Het geheim van de Schedelberg

Franklin W. Dixon

Het doodshoofd

'Extra editie! Extra editie! Bayport wacht watertekort! Extra editie!' De krantenjongen die op de hoek van een van de belangrijkste straten van Bayport stond, herhaalde zijn kreet.

Aangetrokken door zijn geroep stuurde Frank Hardy zijn auto langs het trottoir en stopte op een paar meter van de hoek. Zijn broer Joe sprong uit de wagen en wrong zich door de menigte. Enkele ogenblikken later kwam hij weer tevoorschijn met een krant. Hij liet zich op de bank naast Frank glijden en de lange, donkere jongen reed zijn wagen voorzichtig de verkeersstroom in.

'Wat staat er in die krant?' vroeg Frank ongeduldig, toen Joe een tijdje zwijgend zat te lezen.

Er gingen een paar seconden voorbij zonder dat hij antwoord kreeg. Frank draaide zijn hoofd om en wierp snel een blik op zijn broer. De blonde jongen, die een jaar jonger was dan Frank, was geheel in beslag genomen door het nieuws en had een bezorgde trek op zijn gezicht. Frank stootte hem aan.

'Joe, word eens wakker! Zo erg kan het toch niet zijn!'

Deze opmerking drong eindelijk tot Joe door en hij keek op. 'O, nee?' was zijn antwoord. 'Hoor maar eens:

Gemeentelijke autoriteiten hebben vandaag bekendgemaakt dat, tenzij een middel wordt gevonden om het Tarnackreservoir te vullen, de inwoners van Bayport mogelijk binnen afzienbare tijd geen leidingwater meer ter beschikking zullen hebben.

De vorige week zijn de werkzaamheden aan de dam, die het water van de Tarnackrivier moet tegenhouden, en aan de pijpleiding, die het water naar Bayport moet voeren, gereedgekomen. Doch ondanks de inspanningen van de ingenieurs vult het reservoir zich niet met water — water dat zo noodzakelijk is voor Bayport.'

'Tjonge!' riep Frank uit. 'Dat is inderdaad erg!'

Joe las verder:

'Robert Carpenter, een plaatselijk ingenieur, is door de bouwers van de dam aangesteld om te onderzoeken waarom het reservoir zich niet op de juiste wijze vult, doch tot dusver is hij er niet in geslaagd een oplossing te vinden.'

'Carpenter,' piekerde Frank. 'Die naam komt me bekend voor.'

'Ja,' stemde Joe in. 'Ik ben er zeker van dat ik hem al eens meer gehoord heb... wacht eens! Ik heb het! Meneer Carpenter is de ingenieur waar Dick Ames voor werkt!'

De auto was nu uit het drukke verkeer en Frank draaide de wagen de straat in, die naar het huis van de jongens voerde. Terwijl hij dit deed, verstrakte Joe plotseling en hij sperde zijn ogen wijd open van schrik.

'Frank! Kijk uit!'

Frank had niet gezien dat een lange jongeman, volkomen in beslag genomen door de krant die hij liep te lezen, pardoes van het trottoir de rijweg opgestapt was.

Snel draaide de Hardy aan het stuur en hij trapte hard op de rem. Toen de wagen slippend tot stilstand kwam, sprong Joe eruit en holde naar de plek waar de jongeman stond. Even later kwam Frank hem achterna.

'Hé, het is Dick!' hoorde hij zijn broer roepen. 'Dick Ames!'

Frank was net zo verbaasd als zijn broer. Hij had de jonge ingenieur niet herkend.

'Dick!' riep hij bezorgd uit. 'Mankeer je iets?'

'Nee,' antwoordde Dick. 'Dank zij jou.' Hij zuchtte diep. 'Dat was knap stom van me, zo nonchalant de krant te lopen lezen! Maar ik was zo in beslag genomen door dat bericht over het watertekort, dat ik gewoon niet oplette waar ik liep!'

'Frank en ik hebben dat bericht ook net gelezen,' zei Joe. 'Werk je met meneer Carpenter samen aan dat geheimzinnige geval, Dick?'

'Ja, ik...' De lange ingenieur maakte zijn zin niet af en keek de jongens argwanend aan. 'Wie heeft jullie verteld dat het een geheimzinnige zaak is?' vroeg hij.

Frank grinnikte.

'Er is geen detective voor nodig om erachter te komen dat, wanneer een reservoir zich niet met water wil vullen en een ingenieur als meneer Carpenter de oorzaak niet kan vinden, er iets geheimzinnigs aan de hand is,' zei Frank.

De belangstelling die de Hardy's voor mysteries aan de dag legden, was een bekend feit in Bayport. De vader van de jongens, Fenton Hardy, was een van de briljantste speurders in de Verenigde Staten en ofschoon Frank en Joe nog op de h.b.s. waren, hadden ze heel wat vakanties en vrije middagen besteed om hun vader te helpen bij het oplossen van bijzonder moeilijke mysteries en het opsporen van misdadigers. Door het oplossen van hun laatste zaak, 'Het Spookschip', hadden de jongens zelfs hun beroemde vader het bewijs geleverd, dat ze zo langzamerhand beslist heel vaardige amateur-detectives waren geworden. Frank en Joe's handen jeukten om weer een nieuw mysterie te ontrafelen en zodoende hun talent nogmaals te bewijzen. Ze stonden gereed om Dick Ames te overstromen met vragen over de Tarnackdam, maar de ingenieur werd plotseling doodsbleek en stond onzeker op zijn benen te zwaaien.

'Dick, is er iets met je?' vroeg de jongste Hardy bezorgd.

Ames wreef over zijn ogen en stond wat suffig te kijken. 'Ik geloof dat ik beter even kan gaan zitten,' zei hij zwakjes.

'Je gaat met ons mee naar huis,' zei Joe, terwijl hij Dick naar de wagen hielp. 'Bij ons kun je even gaan liggen, als je daar behoefte toe voelt.'

Toen Frank en Joe met Dick Ames thuiskwamen, stond het avondeten al op tafel.

Mevrouw Hardy en tante Gertrude kwamen de jongens bij de deur tegemoet en Frank vertelde wat er gebeurd was.

Mevrouw Hardy maakte zich ongerust over Dick's toestand en wilde dat hij direct zou gaan liggen, maar daar wilde tante Gertrude niet van horen.

'Onzin!' snoof ze. 'Die jongen is alleen maar wat geschrokken. Er mankeert Dick niets dat niet genezen kan worden met een bord patates frites en gebraden saucijzen!'

Dick verbaasde de jongens door het roerend eens te zijn met hun flinkgebouwde tante. De frisse lucht tijdens het tochtje naar het huis van de jongens had hem weer flink opgeknapt, vertelde hij, en hij had razende honger gekregen door de geur van de saucijzen. Tante Gertrude stond zo triomfantelijk te glimlachen, dat Frank en Joe tegen wil en dank in de lach schoten. Hun tante keek hen argwanend aan.

'Waar staan jullie zo om te grinniken?' wilde ze weten. 'Schiet nou maar op en maak een plaatsje aan tafel voor Dick!'

Tante Gertrude vertoefde meestal ten huize van haar broer, Fenton Hardy. Ze was erg op Frank en Joe gesteld en enorm trots op hun successen als amateur-detectives. Maar tante Gertrude liet in haar optreden nooit iets van haar genegenheid merken en ze had de neiging nogal eens heerszuchtig tegen de jongens op te treden.

Toen de Hardy's en Dick Ames ieder bij een vol bord patates frites en saucijzen plaats genomen hadden, hoorden ze dat mevrouw Hardy en tante Gertrude al op de hoogte waren van het dreigend watertekort. Een radio-omroeper had al een verslag gegeven van de situatie en de luisteraars aangeraden het watergebruik te beperken tot het hoogstnoodzakelijke.

'Hum!' snoof tante Gertrude. 'Ze moesten zich schamen bij de gemeente. Vijf jaar geleden hadden we hier in Bayport al niet genoeg water.'

'Zulke dingen moet je toch niet zeggen, Gertrude!' protesteerde mevrouw Hardy, maar de koppige dame ging onverstoorbaar verder. Ze bracht het gezelschap in herinnering dat er steeds meer gezinnen in Bayport kwamen wonen, beschreef het tekort aan klaslokalen in de scholen en de onvoldoende opnamecapaciteit van de ziekenhuizen en ze rondde haar betoog af met de voorspelling dat er nog een tekort aan gas en elektriciteit zou komen.

'Verhip!' lachte Frank. 'En dat zou betekenen dat er niet meer gekookt kan worden! Dick, het ziet ernaar uit dat we iets moeten doen om Bayport weer de goede oude stad te maken, die het vroeger was. Denk je dat meneer Carpenter een paar detectives kan gebruiken om te helpen uitzoeken hoe het komt dat het reservoir zich niet vult?'

Joe keek Dick aan en verwachtte dat hij ook met een grapje zou antwoorden, maar de jonge ingenieur scheen ernstig over de vraag na te denken. Ten slotte zei hij:

'Daar kon hij inderdaad wel eens behoefte aan hebben. Er zijn de laatste tijd een paar vreemde dingen gebeurd op de Schedelberg. Misschien kunnen jullie erachter komen wat dat allemaal betekent.'

Frank en Joe keken elkaar verheugd aan.

'Hoe gauw kunnen jullie er zijn?' vroeg Dick.

'We kunnen direct weg!' riepen Frank en Joe in koor uit.

'Prachtig!' zei Dick. 'Ik moet vanavond weer in het kamp zijn. Dan gaan we er met zijn allen heen.'

'Niemand gaat weg voor hij zijn dessert gegeten heeft,' zei tante Gertrude vastberaden. 'Appeltaart.'

'Maar, tante Gertrude!' straalde Joe. 'Het grootste mysterie van de hele wereld zou ons niet weg kunnen lokken voor we uw appeltaart gegeten hadden!'

Een uur later reed Frank de wagen over de autoweg naar de Schedelberg. Joe en Dick zaten ook in de auto en in de kofferruimte bevonden zich de kampeerbenodigdheden.

De jongens hadden beloofd de volgende dag weer thuis te zullen zijn, omdat Fenton Hardy in een andere staat aan het werk was aan een nieuwe zaak en omdat ze het niet plezierig vonden hun moeder en hun tante te lang alleen te laten.

Een paar kilometer verder draaide Frank de wagen een onverharde weg op. Vlak voor hen doemde de Schedelberg op. Het grootste deel van de berg was dicht met bomen begroeid, maar de helling langs de weg was bedekt met stukken steen en enorme rotsblokken. Plotseling greep Joe zijn broer bij de arm.

'Frank! Kijk daar eens!' riep hij uit. 'Er brandt een vuur op de Schedelberg!'

Een dunne sliert rook kringelde omhoog boven de bomen, die de top aan het gezicht onttrokken, en dreef over het dal. Terwijl Frank de wagen stil zette, deed Joe snel het kastje in het dashboard open en haalde een sterke verrekijker tevoorschijn. De twee jongens en de ingenieur klauterden uit de auto en Joe richtte zijn verrekijker op de top van de berg.

Plotseling verdween de rook echter net zo snel als hij verschenen was. Er was geen spoor van vlammen te ontdekken.

'Dat is gek!' riep Joe uit. 'Zo zie je het en zo zie je het niet!'

'Laat mij eens kijken,' vroeg Frank.

Hij nam de verrekijker en richtte hem op de plek waar ze de rook gezien hadden. Er was geen enkel teken van leven te ontdekken. Hij draaide zich langzaam in een andere richting en bestreek zodoende een ander deel van het terrein. En plotseling zag hij, half verborgen achter een groot rotsblok, een van de vreemdste figuren die hij ooit gezien had — een man met holle kaken en wilde ogen. Hij had lang, piekig haar dat hem het uiterlijk gaf van een herdershond, en een zware, onverzorgde baard. Frank uitte een gedempte kreet.

'Wat is er?' wilde Joe opgewonden weten.

'Een man,' zei Frank, terwijl hij de kijker aan Joe gaf. 'Tenminste, hij lijkt meer op een man dan op iets anders!'

Joe richtte de kijker op het rotsblok dat door Frank was aangeduid, maar hij zag geen spoor van de bergbewoner.

'Hoe zag hij eruit?' vroeg Dick, toen ze weer naar de auto terugliepen. Frank gaf een nauwkeurige beschrijving van de gedaante, in de hoop dat Dick de man kon thuisbrengen, maar Dick schudde ontkennend zijn hoofd.

Ze stonden net op het punt in de auto te stappen, toen ze een waarschuwend gerommel achter zich hoorden. Ze draaiden zich bliksemsnel om en Joe's mond viel open van schrik.

'Kijk uit!' schreeuwde hij.

Langs de rotsachtige helling kwam, met steeds groter wordende snelheid, een enorm rotsblok aangerold — recht op de wagen af! En vlak achter het rotsblok kwam een rond, wit voorwerp de helling afgetuimeld.

'Een doodshoofd!' riep Joe uit.

'Duiken!' gilde Frank.

De twee jongens en hun vriend brachten zich in veiligheid achter een boom, die in hun buurt stond.

Ze stonden als aan de grond genageld op de klap te wachten!

De explosie

De jongens konden hun ogen nauwelijks geloven. Het ene moment scheen het onvermijdelijk dat het rotsblok tegen de auto zou botsen en het volgende ogenblik zagen ze dat het stuk steen tegen een uitstekende rotspunt rolde, van richting veranderde en de wagen met een tussenruimte van vier meter miste!

'Tjonge!' riep Joe uit. 'Dat was op het nippertje!'

Dick knikte.

'Dat is vandaag de tweede keer dat mijn leven bedreigd wordt!' zei hij grinnikend. 'Zeker het seizoen voor ongelukken!'

Frank schudde grimmig zijn hoofd.

'Dat was geen ongeluk, Dick! Dat was onze bergbewoner!'

De jongen richtte nogmaals de kijker op de plek, waar hij de gedaante verscholen achter de rots had zien zitten. Zoals hij al vermoedde was het rotsblok niet meer te zien en de man ook niet.

Joe klemde zijn lippen op elkaar en begon naar de helling te lopen.

'Ik ga achter die vent aan!'

'Wacht eens even, Joe!' riep Frank. 'We hebben later nog tijd genoeg om jacht op hem te maken. We moeten nu eerst naar het kamp.'

Joe draaide zich met tegenzin om en ze liepen terug naar de auto. Plotseling begon Frank te lachen. Op de plaats van de bestuurder, met de lege oogkassen naar het stuur gericht, lag het doodshoofd, dat ze van de berghelling hadden zien rollen. Het was kennelijk de wagen in gekaatst, nadat het op het pad gestoten was.

'Zo, vreemdeling!' zei Frank. 'We zullen je benoemen tot onze mascotte voor ons nieuwe mysterie!'

Ze zetten de schedel vast op de rand achter de bank en gingen weer op weg naar het kamp.

Nadat ze nog een paar kilometer gereden hadden, vertelde Dick aan Frank waar hij zijn auto kon zetten. De jongens namen hun kampeeruitrusting op de schouders en beklommen een smal, slingerend pad naar de top van de berg.

Toen ze daar na een moeilijke klimpartij waren aangekomen, keken ze omlaag naar de Tarnackvallei.

Dit was het dal, dat door de ingenieurs herschapen was in een reservoir. Ondanks de invallende duisternis, konden Frank en Joe ver beneden zich een klein laagje water zien achter een zeer hoge witte betonnen dam.

'Alles is klaar om het water naar Bayport te laten vloeien,' wees Dick, 'op één ding na: het water wil niet stijgen in het reservoir.'

Ze liepen langs de helling naar beneden. Het lopen was nu veel gemakkelijker en ze schoten snel op. Al spoedig zagen ze een kleine bouwkeet aan de voet van de heuvel. Dick zette zijn handen aan zijn mond en riep.

Bob Carpenter kwam daarop uit de keet en wachtte hen op.

'Hallo!' begroette hij de jongens, toen ze bij het kamp kwamen. Bob Carpenter was een lange, door de zon verbrande man met een intelligent gezicht en een vriendelijke manier van optreden. Hij keek Frank en Joe belangstellend aan, toen Dick hen voorstelde.

'Hardy, hè? Dan zijn jullie zeker de zoons van Fenton Hardy.'

'Dat klopt,' zei Frank.

'In dat geval zijn jullie dubbel welkom,' zei de jonge ingenieur glimlachend. Hij gaf hun een stevige hand en maakte een gebaar naar de keet. 'Welkom in Carpenter's Hove.' Hij liep naar de keet. Frank, Joe en Dick volgden hem het gebouwtje in en Dick gaf hem een exemplaar van het avondblad.

Bob Carpenter's gezicht stond heel ernstig toen hij het bericht las van het dreigend watertekort en de spieren in zijn kaken verstrakten van kwaadheid toen hij bij het deel van het verslag kwam, waarin stond dat het hem nog niet was gelukt vast te stellen wat er mis was met het reservoir.

Frank boog zich over de tafel.

'Meneer Carpenter,' zei hij ernstig, 'we zouden u graag willen helpen, Joe en ik. Vindt u dat goed?'

Bob Carpenter keek de beide jongens even aan.

'Natuurlijk,' zei hij. 'Ik ken jullie reputatie als amateur-detectives. Ik ben zeer erkentelijk voor alle hulp die jullie me kunnen bieden.'

Joe grinnikte verheugd.

'Dick vertelde dat er hier een paar zeer vreemde dingen gebeurd zijn,' zei hij.

'Ja, dat klopt.' Bob Carpenter fronste zijn wenkbrauwen. 'Ten eerste is er die rook. Ieder ogenblik stijgt een dunne rookpluim van de top van de berg omhoog. Ik heb al geprobeerd de oorzaak te vinden, maar het is me nog niet gelukt.'

'Dat is vast en zeker dezelfde rook die wij ook gezien hebben,' zei Frank opgewonden.

Hij had gehoopt dat de ingenieur de vreemde man op de berg zou kunnen identificeren, maar Bob Carpenter was al even verwonderd over zijn aanwezigheid als de jongens.

'Misschien is het wel iemand van een nederzetting,' verklaarde hij, 'maar ik heb nog nooit iemand ontmoet die beantwoordde aan jullie beschrijving.'

'Van een nederzetting?' vroeg Joe verbaasd.

'Ja,' zei Dick. 'Toen de aannemers in de vallei kwamen om het reservoir te bouwen, vonden ze een aantal mensen die zich, zonder het land gekocht te hebben, hier hadden gevestigd. De meesten hebben hun huizen verlaten en zijn naar de andere kant van de berg gegaan. Maar een paar, zoals Hawkins de Zeeman en Aardappel-Annie, hebben geweigerd te vertrekken en wonen nog steeds in hun hutten in de vallei.'

'Zouden die Hawkins de Zeeman of Aardappel-Annie ertoe in staat zijn een rotsblok op ons af te sturen of met een doodshoofd naar ons te gooien?' vroeg Frank.

Bob lachte.

'Het is mogelijk. Maar ik betwijfel het. Het zijn lastige klanten, maar ik heb geen enkel bewijs dat zij het zijn die me hier willen wegjagen.'

Joe's belangstelling nam nog meer toe.

'Bedoelt u dat er iemand ook doodshoofden op u afgevuurd heeft?'

Bob lachte weer.

'Dat niet precies. Maar ik heb een schedel in mijn rugzak gevonden — en op mijn werktafel ook.'

'Tjonge,' zei Joe. 'Waar komen die dingen allemaal vandaan?'

'Er is een Indiaanse begraafplaats aan de andere kant van de berg,' vertelde Bob. 'En daar komen die schedels vermoedelijk vandaan.'

De jongens hoorden dat er ook landmeterswerktuigen en gereedschappen uit het kamp gestolen waren. En vlakbij waren ook geheimzinnige explosies gehoord. Het leek wel duidelijk dat er vastberaden pogingen werden gedaan om de ingenieurs schrik aan te jagen en zo te zorgen dat ze de omgeving zouden verlaten. Maar wie stak erachter?

En waarom?

'Eén ding is zeker,' verklaarde Bob Carpenter met een vastberaden gezicht. 'Ik ga niet weg voor ik heb ontdekt wat er aan de hand is met het reservoir.' Hij keek de drie jongens een voor een aan. 'Ik heb een idee, dat we die zaak kunnen oplossen als we samenwerken,' zei hij.

'U kunt op ons rekenen, meneer Carpenter,' zei Frank en Joe knikte instemmend.

Bob Carpenter glimlachte.

'Noem me maar Bob,' zei hij. Hij keek op zijn horloge. 'Laten we nu maar naar bed gaan. We hebben morgen heel wat te doen!'

Het was maar een half uur werk voor de jongens om hun tentjes op te zetten in de nabijheid van Carpenter's Hove en al spoedig lagen ze op hun veldbedden in diepe slaap. Maar het duurde niet lang voor hun rust ruw werd verstoord.

Op een goede honderd meter van hun tenten schudde de grond door een explosie en een regen van aarde, stukken steen en takjes viel op hen neer. Toen klonk op enige afstand een schel, kakelend gelach!

Aardappel-Annie

'Frank! Help!'

Het was Joe, die riep. Frank werd door een panische angst bevangen.

'Ik kom, Joe!'

Hij krabbelde snel uit zijn tent, bleef als aan de grond genageld staan en begon te lachen. Een deel van het puin was op de tent van Joe gevallen en had het hele geval in elkaar doen zakken. Joe worstelde onder het zeildoek als een woedende zeeleeuw!

Frank schudde wat stenen en takken van de tent af en lichtte toen een hoek van het canvas op. Joe kwam er onderuit gekropen. Hij haalde diep adem.

'Foei, nog aan toe!' zei hij. 'Ik ben bijna gestikt in dat drommelse ding. Wat is er gebeurd?'

'Ik weet er net zoveel van als jij, Joe,' zei Frank. 'Doe maar wat kleren aan, dan gaan we eens rondkijken.'

De jongens kleedden zich vlug aan, namen hun zaklantaarns mee en voegden zich bij Bob en Dick, die met een lantaarn naar buiten kwamen.

Het duurde niet lang voor ze de plek hadden gevonden waar de explosie had plaatsgevonden. Bob stelde een kort onderzoek in.

'Dynamiet!' zei hij. 'Net als de andere explosies.'

'Wat is het doel van die ontploffingen, Bob?' vroeg Frank.

'Tot dusver lijkt het wel op een onderdeel van een zenuwoorlog,' antwoordde Bob. 'Degene die de explosies veroorzaakt hoopt waarschijnlijk dat we de spanning niet kunnen verdragen en weggaan.'

'Ik wou dat ik die kerel in mijn handen kreeg,' zei Joe, toen ze terugliepen. 'Die kakellach van hem bezorgt me kippenvel.'

Plotseling bleef Frank staan. Het licht van zijn zaklantaarn, dat hij links van zich op de grond gericht had, bescheen een half opgegeten knolraap. Hij liep er snel heen, met de anderen vlak op zijn hielen. Naast de knolraap stonden afdrukken van blote voeten.

En aan de afdruk van de rechtervoet ontbrak de kleine teen!

'Dat ziet er naar uit of het de voetafdrukken van die bergbewoner zijn,' zei Frank.

Joe knikte en de jongens besloten de volgende ochtend direct de sporen te volgen.

Na het ontbijt gingen ze naar de plek waar ze de voetafdrukken gezien hadden en ze begonnen de sporen te volgen. Op een gegeven ogenblik zagen ze dat ze zich op korte afstand van een bebouwd stuk land bevonden, waar aardappels en verschillende groenten groeiden. Aan de andere kant van het stukje grond bevond zich een hut.

'Dat is vast het land van Aardappel-Annie,' zei Frank.

'Ja,' stemde Joe in. 'En de voetsporen voeren er recht naartoe!'

Toen ze wat dichter bij het goedverzorgde landje kwamen, zagen ze er een vrouw aan het werk. Ze had een zonnehoed op met een enorme rand, die haar gezicht geheel overschaduwde en ze droeg een verschoten katoenen jurk en een wijd geruit schort dat bijna tot op haar enkels hing. Het viel Frank en Joe op dat Aardappel-Annie wel blote benen had, maar dat ze toch schoenen droeg.

Annie richtte zich op en keek de jongens aan. 'Wie magge jullie dan wel weze?' riep ze.

'We zijn van het kamp van meneer Carpenter,' begon Frank. 'We...'

'O, zo!' viel Annie hem in de rede. 'Dan zou ik maar gauw weg weze! Wat motte jullie eigelijk?'

'We kwamen wat inlichtingen vragen,' antwoordde Frank. Hij beschreef de rookpluim die hij gezien had en de explosie, maar ofschoon Annie toegaf dat ze de rook wel gezien had en ook de explosies had gehoord, ontkende ze er iets van te weten.

'Hebt u hier op de berg wel eens doodshoofden gezien?' vroeg Joe nu.

'Doodshoofden?' schamperde de oude vrouw. 'D'r legge er wel een miljoen onder de grond aan de andere kant van de berg! En aan deze kant zijn ook heel wat schedels te vinden! Me grootvader heb me verteld dat een hele Indianenstam doodgegaan is aan cholera. Van deze berg zullen ze nooit drinkbaar water krijgen!' Een plotseling opkomende pret deed haar kakelend lachen. 'Vertel dat maar aan je vrienden de ingenieurs.'

Frank gooide het over een andere boeg.

'Kent u een oude man, die hier op de berg woont?' vroeg hij. 'Een man met holle kaken en met lang, piekig haar?'

Annie keek plotseling op en in haar ogen kwam een onmiskenbaar angstige blik!

Chet gaat ook mee

Het volgende ogenblik werden de ogen van de vrouw weer dof en ze zei botweg dat ze nog nooit van zo iemand gehoord had of hem had gezien.

Frank bedankte Annie voor de inlichtingen en de oude vrouw haalde snuivend haar neus op.

'Zover ik weet heb ik jullie niks verteld.' Ze keek de jongens na, toen ze de helling afliepen in de richting vanwaar ze gekomen waren. 'En zeg maar tegen die ingenieurs dat er nooit water in de vallei zal komme!' riep ze hen achterna. 'Zeg maar dat Annie dat gezegd heb!'

De jongens keken elkaar grinnikend aan en keken om. Annie stond weer over haar aardappelplanten gebogen.

Toen ze bij het kamp terugkwamen, zagen ze dat Bob en Dick in een roeiboot rondvoeren door het gedeeltelijk gevulde reservoir. Dick zat aan de riemen en Bob gooide op bepaalde afstanden kleine witgeschilderde plankjes in het water.

Frank wuifde en Dick roeide naar de jongens toe. Een paar meter van de oever liet hij de riemen in het water hangen en de boot bleef ter hoogte van de jongens op het kalme water dobberen.

'Wat zijn jullie aan het doen?' vroeg Joe.

'We proberen erachter te komen waar het water ontsnapt,' legde Bob uit. 'De rivier voedt het reservoir op de juiste wijze, maar het water stijgt niet hoger dan drie meter. Op de een of andere manier loopt het ergens weer weg.'

'Die plankjes helpen ons bij het vaststellen van de stroming, veroorzaakt door het ontsnappende water,' voegde Dick eraan toe. 'Wat hebben jullie uitgevoerd?'

Frank legde uit hoe het spoor van de voetstappen hen naar Aardappel-Annie had geleid.

'Ik ben bang dat we niet veel bereikt hebben,' zei hij mismoedig.

'Kop op!' zei Bob bemoedigend. 'Je verwacht toch niet die zaak de eerste dag al op te kunnen lossen.'

Frank glimlachte en hij herinnerde Joe eraan, dat ze hun moeder hadden beloofd die dag weer thuis te komen.

'We zijn tegen de avond wel weer terug,' zei hij tegen de ingenieurs.

'Reken maar,' voegde Joe hieraan toe. 'Na wat er gebeurd is, zouden ze ons met geen twintig paarden hier weg kunnen houden!'

Een uur later stopten de Hardy's voor hun huis. Na vlug een douche genomen te hebben en zich te hebben verkleed, gingen de jongens hun moeder begroeten. Mevrouw Hardy maakte er geen geheim van dat ze opgelucht was de jongens weer veilig en wel terug te zien, maar ze bleef toch heel kalm bij het horen van hun plan om die avond weer terug te gaan naar de Schedelberg.

'Ik zal zorgen dat het avondeten vroeg klaar is,' beloofde ze, 'dan loop je niet het risico dat je in het donker over dat bergpad moet rijden. Het klinkt me tenminste heel gevaarlijk toe.'

'En dan bak ik een cake,' zei tante Gertrude. 'Die kun je dan meenemen. Meneer Carpenter moet wel snakken naar wat behoorlijk eten. Ik denk dat die arme man op niets anders heeft geleefd dan op wilde kruiden en wortels van planten en — en noten.'

Laat in de middag namen de jongens, hun moeder en tante Gertrude plaats aan tafel voor een heerlijke maaltijd, bestaande uit biefstuk met verse groente. Het gesprek kwam algauw op Fenton Hardy, die al twee weken van huis was.

'Aan wat voor zaak werkt hij eigenlijk?' vroeg Frank.

'Dat weet ik niet,' bekende mevrouw Hardy. 'Je kent je vader. Hij houdt de bijzonderheden van zijn werk graag voor zich.' Ze keek de jongens glimlachend aan. 'Hij denkt waarschijnlijk dat ik me op die manier minder zorgen maak.'

'Daar heeft Fenton gelijk in,' zei tante Gertrude direct. 'Bovendien moet het werk van een particuliere detective ook geheim blijven, net als van een advocaat of een dokter. Daarom noemen ze zo iemand ook wel een stille!' besloot ze minzaam.

'Maar, tante Gertrude,' zei Frank met voorgewende verbazing. 'U heeft detectiveromans gelezen!'

De oudere dame keek hem strak aan. 'En waarom zou ik niet?' wilde ze weten.

De jongens lachten en gingen verder met eten. Maar toch waren ze er nieuwsgierig naar te weten wat voor zaak hun vader zo lang van huis weg hield.

De jongens waren net klaar met een tweede bord eten, toen ze een rammelkast van een auto op de oprijlaan hoorden. Een ogenblik later kwam Chet Morton de eetkamer binnen, groette de aanwezigen hartelijk en zette zonder plichtplegingen een stoel bij de tafel. Hij legde zorgvuldig een servet op zijn knieën, nam een extra bord en een vork en mes en keek de anderen stralend aan.

