude was in heilige verontwaardiging ontstoken. Uit het diepst van haar geheugen kwam het verhaal naar boven van een veelbelovende jongeman, die een keer naar de rennen ging, vlak daarop zijn baan verloor en in de gevangenis belandde wegens het vervalsen van een cheque.

'En nog geen vijftien jaar later stierf hij aan een leverkwaal!' besloot tante Gertrude triomfantelijk.

'En dat allemaal doordat hij naar de paardenrennen was gegaan?' vroeg Joe onschuldig.

'Dat was de eerste misstap. Tot op die dag was hij zo rechtschapen geweest als je je maar kon wensen. Maar hij stierf als een geruïneerd en gebroken man. De mensen moesten nog een inzameling houden om hem te kunnen begraven. '

De indrukwekkende waarschuwing van tante Gertrude overtuigde de jongens er niet van, dat zij er beter aan deden rustig thuis te blijven en een goed boek lezen, in plaats van naar Spurtown te gaan. Na het middageten slopen zij het huis uit en zagen kans met hun auto weg te komen voor het goede mens weer een preek kon afsteken. De rennen werden gehouden ter gelegenheid van de jaarmarkt in Spurtown en het terrein zag er vrolijk uit.

De muziek van een draaiorgel, het geschreeuw van de spullebazen en het knallen van de geweren in de schiettent klonken boven het geroezemoes van de menigte uit.

Boeren wandelden met vrouw en kinderen door de veestallen. De tribune tegenover de renbaan begon al vol te lopen. 'Laten we een worstje gaan kopen, ' stelde Joe voor. 'Goed idee. '

Bij de dichtstbijzijnde eettent bleven zij staan. Een verlegen vrouwtje kocht ijs voor haar zoontje. Toen de jongens bij de toonbank kwamen, nam zij net een biljet van tien gulden uit haar versleten portemonnee. De man achter de toonbank wisselde het geld razend snel.

'Twintig-dertig-veertig-vijftig-een gulden. Twee-drie-vier-vijf en vijf is tien, dank u wel mevrouw, ' zei hij vlug en keek Frank en Joe aan. 'Twee knak?' vroeg hij.

Frank had gezien welke truc de man had toegepast. Hij had maar van negen gulden teruggegeven en de rest in zijn eigen zak gestopt. De vrouw keek, helemaal in de war gebracht, naar de munten en biljetten voor haar, begon te tellen, raakte de tel kwijt en begon opnieuw. 'U bent die dame nog een gulden schuldig, geloof ik, ' zei Frank. De man keek nijdig.

'Bemoei je maar met je eigen zaken, ' zei hij brutaal. 'Ze heeft haar wisselgeld teruggekregen. '

'We zullen het wel even voor u nazien, mevrouw, ' zei Joe. 'Kijk, dat is één gulden, twee, drie, vier en vijf is acht gulden negentig. ' Frank keek de kerel strak aan. 'Kom op!' zei hij. 'Geef die dame die gulden. '

'Gek is dat. Ik denk dat ik me vergist heb, ' gromde de verkoper, terwijl hij met tegenzin het geld gaf.

'Het zou misschien wel goed zijn als we een van de politieagenten hier vroegen, u in de gaten te houden, ' vond Joe.

'Dank u vriendelijk, hoor, ' riep de vrouw. 'Het was erg aardig van u, me te helpen. '

'Geen dank, ' zeiden de jongens en liepen weer door, zonder zich iets aan te trekken van de woedende blikken die de verkoper op hen afvuurde. Ze gingen naar de verblijven van de jockey's onder de grote tribune en informeerden naar Topnotch.

'Tjonge nee, dat paard is gewoon door de aarde verzwolgen, ' teemde een trainer met een rood gezicht. 'Verdraaid gekke geschiedenis. '

'Misschien is die vrachtwagen wel verdwaald, ' opperde Joe. 'Zou die nou toch wel weer 's tevoorschijn moeten komen, ' merkte de verzorger op. 'Niks hoor, ik denk dat Topnotch gestolen is. ' Hij liep naar de paddock, het omheinde veld, waar een paar glanzende paarden werden klaargemaakt voor de eerste race. 'Dan is er toch iets geheimzinnigs, ' zei Frank. 'Ik ben echt benieuwd of die vrachtwagen van gisteren er iets mee te maken heeft. ' De jongens wilden net proberen, nog wat meer inlichtingen te verzamelen, toen zij opeens het zoontje zagen van de vrouw, die zij hadden geholpen. Hij zag er zo verloren uit, dat Frank zei: 'Wat is er aan de hand, kerel? Heb je geen plezier?'

Het jongetje schudde zijn hoofd. 'Ik heb geen geld, ' was het antwoord.

'Dat is niet leuk, ' zei Frank meelevend. 'Ik geloof, dat we maar eens moesten zien of daar wat aan te doen is. Kom maar eens mee. ' Gehoorzaam liep het jochie met de Hardy's mee, terwijl zijn ogen begonnen te stralen.

Vlakbij zag Frank een man, die vliegers in alle soorten en maten verkocht.

'Wil je er een hebben?' vroeg Frank aan de jongen. Het jochie knikte verwoed en dus kocht Frank prompt een grote, vrolijk gekleurde vlieger. Toen liepen ze naar een stukje weiland vlakbij om hem te proberen. Er stond een flinke bries en al vlug zweefde het speelgoed hoog in de lucht.

Frank gaf het touw aan het jongetje. Toen de Hardy's hem alleen lieten, holde hij blij over het veld, vol bewondering voor zijn nieuwe bezit, dat hoog boven de jaarmarkt vloog.

Een jongeman, met een somber uiterlijk had op een hek toe zitten kijken. Hij was erg klein en tenger en had een ouwelijk gezicht. 'Dat zou best een jockey kunnen zijn, ' vond Joe, toen ze dichter bij de vreemdeling kwamen.

'Dat knulletje heeft plezier, ' zei de jongeman op het hek, terwijl hij een gebaar maakte naar de jongen met de vlieger. 'Tenminste meer dan ik, ' voegde hij er bitter aan toe. 'Wat is er aan de hand?' vroeg Frank.

'Ik had Topnotch moeten rijden vandaag en nou is het paard verdwenen. '

'Bent u dan jockey Iwan?' vroeg Frank, die de naam van de berijder van Topnotch in de krant had gelezen. 'Dat ben ik, ja. Een jockey zonder paard. '

De Hardy's waren vol belangstelling. Zij zouden van Iwan misschien wat meer bijzonderheden kunnen horen over de geheimzinnige verdwijning van het paard.

Frank en Joe waren, als echte detectives, altijd gespitst op mogelijke inlichtingen.

Nog niet zo lang geleden hadden zij hun speurzin getoond bij het oplossen van een geheimzinnige zaak, die verband hield met een verborgen schat. Dit wordt verteld in 'De schat in de toren'. Latere avonturen, die beschreven worden in 'Het geheim van de oude molen', 'De klok en de tijdbom' en andere delen van deze serie, vormden een bevestiging van hun succes.

De jongens hadden al een hele reputatie en dat, terwijl zij nog op school zaten. Bovendien hadden zij al zoveel uitgeloofde beloningen in de wacht gesleept, dat ze een behoorlijke rekening bij de bank hadden.

In 'Vals beschuldigd', dat aan dit boek voorafgaat, wordt een van de meest verbijsterende zaken beschreven, die de jongens ooit hadden aangepakt.

En nu leek het erop, dat zij opnieuw geconfronteerd werden met een mysterie.

'Geloof je dat die chauffeur te vertrouwen is?' vroeg Joe aan de jockey. 'Die is zo eerlijk als goud, ' antwoordde Iwan onmiddellijk. 'Hij en de man in de vrachtwagen staan boven iedere verdenking. Zij werken al jaren voor de eigenaar van het paard. Nee, mijn idee is, dat ze allemaal ontvoerd zijn. '

'Maar waarom?' vroeg Frank. Iwan haalde zijn schouders op.

'Daar vraag je me wat!' zei hij. 'Ik heb geen idee. Die ontvoerders kunnen het paard nergens laten lopen, want Topnotch is geregistreerd en hij zou overal herkend worden. Nee, ik zie de oplossing van het geval nog niet. '

'Losgeld, misschien?' opperde Joe.

'Kan best, ' gaf Iwan toe. 'Maar intussen gaat de race door en heb ik geen paard om te berijden. Ze hebben me er natuurlijk wel een paar aangeboden, maar... ach, verdraaid, als je Topnotch eenmaal bereden hebt, dan zijn al die andere net een stel muilezels. Nou, tot ziens, jongens, ik denk dat ik maar eens naar de volgende race ga kijken. '

Hij sprong van het hek en slenterde weg.

'Lijkt me een aardige kerel, ' zei Frank. 'Ik wou dat we hem konden helpen. '

'Als het paard voor losgeld wordt vastgehouden, dan zal de eigenaar wel gauw genoeg wat van de dieven horen, ' merkte Joe op. 'Laten we maar naar de baan gaan. '

Toen een paar minuten later de race uitgelopen was, zag Frank meneer Vilnoff, zijn kennis van de vorige dag.

Maar wat hij bijzonder interessant vond: de vreemdeling was in een levendig gesprek gewikkeld met jockey Iwan. Het zag ernaar uit datzij allebei woedend waren.

'Ziet eruit als een ruzietje, ' grinnikte Joe.

Vilnoff en de jockey stonden onder aan een helling. Aan de top van de helling stonden een paar auto's geparkeerd.

Terwijl de Hardy's toekeken, zagen zij hoe een auto probeerde nog een plaatsje te vinden om te parkeren. De bumper van de wagen stootte daarbij tegen een van de auto's, die boven aan de helling stonden.

Waarschijnlijk was de handrem van de geparkeerde auto niet stevig aangetrokken, want die kleine schok was voldoende om de wagen in beweging te zetten. Langzaam begon de auto de helling af te rijden. Er zat niemand in.

Terwijl de auto steeds sneller ging rijden, zagen de verschrikte jongensdat hij recht op Vilnoff en de jockey af joeg. De twee waren zo verdieptin hun gesprek, dat zij niet merkten, wat er gebeurde.

'Die krijgen een ongeluk!' gilde Frank. 'Iwan! Vilnoff!'

Ze hoorden hem niet.

De wagen reed met grote snelheid verder!

HET SPOOR VAN DE VRACHTWAGEN

Joe Hardy sprong naar voren. Zelfs als Vilnoff en de jockey nog tijdig opzij konden springen, dan zou de auto toch nog voortrazen en op de menigte inrijden, die bij de afrastering van de renbaan stond. Joe rende op de auto af en kwam met een geweldige sprong op de treeplank terecht. Hij rukte de deur open, reikte naar binnen en trok de handrem aan.

Het was nog net op tijd. De auto minderde vaart en stopte op nog geen meter afstand van Vilnoff en Iwan. Geschrokken door het gepiep van de remmen en het geschreeuw van Frank draaiden ze zich bliksemsnel om.

'Dat was op het kantje, ' zei Joe kalm, terwijl hij uit de wagen klom. Vilnoff was bleek van schrik en veegde met een zakdoek zijn voorhoofd af.

'Een ontsnapping, juist op tijd!' stamelde hij.

Op dat ogenblik kwam Frank aanrennen.

'Dat was vlug werk, Joe. Als die rem geweigerd had... '

Plotseling nam de zaak een andere wending.

'Ik zag je wel!' viel een woedende stem hem in de rede. 'Mijn wagen proberen te stelen, hè? Verdraaid nog aan toe, ik roep de politie, schurk! Dat probeert niet alleen mijn wagen te stelen, maar rijdt hem ook nog bijna in de prak. '

Ze keken verbaasd naar een dikke, woedende man met een rood gezicht, die driftig met een wandelstok in de lucht zwaaide. 'Jij hebt mijn wagen gestolen!' schreeuwde hij tegen Joe. 'Doe niet zo gek, ' beet Frank hem toe. 'Dat heeft hij helemaal niet gedaan. '

'Wel waar!' brulde de eigenaar. 'Als hij niet de macht over het stuur verloren had, was hij er nu al mee vandoor. ' Joe stond met stomheid geslagen.

'U hebt uw wagen boven aan de helling achtergelaten zonder hem op de handrem te zetten, ' riep hij toen woedend. 'Er had heel wat kunnen gebeuren. U zou gearresteerd moeten worden!'

'Zou ik gearresteerd moeten worden!' gilde de dikke man en hij werdnog roder. 'Jij moet gearresteerd worden, ellendeling. '

'Probeer het maar, ' zei Frank koel. 'Er zijn wel zes getuigen, die gezien hebben dat mijn broer in de wagen is gesprongen en hem net op tijd tot stilstand heeft kunnen brengen. Maar misschien wil de politie u wel eens het een en ander vertellen over de manier waarop u uw wagen boven aan die helling heeft laten staan. '

De dikke man werd nu wel wat kalmer. Ten slotte stapte hij, in zichzelf mopperend, in de auto en reed naar de uitgang. Toen de Hardy's om zich heen keken, zagen ze, dat Vilnoff in de menigte verdwenen was.

Jockey Iwan was echter blijven staan. Hij schudde de jongens dankbaar de hand.

'Ik geloof dat je mijn leven hebt gered, ' zei hij zenuwachtig tegen Joe.

'Het is geweldig wat je gedaan hebt. '

'Praat er maar niet meer over, ' grinnikte de jongste Hardy.

'Waar zou meneer Vilnoff naartoe zijn?' zei Frank plotseling.

'Ken je hem dan?' vroeg Iwan.

'Ik heb hem gisteren bij een voetbalwedstrijd ontmoet. Is het eenvriend van je?'

Iwan keek wat verlegen.

'Nou... eh... ja, ' antwoordde hij langzaam. 'Dat wil zeggen... ' Toen zweeg hij. Het was duidelijk dat hij er weinig voor voelde, de zaak verder te bespreken, want hij slenterde weg, zonder nog iets over Vilnoff te zeggen.

Het volgende uur keken de jongens naar de rennen en hingen zij rond bij de paddock, in de hoop dat zij iets zouden horen over de verdwenen Topnotch.

Hoewel iedereen over het geval sprak, hoorden zij niets wat voor hen enige waarde had. Bijna iedereen was ervan overtuigd dat het paard gestolen was.

'Het lijkt me toch wel vreemd, ' zei Frank, 'dat de vrachtwagen over die weg naar Spurtown gereden is. Als hij regelrecht uit Kentucky kwam, dan was hij zo vanaf de grote weg de stad in gereden. '

'Ik denk dat de chauffeur de weg is kwijtgeraakt. '

'Misschien heeft iemand hem wel een verkeerde weg gewezen. Het kon best eens de moeite zijn, nog eens een kijkje te nemen bij dat kruispunt. '

De jongens stapten in hun auto en reden naar de weg waarlangs zij de vorige middag naar Seneca waren gegaan.

Zij hadden Spurtown echter nauwelijks achter zich, toen zij een claxon 18 achter zich hoorden loeien. Frank, die aan het stuur zat, moest uitwijken, zodat er een grote, snelle wagen kon passeren. De auto reed geweldig hard. Toen hij voorbijstoof, waarbij hij zoveel ruimte in beslag nam, dat Frank in een greppel terechtkwam, zagen zij in een flits een geüniformeerde chauffeur voorin zitten, terwijl op de achterbank een in elkaar gedoken figuur zat. De grote wagen schoot voorbij en vervolgde met een grote stofwolk achter zich, zijn weg.

'Wegpiraat!' gromde Frank.

'Er zijn altijd kerels, die denken, dat de hele wereld van hen is!' zei Joe nijdig, terwijl zijn broer probeerde, hun wagen weer op de weg te krijgen. De greppel was gelukkig niet diep en er lag geen modder in. Het voorval was echter bijzonder vervelend, te meer omdat zij de andere auto genoeg ruimte hadden gegeven om te passeren. 'Heb jij die kerel achterin goed kunnen zien, Frank?'

'Nee, jo, ik had het veel te druk. Wat was er met hem?'

'Ik heb maar een glimp van hem kunnen opvangen, maar ik heb toch het idee dat we hem al eens eerder hebben gezien. '

'Waar dan?'

'Misschien heb ik het mis, ' zei Joe, 'maar ik geloof dat die man Vilnoff was. '

Frank floot.

'Waar hij ook naartoe gaat, hij schijnt ontzettende haast te hebben. Vilnoff moet wel behoorlijk rijk zijn, als dat zijn eigen wagen is. Het lijkt me een rare snijboon. '

De grote auto was snel uit het gezicht verdwenen en toen de jongens bij het kruispunt kwamen, was er geen spoor meer van te bekennen. 'We zullen ervan uitgaan, dat de vrachtauto toch niet de richting van Spurtown ingeslagen is, ' zei Frank. 'Naar Seneca is hij beslist niet gegaan en we weten dat hij niet omgekeerd is. Dus zullen we maar eens op onderzoek uitgaan op die weg recht voor ons. ' Langzaam reden zij die weg op en keken uit naar sporen van de vrachtwagen.

Eindelijk ontdekten ze op een zanderig gedeelte een handafdruk, die kennelijk was gemaakt door een zware vrachtauto. Zij volgden het spoor, raakten het weer kwijt, en volgden het toen weer, tot het bij een smalle weg kwam, die naar rechts boog. Het was duidelijk dat de wagen hier van richting veranderd was.

Nu begon het spannend te worden voor Frank en Joe. Ze hadden goede hoop dat de vermiste vrachtwagen en het paard ergens langs deze eenzame weg verborgen waren.

Het rijden was hier niet eenvoudig, want het pad zat vol kuilen en gaten. De auto slingerde en zwaaide. Ten slotte ging de weg over in een karrespoor.

Op een boom vlak bij hen ontdekten ze een bord, waar met primitieve letters op geschreven stond: 'Weg gevaarlijk. Niet verder rijden'. De Hardy's stapten uit.

'Laten we een eindje verder lopen, ' stelde Joe voor.

'Het wordt al donker, ' waarschuwde Frank hem.

'Kunnen we dan geen zaklantaarns meenemen?'

Zij zochten in de auto, maar kwamen tot de ontdekking, dat ze geenlantaarns bij zich hadden.

'Nu weet ik het weer, ' zei Joe. 'Ik heb ze op een plank in de garage gelegd, toen ik de wagen schoonmaakte. ' Het werd steeds donkerder.

De jongens liepen een eind over het drassige pad, tot ze plotseling niet verder konden. Ze konden nu nog maar een paar meter voor zich uit zien.

'Ik vind het niks leuk om het op te geven, ' zei Frank. 'Het ziet ernaar uit, dat we iets interessants ontdekt hebben. Maar ik geloof dat het nu geen zin heeft, nog verder te gaan. ' Met veel tegenzin moest Joe hem gelijk geven. 'We gaan morgen weer en volgen dan het pad verder, ' zei hij. Ze ploeterden in het donker terug naar hun auto, zagen kans om te keren en reden naar de weg terug. Even later waren ze weer op de grote autoweg en reden ze snel in de richting van Bayport. 'Er is iets vreemds aan die hele zaak, ' peinsde Frank. 'Als die chauffeur helemaal niet van plan was, naar Spurtown te rijden, waarom heeft hij ons dan de weg gevraagd. '

'Misschien wilde hij er wel zeker van zijn dat hij niet de weg naar Spurtown zou inslaan. '

'En toch zei Iwan, dat de man volkomen betrouwbaar was. '

'Misschien hebben ze hem wel gedwongen om die zijweg in te slaan. '

'Dat kan best. We gaan er weer naartoe en dan volgen we dat pad tot aan het eind. '

Het was allang donker toen zij weer thuiskwamen. Ze waren ervan overtuigd, dat tante Gertrude het nodige te vertellen zou hebben over hun late thuiskomst.

'Het is al erg genoeg dat we naar de paardenrennen zijn geweest en nu nog te laat voor het avondeten!' grinnikte Joe, toen ze de wagen in de garage zetten. 'Zullen we zeggen waarom we te laat zijn?'

'Beter van niet, ' vond Frank. 'We kunnen het wel helemaal aan het verkeerde eind hebben, wat betreft die bandesporen. Best mogelijk dat ze helemaal niet van die vrachtwagen afkomstig zijn en dan staan we alleen maar voor gek. Ik geloof dat we voorlopig beter onze mond kunnen houden. '

Ze liepen vlug naar de voorkant van het huis en gingen net de trap op naar de veranda, toen de deur openging en hun vriend Chet Morton naar buiten stapte.

'Ha, die Chet!' riep Frank. 'Is er nog nieuws?' Hun dikke, vrolijke vriend schudde ernstig zijn hoofd. 'Jammer dat ik niet kan blijven, jongens. Ik ben alleen maar even aangekomen om te kijken of jullie thuis waren. Tjonge, ik zou voor geen geld in jullie schoenen willen staan!'

'Wat is er dan aan de hand?' vroegen de broers.

'Misschien dat jullie het helemaal niet erg vinden, ' zei Chet, 'maar andere mensen zouden het zich toch wel aantrekken, denk ik. '

'Waar heb je het nou toch over?' wilde Frank weten. 'Jullie worden door de politie gezocht, dat is alles, ' was het verbazingwekkende antwoord.

En zonder verdere uitleg, haastte Chet zich de trap af en verdween in het donker.

DE HAND VAN KLEI

Het avondeten was een kwelling.

Zoals ze al gedacht hadden, had tante Gertrude het nodige te zeggen en ze was bijzonder nieuwsgierig hoeveel geld de jongens waren kwijtgeraakt met wedden op de renbaan. Haar neven gaven haar de verzekering, dat zoiets niet eens in hun hoofd was opgekomen, maar de goede vrouw snoof ongelovig.

'Het is toch echt waar, ' verklaarde Frank en toen vertelde hij het verhaal van de op hol geslagen auto.

Onder het eten keken hij en Joe af en toe eens naar hun vader. Zou Chet hem verteld hebben dat zij door de politie werden gezocht? En wat nog belangrijker was, wat wilde de politie van hen? Hield het verband met die auto van vanmiddag? Had de eigenaar van de wagen toch een aanklacht tegen hen ingediend?

'Chet is geweest, ' zei meneer Hardy eindelijk, terwijl hij zijn servet neerlegde.

'We... we hebben hem gezien, ' zei Joe moeilijk. Frank was ineens helemaal zijn eetlust kwijt. 'Ik geloof dat ik maar niets na neem, ' zei hij.

'Zeker te veel worstjes gegeten op de renbaan, ' zei tante Gertrude. 'Je schijnt je ergens zorgen over te maken, ' merkte meneer Hardy minzaam op.

'Wie, ik? O, nee hoor, ik heb helemaal geen zorgen, ' zei Frank. 'Ik dacht, dat je misschien zat te piekeren, omdat Chet je heeft verteld dat de politie jullie wil spreken. ' Joe en Frank keken elkaar aan.

'Heeft hij u dat dan verteld?' mompelde Joe flauwtjes. Fenton Hardy begon te lachen.

'Ik wilde het grapje van Chet niet bederven, ' verklaarde hij. De jongens voelden zich enorm opgelucht. Dus Chet had hun alleen maar een poets willen bakken.

'Daar zal hij spijt van hebben!' riep Joe wraakzuchtig uit. 'Ik zat zo in de penarie, dat ik geen hap door mijn keel kon krijgen. Moeder, ik geloof dat ik nu toch maar wat van die pudding neem!" 'Hoe kreeg hij het in 's hemelsnaam in zijn hoofd om te zeggen dat de politie ons wilde spreken?' riep Frank.

'Dat heb ik hem verteld, ' antwoordde meneer Hardy. 'De politie wiljullie namelijk inderdaad spreken. '

Hun stemming zakte weer.

'Wat?' bracht Frank er met moeite uit.

'Ik, als erkend particulier detective en oud-lid van de politie in New York, wil namelijk met jullie bespreken, dat ik jullie vanavond mee wil nemen voor een kleine aangelegenheid, ' lachte hun vader. 'Nou, en dan wil de politie jullie toch spreken, niet?'

'Waar gaan we naartoe, vader?' vroegen de jongens gretig. 'Ik wil jullie meenemen naar het huis van een zekere Vilnoff. '

'Vilnoff!' riep Frank uit. 'Die kennen we. Hij was er ook bij, toen die auto er vandoor ging. Wat is het eigenlijk voor iemand?'

'Het is een rijke buitenlander, die een paar maanden geleden een gemeubileerd huis heeft gehuurd in Bayport. Ik heb vanavond een zaakje met hem te bespreken en ik dacht dat jullie misschien wel zin hadden, mee te gaan. '

'Nou en of!' zei Joe.

Even over achten kwamen zij bij Vilnoffs huis aan.

Het onderhoud van Fenton Hardy met de man duurde maar kort.

Hij informeerde uitsluitend waar de vreemdeling gistermiddag wasgeweest.

'Ik was bij de voetbalwedstrijd in Seneca, meneer, ' antwoordde Vilnoff direct. 'Ik heb nog naast uw zoon gezeten. '

'Daar heb je me niets van verteld, Frank, ' zei zijn vader. 'Ja, dat is waar, ' antwoordde de jongen. 'Ik moest hem uitleggen hoe het spel gespeeld werd. '

'Dat is alles wat ik wilde weten, meneer Vilnoff, ' zei meneer Hardy. 'Ik dank u zeer. '

'U zoekt naar alibi, ja?'

'Alleen maar een klein onderzoek. Helemaal niets belangrijks, begrijpt u wel?'

Vilnoff glimlachte vriendelijk.

'Ik begrijp zeer perfect. Bovendien hoeven de nieuwsgierige Amerikanen zich niet langer over mij zorgen te maken, want over een paar dagen ga ik weer terug naar mijn vaderland. '

'O, u gaat de stad verlaten, meneer Vilnoff?'

'Ik vertrek voorgoed uit Amerika. Heel jammer, dat ik nooit meer dit voetbal zie. Uw zoon, ' en Vilnoff maakte een beleefde buiging inFranks richting, 'hij was zo vriendelijk mij dit ingewikkeld spel uitte leggen. Maar ik ben dom, ja. Ik begrijp dit voetbal niet. '

Meneer Vilnoff bracht hen buigend naar de voordeur en dankte henuitvoerig voor de eer die zij hem door hun bezoek hadden bewezen.

Op de terugweg vroeg Frank nieuwsgierig:'Waar had u zijn alibi voor nodig, vader?'

Fenton Hardy haalde zijn schouders op.

'O, de regering onderwerpt alle buitenlanders, die hier op bezoek zijn, aan een onderzoek, ' zei hij nonchalant. 'Het was niets belangrijks. '

'Is dat vanwege de ontploffing in de munitiefabriek?' vroeg Joe slim. 'Ik zou niet willen zeggen, dat ik Vilnoff daarmee in verband breng, ' antwoordde meneer Hardy.

Hoewel hun vader niets meer wilde zeggen, begrepen de jongens toch wel het een en ander. Ze waren er vast van overtuigd dat zijn onderzoek iets te maken had met de ontploffing in de fabriek. Later bespraken zij samen het hele geval.

'Er is iets met die Vilnoff aan de hand, ' verklaarde Joe. 'Ik zou wel eens iets meer van hem willen weten. '

'Ik ook. Wat zou je ervan denken als we eens teruggingen en wat rondkeken?'

'Terug naar het huis van Vilnoff?'

'Waarom niet? Als vader die man in de gaten houdt, dan is er iets vreemds aan de hand. '

De jongens besloten terug te gaan naar het huis van de vreemdeling. Ze glipten het hek door, slopen over het grasveld en toen zij licht zagen schijnen achter het kelderraam, kropen ze op hun knieën dichterbij.

Ze hurkten naast het raam en gluurden de kelder in. Het vertrek dat ze zagen, scheen als een soort werkplaats te zijn ingericht. Er draaide een motor en een man, die met zijn rug naar hen toe aan een werkbank zat, was ergens mee bezig, waarbij hij kleine werktuigen nodig had. Af en toe nam hij van een rek dat voor hem hing een sleutel, een kleine schroevedraaier, een hamertje en andere gereedschappen.

Toen stond hij plotseling op en draaide een knop om. De motor stopte. De man liep het vertrek door en toen hij bij de deur kwam, deed hij het kelderlicht uit. De jongens hadden geen glimp van zijn gezicht kunnen opvangen.

De twee Hardy's stonden op. Ze stelden bijzonder veel belang in de ondergrondse werkplaats van meneer Vilnoff, maar ze begrepen er nog niets van.

'Laten we eens aan de achterkant van het huis rondsnuffelen, ' stelde Frank voor. 'Misschien... ' Plotseling pakte Joe hem bij zijn arm. 'Luister!' fluisterde hij.

Op het grindpad, dat naar de voorkant van het huis leidde, hoorden ze het knarsend geluid van naderende voetstappen. 'Daar komt iemand!' fluisterde Frank. 'We moeten ons verstoppen. ' Ze doken tussen de hoge struiken langs het pad. Frank struikelde echter over een draad en belandde languit tussen het krakende kreupelhout. Hij hoorde achter zich schreeuwen, krabbelde overeind en zette het op een lopen.

Een eind verder hoorde hij Joe wegrennen naar de achterkant van de tuin.

Frank holde tussen de bomen door; hij hoopte de straat te kunnen halen, maar plotseling dook er een donkere gedaante voor hem op. De jongen schoot opzij, maar de man was hem te vlug af en greep hem bij zijn arm.

