Smokkelaarseiland

Franklin W. Dixon

DE GEHEIMZINNIGE KREET

'Zeg, wat is er aan de hand, Frank?' riep Joe Hardy uit, toen zijn oudere broer plotseling bleef staan en ijverig in zijn zakken begon te zoeken.

'Ik heb... ik heb mijn portemonnee verloren.'

De lange jongen met het donkere haar keek verschrikt. 'Ik weet zeker dat ik hem nog had toen we naar de wedstrijd keken!'

'Tjonge, denk je dat iemand je zakken heeft gerold?' barstte Chet Morton, hun weldoorvoed uitziende vriend, uit. De jongens keken vol spanning toe, terwijl Frank zijn kleren doorzocht.

'Nou, meer zakken heb ik niet, dus ook geen portemonnee,' kondigde Frank ten slotte aan, toen zijn haastig gezoek zonder resultaat bleef. 'Ik kan me niet voorstellen...'

'Die komt nog wel ergens tevoorschijn,' viel de blonde Hardy, die twee jaar jonger was dan zijn broer, hem in de rede. Hij dacht meestal nogal optimistisch over zulke ongelukjes. 'Het zou me niets verwonderen als je hem thuis ergens had laten liggen.'

Frank glimlachte flauwtjes.

'Ik hoop dat je gelijk hebt, maar ik betwijfel het. Laten we in ieder geval maar eens gaan kijken of het zo is.'

Terwijl de jongens in de richting van het huis van de Hardy's liepen, dat op de volgende straathoek stond, nam Chet afscheid. De dikke jongen woonde aan de andere kant van Bayport.

'Tot ziens, jongens,' riep hij. 'Ik hoop maar dat je je geld terugvindt, Frank!'

Toen Chet was vertrokken keek Joe zijn broer plagend aan. 'Ik heb je over het verlies van een portemonnee nog nooit zo in de war gezien, Frank. Je zou bijna geloven dat het de eerste keer is. Hoe komt dat, zat er misschien een miljoen in?'

'Dat is het hem nou juist, Joe, dat zat er inderdaad in. In ieder geval wel voor een miljoen aan gegevens.'

De jongste Hardy keek zijn broer vragend aan. 'Wat bedoel je daarmee, Frank?'

'Herinner je je die geheime code nog, die vader ons laatst heeft gegeven, om in geval van nood te gebruiken? Die heb ik opgeschreven, en het papiertje heb ik in mijn portemonnee gestopt. Stom eigenlijk!'

Joe floot tussen zijn tanden.

'Dat verandert de zaak. Kom mee, dan gaan we zoeken!'

De jongens renden de straat door en stormden de stoep van hun huis op, waar ze echter door een schelle stem in de hall tot staan werden gebracht.

'Nou, het werd zo langzamerhand tijd, jonge bandieten, dat jullie terugkwamen! Joe! Frank! Kom onmiddellijk hier!' Voor zij nog een voet konden verzetten klonk reeds het tik-tik-tik van voetstappen. Hun tante kwam met een gezicht als een donderbui uit de voorkamer tevoorschijn.

'Jullie vader heeft de hele middag naar jullie gezocht! Waar heb je in 's hemelsnaam gezeten?'

'Het spijt me, tante Gertrude, we wisten niet dat vader ons nodig had,' antwoordde Joe. 'Is hij thuis?'

'Ja, en het werd de hoogste tijd dat jullie ook eens thuiskwamen! Goeie help nog aan toe, denken jullie misschien dat ik voor politiebescherming betaal, terwijl hier twee flinke jongens wonen die me kunnen beschermen?'

'Politiebescherming? Waarvoor?' vroeg Frank verwonderd.

'Ja, waarvoor?' riep de oude dame uit. 'Allerlei verschrikkelijk uitziende mannen, die op ieder moment van de dag aanbellen en op de deur kloppen! Het huis is omsingeld door... door...

'Door vertegenwoordigers,' maakte Frank de zin af. 'Het zijn waarschijnlijk niets anders dan heel gewone, ongevaarlijke vertegenwoordigers. Is het niet zo, tante Gertrude?'

De oude dame dacht een ogenblik diep over deze mogelijkheid na. 'Nou ja, dat is misschien wel zo,' gaf ze toe. 'Ze zéggen tenminste dat ze iets verkopen. Maar ik geloof dat ze maar doen alsof!' voegde ze er koppig aan toe. 'Het zijn waarschijnlijk dieven en gevangenisboeven, die proberen erachter te komen hoe ze hier binnen kunnen komen! Mijn schuld is het niet als...'

'Onzin, Gertrude!' baste een joviale stem, en een grote man kwam de kamer binnen. 'Wat is dat allemaal voor gepraat over dieven?'

'Ha, vader!' riep Frank. 'U bent net op tijd om het nieuwste mysterie op te lossen!'

'Ja, ik hoorde zoiets tegen wil en dank!' lachte Fenton Hardy.

'Ik zei net, Fenton,' begon tante Gertrude, maar meneer Hardy stak zijn hand op. 'Laat maar, daar spreken we later nog wel eens over. Op het ogenblik heb ik iets belangrijks met mijn jongens te bespreken.'

Hevig uit haar humeur omdat niemand naar haar wilde luisteren, scharrelde de oude dame, in zichzelf mompelend, weg. Frank en Joe keken hun vader in spanning aan, want zij wilden niets liever dan hem behulpzaam zijn bij een van de zaken die hij behandelde.

'Jongens, ik moet ditmaal een zeer moeilijk probleem oplossen,' begon de detective, terwijl hij door de kamer naar zijn bureau liep en er wat papieren afnam.

'Wat is er aan de hand, vader?' vroeg Joe vol spanning

'Er opereert in dit deel van het land een handige troep smokkelaars en uit hetgeen ik al te weten ben gekomen is het een van de gevaarlijkste benden die op het ogenblik in actie zijn. Onze regering moet dergelijke activiteiten natuurlijk de kop indrukken.' Meneer Hardy zweeg even en keek zijn zonen aandachtig aan. 'Ik denk dat ik, vóór ik deze zaak heb opgelost, jullie hulp wel eens nodig zou kunnen hebben,' voegde hij er met veel nadruk aan toe.

'We zullen alles doen wat u ons opdraagt, vader!' beloofde Frank enthousiast. 'U geeft maar een seintje.'

'Daar wilde ik het net over hebben,' zei de detective ernstig. 'Ik wil beslist dat jullie die geheime berichtencode door en door kennen.'

Joe keek zijn broer plotseling aan, maar Frank zei niets over de verloren portemonnee. De oudste Hardy wilde zijn vader met het nieuws over het verloren papier liever niet ongerust maken, maar er liever zo snel mogelijk naar gaan zoeken.

'We begrijpen het, vader!' riep Joe uit. 'Wat moeten we doen?'

'Op het ogenblik niets. Wacht maar tot je iets van me hoort. Dat kan morgen zijn, maar ook volgende maand. Wat er ook gebeurt, denk aan de code en sta gereed om welke opdracht dan ook uit te voeren, zodra je een bericht van me krijgt.'

Joe keek erg teleurgesteld.

'Verdraaid, vader, dat kan iedereen, op een stoel zitten en op een bericht wachten. Waarom kunt u ons niet echt iets te doen geven om u te helpen?'

Fenton Hardy lachte.

'Er is eens een tijd geweest dat ik dacht, dat jullie goede detectives zouden worden,' grapte hij, 'maar ik ben bang dat jullie allebei zijn mislukt.'

'Zeg, vader!' riep Frank geschrokken uit. 'Wat bedoelt u daarmee?'

'Herinneren jullie je nog dat ik een maand of zes geleden heb gevraagd een bepaald oud boek op het gebied van criminologie voor me op te sporen?' vroeg de detective.

Joe riep opgelucht uit:

'Oh, dat is alleen maar een boek over de bestudering van boeven. Dat kan iedereen opsnorren.'

Fenton Hardy grinnikte.

'Aha, dat is nou juist de moeilijkheid, dat kan niet iedereen. Het is een zeer zeldzaam werk en al sinds jaren niet herdrukt. Als jullie werkelijk goede detectives zijn, moeten jullie het toch in een of andere boekenwinkel op kunnen scharrelen.'

'Natuurlijk, Joe!' zei Frank. 'Wat zijn we een stelletje nietsnutten.' De jongens hielden wel van wat gezellig redetwisten met hun vader. Tot besluit beloofden zij hem dat ze zo spoedig mogelijk opnieuw op zoek naar het boek zouden gaan.

'Het wordt tijd dat ik ga pakken,' zei de detective en hij stond uit zijn stoel op.

'Neemt u nog vermommingen mee, vader?' vroeg Joe. Hij doelde op meneer Hardy's grote verzameling kleding, maskers, pruiken en dergelijke, die hij gebruikte om iedere gewenste figuur uit te beelden. Voor zijn vader antwoord kon geven, uitte Frank, die uit het raam had staan kijken, een zachte kreet.

'Vader, Joe, kijk daar eens aan de overkant van de straat! Zit daar achter die grote struik niet iemand die ons huis in de gaten houdt?'

Joe sprong naar het raam, op de hielen gevolgd door zijn vader. 'Je hebt gelijk!' fluisterde de jongste Hardy. 'Wie denk je dat het kan zijn?'

'Ik zal op moeten passen bij het weggaan,' zei meneer Hardy, terwijl hij naar iets tuurde, wat onmiskenbaar de gedaante van een man was, die zich tussen de struiken verborgen hield.

'Denkt u dat het een spion voor de smokkelbende is, vader?' veronderstelde Joe.

'Dat zou me niets verwonderen,' antwoordde zijn vader grimmig. 'Ik heb in ieder geval een idee. Frank, bel jij meneer Callahan, de loodgieter eens op en vraag hem of hij direct met zijn vrachtwagen hierheen komt. Joe, jij en ik gaan boven wat in orde maken.' De jongens sprongen onmiddellijk op om de opdrachten uit te voeren, ofschoon zij er op dat moment geen flauw idee van hadden wat hun vader van plan was.

Enkele ogenblikken later ging de bel van de achterdeur. Frank liet een grote, magere man binnen. Hij was gekleed in een vettige overal en droeg een bril met een zwaar hoornen montuur. 'Kom binnen, meneer Callahan. Vader is zo...'

Voor Frank de zin kon afmaken, klonk plotseling een gil. Tante Gertrude zakte in de hall op een stoel, die gelukkig vlakbij stond, neer. 'O, o!' kermde ze, heen en weer wiegend, en ze wees naar de verbaasde loodgieter. 'Weer een gangster en nog wel in huis ook! Waarom doet nou niemand iets!'

De oude dame liet weer een gil horen. Ditmaal wees ze naar de trap. Op de laagste trede stond een volmaakte dubbelganger van meneer Callahan, compleet met vettige overal en bril.

'Prachtig, vader!' riep Frank uit. 'Meneer Callahan zou zelf het verschil niet eens zien!'

'Ik twijfel er zeker aan of ik dat zou kunnen!' mompelde de loodgieter verbaasd. 'Hij lijkt meer op mij dan ikzelf!'

Vlug legde Fenton Hardy zijn plan uit.

'Kunt u uw vrachtwagen tien minuten missen, meneer Callahan?' De loodgieter, een oude en vertrouwde vriend van de familie, gaf direct zijn toestemming.

'Prima,' antwoordde meneer Hardy. 'Frank, jij rijdt me naar het station. Over twaalf minuten gaat er een trein. Wie onze vriend daar buiten ook is,' en hij wees naar het raam, waardoor zij konden zien dat de zich half schuil houdende vreemdeling het huis nog steeds in het oog hield, 'wie hij ook is, hij zal nooit kunnen denken dat ik in die vrachtwagen wegrijd, in plaats van meneer Callahan!'

'En wat zal die spion raar opkijken, als hij ziet dat Frank de vrachtwagen terugbrengt en dat er nog een meneer Callahan instapt!' lachte Joe.

Na een haastig afscheid reden Fenton Hardy en Frank snel weg.

Plotseling klonk ergens achter in het huis een kreet om hulp!

DE VERMISTE CODE

'Goeie genade, wat is dat!' riep de oude loodgieter uit en hij sprong overeind.

Snel holde Joe in de richting van de keuken, aarzelend gevolgd door meneer Callahan. 'Help! Moord! Help!'

Het gegil klonk kennelijk uit de mond van tante Gertrude. Voor Joe bij de oude dame kwam, was zij op de vloer flauwgevallen.

'Vlug. Wat water!' riep hij uit, maar voor de trage loodgieter kon reageren, had Joe al een kopjevol in het gezicht van zijn familielid gegooid.

'O!' hijgde ze. Ze deed haar ogen open en keek wat vreemd om zich heen. 'Haal direct de politie! Er is hier een overval gepleegd! Het huis is vol dieven! Daar is er weer een!'

Zij liet een afgrijselijke gil horen, toen zij Callahan zag, die naar haar stond te kijken.

'Nou, nou, tante Gertrude, alstublieft!' probeerde Joe de oude dame te kalmeren. 'Het huis wordt helemaal niet overvallen en meneer Callahan is onze loodgieter.'

'Hij is het niet!' jammerde tante Gertrude. 'Ik heb net een andere gezien. Hij deed de achterdeur open en kwam direct naar binnen! Hij is in de kelder. O, haal toch vlug de politie!'

Een ogenblik stond Joe in twijfel. Misschien was er werkelijk iemand binnengekomen. De keukendeur stond op een kier. Zijn gedachten werden onderbroken door het geluid van de dichtslaande voordeur. Een ogenblik later keek Frank verbaasd de keuken in.

'Tante Gertrude zegt dat ze net een man heeft gezien, die het huis binnenliep en naar de kelder ging,' legde Joe uit. 'Frank, als jij en meneer Callahan de deuren eens bewaakten, terwijl ik een kijkje ga nemen?'

Voorzichtig ging de jongste Hardy de trap af, terwijl zijn broer in de keuken de wacht hield en Callahan de voordeur bewaakte. Toen Joe bij het vertrek met de verwarmingsketel kwam, bleef hij staan en keek in het schemerige licht om zich heen. Plotseling hoorde hij een zwak geritsel. Toen klonk een gedempte kreet en een enorme gedaante sprong uit de schaduw op hem toe.

Joe was niet helemaal verrast door deze aanval, want hij zowel als Frank, kenden als rechtgeaarde zonen van hun beroemde vader de waarde van het voorbereid zijn op dergelijke plotselinge gebeurtenissen.

De jongens hadden zich de kunst van het speurderswerk zo snel eigen gemaakt, dat Fenton Hardy dikwijls van hun diensten gebruik maakte. Ze hadden zelfs in verscheidene gevallen geheel zelfstandig zaken opgelost. Hun eerste succes behaalden ze toen zij een waardevolle buit, die volgens de bekentenis van een stervende misdadiger 'in de toren' verstopt was, hadden opgespoord. En nog onlangs waren zij diepzeeduikers geworden bij een succesvolle poging, de plannen van een gevaarlijke misdadiger in de war te sturen.

'Frank!'

Joe liet deze waarschuwende kreet horen op het moment dat de aanstormende figuur tegen hem opbotste. Tegelijkertijd zwaaide hij met zijn vuist in een wanhopige poging de vluchteling tegen te houden, maar de man was al een flink eind op weg naar het kelderraam. Er klonk gerinkel van versplinterend glas en de gedaante was verdwenen. Op dat moment kwam Frank de keldertrap afgehold. 'Joe! Wat is er gebeurd?'

'Hij was al bij het raam voor ik hem kon tegenhouden!' hijgde de jongste Hardy, die de geheimzinnige kerel achternagehold was, maar wegens de glasscherven in de sponning niet verder kon. Tegen de tijd dat de jongens via de kelderuitgang buiten waren gekomen, was er niemand meer te zien.

Samen keerden zij naar huis terug, radend naar de mogelijke identiteit van de vreemde bezoeker.

'Ik ben er zeker van, wie het ook is, dat hij iets met die smokkelzaak van vader te maken heeft,' was de conclusie van Joe.

'Het is waarschijnlijk de kerel die zich aan de overkant van de straat verborgen hield,' veronderstelde Frank. 'In ieder geval moeten we van nu af aan goed uitkijken.'

Ofschoon de jongens zichzelf volkomen in staat achtten het hoofd te bieden aan welke moeilijkheden dan ook, beweerde tante Gertrude bij hoog en laag dat Mary, de wasvrouw, direct naar hun huis moest komen en daar voorlopig moest blijven. Korte tijd later arriveerde de vrouw.

Tegen tien uur was het huisgezin van plan naar bed te gaan.

'Ik zou beter kunnen slapen als ik wist waar mijn portemonnee met die code van vader was,' zuchtte Frank in het donker.

'Ik ook,' gaf Joe toe, 'maar ik geloof dat hij wel ergens zal opduiken.'

'Dat zal wel moeten,' antwoordde zijn broer. 'Anders staan we er mooi op, als vader ons een boodschap in code stuurt!'

Er gebeurden die nacht geen vreemde dingen. De jongens waren al vroeg op en kleedden zich snel aan.

'Wat zou je ervan denken als we eens wat gingen rondkijken naar dat boek, dat vader wil hebben?' stelde Frank tijdens het ontbijt voor.

'Goed idee,' stemde Joe toe. 'Het heeft niet de minste zin te wachten tot die kelder-schuilvink weer terugkomt. Kom, we gaan.'

De jongens hadden al in de betere boekwinkels gezocht. Nu koersten zij naar de wijk langs het water. Zij liepen door de drukke straten en vonden algauw een tweedehands-boekenzaakje.

'Hartley's Studie der Criminologie?' herhaalde de gerimpelde en gebrilde eigenaar peinzend in antwoord op Joe's vraag. 'Hmmm. Al jaren niet meer herdrukt, maar ik weet zeker dat we een paar maanden geleden nog een exemplaar hadden. Laten we de stapels maar eens nazoeken.'

Wel ruim een uur snuffelden zij tussen de stoffige oude boeken achter in de zaak. Toen liet Joe een uitroep van verrassing horen en kwam uit een rommelige hoek tevoorschijn. 'Hier heb ik het, Frank! Hier is het boek!'

Frank liep vlug naar zijn broer en het tweetal bekeek opgewonden het oude werk.

'Vader zal niet weten hoe hij het heeft, denk je ook niet?' riep Joe uit. 'Zeg, wat is dat?' vroeg hij toen hij het boek zag, dat Frank onder zijn arm had.

'Ik weet niet precies wat het is. Ik zag het zoéven.'

"Vijftigduizend doden.' Tjonge wat een titel!' huiverde Joe, terwijl hij zijn blik over het van ouderdom vergeelde omslag liet gaan. 'Door Kapitein Gronger! Zeg, Frank, dat was een piraat!'

'Dit moet zijn levensbeschrijving zijn.' Opgewonden liet Frank zijn vondst aan de eigenaar zien. 'O ja, ik was vergeten dat we dat hadden,' zei de man. 'Voor vier gulden mag je het meenemen.'

De broers verkeerden in de beste stemming toen ze naar huis teruggingen. Dat kwam zowel door de ontdekking van het vreemde oude zeeroversboek, als door het vinden van het boek dat hun vader nodig had.

Net toen zij er die avond eens voor gingen zitten om hun eigen boek in te kijken, ging de telefoon.

'Wie was het, Frank?' vroeg Joe, toen zijn broer de hoorn weer op de haak legde.

'Een man, die zijn naam niet wilde zeggen, beweert dat vader direct zijn aktetas nodig heeft!' vertelde Frank. 'Hij zegt dat ze in Riley's café moet worden afgegeven.'

'Klinkt me nogal verdacht,' was het commentaar van Joe. 'Vader zei dat hij de code zou gebruiken als hij ons nodig had.'

'Weet je wat we doen?' stelde Frank voor. 'We geven de tas wel af, maar we halen de papieren eruit.'

'En in plaats daarvan doen we er een briefje in, waarin we vader vragen de code te gebruiken!' besloot zijn broer. 'Prima, laten we gaan!'

Frank holde naar boven om de tas op te zoeken en de inhoud eruit te halen, terwijl Joe haastig op een briefje krabbelde: 'Vader, als u de papieren wilt hebben gebruik dan de Hardy-methode.' Dit berichtje deden de jongens in de tas.

Toen het donker werd gingen ze op weg naar Riley's café. 'Weet jij waar dat ding is, Frank?'

'Ergens bij de haven. Ik herinner me dat ik het eens heb gezien, toen we met de Sleuth wat aan het rondvaren waren.' Frank bedoelde hun motorboot, die een van de meest waardevolle bezittingen van de jongens was.

Na een half uur flink doortippelen kwamen zij bij een wijk die uit rommelige en vervallen huisjes bestond, die zich om de werven langs de Barmet-baai verdrongen.

'Kijk eens, is het daar?'

Frank stootte zijn broer aan en wees naar een vervallen houten gebouw bij de waterkant. 'Wat een krot!'

Toen zij dichterbij kwamen vermengden zich het geluid van muziek en het stampen van dansende voeten met het schreeuwen en lachen van fuivende havenarbeiders en zeelieden.

'Nou, laten we maar naar binnen gaan en kijken hoe het afloopt,' stelde Frank weifelend voor.

De jongens waren nauwelijks het bedompte zaaltje van het café binnengestapt, of een donkerharige man met een haviksneus kwam op hen af.

'Jullie zijn de jongens Hardy?' vroeg hij hees.

'Ja,' antwoordde Frank met een vreemd gevoel in zijn maagstreek.

'Bent u de man die ons heeft opgebeld?'

De vreemde vertrok geen spier van zijn gezicht.

'De tas, geef hem aan Pierre. Het is mij die voor uw papa werkt.'

Frank aarzelde een ogenblik, toen overhandigde hij zonder een woord te zeggen de tas. Een flauwe glimlach speelde om de dunne lippen van de man.

'Dank u. Tot ziens.'

Met grote stappen verdween hij tussen de dansende menigte. Toen ze weer buiten waren zei Joe tegen zijn broer: 'Laten we eens door dat raam naar binnen kijken. Misschien ontdekken we wel iets!'

Door een vuile ruit aan de schaduwzijde van het gebouw zagen zij hoe de vreemdeling die zich Pierre noemde, zich over de drukke dansvloer met zijn ellebogen een weg baande naar een aangrenzend vertrek.

'Kom mee naar het volgende raam!' fluisterde Frank en de twee jongens gleden langs de wand van het oude gebouw naar de volgende lichtplek.

'Net wat ik dacht!' riep de oudste Hardy met een onderdrukte stem toen hij en Joe naar binnen keken.

'Je hebt gelijk! Kijk, hij maakt de tas open. Nou moet je eens opletten als hij de verrassing vindt die we er ingestopt hebben!'

De man met de haviksneus stond in een kaal, slecht verlicht vertrek en morrelde aan de sluiting van de tas. Toen de klep openging stak hij haastig zijn hand erin.

Plotseling haalde hij met een verbaasde trek op zijn gezicht zijn hand met een ruk uit de tas en bracht één enkel, klein velletje papier tevoorschijn.

'Ons briefje, Frank!' fluisterde Joe opgewonden. Terwijl Pierre zijn ogen over het papier liet glijden vertrok zijn gezicht tot een afschuwelijke grimas. Brullend van woede gooide hij de tas op de grond en stormde de kamer uit.

'We kunnen hem beter een poosje in de gaten houden, Frank. Vader kon wel eens in moeilijkheden verkeren!'

'Je hebt gelijk. Maar we moeten toch ook thuis een oogje in het zeil houden. Misschien — zeg, kijk daar eens, daar, onder die lantaarn!'

'Chet!' gilde Joe, hun beste vriend ontdekkend, die aarzelend door de steeg liep. In een tel hadden de jongens hem ingehaald.

'O — o, hallo!' riep de dikkerd met een opgelucht gezicht uit. 'Wat ben ik blij dat ik hier iemand ontmoet die ik ken! Wat een omgeving!'

'Hoe ben je in vredesnaam op het idee gekomen hier te gaan wandelen?' vroeg Frank verbaasd. Hij wist dat hun vriend in het donker niet een van de moedigsten was.

'Wees maar niet ongerust, die vergissing maak ik geen tweede keer!' verklaarde Chet met nadruk. 'Ik had trek in wat kreeft, dus ik dacht dat ik hier wel goedkoop...'

'Joe, ik heb een idee!' viel Frank hem in de rede. 'We laten Chet die Pierre volgen en wij gaan naar huis om te zien of daar alles nog in orde is. We kunnen...'

'Zeg, wat is dat? Wie moet ik volgen?' De dikkerd knipperde met zijn ogen. 'Jullie worden bedankt!'

Vlug vertelde Frank aan Chet wat er met Pierre en de tas was gebeurd. Ten slotte stemde de dikke jongen onder protest toe de man te volgen. 'Maar waaraan kan ik die kerel herkennen?' sputterde hij nog even tegen.

Zijn woorden waren nog niet koud of de verzakte voordeur van Riley's café ging open en een lange, magere gedaante glipte naar buiten. 'Daar is hij, Chet!' fluisterde Frank hees. 'Schiet op en volg hem, maar zorg dat hij je niet ziet.'

'Maak je daar maar geen zorgen over, dat zal hij heus niet!' verklaarde de dikkerd met klem en hij trok zich in de schaduw terug. 'Tot kijk!'

De jongens sloegen onmiddellijk de weg naar huis in en waren ervan overtuigd dat Chet snel verslag zou uitbrengen over de bewegingen van de vreemdeling, die zich als een van de agenten van hun vader had voorgedaan.

Toen Frank een klein half uur later de deur van hun huis opendeed volgde een nieuwe verrassing.

'Wat zou dat zijn, Joe?' vroeg hij, terwijl hij een klein pakje omhoog hield, dat aan hem was geadresseerd en per expresse was verzonden. Hij scheurde het vlug open en haalde er de verloren portemonnee uit.

'Denk je dat de geheime code er nog inzit?' riep hij opgewonden uit.

DE ZWARTE PAPEGAAI

'Daar zit hij, Joe, daar is de code!'

In zijn opwinding had Frank de inhoud van de portemonnee op de tafel gestort. Tussen de sleutels, postzegels, foto's en meer dergelijke zaken bevond zich een klein, keurig opgevouwen stukje papier. Frank pakte het snel op en maakte het open.

'De hemel zij dank!' zuchtte hij, terwijl hij zijn ogen over het papier het glijden. 'Het ziet ernaar uit dat het niet opengevouwen is.'

'We kunnen misschien het beste het pakje bewaren. Misschien geeft het handschrift ons een aanwijzing wie het heeft verzonden. Waarschijnlijk...'

Zijn zin werd onderbroken door het rinkelen van de telefoon.

'Dat is vader misschien!' riep Joe en hij rende naar de telefoon in de andere kamer. Een ogenblik later kwam hij terug.

'Chet wil dat we direct naar hem toekomen, Frank! Hij zegt dat hij onze vriend Pierre naar een of andere boot heeft gevolgd.'

In geen tijd waren de jongens in de nieuwe auto van Frank onderweg.

Twintig minuten later stopten zij voor het huis van de Mortons, aan de buitenkant van de stad.

Toen zij bij het bordes kwamen ging de voordeur open. 'Kom erin, jongens,' klonk lijzig een slaperige stem.

'Je zet er wel vaart achter, Chet!' prees Frank. 'We hadden niet verwacht vóór morgen iets te horen!'

'Hum! Het is nu al ongeveer morgen!' gromde hun gezette vriend. 'En bovendien geloof ik wel dat ik een stevige hap eten heb verdiend na al dat lopen en volgen dat ik heb gedaan!'

'Nog steeds dezelfde ouwe Chet, hij denkt altijd aan zijn bed en zijn maag!' lachte Joe.

Deze opmerking was zeer juist, want hun gemoedelijke vriend had gewoonlijk slaap of honger. Hij was echter altijd goedgehumeurd en had er helemaal geen hekel aan door zijn vrienden te worden geplaagd. De dikkerd grinnikte.

'Jullie zouden ook aan je maag en aan je bed denken als je zoveel had rondgezworven als ik!'

'Het is anders heel goed voor je, Chet, zo wordt je omvang tenminste wat minder!' plaagde Joe. 'Laat eens horen wat er is gebeurd!'

Chet zette zijn ogen goed open zodat de slaperige uitdrukking van zijn gezicht verdween. 'Nou, jullie hebben wel een aardige kerel voor me uitgezocht om kennis mee te maken!' zei hij ironisch. 'Ik heb hem zeker drie kilometer langs het water gevolgd. Misschien was het ook wel vijf kilometer. Tenminste...'

'Doet er niet toe hoe ver het was, Chet, vertel liever wat er is gebeurd,' viel Frank hem ongeduldig in de rede.

'Nou, we kwamen bij een oude vissersschuit, dat wil zeggen hij kwam er, en ging aan boord. De Zwarte Papegaai heette het ding, geloof ik. Ik kon het in het donker niet zo goed zien.'

'Is dat alles?' vroeg Joe teleurgesteld.

'Nee, jammer genoeg niet!' mopperde Chet. 'Toen hij aan boord verdween besloot ik hem te volgen. Ik wandelde over de loopplank, en net toen ik op het dek stapte sprong hij door de deur of hoe dat ding ook heet...'

'Ja, ga verder!'

Frank hield van spanning zijn adem in.

'En hij gaf me een klap tegen mijn test, waardoor ik bijna overboord tuimelde. Toen riep hij een paar zeelui en die smeten me op de pier.' De dikkerd wreef met een pijnlijk gezicht zijn schenen.

'Goed werk, Chet!' was Frank's commentaar. 'Nu hebben we tenminste een aanwijzing die nuttig kan zijn.'

'Zo is het!' stemde Joe in. 'Welbedankt, Chet, we houden je wel op de hoogte van wat er verder gebeurt.'

'Laat maar,' antwoordde de dikkerd. 'Bel me maar op als jullie naar de bioscoop gaan of iets anders gaan ondernemen wat rustiger is. Voorlopig heb ik van dat speurwerk mijn bekomst wel.'

De jongens wensten hun vriend welterusten en reden snel naar huis.

'Kijk eens, licht in de keuken!' merkte Joe op, toen zij het pad naar hun huis opreden. 'Wie kan dat in 's hemelsnaam zijn?'

In de keukendeur stond de bekende figuur van Mary, de wasvrouw. 'Nou, het is hoog tijd dat jullie terugkomen! Het is over half twee in de morgen!'

'Ha, die Mary! Waarom lig jij nog niet in bed?' plaagde Frank.

'Nou, ik slaap hier niet langer,' antwoordde de vrouw. 'Ik gaan, en wel direct ook.'

'Wat is er aan de hand?' vroeg Joe. 'Heeft tante Gertrude je weer een standje gegeven?'

'Welnee, dat is het niet, jongens! Maar als jullie vader midden in de nacht, als fatsoenlijke mensen legge te slapen, gek wordt, en over watermeloenen en zo gaat praten — dan gaan ik naar huis.'

Even wisten de jongens niet wat zij hiervan moesten denken, maar plotseling haalde de wasvrouw een stukje papier tevoorschijn waarop een haastig geschreven boodschap stond. 'Hier, jongens, lees maar!'

Frank pakte het briefje aan.

'Watermeloenen die eerst rijpten — nu in volle bloei — stuur zending direct naar bonenpot in Bayport,' las hij hardop. Hij kon slechts met moeite het handschrift ontcijferen. 'Daar, heb je nou ooit gehoord van een...'

Joe keek zijn broer veelbetekenend aan. Met behulp van veel overredingskracht zagen de jongens kans de vrouw te bewegen naar haar kamer terug te gaan en het hele voorval te vergeten.

'Zo, laten we nou het bericht eens uitwerken!' fluisterde Joe opgewonden, toen ze alleen waren. 'Waar is de code?'

'Hier,' zei Frank en hij legde het papiertje naast de vreemde telefonische boodschap.

Snel begonnen ze het bericht te ontcijferen.

'Ik heb het, Frank!' zei Joe een ogenblik later. 'We moeten de papieren die we uit vaders tas hebben gehaald direct aan een boodschapper in het restaurant 'De Bonenpot' afgeven!'

De oudste Hardy fronste zijn voorhoofd.

'Joe, ik heb zo'n idee dat er iets mis is. Vader heeft ons nog nooit eerder gevraagd zijn papieren aan vreemden af te geven.'

'Tjonge, daar zeg je zoiets,' antwoordde Joe. 'Maar toch is het bericht in vaders eigen code gesteld.'

'Dat is het hem nou juist. We weten nog helemaal niet zeker, of degene die de portemonnee heeft gevonden, de code niet kent.'

'Frank, ik heb een idee. Waarom kijken we niet of op het papier met de code vreemde vingerafdrukken zitten? Dat is een minuut werk!'

De jongens haastten zich naar de kelder, waar ze een volledig ingericht laboratorium voor het onderzoeken van vingerafdrukken hadden ingericht.

'Geef het poeder eens, Joe, en draai het microscooplampje aan,' zei Frank, terwijl hij het papier met de code plat op de tafel neerlegde. In een oogwenk had hij het papier met een speciale chemische stof bedekt.

Hij wachtte een ogenblik, blies het overtollige poeder weg en schoof het papier onder de microscoop.

'Kijk maar, Joe, dan pak ik de kaarten met onze vingerafdrukken om die te vergelijken.'

De jongens keken om beurten enige tijd aandachtig naar de vingerafdrukken op het papier.

'Daar was ik al bang voor,' zei Frank ten slotte, terwijl hij door de microscoop tuurde. 'Er staan vingerafdrukken van iemand anders op dat papier!'

'Goeie genade, wat moeten we nu beginnen!' kermde Joe. 'We kunnen met die papieren van vader beslist geen risico lopen.'

'We kunnen maar één ding doen, en dat is een briefje afgeven, waarin we vader vragen zijn boodschap aan ons te bevestigen.'

Joe krabde nadenkend op zijn hoofd.

'En als we dat doen, hoe weten we dan of het antwoord echt van vader komt?' bracht hij als bezwaar naar voren. 'Nu we bewezen hebben dat iemand anders onze code kent...'

Frank krabbelde snel een kort berichtje op een stukje papier en las de inhoud hardop voor.

'Vader — hebben boek dat u wilde hebben, gevonden —- stuur ons titel in ruil voor de papieren.'

'Dat is prachtig, Frank! Niemand anders dan vader kan de naam van het boek dat hij ons heeft laten opzoeken weten, dus nu kan niemand anders zomaar een antwoord in elkaar zetten. Kom mee, dan gaan we!'

Voor zij weggingen haalde Frank een grote enveloppe. Hij stopte het ding vol met blanco vellen papier. Hij deed het briefje erbij en sloot de enveloppe.

Twintig minuten later zaten zij in het bekende restaurant 'De Bonenpot', de enige zaak in Bayport die de gehele nacht open was.

'Er schiet ons niet veel anders over dan iets te eten,' lachte Joe. 'Ik zie niemand die op ons schijnt te wachten.'

De jongste Hardy was nauwelijks uitgesproken, of de deur ging open en een lange, magere man, met zijn hoed ver over zijn ogen getrokken, kwam binnen.

'Je vergist je, Joe,' fluisterde Frank.

Ondanks het feit dat de rand van de hoed een gedeelte van zijn gezicht verborg, was het voor de jongens niet moeilijk Pierre te herkennen, de man die hen in Riley's café had aangesproken.

De onguur uitziende kerel kwam op hen toe.

'De papieren jullie hebben die, jonge mannen? Jullie papa, hij heeft me gezonden. Hij is geweest ontzettend kwaad om die grapje de vorige maal.'

Het gezicht van Pierre leek weer totaal uitdrukkingloos, maar Frank meende een valse gloed in zijn zwarte ogen te zien.

'Hoor eens, meneer — meneer Pierre, we zouden wel graag willen weten waar meneer Hardy is,' vroeg Joe.

Er kwam een spottende glimlach om de lippen van de kerel. 'Pierre, hij zegt niets zonder die orders. Meneer Hardy, hij zegt nog niet vertellen waar hij is. Geef mij die papieren!'

'Die krijg je niet voor je...,' begon Joe, die kwaad werd, maar Frank stootte hem aan.

'Hier zijn de papieren, Pierre,' zei de oudste Hardy, terwijl hij de dikke enveloppe aan de geheimzinnige boodschapper overhandigde, die nu met een koude blik over hen heen keek. 'Kom mee, Joe, het is de hoogste tijd dat we gaan slapen.'

Joe volgde zijn broer aarzelend naar buiten, het donker in. 'Nu is onze grote kans gekomen!' fluisterde Frank. 'Als hij naar buiten komt, volgen we hem!'

'Ik vind dat we hem in zijn nekvel moeten pakken!' antwoordde Joe geërgerd. 'Die zaak is me nu ver genoeg gegaan!'