De Hardy's waren gewend aan dit optreden van Chet. Het was een bekend feit dat Chet's bezoeken meestal samenvielen met het etensuur in huize Hardy. De Mortons woonden op een boerderij en aten minstens een uur eerder dan de Hardy's. Chet scheen wel een onbeperkte capaciteit te hebben voor het verwerken van lekker eten. Chet mocht altijd meeëten, maar de maaltijd was nu eerder begonnen en bovendien hadden de jongens door de berglucht extra veel trek gehad en zodoende was er geen hap eten meer over.

'Je bent te laat, Chet,' zei Frank. 'We zijn net klaar met de maaltijd.'

Chet kreunde. Hij keek op zijn horloge.

'Tjonge nog aan toe,' zei hij klagend. 'Ik ben zo snel mogelijk hierheen gekomen!'

Joe moest lachen om het teleurgestelde gezicht van zijn vriend. Hij beloofde dat ze de volgende keer wat eten voor hem zouden bewaren. Tante Gertrude was naar de keuken gegaan en kwam nu terug met een chocoladetaart met noten van wel zeven lagen. Chet's ogen begonnen te glinsteren; maar zijn vreugde was van korte duur.

'Hier is de beloofde taart voor het kamp,' zei tante Gertrude tegen haar neven.

Chet knipperde even met zijn ogen, toen hij zag hoe tante Gertrude de taart handig in een doos pakte.

'Kamp? Wat voor een kamp?' vroeg hij zuchtend.

Joe gaf Frank een knipoogje.

'Het kamp van Bob Carpenter op de Schedelberg,' zei hij tegen Chet. 'Frank en ik werken samen met Bob aan de oplossing van dat geheimzinnige watertekort.'

Dat nieuws interesseerde Chet wel, maar hij kon toch zijn ogen niet afhouden van de taart.

'Ik heb over dat watertekort gelezen,' zei hij. 'Maar wat voeren jullie daar dan uit?'

Frank vertelde hem wat ze hadden meegemaakt, maar hij vermeed zorgvuldig over het doodshoofd te praten.

Joe, die begreep wat Frank van plan was, verborg met moeite een glimlach.

'Waarom ga je niet met ons mee naar het kamp, Chet?' vroeg hij langs zijn neus weg. 'Dan kun je ons helpen de taart op te maken.' Chet's gezicht begon te stralen bij het horen van dit voorstel, maar toen keek hij Frank en Joe argwanend aan.

'Ik weet nog niet,' zei hij weifelend. 'Iedere keer dat ik met jullie ergens heen ga, heb ik er later spijt van.'

'Nou, als je niet wilt...,' zei Frank. 'Dan gaan we maar eens, Joe.'

Joe knikte en nam de doos met de taart op. Hij tilde het deksel even op om nog eens te kijken en smakte waarderend met zijn lippen.

Dat was meer dan Chet kon verdragen. 'Wacht even, jongens!' zei hij. 'Ik ga mee!'

Chet liep met de jongens mee naar de auto en even later reden ze samen naar de Morton-boerderij. Chet rende het huis in om wat kleding in te pakken, maar toen hij weer naar buiten kwam, zagen de Hardy's dat hij veel meer eten dan kleding bij zich had.

'Je kunt nooit weten hoe lang we in dat kamp blijven,' legde Chet uit.

Frank en Joe grinnikten maar ze zeiden niets. Ze wisten beiden maar al te goed, dat Chet spijt zou krijgen van zijn keuze, als hij de zware pakken met eten langs het steile bergpad naar het kamp moest dragen. En de Hardy's hadden zoveel extra uitrusting te dragen dat ze hem niet konden helpen.

Een tijdje later kwamen ze op de top van de berg, Chet had de hele weg gepuft en getranspireerd. Toen begonnen ze aan de in verhouding veel gemakkelijker afdeling naar het kamp.

Bob en Dick begroetten de jongens hartelijk en niet lang daarna zaten ze in Carpenter's Hove te genieten van broodjes en melk.

In een hoek van de keet zag Frank een stapel witgeschilderde latjes. 'Hebben jullie nog ontdekt waar het water het reservoir weer uitloopt?' vroeg hij nieuwsgierig aan Bob.

Het gezicht van de ingenieur betrok.

'Nee,' zei hij. 'Dick en ik zijn de hele vallei rondgeroeid en we hebben die latjes overal in het water gegooid. Toen hebben we goed opgelet of de latjes in een bepaalde richting dreven. We hebben echter niets ontdekt. We hebben het ten slotte maar opgegeven en de latjes weer meegenomen.'

'Ik begrijp er niets van,' zei Dick. 'Het enige dat we tot nu toe weten is dat het water overdag stijgt en in de nacht weer daalt. Het is nooit dieper dan zes meter.'

'Er kan toch geen lek in de dam zitten, is het wel?' opperde Joe.

Bob schudde zijn hoofd.

'We hebben iedere vierkante centimeter bekeken,' verklaarde hij. De lange ingenieur zweeg even. 'Er is maar één mogelijkheid,' zei hij daarna langzaam.

De Hardy's, Chet en Dick keken Bob aan met nauwelijks verborgen ongeduld. Welke andere mogelijkheid zou er kunnen zijn? Bob lachte wat verlegen.

'Jullie zullen wel denken dat ik gek ben om zoveel vertrouwen te hebben in dat idee, maar het is de enige mogelijkheid die ons nog overblijft.'

Bob dacht even na. En toen de anderen zich nieuwsgierig voorover bogen, beschreef hij wat zijn opvatting was.

Toen hij nog op de Technische Hogeschool studeerde, had Bob een diepgaande studie gemaakt van de bodemstructuur van de omgeving van Bayport. Tijdens zijn studie had hij eens een theorie gelezen van een geoloog, dat in de ijstijd de Tarnackrivier geblokkeerd was geweest door gletsjerpuin — een gigantische massa zand, rotsblokken en ander puin — dat daar was achtergelaten door een gletsjer, die de gehele omgeving had bedekt.

Volgens de opvatting van de geoloog, had de rivier zich ondergronds een uitweg gezocht naar de Atlantische Oceaan. En later had de rivier een pad door het gletsjerpuin gesleten en had zijn normale loop hernomen.

'Als de theorie van die geoloog juist is,' besloot Bob, 'dan is er ergens onder de Schedelberg een onderaardse gang naar zee!'

De jongens staarden hem met open mond aan.

'En je gelooft dus dat het water uit het reservoir door die oude gang ontsnapt?' vroeg Frank ten slotte.

'Precies,' knikte Bob.

'Tjonge!' riep Joe uit. 'Wat een verhaal!'

'Maar zouden de mannen die de dam gebouwd hebben die tunnel dan niet ontdekt hebben bij het omleiden van de rivier?' hield Frank aan.

'Als die tunnel in de bodem van de rivier uitkwam natuurlijk wel,' gaf Bob toe. 'Maar als er werkelijk zo'n gang is, dan moet die hoger liggen; in een van de berghellingen.'

'Als we die nou eens konden vinden,' zei Dick, 'dan zouden onze zorgen voorbij zijn.'

'Als,' lachte Bob. 'Dat is nou juist de moeilijkheid met theorieën! Er zijn te veel 'alsen'.' Hij geeuwde. 'Ik weet niet hoe jullie erover denken, jongens, maar ik ga onder de wol!'

De jongens waren het ermee eens, dat het tijd was om naar bed te gaan en Frank en Joe gingen Chet helpen bij het opzetten van zijn shelter vlak naast hun eigen tenten. Al spoedig waren de jongens in

slaap. Maar weer werd hun slaap op ruwe wijze gestoord.

Ditmaal was het een ijselijke gil van Chet, die de nachtelijke stilte verstoorde!

Hawkins de Zeeman

Terwijl Frank en Joe uit hun tenten kropen en snel op Chet toeliepen, zagen ze dat Bob en Dick ook haastig kwamen aanlopen.

'Chet, wat is er?' vroeg Frank bezorgd.

Chet keek hem niet aan. Hij bracht langzaam zijn arm omhoog en wees.

'Daar — op mijn kussen!' fluisterde hij.

Van Chet's veldbed grijnsde een menselijke schedel hen aan!

'De bergbewoner!' fluisterde Joe.

Frank knikte alleen maar. Hij vertelde Bob en Dick wat hij van de zaak dacht en de ingenieurs waren het met hem eens.

Joe, die met zijn zaklantaarn het binnenste van de tent bescheen, vroeg plotseling:

'Chet, wat heb je met je kleren gedaan?'

'Mijn kleren? Nou die heb ik hier...' Chet's mond viel open, toen hij naar de canvas zak keek, waar zijn kampeerkleding opgeborgen was geweest.

'Goeie genade!' kermde hij. 'Ze zijn weg!' Hij graaide de zak naar zich toe en onderzocht hem zorgvuldig, maar er was geen stukje kleding meer te ontdekken. Plotseling keek hij naar de zachte aarde naast de zak en hij bukte zich om beter te kunnen zien.

'Hé!' riep hij uit. 'Kom eens dichterbij met dat licht. Vlug!'

Frank richtte de lantaarn op de plek, waar Chet zo onafgebroken naar bleef kijken.

In de zachte aarde was duidelijk de afdruk van een blote voet zichtbaar — maar met een teen te weinig!

'Joe, kijk eens!' wees Frank opgewonden. 'De voetstappen die we gevolgd zijn, moeten gemaakt zijn door de man, die we op de berg gezien hebben!'

'Ja,' stemde Joe grimmig in. 'We hebben een flink appeltje met die vent te schillen! Eerst dat rotsblok en die schedels — en nu Chet's kleren!'

'Denk je dat hij ook iets afweet van die rook?' vroeg Dick.

'Kan best,' zei Frank. Hij keek vanuit de tent naar de donkere bergtop. 'Ik zou er een maand van mijn vakantie voor over hebben om te weten waar hij nu uithangt!'

'Pieker er maar niet over,' kalmeerde Joe hem. 'We gaan morgen weer achter die voetafdrukken aan!'

De volgende ochtend vroeg volgden de Hardy's voor de tweede maal het spoor van de geheimzinnige voetafdrukken. Het was nu veel moeilijker om de afdrukken te volgen dan de vorige dag. Het spoor liep in een andere richting, door kreupelhout en over stukken die bezaaid waren met leisteen, zodat de jongens een paar maal de afdrukken helemaal uit het oog verloren.

Na een lange en warme klauterpartij zagen ze een hut voor zich, net beneden wat eenmaal de waterhoogte in het reservoir zou zijn. Het bouwsel zag er erg kaal en klein uit.

Toen ze de hut naderden, trok Joe aan Frank's mouw en wees naar links.

'Kijk daar eens,' fluisterde hij.

Frank keek in de door Joe aangeduide richting. De voetsporen liepen naar de rand van het bos, een goede honderd meter achter en boven de hut.

Maar wat de nieuwsgierigheid van de jongens nog meer gaande maakte, waren de stronken van pasgevelde bomen. Iemand had kortgeleden een vrij groot aantal bomen gekapt. Waarvoor vroegen de jongens zich af. In ieder geval niet voor de open haard of de kachel in de hut. Er was meer hout gehakt dan normaal verstookt zou kunnen worden en dat verse hout zou waarschijnlijk erg roken ook.

Roken? De jongens keken allebei op hetzelfde ogenblik naar de top van de Schedelberg. Een dunne sliert grijze rook kringelde in de heldere lucht omhoog!

'Ik geloof dat we maar eens een praatje moesten maken met de eigenaar van de hut,' zei Frank.

Ze liepen naar de hut en bleven toen plotseling staan. Uit het vervallen bouwsel hoorden ze een hese stem een of ander ruw zeemansliedje zingen!

'Hawkins de Zeeman!' grinnikte Joe.

Een kleine, gezette man met een schommelende gang kwam naar buiten.

'Zo, maats,' zei hij, 'wie zijn jullie dan wel?'

Frank herinnerde zich op welke wijze Aardappel-Annie de mededeling had opgevat dat de jongens uit het kamp van de ingenieurs kwamen en hij besloot er dan ook niet over te praten als het niet nodig was.

'Ik ben Frank Hardy,' zei hij tegen de man. 'Dit is mijn broer, Joe. U bent Hawkins de Zeeman, is het niet?'

'Kapitein Hawkins,' verbeterde de man waardig.

'Is dit geen vreemde omgeving voor een zeeman?' vroeg Joe.

'Ja, maat, dat is het zeker,' stemde Hawkins toe. 'Ik zou hier ook nooit gekomen zijn, als mijn schip niet lek gestoten was op een rif.' Hij slaakte een diepe zucht. 'Compleet gekraakt!'

'Kunt u dan niet weer naar zee gaan?' vroeg Frank.

De zeeman zuchtte nogmaals.

'Ach, jong, ik wou dat ik kon! Ik zou het heerlijk vinden om weer een dek onder de voeten te hebben! Maar ik ben te oud voor die nieuwerwetse schuiten!' Hij keek hen plotseling woedend aan. 'Maar ik ben nog niet te oud om voor mijn rechten op te komen!'

'Wat bedoelt u?' vroeg Joe.

Hawkins maakte een gebaar met zijn duim.

'Die hut, dat bedoel ik!' schreeuwde hij. 'Die heb ik zelf gebouwd! En het land is ook van mij! Ik ben hier al zeven jaar en als je ergens zeven jaar woont, dan behoort het land je toe!'

De Hardy's verzekerden Hawkins haastig dat zij persoonlijk geen enkel plan hadden om zijn bezit aan te tasten en hij scheen hierdoor wat gerustgesteld.

Maar hij kon — of wilde — toch niet meer licht werpen op de geheimzinnige gebeurtenissen dan Aardappel-Annie. Net als zij had Hawkins de rook wel gezien en ook de ontploffingen gehoord, maar hij had er geen idee van wat het allemaal te betekenen had. De bewoner van de berg met het verwilderde haar had hij ook nog nooit gezien.

'We zagen dat iemand hier nogal wat bomen heeft omgehakt,' zei Frank veelbetekenend.

Hawkins keek hem nijdig aan.

'Ja,' zei hij. 'Dat heb ik gedaan. Iemand mag toch op zijn eigen land wel bomen kappen, niet?'

'Het is anders een knappe hoeveelheid hout,' zei Joe.

'Ja,' voegde Frank eraan toe. 'En je kan er heel wat rook mee maken.' De korte, brede man bracht zijn geweer in de aanslag en richtte het wapen op de jongens.

'Ik mag een boon zijn als ik niet geloof dat jullie samenwerken met die ingenieurs!' riep hij.

De jongens gaven toe dat dit inderdaad zo was.

'Me land af voor ik je eraf schiet!' brulde Hawkins, rood van woede.

De jongens liepen de veranda af en de stem van een papegaai schreeuwde hen achterna.

'Kielhalen! Kielhalen! Kielhalen!'

Joe keek achterom en lachte.

'Prettige klanten!' zei hij.

Ze liepen dezelfde weg terug, tot ze er zeker van waren dat Hawkins hen niet meer kon zien en toen gingen ze naar het deel van het bos, waar ze de voetstappen het laatst hadden gezien. Maar de sporen hielden een paar honderd meter verder helemaal op. Degene die de voetsporen had gemaakt, was over een rotsachtig deel van de omgeving verdwenen en had geen sporen achtergelaten.

Teleurgesteld gingen de jongens op de terugweg. Ze waren juist bij de rand van het bos vlak boven de hut van Hawkins aangekomen, toen Joe een waarschuwing fluisterde.

Hawkins zat op de veranda. En bij hem zat — in een ernstig betoog gewikkeld — een lange, magere vreemdeling!

De vermiste geleerde

'Ik zou wel eens willen weten wie dat is,' zei Joe, terwijl hij met zijn broer achter wat struiken aan de rand van het bos gehurkt zat.

Frank schudde zijn hoofd. 'Kun je horen wat ze zeggen?' vroeg hij.

De beide jongens luisterden aandachtig, maar het gesprek was te ver weg om de woorden te kunnen verstaan. Ten slotte verdween de vreemdeling.

'Ik wou dat we hem achterna konden gaan,' zei Joe, toen de figuur van de man in de verte steeds kleiner werd.

'Ik ook,' gaf Frank toe. 'Maar op die kale helling zou hij ons beslist zien. Kom mee, laten we maar teruggaan naar het kamp.'

Het was al middag toen de jongens in het kamp van Carpenter terugkwamen. Vandaar konden ze zien dat Chet zich bij Bob en Dick in de boot gevoegd had. De jongen stond een beetje wankel op een van de bankjes en porde met een lange staak tussen wat struiken, die een meter onder water tegen de helling groeiden.

'Doe maar kalm aan, Chet!' riep Joe grinnikend. 'Die staak haalt je nog eens uit je evenwicht!'

Chet draaide zijn hoofd om en wilde Joe van repliek dienen, maar op hetzelfde moment bleef de staak in de struiken haken. Voor hij wist wat er met hem gebeurde, verdween de roeiboot onder zijn voeten en plofte hij in het water!

Hij kwam proestend en blazend aan de oppervlakte. Frank en Joe stonden op de kant dubbel van het lachen en Bob en Dick moesten ook tegen wil en dank lachen.

'Ik zie niet — in — wat er — te lachen valt,' sputterde Chet met een mond vol water.

'Dat zou je wel,' riep Joe terug, 'als je een foto van jezelf kon zien!'

Dick roeide de boot naar de jongen toe en Bob stak zijn hand uit en trok hem aan boord. Terwijl Dick terugroeide naar het kamp, zat Chet ontmoedigd op de bodem van de roeiboot.

'Ik zat toch al zo goed in mijn kleren,' klaagde hij, 'en nu gebeurt me dit nog.'

'Trek het je maar niet aan, Chet,' stelde Frank hem gerust. 'Ik rijd wel even naar Bayport om een nieuw stel kleren voor je te halen.'

Toen Frank twee uur later de veranda van zijn huis op liep, werd de deur voor hem opengedaan door zijn vader.

'Vader!' riep de jongen uit. 'Tjonge, wat ben ik blij u te zien! Wanneer bent u teruggekomen? Hebt u uw nieuwe zaak al opgelost?'

Fenton Hardy lachte en sloeg zijn zoon hartelijk op zijn schouder. 'Eén vraag tegelijk,' zei hij. 'Waar is Joe?'

Frank begon uit te leggen wat er gebeurd was, maar er was zoveel te vertellen, dat hij over zijn woorden struikelde. Meneer Hardy lachte hartelijk toen zijn zoon vertelde van het ongelukje dat Chet overkomen was in de roeiboot.

'En dat is de hele geschiedenis, vader,' besloot Frank. Hij voegde er somber aan toe: 'Tot dusver hebben we geen vorderingen gemaakt bij het oplossen van de verschillende mysteries!'

'Dat zou ik niet zeggen, jongen,' antwoordde de beroemde detective. 'Het oplossen van mysteries is dikwijls een kwestie van elimineren, van schiften dus. Hoe meer verdachten en aanwijzingen je elimineert, hoe dichter je bij het opsporen van de werkelijke misdadigers bent. Het komt me voor dat je in die richting al aardig gevorderd bent.' Hij boog zich naar de jongen toe. 'Het belangrijkste is altijd om het motief te vinden. Eén of meerdere personen veroorzaakt of veroorzaken een watertekort in Bayport. Waarom en hoe? Daar moet je dus achter zien te komen. Als je het motief eenmaal kent, dan ben je op de goede weg om de dader te vinden.'

'Dank u wel, vader,' zei Frank. 'Ik zal eraan denken. En hoe staat het met uw zaak?'

Meneer Hardy fronste zijn wenkbrauwen en legde toen uit dat hij werkte aan een opdracht van de Ace Laboratoria in Pomford, Illinois. Een maand geleden had Dr. Carl Foster, een natuurkundig ingenieur, een week verlof gevraagd. Dit verzoek was ingewilligd — en sindsdien had men van de geleerde niets meer vernomen.

De leider van het laboratorium was in alle staten. Dr. Foster had gewerkt aan een nieuw proces dat een revolutie zou kunnen betekenen in de bouwwereld en zonder hem zou het maanden duren voor men het werk kon voortzetten.

'Ik heb natuurlijk iedereen in het laboratorium ondervraagd,' vervolgde meneer Hardy. 'Ik ben ook naar het hotel gegaan waar Dr. Foster woonde. De enige aanwijzing die ik kon vinden waren deze stukjes papier.'

Hij nam twee doorgescheurde stukjes papier uit zijn portefeuille en gaf ze aan Frank.

'Dat zijn stukjes van een telegram,' merkte Frank op. Hij bekeek ze aandachtig. Op een van de stukjes geel papier stond een deel van een getypt woord: LEN. Op het andere stuk stond het woord BAY getikt.

'Zou dat Bayport kunnen betekenen?' vroeg de jongen.

'Best mogelijk,' gaf zijn vader toe. 'Maar het zou ook Bay Ridge, Bayview, Hudson Bay en nog wel honderd andere steden, dorpen en rivieren in Noord-Amerika kunnen zijn.'

Frank floot verbaasd tussen zijn tanden.

'Pomford ligt een heel stuk van Bayport vandaan,' voegde meneer Hardy er aan toe, 'en tot dusver heb ik het het beste geoordeeld een onderzoek in te stellen in de plaatsen, die met het woord BAY beginnen of eindigen en die in de omgeving van de laboratoria liggen.' Zijn gezicht betrok. 'Ik moet echter bekennen, Frank, dat ik de oplossing net zo min zie als jij!'

Frank grinnikte.

'Misschien kunnen we elkaar helpen!' stelde hij voor.

Er werd op de deur van de werkkamer geklopt. Het was mevrouw Hardy en ze was zeer verbaasd Frank te zien. De jongen legde uit, dat hij naar Bayport teruggekomen was om wat kleren voor Chet te halen.

'Ik geloof dat ik nu maar eens snel naar de boerderij van de Mortons moest,' zei hij.

Mevrouw Hardy glimlachte.

'Doe de Mortons de groeten,' zei ze. 'En, Frank,' riep ze de jongen achterna, 'ga even bij de loodgieter aan en vraag of hij vandaag langs kan komen om een lekkende kraan te repareren!'

'Prima!' riep Frank.

Terwijl hij zich even later voorzichtig met de wagen door het verkeer bewoog, keek hij naar een rij winkels. Plotseling werd zijn blik gevangen door een uithangbord boven een van de winkels, waarop te lezen stond: J. P. Klenger, Loodgieter.

Frank draaide zijn wagen in een parkeerhaven voor de winkel en sprong op het trottoir. Toen hij de deur van de winkel opendeed, rinkelde er een klein belletje en een gemelijk kijkende man met rood haar kwam van achter in de winkel aanlopen. Hij keek Frank op een onaangename manier aan, toen de jongen hem vertelde van de lekkende kraan.

'Wat moet ik daaraan doen?' vroeg hij.

Frank staarde hem verbaasd aan. 'Repareren,' zei hij nogal geprikkeld.

De man draaide zich om en liep naar de achterkant van de winkel. 'Sorry, knul,' antwoordde hij koel. 'Ik heb belangrijker dingen te doen.'

'Wat is er dan nog belangrijker voor een loodgieter dan te proberen geen water verloren te laten gaan in Bayport, tot het reservoir klaar is?' vroeg Frank woedend.

Bij het horen van het woord reservoir draaide de man zich abrupt om en keek Frank op een vreemde manier aan.

'Waarom probeer je het niet bij een andere loodgieter?' stelde hij voor, terwijl hij terug kwam lopen. 'Mijn boekhoudster is weggegaan omdat ze ging trouwen. Er moet toch iemand op de winkel blijven letten.'

Frank kreeg plotseling een ingeving. Hij dacht aan zijn schoolvriendin, Callie Shaw.

'Ik ken een meisje dat misschien wel op uw winkel wil letten,' zei hij. 'Ze zou uw boeken ook kunnen bijhouden.'

'O, ja?' vroeg Klenger geïnteresseerd. Hij wreef nadenkend over zijn kin. 'Wie is dat dan?' wilde hij weten.

'Geef me maar eens een potlood en een stuk papier,' zei Frank. 'Ik zal haar naam, adres en telefoonnummer opschrijven, dan kunt u een afspraak met haar maken.'

Klenger liep naar zijn bureau en haalde een potlood en een vel briefpapier met de naam van zijn firma uit een van de laden. Frank had nu meer papier dan hij nodig had en hij scheurde er dus een stuk af, schreef het adres, het telefoonnummer en de naam van Callie Shaw op en gaf het stuk papier aan de man.

Terwijl Klenger naar het papier keek, stond Frank in gedachten het stuk met het briefhoofd, dat hij nog steeds in zijn hand hield, op te vouwen. Zijn blik viel toevallig op het opgevouwen papier en zijn ogen schoten wijd open van verbazing. Hij verborg zijn handen snel achter de toonbank, zodat Klenger niet kon zien wat hij deed en toen vouwde hij het papier weer open. Het briefhoofd luidde:

J. P. Klenger, Loodgieter. En in het midden daaronder stond het woord: Bayport.

Snel vouwde de jongen het papier weer op de oude vouwen. Delen van twee woorden sprongen nu duidelijk in het oog:

LEN

BAY...!

Frank probeerde niets van zijn opwinding te doen blijken.

'Bedankt voor de tip,' zei Klenger kort, terwijl hij het stukje papier met de naam van Callie erop in zijn hand hield. 'Ik zal dat meisje direct opbellen.'

Frank wandelde nonchalant naar de deur en ging naar buiten. Maar zodra Klenger hem niet meer zien kon, spurtte hij naar een telefooncel op de hoek. Hij moest Callie opbellen voor Klenger dit deed en maken dat ze het baantje aannam en hij moest er ook voor zorgen dat Callie niet liet merken dat ze een vriendin van de Hardy's was. Frank deed haastig een dubbeltje in de gleuf van de telefoon en draaide Callie's nummer. Het meisje kwam zelf aan het toestel. Frank verknoeide geen tijd met een inleidend praatje. Hij vertelde over zijn bezoek aan de loodgieter en hoe de man zijn achterdocht had gaande gemaakt. Hij hoefde geen bijzonderheden te geven, want Callie was goed op de hoogte van de speurdersactiviteiten van de Hardy's. Maar nu was ze toch wel wat verwonderd toen Frank haar voorstelde als spionne voor hem op te treden in de winkel van de loodgieter.

'O, Frank ik zou het niet leuk vinden als meneer Klenger achterdochtig zou worden!' zei ze tegen de jongen. 'En veronderstel nou eens dat ik de hele boekhouding in de war laat lopen.'

Toen Frank het meisje verzekerde dat Klenger voornamelijk wilde dat ze op de winkel zou letten, beloofde het meisje aarzelend dat ze het baantje aan zou nemen als hij opbelde.

Plotseling zag Frank een lange, magere man langs de telefooncel lopen. Het was dezelfde man, die Frank en Joe hadden zien praten met Hawkins de Zeeman.

Hij liep de telefooncel uit en begon de man te volgen. Toen schoot hij snel door de deuropening van een fruitwinkel. De man was bij Klenger naar binnen gegaan!

Twee gemaskerde mannen

Toen de man binnen was, liep Frank langs de etalage van de winkel en hij keek voorzichtig de zaak in. Hij was nog juist op tijd om te zien dat Klenger en de vreemdeling naar de achterkant van de winkel liepen.

Ofschoon hij dolgraag wilde weten wat de mannen bespraken, begreep hij wel dat dit niet mogelijk was. Als hij de deur van de winkel opende, zou de bel zijn aanwezigheid verraden. De jongen stond in twijfel of hij de winkel in de gaten zou houden en de vreemdeling volgen, als hij naar buiten kwam, of dat hij de nieuwe ontwikkelingen aan zijn vader moest vertellen. Hij besloot het laatste te doen, want het leek heel waarschijnlijk dat Klenger op de een of andere manier iets te maken had met de verdwijning van de geleerde. En Fenton Hardy zou dat natuurlijk zo snel mogelijk willen weten. Frank sprong in de auto en reed naar huis.

Toen meneer Hardy het verhaal van zijn zoon hoorde, was hij het direct eens met de beslissing die hij genomen had. 'Als Klenger en die magere man iets te maken hebben met de verdwijning van Dr. Foster,' zei hij, 'dan zullen ze elkaar beslist nog wel eens ontmoeten.'

'En als die ontmoeting plaatsvindt in de winkel,' viel Frank in, 'dan hoort Callie misschien wel iets.'

Meneer Hardy beloofde dat hij in contact zou blijven met Callie en nadat hij zijn deel van een enorm diner verorberd had, ging Frank voor de tweede maal op weg naar de boerderij van de Mortons. Het werd al laat en hij wilde zo vlug mogelijk terug naar het kamp. Hij had gehoopt dat hij vlug wat kleren voor Chet had kunnen inpakken en dan zonder verder oponthoud had kunnen terugrijden. Maar Chet's moeder en vader en zijn zuster Iola stonden erop te horen op welke manier Chet zijn kleren was kwijtgeraakt.

Het werd al donker toen Frank ten slotte zijn auto in de richting van de Schedelberg koerste. Hij draaide zijn wagen de autoweg op en trapte het gaspedaal diep in. De naald van de snelheidsmeter wees naar honderd en daar bleef hij. Ongeveer vijftien minuten later verminderde Frank snelheid en hij reed de wagen van de betonnen weg het pad op dat naar de streek van de Tarnackrivier voerde. Hij had nog maar een klein stukje afgelegd, toen hij in het spiegeltje het schijnsel van een enkele koplamp zag, dat hem achterop kwam. Het licht haalde hem snel in en Frank besefte dat het de lamp van een motor was.

De motor kwam naast de auto rijden. Er zaten twee mannen op en ze waren beiden gemaskerd!

'Aan de kant!' beval de man die reed, terwijl hij naar de kant van de weg wees.

Frank dacht snel na. Er was een kansje dat hij sneller kon rijden dan de motor en dat hij op die manier zou kunnen ontsnappen. Het leek wel of de andere man zijn bedoeling raadde, want hij haalde een pistool uit zijn zak en richtte het wapen op de jongen.