'Kom jij maar eens mee!' gromde de kerel dreigend. 'We houden hier niet van insluipers. '

Frank stribbelde tegen, maar de man duwde hem over het grasveld inde richting van het huis. Toen ze bij het pad kwamen, verschenen ernog twee gedaanten uit de schaduw. Een ervan was Joe, die stevigwerd vastgehouden door iemand in een chauffeursuniform.

'Heb jij die andere kerel, Harker?' riep de chauffeur.

'Reken maar en ik hou hem ook. Daar gaan ze de bak voor in. Je kuntbeter de politie waarschuwen, dan laten we ze arresteren. '

'Dat zullen we de baas laten doen. Breng ze maar in huis. '

De Hardy's begrepen wel dat de zaak er slecht voorstond. Ze warentenslotte op verboden gebied. Als Vilnoff een aanklacht tegen hen zouindienen, dan kwamen zij in grote moeilijkheden.

De chauffeur en zijn metgezel, die de tuinman scheen te zijn, duwdenhun jonge gevangenen zonder veel plichtplegingen door een zijdeureen kleine, kale kamer binnen. Toen betrok de chauffeur de wacht,terwijl de ander Vilnoff ging zoeken.

Terwijl zij wachtten, bekeek Joe de chauffeur eens nauwkeurig. Hijherinnerde zich het gezicht nog heel goed. Het was dezelfde man, die de wagen had bestuurd, die de jongens die middag even buiten Spurtown van de weg had gedrongen.

Een paar minuten later verscheen Vilnoff, in pantoffels en kamerjas. Toen hij de Hardy's herkende, keek hij zijn twee bedienden dreigend aan.

'Wat is dat voor onzin?' beet hij hen toe. 'Deze jongens zijn geen inbrekers. '

'Nou, baas, we zagen ze hier om het huis sluipen, ' mompelde de chauffeur. 'En u hebt opdracht gegeven, dat we iedereen die zich verdacht gedroeg, moesten aanhouden, dus... '

Vilnoff legde hem met een ongeduldig gebaar het zwijgen op. 'Het spijt me heel erg, ' zei hij tegen Frank en Joe. 'Mijn mannen, zij hebben een vergissing gemaakt. U wilt alstublieft aannemen mijn verontschuldiging, ja?'

Hij gaf zijn bedienden opdracht de kamer te verlaten. Toen zei hij: 'Ik weet wel dat jullie geen inbrekers zijn, natuurlijk. En toch moet er wel een verklaring zijn. Misschien willen jullie me eens vertellen, wat deden jullie in de tuin?' De Hardy's gaven op deze vraag geen antwoord.

'Misschien hebben jullie iets verloren toen jullie een tijdje geleden hier waren?' bedacht Vilnoff. 'Jullie kwamen terug om ernaar te zoeken, ja? Goed, kom dan maar terug overdag. Dan vinden jullie het misschien. '

En met die woorden bracht hij hen buigend en beleefd glimlachend naar de deur. Hij verontschuldigde zich nogmaals uit naam van zijn bedienden en liet hen uit.

'U komt me nog eens opzoeken, ja?' vroeg Vilnoff. 'Ik beloof jullie, dat je geen tweede maal als inbreker behandeld zult worden. ' De Hardy's liepen zwijgend het pad af. Een poosje later zei Frank: 'We hebben enorm geboft, dat we er zo gemakkelijk afgekomen zijn. '

'Zeg dat wel. Ik dacht al dat ze de politie zouden halen. Die Vilnoff lijkt me een sportieve kerel. '

'Toch hebben we hem heus geen rad voor ogen kunnen draaien, ' zei Frank. 'Hij was me net een ietsje te beleefd en vriendelijk. Hij wist drommels goed dat we om zijn huis hebben lopen spioneren, maar hij wilde zich er niet druk over maken. '

'Dus je denkt dat hij het heus wel snapte?'

'De schijn was duidelijk tegen ons en toch deed hij zijn best om een uitvlucht voor ons te verzinnen. '

'Maar waarom dan?'

'Ik denk dat hij geen moeilijkheden wilde maken. Misschien wilde hij de politie er niet in mengen. Er is nog iets waar ik vanavond aan gedacht heb, Joe. Toen vader hem vroeg waar hij gistermiddag was geweest, had hij een waterdicht alibi, doordat hij bij de voetbalwedstrijd was en doordat ik vlak naast hem zat en het dus kon bevestigen. '

'Maar het was toch waar?'

'Natuurlijk, maar ik geloof dat hij met opzet naast me is komen zitten. Waarschijnlijk wist hij, dat hij later ondervraagd zou worden. '

'Daar kon wel eens iets inzitten, ' gaf Joe nadenkend toe. 'Ik vind het maar een vreemde figuur, die Vilnoff. Heb je gezien dat hij een tic heeft? Hij knippert met zijn ogen en doet dan zijn rechterhand omhoog. '

'Nervositeit, waarschijnlijk. Nou ja, als hij over een paar dagen tochverdwijnt, hoeven we ons geen zorgen over hem te maken. '

'Dat is waar ook, ' zei Joe, terwijl hij iets uit zijn zak haalde, 'ik hebje nog niet laten zien, wat ik bij het huis van Vilnoff gevonden heb,net voor we er vandoor moesten. '

'Wat dan?' vroeg zijn broer nieuwsgierig.

Ze bleven onder een straatlantaarn staan. Frank staarde naar het voorwerp dat Joe hem liet zien. Het zag eruit als een kleine mensenhand. Toen hij goed keek, zag Frank dat het alleen maar een kleimodel was. 'Een hand van klei!' riep hij uit. 'Wat kan dat in 's hemelnaam betekenen?'

DE VERMISTE VRACHTAUTO

'Toen jullie gisteravond rondzwierven, is er een jongmens geweest, dat jullie wilde spreken, ' zei tante Gertrude de volgende ochtend tegen de jongens.

'Heeft hij gezegd hoe hij heette?' vroeg Joe.

'Jazeker, ' zei tante, terwijl ze vol afkeer naar de jongens keek.

'Het schijnt, dat het een van die gokvrienden van jullie was. Het is alerg genoeg dat jullie naar de paardenrennen gaan, zonder dat julliebevriend raken met iedere Jan, Piet of Klaas. Tenminste, zo denk ikerover. Niet dat mijn mening hier in huis veel waarde heeft. '

'Was het Jan of Piet?' vroeg Frank.

'Of Klaas?' informeerde Joe onschuldig.

Tante Gertrude keek de jongens woedend aan.

'Hij zei dat hij Iwan heette. Een jockey, geloof ik. '

De Hardy's keken belangstellend op.

'Iwan!' zei Frank. 'Ik ben benieuwd, waarom hij ons wilde spreken. '

'Misschien heeft hij wel iets gehoord over Topnotch, ' veronderstelde Joe.

'Hij had een boodschap voor jullie, ' zei tante Gertrude. 'Ik heb hem natuurlijk gezegd, dat ik met genoegen zou luisteren naar wat hij te zeggen had en dat ik jullie de boodschap zou overbrengen, zodra jullie thuiskwamen. Maar hij was erg onbeleefd. Hij zei, dat hij vanochtend wel terug zou komen. '

Frank en Joe wachtten de hele ochtend op Iwan, maar de jockey liet zich niet zien.

'Als het iets belangrijks was, dan zou hij nu toch wel hier zijn, ' zei Frank, tijdens het middagmaal.

'Misschien is er iets met hem. Laten we vanmiddag naar Spurtown gaan en hem opzoeken. Ik heb geen zin, er een verloren dag van te maken. Ik wil graag nog eens wat rondneuzen op die verlaten weg. '

'Prima. We nemen de wagen en rijden naar Spurtown. ' Toen zij de auto tevoorschijn haalden, ontdekten ze dat er iets met de motor was en dus waren ze genoodzaakt, naar de garage op de hoek te gaan om het mankement te laten herstellen. De monteur die het euvel onderzocht, vertelde hun dat hij pas laat in de middag klaar zou zijn met het karwei.

'Dan moeten we maar met de bus naar Spurtown, ' zei Frank. Toen ze bij de renbaan aankwamen, vroegen zij aan de jockeys waar Iwan was, maar men had hem sinds de vorige dag niet meer in de omgeving gezien.

Bovendien bleek, dat Topnotch nog steeds werd vermist en dat de hele zaak nog even geheimzinnig was als een paar dagen tevoren. 'Ik hoop dat Iwan ook niet ontvoerd is, ' merkte Joe op. 'Het is toch wel gek, dat hij vanochtend niet is komen opdagen. ' Een vriendelijke automobilist bood de jongens een lift aan en zette hen af bij het kruispunt. Toen gingen ze te voet verder over het verlaten pad, dat zij de vorige dag al onderzocht hadden. Ze hadden echter nog niet ver gelopen, toen Frank tot de ontdekking kwam, dat zij heel wat tijd konden besparen als zij door het land langs de weg liepen.

'Als we dat land oversteken, dan komen we in de buurt van de plek, waar we gisteren de wagen moesten laten staan, ' was zijn mening. 'Ik vind alles goed, als ik maar minder hoef te lopen, ' antwoordde Joe en hij begon prompt het houten hek te beklimmen. Toen zat hij plotseling vast.

'Verdraaid nog aan toe. Prikkeldraad! riep hij uit. 'Dat had ik helemaal niet gezien. '

'Geen wonder. Het zit haast helemaal verborgen. '

Over de bovenste paal van het hek liep een stuk prikkeldraad, waaraanJoe's broek stevig vastzat.

'Nu weet ik tenminste dat ik beter onder het hek kan door kruipen, ' grinnikte Frank.

Joe probeerde in evenwicht te blijven op de bovenste paal en tegelijkertijd zijn broek uit het prikkeldraad te bevrijden. Plotseling verloor hij zijn evenwicht en tuimelde naar benenden. Er klonk een scheurend geluid en toen de jongen weer overeind zat, zag hij dat er een behoorlijk deel van zijn broek in het prikkeldraad was achtergebleven.

Frank brulde van het lachen toen hij zag wat er gebeurd was. Hij lachte zelfs zo hard, dat hij niet zag dat er aan de onderkant van het hek ook prikkeldraad liep.

Krak! Frank krabbelde verder. Nu was het zijn beurt, te ontdekken, dat de scherpe punten een grote scheur in zijn jas hadden gemaakt. 'Best mogelijk, dat we tijd sparen als we door het weiland lopen, ' zei Joe mismoedig, terwijl hij de schade aan zijn broek probeerde te overzien, 'maar het is slecht voor onze kleren. '

Toen hij zag dat Frank er ook niet onbeschadigd was afgekomen, vervolgde hij grinnikend:'Tante Gertrude zou nu waarschijnlijk zeggen 'wie het laatst lacht, lacht het best'!'

Ze vervolgden hun tocht. Halverwege merkten ze, dat ze niet de enigen in dit weiland waren. Vijftien meter verder zagen zij een kudde geiten, vredig grazend. De dieren hieven hun kop op en staarden naar de jongens.

'Als er een bok in die troep loopt, dan hoop ik maar dat hij een vreedzaam karakter heeft, ' merkte Frank op.

Er was een bok onder de dieren. Hij bestudeerde de indringers met duidelijk zichtbare argwaan. Toen mekkerde hij kwaad en begon op een sukkeldrafje in hun richting te lopen. 'Hollen! gilde Joe.

De jongens renden naar het hek. Toen de bok zag dat zij op de vlucht sloegen, zette hij met gebogen kop de achtervolging in. Joe was het eerst bij het hek en was er in een sprong over. Frank kwam er ook over, maar hij werd daarbij geholpen door de bok, die gelijk met hem bij het hek arriveerde.

Frank zeilde met een boog over het lage hek en kwam languit in een kreupelbosje terecht. Het beest mekkerde triomfantelijk en wandelde bedaard weg.

'Allemachtig! Wat een rennerij!' hijgde Joe. 'Heb je je pijn gedaan?' Frank krabbelde uit het kreupelhout.

'Nee, alleen mijn waardigheid is gekwetst!' antwoordde hij. 'Tjonge, ik heb nooit geweten dat een bok zo hard kon lopen. '

'Ik heb ook nooit geweten, dat wij zo hard konden lopen. Als we dat tempo vol konden houden, dan zouden wij het eerst door de finish gaan bij de hardloopwedstrijden van het lyceum. We hebben vast elk record gebroken. '

'Ze kunnen daar ook beter een waarschuwingsbord neerzetten, ' vond Frank.

Een beetje uit het veld geslagen door al die ongelukjes gingen de jongens verder. Ze Hepen een eindje tussen het kreupelhout door en kwamen ten slotte bij de weg, die zij de vorige avond gevolgd hadden. Bij daglicht konden ze de zware sporen beter zien en ze volgden de afdrukken nog een paar honderd meter voorbij het punt waar ze gisteren de tocht hadden moeten opgeven.

Plotseling leidden de sporen recht naar het kreupelhout. Op een boom zagen de jongens een bord, waarop geschreven stond: 'Gevaarlijk — niet betreden — schietoefeningen!' De Hardy's keken elkaar eens aan. Ze waren helemaal niet in de stemming om het nu op te geven.

'Ik hoor niks, ' merkte Joe op. 'Laten we maar gewoon verder gaan. '

'Ik geloof trouwens toch niet in waarschuwingsborden, ' antwoordde zijn broer. 'In dat bord tenminste niet. '

'Denk je dat het daar alleen maar is neergezet om te zorgen dat er niemand komt?'

'Dat lijkt me helemaal niet onmogelijk! Misschien is Topnotch hier wel ergens in de buurt verstopt. '

De sporen liepen naar een ruw pad. Het zag eruit als een weg, die oorspronkelijk door kolonisten was aangelegd.

Plotseling kwam er om een bocht van het pad recht voor hen een enorme hond aanstormen.

Het beest zag er woest uit en toen het de jongens zag, bleef het een ogenblik grommend staan.

De Hardy's stonden stil.

'Dat ziet er niet zo mooi uit, ' mompelde Joe.

Frank probeerde goede maatjes met het dier te worden. Hij floot en sloeg uitnodigend op zijn knie. 'Kom eens hier, ouwe jongen!' zei hij.

De hond was echter zeer vijandig. Met een woedende grauw en met een opgetrokken lip rende hij plotseling op de jongens af. Frank en Joe bleven niet staan om de zaak met de hond uit te praten, maar zochten allebei een stevige eik uit. Ze klommen er haastig in en brachten zichzelf op die manier in veiligheid.

De hond rende, hard blaffend, van de ene boom naar de andere en sprong en krabbelde aan de stammen.

Het was een vervelende situatie. Het ergste was nog dat de hond helemaal niet van plan scheen te zijn om weg te gaan en ten slotte grommend ging zitten aan de voet van de boom, waarin Joe een heenkomen gezocht had.

'Nou zijn we net als een paar katten de boom in gejaagd!' mopperde Joe bitter.

De bomen stonden in dit bos vlak bij elkaar. Frank zag kans een zware tak van de dichtstbijzijnde boom te grijpen en hees zich erop. 'Kom mee, jó!' riep hij tegen zijn broer.

Joe volgde zijn voorbeeld, maar de hond zag wat zijn toekomstige slachtoffers deden en hield hen woest blaffend in de gaten. 'We lijken wel een stel apen!' lachte Joe, terwijl hij zich in de takken van een kolossale eik zwaaide.

En op deze manier, klauterend, zwaaiend en springend, drongen de Hardy's steeds dieper het bos in, terwijl het razende dier beneden hen in het kreupelhout rondsprong.

De jongens hoopten vurig dat het beest zou verdwijnen, maar daar kwam niets van in. Ze hoorden maar al te duidelijk het knappen van de twijgen en het ritselen van de bladeren.

'Hoe kunnen we in 's hemelsnaam ooit de weg terugvinden, ' hijgdeJoe, terwijl hij even op een dikke tak zat uit te blazen.

Door de bladeren heen ontdekte Frank vlak voor zich een kleine, openplek. Hij zwaaide zich in een volgende boom om beter te kunnen zienen gaf toen een schreeuw van verbazing.

'We hebben hem, Joe. Ik zie de vrachtwagen!'

HET BENZINESTATION

Daar, op een kleine open plek, heel diep in het bos, stond de vrachtauto, die hen gepasseerd was op de middag dat ze naar de voetbalwedstrijd in Seneca waren gegaan.

Frank kon de wagen nu duidelijk zien. Hij raakte zo opgewonden door zijn ontdekking, dat hij tegen zijn broer schreeuwde en helemaal vergat dat er wel eens mensen in de buurt konden zijn. Toen hij erachter kwam wat hij had gedaan, dook hij in elkaar en keek gespannen toe of er ook iemand zou verschijnen.

Er gebeurde echter niets en dus zwaaide hij zich weer verder, tot hij vlak boven het dak van de vrachtwagen kwam. Een paar minuten later voegde Joe zich bij hem. Frank liet zich op het dak van het voertuig vallen en zijn broer deed hetzelfde.

Hun vijand, de hond, waren zij daarmee echter niet kwijt. Hij scharrelde door het kreupelhout en begon verschrikkelijk te blaffen toen hij zijn prooi zag.

'Het is me wel een waakhond, zeg!' zei Joe woest. De deuren aan de achterkant van de vrachtwagen stonden open, anders zouden de jongens op het dak in de val hebben gezeten. Maar nu konden zij zich met een zwaai in de vrachtwagen laten zakken. Behalve een hoop oude paardedekens, een emmer en een roskam die in een hoek lagen, was de wagen leeg.

Frank had deze keer zijn zaklantaarn niet vergeten. Hij liet het licht in een donkere hoek aan de voorkant van de vrachtauto schijnen en bukte zich plotseling naar iets dat op de grond lag. 'Wat heb je daar?' vroeg Joe.

Het was maar een kartonnen label, maar dat was toch belangrijk, want er stond op geschreven:TOPNOTCH — PRESCOTTSTALLEN Nu twijfelden de jongens niet meer! Ze waren beslist op het spoor van het vermiste renpaard!

Plotseling hield de hond op met blaffen. In de verte hoorden de jongens een schel gefluit en een stem die riep: 'Hier, Bruin!'

Het dier sprong onmiddellijk op, rende de open plek over en verdween tussen het kreupelhout.

'Daar komt iemand I' zei Frank kort, terwijl hij vlug de deuren dichtdeed. 'Ga onder die dekens liggen!'

De jongens doken naar de hoek, gingen liggen en trokken de dekens over zich heen. Het was maar net op tijd, want een ogenblik later hoorden zij iemand lopen.

'Koest, Bruin!' gromde een stem. 'Waarom maak je al die herrie?' De man stond nu aan de achterkant van de vrachtwagen. Luid piepend gingen de deuren open. De man tuurde naar binnen en kwam tot de conclusie dat de wagen leeg was. Toen zei hij:'Hier is niemand, gekke hond. Je hebt zeker een eekhoorn gezien. ' Frank en Joe wachtten in spanning af. Tot hun grote opluchting hoorden zij hoe de voetstappen van de man zich verwijderden. 'Kom mee, Bruin!' gromde de vreemdeling. Toen viel er weer een doodse stilte.

Frank en Joe wilden echter niet het risico lopen, ontdekt te worden. Ze bleven nog wel vijf minuten wachten, voor ze weer tevoorschijn durfden komen.

Ze onderwierpen nu de vrachtwagen en de open plek, waar de wagen was achtergelaten aan een zorgvuldig onderzoek. Frank speurde overal naar hoefafdrukken van Topnotch, maar boekte geen enkel resultaat. Alleen de diepe wielafdrukken van de wagen waren te zien. 'Nou, dat bewijst in ieder geval één ding, ' verklaarde Frank. 'Topnotch is niet in die wagen hier naartoe gebracht. ' Langer op de open plek blijven had geen zin. De jongens waren van mening, dat ze een heel stuk zouden opschieten, als ze de man zouden vinden die daarnet bij de wagen was geweest.

Maar toen zij probeerden, zijn spoor te vinden, merkte zij dat zij niet wisten in welke richting zij moesten gaan. Het geblaf van de hond konden ze niet meer horen en na een half uur vruchteloos zoeken, waren de jongens gedwongen ermee op te houden.

Nu moesten zij de weg zien terug te vinden en dat probleem losten ze op door de sporen van de vrachtwagen te volgen, tot ze ten slotte bij de plek kwamen waar ze de vorige dag hun auto hadden moeten achterlaten.

Het was al bijna donker toen zij eindelijk het kruispunt bereikten en in de richting van de autoweg naar Bayport liepen, waar zij een bus naar de stad konden nemen.

Toen de Hardy's die eindelijk in het oog kregen, waren ze doodmoe.

Om de narigheid nog erger te maken, reed de bus juist weg van een benzinestation, waar ook verversingen te krijgen waren. De jongens holden zwaaiend en roepend naar de bus, maar de chauffeur lette niet op hen. Een ogenblik later reed het voertuig snel in de richting van Bayport en de achterlichten knipoogden spottend in het donker. 'Nu moeten we nog een half uur wachten, ' mopperde Joe. 'Wat een pech. Het zit ons vandaag wel tegen. "'Ik heb honger. Laten we eens bij het benzinestation gaan kijken of we iets te eten kunnen vinden. '

Het gebouwtje in kwestie zag er vies uit. Ernaast stond een kleine lunchroom. De eigenaar, een forse, nors kijkende man, die Gus heette, vervulde de dubbele rol van kok en kelner.

Toen Frank en Joe om een flesje limonade en een broodje vroegen, knikte hij onverschillig en verdween in de keuken. De jongens wachtten een poosje, maar de broodjes verschenen maar niet. Frank telefoneerde intussen naar huis om zijn moeder te zeggen, dat Joe en hij waarschijnlijk erg laat thuis zouden zijn. Eindelijk kwam Gus er aan met broodjes, die er allesbehalve appetijtelijk uitzagen. De flesjes limonade waren bijna warm. De jongens waren net klaar met hun schamele maaltijd, toen er een groene vrachtauto voor het benzinestation stopte. Een zware kerel in een overall sprong uit de cabine. Hij stapte de lunchroom binnen en gooide zijn handschoenen op de toonbank. 'Ha, Gus!' riep hij. 'Nou, ik ben er geweest... '

De eigenaar legde hem met een blik het zwijgen open liep naar de tafel van de jongens. 'Zijn jullie klaar?' vroeg hij ruw. 'Ja, ' antwoordde Frank.

'Mooi zo. Betaal dan maar en smeer 'm. Het is hier geen wachtkamer. '

'Een restaurant zou ik het ook niet direct willen noemen, ' antwoordde Frank, terwijl hij betaalde.

'Als je niets meer nodig hebt, smeer je 'm maar, ' beval Gus knorrig. 'Een aardige, gastvrije vent, ' merkte Joe op, toen de jongens naar buiten hepen.

'Er zit iets eigenaardigs aan die zaak, ' zei Frank. 'Gus wil wat bespreken met die chauffeur, maar niemand anders mag het horen. ' De Hardy's liepen naar de vrachtwagen, bekeken de nummerborden en schreven het nummer op de achterkant van een envelop.

Door de ramen van de lunchroom konden ze zien, hoe de twee mannen in een ernstig gesprek gewikkeld waren. Het was nu helemaal donker, zodat de jongens niet bang hoefden te zijn, dat de norse eigenaar hen kon zien, als ze tenminste buiten het schijnsel van de verlichte benzinepompen bleven.

Ze kropen wat dichter naar de ramen. Een raam stond op een kier, zodat ze de chauffeur konden horen zeggen: 'Ik zeg je toch, dat de wegwijzer niet werkte. '

'Ben je naar binnen gegaan, Pete?' vroeg Gus.

'Natuurlijk ben ik naar binnen gegaan. Ze zeiden dat ik mijn baantje kwijt kon raken! Huh! Ze zouden niet durven. Ik zou genoeg kunnen vertellen. Als je nou eens neemt... '

'Niet zo hard, Pete, ' waarschuwde Gus.

De chauffeur sprak wat zachter en de jongens konden verder niets meer verstaan.

Toen kwam de bus naar Bayport en stopte voor het benzinestation.

De Hardy's stapten vlug in en gingen achterin zitten. Het voertuigreed verder. Er waren maar een paar passagiers. Onder hen zag Frankeen bekend gezicht. Het was Iwan.

De jockey stond op en ging bij de Hardy's zitten.

'Hallo, ' zei hij. 'Ik moet jullie iets vertellen. Ik was net op weg naarBayport om jullie op te zoeken. '

EEN ONTMOETING MET VILNOFF

'Je bent gisteravond toch ook al bij ons geweest, niet?' vroeg Joe. 'Ja. Ik had gezegd dat ik vandaag terug zou komen, maar ik ben opgehouden. Vandaar dat ik zo laat ben, ' antwoordde Iwan. 'Gaat het over Topnotch?' vroeg Frank gretig. Iwan knikte.

'Meneer Prescott, dat is de eigenaar van Topnotch en van de Prescott-stallen, heeft gisteren een brief gekregen. Ik had zo'n idee, dat jullie dat wel zou interesseren. '

'Wat stond erin?'

'Nou, het paard is inderdaad gestolen. In die brief stond, dat Topnotch gezond en wel afgeleverd zou worden als meneer Prescott een losgeld wilde betalen. '

'Hoeveel?'

'Honderdduizend gulden!' riep de jockey uit. Frank floot van verbazing.

'Dat is een hele bende geld. Is Topnotch zoveel waard?" 'Zoveel, en misschien nog wel meer kan hij in een enkel seizoen winnen. O ja, het paard is dat bedrag heus wel waard. '

'En is meneer Prescott van plan te betalen?'

'Ik denk het wel. Hij is niet rijk en het zou wel eens kunnen betekenen, dat hij een paar andere paarden moet verkopen om het geld bij elkaar te krijgen, maar toch geloof ik wel dat hij het zal doen. Dat hoop ik tenminste. Als ik Topnotch maar weer heb, verdienen we die honderdduizend gulden gauw genoeg terug. '

'Hoe moet het geld betaald worden?' vroeg Joe.

'De bijzonderheden weet ik niet. Meneer Prescott heeft me alleen verteld, dat hij een brief had ontvangen, waarin om losgeld werd gevraagd. De dieven hebben gedreigd, het paard zo te zullen verwonden, dat het nooit meer aan wedstrijden zal kunnen deelnemen, als ze het geld niet krijgen. Ja, meneer Prescott betaalt wel, ' zei Iwan, vol vertrouwen. 'Hij zou voor geen geld ter wereld willen, dat er iets met Topnotch gebeurde. '

Op dat ogenblik stond een van de passagiers, die vooraan had gezeten op, liep het middenpad door en ging achterin zitten, vlak voor de jongens. Het was een klein kereltje met een paar onbetrouwbare ogen entoen de jongens hun gesprek met Iwan voortzetten, merkten ze duidelijk, dat de vreemdeling alles afluisterde.

'Misschien kan jullie vader Topnotch wel opsporen, ' zei Iwan. 'Ik geloof, dat meneer Prescott van plan is, hem om hulp te vragen. '

'Vader heeft het de laatste tijd erg druk met een paar andere zaken, ' zei Joe, die een slag om zijn arm wilde houden.

'In elk geval geloof ik wel, dat meneer Prescott zich erbij heeft neergelegd dat hij moet betalen. Gelukkig weten we nu tenminste, dat het paard niets mankeert. '

'Misschien kun je meneer Prescott beter zeggen, dat hij nog een paar dagen moet wachten met betalen, ' fluisterde Frank, die niet wilde dat de vreemdeling hem zou verstaan. 'We hebben zelf ook wat rondgeneusd. '

Iwan riep opgewonden:'Zijn jullie op zoek geweest naar Topnotch? En hebben jullie iets ontdekt?'

De bus remde af voor een halte net binnen Bayport. De man op de bank voor de jongens stond op. Plotseling draaide hij zich om. 'lek wielde dit zeggen tegen jullie, ' zei hij met een zwaar accent, 'dat jullie niet meer over die paard moeten spreken en jullie niet moeten bemoeien met zulke zaken. ' Met deze geheimzinnige waarschuwing draaide hij zich om, liep vlug het middenpad door en sprong de bus uit, het duister in.

Joe, Frank en Iwan waren stomverbaasd. Frank sprong naar het raamen probeerde nog een glimp van de man op te vangen, maar deze wasal in het donker verdwenen en de bus reed juist weer weg.

'Wat bedoelde hij ?' riep Iwan verbaasd uit.

'Hij moet iets van die zaak afweten, ' zei Frank kort.

Joe schudde zijn hoofd.

'Hij zal heus niet zo dom zijn, zichzelf op die manier te verraden. Ik geloof eerder, dat het een doodgewone bemoeial was, die ook een woordje wilde meespreken. Misschien dacht hij wel dat hij ons goede raad gaf. '

Maar Frank was daar niet van overtuigd en bleef erbij, dat de woorden van de vreemdeling werkelijk bedoeld waren als een waarschuwing. Spoedig bleek dat hij gelijk had, want toen de jongens afscheid hadden genomen van Iwan en naar huis waren gegaan, rinkelde de telefoon. Joe nam de hoorn op en hoorde een sinistere, dreigende stem.

'Ben jij een van de Hardy's?'

'Ja. '

'Prima. Jullie hebben je neus in die Topnotch-zaak gestoken. Ik bel maar even op om jou en je broer te waarschuwen, daar met je vingers af te blijven, begrepen? Hou je erbuiten en praat er zelfs niet over, want anders zouden jullie wel eens in moeilijkheden kunnen komen. Onthou dat goed! Bemoeien jullie je maar met je eigen zaken!'

'Met wie spreek ik?' vroeg Joe.