Voor een van hen zich kon bewegen, ging de deur van het restaurant open en stapte Pierre naar buiten. Hij keek een ogenblik achterdochtig om zich heen. Toen hij zich er voldoende van dacht te hebben overtuigd dat niemand hem had gezien, liep hij haastig in de richting van de Barmet-baai.

Frank gaf Joe een wenk. De broers slopen samen langs de schaduwkant van de straat en zorgden ervoor dat ze de vreemdeling met de haviksneus nog net in het licht van de spaarzame lantaarns in het oog konden houden.

Toen ze de man bijna een uur lang op deze riskante wijze hadden gevolgd, doemde plotseling een groot, slank silhouet voor hen op.

'Een schip!' riep Joe met gedempte stem.

'De Zwarte Papegaai!' voegde Frank hier aan toe. 'Kijk, Pierre gaat aan boord!'

'Er is iemand bij hem. Misschien is het maar een zeeman. Zullen we hen achterna gaan?' fluisterde Joe hees.

'We zullen een goed smoesje moeten bedenken. Ik heb een idee. Zij zijn aan het laden. Laten we ergens een kist zien te vinden en net doen of we iets afleveren!'

'Prima! Hou jij zolang de wacht, dan ga ik een kist zoeken!'

Joe liet zijn broer in de schaduw van een loods achter en verdween zelf in het donker. Een ogenblik later kwam hij op zijn tenen met een grote kartonnen doos op zijn schouder terug.

'Wat een bof, Frank! Ik vond dit ding bij een hoop oude rommel achter een andere loods.'

Zonder geluid te maken vulden de jongens de doos met grote kiezelstenen, waarna Frank, die toevallig een stuk sterk touw in zijn zak had, het geval stevig dichtbond.

Toen schreven zij er met grote letters een adres op.

'We kunnen ons beter een beetje vermommen, anders herkent Pierre ons misschien,' stelde Joe voor.

Zij deden hun stropdassen af, trokken hun kleding wat slordiger en Frank maakte zijn gezicht met een handvol aarde vuil. 'Klaar, Joe? Ik geloof niet dat Pierre ons zal herkennen, zeker niet in het donker.'

De jongens namen de zware doos op en sloften over de loopplank van een groot ouderwets schip dat aan de kade lag gemeerd. Havenarbeiders en zeelieden liepen door elkaar en droegen dozen en kisten aan boord, terwijl enkele niet bepaald vriendelijk kijkende mannen de werkzaamheden van nabij in het oog hielden.

'Wat hebben jullie daar?' wilde een van hen weten, en hij maakte zich los uit een klein groepje. Hij stak agressief zijn stoppelige kin naar voren.

Joe wees op het adres. Op de zijkant van de doos stond 'Gezouten spek'.

'Zo, gezouten spek? Ik dacht dat dat allemaal al aan boord was. Nou, breng het maar in het ruim!'

Het hart van Joe bonsde niet meer zo hard toen de man met een gebaar te kennen gaf dat de jongens aan boord konden gaan. Zij volgden de rij havenarbeiders, die ook allemaal een vrachtje droegen.

'Kom op!' schreeuwde een zeeman, toen de jongens aarzelden, in de hoop eens goed te kunnen rondkijken. 'Doorlopen!' Hij duwde de jongens naar de ladder.

Net toen Frank weer op het dek kwam, klonk bijna vlak naast hem een onbekende stem in het duister.

'Heb je de papieren gekregen?'

'Ja, ik heb ze,' klonk gedempt het antwoord.

Voor Frank meer kon horen, waren hij en Joe weer op de kade.

'Voor het ogenblik is ons spel hier afgelopen, denk ik,' fluisterde Joe. 'En trouwens, we kunnen toch maar beter naar huis gaan, voor het geval er weer een boodschap is binnengekomen.'

Zij liepen snel door en bespraken het mysterie van Pierre's connectie met de Zwarte Papegaai.

'Hoorde je die kerel op het dek praten over het in handen krijgen van de papieren, Frank?' vroeg Joe, toen zij de Acaciastraat inliepen.

'Ja. Ik denk dat hij het had over zijn scheepspapieren. Hoe laat is het eigenlijk?'

Joe tuurde onder een lantaarn op zijn horloge.

'Tjonge, het is bijna half vijf! Ik hoop dat tante Gertrude ons niet heeft gemist.'

Toen Frank de deur van hun huis opendeed bleef hij plotseling staan. 'Hoor je dat, Joe!' fluisterde hij.

Ergens achter uit het in donker gehulde huis klonk een gedempte kreet.

EEN ACHTERVOLGING IN HET DONKER

'Hoor! Daar klinkt het weer!'

'Het is net of het uit de kelder komt, Frank!'

Beide jongens holden naar de smalle keldertrap. Frank knipte het licht aan. Toen zij beneden kwamen klonk de kreet nogmaals, ditmaal uit een donkere hoek.

'Frank, kijk eens!' gilde Joe, terwijl hij snel naar voren sprong. 'Verdraaid, tante Gertrude — en Mary! Hoe is het mogelijk?!'

'Ook goeiedag!' riep Frank uit, toen hij naar de twee vrouwen keek, die stevig met een sterk touw aan een buis van de riolering waren vastgebonden en proppen oude lappen in de mond hadden. De jongens hadden de gevangenen in een oogwenk bevrijd.

'Vertel in 's hemels naam wat er is gebeurd, tante Gertrude!' smeekte Joe, toen hun familielid geen aanstalten maakte om te spreken.

'O! O! O!' kon ze eindelijk uitbrengen. 'Ik wist wel dat dit zou gebeuren. Al die vreemde kerels die probeerden binnen te komen...' Haar stem werd zachter en het leek erop dat zij zou flauwvallen.

'Hier is wat water, tante Gertrude, en voor jou ook, Mary,' zei Frank die snel naar het washok was gegaan.

'Wacht maar eens tot je vader thuiskomt, jonge deugnieten!' barstte tante Gertrude, wier woede weer oplaaide, los. 'Dat gaat maar de hele nacht weg, en laat...'

'Nou, nou,' viel de wasvrouw haar in de rede, 'de jongens konden er toch niets aan doen?'

'Wie heeft dit eigenlijk op zijn geweten?' riep Frank ongeduldig uit.

'Verhip, jongens, wist ik het maar! Ik lag zo rustig als het maar kan in bed, toen de kerel me met een flinke tik met dat touw wakker maakte, en hij zegt 'Deruit!', en voor ik het wist had hij me hier beneden bij je tante gebracht!'

'Ja, zo is het mij ook gegaan!' stemde tante Gertrude in, en zij keek de jongens woedend aan. 'Ik kan nog niet geloven dat we niet zijn vermoord!'

De broers hielpen hun tante en de wasvrouw naar de keuken, maar even later werd tante Gertrude plotseling doodsbleek en zij viel flauw.

'Vlug, leg een natte doek op haar gezicht, Joe!' beval Frank. 'Ik bel dokter Bates op!'

'En als jullie me niet kwalijk nemen, gaan ik naar huis!' zei Mary vastberaden. 'Ik geloof dat het me hier een beetje te opwindend is!' Met die woorden liep zij beverig naar de telefoon en belde om een taxi. Een paar minuten later vertrok zij, met de opmerking dat wat haar betrof de was in de toekomst ongewassen kon blijven.

Nadat de jongens een paar maal een natte doek op het gezicht van hun tante hadden gelegd, kwam ze weer bij, maar het stond zo vast als een huis dat de goede vrouw een hevige shock had. Op dat ogenblik werd er gebeld en dokter Bates stapte binnen.

Na een snel onderzoek verklaarde hij dat de tante van de jongens een zware zenuwschok had.

'Ze zal een paar dagen rustig in bed moeten blijven,' zei hij. 'Ik zal een recept schrijven voor een kalmerend middel. Joe, wil je me alsjeblieft even een vulpen geven? Ik heb de mijne vergeten.'

'Zullen we een verpleegster laten komen?' vroeg Frank.

'Ik stuur er over een uurtje wel een,' antwoordde de dokter.

'Bedankt, Joe,' voegde hij eraan toe, toen de jongste Hardy met de pen terugkwam.

'Hier is een recept. Laat het maar zo spoedig mogelijk klaarmaken.'

De dokter vertrok en beloofde in de loop van de dag nog even te zullen terugkomen.

De jongens brachten hun tante onmiddellijk naar haar kamer op de tweede verdieping.

'En jullie hebben niet het hart dat jullie uitgaan!' jammerde ze. 'Als jullie weggaan word ik helemaal gek! Ik blijf hier nooit meer alleen thuis. Ik begrijp nog niet waarom ik niet eerder ben doodgemarteld!'

De jongens bleven ongeveer een uur bij hun tante. Toen arriveerde juffrouw Menninger, de verpleegster.

'En nu, jonge vrienden, gaan jullie naar beneden om te ontbijten,' commandeerde deze, en ze wuifde hen de kamer uit. 'Ik zal heus goed voor jullie tante zorgen.'

Beneden in de keuken keek Frank plotseling zijn broer aan. 'Wat is er aan de hand, Joe? Je ziet zo wit als een doek.'

'Weet je nog dat dokter Bates me om een vulpen stuurde? Nou, die heb ik uit het bureau van vader gehaald. Daar had je toch ook de papieren neergelegd die je uit vaders tas hebt gehaald?'

'Ja, natuurlijk,' antwoordde Frank, terwijl er plotseling een onaangenaam gevoel over hem kwam.

'Joe, je wilt toch niet zeggen dat...'

'Ze zijn weg...'

Frank keek zijn broer even ademloos aan.

'Nu moeten we Pierre wel te pakken krijgen! Ik ben er zeker van dat hij ze heeft.'

'Maar hoe kan dat dan? Hij was aan boord van de Zwarte Papegaai toen de dief hier was.'

'Wie het ook is geweest die hier een paar uur geleden tante Gertrude heeft vastgebonden, hij had het in ieder geval op de papieren gemunt, zo zeker als twee maal twee vier is. En ik durf te wedden dat hij ze moest stelen in opdracht van Pierre.'

'Het zou me niets verwonderen. En wat erger is, hij heeft ze in handen gekregen ook, en intussen waarschijnlijk al aan Pierre gegeven. Frank, herinner je je dat gesprek nog, over die papieren dat we aan boord hoorden? Misschien...'

De jongens vergaten hun ontbijt, sprongen in de auto en koersten naar de kade, vastbesloten zich aan boord van het schip te begeven op de manier die hun het meest geschikt zou lijken.

'We moeten opschieten, Joe!' zei Frank met een vastberaden trek op zijn gezicht. Hij greep het stuur stevig beet, zij gierden de hoek om en stoven de verharde weg naar de pier van de Zwarte Papegaai op.

'Hij is weg!' kreunde Joe, toen zij de lege plek zagen waar het schip een paar uur tevoren nog had gelegen.

'Tjonge, ja!'

Frank klemde teleurgesteld zijn kaken op elkaar. 'Nou zullen we er achteraan moeten.'

'Gelijk heb je! We halen als de wind de Sleuth. Maar nu we toch hier zijn moesten we eerst maar eens inlichtingen zien te krijgen aan het havenkantoor en proberen erachter te komen waar de Zwarte Papegaai naartoe is.'

Frank zette de wagen naast het kantoor, maar de deur was gesloten.

'De Zwarte Papegaai kan nog niet lang geleden zijn vertrokken, want het is pas zeven uur,' zei Joe. 'Het moet toch lukken hem in te halen voor hij de baai uit is.'

De jongens reden snel naar de buitenkant van de stad, waar hun eigen motorboot, de Sleuth, in een botenhuis lag. Joe drukte op de startknop, de motor sloeg aan, Frank draaide aan het stuur en de lange, krachtige boot gleed het woelige water van de baai op.

'Geen schip te zien,' zei Joe een paar minuten later.

'Ja, maar het is ruim twintig kilometer naar de oceaan. De Zwarte Papegaai kan die afstand nog niet hebben afgelegd.'

'Dat weet ik zo net nog niet. Hij heeft een aardige wind in de rug.'

Inderdaad wakkerde de wind snel aan en de Sleuth slingerde hevig toen ze in het wijdere gedeelte van de baai kwamen en de beschermende kuststrook zich langzaam maar zeker verwijderde. De jongens waagden zich maar zelden op de oceaan. Hun boot was wel stevig gebouwd, maar toch niet zeewaardig.

Frank spande zijn ogen in en keek recht voor zich uit. 'Het wordt mistig,' stelde hij vast. 'Over een half uur kunnen we geen meter meer voor ons uitzien.'

'We maken momenteel dertig knopen, Frank. We moeten dat schip toch wel gauw in zicht krijgen.'

De motor van de Sleuth kuchte plotseling luid en hield op met draaien. Op hetzelfde moment kwam een enorme golf op hen toe gerold. Als Frank hun boot niet direct met de kop in de wind had gestuurd, zouden zij omgeslagen zijn.

'Verdraaid, dat was op het kantje!' zuchtte Joe en hij wreef het zoute water van zijn voorhoofd af. 'Frank, je had kapitein op de grote vaart moeten worden!'

'We hebben nu wel zo iemand nodig!' riep zijn broer. 'Wat moeten we met die motor doen?'

Joe was intussen al met een snel onderzoek van de machine begonnen. 'Nou, je hoeft niet veel monteur te zijn om te zien wat er met deze motor aan de hand is, Frank,' luidde enkele ogenblikken later zijn sombere verslag. 'Geen benzine!'

Er zat niet anders op dan de roeispanen, die ze voor noodgevallen aan boord hadden, los te maken en terug te roeien.

De jongens merkten echter na tien minuten wanhopig worstelen, dat zij, als er niet spoedig hulp kwam opdagen, naar de zee zouden afdrijven.

EEN GEHEIME BOODSCHAP

De Sleuth gedroeg zich als een wild dier. De boot slingerde en rolde naar honderd kanten tegelijk, beklom de enorme golfruggen en stortte zich als een waanzinnige aan de andere kant naar beneden. Het dek was bedolven onder kolkend schuim en de twee Hardy's konden zich nauwelijks binnen boord houden omdat het opgezweepte water hen genadeloos beukte.

'Joe, de vuurpijlen!' gilde Frank boven het brullen van de wind en de golven uit. Hij bedoelde de magnesium-signalen die in de kleine cabine lagen.

Zonder antwoord te geven klom de jongste Hardy voorzichtig van zijn zitplaats naast een ijzeren stut, waaraan hij zich stevig had vastgeklemd. Met de moed der wanhoop zocht hij zich een weg door de stuurhut, tussen de aanvallen van de golven door, en hij slaagde erin het kastje te bereiken. Hij haalde er een lang voorwerp onder vandaan, dat wel iets weghad van een raket. Hij duwde de vuurpijl snel onder zijn jasje om hem tegen het water te beschermen.

Frank was inmiddels naar zijn broer toe gekomen. 'Hier is een lucifer!' hijgde hij, terwijl het rondspattende water van een golf hem recht in het gezicht sloeg.

Terwijl Joe zich schrap zette, probeerde Frank een lucifer aan te steken en die tegen de vochtig geworden vuurpijl te houden. Hij streek er vijf snel achter elkaar langs het doosje, maar tevergeefs. De zesde ging echter aan. Met moeite slaagde de knaap erin de vlam tegen de wind te beschermen en de lucifer tegen de vuurpijl te houden. Plotseling klonk een luid gesis, een ogenblik later gevolgd door een vuurgloed hoog boven hen. Toen hoorden ze een harde klap. 'De andere ook!' gilde Frank.

Zijn broer knikte en de jongens slaagden erin ook de overgebleven vuurpijl af te schieten.

'Denk je dat het wat helpt?' schreeuwde Joe zijn broer in het oor. 'Het is al aardig licht.'

Het was waar, dat ofschoon de mist zo dicht was, dat het bijna onmogelijk bleek iets te zien, het toch niet donker was. Daarom zouden de vuurpijlen waarschijnlijk niet worden opgemerkt, tenzij er ergens vlak in de buurt een boot was.

Er gebeurde niets. De storm hield met niet aflatende hevigheid aan. Toen klonk plotseling een klagend geluid.

'Een scheepsfluit!' riep Frank en hij vergat in de opwinding bijna de reling vast te houden.

Een ogenblik later priemde een krachtig zoeklicht door de mist. De jongens hoorden in de verte hese kreten. De lichtstraal werd sterker en plotseling kwam een dieselboot recht op hen af. Tussen de reusachtige golven, die de boeg van het schip iedere keer bedolven, door, zagen de broers het herkenningsteken van de kustwacht.

'Grijp de sleepkabel!' schreeuwde een van de bemanningsleden, toen de kotter gevaarlijk dicht langs hen schoot.

Er volgde een rookwolkje, een enorme rol touw golfde als een slang door de lucht en kwam als door een wonder midden op de Sleuth terecht.

'Vlug, Joe, voor het touw er afgetrokken wordt!'

In een oogwenk greep Joe het eind van de kabel en sprong naar de voorste kikker, waar hij hem omheen sloeg.

'Volle kracht vooruit!' klonk een ogenblik later een stem op het schip van de kustwacht.

De kotter vermeerderde snelheid. De Sleuth ploegde zich achter het andere schip een weg door het woelige water. Een uur later doemde de kustlijn van Bayport voor hen op.

'O.K., jongens. Maak maar los en roei naar binnen!' riep een stem van de kotter, terwijl het schip van koers veranderde.

Frank maakte de kabel los, die snel door de andere boot werd ingehaald en de broers roeiden de Sleuth langs de dichtstbijzijnde lege pier.

'Tjonge!' barstte Frank los, toen ze eenmaal veilig hadden vastgemaakt. 'Zo dicht zijn we nog nooit...'

'Kijk eens, we hebben vastgemaakt aan de pier van de Zwarte Papegaai!' viel Joe hem in de rede.

De mist was opgetrokken en op het raam van het kantoor dat zij die dag al eerder hadden bezocht zagen ze het teken van de Zwarte Papegaai.

'Verdraaid, je hebt gelijk, en het kantoor is open ook! Laten we eens naar binnen gaan en kijken wat we kunnen ontdekken.'

Frank riep een arbeider, die in de buurt ronddrentelde en vroeg hem wat benzine voor de Sleuth te halen.

Een ogenblik later gingen de jongens het havenkantoor van de Zwarte Papegaai binnen. De enige aanwezige keek van zijn werk aan het bureau op.

'We zouden graag wat inlichtingen hebben over de Zwarte Papegaai,' zei Frank.

'Waar hij heen gaat en of er een man aan boord is, die Pierre heet,' legde Frank nader uit.

'Hum! Je wilt niet zo erg veel weten, is het wel?' gromde de ander. 'Nou, ik kan je niets vertellen.'

'Waarom niet?' vroeg Joe driftig.

'Omdat ik niet weet waar die schuit heen gaat, jonge vriend.'

'Misschien kunt u het ons bij benadering zeggen,' veronderstelde Frank.

'Nou, ergens naar de oostkust van Canada gaat ie meestal. Het is een schip op de wilde vaart, begrijp je, gaat overal heen waar maar vracht is.'

'Dank u wel,' zei Frank. 'Nu nog één vraag: is er iemand aan boord die Pierre heet?'

De bediende lachte.

'Nou, die is er vast! Ik durf te wedden dat er wel tien zijn! Voor zover ik kon nagaan heette bijna iedereen aan boord Pierre!'

Hij leunde in zijn stoel achterover en lachte bulderend. Toen Frank en Joe vertrokken lachte hij nog steeds.

'De tank is vol, meneer,' kondigde de havenarbeider, die op hen stond te wachten aan. Frank betaalde de man en een ogenblik later gleed de Sleuth de baai op, ditmaal op eigen kracht.

'We zullen de boot maar in het botenhuis vastleggen,' zei Frank. 'Het heeft nu niet veel zin meer te proberen de Zwarte Papegaai in te halen.'

'Daar ben ik ook bang voor,' beaamde Joe. 'We kunnen beter naar huis gaan en kijken of daar alles nog rustig is.'

'En wat gaan slapen. Vergeet niet dat we de hele nacht op geweest zijn!'

Ze waren echter goed in conditie en hadden dus maar een korte rust nodig voor zij weer fit genoeg waren om op stap te gaan.

'Joe, laten we vaders werkkamer nog eens helemaal onderzoeken,' opperde Frank, toen de jongens een stevig tukje hadden gedaan. 'Misschien vinden we de papieren toch nog ergens.'

'Niks hoor, ik heb alles goed nagekeken. Maar het is geen gek idee om te kijken of we vingerafdrukken kunnen vinden.'

'Je hebt gelijk! Laten we de spullen halen en beginnen!'

Twintig minuten later hadden de jongens hun benodigdheden in de werkkamer van hun vader bij elkaar gebracht en waren ze geheel verdiept in het fotograferen van de vingerafdrukken, die op het bureau zichtbaar werden door het poeder dat ze al eerder hadden gebruikt.

'Dat is genoeg,' zei Frank ten slotte. 'Laten we nu eens zien wat we hebben.'

Hij knipte het microscooplampje aan en begon zorgvuldig de foto's die zojuist genomen waren te vergelijken met de vingerafdrukken die zij al eerder op het codebriefje van hun vader hadden gevonden.

'Zie je iets?' vroeg Joe vol spanning. 'Geloof je ook niet dat de afdrukken op het codebriefje dezelfde moeten zijn als die op de bovenkant van het bureau?'

'Nou, ik dacht het eerst ook, maar nu niet meer,' antwoordde Frank geheimzinnig. 'Joe, de vingerafdrukken zijn verschillend!'

'Goeie! Nog meer raadsels! Dat betekent dat er ten minste twee mensen in gemengd zijn, niet?'

'Minstens twee,' mompelde Frank, terwijl hij door de microscoop tuurde. 'Misschien wel drie. Hier heb ik iets dat ik nog nooit heb gezien, Joe. Een halve vingerafdruk!'

'Een halve? Misschien heb je er niet genoeg poeder op gedaan voor we de foto namen.'

'Nee hoor, de lijnen zijn min of meer afgebroken. Zij vervagen niet langzaam, zoals het geval zou zijn geweest als ik niet genoeg poeder zou hebben gebruikt. Het ziet er meer naar uit dat de kerel een verminkte vinger heeft.'

'Laat eens kijken.' De jongste Hardy sprong nieuwsgierig op het instrument toe en tuurde naar de vreemde doolhof spiraalvormige lijnen onder de lens.

'Zeg, het zijn er nogal wat, Frank!'

'Ja, dat heb ik ook ontdekt. Ze zitten voor het grootste gedeelte in een hoek van de foto, daarom zag ik ze eerst niet.'

Gedurende ruim een uur bestudeerden de jongens de foto's, maar ze konden, wat de identiteit van de eigenaar van de vingerafdrukken betrof, niet tot een gevolgtrekking komen.

'Alles wat we weten is, dat een van hen een beschadigde vinger heeft en dat die persoon niet degene is die jouw portemonnee had,' was alles wat Joe na hun onderzoek kon concluderen. 'Wat doen we nu?'

'Ik denk...'

Frank's zin werd onderbroken door het rinkelen van de telefoon. Joe nam de hoorn op.

'Hallo? O, hallo moeder!' riep hij. 'Wat zegt u? We komen direct!' Hij legde de hoorn neer.

'Frank, moeder is op het vliegveld. Ze is net uit New York teruggekomen en ze zegt dat ze een zeer vreemde boodschap voor ons heeft.'

'Misschien wel van vader. Laten we direct gaan!' De broers sprongen in hun wagen en reden snel naar het vliegveld.

'Fijn dat u er weer bent, moeder!' riep Joe uit, terwijl zij naar een keurig geklede dame holden, die hen glimlachend opwachtte.

'We hebben u gemist,' voegde Frank aan de uitroep van zijn broer toe.

Terwijl mevrouw Hardy haastig naar de auto werd gebracht, kwam een ernstige trek op haar gezicht.

'Jongens, ik heb vanochtend een vreemde telefonische boodschap ontvangen. Misschien begrijpen jullie er iets van.'

'Wat voor boodschap, moeder?'

'Ik heb het hier precies eender opgeschreven, zoals de bediende in het hotel hem heeft ontvangen. Hij zei dat de man niet rechtstreeks met mij wilde spreken, maar verzocht de boodschap onmiddellijk aan mij door te geven. Luister maar: Zeg aan mevrouw Hardy dat Fenton niet van oesters houdt. Dat geiten hun kamp moeten opslaan bij de derde Engelse.'

Mevrouw Hardy keek haar zoons vragend aan. 'Als dat een of andere rare grap is...'

Frank lachte.

'Maak u geen zorgen, moeder, zodra we thuis zijn zullen we u wel vertellen wat het betekent.'

Gedurende de rit naar huis vertelden de jongens de gebeurtenissen van de vorige nacht. Mevrouw Hardy vond het natuurlijk erg vervelend, maar zij had al lang geleden geleerd dat ze in een gezin met drie detectives van alles kon verwachten.

'Hoe het ons nog mogelijk is bij al die dingen in leven te blijven gaat mijn verstand te boven!' glimlachte ze berustend.

Toen ze thuiskwamen, ging mevrouw Hardy direct naar de kamer van tante Gertrude.

De jongens namen de kans waar, en haalden de code van hun vader voor de dag, om de boodschap die hun moeder had ontvangen, te ontcijferen.

'Fenton houdt niet van oesters,' herhaalde Joe, terwijl hij naar het papier met de code keek. 'Oester, oesters, laat eens kijken, dat woord betekent vissen of een vissersboot.'

'Dat klopt,' stemde Frank, die over de schouder van zijn broer meekeek, in. 'En de rest van de boodschap betekent dat we naar de Canadese bossen moeten!'

'Wat zou die mededeling over die vissersboot betekenen, Frank?' vroeg Joe, terwijl de jongens de boodschap nog eens aandachtig bestudeerden. 'Hij zegt niet waarom we naar de Canadese bossen moeten, en ook niet precies waarheen,' mompelde hij, terwijl hij wanhopig achter zijn oor krabde. 'Dit is maar een halve boodschap.'

'Je slaat de spijker op de kop, Joe!' riep Frank uit en hij sprong overeind. 'Dat is het precies. Het is maar een halve boodschap.'

'Dan is vader ontvoerd of gewond!' hijgde Joe, die onmiddellijk begreep waaraan zijn broer dacht.

'Daar ben ik ook bang voor,' zei Frank somber. 'Er is vast iets met vader gebeurd terwijl hij de boodschap verzond. We moeten snel iets doen!'

OP WEG

'Schiet op! Eruit!'

Een enorme vuist kwam met een daverende klap op het bureau in het havenkantoor van de Zwarte Papegaai neer. De eigenaar van de vuist, een grote kerel, met een gemeen uiterlijk, keek de Hardy's woedend aan.

'Eruit, zeg ik! Ik kan niet mijn hele dag verknoeien met jullie te vertellen, dat de Zwarte Papegaai niet te vinden is!'

'Maar,' Frank deed nog een poging, maar de vreemdeling wilde niet luisteren. De jongens gingen dus maar naar buiten.

Joe zei langzaam tegen zijn broer:

'Luister eens, er is iets geks aan die hele zaak. Heb jij ooit gehoord van een rederij, die niet weet waar haar schepen heen gaan?'

'Gelijk heb je. Ze weten het wel, maar om de een of andere reden zeggen ze het niet.'

Joe trok diepe denkrimpels in zijn voorhoofd.

'Zeg, Frank, gaan een heleboel van die schepen niet naar het houtgebied in oostelijk Canada?'

'Sommige wel, denk ik. Zij brengen voorraden naar de houthakkerskampen en onderweg gaan ze op visvangst. Waarom?'

'Nee, ik dacht alleen aan iets.'

Plotseling sloeg Frank zijn broer op de schouder. 'Joe, ik geloof dat ik hetzelfde idee heb! De Zwarte Papegaai is waarschijnlijk onderweg naar een of ander houthakkerskamp.'

'We kunnen daar eens gaan rondkijken. Misschien sporen we het schip vroeg of laat wel op!'

Terwijl zij dit plan opgewonden bespraken, haastten de jongens zich naar huis om hun moeder te vertellen dat ze voor een poosje vertrokken.

'Weten jullie zeker dat het bericht over de bossen in Canada van je vader kwam?' vroeg ze aarzelend.

'We geloven vast dat die boodschap werkelijk van hem kwam,' verzekerde Frank. 'We moeten vader zo snel mogelijk zien te vinden!'

Ofschoon mevrouw Hardy niet bijzonder in haar schik was haar jongens toe te staan te vertrekken, was zij tegelijkertijd toch wel wat ongerust over haar echtgenoot. Zij gaf dus haar toestemming.

Met het oog op de gebeurtenissen van de laatste dagen werd besloten, dat er, terwijl de jongens weg waren, iemand bij mevrouw Hardy en tante Gertrude zou blijven, om hen tegen eventueel ongewenst bezoek te beschermen.

'Wat zou je denken van Chet?' stelde Joe voor. 'Die komt wel hierheen en die wil wel blijven ook terwijl we weg zijn.'

Frank belde hun gezette vriend op en legde hem de situatie uit.

'Natuurlijk kom ik!' stemde Chet meteen toe. 'Als ik maar genoeg te eten heb en niet te veel speurwerk hoef te doen!'

De jongens besloten met de trein naar St.-Johns in New Brunswick te reizen en vandaar met gebruikmaking van ieder geschikt middel van vervoer dat zij zouden vinden naar het houtdistrict in oostelijk Canada te gaan.

Die avond lieten zij zich na een haastige maaltijd door Chet naar het station brengen.

'Jullie gaan altijd midden in een maaltijd ergens heen!' klaagde de dikkerd, die een gesmeerde boterham had meegenomen.

'Trek het je maar niet aan, Chet, je kunt straks teruggaan en achter elkaar blijven eten tot we terug zijn!' plaagde Joe.

Enkele ogenblikken later denderde de sneltrein het station binnen en de jongens stapten een coupé binnen.

'Tot ziens, jongens!' wuifde Chet. 'Kijk uit je doppen!'

De trein bonkte in de invallende duisternis weg en de jongens bereidden zich voor op een lange avond, Joe met zijn verzameling foto's van vingerafdrukken en Frank met het piratenboek dat hij in de oude boekwinkel had gekocht.

'Laat mij er ook eens in lezen als jij geen zin meer hebt,' vroeg Joe, terwijl hij zijn broer een beetje jaloers aankeek.

'Het is moeilijk te lezen,' zei Frank. 'Het is zeker met de hand gedrukt, de letters dansen allemaal!'

Gedurende meer dan een uur zei geen van beiden een woord, ieder was geheel door zijn bezigheden in beslag genomen. Plotseling slaakte Frank een kreet.

'Moet je dit eens horen, Joe! Kapitein Gronger — de man die dit boek heeft geschreven — vertelt van een papegaai van hem die zijn poot brak. De breuk is nooit helemaal goed gehecht en de papegaai had voor de rest van zijn leven een verwrongen klauw. De piraat was zo aan zijn papegaai gehecht dat hij een verwrongen klauw op zijn schip liet schilderen en gebruikte als zijn herkenningsteken! Zou het niet fijn geweest zijn om in die tijd te leven?'

Joe lachte.

'Ik vind dat we het in de twintigste eeuw ook lang niet slecht hebben. Misschien komen we nog wel piraten tegen ook. Van wat ik heb gezien van die lui op de Zwarte Papegaai zou het me helemaal niet verbazen!'

Vermoeid door de drukte van de afgelopen dag, gingen de jongens ten slotte naar bed en zij sliepen vijf kwartier in een uur tot de bediende van de slaapwagen hen de volgende ochtend om zeven uur wekte.

'St.-Johns, heren!'

Hij tikte op de deur en bracht op een blad het ontbijt mee. 'U heeft een half uur de tijd voor u moet uitstappen.'

De jongens kleedden zich haastig aan en waren net klaar met eten toen de trein het station binnenreed.

'Het is hier een havenstad dus waarom zouden we niet eerst in de havens informeren voor we naar de houthakkerskampen vertrekken?' stelde Frank voor.

'Goed idee. Daar staat een taxi. Laten we die nemen.'

'Naar de haven,' zei Joe tegen de chauffeur.

De chauffeur knikte en reed hen door de smalle, bochtige straten en stegen naar de haven.

'Het ziet er net uit als Bayport,' zei Frank toen zij uitstapten en de chauffeur betaalden.

'Wat zullen we nu doen?' vroeg Joe.

'We gaan alle rederij kantoren af en vragen of iemand ooit heeft gehoord van de Zwarte Papegaai,' stelde zijn broer voor.

Dit deden de jongens, maar hun pogingen bleven zonder resultaat. Geen van de mensen die zij ondervroegen had ooit de schoener gezien of er zelfs maar van gehoord.

'We kunnen beter geen tijd meer verspillen, Joe. Ik heb hier een landkaart. Laten we maar naar de dichtstbijzijnde houtstad gaan.'

Na inlichtingen te hebben ingewonnen bij een reisbureau in het centrum van de stad, besloten de jongens naar Woodsville te gaan, een klein stadje aan de rand van het houtgebied. Van daar uit konden zij verder trekken.

Zij namen de trein en stapten later over in een boemeltje dat naar Woodsville reed.

Na een oncomfortabele tocht van bijna acht uur kwamen zij 's avonds laat aan.

'Goeie genade!' zei Joe, toen zij bij het vervallen station uitstapten. 'Ik wed dat ze hebben vergeten op dit traject rails te leggen en dat we de hele weg op de biels hebben gereden!'

Frank grinnikte.

'Ik geloof bovendien dat de wagen waarin we zaten op de assen reed!' Het lachen verging hun echter snel, want toen de trein vertrok bleven zij eenzaam op het onverlichte station achter.

'Mooie stad is dat!' mompelde Frank, terwijl hij om zich heen keek.

'Welke stad?' vroeg Joe, met gefronst voorhoofd. 'Ik zie niet eens een licht, laat staan een stad!'

Rondom hen zagen zij niets dan dichte bossen, behalve op een plek, waar zij bij het zwakke schijnsel van de maan een primitieve weg konden onderscheiden, die tussen de enorme bomen verdween.

'Ik geloof dat we maar het beste kunnen gaan lopen,' besloot Frank toen zij een poosje de omgeving hadden bekeken. Gelukkig hadden de Hardy's slechts lichte bagage meegenomen, omdat zij uit ervaring wisten hoe belangrijk het was niet te zwaar beladen te zijn.

De jongens liepen naast elkaar de donkere bossen in. Even later klonk recht voor hen een luid gekletter dat steeds meer in kracht toenam. Een ogenblik later ontdekten ze dat het geluid van denderende paardenhoeven en een ratelende wagen afkomstig was. Het felle schijnsel van een lantaarn sneed door het duister en bleef rusten op de twee jongens, die in een greppel naast de weg waren gesprongen om niet te worden overreden.

'Ho, ho,' riep een schorre stem. 'Hallo! Zijn jullie met de trein gekomen?'

'Klopt!' riep Frank. 'Komt u uit Woodsville?'

'Jawel! Spring er maar op. Ik ben de taxi!'

De jongens konden nauwelijks een glimlach onderdrukken toen zij op de krakende oude wagen klommen. De voerman maakte een gebaar dat zij naast hem moesten komen zitten, waarna hij de teugels pakte, de paarden liet keren en terugreed.

'Waar willen jullie heen. Hotel?' vroeg de tamelijk korte en dikke man.

'Ja, graag,' antwoordde Frank, die zich afvroeg hoe zij daar ooit moesten komen, met de snelheid die zij over die aardedonkere weg reden.

De voerman scheen zijn vak echter goed te verstaan, want ofschoon de wagen zwaaide en schommelde en langs de takken aan weerskanten van de weg schuurde, gebeurde er toch geen ongeluk. Na bijna een uur rijden doemde er recht voor hen een licht op.

'Stad,' kondigde hun vervoerder aan. 'Hotel rechts.'

Zij hielden stil bij een oud, uit hout opgetrokken gebouw, dat uit twee verdiepingen bestond. De jongens klommen, gevolgd door de voerman, van de wagen. Hij droeg hun bagage het hotel in. Een oudere man met een donker uiterlijk kwam hen tegemoet.

'Heb nog maar één kamer over,' zei hij met een kraakstem, zonder zich voor te stellen of te groeten. 'Met twee andere mannen. Is dat niet erg?' Hij keek de jongens zonder veel belangstelling aan.

'Dat is goed,' zei Frank, die wel begreep dat er niet veel anders opzat dan toe te stemmen.

De man ging hen voor naar boven en bracht hen naar een kamer aan het eind van een gang. De jongens zagen licht onder de deur door schijnen.