Frank zette zijn wagen aan de kant van de weg en draaide het contactsleuteltje om. De motor stopte onmiddellijk naast hem en de twee mannen stapten af. Een van hen was klein, met een breed en gespierd postuur. Frank's hart begon sneller te kloppen. De ander — de berijder van de motor — was lang en mager!

'Kom uit die wagen!' beval de magere man.

Frank wierp een blik naar het pistool dat de kleine man nog steeds op hem gericht hield en gehoorzaamde.

'Wat heeft dat te betekenen?' vroeg hij.

'Jij bent er een van Fenton Hardy,' zei de magere. Toen Frank het niet ontkende, vervolgde hij: 'Wat doet je vader aan de verdwijning van die ouwe?'

Frank keek hem gespannen aan. 'Wie bedoel je?' vroeg hij.

'Hou je maar niet van de domme,' beet de magere man hem toe. 'Je weet heel goed wie ik bedoel. Wat heeft Hardy over zijn verdwijning ontdekt?'

'Ik weet niet waar je het over hebt,' zei Frank.

De man keek hem een ogenblik aan en haalde toen zijn schouders op. 'Er zijn wel manieren om koppige jongens aan het spreken te krijgen,' zei hij. Hij wendde zich tot de kleine man. 'Laat die knul maar eens zien wat ik bedoel,' beval hij.

'Goed, Veger.'

Frank keek wanhopig de weg af of er een andere auto in aantocht was. Maar er was in het donker geen enkel licht te ontdekken.

'En nog iets,' vervolgde Veger, 'bemoei je niet meer met andermans zaken op die berg. Er zijn daar heel wat graven, maar er is altijd nog plaats voor twee nieuwe!'

Zijn metgezel vloekte onderdrukt. Zijn linkerhand bleef in de zak van zijn jas haken en hij probeerde hem met de hand waarin hij het pistool hield weer los te krijgen.

Onmiddellijk nam Frank een sprong naar de struiken langs de kant van het pad.

'Pak hem!' hoorde hij Veger schreeuwen.

Frank dook instinctief in elkaar. Hij voelde een hevige stoot toen hij met zijn hoofd tegen een rotsblok botste. Het volgende ogenblik werd alles donker om hem heen!

Krijgsraad

Frank had er geen idee van hoe lang hij bewusteloos gelegen had. Toen hij weer bijkwam, klopte zijn hoofd en had hij een pijnlijke snee in zijn voorhoofd.

Hij voelde er voorzichtig aan en schudde toen zijn hoofd om wat beter bij zijn positieven te komen. Hij hoorde als van grote afstand het geluid van stemmen. Toen realiseerde hij zich dat het geluid slechts van enkele meters afstand kwam, namelijk van de andere kant van de struiken. Veger en de kleine man doorzochten zijn auto!

Er naderden nu voetstappen en de jongen liet zich slap op het gras vallen, alsof hij bewusteloos was. Door bijna dichtgeknepen oogleden zag hij hoe de mannen op hem neerkeken.

'Kom mee,' zei Veger ten slotte. 'Van hem kunnen we toch geen inlichtingen meer krijgen.'

Frank wachtte tot hij het brullen van de motor hoorde. De machine sloeg eerst af en verdween toen in de nacht met een zeer onregelmatig geronk.

Frank stond duizelig op en liep naar de auto. Het was duidelijk te zien dat de wagen onderzocht was aan het geopende handschoenenkastje, de links en rechts neergegooide sleutels, lampjes en verkreukelde papieren en landkaarten op de bank.

Frank startte de motor en reed de wagen het pad weer op. Toen hij om een bocht reed, zag hij een boerderij en hij stopte om te vragen of hij even mocht opbellen. Fenton Hardy kwam zelf aan het toestel.

'Wat is er aan de hand, Frank,' vroeg hij ongerust. 'Je stem klinkt alsof je ziek bent.'

'Ziek niet, vader,' antwoordde de jongen. 'Alleen maar wat beverig. Maar dat is zo over, hoor.'

Hij vertelde zijn vader van de overval. Meneer Hardy luisterde geïnteresseerd naar Frank's beschrijving van de mannen en de mogelijkheid dat een van hen wel eens de lange, magere man zou kunnen zijn, die Frank op de berg en later in de winkel van Klenger had gezien.

'Het komt me voor, vader,' zei de jongen, 'dat het mysterie van het verdwijnende water op de een of andere manier iets te maken heeft met uw verdwenen geleerde!'

'Mij ook, Frank,' stemde de detective in. 'En het lijkt wel bijna zeker dat Bayport bedoeld werd in het telegram, waarvan ik een stuk gevonden heb.'

Frank hing de hoorn op de haak, nadat hij zijn vader beloofd had voorzichtig te zijn en hij betaalde de boer voor het gesprek. Maar de boerin weigerde de jongen weg te laten gaan, voor ze een verband had aangebracht op zijn voorhoofd.

Het was al laat toen Frank ten slotte in het kamp van Carpenter aankwam. Er was die middag een regenbui gevallen op de berg en de bestijging van het smalle, glibberige pad was moeilijk en gevaarlijk. Joe en Chet begroetten hem enthousiast, maar hun stemming sloeg om in bezorgdheid toen ze het verband om zijn voorhoofd zagen.

'Wat is er gebeurd?' vroeg Joe.

Frank vertelde het hele verhaal. Hij begon met de terugkomst van meneer Hardy en besloot met de overval door de gemaskerde mannen.

'Tjonge!' riep Chet uit en hij schudde verbaasd zijn hoofd. 'Jij maakt toch ook van alles mee!'

Frank grinnikte en gaf zijn vriend het pak kleren dat hij meegebracht had.

'Hier, Chet,' zei hij. 'Nu kun je mij en Joe gezelschap houden als we achter die kerel aan gaan.'

'Watte?' slikte Chet moeilijk. 'Mij niet gezien!' verklaarde hij toen, terwijl hij het pak in zijn armen klemde en naar zijn tent liep. 'Ik ben veel te fijn gebouwd voor dat zware werk.'

De Hardy's lachten hartelijk. Frank keek om zich heen en merkte dat de twee ingenieurs niet in het kamp waren.

'Waar zijn Bob en Dick?' vroeg hij.

'Ze zijn naar de dam gegaan,' antwoordde Joe. 'Bob heeft vanmiddag een witte streep op een rotsblok geschilderd, om de waterhoogte aan te geven. Ze zijn nu gaan kijken of het peil van het water gelijk is aan het niveau van vanmiddag.'

Terwijl de jongens naar hun tenten liepen, vertelde Joe wat er die dag gebeurd was. Hij had in de middag weer rook zien opstijgen van de top van de berg. Joe had met zijn ogen nauwkeurig de plaats vastgesteld waar de rook was opgestegen, maar toen hij een paar uur later naar de plek was geklommen, had hij geen spoor van het vuur kunnen ontdekken.

Chet stak op dat ogenblik zijn hoofd uit de shelter.

'Hé!' riep hij. 'Hoe denken jullie over wat eten? Ik ben uitgehongerd!'

Met Chet voorop liepen de jongens naar de keet, die Carpenter's Hove genoemd werd. En daar, na een late maaltijd bestaande uit broodjes, priklimonade en het restant van de taart van tante Gertrude, belegde Frank een krijgsraad.

'Het watertekort is nu al een paar dagen een ernstig probleem, mannen,' zei hij. 'Maar nu wordt de toestand werkelijk penibel. Ik hoop dat Bob snel het lek in het reservoir vindt!'

'Zeg dat wel,' stemde Chet in. 'Maar hoe?'

'Het enige dat we zeker weten,' zei Joe, 'is dat Aardappel-Annie en Hawkins de Zeeman vastbesloten zijn hun land te beschermen en dat ze alles zullen doen om het water uit de vallei te houden.'

'Ik ben ervan overtuigd dat er belangrijker mensen dan die twee zijn, die er interesse bij hebben dat het Tarnackreservoir zich niet vult,' zei Frank. 'Ik geloof dat we moeten zoeken naar iets dat het verband bewijst tussen deze geschiedenis en de vermissing van Dr. Foster.'

Chet stopte nog een half broodje in zijn mond.

'Bedoel je dat het geheime project waar Dr. Foster aan werkte op een of andere manier iets te maken heeft met de Schedelberg?' mompelde hij met volle mond.

'Dat is best mogelijk,' glimlachte Frank.

'Ik zie het verband nog niet,' wierp Joe tegen.

'Ik ook nog niet,' zei zijn broer. 'Maar alles wat ik vandaag gehoord heb, wijst erop, dat er verband bestaat tussen Klenger, Dr. Foster en de magere man die Veger heet. En die magere man hebben we op de berg gezien!'

'Dat is best mogelijk,' knikte Joe. 'Maar hoe zit het dan met die theorie van Bob?' vroeg hij een ogenblik later. 'Bob is er nog steeds van overtuigd dat het water wegloopt door een ondergronds kanaal.'

'Ik geloof helemaal niet dat er een oude tunnel is,' gromde Chet. 'Ik heb op alle mogelijke plaatsen langs de kant gepord met die staak en er is niets gebeurd.'

'Niets behalve een nat pak,' bracht Joe hem grinnikend in herinnering.

Chet snoof even.

'Er moet een tunnel zijn,' zei Frank met overtuiging. 'Het water kan op geen enkele andere manier weglopen.' Toen schoot hem plotseling iets te binnen. 'Wacht eens even!' riep hij opgewonden uit.

'Wat is er?' wilde Joe weten.

Frank keek hem aan.

'Zei Dick niet dat het water overdag stijgt in het reservoir?'

Joe knikte.

'Maar hij zei dat het water nooit hoger komt dan zes meter.'

'En weet je nog dat Bob al die plankjes weer heeft opgevist, die hij in het water had gegooid?'

'Tuurlijk,' zei Joe. 'Dat was even voor middernacht.'

'Dan is het dat!' riep Frank opgewonden uit.

'Wat is wat?' viel Chet hem in de rede.

Frank wendde zich tot zijn vriend.

'Als er werkelijk een ondergronds kanaal is — en daar verwed ik mijn laatste gulden om — dan loopt het water er alleen 's nachts door! Daarom toonden de plankjes helemaal geen stroming aan, die erop zou kunnen duiden waar het water wegstroomt! En dat kunnen we bewijzen door iets 's nachts in het water te doen!'

'En als dat kanaal bestaat, dan gaat dat spul ook mee en dan kunnen we kijken of het er aan de andere kant uitkomt!' maakte Joe de zin af. Hij was al even opgewonden als Frank.

'Maar waar is de andere kant?' vroeg Chet sceptisch.

'Volgens het boek dat Bob heeft gelezen, stroomde de ondergrondse rivier naar de baai van Bayport,' antwoordde Frank. 'Maar aangezien de hele kuststrook in die buurt wat gezonken is, kan de monding van de rivier wel een heel eind verder in de baai liggen.' De jongens waren even stil en overwogen ieder voor zich de mogelijkheden van het plan.

'Hé!' riep Chet plotseling uit. 'Ik ruik rook!'

De jongens snoven eens.

'Kijk eens of er iets op de kachel staat aan te branden, Chet,' stelde Frank voor.

Chet kwam moeilijk uit zijn stoel omhoog en liep naar de kachel. 'Niks te zien,' meldde hij.

Chet kwam teruglopen en staarde toen naar een bepaalde plek. Er kringelden kleine rooksliertjes tussen de vloerdelen van de houten keet! Frank en Joe sprongen overeind.

'Kom mee, Frank!' riep Joe. 'Het brandt onder de vloer!'

'Neem die emmer water mee!' beval Frank en hij wees naar de emmer, die achter zijn broer stond.

Joe greep de emmer, terwijl Frank naar de deur rende.

De oudere jongen trok aan de kruk, maar de deur ging niet open. Hij rukte nogmaals uit alle macht.

'Chet!' hijgde hij. 'Help eens een handje!'

De dikke jongen pakte de kruk ook beet en samen probeerden ze het nog eens.

'Die deur zit zeker klem,' hijgde Frank. 'Ik krijg er geen beweging in!'

'Laten we de ramen proberen!' riep Joe.

Ze renden naar de twee ramen van de keet, maar deden snel een paar stappen achteruit. De vlammen lekten al aan de houten kozijnen! Joe gooide de emmer water erover heen, maar de vlammen kwamen steeds hoger. De jongens keken elkaar aan. Ze zaten in de val!

De bergbewoner

Wanhopig keken de jongens in het rond naar een middel om te kunnen ontsnappen. Frank nam een stoel op en sloeg ermee tegen de deur — maar die gaf niet mee.

Een vurige tong schoot onder de deur door en likte gretig aan de vloer. Een dichte rook drong nu door de kieren in de keet en er viel een brandende dakspaan naar beneden.

De jongens kregen tranen in de ogen van de rook en ze begonnen te hoesten.

En toen, net op het moment dat er geen uitweg meer mogelijk scheen, hoorden ze opgewonden stemmen — en een ogenblik later sneed het scherp van een bijl door een plank van de deur!

'Dat is Bob!' riep Joe uit.

'Tjonge, wat zal ik blij zijn hem te zien!' mompelde Chet zwakjes.

De drie jongens grinnikten tegen elkaar. Hun ogen straalden van vreugde en opluchting.

'Neem alles van waarde mee dat je pakken kunt!' beval Frank.

De jongens liepen haastig door het kleine vertrek en laadden hun armen vol met kleding, levensmiddelen en instrumenten. De slagen van Bob's bijl hadden de deurstijl versplinterd en een ogenblik later vloog de deur open en de jongens renden naar buiten. Ze lieten hun pakken vallen en zogen hun longen vol met frisse lucht. Bob en Dick keken de jongens bezorgd aan.

'Wat is er gebeurd?' vroeg Bob.

'Dat zouden wij ook wel eens willen weten!' verklaarde Joe.

'Er is brand uitgebroken onder de keet,' zei Frank tegen de lange ingenieur. 'En toen we hem wilden blussen kwamen we tot de ontdekking dat de deur klem zat!'

'Die deur klemde niet!' zei Dick nu. 'Het hangslot zat erop!'

'Het hangslot!' zei Joe naar adem snakkend.

'Ja,' zei Bob grimmig. 'Iemand heeft het hangslot dichtgeknipt, terwijl jullie binnen waren!'

'En daarna heeft hij de keet in brand gestoken!' voegde Frank er langzaam aan toe.

Ze wachtten tot het vuur doofde en de keet nog slechts een zwarte, smeulende puinhoop was en toen onderzochten ze zorgvuldig de grond er omheen. Er stonden verschillende voetafdrukken in de zachte aarde, maar ze konden er geen enkele herkennen.

Toen ze het zoeken opgaven, klemde Joe vastbesloten zijn kaken op elkaar.

'Dat is nog een appeltje dat we te schillen hebben met... met...' Hij hield hulpeloos op.

'Met wie?' plaagde Frank.

Joe grinnikte schaapachtig.

'Dat weet ik niet,' gaf hij toe. Toen voegde hij er strijdlustig aan toe. 'Reken maar dat iemand daarvoor zal boeten!'

De jongens hielpen Bob en Dick de spullen, die ze uit de keet gered hadden naar hun shelters te dragen. Op een open plek ernaast sloegen de ingenieurs hun eigen tenten op. Deze hadden deel uitgemaakt van de kampeeruitrusting, die ze in de keet hadden bewaard.

De volgende dag gingen Frank en Joe op weg langs een kant van het reservoir. Ze bleven ongeveer een meter boven het water lopen. Achter hen sjokte Chet. Hij had nogmaals als zijn overtuiging uitgesproken dat de ondergrondse afvoer niet bestond, maar hij wilde toch de opwinding niet missen, voor het geval dat de jongens de afvoer toch vonden.

De helling langs het water was bedekt met rotsen, groepjes struiken en slingerplanten, die zelfs tot onder de waterspiegel doorgroeiden. Bij ieder van deze opeenhopingen van rotsen en struikgewas kon de ingang van de tunnel verborgen liggen.

De jongens porden met lange stokken tussen de struiken, maar het losrukken van de dicht ineengegroeide massa takken en bladeren was een langdurig en moeizaam werk, dat geen vruchten afwierp.

Chet ging op een steen zitten en veegde zijn voorhoofd af.

'Foei, wat is het warm!' zei hij. Hij ging wat verzitten en schoot toen omhoog, alsof er een geweer op hem was afgevuurd.

'Au!' gilde hij. Hij bracht zijn hand aan zijn zitvlak en trok er voorzichtig een doorn uit. Hij keek er woedend naar.

'En dat komt allemaal doordat ik me door jullie heb laten overhalen om mee te gaan zoeken naar die verdraaide tunnel!' verklaarde hij.

'Wat zeg je!?' daagde Joe hem uit. 'Het was helemaal je eigen idee om mee te gaan!'

Chet liet zich met een plof op een platte steen vallen, na eerst met de grootste omzichtigheid te hebben vastgesteld dat er geen doornen lagen.

'Jullie hadden toch nee kunnen zeggen,' wees hij hen op redelijke

toon terecht.

Joe keek zijn broer aan.

'Wat moet je nou met zo'n vent beginnen?' vroeg hij. Frank keek nadenkend naar het water.

'We zouden hem kopje-onder kunnen laten gaan,' stelde hij voor. 'Daar zeg je zoiets,' stemde Joe in, en zijn ogen begonnen te glinsteren bij het idee. Chet verbleekte.

'Heb het hart eens!' zei hij zwakjes, en hij begon verwoed overeind te krabbelen.

'Kom mee, Joe. Grijp hem!' gilde Frank.

Lachend pakten de Hardy's hun vriend beet. Frank nam Chet's tegenstribbelende armen en Joe zijn voeten.

Ze begonnen de jongen in de richting van het water te schommelen. 'Een!' telde Frank. 'Twee...'

Plotseling hoorden de jongens een krakend geluid boven zich. Ze keken snel omhoog. Van een goede zestig meter boven hen kwam een kolossaal rotsblok langs de helling op hen toegerold. 'Plat liggen!' schreeuwde Frank en hij gooide zich tussen het dichte gebladerte en bedekte zijn hoofd met zijn armen. Joe en Chet volgden onmiddellijk zijn voorbeeld. Een ogenblik later kwam het rotsblok op hen aangestormd. In de laatste seconde sloeg het tegen de steen waarop Chet zoeven gezeten had, sprong over de languit liggende jongens heen en plonsde in het water! Frank stond met een verbeten gezicht op. 'Kom mee,' zei hij tegen de anderen.

Ze renden tegen de helling op naar de plek, waar het rotsblok losgeraakt was. Er was niemand te zien. Ze onderzochten alle struiken in de naaste omgeving, maar ten slotte gaven ze het zoeken verslagen op. Chet, die teruggegaan was naar de plek waar het rotsblok losgeraakt was, slaakte plotseling een kreet.

'Hé, kijk eens!'

Frank en Joe holden naar de plek waar hun vriend stond. Van een rotsblok vlakbij keek een menselijke schedel hen grinnikend aan!

'De bergbewoner!' riep Joe uit.

'Het ziet er naar uit, dat hij degene is die dat rotsblok op ons heeft afgestuurd,' zei Frank langzaam.

Hij onderzocht de grond zorgvuldig naar voetafdrukken, maar de helling bestond hier uit niets dan steen.

Chet ging moeizaam op een stuk steen zitten, na argwanend achter zich te hebben gekeken of er weer niet rotsblokken in zijn richting kwamen. Frank en Joe gingen bij hem zitten.

Even later zagen ze een rookkolom van de top van de berg omhoog stijgen. Niettegenstaande Chet's protesten en sombere voorspellingen, besloten de Hardy's nog eens een poging te wagen om de oorsprong vast te stellen van de rooksignalen — als ze dat tenminste waren. Ze begonnen de helling te beklimmen in de richting van de rokende top van de Schedelberg en even later liepen ze met een boog om de vruchtbare plek heen, die de tuin vormde van Aardappel-Annie. De oude vrouw had knolrapen, wortelen en bieten gerooid en ze zagen dat ze een mand met die groenten aan haar arm hing en over de helling wegstrompelde.

'Ik ben benieuwd waar ze met dat spul naartoe gaat,' peinsde Joe.

Frank staarde de kleiner wordende figuur na en begon toen weer aan de klim naar de top. Gestadig doorklimmend kwamen de jongens ten slotte bij de rand van het bos. Vlak onder hen lag de hut van Hawkins de Zeeman.

Ze keken nogmaals in de richting van de rookkolom, maar ze zagen dat er geen rook meer te bespeuren viel.

'Wat moeten we nu doen?' kreunde Joe.

Frank dacht even na.

'Nu we zo ver zijn, kunnen we net zo goed door gaan,' besloot hij.

Joe weifelde even, maar hij stemde ermee in om toch verder te gaan. Ze hadden nog maar nauwelijks hun klimpartij hervat, toen ze het geluid hoorden van een bijl, die in hout sloeg.

De Hardy's keken elkaar opgewonden aan. Het geluid kwam uit het bos, op niet meer dan een paar honderd meter van hen vandaan!

'Kom mee!' riep Frank uit.

Ze klauterden over de verspreid liggende rotsblokken. Toen het geluid van de bijl duidelijker werd, kropen ze voorzichtig voorwaarts.

Ze waren halverwege de plek, vanwaar ze vermoedden dat het geluid kwam, toen het plotseling stil werd. De jongens bleven staan en keken bezorgd voor zich uit. Zou hun komst misschien opgemerkt zijn? Ze wachtten even of het hakken weer zou beginnen.

Toen dat niet gebeurde, begon Frank te rennen. Joe en Chet volgden zijn voorbeeld en al spoedig kwamen ze bij een kleine, open plek. Frank wees. Aan de rand van de open plek zagen ze de stronken van een paar pas omgehakte bomen.

Hij liep erheen en boog zich voorover. 'Kijk hier eens,' zei hij.

Joe keek in de richting van Frank's uitgestoken vinger. In de aarde stonden de voetafdrukken van de man die een teen miste! Frank volgde de afdrukken een stukje en zag dat ze naar een klein paadje liepen.

'Kom op!' riep hij. 'Deze kant op!'

Ze liepen nu heel voorzichtig, want ze wisten niet hoe dicht ze bij hun prooi waren. Ze raakten de sporen een keer kwijt, maar Joe vond een pas afgehakte tak, die de man kennelijk verloren had en algauw hadden ze het spoor weer te pakken.

Terwijl ze snel verder liepen, viel Chet's oog op een zakmes, dat bij een boom lag. Hij staarde er ongelovig naar. Op het handvat stonden de letters C.M. gegraveerd!

'Hé!' riep hij. 'Kijk eens wat ik gevonden heb!'

Frank en Joe liepen naar hun vriend toe.

'Dat is mijn mes,' zei Chet. 'Het zat in de zak van mijn broek, die gestolen is.'

'Fijn, Chet,' zei Joe. 'Als we die kerel te pakken kunnen krijgen, heb jij misschien je kleren ook terug.'

Door de zachte aarde van het pad, waren de voetafdrukken makkelijk te volgen en ze schoten flink op. Maar plotseling boog het pad linksaf en de voetafdrukken verdwenen.

Verbijsterd onderzochten de jongens de grond. De man had kennelijk het pad verlaten en was over het gras verder gegaan. Maar in welke richting?

Als in antwoord op hun vraag hoorden ze op kleine afstand rechts van hen een zeer zwak geluid. Frank legde zijn vinger op zijn lippen en maakte een gebaar naar de anderen om hem te volgen. Geruisloos kropen ze verder en ze zochten zoveel mogelijk dekking achter bomen.

Even later stak Frank zijn hand op.

Op een kleine open plek recht voor hen zagen ze een man die op een omgevallen boomstam zat. Hij had een ingevallen gezicht en was zo mager, dat het wel leek of zijn botten door zijn vel staken. Lang, piekig haar hing over zijn gezicht en laag in zijn nek en hij krabde in een zware, onverzorgde baard. Hij zat een knolraap te eten — hij slikte de stukken in, zonder zich de tijd te gunnen om te kauwen — en op de grond naast hem lagen wat stukken hout en een bijl.

Chet's ogen vielen bijna uit zijn hoofd. De man had blote armen, want de mouwen waren uit zijn versleten hemd gescheurd, maar hij droeg een nieuw khaki short.

'Dat is mijn broek!' gilde Chet.

De man stond snel op en liet de half opgegeten knolraap vallen. Hij keek de jongens kwaadaardig aan. Toen greep hij de bijl en vluchtte met een schel, kakelend gelach het bos in!

Klenger's verdwijning

'Achter hem aan!' schreeuwde Joe.

De jongens renden de vluchtende figuur achterna, maar ze zagen algauw dat hun moeite vergeefs was. De lange, benige gedaante schoot tussen de bomen door alsof de duivel hem op de hielen zat. Hij sloeg wild met zijn armen, zijn haar wapperde om zijn hoofd en zijn benen gingen op en neer als zuigerstangen.

Toen de groteske figuur in het bos uit het gezicht verdween, begrepen de jongens dat het geen zin had nog verder achter hem aan te gaan.

'Nou, in ieder geval weten we dat hij de man is, die een teen kwijt is,' zei Frank, toen de jongens eenmaal stilstonden.

'Ja, en dat hij mijn kleren gestolen heeft!' voegde Chet er nijdig aan toe.

'Op een of andere manier kan ik het hem niet kwalijk nemen,' zei Joe grinnikend. 'Hij ziet eruit, of hij ze veel harder nodig heeft dan jij!'

'Hèhè,' snoof Chet. Hij schudde treurig zijn hoofd. 'Dat was mijn mooiste khaki short,' zei hij klagend. De Hardy's schoten in de lach.

'Kop op, Chet,' zei Frank tegen zijn vriend. 'Misschien kunnen we een fonds in het leven roepen om een nieuwe voor je te kopen.'

Chet's gezicht klaarde op en de jongens begonnen te praten over de vreemde bergbewoner. Het was nu wel duidelijk dat hij verantwoordelijk was voor de explosies bij de tenten van de jongens; en de rook die ze hadden gezien, was ongetwijfeld veroorzaakt door het hout dat hij gekapt had. Maar wie hij was en wat de reden voor zijn handelwijze was en waar het hout verbrand werd, was nog steeds een even groot mysterie als eerst.

'Het is waarschijnlijk een kluizenaar,' zei Frank, in antwoord op de eerste vraag.

'Daar zag hij in ieder geval wel naar uit,' gaf Joe toe.

'Nou, wie het ook is, ik zou hem niet graag op een donkere avond in deze bossen tegenkomen,' merkte Chet op. 'En zeker niet als hij met een paar schedels loopt te sjouwen.'

Toen de jongens terug waren in het kamp, wachtten ze op Bob en Dick om hun te vertellen over hun ontmoeting met de kluizenaar. Maar toen er geruime tijd was verstreken en de ingenieurs nog steeds niet waren verschenen, besloten Frank en Joe hun plan met het reservoir ten uitvoer te leggen.

Twee uur later liepen de Hardy's in gezelschap van Chet langs de helling van het water, waar de roeiboot van Bob lag. In hun armen droegen ze een vreemde sortering artikelen: een namaak-eend, die witgeschilderd was en waar op de zijkanten de initialen F en J stonden; een platte schijf dennenhout met dezelfde initialen en ten slotte een duig van een vat, eveneens witgeschilderd en voorzien van rode strepen. Chet keek bezorgd om zich heen, toen Frank de boot over het donkere water roeide. Het piepen van de riemen en het druipen van het water dat eraf liep, waren de enige geluiden die de jongens hoorden.

'Laat nu maar gewoon drijven,' zei Joe, toen de boot dicht bij de andere oever kwam.

Frank haalde de roeispanen binnenboord en Joe liet de eend in het water zakken. Frank roeide verder en hield de boot een flinke meter van de kant af. Toen lieten Joe en Chet het beschilderde stuk dennenhout overboord zakken en even later ten slotte de duig.

Het was al laat toen ze het reservoir rondgevaren hadden, maar ze hadden de voldoening te weten, dat als er al een ondergrondse afvoer bestond, minstens een van de voorwerpen met de stroming meegesleept zou worden.

'Hoe lang denk je dat het duurt voor dat spul door die tunnel is?' vroeg Joe.

Frank dacht een ogenblik na en zei toen:

'We weten natuurlijk niet zeker waar de uitgang van het afvoerkanaal is. De geoloog, wiens boek Bob gelezen heeft, was van mening dat de stroom ergens in de baai bij Bayport uitkwam.'

'Dat is meer dan dertig kilometer...'

Frank viel hem in de rede:

'Ja, in vogelvlucht. Maar hoe weten we dat die ondergrondse stroom de kortste weg volgt? En hoe weten we dat er geen richels en rotsen en andere obstructies zijn, waar de voorwerpen, die we hebben uitgezet, achter kunnen blijven steken?'

'En bovendien,' zei Joe, 'moeten we er wel rekening mee houden dat het water maar gedurende een paar uur per nacht door die oude rivierbedding loopt.'

'Daar heb je gelijk in,' gaf Frank toe. 'Als die afvoer een normale waterloop was of een stroomversnelling als bij een watermolen, dan zouden de spullen, die we in het reservoir gegooid hebben in een paar uur in de baai zijn, als de tunnel daar tenminste heenloopt. Maar ik denk dat het eerder een paar dagen zal duren.'

Joe knikte.

'Maar toch moeten we maar plannen maken, om zo snel mogelijk naar die dingen te gaan zoeken. Anders hebben we kans dat de vloed alles meesleurt de baai uit en dan komen we er nooit achter.' Frank maakte de roeiboot weer vast aan de lijn en stapte aan land.

'Zo, dat is dat,' zei hij, terwijl hij over het water keek. 'Wat zouden jullie ervan zeggen als we eens terugreden naar Bayport?'

'Mij best,' antwoordde Joe.

Ze pakten een paar dingen in, die ze nodig zouden hebben en Frank schreef een briefje voor Bob en Dick, waarin hij hen inlichtte over de kluizenaar en beloofde dat ze over een dag of twee terug zouden komen. Hij zette het briefje opgevouwen op het veldbed van Bob, waar de ingenieur het beslist zou vinden.

Tante Gertrude lag in bed te lezen, toen de Hardy's in hun wagen kwamen aangereden. Maar toen ze hoorde hoe graag Chet nog een punt cake of taart zou hebben voor hij doorging naar zijn eigen huis, trok ze welwillend haar kamerjas aan en kwam naar beneden.