'Dat zou je wel eens willen weten, hè?' spotte de stem. 'Blijf je maarmet die Topnotch-geschiedenis bemoeien, dan zie je het gauw genoeg. '

Er klonk een klik, toen de onbekende de hoorn op de haak hing.

Joe keek ernstig, toen hij weer in de kamer terugkwam.

'Wie was dat?' vroeg tante Gertrude nieuwsgierig.

'O, een man. '

Tante snoof.

'Nou, dat weet ik dan, ' zei ze en haar breinaalden vlogen nijdig heen en weer.

Toen de jongens een poosje later naar hun kamer gingen, vertelde Joe zijn broer van de geheimzinnige waarschuwing.

'Ik wil wedden dat die vreemdeling, die we in de bus zagen, er iets mee te maken heeft, ' verklaarde Frank. 'Nou, als hij denkt dat we ons zo gemakkelijk bang laten maken, dan zit hij er toch naast. Nu gaan we pas goed aan de slag. '

De volgende morgen kwam Chet Morton de Hardy's al opzoeken voor de jongens met hun ontbijt klaar waren. Chet, een dikke, vrolijke jongen, was in heel Bayport bekend om zijn gevoel voor humor en zijn eetlust.

'Welaan, mijne lieden!' riep hij, terwijl hij de eetkamer binnenstapte. 'Ik verzoek u om een gunst. '

Hij nam kalmpjes een sinaasappel van de schaal en begon die te pellen. 'Kom nou maar weer op de wereld terug, ' zei Joe. 'Spreek maar gewoon de taal van de twintigste eeuw, hoor. Je bedoelt, dat je wilt dat we iets voor je doen. '

'Zeg maar op, ' zei Frank.

'Een reiziger uit een verre stad komt op vleugelen door de lucht, te weten, mijn neef Bill, een ronde borst. Het zou mij deugd doen, indien ik hem tegemoet kon reizen, maar eilacie, het ontbreekt mij aan enen boot. '

'Wat is dat allemaal voor gewauwel?' wilde Joe weten. 'Met andere woorden, ' grinnikte Chet, 'zouden jullie me met jullie motorboot naar het vliegveld willen brengen, zodat ik mijn neef kan afhalen? Hij komt vanmorgen met het vliegtuig aan. Nu ben ik toch wel duidelijk geweest. ' Hij stopte een stukje sinaasappel in zijn mond en begon er tevreden op te sabbelen.

'Wou je naar het vliegveld?' vroeg Frank. 'Best hoor. Wanneer?'

'Welaan dan, het zou mij een genoegen zijn onmiddellijk te vertrekken of nog eerder, vermits anders mijn kozijn uit de wolken neerdaalt, zonder dat iemand hem afhaalt en hem in onze stede welkom heet. '

'Ik wou dat jijzelf uit de wolken neerdaalde en weer normaal sprak, ' zei Joe. 'Kom mee, Frank. We brengen hem naar het vliegveld en als hij weer van die onzin uitkraamt, dan gooien we hem de baai in. '

'Goed idee, ' stemde Frank in.

De jongens liepen door de Hoogstraat in de richting van de baai en maakten de deur van hun botenhuis open. Daar lag de Sleuth, hun kleine, goed onderhouden en snelle motorboot.

Het vliegveld van Bayport lag aan de oever van de Willow, een rivierdie in de Barmet-baai uitmondde. De baai zelf was een inham in dekust van de Atlantische Oceaan. Het vliegveld kon dus zowel overland als over zee bereikt worden.

'Hoe lang blijft je neef bij jullie, Chet?' vroeg Frank.

'Ongeveer een maand, denk ik. Hij komt uit een stadje ergens inNieuw-Engeland, maar hij heeft een tijdje in New York gewoond. Ikheb hem al een paar jaar niet meer gezien. Het is een aardige knul. Ikdenk dat jullie wel met hem overweg kunnen. '

De jongens stapten in de boot en Joe startte de motor. Een paar minuten later schoten ze met grote snelheid over de baai. Ongeveer vijfhonderd meter uit de kust merkten ze, dat er een snelle motorboot achter hen aanvoer. Hoewel de Sleuth een van de snelste boten op de baai was, haalde hun achtervolger hen in en schoot in een wolk van schuim voorbij. Frank en Joe zagen een bekende figuur achterin zitten.

'Hé, dat lijkt meneer Vilnoff wel!' riep Joe uit.

'Waar zou die nou naartoe gaan, ' verwonderde Frank zich.

Algauw bleek, dat de raceboot hetzelfde doel had als de jongens, wanthij stak de baai over naar de monding van de Willow en verdweenbrullend in de richting van het vliegveld.

De Sleuth lag al een heel stuk achter. 'Daar lijkt de Sleuth een roeibootje bij, ' lachte Frank. Toen ze de rivier op voeren, zagen ze een vliegtuig opstijgen. Het cirkelde boven het vliegveld, ging toen horizontaal vliegen en verdween in de verte.

'Dat lijkt het vliegtuig voor New York wel, ' merkte Chet op. 'Misschien gaat Vilnoff daar wel naartoe, ' zei Joe. 'Weet je nog wel, Frank, hij zei die avond, dat hij binnen een paar dagen het land zou verlaten. '

De drie vrienden kwamen bij de pier, waar ze de boot konden vastleggen en liepen naar de luchthaven. Het vliegtuig uit New York kon nu ieder ogenblik aankomen.

Spoedig kregen ze het in het oog; het was nog niet meer dan een stip in de lucht.

Toen werd het groter. Ze hoorden het ronken van de motoren toen de machine snel in de richting van het vliegveld kwam. Het toestel maakte een bocht, kwam toen in een lange, sierlijke glijvlucht naar beneden, landde en taxiede naar de aankomsthal. Toen de machine helemaal stilstond, plaatste iemand van het grondpersoneel een trap bij de deur van het vliegtuig. De passagiers kwamen naar buiten.

De eerste die uitstapte, was een dikke knaap met een vrolijk gezicht. Hij leek zoveel op Chet Morton, dat de Hardy's meteen snapten dat dit nu de neef uit Nieuw-Engeland was. 'Héé, Bill!' riep Chet.

'Ha, die Chet, ' grinnikte de dikkerd en hij liep haastig naar Chet toe. Bill Morton werd aan de Hardy's voorgesteld, die hem direct heel geschikt vonden.

Toen kregen de Hardy's een schok. Uit het vliegtuig stapte hun vader, in gezelschap van een vreemdeling.

Fenton Hardy was stomverbaasd, toen hij zag dat zijn zoons op het vliegveld waren.

'Hallo, jongens!' zei hij glimlachend. 'Komen jullie me afhalen? Hoe wisten jullie dat ik in dit vliegtuig zou zitten? Ik wil jullie graag even voorstellen aan een cliënt van me, meneer Howe. Meneer Howe, dit zijn mijn zoons, Frank en Joe. '

De jongens gaven de vreemdeling een hand en legden uit, waarom zij op het vliegveld waren. Meneer Hardy lachte.

'Ik vond het al vreemd, ' zei hij. 'Ik dacht dat ik m'n bewegingen nogal geheim had gehouden. ' Hij nam zijn zoon even apart en zei zachtjes: 'Ik ben net in New York geweest om met vriend Vilnoff te spreken. Hij vertrekt vandaag naar Europa. '

'Vilnoff!' riep Frank in de grootste verbazing uit. 'Die kan u niet in New York gezien hebben, vader. Hij is hier net een paar minuten geleden per vliegtuig vertrokken. ' Fenton Hardy stond onthutst te kijken.

'Onmogelijk! Ik heb hem vanmiddag in New York gesproken. '

'En wij zijn er zeker van, dat hij nog net op tijd met zijn raceboot over de baai is gekomen om het vliegtuig naar New York te halen, ' zei Joe.

PETE

Meneer Hardy zat erg met het geval in.

'Daar begrijp ik niets van, ' zei hij. 'Ik moet weten, wie wie is. Jullie moeten direct iets voor me doen. 'Wat dan, vader?' vroeg Frank gretig.

'Vilnoff zei, dat hij vanmorgen met de Atlantis zou vertrekken. ' Meneer Hardy keek op zijn horloge. 'Het schip vertrekt over een uur uit New York. Ik heb dadelijk een belangrijke bespreking met meneer Howe en een paar andere mensen en dus moet ik die zaak aan jullie overlaten. '

'Maar hoe kunnen we nou te weten komen of Vilnoff werkelijk vertrekt?' vroeg Joe.

'Stel je telefonisch in verbinding met de Quickshot Photo Company in New York, ' zei meneer Hardy voorzichtig. Hij grabbelde in zijn zak en gaf de jongens een kaartje. 'Daar heb je het adres. Geef hun, uit mijn naam, opdracht zo snel mogelijk een cameraman naar de haven te sturen om filmopnamen te maken van alle passagiers die aan boord van de Atlantis gaan. '

'Gesnapt, vader!' antwoordde Frank. 'Kom mee, Joe. ' De vliegmaatschappij zorgde ook voor vervoer van hun passagiers naar Bayport en dus zeiden Chet en zijn neef, dat ze meteen door zouden gaan naar het huis van Chet.

Fenton Hardy en meneer Howe haastten zich ook weg en zo bleven Frank en Joe alleen achter.

Ze liepen vlug de wachtkamer in. Er waren maar twee telefooncellen. Een ervan was bezet en net toen de twee jongens naar de andere renden, schommelde een geweldig dikke man voor hen de cel binnen. Hij kwam er niet zonder moeite in.

'Ik zal u wel even helpen, ' riep Joe en hij gaf de dikkerd een duw, waardoor deze veilig door de smalle opening kwam. De man was nu niet direct dankbaar voor de hulp, want hij trok de deur met een klap dicht en keek nijdig naar Joe.

Even later zagen de jongens, dat de jongeman in de andere telefooncel klaar was met zijn gesprek. Ze posteerden zich vlak voor de deur. De man deed de deur open en stapte de cel uit. 'Schiet op, ' zei Joe tegen zijn broer. 'Heb je het nummer?'

Net toen Frank de cel binnen wilde stappen, kwam er plotseling een bedrijvige oude dame opdagen, gewapend met een paraplu en beladen met diverse pakjes en een grote mand. Ze zei:'Dankjewel jongens! Willen jullie dit misschien even voor me vasthouden?' En rustig gaf ze haar mand aan Frank en haar pakjes aan Joe. Toen stapte zij de telefooncel in, trok de deur dicht, ging zitten en begon op haar gemak in de telefoongids te zoeken. 'Dat is ook lef!' riep Joe verontwaardigd.

Het zag er naar uit dat de dikke man van plan was in de andere cel te blijven logeren.

Toen de oude dame het nummer gevonden had, kwam ze tot de ontdekking, dat ze geen klein geld bij de hand had. Ze begon omslachtig in haar portemonnee te zoeken, tot zij de nodige geldstukken had gevonden.

'Dat is nou toch wel ontzettend!' zei Frank, die van ongeduld stond te springen. Er waren al tien minuten verlopen.

'We kunnen die mensen van Quickshot nooit meer op tijd bereiken, ' kreunde Joe.

De dikkerd perste zich eindelijk naar buiten. Frank liet geen tijd verloren gaan en stapte meteen de cel in, terwijl Joe de wacht bleef houden bij de eigendommen van de oude dame.

Binnen een minuut was het kantoor van Quickshot aan de lijn en waren de instructies doorgegeven.

'In orde!' zei de directeur. 'We sturen er direct een mannetje naartoe en we zullen meneer Hardy de films toezenden. '

De jongens zuchtten van verlichting, nu hun taak achter de rug was en gingen de wachtkamer uit. Ze liepen terug naar de pier, stapten in hun boot en vertrokken naar Bayport. 'Ik hoop dat het lukt met die films, ' zei Frank.

Halverwege Bayport zagen de Hardy's een boot, die zachtjes op de golven deinde en waar twee mannen inzaten. Een van hen scheen bezig te zijn met een haperende motor. De andere man wuifde heftig met zijn armen toen de jongens dichterbij kwamen. 'Help eens even!' riep hij.

Frank bracht de Sleuth langszij. Tot hun verbazing zagen de Hardy's dat de zwaaiende man niemand anders was dan Gus, de eigenaar van het benzinestation, waar zij de vorige avond op de bus hadden gewacht.

'Willen jullie me meenemen naar Bayport?' riep Gus. 'Ik heb deze motorboot gehuurd, maar de motor is afgeslagen en ik heb haast. '

'Het duurt wel een half uur voor ik hem weer goed heb, ' gromde de bootsman.

'Spring er maar in, ' zei Frank terwijl hij de zijkant van de boot beetpakte. Gus had de jongens blijkbaar niet herkend. Hij klom in de Sleuth en een ogenblik later voeren ze verder.

'Kunnen jullie niet vol gas geven?' stelde Gus voor. 'Ik heb ontzettende haast. '

Frank gaf zijn broer een knipoogje.

'Dat zou wel kunnen, ' antwoordde hij, 'maar onder een voorwaarde. ' Gus keek verbaasd. 'Wat bedoel je?' vroeg hij.

'Wat is er voor geheimzinnigs aan dat benzinestation van je? We zijn daar gisteravond wat komen eten en we hadden het idee dat je niet graag klanten ontvangt. '

Gus herkende de jongens nu en raakte in de war.

'Nou... eh... nou, ik denk dat ik het erg druk had, ' stamelde hij meteen rood hoofd.

'Dat leek er anders niet erg op gisteravond. '

'Het... het spijt me... Ik verwachtte iemand die over zaken kwam spreken. Dat zat me zeker dwars, ' zei Gus flauwtjes en de jongens zagen wel dat hij verder geen mond meer zou opendoen. Frank haalde de gashendel helemaal over en de Sleuth sprong werkelijk over de golven.

Toen ze bij het botenhuis aankwamen, bedankte Gus de jongens voor hun hulp en verontschuldigde zich nog eens voor zijn gedrag van de vorige avond. Daarop liep hij haastig weg.

Joe, die hem nakeek, zag dat hij in een groene vrachtwagen stapte, die op de hoek op hem stond te wachten. 'Dat lijkt de vrachtwagen van Pete wel. ' De grote auto reed ronkend de straat uit.

'Ik zou wel eens wat meer willen weten van Gus en zijn vriend Pete, ' merkte Frank op.

'Die heren zijn vast niets goeds van plan, ' was alles wat Joe zei. 'We zullen nog wel eens naar ze uitkijken. Maar laten we nu maar naar huis gaan, want we moeten vanavond nog weg. '

De Hardy's waren uitgenodigd voor een dansavondje op een meisjesschool aan de Willow. Omdat het prachtig helder weer was, besloten ze met de Sleuth te gaan.

Ze amuseerden zich geweldig op het fuifje en namen dan ook met tegenzin om ongeveer half twaalf afscheid van hun vrienden. Ze waren nog niet ver gekomen, toen hun motor begon te stotteren. Een paar schokken en hij hield helemaal op.

'Wat is er nou weer?' mopperde Frank. Hij nam een zaklantaarn en onderzocht de motor zorgvuldig.

'Ik weet het al, ' zei Joe berouwvol. 'Het is mijn schuld. Ik geloof dat ik verstrooid word. '

'Vertel me nou alsjeblieft niet, dat je vergeten bent, benzine te tanken. '

'Dat is het nou juist wel. '

'Nou, dat is leuk!' zei Frank. 'Ik denk dat er niets anders opzit, dan de schuit aan de kant vast te leggen. Dan moeten we maar naar huis lopen. Ik heb anders al pijn in mijn voeten genoeg van dat dansen. ' De Willow was niet erg breed en de stroom stuwde hen langzaam naar een strandje, dat ze in het donker vaag konden onderscheiden. Ze wachtten geduldig, tot de kiel van de boot eindelijk over de bodem schuurde.

Plotseling hoorden ze het gedempte ronken van een motor. 'Wat is dat?' fluisterde Joe.

Een grote motorboot gleed snel en bijna geluidloos over het water. De jongens hielden zich doodstil. Kennelijk had niemand hen gezien. De andere motorboot legde ongeveer vijftien meter verder aan. Toen zagen de Hardy's een licht flitsen.

'Misschien kunnen die kerels ons wel wat benzine lenen, ' zei Frank. 'Ik zal het eens vragen. '

Hij stapte uit de boot en liep in het donker langs de oever. Zijn voetstappen maakten op het zachte zand geen geluid. Bij de andere motorboot liepen een paar mannen. 'Voorzichtig nou!' hoorde Frank iemand zeggen. 'Zorg, dat de kisten zo vlug mogelijk in het bos komen. '

Frank bleef staan. Toen zijn ogen aan het donker gewend raakten, zag hij dat een paar mannen bezig waren zware kisten uit de motorboot te laden. Ze droegen ze het strand op, in de richting van de donkere bossen, dicht bij de oever.

Plotseling knipte een van de kerels een zaklantaarn aan. Het schijnselviel op een man, die net een kist op het strand zette.

De vent kwam overeind en riep met rauwe stem:'Doe dat licht uit, idioot! Wil je soms dat we allemaal gepakt worden?'

Frank hapte naar adem van verbazing. In het lichtschijnsel herkendehij de chauffeur Pete.

Mocht Frank nog getwijfeld hebben, dan stond het wel voor hem vast, toen de man met de lantaarn zei: 'Sorry, Pete. Ik dacht er niet bij na. '

'Gebruik dan voortaan alsjeblieft wel je hersens!' gromde de chauffeur. 'Schiet nou maar op en pak die kist mee. Breng hem maar naar de vrachtwagen. '

De andere kerel tilde haastig een van de kisten op en sjokte het bos in. Frank wachtte niet langer. Geruisloos rende hij terug naar de Sleuth. 'Wat is er?' vroeg Joe. 'Wilden ze je geen benzine geven?'

'Sst!' waarschuwde zijn broer. 'Er is iets geheimzinnigs aan de hand, Joe. Onze vriend Pete is met een paar mannen bezig spullen uit die motorboot te halen, die naar het bos worden gebracht. '

'Laten we ze achterna gaan, ' stelde Joe onmiddellijk voor. 'Kom op. ' Ze slopen over het zand, maar toen ze bij de geheimzinnige motorboot kwamen, waren de sjouwers verdwenen.

Frank ontdekte een pad dat naar het bos leidde. De jongens waren ervan overtuigd dat de mannen nog niet ver uit de buurt waren en ze volgden het spoor.

De Hardy's liepen uiterst voorzichtig het donkere bos in. Ten slotte zagen ze een eindje verder een rood licht gloeien. Ze wachtten een ogenblikje.

'Dat moet het achterlicht zijn van de vrachtwagen waar Pete het over had, ' meende Frank. 'Die zullen we eens van dichtbij gaan bekijken. ' Algauw doemde de grote wagen voor hen op. Het rode licht bescheen het nummerbord en Frank bukte zich om het te lezen. Het was hetzelfde nummer als dat van de groene vrachtwagen die Pete die avond bij het benzinestation had geparkeerd. 'Ja hoor, het is zijn auto, ' zei Frank.

Plotseling hoorde hij een schreeuw van Joe. Frank draaide zich bliksemsnel om en zag in een flits, dat zijn broer werd aangevallen door twee mannen.

Er schoot nog een kerel tussen de bomen vandaan. Hij wierp zich op Frank en sloeg de jongen tegen de grond.

MENEER PRESCOTT

De Hardy's waren volkomen verrast door deze aanval. Ze vochten wat ze konden, maar ze hadden geen schijn van kans. Er werd een blinddoek voor hun ogen gedaan en hun armen en benen werden stevig gebonden.

'Ze hebben zeker dat licht gezien en zijn nieuwsgierig geworden, ' gromde Pete. 'Leg ze maar achter die struiken neer, dan maken we eerst dat karweitje af. '

Frank en Joe werden zonder veel plichtplegingen op de grond gesmakt. Ze konden niets zien. Eindelijk hoorden ze Pete zeggen:'Zo is het wel goed. En laten we nou maar maken dat we hier wegkomen. '

'Wat doen we met die jongens?'

'Laat ze maar liggen, dat is hun verdiende loon. Tegen de tijd dat zeloskomen, zijn wij er al lang vandoor. '

Even later hoorden de Hardy's de wagen het pad afronken.

'Nou, daar hebben we ons aardig ingedraaid!' mopperde Joe, terwijlhij kronkelde om los te komen.

'We hebben nog geluk dat het niet erger is, ' vond Frank. 'Wat je zegt, ' zei Joe sarcastisch.

Frank rolde zich om en om, tot hij met zijn rug tegen die van zijn broer aan lag. Hij voelde met zijn vingers naar de knopen in het touw, waarmee Joe's polsen gebonden waren.

Na een paar minuten rukken en plukken slaagde hij erin, een van de knopen los te maken. De volgende gingen gemakkelijker en het duurde niet lang of Joe's handen waren los. Hij rukte de blinddoek af, haalde haastig de touwen van zijn enkels en ging toen aan de slag om zijn broer te bevrijden.

'Nou, we hebben geen best figuur geslagen, ' zei de oudste Hardy. 'Eén-nul voor meneer Pete. Ik had verdraaid graag willen weten wat er in die kisten zat. '

'Daar zullen we wel nooit achterkomen. We kunnen maar beter naar huis gaan. '

'Zonder benzine?' vroeg Frank spottend.

'Daar had ik helemaal niet meer aan gedacht. Wat doen we? Lopen?' 50 'Laten we eerst maar eens teruggaan naar het strand, dan kunnen wezien of die motorboot daar nog ligt. '

Ze gingen dus dezelfde weg terug die zij gekomen waren.

De boot van Pete en zijn mannen was echter inmiddels verdwenen.

Blijkbaar was er een man achtergebleven, terwijl de anderen met devrachtwagen meegingen.

Toch deden de Hardy's een bijzonder welkome ontdekking. Ze vonden namelijk een vijfliter blik benzine, dat bijna helemaal vol was. De mannen hadden het zeker vergeten mee te nemen. 'Nou, dat is tenminste een gelukje!' zei Frank opgewekt, terwijl hij het blik oppakte. 'Nu hoeven we in ieder geval niet naar huis te lopen. ' Ze goten de benzine onmiddellijk over in de tank van de Sleuth en even later voeren ze met grote snelheid de rivier af en de Barmet-baai op.

Het horloge van Frank wees half twee toen ze bij het botenhuis aankwamen.

'Als we tante Gertrude nu wakker maken, geeft ze ons natuurlijk behoorlijk op ons kop!' zei Joe. 'Als de deur nu maar niet op slot is. We hebben geen sleutel bij ons. '

Ze liepen vlug de Hoogstraat door en zagen dat hun huis in volslagen duister lag. Heel zachtjes slopen de jongens de veranda op en probeerden de deur. Op slot. 'Durf jij te bellen?' vroeg Frank.

'Ik dank je lekker. Ik slaap nog liever in de garage, ' antwoordde zijn broer.

'Niet nodig. We klimmen op het dak van de veranda en kruipen door het raam van onze eigen kamer naar binnen. '

'Dat is een idee. '

Even later klommen de jongens langs de stijlen van de veranda omhoog. Ze pakten de bovenrand beet en hesen zich op het afdak. Hier wachtte hun echter een nieuwe tegenslag: het raam van hun kamer was dicht en zat bovendien op de haak.

Het raam van tante Gertrudes kamer stond half open. Zouden ze... 'Ik durf wel, als jij het ook doet, ' fluisterde Frank. 'Ga jij maar eerst, ' zei zijn broer zachtjes.

Frank kroop over het dak. Met een beetje geluk zou het wel lukken, de kamer van tante Gertrude in te komen en de gang te bereiken zonder haar wakker te maken.

Voorzichtig stak Frank zijn hand uit om het raam wat verder open te schuiven.

Toen viel hij bijna van het dak van schrik, want plotseling stond er een witte gedaante voor hem. Er werd een pistool op zijn borst gericht. 'Als je niet onmiddellijk maakt dat je wegkomt, schiet ik!' Het was tante Gertrude met papillotten in haar haar en met een geweldig katoenen nachthemd aan.

'Ik ben het maar, Frank, ' stelde haar neef haar snel gerust. 'Niet schieten!'

'Wie ben je?' vroeg ze.

'Uw neef, Frank. Joe en ik konden er niet in. ' Tante Gertrude keek de jongens woedend aan.

'Rekels!' beet ze hen toe. 'Maak dat je van het dak af komt. Ik word hier nog gek. Ik had jullie wel dood kunnen schieten als... als... ' Frank stak zijn hand uit en pakte het pistool. Hij was bang dat het af zou gaan.

Er was echter helemaal geen gevaar! Het was maar een speelgoedpistool. Hoewel de jongens zich behoorlijk hadden laten beetnemen, begonnen ze nu hun tante ermee te plagen.

'Hoe komt u daaraan, tante Gertrude?' vroeg Frank, terwijl hij met Joe achter zich aan naar binnen klom.

'Dat... dat bewaar ik onder mijn kussen, voor bescherming, ' stotterde tante Gertrude, woedend dat haar geheim ontdekt was. Joe brulde van het lachen. Tante Gertrude graaide het speelgoedpistool uit Franks handen en duwde het onder haar kussen., 'Eruit!' beval ze woedend. 'Dat klimt me daar midden in de nacht door mijn raam! Het is nog een geluk dat ik geen hartverlamming heb gekregen. Maak dat je uit deze kamer komt en ga naar bed. Ik zal hier morgenochtend nog een hartig woordje over zeggen tegen jullie moeder!'

'Dan vertellen wij haar dat u ons bedreigd hebt met een speelgoedpistool, ' grinnikte Frank, terwijl ze tantes kamer uitrenden. Ze sloeg de deur met een klap achter hen dicht.

Toen de jongens de volgende ochtend wakker werden, begonnen ze direct de gebeurtenissen van de vorige avond te bespreken. 'We zijn begonnen met Topnotch op te sporen en nu zijn we nog in een ander mysterie verzeild geraakt ook, ' vatte Frank de situatie samen. 'Laten we ons nou maar bij die Topnotch-geschiedenis houden, ' vondJoe. 'Daar weten we tenminste al wat meer van, nu we die vrachtwagen ontdekt hebben. '

De volgende dagen hadden de jongens geen succes. Ze keken iedere ochtend gespannen de krant door op zoek naar nieuws over het vermiste paard, maar ze werden niets wijzer. Ze konden zelfs geen mededeling vinden dat er naar het dier gezocht werd. Ten slotte werden ze ongeduldig en gingen naar Spurtown om Iwan, de jockey, op te zoeken. Ze vonden hem op de renbaan. 'Nee, Topnotch is nog niet terug, ' antwoordde hij op hun vraag. Meneer Prescott, de eigenaar van het paard, had intussen contact opgenomen met de ontvoerders, vertelde hij. Door middel van een advertentie in de rubriek 'Persoonlijk' van de krant in Spurtown, kon hij hun antwoorden op hun voorstel.

'Hij is al bijna besloten, het losgeld te betalen, maar hij wil natuurlijk zeker weten of die kerels Topnotch inderdaad in hun bezit hebben, ' zei Iwan. 'En dat is nu de moeilijkheid. Hij eist een bewijs, dat hij het paard ongedeerd terugkrijgt als hij hun het geld geeft. Tussen twee haakjes, meneer Prescott komt morgen naar Bayport. Ik zal hem zeggen dat hij naar jullie toe moet gaan. '

Iwan deed wat hij gezegd had. De volgende ochtend belde er een magere man met een vriendelijk gezicht en een witte snor aan, die zich voorstelde als de eigenaar van de Prescottstallen. Toen vertelden Frank en Joe van hun belangstelling voor het geval-Topnotch en van hun ontdekking van de vermiste vrachtwagen. Meneer Prescott werd er opgewonden van.

'Dan hoef ik dat losgeld misschien toch niet te betalen!' riep hij uit. 'Willen jullie me naar die plek brengen waar je de vrachtwagen hebt zien staan?'

'Natuurlijk!' zeiden de jongens.

Ze reden met meneer Prescott naar de verlaten weg en liepen toen langs de waarschuwingsborden. Ze wapenden zich met een paar stevige stokken voor het geval ze de hond weer zouden ontmoeten, maar die voorzorgsmaatregelen waren overbodig. Het beest kwam niet opdagen en ze bereikten de open plek zonder moeilijkheden. Daar wachtte hun een verrassing. De jongens hielden teleurgesteld hun adem in.

'Verdraaid, de vrachtwagen is weg!' riep Joe uit.

HET HUIS VAN DE VREEMDELING

Meneer Prescott keek de jongens weifelend aan. Hij vroeg zich kennelijk af of de jongens de auto wel echt hadden gezien. Maar hun duidelijke teleurstelling en verbazing verzekerden hem dat dit toch wel het geval was.

'Waar kan die wagen gebleven zijn?' vroeg Frank. 'Ik denk dat de dieven teruggekomen zijn en hem hebben meegenomen, ' antwoordde meneer Prescott. 'Jammer, dat we die hele reis voor niets hebben gemaakt. '

De Hardy's waren razend, maar meneer Prescott deed of het helemaal niet zo erg was. Hij wilde tenslotte het paard terughebben en niet de vrachtwagen.

'Ik zou het bijzonder prettig vinden, als jullie door wilden gaan met je onderzoek, ' zei hij. 'Jullie mogen wel weten dat ik graag een beloning van zeven en een half duizend gulden wil betalen als ik Topnotch terugkrijg. '

'We zijn helemaal niet van plan om het nu op te geven, ' stelden de Hardy's hem gerust.