'De mannen zijn nog wakker. Ga maar naar binnen en neem een bed,' zei hun gastheer, terwijl hij de koffers liet vallen en wegliep.

'Aardige, gastvrije plaats!' riep Joe.

'Eén groot, gelukkig gezin, denk ik!' antwoordde zijn broer grinnikend. 'Nou, laten we maar eens naar binnen gaan en kijken wat er te koop is.'

Hij draaide de knop van de deur om.

De jongens liepen een zwak verlicht, muf ruikend vertrek in, waarin niet veel meer dan drie bedden stonden. Het licht van een eenzame petroleumlamp viel op twee mannen, die op een van de bedden zaten te kaarten.

Toen de Hardy's binnenkwamen uitte een van de kerels een kreet. Hij staarde de jongens aan alsof hij een spook zag en rende de kamer uit, op de voet gevolgd door zijn metgezel.

KONING KLAUW

'Achter hem aan, Frank!' gilde Joe, die plotseling ergens de lucht van kreeg.

Met een sprong was hij de kamer uit, met zijn broer vlak achter zich. De vreemdelingen waren al een eind naar de voordeur onderweg tegen de tijd dat de jongens bij de trap waren. Op het moment dat zij buiten kwamen pruttelde een krachtige motor, sloeg aan en verdween brullend in de nacht.

'Zo waar als ik leef, ik heb een van die twee kerels al eens eerder gezien,' zei Joe, toen zij op het bordes van het hotel stonden. 'Die grote kerel — dat was de man die zich in onze kelder had verborgen.'

Op dat moment ging de deur open en de eigenaar stak zijn hoofd buiten.

'Wat is hier aan de hand?' vroeg hij.

Als in een flits kreeg Joe een idee.

'Een paar dieven geloof ik, meneer. Als u ons aan een wagen kunt helpen gaan we er achteraan.'

De man wees naar een glanzend voorwerp onder een boom, haalde een sleutel uit zijn zak, en gaf die aan Frank.

'Probeer ze dan maar te pakken te krijgen,' zei hij.

Frank sprong achter het stuur van de auto die hem was aangewezen.

Zijn broer tuimelde naast hem.

'Een fijne wagen voor een gat als dit!' zei de oudste jongen, terwijl hij de starter indrukte en de schijnwerpers aanknipte.

'En fijn om weer eens iets te kunnen zien! Ik wed dat die schijnwerpers de enige elektrische lampen in de hele stad zijn.'

'Behalve die op de andere auto dan,' mompelde Frank. Bijna een half uur lang slingerden de jongens over de bultige, bochtige weg zonder het geringste spoor van de vluchtelingen te ontdekken. Plotseling klonk een luide knal; de wagen schokte hevig. Frank remde snel af.

'Lekke band. Heb je nou ooit!' kreunde hij. 'We hebben wel ontzettend veel pech de laatste dagen!'

'Misschien is er wel een reserveband,' opperde Joe.

Ze kwamen er snel achter dat de reserveband wel prima in orde was, maar geen lucht bevatte.

'Nou, ik denk... Luister eens! Verbeeld ik het me, of hoor ik iets?' vroeg Frank.

In de verte hoorden de jongens een zacht krakend geluid.

'Misschien is het die kerel met die wagen wel, die nog een vrachtje aan boord neemt,' veronderstelde Joe. 'Laten we er eens naartoe gaan.'

De jongens lieten de wagen aan de kant van de weg staan en liepen in de richting van het geluid. Toen zij enkele ogenblikken later een bocht omsloegen zagen zij het silhouet van een paard en wagen.

'Hallo!' riep Frank toen zij naderbij kwamen.

De wagen hield met een schok stil. Toen de voerman de jongens zag, sprong hij op de weg.

'Hallo!' groette hij. 'Jullie zijn een knap end van huis, niet?'

'Hebt u een paar minuten geleden een auto zien passeren?' vroeg Frank.

'Nou en of!' antwoordde de man met nadruk. 'Ging zo snel dat ik alleen maar een lichtflits zag! Kennen jullie die kerels?'

'Nee, meneer...'

'Ik heet MacDonald, jongens.'

'Zou u ons kunnen vertellen wie die kerels waren?'

'Nou, ik kon ze natuurlijk niet zien, maar ik herkende de auto aan het geluid van de motor. Hij is van die jonge opschepper, Jim Hoskin, dus ik denk wel dat hij er inzat.'

'Is hij een forse kerel, meneer MacDonald?' vroeg Frank.

'Ja, het is een flinke kerel. Heeft een hoop geld, te veel zelfs. Hij is een zoon van de oude Jim Hoskin en je vindt nergens een betere vent dan zijn vader. Ik wou dat ik van die jongen hetzelfde kon zeggen.'

De jongens waren er nu van overtuigd dat zij het doen en laten van de jonge Jim best eens konden nagaan en zij vroegen de vreemdeling om een lift. MacDonald vond het direct goed.

Het was een gelukje dat de man ook in het hotel woonde en de jongens dus helemaal mee terug kon nemen. De eigenaar, die inmiddels zijn nachtgewaad aan had, keek hen verschrikt aan.

'Mijn auto! Waar hebben jullie mijn auto gelaten?' hijgde hij.

De jongens legden vlug uit wat er was gebeurd en de man ging, enorm opgelucht, terug naar bed.

'Dat moeten wij ook maar doen,' stelde Joe voor. 'Morgen gaan we zo vroeg mogelijk op zoek naar Hoskin.'

Ofschoon de jongens er nog niet zeker van waren dat zij op het goede spoor waren, was het gedrag van de jonge Hoskin, toen hij hen zag binnenkomen, toch zeer verdacht. Het scheen te mooi om waar te zijn, dat zij bij toeval de kerel die zich in de kelder van hun huis verborgen had gehouden, tegen het lijf liepen, maar het leek er toch veel op dat het zo was.

Bij het aanbreken van de dag zaten Frank en Joe gekleed en wel aan een ontbijt, bestaande uit flensjes en warme worstjes, in de keukeneetkamer van het hotel.

De eigenaar, die tevens chef-kok was, stond aan een groot fornuis vlak bij hun tafel.

'Woont de oude meneer Hoskin hier in de buurt?' vroeg Frank.

'Jazeker!' kwam het antwoord uit wolken stoom en rook. 'Hij woont in een blokhut ongeveer tien kilometer hier vandaan. Wacht, ik zal een kaartje voor jullie tekenen.'

Toen ze klaar waren met ontbijten, bracht hun gastheer een stuk pakpapier en tekende met een stompje potlood een plattegrond, waarop de jongens konden zien waar zich de woning van Hoskin bevond.

'Tjonge! Dat lijkt me een hele trip!' floot Joe, toen ze even later langs een smal pad, dat het bos invoerde, op weg gingen.

'Wat zou Chet daar van hebben genoten!' lachte Frank, want hun dikke vriend had een grondige hekel aan iedere vorm van lichaamsbeweging.

De jongens liepen gedurende drie uur stevig door, met slechts een korte rustpauze. Zij kwamen ten slotte bij een scherpe bocht in het pad, waar een doordringende lucht van brandend hout hen tegemoet zweefde.

'Het kan niet ver hier vandaan zijn, Joe,' fluisterde Frank. 'We kunnen er het best in een bocht omheen lopen.'

'Laten we eerst kijken waar de voorkant van de hut is, en dan aan het onderzoek beginnen, Frank. Laten we...'

De oudste Hardy hief plotseling waarschuwend zijn hand op. 'Sssst!'

Vlak voor hen hoorden ze een luide stem.

'Wacht eerst maar eens tot je New York op stelten zet zoals ik heb gedaan!' schepte iemand op.

De Hardy's sprongen achteruit in de dichte struiken langs het pad. Een seconde later zagen ze recht tegenover hen twee figuren aankomen. De eigenaar van de schorre, onaangename stem was een grote, goedgeklede man in een normaal kostuum. De ander, een magere, kleine gedaante, was gekleed in de blauwe uniform van een zeeman.

De grote jonge man ging door met zijn opschepperijen. 'Toen ik in New York was heb ik een fortuin bij elkaar gekregen zonder een slag te werken!' riep hij uit.

Een ogenblik later konden ze de twee niet meer verstaan.

'Hoskin!' fluisterde Frank verheugd. 'Deze keer hebben we hem toch!'

'Zullen we hem achterna gaan?' vroeg Joe.

'Ze komen vermoedelijk wel terug. Ze lopen waarschijnlijk maar een eindje om, waarbij Hoskin natuurlijk weer aan het opscheppen is,' meende Frank. 'Als ze langs ons komen grijpen we hen.'

Even later klonk opnieuw geluid van voetstappen op het pad. De grote vreemdeling verscheen, ditmaal echter alleen. Hij zette er flink de pas in.

'Ik pak hem wel, Frank!' zei Joe zachtjes. 'Jij kunt beter achter die andere kerel aangaan, anders ontsnapt hij ons misschien nog.'

Toen de man bij de schuilplaats van de jongens kwam deed Joe een stap naar voren.

'Blijf eens even staan!' zei hij streng. 'Ben jij Jim Hoskin?'

De kerel stond met een schok stil.

'Zeg, eh, zeg, wie ben jij?' stotterde hij, terwijl hij verbaasd een stap achteruit deed.

'Ik vroeg of jij Jim Hoskin was!' beet Joe hem toe.

'Nou — eh — ja, die ben ik. Wat zou dat?'

De man was kennelijk geschrokken. Hij keek onrustig om zich heen, sprong toen plotseling langs de jongen en verdween in de richting van de hut.

Joe ging hem achterna, maar bleef direct staan toen de hut in het zicht kwam en de jonge Hoskin naar binnen tuimelde.

Frank had inmiddels de kleine, magere man ingehaald, die zich bliksemsnel omdraaide toen hij voetstappen achter zich hoorde.

'Wat mot je?' gromde hij.

'Heb je ooit aan boord van de Zwarte Papegaai gewerkt?' vroeg Frank met nadruk.

De kleine man kreeg een kleur. En toen, voor Frank een beweging kon maken, sloeg de vreemdeling hem neer.

Frank was in een seconde weer op de been. Hij haalde uit met een rechtse, die het oor van de pezige kerel op een centimeter miste en liet er direct een linkse hoek op volgen die de man in de maag trof en het hem deed uitschreeuwen van de pijn. De vreemdeling was echter buitengewoon snel. Hij haalde zijn vuist uit naar Frank's kin en de Hardy bukte geen seconde te laat. Voor hij kon terugslaan vloog de man hem aan en het tweetal sloeg tegen de grond en rolde om en om. Even later bleven zij liggen, de zeeman boven op Frank.

De Hardy worstelde wanhopig toen de man zijn handen om zijn hals klemde. Hij stond op het punt door pijn en gebrek aan lucht het bewustzijn te verliezen, toen plotseling een kreet weerklonk en een gedaante door de lucht schoot. In een oogwenk lag de boef plat op zijn rug, met Joe boven op hem.

'Goed werk!' kon Frank er met moeite uitbrengen, terwijl hij overeind scharrelde.

Voor de jongste Hardy antwoord kon geven, maakte zijn slachtoffer een plotselinge beweging, rolde zich buiten bereik van Joe en zette het op een lopen.

'Laat maar, die krijgen we later nog wel,' beweerde Frank.

Joe vertelde van zijn jacht op Hoskin.

De jongens besloten naar de stad terug te gaan en af te wachten wat er zou gebeuren.

'We zullen hem en zijn vriend een poosje in de gaten houden,' besloot Frank. 'Vroeg of laat verraden zij zichzelf als ze iets misdadigs van plan zijn.'

'Je hebt gelijk, Frank,' gaf Joe toe. 'Maar wat mij betreft hebben ze zich al verraden, door de manier waarop zij zich hebben gedragen.'

De jongens liepen langs het pad terug en kwamen tegen het avondeten bij het hotel aan.

'Weet je, ik heb zo mijn gedachten over deze zaak,' fluisterde Frank aan tafel. Hij wilde niet dat de hoteleigenaar hem zou horen. 'Ik durf te wedden dat die twee kerels op weg naar de stad waren om te proberen achter onze plannen te komen!'

'Zou me niets verwonderen,' merkte zijn broer op. 'We kunnen het beste flink op onze hoede zijn.'

De jongens besloten direct na het eten naar bed te gaan en tegen middernacht weer op te staan.

'Als ze gaan rondneuzen, Joe, wachten ze wel tot na twaalven,' zei Frank, toen het tweetal in de kleine hotelkamer in bed kroop.

Het leek wel of ze nog maar een paar minuten hadden geslapen, toen een hoofd om de hoek van hun kamerdeur verscheen.

'Twaalf uur, jongens,' klonk een stem.

In een oogwenk waren de Hardy's klaar, want ze hadden zich niet uitgekleed.

'Zeg Frank, waarom blijf jij niet nog wat slapen hier, terwijl ik buiten ga rondkijken?'

'Goed. Kom vlug terug, dan neem ik het over.'

Terwijl hij zich voorzichtig een weg over het pad zocht, zag hij plotseling een dubbele lichtstraal tussen de bomen aan de andere kant van het dorpsplein door priemen. Vreemd genoeg klonk echter niet het geluid van een auto, hoewel de lichten toch met grote snelheid naderbij kwamen.

Ineens begreep Joe de oorzaak hiervan. De bestuurder had de koppeling ingedrukt, daarom reed de wagen op eigen kracht en geruisloos door het stille dorp.

Toen de auto langsschoot zag Joe dat Hoskin aan het stuur zat, de zeeman uit het bos, naast hem.

Als door geheimzinnige krachten gedreven nam Joe een duik naar de kofferruimte van de auto en trok zich op. Hij had moeite zijn evenwicht te bewaren toen de auto, aan de rand van het dorp gekomen, plotseling sneller ging rijden.

'Ik geloof dat we nu veilig gas op de plank kunnen geven!' klonk een luide stem op de voorbank. Joe kon het gemakkelijk verstaan. 'Die gekken van Hardy zijn beslist al vast in slaap!'

'Dat was een prachtidee van je, Jim, om zonder gas door het dorp te rijden, zodat ze niet wakker zouden worden!' prees een tweede stem.

'Nu kunnen we aan het werk gaan,' zei Hoskin, 'hoewel ik er behoorlijk tabak van krijg al het vuile werk voor Pierre op te knappen!'

'Ja,' stemde de ander in, 'hij doet net of hij Koning Klauw in hoogsteigen persoon is!'

De wagen reed steeds sneller en Joe had geen idee waar het heen ging. Plotseling schokte de wagen hevig en de jongen werd met een smak tegen een paar uitsteeksels van het bagagerek gesmeten. Hij voelde een scherpe pijn in zijn knie en liet onbewust een kreet horen. Zijn been was helemaal gevoelloos geworden. Voor hij zich kon bewegen, remde Hoskin af.

'Uitstappen, Slim,' beval hij. 'Kijk maar eens wat er aan de hand is.'

Joe was buiten zichzelf van schrik. Wat hij ook probeerde, hij kon zijn been niet bewegen, laat staan van de auto klimmen.

Toen Slim achter de wagen kwam viel het licht van zijn zaklantaarn recht in Joe's gezicht.

'Nou zal ik toch...,' mompelde de onguur uitziende kerel ongelovig. 'Hé, Jim, kijk eens wie we hier hebben!'

Hoskin sprong uit de wagen en rende naar de achterkant. 'Joe Hardy!' siste hij met samengeknepen ogen. 'Dat is Joe Hardy! Zo, handig kereltje, waarom kom je niet van de wagen?'

Joe deed een wanhopige poging niet te laten zien hoeveel pijn hij had. 'Kom op, jonkie,' treiterde Hoskin, terwijl hij Joe bij zijn polsen pakte en van de auto sleurde.

Met een kreun van pijn tuimelde Joe op de weg.

'Schiet op! Opstaan en lopen!' blafte Slim, terwijl hij de jongen ruw schopte.

Joe zei niets, gedeeltelijk van pijn en gedeeltelijk om de boeven niet te laten merken wat er met hem aan de hand was.

'Hij praat niet en hij gaat niet, maar dat betekent nog niet dat we hem niet een boottochtje kunnen laten maken, hè, Jim?'

Hoskins lachte veelbetekenend.

Joe werd koud van schrik. Wat bedoelde de kerel met een boottochtje?

Hij hoefde niet lang in het onzekere te verkeren. De twee mannen namen hem op en baanden zich een weg door het kreupelhout. Hijgend en vloekend, trokken en sleepten zij hun last mee. Het leek Joe wel uren te duren, voor zij hem op een open plek neerlegden.

'O.K. Slim, richt je lantaarn die kant maar eens op!' beval Hoskin.

Joe hoorde het geluid van stromend water. Waarschijnlijk een rivier, dacht hij.

'Er ligt daar een behoorlijk grote stam in de modder vast, Jim,' zei Slim. 'Wat zou je daarvan denken?'

'Prima. Heb je een stuk touw? Goed zo, laten we onze vriend maar klaarmaken voor zijn boottochtje!'

De twee mannen lachten schor. Zij namen Joe op en smeten hem op de stam van een grote spar, die tegen de oever in het water lag. Joe begreep met een rilling van afschuw wat zij met hem van plan waren. Het was de bedoeling hem, vastgebonden aan een boomstam, het snelstromende water van de donkere, onbekende rivier te laten afdrijven!

EEN GEVECHT TEGEN DE DOOD!

Frank werd met een schok wakker. 'Tjonge, hoe laat is het?' vroeg hij zich af.

Hij keek op zijn horloge. Het was twee uur in de ochtend en er was taal noch teken van Joe. Toch had hij gezegd dat hij vlug van zijn onderzoek van de omgeving zou terugkomen. Waar zou hij zijn? Er zat niets anders op dan hem te gaan zoeken.

Het duurde maar een paar minuten voor Frank het hele dorpsplein had afgezocht, echter zonder een spoor van zijn broer te ontdekken. Frank begon ongerust te worden.

Hij ging naar hun hotelkamer terug en haalde een grote lantaarn uit zijn bagage. Hij hoopte voetafdrukken van zijn broer in de losse aarde om het gebouw te vinden. En ja, er waren voetafdrukken, twee paar verse afdrukken; een paar was van hemzelf, het andere paar zo vast als een huis van Joe.

Frank liet het licht op het pad schijnen en liep voorzichtig verder tot hij aan de buitenkant van het dorp kwam. Daar hielden de voetstappen plotseling op.

'Hoe kan dat nou?' vroeg Frank zich af.

Hij liet zijn licht op de weg schijnen en wat hij daar zag deed hem een zachte uitroep slaken. Vlakbij waren verse afdrukken van autobanden te zien en Joe's voetafdrukken liepen erheen. Hieruit konden maar twee gevolgtrekkingen worden gemaakt: zijn broer was ontvoerd of hij was op de voorbijrijdende auto gesprongen. Zou hij de bandensporen kunnen volgen?

Hij besloot het te proberen. De grond was zacht en daaruit viel op te maken dat er de laatste tijd maar één auto die kant op was gegaan.

Om drie uur liep Frank nog steeds langs de weg en volgde het spoor met behulp van zijn lantaarn. Toen het een beetje licht begon te worden in het oosten zag hij dat de bandensporen naar de kant uitweken.

'Ze moeten ergens voor gestopt zijn,' zei Frank in zichzelf, terwijl hij bleef staan om de sporen wat nader te bestuderen. Plotseling deed een vreemd geluid hem verschrikt opspringen. Hij hoorde even niets meer. Toen klonk het opnieuw, een zachte, spookachtige kreet in de verte.

Op hetzelfde moment hoorde hij voetstappen uit het duister van het pad naderbij komen. Even later zag Frank een in overal geklede jongen zijn richting uit komen. De jongen aarzelde en scheen op het punt er vandoor te gaan.

'Hallo!' riep Frank. 'Wees maar niet bang!'

Het kleine kereltje kwam naderbij.

'Dag meneer,' groette hij. 'Gaat u naar de opstopping? Ik ga erheen omdat mijn vader er werkt.'

'Opstopping, wat voor opstopping? Bedoel je een opstopping van boomstammen?' vroeg Frank. De jongen knikte.

'Er is een verschrikkelijke opstopping bij Wogg's kreek! Er zijn gisteren door de stammen vier mannen verongelukt! Tjonge, ik kan bijna niet wachten tot ik groot ben en ook een...'

Frank stak waarschuwend een vinger omhoog. 'Luister eens!'

Nogmaals klonk de naargeestige kreet ergens uit de diepte van het bos.

'Gek is dat,' zei de jongen. 'Net of er iemand in het bos is verdwaald.'

'Kom mee, jonge vriend, dan gaan we eens kijken!' Frank sprong tussen het verwarde kreupelhout. De kleine jongen volgde hem op korte afstand.

'Ik heet Tommy,' zei de kleine met een hoog stemmetje. 'Als ik de weg mag wijzen breng ik je naar de rivier; daar kwam het geluid vandaan.'

Frank, die begreep dat de kleine dorpsbewoner de bossen waarschijnlijk door en door kende, liet de jongen voorop lopen. Nadat ze vijftien minuten door het dichte kreupelhout hadden gestrompeld, kwamen zij bij een kleine open plek. Frank hoorde vlakbij het ruisen en klateren van water.

'Hier zijn we er,' kondigde Tommy aan. 'Ik hoor niks, jij wel?'

Het antwoord kwam in de vorm van een schelle kreet uit de richting van het water.

'Help! Help!' schreeuwde een hese stem.

De rivier stroomde verschrikkelijk snel.

Eerst zagen ze niets dan water. Toen ontdekte Frank een donkere vlek in de rivier, rechts van de plek waar zij stonden.

'Wat is dat, Tommy?' vroeg hij, terwijl hij naar de schaduw wees.

'Het lijkt er wel op dat daar de opstopping begint,' legde de jongen uit. 'Ik kan het niet goed zien. Het is nog niet licht genoeg.'

'Help! Help!' schreeuwde weer de stem over het donkere water.

'Waar bent u?' riep Frank uit.

Toen hij zich realiseerde wat daar op het water gebeurde was hij even met lamheid geslagen. Daar was iemand op de rivier, die op het punt stond tussen de boomstammen te worden vermorzeld! Zou het Joe kunnen zijn? Frank werd koud bij die gedachte en hij voelde het klamme zweet op zijn voorhoofd komen. De schreeuw was te schor om er de stem van Joe in te kunnen herkennen. Maar stel je voor dat hij het was!

Frank tuurde wanhopig naar de donkere plek. Enkele minuten klonk slechts het geluid van het bruisende water. Af en toe hoorde hij het doffe bonken van tegen elkaar botsende boomstammen. Tommy stond vlak naast Frank.

'Er zijn daarginds een heleboel mannen, die proberen de opstopping te doorbreken,' zei hij behulpzaam.

'Waar dan? Ach, dat helpt ons toch eigenlijk niet,' mompelde Frank, die nog steeds probeerde erachter te komen waar de schreeuw vandaan kwam.

'Bij Wogg's kreek, de plek waar de opstopping is begonnen. Zal ik erheen gaan en iemand halen?'

'Hoe lang heb je daarvoor nodig?'

'Ongeveer een uur, heen en terug.'

'Nou, ga dan maar vlug, Tommy. Maar ik ben bang dat het te laat zal zijn.'

In een oogwenk verdween de jongen in het donkere bos en Frank stond nu alleen voor een vrijwel hopeloze taak.

'Help!' klonk de kreet weer, maar ditmaal aanmerkelijk zwakker.

Frank schreeuwde zo hard hij kon. Er kwam geen antwoord.

Toen viel zijn oog op een witachtig voorwerp aan de buitenkant van de opstopping, rechts van de plek waar hij aan de oever stond.

'Joe!'

De jongste Hardy lag, nog steeds vastgebonden, hulpeloos op de zware stam. Gelukkig was de boom aan het uiteinde van de opstopping klem geraakt, zodat hij niet was omgerold. Maar dat kon ieder ogenblik veranderen. Andere stammen dreven om hem heen. De jongen kon ieder ogenblik worden vermorzeld.

'Joe! Ik kom!' gilde Frank.

Frank liet alle voorzichtigheid varen en sprong in de kolkende rivier. Met wanhopige slagen zwom hij in de richting waar hij Joe even tevoren nog had gezien.

'Help!' klonk de kreet weer, nog nauwelijks hoorbaar. Na korte tijd stopte Frank even, om zijn richting te bepalen. Hij keek net op tijd omhoog om te zien dat een enorme stam op hem kwam toegeschoten !

Met een wanhopige ruk dook Frank omlaag en geen seconde te laat. De reusachtige stam schoot over hem heen en schuurde als een steekvlam langs een van zijn kuiten. Zijn longen barstten bijna toen hij naar de oppervlakte terugschoot.

'Joe!' probeerde hij met alle kracht die hij kon opbrengen te roepen, maar het resultaat was nauwelijks meer dan een gorgelend geluid. Het donkere water wervelde om hem heen en sleurde hem met geweldige snelheid mee stroomafwaarts.

'Dat gaat zo niet!' zei Frank grimmig in zichzelf. 'Ik moet Joe vinden.'

Hij sloeg zijn armen uit om te proberen verder te zwemmen en voelde met een hand de ruwe schors van een boomstam. Tot zijn verbazing merkte hij dat de stam niet meegaf onder zijn gewicht en hij begreep dat de boom stevig vastlag. Met grote inspanning hees hij zich erop.

Frank zag dat hij niet verder dan de buitenkant van de opstopping was meegesleurd. De kans dat Joe in de buurt was, bestond dus nog.

'Joe! Waar ben je?' riep hij.

'Hier! Hier ben ik!' klonk het zwakjes door het halfduister.

Frank begon heel voorzichtig over de uiteinden van de enorme boomstammen, die dicht bij de stam waarop hij was geklommen, schots en scheef door elkaar lagen gedrukt, te lopen. Hij was er zich van bewust dat één verkeerde beweging de dood zou betekenen, en wel een verschrikkelijke dood.

'Waar — ben je?' klonk het zwakjes van een afstand die niet meer dan vier meter leek te bedragen.

Voor Frank antwoord kon geven klonk in de verte een gerommel, dat snel aanzwol tot de lucht van een donderend lawaai was vervuld. Verstijfd van schrik begreep hij dat de opstopping doorbroken was. Het zou slechts een kwestie van minuten zijn voor hij en Joe tussen de stammen werden vermalen!

Er was geen tijd meer om voorzichtig te zijn. Joe moest direct worden gered, anders zou het niet meer mogelijk zijn!

Frank sprong over de stammen die hem nog van zijn broer scheidden. Een maal gleed zijn voet weg, maar hij vond zijn evenwicht terug en wierp zich naar voren.

Eindelijk bereikte hij Joe. Hij trok snel zijn dolkmes en hakte de touwen waarmee zijn broer was vastgebonden, door. 'Vlug, Joe, de opstopping is doorbroken!'

De jongen riep wanhopig het beetje kracht dat hem nog was overgebleven te hulp.

'Kan mijn been niet bewegen,' hijgde hij. 'Help me eens.'

Frank greep zijn broer onmiddellijk om zijn middel en had de grootste moeite om hun evenwicht te bewaren. Het lawaai werd heviger en overal om hen heen botsten en tuimelden de stammen in het wervelende water.

'Daar is de oever, Joe. Hou me goed vast!'

Het kostte hun ontzettend veel moeite hun evenwicht te bewaren toen zij over de paar overgebleven stammen, die hen nog van de oever scheidden, liepen.

Frank kwam net op tijd aan de kant om vier aanstormende enorme boomstammen te ontwijken. Doornat en duizelig lieten zij zich op de grond zakken.

Frank was een ogenblik te uitgeput om zich te bewegen. Na een paar seconden merkte hij dat Joe het bewustzijn had verloren.

Frank moest direct hulp hebben. Hij zag het schijnsel van een vuur door de bomen en ging op onderzoek uit.

'Wie is daar,' riep een stem, toen hij zich een weg door het kreupelhout worstelde.

Een ogenblik later strompelde hij een open plek op, waar een groepje ruw geklede mannen om een enorm vuur stonden.

'Hulp nodig!' hijgde Frank, die te afgemat was om zich af te vragen wie de mannen waren. 'Haal — haal — Joe — bij de rivier!'

Toen werd alles zwart voor zijn ogen.

'Nou zal ik toch...!' riep een van de mannen, een grijze veteraan van de bossen, uit. 'Wie zou dat zijn?'

'Weet ik niet, Jed, maar we moeten direct iets voor hem doen. Pete, jij en Jake gaan naar de rivier om te zien of je die Joe, waar hij het over had, kunt vinden.'

Toen Frank bijkwam, lag hij naast het vuur, terwijl een aantal gebaarde gezichten bezorgd op hem neerkeek. Toen hij zich herinnerde waar hij was, probeerde hij overeind te springen.

'Nou, nou, rustig aan maar, jongeman,' zei een van de mannen kalmerend. 'Je bent over een poosje weer helemaal in orde.'

'Wa — waar is Joe? Waar is mijn broer?'

Frank slaagde erin zijn hoofd wat te draaien en zag dat Joe vlak bij hem lag. Hij was eveneens omringd door een aantal bezorgde houthakkers.

Een half uur later voelden de jongens zich, verwarmd door een bord dampende hutspot uit een enorme ketel boven het vuur, al heel wat beter. Het bleek dat Frank zuiver toevallig een groepje houthakkers had gevonden, die een kamp hadden opgeslagen nadat zij de opstopping van de boomstammen hadden doorbroken.

'Nu je je weer wat sterker voelt, jonge vriend,' zei een van de mannen, en hij keek Joe aan, 'kun je misschien beter je knie eens laten onderzoeken door dokter Watkins, om te zien wat er aan mankeert.'

'Mag ik eens vragen, hoe u hier zo in de buurt komt, dokter?' vroeg Joe Hardy nieuwsgierig, toen de dokter naast hem neerknielde.

'Houthakken is een hobby van me,' legde de geneesheer uit, terwijl hij met het onderzoek begon. 'Iedere keer als ik de kans krijg vakantie te nemen, ga ik hier naartoe met Pete en Jed en de rest.'

'En d'r is nergens een betere dokter!' verklaarde een van de mannen. De anderen waren het daar volkomen mee eens.

'Joe,' zei de dokter na een poosje, 'je hebt niets meer of minder dan een uit de kom geschoten knie. Geen spoor van een breuk. Lig maar even stil.'

De toeschouwers drongen nieuwsgierig naderbij, toen dokter Watkins snel en handig Joe's knie weer in de kom draaide. Even kraakte er iets en op hetzelfde moment hield de kloppende pijn in Joe's been op.

'Zeg — zeg het is helemaal in orde!' riep de jongen uit.

'Ik kan het niet geloven!' voegde hij er aan toe, terwijl een gemompel van verbazing door de toeschouwers ging.

Gedurende het volgende uur zaten de jongens met hun zorgzame gastheren om het knappende vuur en luisterden naar de verhalen van de Canadese bossen en de opwindende geschiedenissen van opstoppingen zoals zijzelf net hadden meegemaakt.

'Tussen twee haakjes,' zei Frank toen het even stil was, 'kent een van jullie misschien een zekere Jim Hoskin?'

'Hoskin? Natuurlijk!' klonk het in koor.

'Ouwe Jim of jonge Jim, vriend?' vroeg de houthakker Pete.

'We hebben jonge Jim ontmoet,' zei Joe. 'Weten jullie iets van hem te vertellen?'

'Heeft te veel geld,' zei Jake. 'Komt op gezette tijden hier in de buurt om hout te kopen. Hij denkt, geloof ik, zo'n beetje dat hij meer is dan de andere mensen.'

'Is hij niet die knaap die bevriend is met die kleine kerel in dat zeemansuniform?' vroeg Jed.

'Ja, met Slim Wetzel,' deed Pete een duit in het zakje. 'Die komt niet uit deze buurt. Jim gaat de laatste tijd nogal veel met hem om.'

Toen Frank vroeg of een van de mannen wel eens van Pierre hadden gehoord, een grote man met een haviksneus, schudden de houthakkers het hoofd.

Een Pierre Bateaux, die zij kenden, beantwoordde niet aan de beschrijving. Die man was enorm dik.

De jongens rolden zich in geleende dekens om een poosje te slapen.

Het leek wel of er pas een paar seconden verstreken waren toen Jed hen riep voor een ontbijt van Canadees spek en appelflappen. Na de maaltijd bedankten de Hardy's hun vrienden en aan de hand van de aanwijzingen van de houthakkers vertrokken zij naar Woodsville.

'Ik hoop dat we het halen, Frank! Ik ben nog steeds een beetje slap,' bekende Joe met een lach.

'Met mij is het ook zo,' gaf Frank toe. 'Maar we hebben al meer zoiets bij de hand gehad. Vergeet niet dat vader ergens in deze wildernis op ons wacht!'

Kilometer na kilometer ploeterden de jongens over het ruwe pad. Zij moesten dikwijls een korte tijd rusten.

Eindelijk, toen de zon al achter de horizon zonk, doemde aan het eind van het pad Woodsville voor hen op.

'Ik heb zo het gevoel dat we maar eens naar huis moeten opbellen om te horen of daar alles in orde is,' zei Joe toen zij bij het hotel aankwamen.

Het duurde meer dan twintig minuten voor de jongste Hardy bij zijn broer terugkwam om hem het nieuws van thuis te geven. 'Chet zei dat eergisteren iemand heeft geprobeerd door het raam van de bijkeuken naar binnen te klimmen. Hij ging er net heen om iets eetbaars te halen en joeg de kerel op de vlucht!'

'Mooi werk van Chet! Jammer dat hij die bezoeker niet heeft gezien.'

'Dat heeft hij wel, Frank, of liever gezegd hij heeft een foto gemaakt van de vingerafdrukken op de vensterbank.'

'Werkelijk? En zijn ze duidelijk doorgekomen?'

'Chet zegt dat een ervan op een klauw lijkt! Helemaal niet de afdruk van een mensenhand!'

Frank keek zijn broer weifelend aan.

'Dat klinkt wel erg vreemd, Joe, maar ik weet toch niet of ik niet enig verband zie tussen...'

'Er is wel verband,' viel Joe hem in de rede. 'Ik heb nog geen gelegenheid gehad het je te vertellen, maar toen ik vannacht op de wagen van Hoskin meereed hoorde ik hem iets heel vreemds tegen Slim zeggen.'

'Wat dan, Joe?'

'Hoskin zei dat hij er tabak van kreeg voor Pierre te werken, omdat Pierre net deed of hij Koning Klauw zelf was!'

MOEILIJKHEDEN!

'Nu begint het me een beetje te dagen!' zei Frank. 'Je hebt me nog niet verteld dat Hoskin voor Pierre werkte!'

Joe glimlachte.

'Ik vond het beter te wachten tot we een goede gelegenheid hadden de zaak eens helemaal te bespreken.'

'Wat heeft dat te betekenen, die Koning Klauw?'

'Ik weet er ook niet meer van dan ik jou zoeven heb verteld. Maar ik zou er toch graag mijn laatste cent onder verwedden dat er een of ander verband bestaat tussen die afdruk van een klauw die Chet heeft gevonden en die Koning-Klauwgeschiedenis!'

'Dat zou mij ook niets verbazen,' gaf Frank nadenkend toe. 'Het is nu in ieder geval onze taak daar achter te komen, en wel zo snel mogelijk!'

'We zullen iets meer over Hoskin aan de weet moeten komen. Dat is voorlopig het belangrijkste.'

Ten slotte kwamen de jongens tot de conclusie dat de snelste methode zou zijn een bezoek aan de vader van de jonge dandy te brengen. Daar ze al wisten waar zijn hut stond gingen ze de volgende ochtend vroeg op stap.

'Goedemorgen, meneer Hoskin,' zei Frank en hij stelde zichzelf en Joe als vakantiegangers in de Canadese bossen voor. Wel een kwartier lang trachtten zij het gesprek steeds op de verblijfplaats van jonge Jim te brengen, maar ze werden niets wijzer.

'Ik weet helemaal niet waar mijn zoon heen gegaan is. Hij was gisteren hier, maar hij is weer weggegaan. Zei dat hij lang weg zou blijven.' De jager scheen het nogal pijnlijk te vinden de zaak te bespreken, dus de jongens namen maar afscheid.

'Die oude heer schijnt niet veel van jonge Jim af te weten, vind je wel?' peinsde Frank, toen zij de lange weg naar Woodsville teruggingen.

'Die kerel is waarschijnlijk het zwarte schaap van de familie en vertelt zijn vader niet wat hij uitvoert,' veronderstelde Joe. 'Het is meer dan waarschijnlijk dat hij de kantjes er afloopt en al het zuurverdiende geld van zijn vader uitgeeft.'