Frank vertelde enkele van hun belevenissen en zijn tante klikte afkeurend met haar tong.

'Waar is vader?' vroeg Joe even later.

'Hij is vanavond opgebeld en toen is hij weggegaan,' zei tante Gertrude. 'Hij zei dat hij morgen pas terugkwam.'

'Was het een telefoontje over de zaak Foster?' vroeg Frank nieuwsgierig.

'Dat weet ik niet,' antwoordde ze snibbig. 'Je moet nu toch onderhand wel weten dat je vader me niets vertelt dat met zijn werk te maken heeft.'

Chet at de laatste kruimels van zijn taart op en keek spijtig naar zijn lege bord. Toen stond hij met een zucht op.

'Nu moet ik weg,' zei hij tegen de jongens. 'Ik zie jullie morgen wel.' Hij keek tante Gertrude stralend aan. 'Dank u wel voor de taart.'

De volgende ochtend zaten de jongens aan het ontbijt, toen de telefoon ging. Mevrouw Hardy nam de hoorn op.

'Het is Callie,' zei ze tegen Frank. 'Ze zegt dat ze je onmiddellijk moet spreken!'

'Waar is ze?' vroeg Frank, terwijl hij zijn stoel achteruit schoof.

'Ze is in de drogisterij even voorbij de winkel van meneer Klenger,' zei zijn moeder. 'Ze zegt dat ze belangrijk nieuws voor je heeft!'

'Ik ga er maar direct heen!' riep Frank opgewonden uit, terwijl hij in zijn jasje schoot.

'Ik ga mee!' zei Joe prompt.

'Prima, maar schiet dan op!' riep Frank en hij rende de deur uit. 'Ik haal de wagen vast even!'

Frank zag een plaatsje om zijn wagen neer te zetten voor de drogisterij en reed de auto er handig in. Toen de jongens uitstapten, rende Callie hen tegemoet.

'Wat is er gebeurd?' vroeg Frank bezorgd. 'Je kijkt zo angstig!'

'Dat ben ik ook,' zei Callie. 'Tenminste ik was het,' verbeterde ze met een lachje. 'Maar het gaat al over, hoor.'

Ze keek zenuwachtig links en rechts de straat in en wenkte de jongens toen naar de ingang van een leegstaande winkel, waar ze niet zo gemakkelijk gezien konden worden.

'Meneer Klenger heeft me vanochtend ontslagen,' zei Callie, zodra ze van het trottoir waren.

Frank's ogen werden groot van verbazing.

'Waarom?' vroeg hij.

'Hij betrapte me erop dat ik een telegram overschreef, dat hij ontvangen had,' legde Callie uit. 'Hij was ziedend. Ik heb nog nooit in mijn leven iemand zo kwaad gezien!'

'Wat stond er in dat telegram?' vroeg Joe nieuwsgierig.

'Meneer Klenger heeft het afschrift dat ik gemaakt heb verscheurd,' zei Callie. 'Maar ik weet nog precies wat erin stond.' Ze fronste nadenkend haar wenkbrauwen. 'Er stond in...,' zei ze.

'Wacht even,' zei Frank haastig. 'Ik schrijf het meteen op.' Hij haalde een klein notitieboekje uit zijn zak met een potlood. 'Zo, brand maar los!'

'Het telegram luidde: 'Syndicaat overtuigd dat je zaak vertraagt. Wat is er aan de hand. Kan Retsof afleveren. Wanneer.' En de ondertekening was 'Ben'.'

Frank krabbelde de laatste woorden van het bericht op en de twee Hardy's keken met gefronste wenkbrauwen naar de tekst.

'Retsof,' peinsde Frank. 'Dat klinkt als een Russische naam.'

'Misschien is het wel een codenaam,' opperde Joe.

'Zou wel kunnen,' stemde Frank in, terwijl hij nadenkend naar de woorden staarde. 'Ik heb het!' riep hij plotseling uit. 'Het is Foster, van achter naar voren gespeld!'

Joe's ogen glinsterden.

'Dat is dan een definitief bewijs dat Klenger iets te maken heeft met de verdwijning van Dr. Foster!' juichte hij. De jongens grinnikten in stijgende opwinding.

'Waar kwam dat telegram vandaan, Callie?' vroeg Frank aan het meisje.

'Uit Chicago,' antwoordde ze prompt. 'Het is vanmorgen aangekomen.'

'Wat zei Klenger toen hij zag dat je het stond over te schrijven?'

'Hij noemde me een bemoeial, Frank! Hij zei dat hij geen nieuwsgierige mensen om zich heen wilde hebben. Hij zei dat ik eruit lag.'

'Wanneer is dat allemaal gebeurd?' vroeg Frank.

'Net nadat meneer Klenger bezoek had gehad van een man,' antwoordde Callie.

'Een lange, magere man?' vroeg Frank snel.

'Ja,' antwoordde Callie verwonderd. 'Meneer Klenger noemde hem Veger.'

'Dat dacht ik al,' merkte Frank grimmig op. 'Veger is de man die we op de berg hebben zien praten met Hawkins, de Zeeman,' zei hij tegen Joe, 'en het is ook een van de twee mannen, die me overvallen hebben.' Frank dacht een ogenblik na.

'Misschien kunnen we beter eens een praatje met Klenger gaan maken,' besloot hij ten slotte.

'Dat kan niet!' riep Callie uit. 'Hij heeft direct nadat hij me ontslagen had de winkel gesloten. Hij zei dat hij de stad uitging.'

De jongens staarden haar ontsteld aan. Als Klenger Bayport verliet, kon het wel eens gebeuren dat ze nooit de sleutel tot de twee mysteries zouden vinden.

Ze brachten Callie met de auto naar huis. Daar aangekomen vroeg Frank om de telefoongids.

'Ik zoek Klenger's huisadres,' zei hij tegen Joe. 'Als Callie het bij het rechte eind heeft, dan is hij misschien thuis nog aan het pakken.'

Frank schreef het adres van Klenger op en een ogenblik later koerste hij de wagen in de richting van zijn huis.

Het huis lag iets van de straat af aan een korte oprijlaan. Toen de jongens de veranda opliepen, zagen ze dat de jaloezieën neergelaten waren. Frank drukte op de knop van de bel, maar er kwam geen antwoord. Joe probeerde door een raam te gluren, maar zijn uitzicht werd door de jaloezie belemmerd.

Ze gingen weer terug naar de auto en toen ze instapten, keek Joe nog even achterom. Was het verbeelding, of had hij werkelijk even het gezicht van een vrouw gezien, dat vanuit een raam op de bovenverdieping op hen neerkeek?

Hij zei tegen Frank wat hij gezien meende te hebben en zijn broer dacht even na.

'Als het Klenger's vrouw was,' zei hij nadenkend, 'dan is hij niet voorgoed weg. We gaan nog wel eens terug, om ons geluk nogmaals te beproeven.'

Toen de jongens thuiskwamen, bleek ook meneer Hardy weer terug te zijn. Ze lieten hem de tekst van het telegram zien en hij bestudeerde de inhoud aandachtig.

'Er is nu geen twijfel meer aan dat Klenger iemand is, die we in de gaten moeten houden,' zei de detective.

Frank vertelde hem van de mogelijkheid dat Klenger Bayport verlaten had en zijn vader fronste zijn wenkbrauwen.

'Dat kan ik wel nagaan.' Hij pakte de telefoon. 'Ik wil een interlokaal gesprek met Chicago,' zei hij tegen de telefoniste. Hij keek nog eens naar het telegram op zijn bureau. 'Ik zal proberen de afzender van het telegram te vinden,' legde hij uit.

Frank en Joe lieten hun vader alleen bij de telefoon.

'Zal ik eens wat zeggen?' zei Frank, toen ze eenmaal de werkkamer uit waren. 'Hoe eerder we de Speurder uit het boothuis halen, om naar die voorwerpen te zoeken, die we gisteravond in het reservoir gegooid hebben, hoe beter. Over een uur is het vloed.'

'Laten we dan meteen gaan,' antwoordde Joe.

Ze reden naar het boothuis, waar hun snelle motorboot lag. Frank stapte in de kajuit van het ranke vaartuig en drukte op de knop van de starter.

De motor pakte niet direct en Frank stak zijn hand uit om het nog eens te proberen. Maar voor hij de knop weer kon indrukken, hoorden de jongens het ronken van een motorfiets die achter het boothuis tot stilstand kwam.

De motor van het voertuig sloeg over, sputterde toen onregelmatig en sloeg even later helemaal af. Joe zag een gespannen uitdrukking op Frank's gezicht komen.

'Wat is er, Frank?' vroeg hij snel.

'Die motorfiets!' fluisterde Frank. 'Dat ding maakt net zo'n geluid als de motor waar Veger op reed, toen hij me die avond aanhield!'

Een bezoek aan Brookside

Frank en Joe sprongen uit de Speurder en renden naar de achterkant van het boothuis.

De motorfiets stond in de schuur, maar de berijder was nergens te zien.

Frank keek vlug de schuur rond. In een hoek van het wankele gebouwtje was een deur, die naar de aanlegsteiger voerde. Hij gooide de deur open en ze renden de steiger op. Op een paar meter afstand stond een lange, magere man aan het stuur van een motorboot.

'Dat is Veger!' riep Frank opgewonden uit. De jongens hoorden de motor sputterend aanslaan.

'Kom mee!' riep Frank uit, terwijl hij naar de Speurder rende. 'We gaan hem achterna!'

'Ga jij maar alleen, Frank!' riep Joe hem na. 'Ik probeer onderhand uit te vinden wie de eigenaar van die motorfiets is!'

Frank beduidde met zijn hand dat hij het prima vond. Een ogenblik later gleed de Speurder van de steiger vandaan en ronkte snel achter het andere vaartuig aan.

Joe ging terug naar de schuur en hij bekeek de motorfiets aandachtig. Er zat een leren tas aan het zadel, maar die bevatte niets anders dan een motorbril en een paar vette lappen. Hij bestudeerde de nummerplaat. Iedere staat in Amerika heeft nummerplaten met andere kleuren en letters en daardoor kon Joe zien, dat deze nummerplaat in een aangrenzende staat was afgegeven. Hij leerde het nummer uit zijn hoofd.

Hij liep naar de auto en reed naar huis terug. Gelukkig was meneer Hardy nog thuis en Joe vertelde hem de nieuwste ontwikkelingen. Een kwartier later had Fenton Hardy de informatie, die zijn zoon nodig had. De nummerplaat was afgegeven aan meneer Timothy Kimball uit Brookside.

'Brookside!' riep Joe uit. 'Dat is net over de staatsgrens! Daar kan ik in een uur heen rijden!'

'En wat wil je doen als je daar eenmaal bent?' vroeg zijn vader.

'Nou, dan eh... dan...,' Joe wist het kennelijk niet. 'Tjonge,' zei hij, terwijl hij zijn vingers door zijn haar haalde. 'Daar heb ik helemaal niet aan gedacht!'

'Het is altijd het beste eerst een plan te maken, voor je tot daden overgaat,' was de raad van de detective. 'Het kan best zijn dat Kimball de man is, die in de motorboot zit — de man die Veger genoemd werd. Maar de motorfiets kan ook wel geleend zijn door een vriend van Kimball — of door iemand die in zijn dienst is.'

'Misschien is die motorfiets wel van Kimball gestolen,' opperde Joe.

'Dat kan ook,' gaf meneer Hardy toe. 'De zaak is, dat je misschien alleen maar kunt afgaan op hetgeen Kimball zegt.'

'Dat is waar,' zei Joe nadenkend.

'Het beste wat je doen kunt is zoveel mogelijk van die Kimball te weten zien te komen, voor je contact met hem opneemt,' raadde zijn vader aan. Hij krabbelde iets op een stukje papier en gaf het toen aan Joe. 'Hier heb je de naam van de stadsredacteur van Het Brookside Nieuws. Het is een oude vriend van me. Als iemand je inlichtingen over Timothy Kimball kan geven, dan is hij dat.'

'Dank u wel, vader,' zei de jongen dankbaar. 'Ik zal eens een praatje met hem gaan maken.'

Een uur later stapte Joe het kantoor van de krant binnen. Hij liep langs verslaggevers, die druk bezig waren het laatste nieuws op schrijfmachines uit te tikken, en haastig rondlopende kopij jongens en ratelende telexmachines.

Achter in het grote kantoor was een deur met het opschrift: Tom Taylor, Stadsredacteur. Joe deed de deur open en ging naar binnen.

Tom Taylor was een enorm grote man, met een rood gezicht, die verwoed op een sigaar zat te knauwen en opdrachten gaf aan zijn secretaresse met een stem, die bijna op een blaf leek. Maar toen Joe vertelde wie hij was, toonde de redacteur zich onverwacht vriendelijk.

'Zo, dus jij bent een zoon van Fenton Hardy!' Hij keek de jongen aandachtig aan. 'Je vader en ik hebben samen aan heel wat zaakjes gewerkt.' Toen werd hij zakelijk. 'Wat kan ik voor je doen?'

Joe vertelde hem wat hij weten wilde.

'Kimball, hè?' Tom Taylor kauwde nadenkend op zijn sigaar. 'Ik denk dat ik je wel wat inlichtingen over hem kan geven.'

Hij wendde zich tot zijn secretaresse. 'Mary, geef me de knipsels eens over Timothy Kimball.'

Een paar minuten later werd een bundel krantenknipsels uit het archief van de krant op het bureau van Taylor gelegd. De stadsredacteur keek het bundeltje snel door.

'Timothy Kimball,' las hij hardop voor. 'Leeftijd: vijfenzestig. Beroep: President-directeur van de Kimball Constructie Maatschappij. Heeft een zoon, Timothy jr.'

'Hoe oud is die zoon?' viel Joe hem in de rede.

'Eenendertig,' antwoordde Taylor.

Joe onderdrukte met moeite zijn opwinding. De man die Veger genoemd werd was ongeveer van dezelfde leeftijd!

'Ik weet toevallig dat die Timothy junior een vrij waardeloze vent is,' zei de redacteur. 'Hij heeft zijn vader al heel wat moeilijkheden bezorgd; hij heeft ongedekte cheques afgegeven, heeft veel omgang met duistere figuren en maakt het in het algemeen zijn vader nogal moeilijk!'

Joe luisterde aandachtig.

'Kimball was van mening dat wat meer verantwoordelijkheid zijn zoon wel op het rechte pad zou houden en dus heeft hij hem directeur van de maatschappij gemaakt,' vervolgde Tom Taylor. 'Maar naar ik hoor is het experiment geen groot succes geweest.'

Hij schoof de knipsels van zich af. 'Wil je nog iets anders weten?' vroeg hij.

'Nee, dank u wel!' antwoordde Joe. 'Dat is meer dan genoeg!'

Hij schreef het adres van de Kimball Constructie Maatschappij over en vertrok.

Twintig minuten later stond hij bij de receptie van de Kimball Maatschappij.

'Wie kan ik zeggen dat er is?' vroeg het meisje van de telefooncentrale.

'Joe Hardy.'

Ze lichtte meneer Kimball in en wendde zich toen weer tot Joe: 'U kunt naar binnen gaan,' zei ze. 'Het kantoor van meneer Kimball ligt achter die deur.'

Een man met grijze haren en een verweerd gezicht keek op, toen de jongen binnenkwam. Hij stond op en stak zijn hand uit.

'Ben jij niet een zoon van meneer Hardy?' vroeg hij, nerveus glimlachend. 'Van Fenton Hardy, de detective?'

Joe gaf toe dat dit zo was. Meneer Kimball nodigde Joe met een gebaar uit plaats te nemen.

'Wat is het doel van je bezoek?' vroeg hij even later, terwijl hij een briefopener in zijn hand ronddraaide.

Uw zoon, wilde Joe zeggen.

Maar hij besloot niet zo pardoes met de deur in huis te vallen.

'Meneer Kimball,' zei Joe, 'ik heb gisteren een motorfiets in Bayport gevonden, die op uw naam staat. Ik heb zo het idee dat hij gestolen is.'

Meneer Kimball trok zijn wenkbrauwen op.

'Ik heb wel een motorfiets,' gaf hij toe. 'Die wordt gebruikt om berichten van het kantoor naar de ingenieurs op de werken te brengen. Maar waarom denk je dat hij gestolen is?'

'Ik had de man die erop reed al eens eerder gezien,' antwoordde Joe tactisch, 'en wel in tamelijk verdachte omstandigheden.'

Meneer Kimball staarde naar zijn handen. 'Hoe ziet hij eruit?' vroeg hij ten slotte.

'Hij is lang en mager,' zei Joe. 'En hij is ongeveer dertig jaar.' De briefopener viel uit de handen van de man en hij trok zenuwachtig met zijn mond.

'Ik zal eens zien of er iemand met die beschrijving in onze dienst is,' zei Kimball, terwijl hij de telefoon van de haak nam.

Joe spande zich in om te horen wat hij en de man aan de andere kant van de lijn tegen elkaar zeiden, maar hij hoorde niets anders dan een gemompel.

Meneer Kimball legde de hoorn op de haak en keek de jongen aan. 'Er is inderdaad iemand met die beschrijving bij ons in dienst,' zei hij vriendelijk. 'Maar wat het stelen van de motorfiets betreft, vergis je je. De man werd met een boodschap door de bedrijfsleider naar Bayport gestuurd.'

'Ik begrijp het,' zei Joe. Na even gezwegen te hebben, vroeg hij: 'Heeft u er bezwaar tegen me de naam van de man te noemen?'

Meneer Kimball hief met een verontschuldigende glimlach zijn handen omhoog.

'Het spijt me,' zei hij, 'maar ik geloof niet dat ik daar goed aan doe.'

'Was het misschien Veger?' vroeg Joe snel.

De jongen dacht even een blik van angst in de ogen van meneer Kimball te zien, maar hij schudde vastberaden zijn hoofd. 'Nee, het spijt me.'

Hij wierp een blik op een kleine klok op zijn bureau. 'En als je me nu wilt excuseren, ik heb een afspraak.'

Joe stond ook op. Hij draaide zich om, alsof hij wilde vertrekken, toen vuurde hij nog een laatste schot af.

'Meneer Kimball,' zei hij, 'mag ik misschien eens een foto van uw zoon zien?'

'Van mijn zoon?' stamelde Kimball. 'Waarom is dat?'

'Ik heb reden om aan te nemen, dat hij de man is, die de motorfiets heeft weggenomen,' zei Joe kalm.

Het gezicht van meneer Kimball werd vuurrood en hij deed een stap in de richting van de jongen.

'Eruit!' beval hij met trillende stem. 'Wat mijn zoon doet gaat niemand behalve hemzelf en mij wat aan! Eruit!'

Joe liep terug naar de auto. Hij was er nu des te meer van overtuigd dat de man die Veger genoemd werd inderdaad Timothy Kimball jr. was!

Frank's verdwijning

Toen hij terugkwam in Bayport, zag Joe tot zijn verbazing dat Frank niet naar huis teruggekeerd was. En meneer Hardy was er ook niet, want die was weer voor een zaak weg.

'Dit huis is nog erger dan een station!' brieste tante Gertrude. 'De hele dag hollen hier de mensen maar in en uit en dan verwachten ze dat Laura en ik vierentwintig uur service verlenen in de restauratie! En we zijn zo dom dat we dat nog doen ook!'

Joe begreep dat zijn tante iets speciaals voor haar broer had klaargemaakt en nu bang was dat hij niet op tijd terug zou zijn voor het eten. De jongen deed net of hij de lucht van het eten opsnoof.

'Mmmm!' zei hij. 'Er ruikt hier iets erg lekker in huis!'

Zijn tante keek vergenoegd en klemde toen haar lippen op elkaar. 'Het wordt tijd dat je het merkt!' zei ze snibbig. Ze ging hem voor naar de keuken. Op de tafel stond een grote schaal vol met oliebollen met jam.

'Tjonge,' riep Joe uit. 'U laat me toch niet wachten tot het avondeten, voor ik daar van proeven mag?'

'Hum,' snoof tante Gertrude. 'Alsof ik niet weet dat je er een gapt op het ogenblik dat ik me omkeer.'

Ze gaf hem een oliebol en keek naar zijn gezicht of hij hem lekker vond. Ze hoefde niet lang te wachten.

'Dat is de lekkerste oliebol die ik ooit gegeten heb!' zei Joe.

'Praat niet met je mond vol!' zei zijn tante snibbig. En voldaan ging ze naar boven.

Joe grinnikte en nam nog een enorme hap. Het was maar goed dat Chet er niet was, dacht hij. Chet zou huishouden als een wervelstorm in die schaal oliebollen.

Doordat hij aan Chet dacht, schoten hem ook de namaakeend, de duig en het stuk dennenhout te binnen, die ze in het reservoir gegooid hadden. Het zou nu wel gauw tijd zijn om de wacht te betrekken in de baai, om vast te stellen of die voorwerpen door de ondergrondse stroming uit het reservoir meegevoerd waren.

Hij draaide het telefoonnummer van de Morton-boerderij. Chet nam zelf het gesprek aan.

'Ha, die Chet,' zei Joe. 'Wat zou je ervan zeggen om over een half uur naar de steiger te komen?'

'Waarom?' vroeg Chet voorzichtig.

Joe grinnikte. Het was net iets voor Chet om geen risico te lopen als er werk aan de winkel zou kunnen zijn!

'We moeten op wacht voor de spullen, die we in het reservoir gegooid hebben,' legde hij uit.

'Nu al?' zei Chet klagend.

'Natuurlijk. Je kunt nooit weten wanneer dat spul opduikt. En als dat gebeurt, moet er toch iemand in de buurt zijn!'

'Oké,' gaf Chet aarzelend toe. 'Maar in een half uur red ik het niet. Ik ging net eten.'

'Doe dat maar niet,' zei Joe. 'Ik heb tante Gertrude gevraagd om iets voor ons in te pakken. Ze heeft net een partij oliebollen met jam gemaakt.'

'Oliebollen met jam!' riep Chet uit. 'Ik ben over een kwartier bij je!'

Joe lachte en hing de hoorn op. Hij zette de mand met eten, die zijn tante had klaargemaakt, in de auto en reed naar de steiger. Hij zette zijn wagen tegenover de schuur, waar hij de motorfiets had gezien en liep er op weg naar de steiger heen. Hij deed de deur van het gebouwtje open en stapte naar binnen. Toen bleef hij als aan de grond genageld staan. De motorfiets was er niet meer!

Joe fronste zijn wenkbrauwen. Veger was zeker teruggekomen en had de motor meegenomen. Maar als dat zo was, waarom was Frank dan ook niet teruggekomen?

Joe wist niet wat hij ervan denken moest en liep naar de steiger. De motorboot van de magere man lag er niet en de Speurder lag ook niet op zijn vaste plaats.

'Hé!' riep Chet. Hij zat op de reling van de steiger en keek heel verontwaardigd. Toen zag hij de bezorgde uitdrukking op het gezicht van zijn vriend.

'Wat is er aan de hand?' vroeg hij.

'Frank is al een paar uur weg,' zei Joe. 'Ik ben bang dat hem iets overkomen is.'

'Tjonge,' zei Chet. 'Ik wou dat we iets konden doen.'

Joe gaf hem de mand met eten.

'Chet, zou je het erg vinden om alleen in een roeiboot te gaan zoeken naar die dingen, die we in het reservoir gegooid hebben?' vroeg hij. 'Ik heb een idee waar Frank heen kan zijn en dat wil ik onderzoeken.'

'Dat wil ik best hoor,' verzekerde de jongen hem. 'Ik zal Biff Hooper opbellen. Misschien heeft die wel zin om met me mee te gaan.'

'Prachtig,' zei Joe. Hij ging terug naar de schuur.

'Tot ziens!' riep hij.

Joe onderzocht de stoffige grond van de schuur en volgde de sporen van de motorfiets naar de straat. Maar daar hadden de zware banden geen afdrukken meer achtergelaten.

Joe staarde nadenkend naar de straat. Toen stapte hij in de auto en reed naar het hoofdbureau van politie.

Commissaris Collig keek hem gemelijk aan.

'O, ben jij het!' zei hij.

'Wat is er dan?' vroeg Joe.

'Als jullie je neus in andermans zaken steken, is er altijd wat aan de hand,' zei de man met het rode gezicht tegen de jongen.

Joe was een beetje geprikkeld maar hij liet niets merken. Hij wist heel goed dat Collig geen gelegenheid voorbij liet gaan om zure opmerkingen tegen hen te maken.

'Een meneer Kimball uit Brookside heeft me opgebeld,' vervolgde Collig. 'Hij gaf me het nummer van een motorfiets, die hij terug wilde hebben. Hij zei dat jij die motor in Bayport gezien had.'

'Dan hebt u hem dus weggehaald!' riep Joe uit.

'Wat?'

'U heeft dus de motorfiets uit die schuur laten halen en hem teruggestuurd naar meneer Kimball.'

'Welke schuur?' brulde de politieman.

Joe staarde hem verwonderd aan. 'Bedoelt u dat u die motorfiets niet gevonden heeft?'

'Nee, verdraaid nog aan toe!' De zware kaken van commissaris Collig trilden van woede. 'Riley heeft de hele middag rondgezworven om het donderse ding te vinden! Hij zei dat er in heel Bayport geen motorfiets van dat merk met het opgegeven nummer te vinden was!'

'Hij stond in een schuur achter de steiger,' legde Joe uit. 'Vanaf de straat was hij natuurlijk niet te zien.'

'Dit is wel de juiste tijd om me dat te komen vertellen, dat moet ik zeggen!' zei Collig, terwijl hij de jongen nijdig aankeek. 'Toen ik meneer Kimball vertelde dat die motorfiets niet in Bayport was, veegde hij me behoorlijk de mantel uit!'

'Ik zou wel eens willen weten wie dat ding heeft weggenomen,' zei Joe.

'Dat weet ik niet,' zei de politieman kortaf. 'En het kan me niet schelen ook. Ik wil nooit meer iets over die verdraaide dingen horen.'

Op dat ogenblik reed brullend een motorfiets langs het politiebureau en Collig werd gewoon purper. Joe luisterde aandachtig of de motor misschien onregelmatig liep, maar hij ronkte met een prachtige regelmaat.

De jongen liep naar de deur en keek nog even om naar de commissaris. De man was in alle staten van woede!

Toen Frank, later op de avond, nog steeds niet boven water was gekomen, werden de Hardy's toch werkelijk ernstig ongerust. Fenton Hardy kwam even over tienen thuis. Hij vertelde dat hij langs het spoorwegstation en de busstations was geweest, om vast te stellen of Klenger de stad verlaten had. Hij had echter geen enkele aanwijzing dat dit het geval was, tenzij hij met de auto was vertrokken en meneer Hardy was van mening dat hij nog steeds in Bayport was.

Joe luisterde maar half, door zijn bezorgdheid om zijn broer en toen zijn vader uitgesproken was, vroeg hij hem om raad.

'We zullen eerst de baai eens afzoeken,' besloot zijn vader. 'Frank kan niet erg ver weg zijn in de Speurder, tenzij de benzinetank van de boot helemaal vol was. Ik zal de havenpolitie vragen of ze ons in hun boot de baai op willen varen.'

Na twee uur zoeken langs de oevers van de Barmetbaai en in de kreken, hadden ze nog geen spoor gevonden van de vermiste jongen of van de Speurder.

De politieboot koerste naar dieper water. Naar ieder schip werd een signaal uitgezonden en ieder lichtschijnsel en vreemd geluid werd onderzocht, maar van Frank geen spoor.

'Het spijt me, meneer,' zei de brigadier van politie ten slotte tegen meneer Hardy. 'Ik ben bang dat we moeten terugkeren.'

'Laten we nog één ding proberen,' pleitte Joe. 'Het Merriam Eiland.'

De brigadier weifelde.

'Als je broer op dat eiland was,' zei hij, 'dan zou de vuurtorenwachter wel een berichtje naar de wal geseind hebben.'

'Het kan best zijn dat Frank daar is, zonder dat de vuurtorenwachter er iets vanaf weet,' merkte Joe op. 'Misschien ligt hij wel ergens gewond op het eiland.'

'Goed dan,' gaf de brigadier toe, terwijl hij aan het stuurwiel draaide.

Al spoedig lag de door wind en golven geteisterde opeenhoping van rotsen, die het Merriam Eiland vormde, voor hen. De boot ging zo dicht als maar mogelijk was langs een smalle strook zand en Joe sprong overboord in het ondiepe water en waadde aan land.

'Kijk eens!' riep hij uit.

Plotseling werd in het ronddraaiende licht van de vuurtoren de witte romp van de Speurder zichtbaar. De boot lag aan een kleine steiger. Een oude man met grijs haar en gekleed in een zeemanstrui met een hoge kol leunde over de reling van de omloop van de hoge vuurtoren. Hij bracht een megafoon aan zijn mond.

'Wie ben je en wat zoek je hier?' riep hij.

'Ik zoek mijn broer!' gilde Joe naar boven.

'Die is hier niet!'1 riep de ander terug. 'Er is niemand anders op het eiland dan ik!'

'Hij moet hier zijn!' riep Joe. 'Zijn boot ligt aan de steiger.' Hij wees naar de boot en zag dat de vuurtorenwachter in de aangegeven richting keek. Toen schudde de oude man zijn hoofd.

'Hij is niet hier!' herhaalde hij en toen ging hij de vuurtoren weer in. Joe draaide zich om en zag dat zijn vader naast hem stond.

'Het bevalt me helemaal niet,' zei meneer Hardy. Ze liepen naar de Speurder en onderzochten de boot zorgvuldig. Het bleek dat de benzinetank leeg was. In de kajuit vonden ze Frank's schoenen en zijn jasje. En toen, na lang zoeken, vond Joe datgene waarnaar ze gezocht hadden: een boodschap van Frank. Tussen de knoppen van de kortegolfzender zat een opgevouwen stuk papier vastgeklemd.

Terwijl meneer Hardy bijlichtte met een zaklantaarn vouwde de jongen het briefje open. Ze lazen zwijgend de inhoud. De brigadier kwam nu ook naar hen toe.

'Bent u hier bijna klaar, meneer?' vroeg hij aan de detective.