Die avond bespraken de jongens niet alleen deze zaak, maar ook het geheimzinnige geval van Vilnoff, die zij op de Barmet-baai hadden gezien op hetzelfde moment dat hij volgens Fenton Hardy in New York moest zijn.

Frank had misschien een oplossing voor dit probleem.. Het kon best zijn dat de reiziger een broer had die veel op hem leek. 'Wij zagen een man die op Vilnoff leek. Vader is er zeker van dat hij in New York met Vilnoff gesproken heeft. Die kerel kan toch niet op twee plaatsen tegelijk zijn en daarom moet hij wel een dubbelganger hebben, ' redeneerde Frank logisch. 'Wat zou je ervan zeggen als we weer eens naar zijn huis gingen? Misschien komen we daar wel iets aan de weet. '

'Is het huis dan niet gesloten?'

'Nee, ik hoorde vandaag dat de bedienden er nog steeds zijn, zeker om de boel schoon te houden of zoiets. '

'Misschien krijgen we ze wel zo ver dat ze ons iets vertellen, ' zei Joe hoopvol.

Er brandde slechts een zwak licht achter een raam van de benedenverdieping, toen de jongens bij Vilnoffs huis aankwamen. Ze liepen detreden naar de voordeur op, belden aan en wachtten.

Na een poosje hoorden ze voetstappen. De deur zwaaide open en daarstond een butler voor hen.

'Is meneer Vilnoff thuis?' vroeg Frank.

De man schudde zijn hoofd.

'Het spijt me, maar meneer Vilnoff is een paar dagen geleden naar Europa vertrokken. '

De jongens deden net of dit een grote verrassing voor hen was. Ze keken de man verbaasd aan en vroegen: 'Wanneer komt hij terug?'

'Dat kan ik heus niet zeggen, meneer, ' antwoordde de butler, die geen inlichtingen wilde geven.

'Mogen we dan misschien even zijn broer, de andere meneer Vilnoff spreken?'

De butler vertrok geen spier van zijn gezicht.

'Voor zover ik weet, heeft meneer Vilnoff geen broer, meneer, ' antwoordde hij.

'Ik heb altijd gedacht dat hij een broer had, ' zei Joe. 'Werkelijk, meneer? Ik ben bang dat u zich dan vergist heeft. Hier heeft nog nooit een broer van meneer Vilnoff gewoond. ' Op dat ogenblik kwam er een onderbreking. Beneden uit het huis klonk plotseling een gedreun, alsof iemand een motor had aangezet. Dit werd onmiddellijk gevolgd door een gonzend geluid. Het gezicht van de butler verloor iets van zijn bestudeerde onaandoenlijkheid. De man was geschrokken en kennelijk erg bang. 'Een ogenblik, alstublieft!' riep hij en haastte zich de gang in, waarbij hij de deur wijd open liet staan. 'Dat is onze kans!' fluisterde Frank opgewonden. 'Hoezo?'

'Er is hier iets geks aan de hand. Ik geloof dat Vilnoff er wel is. Joe, verstop jij je in de hall. Als die butler terugkomt, dan denkt hij dat je al weg bent. Dan kun je mij later binnenlaten en dan gaan we samen eens wat rondkijken. '

Het vreemde geluid van dreunen en gonzen in de kelderverdieping hield plotseling op. 'Schiet op, ' zei Frank.

Joe glipte de hal in. Hij hoorde de voetstappen van de butler al op de keldertrap. Joe keek om zich heen naar een schuilplaats, zag een grote rustbank in een kamer die op de hall uitkwam en dook erachter. Het was geen moment te vroeg. De bediende kwam een ogenblik later terug. Hij keek wat verbaasd, toen hij zag dat Frank daar alleen stond.

'O, is die andere jongen weg?' vroeg hij. Toen vervolgde hij:'Het spijt me erg dat ik u niet van dienst kan zijn. Maar ik ben er zekervan, dat meneer Vilnoff geen broer heeft. '

Frank deed net of hij geloofde wat de man zei.

'Niets aan te doen, ' zei hij. 'Het spijt me dat ik u gestoord heb. '

'Het is niet erg, meneer, ' antwoordde de bediende en hij deed de deurdicht.

Frank liep de stoep af, maar hij begreep best dat de man hem door het ruitje in de deur nakeek. Dus liep hij met een onschuldig gezicht verder door de oprijlaan.

Zodra hij vanuit het huis niet meer gezien kon worden, dook hij tussen de struiken. Een paar minuten later ging het licht op de veranda uit en toen kroop hij in het donker weer langzaam terug. Hij begreep heel goed, dat Joe en hij een groot risico liepen. Als ze nu gepakt werden, dan zouden ze er niet zo gemakkelijk afkomen als de vorige keer.

Ten slotte kwam Frank veilig bij de veranda aan en hij sloop geruisloos de treden op. Hij zag even een lichtstraal flitsen, in de kamer waar Joe zich had verstopt.

Eerst schrok hij. Toen begreep hij dat zijn broer zijn zaklantaarn aangeknipt had om een sein te geven.

Frank sloop geruisloos over de veranda en wachtte bij de voordeur. Hij hoorde de knop rammelen. Toen draaide de deur open. Op hetzelfde moment begon er in het huis een bel te rinkelen. 'Een alarminstallatie tegen inbrekers!' fluisterde Frank. Het was geen ogenblik bij de Hardy's opgekomen dat het huis van Vilnoff wel eens op zo'n manier beveiligd zou kunnen zijn. Het was te laat om nu nog terug te gaan.

Frank stapte naar binnen en deed vlug de deur achter zich dicht. In het donker pakte Joe hem bij zijn arm.

'Hierheen!' fluisterde hij. Hij trok Frank de aangrenzende kamer in en liep naar de zware velours gordijnen die voor de ramen hingen. De bel rinkelde nog steeds en alarmeerde alle bewoners van het huis.

Frank en Joe hoorden opgewonden stemmen en hollende voetstappen. Iemand kwam haastig de hall in en draaide het licht aan. Er klikte nog een schakelaar en de bel hield op met rinkelen.

Ze hoorden een stem. Een andere stem gaf antwoord. Er waren twee mannen in de hall. De jongens herkenden de ene stem als die van de butler, maar hij sprak een vreemde taal. Zijn metgezel gaf in dezelfde taal antwoord.

De twee bedienden begonnen nu zorgvuldig het huis te doorzoeken. Ze kwamen de kamer binnen waar de Hardy's zaten en keken achter rustbank en de stoelen.

De ene man liep naar de gordijnen, maar net toen hij ze opzij wilde trekken, riep zijn collega hem vanuit de hall en hij liep de kamer uit. Frank en Joe, die hun adem hadden ingehouden van spanning, zuchtten van verlichting toen de voetstappen zich verwijderden. Eindelijk stonden de bedienden weer in de hall. Ze bekeken de alarminstallatie en kwamen tot de conclusie, dat het apparaat per ongeluk en uit zichzelf was ingeschakeld. Ze hielden een lange discussie in hun eigen taal, maar ten slotte gingen zij mopperend weg. Frank en Joe bleven nog enige tijd achter de gordijnen staan. Na een tijdje hoorden ze iemand achter in het huis de trap op lopen en hieruit begrepen ze dat de butler naar zijn kamer ging. Toen werd het rustig in huis.

'Ik geloof dat we maar beter kunnen maken dat we wegkomen, ' fluisterde Joe. 'We hebben geluk gehad dat ze ons niet gevonden hebben. '

'Nu we toch hier zijn, kunnen we net zo goed die kelder eens onderzoeken, ' zei Frank zachtjes. 'Die kans krijgen we misschien nooit meer. '

Joe was niet erg enthousiast over dit plan, maar hij volgde zijn broer toch, toen die achter de gordijnen vandaan kroop en zacht naar de hall liep.

Met behulp van Joe's zaklantaarn liepen ze naar de keuken. Daar ontdekten ze een deur, die kennelijk toegang gaf tot de kelderverdieping. De jongens deden hem open en liepen de trap af. Midden in de kelder stond de werkbank, die ze al hadden gezien, toen zij door het raam naar binnen hadden gekeken. Het leek wel of er nu nog meer machines waren. De werkbank lag vol met stukken metaal en rollen draad. De jongens werden nieuwsgierig.

In het schijnsel zagen ze een grote elektromotor en een paar zware machines. Joe liep naar een van de machines toe en liet zijn zaklantaarn erop schijnen.

'Ik zou toch zo verdraaid graag willen weten wat hier gebeurt, ' zei hij. 'Ik geloof dat onze vriend Vilnoff... '

Toen hij een stap naar voren deed kwam er een vreemde uitdrukking op zijn gezicht. Hij verstijfde en viel op de grond!

DE ONTSNAPPING

Frank stond ontzet te kijken.

Was zijn broer door een elektrische stroom getroffen? Was hij in deze ondergrondse kamer op een of ander duivels vernietigingsapparaat gestapt?

Even raakte Frank in paniek. Zijn eerste impuls was, om hulp te roepen. Toen overwon zijn gezond verstand. Hij knielde naast zijn broer neer en legde zijn vinger op Joe's pols.

Joe leefde nog, maar hij was blijkbaar verlamd door een krachtige elektrische schok. Bij het schijnsel van de lantaarn zag Frank een metalen plaat, die in de vloer was aangebracht.

Hij sleepte zijn broer weg, maakte zijn boord los en begon zijn polsen te wrijven, om te proberen hem weer bij te brengen. De schok was heel erg geweest. Het duurde nog vijf minuten voor Joe langzaam weer bij bewustzijn kwam. Eindelijk zuchtte hij, opende zijn ogen en mompelde zwakjes: 'Wat is er gebeurd?'

'Je bent op een metalen plaat gaan staan die onder stroom stond en je hebt een behoorlijke schok gekregen. '

Het lukte Joe, te gaan zitten; hij was erg zwak en nog steeds versuft. 'Laten we maken dat we hier wegkomen, ' zei hij.

De jongens hadden geen zin meer, de kelder nog verder te doorzoeken. Hun enige verlangen was nu nog, zo snel mogelijk uit het huis van Vilnoff weg te komen.

Frank hielp Joe overeind maar de knaap was zo duizelig dat hij niet zonder hulp kon staan en dus nog veel minder kon lopen. De situatie waarin ze verkeerden was inderdaad gevaarlijk. Als iemand ze in de kelder zou vinden, dan zouden zij door de toestand van Joe weinig kans hebben op ontsnapping, wist Frank. En bovendien, als ze in het huis werden betrapt, dan zouden ze de woedende bediende geen verklaring voor hun aanwezigheid kunnen geven. 'Ze laten ons dan vast in de gevangenis gooien wegens inbraak, ' zei Frank in zichzelf.

Hij slaagde erin Joe naar de keldertrap te brengen. Het kostte hun de grootste moeite, de keuken boven te bereiken en Frank was voortdurend bang dat iemand hen zou horen.

Ze hadden echter geluk en kwamen veilig boven. Het gevaarlijkste deel van hun tocht, van de keuken naar de voordeur, kwam nu nog. Terwijl hij Joe met een arm ondersteunde liep Frank op zijn tenen door de hall.

Plotseling klonk door de stilte het geluid van een elektrische bel. Frank dacht onmiddellijk aan een alarminstallatie. Toen drong het echter tot hem door, dat het de deurbel was die rinkelde. Ontsnappen via de voorkant van het huis was nu onmogelijk. geworden. Op de gang boven klonken voetstappen. Frank duwde Joe de kamer in, waar ze zich al eerder verstopt hadden en de jongens gingen weer achter de velours gordijnen staan.

Het was geen moment te vroeg. Een seconde later ging het licht in de gang aan en kwam er iemand naar beneden.

Het bleek de butler te zijn. Hij liep plechtig naar de voordeur en deed open.

Er kwam iemand het huis in, die vroeg: 'Waar is Vilnoff?'

Frank vond dat de stem iets bekends had. Hij kon zich echter niet herinneren waar en wanneer hij hem eerder had gehoord. 'Vilnoff is niet hier, ' antwoordde de butler kortaf. 'Waar is hij dan?'

'Op zee. '

'Op zee! Wat bedoel je?'

'Hij is een paar dagen geleden naar Europa vertrokken. '

De bezoeker was kennelijk verrast door deze mededeling.

'Die wegloper!' snauwde hij.

'Waarover wilt u hem spreken?' vroeg de butler.

'Het gaat over die wegwijzers. Wie moet daar nu voor zorgen? Zewerken niet en ik ben niet van plan me te laten pikken. Er moet ietsaan gedaan worden. '

'Daar zal ik wel voor zorgen, ' verzekerde de butler hem.

'Dat is je geraden ook. Ik waarschuw je, dat ik niet van plan ben, nogrisico te lopen met die dingen. "'Ik zal morgenochtend direct een bericht wegsturen. '

'Doe dat!' gromde de bezoeker. Met die woorden liep hij met driftigestappen weg.

De butler deed de deur dicht en Frank hoorde de schakelaar klikken. Toen klonk er nog een klikkend geluid en de lichten van de hall gingenuit. De voetstappen verwijderden zich. Ten slotte ging boven met een klap een deur dicht.

Frank wist nu, hoe ze via de voorkant van het huis konden ontsnappen, zonder de alarminstallatie in werking te zetten. Het was hem opgevallen dat de installatie niet was gaan werken, toen de butler de bezoeker had binnengelaten. Ook was er niets gebeurd toen hij en Joe daarstraks aangebeld hadden. Het was duidelijk dat het apparaat kon worden in- en uitgeschakeld.

Het schoot Frank te binnen, dat de bediende een ogenblik in de hall was blijven staan voor hij de deur had opengedaan. Bovendien had hij ook een schakelaar horen klikken voor de schakelaar van het licht was overgehaald.

Frank liep de hall in, terwijl hij Joe ondersteunde. Met behulp van zijn zaklantaarn bekeek hij het rijtje knoppen naast de deur. Boven allemaal was een kaartje aangebracht, waarop stond welk licht hiermee kon worden ingeschakeld, zoals Hall beneden, Hall boven, Studeerkamer, en Salon. Apart van de andere was een knop zonder bijschrift aangebracht.

'Als dit niet de schakelaar voor het alarm is, komen we in grote moeilijkheden, ' fluisterde Frank, toen hij de knop indrukte. Hij stond klaar om direct op de vlucht te kunnen slaan en draaide de deurknop om.

Maar er klonk geen gerinkel. De deur ging soepel en zonder enig geruis open.

Even later stonden de jongens op de veranda en Frank deed de deur zacht achter zich dicht.

Joe was zo zwak dat hij nauwelijks kon lopen en ze kwamen dus maar langzaam vooruit. Maar zij bereikten veilig de oprijlaan en toen was het eenvoudig, weg te komen. Een paar minuten later waren de Hardy's op weg naar huis.

Onder een straatlantaarn op de hoek bleven ze even staan uitrusten, want Joe was zo uitgeput dat hij bijna in elkaar zakte. Hij had nog steeds last van de elektrische schok.

'Straks ben ik wel weer in orde, ' zei hij tegen Frank, 'maar ik voel me nog steeds misselijk en duizelig. '

De frisse lucht scheen hem wat op te knappen en toen hij wat had gerust, voelde de jongen zich weer goed genoeg om een eindje verder te lopen.

Op dat moment stopte er plotseling een auto, die met grote snelheid was komen aanrijden, en een bekende stem riep:'Hoei! Stap maar in!' Het was Chet Morton in gezelschap van zijn neef Bill.

'Je had geen beter moment kunnen uitzoeken, ' zei Frank, terwijl Joe en hij naar de auto liepen. 'Ik probeer net om Joe thuis te krijgen. Hij voelt zich niet erg lekker. '

'Wat is er aan de hand? Verhip, je ziet er werkelijk ziek uit!' riep Chet uit, toen hij het bleke gezicht van zijn vriend zag. 'Heb je misschien een sigaar van je vader geprobeerd?'

'Hij heeft een elektrische schok gekregen, ' legde Frank uit, terwijl hij Joe in de auto hielp. 'Hoe kwam dat?'

'O, we waren een beetje aan het rondkijken, ' antwoordde Frank ontwijkend. 'We kwamen ergens terecht waar we niets te maken hadden en Joe moest daar voor boeten. '

'Nog een geluk dat ik niet dood ben, ' zei Joe zwakjes. 'Daar wil ik wel eens wat meer van weten. Heeft het iets te maken met die Topnotch-geschiedenis?' vroeg Chet.

'Nee. Dit was iets anders. We zullen het je allemaal wel eens vertellen. '

'Zeg, jullie moesten Bill feitelijk eens wat bezighouden met jullie detectivewerk, nu hij hier is, ' vond Chet, terwijl hij zijn wagen naar het huis van de Hardy's reed.

'Tjonge, ja, dat zou fijn zijn!' riep zijn neef uit. 'Is dat werk erg gevaarlijk?'

'Nou, je ziet wat er met Joe gebeurd is, ' merkte Chet op. 'Het scheelde maar een haar of hij was geroosterd. '

'Jij en Bill mogen wel eens met ons mee als we weer achter Topnotch aangaan, ' zei Frank. 'We hebben een paar aanwijzingen opgedoken en we hopen dat we het paard kunnen vinden. '

'Afgesproken!' zei Chet prompt. 'Wat denk jij ervan, Bill?'

'Natuurlijk ga ik mee antwoordde zijn neef.

Ze waren intussen bij het huis van de Hardy's aangekomen en Frankvroeg of Bill en Chet nog mee naar binnen gingen.

'Geen woord tegen iemand over die elektrische schok, ' waarschuwdeJoe, die zich nu weer wat beter voelde. 'Als vader, of moeder, of tanteGertrude er achterkomen, kunnen we de rest van het onderzoek welafschrijven. '

De anderen beloofden dat ze hun mond zouden houden. Toen zij de hall binnenkwamen, zagen ze mevrouw Hardy bij de telefoon staan.

'Nee, het spijt me, ze zijn er niet, ' zei ze. Toen ze de jongens zag binnenkomen, riep ze:'Een ogenblikje, alstublieft. Ze komen net binnen. ' Ze gaf Frank de hoorn. 'Hier is iemand voor jullie, ' fluisterde ze. 'Hallo. Frank Hardy hier. '

'Hier Prescott, ' zei een trillende stem. 'Je kent me toch nog wel? Deeigenaar van Topnotch. '

'Ja, meneer Prescott. Heeft u nieuws?'

'Ja. Slecht nieuws, ' was het antwoord.

DE VREEMDE BOOM

'Slecht nieuws?' herhaalde Frank. 'Wat is er gebeurd, meneer Prescott?'

'Dat kan ik je zo niet zeggen. Vind je het goed, als ik even aankom? Ik zou graag je vader even spreken. '

'Vader is op het ogenblik niet in de stad. Maar u bent toch van harte welkom, hoor. '

'Prachtig. Over een half uurtje ben ik er. '

Frank legde de hoorn op de haak. Hij vroeg zich af wat er aan de hand kon zijn, dat de eigenaar van Topnotch zo onverwacht had opgebeld. 'Nou, jongens, ' zei hij tegen Chet en Bill. 'Nu hebben jullie kans, kennis te maken met een eersteklas mysterie. Jullie mogen erbij zijn, als meneer Prescott komt praten. '

Mevrouw Hardy maakte boterhammen en chocolademelk voor de jongens klaar. Terwijl ze zaten te smullen, vertelden Frank en Joe wat ze van de hele Topnotch-zaak wisten. Toen meneer Prescott ten slotte kwam, wisten Chet en Bill dus het voornaamste van de zaak. Hun bezoeker zag er bezorgd en ongerust uit.

'Wanneer komt jullie vader terug?' vroeg hij direct. 'Ik wil dat hij dit geval behandelt. '

'Vader heeft het nogal druk, ' antwoordde Frank. 'Het is best mogelijk, dat hij vanavond helemaal niet terugkomt. Misschien wilt u ons wel vast vertellen wat er gebeurd is. ' Meneer Prescott liet zich in een fauteuil zakken.

'Het enige wat er gebeurd is, ' zei hij langzaam, 'is dat ik voor honderdduizend gulden bezwendeld ben. '

'Hebt u het losgeld dan betaald?' riep Joe uit. 'Ja, dat heb ik, maar ik heb Topnotch niet teruggekregen. ' De jongens waren diep onder de indruk.

'Ze hebben me geschreven, ' legde meneer Prescott uit. 'Ze konden bewijzen dat zij Topnotch werkelijk in hun bezit hadden, door een verborgen kenteken te vermelden dat het paard heeft. Ik heb het geld op de afgesproken plek achtergelaten en het paard zou dan met een vrachtauto worden teruggestuurd naar de stallen van de renbaan in Spurtown. Maar die schurken hebben me bedrogen. Jullie vader moet die zaak voor me in handen nemen. '

'Mijn broer en ik kunnen vast aan de slag gaan tot vader terugkomt, ' bood Frank aan.

Meneer Prescott keek wat weifelend.

'Ik ben jullie natuurlijk erg dankbaar voor jullie hulp, ' zei hij beleefd. 'Maar dit is tenslotte een zaak voor een echte detective, zoals Fenton Hardy. Jullie moeten goed begrijpen dat er een hele hoop geld mee gemoeid is. '

Toen mengde Chet zich in het gesprek.

'Ik geloof dat u het niet helemaal begrijpt, meneer Prescott, ' zei hij. 'Joe en Frank zijn echte detectives. Ze doen het dan misschien niet voor hun beroep, maar ze hebben al heel wat moeilijke zaken opgelost waar beroepsmensen geen raad mee wisten. '

Nu vertelde Chet de bezoeker tot in de kleinste details, hoe de jongens een paar opzienbarende zaken hadden opgelost. De man was erg verbaasd en geïnteresseerd. Zijn houding veranderde meteen. 'Goed dan, tot jullie vader terug is gaan jullie je gang maar, ' zei hij. Maar het was toch wel duidelijk, dat hij hoopte dat Fenton Hardy gauw terug zou komen en de zaak in handen zou nemen. Toen meneer Prescott weg was, bespraken de jongens de Topnotch-zaak en ze waren het erover eens dat zij zo spoedig mogelijk aan de slag moesten.

Bill en Chet waren erg enthousiast dat zij mee mochten helpen en ze spraken af, de volgende ochtend vroeg naar het huis van de Hardy's te komen en de hele dag te speuren naar het gestolen renpaard. 'Breng maar iets eetbaars mee en een paar zaklantaarns, ' adviseerde Frank. 'Misschien blijven we wel tot donker weg. '

'Waar gaan we naartoe?' vroeg Chets neef.

'Dat zul je wel zien als we er zijn, ' lachte Joe. 'Bereid je er maar op voor, dat we heel wat moeten lopen. '

De Hardy's waren van plan om naar de open plek te gaan, waar ze de vrachtauto hadden gezien en daar een grondig onderzoek in te stellen. Zo hoopten ze een spoor van de schurken te vinden. De volgende ochtend konden de jongens echter niet zo vroeg vertrekken als ze van plan waren geweest. Er kwam een telegram van hun vader, waarin hij hun opdroeg, thuis te blijven om een cliënt te ontvangen, die 's middags door Bayport zou komen. Het was belangrijk dat zij de man persoonlijk te woord zouden staan en de jongens waren dus wel verplicht, te wachten.

Het was al over drieën toen de man kwam en wat papieren achterliet over een zaak die meneer Hardy in behandeling had. Chet en Bill zaten al meer dan een uur op de veranda achter het huis te wachten, voor Frank en Joe eindelijk weg konden. Toen klommen ze met hun boterhammen, zaklantaarns en kompassen allemaal in de wagen van Chet en reden met een matig gangetje in de richting van Spurtown.

Bij het kruispunt kreeg de dikkerd opdracht, rechtsaf te slaan. Ze reden zo ver mogelijk over de verlaten weg, klommen toen uit de wagen en gingen te voet verder.

Ze liepen langs het bord met 'Verboden Toegang' en volgden het kronkelpad, tot ze bij de plek kwamen waar de hond Frank en Joe het bos had ingejaagd. Het beest kwam niet meer opdagen. De vier jongens liepen ongehinderd verder. Plotseling zag Frank wielafdrukken op de grond.

'Die zijn door de vrachtwagen gemaakt, ' zei hij, terwijl de jongens naar de open plek liepen.

Deze keer onderzochten ze nauwkeurig iedere vierkante centimeter van het terrein, zonder enig resultaat.

'Het lijkt wel of dat speurderswerk niets anders is dan een heleboel hard werk, ' merkte Bill Morton op.

'Je hebt er anders zelf om gevraagd, ' antwoordde zijn neef, zonder veel meegevoel.

De jongens volgden nu een pad dat nog verder het bos in liep. Dit padwas breed genoeg om een vrachtwagen door te laten.

Hoewel ze de grond zorgvuldig onderzochten, konden zij geen enkeleaanwijzing vinden dat daar zo'n voertuig gereden had.

'De grond is hard en er zijn de laatste dagen heel wat bladeren van debomen gevallen, ' zei Joe. 'Ook al kunnen we geen sporen vinden, tochheb ik zo'n idee dat de vrachtwagen hierlangs is gegaan, toen hij vandie open plek kwam. '

Plotseling bleef Frank met een verwonderd gezicht staan.

'Die boom, Joe!' riep hij en hij wees naar een kale eik, zonder bladeren,die een eindje verderop stond. 'Ik zag de takken bewegen. '

'Wat zou dat?' vroeg Chets neef.

'Er is helemaal geen wind. '

'Tjonge, daar had ik helemaal niet aan gedacht. Hoe kunnen die takken dan bewegen?'

'Dat vraag ik me nou juist ook af, ' antwoordde Frank. 'Die boom ziet er gek uit ook, ' zei Joe. 'Alle takken groeien in dezelfde richting. '

Joe en Frank liepen voorzichtig wat naar voren. Hoe dichter ze bij de vreemde boom kwamen, hoe onnatuurlijker hij er uitzag. En weer zagen ze dat de stijve, kale takken bewogen.

Toen ze nog dichterbij kwamen, deden ze een verrassende ontdekking. Het was een nagemaakte boom!

De takken waren gewoon met ijzerdraad aan de stam vastgemaakt en het geheel stond op een ijzeren voet, die gedeeltelijk was bedekt met dode bladeren.

'Wat moet dat nou betekenen?' riep Joe stomverbaasd uit. 'Zie je wel, die takken bewogen dus toch, ' zei Frank. 'Dat moet een soort signaal zijn. Daarom staan ze allemaal in dezelfde richting. '

'Als het een signaal is, hoe werkt het dan?'

'Mechanisch, denk ik. Het is hier beslist met een of ander doel neergezet. '

Chet en Bill waren inmiddels ook naderbij gekomen. Toen ze hoorden van de namaak-eik, werd Bill Morton een beetje zenuwachtig.

'Ik... ik geloof dat we hier niet langer moeten rondscharrelen, ' bibberde hij. 'Laten we naar huis gaan. '

'Net als het leuk wordt? Mij niet gezien, ' antwoordde Chet. Frank en Joe waren nieuwsgierig geworden. Ze twijfelden er niet aan of die boom was het een of andere signaal.

Ze konden echter niet ontdekken hoe de boom bewoog. Ze liepen heen en weer en sprongen stampend op de grond, vlak bij het vreemde bouwsel, maar er gebeurde niets.

'Het is idioot!' zei Frank. 'Misschien zijn er nog wel meer van die bomen. Laten we eens verder lopen. '

Ze gingen verder over het pad, maar vonden geen nagemaakte bomen meer.

Toen ze echter een paar honderd meter gelopen hadden, deden ze weer een ontdekking. Voor hen stond een hoge hindernis van prikkeldraad. 'Een hek in een bos!' riep Joe uit. 'Het zal mij benieuwen wat dat nou weer te betekenen heeft. '

Verder gaan was onmogelijk, dus liepen zij langs het prikkeldraad, in de vaste overtuiging dat het wel gauw zou ophouden. Even later kwamen ze bij een bord dat aan de bovenste draad hing. Met grote nadruk werden ze ervoor gewaarschuwd, het terrein niet te betreden.

Particuliere kennels Gevaarlijke honden Geen Toegang!

Frank en Joe keken elkaar aan. 'Ik geloof er niks van!' zei Joe.

'Geloof je niet wat er op dat bord staat?' riep Bill Morton uit. 'Er staat dat er gevaarlijke honden lopen!'

'Ik geloof dat het een trucje is. Wat denk jij ervan, Frank? Ga je met me mee het hek over?'

'Natuurlijk. Chet en Bill kunnen hier blijven om de wacht te houden. '

'Goed, ' zei Joe en zonder verder nog veel tijd te verspillen, liep hij naar de dichtstbijzijnde paal.

Hij begon langs het draad omhoog te klimmen en liet zich aan de andere kant op de grond vallen. Frank volgde hem en even later waren de jongens in de schaduw tussen de bomen verdwenen.

'Als dat nou detectivewerk is, ' zei Bill Morton, terwijl hij angstig om zich heen keek, 'dan zit ik toch maar liever op school. ' Chet gaf geen antwoord. Hij was rusteloos en vond dat zij evengoed het hek aan een nader onderzoek konden onderwerpen, terwijl de Hardy's weg waren.

De jongens volgden de afrastering. Ten slotte begonnen de bomen wat te dunnen.

'Zeg, ik zie een hek!' riep Chet uit.

Het prikkeldraad werd onderbroken door een stevig, houten hek, dat was afgesloten door een ketting en een hangslot. Op het hek was een bord aangebracht met dezelfde waarschuwing die de jongens op de afrastering hadden gezien.