'Ik ben er helemaal niet zeker van, dat het geld dat hij uitgeeft van zijn vader is,' was Frank's geheimzinnige commentaar.

Zwijgend liepen zij verder, ieder van hen inwendig bezorgd omdat het zo lang ging duren voor ze hun vader vonden. Ten slotte zei Frank:

'Ik zal je eens zeggen wat we moesten doen, Joe. We moesten zelf maar op zoek gaan naar vader, in plaats van te proberen aanwijzingen van Hoskin en zijn maat te krijgen.'

'We gaan alle houthakkerskampen in de omgeving af. Vroeg of laat moeten we toch iets ontdekken. Misschien kan meneer Hendrick ons helpen.'

Nadat hij een uur op de zolder van het oude hotel had gerommeld, kwam de eigenaar naar beneden met een oude, verkreukelde landkaart van het district, waarop de juiste plaats van meer dan een dozijn houthakkerskampen stond.

'Zo, kijk eens aan, jongens,' zei hij. 'Jullie kunnen misschien wel paarden gebruiken ook, hè?'

'Dat is geen kwaad idee!' zei Joe. 'We hebben onze portie wandelen zo zachtjes aan wel te pakken.'

De enige beschikbare paarden in het dorp waren het eigendom van de hotelhouder. Twee ervan kon hij wel voor korte tijd verhuren. De jongens accepteerden het aanbod van hun gastheer gretig en gingen vroeg naar bed, want zij waren van plan de volgende ochtend bij het aanbreken van de dag al te vertrekken.

Tegen zonsopkomst waren zij gekleed en wel beneden, ongeduldig om op pad te kunnen gaan. Meneer Hendrick had hun rijdieren gezadeld en wat eten in de zadeltassen gedaan.

'Dank u wel, meneer Hendrick!'

Joe wuifde en liet zijn prachtige gitzwarte merrie de vrije teugel.

'Tot ziens!'

De jongens volgden een pad dat naar het naburige dorpje Scrub Oak, hun eerste stopplaats, leidde. Ze konden beiden zeer goed paardrijden en als hun taak niet zo ernstig was geweest, zouden zij bijzonder veel van hun uitstapje hebben genoten. Nu dachten zij slechts aan één ding — hun vader zo snel mogelijk terugvinden, voor hem iets ernstigs zou overkomen.

'Hóóó!' riep Frank een paar uur later, toen zij bij de rand van een open vlakte kwamen waar het dorp Scrub Oak lag, terwijl hij zijn paard inhield. 'En wat doen we nu?'

'Dat ding, daar rechts, ziet eruit als een bijzonder goed lopend hotel.'

Zij gingen stapvoets naar een tamelijk groot houten gebouw dat veel op het hotel in Woodsville leek. Op het bordes zat een oude man met een baard. Hij knikte tegen hen. 'Hallo, vreemdelingen! Waar komen jullie vandaan?'

'Uit de Verenigde Staten, meneer,' antwoordde Frank, terwijl hij en zijn broer afstegen. 'Vertelt u eens, waar is hier het dichtstbijzijnde houthakkerskamp?'

De oude man streek nadenkend door zijn baard.

'Nou, d'r zijn er hier in de buurt wel een stuk of twaalf, jongens, en ik zou echt niet kunnen zeggen welk het dichtstbij is!'

Joe bedwong een glimlach bij de ernst waarmee dit alles werd gezegd. 'Misschien kunt u ons de namen van twee of drie kampen, die in de onmiddellijke omgeving liggen, geven, meneer.'

Voor de oude man antwoord kon geven, zwaaide de deur van het hotel open en een grote, breedgeschouderde jongeman, met een scherp gesneden gezicht stapte het bordes op.

'Ha, Pappie!' zei hij, terwijl hij naar de oude man knikte. Toen hij de Hardy's zag, voegde hij er aan toe: 'Hallo, vreemdelingen!' Hij stapte met grote passen en vriendelijk glimlachend langs de jongens en maakte aanstalten de weg op te lopen.

De oude man riep hem. 'Waar ga je zo haastig naartoe, Lem?'

'Ik moet naar St.-Johns, Pappie, om voor iemand wat medicijn te halen. Ik zie je over een paar dagen wel. Ik moet opschieten.

De oude man met de baard schudde een benige vinger voor Lem's gezicht heen en weer.

'Luister nou eens goed, snotneus, je gaat toch zeker niet het hele land ronddraven zonder ouwe Pappie te zeggen wat er aan de hand is, wel?'

Lem gaf de jongens een knipoogje.

'Hij wil alles weten!'

'Door raden kom ik nergens achter.'

Lem haalde zijn schouders op en ging op de leuning van het bordes zitten. Het hout kraakte protesterend.

'Nou, Pappie, het zit zo,' legde hij met een verveeld gezicht uit. 'Er kwamen gisteravond twee mannen, die wat slaappoeders nodig hadden voor iemand, die volgens hen niet goed bij zijn hoofd was.'

De jongens spitsten direct hun oren.

'Iemand die niet goed bij zijn hoofd was?' piepte de oude man, ongelovig.

Lem knikte.

'Ja, Pappie, dat zeiden ze. Ik heb overal gezocht en kwam tot de ontdekking dat we helemaal geen slaappoeders meer hadden, dus ik heb die kerels naar Hicksberg gestuurd, waar dokter Watkins met vakantie is.'

'Kent u misschien de mannen die gisteravond zijn gekomen?' vroeg Frank langs zijn neus weg.

'Nou, om je eerlijk de waarheid te zeggen, een van hen kwam me bekend voor, maar ik weet niet waar ik hem eerder heb gezien,' antwoordde Lem. 'Grote kerel, ongeveer zoals ik, en hij sprak twee maal zo hard als nodig was.'

Joe keek zijn broer geschrokken aan.

'Zou je het erg vinden, Lem, als ik je vroeg hoe die andere kerel er uitzag?'

'Een beetje aan de kleine en magere kant. Had een raar pak aan, zag er meer uit als een zeeman dan als een houthakker. Ik heb niet erg goed op hem gelet.'

'Die eerste lijkt wel wat op die rekel van Jim Hoskin, zo te horen, jonge Jim noemen ze hem,' viel Pappie in. 'Ken je jonge Jim niet, Lem?'

'Ik kan niet zeggen dat ik hem wel eens heb ontmoet, of misschien één keer en dan ben ik het heus vergeten. Ik weet dat ik die vent nog nooit in...'

Lem zweeg plotseling en keek de anderen een beetje verward aan.

'Lem, je verbergt iets!' beschuldigde de oude man en hij stak een benige vinger in de richting van de jonge man. 'Kom op, voor de dag ermee!'

Lem werd rood van verlegenheid.

'O, het is niets bijzonders, Pappie, ze hebben me alleen gevraagd niet over die krankzinnige te praten. Ze zeiden dat het een rijke eigenaar van een houtzaagmolen was, die hier op rondreis was, en als het bekend werd dat hij gek was, zou hij geruïneerd zijn als hij beter werd.'

'Heb je hem gezien, Lem?' vroeg Pappie.

'Nou, toen ik naar de wagen liep om hen te wijzen waar de weg naar Hicksberg begint, kon ik een glimp van hem opvangen. Hij was zo te zien ongeveer vijfenveertig jaar, maar door het donker kon ik hem niet erg goed onderscheiden. Hij lag op de achterbank te kermen en te raaskallen over kikvorsen die in dubbele bomen klimmen.'

Het hart klopte de jongens in de keel. Er was nu bijna geen twijfel meer mogelijk dat hun vader door Hoskin en zijn vriend was ontvoerd. Of hij werkelijk ziek was, of alleen maar probeerde zijn ontvoerders te misleiden was iets dat Frank op dat moment niet kon weten.

Het was zaak onmiddellijk de achtervolging in te zetten. De jongens maakten een groetend gebaar met hun hand en sprongen te paard. Met Frank voorop reden zij over het dorpsplein naar een wegwijzer die aan het begin van een pad stond.

'Wat denk jij van die hele geschiedenis, Joe?' riep de oudste Hardy uit, terwijl hij zijn paard inhield.

'Tjonge, ik wist niet hoe snel ik weg moest komen. Die man waar hij het over had, is vader!'

'Het is de vraag, wat hij bedoelde met kikvorsen die in dubbele bomen klimmen? Volgens het codebriefje zit er kop noch staart aan.' Frank haalde het kostbare papier uit zijn binnenzak en keek er hulpeloos naar.

'Laat eens zien,' zei Joe, terwijl hij afsteeg. De jongens keken enkele ogenblikken samen naar de code.

'Het betekent dat de politie een of andere plek in het bos moet overvallen,' concludeerde Frank ten slotte. 'Het woord 'dubbele' geeft aan welke plek wordt bedoeld, maar het woord komt niet in de code voor.'

'Misschien betekent het wel een kamp met een naam als de Dubbele Eik of de Dubbele Den,' bracht Joe naar voren.

'Verdraaid, dat is een idee. Laat de kaart eens zien. Ja, ongeveer vijftien kilometer hier vandaan ligt het kamp de Dubbele Spar.'

Joe sprong te paard.

'Het is in ieder geval de moeite van het proberen waard,' zei hij terwijl zij hun dieren de sporen gaven.

Een uur lang reden de jongens verder, dan weer in galop, dan weer stapvoets, tintelend van spanning om wat hen te wachten kon staan. Het werd snel donker.

Frank snoof plotseling de lucht in. 'Ik ruik rook, Joe.'

Instinctief hielden zij hun paarden in en gingen voorzichtig verder. Plotseling klonk, zonder enige voorafgaande waarschuwing, een nijdig gegrom uit het dikke kreupelhout langs het pad, en een enorm dier sprong op hen toe.

'Kijk uit, Joe!' schreeuwde Frank, terwijl het paard van zijn broer verschrikt opzij sprong.

GEVANGEN!

Voor de jongste Hardy besefte wat er gebeurde rende het paard het pad af. Uit alle macht aan de teugels rukkend, zag Joe kans het verschrikte dier vijfhonderd meter verder tot stilstand te brengen. Hij keerde direct het paard, maar het dier weigerde ook maar een voet te verzetten. Hij zette het vast en holde te voet terug. Frank was nergens te zien.

Even later hoorde Joe gedaver van paardenhoeven. Het paard van zijn broer holde met een leeg zadel langs hem. Met de schrik in de benen liep Joe verder naar de plek waar zij door het geheimzinnige beest waren aangevallen.

Hij begon zich af te vragen of hij de plek al voorbij was, toen hij een grote ineengedoken gedaante voor zich op het pad zag. Hij bleef stokstijf staan en zag dat de figuur zich even bewoog en toen in het kreupelhout verdween. Een ogenblik later maakte zich een tweede schaduw van het pad los en kwam geruisloos op hem toe.

'Ben jij dat, Joe?' klonk een hees gefluister.

'Met jou alles goed, Frank?' vroeg Joe met een gevoel van opluchting maar tevens bezorgdheid, toen zijn broer, zijn schenen wrijvend, naar hem toe kwam.

'Tjonge, daar ben ik me toch op het kantje af aan twee gevaren ontsnapt!' Frank glimlachte pijnlijk. 'Dat beest zag eruit als een verscheurende wolf, maar ik denk dat het in werkelijkheid een enorme, valse hond is. Nadat mijn paard me had afgeworpen, ben ik zo stil mogelijk blijven liggen en ik vroeg me af of die knaap mijn oor zou afknauwen of verdwijnen.'

'Ik wed dat hij het kamp van de Dubbele Spar bewaakt en dat vader daar gevangen wordt gehouden,' zei Joe opgewonden.

De jongens zochten een grote eik langs het pad uit en Joe trok zich op aan de laaghangende takken.

Twee minuten later liet hij zich behendig op de grond vallen.

'Frank, je hebt gelijk! Op nog geen tweehonderd meter afstand staat een hut waar licht brandt! Terwijl ik zat te kijken, ging de deur open en iemand trok de hond of wolf naar binnen!'

De jongens bespraken haastig wat hun te doen stond. Zij besloten zo snel mogelijk naar Woodsville terug te gaan en daar contact op te nemen met de politie.

Toen zij bij de plek kwamen waar Joe zijn paard had vastgemaakt zagen zij tot hun grote vreugde het paard van Frank in de buurt staan.

'Veronderstel nou eens dat die hut deel uitmaakt van een heel onschuldig houthakkerskamp?' zei de jongste Hardy weifelend, terwijl zij hun paarden weer op de weg brachten.

'Ik geloof dat we dat wel snel genoeg van meneer Hendrick te weten kunnen komen,' zei zijn broer. 'Hij kent die kampen natuurlijk door en door.'

Het was al na middernacht toen zij het in duister gehulde Woodsville weer bereikten.

De dodelijk vermoeide jongens tuimelden hun bed in.

Uren later werden zij door de geur van flensjes en spek gewekt. Een paar minuten daarna zaten zij aan tafel.

'Meneer Hendrick, weet u iets af van het kamp de Dubbele Spar?' vroeg Frank tussen twee happen door.

De hotelhouder haalde zijn schouders op.

'Wat zou ik ervan moeten weten? Het staat al vier jaar verlaten. Er gaat niemand meer heen!'

Frank keek zijn broer veelbetekenend aan. Toen, alsof hij het onderwerp van gesprek wilde veranderen, vroeg hij het een en ander over de plaatselijke politie.

Zij gingen naar hun kamer terug om de zaak verder te bespreken en kwamen tot de conclusie, dat het verstandigste zou zijn aan de Canadese Bereden Politie om assistentie te vragen.

Zij reden naar het nabij gelegen hoofdkwartier, een paar kilometer buiten Woodsville.

'Morgen, jongens,' zei een politieagent aan een bureau. 'Kan ik jullie ergens mee helpen? Ik ben sergeant Johnson.'

De jongens stelden zich snel voor en vertelden hun verhaal, eraan toevoegend dat, ofschoon het niet zeker was dat hun verdenkingen juist waren, zij toch reden hadden om aan te nemen dat hun vader in het kamp gevangen werd gehouden. Toen hij de naam Fenton Hardy hoorde noemen, keek de sergeant hen onderzoekend aan.

'Fenton Hardy, die Amerikaanse detective?' vroeg hij. 'Hij is jullie vader, zeg je?'

'Ja,' antwoordde Frank. 'En we zijn ervan overtuigd dat hij zich in moeilijkheden bevindt, sergeant!'

Het gezicht van de man kreeg een harde trek.

'We hebben hier allemaal van Fenton Hardy gehoord,' zei hij kort. 'Als hij zich hier in moeilijkheden bevindt, dan kun je ervan op aan, dat dat niet lang duurt! Kom mee, jongens!'

De jongens uit Bayport vonden het vooruitzicht om met de Canadese Bereden Politie uit te rijden, geweldig opwindend, ofschoon Joe zich bij voorbaat verontschuldigde voor het geval hun onderzoek op niets zou uitlopen.

'Trek je daar maar niets van aan, Joe,' troostte de sergeant. 'De Dubbele Spar werd vier jaar geleden gesloten. Daar behoort zich niemand te bevinden, of jullie verdenking juist is of niet.'

In volle galop reden ze weg, de sergeant op een glanzende zwarte hengst voorop. Voor zij het goed en wel beseften waren zij, een grote stofwolk achterlatend, door Scrub Oak heen gereden en een flink eind op weg naar het geheimzinnige kamp.

De jongens herkenden op enige afstand voor hen de plek waar het dier op hen toegesprongen was. Net toen Frank wilde voorstellen te stoppen, hield de sergeant de teugels in en stak waarschuwend zijn vinger omhoog.

'We rijden een paar honderd meter terug en zetten de paarden in het bos vast,' zei sergeant Johnson, terwijl hij zijn paard keerde. De jongens volgden hem en korte tijd later hadden ze de paarden diep in het bos vastgemaakt.

Toen begon de sergeant een vreemd uitziend pak van zijn paard te laden.

'Joe, klim jij eens in een boom, terwijl ik dit hier in orde maak. Kijk maar wat er bij de hut aan de hand is.'

De jongen zocht een hoge boom uit en verdween tussen het dichte gebladerte.

Frank bekeek intussen vol aandacht het net, dat uit het pak tevoorschijn was gekomen, een zwaar geval van dik touw, aan de rand waarvan op regelmatige afstanden zes ijzeren ballen waren vastgemaakt.

'Waar zijn die kanonskogels voor, sergeant?' vroeg Frank verbaasd.

Johnson glimlachte.

'Ja, ze zien er net uit als kanonskogels, niet? De bedoeling is dat ze het net, zodra de wolf of hond eronder gevangen zit, naar beneden houden net zolang tot we het dier kunnen vastbinden.'

'Gelooft u dat het dier werkelijk een wolf zou kunnen zijn?'

'In ieder geval een wolfshond,' antwoordde de sergeant. 'Er zijn er hier genoeg in de buurt, en als die mannen werkelijk degenen zijn, die jij denkt, hebben ze waarschijnlijk geen normale huishond als bewaker!'

Terwijl hij sprak vouwde hij het net opnieuw op en inspecteerde zijn dienstrevolver. Op dat moment kwam Joe weer uit het kreupelhout tevoorschijn.

'Ik kon de hut wel zien, sergeant, maar er komt geen rook uit!'

'Dan lijkt het erop dat iedereen uit is, of slaapt,' mompelde de sergeant droogjes. 'Het is te koud om zonder vuur te zitten. Nou jongens, laten we de koppen eens bij elkaar steken en plannen maken.'

Er werd besloten dat Joe zo dicht mogelijk bij de hut zou proberen te komen om te zien of de bewoners er waren of niet. Als het gebouwtje onbewoond leek, zou hij twee maal zachtjes fluiten. Als hij binnen iemand zag, zou hij drie maal fluiten. Frank en de sergeant zouden vlak in de buurt blijven met het net, voor het geval de geheimzinnige waakhond nog steeds rondliep.

Het drietal liep zo geruisloos mogelijk in de richting van de hut. Even later kwam het houten gebouwtje in het gezicht.

'In orde, Joe,' fluisterde de sergeant. 'Ga maar verder, dan wachten wij wel op het signaal.'

Met bonzend hart ging Joe Hardy op weg.

WAT DE HUT VERBORG

'We kunnen nu ieder ogenblik het signaal van je broer krijgen!' fluisterde sergeant Johnson tegen Frank, terwijl zij op het fluitteken stonden te wachten.

'Ja, hij is bijna tien minuten weg,' antwoordde de oudste Hardy. Met iedere minuut die verstreek werd hij ongeruster.

Veronderstel dat Joe door de wolfshond werd aangevallen! Veronderstel dat Hoskin en Slim hem zouden betrappen!

'Luister eens! Hoor je iets?' fluisterde Johnson.

Frank spitste zijn oren. Er klonk een kletterend geluid in de verte.

'Paarden!' riep de sergeant met ingehouden adem uit. 'Ik geloof dat die kerels waar jullie het over hadden terugkomen!'

'Dan moesten we Joe...

Voor Frank de zin kon afmaken klonk plotseling een hevig geritsel in de struiken. Een seconde later hoorden ze een afschuwelijk gegrom en een enorme gedaante kwam op hen afstormen.

'Gooi je ijzers!' schreeuwde de sergeant.

Frank, die geïnstrueerd was hoe hij, als de nood aan de man kwam, met het net moest handelen, gooide de verzwaarde rand van het geval recht over de aanstormende massa heen. Een ogenblik later wendde het enorme, magere dier verwoede pogingen aan zich uit de wirwar van touwen los te maken. Met een snelle beweging liet Johnson de kolf van zijn dienstrevolver met een daverende klap op de schedel van het beest neerkomen.

'Goed werk, Frank!' hijgde hij bewonderend. 'Als je hem niet zo mooi op tijd dat net op zijn huid had gegooid, waren wij door die wolfshond aan stukken gescheurd.'

Voor Frank zelfs maar een blik op het dode dier kon werpen had Johnson hem bij een arm gegrepen.

'Kom mee!' fluisterde hij hees. 'Die ruiters zijn net bij het pad!'

Snel drongen de sergeant en Frank door het bos en een ogenblik later stonden zij aan de rand van de open plek.

Twee paarden waren aan een paal bij de deur van de hut vastgebonden, maar de berijders waren nergens te zien. Ze zagen Joe ook nergens.

'Laten we naar binnen gaan, sergeant!' drong Frank fluisterend aan en hij liep naar de hut toe.

De politieman trok hem terug.

'Wacht even. We moeten er zeker van zijn dat ze binnen zijn. We zullen het wel gauw zien.'

Een ogenblik later kronkelde een rookpluimpje uit de schoorsteen.

'Zo, Frank,' zei de sergeant. 'Laten we nu eens een kijkje nemen. Ik geloof dat ze niets van de herrie die we maakten toen we hun wolf neerlegden hebben gehoord.'

Zonder het minste geluid te maken liepen zij in de schaduw van de bomen aan de rand van de open plek langzaam in de richting van het raam in de hut. Frank dacht dat hij vanuit zijn ooghoek iemand zag bewegen.

Op hetzelfde moment klonk een zacht fluitje, onmiddellijk gevolgd door een tweede. Frank gaf een zelfde signaal als antwoord en zijn hart bonsde van opluchting toen Joe naar hen kwam toe geslopen.

'Ik dacht dat jullie daarginds moeilijkheden hadden. Ik had al bijna besloten die kerels intussen op mijn eentje aan te pakken,' zei hij.

'Het is maar goed dat je hebt gewacht, Joe!' antwoordde de sergeant. 'Luister, dit is mijn plan. Als Frank op de achterdeur bonst, gaan jij en ik door de voordeur naar binnen, Joe. Dan weten ze binnen niet precies waar ze aan toe zijn en is het voor ons gemakkelijker hen te overmeesteren.'

De Hardy's kropen naar het zijraam en keken naar binnen. Jim Hoskin lag languit op een bed. Slim zat in een stoel vlak bij hem naar iets wat op een enveloppe leek te kijken.

'Herken je hen?' fluisterde de sergeant. De Hardy's knikten hevig. Frank holde naar de achterzijde van de hut. Een ogenblik later klonk een luid gebonk door het bouwsel. Hoskin en zijn handlanger sprongen op alsof zij door een wesp waren gestoken. Jim holde van het raam vandaan.

'Kom op, Joe! Laten we ze hun vet geven!' riep Johnson. De stevig gebouwde politieman nam een aanloop en wierp de deur open. Joe, die vlak achter hem rende, zag Slim naar een smalle trap vluchten. Hij sprong op de boef toe, greep hem om zijn knieën beet en het tweetal sloeg tegen de grond, met de jongste Hardy bovenop. Hij drukte zijn tegenstander tegen de ruwe planken vloer. Johnson was intussen verdwenen.

Net toen Joe om hulp wilde roepen, om de pezige, worstelende zeeman op de grond te houden, kwam de politieman grinnikend terug.

'Ik moet zeggen dat jullie goed je vuisten weten te gebruiken!' riep hij goedkeurend uit. 'Je broer heeft die andere kerel op de achtertrap gedeponeerd. Hij ziet eruit of hij nooit meer zal opstaan!'

Slim vloekte intussen woedend.

'Daar zal je voor boeten, jij — jij jonge idioot!' schreeuwde hij Joe vlak in zijn gezicht. 'Je denkt zeker dat je handig bent, hè? Nou, we krijgen je wel!'

De sergeant haalde een stuk stevig touw tevoorschijn.

'Hou op met die herrie!' snauwde hij tegen de scheldende boef. Hij liet het touw om de armen en benen van de man glijden en knoopte het handig vast.

'Zo, Joe, nou zal hij wel blijven liggen, denk ik.'

'Ik zal eens rondkijken, sergeant, terwijl u Frank's slachtoffer onder handen neemt,' stelde de jongste Hardy voor.

Johnson ging naar de achterkant van de hut, terwijl Joe voorzichtig de smalle trap beklom.

Toen hij op de bovenste trede stond hoorde hij vlak bij zich een zacht gesteun. Hij knipte zijn lantaarn aan en zag voor zich een grote, muffe kamer met als enig meubilair een oude stoel. Hij liep de kamer door en bekeek de balken van het plafond en de muren aandachtig.

Weer hoorde hij kreunen. Het scheen uit de kamer te komen, ondanks het feit dat hij bij het licht van zijn lantaarn niets kon ontdekken. De Hardy wist niet wat hij ervan moest denken en bleef, aandachtig luisterend, doodstil op zijn plaats staan. Toen viel het licht van zijn lantaarn op een paneel zo groot als een deur, dat zich in de muur aan de andere kant van de kamer bevond. Joe hield het paneel achterdochtig in het oog, liep voorzichtig de kamer door en tikte ertegen. Er klonk een hol geluid.

Lag aan de andere kant misschien een geheime kamer? Joe drukte met bonzend hart tegen het paneel, dat een beetje meegaf. Op hetzelfde moment klonk, duidelijk hoorbaar van de andere kant, een gesmoorde kreet.

Joe wierp zich nu met zijn volle gewicht tegen de verborgen deur en vergezeld van een oorverdovend gekraak tuimelde hij hals over kop in een kleine kamer, die nauwelijks groter was dan een diepe kast. In een oogwenk was hij weer op de been en richtte zijn lantaarn recht voor zich uit. En daar, op een hoop dekens, lag Fenfon Hardy, met zijn ogen tegen het plotselinge licht knipperend.

'Vader!' riep Joe uit, terwijl hij naar hem toe sprong.

De detective deed zwakjes een poging om overeind te gaan zitten, maar het lukte hem niet.

'Ik ben in een seconde terug, vader!'

Joe stormde de kamer uit en holde de trap af.

'Frank! Sergeant Johnson! Verdraaid, waar zitten jullie?'

'Hier, Joe!' riep zijn broer en hij dook op aan de voordeur. 'Ik was net — hé Joe! Wat is er aan de hand?'

'Vader is boven! In een geheime kamer! Frank, hij is er verschrikkelijk aan toe. Hij is zelfs te zwak om te praten!'

'Die boeven hebben hem vast laten verhongeren!' riep zijn broer uit.

'Waar zijn sergeant Johnson en de gevangenen?'

'Johnson is met die mannen vertrokken. Hij zei dat hij nog een lange rit voor de boeg had en dat hij meteen op weg wilde gaan. Ik heb hem gezegd dat wij hier de zaak in de gaten houden tot hij terugkomt.'

Frank stormde de trap op om naar zijn vader te gaan kijken, terwijl Joe een opwekkend middel klaarmaakte.

'Het doet me goed jullie weer te zien, jongens,' hijgde Fenton Hardy, toen de warme drank begon te werken. 'Ik ben in een minuutje wel weer in orde. Wat is dat voor rook die ik ruik?'

'Het is waarschijnlijk de stookplaats beneden, vader,' zei Frank. 'Ik zal even gaan kijken.'

Hij ontdekte dat het vuur flink brandde en maar weinig rookte, ofschoon de kamer blauw stond. Hij stond op het punt weer naar boven te gaan, toen Joe de trap afkwam.

'Vader is al een stuk beter, Frank. Heb je al ontdekt waar die rook vandaan komt?'

'Joe, ik heb een nieuwtje voor je,' zei zijn broer, die niet op de vraag reageerde.

'Ja? Wat is er dan?'

'Toen ik sergeant Johnson hielp Hoskin en Slim op hun paarden te binden, ontdekte ik toevallig iets. Die kerels hebben allebei de afdruk van een verwrongen klauw op de top van hun wijsvinger ingebrand!'

'Goeie genade, Frank!' riep de jongste Hardy uit. 'Een klauw — ingebrand —? Dan was Chet...'

'Toch nog niet zo stom!' maakte Frank de zin af.

'Ik heb zo'n idee dat we in een zaakje zijn gemengd dat groter is dan we eerst hebben gedacht,' zei Joe.

'Ik vrees dat je gelijk hebt, maar laten we eerst naar vader teruggaan Misschien kan hij ons nu vertellen wat er is gebeurd.'

Frank nam een petroleumlamp mee en de jongens knielden naast hun vader, die er nog steeds bleek en uitgeput uitzag, neer.

'We zullen een dokter voor u moeten halen, vader,' besliste Frank, terwijl hij zijn vader bezorgd aankeek.

Fenton Hardy glimlachte.

'Ik ben in een paar dagen wel weer opgeknapt, jongens en dan kunnen we het reisje naar het dichtstbijzijnde dorp wel maken. Hoskin en zijn vriend, de zeeman, hebben me laten verhongeren, om te proberen me te dwingen te vertellen wat ik van hun smokkelbende weet.'

'Dus zij behoren werkelijk tot de bende?' vroeg Joe.

'Je bedoelt behoorden!' zei Frank.

Hij vertelde vlug hun ervaringen tot op het moment dat de boeven gevangen genomen waren.

Meneer Hardy feliciteerde zijn zoons met hun succes en begon toen zijn eigen belevenissen te vertellen.

'Dicht bij St.-Johns heb ik een van hun schuilplaatsen ontdekt,' zei hij, 'maar ik vermoedde dat een lid van de bende mij had gezien. Ik heb toen je moeder opgebeld en haar de boodschap gegeven, die ze jullie op het vliegveld heeft doorgegeven.'

'Wat is er toen gebeurd, vader?'

Joe kon nauwelijks wachten tot zijn vader was uitverteld.

'Ik liep de winkel waar ik had opgebeld uit en voor ik het wist had iemand me beetgepakt en in een auto gegooid. Ze hebben me geblinddoekt en zijn met me weggereden.'

Meneer Hardy hield even op met spreken om nieuwe kracht te verzamelen om weer verder te gaan.

'Ten slotte besloot ik net te doen of ik plotseling gek was geworden,' vervolgde hij. 'Ik dacht dat ze me misschien ergens zouden achterlaten, maar het enige wat zij deden was bij verschillende plaatsen stoppen en proberen slaappillen voor me te krijgen.'

Joe en zijn broer keken elkaar aan, want ze herinnerden zich het verhaal van Lem in het hotel van Scrub Oak.

'Mijn laatste redmiddel was steeds de boodschap te herhalen, die jullie gelukkig hebt gekregen — 'Kikvorsen klommen in dubbele bomen'.'

'Wat een geluk, dat we hier in de buurt waren en toevallig te weten kwamen wat u achter in die wagen mompelde...'

Hij werd in de rede gevallen door een hevige hoestbui van zijn vader.

'Jongens, die rook!' hijgde meneer Hardy.

Joe keek verschrikt om zich heen.

Toen rende hij de kamer uit.

Een seconde later was hij terug, bleek en bevend.

'Vader! Frank! Het bos staat in brand!'

Binnen een paar minuten scheen de hut omringd te zijn door een reusachtige muur van vlammen. Wat de zaak nog erger maakte was dat een sterke wind een regen van vonken op het gebouwtje deed neerdalen.

'We hebben nog tijd om ons te redden,' zei Frank, terwijl hij uit het raam tuurde. Hij en Joe waren naar de eerste verdieping gegaan om te beraadslagen wat ze zouden doen.

'Het vuur lijkt dichterbij dan het in werkelijkheid is. Ik zou zeggen dat het nog een achthonderd meter hier vandaan is.'

Er klonken voetstappen op de trap en even later verscheen, bleek en bevend, meneer Hardy in de kamer.

Met één blik had hij de situatie overzien.

'Jongens, ik wil dat jullie zo snel mogelijk hier vandaan gaan en mij hier achterlaten. Ik ben te uitgeput om weg te kunnen komen.'

Ondanks zijn zwakte klonk Fenton Hardy's stem nu bijna normaal.

Joe keek ontzet. 'U hier achterlaten? Nooit!'

'Vader, we zouden u niet in de steek laten voor alle smokkelaars op de hele wereld!' verzekerde Frank. 'Kom mee, Joe, laten we eens vlug rondkijken. Er moet toch ergens een opening in die ring van vlammen zijn.'

Samen gingen de jongens naar boven, waar Frank met een roestige bijl, die hij in de keuken had gevonden een gat in het dak van de hut hakte. Hij hees zich door de opening en keek om zich heen. Hij huiverde bij hetgeen hij zag. Alle ontsnappingswegen waren afgesloten. De langzaam maar zeker op hen toe kruipende vlammencirkel was helemaal gesloten, het leek wel of het vuur met opzet was aangestoken.

'Joe, jij gaat naar beneden en blijft bij vader. Ik ga naar buiten om te zien of ik een of andere ontsnappingsweg kan vinden!' riep Frank.

EEN BOSBRAND

Frank bond een natte zakdoek voor zijn gezicht en rende de achterdeur, waar de hitte en de rook iets minder hevig leken, uit. Toen hij eenmaal op de begane grond was, zag hij met één blik dat de situatie op het eerste gezicht hopeloos was.

De lucht was bezwangerd met rondvliegende vonken en het loeien van de vlammen dreunde als het rommelen van de donder. De paarden, die bij de hut waren vastgemaakt, hinnikten meelijwekkend.

Plotseling hoorde hij een wilde kreet en tot zijn verbazing kwam recht tegenover hem, een paard met zijn berijder door het gordijn van vlammen aanstormen. Voor hij zijn ogen kon geloven, rende sergeant Johnson op de hut toe.

'Kom mee!' riep de politieman boven het brullen van de vlammen uit tegen Frank. 'We hebben nog ongeveer vijf minuten de tijd, voor we zijn ingesloten!'

'We zijn met z'n drieën, sergeant!' schreeuwde Frank de politieman in het oor. 'We hebben nadat u weg was vader in de hut gevonden!'

Johnson keek verbaasd op.

'Prima! We krijgen hem er wel uit als twee van jullie op één paard rijden. Maar we zullen op moeten schieten!'

Met Frank voorop holden zij de hut weer in, net op het moment dat Joe naar buiten kwam rennen om te zien met wie Frank stond te praten.

'Sergeant Johnson! Hoe bent u in 's hemelsnaam...'

'Vertel ik je later wel,' viel de sergeant hem in de rede. 'Hier jongens, bindt deze — hé, je vader heeft het bewustzijn verloren!'

De opwinding was te veel geweest voor de door ontberingen uitgeputte detective. Joe holde weg om wat water te halen en een ogenblik later was meneer Hardy weer bij kennis.

'We zullen hem op een paard moeten vastbinden, jongens. Het zal geen gemakkelijk karweitje zijn, maar het is onze enige kans om door de vlammen te komen. Kom mee!'

De jongens volgden direct de bevelen op en met behulp van de sergeant droegen zij hun vader weg. De politieagent bond meneer Hardy op de rug van Joe's merrie.

'Frank, jij en Joe nemen mijn hengst. Hij zal jullie wel door de plek brengen die ik jullie zal aanwijzen! Ik neem het paard van Frank en leid het paard van je vader.'

Er was geen seconde te verliezen. De hitte was nu zo hevig dat hun ogen staken en hun gezichten pijn deden.

Johnson haalde snel een klein pakje uit zijn zadeltas. Er zaten een aantal natte doeken in, die zij over de neuzen van de paarden en over hun eigen gezicht bonden.

'Daar gaan we!' riep Johnson. Hij wond de teugels van Joe's paard, waarop hun vader lag, om zijn pols en gaf zijn eigen paard de sporen. 'Blijven schreeuwen, jongens, anders gaan de paarden er niet door!'

Frank en Joe hadden geen aansporing nodig. Zij begonnen te schreeuwen. Toen Frank de sporen gebruikte sprong hun paard op en holde weg. Een seconde later daverde Johnson langs hen heen.

'Volg mij!' riep hij boven het geraas van de steeds dichterbij loeiende vlammen uit.

Het hart klopte de jongens in de keel toen zij zagen hoe de politieman en hun vader door de dichte rook werden verzwolgen. Vijf seconden later stonden zij ook op het punt op dezelfde plek door de vlammen te dringen.

'Klaar, Joe! Hou je vast!' schreeuwde Frank zijn broer in het oor. Hij groef zijn sporen in de flanken van zijn paard. Het dier vlóóg werkelijk door de lucht.

Instinctief bogen de jongens hun hoofd en knepen hun ogen dicht. Een ontzettende hitte sloeg hen tegemoet.

En toen, terwijl ze het zich nog niet goed realiseerden, voelden zij koele lucht op hun gezicht en handen. Frank deed voorzichtig een oog open en zag dat zij buiten het bereik van de vlammen en de rook waren. Het paard holde voort.

De felle gloed werd langzaam minder. Toen hoorden zij een kreet.

'Stoppen, jongens!'

Vaag zagen zij een groepje figuren.

Toen Frank er eindelijk in slaagde het hijgende dier tot stilstand te brengen, kwam Johnson op hen toe gereden. Hij hield nog steeds de teugels van Joe's paard met zijn stille last stevig beet.

'Is vader in orde?' hijgde Frank, die deze vraag nauwelijks durfde te stellen.