'Brigadier, als u voor ons een blik benzine hebt, gaan mijn zoon en ik met onze eigen boot terug naar Bayport,' zei meneer Hardy. 'Hartelijk bedankt voor uw hulp. Als we Frank vinden, laten we het u wel weten.'

De brigadier haalde de benzine, salueerde en waadde weer terug naar de politieboot. Joe en zijn vader keken toe, hoe de boot achteruit naar dieper water voer en toen met een boog van schuim in de richting van Bayport koerste.

Ze lazen het briefje van Frank nogmaals. Het luidde: 'Stap over op Veger's...'

Ze vroegen zich af waarom de jongen zijn bericht niet had afgemaakt. Had hij misschien haast gehad? Of was hij gestoord bij het schrijven? En waarom had hij zijn schoenen en zijn jasje uitgedaan? Ze keken naar het donkere water, alsof daar de oplossing van het raadsel te vinden was.

Op drift

Frank had de achtervolging van Veger's snelle boot ingezet. Hij stuurde de Speurder behendig over de Barmetbaai en ontweek de grote schepen en de kleinere bootjes, terwijl hij de snelheid van de boot zo hoog mogelijk hield om de afstand tussen hemzelf en Veger te verkleinen.

De motorboot van de magere man koerste naar open zee — en op veilige afstand om het wantrouwen van de man niet gaande te maken, volgde de Speurder.

De twee boten bleven ongeveer een half uur op gelijke afstand van elkaar. Toen zag Frank dat de boot van Veger een bocht maakte in de richting van Merriam Eiland.

Hij draaide aan het stuurwiel van de Speurder en het ranke, snelle vaartuig maakte een wijde, schuimende boog toen het de andere boot volgde.

Recht voor hem was de vuurtoren van Barmet, een hoge, witte toren, die de schepen waarschuwde voor klippen en zandbanken. Aan de voet van de toren strekte zich het rotsachtige Merriam Eiland uit. Veger verminderde snelheid en de boot beschreef voorzichtig een cirkel om het eiland.

Ik zou wel eens willen weten, waarom hij daarheen gaat, peinsde Frank.

Frank wachtte tot het vaartuig achter een uitstekende rotsformatie verdwenen was en toen schakelde hij de motor van de Speurder uit en liet de boot in de richting van een kleine steiger drijven, die aan een smal stukje strand lag. Toen de boot langs de steiger schuurde, sprong Frank eruit en maakte het vaartuig vast. Hij keek naar de vuurtoren, maar nergens was enige beweging te ontdekken.

'Ik denk dat de vuurtorenwachter slaapt,' mompelde hij.

De veronderstelling van de jongen was juist. Overdag, behalve als het mistte, was de vuurtoren op zichzelf al een waarschuwing voor de inkomende en uitgaande schepen. Maar 's nachts hield de vuurtorenwachter de wacht en hield het oog op het water dat verlicht werd door het langzaam ronddraaiende licht. De waakzaamheid van de oude man had al menig schip van de klippen gered.

Hij bleef langs de waterlijn lopen, klauterde over scherpe rotsblokken en rende over de korte stukken vlak strand naar de plek, waar hij de boot van Veger had zien verdwijnen. Hij kwam al spoedig bij een kleine inham en zag het vaartuig op korte afstand van de kust zachtjes op en neer deinen. Veger liep op het strand heen en weer, terwijl hij een sigaret rookte en herhaaldelijk in de richting van de zee staarde. Frank dook weg achter wat keien.

De minuten verstreken. Het werd een uur. Frank zag dat Veger eerst ongeduldig werd en toen kwaad. Hij liep met korte driftige stappen op het zand heen en weer, en bleef van tijd tot tijd even staan om naar de zee te turen.

Ten slotte trok hij zijn schouders op, gooide zijn sigaret in het water, rolde toen zijn broekspijpen op en waadde snel naar de boot. Op dat moment klonk helder en duidelijk het geluid van een motorboot over het water. Veger bleef staan en hield zijn hand boven zijn ogen. Frank keek ook. De boot kwam recht op het strand af. Maar in plaats van naar de inham te varen, bleef de boot een eind voor de branding liggen. De man aan het stuurwiel frommelde aan iets dat hij in zijn hand hield en toen gooide hij een blikken bus in het water. Hij wuifde naar Veger, wees naar het blik en draaide de boot weer in de richting van Bayport.

Wat is dat nou? dacht Frank verwonderd.

Hij zag het blik op de golven op en neer dansen. Toen werd het voorwerp door de branding gegrepen en een witte schuimkop nam het mee naar het strand.

Veger waadde in de schuimende branding en viste het blik uit het water op. Hij haalde het deksel eraf en trok er een stuk papier uit. Langzaam las hij het briefje. Toen maakte hij woedend een prop van het papier en gooide het in het water. Hij waadde naar de motorboot en maakte hem los. Een paar seconden later voer de boot langzaam uit de inham en koerste toen met brullende motor door de golven van Bayport.

Frank stond van achter de keien op en rende naar het strand. Hij waadde door de branding en viste de prop uit het woelige water. Toen hij op het strand terug was, vouwde hij voorzichtig het doorweekte papier open. De inhoud luidde als volgt:

'Bijeenkomst uitgesteld tot negen uur vanavond. Ontmoet je bij de boei bij de vuurtoren.' De ondertekening ontbrak.

Frank keek over het water. Een goede honderd meter uit de kust lag een boei, waarvan de bel zachtjes klepperde.

Dat moet de boei zijn, die in het briefje bedoeld wordt, peinsde hij. Hij keek op zijn horloge. Er was nog tijd genoeg om terug te keren naar Bayport, om dan later naar het eiland terug te komen om de ontmoeting, waarop in het briefje gezinspeeld werd, bij te wonen. Fluitend liep Frank langs het water terug in de richting van de Speurder.

Hij gooide de lijn van de boot los en nadat hij in de kajuit geklommen was, drukte hij op de startknop. Maar de motor sputterde alleen wat; hij sloeg niet aan. Frank keek snel naar de benzinemeter. De benzinetank was leeg!

Frank overwoog of hij Joe en meneer Hardy een boodschap zou sturen via de kortegolfzender aan boord van de motorboot, maar dit plan bracht hij na enig nadenken niet tot uitvoering. Ze zouden natuurlijk wel ongerust worden door zijn wegblijven. Maar als hij hen van zijn plan vertelde, dan zouden Joe of zijn vader er misschien op staan om met hem mee te gaan en als er meer dan één Hardy luistervink speelde bij de ontmoeting, dan zouden ze wel eens ontdekt kunnen worden. Frank keek over het water naar de boei. Vanaf de pier was de afstand ongeveer honderdvijftig meter, maar de jongen was ervan overtuigd dat hij dat stuk wel kon zwemmen, als de tijd daartoe rijp was.

Hij ging in de kajuit zitten en keek op zijn horloge. Hij zou nog lang moeten wachten, voor het tijd was.

Aanvankelijk hoorde Frank het geluid niet. Het vervelende wachten had hem eerst hongerig gemaakt en daarna slaperig. Hij doezelde vredig met zijn kin op zijn borst.

Toen klonk het geluid weer; het was onmiskenbaar het gebrom van een motor.

Frank's hoofd schoot omhoog. Hij vond de verrekijker, die in een kastje van de boot lag en richtte het instrument op het water. Door de sterke glazen zag hij de kleine rode en groene navigatielichten van een naderende, maar zich toch nog op flinke afstand bevindende motorboot.

Frank keek op zijn horloge. Het was twintig minuten voor negen.

'Tjonge!' zei hij. 'Ik moet opschieten!'

Hij nam een vel papier en een potlood en schreef een briefje voor Joe en zijn vader. Hij wilde hun vertellen dat hij zich zou verstoppen in de boot van Veger om te proberen af te luisteren wat er bij de ontmoeting tussen de mannen werd besproken. 'Stap over op Veger's...,' schreef hij haastig. Op dat moment brak de punt van zijn potlood.

Frank keek er woedend naar. Hij zocht zonder succes in de boot naar een ander potlood of een pen en toen probeerde hij een mes te vinden om het potlood te kunnen slijpen.

Hij gaf het ten slotte maar op en klemde het briefje tussen de knoppen van de kortegolfzender. Hij deed zijn jasje en zijn schoenen uit en stapte op het dek van de Speurder. Toen dook hij behendig in het water en begon naar de boei te zwemmen.

De branding was nog onstuimiger dan hij verwacht had en toen de golven over zijn hoofd sloegen, hapte hij naar adem. Hij paste een langzame borstslag toe en zwom gestaag naar de boei. De jongen kon de motorboot nu duidelijker zien en hij voelde een tinteling van verwondering en opluchting toen zijn oog op een sloep viel, die achter de motorboot was vastgemaakt. Het zou nu makkelijker voor hem zijn om zich te verbergen, dan hij aanvankelijk gedacht had. De minuten verstreken en het woelige water eiste een zware tol van Frank's krachten.

Eindelijk was hij bij de boei en hij greep de ijzeren ketting beet, die onder water verdween. Het drijvende baken dobberde op de golven op en neer en spattend schuim vloog in het gezicht van de jongen. Enige minuten later maakte de motorboot een bocht om de boei heen en kwam toen tot stilstand. De boot lag nu rustig op het water met de sloep achter zich en Frank zag hoe Veger aan boord kwam en het duister in staarde.

De jongen wist dat de man hem door de boei niet kon zien en zijn kans afwachtend zwom hij voorzichtig naar de sloep. Frank zwom erheen, hees zich voorzichtig in de sloep, en trok een dekzeil over zich heen.

Even later naderde de motorboot, die Frank en Veger al eerder hadden gezien, ook de boei.

Frank hoorde het geluid van schurend hout, toen de twee boten langszij kwamen. Hij tilde een hoek van het dekzeil op en staarde naar de laatstaangekomen motorboot.

Er kwamen twee mannen uit de kajuit en ze stapten aan boord van Veger's vaartuig. De een was een onbekende voor de jongen. De ander was Klenger!

De twee mannen namen samen met Veger plaats in de kajuit van de motorboot en het drietal begon ernstig te praten. Frank luisterde ingespannen, maar het geluid van hun stemmen ging verloren in het klotsen van de golven tegen de boten en het klingelen van de bel.

Daar moet ik iets op vinden! zei hij vastbesloten in zichzelf. Hij kroop naar de voorkant van de sloep en terwijl hij zich voorzichtig oprichtte, voelde hij naar de kabel. Zijn tastende vingers vonden het touw en haast onmerkbaar trok hij de sloep dichter naar de motorboot toe.

Frank kon de stemmen nu duidelijk horen en hij gleed weer geruisloos onder het dekzeil.

De vreemdeling was aan het woord.

'Uitvluchten!' schamperde hij. 'Dat is het enige wat ik te horen krijg! Ik wil actie!'

'Die krijg je ook,' beloofde Klenger. 'Je moet ons alleen wat meer tijd geven.'

'Waarom?' beet de eerste man hem toe. 'Om die ingenieurs de gelegenheid te geven de vallei met water te vullen en onze plannen in de war te sturen?'

'Maak je nou maar geen zorgen over Carpenter en Ames,' raadde Veger hem aan. 'Tot dusver hebben ze ons geen moeilijkheden bij ons werk bezorgd en dat zal niet gebeuren ook!'

'Zorg daar dan maar voor!' zei de eerste man. 'Klenger, ik geef je nog eens vierentwintig uur! Als Foster tegen die tijd niet met zijn proeven klaar is, dan zal ik...' Hij brak plotseling af, toen hij het geluid van een ratelend blik hoorde.

'Wat was dat?'

Frank kon zich wel voor zijn hoofd slaan. Hij had een olieblik omver geschopt en dat rolde nu met elke golfslag in de boot heen en weer.

'Het lijkt wel een blik,' merkte Klenger op.

'Ik maak het wel in orde,' zei Veger. 'We kunnen met die herrie niet praten.'

Frank tastte wanhopig met zijn voet en klemde het olieblik tegen de zijkant van de boot. Het ratelen hield op.

'Laat maar, Veger,' zei de onbekende. 'Het is al opgehouden.'

Frank slaakte opgelucht een zucht. Maar zijn opluchting duurde maar kort.

'Ik weet het nog zo net niet,' hoorde hij de magere man zachtjes zeggen. Het leek wel of hij recht boven de jongen stond. 'Ik heb de sloep niet helemaal tegen de boot getrokken. En dat dekzeil heb ik ook niet over de hele bodem uitgespreid!'

Hij trok het canvas met een ruk opzij.

'Mooi zo, knul,' zei hij. 'Sta maar op.'

De vreemdeling staarde de jongen aan en Klenger klemde zijn lippen woedend op elkaar.

'Ik ken die jongen,' zei hij hees. 'Hij is een beetje te handig voor zijn eigen welzijn. Ik zal meteen met hem afrekenen.'

De hand van de vreemdeling schoot uit en hij trok Klenger achteruit.

'Geen geweld,' beval hij. 'De vader van die jongen is detective. Je hebt me al moeilijkheden genoeg bezorgd.'

'Laten we dat jong op drift zetten,' stelde Veger voor. Hij wees naar het water. 'Het is nu vloed en het water stroomt naar zee. Tegen de tijd dat hij wordt opgepikt, zijn wij al klaar met ons werk.'

Frank staarde naar het water en het hart zonk hem in de schoenen. Terwijl de man sprak, waren de boten verder zeewaarts gedreven en de afstand tot het Merriam Eiland was nu te groot geworden om te kunnen zwemmen.

'Dat is een goed idee,' zei de vreemdeling. 'Maak de kabel maar los, Veger!'

De magere man overtuigde zich ervan dat er geen roeispanen in de boot lagen en stapte toen weer op het dek van de motorboot. Hij maakte de sloep los en het bootje dreef snel weg.

Frank staarde hulpeloos naar het water, terwijl het getij hem langzaam maar zeker naar de oceaan trok. Hij rolde het dekzeil op en onderzocht de boot zorgvuldig in de hoop dat hij iets zou vinden dat hij als roeispaan zou kunnen gebruiken of als roer. Maar hij had zich de moeite kunnen sparen. Ontmoedigd ging hij zitten.

'Daar heb je je mooi ingewerkt,' zei hij bitter tegen zichzelf. 'Geen riemen, geen eten, geen drinkwater; en als ik maar een beetje kijk op het weer heb, dan is er een storm op komst!'

Zijn vermoeden was inderdaad juist. Zwarte wolken verzamelden zich in de lucht en de golven werden steeds hoger opgezweept door de aanwakkerende wind. Toen viel zijn oog op de gekrulde ijzeren pinnen voor de roeiriemen en er rijpte een plan in zijn hoofd. Hij ontrolde het dekzeil en een van de hoeken rolde hij zo op dat het net een dik stuk touw werd, dat hij door het gat van de roeipin wurmde. Hij legde er een stevige knoop in en trok er hard aan om er zeker van te zijn dat het canvas niet meer los kon schieten. Toen herhaalde hij de hele behandeling met de andere hoek van het canvas en de tweede roeipin. Toen ging hij op de zitbank van de roeiboot staan en hield met uitgestrekte armen de overblijvende hoeken van het dekzeil omhoog.

Door de plotselinge kracht van de wind tegen het gespannen canvas schoot Frank bijna overboord, maar hij zette zijn kiezen op elkaar en plaatste zijn voeten stevig op het bankje.

Veger had er niet op gerekend, dat ik een zeil zou kunnen spannen! zei hij grinnikend in zichzelf.

Geholpen door het geïmproviseerde zeil schoot de sloep door de golven in de richting van het eiland. Plotseling flitste er een bliksemschicht door de lucht. Er klonk een donderslag en de regen viel bij stromen neer.

De golven, die door de storm werden gegeseld, kwamen steeds hoger.

Toen gebeurde het. Een windvlaag trok een hoek van het zeil uit zijn handen. Frank graaide snel naar het wapperende canvas en toen verloor hij zijn evenwicht.

Een enorme golf deed de boot overhellen en gooide de jongen voorover. Frank graaide wanhopig naar het bankje, miste en schoot voorover de zee in!

Hij worstelde zich naar de oppervlakte en schudde het water uit zijn ogen. De sloep was bijna vijf meter van hem vandaan en terwijl hij toekeek, dreef het vaartuigje, voortgestuwd door de krachtige wind, snel weg.

Hij was nu alleen in de woelige zee.

Chet Morton de detective

Wanhopig zochten Frank's ogen naar het eiland. Hij werd door een golf opgetild en hij tuurde zonder succes door het duister. Plotseling hoorde hij een bel klingelen. De boei!

Hij draaide zijn hoofd om en zag het licht op een paar meter afstand. Het zwaaide heen en weer, doordat de boei op de golven ook heen en weer dobberde.

Dankbaar zwom hij erheen en hij klemde zich aan de ketting vast. Hij wist nu dat het eiland nog maar een goede honderd meter verder lag, maar hij was uitgeput door zijn gevecht met het dekzeil en zijn zwempartij in het woelige water. Hij sloot zijn ogen en wachtte tot de storm zou gaan liggen.

Het werd al ochtend, toen de lucht opklaarde en de golven wat afnamen.

Plotseling zag Frank een helikopter naderen en er ontwaakte nieuwe hoop in zijn hart. De onhandig uitziende bladen van de grote propeller glinsterden in het zonlicht, toen de machine omlaag dook. Hij schreeuwde en wuifde zwakjes met zijn arm. Hij zag dat uit het raam van de cockpit een arm terugwuifde en een paar minuten later zweefde de helikopter recht boven hem en begon verticaal te dalen. De machine bleef tien meter boven het wateroppervlak in de lucht hangen. De deur van de cockpit werd opengeschoven en Joe keek naar buiten!

'Frank' riep hij bezorgd uit. 'Kun je het nog even houden?'

Frank grinnikte verheugd. Hij was nog nooit in zijn leven zo blij geweest iemand te zien!

'Mij mankeert niets, Joe!' stelde hij zijn broer gerust. 'Haal me alleen maar hier uit de soep!'

Joe lachte opgelucht. 'Prima!' riep hij. 'Vang!'

Hij liet een nylon reddingslijn in de richting van de jongen vallen.

De lijn was voorzien van een zogenaamde broek voor het redden van drenkelingen, die op een paar meter van Frank in het water viel. Frank zwom erheen en deed zijn benen door de pijpen. Toen hees Joe hem in het vliegtuig.

'Tjonge, wat ben ik blij je weer te zien,' zei hij, terwijl hij Frank naar een stoel hielp en hem zijn jasje over de schouders gooide.

Frank keek hem grinnikend aan.

'Hier is er nog een!' zei hij, klappertandend.

Skip, de piloot, schudde de jongen hartelijk de hand en koerste toen de helikopter in de richting van Bayport. Hij kende de familie Hardy heel goed.

Joe stelde wijselijk geen vragen tot de jongens thuis waren. En toen, versterkt door een maaltijd, bereid door tante Gertrude, vertelde Frank uitvoerig wat hij had meegemaakt.

De ogen van tante Gertrude puilden uit haar hoofd van verbazing en ontzetting.

'Lieve help,' zei ze. 'Het is een wonder dat je niet verdronken bent!'

'Je moet wel erg moe zijn, jongen,' zei zijn moeder bezorgd. 'Ik vind dat je maar direct naar bed moest gaan.'

Meneer Hardy was het prompt met het voorstel van zijn vrouw eens. Frank ging naar bed en viel vrijwel meteen in slaap. Joe ging naar zijn vader in de werkkamer.

'Wat Frank gisternacht heeft afgeluisterd van het gesprek, gevoegd bij alles wat we al wisten over Klenger en Veger, is voor ons voldoende bewijs om de zaak op te kunnen lossen,' zei meneer Hardy. 'Maar onze eerste zorg is nu Dr. Foster. Als we hen nu in een hoek jagen komen we er misschien nooit achter wat er met hem gebeurd is.'

Joe knikte.

'Het beste wat we doen kunnen,' zei de detective, 'is te proberen de verblijfplaats van de drie mannen te vinden en hen dan in het oog te blijven houden. Het is waarschijnlijk zeker dat een van hen ons de weg zal wijzen naar Dr. Foster.'

'Wat wilt u dat ik doe, vader?' vroeg Joe.

Fenton Hardy liep een ogenblik nadenkend in de kamer heen en weer. 'Ik wil dat je naar het huis van Klenger gaat,' zei hij ten slotte. 'Probeer er achter te komen, of hij gisteravond teruggekomen is. Als dat niet het geval is, tracht dan te weten te komen wanneer hij verwacht wordt.'

'Prima,' zei Joe en hij liep naar de deur.

'Wacht eens even, Joe,' zei zijn vader snel. Hij nam een papier van zijn bureau en wierp er een blik op. 'Ik heb de vingerafdrukken van Klenger laten onderzoeken, die stonden op het vel papier dat hij aan Frank heeft gegeven. De Rijkspolitie heeft ze onderzocht en vastgesteld dat hij al eerder met de politie in aanraking is geweest. Wees dus voorzichtig. De winkel van Klenger is gesloten, maar het kan toch zijn dat Klenger en de andere man elkaar daar ontmoeten. Denk je dat Chet die zaak in het oog kan houden? Die boeven zullen waarschijnlijk minder aandacht schenken aan een jongen dan aan een volwassen man.'

'Chet!'

Joe's eerste ingeving was in de lach te schieten, maar toen overwoog hij dat dit niet helemaal eerlijk was tegenover zijn vriend.

'Dat kan Chet best doen, vader,' zei hij. 'Hij kan zich verdekt opstellen.'

Joe belde Chet meteen op. De jongen was niet alleen stomverbaasd maar ook bijzonder gevleid, toen hij van het voorstel hoorde.

'Ik? Als detective?' riep hij uit.

'Dat wil zeggen, als je wat voor het baantje voelt,' zei Joe grinnikend.

'Wat voor het baantje voelen?' barstte Chet los. 'Ik zal die zaak nog beter in de gaten houden dan mijn portemonnaie... Verdraaid!'

'Wat is er aan de hand?' vroeg Joe.

'Ik heb beloofd Biff Hooper vanochtend bij de steiger te zullen ontmoeten. We waren van plan met een roeiboot de baai op te gaan, om te zoeken naar die spullen die jij en Frank en ik in het reservoir gegooid hebben. Biff kon gisteren niet.'

'Doe dat dan maar liever,' besloot Joe. 'Het spul is er gisteravond misschien al doorgekomen, maar door de storm hadden we toch niets kunnen vinden. Ga jij maar met Biff kijken,' vervolgde hij, 'dan ga ik naar het huis van Klenger. Als ik daar klaar ben, neem ik het van je over op de baai en dan kun jij met een arendsoog toezicht houden op de loodgieterswinkel.'

'Goed,' stemde de ander in. 'Heb je nog iets van Frank gehoord?'

'Hij is thuis,' vertelde Joe. 'Ik zal het je later wel allemaal vertellen.' De jongens hingen de hoorn op de haak.

Toen Joe kwam aanrijden waren de jaloezieën in het huis van Klenger nog steeds neergelaten. Hij keek naar het raam op de bovenverdieping waar hij eerder het gezicht van een vrouw had gezien, maar ditmaal zag hij niemand. Hij belde aan.

Tot zijn grote verbazing werd de deur onmiddellijk opengedaan en een vrouw van middelbare leeftijd stond voor hem.

'Wat moet je?' vroeg ze kortaf.

'Is uw man thuis?' vroeg Joe.

'Klenger? Nee.' Ze bekeek de jongen argwanend. 'Waar heb je hem voor nodig?'

'De kraan in onze keuken lekt,' zei Joe. 'Meneer Klenger had beloofd hem te komen maken.'

De vrouw keek hem spottend aan.

'Dat zal een aardig plasje worden als je op Klenger wacht,' zei ze. 'Hij is op reis.'

'O,' zei Joe en hij deed net of hij iets van de voorgenomen reis afwist. 'Is hij met de boot gegaan?'

'Met de boot?' vroeg de vrouw, zo verwonderd dat ze prompt in de val liep. 'Je gaat de bergen toch niet in met een...'

Ze deed plotseling haar mond dicht en keek de jongen vijandig aan. Toen sloot ze met een klap de deur voor zijn neus.

Joe rende grinnikend de treden af. Als Klenger naar de bergen was, dan betekende dat naar de Schedelberg en het was waarschijnlijk dat Dr. Foster zich in zijn gezelschap bevond.

Hij reed in de auto naar de steiger. Hij maakte de Speurder los van zijn ligplaats en koerste naar de baai. Op korte afstand van de kust herkende hij Chet in een roeiboot. Hij was in gezelschap van Biff Hooper, een andere schoolkameraad van de Hardy's.

'Hallo!' riep Joe.

Chet wuifde naar hem en Joe bracht de Speurder voorzichtig langszij.

'Al iets gevonden?' vroeg Joe, toen Biff de reling van de motorboot beetpakte.

Chet schudde mismoedig zijn hoofd.

'Misschien is het spul wel ergens in een zijtak van de tunnel vastgeraakt,' zei hij. 'Hoe is het bij Klenger's huis gegaan?'

Joe vertelde hem wat er gebeurd was.

'Tjonge, jij kan wel met vrouwen omgaan, hoor,' plaagde Chet hem.

Joe maakte een dreigende beweging naar zijn vriend en Biff lachte.

'Zal ik met je meegaan in de Speurder?' vroeg Biff.

'Nou, graag, Biff,' zei Joe. 'Alleen lijkt het me maar een eentonige geschiedenis. En twee paar ogen zijn beter dan een.'

'Ik vind het prima, hoor,' zei Biff. 'Ik heb al op alles in de baai gevist. Ik kan nu best eens mijn geluk beproeven op een imitatie-eend.'

Joe bracht Chet in de Speurder terug naar de steiger, terwijl hij de roeiboot op sleeptouw nam. Ze maakten de roeiboot aan de steiger vast en Chet stapte aan land.

'Zo, het wordt zo'n beetje tijd dat ik die winkel van Klenger eens in de gaten ga houden,' verkondigde hij gewichtig.

Joe, die nu Biff naast zich had in de cockpit, koerste de motorboot weer de baai op en ging terug naar de inham, waar de roeiboot gelegen had.

Chet ging op weg naar de Hoofdstraat, waar hij de winkel in de gaten moest houden. Zoals Joe hem had verteld, was de winkel gesloten. Maar Chet gluurde door de ruit van de etalage, in de hoop dat hij binnen iemand zou zien. Toen hij niets verdachts zag, keek hij uit naar een plek, vanwaar hij zonder zelf gezien te worden de winkel zou kunnen gadeslaan. Recht tegenover de winkel was een snackbar. Chet keek heel vergenoegd. Niemand, zo redeneerde hij, zou hem ervan verdenken dat hij spioneerde als hij daar naar binnen ging.

Hij liep naar de overkant en nadat hij een paar woorden had gewisseld met de eigenaar, beet hij gelukzalig in een warm worstje, dat hij wegspoelde met een groot glas koele limonade. Dat is pas leven! zei hij voldaan in zichzelf.

Tien worstjes en twaalf glazen limonade later was er nog niets opwindends gebeurd in de winkel aan de overkant van de straat, en de verveling van het wachten — gekoppeld aan een lichte pijn in zijn maag — maakte dat de pseudo-detective wenste dat hij in de roeiboot was gebleven.

Chet keek eens in zijn notitieboekje. Een aantal mensen was naar de loodgieterswinkel gekomen en had aan de deurknop gerammeld en op de ramen geklopt, toen ze ontdekten dat de winkel gesloten was. Hij had plichtsgetrouw een beschrijving van de klanten en het nummer van hun auto opgeschreven. Maar geen van die aanwijzingen kwam Chet verdacht voor. Hij deed zijn boekje weer dicht en keek op zijn horloge. Hij had de winkel nu al drie uur lang in de gaten gehouden. Toen schoot het hem te binnen dat noch meneer Hardy noch Joe een tijd had genoemd, waarna hij het baantje eraan kon geven.

Hij wilde het net opgeven en weggaan, toen hij zag dat een man de deur van de loodgieterswinkel opendeed. De man keek steels de straat in en verdween toen naar binnen!

De dansende eend

Chet keek met stijgende opwinding naar de winkel en vroeg zich af wat hij nu moest doen. Hij liep zenuwachtig naar de winkel aan de overkant. Hij gluurde voorzichtig door het raam, maar de man scheen naar een vertrek achter de winkel te zijn gegaan. Chet voelde aan de deur en merkte tot zijn opluchting dat die op slot was. Wanhopig keek hij links en rechts de straat in en toen zuchtte hij opgelucht. Op enige afstand naderde, alsof hij geen zorgen kende, agent Riley!

Chet wenkte hem opgewonden. Hij legde zo snel hij kon uit wat er aan de hand was. Toen hij de naam van de Hardy's hoorde, trok de agent een gemelijk gezicht. Maar de belangstelling die Fenton Hardy aan de dag legde voor de winkel stemde hem toch tot nadenken. Hij wilde er niet van beschuldigd worden, dat hij niet met de detective wilde samenwerken.

'We kunnen niet veel anders doen dan wachten tot die vent er weer uitkomt,' besloot hij.

Na een paar minuten verscheen de man, die Chet gezien had. Hij was klein van postuur en hij liep mank. Onder zijn arm droeg hij een dik boek. Hij keek snel links en rechts de straat in en deed toen de deur van de loodgieterswinkel weer op slot.

'Hé, jij daar,' zei Riley gewichtig. 'Wat voerde je in die winkel uit?'

Er kwam een angstige blik in de ogen van de man en hij deed een stap achteruit.

'O, nee!' riep Riley uit, terwijl hij de man bij zijn jas greep. 'Jij zult me eerst het een en ander moeten verklaren!'

Riley, die zich bewust was van de menigte, die zich snel verzamelde, keek de man streng aan.

'Nou, vertel op,' zei hij. 'Wat had je daar te maken?'

'Ik — ik ben een vriend van meneer Klenger,' stamelde de man. 'Hij heeft me met een boodschap naar de winkel gestuurd!'

'Vraag hem of hij zich kan identificeren,' stelde Chet voor.

'Laat me je papieren maar eens zien,' zei Riley kortaf tegen de man.

De man stak zijn hand in zijn zak en haalde er een kaartje uit. Met trillende hand reikte hij het aan de politieman over.