Chet slenterde naderbij om de ketting en het slot eens wat beter te bekijken. Zijn neef volgde hem schoorvoetend. 'Hoor jij iets?' vroeg Bill, terwijl hij om zich heen keek. Chet luisterde. In de verte hoorden de jongens een aanhoudend geronk.

'Dat is een of andere auto, ' zei Chet. En toen hij merkte dat het geluid steeds naderbij kwam: 'Verhip, hij komt hierheen. '

'Goeie genade!' bibberde Bill. 'We worden vast allebei gepakt!' Chet verspilde geen tijd meer. Hij ging op de grond liggen en begon afgevallen bladeren over zich heen te gooien.

'Schiet op!' spoorde hij zijn neef aan. 'Doe jij dat ook, dan zien ze ons vast niet, '

Bill had geen aansporing nodig. Hij begon als een razende in de bladeren te wroeten en even later was er van de jongens niets meer te zien. De vrachtwagen stopte bij het hek. Chet en Bill hoorden hoe iemand het hangslot openmaakte. De ketting rammelde. De wagen reed naar binnen.

Even later werd het hek weer dichtgemaakt en afgesloten. De vrachtwagen hobbelde verder het terrein op.

Meteen zat Chet weer overeind, terwijl hij de bladeren opzij veegde. 'Ik hoop dat Frank en Joe niet in moeilijkheden komen, ' begon hij. Toen begon zijn hart te bonzen. Diep uit het bos, aan de andere kant van de afrastering hoorde hij een lange, hartverscheurende kreet!

DE HUT IN HET BOS

Intussen hadden Frank en Joe een ontdekking gedaan. Ongeveer tweehonderd meter dieper het bos in hadden ze een open plek gevonden. En in het midden stond een grote hut.

Het was intussen donker geworden en de jongens hadden weinig kans dat ze gesnapt zouden worden.

'Het ziet er naar uit dat die hut leeg staat, ' zei Joe. 'Ga mee, dan weten we het zeker. '

Frank was echter wat voorzichtiger. 'Laten we nog even wachten, ' zei hij.

Hij had dit nauwelijks gezegd of uit de hut straalde plotseling licht naar buiten. In het schijnsel verscheen een gedaante.

De Hardy's zagen natuurlijk alleen maar het silhouet van de man, maar ze hielden onwillekeurig hun adem in van verbazing. 'Vilnoff!' fluisterde Joe opgewonden.

De donkere schaduw achter het raam leek inderdaad heel veel op Vilnoff.

Ze zagen, hoe de arm van de man langzaam omhoog ging. In zijn hand hield hij een voorwerp, dat ook op een hand leek. 'Net als het model dat we naast Vilnoffs huis gevonden hebben, ' fluisterde Frank.

De jongens kropen over de open plek, tot zij wat dichter bij de hut waren. Ze hurkten onder het raam en luisterden gespannen. Opeens zei een mannenstem: 'Ik breng hun avondeten wel naar boven. '

Toen klonk het gerinkel van borden en het geluid van voetstappen, alsof er iemand een trap op liep.

Joe en Frank hadden gezien dat er boven in de hut een raam zat. Plotseling straalde er licht door het venster.

'Hoe lang mot ik hier nou nog blijven, baas?' gromde een stem klagend. 'Ik mag verdraaid zijn als ik hier nog langer opgesloten wil zitten. ' Het was de hese stem van een neger.

De Hardy's dachten onmiddellijk aan de negerchauffeur die zij waren tegengekomen op de weg naar Spurtown. Zou hij hier, op deze verlaten plek, gevangen worden gehouden?

'Ik klim naar boven om eens een kijkje te nemen, ' fluisterde Frank. 70 'Wees alsjeblieft voorzichtig, ' waarschuwde zijn broer. 'Als ze ons nu pakken, is alles bedorven. '

De uitstekende stukken van de boomstammen waarvan de hut was gebouwd, boden een tamelijk onzeker houvast en Frank begon zijn klimpartij naar het raam. Eenmaal viel hij bijna, maar hij zag nog kans, een uitstekend stuk hout vast te grijpen. Toen zwaaide hij zich naar het kozijn en gluurde naar binnen.

Hij zag een soort vliering, die spaarzaam gemeubileerd was met twee bedden, een kleine tafel en een paar lege kisten.

Bij de tafel zaten twee mannen. Een van hen was een neger; in wie Frank de chauffeur meende te herkennen die toen aan het stuur van de vrachtwagen had gezeten. De andere man, die net een bord met eten neerzette, was een blanke.

'Ik wil naar huis, ' zei de neger. 'Het begint me hier zo langzamerhand gruwelijk te vervelen. '

'Maar je baas wil je niet terughebben, ' wierp de ander tegen. 'Je hebt er niets aan als je teruggaat voor hij naar je laat vragen. '

'Ik wil naar m'n paarden terug, ' kermde de neger. 'Het is niks lollig om hier iedere dag maar wat rond te hangen. Ik begrijp niet, waarom m'n baas me niet terug wil hebben. '

Frank was zo opgewonden, dat hij zijn hoofd een flink eind boven het kozijn uitstak om zo nog beter te kunnen zien.

'Nou, in ieder geval, je blijft hier en dat is dat, ' zei de blanke man. 'Wat heb je nou te klagen? Je hebt een bed om op te slapen en genoeg te eten. Of niet soms?'

'Ik geloof helemaal niet, dat mijn baas weet dat ik hier ben, ' antwoordde de neger wantrouwig. 'Wou je soms zeggen dat ik je beduveld heb?' De stalknecht knikte.

'Ik ga terug naar de renbaan, dat doe ik, ' kondigde hij aan. Hij deed een stap in de richting van de trap, maar de ander versperde hem vlug de weg.

'O, nee, vadertje!' gromde hij. 'Je zet geen voet buiten de hut, snap je dat!'

De neger was een stevige kerel. Met één armgebaar veegde hij zijn blanke tegenstander opzij.

Frank raakte steeds meer in opwinding. Hij had er geen vermoeden van dat zijn silhouet scherp afstak tegen het verlichte raam en dat iedereen die naar de hut toe kwam hem kon zien.

Joe probeerde tevergeefs de aandacht van zijn broer te trekken. Hij hoorde al enige tijd het geronk van een auto.

Hij kon niet roepen om Frank te waarschuwen, omdat hij wist dat er beneden in de hut ook nog iemand was.

De vrachtwagen was nu vlakbij. Joe zag het licht van de koplampen in de richting van de open plek draaien. Hij wist niet wat hij moest beginnen.

Frank was helemaal in beslag genomen door het gevecht op de vliering en zijn hoofd en schouders waren duidelijk te zien boven het kozijn. De lichtbundels van de koplampen beschenen hem. De chauffeur gaf een schreeuw.

Frank draaide zich plotseling om, zag eerst de auto en toen zijn broer, die beneden wanhopig stond te gebaren. Hij dook onder het kozijn. Op hetzelfde moment gleed een van zijn voeten weg en hij verloor zijn evenwicht. Hij graaide wild om zich heen naar een houvast, maar hij greep mis.

'Verhip!' hijgde Joe.

Toen klonk er een wilde schreeuw.

VERTROK VILNOFF TOCH?

Toen Bill Morton die verschrikkelijke kreet hoorde, kermde hij zachtjes.

'Daar wordt iemand vermoord!' zei hij met trillende stem tegen zijn neef. 'Ik wou dat ik thuis zat. '

'Ik zou ook wel ergens anders willen zijn, ' merkte Chet op, terwijl hij tussen de bladeren overeind kwam. 'Tjonge, ik hoop maar dat er niets met Frank en Joe is gebeurd. '

'Die zien we niet meer levend terug!' voorspelde Bill mistroostig. 'Ze hebben al meer in de narigheid gezeten en ze hebben altijd nog kans gezien, zich eruit te draaien, ' zei Chet, maar hij was toch ook zenuwachtig. 'Ik... ik geloof toch wel dat het onze plicht is, te gaan kijken wat er is gebeurd. '

Bill begon werkelijk te bibberen toen hij dit hoorde. 'Wat heeft dat nou voor zin?' vroeg hij. 'Als ze vermoord zijn, kunnen we ze toch niet meer helpen. ' Daar stonden ze nu.

'Misschien kunnen we beter nog even wachten. Als ze dan niet komen, kunnen we hen gaan helpen, ' besloot Chet.

Na een minuut of tien hoorden ze het ronken van de vrachtwagen weer. Ze doken in elkaar naast de weg, buiten het bereik van de schijnwerpers.

De vrachtwagen stopte. De chauffeur stapte uit, maakte het hek open en reed de wagen naar buiten. Weer stapte hij uit, ditmaal om het hek dicht te doen. Toen nam hij zijn plaats achter het stuur weer in en reed door.

Intussen had Chet iets achter in de vrachtauto zien bewegen. 'De Hardy's' schreeuwde hij. Hij was zo opgelucht dat hij alles vergat. Gelukkig werd zijn schreeuw overstemd door het geronk van de motor, anders zou de chauffeur hem vast gehoord hebben. De enorme vrachtauto reed langzaam van het hek weg en Chet en Bill krabbelden haastig uit de greppel en renden achter de wagen aan. Bill nam een duik en hees zich in de wagen. Voor dikke Chet zou het meer moeilijkheden hebben opgeleverd, erin te klimmen, als zijn vrienden hem niet aan zijn hemd en zijn broek naar boven hadden gehesen. Toen deed Frank de deuren dicht.

Omdat zij niet wilden, dat de chauffeur hen zou horen, hielden zij hun mond, terwijl de auto over de ruwe weg door het bos hotste. Ten slotte hield het gehobbel op en de vrachtwagen reed met een behoorlijke snelheid verder. De jongens wisten niet in welke richting ze gingen, maar Frank had het idee dat zij op de weg naar Spurtown reden. Of ze echter in de richting van die stad gingen of in de richting van Bayport kon hij niet vaststellen.

Na een tijdje stopte de wagen. De jongens hoorden de chauffeur uitstappen. Frank open de deur op een kier en keek naar buiten. Wat een bof, dacht hij.

Een eindje verder zag hij een benzinestation en een lunchroom. Het zag er allemaal bekend uit. Toen herkende hij de zaak waar Joe en hij Gus en zijn vriend Pete, de vrachtwagenchauffeur, een paar dagen geleden hadden ontmoet.

'Dat is reusachtig, ' zei hij tegen de anderen. 'We zijn op de weg naar Bayport en we kunnen hier een bus naar huis nemen. Laten we maken dat we wegkomen. '

Hij keek goed uit toen de chauffeur het benzinestation binnenging. Achter het raam zag hij de stevige gestalte van Gus, de eigenaar. De twee kerels verdwenen naar de achterkant van de zaak en dus gooide Frank snel de deuren van de vrachtauto open en de jongens klauterden naar buiten.

Zo snel mogelijk zochten ze de bescherming van het donker, buiten bereik van de lichten van het pompstation. Joe keek op zijn horloge en zag dat ze nog ongeveer tien minuten moesten wachten voor de bus kwam en dus besloten ze, maar langzaam naar de volgende halte te lopen.

'We dachten dat er iets verschrikkelijks gebeurd was, ' bekende Chet. 'Wie gilde er zo afschuwelijk? Als jullie niet waren komen opdagen, dan waren we jullie gaan zoeken. '

'Ze hadden ons bijna gepakt, ' zei Joe.

Frank en hij vertelden nu, hoe ze de hut hadden ontdekt en ook hoe zij de schaduw hadden gezien van iemand die op Vilnoff leek. Frank vertelde hen ook wat er op de vliering gebeurd was.

'Ik weet haast zeker dat die neger me heeft gezien, ' zei hij. 'Hij was het die zo gilde. Misschien omdat hij mij zag, misschien omdat die andere kerel hem neersloeg. Ik weet het niet. '

'Wat gebeurde er toen?' vroeg Bill met grote ogen.

'Toen de lichten van die vrachtwagen in mijn gezicht schenen, was ik een ogenblik verblind, ' antwoordde Frank.

'Toen zag hij dat ik met mijn armen zwaaide, ' vervolgde Joe. 'Ik durfde niet te roepen, want anders was Vilnoff of wie het dan ook zijn mag natuurlijk naar buiten gekomen. '

'Ik verloor mijn evenwicht, ' zei Frank. 'Ik graaide nog naar het kozijn, miste en... '

'Viel naar beneden, ' maakte Joe de zin af. 'Ik schrok me dood. Maar toen ik naar Frank toe rende, bleek er niets aan de hand te zijn. Ik hielp hem overeind en we maakten dat we wegkwamen. '

'We waren net een eind weg, toen de vrachtwagen bij de hut stopte. Toen kwam er iemand door het bos gerend. '

'We verstopten ons achter de struiken en hoorden dat de chauffeur aan die andere man vertelde dat hij Frank gezien had, ' vertelde Joe. 'Ze begonnen direct overal te zoeken, dus daar zaten we. '

'En toen verstopten jullie je in die vrachtwagen, ' lachte Chet. 'Handige jongens. Nou, bedankt dat jullie ons daar weggeholpen hebben. '

'Zeg dat wel, ' viel Bill hem bij. 'En ik heb meer dan genoeg van dat speurwerk. '

'Die chauffeur snapte maar niet waar Frank toch gebleven was, want hij was ervan overtuigd dat hij iemand gezien had, toen zijn koplampen over de hut schenen, ' vervolgde Joe. 'Toen we onze kans schoon zagen, klommen we natuurlijk achter in de vrachtwagen. Dat was wel de laatste plaats waar ze ons zouden zoeken.

Eindelijk gaven ze het maar op en gingen de hut in. De chauffeur kwam een paar minuten later weer naar buiten en reed weg. '

'Gelukkig dat jullie bij het hek gebleven waren, ' merkte Frank op. 'Zo hebben we ons een lange wandeling bespaard. '

'Nou, sommige mensen mogen het dan leuk vinden, ' zei Bill Morton, 'maar voor mij is het niks. Ik heb genoeg van detectivewerk. Je loopt kilometers ver, je schrikt je half dood, dan zit je achter in een vrachtwagen te hobbelen, je loopt wéér een paar kilometer in het donker, je avondeten gaat je neus voorbij en dan kun je in een bus naar huis terug. '

'Een beetje te moeilijk voor je, Bill?' vroeg Joe vriendelijk. 'Ik geloof alleen maar dat ik niet voor detective in de wieg gelegd ben, ' antwoordde Chets neef opgewekt. 'Voor mijn part kan dat renpaard zoek blijven. '

Toen Frank en Joe die avond thuiskwamen, kregen ze de gebruikelijke preek van tante Gertrude, omdat zij te laat waren voor het eten. De jongens vonden het erg jammer, dat Fenton Hardy nog steeds niet terug was. Hun moeder had die middag echter een telegram ontvangen.

'Morgen thuis. Jongens moeten thuis zijn. '

'Jammer dat vader er vanavond niet is, ' zei Frank. 'Ik heb een paar ideeën, die ik zo graag met hem wou bespreken. '

'Het lijkt wel of die zaak steeds ingewikkelder wordt, ' vond Joe. 'Geloof jij nou bijvoorbeeld, dat het Vilnoff was die we vanavond in die hut hebben gezien?'

'Het leek er veel op. '

'En je zei, dat die neger boven de chauffeur van de veewagen was?'

'W'Dan is er misschien toch ergens een aanknopingspunt. Ik geloof wel dat Vilnoff zich met duistere zaken bezighoudt, maar ik had nooit gedacht dat hij iets te maken zou hebben met die Topnotch-geschiedenis.

Jij?'

'Nee, het lijkt me nogal raar, dat iemand die zo rijk is als Vilnoff, paarden steelt, ' gaf Frank toe.

'En wat heeft die gekke mechanische boom nou te betekenen? Daar begrijp ik helemaal niets van, ' zei Joe.

'Waarom wordt die neger gevangen gehouden? Dat is nog een raadseltje voor je. '

'Waar is Topnotch? En wie heeft het losgeld?'

'Er zijn zoveel wies en waaroms in die zaak, dat ik er helemaal suf van word, ' zei Frank. 'Laten we maar naar bed gaan, misschien frissen we daarvan op. '

Fenton Hardy kwam de volgende ochtend al vroeg terug. Hij zat in de eetkamer toen de jongens beneden kwamen om te ontbijten. De detective begroette zijn zoons hartelijk, maar zag er toch nadenkend en verstrooid uit. Hij zei maar weinig toen de jongens hem vertelden dat meneer Prescott op bezoek was geweest en gevraagd had of meneer Hardy het geval-Topnotch wilde onderzoeken. 'Daar hebben we het nog wel over, ' zei hij kalm. 'Ik wil jullie eerst eens iets laten zien. Als je klaar bent, kom dan naar de studeerkamer. ' Toen ze daar even later binnenkwamen, zagen zij dat hun vader bezig was met een filmprojector.

'Die film heb ik gisteren afgehaald aan het kantoor van de Quickshot in New York, ' legde Fenton Hardy uit. 'Ze hebben jullie opdracht uitgevoerd en opnamen gemaakt van alle passagiers die met de Atlantis zijn vertrokken. Ik heb gisteren geen gelegenheid gehad om ernaar te kijken, maar nu zullen we de film eens afdraaien. ' Hij spande een wit laken tegen de muur, legde de film in, deed de gordijnen dicht en draaide een schakelaar om. De motor van de projector begon te zoemen en op het scherm verscheen een hel verlicht vierkant. Toen zagen de jongens de loopplank van de Atlantis, waarlangs de passagiers aan boord gingen.

Ongeveer vijf minuten lang vertoonde de film een ononderbroken langstrekken van mensen. Het beeld was erg duidelijk en niemand van de passagiers was aan het scherpe oog van de camera ontsnapt. Plotseling verscheen er aan de zijkant van het scherm een man die ze kenden. Hij ging naar de loopplank en ontdekte kennelijk de camera, want hij keek plotseling om en staarde recht in de lens. Hij zei iets, waarschijnlijk tegen de cameraman, draaide zich abrupt om en haastte zich met gebogen hoofd het schip op. 'Vilnoff!' riep Frank uit.

'Dan hebben we ons vergist dat hij gisteravond in de hut was, ' mompelde Joe.

Meneer Hardy zette de projector stil, draaide de film terug en zette het apparaat weer in beweging. Weer zagen ze de bekende figuur naar de loopplank gaan, zich omdraaien, in de lens kijken en zich naar het schip haasten.

'We zullen ons nog maar eens overtuigen, ' zei Fenton Hardy. Hij liet de film nog een paar maal afdraaien.

'Ja, dat moet Vilnoff toch wel zijn, ' zei Frank langzaam. 'En toch heb ik het idee, dat er iets niet helemaal klopt. '

'Gek is dat, ' zei Joe. 'Ik denk er net zo over. Wat zou dat nou zijn?' Fenton Hardy liet de film nog eens door de projector draaien. Toen gaf Frank plotseling een schreeuw.

'Ik weet het!' riep hij. 'Waarom heb ik daar nou niet eerder aan gedacht?'

'Wat is er dan?' vroeg Joe.

'Vilnoff is niet met de Atlantis vertrokken! Die man moet een dubbelganger zijn. '

NOG EEN VERDWIJNING

'Hoe weet je zo zeker dat die man op de film Vilnoff niet is?' vroeg meneer Hardy. 'Hij lijkt er toch wel erg veel op. '

'Toen we op een avond bij Vilnoff thuis waren, viel het me op dat hij een soort tic had, ' zei Frank. 'Die middag bij de voetbalwedstrijd had ik het ook al gezien. Iedere keer als hij wat zei, knipperde hij steeds maar met zijn ogen. En hij had ook de gewoonte, zijn rechterhand naar boven te houden en die zenuwachtig open en dicht te doen. Die man op de film doet dat helemaal niet. '

'Ja, maar hij draagt een tas, ' wierp Joe tegen, 'dus hoe kan hij dan zijn hand naar boven doen?'

'Die tas draagt hij in zijn linkerhand. Zijn rechterarm heeft hij vrij. Je hebt gezien, dat hij iets zei tegen de cameraman of tegen iemand die er vlakbij stond en hij heeft zijn arm niet eens bewogen terwijl hij sprak. '

Fenton Hardy had vol belangstelling geluisterd. '

'We zullen de film nog eens afdraaien, ' zei hij. 'Je kon wel eens gelijkhebben, Frank. '

Weer trilde de film over het scherm en weer liep de man, die zoveel op Vilnoff leek, met zijn tas de loopplank op.

'Je hebt gelijk, ' gaf Joe toe. 'Hij draagt de tas in zijn linkerhand. ' Ze zagen hoe de man de cameraman ontdekte, sprak, zich omdraaide en het schip op rende. Zijn rechterhand had zich niet bewogen en hij had ook niet met zijn ogen geknipperd.

'Heel goed opgemerkt, Frank, ' zei meneer Hardy goedkeurend. 'Ik geloof werkelijk dat Vilnoff een dubbelganger heeft. '

'De man die aan boord van de Atlantis is gegaan, is natuurlijk degene die diezelfde ochtend met het vliegtuig uit Bayport is vertrokken. Daarom heeft hij ons niet herkend toen hij ons op de baai passeerde. '

'Kunt u geen telegram sturen naar het schip, zodat ze die kerel vasthouden als de Atlantis een haven aandoet?' vroeg Joe. Zijn vader schudde het hoofd.

'We hebben geen bewijs. We zouden eerst de echte Vilnoff moeten vinden, voor we kunnen bewijzen dat die andere man zijn dubbelganger is. En hier is nu jullie taak: eerst de echte Vilnoff vinden. ' Fenton Hardy moest die morgen in een rechtszaak getuigen, dus dejongens moesten alleen verder werken. Ze vertelden hun vader het een en ander over de zaak-Topnotch, maar meneer Hardy zei dat hij het zo druk had, dat hij zich niet kon bemoeien met het vermiste renpaard.

Hij gaf zijn jongens de raad met hun eigen onderzoek door te gaan. 'Als ik meneer Prescott te pakken kan krijgen, ' zei hij, 'dan leg ik hem de situatie wel uit en dan zal ik hem aanraden, jullie voorlopig je gang te laten gaan. Het schijnt dat jullie zonder mijn hulp goed werk hebben gedaan. Intussen zou ik het wel prettig vinden als jullie konden uitzoeken waar Vilnoff zit. '

'Wilt u ons nog steeds niet vertellen waarvoor u hem nodig hebt?' vroeg Frank. De detective glimlachte.

'Beroepsgeheim, mijn jongen. Maar die man moet gevonden worden. ' Toen Fenton Hardy op weg was naar het gerechtsgebouw, keken de jongens de krant eens door. Op een van de sportpagina's vonden zij een artikel dat hun interesseerde. De kop luidde:Jockey Iwan berijdt paard Prescottstallen In het artikel stond verder, dat de stallen in het geheim een van hun beste paarden hadden verzonden naar de stad, waar de volgende week een race gehouden zou worden.

'Meneer Prescott wilde geen risico lopen, nog een waardevol paard te verliezen. Vandaar de geheimhouding bij de verzending van het paard, ' vervolgde het artikel. 'Er is nog geen spoor gevonden van Topnotch, het beste paard van de Prescottstallen, dat tijdens het transport naar de renbaan van Spurtown is verdwenen. Jockey Iwan, die daar de afgelopen week gebleven is, vertrekt vanavond en heeft goede hoop dat hij de inschrijving van de Prescottstallen de volgende week naar de overwinning zal rijden. '

Dit bericht maakte de jongens nieuwsgierig. Als ze nog iets van Iwan wilden horen, dan moesten ze hem te spreken zien te krijgen voor hij vertrok.

'We moesten maar eens naar Spurtown rijden en hem opzoeken, ' zei Frank.

De jongens stapten in hun auto. Op de renbaan vroegen ze naar Iwan, maar ze kregen te horen dat ze hem die ochtend nog niet bij de stallen hadden gezien. Een vriendelijke trainer gaf hun echter het adres van de jockey, een pension dat vlakbij lag.

De pensionhoudster, een oudere, schrandere dame, keek de Hardy's onderzoekend aan.

'Ik zal eens kijken, of hij thuis is, ' zei ze en puffend en blazend ging ze de trap op. Even later riep ze:'Kom maar boven. Hij wil jullie wel spreken, zegt ie. ' Iwan was net bezig zijn koffer te pakken.

'Hallo, jongens!' zei hij opgewekt. 'Blij jullie te zien. Ik ben net van plan te vertrekken. '

'In de krant stond dat je vanavond pas weggaat, ' zei Frank. 'Ik ben van gedachten veranderd. Ik neem een vroegere trein. Nou, is er nog nieuws? Hebben jullie nog wat gehoord over Topnotch?' Frank haalde zijn schouders op.

'We zijn niet veel verder gekomen, ' moest hij bekennen. 'We komen eigenlijk hier om je wat te vragen. '

'Ga je gang maar, ' zei de jockey. 'Ik wil jullie natuurlijk zoveel mogelijk helpen. '

'Laatst stond je op de renbaan met iemand te praten die Vilnoff heet. Dat was op die middag, dat die auto er vandoor ging. ' Iwans gezicht scheen te betrekken, toen Frank de naam Vilnoff noemde.

'Ja, en?'

'Is dat een vriend van je? Wat weet je van hem?'

Iwan scheen er niet veel zin in te hebben, over Vilnoff te praten en hij gaf een ontwijkend antwoord.

Inmiddels was Frank wantrouwig geworden. Als Vilnoff dat renpaard had gestolen, dan had Iwan er misschien ook wel iets mee te maken, Hij en Vilnoff kenden elkaar immers.

'Ik ken hem wel, ja. Maar ik kan niet veel over hem vertellen. Hij woont, geloof ik, in Bayport, ' zei Iwan. Dat was alles wat ze uit hem konden krijgen.

'Wat zou je ervan zeggen, als ik je eens vertelde dat hij Topnotch gestolen heeft?' vroeg Joe plotseling.

De jockey keek hem verbaasd aan. Toen kreeg hij een kleur.

'Dan zou ik zeggen dat het een leugen was, ' zei hij vlug. Hij scheenhier vast van overtuigd te zijn.

Voor de jongens hem verder nog iets konden vragen, rinkelde dedeurbel. De pensionhoudster kwam hijgend de trap op.

'Er zijn hier een paar heren, die u naar het station willen brengen, meneer Iwan, ' zei ze, terwijl ze zichzelf met haar schort koelte toe wuifde. 'Ze zijn van de Renpaardenbond, zeggen ze. Ze wachten buiten in een prachtige auto. '

'Van de Renpaardenbond!' riep Iwan uit. 'Dat is mooi, zeg. Ik ben zo beneden, mevrouw Clancy. '

'Mijn arme man, hij ruste in vrede, ' zei de vrouw, 'was de beste jockey, die ooit een paard heeft bereden, maar hij heeft toch nog nooit meegemaakt dat er mensen van de Renpaardenbond kwamen om een ritje met hem te maken. U bent een gelukkige jongen, meneer Iwan, dat die fijne meneren zoveel belang in u stellen. ' Zich nog steeds koelte toe wuivend, ging ze de kamer uit. Iwan deed zijn koffer dicht en sloot hem af. Hij schudde de jongens de hand en zei:'Het is jammer dat ik zo snel weg moet, maar misschien zien we elkaar nog wel eens. '

'Misschien, ' antwoordde Frank.

Ze liepen met de jockey naar beneden. Iwan nam afscheid van zijn hospita. Toen gingen ze naar buiten.

Een grote, gesloten wagen stond op de hoek te wachten. Terwijl Iwan instapte, zagen Frank en Joe in een flits een man ineengedoken op de achterbank zitten. Hij trok hun aandacht, omdat hij een zwart lapje voor zijn ogen had.

De jongens hadden geen gelegenheid, de andere inzittenden te zien, want zodra het portier achter Iwan was dichtgetrokken, reed de auto weg en verdween snel uit het gezicht.

'Frank!' riep Joe opgewonden. 'Heb je die man met dat lapje voor zijnoog goed gezien?'

'Nee, ' zei Frank.

'Maar ik wel. Het was Vilnoff!'

Frank schrok.

'Weet je het zeker?'

'Absoluut. '

'Laten we direct naar het station gaan. '

De Hardy's sprongen in hun auto en reden naar de hoek. De andere . wagen was niet meer te zien en dus vroegen ze de weg naar het station. Ze waren er in een paar minuten, sprongen uit de auto en renden het perron over.

Ze konden echter geen spoor ontdekken van Iwan en Vilnoff. De auto, die de jockey bij zijn pension was komen afhalen, was nergens te zien.

De jongens begrepen er helemaal niets meer van, toen de trein tien minuten later binnenreed en Iwan nog steeds niet verschenen was. Hun navragen bleef zonder resultaat.

'Zijn hospita zei toch duidelijk, dat die mannen van de Renpaarden-bond hem naar het station zouden brengen!' zei Joe. 'Ik ben er gewoon zeker van dat die Vilnoff helemaal niet aangesloten is bij de Renpaardenbond!' zei Frank. 'Er is iets geks aan die hele zaak. Ik hoop niet dat er iets met Iwan gebeurd is. Het is een verdraaid aardige vent. '

'Ja, ' vond zijn broer. 'Maar toch scheen hij meer van Vilnoff af te weten dan hij wilde vertellen!'

De Hardy's ondervroegen die middag nog diverse mensen in Spurtown en ze gingen zelfs terug naar het pension van de jockey. De hospita zei dat ze sinds hij weg was niets meer van hem had gehoord of gezien.