De sergeant knikte en wreef de as en het roet uit zijn ogen.

'Op het ogenblik gaat het wel met hem, jongens. Hoe is het met jullie?'

'Zover we kunnen nagaan zijn we nog heel!' glimlachte Joe flauwtjes. 'Waar gaan. we nu naartoe, sergeant?'

'We gaan zo snel mogelijk naar Scrub Oak, als het vuur tenminste intussen ook niet daarheen is overgeslagen!'

Hij keerde zijn paard en gaf de jongens een teken hem te volgen. Tot hun verbazing zagen zij dat zij op het pad waren dat zij reeds eerder hadden gevolgd. Door de toestand van hun vader waren zij verplicht langzaam te rijden en zij stopten herhaaldelijk, om sergeant Johnson gelegenheid te geven de zwakke detective versterkende middelen toe te dienen.

Na wat wel dagen schenen, maar in werkelijkheid slechts enkele uren waren, kwam het dorp Scrub Oak in zicht. Tien minuten later arriveerde, tot grote vreugde van de jongens, dokter Watkins in het hotel, net op het moment dat zij meneer Hardy naar bed brachten.

'Tjonge, wat zijn we blij dat u hier bent, dokter!' riep Joe uit.

Na een vluchtige wederzijdse begroeting nam de dokter de leiding over.

'Jullie hebben een hoop meegemaakt, jongens. Jullie kunnen je beter eerst eens gaan opknappen en flink eten!' stelde de dokter voor. 'Ik zal wel voor jullie vader zorgen.'

Opgewekt schrobden de jongens zich schoon en gingen toen naar de eetzaal, waar Johnson al op hen zat te wachten.

'Nou, jongens, jullie zijn natuurlijk benieuwd wat er met Hoskin en zijn vriend, de zeeman, is gebeurd,' zei hij.

'Dat klopt, sergeant,' antwoordde Joe nieuwsgierig. 'Hoe bent u er in vredesnaam in geslaagd hen terug te brengen?'

De politieman vertelde hen uitvoerig hoe hij met zijn gevangenen helemaal tot Scrub Oak was gekomen, toen hij een collega ontmoette, die hem vertelde dat vanaf een nabij gelegen uitkijktoren een bosbrand was ontdekt.

'Ik heb hem, met Hoskin en de zeeman op sleeptouw, teruggestuurd naar het hoofdkwartier,' ging hij verder, 'en toen ben ik zelf op de uitkijktoren gaan kijken. Ik zag rook opstijgen in de richting waar jullie waren, dus toen heb ik het hoofdkwartier opgebeld en gezegd dat ze wat blussers moesten sturen. Toen ben ik zo snel als mijn goeie ouwe Victor — dat is het paard dat jullie hebben bereden — me kon dragen, teruggereden.'

Het verhaal van de politieman werd onderbroken door de binnenkomst van een ander lid van de Koninklijke Bereden Politie.

'Sergeant Johnson,' zei de nieuw aangekomene, 'het vuur is overgeslagen naar Woodsville en omgeving. Vraag een afdeling mannen aan het hoofdkwartier en ga er onmiddellijk heen. Ik neem hier het bevel over.'

'Ja, meneer!'

Johnson salueerde, nam afscheid van de jongens en de twee mannen verdwenen.

'Frank, moesten we eigenlijk Chet niet opbellen?' stelde Joe voor. 'Misschien heeft hij wel nieuws voor ons.'

De oudste Hardy was het hiermee eens. Joe werd door oude Pappie naar de antieke telefoon van het hotel gebracht.

Twintig minuten later kwam hij met glinsterende ogen bij zijn broer terug.

'Frank, wat denk je dat er is gebeurd? Chet dacht dat hij ons maar eens moest helpen om wat meer te weten te komen van de Zwarte Papegaai. Hij zegt dat er een heel stel Papegaai-schepen zijn, zoals de Witte Papegaai, de Groene Papegaai, de Blauwe Papegaai en nog meer kleuren!'

'Tjonge, zou je denken dat ze allemaal iets met die smokkelbende te maken hebben?'

'Volgens mij wel! Er bestaat geen twijfel aan! Die bende is heel wat groter dan zelfs vader vermoedde! Wacht maar eens tot ik het hem vertel!'

'Op het ogenblik denk ik aan die bosbrand,' zei Frank. 'Weet je nog dat die politieman zei dat de brand was overgeslagen naar Woodsville? Als het hotel nu eens is afgebrand?'

'Verdraaid, ik had bijna vergeten dat we daar onze spullen voor het grootste gedeelte hebben achtergelaten.'

'Ik denk niet eens zozeer aan onze bagage, meer aan het piratenboek. Ik vermoedde dat we er misschien aanwijzingen over die smokkelaarsbende in zouden kunnen vinden.'

Joe glimlachte weifelend.

'Goeie genade, Frank, dat ding is bijna een eeuw geleden geschreven. Je denkt toch niet...'

'Dat doe ik wel! Uit wat ik in dat boek heb gelezen maak ik op, dat die kerels die we achterna zitten het ook hebben gelezen en er ideeën uit hebben geput!'

HET WAARDEVOLLE BOEK

Voor Frank en Joe klaar waren om te vertrekken, riep hun vader hen bij zich. Hij was zo opgeknapt dat hij hen met zijn oude enthousiasme begroette.

'Jongens, nu die opwinding over de brand voorbij is, heb ik wat voor jullie te doen. Onze vriend, sergeant Johnson, heeft zojuist een boodschapper van het hoofdkwartier met een bericht gestuurd.'

'Een bericht? Waarover?' vroeg Frank.

'Het schijnt dat Johnson heeft gehoord dat Hoskin en Slim iets zeiden over een schip dat de Zwarte Papegaai heet.'

'De Zwarte Papegaai!' riepen de broers tegelijkertijd uit.

'Het schip moet aanleggen in een plaats die Little Cove heet. Hij hoorde hen zeggen dat het in de loop van deze week zou aankomen.'

'En u wilt dus dat we erheen gaan, vader?' vroeg Joe opgewonden.

Meneer Hardy's gezicht stond zeer ernstig.

'Ik wil zelfs dat jullie nog meer doen. Ik wil dat jullie aan boord gaan om de terugreis naar Bayport mee te maken, als je daar tenminste kans toe ziet! Uit alles wat jullie me over je belevenissen met die kerel Pierre en enkele anderen die in verbinding staan met de Zwarte Papegaai, hebben verteld, maak ik op dat jullie misschien die hele zaak kunt oplossen als je een poosje aan boord van dat schip zou kunnen zijn.'

'Dan doen we dat, vader!' riep Frank enthousiast. 'Het zal ons op een of andere manier wel lukken!'

'Het is een zeer gevaarlijke opdracht voor jullie, jongens,' waarschuwde hun vader, 'dus denk eraan dat je voorzichtig bent. Als ik kon ging ikzelf.'

'Maak u geen zorgen,' zei Joe. 'Blijf maar hier en sterk maar lekker aan. We zullen zoveel mogelijk inlichtingen inwinnen en u verslag uitbrengen.'

Toen het avond begon te worden namen zij afscheid van hun vader en de dokter, gaven hun paarden de sporen en vertrokken in de richting van Woodsville.

'Ik ben benieuwd of er nog iets van het plaatsje over is,' dacht Frank hardop, terwijl zij over het donkere pad galoppeerden. 'Daar kunnen we niet achter komen voor we er zijn. Zullen we vannacht nog ergens slapen, of zullen we doorrijden?'

'We zijn net wakker!' lachte zijn broer. 'Ik ben niet moe. Jij wel?'

'Helemaal niet!'

Toen zij in de omgeving van Woodsville arriveerden kwam hen de stank van verbrand hout en rook al tegemoet.

'Denk je dat we nog eens door het vuur moeten rennen? Ik vind dat we dat al genoeg gedaan hebben!'

'Ik ook!' gaf Frank met een zucht toe.

Terwijl zij verder reden merkten zij tot hun voldoening dat de rook niet erger werd.

'Misschien is het vuur wel langs één kant van het dorp gegaan,' veronderstelde Joe, 'en is het plaatsje helemaal niet verbrand.'

Frank hoopte van ganser harte dat Joe gelijk had, want hij wilde maar al te graag zijn piratenboek terug hebben om naar verdere aanwijzingen te kunnen zoeken.

Even later riep zijn broer: 'Daar ligt Woodsville! Zie je het licht?'

In het hotel kwam meneer Hendrick de jongens met een glimlach vol verbazing tegemoet.

'Dus jullie zijn teruggekomen, net als de verloren zoon, niet? Gaan jullie weer weg?'

De jongens legden vlug uit dat zij, zodra zij hun bezittingen hadden gepakt, naar Little Cove wilden vertrekken. Terwijl Joe informeerde waar de haven precies lag, stormde Frank naar boven. Na zich ervan te hebben overtuigd dat het piratenboek nog steeds in zijn koffer zat, bracht hij hun bagage naar beneden.

'We hebben geluk,' legde zijn broer uit. 'Meneer Hendrick zegt dat er over een uur een trein vertrekt. Die gaat nog meer mannen halen om de bosbrand te bestrijden!'

'Prima! Joe, wat zullen we met Hoskin en Slim doen? Ik zou ze graag eens willen spreken, om erachter te komen wat die brandmerken van die klauw op hun vingers te betekenen hebben.'

'Als we daar achter zouden komen, hadden we een belangrijke aanwijzing waarop we verder konden werken. Als we tenminste aan boord van de Zwarte Papegaai kunnen komen,' zei zijn broer.

Er werd besloten dat Joe zo mogelijk de auto van meneer Hendrick zou lenen en daarmee naar het hoofdbureau van politie in Williamsburg zou rijden, waar de mannen werden vastgehouden. Hij zou dan proberen wat gegevens van hen te krijgen.

De hoteleigenaar, die de Hardy's wel mocht, was graag bereid hen zijn wagen weer te lenen.

Het begon al dag te worden, toen Joe naast een groot, stevig, houten gebouw stopte en op de deur klopte. Tot zijn verrassing werd hij door sergeant Johnson binnengelaten.

'Hallo, Joe! Kom binnen!' baste de man van de bereden politie hartelijk. 'Ik dacht al dat je zou komen opdagen, dus ik ben uit ons eigen hoofdkwartier hierheen gekomen. Je wilt de gevangenen spreken, vermoed ik?'

Nadat ze elkaar in het kort hun jongste belevenissen hadden verteld, bracht Johnson de jongste Hardy naar een stevig getraliede cel aan de achterkant van het gebouw, waar twee totaal verslagen figuren ineengedoken op hun kribben zaten.

'Wakker worden, jullie tweeën!' beval de sergeant streng. 'Hier is een jongeman die jullie een paar vragen gaat stellen.'

Hij deed de cel open en Joe liep naar binnen. De twee boeven keken hem woedend aan.

'Wat moet jij hier?' mompelde Slim met een vertrokken gezicht. De zeeman, die zich al geruime tijd niet meer had geschoren en wiens kleren in rafels om zijn lichaam hingen, zag er nog afstotender uit dan anders.

Hoskin keek Joe met een blik vol haat aan, maar zei niets.

'Laat me je handen eens zien,' beval Joe, terwijl Johnson naar de andere kamer terugging.

'Wil je een dreun op je neus hebben?' gromde Hoskin.

Joe zette zich schrap, klaar om de slag van de ander op te vangen. De zware onverlaat scheen echter een laffe inborst te hebben, want hij zweeg verder.

'Kom op, steek je handen vooruit!' commandeerde Joe weer scherp.

De mannen gehoorzaamden met tegenzin. Joe bekeek vlug hun wijsvingers en zag vaag de tekens van de klauw, die kennelijk waren ingebrand.

'Welke verklaring hebben jullie hiervoor?' vroeg de Hardy. 'Wat heeft dat te betekenen?'

'Vertel het hem maar, Jim, dan gaat hij misschien weg!' mompelde Slim, terwijl hij Joe nijdig aankeek. Hoskin deed moeite om te lachen.

'O, dat! Dat heeft niets te betekenen. Slim en ik waren op school lid van dezelfde geheime club.'

Joe kon bij het horen van Hoskin's ontwijkende antwoord nauwelijks een glimlach onderdrukken. Hij begreep dat verdere vragen geen nut zouden hebben en besloot te vertrekken.

'Maak je maar niet ongerust, Joe, ze zullen hier een poosje moeten blijven en later willen ze misschien wel praten,' stelde sergeant Johnson hem gerust, toen hij afscheid nam van de politieman. 'Ontvoering is een ernstige misdaad.'

Tevreden gesteld dat Hoskin en Slim veilig in handen van de autoriteiten waren, tot het tijdstip waarop zijn vermoeden dat zij in verbinding stonden met de smokkelaarsbende bevestigd zou zijn, reed Joe snel naar Woodsville terug.

Daar hoorde hij van Frank dat zij de trein hadden gemist.

'Maar meneer Hendrick zal ons naar Little Cove rijden!' voegde Frank er aan toe.

'Werkelijk? Dat is nog eens boffen!'

De hoteldirecteur gaf de leiding van het hotel tijdelijk over aan een vriend en het drietal vertrok.

Tegen middernacht kwamen ze aan de rand van het bos en al spoedig zagen zij de lichtjes van Little Cove in de verte voor zich. Meneer Hendrick, die in het dorpje bekend was, reed hen naar een vervallen gebouw aan de waterkant.

'Dat is het enige hotel hier, maar mijn vriend Henri is de eigenaar. Tot ziens. Ik ga nu terug!'

Zij waren de volgende ochtend vroeg op. Ofschoon zij de hele stad afliepen om inlichtingen in te winnen omtrent de Zwarte Papegaai, kon niemand hun iets van het schip vertellen.

Laat in de middag stelde Frank voor, naar het hotel terug te gaan.

'Ik wil je iets laten zien, Joe. Je kunt het zelf lezen.'

Toen ze in hun kamer waren bracht Frank Hardy het oude, vergeelde piratenboek, waarin hij een hoofdstuk had aangeschrapt, tevoorschijn. Gedurende meer dan een uur zat Joe gespannen te lezen.

'Verdraaid nog aan toe, ik kan het nauwelijks geloven!' riep hij plotseling uit, terwijl hij overeind sprong. 'Dat is het meest fantastische dat ik ooit heb gehoord!'

'Ik ben er zeker van,' zei Frank, 'dat die smokkelaars op de een of andere manier een exemplaar van dat boek in handen hebben gekregen, en de ideeën uit dit hoofdstuk hebben overgenomen!'

'Het is haast niet te geloven, maar toch heb ik zo'n idee dat je gelijk hebt,' stemde Joe in. 'Tjonge, denk je dat eens in! Een piratenkapitein die het plan opvat een hele vloot te bouwen en dan over de hele wereld een smokkelbende te beginnen!'

Hij bladerde nog wat in het boek en las hier en daar een passage hardop. 'Heb je dat gelezen van die klauw?'

'En of! Hier staat het. Ieder lid van de bende zou het brandmerk van een verwrongen klauw krijgen en doodgemarteld worden als hij niet trouw aan de bende zou zijn.'

'Ik ben het met je eens, Joe, dat het haast niet te geloven is. Maar we hebben twee mannen met die vreemde brandmerken op hun vingers gezien en Chet zegt dat er behalve de Zwarte Papegaai nog een groot aantal schepen is met het woord papegaai in de naam!'

'Wat zou je ervan zeggen, Frank, als we vanavond eens naar de bios gingen?'

Frank voelde daar direct alles voor en kort na het avondmaal namen de jongens plaats in een bedompt klein bioscoopzaaltje.

Ineens hield Joe zijn adem in toen een lange, magere figuur over het middenpad langs hen liep.

'Frank! Is dat — is dat Pierre niet?' fluisterde de jongste Hardy opgewonden.

OP VOLLE ZEE

Voor Frank de blik van Joe kon volgen, had de magere man ergens tussen de mensen voor hen plaats genomen.

'Weet je zeker dat het Pierre is?' fluisterde de oudste Hardy.

'Absoluut! Dat gezicht kan ik gewoonweg niet meer vergeten!'

'Dan wachten we en we volgen hem...'

Frank werd in de rede gevallen door een vrouw die zich naar hem omdraaide.

'Willen jullie nou eindelijk je mond eens houden!' kakelde ze.

Frank en Joe grinnikten en zwegen. Het leek wel of de film uren duurde. Vlak voor het einde stond een eindje voor hen een gedaante op.

'Hij gaat weg, Joe! Kom mee!'

Toen de magere man, waarvan Joe dacht dat het Pierre was, hen passeerde, stonden de jongens voorzichtig op en volgden hem het theater uit.

'Dat is inderdaad onze man!' zei Frank zachtjes. 'De hemel zij dank dat de straatverlichting hier nogal slecht is. Hij zal ons niet zo gauw zien!'

Pierre liep snel in de tegenovergestelde richting van de rivier, terwijl de Hardy's voorzichtig een paar huizen achter hem in het donker van de verlaten straten achter hem aan slopen.

Al spoedig bevonden zij zich aan de buitenkant van de stad, waar slechts enkele huizen stonden, en dan nog wel ver van elkaar.

'Denk je dat hij helemaal naar Woodsville gaat?' vroeg Frank ironisch.

'Misschien houdt hij wel van wat ontspanning!' lachte zijn broer. 'Kijk, hij slaat rechtsaf!'

Pierre verdween plotseling in de diepe schaduw voor hen.

'We zullen moeten opschieten, Joe, anders raken we hem kwijt!'

De jongens versnelden hun pas en stonden even later tegenover een groot, vervallen huis, dat geheel in het duister lag gehuld. Net op dat moment hoorden zij het klikken van de voordeur die werd geopend. Toen sloeg de deur dicht.

Plotseling ging in de hall het licht aan, even later gevolgd door een tweede lichtschijnsel, nu achter een van de ramen op de eerste verdieping.

'Ik denk dat hij naar bed gaat,' zei Frank. 'Laten we er voorlopig maar achter zien te komen waar dit huis precies ligt, dan komen we morgen terug.'

'Hij wacht zo zeker als twee maal twee vier is, tot de Zwarte Papegaai binnenloopt, Frank!'

Zij liepen dezelfde weg terug en letten goed op hoe de straten heetten, waar zij door kwamen. Een uur later waren zij in het hotel terug, waar een gezette man van middelbare leeftijd bij de receptie een krant zat te lezen.

'Ha, die jongens!' riep de man vriendelijk.

De broers knikten en maakten een paar opmerkingen over de film die zij hadden gezien.

'Tussen twee haakjes, Henri,' vroeg Frank, 'ken je hier iemand die Pierre heet? Een lange, magere kerel met een haviksneus?'

'Pierre — Pierre,' herhaalde de hoteleigenaar. 'Pierre Wie? Er zijn hier heel wat Pierres.'

Hij keek de jongens een ogenblik strak aan. Toen vervolgde hij:

'O, Pierre Pierre bedoel je misschien! Er is hier een agent van een rederij die Pierre Pierre heet. Hij woont in de D'Arcystraat, ongeveer drie kilometer hier vandaan.'

'Dat is hem! Woont hij in een groot huis?'

'Voor zover ik me kan herinneren, ja. Een soort vervallen oud ding. Willen jullie hem spreken?'

'We hebben geen bijzondere haast, Henri. We hebben wat zaken met hem te behandelen.'

'Ik begrijp het. Nou, jullie kunnen hem waarschijnlijk wel thuis bereiken of anders overdag aan de haven.'

De jongens bedankten de man en gingen, boordevol plannen voor de volgende dag, naar bed.

Tegen zonsopkomst zaten zij al aan de ontbijttafel.

'We kunnen maar het beste de hele dag aan de haven blijven,' stelde Frank voor. 'Je kunt nooit weten of de Zwarte Papegaai binnenvaart. En Pierre kan er ook wel zijn.'

Toen de jongens op het punt stonden op pad te gaan naar de aanlegsteigers, die zich op slechts geringe afstand van het hotel bevonden, bleef Frank plotseling staan.

'Joe, veronderstel nou eens dat we Pierre daar tegen het lijf lopen,' zei hij. 'Alles zou bedorven zijn als hij ons herkende.'

'Je hebt gelijk,' gaf zijn broer toe. 'Misschien kunnen we beter proberen ons te vermommen.'

Na haastig overleg te hebben gepleegd, kwamen zij tot de conclusie dat een paar zeemansuniformen voor hun doel geschikt zouden zijn.

Voor ze naar de haven gingen, zochten zij eerst een kledingzaak. Ze vonden er verscheidene, maar ze waren op dit uur nog niet open.

'Ik denk dat we hier een poosje moeten wachten,' piekerde Joe. 'Waarom hebben we daar gisteren nou niet aan gedacht!'

Als plaats om te wachten hadden zij een onaanzienlijk winkeltje tegenover de haven uitgezocht. Frank, die over de brede baai uitkeek, uitte een onderdrukte kreet. 'Joe, daar gaat Pierre weer!'

Zelfs op die afstand zagen zij de magere figuur van de man met kop en schouders boven de mensen langs de kade uitsteken.

'Och, jij ook met je vermommingen!' barstte Joe plotseling uit. 'Laten we er heen gaan en zien wat hij van plan is!'

'Nee, we kunnen het beter meteen goed doen. Pierre zal ons heus niet ontsnappen als we goed hebben gegokt dat de Zwarte Papegaai van plan is hier binnen te lopen.'

Op dat ogenblik kwam een brede kerel met een donker uiterlijk op hen toe lopen.

'Hebben jullie iets nodig?' vroeg hij, terwijl hij langs hen drong en de deur van zijn winkel openmaakte.

Haastig gingen de jongens hem achterna en kwamen een paar minuten later ieder met een bundeltje onder de arm weer naar buiten.

Een half uur later keek Henri, die bij de receptie zat, met open mond van verbazing toe, hoe twee slordig geklede jongemannen in zeemansuitrusting de trap afkwamen.

'Wel heb ik nou...'

Voor hij de zin af kon maken, waren Frank en Joe al verdwenen.

'Als we nou maar eens een manier konden bedenken om te ontdekken of Pierre een verwrongen klauw op zijn vingertop heeft gebrand!' zei Joe, toen zij de haven naderden. 'Wat zou dat een boffer zijn.'

Aanvankelijk slaagde de jongens er niet in de man die zij tussen de rondlopende zeelieden en vissers zochten te vinden. Joe kreeg plotseling het idee eens te gaan informeren in een loodsje vlakbij. De eigenaar, een visser in ruwe werkkleding, keek vergenoegd op bij het horen van de vraag van de jongen.

'Pierre Pierre?' riep hij uit. 'Natuurlijk ken ik die. Iedereen hier in de buurt kent hem! Handigste kerel in de scheepvaartbranche.'

'Handigste? Hoezo?' vroeg Joe nieuwsgierig.

'Nou, hij spreekt Frans, Duits, Portugees, Zweeds en ik weet niet hoeveel talen nog meer! En ze zeggen dat hij wel in twintig havens over de hele wereld een eigen huis heeft! Tja, die weet zijn weetje wel!'

Joe ging naar buiten en herhaalde het gesprek tegen Frank, die zijn broer plotseling aanstootte. 'Zeg, daar is hij en hij gaat weg! Ik heb een plan!'

'Een goed plan?' plaagde Joe.

'Herinner je je al die rommel nog in die winkel waar we deze kleren hebben gekocht? Ik zag ook een verrekijker. Waarom zouden we die niet kunnen gebruiken om te zien of Pierre die klauw op zijn vinger heeft?'

'Met dat ding zie je dat kleine brandmerk nooit. Het is geen advertentie! Je hebt een microscoop nodig voor zoiets.'

De broers redetwistten een ogenblik, maar Frank won het pleit. Zij kochten de verrekijker en even na het invallen van de duisternis gingen zij op weg naar Pierre's huis.

'Hij is thuis!' zei Joe zachtjes, toen zij bij het gebouw aankwamen en achter een paar ramen licht zagen branden.

'Zie je wat ik zie, Joe?' fluisterde Frank. 'Òf mijn ogen bedriegen me, òf Pierre zit daar vlak bij het raam op de eerste verdieping.'

Toen zij dichterbij kwamen zagen ze dat Frank gelijk had.

Na enige tijd ingespannen te hebben getuurd, gaf Frank de verrekijker zwijgend aan Joe, die slechts even keek en toen knikte.

'Je bent een genie, Frank!' fluisterde hij. 'Hij heeft werkelijk dat brandmerk van die verwrongen klauw op zijn vinger. Je ziet het door dit ding zo helder als glas.'

De volgende ochtend, bij het aanbreken van de dag, werd Frank plotseling wakker met het gevoel dat er die dag iets zou gebeuren. Hij sprong uit bed en keek door het raam naar de haven.

'Joe! Joe! Word wakker! Daar is de Zwarte Papegaai!' riep hij, terwijl hij zich omdraaide en zijn verrekijker greep.

Zijn broer was in een oogwenk overeind. 'De Zwarte Papegaai? Waar?'

Frank gaf hem de verrekijker. Joe keek verbaasd toe hoe het schip zich, duidelijk zichtbaar, naar een lege pier bewoog.

'Zo,' zei Frank ten slotte, 'nu hebben we tenminste een kans iets te bereiken. We gaan erheen en monsteren als lid van de bemanning. Voor we Bayport bereiken zullen we een hoop over smokkelen leren.'

Al spoedig stonden de jongens onopvallend tussen de menigte en wachtten op een gunstige gelegenheid een van de officieren aan te klampen.

'Luister eens, Joe,' fluisterde Frank, 'als we de kans krijgen de kapitein te spreken vergeet dan niet op zijn wijsvinger te letten. Ik zal het ook doen.'

Even later kwam een enorme, grijze reus, met een officierspet diep over zijn verweerd gezicht getrokken, de loopplank af en keek autoritair om zich heen.

'Dat is vast de kapitein,' zei Joe zachtjes. 'Laten we eens proberen.'

'Kapitein, kunnen we u een ogenblik spreken?' vroeg Frank.

De man keek de jongens geërgerd aan.

'Ik heb nu geen tijd,' antwoordde hij bruusk, terwijl hij doorliep.

Frank greep de reus opgewonden bij zijn arm. 'Alstublieft, meneer, we willen aanmonsteren!'

De man schudde hem af.

'Uit de weg!' brulde hij en liep met grote stappen door de menigte. 'Spreek maar met de eerste stuurman.'

Dit was niet zo eenvoudig, omdat deze niet te vinden was.

Net toen de jongens op het punt stonden een poosje weg te gaan, kwam haastig een scheepsofficier uit de straat naderbij.

'Dat is de man die jullie hebben moeten,' zei een havenarbeider tegen de Hardy's.

De officier keek zo kwaad dat de jongens tot de overtuiging kwamen dat dit niet het juiste ogenblik was hem aan te spreken. Vlak achter hem liepen twee leden van de bemanning, luid lachend en van de ene kant naar de andere slingerend. Toen begon een van hen te zingen:

'Hi ho, wat doe je ermee,

We gooien de stuurman in de zee...'

Plotseling keerde de officier zich om en keek de zeelui woedend aan.

'Boeven!' riep hij. 'Verdwijn. Jullie zijn ontslagen! Ik heb jullie voor eens en voor altijd verteld, dat als jullie aan de wal dronken worden je geen voet meer op het schip zet.'

De benevelde bemanningsleden begonnen te brabbelen.

'Och, we hebben toch niets kwaads bedoeld. We...'

'Jullie zijn ontslagen!' schreeuwde de eerste stuurman. Hij draaide zich om en liep met grote passen over de pier.

Frank, die ervan overtuigd was dat dit zijn kans was, liep naar de man toe.

'We zouden graag hun plaatsen innemen, meneer. We willen alles aanpakken.'

De officier keek hen, nog steeds woedend, aan en brulde: 'Snotneuzen! Wat weten jullie nou van een schip af!'

De moed zakte de jongens in de schoenen. Toen veranderde de houding van de man als bij toverslag.

'Nu ik erover nadenk,' zei hij, 'is dat toch nog zo'n kwaad idee niet. Jullie zien er niet uit alsof jullie drinken.'

'Dat doen we ook niet, meneer,' zei Joe gretig. 'En we zullen al het werk doen dat u ons opdraagt.'

De officier dacht even na en de harten van de jongens bonsden van opwinding.

'Ik geloof niet dat jullie net als sommige ouderen denken dat je alles beter weet. Ja,' besloot hij plotseling, 'ik doe het. Kom maar naar mijn hut en teken de papieren.'

Het geluk was de jongens beter gezind dan zij ooit hadden durven hopen. Bovendien merkten zij tot hun opluchting, dat hij behalve naar hun namen, Frank en Joe Hedley niet eens naar de vragen die de jongens niet konden beantwoorden zonder hun ware identiteit te verraden keek.

'Meld je tegen zonsopkomst!' beval de eerste stuurman en terwijl hij de papieren in een la opborg, gaf hij hen met zijn hand een teken dat ze konden vertrekken.

De broers waren uitgelaten van vreugde. Zij feliciteerden elkaar en haastten zich naar het hotel terug om zich voor hun nieuwe taak gereed te maken.

Frank stelde een telegram voor meneer Hardy op en zette in code uiteen wat hij en Joe van plan waren te doen.

De volgende ochtend stonden zij bij zonsopkomst tegenover een hoekige, grijze zeeman aan de loopplank van de geheimzinnige Zwarte Papegaai.

'We komen ons melden voor dienst,' zei Frank.

De jongens wachtten zwijgend en met kloppend hart. Het eerste ogenblik zei de man niets. Toen brulde hij:

'Nou, wat sta je daar dan? Ga naar boven en berg je plunjezak op! Vooruit! Schiet op!'

Frank en Joe klauterden het dek op, waar een matroos hen de trap naar het vooronder afduwde.

'Berg die spullen maar in het vooronder!' riep hij. 'En kom direct weer boven!'

Vanaf dat moment tot aan het ogenblik dat het schip die avond het anker hief, werden de jongens voortdurend aan het werk gehouden. Ze moesten het dek schrobben, de lading helpen stouwen en honderd en een andere karweitjes opknappen. Toen het grote schip eindelijk van de pier loskwam, kregen Frank en Joe te horen dat ze een uur mochten rusten.

'Wat heb ik je gezegd, Joe? De kapitein heeft een verwrongen klauw op zijn vinger!' fluisterde Frank tegen zijn broer, terwijl zij voor aan de boeg stonden te kijken hoe het schip op de golven danste.

'Werkelijk? Nou, wacht dan maar eens tot ik je vertel wat ik heb ontdekt, Frank!'

'Schiet op! Vertel!'

'Pierre is aan boord!'

'Nee! Meen je dat? Ik heb me al afgevraagd of hij op het laatste moment nog aan boord zou komen.'

'En dat is nog niet alles! Hij is de hut van de kapitein binnengegaan, terwijl ik net onder de patrijspoort het dek zat te schuren, en ik hoorde hen praten.'

Frank gaf zijn broer een flinke por, toen de man die aan de boeg de uitkijk had, vlak langs hen liep. Gelukkig passeerde de man zonder enige nieuwsgierigheid te tonen.

'O.K. Joe, wat heb je gehoord?'

'Ik hoorde Pierre en de kapitein erover praten, dat we naar het eiland van Koning Barracuda gaan, waar dat dan ook mag zijn. Er wordt een bijeenkomst belegd van alle onderdanen van de koning uit alle delen van de wereld!'

Frank keek zijn broer met gevoelens van schrik en verbazing aan.

'Bedoel je dat we niet naar Bayport gaan? We gaan dus naar een of ander onbekend eiland?'

DE GESTOLEN PAPIEREN

'Alle hens aan dek!'

De schorre kreet klonk door het hele schip. De jongens, die nog maar even tevoren toestemming hadden gekregen naar kooi te gaan, werden prompt wakker gemaakt en aan het werk gezet bij het reven van het grootzeil. Enkele andere leden van de bemanning klommen in het want om het grootmarszeil vast te maken.

'Wat gebeurt er?' vroeg Joe aan een matroos.

'Storm op komst!' antwoordde de ander. 'Het is altijd wat op dit schip.'

'Kom op, landrot!' schreeuwde een van de officieren tegen Frank. 'Haal dat zeil neer en schiet een beetje op!'

Hij gaf de jongen een draai om zijn oren, waardoor hij bijna op het dek viel. Omdat hij niet voor een luiwammes wilde worden aangezien, nam Frank snel zijn plaats aan het zware touw weer in en trok uit alle macht.

'Laat je niet op stang jagen door die beroerling!' mompelde een zeeman met een donker uiterlijk zachtjes in zijn oor. 'Binnenkort zullen we hem eens kielhalen!'

'Hé, wat is dat daar?' brulde een stem in het donker.

Frank, die zich omdraaide, zag de officier de man die net had gesproken woedend aankijken. 'Hoorde ik je iets zeggen over kielhalen?'

'Ja, meneer, en ik heb genoeg mannen achter me!' antwoordde de ander onbevreesd.

'Rooie Jack! Kom eens hier en breng de rest van de jongens mee!' riep hij zijn handen als spreektrompet gebruikend.

'Blijf op je post!' brulde de officier en hij liep op de zeeman toe, die plotseling in gezelschap van zes anderen was. Het groepje keek de woedende stuurman venijnig aan.

'Terug naar je plaatsen!' beet de officier hen toe.

Geen der mannen bewoog. Toen stapte een van hen naar voren.

'Luister eens, meneer Benson, we nemen die behandeling op dit schip niet meer!'

'O nee? En wat mankeert er dan aan, Carson?' vroeg de stuurman sarcastisch.

'Mij mankeert niets, meneer Benson, maar we krijgen niet te eten. Het spul waarmee we op dit schip onze maag moeten vullen is nog niet goed genoeg voor varkens! Het pekelspek zit vol maden en de scheepsbeschuit komt nog uit de bakkerij van Columbus. Hoor nou eens, meneer Benson, we...!'

Voor hij zijn zin kon afmaken kwam er een golf van onrust over de grommende groep mannen. Kapitein Mundy kwam met grote passen uit zijn hut.

'Muiterij, hè? Waar is degene die moeilijkheden op mijn schip wil maken? Laat hij maar naar voren komen!'

Hij staarde woedend naar de kleine groep zeelieden voor hem. Geen van hen bewoog zich.

'Niemand die moeilijkheden wil maken, hè? Mooi zo, ik beloof jullie één ding. Ik verzeker jullie dat de eerste man die moeilijkheden wil maken voor de haaien gaat! Knoop dat goed in je oren! En nu terug waar jullie thuishoren!'

De mannen, geheel terneergeslagen door het optreden van hun commandant, gehoorzaamden onmiddellijk en al spoedig waren de zeilen neergehaald. De reden hiervoor was Frank en Joe weldra duidelijk, want de wind nam voortdurend in kracht toe en het schip danste hevig op de golven.

'Heb je al iets van Pierre gezien?' vroeg Frank aan Joe toen ze eindelijk naar hun kooien in het bedompte vooronder teruggingen.

'Nee, en ik geloof dat het maar beter zou zijn als we zoveel mogelijk onder zijn ogen vandaan bleven.'

'Gelijk heb je. We zouden er niets mee opschieten als hij ons zou herkennen. Maar aan de andere kant...'

'Aan de andere kant zijn we toch nog niets opgeschoten,' maakte zijn broer de zin af. 'We moeten een manier zien te vinden om bij kapitein Mundy in een goed blaadje te komen, als we tenminste iets van waarde over die smokkelgeschiedenis te weten willen komen.'

Op de derde dag van de zeereis keek Joe toevallig de hut van de kapitein in, toen hij daar voorbijkwam. De gezagvoerder zat tot Joe's verwondering patience te spelen.

De jongen kreeg een idee en klopte op de deur. Een barse stem zei hem binnen te komen.

'Neem me niet kwalijk, kapitein Mundy...'

De man keek op en fronste zijn wenkbrauwen.

'Wie heeft jou gezegd hier te komen?' zei hij bars. 'Terug naar het dek!'

'U heeft me zelf gezegd binnen te komen, meneer!' glimlachte Joe vriendelijk.

Een ogenblik was een zwakke glimlach op het verweerde gezicht zichtbaar.

'Goed dan, jongeman, wat kan ik voor je doen?'

'Ik zag toevallig dat u patience zat te spelen, meneer.'

Een enorme vuist kwam met een klap op het bureau neer.

'Wie heeft jou opgedragen te lopen spioneren?' bulderde de kapitein.

'Ik was benieuwd of u ooit had gehoord van het kaartspel dat Zeepaardpatience wordt genoemd.'

'Jij snotneus, eruit of...'

Het gebulder hield plotseling op. Toen zei de kapitein: 'Zeepaardpatience? Nooit van gehoord!'

'Het is wel drie keer zo spannend als het gewone patience, kapitein Mundy. Ik zal u eens laten zien...'