'Nu ziet u het zelf,' verklaarde hij. 'Ik ben boekhouder. Meneer Klenger heeft me de sleutels van zijn winkel gegeven, zodat ik zijn boeken kon bijhouden.'

Riley las het kaartje en Chet keek over zijn schouder. Er stond:

Charles Martin

Boekhouder

'Misschien is het zijn kaartje niet eens,' zei Chet slim. 'Misschien heeft hij het wel van iemand anders gekregen!'

De dikke politieman met het rode gezicht keek hem nijdig aan.

'Ik behandel die zaak en niet jij,' zei hij gewichtig. Hij wendde zich weer tot de kleine, angstige man.

'Geef dat boek eens hier,' beval hij. De man overhandigde het dikke boek aarzelend. Riley sloeg het open en bladerde erin.

Op dat moment wrong een lange, magere man zich door de menigte.

'Neem me niet kwalijk,' zei hij met een veelbetekenende blik naar de kleine man. Hij botste tegen Riley op en stootte het boek uit de handen van de politieman.

'O, sorry hoor!'

Riley werd nog roder dan hij al was van woede, toen de vreemdeling zich langs hem wrong.

'Waarom kijk je niet uit waar je loopt?' schreeuwde hij.

'Kijk uit!' gilde Chet. 'Hij gaat er vandoor!'

De politieman keek hem aan. 'Wie?' vroeg hij.

'De — de boekhouder!' zei Chet, die van opwinding op en neer stond te springen.

Riley's mond zakte open van verbazing. De kleine man drong zich met het dikke boek onder zijn arm door de menigte.

'Stop!' brulde de politieman, terwijl hij probeerde de ander achterna te gaan. 'Hou tegen die man!'

Op de hoek van de straat stond een motorfiets. De magere vreemdeling sprong op het zadel en de boekhouder klauterde op de duo. Chet's ogen puilden uit zijn hoofd van opwinding, toen de motor even oversloeg en toen met een heel eigenaardig onregelmatig geluid wegreed.

'Hé!' riep hij. 'Dat is de motorfiets, die meneer Kimball als vermist heeft aangegeven.'

Riley smeet zijn pet op het trottoir, zette zijn handen in zijn zij en keek de jongen woedend aan.

'Jij hebt me hier ingehaald!' riep hij en hij werd steeds woedender. 'Eerst zorg je dat een gevangene me ontsnapt, en dan vertel je me pas van die motorfiets als het te laat is!' Hij zwaaide dreigend met zijn patrouillestok in de richting van de jongen. 'Als ik je ooit nog eens in de buurt van die winkel zie, dan... dan...'

Welk gruwelijk lot hem boven het hoofd hing, zou Chet nooit te weten komen. Hij had het veel te druk met door de straat te hollen. In het huis van de Hardy's vond hij meneer Hardy en Frank in druk gesprek. Hij vertelde zijn avontuur met agent Riley.

'Dat verklaart waarom Veger niet in het kantoor van zijn vader was, toen ik vanochtend een bezoek bracht aan meneer Kimball,' zei meneer Hardy.

Toen hij de vragende blik in de ogen van de jongen zag, vertelde hij van zijn bezoek aan Brookside.

Hij zei dat de magere man ongetwijfeld Timothy Kimball jr. was. Veger was een bijnaam.

'Meneer Kimball maakt zich ernstig ongerust over zijn zoon,' besloot meneer Hardy. 'Tot nu toe heeft hij alles gedaan om Veger de hand boven het hoofd te houden. Maar hij geeft nu toe dat zijn zoon te zeer verwikkeld is geraakt in de verdwijning van Dr. Foster om hem nog te kunnen beschermen. Ik geloof wel dat we erop kunnen rekenen dat meneer Kimball ons alle inlichtingen zal geven, die hij over de bende te pakken krijgt.'

'En wat denkt u van die man met het manke been?' vroeg Chet.

Meneer Hardy haalde zijn schouders op.

'Dat is kennelijk een medeplichtige van de bende,' verklaarde hij. 'We zullen later wel eens uitzoeken wie hij precies is.'

Hij keek Chet betekenisvol aan.

'Ik heb zo'n idee dat die loodgieterswinkel door de bende wordt gebruikt voor een bepaald doel,' zei hij. 'Het kon wel eens de moeite waard zijn om die zaak onafgebroken in het oog te laten houden.'

Chet werd bleek.

'Bedoelt u mij?' stotterde hij zwakjes.

'Waarom niet?' vroeg de detective. 'Je hebt vandaag prima werk verricht. Het was jouw schuld niet dat die mannen ontsnapt zijn.'

Chet straalde van voldoening bij dit onverwachte compliment.

'Laat het maar aan mij over, meneer Hardy,' zei hij gewichtig. 'Ik hou wel een oogje op alles wat zich in die winkel afspeelt.'

Frank onderdrukte een glimlach.

'Ik denk dat ik maar eens naar de baai ga,' kondigde hij aan. 'Ga je mee, Chet?'

Het werd al donker toen de jongens bij de steiger kwamen. De Speurder lag niet op zijn gebruikelijke plaats. Ze keken het water van de baai over, maar Joe en Biff waren nergens te zien.

'Kom mee,' zei Frank. 'We zullen ze in de roeiboot gaan opzoeken.'

Chet trok een lang gezicht bij de gedachte dat hij misschien zou moeten roeien, maar Frank greep zelf de riemen van de geleende boot en Chet stapte nu opgewekt in het vaartuigje.

Frank roeide de boot langzaam langs de kust en keek gespannen uit naar drijvende voorwerpen, die wel eens de spullen konden zijn, die de jongens in het water van het reservoir hadden gegooid. Achter een uitstekende rots zagen ze de Speurder even uit de kust liggen. Joe en Biff zaten in de kajuit.

Frank roeide zijn boot ernaast en de jongens groetten elkaar uitbundig.

'Heb je nog geluk gehad?' vroeg Frank aan zijn broer.

'Nog niet,' antwoordde Joe. 'Ik ben bang dat het spul tijdens de storm in de baai is opgedoken en naar zee is afgedreven.'

'Dat hoop ik niet,' zei Frank met gefronst voorhoofd. 'Want dat zou betekenen dat we de hele proef over moeten doen.'

De jongens ruilden van boot. Frank nam plaats aan het stuurwiel van de Speurder, terwijl Biff bij hem bleef en Joe stapte over naar Chet in de roeiboot. Toen maakten ze van de Speurder een sleeplijn vast aan de roeiboot en nadat hij de motor gestart had, stuurde Frank zo dicht als hij maar durfde de twee vaartuigen langs de rotsachtige kust.

Toen ze na een paar uur nog niets gevonden hadden, begon Chet te protesteren.

'We proberen het nog in één inham,' zei Frank. 'Als we het spul dan niet vinden, gaan we terug naar huis.'

Hij koerste de Speurder naar een brede spleet in de rotsen en zette toen de motor af. De twee boten dreven op het tij de inham in. Frank richtte het zoeklicht van de Speurder op de steile oever, die bedekt was met rotsblokken en laurierstruiken. De hele oever van de kreek werd beschenen, maar de jongens zagen nergens een doorgang in de rotsen en geen spoor van een stroompje of van de gezochte voorwerpen.

Ontmoedigd schakelde Frank het zoeklicht uit en draaide de Speurder langzaam terug naar de ingang van de kreek.

Joe, die in de roeiboot achter de Speurder zijn ogen goed de kost gaf, meende plotseling een wit voorwerp tegen de motorboot te zien botsen en toen wegdrijven.

'Wacht eens even!' gilde hij.

Frank schakelde snel de motor van de Speurder uit. Joe leunde over de boeg van de roeiboot en scheen met zijn zaklantaarn over het water. Op en neer dansend op de golven, die waren veroorzaakt door de schroef van de motorboot, dreef een witte namaak-eend, met de letters F en J in rood op de zijkant geschilderd!

De verdwijning van Hawkins

'Frank, het is de eend!'

'Het ziet er dus naar uit dat er toch ergens een tunnel is, Joe!'

De Hardy's keken elkaar grinnikend over het water aan en een ogenblik later sprongen de vier jongens vol vreugde in de boten op en neer. Toen bekeken ze de namaakeend. Het ding had kennelijk een ruwe reis gehad, want de verf was er op verschillende plaatsen afgeschuurd.

De jongens hadden nu weer nieuwe moed gekregen en nadat ze hun plaatsen in de twee boten weer hadden ingenomen, voeren ze nogmaals de inham rond. Maar ze vonden niets meer.

'De rest is vast ergens in de tunnel blijven steken,' veronderstelde Joe.

'Of de andere spullen zijn naar zee afgedreven,' zei Frank, terwijl hij over het donkere water van de baai keek.

'Er moet hier ergens een stroming onder water zijn,' merkte Biff op. 'Kijk maar eens hoe troebel het water hier is.'

'Tjonge, ik zou hier wel eens willen duiken, om te zien wat er aan de hand is!' riep Joe uit.

'Daar is morgen nog tijd genoeg voor, als het licht is!' zei Frank. Hij drukte op de startknop van de Speurder en de motor kwam zoemend tot leven. Voor Frank de twee boten voorzichtig uit de inham voer, haalde hij een stuk wit krijt uit zijn zak en schreef een grote X op een rotsblok, een flink stuk boven de vloedlijn.

'Dan hoeven we later niet weer de hele kreek af te zoeken,' legde hij uit.

Hij wenkte naar Joe en Chet, dat ze bij hem op de Speurder moesten komen en ze klauterden de kajuit in. Toen schoot de Speurder met brullende motor in de richting van Bayport, terwijl de lege roeiboot erachter over het water danste.

Al heel vroeg de volgende ochtend gingen Joe en Frank terug naar de kreek. Chet had weer de wacht betrokken bij de loodgieterswinkel en Biff had iets te doen in de stad.

Terwijl de jongens zich gereedmaakten om in het water te duiken op de plek waar ze de vorige avond de eend hadden gevonden, zagen ze een voorwerp naar de oppervlakte schieten. Het was de rood-wit gestreepte duig!

Joe leunde over de zijkant van de Speurder, die voor anker lag en greep het stuk hout, dat zojuist van zijn ondergrondse reis was opgedoken.

'Nou, dat is toch zeker wel het bewijs,' zei Frank. 'Als die tunnel hier niet uitmondt, ben ik een boon.'

De jongens trokken hun zwembroekjes aan, doken samen overboord en zwommen naar de bodem van de kreek.

De bodem bestond uit rotsen, bedekt met zand. Maar op de plek waar de jongens gedoken hadden, wervelde de modder omhoog, alsof hij door een geweldige kracht van de bodem werd opgestuwd! Frank wees ernaar en de jongens zwommen dichter naar de wervelende modder toe.

Een sterke stroming dreef hen naar de oppervlakte. De jongens hesen zich, hijgend door de inspanning, in hun boot. Ze trokken hun kleren weer aan en koersten de Speurder weer naar Bayport. Toen de jongens op de steiger liepen op weg naar hun auto, greep Frank plotseling zijn broer bij de arm.

'Zie je wat ik zie?' vroeg hij fluisterend, terwijl hij Joe meetrok achter een leeg vat.

Op de steiger liep Hawkins de Zeeman!

De zeeman liep met zijn rug naar de jongens toe, maar ze herkenden hem direct door zijn korte, brede postuur en zijn schommelende gang.

'Wat zou hij in Bayport doen, denk je?' vroeg Joe.

Frank schudde zijn hoofd.

'Eén van ons kan hem beter achternagaan,' zei hij. 'Misschien is hij wel op een karweitje uit voor Veger.'

'Ik ga wel,' zei Joe.

Frank liep naar de auto en Joe ging Hawkins achterna. De oude zeeman scheen geen haast te hebben en bleef af en toe even staan om nieuwsgierig, maar zonder enthousiasme naar de verschillende motorboten te kijken die langs de kant gemeerd lagen. Hij liep in de richting van de pakhuizen, waar kisten met handelsgoederen en machineonderdelen aan boord van vrachtschepen worden geladen met bestemming Europa en Azië.

Joe hield zijn ogen strak op de zeeman gevestigd en ontweek tegelijkertijd de havenarbeiders, die op de pier heen en weer liepen met wagens en kisten.

'Kijk uit!' riep plotseling een van de havenarbeiders.

Joe keek snel omhoog. Er was een kabel, die om een paar kisten had gezeten, gebroken en de zware lading kwam recht op hem af!

Joe gooide zich snel opzij en de kisten vielen op de pier, op nog geen twee meter afstand vanwaar de jongen gelopen had!

Er klonk een geroezemoes van opgewonden stemmen, toen een aantal mannen over de reling van het vrachtschip naar beneden keek en op hem toe rende.

Een havenarbeider hielp de jongen overeind.

'Ben je gewond?' vroeg hij.

Joe schudde zijn hoofd en veegde het stof van zijn kleren. Hij keek naar de plek waar hij Hawkins voor het laatst had gezien, maar de zeeman was verdwenen!

Teleurgesteld ging de jongen een armoedige winkel binnen en liep naar de telefoon.

'Ik kan beter Frank opbellen en naar het kamp gaan,' besloot hij.

Een van de telefooncellen was vrij en Joe glipte erin en deed de deur achter zich dicht. Hij wilde juist een geldstuk in de gleuf laten glijden, toen hij door de dunne wand de stem hoorde van een man in de aangrenzende telefooncel.

Hij kon zich in die stem niet vergissen. Het was Hawkins de Zeeman.

'Jawel, maat,' zei de zeeman, 'ik wacht op je bij het pakhuis. En zorg dat je niet te laat bent, schavuit, want anders kielhaal ik je.'

Hij hing de hoorn op de haak en ging de cel uit. Joe wachtte even en glipte toen ook zijn cel uit en volgde de man. Ditmaal zou hij Hawkins niet laten ontsnappen!

De oude zeeman liep naar het laadperron van een vervallen pakhuis. Het pakhuis stond vol met kisten, maar er waren geen arbeiders te zien. Hawkins ging zitten en stak de brand in een oude pijp.

Joe glipte achter een grote kist en wachtte op de dingen die komen gingen. Korte tijd later hoorde hij een onregelmatige stap in de richting van het pakhuis komen. Vanuit zijn schuilplaats zag Joe een kleine, schichtige man het pakhuis inkomen, een man die mank liep! Joe trilde van opwinding.

Terwijl ze op zoek waren naar de uitgang van de ondergrondse tunnel de vorige avond, had Chet verteld dat hij een man in gezelschap van Veger had gezien, wiens beschrijving klopte met het uiterlijk van de man die nu was binnengekomen. Het ziet er naar uit dat Hawkins en onze nieuwe vriend ook iets te maken hebben met Klenger, zei hij in zichzelf.

De manke man liep rechtstreeks naar de zeeman en ze wisselden een paar woorden. Toen haalde de kleine man een paar bankbiljetten uit zijn zak, hij telde ze zorgvuldig en gaf het geld aan Hawkins. Op dat moment kwam een havenarbeider met een steekwagen door de deur van het pakhuis. Hij kwam recht op de kist af waarachter Joe zat. De arbeider kantelde de kist en schoof de ijzeren onderkant van de steekwagen eronder.

Joe keek hulpeloos naar de dichtstbijzijnde plek waar hij zich kon verbergen. Dat was de stapel kisten, waarnaast Hawkins en de manke onbekende stonden.

Bijna op hetzelfde moment zag de arbeider de jongen.

'Hé!' zei hij. 'Wat voer jij hier uit?'

Hawkins en de vreemdeling draaiden zich snel om.

'O, ben jij het!' brulde de oude zeeman, terwijl hij dreigend op Joe toestapte. 'Jij verdraaide kleine spion!'

De manke man greep hem bij zijn arm.

'Nee, niet doen, Hawkins!' riep hij uit.

Hij fluisterde snel iets in het oor van de zeeman. Toen gingen de beide mannen uit elkaar; Hawkins rende de voordeur van het pakhuis uit, terwijl de manke man naar een achteruitgang liep.

Joe rende achter Hawkins aan. De korte benen van de zeeman ontwikkelden een verbazingwekkende snelheid, maar als hardloper won Joe het toch. Hij zag de zeeman een andere deuropening inschieten. Joe dook snel achter een vrachtwagen. Even later zag hij Hawkins voorzichtig uit zijn schuilplaats gluren. In de overtuiging dat hij zijn achtervolger had afgeschud, liep de man rustig langs de rij winkels en ging bij een kruidenier naar binnen.

Joe liep naar de etalage en keek voorzichtig de winkel in. Hawkins stond bij de toonbank en bestelde wat levensmiddelen. Daar is hij denk ik wel een tijdje mee bezig, dacht Joe. Hij ging weer naar de telefooncel in de drogisterij en belde Frank op.

'Kom zo vlug mogelijk naar me toe,' zei Joe tegen zijn broer. Hij vertelde in het kort van de ontmoeting tussen Hawkins en de manke man en beschreef in welke winkel hij zich bevond.

Frank hing de hoorn op de haak.

'Dat was Joe,' zei hij tegen meneer Hardy. 'Hij is Hawkins gevolgd naar een kruidenier bij de haven. Joe gelooft dat de zeeman een grote voorraad levensmiddelen inslaat.'

'Die zijn waarschijnlijk voor Klenger en zijn bende op de berg,' concludeerde meneer Hardy, nadat Frank hem had verteld wat hij zojuist zelf gehoord had.

Frank knikte en deed zijn jasje aan.

'Ik wou dat u met ons meeging naar de Schedelberg, vader,' zei Frank. 'Ik wed dat we het mysterie van Dr. Foster's verdwijning in minder dan geen tijd opgelost hebben als we samenwerken.'

Zijn vader glimlachte.

'Ik verwacht een belangrijk telefoongesprek uit Washington,' zei hij. 'Ik kom zo gauw ik uitgesproken ben wel naar jou en Joe toe.'

Frank pakte de mand met eten, die tante Gertrude had klaargemaakt op en holde de veranda af naar de auto. Joe stond ongeduldig voor de drogisterij op hem te wachten.

'Hawkins heeft vijf minuten geleden de bestelling in een oude auto geladen en is er vandoor gegaan,' zei hij tegen Frank, terwijl hij naast hem op de bank sprong.

'Geeft niet,' zei Frank. 'Misschien halen we hem op de grote weg wel in. Ik vraag me af van wie die auto was.'

Een paar kilometer buiten Bayport op de autoweg naar de Schedelberg, zagen de jongens een gammele auto voor zich rijden.

'Dat is 'em,' riep Joe uit.

Een paar kilometer verder draaide de auto het onverharde pad op dat rechtstreeks naar de berg leidde. Frank en Joe reden op veilige afstand achter de andere wagen aan.

Aan het begin van het smalle en bochtige pad dat langs de helling liep, stopte de oude wagen.

Frank reed hun eigen wagen snel achter een groepje bomen en stopte ook.

Een man, die de jongens nog nooit eerder gezien hadden, kwam uit de struiken en hielp Hawkins de kist uit de auto te tillen. De jongens wachtten tot Hawkins en zijn hulp een flink eind het pad op waren en gingen hen toen achterna. De tocht naar de top van de berg duurde drie maal zo lang als de jongens er anders over deden, want de mannen moesten dikwijls rusten.

Ten slotte bereikten Hawkins en de vreemdeling de top van de berg en ze verdwenen achter een rug van rotsblokken. Frank en Joe beklommen snel het laatste steile deel van de helling en keken over de richel.

De steviggebouwde zeeman en zijn hulp waren verdwenen, en wel zo volkomen dat het was alsof ze door de aarde verzwolgen waren.

De schoorsteen in de berg

De beide jongens keken elkaar aan. Toen richtten hun blikken zich weer op de richel. Er was geen spoor van de mannen te bekennen.

'Wat zou er nou toch met die kerels gebeurd zijn?' vroeg Joe ten slotte.

Frank schudde zijn hoofd.

'Het is mij een raadsel,' antwoordde hij. 'Ik begrijp niet waar ze zo snel heen gegaan moeten zijn in de tijd, die wij nodig hadden om op de top te komen.'

De rotsachtige richel op de top van de berg was bedekt met bomen, stenen en kreupelhout. Maar aan het eind van het pad, waarop Frank en Joe stonden, was het terrein vrijwel onbegroeid. Er waren een paar bosbessenstruiken, maar die reikten de jongens slechts tot de knieën. Die waren dus veel te laag om zelfs maar een kind te kunnen verbergen.

'Kom mee,' zei Joe ongeduldig. 'Zo bereiken we toch niets.'

Ze liepen de helling af in de richting van het reservoir en een half uur later kwamen ze in het kamp. Ze hadden een uur nodig om de verschillende avonturen te vertellen, die ze beleefd hadden sinds ze de beide ingenieurs voor het laatst gezien hadden.

'We zijn er nu van overtuigd dat de verdwijning van Dr. Foster op de een of andere manier in verband staat met het ontsnappen van het water uit het reservoir,' zei Joe tot besluit van zijn deel van het verhaal.

Frank gaf zijn broer een knipoogje.

'Hebben jij en Dick daar overigens nog nieuwe ideeën over, Bob?' vroeg hij onschuldig.

Er kwam een koppige trek op het gezicht van de ingenieur.

'Ik blijf nog steeds bij mijn oorspronkelijke theorie,' zei hij kortaf. 'Ergens in die verhipte berg is een onderaardse tunnel, waardoor het water naar zee stroomt.'

'En daar heb je gelijk in ook,' zei Joe plechtig.

'Watte?' zei Bob en hij keek de jongen achterdochtig aan.

Frank en Joe konden het nieuws niet langer voor zich houden.

'Je hebt gelijk, Bob!' schreeuwde Frank bijna. 'Er is inderdaad een tunnel!'

'We hebben de plaats gevonden waar hij in de baai uitmondt!' riep Joe uit.

'Wat...?'

'Hoe dan...'

De beide ingenieurs keken van Frank naar Joe. Eindelijk herkreeg Bob zijn stem.

'Als we nu eens rustig gingen zitten om daarover te praten,' zei hij, maar de woorden bleven hem van de zenuwen bijna in de keel steken.

Frank vertelde hem van de voorwerpen die ze op de avond dat ze naar Bayport waren vertrokken in het reservoir hadden gegooid, en hoe ze de duig en de lokeend twee avonden geleden in de baai hadden teruggevonden.

'Het water ontsnapt gedurende de nacht door de tunnel,' zei de jongen. 'Daarom konden jullie met jullie latjes overdag geen stroming ontdekken.'

Dick keek heel verbaasd.

'Ik begrijp er niets van,' zei hij. 'Waarom loopt het water overdag ook niet weg?'

'Dat is het werk van Klenger en de anderen,' zei Joe. 'Ze hebben natuurlijk een methode ontworpen om het water weg te laten lopen wanneer het hun past.'

'Dank zij jullie weten we nu dat het reservoir niet door natuurlijke oorzaken leegloopt,' zei Bob. 'We kennen zelfs een paar van de mensen, die er belang bij hebben dat het reservoir zich niet vult. We weten dat het gedurende de nacht gebeurd. Dus nu moeten we ook 's nachts de wacht houden.'

Na de lunch gingen de beide ingenieurs en de jongens op weg om te zien of ze het begin van de onderaardse tunnel konden ontdekken. Ze besloten heel systematisch te werk te gaan. Bob en Dick zouden in de boot de hele oever in het rond varen om de waterlijn te inspecteren, terwijl Frank en Joe met hen op zouden lopen om de oever op een goede meter boven de waterlijn te onderzoeken.

Er verstreek uur na uur met het inspecteren van de strook. Ze porden tussen de struiken met lange staken en trokken hele plukken dicht ineen gegroeide slingerplanten en struiken uit de grond met stokken en bijlen.

De stekelige struiken klemden zich koppig aan de rotsachtige grond vast en de jongens liepen pijnlijke schrammen aan handen en enkels op, als ze het kreupelhout aan een nader onderzoek onderwierpen. Maar Frank en Joe waren vastbesloten geen enkel verdacht stuk grond ondoorzocht te laten. In ieder van deze donkergroene plekken kon de ingang van de onderaardse gang verborgen zijn.

Toen het donker begon te worden in de vallei zagen ze dat het peil van het water weer begon te zakken.

En toen zagen ze bij het heldere licht van de maan, die de top van de Schedelberg bescheen, een rookkolom opstijgen.

Ze keken zwijgend toe. Toen greep Frank zijn broer bij de arm.

'Valt je iets op aan die rook?' vroeg hij.

Joe keek er een ogenblik naar en schudde toen zijn hoofd.

'Het komt misschien omdat we het van een andere kant zien,' zei Frank, 'maar het komt me voor dat die rook opstijgt vanaf de open plek, waar Hawkins en die andere kerel zo plotseling verdwenen!'

'Je hebt gelijk!' riep Joe uit. 'Daar is het ook!'

Ze riepen naar Bob en Dick dat ze straks wel terug zouden komen en begonnen toen de helling te beklimmen.

'Ik hoop dat die rook er nog steeds is als we boven komen,' hijgde Joe, terwijl hij een bijzonder steil gedeelte van de helling beklom. 'Ik heb nu al zo dikwijls die berg beklommen, dat ik me net een berggeit voel!'

Hij had dit nauwelijks gezegd, toen de rook plotseling verdween.

'Dat doet de deur dicht!' zei Joe nijdig.

Ze klauterden toch maar verder over de rotsblokken in het nu bijna volslagen donker en kwamen ten slotte bij de open plek aan het eind van het pad.

De jongens hadden gehoopt dat nog een paar laatste rookslierten van de top zouden opstijgen als ze daar aankwamen, maar er was geen spoor van rook meer te zien.

'Niets meer te zien,' zei Joe.

'Dan wachten we,' besloot Frank. 'Als de rook weer begint op te stijgen, zijn we tenminste al vast hier.'

Ze maakten het zich zo gemakkelijk mogelijk op de grond. Bij het heldere schijnsel van de maan was het bijna net zo licht als overdag.

Terwijl ze daar zo zaten, zagen ze plotseling een gedaante tussen de bomen aan de rand van de open plek tevoorschijn komen.

'Bukken!' fluisterde Frank. 'Hij komt hierheen!'

Ze verborgen zich achter de richel van rotsen aan het eind van het pad.

Vanuit deze schuilplaats konden ze de gedaante nu duidelijk in het maanlicht onderscheiden. Hij zag er meer uit als een vogelverschrikker dan als een man; een lange, magere gedaante op blote voeten en met een verwarde haardos. Het was de geheimzinnige bergbewoner!

De man kwam nu de open plek op en Frank en Joe keken gespannen toe. Hij droeg een armvol pas gehakt brandhout, dat hij naast een bosje neergooide. Toen keek hij langs de richel om te zien of hij misschien werd gadegeslagen.

De jongens doken nog dieper weg onder de overhangende rotsen toen de knokige, gebaarde man naar het einde van het pad liep en naar beneden keek. Het leek er even op dat hij hen zou zien, maar ze werden beschermd door de donkere schaduw van de richel.

Gerustgesteld liep de man terug naar het groepje struiken, waar hij zijn lading hout had neergegooid. Hij leek aan iets te trekken en even later zagen de jongens dat hij een platte steen optilde zo groot als een keukentafeltje. Hij duwde de steen opzij, waardoor een smalle spleet in de top van de berg zichtbaar werd.

Toen sprong de man, met het hout in zijn armen, in de opening en verdween uit het gezicht!

De tunnel

Frank en Joe renden naar de plek en keken in de spleet in de bergtop. Het gat liep even loodrecht naar beneden en scheen toen verder parallel te lopen met de richel op de berg. Daarna werd de spleet wijder en voerde geleidelijk verder de berg in!

De jongens keken elkaar aan. Zou dit de plek zijn waar de rook vandaan kwam?

'Dat moet wel,' zei Frank langzaam. 'De oude man had brandhout bij zich.'

'Tjonge,' riep Joe uit. 'Denk je eens in dat we hier al een paar maal langs gekomen zijn en nooit geweten hebben dat die spleet hier was.'

'Geen wonder,' zei Frank, terwijl hij naar het platte stuk steen wees.

Ze bestudeerden de steen aandachtig. Ze zagen dat hij ook van binnen uit kon worden neergelaten en zo de spleet kon afsluiten. Met zijn zaklantaarn in zijn hand ging Frank de spleet in de rotsen in en liet het licht voor zich uit schijnen. Bij het schijnsel zag hij een gang die langzamerhand breder werd en geleidelijk verder naar beneden de berg in voerde.

'Laten we eens rondkijken,' zei Joe, terwijl hij zich naast zijn broer liet zakken. Hij nam de lantaarn van Frank over en liet het licht op de wanden van de gang schijnen. De zijwanden zaten vol roetvegen.

'Kom mee!' zei hij.

Achter elkaar persten de jongens zich door de spleet. Toen kropen zij op handen en voeten langzaam verder de tunnel in. Ondanks het geruststellende feit dat ze licht bij zich hadden, voelden de jongens toch een zekere angst bij de afdaling in de onbekende diepte. Hun levendige verbeelding schilderde hen gevaren voor ogen bij iedere bocht in de gang — Klenger of een lid van zijn bende, een wild dier, een instorting, die een eind aan hun leven zou maken en waardoor de berg hun graf zou worden.

Joe's vingers stootten tegen een koud, klam voorwerp dat half in de grond van de tunnel begraven lag. Hij trok zijn hand met een onderdrukte kreet terug — en de zaklantaarn rolde verder de tunnel in en bleef toen liggen met de lichtstraal recht op het voorwerp gericht. Het was een menselijke schedel. Joe liet een zucht van verlichting horen.

'Je kunt goed zien dat die kluizenaar hier dikwijls langs is gekomen. Dat is zijn handelsmerk,' grinnikte hij zachtjes.

Frank lachte ook.

'Maar hou toch alsjeblieft die zaklantaarn goed vast,' waarschuwde hij. 'Als we die kwijt raken, zitten we pas goed in de narigheid!'

Joe raapte de lantaarn weer op en ze kropen verder.

Vijftien meter verder maakte de lange, smalle gang plotseling een scherpe bocht en de jongens voelden een sterke luchtstroom.

Joe richtte het licht van zijn lantaarn wat verder. De gang werd daar veel ruimer. De jongen liet een onderdrukte kreet horen.