Ten slotte belden zij interlokaal naar de renstallen, waar Iwan die middag naartoe moest. De antwoorden, die ze op hun vragen kregen, maakten de zaak nog geheimzinniger.

'Jockey Iwan?' zei de beambte, die aan de telefoon kwam. 'Nee, die is hier niet. We hebben bericht gekregen, dat hij van gedachten veranderd is en helemaal niet komt'. 'Heeft Iwan u dat zelf gezegd?'

'Nee, iemand anders heeft ons dat telefonisch meegedeeld. ' Frank wist nu helemaal niet meer wat hij ervan moest denken. Zelfs al was Vilnoff in een paar duistere zaken verwikkeld, dan had de jockey hieraan, naar Franks overtuiging, part noch deel. Maar het begon er nu toch wel naar uit te zien, dat het tweetal iets te maken had met de verdwijning van Topnotch.

'Voor ik het vergeet, ' vroeg hij aan de hospita, 'hoe heet Iwan eigenlijk van zijn achternaam?'

'Evans, ' antwoordde ze prompt. 'Maar ik noem hem altijd gewoon meneer Iwan. '

De jongens reden terug naar Bayport. Onderweg bespraken ze de gebeurtenissen van die dag.

'Iwan is een buitenlandse naam, ' zei Frank. 'Denk je, dat Evans maar een aangenomen naam is?'

'Geen flauw idee, ' antwoordde Joe. 'Wat ik wel weet is, dat ik die knaap wel mag en Vilnoff niet. En dus... '

'Ja?'

'Ik geloof, dat Iwan eerlijk is. En ik heb zo'n idee, dat ze hem ontvoerd hebben!'

'Ik ben bang dat je gelijk hebt, Joe. En wij moeten hem redden!'

DE ONDERAARDSE GANG

Toen de jongens 's avonds weer thuis waren, maakten ze een nieuw plan. Ze waren er vast van overtuigd, dat Vilnoff achter al die vreemde gebeurtenissen zat, die ten slotte hadden geleid tot de diefstal van Topnotch en de verdwijning van Iwan Evans.

'We gaan onze inlichtingen bij de bron zelf halen, ' zei Frank vastberaden. 'We zullen het huis van die kerel nog eens doorzoeken. ' Ze beseften heel goed dat ze hierbij groot gevaar zouden lopen. Om hun vader niet ongerust te maken, lieten ze een briefje voor hem achter waarin ze vroegen, de politie naar Vilnoffs huis en ook naar de hut in het bos te sturen, als zij om middernacht nog niet thuis waren. Frank tekende een kaartje waarop hij aangaf hoe je de hut kon bereiken.

Toen het donker was, gingen ze op weg. Voorzichtig liepen ze op het huis van Vilnoff af.

'We moeten eens te weten zien te komen wat er allemaal in die kelder gebeurt, ' vond Frank. 'En we moeten verdraaid goed oppassen, dat ze ons niet betrappen als we aan het rondscharrelen zijn. ' Door snel van boom tot boom en van struik tot struik te glippen, stonden ze eindelijk in de diepe schaduw aan de zijkant van het huis. 'Het licht in de kelder brandt, ' fluisterde Joe. Voorzichtig kropen ze naar het raam.

Hier wachtte hun een teleurstelling. De binnenkant van het raam was beschilderd met crèmekleurige verf. Van het inwendige van de kelder was dus niets te zien.

De jongens bleven een poosje in elkaar gedoken zitten en luisterden ingespannen. Ze hoorden het regelmatig gezoem van machines en af en toe het gekletter van metaal op metaal, gevolgd door het piepen van een zaag op ijzer. Soms hoestte er iemand. Frank voelde eens aan de zijkant van het raam. Het zat los. 'Misschien kan ik het op een kier zetten om te zien wat er gebeurt, ' fluisterde hij.

Hij trok nog eens voorzichtig aan de zijkant en het raam gaf iets mee. Nog een rukje... en het raam glipte uit zijn handen. Tot zijn ontzetting schoot zijn elleboog door het glas.

Om de zaak nog erger te maken, gleed de sponning uit Franks vingers en het hele raam tuimelde de kelder in. Met een krakende klap viel het houtwerk op de betonnen keldervloer.

De jongens zagen iemand naar een deur aan de achterkant van de kelderruimte rennen. Ze herkenden de man onmiddellijk. Het was Vilnoff!

Eén ogenblik konden ze zijn gezicht duidelijk zien bij het schijnsel van de lamp. Toen rukte hij de deur open en verdween. 'Achter hem aan, vlug!'

Frank klauterde naar binnen. Hij liet zich op de betonnen vloer vallen en zette snel de achtervolging in. Joe volgde zijn broer op de hielen. De deur, waardoor Vilnoff was verdwenen, wilde niet open. De kerel had hem aan de andere kant op slot gedaan. 'Laten we de trap naar boven eens proberen!' stelde Joe voor. De jongens hadden nu alle voorzichtigheid laten varen. Frank draaide zich om en rende de keldertrap op. Hij rukte de deur boven aan de trap open en de jongens vlogen naar binnen. Ze waren nu in de keuken. Nergens was ook maar het minste geluid te horen en van Vilnoff was geen spoor te ontdekken.

Terwijl de Hardy's daar besluiteloos bleven staan, hoorden ze buiten plotseling een motor brullen. Ze renden naar de achterdeur en zagen een auto de garage uitrijden.

Frank en Joe waren in een flits buiten. Toen ze van de veranda sprongen, reed de auto met grote snelheid naar de achterkant van het landgoed.

'Dat moet Vilnoff zijn!' riep Frank teleurgesteld. 'Hoe is hij in vredesnaam in de garage gekomen?'

Ze gingen naar het gebouwtje om een onderzoek in te stellen. Bij het licht van hun zaklantaarn zagen zij een luik in de vloer. Joe bukte zich en trok het luik omhoog. De jongens zagen een trap. Frank liep naar beneden en vond een ondergrondse gang, die van de garage naar de kelder onder het huis van Vilnoff leidde. Aan het eind van de gang zag hij een deur; de sleutel zat nog steeds in het slot. De jongen maakte de deur open en ontdekte, zoals hij trouwens al had gedacht, dat Vilnoff langs deze weg was gevlucht, toen de Hardy's zijn / werkplaats binnengedrongen waren. 'Ik geloof dat Vilnoff ons wel ontsnapt is, ' zei Joe. 'Het ziet ernaar uit dat er verder niemand in huis is, dus nu kunnen we zijn werkplaats eens goed bekijken. '

Op een werktafel vlakbij lag een bundel blauwdrukken. De jongens bekeken ze en op het eerste stel tekeningen lazen ze: Super vliegtuigbom.

Op de volgende tekening stond: Model B, speciaal machinegeweer, en op een derde blauwdruk: Geheime lichtgewicht torpedo voor onderzeeër.

De Hardy's waren stomverbaasd en die verbazing groeide nog toen ze een voorraad nitroglycerine, dynamiet, buskruit, schietkatoen, slaghoedjes en lonten vonden, genoeg dodelijke explosieven om het grootste deel van Bayport in puin te leggen.

Onder een kleed in de hoek stond een vreemd type machinegeweer. Op de werkbank lag het omhulsel van een bom.

'Dus dat is Vilnoffs geheim!' riep Frank uit. 'Uitvindingen van oorlogswerktuigen !'

'Dit is een zaak voor de politie. Geen wonder dat die vent is gevlucht. ' De jongens gingen naar boven en doorzochten het huis grondig. Maar er was geen spoor van de butler, de tuinman of de chauffeur. Joe liep naar de telefoon en belde het politiebureau van Bayport op. Hij noemde zijn naam en zei toen:'Zou u een paar mannetjes kunnen sturen om de wacht te houden bij het huis van Vilnoff? Frank en ik hebben hier hele gekke dingen ontdekt. '

'Wat is er dan aan de hand?' vroeg de wachtcommandant, die aan de telefoon kwam.

'We hebben een kelder vol springstoffen ontdekt. Het ziet er naar uit, dat Vilnoff zijn huis heeft gebruikt om er wapens te ontwerpen. '

'Verhip!' riep de wachtcommandant verbaasd. 'Ik stuur direct een paar mensen. '

Joe legde de hoorn op de haak. 'Wat nu?' vroeg hij aan Frank.

'We moeten Vilnoff en zijn handlangers vinden. Ik heb zo'n idee, dat hij wel eens in die hut verborgen kan zitten. '

'Zouden we daar nog naartoe gaan vanavond?'

'Waarom niet? Hij zou wel eens kunnen verdwijnen, nu hij weet dat we het geheim van zijn huis ontdekt hebben. '

Joe gaf toe, dat dit heel goed mogelijk was. Snel ingrijpen was noodzakelijk. De jongens begrepen wel dat, als Vilnoff in de hut was, dit iets zeer sinisters kon betekenen.

'Ik denk dat we daar heel wat geheimzinnigheden zullen vinden, ' zei Frank. 'Die namaakbomen zijn daar met een zeer bepaald doel neergezet. Ik denk dat ze, toen wij in het bos waren, werden gebruikt om de wachtposten te waarschuwen dat we in aantocht waren. '

'Nou, ' zei Joe, 'ik begin te geloven dat we in die hut ook springstoffen kunnen vinden. '

'Dat moeten we kunnen bewijzen, voor we er iets over zeggen, ' antwoordde Frank.

'Je hebt gelijk, ' stemde zijn broer in. 'We moeten er natuurlijk wel voor zorgen, dat we geen onnodig risico lopen, maar we kunnen toch best nog eens rondkijken op dat verboden terrein. '

'Prima, en dan halen we de politie er pas bij. We kunnen Vilnoff met zijn rare plannen toch niet maar zo laten rondlopen. ' De jongens wilden niet weggaan voor de politie kwam. Zij vonden het bijzonder vervelend, dat Vilnoff ontsnapt was.

'Weet je nog wat vader een tijdje geleden zei, toen we het over mysteries hadden?' vroeg Joe. 'Hij zei dat sommige buitenlanders hier in het land munitie kochten en verborgen. Ik weet zeker dat Vilnoff daar ook bijhoort. '

'Waarschijnlijk is hij zelfs de aanvoerder, ' dacht Frank.

Toen gebeurde er iets vreemds. Alle lichten in het huis gingen uit.

En net toen dat gebeurde, begon de alarminstallatie schel te rinkelen.

DE VREEMDE BOODSCHAP

Terwijl de bel nog steeds rinkelde, hoorden de Hardy's zware voetstappen in de hall. Toen riep een hese stem: 'Hé! Wat is hier aan de hand?'

De jongens knipten hun zaklantaarn aan en gingen naar de voordeur. Daar stonden twee politiemannen. De bel ging nog steeds als een waanzinnige te keer.

De mannen hadden gezien dat de deur op een kier stond en waren zomaar naar binnen gestapt. Op hetzelfde moment was de alarminstallatie gaan werken.

Frank draaide de knop om, waarmee het apparaat werd bediend en meteen hield het lawaai op. Tegelijkertijd gingen de lichten weer aan. 'Wat is er aan de hand?' wilde een van de politiemannen weten. 'Wat is dat hier eigenlijk voor een tent? Nauwelijks doen we de deur open of al het licht gaat uit en die bel begint als een razende te rinkelen. '

'Ik denk dat het licht uitgeschakeld is door een apparaat dat in verbinding staat met de alarminstallatie, ' zei Frank.

'Nou, en wat zijn de moeilijkheden?' vroeg de man die de leiding had. 'Laten we eens een kijkje nemen in die kelder waar de brigadier het over had. '

Frank en Joe brachten de mannen naar de kelder en lieten de plannen en modellen zien, die ze hadden ontdekt. Ze legden uit dat ze Vilnoff bij zijn werk hadden overvallen, terwijl iedereen dacht dat hij op weg was naar Europa. Zij vertelden hoe hij naar de garage ontsnapt was, door middel van de onderaardse gang. De politiemannen waren onder de indruk.

'Wij zullen de wacht wel houden bij die spullen! Als hier iemand binnenkomt en die rommel aanraakt, dan vliegt de halve stad de lucht in. ' Frank en Joe zeiden niets over hun eigen plannen om naar de schuilplaats in het bos te gaan. Nu het huis bewaakt werd en de politiemannen bij de hand waren om Vilnoff te arresteren, als deze zo onvoorzichtig zou zijn terug te komen, voelden ze zich vrij om weg te gaan en verder te speuren.

Toen ze weggingen, overlegden zij wat ze nu eerst zouden doen. Frank wilde direct naar de hut in het bos gaan, maar Joe had intussen iets anders bedacht.

'Ik denk dat die mechanische bomen hen waarschuwen als er iemand in de buurt van de hut is, ' zei hij. 'Wie weet of Vilnoff hier niet een paar wachten heeft uitgezet. Misschien worden we wel gevolgd. Ik vind dat we ze op een dwaalspoor moeten brengen. '

'Hoe dan?'

'Jij vaart met de Sleuth de rivier op en wacht op me bij de inham, vlak bij de plek waar we die mannen toen die kisten uit de motorboot zagen halen. '

'En jij dan?'

'Ik neem de wagen en rij naar dat benzinestation. Ik doe net of er iets met de motor is. Dan vraag ik of Gus het goedvindt dat ik zijn telefoon gebruik en bel ik jou zogenaamd op. Dat geeft natuurlijk de indruk dat jij thuis zit. '

'Ik snap het, ' zei Frank. 'Ik geloof toch wel dat Gus en Pete iets te maken hebben met Vilnoff. Bovendien hoor je misschien nog iets bij het benzinestation. '

'Best mogelijk. Ik bel alleen maar op om te zeggen dat ik wat later thuiskom. Daarna rijd ik naar de inham langs een van die oude wegen aan de achterkant van het vliegveld. '

'Afgesproken. '

Frank ging naar het botenhuis waar hij de Sleuth klaarmaakte voor de tocht en zijn broer liep naar hun wagen, die hij naar het benzinestation buiten de stad reed.

Onderweg dacht Joe steeds aan Gus. Hij was ervan overtuigd dat Pete en hij heel wat meer van Vilnoff en zijn geheimzinnige activiteiten afwisten dan ze zouden willen toegeven.

Toen hij de lichten van het station zag, minderde Joe langzaam vaart en stopte.

Hij stapte uit, deed de motorkap van zijn wagen omhoog en maakte vlug een van de draden van de accu los.

Daarna liep hij naar het gebouw. Hij wilde net de deur opendoen, toen binnen de telefoon rinkelde. Direct daarop hoorde hij de hese stem van Gus:'Hallo!' Toen volgde er een stilte.

'Ook goeiedag, ' zei de man. Weer een stilte. Toen:'Geef me de hand'. Joe hoorde hoe de hoorn op de haak werd gelegd.

De jongen begreep niets van dat vreemde gesprek.

'Geef me de hand'. Wat kon dat betekenen?

Toen bedacht hij, dat Gus wel eens gesproken kon hebben in een code, die hij had afgesproken met degene die hem opbelde. Joe wachtte nog even en bonsde toen luidruchtig op de deur. Gus deed in hemdsmouwen open. De man liet een kreet van verbazing horen toen hij Joe herkende. 'Zo, ' zei hij nors. 'Wat wil je?'

'Er is iets met mijn wagen, ' antwoordde Joe. 'Ik zou graag uw telefoon even gebruiken, als u het niet erg vindt. '

'Ik kan vanavond je wagen niet meer repareren, ' gromde Gus. 'Nou, dan moet ik hem hier maar laten staan. Ik heb haast. Als ik uw telefoon mag gebruiken, dan regel ik de rest zelf wel. '

'O. K., ' zei Gus. 'Ga je gang maar. '

Joe liep naar binnen en ging naar de telefoon. Hij belde naar huis. Gus leunde tegen de toonbank en spitste zijn oren om ieder woord dat er gezegd werd op te vangen.

Spoedig klonk de snibbige stem van tante Gertrude:'Ja? Ja? Wie is daar?'

'Hallo, ben jij het Frank?' vroeg Joe.

'Frank?' bitste tante Gertrude. 'Natuurlijk niet. Kunt u niet horen dat u met een dame spreekt? Wie bent u?'

'Frank, ' ging Joe door tot grote woede en verbazing van tante Gertrude, 'ik sta hier bij een benzinestation even buiten de stad. De wagen doet het niet meer en ik moet hem vannacht hier laten staan. '

'Waar heb je het in 's hemelsnaam over?' schreeuwde tante Gertrude. 'Ben je gek geworden? Ik ben Frank niet en dat weet je best. Frank is hier niet... '

Zonder op de uitbarsting van zijn tante te letten praatte Joe maar door. 'Ik ben dadelijk thuis, Frank. Er zal zo wel een bus langs komen. Prima! Tot kijk. '

'Als dit een of andere flauwe grap..., ' blies tante Gertrude, maar Joe hoorde de rest van de zin al niet meer. Hij hing rustig de hoorn op de haak.

'Dank u wel, ' zei hij tegen Gus. 'Wilt u me misschien even helpen om de wagen in uw garage te zetten?'

De man knikte en ze gingen naar buiten. Samen duwden ze de auto in de garage. Gus bood niet aan om te zien wat er aan de wagen mankeerde en hij scheen ook niet erg ingenomen met Joe's klandizie. 'Ik kom de wagen morgen wel terughalen, ' zei Joe.

'In orde, ' zei Gus en hij ging weer naar binnen.

Terwijl Joe op de bus stond te wachten, bepeinsde hij dat hij niets nieuws te weten was gekomen.

Na een poosje verschenen de lichten van de bus. Joe stak de weg over om te kunnen instappen.

Toen zag hij een vrachtwagen aankomen, die vlak voor het benzinestation stopte. Hij herkende de auto direct. Het was de wagen van Pete!

Joe had nu geen zin meer om in de bus te stappen. Deze stond echteral stil en de chauffeur wachtte ongeduldig.

'Spijt me, ' riep Joe. 'Ik ben van gedachten veranderd. '

De man achter het stuur keek geërgerd en reed door.

Joe bleef in de schaduw staan en hield de vrachtwagen in het oog. Hijzag dat er iemand uit de cabine stapte en snel de lunchroom inliep.

Door de grote afstand was hij er niet zeker van, maar hij vond dat dekerel op Pete leek.

Zodra de chauffeur in het gebouw verdwenen was, schoot Joe de weg over en hurkte onder een raam neer. Hij hoorde nog juist de stem van Gus:'We hebben wèl iets om ons zorgen over te maken, zeg ik je. Het bevalt me helemaal niet. '

'Wat is er dan aan de hand?'

'Ik geloof dat jij dat heus wel weet. Doe nou maar niet zo onschuldig. Ik weet bijna zeker, dat je de zaak verraden hebt. '

'Je bent gek!' schreeuwde de ander. 'Waarom zou ik de zaak verraden?'

'En toch geloof ik dat je gekletst hebt. Ik heb je nooit vertrouwd, Pete... '

De zin werd niet afgemaakt. Er klonk een schreeuw en toen een zware bons.

Een ogenblik later werd de deur opengesmeten en sprong er iemand over de drempel. Joe zag nog net kans, in de schaduw weg te duiken. In het licht dat door de deuropening naar buiten straalde, herkende hij Pete. De chauffeur gooide de deur met een slag achter zich dicht, rende naar zijn vrachtwagen, sprong de cabine in en klauterde achter het stuur.

Even later gierde de wagen over de weg. Joe deed voorzichtig de deur open.

Gus lag op de grond voor de toonbank. Hij was bewusteloos en had een blauwe plek op zijn voorhoofd.

Joe ging naar binnen en knielde naast hem neer. De man leefde en was niet ernstig gewond.

Plotseling rinkelde schel de telefoon. Joe wist niet goed wat hij moest doen.

Ten slotte besloot hij het risico maar te nemen en dus stond hij op en liep naar het toestel. Hij deed de stem van Gus zo goed mogelijk na en gromde: 'Hallo!'

'Negenenvijftig, ' antwoordde een mannenstem.

Joe dacht ineens aan het vreemde gesprek dat Gus daarnet had gevoerd. Hij probeerde het met het wachtwoord. 'Ook goeiedag!'

'Morgen regent het misschien, ' was het antwoord. 'Geef me de hand, ' zei Joe.

Blijkbaar werden deze antwoorden als bevredigend beschouwd. 'Goed. Weg nummer één is open. '

'Weg nummer één?'

'Ja. De dood loert achter de rode hand. Wees voorzichtig!' De ander belde af.

Joe hoorde kreunen. Hij keek om. Gus bewoog zich, hij kwam bij.

DE GEHEIMZINNIGE MOTORBOOT

Joe maakte dat hij wegkwam. Gus had geen hulp nodig en de jongen voelde op dat moment weinig voor een gesprek met hem. Hoe kon hij Frank bereiken nu de bus al op weg was naar Bayport? De auto was het enige antwoord op dit probleem.

Joe liep vlug naar de garage. Gelukkig had Gus de deur niet afgesloten.

Joe haalde zijn zaklantaarn tevoorschijn, deed de motorkap omhoog, maakte de draad weer vast en reed achteruit. Toen keerde hij de wagen en schoot weg. Er verscheen niemand aan het raam of de deur van het benzinestation. Gus, die nog half versuft was, had kennelijk niets gehoord.

Joe drukte het gaspedaal diep in en racede over de weg. Hij dacht aan zijn broer. Wat zou er met Frank gebeurd zijn?

Frank had intussen de Sleuth naar de andere kant van de Barmet-baai gestuurd en was toen langs het vliegveld, de Willow op gegaan. Hij had scherp de oever in het oog gehouden, op zoek naar de inham waar ze de mannen de kisten uit de motorboot hadden zien laden. De Hardy's waren tot de conclusie gekomen, dat de hut op de open plek ergens in de buurt van die inham moest staan. Zodra Joe was aangekomen zouden ze samen naar een pad zoeken dat naar die geheimzinnige open plek voerde.

Frank legde zijn boot in de diepe schaduw van de inham vast en ging zitten wachten.

'Ik kan net zo goed iets nuttigs doen, ' zei hij in zichzelf. 'Ik ga dat pad, waar die kerels ons toen gepakt hebben, eens bekijken. ' Hij ging de oever op. Slechts af en toe gebruikte hij zijn zaklantaarn om te zien waar hij liep. Iemand van Vilnoffs bende kon zich wel ergens verborgen houden en als hij licht zag, zou hij zeker nieuwsgierig worden. Voorzichtig liep Frank verder. Het was stil en donker. Hij hoorde niets, behalve het regelmatig gekabbel van de golfjes. Hij strompelde door de struiken en planten, tot hij ten slotte op een pad kwam. Toen keek hij om. Van Joe was nog steeds niets te zien. 'Ik ga in ieder geval nog een stukje verder, ' besloot Frank. Hij liep de donkere weg een eind op. In het begin was het niet meer dan een platgetrapt paadje, maar verderop werd het pad breder en een paar diepe voren toonden aan, dat hier nog niet lang geleden een vrachtauto had gereden.

Plotseling hoorde Frank vlak voor zich een geluid. Hij dook onmiddellijk in een greppel en hurkte neer.

Met wild bonzend hart luisterde hij. Hij durfde nauwelijks adem te halen. Als een van Vilnoffs mannen hem hier zou vinden, dan zou het er niet zo best voor hem uitzien. Hij hoorde echter niets meer.

Zijn hand raakte plotseling een verfrommeld stuk papier. Hij knipte een ogenblik zijn zaklantaarn aan en terwijl het licht even gloeide, zag hij dat er vreemde lijnen op stonden, die onderbroken werden door rode kruizen.

Frank werd nieuwsgierig. Hij raapte het papier op en kwam overeind. Toen kroop hij in een paar struiken, waar hij zijn zaklantaarn zonder al te veel risico kon gebruiken.

Dat lijkt wel een kaart! dacht hij, toen hij nog eens op het papier had gekeken.

De lijnen, die kriskras door elkaar liepen, waren genummerd, te beginnen met i en eindigend met 7. Op een van de lijnen stond gekrabbeld:Gevaarlijk! Draad onder hoogspanning!

Onder aan de kaart liep een lijn met zeer onregelmatige kronkels, waaronder maar één woord stond: Rivier.

Frank was ervan overtuigd, dat een van de mannen die de kisten gelost had, de kaart had verloren. Er stonden verschillende wegen en paden op aangegeven, die allen op hetzelfde punt uitkwamen. In spanning vervolgde Frank zijn tocht tot hij ongeveer vijfhonderd meter verder bij een afrastering van draad kwam. Hij dacht ineens aan de waarschuwing op de kaart die hij daarnet gevonden had, de waarschuwing dat de draad onder hoogspanning stond. Misschien sloeg dat wel op deze afrastering. Hij meende in de verte twee figuren te zien. De een kwam naar het hek toe. Frank kroop achter een paar struiken.

De donkere figuur kwam naderbij, tot er ten slotte een man aan de andere kant van het draad stond.

Toen zag Frank een lucifer oplichten, waarmee de onbekende een sigaret aanstak. Bij het schijnsel van de lucifer was het gezicht van de man duidelijk te zien.

Frank hield zijn adem in van verbazing. Het was het gezicht van Iwan Evans, de jockey!

'Iwan!' riep Frank onwillekeurig uit.

De man schrok, keek om zich heen en kwam toen dichter naar de afrastering toe. 'Wie is daar?'

'Ssst!' fluisterde Frank. 'Ik ben het, Frank Hardy. '

'Hoe kom jij hier?' vroeg Iwan zachtjes, toen Frank opstond en naarhet hek liep.

'Nee, hoe kom jij hier?' zei Frank.

'Ze hebben me gedwongen, hierheen te komen, ' antwoordde de jockey. 'Ik kon er niets aan doen. O, kon ik maar terug. Wat zullen ze op de renbaan wel van me denken. Ik moest me daar melden, maar ik ben niet komen opdagen. Ik kon er echt niks aan doen. '

'Joe en ik dachten dat er iets met je was gebeurd, ' zei Frank. 'We waren bang dat je ontvoerd was, want we konden geen spoor van je ontdekken. Wie heeft je hierheen gebracht?' Iwan ontweek deze vraag.

'Wil je me helpen om hier weg te komen?' vroeg hij.

'Natuurlijk. Klim er maar over en binnen een half uur heb ik je inBayport. '

'Prima!' Iwan stak zijn hand uit naar de draad.

'Pas op!' zei Frank. 'Die draden kunnen wel eens onder stroom staan. '

'Hier niet, ' antwoordde Iwan. 'Hier is het veilig. Ik klim er... ' Op dat moment hoorden ze zware voetstappen. Een hese stem riep: 'Iwan!'

Frank dook weer weg. De jockey begon over het hek te klimmen, maar in zijn haast bleef hij met zijn broek aan het prikkeldraad hangen. Toen werd er een zaklantaarn op hem gericht. Daar stond Iwan in het meedogenloze schijnsel.

'Hé, daar!' riep de hese stem. 'Kom van dat hek af. Ik zie je wel. Je probeert er vandoor te gaan, hè?'

Een grote kerel kwam aanrennen, greep Iwan in zijn kraag en trok hem van het hek af.

'Die geintjes gaan niet op, vader!' gromde de bewaker. 'Wil je soms dat de baas me vermoordt? Hij heeft gezegd, dat ik je niet uit de hut mocht laten. Ik dacht dat ik je kon vertrouwen. Ik laat je eruit voor een wandelingetje en jij probeert er vandoor te gaan. Mooie boel!'

De man duwde de jockey voor zich uit. Frank hoorde hem nog zeggen:'Daar moet ik je nou voor opsluiten. Ik kan niet het risico lopen dat je er vandoor gaat. Vooruit!'

Frank was bijzonder teleurgesteld. Hij was ervan overtuigd, dat de jockey hem heel wat inlichtingen had kunnen geven. Misschien was hij wel door Vilnoff ontvoerd!

Maar toch had hij iets gewonnen. Hij wist nu dat Iwan gevangen gehouden werd, misschien wel in de hut op de open plek, en Frank was van mening dat hij de jongeman zonder veel moeite kon bevrijden, als hij maar eenmaal hulp had gehaald. Hij besloot, om terug te gaan naar de inham, om te zien of Joe al was komen opdagen. Frank liep zo vlug mogelijk. Hij was net aan het eind van het pad, toen hij een zacht ronken op het water hoorde. Een donkere schaduw kwam met grote vaart op de oever af. Het was een raceboot. Frank dook achter een paar struiken, net op het moment dat het vaartuig snelheid minderde en voorzichtig zijn weg zocht naar de oever. Hij hoorde stemmen en zag vaag het silhouet van twee mannen afsteken. Een van hen klom uit de boot.

Toen klonk er een zacht bonkend en stotend geluid; een zware kist werd over de zijkant van de boot gezet. De man aan de kant hees hem op zijn schouder en begon moeizaam in de richting van het pad te lopen. Frank was blij dat hij zich verstopt had, want de kerel kwam op nog geen meter afstand voorbij.

Een paar minuten later kwam de andere man uit de boot, eveneens met een zware kist op zijn schouders. Ook hij liep naar het pad. 'Als er munitie in die kisten zit, ' zei Frank in zichzelf, 'dan moet ik een bewijs daarvan te pakken zien te krijgen. '

Hij kwam overeind en rende naar de raceboot. Toen hij aan boord geklommen was, zag hij ongeveer twaalf kisten, die bedekt waren met een groot stuk zeildoek.