'Niks, stomme krielkip! Wacht eens! Waar heb je dat spel geleerd?'

Enkele minuten later had Joe de excentrieke gezagvoerder bijna gehypnotiseerd met zijn kaartspel. De man wilde dat Joe bleef kijken terwijl hij wel vijf keer een spel uitmaakte.

'Nou, ik geloof dat ik de regels nu wel ken, jonge vriend, dank zij jou! Hoe heet je ook weer?'

'Hedley, meneer. Joe Hedley,' antwoordde de Hardy, die de achternaam gebruikte die hij en Frank aan de stuurman hadden opgegeven toen zij aanmonsterden.

'Goed, Joe, als je nog meer van die spelletjes kent, kom ze me dan maar laten zien als je geen dienst hebt!'

Joe haastte zich de hut uit en liep met het nieuws naar Frank.

'Heb je iets verdachts in de hut gezien?' vroeg hij.

'Ik had geen gelegenheid om te kijken, Frank, maar ik hoop de volgende keer wel wat te ontdekken!'

De wind was wat gaan liggen en de jongens konden dus zonder veel moeite een wandeling op het dek maken. Het was donker en er was, behalve de zeelieden die wacht hadden, niemand te zien.

'Hoe ben je ooit op het idee gekomen met de kapitein over kaartspelletjes te beginnen?' vroeg Frank verwonderd.

'Zomaar een inval — meer geluk dan wijsheid. Frank, die vent is er gewoon gek op!'

'Dat is wel het gekste wat je van zo'n ouwe zeerob kunt verwachten!' De jongens kwamen overeen dat Joe met zijn bezoeken aan de kapitein moest doorgaan om op die manier te proberen iets meer van Koning Barracuda te weten te komen. Frank zou op zijn beurt trachten goede maatjes met de marconist te worden.

'Je kunt nooit weten hoe we zijn hulp nog eens nodig hebben,' zei de oudste Hardy. 'Ik zou wel graag een berichtje naar huis willen sturen, maar daar kunnen we natuurlijk niet aan beginnen.'

Naarmate het schip verder voer werd het steeds warmer weer, en al spoedig waren de jongens flink bruin gebrand. De officieren waren merkbaar vriendelijker geworden nu Joe en de kapitein met elkaar op goede voet stonden. Het eten was wel verre van smakelijk, maar het werk viel toch niet tegen.

De jongens zaten voortdurend in spanning bij het vooruitzicht van hun spoedige aankomst op de mysterieuze bestemming. Zij hadden het zich al geruime tijd tot een gewoonte gemaakt na het invallen van de duisternis als ze beiden vrij van dienst waren, op het dek met elkaar te praten om te bespreken wat hen te doen stond. In de middag van de tiende dag werd Joe, toen hij bezig was om het dek te schrobben op zijn schouder getikt door een matroos.

'Kapitein wil je spreken, Hedley.'

Dit verbaasde Joe niet, want de oude officier had hem al dikwijls laten roepen om over een of ander kaartspel advies te geven.

'Kom binnen, Joe!' groette kapitein Mundy in antwoord op het kloppen van Joe. 'Kijk eens, dat spel komt niet goed uit. Wat heb ik nou fout gedaan? Die klaverdrie...'

Er werd weer op de deur geklopt en de bootsman stak zijn hoofd naar binnen.

'De mannen hebben moeilijkheden met het grootbramzeil, meneer!' rapporteerde hij.

'Die stommelingen!' riep de kapitein ongeduldig uit. 'Joe, wacht hier maar, ik ben in tien minuten terug.'

De bootsman ging opzij en de kapitein liep met zijn ondergeschikte achter zich aan de hut uit.

Eindelijk was Joe's kans gekomen. Hij gluurde door de patrijspoort en toen hij niemand in de buurt zag liep hij snel door de hut naar het bureau, dat met papieren was bedekt. Zijn oog viel op een briefhoofd dat hem bekend voorkwam. Met een kreet van vreugde, die hij snel onderdrukte, herkende hij een van meneer Hardy's aantekeningen, die betrekking hadden op de activiteiten van de smokkelbende. Onderaan het blad stond een potloodkrabbel in een onbekend handschrift.

'Tjonge, wat zal Frank...!'

Zijn uitroep werd onderbroken door zware voetstappen op het dek. Joe zat nog maar net op zijn plaats aan de kaarttafel toen de kapitein binnenkwam.

'Verdraaide stommelingen!' mompelde de officier. 'Die hebben zeker leren zeilen in de kinderkamer. Zo gedragen ze zich tenminste!'

Toen hij Joe zag klaarde zijn gezicht plotseling op. 'Zo, jong, laten we maar weer verder gaan met ons spel!'

Opgewonden vertelde Joe, toen ze elkaar die avond op het dek ontmoetten aan Frank wat er was gebeurd.

'Wat was dat voor een aantekening onderaan vaders briefpapier?' vroeg de oudste Hardy met ingehouden adem.

'Dat wilde ik je net vertellen. Er stond dat Hoskin vader uit de weg had geruimd en de ondertekening was van Pierre! Kennelijk een soort rapport.'

Frank floot verbaasd.

'Dus dat was Hoskin's opdracht! Nou, het was hem bijna gelukt!'

'Ik denk dat Pierre nog steeds gelooft dat het hem is gelukt,' merkte Joe op. 'Het is duidelijk dat Hoskin en Slim niet in staat zijn geweest hem het tegendeel mee te delen.'

Het was tijd om naar kooi te gaan. De jongens gingen de trap af naar het vooronder, waar een zestal matrozen op hun kooien rondhingen.

'Daar komen ze — de zusjes!' snauwde een van hen, toen de broers het kleine, slechtverlichte vertrek binnenkwamen. De Hardy's keken verbaasd op. Tot nu toe waren de bemanningsleden wel wat kortaf, maar toch vriendelijk geweest.

'Kaartspelen met de kapitein, hè?' spotte een ander. 'Weet je wat wij doen met landrotten die een wit voetje bij een van de officieren proberen te halen?'

Joe voelde dat hij kwaad werd.

'Wie heeft er wat van te zeggen?' beet hij de mannen toe en hij keek met felle ogen naar het bonte groepje.

'Ha, nog een grote bek ook, hè?' teemde een kwaadaardig uitziende kerel en hij stond dreigend op. 'Misschien wil je die woorden wel terugnemen?'

'Ja, waarom willen jullie hier in een goed blaadje komen?' viel de bootsman in. 'Waarom denken jullie dat je meer bent dan de rest van ons?'

'Wie wil er in een goed blaadje komen?' vroeg Joe, die nu helemaal buiten zichzelf was.

'Jullie!' klonk een koor woedende kreten van de matrozen. De kwaadaardige kerel kwam naar Joe toe en hief een benige vinger op. 'Heb jij niet een week lang kaart zitten spelen met de kapitein en heb jij niet,' hij wees nijdig naar Frank, 'geprobeerd goeie maatjes te worden met de marconist in zijn radiohut?'

'En zijn de officieren sinds die tijd niet aardig en vriendelijk voor jullie geweest?' voegde een uitgedroogde man, die de jongens herkenden als de zeilmaker, er aan toe.

De ongure matroos, die al eerder het woord had gevoerd, liet plotseling zijn vuist in de richting van Joe's hoofd uitschieten. Terwijl de aangevallene snel bukte ging de deur van het vooronder krakend open en verscheen een magere gedaante.

De jongste Hardy keek opzij en herkende Pierre!

MUITERIJ!

In een flits begrepen de jongens dat zij gevaar liepen door de geheimzinnige man te worden herkend en zij doken in hun kooien. Een koor van schimpscheuten klonk op.

'Ophouden!' brulde Pierre en hij stapte het vertrek in, waar het plotseling stil werd. 'Wat is hier aan de hand?'

'O, niks,' mompelde een van de matrozen. 'Zomaar een stoeipartijtje.'

Pierre keek met zijn felle oogjes vlug in het rond. Hij scheen ten slotte tevreden gesteld en draaide zich naar de deur.

'Laat ik geen geluid meer horen!' riep hij over zijn schouder en verdween.

De matrozen begonnen onmiddellijk weer opnieuw te spotten en te treiteren.

'Kijk ze daar nou eens, ze zijn bang!' siste de zeilmaker en hij wees naar de jongens in hun kooi.

Frank en Joe waren witheet van woede.

'Zeker bang dat je hun kop er af wil slaan, Red!' zei een van de matrozen spottend tegen de kwaadaardige kerel die het meest aan het woord was geweest.

Plotseling ging Frank overeind zitten.

'Als jullie denken dat we er bang voor zijn met een van jullie te vechten dan heb je het toch mis!' beet hij hen met priemende ogen toe. 'De enige reden dat we het niet doen is, dat, als er herrie is, een van ons de bak indraait. Dat weten jullie even goed als wij.'

Het was een ogenblik stil.

'Hij heeft gelijk, pikbroeken!' kraakte een oudere matroos, die tot dusver nogal vriendelijk met de jongens was omgegaan. 'Als er gevochten moet worden, doe het dan aan de wal! Ik heb helemaal geen zin in een cel van een schip te zitten, beslist niet.'

'Nee, misschien kunnen we beter op onze stoel blijven zitten en naar kaarttrucjes kijken die dat jong ook aan de kapitein laat zien,' lachte de scheepstimmerman sarcastisch.

Joe sprong overeind.

'Goed, dan zal ik je er een paar laten zien!' riep hij driftig tegen het groepje. 'Geef me maar een spel kaarten.'

Er ging een brullend gelach op.

Een van de hobby's van Joe was het vertonen van kaarttrucjes en hij liet de matrozen snel achter elkaar een aantal staaltjes van zijn kunnen zien.

'Zeg, dat jong is zo stom nog niet!' riep een van de mannen uit, terwijl hij verbaasd naar de vliegensvlugge vingers van de jongen keek. Er klonk een opgewonden en instemmend gemompel, terwijl de anderen voorover leunden om te zien wat hij deed.

Joe hield de eenvoudige matrozen bijna een uur bezig voor zij hem toestonden ermee te stoppen. Maar toen waren zij ook gezworen kameraden van de broers.

'Nu we de bemanning en de kapitein voor ons hebben gewonnen, zal het misschien wat gemakkelijker zijn een paar dingen te weten te komen,' merkte Frank op, toen ze de volgende avond hun gebruikelijke wandeling op het dek maakten.

'Dat hoop ik, Frank! Tot dusver hebben ze allemaal behoorlijk hun lippen op elkaar gehouden. Ik heb Pete en Charly en wel tien andere matrozen gevraagd waar we heen gaan, maar ze zeggen allemaal dat ze het niet weten.'

Frank knikte.

'Ik heb hetzelfde gedaan en ook hetzelfde antwoord gekregen. Zelfs de marconist in de radiokamer weet het niet, in ieder geval zegt hij niets.'

Terwijl de jongens keken hoe de voorsteven van het schip op de golven op en neer deinde en naar het kraken en kreunen van het want en de zeilen luisterden, hoorden zij plotseling een bekende stem achter zich.

'Ik kom zo binnen, Mundy. Wacht maar even op me.'

Joe keek voorzichtig om.

'Pierre! Ik denk dat hij en de kapitein iets gaan bespreken.'

'Ik zou er een miljoen voor overhebben om het te kunnen horen,' verklaarde zijn broer. 'Zeg, is het je opgevallen dat Pierre geen accent meer heeft?'

'Ja. Dat had hij zich in Bayport waarschijnlijk voor ons aangemeten, alleen maar om een geheimzinnige indruk te maken.'

'Of in ieder geval om zijn werkelijke stem te verbergen,' veronderstelde Frank.

Een ogenblik later klikte een deur open en ging met een klap weer dicht.

'Dat is vast Pierre geweest die Mundy's hut inging,' fluisterde Joe, die bang was zich te dikwijls om te draaien, daar anders de wacht misschien achterdochtig zou worden.

Toen de matroos even later naar hen toe kwam schrokken zij.

'Ha, jongens,' groette hij vriendelijk.

De jongens zagen dat het de matroos was die zij als Jack kenden.

'Ik zou wel eens willen weten of jullie de bemanning een dienst willen bewijzen,' liet de man zachtjes op zijn groet volgen.

'Hè, Jack!'

Frank was direct op zijn hoede en vroeg zich af wat er zou komen.

'Nou, eh...,' aarzelde de matroos.

'Zeg het maar Jack, wat heb je op je lever?' hielp Joe hem.

De matroos kwam dichterbij en keek voorzichtig over het lege dek.

'Omdat jullie er zo goed op staan bij kapitein Mundy, kun je er misschien wel achter komen waar we heen gaan.'

'Waar we heen gaan? Weet niemand van de bemanning dat dan?' vroeg Frank.

'Niemand, jongens, en de mannen worden ongerust.'

'Nou, wij weten ook niet waar we heen gaan, Jack, maar wat is er dan om ongerust te zijn?' draaide Joe er omheen.

'Luister eens, jongens, dit schip brengt ongeluk! Er gebeurt vast iets. Wacht maar!'

De matroos wond zich kennelijk steeds meer op. 'Heb je eergisteren al die albatrossen gezien, die voor de boeg omlaag doken? Ze doken! Als een albatros duikt dan is er niemand aan boord van een schip die nog ooit land ziet!'

Frank kon nauwelijks een glimlach onderdrukken bij het horen van die bijgelovige opmerking. Maar hij en Joe wisten wel dat het niet verstandig was de draak te steken met de angst van een matroos, hoe dwaas die ook mocht zijn.

'Nou, Jack, nu de albatrossen eenmaal gedoken hebben is er niet veel meer aan te doen, is het wel?' was het commentaar van de jongste Hardy.

De man haalde zijn schouder op.

'Misschien als we direct aan wal zouden kunnen gaan, dan zouden we het ongeluk te vlug af zijn,' zei hij ernstig. 'Jullie zouden de kapitein kunnen vragen of we gauw ergens naar land zeilen. Dan kan ik weer naar beneden gaan en de jongens kalm houden.'

De eenvoudige matroos keek hen bijna smekend aan.

'Goed dan, Jack, we zullen het de kapitein vanavond nog vragen,' zei Frank. 'Je kunt de mannen zeggen dat we zullen proberen er zo spoedig mogelijk achter te komen.'

'Bedankt, jongens!'

Jack gaf hen een hand en hernam zijn voor korte tijd onderbroken wacht op de boeg.

'Nou zitten we in de knoei!' fluisterde Joe verschrikt tegen zijn broer. 'Hoe kon je nou zoiets ondoordachts beloven?'

Frank glimlachte.

'Joe, heb je niet gezien dat er de hele dag zeegras om het schip dreef? Dat betekent dat we dicht bij land komen.'

'Ja maar, wat heeft dat te maken met de belofte de mannen er vanavond nog iets over mee te delen? Die moeten dat zeegras toch ook hebben gezien.'

'Ik kan het mis hebben, maar ik heb zo'n idee dat we, als we opschieten, nu meteen al iets horen.'

Joe begreep direct wat zijn broer bedoelde en samen liepen zij op hun tenen over het dek naar een verlichte patrijspoort. Frank drukte zich tegen de buitenkant van de hut en maakte tegen zijn broer een gebaar dat hij dat ook moest doen.

'Op welke dag zei je, dat we op het Barracuda-eiland zouden landen, Mundy?' vroeg een stem.

'Woensdagavond ongeveer, Pierre. We hebben de wind niet zo mee gehad als gebruikelijk om deze tijd van het jaar, anders waren we er wel eerder geweest.'

'Ik ben benieuwd wanneer de koning die ouwerwetse schoeners eens naar de sloop brengt en stoomschepen koopt!' piekerde Pierre.

Zij hoorden dat kapitein Mundy in zijn stoel ging verzitten.

'Nou,' zei hij langzaam, 'ik heb die smokkelschepen al bijna vijftig jaar lang voor de koning gezeild en mijn vader dertig jaar voor mij, in dienst van de oude koning, en ik heb nog niet gehoord dat we op stoom overgaan. Ik denk dat de regering niet zo gauw achterdocht krijgt tegen een oud zeilschip als tegen een snellere stoomboot.'

Een ogenblik bleef het stil. Toen zei Pierre:

'Jouw familie smokkelt dus al tachtig jaar, hè? Da's een mooie staat van dienst, Mundy. Eigenaardig, niet, dat bijna iedere kapitein in de vloot een zoon is van een van de oorspronkelijke kapiteins?'

Hun stemmen werden minder helder toen zij zich kennelijk in oude herinneringen verdiepten. De jongens konden niet meer verstaan wat er werd gezegd.

'Wat zeg je me daarvan?' zei Joe uitgelaten, toen ze geen gevaar meer liepen door de mannen in de hut van de kapitein te worden gehoord.

'Het is me nog al wat,' mompelde zijn broer. 'Als het ons nu maar lukt het mysterie op te lossen en de bende op te rollen zonder zelf te worden betrapt.'

'We moeten iets verzinnen om de mannen rustig te houden. Ik denk dat ze al tevreden zullen zijn als we alleen maar zeggen dat we woensdag land bereiken.'

'Maar het duurt nog zes dagen voor het woensdag is!'

Het gesprek werd onderbroken door snelle voetstappen op de trap en tot grote schrik van de jongens stroomde een groep matrozen het dek op. Ze renden in de richting van de hut van de kapitein. Twee of drie man die voorop liepen bonsden op de deur.

'Wie is daar? Wat is er aan de hand?' klonk een zware stem uit de hut. Toen de deur openging werd de lucht vervuld van kreten en verwensingen. In een oogwenk bevonden de jongens zich midden tussen het oproer en probeerden tevergeefs in de hut te komen ten einde te zien wat er gebeurde. Een matroos greep Joe ruw beet. 'Uit de weg, jong, dit is mannenwerk!'

Hij gooide de jongen tegen het dek. Frank onderging hetzelfde lot door toedoen van een stevige kwartiermeester.

Hij was op hetzelfde moment echter weer op de been en slaagde er ten slotte in zich door de opeengehoopte en schreeuwende matrozen heen te wringen.

Hij was nog juist op tijd om te zien dat Red een vuile lap in de mond van kapitein Mundy stopte. De schipper, die paars van woede was, werd stevig vastgebonden met zwaar touw. Pierre had een zelfde behandeling ondergaan.

'Gooi ze in de cel!' schreeuwden de oproerlingen.

'Gooi ze overboord!'

'Kielhaal die gasten! Laat ze maar op de plank lopen, Red!' schreeuwde een opgewonden matroos in de groep.

De jongens waren met stomheid geslagen, maar er viel op dat ogenblik weinig te doen.

'Haal de stuurlieden!' werd er geroepen. 'Haal Benson en Swazy en MacDonald!'

'Die zitten al in de cel!' antwoordde een schorre stem. Onder luid gejoel en een golf verwensingen werden Pierre en de kapitein in het stinkende ruim naar de deur van een kleine cel geduwd.

'Erin ga je!' schreeuwde de bende en zij duwden uit alle macht. Mundy en Pierre vielen met een klap op de houten vloer en Red gooide de deur dicht en schoof de zware grendel op zijn plaats. Toen keerde de matroos zich tot de opgewonden groep zeelieden en stak zijn hand op.

'Van nu af aan geef ik op dit schip de bevelen,' brulde hij, 'en iedereen die ook maar een vinger uitsteekt om moeilijkheden te maken gaat de cel in, bij die andere ratten. Begrepen?'

De mannen luisterden zwijgend.

'Goed zo!' vervolgde Red. 'Pete, jij wordt eerste stuurman. Lange Jim, jij bent tweede en Jacques hier is derde. Harry, ga naar boven en neem het roer. Pete en ik zullen op de kaart een koers voor je uitzetten. Mannen, we gaan zo niet verder met de Ouwe, die alles geheim houdt. We gaan terug naar het noorden!'

Bij deze laatste woorden van Red ging een oorverdovend gejuich op en de mannen liepen naar hun plaatsen terug. Zij letten niet op Frank en Joe, die de hele gebeurtenis hadden bekeken. De jongens besloten de zaken onder de loep te nemen in het vooronder, dat op dat ogenblik verlaten was.

'Nou, dat is iets waar we niet op hadden gerekend!' zei Joe, die enorm teleurgesteld was door deze gang van zaken. Frank fronste zijn voorhoofd.

'Ik ben er nog niet zo zeker van dat dit ongunstig voor ons is.'

'Wat bedoel je?'

'Ik heb zo het idee dat het wel eens de moeite waard kon zijn Pierre's hut te doorzoeken.'

'Een prachtidee! Ga jij maar zoeken dan ga ik eens kijken wat ik zoal in het bureau van de kapitein kan vinden!'

'Prachtig. Als de klok zes glazen slaat zien we elkaar in de kombuis. Dan is de kok vrij van dienst.'

Ofschoon Frank wist waar Pierre's hut was, had hij tot dusver nog geen gelegenheid gehad zelfs maar door de patrijspoorten te kijken, want de man die zich had voorgedaan als boodschapper van hun vader, was bijna voortdurend in zijn hut gebleven. Nu haastte Frank zich er echter heen en forceerde het slot.

Hij rommelde een ogenblik rond zonder iets van betekenis te vinden. Plotseling hield hij zijn adem in toen zijn ogen op een omvangrijk dossier, bestaande uit enkele aaneengehechte vellen papier met een bedrukt omslag, vielen. Frank liet haastig zijn ogen over het manuscript glijden en stopte het toen voorzichtig in zijn zak, waarna hij de hut uitglipte.

Om elf uur sloop hij de donkere kombuis in. Hij werd met een gefluister begroet.

'Frank?'

'Ja! Wacht maar eens tot je ziet wat ik heb gevonden!'

'Zouden we een lamp durven aansteken?'

'Nee! We moeten de bemanning niet alarmeren. Ik heb een zaklantaarn. Als we daar achter de deur gaan staan ziet niemand ons.'

Opgewonden haalde Frank de papieren tevoorschijn en knipte het licht aan, dat hij zorgvuldig afschermde.

'Ook goeiendag!' riep Joe zachtjes uit, terwijl hij de bedrukte omslag bekeek. Hees las hij de tekst voor:

"Jaarverslag van de schoener de Zwarte Papegaai... Voor te leggen op de Algemene Vergadering aan de Koning van Barracuda.' Verdraaid nog aan toe, Frank!' riep hij uit.

'Kijk eens naar die andere papieren, Joe! Over smokkelen op grote schaal gesproken! Tjonge!'

De volgetikte vellen papier onthulden een verhaal van over de gehele wereld verspreide smokkelactiviteiten, zo geweldig, dat de jongens met stomheid waren geslagen.

De jongens zwegen een ogenblik en dachten na over de verbazingwekkende ontdekking die ze hadden gedaan. Toen fronste de oudste van het tweetal zijn voorhoofd.

'Joe, we zitten nu nog met een groter probleem dan eerst. Als we die zaak niet uitzoeken en als we er niet achterkomen waar dat eiland is, kunnen we het net zo goed opgeven.'

Joe krabde achter zijn oor.

'Je hebt gelijk, Frank. We moeten op een of andere manier een eind aan die muiterij maken en de Zwarte Papegaai weer in handen van kapitein Mundy brengen.'

De jongens waren zo door het probleem in beslag genomen dat zij niet merkten dat een ineengedoken figuur zich net buiten de deur van de kombuis verborgen hield.

LAND IN ZICHT!

Het schip maakte een hevige slingering en in de gang klonk een klap, gevolgd door een gekreun. De jongens keken verschrikt op.

'We kunnen beter even kijken, geloof ik,' besliste Frank.

'Er heeft iemand naar ons staan luisteren, dus mag hij ons wel zien ook.'

'Wat doe jij hier?' vroeg Frank aan de man, die hij herkende als degene die de kok had geholpen bij het klaarmaken van het eten.

'Niks, jongen, niks! Ik kwam alleen maar wat te eten halen. Heus!'

De arme kerel was kennelijk doodsbang dat de jongens zouden vertellen dat hij tegen de bevelen in had gehandeld.

'Laat maar, sta op,' beval Joe streng. 'Heb je je bezeerd?'

De matroos schudde zijn hoofd en ging er als een hazewind vandoor, terwijl de jongens een zucht van verlichting slaakten.

'De hemel zij dank dat het niemand anders was, die nieuwsgierig is!' zei Joe. 'Als de bemanning dit rapport ooit in handen krijgt, lukt het ons nooit hen te verhinderen naar huis terug te keren!'

Het schip slingerde nogmaals hevig, waardoor de jongens bijna languit op de planken vielen. Op hetzelfde moment klonk het fluitje van de bootsman en ging er een geschreeuw op. 'Alle hens zeil minderen!'

Uit alle delen van het schip klonk het gestommel van lopende mannen.

'Ik geloof dat we beter mee kunnen helpen, Frank. Er is zeker weer storm op komst!'

Aan dek werden zij begroet door een windvlaag, die hen bijna van de been sloeg. Laaghangende, voortjagende wolken vlogen door de donkere lucht en zilt schuim vloog over het dek.

'Maak de marszeilen vast!' klonk een kreet.

Zes mannen klommen als apen in het want en klemden zich hoog in de masten vast. Frank en Joe kregen een plaats bij het grootzeil om klaar te staan het grote, gevulde zeil in te nemen als dat nodig mocht blijken. De zeeën werden tot een enorme hoogte opgestuwd. Nu en dan sloeg een reusachtige omkrullende golf over het dek en dreigde iedereen overboord te spoelen.

'Reef de bezaan!' gilde Pete.

'Laat zitten die bezaan — reef het grootzeil!' klonk een tegenorder van het achterdek, waar Red met gekruiste armen stond.

Pete draaide zich om en keek zijn superieur door het rondvliegend schuim woedend aan.

'Ik zei 'Reef de bezaan!" schreeuwde hij.

'Wie heeft het bevel over dit schip, jij of ik?' brulde Red ten antwoord, terwijl hij over het slingerende dek naar Pete wankelde. Hij greep de nieuwe eerste stuurman bij de kraag van zijn oliejas. De ander haalde met een kolossale vuist uit en sloeg Red tegen het dek. Voor de man die zichzelf tot kapitein had benoemd overeind kon krabbelen stortte zich een enorme golf over het schip. Toen het geweld van het donderende water en het stekende zilte schuim iets was verminderd, bleek Red te zijn verdwenen.

'Man overboord!' schreeuwde de kwartiermeester en hij liet het stuurwiel los.

Er klonk een koor van kreten toen het wiel als een gek ronddraaide. Een halve seconde later stortte het schip zich in een volgende enorme golf en draaide van de wind af.

'Hou vast, hou vast!' schreeuwde Pete, maar hij sprong te laat toe om nog op tijd de plaats van de kwartiermeester in te nemen. Er klonk een verschrikkelijk, oorverdovend gekraak. Tot grote schrik van de jongens stortte de bezaansmast op het dek en zij kregen een lawine van in elkaar verwarde touwen en zeilen over zich heen. Frank Hardy merkte plotseling dat hij weer vrij was, doordat het zware zeil dat hem bedekte aan flarden was gescheurd. Waar was Joe? Er was geen tijd om te zoeken. Het schip vulde zich snel met water. Frank klom op het achterdek, waar Pete en twee andere matrozen zich aan de reling vastklemden.

'We zijn verloren! We zijn verloren!' gilde de stuurman. 'Laat iemand de boten gereedmaken!'

Het gebrul van de wind overstemde zijn woorden.

Frank handelde snel.

'Geef mij de sleutel van de cel!' schreeuwde hij Pete in het oor. De man keek hem met verwilderde ogen aan en klemde zich nog heviger aan zijn houvast beet. Hij was te bang om zelfs maar te merken dat de jongen een hand in zijn zak stak en er een bos sleutels uithaalde. Frank rende zo snel hij kon naar de trap. Een ogenblik later stond hij bij de deur van de scheepscel. De vijf mannen lagen in een kluwen op de grond en werden bij iedere slingering van het schip hevig heen en weer gegooid.

'Kapitein Mundy!' schreeuwde Frank, terwijl hij de grote sleutel in het slot omdraaide. 'Kapitein Mundy! Sta op!'

In een oogwenk had hij de touwen waarmee de officier was vastgebonden doorgesneden en hem de prop uit zijn mond gehaald. De zwaargebouwde schipper kwam vloekend overeind en was een seconde later verdwenen.

De jongen bevrijdde snel de een na de ander en het hart klopte hem in de keel toen hij bij Pierre kwam. De magere man liet echter aan niets merken dat hij hem herkende.

'Dank je wel, jonge vriend,' mompelde hij zwakjes en hij verdween samen met de anderen.

Toen Frank weer boven op het dek kwam was de lucht vervuld van kreten. Met een gevoel van vreugde zag hij dat de barse grijze schipper op zijn oude plaats stond en als een leeuw zijn orders uitbrulde. De meeste bemanningsleden hadden zich inmiddels uit de ravage bevrijd en werkten verwoed om alles los te maken en het overhellende schip van deze last te bevrijden. Verschillende matrozen worstelden met het stuurwiel en stukje bij beetje kwam het schip, onder de bekwame leiding van de oude gezagvoerder van de Zwarte Papegaai, weer met de kop in de wind.

'Frank!' klonk een kreet. 'De kapitein heeft je nodig!'

Frank struikelde over het versperde dek.

'Ga naar beneden en help de mannen aan de pompen, wil je, jong?' schreeuwde de schipper boven het brullen van de wind uit.

Beneden in het ruim stonden de matrozen met ontbloot bovenlijf verwoed te pompen. Iedere keer als het schip slingerde sloegen massa's water over hen heen. Ze stonden al tot over het middel in het water.

'Frank! Verdraaid, ik dacht dat je overboord was geslagen!' hijgde Joe, die plotseling uit de zwoegende groep mannen tevoorschijn kwam.

'En dat dacht ik juist van jou!'

Bevrijd van de ongerustheid over de veiligheid van zijn broer sprong Frank naar een van de pompen en trok furieus de stang op en neer.

De gehele volgende dag woedde de storm en ploeterden de matrozen als slaven. Tegen het vallen van de avond toen de wind afnam en de oceaan rustig werd slaakte de bemanning een zucht van verlichting. De mannen hadden zonder morren gewerkt, want zij begrepen dat de kapitein hun leven had gered. Zij verloren echter niet uit het oog, evenmin als Mundy zelf, dat het Frank was die de redding tot stand had gebracht door de kapitein en de stuurlieden vrij te laten.

Pete en de andere aanstokers van de muiterij werden prompt in de cel opgesloten, zodat ze niet nog eens een opstand konden uitlokken.

Tegen het midden van de week was de Zwarte Papegaai, met uitzondering van de afgebroken bezaansmast, weer zo goed als nieuw. Ze was weer in de oude koers gebracht en begon de verloren dagen in te halen.

'Nou, het is alweer zondag,' zei Frank op een middag tegen zijn broer, toen zij vrij van dienst waren. 'We moeten nu ieder ogenblik in de haven van dat geheimzinnige eiland aankomen. We hadden er afgelopen woensdag al moeten zijn.'

'Je hebt gelijk, Frank. Er moet nu gauw wat gebeuren en ik wed...'

De zin van de jongste Hardy werd onderbroken door een langgerekte kreet van de uitkijk in de grote mast.

'Land in zicht!'

Onmiddellijk klonk het gedaver van hollende voeten toen alle bemanningsleden naar de voorplecht liepen, opgewonden roepend en schreeuwend. De kustlijn werd duidelijker zichtbaar en al spoedig zagen zij groepjes grote palmbomen.

Benson, de eerste stuurman, liep langs de verheugde mannen.

'Wat is dat voor een eiland, meneer?' vroeg een van de matrozen. 'Het ligt niet in de normale vaarroute.'

'Barracuda-eiland. Maar wat kan jou dat schelen? Je gaat toch niet aan land!'

Een gebrul van verontwaardiging steeg op.

'Gaan we niet aan land?' riep een van de matrozen. 'Wat bedoelt u met 'je gaat toch niet..."

'Precies wat ik zei!' beet de eerste stuurman hem toe. 'De kapitein heeft 'nee' gezegd!'

Een onderdrukt gemompel klonk door de samengegroepte mannen toen Benson zich op zijn hakken omdraaide en wegliep. Een ogenblik later kwam kapitein Mundy zelf tevoorschijn.

'Mannen, niemand verlaat het schip zolang we bij Barracuda-eiland liggen. Horen jullie? Niemand!'

Zonder verdere verklaring liep hij terug en begon orders te brullen. Morrend gehoorzaamden de mannen.

'De ouwe probeert ons een hak te zetten voor die muiterij,' mompelde een van de matrozen tegen Frank. 'Wat zeg je me daarvan.'

Drie uur later ging de Zwarte Papegaai, op een afstand van vijftienhonderd meter uit de kust, voor anker.

'Ze zorgen er wel goed voor een flink eind uit de buurt van het eiland te blijven,' merkte Joe op, toen hij en zijn broer op de voorplecht stonden te kijken.

'Het ziet er wel naar uit dat het ons nu niet gemakkelijk zal vallen naar het eiland te gaan,' antwoordde Frank.

De broers besloten, omdat zij bevriend waren met kapitein Mundy, hem te vragen met hem mee aan land te mogen gaan. Voor Joe gelegenheid had hun plan tot uitvoering te brengen riep Frank hem terug.

'Nu ik er nog eens over nadenk, Joe, geloof ik dat we het beter niet kunnen doen. Pierre gaat natuurlijk ook met hem mee en we moeten zoveel mogelijk uit zijn buurt blijven.'

'Daar heb je gelijk in. Die kerel had ik bijna vergeten. Je ziet hem ook nooit. Wat zullen we dan doen? Hoe gaan we er dan heen?'

'We zwemmen vanavond!' fluisterde Frank, net toen de bootsman met zijn fluitje de mannen bij elkaar trommelde.

Kapitein Mundy richtte het woord tot de verzamelde matrozen.

'Meneer Pierre, en ik, en enkele van de officieren, gaan in een van de boten aan land. Meneer Benson zal erop toezien dat geen van jullie het schip verlaat. Als jullie proberen te zwemmen zullen de barracuda's wel korte metten met jullie maken. Als iemand een boot probeert te stelen, hangt hij voor Kerstmis nog aan een ra! Denk er goed aan, ik maak geen grapjes meer met jullie!'

Na deze woorden gaf hij opdracht een sloep te strijken. De mannen klommen erin en enkele ogenblikken later verdwenen zij in de verte als een vlekje op de golven.

De Hardy's besloten de bemanning in het vooronder betreffende hun plan om naar de kust te zwemmen in vertrouwen te nemen. Een verweerde zeebonk schudde zijn hoofd toen zij vertelden wat zij van plan waren.

'Als meneer Benson je niet te pakken krijgt, grijpen die gevaarlijke roofvissen je wel!' waarschuwde hij. 'Je hebt om twee redenen niet veel kans, jongens!'

'Maak je geen zorgen, mannen, we redden het op de een of andere manier wel,' zei Joe.

Hij vertrouwde op zijn vermoeden dat zij in de avond meer kans zouden hebben, omdat dan de barracuda's niet zo actief zijn. Een andere matroos voelde onder zijn matras en haalde twee stevige dolken tevoorschijn.

'Hou die messen maar tussen je tanden, jongens. Je kunt ze eens nodig hebben.'

Toen het duister inviel, stuurden de jongens een van de bemanningsleden weg om uit te zoeken waar Benson op dat ogenblik was.

'Ze zitten te kaarten in de hut van de kapitein,' rapporteerde de man een ogenblik later. 'Ik denk dat het nu wel veilig is.' Geruisloos ontkleedden de jongens hun bovenlichaam, en met de messen tussen hun tanden slopen zij het dek op.

'We laten ons langs de anker kabel glijden, dan maken we geen lawaai!' fluisterde Frank. 'Klaar?'

Hij begon zijn afdaling naar het water. Joe volgde zijn broer over de reling. Bijna zonder geluid te maken gleden zij langs de zware ketting naar beneden, het water in. Zij durfden nauwelijks ademhalen.

Toen zij zich ervan hadden overtuigd dat ze allebei gereed waren, begonnen zij naar de kust van het eiland te zwemmen.

DE GEHEIMZINNIGE STAD

Gelukkig was de branding nogal rustig. De Hardy's, die allebei vaardige zwemmers waren, zagen na enige tijd dat zij de verspreide lichten op het geheimzinnige eiland naderden. Joe's voet schuurde over de bodem van de zee en even later was Frank ook zover.

'Nou, daar zijn we dan, gezond en wel, en geen spoor van een barracuda!' hijgde Joe.

'Kom op, laten we die goeie ouwe oceaan uitgaan nu we de kans hebben!' antwoordde zijn broer, die maar al te blij was dat ze er gelukkig in waren geslaagd aan de vraatzuchtige vissen te ontkomen.