'Wat is er aan de hand?' vroeg Frank.

'Daar liggen twee tunnels voor ons!' zei Joe. 'We zijn bij een splitsing!'

Hij kroop verder tot hij bij het ruimere deel van de spleet was, toen stond hij op en wees naar de plek die hij bedoelde.

'Welke tunnel zullen we nemen?' vroeg hij.

Frank bekeek de tunnels aandachtig en bestudeerde de grond bij de twee ingangen zorgvuldig, om te zien of hij een aanwijzing kon vinden. Toen kwam hij overeind en krabde op zijn hoofd. Het was een moeilijke keus.

'Laten we hier maar heen gaan,' zei hij, terwijl hij naar de tunnel wees, die naar links voerde.

'Prima.'

Ze konden nu veel makkelijker lopen en sneller opschieten. De brede gang voerde steeds verder naar beneden, tot de jongens er langzamerhand van overtuigd waren dat ze in het hart van de berg moesten zijn. De lucht in de gang was vochtig maar zuiver.

'Ik ben benieuwd waar die frisse lucht vandaan komt,' zei Joe.

'Waarschijnlijk uit het dal,' zei Frank, 'hoewel de tunnel helemaal niet in die richting loopt, voor zover ik kan nagaan.'

Ze gingen steeds verder naar beneden. Plotseling daalde de tunnel niet verder en ze kwamen bij een soort klein vertrek. Ze zagen dat de gang aan de andere kant van het vertrek een paar meter recht naar beneden liep en de jongens voelden een sterke luchtstroom.

Toen hoorden ze iets. Joe greep Frank bij zijn arm.

'Hoor eens!' fluisterde hij.

Uit de diepte beneden hen klonk het murmelen van stromend water. De jongens renden naar de rand van het platform en Joe richtte het schijnsel van zijn zaklantaarn naar beneden.

Daar stroomde door een smalle tunnel vlak onder hun voeten een snelle, klaterende stroom.

'Dat is het water uit het reservoir!' hijgde Frank.

'Hoe weet je dat?' vroeg Joe.

'Dat moet wel!' zei Frank. 'Het komt uit de richting van het dal!'

'Een richting zegt niet veel zo midden in een berg,' zei Joe weifelend.

'Nou, er is een manier om zekerheid te krijgen,' zuchtte Frank. 'We gaan hier overdag weer heen. Als er dan geen water daar beneden stroomt, dan weten we zeker dat die tunnel van het reservoir komt!'

Opgewonden door hun ontdekking gingen de jongens op de terugweg. Ze schoten snel op, want ze wisten nu de weg. Toen ze bij de splitsing kwamen, onderzocht Joe met behulp van de lantaarn nauwkeurig de grond van de gang. Ongeveer vier meter de tweede gang in vond hij een stuk schors. Dat was alles wat ze nodig hadden om zeker te weten dat de rechter gang naar de plek voerde waar het hout verbrand werd. Ze waren van mening dat ergens aan het eind van die gang een ruimte was, waar Klenger en zijn bende misschien wel Dr. Foster gevangen hielden. Maar de jongens vonden het verstandiger om de hulp in te roepen van Bob en Dick, voor ze de rechter gang verder gingen onderzoeken. Ze lieten zich op handen en knieën zakken en kropen de smalle spleet in, die naar de top van de berg voerde.

Joe ging voorop met de zaklantaarn en Frank volgde op een goede meter afstand. Ze kropen zo snel als de smalle doorgang toestond naar boven. Ze waren nog op enige afstand van de top, toen Frank stilhield en de lucht opsnoof. Van beneden in de gang kwam de lucht van rook op hen toe. Als een flits schoot hem de open spleet op de top van de berg te binnen en hij kreunde. In hun enthousiasme om af te dalen in de schacht hadden hij en Joe helemaal vergeten dat de kluizenaar de spleet open gelaten had om de rook erdoor te laten ontsnappen! Frank zag dat Joe nu ook de lucht opsnoof.

'Schiet op, Joe!' riep hij, alle voorzichtigheid uit het oog verliezend. 'We moeten zorgen dat we eruit komen!'

De vingers van de jongens klauwden zich in de wanden van de spleet in hun haast om boven te komen. De rook werd nu dikker. De slierten kronkelden om hen heen en deden hun ogen steken. Ze hoestten van benauwdheid.

'Doe je zakdoek over je neus en je mond!' riep Frank.

Ze kropen verder en hoopten bij elke bocht in de smalle kronkelende gang dat het de laatste zou zijn en dat ze dan de sterrenhemel zouden zien en weer frisse lucht zouden kunnen inademen.

Frank struikelde en viel. Hij probeerde op te staan, maar het leek wel of hij alle kracht uit zijn benen verloren had.

'Doorgaan, Joe!' riep hij hees. 'Ik haal het niet!'

Hij zag dat Joe zich omdraaide en op hem toe kwam wankelen. Toen viel de lantaarn uit de hand van zijn broer en de met rook gevulde gang lag geheel in het duister!

Gered

Frank wist niet hoe lang hij bewusteloos gelegen had. Hij knipperde zwakjes met zijn ogen en toen zag hij de sterrenhemel.

'Doe maar kalm aan,' zei een stem. 'Je knapt al weer op.'

Frank's ogen schoten nu open. Het was Bob.

'Waar...? Wat...?' Toen herinnerde hij zich alles weer. 'Joe?' vroeg hij bezorgd. 'Is hij...?'

'Die is ook in veiligheid.'

Frank zuchtte opgelucht.

'Wat is er precies gebeurd?' vroeg hij even later.

'We zagen de rook, toen jij en Joe de helling op gingen,' vertelde Bob, 'en we begrepen dat jullie op onderzoek uitgingen.'

'Toen de rook ophield en jullie niet terugkwamen,' voegde Dick eraan toe, 'zijn we ook naar de top gegaan om jullie te zoeken.'

Bob knikte.

'Toen zagen we de open spleet en we zijn erin gekropen. Toen kwam er rook op ons af en we stonden net op het punt eruit te klimmen, toen we het licht van jullie lantaarn zagen. Dat is alles,' besloot hij.

Toen ze enige tijd later weer in het kamp terug waren, vertelden Frank en Joe tot in de kleinste bijzonderheden wat er gebeurd was. Ze vertelden van hun plan om de volgende dag in de spleet af te dalen.

'Dick en ik gaan met jullie mee,' zei Bob prompt. 'Maar eerst zullen we voor een paar gasmaskers zorgen,' voegde hij er veelbetekenend aan toe, 'anders kon onze volgende trip in de berg wel eens onze laatste zijn!'

'Er zijn een paar gasmaskers in je kantoor in Bayport,' zei Dick. 'Die heb ik daar opgeborgen na ons laatste werk. Die kan ik beter gaan halen.'

'Laat ons ze maar halen!' zei Frank.

Bob vond het goed en hij gaf de jongens de sleutel van zijn kantoor. En even later reden de jongens weer eens over de autoweg tussen de Schedelberg en Bayport.

Ze stopten bij het kantoor van Bob om de gasmaskers te halen en reden toen door de straten van Bayport.

Toen ze langs de winkel van Klenger kwamen, verminderde Frank snelheid en de jongens keken aandachtig naar de etalage. Toen bracht Frank de auto een paar meter voorbij de winkel snel tot stilstand. Ze hadden achter in de winkel licht zien branden!

Joe voelde aan de deur van de winkel. De deur was niet op slot. Hij wilde hem opendoen, maar Frank gebaarde dat hij moest wachten. Hij keek de verlaten straat in. Voor een fruitwinkel even verder stonden een paar lege kratten opgestapeld. Hij sjouwde een krat naar de deur en zette hem op zijn kant. Toen ging hij erop staan en duwde de deur een paar centimeter open met een hand, terwijl hij met zijn andere hand zijn zakdoek tussen de bel en het hamertje van de winkelbel propte.

Ze slopen de winkel in en deden de deur zachtjes achter zich dicht. De deur van Klenger's kantoor was dicht, maar het raam erboven stond op een kier en de jongens konden het gemompel van stemmen horen.

Joe gaf Frank een teken en ze liepen op hun tenen naar het kantoortje toe. Toen ze bij het eind van de toonbank kwamen, hoorden ze een dof gebons.

'Wat was dat?' fluisterde Joe geschrokken. Weer hoorden ze het gebons.

De jongens bukten zich over de toonbank en keken op de grond. Er lag iemand op de grond van de winkel, vastgebonden en met een prop in de mond!

Joe holde om de toonbank heen en streek een lucifer aan. Een paar ogen keek hem smekend aan en vanachter de prop klonken onderdrukte geluiden. Het was Chet Morton!

Mevrouw Klenger mengt zich in de zaak

Joe haalde de prop uit Chet's mond en maakte de korte stukken touw om zijn polsen en enkels los.

'Tjonge nog aan toe!' hijgde Chet. 'Wat ben ik blij dat jullie eindelijk zijn komen opdagen!'

'Niet zo hard,' waarschuwde Frank hem fluisterend, terwijl hij naar de deur van het kantoor keek.

'Wat is er gebeurd?' vroeg Joe.

Zachtjes vertelde Chet dat hij na de laatste voorstelling in een bioscoop had besloten langs de winkel te gaan om te zien of alles daar nog rustig was.

Tot zijn verbazing zag hij er licht branden en hij stelde voorzichtig een onderzoek in. Maar op hetzelfde moment dat Chet de winkel binnenging, rinkelde de bel en voor hij zelfs maar met zijn ogen kon knipperen lag hij gebonden en met een prop in zijn mond achter de toonbank.

'Ik geloof dat ik niet zo'n beste detective ben,' zuchtte Chet mismoedig, toen de jongens hem grinnikend aankeken. Hij keek hen plotseling bevreesd aan. 'Zeg,' vroeg hij. 'Hoe komt het dat de bel niet rinkelde toen jullie binnenkwamen?'

Joe beschreef op welke wijze Frank zijn zakdoek gebruikt had. 'Wat ik niet begrijp,' fluisterde de blonde jongen met gefronst voorhoofd, 'is waarom de mannen de deur niet op slot hebben gedaan, toen ze bemerkt hadden dat jij zo maar de winkel in kon komen.'

'Het slot is kapot,' zei Chet prompt. 'Dat hoorde ik een van de mannen vertellen.'

'Wie waren die mannen, Chet?' vroeg Frank.

'Veger en die manke,' zei hij tegen Frank. 'Ze zijn dat kantoortje achter in de winkel ingegaan.'

De drie jongens keken naar het raam boven de gesloten deur. Hoewel ze de stemmen van de mannen wel konden horen, was het geluid toch te zacht om te kunnen verstaan wat ze zeiden. Plotseling klonk een nieuw geluid door het halfopen raam — een aanhoudend half fluitend half zoemend geluid. De jongens keken elkaar vragend aan. Frank liep op zijn tenen naar de deur en zette er een stoel naast. Hij ging erop staan en duwde het bovenraam voorzichtig nog iets verder open. Toen keek hij het kantoor in.

Veger en de manke man knielden op de grond voor een kleine stalen brandkast. Veger had een acetyleenbrander in zijn hand en de blauwe vlam sneed een cirkel in het metaal om het slot.

Frank voelde dat er aan zijn broekspijp werd getrokken en hij keek omlaag. Het was Chet. Joe had ontdekt dat het sleutelgat vrij was en hij keek aandachtig naar de activiteiten van de mannen. Maar Chet wist nog helemaal niet wat er aan de hand was.

'Laat me ook eens kijken,' vroeg hij smekend.

Frank kwam naar beneden en Chet klom energiek op de stoel.

'Voorzichtig aan, Chet,' fluisterde Frank dringend, 'anders verraad je ons nog!'

Chet knikte hem geruststellend toe en probeerde toen door de ruit te gluren.

Maar daar hij enkele centimeters korter was dan Frank, kon hij net niets zien.

'Ik zie niks!' fluisterde hij. 'Probeer eens wat boeken te vinden, waar ik op kan staan, wil je?'

Frank zuchtte en knikte met enige tegenzin. Hij had een voorgevoel dat Chet in moeilijkheden zou komen. Hij kwam terug met een aantal dikke catalogussen en legde die op de zitting van de stoel. Chet klauterde op de stapel en wankelde angstaanjagend.

'Kijk uit!' fluisterde Frank dringend.

Hij sprong naar voren om de jongen te helpen, maar er was geen hulp meer voor Chet. Hij wierp Frank een wanhopige blik toe, toen de catalogussen onder hem weggleden en hij langs de omvallende boeken op de grond moest springen!

De jongens hoorden een verschrikte kreet uit het kantoor komen en de snijbrander werd dichtgedraaid.

'Achter de toonbank!' fluisterde Frank. 'Vlug!'

Hij trok de stoel van zijn plaats bij de deur en de drie jongens doken achter het einde van de lange toonbank, die vol lag met sanitaire benodigdheden.

Een ogenblik later werd de deur van het kantoor opengegooid en Veger keek de winkel in. Het gezicht van de manke man, bleek van schrik, verscheen ook in de deuropening. 'Wat was dat?' vroeg hij bevend.

Veger keek naar de boeken, die bij de stoel over de grond lagen. Op dat moment liep net een zwarte kat over de vierkante lichtplek, die door de geopende kantoordeur viel. Het dier bleef staan en keek de twee mannen aan, waarna het meelijwekkend miauwde. Veger lachte.

'Een rondscharrelende kat, dat was alles!' zei hij, terwijl hij naar het dier wees.

'Zeker op die stoel gesprongen en toen die stapel boeken omgegooid!' Hij nam een boek op en gooide het naar het dier. De kat gaf een nijdige en angstige schreeuw en holde naar een ander deel van de winkel. 'Zwart!' fluisterde de manke, terwijl hij het dier achterna keek. 'Dat voorspelt onheil!'

'Vergeet het maar,' zei Veger kortaf. Hij ging het kantoor weer in. 'Kom mee,' zei hij toen ongeduldig. 'We moeten dat karweitje nog afmaken.'

De kleine man liep hinkend achter hem aan en deed de deur dicht. Even later hoorden de jongens het geluid van de snijbrander weer. Toen kropen ze achter de toonbank vandaan en Frank zette de steel weer bij de deur neer.

'En ditmaal,' fluisterde hij tegen Chet, 'blijf je op de vloer. Daar kan je niets gebeuren, hoop ik!'

Hij ging op de stoel staan en gluurde door het bovenlicht, terwijl Joe zijn vorige positie bij het sleutelgat weer innam.

Veger en de manke man waren weer druk bezig bij de brandkast, maar hun stemmen waren boven het geluid van de snijbrander toch te verstaan.

'Vliegtuig in orde voor onze vlucht?' vroeg Veger. De manke knikte.

'Het staat op het zuidelijk deel van het vliegveld op ons te wachten.' Vlucht! Vliegveld!

Frank gebaarde dat ze de hoofden bij elkaar moesten steken. 'We moeten iets bedenken om hen tegen te houden,' fluisterde hij tegen de anderen. 'Maar wat?'

'We moesten liever aan vader vragen of hij ons wil helpen,' fluisterde Joe. 'Misschien hebben die kerels wel wapens.'

Frank was het direct met het voorstel eens, maar Chet schudde zijn hoofd.

'Gaat niet,' fluisterde hij. 'Jullie vader zit in Washington.'

'Washington?' hijgde Joe ontzet.

'Vlak nadat jullie naar de berg vertrokken waren, kreeg hij een telefoontje,' vervolgde Chet. 'Hij zei dat hij zo gauw mogelijk terug zou komen.'

'Voor zover ik vader ken, is hij wel terug voor de pret begint,' zei Frank. Hij wendde zich tot Chet.

'Onze wagen staat een paar meter verderop,' zei hij snel. 'Rij naar het huis van commissaris Collig en breng hem hierheen!'

'Midden in de nacht?' protesteerde Chet. 'Dan moet ik hem wakker maken!'

Hij zuchtte en liep op zijn tenen de winkel uit. Frank en Joe betrokken weer de wacht; Joe bij het sleutelgat en Frank op de stoel. Even later zagen ze dat de acetyleenbrander nu een hele cirkel in de deur gebrand had en het slot viel op de grond. De kleine, maar zware deur zwaaide open en Veger stak gretig zijn hand in de brandkast en haalde er een metalen kistje uit. Hij maakte het deksel open en gooide de inhoud van het kistje haastig op een bureau. Hij grabbelde haastig tussen de papieren en viste toen een enveloppe op. Hij haalde er een pakje bankbiljetten uit.

'Dat is het!' riep hij verrukt uit en met een beweging van zijn duim liet hij de biljetten uitwaaieren. 'Twintigduizend gulden! Klenger heeft me dat geld beloofd vanaf het moment dat ik zijn vuile karweitjes ging opknappen, maar hij is er nooit mee voor de dag gekomen. Maar nu hebben we dan ten slotte afgerekend, zelfs al weet Klenger er niets vanaf!'

Maar de manke man luisterde niet naar hem. Hij zocht nerveus tussen de verspreid liggende papieren. Eindelijk vond hij datgene, waarnaar hij zo naarstig stond te zoeken: een cheque. Hij staarde ernaar en zijn handen trilden.

'Is dat 'm?' vroeg Veger.

'Ja,' zei de manke man. Hij keek Veger met trillende lippen aan.

'Al jaren lang bedreigt Klenger me met die cheque,' zei hij. 'Ik was vroeger een respectabele accountant. Ik werkte voor Klenger. En toen heb ik, om meer geld voor mijn gezin in handen te krijgen, zijn naam onder deze cheque gezet. Klenger dreigde dat hij het bekend zou maken, tenzij ik hem hielp bij zijn plannen. Maar nu heb ik Klenger's bewijs tegen mij in handen!' zei hij met plotselinge vreugde in zijn stem. 'Ik vernietig die cheque en dan ben ik vrij!'

Veger lachte.

'We zijn allebei vrij, manke! Jij om naar huis en naar je gezin te gaan en ik om twintigduizend gulden erdoor te jagen!'

De jongens waren zo in beslag genomen door het schouwspel in het kantoor van Klenger, dat ze bijna niet hadden opgemerkt dat er iemand door de straatdeur naar binnen was gekomen. Frank draaide zich snel om, toen hij de voordeur dicht hoorde gaan en het donkere silhouet van een vrouw tegen de ruit zag afsteken. Hij knipte met zijn vingers om Joe te waarschuwen en stapte toen geruisloos van de stoel. Even later zagen de jongens, vanachter de toonbank, hoe de vrouw naar het kantoor liep en de deur opendeed. Het licht viel op haar gezicht.

'Het is mevrouw Klenger!' fluisterde Joe opgewonden.

De vrouw staarde naar de open brandkast en toen naar Veger en de manke man.

'Wat doen jullie hier?' vroeg ze met een strakke stem.

Arrestatie in de nacht

Chet reed de auto tot voor het huis van commissaris Collig en stapte uit.

Er brandde geen licht meer in het huis, zoals hij al gevreesd had. Hij zou de zwaargebouwde politieman uit bed moeten bellen. Chet zuchtte diep en liep ongelukkig naar de veranda toe.

Met mij gebeurt ook altijd van alles, dacht hij somber.

Hij liep de treden van de veranda op en belde aan. Er gebeurde niets.

Hij belde nog eens en zette zich schrap voor het geweld dat nu moest komen.

In de hall beneden ging licht aan en commissaris Collig kwam de trap af, terwijl hij een kamerjas om zijn zware lichaam vastmaakte. De ogen van de commissaris waren dik van de slaap en hij keek zo nijdig dat Chet er een naar gevoel van in zijn maag kreeg. De politieman gooide de deur open.

'Wat heeft dat te betekenen om me midden in de nacht wakker te maken?' brulde hij.

'Dat moest wel, commissaris,' legde Chet haastig uit. 'Het is heel belangrijk.'

Collig keek hem aan en zijn gezicht kreeg een nog kwader uitdrukking.

'O, dus jij bent het, hè?' Hij schudde een dikke vinger onder Chet's neus. 'Als dit een van jouw grapjes is, Chet Morton, dan zal... dan...!'

Chet deed een stap achteruit.

'Heus, commissaris,' stotterde hij, 'het is ernst, geloof me.'

'Dat is je geraden ook!' dreigde Collig. 'Anders sluit ik je op wegens verstoring van de openbare rust!'

Het ging door Chet heen dat het juist Collig was die zich daar met zijn luide, kwade stem schuldig aan maakte, maar hij hield onderdanig zijn mond.

'Wat moet je?' gromde de commissaris.

Chet legde snel uit wat er in de loodgieterswinkel aan de hand was.

Toen hij de namen van Frank en Joe noemde, trok Collig zijn borstelige wenkbrauwen samen.

'Wil je beweren dat die knullen van Hardy hier ook in meespelen?' wilde hij weten.

Chet knikte.

'Schiet alstublieft op, commissaris!' smeekte hij. 'Ik heb de auto klaar staan!'

Hij nam de politieman bij de arm en Collig liep de treden af, maar toen herinnerde hij zich dat hij niets anders aan had dan een pyjama en een kamerjas. Hij schudde de hand van de jongen van zich af.

'Wacht maar even tot ik mijn uniform aan heb,' beet hij hem toe. Hij ging weer naar binnen en liep de trap op. 'Maar ik waarschuw je, als dit een grap is...'

De rest van zijn woorden ging verloren toen hij om een bocht in de trap verdween.

Enige tijd later stopte Chet voor de loodgieterswinkel. Collig haalde zijn dienstrevolver tevoorschijn en haalde de veiligheidspal over.

'Tjonge,' zei Chet nerveus, 'denkt u dat er geschoten zal worden?'

'Je kunt nooit weten,' gromde Collig. 'Maar als het zo is, dan ben ik op alles voorbereid!'

Hij stapte uit de wagen en Chet volgde hem. Frank en Joe kwamen hen bij de deur van de winkel tegemoet.

'Veger en de manke man zijn daar achter, waar het licht schijnt,' fluisterde Frank tegen Collig.

'En mevrouw Klenger is er ook,' voegde Joe eraan toe. 'Ze is net onverwachts binnen komen lopen.'

Commissaris Collig liep met zijn revolver in de hand naar de achterkant van de winkel en zijn zware lichaam vulde de hele deuropening.

'Gaat u maar eens een stapje opzij, mevrouw,' zei hij.

De drie jongens zagen dat mevrouw Klenger zich geschrokken omdraaide.

'Waar is dat goed voor?' vroeg ze.

'Jullie zijn allemaal onder arrest!' kondigde de commissaris kortaf aan.

'Maar ik niet!' verklaarde mevrouw Klenger.

Collig keek Frank aan. De jongen knikte.

'U gaat ook mee, mevrouw,' zei de commissaris vastbesloten.

'U kunt me niet arresteren!' zei mevrouw Klenger met schelle stem. 'Ik heb niks gedaan! Deze winkel is van mijn man! Ik kwam hier om een paar papieren te halen, waar mijn man me om gevraagd had en toen zag ik deze twee schurken de brandkast leeghalen! Zij zijn de schuldigen!'

Collig kneep zijn lippen op elkaar.

'En toch gaat u ook met mij mee!' zei hij toen.

De vrouw zette haar handen op haar heupen en keek hem nijdig aan. 'Waarom dan?' schreeuwde ze.

'Ik houd u vast als getuige,' beet de commissaris prompt terug.

Mevrouw Klenger wierp Collig een woedende blik toe, maar berustte toen in haar lot.

De commissaris haalde een paar handboeien tevoorschijn en klikte een deel om de linkerpols van de manke man en het andere deel om de rechterpols van Veger, zodat de mannen aan elkaar geboeid waren. De jongens keken toe, hoe de commissaris en zijn drie gevangenen naar de deur liepen.

'Zo, dat zijn alvast een paar leden van de bende,' zei Joe grinnikend. 'Nu de anderen nog!'

De geheime tunnel

Het begon al dag te worden op de Schedelberg, toen Frank en Joe het eind van het smalle pad bereikten.

Bob en Dick stonden op de richel op hen te wachten.

De jongens zwaaiden de gasmaskers van hun schouders en gaven er ieder een aan de ingenieurs, terwijl ze er zelf ook een hielden.

'Hebben jullie je vader nog gezien?' vroeg Bob, terwijl hij de lus van het gasmasker om zijn hals deed.

'Vader was niet thuis,' antwoordde Frank. 'Maar we hebben een boodschap achtergelaten dat hij zodra hij thuiskomt direct hierheen moet komen.'

Hij vertelde de ingenieurs van hun avontuur met Chet in Klenger's winkel. Bob en Dick moesten hartelijk lachen toen ze hoorden, hoe Chet de commissaris uit zijn slaap gehaald had. Het was nu inmiddels klaarlichte dag geworden.

'Zo, zijn we allemaal klaar?' vroeg Bob.

In koor gaven ze te kennen dat dit inderdaad zo was en de lange ingenieur liep met grote passen naar het groepje struiken, waar de spleet in de bergtop verborgen lag.

Even later was het langwerpige stuk steen opgetild en werd de nauwe opening van de spleet zichtbaar. Bob wendde zich tot de jongens.

'Ik denk dat jullie beter voor kunnen gaan, jullie kennen de weg,' zei hij.

De jongens stemden toe en terwijl Joe een zaklantaarn uit zijn zak haalde, liet hij zich in de opening glijden en perste zich door de nauwe doorgang, die zich even verder zou verwijden tot een wat aflopende schacht.

Frank volgde hem — en toen Bob en Dick. Op handen en knieën kruipend ging het viertal omlaag de berg in.

Ze kwamen bij de splitsing en daalden toen verder de gang in, die naar de ondergrondse stroom voerde. De gang was nu hoog genoeg om rechtop te kunnen lopen.

Plotseling daalde de gang niet verder af, maar liep horizontaal verder. De jongens gingen sneller lopen toen ze de kleine open ruimte zagen. Ze wisten dat even voorbij de kleine vloer de gang steil naar beneden voerde, naar de tunnel waardoor de ondergrondse beek stroomde. Uit de diepte klonk geen enkel geluid.

Joe knielde op de rotsachtige vloer en scheen met zijn lantaarn naar beneden. Duidelijk zichtbaar bij het schijnsel van de lantaarn lag de smalle tunnel, waar de jongens de avond tevoren een snelle stroom hadden gezien. De tunnel was nu wel vochtig en in het licht glinsterden kleine plasjes, maar er stroomde geen water!

'Dat is het bewijs!' verklaarde Frank, met schitterende ogen. 'Het is de tunnel, die bij het reservoir begint!'

Bob knikte.

'Daar is geen twijfel meer aan,' zei hij bedachtzaam. Hij staarde omlaag naar het vochtige kanaal. 'Er kan maar één verklaring zijn, waarom het water wel 's nachts uit het reservoir loopt en niet overdag. En dat is een sluis! Die sluis is waarschijnlijk dicht bij het begin van de tunnel — daar is de doorgang breder,' besloot hij.

Dick grinnikte.

'Wat ons nu alleen nog maar te doen staat,' zei hij, 'is wat we al die tijd al proberen, namelijk het begin van de tunnel in het dal te vinden en de opening af te sluiten!'

Bob trok een lelijk gezicht.

'Jij bent ook een lekkere optimist,' zei hij tegen zijn vriend.

'Misschien kunnen we de tunnel hier afsluiten,' zei Joe gretig, terwijl hij naar de doorgang beneden aan de schacht wees. Bob schudde zijn hoofd.

'De dam zou het in zo'n smal gedeelte niet uithouden tegen dat snelstromende water,' antwoordde hij.

Joe richtte de straal van zijn zaklantaarn op het ongelijk gevormde gat in de rotsen, waar de tunnel zich door slingerde naar het dal.

'Als het water overdag toch tegengehouden wordt,' zei hij hoopvol, 'zou een van ons wel door die tunnel kunnen kruipen naar het begin.'

'Geen sprake van!' zei Frank prompt tegen zijn jongere broer. 'Dat gat is al klein genoeg en misschien wordt de doorgang verderop nog wel nauwer!'

'Frank heeft gelijk, Joe,' zei Bob. 'Het klinkt me als een heel mooie manier om zelfmoord te plegen!' Hij zuchtte. 'Er zit niets anders op dan naar het begin van de tunnel te blijven zoeken, tot we die vinden.'

'Ik denk dat we wel meer te weten komen als we die rechter gang onderzoeken,' zei Frank.

Maar toen ze bij de splitsing kwamen, besloten ze toch maar helemaal terug te gaan naar de top en eerst in het kamp het middagmaal te gebruiken, voor ze de rechter gang aan een onderzoek zouden onderwerpen.

Het was al in de middag toen de jongens en de ingenieurs weer op weg gingen naar de richel. Maar net toen ze bij het pad kwamen dat langs de steile helling van de Schedelberg omhoog voerde, hoorden ze een donderend geluid boven zich. Een kolossale steen- en grindmassa kwam over het pad aangerold. Het klonk als het donderen van een grote waterval.

'Een rotsverschuiving!' gilde Bob. 'Zoek dekking!'

Gedurende een afschuwelijk moment stonden ze als aan de grond genageld. En toen, glijdend en wegglippend over het onder hun voeten wegrollende grind en de losse stenen, klauterden ze naar een veilige plek.

Enorme, puntige rotsblokken sprongen langs de jongens heen en plonsden het water in.

'Achter die richel, vlug!' schreeuwde Bob boven het lawaai uit. Hij wees naar een massieve stenen richel, die iets overhing, op een goede drie meter van het reservoir.

De twee jongens en de ingenieurs zaten gehurkt achter de beschermende richel. Vanwaar ze zich bevonden leek het wel of de hele kant van de berg in beweging was.

En toen, alsof een hand ruw een gordijn opzij trok, scheurde de rotsverschuiving de donkergroene plek weg, vlak bij de plaats waar de verschrikte toeschouwers zich bevonden.

Waar de groene plek was geweest zagen ze een gapend gat in de helling, bijna aan de rand van het water.

Het was het begin van de tunnel, de ondergrondse gang, die de Tarnackrivier eeuwen geleden door de berg gegraven had, om naar zee te kunnen ontsnappen!

Gevangen!

De aardverschuiving hield net zo plotseling op als hij begonnen was. De jongens en de ingenieurs wachtten tot het laatste rotsblok in het water geplonsd was en het stof weer langzaam naar de omgewoelde grond was gedaald. Toen kwamen ze uit hun schuilplaats tevoorschijn en liepen naar de tunnel.