Hij gooide het dekkleed opzij en probeerde een van de kisten op te tillen. Hij had de grootste moeite er beweging in te krijgen, maar ten slotte kwam het ding toch op de zijkant van de boot. Hij gaf er een duw tegen en de kist tuimelde met een enorme plons in het water. Toen schrok Frank verschrikkelijk, want op de oever hoorde hij iemand zeggen:'Ik dacht dat ik een plons hoorde. Laten we eens gaan kijken!'

WEG NUMMER EEN

De mannen kwamen terug! Frank zat in de val!

Hij probeerde de boot uit te komen, in de hoop dat hij aan wal zou zijn voor ze hem zouden vinden, maar in zijn haast struikelde hij over een van de kisten en hij viel languit. Toen hij goed en wel overeind gekrabbeld was, hoorde hij de voetstappen van de mannen al vlakbij. Het was die avond gelukkig erg donker. Frank had nu nog maar een kans. Hij sprong naar de achterzijde van de boot en dook overboord. Hoewel hij alles zo geruisloos mogelijk wilde doen, klonk er toch een zachte plons toen hij in het water gleed.

'Daar!' zei een van de mannen. 'Daar hoorde ik het weer. Er is iets mis in de boot. '

'Ik hoorde het ook, ' antwoordde de ander.

Frank wachtte niet langer; hij liet zich zakken en zwom onder water weg.

Het was bitter koud en de jongen had erg veel last van zijn kleren. Hij hoorde de mannen in de boot heen en weer lopen. Als hij nu aan de oppervlakte kwam, zouden ze hem zeker zien.

Hij zwom onder water verder. Hij hield zijn adem in tot hij dacht dat zijn longen zouden barsten. Ten slotte kon hij het niet langer volhouden en hij schoot naar de oppervlakte, waar hij diep de frisse lucht inademde.

Hij was nu al een flink stuk van de raceboot weggezwommen. In het donker zag hij vaag hoe de mannen in de boot stonden en over de rand keken.

'Gek is dat, ' zei de een. 'Ik weet wel zeker dat ik twee keer een plons hoorde. '

'En bovendien, ' zei de ander, 'dacht ik toch beslist dat er nog twaalf kisten in de boot stonden en nu zijn het er maar elf. '

'Je hebt ze zeker verkeerd geteld. Laten we maar opschieten en ze naar de kant brengen. '

De mannen waren er kennelijk van overtuigd, dat er niets aan de hand was, want ze gingen weer door met hun werk.

Frank zwom naar de Sleuth. Hij was koud tot op zijn botten en volkomen uitgeput, toen hij ten slotte bij de boot aankwam en zich aan boord hees. Hij bleef op de bodem liggen tot hij weer wat bij was gekomen.

Toen herinnerde hij zich, dat er in een van de kastjes een oude broek, een versleten trui en een paar rubberschoenen lagen. Hij had die spullen daar neergegooid toen hij 's zomers eens was gaan vissen, niet wetend dat hij ze nog eens zo goed zou kunnen gebruiken. Hij deed dus vlug zijn natte plunje uit en trok het droge stel aan. Toen ging hij klappertandend op Joe zitten wachten.

Aan de andere kant van de inham hoorde hij hoe de mannen de raceboot losten. Het karwei nam enige tijd in beslag, maar ten slotte was het toch gebeurd.

De onbekenden klommen in hun boot. Weer klonk het gedempte geluid van hun motor in de stilte van de nacht en Frank zag de donkere omtrek in de richting van de open rivier glijden.

Op hetzelfde moment zag hij het licht van een zaklantaarn tussen de struiken flitsen. Zijn eigen lantaarn was doornat, dus zelfs als hij het had gewild, had hij geen antwoord kunnen geven. Hij bedacht echter, dat er best iemand op de open plek aan het eind van het pad kon zijn, dus bleef hij rustig zitten.

Even later hoorde hij voetstappen langs de oever naderen en Joe's stem, die riep: 'Ben jij daar, Frank?

'Ja! Ik heb op je gewacht, ' riep zijn broer opgelucht uit. 'Wat is er in vredesnaam gebeurd dat je zo laat bent. '

'En hoe kom jij aan die kleren?'

Joe vertelde zijn broer van zijn belevenissen bij het benzinestation. Frank vertelde op zijn beurt het belangrijkste nieuws: hoe hij Iwan gezien had en de mannen in de raceboot en hoe hij de kaart gevonden had.

'Laat eens kijken! Misschien hebben we er iets aan, ' zei Joe opgewonden.

Ze bekeken het papier bij het licht van hun zaklantaarn. Toen schoot Joe plotseling de geheimzinnige boodschap te binnen, die hij door de telefoon had gehoord.

'Weg nummer een is open. De dood loert achter de rode hand. Wees voorzichtig'.

Hij zag op de kaart een plek die met i gemerkt was.

'Ik weet niet wat die kerel bedoelde met de rode hand, maar als we weg nummer een volgen, zijn we veilig genoeg, denk ik. Zeg, volgens de kaart is het een pad dat hier bij de inham begint. Kom mee!' Ze klauterden uit de boot en gingen de oever van de rivier op. Toen volgden ze het pad in de richting van de afrastering, waar Frank Iwan had ontdekt.

Joe wilde direct over het draad klimmen, maar zijn broer was wat voorzichtiger.

'Die draden stonden niet onder stroom toen Iwan erover wilde klimmen, maar daarna kunnen ze de stroom best hebben ingeschakeld, ' zei hij. 'Laten we maar doorlopen. '

Ze gingen verder langs de afrastering en hoopten een toegang te vinden, waardoor ze op het afgesloten terrein konden komen. Ze zochten wel vijf minuten, maar vonden niets.

Er was echter wel een plek, waar de draden helemaal overgroeid waren met onkruid, klimop en kleine struiken. Joe onderzocht de grond bij het licht van zijn lantaarn.

'Ik zie iets dat verdacht veel lijkt op het spoor van een vrachtauto, ' zei hij.

'Maar het lijkt wel of het regelrecht naar de afrastering loopt. '

'Ha, dat geeft me een idee, ' riep Frank uit. 'Die klimop ziet er maar vreemd uit. Bovendien is de rest van het terrein helemaal onbegroeid. ' Hij trok wat van de planten weg. Zoals hij al had gedacht vond hij een gecamoufleerd hek.

Ze zagen dat het niet in verbinding stond met de draden van de afrastering en dus klommen zij er overheen en lieten zich aan de andere kant op de grond vallen. Vlakbij zagen ze een donkere schaduw tegen de achtergrond afsteken. 'Een hut, ' zei Joe.

De Hardy's slopen voorzichtig naderbij. Misschien was dit wel de hut waar Iwan gevangen werd gehouden. Maar ze hoorden of zagen niets.

'Er kunnen hier wel zes hutten staan, ' merkte Joe op. 'We hebben ook nog steeds de hut niet ontdekt waar die negerchauffeur gevangen zat. ' Plotseling zag Frank tussen de bomen een lichtje schitteren. 'Misschien zijn we nu wel op het goede spoor, ' zei hij zachtjes. 'Laten we eens op dat licht af gaan. '

Het open terrein ging nu weer langzaam in bos over en de jongensliepen tussen de bomen door in de richting van het licht.

Joe snoof eens diep.

'Ik ruik hooi!' riep hij.

'Wat zou dat?'

'Hooi, dat betekent paarden. Misschien... '

Uit het bos kwamen ze nu weer op een andere open plek, waar een klein hutje stond. Het licht dat ze hadden gezien, was afkomstig van een lantaarn die net binnen een open deur hing.

De jongens slopen voorzichtig naderbij en gluurden naar binnen. De hut was ingericht als stal. Op de grond lag een paard, een prachtig, slank dier dat toen het de jongens zag, overeind krabbelde. 'Topnotch!' fluisterde Frank opgewonden.

Het was inderdaad het vermiste renpaard. Frank herkende het dier direct aan de foto's die hij in de kranten had gezien en aan de beschrijving van meneer Prescott.

Topnotch hinnikte en duwde zijn neus tegen de jongens aan, toen ze de stal binnenkwamen.

'Nou, hiermee is een van de mysteries tenminste opgelost, ' zei Frank, tevreden terwijl hij over de zijdeachtige manen van het dier streek. 'We hebben Topnotch gevonden!'

'Maar hoe krijgen we hem hier vandaan, dat is het probleem, ' zei Joe. Plotseling hoorden ze een geweldige klap.

De Hardy's draaiden zich verschrikt om. Toen zagen ze dat de deur van de stal dichtgeslagen was.

Joe sprong erheen en duwde met zijn hele gewicht. Er kwam geen beweging in. Een zware balk was aan de buitenkant op zijn plaats gevallen en ze zaten opgesloten!

EEN BRIEFJE VOOR IWAN

'Nou ik ben toch benieuwd of dat wel per ongeluk gebeurd is, ' zei Frank zachtjes.

'Natuurlijk per ongeluk, ' antwoordde Joe. 'Er zat buiten een balk aan de deur. Die is waarschijnlijk op zijn plaats gevallen toen de deur dicht viel. '

De jongens waren wel blij, dat ze Topnotch hadden gevonden, maar hun toestand zag er nu toch ernstig uit.

'We moeten hier op de een of andere manier uit zien te komen, ' zei Joe. 'Laten we eens rondkijken. '

Ze onderzochten de hut grondig, maar die was gebouwd van stevige boomstammen, zodat ze wel begrepen, dat ontsnappen onmogelijk zou zijn. Het dak was sterk en er was geen schoorsteen. Ten slotte probeerden de jongens de vloer.

Ze hadden geluk. Een van de planken lag los en toen ze die omhoog getrokken hadden, konden ze ook de tweede plank losmaken. Toen de opening groot genoeg was, kroop Joe erin en knipte zijn zaklantaarn aan.

'Het is in orde, Frank, ' zei hij. 'Aan de achterkant van de hut zit een gat. ' Hij kroop verder en Frank volgde zijn voorbeeld. Even later doken ze onder de hut vandaan en waren ze weer vrij. 'En dat was dat, ' zei Joe opgelucht. 'Nou moeten we Iwan nog opzoeken. '

'Tjonge!' riep Frank uit. 'Ik ben toch zo blij dat we Topnotch hebben gevonden. '

'We zijn nog niet thuis, ' zei Joe nuchter. 'Als we gesnapt worden, dan brengen ze het paard eenvoudig ergens anders heen en dan zijn we nog even ver. '

'We worden niet gesnapt, ' antwoordde Frank vol vertrouwen. Ze gingen het bos weer in. Ze kwamen slechts moeizaam vooruit, want het kreupelhout was erg dicht en de jongens struikelden dan ook herhaaldelijk.

Ten slotte kwamen ze weer bij een open plek. Op het terrein recht voor hen stond een hut.

'Ik ben benieuwd of Iwan daar is, ' fluisterde Joe. 'Ik zie geen licht. '

'Laten we geen risico nemen. '

De jongens liepen uiterst voorzichtig verder, tot ze bij de hoek van de hut kwamen. Door een klein raam scheen een vaag licht. De Hardy's waren er nu van overtuigd, dat ze de plaats hadden gevonden waar Iwan gevangen werd gehouden. Behoedzaam slopen ze naderbij.

Tot hun teleurstelling merkten ze, dat het raam aan de binnenkant was afgedekt met jute zakken. Het was onmogelijk, er doorheen te kijken. Ze hoorden echter wel iemand praten. 'Ik zou maar gaan slapen als ik jou was, jó, ' zei iemand bars. Een andere stem gaf antwoord, maar die klonk zo gedempt dat Frank en Joe niet konden verstaan wat er werd gezegd.

'Het helpt toch niet of je de hele nacht bij die open haard blijft zitten,Iwan Evans. Ga nou maar slapen, ' gromde de barse stem weer.

Na een tijdje hoorden de Hardy's een zwaar gesnurk. De man hadkennelijk zijn eigen advies opgevolgd en was gaan slapen.

'Hoe moeten we Iwan nou waarschuwen?' fluisterde Joe. 'We mogendie vent niet wakker maken. '

Frank had een plan.

'Er komt geen rook uit de schoorsteen, ' zei hij. 'En die kerel zei, dat Iwan voor de open haard zit. Misschien kunnen we op die manier wel waarschuwen. '

Hij scheurde een blaadje uit Joe's zakagenda en schreef haastig de volgende boodschap:We staan buiten, Iwan, en komen later terug om je te bevrijden. Wees klaar. Als je wilt dat we komen, maak dan een schrapend geluid in de open haard. De Hardy's.

Hij wikkelde het papiertje om een steen en bond het stevig vast met een stukje touw. Toen klom hij het dak op, terwijl Joe op wacht bleef staan om te waarschuwen als er iemand aankwam. Frank kroop geruisloos naar de schoorsteen. Toen gooide hij het briefje met de steen door het gat. Hij hoorde het met een scherpe klik beneden in de open haard vallen.

Frank hield zijn adem in. Zou de bewaker door de klik wakker geworden zijn?

Toen hoorde hij van beneden een schrapend geluid. Het hield op, 104 maar toen klonk het opnieuw. Frank was er nu zeker van, dat Iwan zijn boodschap had gelezen en bevrijd wilde worden. Hij kroop terug naar het eind van het dak en liet zich geruisloos op de grond zakken.

'Het is gelukt, Joe! Iwan is klaar als we terugkomen. '

'Waarom proberen we niet, hem nu naar buiten te krijgen?'

'We hebben nog heel wat te doen. Je moet eraan denken dat we nogsteeds op zoek zijn naar Vilnoff. Ik wil weten wat hij in zijn schildvoert en wat er in die kisten zit. Als we Iwan nu bevrijden, zien ze onsmisschien en dan zijn we verplicht er zo snel mogelijk vandoor tegaan. '

Frank en Joe slopen weg en verdwenen in het bos.

DE GEHEIMZINNIGE WEGWIJZER

De Hardy's hadden nu wel grote vorderingen gemaakt, maar het mysterie was nog lang niet opgelost. Ze hadden Topnotch gevonden en ontdekt waar Iwan was en ze waren achter het geheim gekomen van Vilnoffs werkplaats in de kelder. Maar toch moest er nog heel wat gedaan worden.

Noch de aanvoerder noch een van zijn helpers was gearresteerd. Het geheim van de raceboot en de kisten was nog niet opgelost. En ze hadden nog steeds niet ontdekt wat dat uitgebreide systeem van signalen, elektrische draden en verborgen paden te betekenen had. 'Zouden we die weg nog kunnen vinden die we gevolgd hebben, toen we in die vrachtwagen ontsnapten?' vroeg Joe. 'Die loopt langs de hut waar Vilnoff zat. '

'Laten we nog eens kijken naar die kaart die ik gevonden heb, ' stelde Frank voor. Hij haalde het papier uit zijn zak en de jongens bekeken de kaart bij het licht van hun zaklantaarn.

'Dat is weg nummer één. Daarlangs zijn we van de inham hier naartoe gekomen, ' wees Frank. 'Dat rode kruis moet de open plek zijn waar we Topnotch hebben gevonden. En dit kruis wijst de hut aan waar Iwan gevangen zit. En hier rechts staan nog wat kleine kruisjes. '

'Laten we daar dan naartoe gaan, ' besloot Joe.

Ze drongen door de struiken. Twijgen en droge takken knapten en kraakten onder hun voeten. Even later vonden ze een kronkelpad, waardoor het lopen veel gemakkelijker ging.

'Ik snap niet, ' zei Frank, 'waarom Iwan hier gevangen gehouden wordt. Wat zou daar nou achterzitten?'

'Misschien denken de dieven, dat meneer Prescott ook wel losgeld voor hem betaalt. '

'Daar zit wat in. '

'Het zou ellendig zijn als we nu gesnapt werden, ' merkte Joe op. 'Op het ogenblik hebben we de zaken aardig voor elkaar, maar als we nu in de val lopen dan is al ons werk voor niets geweest. Dan brengen ze Topnotch en Iwan doodgewoon ergens anders heen en dan kunnen we weer opnieuw beginnen. '

'Misschien kregen we die kans niet meer. Denk aan de boodschap die je hebt gehoord: 'De dood loert achter de rode hand' I'

'Je hebt gelijk, ' gaf Joe toe. 'Ik vraag me af wat die boodschap betekende. Geloof jij echt dat we gevaar lopen?'

'Ik weet in ieder geval wel dat we heel voorzichtig moeten zijn. Als Vilnoff zich bezighoudt met een munitiecomplot, dan zullen hij en zijn handlangers beslist alles doen om indringers op een afstand te houden. '

Ze liepen weer door. Plotseling bleef Joe staan.

'Luister!' fluisterde hij. De jongens stonden roerloos.

'Wat is er?' vroeg Frank.

'Ik dacht dat ik achter ons een geluid hoorde. '

Ze bleven staan luisteren maar hoorden niets.

'Ik denk dat ik het me maar verbeeld heb, ' zei Joe ten slotte schaapachtig.

'Je wordt toch niet zenuwachtig?' lachte zijn broer. Een paar minuten later bleef Joe weer staan. Ditmaal gooide hij zich languit naast het pad neer en drukte zijn oor tegen de grond. 'Het is toch zo, Frank!' zei hij gespannen, toen hij opstond. 'We worden wèl gevolgd. '

'Laten we dan opschieten. '

Even later struikelde Frank en hij viel languit. Toen zijn handen de grond raakten, voelde hij een zware metalen ring. Het was de handgreep van een luik.

'Misschien kunnen we ons hier verstoppen tot ze ons voorbij zijn, ' stelde Joe voor.

Frank gaf een ruk aan het luik en sprong onthutst achteruit. Een kerel met een dreigend gezicht dook plotseling voor de jongens op en een stroom nijdige woorden en een vreemde taal werd over de jongens uitgestort. De vent verdween en Joe riep: 'Achter hem aan. '

'Nee, ' waarschuwde Frank. 'Kom mee, vlug!' Zo vlug ze durfden, holden ze over het pad.

Een eind verder hoorden ze het geluid van stromend water. Het pad helde sterk naar beneden. Frank knipte de zaklantaarn aan. Een brede beek versperde hun de weg. 'Zullen we er doorlopen?' vroeg Joe.

'Het water is veel te koud en te diep. We worden kletsnat als we datproberen. '

'Maar wat dan?'

'Als we stroomafwaarts lopen, komen we waarschijnlijk gauw bij de rivier. '

'Goed, stroomafwaarts dan. '

Het lopen was hier veel moeilijker, want er liep geen pad langs de oever. Droge bladeren en takjes kraakten duidelijk hoorbaar onder hun voeten.

Frank moest bijna voortdurend de zaklantaarn aanhouden om bij telichten. De batterijen waren al een tijdlang niet meer vernieuwd enhet licht werd steeds zwakker, tot het ten slotte helemaal uitging.

'Dat zal je ook altijd zien 1' mopperde de jongen.

'Het is maar goed dat ik nog een reservebatterij in mijn zak heb, ' zeiJoe.

Hij nam de lantaarn van zijn broer over en wilde hem net in orde maken, toen zijn voet bleef haken achter een wortel. Hij wankelde en pakte een boom vast om niet in de beek te vallen. De batterij schoot hierbij uit zijn hand en viel met een plons in het snelstromende water. Daar stonden de Hardy's.

Joe maakte zichzelf de bitterste verwijten om zijn onhandigheid. 'Je kon er echt niks aan doen, ' monterde Frank hem op. Ze liepen weer verder. Frank stak af en toe een lucifer aan, zodat ze konden zien, waar ze waren. Achter zich hoorden ze het geknap vantwijgen, als bewijs dat hun achtervolgers steeds dichterbij kwamen. Eindelijk stonden de jongens op een open weg. Ze hadden al die tijd evenwijdig met die weg door de struiken gelopen. 'Zo, dat is beter!' zei Frank. 'Ik ben benieuwd waar die weg naartoegaat. '

'Dat kan me niet schelen, als we maar ergens komen. Luister, daar heb je ze. '

Ze konden de zware voetstappen duidelijk op de weg horen. Frank stak nog een lucifer aan. Vlak voor zich zagen ze een kleine, houten brug.

Terwijl de Hardy's er naartoe renden, hoorden ze een schreeuw achter zich.

'Dat halen we nooit, ' hijgde Frank. 'Ze halen ons zo in. We kunnen ons beter verstoppen. '

Hij greep Joe bij zijn arm en sprong in een diepe kuil tussen de struiken langs de weg.

Het was geen moment te vroeg. Ze hadden zich net tussen de dode bladeren verstopt, toen de hele omgeving verlicht werd. De mannen, die hen achtervolgden, droegen een zeer sterke lantaarn en kwamen juist de bocht van de weg om. In het licht waren de brug, de stroom en de bomen aan de andere kant duidelijk te zien. De jongens zagen nog iets anders, iets dat hun een rilling van verbazing bezorgde. Op de brug stond een enorme wegwijzer, die er uitzag als een kolossale mensenhand.

Vanuit hun schuilplaats keken de Hardy's er stomverbaasd naar. Waarom was dat ding hier neergezet? Wat had dat te betekenen? 'Ze zijn niet over de brug gegaan, ' zei plotseling een stem achter hen. 'Ze moeten hier dus zitten. We moeten ons verspreiden en tussen de struiken zoeken. '

De jongens werden dus kennelijk door meer mannen achtervolgd. Frank en Joe hoorden ze tussen de struiken door stampen. 'Misschien kunnen we er beter vandoor gaan, ' fluisterde Joe. 'Dan zien ze ons vast en dan zitten we in de val. '

Plotseling zag Frank dat de vreemde wegwijzer bewoog! Hij draaide! Toen begonnen de vingers te bewegen! 'Zag je dat?' fluisterde Joe opgewonden.

De hand draaide rond en bleef toen staan. De wijsvinger schoot naar voren en wees recht naar de schuilplaats van de jongens.

Ze waren een ogenblik verlamd van schrik. Zij snapten niet hoe die enorme wegwijzer werkte, maar ze begrepen wel dat hij hen zou verraden aan de achtervolgers.

De mannen kwamen steeds dichterbij. Frank begon de kuil uit te kruipen en Joe kwam vlak achter hem aan.

'Als ik 'ja' zeg, zorg dan dat je klaar bent om er vandoor te gaan!' fluisterde Frank.

Ze doken op de rand van de greppel in elkaar. 'Ja!' riep Frank.

De Hardy's sprongen overeind en vlogen de weg op. Ze renden naar de brug. In het begin hadden ze geluk. Zij wisten dat hun achtervolgers hen niet hadden gezien, want ze hoorden geen geroep achter zich. De jongens kwamen bij de brug.

Toen gebeurde er iets vreemds en afschuwelijks. De hand van de wegwijzer werd rood! Terwijl de griezelige vinger recht naar de jongens wees, werd de kleur van de hand van wit snel vuurrood. 'Frank! Stop!' riep Joe. 'Denk aan de boodschap! De dood loert achter de rode hand!'

DE WAANZINNIGE UITVINDER

De Hardy's bleven besluiteloos onder de wegwijzer staan die boven hun hoofd een rode gloed uitstraalde. Wat moesten ze doen? 'We kunnen niet doorlopen!' hijgde Joe. 'Die hand is een waarschuwing. '

'Als we teruggaan, worden we gepakt en dan is alles wat we gedaan hebben, voor niets geweest!'

De jongens zagen hoe het schijnsel van de lantaarn heen en weer gleedin het kreupelhout, waar de mannen nog steeds naar hen zochten.

Plotseling gaf een van de kerels een schreeuw.

'Hé, kijk eens! De hand is rood geworden!' riep hij.

'Er is iemand op de brug!' riep een ander. 'Ja! Ik zie ze. Daar zijn ze.

Achter ze aan, jongens!'

Een van de lantaarns draaide in hun richting en wierp een smalle straal fel licht op de jongens. Een gebrul steeg op.

'We moeten het proberen, ' vond Frank. 'De waarschuwing van die wegwijzer kan tenslotte best onzin zijn. '

'Dat merken we gauw genoeg, ' zei Joe. 'Die kerels komen ons vast niet achterna, als ze weten dat er aan de andere kant gevaar dreigt. Laten we maar eens zien wat ze doen, voor we ons overgeven. ' Op hetzelfde ogenblik renden de jongens onder de rode hand door; hun voeten dreunden op de planken van de brug. Toen ze de overkant hadden bereikt, verborgen ze zich aan de waterkant, buiten het bereik van de felle lichten. Ademloos wachtten zij af, of hun achtervolgers hen achterna zouden komen. Maar de mannen zetten de jacht niet voort; het leek zelfs wel of ze het zoeken opgaven.

Voor het eerst zag het er naar uit, dat de jongens in paniek zouden raken.

'Ik ben bang, dat we nou een beetje te ver zijn gegaan. '

'Pak mijn hand vast, ' zei Frank. 'We mogen elkaar nu niet kwijtrakenin het donker. En we gaan geen stap verder. We gaan terug!'

De twee jongens kwamen overeind en hepen weer naar de brug toe.

Op dat moment zagen ze een zwak licht. Een gedaante kwam langzaamover de weg in hun richting.

'We moeten maken dat we wegkomen, ' hijgde Joe.

Bij hun eerste stap klonk echter een doordringende kreet en het ijselijkste gelach dat ze ooit hadden gehoord. Het bloed stolde in hun aderen.

Toen riep een schelle stem; 'Staan blijven!'

Frank en Joe hapten naar adem van verbazing, want ze herkenden de man die daar aan kwam lopen. Het was Vilnoff! Maar niet de Vilnoff zoals zij hem hadden gekend, een vriendelijke keurige heer. Nu was het iemand met wilde ogen en met de kwaadaardige trekken van een gevangen dier.

'Staan blijven!' herhaalde hij en hij bleef vlak voor de jongens staan. 'Ik ben hier de meester!' riep hij met zwaaiende armen. 'Mijn woord is wet!'

Frank en Joe waren bekomen van de schrik en keken de man rustig aan.

'Je kunt ons niet overbluffen, ' zei Joe. 'We hebben je spelletje ontdekt!'

'Het is afgelopen met je, Vilnoff, ' voegde Frank er aan toe. 'Je spel is uit. We weten waar Topnotch, het renpaard is. En we weten ook waar Iwan gevangen wordt gehouden. ' Vilnoff lachte smalend.

'Ach, Iwan, ja, ' zei hij. 'Een fijne jongen. Een goede knaap. '

'Waarom heb je hem ontvoerd?' wilde Joe weten. 'Voor zijn eigen bestwil, ' antwoordde Vilnoff. 'Maar jij, jij vraagt vragen. Jij bereikt daar niets mee. Ik heef je nu waar ik wil. ' En weer begon hij afschuwelijk en onwijs te lachen.

Nu begreep de jongen dat Vilnoff waanzinnig was, een gevaarlijke krankzinnige.

'Ik heef geprobeerd aardig te zijn voor jullie, ' zei hij. 'Ik wilde niet dat jullie mijn vijanden waren. Maar jullie hebben mij zonder medelijden vervolgd. '

'En waarom niet?' vroeg Frank streng. 'Je hebt oorlogstuig ontworpen, waarschijnlijk om het tegen ons vaderland te gebruiken. ' Vilnoff keek hem sluw aan.

'Ik ben niet zo slecht als jij denkt, ' zei hij. 'Maar ik haat Bayport. ' Hijstootte die woorden giftig uit.

'Ik haat jullie hele land!' herhaalde hij dreigend.

'Waarom woon je hier dan?' vroeg Joe.

'Om wraak te nemen, ' verklaarde Vilnoff. 'Mijn vrouw, de beste en liefste vrouw die ooit geleefd heeft, was een Amerikaanse. Maar een Amerikaan heeft haar vermoord! Hier, in Bayport! Zij liet haar leven voor een man, die nu in Washington is en probeert jullie regering over te halen om mijn land kwaad te doen. ' Zijn stem sloeg over in een gekrijs.

'En daarom haat ik jullie land en wilde ik er oorlog tegen voeren!' schreeuwde hij met fonkelende ogen en hij schudde zijn vuist tegen de jongens.

'Helemaal alleen?' vroeg Frank verbaasd.

De Hardy's hadden altijd gedacht, dat Vilnoff een geheim agent van een buitenlandse mogendheid was. Nu hoorden ze dat de waanzinnige uitvinder zijn duivelse plannen alleen had uitgebroed. 'Ach, ja! Helemaal alleen! Handig, niet?' vroeg Vilnoff opschepperig. 'Dat mooie systeem van lichten, draden en signalen. Je hebt er sommige gezien. Ik had prachtplan. Ik wilde overal in het land van die schuilplaatsen maken als hier. '

Frank, die zoveel mogelijk tijd wilde winnen, wist hoe hij die waanzinnige man het best kon aanpakken, vroeg:'Je hebt hier een hele hoop munitie opgeslagen. Ben je niet bang dat alles de lucht in vliegt, voor je klaar bent met je plannen?' Vilnoff grijnsde.

'Dat ligt allemaal goed verstopt. Als het ontploft, gebeurt dat op mijn bevel. '

Toen schudde hij spijtig het hoofd.

'Maar jullie hebt mijn grote plan in de war gestuurd. Mijn mooie plan, dat kan ik nu nooit meer uitvoeren. Jullie hebt alles bedorven. '

'En dat is maar goed ook!' zei Frank. 'Waarom kom je nou niet rustig met ons mee? Wij zullen er wel voor zorgen dat er niets ergs met je gebeurt, ' voegde hij er aan toe, want hij begreep wel dat deze man in een inrichting thuishoorde. Vilnoff keek de jongens woest aan.