Zij zagen dat zij op een breed strand stonden dat aan een kant door grote palmen was begrensd. Het strand lag geheel verlaten.

'Wat moeten we nu doen om aan kleding te komen?' vroeg Frank zich af. 'We kunnen zo niet gaan rondsnuffelen.'

Joe wreef het water uit zijn ogen.

'Wat we ook gaan doen, we kunnen in ieder geval niet hier in het maanlicht blijven staan. Denk eraan dat Pierre en Mundy ergens in de buurt zijn.'

Zij besloten eerst tussen de palmen dekking te zoeken en dan zo mogelijk verder op onderzoek uit te gaan.

'Er schijnen heel wat lichten achter die bomen te branden, Frank,' merkte Joe op, toen zij bij een groepje dicht bij elkaar groeiende bomen kwamen. 'Dat is vast een stad.'

'Kijk eens,' zei zijn broer, 'is dat geen hut, daar onder die boom?'

Joe duwde zachtjes tegen de deur en tot hun verwondering ging die open. Bij het licht van de maan zagen zij dat er geen meubelstukken stonden, alleen waren er in een van de wanden een aantal haken bevestigd.

Plotseling bleef Joe stokstijf staan. 'Hoorde jij iets, Frank?'

De jongens bleven een ogenblik doodstil staan. Toen klonk ergens buiten het onmiskenbare geluid van voetstappen en luidruchtige stemmen.

'Vlug, laten we ons buiten achter die boom verbergen!' fluisterde Frank hees.

Ze waren geen seconde te laat. Een ogenblik daarna zagen zij dat hetnnaderbij komende groepje bestond uit een twintig jongemannen, gekleed in dezelfde soort kleding, die de Hardy's in de zomer zelf ook zouden dragen. In het maanlicht zagen hun gezichten er zeer blank uit en tot verwondering van de jongens spraken zij Engels.

'Hou je gedekt, Joe. Ik geloof dat ze op de hut afgaan!'

'Wat denk jij dat ze hier doen, Frank?' mompelde Joe.

'Misschien is het een soort badhokje om je te verkleden. Ja, hoor. Kijk maar!'

Verschillende leden van het clubje kwamen reeds in zwembroek naar buiten en de anderen volgden even later. Het duurde maar even of een nabijgelegen inham van de kust krioelde van deze zwemmers.

'Dat is onze kans, Frank. Laten we wat van die kleren lenen!'

'Prachtidee! Jij blijft hier op wacht. Ik haal wel genoeg voor ons beiden!'

Frank glipte achter de boom vandaan en ging naar de hut, waar een uitgebreide sortering kledingstukken aan de haken hing. Hij zocht twee complete kostuums, die de juiste maten leken te hebben, uit, ging naar buiten en haastte zich terug naar hun schuilplaats.

'Hier! Hoe vind je dit?'

'Mooi werk! Laten we die spullen aantrekken en zorgen dat we hier wegkomen!'

Voor zij klaar waren met zich te kleden kwamen de jongemannen terug. Zij gingen de hut in. Onmiddellijk veranderden de gesprekken in luide kreten van woede.

'Wie heeft mijn kleren gestolen?'

'En wie heeft de mijne gestolen?'

Een derde stem werd hoorbaar.

'Dat zijn die inlanders weer, jongens! Daar moeten we toch eens iets aan doen!'

'We brengen ze aan bij de koning!' stelde de eerste stem voor.

'Zou je wel willen,' zei een ander. 'Probeer hem maar eens te spreken te krijgen tegenwoordig! Geen schijn van kans met al die schepen die ieder moment binnen kunnen lopen en die bijeenkomst die hier wordt belegd!'

'Ik haal wel nieuwe,' zei ten slotte een stem. 'Wacht hier maar op me, jongens, ik ben in een half uur terug.'

De spreker kwam tevoorschijn en verdween langs een pad in de richting van de lichten die in de verte schenen.

De Hardy's durfden intussen niet uit hun schuilplaats te komen.

Ten slotte kwam de jongeman met een grote bundel kledingstukken terug en even later verliet het gezelschap de hut.

Frank wendde zich tot Joe.

'Wat denk je ervan? Zullen we naar de stad gaan?'

'Het is waarschijnlijk al een uur of twee, Frank. Laten we hier maar ergens gaan liggen en proberen wat te slapen. We kunnen beter even na het aanbreken van de dag op stap gaan.'

Zij vielen in een diepe slaap, bijna totaal uitgeput door de opwinding van hun aankomst bij het eiland en de inspanning van het zwemmen. Toen de zon opkwam werd Frank door het luide kwetteren van een aap die in de boom vlak boven zijn hoofd van de ene tak naar de andere slingerde, gewekt.

'Joe! Joe! Tijd om op te staan!'

De jongste Hardy werd wakker en wreef zijn ogen uit. Net op dat moment vloog een grote, fel gekleurde papegaai over hem heen en streek op een boomstronk in de buurt neer.

'Tjonge, zijn we in het paradijs?' riep Joe ongelovig uit.

'Joost mag het weten. Kijk eens naar al die vogels!'

'Nou, waar we dan ook zijn, ik heb honger!' zei Joe ten slotte. 'Laten we eens wat rondkijken en proberen iets eetbaars te vinden!'

Na haastig de hut te hebben doorzocht, liepen zij over een platgetrapt pad in de richting van een groepje huizen in de verte. Af en toe kwam een donkergekleurde inboorling voorbij, gekleed in een lendendoek, maar tot grote opluchting van de jongens toonden ze geen bijzondere belangstelling.

'Wat zou er gebeuren, denk je, als we kapitein Mundy en Pierre tegenkwamen?' vroeg Joe, terwijl ze in het felle zonlicht voortliepen.

'Daar is niet veel kans op. We zouden hen veel eerder zien dan zij ons.'

Langzamerhand werden nu huizen langs het pad zichtbaar. Tot verwondering van de broers zagen die er bijna net zo uit als in hun eigen land, hoewel ze natuurlijk voor een warmer klimaat waren gebouwd.

'Daar komt iemand!' fluisterde Joe, toen een gedaante in hun richting kwam.

Een ogenblik later zagen ze dat het een goedgeklede jongeman van hun eigen leeftijd was.

'Goedemorgen!' glimlachte de jongen beleefd. 'Gaan jullie naar de stad? Wat moeten jullie vandaag doen?'

'Ja, we gaan naar de stad,' antwoordde Joe.

De vreemdeling bleef staan en keek de jongens verbaasd aan, toen ze verder niets meer zeiden.

'Jullie zijn nieuw op Barracuda, nietwaar?' vroeg hij, en hij keek de een na de ander onderzoekend aan.

'Ja, dat klopt,' antwoordde Frank en hij voelde zich ongerust worden, waarom wist hij niet.

'Laat ik je dan welkom heten!' zei de jongeman hartelijk. 'Jullie moeten wel met de Zwarte Papegaai zijn gekomen, want dat is tot dusver het enige schip dat hier is gearriveerd!'

De jongens begrepen direct dat ze zich tegenover de vreemdeling te veel hadden bloot gegeven en dat hij nu meer van hen wist dan goed was. Het was nu te laat om nog terug te krabbelen en dus besloot Frank het erop te wagen.

'Meneer...,' begon hij.

'Ik heet Lanny Lowe, jongens. Geef me de vijf.'

De Hardy's stelden zich voor, maar zeiden dat ze Hedley heetten. Toen vervolgde Frank:

'Meneer Lowe, u hebt gelijk. We komen van de Zwarte Papegaai en...'

'Hedley?' viel Lanny hem in de rede. Hij was kennelijk ergens verbaasd over. 'Hedley? Ik heb jullie namen niet op de Grote Aankondiging gezien. Weten jullie zeker dat jullie hier mogen zijn?'

'Hoor eens, meneer Lowe,' vervolgde Frank, 'we weten niets af van een Grote Aankondiging. We zijn alleen maar van het schip gekomen om hier eens een kijkje te nemen!'

De jongeman keek hen verbaasd aan.

'Zeg, begrijpen jullie — begrijpen jullie dan niet dat je hier zult moeten blijven nu je er eenmaal bent?'

'Voor hoe lang?' vroeg Joe, die door al dat geheimzinnige gedoe over hun aanwezigheid een beetje ongeduldig werd.

'Zolang je leeft natuurlijk! Weet je dan niet dat niemand, behalve de kapiteins en de stuurlieden van de schepen en de hoge functionarissen van de koning, hier ooit van het eiland af mag?'

Joe voelde dat hij bleek werd.

'Nou,' hakkelde hij, 'ik — ik geloof...'

'Ik zal jullie moeten meenemen naar het raadhuis om je te laten inschrijven.'

'Doe dat nou alsjeblieft niet,' smeekte Frank.

De jongeman lachte.

'Weet je, ik mag jullie wel. Ik zou wel willen dat jullie niet zo dom waren geweest hierheen te komen, want ik ben bang dat jullie wat betreft jullie kansen hier nog ooit weg te komen, in de val zitten.'

De broers bleven even stil. Hun eerste indruk was dat zij niet veel konden beginnen, nu Lanny had vastgesteld dat zij nieuwelingen waren. Toen kreeg Frank een idee.

'Meneer Lowe, ik bedoel Lanny, heb jij nou nooit zin gehad hier weg te komen en de rest van de wereld eens te zien?' vroeg hij brutaalweg.

De jongen keek verlangend naar de zee.

'Hoe heb je dat geraden?' zei hij zachtjes. 'Ik weet maar weinig van de wereld buiten dit eiland, want ik was nog erg jong toen ons schip hier is vergaan. We hebben geen verbinding met de rest van de wereld. Het enige nieuws dat wij horen komt van de schepen. Ons wordt geleerd dat we nergens aan mogen denken behalve aan ons eigen eiland. Het is hier natuurlijk wel mooi, maar ik heb toch al dikwijls verlangd hier weg te kunnen!'

'Dan zullen wij je helpen!' zei Joe. Hij begreep direct wat zijn broer van plan was.

'Mij helpen — om weg te komen? O, dat zou niet mogelijk zijn! De wacht van de koning zou ons van kant maken voor we een kans hadden!'

'Nee, dat zullen ze niet, Lanny. Daar zorgen wij wel voor! Maar we helpen je slechts op één voorwaarde — dat je niemand vertelt dat we hier zijn,' zei Frank.

De jongen keek nadenkend naar de grond.

'Ik weet niet...,' mompelde hij weifelend. 'We hebben geleerd, dat we nieuwelingen direct aan de Raad van de Koning moeten melden. Als we dat niet doen en we worden betrapt, krijgen we straf!'

Plotseling klonk van om een bocht in de weg het kletteren van paardenhoeven. Een ogenblik later zagen de jongens tot hun schrik een gewapende soldaat in een felgekleurd uniform in hun richting komen.

'Dat is een van de soldaten van de koning,' zei Lanny. 'Hij doet de ronde op dit deel van Barracuda om te kijken of er geen bemanningsleden of vreemdelingen van de schepen hierheen zijn gekomen.'

De jongeman keek hen veelbetekenend aan.

Frank en Joe voelden dat zij over enkele ogenblikken gevangenen zouden zijn.

EEN LEVEND STANDBEELD

'Ik zal jullie wel helpen!' zei Lanny. 'Hol maar voor me uit, mijn huis in!'

De Hardy's renden over het grasveld en vluchtten door de openstaande deur. Lowe, die achter hen liep, keek over zijn schouder toen de soldaat voorbij reed.

'Goedemorgen, Henry,' riep hij.

'Goedemorgen!' antwoordde de wacht van de koning en hij reed kletterend verder.

Frank en Joe waren reuze dankbaar en ze zeiden dit dan ook tegen Lanny.

'Laat maar, jongens,' zei de jongeman, 'maar jullie zullen toch voorzichtiger moeten zijn.'

De Hardy's hadden nog heel wat te vragen. Het drietal ging daarom naar een afgelegen plek op het strand. Lanny had wat tropische vruchten meegenomen.

Terwijl Frank een stuk meloen at, vroeg hij: 'Wat doen jullie nu als er eens een schip aanlegt, dat niet tot jullie vloot behoort? Jullie kunnen toch niet alle passagiers op Barracuda vasthouden?'

'Het gebeurt maar heel zelden dat hier een ander schip komt,' antwoordde Lanny. 'Het is al een paar jaar niet gebeurd. Ieder die aan land komt krijgt een soldaat bij zich, die voortdurend bij hem blijft. Ze blijven niet zo lang hier. We willen geen onderdanen van een of ander land worden en daarom zijn we zo voorzichtig.'

'Van wie is het eiland?' vroeg Joe.

'Het eiland is van de bewoners. De grootvader van de huidige koning van Barracuda heeft zich hier voor het eerst gevestigd.'

Frank stelde nog een aantal vragen en hoorde tot zijn verbazing dat Lanny en kennelijk ook het grootste deel van de andere bewoners niets afwisten van de smokkelhandel die werd bedreven, met hun eigen eiland als hoofdkwartier.

Eindelijk stond Lanny op.

'Ik zal jullie eens wat zeggen, jongens. Jullie kunnen 's nachts in het badhokje blijven en zolang jullie hier zijn zal ik op de een of andere manier wel voor eten zorgen. Maar denk eraan, als een van ons wordt gepakt, worden we streng gestraft!'

'Maak je geen zorgen,' stelde Frank hem gerust. 'Als het mis dreigt te lopen, zien we wel dat we wegkomen en dan nemen we jou in ieder geval mee!'

Ondanks zijn geruststellende woorden was de Hardy er helemaal niet zeker van dat zij veilig een onderzoek op het eiland konden instellen. Hij was echter vastbesloten een poging te wagen en hij wist dat Joe er net zo over dacht.

Nadat hun weldoener over het pad was teruggelopen besloten de jongens eerst het paleis van de koning op te zoeken en er zo mogelijk in door te dringen.

Met dit doel voor ogen gingen ze dus voor de tweede maal in de richting van de stad op weg. Tot hun verbazing zagen ze even later dat zij zich in een van de aantrekkelijkste, maar meest ongewone steden die zij ooit hadden gezien, bevonden.

'Ik voel me als Aladdin in Bagdad!' fluisterde Joe.

De jongens zagen wuivende palmbomen langs mooi aangelegde lanen en rijen statige huizen, elk met een groot grasveld. De meeste indruk maakte een gebouw, dat kennelijk het paleis van de heerser was, een enorm bouwwerk met torens, dat aan de andere kant van de stad op een heuvel was opgetrokken. Het glinsterde als een diamant in de stralen van de tropische zon.

Een ogenblik waren de jongens sprakeloos van verbazing, maar toen dachten zij eraan dat de hele gemeenschap van Barracuda op de smokkelhandel was gegrondvest.

'Het ziet er allemaal heel mooi uit,' merkte Frank op, 'maar als je er goed over nadenkt, is het niets meer of minder dan een roversparadijs!'

'Gelijk heb je!' gaf zijn broer gretig toe. 'En het is onze taak daar iets aan te veranderen!'

De Hardy's wandelden over een van de brede lanen. Het liep nu tegen het midden van de ochtend en naarmate zij dichter bij het centrum van de stad kwamen, waren de straten drukker bevolkt met opgewekte feestvierders.

'Het lijkt wel een echt carnaval!' riep Frank uit. 'Denk je dat dit allemaal verband houdt met de Grote Bijeenkomst?'

'Ja, vast! Kijk maar eens naar die raambiljetten in de etalages!'

Er waren overal aankondigingen aangeplakt, waarop ter ere van de Grote Bijeenkomst van de vloot door de koning een vakantie van drie dagen werd bekendgemaakt.

Met een gevoel van opwinding zagen Frank en Joe plotseling dat zij tegenover een muur van ongeveer drie meter hoog stonden. Zo ver het oog reikte kwam er geen eind aan. Vlak bij hen bevond zich een reusachtige poort die met bloemenslingers was versierd.

'Tjonge!' riep Joe met gedempte stem uit. 'Hoe komen we ooit op het terrein van het paleis, laat staan in het paleis zelf?'

De straat langs de grote muur was gevuld met zingende, lachende en dansende stedelingen. Zelfs de soldaten die bij de poort op wacht stonden liepen ieder moment even weg om zich voor korte tijd tussen de feestvierders te mengen.

'Zie je wat daar gebeurt, Joe?' fluisterde Frank. 'Die soldaten hebben net zoveel interesse om de poort te bewaken als wij! Laten we een goede gelegenheid afwachten en dan naar binnen glippen, terwijl zij zich op straat bevinden.'

'Goed idee, maar denk je niet dat het beter is als we wachten tot het donker is?'

Frank gaf toe dat het plan van zijn broer verstandiger was.

Zij brachten de dag zoek met door die vreemde maar toch mooie stad te wandelen. Zij bleven er zoveel mogelijk voor waken, dat zij niet bij toeval kapitein Mundy of Pierre tegen zouden komen.

Zodra het donker werd gingen zij naar de paleispoort terug, waar de menigte nog even luidruchtig was als eerder op de dag. Plotseling hoorden zij trompetgeschetter en er ging een enorm gejuich op uit de menigte.

'De parade komt! Opzij voor de optocht!'

De muziek werd steeds luider toen een schitterende stoet zich naar de grote paleispoort bewoog, voorafgegaan door een muziekkorps dat luid een mars speelde.

'Tjonge, ik wou dat we hier een foto van hadden!' gilde Joe boven de herrie van de muziek en het gejuich uit.

Frank knikte, plotseling werd zijn gezicht ernstig. Hij bracht zijn lippen vlak bij het oor van zijn broer.

'Ik denk dat we best gelijk met de optocht naar binnen kunnen komen, Joe! Het zal hier een geweldige drukte geven.'

Een ogenblik later drongen zij tussen de toeschouwers door naar de poort. Het muziekkorps marcheerde luid spelend naar binnen. Vlak erachter bewoog zich een lange rij praalwagens met de namen van alle schepen uit de vloot. Op het bord van de eerste wagen lazen de jongens de naam Zwarte Papegaai.

'Daar zijn kapitein Mundy en Pierre!' zei Frank opgewonden.

De twee mannen stonden, glimlachend en buigend naar de juichende menigte, op het enorme voertuig naast een grote stapel kisten en kratten. Daarachter kwamen de andere wagens, die alle de naam van een gekleurde papegaai droegen, en op alle wagens lagen stapels van de scheepsladingen, geflankeerd door de kapiteins.

Aan het einde van de optocht volgde een groep eerbiedwaardig uitziende personen in blauwe broeken en rode jassen en met talrijke medailles en onderscheidingen op hun borst. Onder hen bevonden zich officieren van de Zwarte Papegaai.

'De scherprechters van de koning!' glimlachte Joe.

Plotseling greep zijn broer hem bij een arm.

'Kijk eens! De menigte sluit zich achter de optocht aan! Dat is onze kans om door de poort te komen!'

De menigte, die zich opgewonden bij de optocht aansloot, veroorzaakte zo'n drukte, dat het de broers vrij gemakkelijk lukte langs de wachten te glippen, net toen dezen de hekken dichtwierpen.

Onmiddellijk drukten Frank en Joe zich tegen de binnenzijde van de muur. Op een afstand van honderd meter, aan de andere kant van een grasveld met enorme schaduwrijke bomen, zagen de jongens het helverlichte paleis liggen.

'Wacht maar tot de bezoekers binnen zijn, dan hebben we misschien een kans!' fluisterde Frank.

Eindelijk, toen de optocht het kasteel binnentrok en de deuren werden gesloten, werd het geluid van de muziek minder.

'Hoe komen we er nu in 's hemelsnaam in?' vroeg Joe wanhopig.

'We zullen eens aan een deur voelen — een deur aan de achterkant. Er zijn er vast een massa. Misschien worden ze niet allemaal bewaakt.'

Zij spanden hun oren en ogen in, om op het minste of geringste onraad verdacht te zijn en slopen tussen de bomen naar de achterkant van het grote gebouw. Tot hun grote voldoening lag een vleugel van het kasteel geheel in het donker.

'Ik stel voor dat we het daar proberen, Joe! Als alle deuren op slot zijn forceren we er een. Dat hoort niemand met dat lawaai binnen!'

Zij liepen op hun tenen naar een zware deur en Frank voelde aan de knop.

'Hoera! Hij is niet op slot!' riep hij zachtjes. 'Kom mee!'

Zij kwamen in een donkere gang en gingen op de tast verder. Ergens uit het gebouw klonk het gegons van stemmen. De jongens besloten zo dicht mogelijk bij het geluid te komen. Frank ging voorop en even later kwamen zij aan het eind van de lange gang bij een deur. Hij deed haar open en zij zagen een hoge trap die zij voorzichtig opgingen.

'Ik zie geen steek!' fluisterde Joe met een van spanning trillende stem.

'Ik ook niet. Het wordt steeds donkerder! Wacht eens, hier is weer een deur!'

De oudste Hardy draaide de knop om. Zij keken door de opening. Een lange, brede gang die hel verlicht was, lag voor hen. De gang was helemaal verlaten op een standbeeld van een soldaat na, dat aan het andere eind stond.

De jongens keken bedachtzaam om zich heen en slopen door de gang naar een deur aan het eind.

Net toen Frank de knop beetpakte, kwam de grote figuur die zij voor een standbeeld hadden aangezien, tot leven.

'Sta!' baste een zware stem en met een grote lans werd vlak voor het gezicht van de jongen de toegang tot de deur versperd.

PIERRE NEEMT HET WOORD

Joe besloot een brutale zet te wagen.

'Breng ons naar Pierre!' beval hij met een stem die hij zo streng mogelijk deed klinken.

Tot hun grote verbazing liet de soldaat zijn lans zakken.

'Volgt u mij!' zei hij, zonder een spier van zijn gezicht te vertrekken. Hij draaide zich op zijn hakken om, bracht de jongens door een deur en ging daarna weer een trap op. Hij bleef aan het begin van een lange, hel verlichte gang staan.

'Derde deur rechts,' wees hij met toonloze stem.

Aarzelend gingen de jongens verder, terwijl de soldaat weer terugliep naar de plaats vanwaar hij was gekomen.

'Zullen we het proberen, Frank?' fluisterde Joe.

'Laat eens kijken of — wacht — hier is een lege kamer!'

Het tweetal dook door de deuropening van de kamer naast het vertrek dat de schildwacht had aangewezen. Zij hoorden onmiddellijk de klank van een bekende stem uit de aangrenzende kamer komen.

'Is alles klaar?' klonk het.

'Ja, Pierre!' antwoordde een barse stem.

'Kapitein Mundy!' fluisterde Joe opgewonden. 'Wat een bof!'

Het bleef even stil, toen klonken de stemmen weer.

'Wat doen we met Hoskin en Slim?' vroeg de kapitein. 'De koning wil natuurlijk weten waarom ze niet hier zijn.'

Pierre schraapte zijn keel.

'Ik zeg je toch, Mundy, dat ik niet weet waarheen ze zijn gegaan of wat er met hen is gebeurd. De bedoeling was dat zij die detective uit de weg zouden ruimen en dan in Little Cove aan boord van de Zwarte Papegaai zouden komen. Ze zijn echter niet komen opdagen.'

'We zullen de koning toch iets moeten vertellen,' gromde de kapitein. 'Laten we zeggen dat ze ziek zijn geworden of gewond zijn.'

'Zeg dat ze zijn omgekomen bij een bosbrand. Er is er daar in de buurt een geweest.'

De jongens bleven opgewonden luisteren, maar de stemmen gingen verloren in het plotselinge trompetgeschetter, gevolgd door het stampen van ontelbare voeten vlak buiten hun kamer.

Joe keek voorzichtig naar buiten.

'Tjonge, Frank, kijk eens naar die statiemantels! Fluweel en hermelijn en gouddraad. Goeie genade!'

De gang stond volgepropt met mannen, die gekleed waren in de meest opvallende kostuums die maar denkbaar waren. Een ogenblik later schetterden de trompetten voor de tweede maal en de schitterend geklede menigte stelde zich in lange rijen op. Pierre en Mundy kwamen uit de aangrenzende kamer. Beiden waren in kostbare kostuums gekleed.

'Ze hebben allebei een papegaai aan de ene en een verwrongen klauw aan de andere kant van hun mantel geborduurd, Frank,' fluisterde Joe vanaf zijn uitkijkpost aan de kier van de deur.

Op dat moment schalde de muziek weer en de bonte optocht bewoog zich langs een brede marmeren trap naar beneden. Een ogenblik later lag de gang verlaten.

'Laten we die deur daar eens proberen,' stelde Joe voor en hij wees de lange kamer in.

Zij liepen op hun tenen naar de deur en Joe keek voorzichtig door het sleutelgat.

'Kijk eens!'

Hij ging opzij. Frank knielde en keek door de kleine opening.

'De troonzaal, Joe. Tjonge, wat een ding! Laten we er eens ingaan.'

Voorzichtig trokken zij de deur open en tot hun grote verrassing bevonden zij zich op een klein, leeg balkon dat uitzicht gaf over een hel verlicht vertrek.

Een gouden troon op een verhoging was omringd door in allerlei schitterende kostuums geklede mannen.

'Niemand kan ons hier zien. Laten we gaan zitten en kijken wat er gebeurt!' fluisterde Joe.

'Reken maar! Ik zou het voor geen miljoen gulden willen missen! Maar we moeten wel achter de balustrade duiken. We zitten hier knap gevaarlijk.'

Zij gingen op de vloer van het balkon liggen en hielden hun hoofden net hoog genoeg om tussen de spijlen door te kunnen kijken. Weer klonk een trompetsignaal, onmiddellijk gevolgd door de tonen van een muziekkapel. Toen kwam de optocht met statige tred binnen. De mannen splitsten zich in twee groepen en lieten het middendeel van de zaal open.

'Zijne Majesteit de Koning! Zijne Majesteit de Koning!' riep een schildwacht met een bepluimde helm en hij liep over het gedeelte van de vloer dat door de verzamelde menigte was opengelaten. De bezoekers bogen diep, toen een enorme gebaarde gedaante, gekleed in hermelijn en met een gouden kroon met diamanten op het hoofd met grote passen door de zaal liep. Toen hij de troon bereikte draaide hij zich om, overzag de menigte en ging toen zitten.

Het bleef geruime tijd stil.

Toen stapte een hoveling naderbij. Hij boog voor de heerser en keerde zich naar het kleurige gezelschap.

'Nederige dienaren van Zijne Majesteit, Koning van Barracuda, Potentaat van de Orde van de Verwrongen Klauw!' riep hij. Na deze inleiding hield hij even op om adem te halen.

'Het is werkelijk een geheim genootschap!' fluisterde Joe.

De hoveling ging met luide stem verder:

'Wij zijn hier bijeen ter gelegenheid van de jaarlijkse reünie van onze vloot. Zijne Majesteit zal thans het appel van zijn trouwe onderdanen aanhoren, de kapiteins, die zijn teruggekeerd om ons over hun activiteiten in het afgelopen jaar en van de gaven die zij ons brengen in te lichten!'

Een luid applaus klonk op en een zenuwachtig gemompel ging door de aanwezigen.

De kamerheer kreeg een grote rol overhandigd door een hoveling, bekeek het papier enige tijd aandachtig, en schraapte zijn keel.

'Willen de kapiteins zich melden als de Kamerheer des Konings hun namen opleest! Kapitein Short!'

'Gezagvoerder van de Gele Papegaai. Present, Uwe Majesteit!' klonk het hese antwoord ergens tussen de aanwezigen.

'Kapitein Gustave!'

De broers konden zich nauwelijks goed houden toen de kamerheer de gehele rol voorlas, waarop veel meer schepen voorkwamen dan zij ooit hadden verwacht. De spanning bereikte een hoogtepunt.

'Kapitein Mundy!'

'Zwarte Papegaai. Present, Uwe Majesteit!' antwoordde de bekende barse stem.

De kamerheer knikte kort en rolde het perkament weer op. 'Wij zullen thans luisteren naar een rapport van Zijne Majesteits officiële vertegenwoordiger in alle delen van de wereld, de heer Pierre Pierre, die...'

Een hoveling tikte de spreker op zijn schouder.

'Zijne Majesteit wenst eerst te vernemen, welke berichten de heer Pierre ons over de twee vertegenwoordigers, die hij op zijn laatste reis mocht meenemen, heeft te vertellen.'

De kamerheer beantwoordde de buiging van de hoveling en herhaalde de boodschap tegen Pierre.

De vertegenwoordiger met het scherpe gezicht, wiens prachtige hofmantel hem beslist niet stond, aarzelde een ogenblik.

'Meneer Pierre!' bulderde de koning ongeduldig.

'Door een ongelukkig toeval,' begon de man, met een kleur, 'zijn de twee mannen, die ik bij me had voor het uitvoeren van een opdracht, mij door Uwe Majesteit gegeven, betrokken geraakt bij een bosbrand en...'

'En wat?' vroeg de koning met een dreigende blik.

'En zij zijn — zij werden zo zwaar gewond dat zij niet in staat waren met mij naar Barracuda terug te keren,' slikte Pierre.

Er klonk een verward gefluister.

Joe knipoogde naar zijn broer en de jongens luisterden gespannen naar wat nu komen zou.

De koning richtte zich majestueus van zijn zetel op.

'Mijn trouwe onderdanen weten de straf die op het laten ontsnappen van een lid van de Orde van de Verwrongen Klauw staat,' zei hij met afgemeten stem. 'Tot dusver is de heer Pierre niet alleen mijn vertrouwde vertegenwoordiger in het buitenland, maar ook mijn voornaamste adviseur geweest.'

Hij zweeg even en de aanwezigen schuifelden onrustig heen en weer. Pierre slikte moeilijk.

'In die hoedanigheid,' vervolgde de koning, 'heeft de heer Pierre, voor zover wij kunnen nagaan, toegestaan dat twee van onze onderdanen zijn ontsnapt, ofwel zich in vrijheid kunnen bewegen. Kent u de straf die hierop staat, meneer Pierre?'

'De dood, Uwe Majesteit,' antwoordde de man dof.

'Wij zullen ons oordeel opschorten in afwachting van het officiële verslag over uw reis en uw activiteiten ten gunste van de Orde. Kamerheer, ga verder met de andere rapporten!'

De functionaris ging voort met om de beurt alle kapiteins weer af te roepen. Ditmaal gaven ze een nauwkeurig verslag van hun smokkelactiviteiten in het afgelopen jaar.

De jongens luisterden stomverbaasd, hoe volgens de rapporten enorme hoeveelheden koopwaar en juwelen van het ene land naar het andere waren gebracht en daar tegen ontzettend hoge prijzen waren verkocht.

'Denk je eens in dat dit al die jaren is doorgegaan, Joe!' fluisterde Frank. 'Wacht maar eens tot we dit aan vader vertellen.'

'Ja, 'wacht maar eens' is goed. We zullen nog een hoop beleven voor we ons huis weerzien. Luister, kapitein Reynolds spreekt. Dan is ons schip aan de beurt!'

Een verweerde kapitein beëindigde net het verhaal van een gruwelijke belevenis die tijdens zijn werk als smokkelaar in Europese havens had plaatsgevonden.

'Heel goed!' prees de koning van Barracuda. 'Denk eraan, mijn trouwe onderdanen, dat jullie eerste gedachte steeds aan ons eiland moet zijn. Al het andere komt pas op de tweede plaats!'

'Bloeddorstige ouwe rover!' mompelde Joe. 'Ze moesten hem neerschieten!'

'Praat niet zo hard, anders schiet er straks iemand op ons!' waarschuwde Frank.

De kamerheer riep met een bevelende stem de naam van kapitein Mundy af.

'Uwe Majesteit, ik heb in het afgelopen jaar mijn werk voor het grootste gedeelte samen met meneer Pierre gedaan. Mijn rapport is hetzelfde als het zijne.'

Er volgde een intense stilte toen de man weer ging zitten.

'Meneer Pierre, Zijne Majesteit zal thans naar uw rapport luisteren!' klonk de zware stem van de kamerheer.

Opgewonden wachtten de jongens op het verhaal dat hun bewijsmateriaal tegen deze geheimzinnige smokkelaars, die zichzelf leden van een geheim genootschap noemden, zou completeren.

GEESTEN

Pierre baande zich een weg door de menigte naar de voet van de troon.

'Majesteit,' begon hij, en hij maakte een diepe buiging. 'Uwe Majesteit heeft mij, naast mijn normale plichten, ook de taak opgelegd af te rekenen met een Amerikaanse detective, Fenton Hardy geheten, die op een of andere manier de lucht had gekregen van de activiteiten van de Zwarte Papegaai en een onderzoek aan het instellen was.'

Frank en Joe hadden het bijna niet meer toen Pierre hun vader noemde.

De koning, die onder hen troonde, knikte.

'Heeft u mijn opdrachten uitgevoerd, meneer Pierre?' vroeg hij streng.

'Dat heb ik, Uwe Majesteit, met behulp van meneer Hoskin en meneer Slim Wetzel, de twee leden van onze Orde, die mij voor dat doel waren meegegeven.'

'Dan is meneer Hardy — dus niet meer in staat ons te benadelen?' hield de koning aan.

'Inderdaad, Uwe Majesteit! En staat U mij toe te bevestigen dat mijn beweringen ten aanzien van de twee mannen inderdaad op waarheid berusten?'

Het strenge gezicht van de heerser ontplooide iets. 'Heel goed, meneer Pierre, ga verder met uw verhaal.'

De man met de haviksneus schraapte zijn keel.

'Uwe Majesteit, ik heb natuurlijk de gehele vloot op gezette tijden in alle havens van de hele wereld gecontroleerd. Ik heb de gezagvoerders bijgestaan in hun werk en een groot aantal transacties mogelijk gemaakt...'

De koning bonsde met zijn grote vuist op de armleuning van zijn troon.

'Dat kan mij allemaal niet schelen, Pierre. Wat heb je precies gedaan, hoeveel geld heb je voor de Orde verdiend en hoe heb je dat gedaan?'

'Twee miljoen gulden winst op bontvellen. Vier miljoen in juwelen, Uwe Majesteit.'

Er ging een zucht door de volgepropte troonzaal, want dit was het hoogste bedrag dat tot dusver was genoemd.

'Uwe Majesteit, ik heb deze artikelen op verschillende manieren in handen gekregen en ik heb een methode ontwikkeld om ze te verbergen in holle boomstammen, die ik in een houthakkerskamp in Canada heb gekocht. Deze kwamen tijdens het normale kapseizoen de rivier afdrijven en zo kon ik ze in Little Cove weer bemachtigen. Daar werden ze volgestopt met onze pelzen en juwelen en de Verenigde Staten van Amerika ingesmokkeld, waar alles werd verkocht.'

'Hoe kreeg je ze dan aan boord van de Zwarte Papegaai?' vroeg de koning ongelovig. 'De havenautoriteiten wisten toch dat het schip geen houtboot was?'

'Door het simpele verzinsel dat we brandhout naar een verlaten stuk van New Foundland brachten, waar geen bomen groeien. Dit wordt door sommige schepen wel gedaan, Uwe Majesteit, en we hebben het zelf ook een keer moeten doen om de nodige stempels op onze documenten te krijgen. Daarna ging alles heel gemakkelijk. We hebben de stempels nagemaakt!'

Toen er een gejuich opging onder de leden van het genootschap, stond de koning op.

'Je hebt goed werk gedaan, Pierre, en de koning neemt je weer in genade aan. Dat is alles.'

Op dat moment besloten de Hardy's, nu ze de gelegenheid nog hadden, weg te gaan, maar toen stak de kamerheer zijn hand op en deed een belangrijke mededeling.

'Willen de kandidaten voor de post van plaatsvervangend commandant naar voren komen?' beval hij.

Een groepje jongemannen kwam langzaam naderbij.

Het geluid van een gong deed de Hardy's schrikken. Op dat teken kwamen echter vier stevige, donkergekleurde inboorlingen met een vlammende ketel uit een deuropening. Zij plaatsten het vuur op een ijzeren rooster voor de troon. Achter hen kwam een met gouden tressen omhangen dignitaris met iets dat op een lange dunne pook leek.

'Tjonge, ik geloof dat ze gaan brandmerken!' fluisterde Joe.

'Het brandmerk van de verwrongen klauw!' zei Frank.

'Lees de eed voor, kamerheer,' beval de koning.

De functionaris haalde weer een rol perkament tevoorschijn en las hardop een aantal plichten en beloften die de kandidaten op zich moesten nemen en ten uitvoer brengen. Toen hij was uitgesproken klonk de gong weer.

'Laat alle kandidaten de wijsvinger van de rechterhand uitsteken,' beval de kamerheer.