Het begin van de tunnel, dat zo onverwachts zichtbaar geworden was in de helling, was een bijna rechthoekig gat van ongeveer vier meter hoog en vijf meter breed. Aan de linkerkant was de vloer van de tunnel iets lager en door dat lagere deel vloeide kennelijk het water weg verder de tunnel in en zo naar de Barmetbaai.

Bob keek de anderen aan. Toen liep het groepje als bij afspraak en zonder iets te zeggen, de gang in, die vol met rotsblokken lag. Ze gingen voorzichtig een stukje verder en zagen dat de uitholling in de vloer langzaam dieper werd en ten slotte een smal kanaal vormde, dat bijna twee meter dieper lag dan de rest van de gang. Zowel de vloer van de tunnel als het kanaal liepen schuin naar beneden. De wanden van de gang bestonden uit leisteen, klei en kalksteen. De jongens zagen dat op verschillende plaatsen pas gaten in de wanden waren aangebracht en op de vloer van de gang lagen kleine hoopjes grijze klei. Frank wees er naar.

'Wat denk je dat die hoopjes betekenen?' vroeg hij fluisterend aan Bob.

De ingenieur knielde naast een hoopje neer en bestudeerde de klei  belangstellend. Toen stond hij op en schudde zijn hoofd.

'Ik weet het niet,' antwoordde hij. 'Misschien komen we daar straks wel achter.'

Joe keek Bob aan en wees op een aantal diepe indrukken op een vochtige plek op de vloer. Tussen de indrukken lagen stukjes klei.

'Dat zijn sporen van een kruiwagen!' fluisterde de jongen. 'We komen vast dicht bij de plek, waar de bende aan het werk is!'

Door het zonlicht dat door de opening van de tunnel binnenstroomde, waren de jongens en de ingenieurs in staat geweest hun omgeving goed op te nemen. Maar vlak voor hen maakte de tunnel een scherpe bocht en daarachter lag de gang in volslagen duisternis.

'Tjonge,' zei Dick. 'We hebben vast onze zaklantaarn bij die richel achtergelaten, toen we dekking zochten!'

'Ik ga wel terug naar het kamp om andere te halen,' bood Frank aan.

Joe, die voorzichtig verder was gelopen tot de bocht, kwam nu terug en hield zijn broer tegen.

'We hebben geen zaklantaarns nodig,' zei hij zachtjes. 'De mannen van Klenger hebben in de hele gang op regelmatige afstanden lantaarns aangebracht!'

Bij het flakkerende licht van de lantaarns zagen ze dat het water in het afvoerkanaal, dat bij de ingang van de tunnel nog geen meter diep was geweest, nu bijna tot aan de rand van de greppel stond. En toen ze voorbij een tweede bocht in de gang kwamen, zagen ze een primitieve maar toch voor het doel bijzonder goed geschikte sluis.

De jongens bekeken de sluis aandachtig. Het was nu duidelijk waarom het peil van het water in het reservoir overdag steeg en 's nachts daalde.

Ze liepen verder de gang in en het geluid van hun voetstappen werd gedempt door de leisteen en de klei op de vloer van de tunnel. Ze waren ervan overtuigd dat het rotsgewelf, waarin de bende zich ophield, diep in de berg moest liggen, want anders zouden de mannen beslist de aardverschuiving wel gehoord hebben. Toen ze op het punt stonden weer een bocht in de gang om te gaan, hoorden ze plotseling voetstappen. Ze liepen snel achteruit en zochten een plek waar ze zich konden verstoppen. Er was maar een zo'n plaats en dat was de sluis. Ze lieten zich geruisloos in de lege greppel glijden en drukten zich tegen de wand. Even later hoorden ze voetstappen de bocht om komen. Ze hielden alle vier de adem in, toen de man vlak boven hen door de tunnel liep. Ze zagen zijn gezicht bij het licht van de lantaarn, toen hij naar de sluis keek of alles nog in orde was. Het was Hawkins de Zeeman.

Gerustgesteld liep hij weer terug de gang in. Zodra de oude zeeman om de bocht verdwenen was, hesen ze zich uit de greppel.

Ze gingen weer verder en keken goed uit naar het rotsgewelf dat ergens voor hen moest liggen. Even later kwamen ze bij een kleine holte, die in de wand van de tunnel gehakt was en Joe stak zijn hoofd erin om eens te zien wat daar te beleven viel.

Geschrokken deed hij een stap achteruit. Op de vloer van de grot lag een hoop menselijke schedels!

'Zeker de voorraadkamer van de kluizenaar,' fluisterde hij zwakjes.

Eindelijk kwamen ze bij hun bestemming. Een spleet in de rotswand van de grote gang liep van de grond af een goede meter omhoog en verwijdde zich daar tot een diep gewelf. Aan de andere kant van het gewelf werd de ruimte weer smaller en voerde verder omhoog in de richting van de top van de berg. Frank wees ernaar en zei:

'Dat is vast de schacht, die naar de splitsing leidt.'

Bob knikte.

'Ga liggen,' zei hij.

Ze gingen plat op de hellende vloer liggen, met hun hoofden net onder het vloeroppervlak van het gewelf. Toen hieven ze voorzichtig hun hoofd omhoog en ze keken naar de mannen die zich in het gewelf bevonden.

In een hoek van de ondergrondse ruimte stond Hawkins handig een plank door te zagen. Het stalen blad van de zaag beet zich snel door het hout en de jongens zagen dat de zeeman een plank zaagde van dezelfde afmetingen als de planken in de sluis.

'Het lijkt me toe dat Hawkins die sluis gebouwd heeft,' fluisterde Bob zachtjes.

De jongens keken elkaar aan en grinnikten. Ze verdachten de oude zeeman ervan dat hij hen voor de gek gehouden had, toen hij hun vertelde dat zijn schip op de rotsen uiteengeslagen was.

'Ik wed dat hij scheepstimmerman is geweest in plaats van kapitein!' fluisterde Joe.

Vanuit hun schuilplaats zagen ze nu ook de kluizenaar. De magere kluizenaar strompelde door de schacht die van de top naar beneden voerde. Hij had zijn armen vol pas gehakt hout. Hij liet het hout op de grond vallen en liep toen naar een hoek van het gewelf, links van de schacht.

Frank trok Bob aan zijn mouw en de ingenieur gaf het teken door aan de anderen. Een paar meter links van de opening in de wand van het gewelf stond een mager, enigszins gebogen en geleerd uitziend mannetje met grijs haar voor een oven. Hij bekeek juist een voorwerp van grijze klei, dat hij uit de oven gehaald had. Naast de oven stond een kruiwagen met iets dat op modder leek.

De bergbewoner naderde de ander op een onderdanige manier.

'Dat moet Dr. Forster zijn!' zei Joe opgewonden fluisterend.

Frank knikte.

'Wat is hij aan het doen?' vroeg hij.

Joe schudde zijn hoofd en Bob fluisterde:

'Ik weet het niet. Maar het is beslist iets belangrijks, anders zou Klenger niet zo veel moeite doen om te zorgen dat het water niet hoger komt dan de hellingen in het dal.'

'Denk je dat Foster lid van de bende is?' vroeg Dick.

'Dat betwijfel ik,' antwoordde Frank. 'Hij ziet er niet naar uit als een man, die zich zou inlaten met iets misdadigs, tenzij hij gedwongen wordt natuurlijk.'

Ze richtten hun blikken weer op de oven. De deur van de vuurplaat stond nu open en de kluizenaar gooide vers hout op het vuur. Een rookwolk kwam uit de ijzeren schoorsteenpijp, die van de oven naar de schacht liep.

Hier was dus de verklaring voor de rookpluimen die ze zo dikwijls gezien hadden. De rook van het verse hout werd uit de oven via de schacht afgevoerd. Alleen wanneer de oven met vers hout gestookt werd, ontsnapten dus rookwolken uit de schacht op de top van de berg.

Terwijl ze lagen toe te kijken, kwamen er twee mannen in het gewelf uit een kleine nis rechts van de schacht. Een van hen was een korte, gemelijk kijkende man met rood haar, de andere was een kleinere man gekleed in een grijs kostuum. Er ging een schok door Frank heen.

'Die eerste man is Klenger!' fluisterde hij opgewonden tegen de anderen. 'En die kleine kerel is de vreemdeling die bij hem was op die avond, toen ze me in de boot op drift gezet hebben!'

De twee mannen liepen naar Dr. Foster en keken naar de oven.

'En hoe zit het, Foster?' vroeg de vreemdeling ongeduldig. 'Is het bauxiet of niet?'

Dr. Foster wendde zich tot de man.

'Ik heb u nu al een paar maal verteld, meneer Stoper,' begon hij, 'dat ik meer tijd nodig heb om...'

'Tijd!' brulde Stoper. 'Als ik dat woord nog eens hoor, word ik gek!' Hij drukte zijn wijsvinger tegen de borst van de geleerde. 'Ik wil resultaten, begrijp je dat?'

'Hou je kalm, Ben,' mengde Klenger zich erin, en hij legde zijn hand op de arm van de kleine man. 'De oude man doet zijn best.'

Bauxiet! Ben!

Nu vielen de stukjes van de legpuzzel op hun plaats! Bauxiet was dus het waardevolle mineraal dat de bende uit de klei hoopte te kunnen winnen! En Ben was degene die het telegram ondertekend had dat Klenger ontvangen had. Hij was kennelijk de leider van de bende!

'We moesten maar liever teruggaan en de politie waarschuwen,' fluisterde Bob. Hij wendde zich tot Frank en Joe. 'Misschien is jullie vader al terug uit Washington en kan hij de zaak verder in handen nemen.'

De twee jongens en de ingenieurs stonden geruisloos op uit hun schuilplaats en liepen naar de ondergrondse gang. Voor zij echter tien stappen hadden kunnen doen, stonden ze tegenover een man met een vervaarlijk uitziende revolver. Het was de vreemdeling die Frank en Joe hadden gezien toen hij Hawkins hielp met het dragen van de levensmiddelen.

'Lopen maar!' beval hij en met de revolver maakte hij een gebaar naar het rotsgewelf achter hen.

Dr. Foster geeft een verklaring

Klenger en Ben Stoper staarden met open monden van verbazing, toen de Hardy's en de ingenieurs de ondergrondse ruimte in gevoerd werden.

'Waar heb je die gevonden?' vroeg Stoper aan de man met de revolver.

De man maakte een beweging met zijn hoofd.

'Net hierbuiten, in de gang,' antwoordde hij.

Klenger's gezicht kreeg een verbeten uitdrukking.

'Hoe hebben jullie die tunnel gevonden, gemene spionnen?' vroeg hij ruw aan de jongens.

'Door een aardverschuiving,' zei Frank.

De man kneep ongelovig zijn ogen half dicht.

'Vertel nou geen smoesjes,' beet hij de jongen toe.

'Het is waar,' zei Joe nu. 'Door die aardverschuiving zijn alle struiken bij de ingang van de tunnel weggerukt.'

Stoper wendde zich tot de vreemdeling, die het groepje aangehouden had.

'Geef me die revolver,' beval hij. Hij richtte het wapen op de vier gevangenen. 'En ga nu maar eens kijken of die knullen de waarheid spreken.'

De man knikte en liep haastig het gewelf uit.

'Dat is tijdverspilling,' zei Klenger tegen Stoper. 'Natuurlijk is het waar, anders zouden ze niet hier zijn. Ze zouden de ingang nooit ontdekt hebben.'

Stoper trok verbitterd met zijn mond.

'Dat is dan het einde,' zei hij tegen de gedrongen loodgieter. 'Nu kan iedereen hier binnenlopen en zien wat we uitvoeren.'

Klenger glimlachte geruststellend.

'Het heeft geen zin je op te winden, Ben,' zei hij. 'Er is hier niemand aan deze kant van de berg behalve die vier daar.' Hij wees met zijn duim naar de gevangenen. 'We zullen de ingang van de tunnel camoufleren met rotsblokken, voor iemand anders de kans krijgt het gat te ontdekken!'

De kleinere man scheen wat gerustgesteld te zijn.

'Hawkins!' riep hij. Hij gaf de oude zeeman de revolver en knikte naar de gevangenen. 'Neem ze mee de nis in en bind hen vast.'

De beide jongens en Bob en Dick werden de kleine ruimte ingebracht, die aan het gewelf grensde. Het was de nis, waar Klenger en Stoper even tevoren uitgekomen waren. De gevangenen kregen het bevel op hun buik op de vochtige vloer te gaan liggen en toen werden ze stevig aan handen en voeten gebonden.

De minuten verstreken langzaam tot uren. De jongens en de ingenieurs hadden direct nadat ze waren vastgebonden iedere mogelijkheid om te kunnen ontsnappen besproken, maar ze waren nu langzamerhand stil geworden en waren ieder verdiept in hun eigen gedachten. Ze durfden er niet aan te denken wat Klenger met hen van plan was. Maar één ding was zeker: hij zou hen niet in de gelegenheid stellen het gewelf te verlaten en de plannen van de bende bekend te maken.

Na wat een eeuwigheid scheen, hoorden ze voetstappen in de richting van het vertrek komen, waar ze gevangen gehouden werden. Een ogenblik later verscheen Hawkins; hij duwde Dr. Foster met een revolver het vertrek binnen! Hij beval de geleerde op de grond te gaan liggen en begon hem aan handen en voeten te binden. Frank rolde zich op zijn zij en keek de grijze man aan, toen Hawkins het vertrek uitliep.

'Wat is er gebeurd?' vroeg hij.

'Ik heb vastgesteld dat er zich geen bauxiet in de klei bevindt,' antwoordde de geleerde met droge humor. 'Dus kunnen ze me niet meer gebruiken.'

Hij rolde zich ook op zijn zij, zodat hij zijn medegevangenen kon zien. 'Jullie vragen je natuurlijk af hoe ik in contact gekomen ben met die gewetenloze boeven,' vervolgde hij. Een aantal jaren geleden, zo vertelde hij, zelfs voor de plannen voor de Tarnackdam op papier waren gezet, had hij op de Schedelberg naar bauxiet gezocht. Hij had wel de theorie van de geoloog gelezen dat er een onderaardse doorgang moest zijn, maar hij had aangenomen dat dit onjuist was, tot hij op zijn speurtocht op de helling bij toeval de ingang van de tunnel gevonden had.

'Heel opgewonden ging ik de tunnel onderzoeken,' zei de geleerde, 'en ik ontdekte lagen kleigrond, die er uitzagen alsof ze inderdaad het mineraal bevatten dat ik zocht. Diep in het hart van de berg vond ik het gewelf en een spleet, die helemaal tot aan de top van de berg reikte! Heren, ik voelde me of ik een van de geologische wonderen uit prehistorische tijden had ontdekt!'

'Hoe komen Klenger en Stoper er nu aan te pas?' vroeg Joe.

Klenger, legde Dr. Foster uit, was hem aangeraden als iemand die het geld om de kleilagen in de tunnel te kunnen ontginnen, wel bij elkaar kon krijgen. Klenger had zich buitengewoon geïnteresseerd getoond voor het project en hij had Dr. Foster overgehaald hem de tunnel te wijzen. Maar de loodgieter had geen kans gezien het geld bij elkaar te krijgen en de plannen om de bauxietlaag te ontginnen liepen op niets uit.

'En toen, ongeveer vijf weken geleden,' vervolgde de geleerde, 'ontving ik een telegram van Klenger. Hij deelde me mee dat een groep mannen, onder leiding van Ben Stoper erin hadden toegestemd het geld voor het project ter beschikking te stellen. Hij drong erop aan dat ik onmiddellijk naar Bayport zou komen.'

Er kwam een bittere klank in de stem van Dr. Foster. 'Ik nam vakantie en voegde me bij Klenger. We kwamen hierheen en begonnen de klei uit te graven. Toen kwam ik tot de ontdekking dat ik geen deelgenoot was in het project maar een gevangene! Het enige waarvoor Klenger en de anderen me nodig hadden was om de proeven te nemen en de aanwezigheid van bauxiet te bevestigen!'

'En om de vallei open te houden om het spul te kunnen ontginnen als het inderdaad bauxiet zou blijken te zijn,' zei Bob, 'moest Klenger ervoor zorgen dat het reservoir niet vol liep met water.'

De geleerde knikte.

'Klenger heeft Hawkins overgehaald om die houten sluis te bouwen. De oude zeeman was woedend bij het vooruitzicht dat hij zijn huis zou moeten verlaten en hij bleek dus een gewillige medewerker voor Klenger bij het uitwerken van de plannen om het water af te voeren naar zee.'

'En welke rol speelt die Aardappel-Annie nu?' vroeg Bob.

Dr. Foster vertelde dat Aardappel-Annie de bende om dezelfde reden had geholpen, ze had gezorgd dat de mannen verse groenten en aardappelen uit haar tuin hadden gekregen.

'En hoe zit het met die oude, verwaarloosde kerel?' vroeg Frank.

'Ja,' zei Joe grimmig. 'Met hem hebben we ook nog een paar dingen af te rekenen!'

Dr. Foster kuchtte even.

'Ik kan me best voorstellen hoe jullie over Tom Darby denken,' zei hij. 'Maar ik hoop dat jullie hem niet al zijn daden zullen aanrekenen. Hij is erg aan me gehecht — en doodsbang voor de anderen. Hij heeft me verteld dat Klenger gedreigd heeft hem te zullen terugsturen naar het armenhuis, als hij niet deed wat hem gezegd word. Ik ben ervan overtuigd dat hij me anders geholpen zou hebben om te ontsnappen.'

'Maar wat is het voor iemand?' wilde Dick weten.

Tom Darby was eigenlijk een kluizenaar, vertelde de geleerde. Hij was weggelopen uit het armenhuis in een naburige staat en hij had zich op de berg verborgen gehouden.

'Ik heb Tom tijdens mijn eerste trip naar de Schedelberg al ontmoet,' zei Dr. Foster. 'Hij was half verhongerd en bijna naakt. Maar toen ik probeerde hem te helpen, dacht hij dat ik hem terug wilde brengen naar het armenhuis en toen is hij weggelopen. Later heb ik zijn vertrouwen kunnen winnen en vanaf dat moment kon Tom gewoon niet genoeg voor me doen. Toen ik deze zomer hier terugkwam herkende hij me nog. Hij woonde in de tunnel en voorzover ik begreep, leefde hij voornamelijk van rauwe groente uit Annie's tuin en van wat hij af en toe van de andere mensen op de berg kreeg. Hij stal ook nogal eens iets uit de voorraden van de bouwers als ze aan de dam aan het werk waren.'

Dr. Foster's ogen glinsterden van pret.

'Het was Tom's idee jullie schrik aan te jagen met die schedels. Klenger had aan Tom verteld dat alles wat hij deed om jullie van de berg weg te jagen een enorme hulp voor mij zou zijn! Maar ik ben bang dat de oude man wel wat te ijverig was met zijn pogingen om jullie uit de buurt te houden,' zei de geleerde. 'Het was Veger die Tom aan dynamiet hielp. En het was Klenger die jullie hut in brand heeft gestoken. Darby zou net zo min een moord plegen als ik.'

Hij hield op met spreken, want op dat moment kwam Klenger de nis in en zette een lantaarn voor hen op de grond neer. Hij keek met een flauwe glimlach om zich heen en genoot kennelijk van de spanning, die zijn binnenkomst teweegbracht. Toen kwam er een harde trek om zijn mond.

'Foster heeft jullie waarschijnlijk verteld dat ons werk hier is afgelopen,' zei hij bars. 'We knijpen er tussenuit. Maar voor we weggaan zal ik ervoor zorgen dat jullie niet in de gelegenheid zullen komen om jullie verhaal aan de politie te vertellen. Eén manier om dat te doen zou zijn, door jullie in het ondergrondse kanaal te gooien en de sluis open te zetten. Misschien zouden jullie lichamen dan eens in de Barmetbaai opduiken en misschien ook niet. Maar ik kan het me niet permitteren risico's te nemen. Dus daarom zal ik Hawkins de ingang van de tunnel door middel van dynamiet dicht laten maken. Op die manier zal niemand ooit weten wat er met jullie gebeurd is. Als de tunnel eenmaal dicht is, zal het stijgen van het water in het reservoir geen moeilijkheden meer opleveren. De mensen in Bayport — op een paar uitzonderingen na — zullen vanaf vandaag genoeg water hebben!'

Uitgerookt

De woorden van Klenger klonken hol door de ruimte waar de gevangenen vastgebonden lagen. Ze staarden elkaar aan, maar niemand zei iets. Er hoefde niets gezegd te worden. De uitdrukking op hun bleke en gespannen gezichten zei reeds genoeg.

Ze hoorden hoe Klenger in het gewelf aan Hawkins instructies gaf hoe hij het dynamiet moest gebruiken. Toen schoot Frank de spleet in de rotsen te binnen.

'We hebben nog een kans,' fluisterde hij tegen de anderen. 'Als we die touwen los kunnen maken, dan kunnen we door de schacht naar boven klimmen en via de top van de berg ontsnappen! Maar alsof hij de woorden van de jongen gehoord had, ontnam Klenger hun deze laatste kans om te ontsnappen.

'En nadat je de ingang van de tunnel dichtgegooid hebt,' zei de roodharige man tegen Hawkins, 'kom je hier terug en breng je een tweede lading tot ontploffing om de schacht af te sluiten die naar de top voert. Dan is de spleet ook dicht.'

'Jawel, kapitein,' antwoordde de zeeman. 'Maar hoe komen wij er dan uit?'

'Door de schacht, idioot. Stoper en ik gaan vast op weg, terwijl jij de ingang van de tunnel dichtgooit. Als je de schacht hier beneden ook hebt dichtgegooid, kom je ons achterna. Schiet nou maar op.'

De gevangenen hoorden de voetstappen van de zeeman in de verte verdwijnen en toen werd alles stil. Ze worstelden wanhopig met de touwen waarmee ze gebonden waren. Tenzij ze erin slaagden zich vrij te maken in de paar minuten die hen nog restten voor Hawkins de lading tot ontploffing bracht, zouden ze levend begraven worden! Ze rolden naar elkaar toe en hun vingers plukten aan eikaars touwen — maar het touw was nat van de vochtige grond en weerstond hun wanhopige pogingen om los te komen.

'Er moet toch een manier zijn om te ontsnappen,' zei Bob radeloos. Hij bracht zijn polsen bij een ruwe kant van een rotsblok en probeerde onhandig het touw door te zagen, maar uitgeput gaf hij even later zijn poging op.

Op dat ogenblik kwam de kluizenaar, Darby, het gewelf binnenstrompelen met zijn armen vol brandhout. Hij keek de ruimte in waar de gevangenen lagen, liet toen het hout vallen en sliep snel naar de plek waar Dr. Foster op de grond lag.

'Tom!' riep de geleerde uit. Hij bewoog zijn handen achter zijn rug. 'Vlug, Tom!' smeekte hij. 'Maak me los!'

De man met het lange sluike haar wierp een angstige blik over zijn schouder en boog zich toen zonder iets te zeggen over de geleerde en begon aan de knopen in het touw te plukken.

Frank en Joe en de ingenieurs keken toe en durfden nauwelijks adem te halen. Het leek te mooi om waar te zijn dat er eindelijk hulp was komen opdagen.

Frank deed plotseling zijn mond open om een waarschuwing te laten horen, maar het was te laat.

Klenger kwam met grote passen de nis in en gaf de kluizenaar met een stuk brandhout een slag op het hoofd. De bergbewoner gleed bewusteloos op de grond! Klenger wierp een blik op het touw om de polsen van de geleerde, gromde tevreden en ging weer weg. Een ogenblik later zagen de gevangenen dat Klenger en Ben Stoper in de schacht klommen, die naar de top van de berg voerde.

'Daar gaan ze,' zei Joe gespannen. 'En straks gaat Hawkins hen achterna en dan...'

Hij maakte zijn zin niet af, maar de anderen wisten wat hij bedoelde. Dan zouden hun verdere pogingen geen zin meer hebben.

Bob rolde zijn lichaam naar de kluizenaar, toen ging hij overeind zitten en na veel moeite slaagde hij er ondanks zijn gebonden handen in de dop van zijn veldfles, die hij op zijn heup droeg, los te draaien. Hij hield de fles zo dat het water op Darby's gezicht spatte. De kluizenaar bewoog zich en zijn oogleden knipperden zwakjes. Bob gooide nog wat water op zijn gezicht en goot toen een klein straaltje water in zijn mond.

De kluizenaar keek hem versuft aan.

'Het is gelukt, Bob,' riep Frank opgewonden uit.

Bob wendde zich tot de geleerde.

'Vlug, Dr. Foster,' zei hij. 'Zorg dat Tom die touwen losmaakt!'

Binnen een paar minuten had de kluizenaar de handen en voeten van Dr. Foster losgemaakt. Toen begonnen de beide mannen de anderen te bevrijden. Niet lang daarna waren alle gevangen los.

'Kom mee, Dick!' riep Bob uit. 'We moeten Hawkins tegenhouden voor hij de ingang van de tunnel dichtgooit!'

'Goed idee!' antwoordde zijn assistent.

Ze renden door het gewelf de tunnel in, die door lantaarns was verlicht.

'Wij gaan achter Klenger en Stoper aan!' riep Joe, wegrennend.

'Joe..., wacht eens even!'

Verbaasd bleef Joe staan.

'We hebben er niets aan of we die mannen proberen in te halen,' zei Frank. 'Klenger heeft een revolver!'

'Maar we kunnen ze toch niet laten ontsnappen?' pleitte Joe.

'Dat zullen ze ook niet!' beloofde Frank.

Hij wenkte Dr. Foster en Tom Darby om hem te volgen en liep snel naar de oven. Hij wees naar de stapel vers brandhout en zei: 'Blijf hout op het vuur gooien tot er voldoende rook ontsnapt en doe dan wat kalmer aan. We willen Klenger en Stoper net voldoende rook bezorgen om hen hulpeloos te maken, maar ze mogen niet stikken!'

De geleerde knikte dat hij het begreep en Joe's gezicht vertrok in een grijns.

'We zullen ze dezelfde medicijn te slikken geven, die ze ons gegeven hebben,' zei hij.

De twee jongens deden de gasmaskers aan, die ze nog steeds bij zich hadden. Joe nam een lantaarn. Toen begonnen ze aan hun klimpartij achter de twee mannen in de schacht aan. Ze vonden Klenger en Stoper in de smalle spleet bij de top. De rook kolkte door de nauwe tunnel en bij het licht van de lantaarn zagen de jongens hoe de mannen naar adem snakkend hun handen aan hun keel hielden.

Ze trokken het hulpeloze tweetal snel door de opening in de top van de berg. En toen ze de bandieten ontwapend hadden, deden de jongens hun maskers af.

'Kijk eens wie daar aankomen!' riep Frank uit.

Bob en Dick kwamen tegen de helling opgeklommen. En een paar stappen achter hen kwamen Chet en Fenton Hardy!

'Vader!' riep Frank verheugd uit, toen iedereen op de top van de berg was aangekomen. 'Wanneer bent u op de Schedelberg gearriveerd?'

'Nog maar net,' zei meneer Hardy. 'Maar in ieder geval niet snel genoeg om jou en Joe veel hulp te kunnen bieden bij het gevangennemen van de bende van Klenger, zie ik.'

'Geloof hem maar niet,' zei Bob tegen de jongens. 'Toen Dick en ik bij de ingang van de tunnel kwamen, had je vader Hawkins de handboeien al aangedaan!'

'Ik heb hem aan de voet van de heuvel achtergelaten onder bewaking van een paar man van de rijksrecherche,' legde meneer Hardy uit. Hij wendde zich tot Klenger en Stoper.

'En de rijksrecherche toont ook veel belangstelling voor jullie,' zei hij, 'omdat jullie Dr. Foster tegen zijn zin hebt vastgehouden. Je weet het misschien niet, maar ontvoering is een strafbaar feit! Je vrienden zitten al veilig in de gevangenis!'

De twee mannen staarden meneer Hardy aan, maar ze zeiden niets.

'Hé,' wilde Chet weten. 'Besta ik soms niet meer? Ik heb toch ook geholpen?'

'Nou, en of!' lachte Fenton Hardy en hij sloeg zijn arm om de schouder van de jongen. 'Chet heeft me jullie boodschap gegeven,' zei hij tegen zijn zoons, 'en hij heeft me ook naar het kamp gebracht. Op die manier ontdekten we dat de ingang van de tunnel zichtbaar was geworden.'

'Nou, daarmee is dit mysterie ook weer opgelost, denk ik,' zei Joe.

'Wees maar niet zo somber,' troostte Frank zijn broer grinnikend. 'Er komt wel gauw weer iets nieuws!'

Staande op de top van de Schedelberg keken de jongens, hun vader en hun vrienden omlaag naar de Tarnackvallei.

Het lelijke litteken dat de aardverschuiving op de berghelling had achtergelaten stak ruw af tegen het groen van de omringende struiken. Spoedig zou deze plek ook weer begroeid zijn met bomen en struiken. Maar lang voor het zover zou zijn, zou de ingang van de prehistorische tunnel voorgoed afgesloten zijn. Dan zou het laagje water dat nu de bodem van het dal bedekte steeds hoger stijgen en een diep meer worden.

Bob glimlachte vergenoegd bij het vooruitzicht.

'Zeg maar tegen de mensen in Bayport dat ze hun kranen vast kunnen opendraaien,' zei hij lachend tegen de Hardy's. 'Van nu af aan is er voldoende water voor het nemen van het zaterdagse bad!'

Table of Contents

Het doodshoofd

De explosie

Aardappel-Annie

Chet gaat ook mee

Hawkins de Zeeman

De vermiste geleerde

Twee gemaskerde mannen

Krijgsraad

De bergbewoner

Klenger's verdwijning

Een bezoek aan Brookside

Frank's verdwijning

Op drift

Chet Morton de detective

De dansende eend

De verdwijning van Hawkins

De schoorsteen in de berg

De tunnel

Gered

Mevrouw Klenger mengt zich in de zaak

Arrestatie in de nacht

De geheime tunnel

Gevangen!

Dr. Foster geeft een verklaring

Uitgerookt