'Ik kan niet alles doen wat ik wilde, ' zei de maniak zachtjes. 'Maar er blijft toch nog wel wat over. Ik kan jullie Bayport en Spurtown in de lucht laten vliegen. En dat doe ik ook'

Vilnoff draaide zich om en haastte zich weg, voor de jongens hem konden tegenhouden. Ze renden achter hem aan, maar even later was het vreemde licht verdwenen en bleven ze in volslagen duisternis achter.

'Wat moeten we doen?' hijgde Joe. 'Denk je dat hij meende wat hij zei?'

'Hij is gek genoeg om het te proberen, ' antwoordde Frank. 'We moeten hem tegenhouden!'

'Maar hoe? We weten helemaal niet waar we naartoe moeten. ' Frank nam een besluit.

'Dat karweitje is voor ons alleen te moeilijk. We moeten hulp zien te krijgen. '

'Als we teruggaan dan worden we door die kerels gepakt. '

'Dan vertellen we ze wat er aan de hand is, ' stelde Frank voor. 'Ze zullen het helemaal niet leuk vinden om in de lucht te vliegen. Ik geloof dat dat onze beste kans is. '

Toen de jongens zich omdraaiden om terug te gaan, zagen ze een klein rood lichtje in het kreupelhout flikkeren.

Frank liep er naartoe om een kijkje te nemen. Joe liep achter hem aan. Toen zeiden ze allebei: 'O. '

De Hardy's waren in een of ander gat in de grond gestapt en vielen in een onbekende diepte.

DE GEHEIME DEUR

Met een klap kwamen de jongens op de harde grond terecht, waar zevolkomen versuft bleven liggen.

Joe was de eerste die weer bij zijn positieven kwam.

'Frank, hoe gaat het?' vroeg hij gespannen.

Er kwam geen antwoord. Toen mompelde Frank:'Joe? Waar zijn we? Tjonge, mijn hoofd doet zeer. '

'Erg?' vroeg Joe, met een naar gevoel in zijn maag.

'Nee, nee. Dat gaat zo wel weer over. Maar waar zijn we hier?'

'We zijn in een gat gevallen op het landgoed van Vilnoff, ' antwoorddeJoe.

'O, ja!' zei Frank, die zich plotseling weer alles herinnerde. 'Nu weet ik het weer. Hij zei, dat hij de hele omgeving ging opblazen. We moeten hier weg zien te komen en hem bij de politie aangeven!'

'Ik wou maar dat we licht hadden, ' klaagde Joe. 'Maar wacht eens, ik geloof dat ik een paar lucifers bij me heb. '

'Niet aansteken, ' zei Frank. 'Vilnoff zei toch dat hier munitie verborgen ligt. We kunnen er wel vlak naast zitten. '

Hij had gelijk. Toen de jongens hun donkere gevangenis nauwkeurig aftastten, bemerkten ze dat langs alle wanden kisten stonden opgestapeld. Op een klein stukje muur dat vrijgebleven was, ontdekte Frank plotseling een schakelaar. Een ogenblik later was het vertrek hel verlicht.

'Een arsenaal!' riep Joe.

De jongens zagen dat ze bij de ingang van een grote ondergrondse ruimte stonden. Aan beide zijden van een smalle gang stonden tot aan het plafond kisten met patronen opgestapeld. 'Laten we alsjeblieft weggaan, ' drong Joe aan.

Maar hoe kwamen ze hier uit? Tot hun schrik zagen de jongens dat het gat waardoor ze naar binnen waren gevallen nu met een ijzeren deur afgesloten was. Ontsnappen was uitgesloten. 'We zitten in de val!' schreeuwde Joe.

'Misschien is er aan de andere kant een uitgang, ' riep Frank en hij holde de nauwe gang tussen de kisten door. 'Hier is een deur, ' riep hij opgelucht.

Hij zag een knop en draaide die om. Een ijzeren deur gleed geruisloosopen. Een lange smalle gang werd zichtbaar. Tot hun teleurstelling zagen de Hardy's geen uitgang naar buiten.

'Ik ben benieuwd wat we daar nu weer vinden, ' zei Joe, terwijl ze de gang door hepen. Weer zagen ze een knop. Frank draaide hem om. 'Nog meer munitie, ' riep hij over zijn schouder, toen hij de volgende opslagruimte inliep.

Ook dit vertrek stond vol houten kisten, maar de jongens besteedden er geen aandacht aan. Ze hadden slechts één gedachte: ontsnappen en de politie waarschuwen.

Aan het eind van de derde gang wachtte hun een verrassing. Toen ze de deur opendeden begon er een bel te rinkelen. 'Deur dicht!' riep Joe.

Frank deed het, maar even later ging de deur weer open. Daar stond Vilnoff, met een duivelse grijns op zijn gezicht. Hij lachte kakelend toen hij de jongens zag.

'Zo, Zo!' verkneuterde hij zich. 'Jullie willen proberen, me tegen te houden! Maar dat zal je niet lukken!'

De deur sloeg achter hem dicht. Frank rukte aan de knop, maar dit keer gebeurde er niets. Joe kreunde. Even later hoorden ze een klik en een zacht gezoem. De deur schoof geruisloos open. 'Hij is weg!' riep Frank.

De jongens stapten nu een grote ruimte binnen, die vol stond met machines. Een helder licht scheen tot in iedere hoek van het vertrek. Vilnoff was nergens te zien.

De Hardy's ontdekten een gesloten ijzeren deur aan de andere kant van de ruimte, maar ze wisten niet hoe ze die nu weer open moesten krijgen.

'Ik weet zeker dat hij hierdoor gegaan is, ' zei Frank nadenkend. Joe ontdekte een rij knoppen naast de deur.

'Misschien heeft een van die knoppen wel iets met die deur te maken, ' bedacht hij.

Hij probeerde de eerste knop. Onmiddellijk gingen alle lichten uit en de jongens stonden in volslagen duisternis. Joe schakelde vlug het licht weer in.

Hij probeerde de volgende knop. Er begon een enorme motor te zoemen, die blauwe vonken spatte. Joe schakelde hem uit en drukte weer op een knop. De grote ijzeren deur begon te bewegen. Hij draaide langzaam open, waardoor er weer een vertrek te zien kwam.

De jongens stapten naar binnen. Ze waren nauwelijks over de drempel, toen de deur met een bons achter hen dicht viel. 'Gevangen!' riep Frank verschrikt uit.

'Automatische bediening, denk ik, ' zei Joe. 'Dan moet er nog een andere schakelaar zijn. '

Net als in de vorige ruimte zagen de jongens ook hier een ijzeren deur, die door een knop bediend kon worden. De jongens overlegden of ze wel verder zouden gaan.

'Het heeft geen zin om nu nog terug te gaan, ' vond Frank. 'We kunnen beter achter Vilnoff aan gaan. Het is toch te laat om nog hulp van buitenaf te krijgen. '

'Best, ' zei Joe. 'Ik doe mee. '

Hij drukte op de knop en de deur zwaaide open. Ze waren nauwelijks over de drempel, of hij ging weer automatisch achter hen dicht. Het vertrek dat ze nu waren binnengekomen, was kleiner en er stonden alleen een schakelbord en een telefoon. De jongens ontdekten, dat alle signalen, alarminstallaties en hoogspanningsdraden, die bij het verboden terrein waren aangebracht, vanuit deze centrale bediend konden worden.

'Wat een inrichting!' riep Frank. 'Het is hier compleet een fort. '

'Maar waar zit Vilnoff nou?'

'Er is nog een deur. '

Joe bekeek het schakelbord eens wat nauwkeuriger. Bij een van de schakelaars stond: 'Rode hand wegwijzer' en bij een andere: 'Opslagruimte no. i'. Een derde bediende 'Hoogspanningsdraad, oostzijde'. Joe probeerde de knop naast de deur van de controlekamer. Hij hoorde een klik. De deur draaide open. Erachter lag weer een kamer. Hier was het echter helemaal donker!

'Hij heeft waarschijnlijk het licht uitgedaan toen hij hier was, ' dacht Frank. 'We gaan naar binnen. '

'Wees alsjeblieft voorzichtig!' waarschuwde Joe. 'Vilnoff is vast en zeker gewapend. '

Frank stapte zonder aarzelen naar binnen, met Joe achter zich aan. Toen echode er een afschuwelijk schel gelach door het vertrek, dat eindigde in een helse schreeuw. De ruimte werd overstroomd met licht.

Daar stond Vilnoff!

Recht voor hem was een rij enorme hefbomen. Hij hield er twee vast.

De Hardy's sprongen naar voren en wilden de man grijpen, maar hij snauwde zo woedend tegen hen dat ze bleven staan. 'Terug!' gromde de krankzinnige. 'Terug, idioten! Al deze handgrepen staan in verbinding met schakelaars. Ik wacht nu op de eerste ontploffing, die grote ellende zal brengen in jullie Bayport!' Terwijl de jongens vol ontzetting toekeken, wees Vilnoff naar een elektrische klok, die aan de muur hing.

'Over twintig minuten, ' zei hij triomfantelijk, 'komt er een ontploffing. Een hele mooie ontploffing. ' Frank sprong naar de hefbomen.

'Raak ze niet aan!' gilde Vilnoff. 'Het is nu te laat. Ze zitten vast. Ik ben heel knap, maar ik moet sterven. Samen met jullie!'

WEDREN MET DE DOOD

De Hardy's beseften dat ze niets te verliezen en misschien wel alles te winnen hadden, als ze nog eens zouden proberen om de waanzinnige uitvinder te grijpen. Frank schuifelde naar Vilnoff toe, terwijl hij zijn best deed om de maniak aan de praat te houden. 'Zijn die hefbomen allemaal afgesteld?'

'Ja, ja, helemaal afgesteld!' grinnikte Vilnoff. 'De verbindingen zijn gemaakt. Voor geen van ons is er nog hoop. Ik zal met de anderen sterven. '

Frank schuifelde steeds dichterbij. Joe begreep wat zijn broer van plan was, maar hij zag wel dat de afstand tussen Frank en Vilnoff nog veel te groot was. Hij kreeg een idee. 'Vilnoff!' schreeuwde hij met een zware stem.

De uitvinder draaide zich geschrokken om. Dit was precies wat Frank nodig had. Hij sprong op de krankzinnige af en greep hem stevig vast. Vilnoff wist zich echter los te rukken. 'Je krijgt me nooit levend te pakken!' gilde hij.

Hij draaide zich om, dook plotseling een kleine kast in en trok de deur met een klap achter zich dicht. 'Hij is er vandoor!' riep Joe.

Hij had dit nauwelijks gezegd, of de jongens zagen een felle, blauwe lichtflits uit de kast schieten. Toen vloog de deur open en het slappe lichaam van Vilnoff viel naar buiten. 'Zo is het misschien maar het beste, ' zei Frank.

'Misschien kunnen we Bayport toch nog redden!' riep Joe opgewonden. Frank keek vlug naar de elektrische klok aan de muur. 'Joe, het is middernacht! Vader en de politie moeten nu bij de westelijke ingang zijn! 'Je moet ze gaan waarschuwen!'

'Ze waarschuwen?' riep Joe uit. 'Dat haal ik nooit. We zijn een behoorlijk eind van het hek af. '

'Topnotch! Ga hem halen en laat hem rennen zoals hij nog nooit gerend heeft!'

'Maar jij dan?' aarzelde Joe.

'Misschien kan ik proberen de machines onklaar te maken. '

'Als je maar geen ongeluk krijgt. '

'Dat risico moet ik maar nemen. Schiet op, Joe. Als ik hier levend vandaan kom, dan ga ik terug naar de Sleuth. '

'Tjonge, Frank, ik kan je hier toch niet alleen achterlaten?' De stem van Joe beefde.

'Het zal wel moeten, ' zei Frank. 'Vooruit, ga nou!' Joe draaide zich om en liep naar de deur.

'Als ik boven de grond kan komen, ga ik er als een hazewind vandoor!' zei hij.

Hij drukte op een knop aan de muur. Zoals hij al had gedacht, draaide de deur open.

Hij rende van de ene kamer in de andere. Eindelijk hoorde Frank hoe hij een trap op liep.

'Ik heb een weg naar buiten gevonden!' riep Joe.

Intussen ging Frank aan de slag. Hij sprong naar de rij hefbomen. Metkloppend hart haalde hij er een over, doodsbang dat er een enormeontploffing zou volgen. Er gebeurde echter niets.

Opgelucht haalde hij toen de andere hefbomen over. Er was er maareen die niet reageerde. Hij zat vast en alle pogingen om hem over tehalen waren vruchteloos.

Frank holde naar de schakelkamer. Daar schakelde hij snel alle signalen in.

Toen rende hij naar de telefooncentrale en bracht de verbinding met toestel nummer i tot stand.

'Wat is er, chef?' vroeg een stem met een vreemd accent.

'Iedereen het terrein af!' riep Frank kortaf. 'Vertel het aan iedereendie je ziet. '

'Wat is er aan de hand?

'Dit is een bevel. Verlaat het terrein onmiddellijk. '

Voor de man nog iets kon zeggen, verbrak Frank de verbinding vooreen volgend gesprek en gaf dezelfde korte mededeling door. Hij bleefhiermee bezig tot hij alle verbindingen had gehad.

Toen rende hij naar het vertrek waar hij de elektrische uitrusting hadgezien en greep een paar rubberhandschoenen en een tang.

Eén schakelaar, waarvan hij vermoedde dat het de hoofdschakelaarwas, draaide hij om. Bij de andere schakelaars stond 'Dynamietkamer','Buskruit', 'Granaten', enzovoort. Om er zeker van te zijn dat hij hethele systeem vernietigde knipte hij de aanvoerdraden door.

Hij begreep dat hij ieder ogenblik een verbinding tot stand kon brengen, die een ontploffing zou veroorzaken. Aan de gevolgen hiervan wilde hij maar liever niet denken. Wat was er intussen met Joe gebeurd?

Toen hij eindelijk door een open luik weer in de frisse avondlucht kwam, was hij de wanhoop nabij! Hoe kon hij Topnotch terugvinden? Tot zijn grote opluchting zag hij dat de brug met de sinistere wegwijzer vlakbij was. Joe holde er naartoe.

Hij schrok verschrikkelijk, toen achter hem plotseling een alarmbel rinkelde. Op hetzelfde moment begonnen er rode lichten tussen de bomen te schijnen en ook de hand gloeide weer op. De griezelige vingers bewogen zich krampachtig.

Joe's eerste gedachte was dat er iets mis was gegaan. Dat Vilnoff Frank overmeesterd had en nu om hulp seinde.

Hij kwam een ogenblik in de verleiding om terug te gaan, maar toen besloot hij, toch maar door te lopen.

'Er kan niets gebeurd zijn, ' hield hij zichzelf voor. 'Vilnoff is dood. ' Hij rende de brug over.

Toen hij de hut bereikte waar Iwan gevangen zat, vloog de deur open en kwam er iemand naar buiten hollen. Het was Iwan, de jockey. 'Iwan!' riep Joe. 'Iwan!' De jockey rende naar hem toe.

'Wie ben je?' vroeg hij. 'O, ik zie het al. Joe Hardy. Ik heb dat briefje gekregen, ik verwachtte jullie al.

Maar wat is er gebeurd? Mijn bewaker is er een paar minuten geleden vandoor gegaan, hij zag eruit alsof hij doodsbang was. Er is telefoon in de hut en hij kreeg een bericht door. Wat is er aan de hand?'

'Vooruit, ' hijgde Joe. 'Vlug! Ik weet waar Topnotch is. We moeten mijn vader en de politie aan de westelijke ingang waarschuwen. Er is een samenzwering... om de hele omgeving hier op te blazen... en om Bayport ook in puin te leggen... '

In een paar woorden vertelde hij van de ontploffingen die zouden plaatsvinden. Iwan begreep er niets van, maar stelde verder geen vragen.

Ze renden voort, tot ze ten slotte bij de stal kwamen waar Topnotch verborgen gehouden werd. Misschien zou Iwan het nog op tijd kunnen halen!

Joe strompelde naar de deur van de hut en duwde hem open. Er klonk een luid gehinnik.

'Topnotch!' riep Iwan en stormde naar binnen.

Even later kwam hij weer naar buiten met het vurige dier aan de teugel.

'Wil jij met hem naar de westelijke ingang rijden?' vroeg Joe.

Maar Iwan schudde zijn hoofd.

'Ik ga niet zonder mijn vader, ' zei hij.

'Je vader?' riep Joe verbaasd. 'Wie is dat dan. Is hij hier?'

'Hij heet Vilnoff, ' antwoordde de jockey.

Joe stond als versuft. Vilnoff de vader van Iwan Evans! Hij kon het niet geloven.

'Maar je heet toch Evans. ' Iwan schudde zijn hoofd.

'Mijn echte naam is Vilnoff, ' zei hij. 'Het is een lang verhaal, Joe. Mijn vader heeft me ontvoerd, omdat hij niet wilde dat ik nog langer jockey bleef. Ik heb het hem vergeven. Ik ga hier niet zonder hem weg. '

'Iwan, ' zei Joe zacht. 'Ik wou dat ik dat geweten had. Je vader is dood en dat is waarschijnlijk maar het beste. Maar jij kunt meehelpen, om een heleboel mensen van de dood te redden. Wil je naar de westelijke ingang rijden en mijn vader waarschuwen? Kijk, hier heb ik een kaart. '

Joe haalde de kaart tevoorschijn die Frank gevonden had. Hierop wees hij de juiste weg aan.

'Mijn vader dood!' zei Iwan dof. 'Weet je het zeker?'

'Ja, Iwan. '

De jockey knikte. Toen sprong hij op de rug van Topnotch. Een ogenblik later waren paard en berijder in het donker verdwenen. Joe keerde zich om en rende in de richting van de rivier. Hij had nog maar een paar stappen gedaan, toen hij onder de grond een dof gerommel hoorde. Een grote boom stortte vlak bij hem neer. De twintig minuten waren voorbij!

ALLE MYSTERIES OPGEHELDERD

Langzaam stierven de echo's van de ontploffing weg. Toen werd alles stil. Joe begon nog harder te lopen. Wat zou er met zijn broer gebeurd zijn?

Ten slotte kwam Joe bij de rivier. Hij zag het water in het maanlicht glinsteren.

De Sleuth lag nog steeds veilig in de inham gemeerd. Er lag nu nog een boot in de kreek, een lompe, logge schuit. Een zware kabel, die om een boomstronk geslagen was, zorgde ervoor dat het enorme vaartuig niet op de stroom afkon drijven.

Joe wist niet goed wat hij nu moest doen. Zou hij wachten, voor het geval dat Frank toch nog kans zou zien om de inham te bereiken? Of zou hij zo snel mogelijk naar Bayport varen om de politie te vertellen wat er gebeurd was?

Hij besloot nog een paar minuten te wachten.

Dat was maar goed ook, want even later hoorde hij een verward geschreeuw, gevolgd door zware voetstappen. Hij gleed in de schaduw van een paar bomen.

Even later kwamen er een stuk of tien mannen aanrennen. Ze schreeuwden tegen elkaar in een vreemde taal. Het waren vast en zeker een paar van Vilnoffs handlangers.

Joe rende zijn donkere schuilplaats uit en wees naar de grote boot. Hij zag wel dat die kerels in hun paniek niet wisten wat ze doen moesten. 'Die lichter op!' riep hij. 'Ga die lichter op!'

De mannen waren zo bang, dat ze blindelings in de val liepen. Ze hepen elkaar tegen de grond en vochten om een plaats in de schuit. Intussen was Joe druk bezig om de kabel los te maken. Toen de laatste vreemdeling aan boord was, gooide de jongen het zware touw in het water en leverde de schuit aan de stroom over. Het duurde echter nog even voor de vreemdelingen begrepen dat zij langzaam maar zeker naar het midden van de rivier dreven. Toen steeg er een luid geschreeuw en gevloek uit de boot op. 'Zo, die zitten veilig opgeborgen, ' zei Joe tevreden. Hij ging aan de waterkant zitten en keek naar de grote schuit met zijn angstige lading, die langzaam afdreef op de stroom. Even later hoorde hij weer stemmen en voetstappen.

'Hoeveel handlangers heeft Vilnoff hier wel?' mompelde Joe, en sprong achter een paar struiken. Toen hoorde hij tot zijn opluchting de stem van Frank:'Ik heb tegen Joe gezegd, dat ik terug zou gaan naar de Sleuth als ik er levend af zou komen. Als hij Iwan naar de westelijke ingang heeft gestuurd dan is hijzelf vast hierheen gegaan. '

'Wat is dat allemaal voor herrie daar op de rivier?' vroeg een andere stem.

Er waren drie mannen bij Frank. Ze droegen allemaal een zaklantaarn en Joe zag hun uniformknopen glinsteren. Hij kwam uit zijn schuilplaats tevoorschijn.

'Ik wist wel dat het je zou lukken, Frank!' zei hij. 'Joe! Ze hebben je dus niet te pakken gekregen?!'

'Allicht niet, ' grijnsde Joe. 'Ik heb zelfs nog een scheepslading gevangenen. Op dit moment drijven de heren de Barmet-baai in. ' Frank en de politiemannen kwamen om Joe heen staan. Toen hij uitgelegd had wat er gebeurd was, gaf een van de mannen een luide schreeuw en rende weg.

'Dat moesten we net hebben!' riep hij. 'We waren al bang dat de anderen ontvlucht waren. Direct een radiobericht naar het hoofdbureau en dan pikken zij die kerels wel op. '

'Hebben jullie er nog te pakken gekregen?' vroeg Joe. 'Een hele troep, ' antwoordde een van de politiemannen. 'Ik geloof dat ze Gus en Pete ook hebben, ' zei Frank. 'Prima!' riep Joe. 'Hun verdiende loon. ' Frank vertelde Joe nu wat er precies gebeurd was. Iwan was veilig met zijn boodschap bij de westelijke ingang aangekomen. Fenton Hardy en een troep politiemannen waren toen al op het verboden terrein.

Frank had alles gedaan wat hij kon om de ontploffingen te voorkomen en was toen naar buiten gerend waar hij de politie had gevonden. Hij vertelde van de munitie-opslagplaatsen, die onmiddellijk onder zware bewaking werden gesteld.

'Jongens, ' zei een van de agenten tegen de Hardy's, 'we hebben hetaan jullie te danken dat we nog leven. '

'Wachten we hier op vader en Iwan?' vroeg Joe.

'Die gaan met de wagen naar huis. We zien ze thuis wel. '

'Laten wij dan ook maar gaan. '

Voor de Hardy's weggingen, wezen ze de agenten de plek, waar Frank toen een kist met munitie in het water had gegooid. 'Prachtig, ' zei de politieman. 'De naam van de fabrikant staat er natuurlijk op. Dan kunnen we uitzoeken waar die spullen vandaan komen. '

Toen de handlangers van Vilnoff gearresteerd waren, kwamen de bijzonderheden van het grote munitiecomplot aan het licht. De munitie was vervaardigd in de fabriek die, op die gedenkwaardige ochtend toen de familie Hardy zo uitgebreid over mysteries had gepraat, in de lucht was gevlogen. Door middel van de gezonken kist kon de herkomst van de munitie zonneklaar worden bewezen en de eigenaars van de fabriek werden aangehouden.

Vilnoff, die niet alleen krankzinnig, maar ook schatrijk was, had het hele plan uitgedacht.

'Maar hij was tenslotte mijn vader, ' zei Iwan, 'en ik mag niet te hard over hem oordelen. Hij had in een inrichting verpleegd moeten worden. Weet je, mijn moeder was uit Bayport afkomstig. Ze trouwde met mijn vader en ze gingen in het buitenland wonen tot ik een jaar of tien was. Toen kwamen ze terug om mij hier op school te doen. Er brak brand uit in een hotel in Bayport en mijn moeder... kwam om. ' Ze hoorden het verhaal van Iwan zwijgend en vol medelijden aan. 'Ze probeerde een man te redden die op dezelfde etage van het hotel woonde. Het was een politicus die altijd fel gekant was geweest tegen mijn vaders geboorteland. Na de dood van mijn moeder ging mijn vader zich steeds vreemder gedragen. Hij heeft een tijd in het buitenland gewoond, maar hij kwam toch weer terug naar Bayport. Dit afschuwelijke plan heeft natuurlijk al een hele tijd in zijn hoofd gebroed. Hij was erg trots op zijn handen en hij maakte er dikwijls modelletjes van... '

'Precies als die hand die ik in de tuin heb gevonden!'

'Maar waarom heeft hij Topnotch gestolen?' vroeg Fenton Hardy. 'Ik ben van huis weggelopen om jockey te worden, ' vertelde Iwan. 'Mijn vader was daar altijd erg op tegen. Maar ik was dol op paardrijden en wilde mijn beroep niet opgeven. En daarom liet hij Topnotch ontvoeren. Niet om het losgeld, maar om mij voorgoed van het rijden te genezen. '

'Maar het losgeld werd toch maar aangenomen, ' zei Frank.

'De negerchauffeur, die ze vanavond in een van de hutten hebben gevonden, zegt dat mijn vader nooit om losgeld heeft gevraagd. Hij beweert dat dit het werk is van de kerels die Topnotch gestolen hebben en dat zij hem toen niet terug durfden geven zonder mijn vaders opdracht. '

'En waarom heeft hij jou dan ontvoerd?' vroeg Fenton Hardy. 'Dat kan ik hem wel vergeven, ' zei Iwan. 'Ik wist natuurlijk niets van zijn plannen af, maar toen hij me naar die hut liet brengen, vermoedde ik wel dat hij dat deed om me van het paardenrennen af te brengen. '

'En hoe zit dat met die dubbelganger van Vilnoff, die we in de motorboot zagen zitten en die toen naar Europa ging?' vroeg Joe. 'Dat was de broer van mijn vader, denk ik. Hij had een tweelingbroer, die tijdens de revolutie uit zijn land was gevlucht. '

'We zullen die andere meneer Vilnoff wel nooit meer zien, ' zei Fenton Hardy. 'Die houdt zich nu wel koest aan de andere kant van het water, denk ik. '

En zo waren beide grote mysteries eindelijk opgelost door het werk van de Hardy's.

Bayport werd voor een ramp behoed en Topnotch ging terug naar zijn dankbare eigenaar, die erop stond dat de jongens een flinke beloning zouden aannemen. Het losgeld werd ook nog teruggevonden. Tante Gertrude hoorde de hele geschiedenis pas toen ze beneden kwam om te ontbijten. Toen ze hoorde dat het huis van de Hardy's bijna in de lucht was gevlogen, kreeg zij plotseling een aanval van duizeligheid.

'Nou, ' zei ze eindelijk, toen ze een beetje tot zichzelf gekomen was, 'eerlijk is eerlijk, jullie hebben je als kerels gedragen. '

Zij was echter wel van mening dat er een smet op de naam van de Hardy's geworpen was.

'Iedereen komt nu natuurlijk te weten, dat jullie interesse hadden voor de paardenrennen. Zo is het toch allemaal begonnen. Dan kun je toch niet ontkennen. '

'Kom nou, tantetje, ' pleitte Frank, 'zo erg zijn die paardenrennen toch niet, '

'Alles wat met paarden te maken heeft is slecht!' snoof tante Gertrude. 'Ik zou nooit en te nimmer iets te maken willen hebben met paarden en paardenrennen in welke vorm dan ook. En daarmee basta!'

Om haar woorden kracht bij te zetten, plantte ze haar lepeltje zo stevig in een gekookt ei, dat het kapje over de tafel vloog. De jongens zaten hierover nog te grinniken, toen plotseling de bel ging. Frank sprong op. 'Ik ga wel even kijken, ' zei hij. Even later kwam hij terug met een brief. 'Een expressebrief voor u, tante Gertrude!' zei hij. Zijn tante zette haar bril op en begon te lezen. Er kwam een uitdrukking van schrik en ontsteltenis op haar gezicht. 'Mijn reukzout!' hijgde ze. 'Vlug!'

Joe kwam er al mee aanrennen. Tante Gertrude snoof eens diep en maakte met haar hand een gebaar naar de brief. 'Lees maar!' zei ze zwakjes. Joe pakte de brief.

'Mejuffrouw Gertrude Hardy. Als de rechtskundige aan wie het is toevertrouwd, de bezittingen te verdelen van uw verre bloedverwant, Jonathan Hood, die twee maanden geleden in Kentucky overleed en die een deel van zijn bezittingen aan u naliet, moet ik u mededelen dat zijn bezittingen met zware schulden belast zijn. Het zal u echter genoegen doen te vernemen, dat hij u zijn enige onbelaste bezit heeft nagelaten: een stal renpaarden!'

'Hoera!' gilden de Hardy's en sloegen dubbel van het lachen.

Table of Contents

HET VERMISTE RENPAARD

DE JOCKEY

HET SPOOR VAN DE VRACHTWAGEN

DE HAND VAN KLEI

DE VERMISTE VRACHTAUTO

HET BENZINESTATION

EEN ONTMOETING MET VILNOFF

PETE

MENEER PRESCOTT

HET HUIS VAN DE VREEMDELING

DE ONTSNAPPING

DE VREEMDE BOOM

DE HUT IN HET BOS

VERTROK VILNOFF TOCH?

NOG EEN VERDWIJNING

DE ONDERAARDSE GANG

DE VREEMDE BOODSCHAP

DE GEHEIMZINNIGE MOTORBOOT

WEG NUMMER EEN

EEN BRIEFJE VOOR IWAN

DE GEHEIMZINNIGE WEGWIJZER

DE WAANZINNIGE UITVINDER

DE GEHEIME DEUR

WEDREN MET DE DOOD

ALLE MYSTERIES OPGEHELDERD