Twee hovelingen hielden ieder van de mannen op zijn beurt beet en de dignitaris duwde het voorwerp in de vlammende ketel, haalde het eruit en drukte het tegen de opgehouden vingertoppen. Verscheidene mannen krompen ineen maar behalve het sissen van het gloeiende ijzer in het vlees van de kandidaat was er geen geluid te horen.

Eindelijk sprak de koning. Toen hij een langdradige toespraak had gehouden overhandigde een hoveling hem een briefje.

De koning stuurde de nieuwe leden van de Orde weg en kondigde aan: 'Gedurende de inwijding van de kandidaten voor de post van plaatsvervangend kapitein, heeft de Raad voor de Toekenning van de Prijzen beraadslaagd.'

In de grote zaal viel een doodse stilte.

'De Grote Prijs van twee miljoen gulden wordt hierbij voor de helft toegekend aan meneer Pierre. De andere helft is voor kapitein Jacques Mundy en de officieren van de Zwarte Papegaai!'

Gejuich en kreten dreunden door de troonzaal toen de twee mannen naar voren kwamen om een kist vol goudstukken in ontvangst te nemen.

'Ik geloof dat we nu wel genoeg hebben gezien, Joe. Het lijkt me beter dat we vertrekken nu het nog kan.'

'Goed, Frank. Ik hoop dat we de weg kunnen vinden!'

Zij liepen snel door de gang terug en werden gelukkig door niemand gezien. Korte tijd later waren zij weer op de binnenplaats.

'En nu naar de straat, Joe. Weet jij hoe we daar het beste kunnen komen?'

'Laten we eens bij de poort kijken. Misschien hebben we wel geluk en staat hij open.'

Zij slopen om het kasteel heen en glipten tussen de bomen door naar een plaats op slechts een paar meter afstand van de paleispoort.

Gesloten. Drie schildwachten stonden in de nabijheid.

'Daar valt niets te versieren, denk ik,' mompelde Frank. 'Misschien kunnen we wel over de muur klimmen.'

'Hoe dan?'

'Tegen de klimop. Ik heb vanmiddag ergens zoiets gezien. Als de klimop ons houdt halen we het best.'

De jongens kozen een plek aan de achterkant van het terrein uit.

'Hier is klimop!' fluisterde Joe en hij streek met zijn handen over de takken. 'Het lijkt me stevig genoeg.'

Voorzichtig onderzocht de jongste Hardy de sterkte van de boom, die van de grond tot helemaal aan de top van de muur reikte. Gelukkig hielden de takken. In een oogwenk stonden de jongens weer op straat.

'Het lijkt wel of iedereen naar bed is, Frank.'

'Dat betekent dat we dan extra voorzichtig moeten zijn. Anders is de kans groot dat iemand ons ziet en van alles gaat vragen.'

De jongens liepen snel in de richting, vanwaar zij die ochtend waren gekomen. Plotseling stapte iemand uit de schaduw naar voren.

'Halt!' klonk een bevel. 'Jullie namen?'

In een plotselinge opwelling haalde Joe uit met alle kracht die hij kon opbrengen en gaf de wacht een ontzettende stomp op de kin.

'Vlug, Frank!' spoorde hij zijn broer aan.

Ze volgden de donkere weg naar de zee en liepen zo hard zij konden.

'Goed werk, Joe!' hijgde de oudste Hardy, zodra zij weer wat op adem kwamen. 'Tjonge, ik dacht dat we erbij waren.'

Plotseling doemde tussen de bomen voor hen, glinsterend in het maanlicht, de zee op.

'Zullen we nog even in de hut kijken, Frank? Daar ligt nog wel wat te eten. Weet je nog?'

'Laat dat eten maar zitten. We krijgen wel wat op het schip! We kunnen nu beter geen risico meer nemen!'

Toen zij bij het brede strand kwamen dachten ze plotseling aan de messen die zij bij hun eerste zwemtocht hadden meegenomen.

'Ik haal ze wel,' zei Frank. 'Ik heb ze onder die boom verborgen.'

Een ogenblik later was hij terug.

'Hier is het jouwe, Joe. Tjonge, kijk eens naar al die schepen! Waar ligt onze boot eigenlijk?'

'Ik zie hem, Frank. Er is nog steeds een mast te kort. De hemel zij dank, anders hadden we die schepen nooit uit elkaar kunnen houden.'

De jongens ontblootten snel hun bovenlichaam, sprongen in de branding en zwommen met forse slagen naar de schoener. Na een vermoeiende tocht bereikten zij de ankerketting van de Zwarte Papegaai. Ze klemden zich eraan vast en hijgden naar adem.

'Dat is een hele ruk op een lege maag!' hijgde Joe.

'Nou! Laten we naar boven klimmen, een stukje eten en dan naar bed gaan!'

Frank haalde diep adem en trok zich op naar de boegspriet, direct gevolgd door Joe. De zware ketting ratelde onder hun gewicht.

'Wie daar?' klonk de kreet van het dek.

De jongens hoorden het geluid van haastige voetstappen toen zij op het punt stonden zich aan boord te hijsen. Een lantaarn bescheen het gezicht van Frank.

'Het zijn geesten!' siste een dodelijk verschrikte stem achter de lantaarn.

'Charly! Guus! Kijk eens!' Frank lachte.

'Ha, die mannen! We zijn geen geesten, we zijn Frank en Joe!'

Toen klonk een andere stem. De toon was nog opgewondener dan die van de eerste.

'Smeer 'em! Je zet geen voet op dit schip! We zijn niet van geesten gediend!'

Voor Frank kon antwoorden had een zware hand hem in zee geslagen.

IN DE CEL!

Hijgend van ontzetting keek Joe vanaf zijn wankele houvast halverwege de ankerketting naar beneden.

'Frank! Frank! Waar ben je?' riep hij, hevig geschrokken. Hij hoorde geplons en een donkere gedaante verscheen aan de oppervlakte van het water.

'H-h-hier!' klonk het gorgelend.

Op hetzelfde moment klonken zware voetstappen op het dek, gevolgd door geroep.

'Wat is hier aan de hand?'

Het schijnsel van een sterke lantaarn viel op Joe, juist op het moment dat hij losliet en naast zijn rondspartelende broer in het water dook. Frank was kennelijk versuft en stond op het punt te zinken.

'Laat een boot neer!' klonk een bevel op het dek.

Joe pakte zijn broer in een reddingsgreep beet en hield zijn hoofd boven water. Een ogenblik later kwam een reddingsboot naar hen toe.

'Goed zo, mannen, trek ze maar binnen boord!' blafte iemand. Joe herkende de stem van Benson.

In een oogwenk waren de jongens aan boord getrokken. Even later werd de sloep aan dek gehesen.

'Verdraaid, het is toch geen geest!' knipperde een van de matrozen met zijn ogen. 'Het is die jongen in hoogsteigen persoon!'

'En die ander is ook geen geest!' voegde een tweede, die al even verbaasd was, er aan toe.

'Ik was er zeker van dat ze niet levend terug zouden komen, met al die vraatzuchtige vissen in de buurt.'

Benson, de stuurman, die er kennelijk van overtuigd was dat Frank weer helemaal in orde was, fronste plotseling zijn wenkbrauwen.

'Zijn jullie aan land geweest?' vroeg hij streng.

Joe begreep dat ze zich in een moeilijk parket bevonden.

'Het was zo warm, dat we besloten wat te gaan zwemmen, meneer. Kapitein Mundy heeft toch niet gezegd dat we niet mochten zwemmen, is het wel?'

'O, dus dat is het? En jullie hebben zeker de hele avond gezwommen?'

Met een gevoel van opluchting begreep Joe dat de stuurman hen tot een paar uur geleden niet had gemist.

'Dat waren we ook helemaal niet van plan, meneer Benson, maar u weet dat er barracuda's in de buurt zijn en het heeft ons niet bepaald meegezeten.'

De officier keek hen achterdochtig aan.

'Klinkt me niet erg geloofwaardig. In de eerste plaats zijn er niet veel mensen die het er in een gevecht met barracuda's levend afbrengen.'

Matroos Guus nam plotseling het woord.

'De jongens spreken de waarheid, meneer Benson, daar sta ik voor in, want ik heb ze nog een paar messen meegegeven. Ik heb ze gewaarschuwd dat ze beter niet konden gaan zwemmen, maar ze zijn toch gegaan — voor de grap, zeiden ze. Is het niet zo, mannen?'

Een koor van bevestigende kreten klonk uit de groep matrozen op.

'Nou, goed dan,' zei Benson ten slotte. 'Maar denk eraan, jullie blijven op het schip, en geen middernachtelijke zwempartijen meer.'

Hij stapte autoritair weg en de jongens gingen naar het vooronder.

De volgende ochtend vroeg duwde een matroos zijn hoofd vlak bij het gezicht van Frank. 'De marconist wil je direct spreken!' zei hij.

De jongen haastte zich naar de radiohut, die op het dek, vlak bij de stuurhut, stond.

'Ha, die Frank!' groette een lange, slanke kerel, die de bijnaam Vonk had. 'Er is iets met de radio aan de hand en ik kan de storing niet ontdekken. Ik dacht, misschien wil jij eens even kijken. Joe zegt dat je reuze handig bent met radio's.'

De Hardy was al kort na het begin van de reis met de marconist bevriend geraakt en hij wilde maar al te graag helpen. Hij had bovendien steeds gehoopt dat hij een kans zou krijgen verbinding met de autoriteiten in Amerika te zoeken. Dat kon alleen als de man, die tot nu toe zijn hut zorgvuldig had bewaakt, lang genoeg zou wegblijven.

'Ik geloof dat de moeilijkheid in deze spoel zit,' zei Frank na enige minuten knutselen. 'Heb je een andere?'

'Jammer genoeg niet. En geen kans dat we er aan land een krijgen. Ik heb begrepen dat ze daar geen radio's hebben.'

Frank kon zich nauwelijks inhouden om zijn vriend van zijn belevenissen te vertellen, maar hij hield zijn gezicht in de plooi.

'Nee, ik geloof ook niet dat ze daar radio's hebben,' zei hij zo onschuldig mogelijk, 'maar misschien kunnen we wel een spoel maken, als je wat oud draad hebt.'

Sparks greep met zijn hand onder de tafel en haalde draad en karton tevoorschijn. Een half uur later begon zijn luidspreker te knetteren.

'Mooi zo, Frank!' prees de man. 'Hartelijk bedankt en kom nog maar eens langs.'

Op dek liep Frank zijn broer tegen het lijf.

'Hallo! Ik heb net de radio in orde gemaakt,' fluisterde de oudste Hardy. 'Ik wou dat ik dat ding maar eens tien minuten alleen had. Ik zou die smokkelaars op het eiland over de hele wereld bekend maken.'

'Kalm aan, Frank! Je zei zelf dat die installatie een reikwijdte van niet meer dan honderd vijftig kilometer heeft!'

'Dat klopt,' gaf de ander driftig toe. 'Het heeft geen nut te proberen nu berichten door te geven. Maar als we eenmaal weer een paar dagen op zee zijn, kan ik wel contact zoeken met een schip, als Vonk me tenminste de gelegenheid geeft!'

'Hij heeft kennelijk strenge orders van iemand aan boord, Frank. Hij gaat nooit verder dan tot de deur van zijn toestel vandaan.'

De dag verstreek zonder dat de mannen die aan land waren gegaan terugkwamen. Na het invallen van de duisternis klonk geroep over het water.

'Ahoy, Zwarte Papegaai!'

'Ahoy!' klonk het antwoord van de bakboordwacht.

Benson kwam met een lantaarn aanlopen.

'Ahoy, kapitein Mundy!' riep hij en hij liet het schijnsel over de glinsterende zee spelen.

'Alle hens, maak je gereed!' blafte de stuurman en de mannen renden naar de reling.

Tien minuten later werd de druipende reddingsboot aan boord gehesen en klommen de inzittenden eruit. De kapitein en Pierre glimlachten, bij wijze van grote uitzondering.

'Haal die kist eruit, mannen, en breng hem naar mijn hut!' beval eerstgenoemde, en hij wreef zich opgewonden in de handen.

De jongens herkenden de kist met goudstukken, die door de Raad van de Koning als prijs was toegekend.

'Guus, jij en Charly dragen hem naar binnen,' beval Benson aan de twee mannen die het dichtst bij hem stonden.

'Maak alles gereed om direct het anker te hijsen, meneer Benson,' zei kapitein Mundy. Hij draaide zich op zijn hakken om en volgde Pierre de hut in.

Tegen het aanbreken van de ochtend gaf Benson bevel de zeilen te hijsen en langzaam zette de grote schoener zich in beweging. De jongens zagen hoe het eiland — dat afgelegen hoofdkwartier van de koning der smokkelaars — tot een klein stipje aan de horizon ineenkromp en ten slotte helemaal verdween.

'Laten we maar naar bed gaan, Frank,' zei Joe, terwijl hij een geeuw onderdrukte. 'We hebben de laatste dagen niet veel geslapen.'

Toen zij door de gang liepen ontmoetten zij Pierre. De man met het scherpe gezicht keek hen onderzoekend aan en liep toen verder. Toen ze beneden gekomen waren stond Frank's gezicht zeer ernstig.

'Denk je dat hij iets vermoedt, Joe?'

'Nou, hij keek ons wel aan of dat het geval is. We kunnen ons het beste op moeilijkheden voorbereid houden.'

De oudste Hardy aarzelde even toen ze bij het vooronder kwamen. 'Ik geloof dat ik nog maar even naar boven ga om de radio uit te schakelen, Joe.'

'Waarom?'

'Och, ik weet het niet, maar ik heb zo'n idee dat het voor ons beter is als Pierre zich niet met zijn vrienden op de andere schepen in verbinding kan stellen.'

'Goed. Ik ga vast naar bed en wacht wel op je.'

Frank liep naar de radiohut terug onder het voorwendsel dat hij de spoel die hij had gemaakt opnieuw wilde wikkelen.

'Ik ben bang dat zij het anders niet lang uithoudt, Vonk,' legde hij uit.

De marconist knikte.

'Ga je gang, we hoeven nu toch een tijdje niet uit te zenden. Neem de spoel maar mee en breng haar morgen terug.'

Frank stopte het voorwerp in zijn zak en haastte zich over het dek naar de trap.

Plotseling kwam een magere gedaante achter de grote mast tevoorschijn en blokkeerde de doortocht.

'Wacht eens even, Frank Hardy!' klonk het bevelend op een staalharde toon.'

Met een schok van verslagenheid herkende hij Pierre!

IN DE VAL

Voor Frank een vin kon verroeren, voelde hij de klauwachtige vingers van de man om zijn keel geklemd.

'Ik zal jou en die waardeloze broer van je eens laten zien wat er gebeurt met mensen die hun neus in de zaken van Pierre steken!' siste hij in Frank's gezicht.

De jongen worstelde wanhopig om uit de ijzeren greep los te komen. Net op het moment dat het scheen te lukken dook een derde gedaante naast hen op.

'Hier is hij, Mundy. Wat zullen we met hem doen?'

'Die kleine rat! Ons beduvelen, hè?' brulde de kapitein en draaide de arm van de jongen dat hij van pijn ineenkromp. 'Ik zal je wel leren!'

Hij gaf Frank een schop die hem languit op het dek deed belanden.

'George! Guus! Gooi die landrot in de cel!

De twee stevige matrozen droegen de worstelende jongen naar de kleine cel in het ruim en sloten hem op.

'Spijt me, jong,' verontschuldigde Guus zich, 'maar orders zijn orders.'

De matrozen draaiden zich om. Zij waren echter in een oogwenk terug, nu met Joe.

'Ga er maar in!' zong een van de mannen en hij duwde Joe ruw in het kleine vertrek. 'We weten niet wat jullie hebben gedaan, maar we kunnen in ieder geval niet veel voor jullie doen!'

Zij haalden hun schouders op en liepen met zware stappen terug naar de trap.

'Aardige geschiedenis is dat!' mopperde Frank. 'En net nu alles zo mooi liep.'

'Ik heb een plan,' zei Joe. 'We zijn nog niet verloren als we het kunnen uitvoeren.'

'Wat is dat dan?'

'De leden van de bemanning weten niet wat dit allemaal heeft te betekenen, en ze zijn goede maatjes met ons. Bovendien geloven ze dat Mundy hen voor straf niet aan land wilde laten gaan.'

'Mundy wilde ze helemaal niet straffen! Geen enkele bemanning mocht aan wal!'

'Dat is het hem nou juist, Frank. Dat weten ze niet. En daarom hebben ze het niet erg op de kapitein en de andere officieren begrepen. Als het ons nu lukt...'

'Weer een muiterij uit te lokken!' maakte Frank de zin af, want hij begreep waar zijn broer heen wilde.

'Precies. Dan worden wij vrijgelaten en hebben we de kans het nieuws naar Amerika te seinen!'

Frank gaf toe dat het een goed plan was.

De jongens gingen in spanning zitten wachten tot een van de bemanningsleden hun eten zou komen brengen.

'Denk je dat we iets zullen krijgen?' vroeg Joe pessimistisch.

Voor Frank antwoord kon geven, hoorden zij naderende voetstappen en daar verscheen Guus.

'Ha, die jongens. Hier is wat water. De kapitein zegt dat jullie alleen maar water mogen hebben.'

Hij stak twee gedeukte kroezen half gevuld met water tussen de tralies,

'Luister eens, Guus, je bent altijd een goede vriend voor ons geweest en we hebben nu je hulp nodig,' begon Frank, die eerst wilde proberen wat hij aan de man had.

'Daar heb je gelijk aan, knul, maar ik ben bang dat ik niets kan doen.'

'O, toch wel, Guus,' zei Joe ernstig. 'Jij en de mannen mogen kapitein Mundy niet erg, is het wel? Heeft hij jullie niet al die tijd op het schip laten blijven, terwijl hij op Barracuda was? Was dat soms sportief?'

Joe vuurde zijn vragen als vuurpijlen op de eenvoudige zeeman af, die er enkele ogenblikken over nadacht.

'Tja,' antwoordde hij ten slotte, 'daar heb je gelijk in. Maar hij heeft de hele bemanning een half uur geleden een aantal goudstukken gegeven en...'

'Wat heeft hij gedaan?'

Frank was even de kluts kwijt, want nu begreep hij pas de moeilijkheden waarmee Joe en hij te kampen zouden krijgen.

'Hij heeft ons een flink bedrag aan geld gegeven en daarom kunnen we nu toch moeilijk iets tegen hem ondernemen.' De matroos schudde berustend zijn hoofd en wilde weglopen.

'Wacht nog eens even, Guus!' Joe kreeg plotseling een inval. 'Nou, jô, wat is er dan?'

'Weet je wat ze met ons gaan doen?'

Guus schudde zijn hoofd.

'Ik heb geen idee, jong.'

Joe keek de man recht in de ogen.

'Guus, ze zullen ons vermoorden en je weet net zo goed als ik dat een man aan boord van een schip vermoorden betekent, dat het schip in de eerstvolgende storm zinkt!'

De ogen van de zeeman vielen bijna uit hun kassen.

'Bij Neptunus, gaan ze jullie vermoorden? Hier aan boord?'

Hij knipperde met zijn ogen en bleef als aan de grond genageld staan.

'Ja. En als ze dat doen, kun je van mij aannemen dat niet een man van dit schip nog ooit land zal zien!'

De bijgelovige matroos kromp ineen van angst.

'Ik geloof dat jullie gelijk hebben, jongens. Ik ga het direct aan de mannen vertellen!'

In een oogwenk was hij in het donker verdwenen.

'Joe, je bent een genie!' zei Frank bewonderend, toen het tweetal weer alleen was. 'Dat was meesterlijk.'

'Laten we eerst maar eens afwachten of het werkt!' antwoordde de jongste droog.

Ze gingen zitten wachten hoe de zaak zich verder zou ontwikkelen. Na wat hen uren toeleken hoorden zij weer voetstappen. Een ogenblik later verscheen Guus. Hij keek voorzichtig de cel in.

'Als de kapitein hoort dat ik bij jullie heb staan praten...,' begon hij. Toen zweeg hij even.

'Vooruit maar, Guus, vertel vlug wat de mannen hebben gezegd en ga dan maar weer snel weg,' fluisterde Joe.

'De mannen zijn bang om op weg naar huis moeilijkheden uit te lokken, jongens. We hangen allemaal aan de ra als de soldaten in Amerika er de lucht van krijgen dat we aan het muiten zijn geslagen. Dat zegt Red tenminste.'

'Maak je daar maar geen zorgen over, Guus, jij komt nooit aan de ra of aan iets anders te hangen. Daar zorgen wij wel voor!' hield Joe met veel overtuiging vol.

De matroos was er kennelijk nog niet zo zeker van.

'Muiterij is niet toegestaan, jongens, en we gaan heus geen moeilijkheden zoeken. We hebben al een muiterij gehad maar de kapitein zegt, dat hij daar niet over zal spreken.'

Boven hun hoofden klonken zware voetstappen en Guus werd zo wit als een doek.

'Dat is Benson en hij komt vast en zeker naar beneden.'

Met een sprong verdween de man in een donkere hoek van het ruim net op het moment dat de stuurman met dreunende passen de trap afkwam.

'Zo, kom maar overeind, snotapen! Kom mee en probeer geen grapjes uit te halen!'

Hij gooide de deur van de cel open. Met kloppend hart beklommen de jongens de trap en liepen het dek op.

Frank zag dat verschillende matrozen hen nieuwsgierig aanstaarden.

'Loop naar de hut van de kapitein, en vlug een beetje!' klonk het bevel achter hen.

Mundy zat aan zijn bureau. Hij keek de jongens woedend aan toen ze binnenkwamen.

'Verraders, hè? Nou, met verraders doen we maar één ding!'

De jongens hadden Pierre, die in een hoek van de hut tegen de muur leunde bijna niet opgemerkt. De man keek hen spottend aan.

'Ja,' echode hij. 'Voor verraders is er maar één straf. Ik geloof dat ik dat karweitje zelf maar opknap. Heb je daar bezwaar tegen, Mundy?'

'Ga je gang maar, Pierre,' gromde de kapitein. 'Je moet ze wel de gelegenheid geven hun laatste gebeden te zeggen.'

'Goed. Jongens, hebben jullie nog iets te zeggen? Doe het dan maar vlug!'

Dit was een kans om wat tijd te winnen, en om te overleggen wat hun te doen stond, overdacht Frank.

Hoe kon hij de bemanning naar de hut krijgen? Hoe kon hij hen overhalen hem en zijn broer te redden?

'Ja,' zei hij met luide stem, 'ik heb nog iets te zeggen.'

Joe, die voelde wat Frank van plan was, begon plotseling te schreeuwen:

'Maak ons niet dood! Maak ons niet dood!'

Kapitein Mundy lachte rauw.

Pierre meesmuilde.

Van het dek klonk geen enkel geluid.

'Benson,' bulderde Pierre, 'blinddoek die knappe zoontjes van de beroemde detective Fenton Hardy! Bah! Ik zal ze wel leren!'

S. O. S.

Plotseling klonk een verschrikkelijke klap en de deur van de kapiteinshut barstte open, waarna een zwerm opgewonden matrozen naar binnen stroomde.

'Grijp Benson! Grijp Mundy!' gilde iemand in de troep.

Voor de officieren zich konden bewegen lagen zij al onder een hoop grommende mannen op de grond. Guus kwam uit de kluwen tevoorschijn en liep naar de broers, die nog versuft waren door deze tijdige redding, toe.

'Zo, nou hebben we jullie toch nog, jongens!' riep hij uit. 'Toen de mannen en ik door de patrijspoort keken, en hoorden dat ze jullie werkelijk wilden doden, wilden we niet het risico lopen een vloek over het schip te krijgen!'

Frank glimlachte.

'Guus, jij bent de beste vriend die we ooit hebben gehad!' zei hij warm.

Joe was het daar gloeiend mee eens.

Intussen werd het lawaai in de hut wat minder omdat de officieren en Pierre met een paar stevige touwen waren gebonden en een prop in de mond hadden.

'Breng ze naar de cel!' beval Guus. 'En dit keer gooien we de sleutel overboord. Je kunt nooit weten of die jongens hier weer eens medelijden krijgen!'

Een gebrul van het lachen weerklonk, toen de groep met hun gevangenen dreunend van de trap liep.

Frank zei tegen Joe:

'Nu hebben we de kans om de radio te proberen. Kom mee!'

Een woedend gezicht staarde hen aan toen ze bij de deur van de radiohut kwamen.

'Hoe zit dat met die spoel?' wilde Vonk weten.

'Die heb ik hier,' antwoordde Frank. 'Het spijt me van de vertraging, maar Joe en ik zaten in de cel,' voegde hij er aan toe, terwijl hij aan het werk ging.

'Dat heb ik gehoord,' zei de marconist met een vriendelijke glimlach. 'Hoe zijn jullie er eigenlijk uitgekomen? Ik heb een hoop lawaai in de hut van de kapitein gehoord, maar ik heb er op dat moment niet veel aandacht aan geschonken.'

Er was iets in de houding van de man dat Joe op zijn hoede deed zijn.

'O, kapitein Mundy is van gedachten veranderd en — nou — hier zijn we dan!' legde hij uit.

'Dat zie ik. Schiet je al op met die spoel, Frank?'

'Ben in een wip klaar.' De jongen maakte de laatste draad vast en stond op. 'Klaar, Vonk.'

'Eruit dan!'

De toon van de man veranderde plotseling terwijl hij de jongens het dek op duwde en de deur achter hen in het slot gooide.

'Ik zal jullie wel eens laten zien wat jullie wel lukt en wat jullie niet lukt!' schreeuwde hij. 'Binnen vijf minuten is de hele vloot hierheen onderweg om een eind aan die muiterij te maken!'

Hij drukte met zijn vinger op de seinsleutel en begon een bericht uit te seinen. Er klonk een geratel van droge tikken, maar er kwam geen antwoord.

'Ik dacht dat je zei dat het apparaat weer goed was!' riep de marconist uit. Hij zocht naar de storing.

'De spoel! Waar is de spoel?' schreeuwde hij.

Frank gaf Joe een knipoogje.

'Ik denk dat ik me heb vergist en die spoel weer in mijn zak heb gestoken!' riep hij door de deur.

Op het geroep van de Hardy's kwam de bemanning aangelopen en Vonk was de volgende gevangene.

De jongens holden naar de radiohut. Frank dook in de wirwar van draden en onderdelen, waarmee hij even tevoren nog had zitten knutselen. In een oogwenk had hij de storing verholpen.

'Zo, nu is hij weer goed,' zei hij. 'Tjonge, ik hoop maar dat ik verbinding krijg met een passagiersschip, dat onze berichten aan een ontvangststation van de regering kan doorgeven.'

'Dan hopen we maar dat er hulp komt opdagen vóór een van de schepen van de Papegaaienvloot ons bereikt!' zei Joe.

De seinsleutel ratelde toen Frank een bericht uitseinde. Op dat ogenblik zagen ze plotseling een lichtflits.

Frank schrok.

'Dat er nu net onweer komt!' barstte hij ongeduldig uit.

Hij wachtte een ogenblik en probeerde het weer, maar met hetzelfde resultaat.

'Wat sein je, Frank?'

'Ik ben begonnen met van de muiterij te vertellen en heb gevraagd of een schip dit bericht wil doorgeven naar de regering van de Verenigde Staten, maar met al deze atmosferische storingen...'

Een uur lang bleef Frank berichten uitseinen, waarbij hij de positie van de Zwarte Papegaai bij benadering opgaf, terwijl het onweer onverminderd voortduurde. Van geen enkel station te land of ter zee kwam echter antwoord.

Ten slotte stond de jongen op.

'Ik weet niet of het bericht doorkomt of niet, Joe. Er zit niets anders op dan af te wachten.'

Tot hun grote teleurstelling bleek de zendinstallatie de volgende ochtend helemaal niet meer te werken.

'De accu's zijn uitgeput, denk ik, Joe. Maar ik zal de installatie wel eens nakijken.'

'Anders moeten we maar wachten tot we thuis zijn. Dan kunnen we daar alles aan de autoriteiten uitleggen.'

'Guus vertelde me vanochtend dat de mannen naar Europa willen in plaats van naar Amerika. Nu ze weer een beetje bekoeld zijn knijpen ze hem dat ze wegens muiterij veroordeeld worden als we naar huis teruggaan.'

'Weten ze dan niet dat wij dat wel in orde kunnen maken?'

'Dat geloven ze niet, Joe. Het enige waar ze aan denken is dat ze hebben gemuit en dat is de grootste misdaad die je aan boord van een schip kunt bedrijven.'

Tegen het vallen van de avond gaf Frank zijn pogingen om de installatie weer aan de gang te krijgen op.

'Het heeft geen zin, Joe. Ik denk dat de bliksem er ingeslagen is.'

De broers zaten terneergeslagen in de hut van Vonk en vroegen zich af wat zij konden doen om de ongerustheid van de bemanning weg te nemen.

Plotseling ging de deur open en kwam Guus binnen.

'Jongens, we veranderen van koers en gaan naar de Middellandse Zee. We willen niet het risico lopen dat we wegens muiterij worden veroordeeld als we naar huis gaan. Het is zelfs zo dat een paar mannen er voorstander van zijn kapitein Mundy uit de cel te laten.'

'De kapitein vrijlaten?' riepen Frank en Joe als in koor uit.

'Nou, het schijnt dat de kapitein heeft beloofd dat hij hun gage zal verdubbelen en niemand iets van de muiterijen zal vertellen.'

'Maar dat zou je toch nooit doen, Guus?' vroeg Joe, die van dit nieuws hevig was geschrokken.

De man haalde de schouders op.

'Het is niet wat ik wil, maar wat de mannen...'

Hij werd in de rede gevallen door een plotselinge kreet uit het kraaiennest.

'Schip in zicht! Twee streken naar stuurboord!'

Guus keek de jongens geschrokken aan.

'Wat zou dat nu weer te betekenen hebben?'

Hij holde het dek op met de jongens vlak achter zich aan. Aan de horizon was een rookpluim zichtbaar.

'Kun je al wat zien, Steve?' schreeuwde Guus naar de uitkijk in de mast.

Deze laatste keek door een sterke verrekijker. 'Ja, meneer, het is een kotter van de douane. Amerikaanse douane, en hij komt deze kant op, meneer!'

Frank gaf een kreet van vreugde en Joe greep Guus zo stevig bij zijn hand dat de verbaasde matroos van pijn zijn gezicht vertrok.

'Wacht eens even, jongens!' riep hij uit. 'Weten jullie wel wat de komst van die kotter betekent? Dat betekent dat we in de val zitten — allemaal op dit schip zitten we in de val!'

Joe lachte luid.

'Guus, wacht nou maar af! Niemand van de bemanning hoeft zich zorgen te maken over die kotter, alleen kapitein Mundy en de andere officieren en meneer Pierre!'

De matrozen liepen in grote opwinding door elkaar. De jongens probeerden hen tevergeefs gerust te stellen, maar ze gaven het ten slotte maar op.

'Kijk eens, Joe, hij komt snel hierheen!' riep Frank opgewonden uit toen ze bij de reling stonden te kijken.

Het schip was nu goed zichtbaar en aan het schuim bij de voorplecht was duidelijk te zien met welke snelheid het over het water schoot. Plotseling zagen ze een wit wolkje van het dek opstijgen, gevolgd door een donderende slag en het huilen van een granaat die hoog over de masten van de Zwarte Papegaai vloog.

'Bijdraaien!' gilde Guus tegen de man aan het roer. 'Hoor je die waarschuwing niet?'

De schoener draaide met de neus tegen de wind en verloor snelheid. De zeilen klapperden in de wind.

'Gooi het zeeanker uit!' blafte Guus. 'Alle hens op de posten!'

De slanke regeringskotter was nog slechts een paar honderd meter verwijderd. De broers zagen dat een sloep werd uitgezet. Een ogenblik later was het bootje vol mannen naar de schoener op weg.

'Joe, kijk eens voor in die boot! Is dat vader niet?' schreeuwde Frank, toen het vaartuigje naderde.

'Tjonge, ja! Hij is het, Frank, hij is het!'

Joe wuifde als een dolle en tot hun vreugde wuifde de man terug. Twintig minuten later stond hun vader, vergezeld van een tiental regeringsambtenaren, op het dek van de Zwarte Papegaai.

'Jongens, jullie hebben schitterend werk gedaan!' riep Fenton Hardy uit. 'We hebben voldoende van Frank's bericht opgevangen om te begrijpen wat jullie hebben bereikt. Kom binnen. Ik wil alle bijzonderheden horen!'

Gedurende bijna twee uur luisterden meneer Hardy en kapitein Harrison van de douanekotter naar het wonderlijke verhaal dat Frank en Joe vertelden. Toen werd het smokkelschip op sleeptouw genomen en naar New York gebracht, waar leden van de federale recherche het stonden op te wachten.

Er werd naar alle landen een bericht uitgezonden met de opdracht uit te kijken naar de andere Papegaaischepen en alle officieren die het brandmerk van de klauw droegen te arresteren.

Enkele dagen later overmeesterden Amerikaanse oorlogsschepen het geheimzinnige eiland en maakten op die manier resoluut een eind aan de uitgebreide smokkelactiviteiten van de Koning van Barracuda.

'Tjonge, ik had die potentaat wel eens willen zien!' barstte Chet uit, toen de broers in Bayport terug waren en hun vriend van hun belevenissen hadden verteld.

'Dat kun je nog!' antwoordde Frank. 'Hij is naar Washington overgebracht voor een officieel onderzoek en vader heeft gezegd dat we er morgen heen mogen!'

Fenton Hardy vergezelde zijn zoons en Chet naar het gebouw waar de onttroonde koning werd vastgehouden. Zij kregen toegang.

'Dus dat zijn de jongemannen, die mijn val hebben veroorzaakt!' zei het hoofd van de Orde van de Verwrongen Klauw. Van de felheid en opschepperigheid die hij als heerser had getoond was weinig meer te bespeuren.

Frank verging bijna van nieuwsgierigheid toen hij zijn vreemde piratenboek tevoorschijn haalde en het de koning toonde. Deze werd zo wit als een doek.

'Dat is mijn boek! Dat is mijn boek!' riep hij uit. 'Dus op die manier hebben jullie ons geheim ontdekt.'

De gevallen potentaat vertelde de geboeide toehoorders dat de zeerover die in het oude boek werd genoemd als de man die de Orde van de Verwrongen Klauw had gesticht, zijn grootvader, kapitein Gronger, was.

'Jaren geleden heb ik het boek van mijn grootvader, dat boek daar, verloren,' legde de man verder uit, 'en ik heb al die tijd in angst geleefd dat ons werk als smokkelaars ontdekt zou worden door iemand die het toevallig zou lezen. Jullie hebben het gedaan!'

De al wat ouder wordende reus zweeg even, wreef met zijn handen over zijn ogen en keek toen Frank en Joe aan.

'Jullie zijn bar intelligent! Wat zouden jullie prachtsmokkelaars zijn geweest, als jullie aan mijn kant hadden gestaan in plaats van tegenover mij!'

De jongens waren niet erg ingenomen met het idee dat zij smokkelaars zouden kunnen zijn. Als ware zonen van Fenton Hardy voelden zij er veel meer voor smokkelaars en andere misdadigers te bestrijden. Het zou niet lang duren of zij zouden in een nieuw mysterie betrokken raken waarin zij zeer sluwe boeven opspoorden.

Toen Frank en Joe alweer een poosje thuis waren, hoorden zij dat alle leden van de Orde van de Verwrongen Klauw gevangen genomen waren. De broers ontvingen een ruime beloning voor hun werk.

'En het eerste wat we met dit geld gaan doen, Joe, is Lanny Lowe laten overkomen en zijn studie aan de beste universiteit in het land betalen!'

'Frank,' antwoordde de jongste Hardy, 'als jij een idee krijgt dan is het een goed idee ook!'

Table of Contents

DE GEHEIMZINNIGE KREET

DE VERMISTE CODE

DE ZWARTE PAPEGAAI

EEN ACHTERVOLGING IN HET DONKER

EEN GEHEIME BOODSCHAP

OP WEG

KONING KLAUW

EEN GEVECHT TEGEN DE DOOD!

MOEILIJKHEDEN!

GEVANGEN!

WAT DE HUT VERBORG

EEN BOSBRAND

HET WAARDEVOLLE BOEK

OP VOLLE ZEE

DE GESTOLEN PAPIEREN

MUITERIJ!

LAND IN ZICHT!

DE GEHEIMZINNIGE STAD

EEN LEVEND STANDBEELD

PIERRE NEEMT HET WOORD

GEESTEN

IN DE CEL!

IN DE VAL

S. O. S.