Zet ’m op, Kameleon!

door Fred Diks

Geïllustreerd door Theo Puntman

2e druk

Uitgeverij Kluitman, Alkmaar

HOOFDSTUK I

Kruidenier Zijlstra gaat door het lint en Hielke en Sietse krijgen een bijbaantje

„Het is een grof schandaal!” Kruidenier Zijlstra stond buiten voor zijn zaak in de Dorpsstraat van het Friese dorpje Lenten. Hij was woedend, hij stampte met zijn voeten op de grond en balde zijn vuisten.

Een groepje verbaasde mensen stond om hem heen. Zij waren erg nieuwsgierig naar wat de kruidenier te melden had.

„Ik pik het niet!” riep de dorpskruidenier.

Hielke en Sietse Klinkhamer waren net op weg naar de winkel. Hun moeder had de twee jongens die ochtend gevraagd bij Zijlstra een pak suiker en een fles frisdrank te kopen.

„Hoor die Zijlstra eens schreeuwen. Er is vast iets ergs aan de hand,” zei Sietse tegen zijn broer. „Kom, hier moeten we meer van weten.”

De blonde tweeling rende op hun klompen naar de mensen toe die zich in een kleine kring om de geïrriteerde kruidenier hadden verzameld.

„Zijlstra is altijd heel vriendelijk en rustig,” vond Hielke. „Maar deze keer gaat hij flink door het lint. Wat zou er toch zijn?”

Beide jongens wrongen zich tussen de mensen door om een goed plekje te vinden. Ze stonden op hun tenen en rekten zich helemaal uit om een glimp van de boze kruidenier op te vangen.

„Hier tegenover komt nóg een kruidenier,” wees Zijlstra boos. „In dat pand. Het is een schande!”

Hielke en Sietse keken naar de overkant van de weg. Voor het leegstaande pand stond een paal met een bord. Daarop stond met grote letters te lezen: ‚Verkocht’. Er had tot voor kort een antiekzaak in gezeten van twee oudere mensen, maar omdat ze erg hulpbehoevend werden, hadden de oudjes de zaak gesloten en waren ze naar het bejaardencentrum in de stad verhuisd.

Zijlstra ging intussen zonder te stoppen door met zijn pittige kritiek. „Dat de burgemeester toestemming geeft voor een tweede kruidenierszaak. Belachelijk! Dit dorp heeft aan één kruidenier meer dan genoeg.”

„Maar met een tweede kruidenierswinkel hebben we toch veel meer keus?” bracht een omstander er voorzichtig tegen in. „Het schijnt zo te zijn dat die winkel een stuk groter wordt dan die van u.”

Dat was tegen het zere been van Zijlstra. „Meer keus? Kom nou! Ik heb altijd een breed assortiment aan levensmiddelen, maar als de helft van het dorp straks naar die nieuwe kruidenier gaat, verlies ik waarschijnlijk de helft van mijn omzet. Dan kom ik in grote financiële problemen.”

„Voor de leefbaarheid van ons dorp is het misschien wel goed dat er een nieuwe middenstander bij komt,” zei mevrouw Bleeker, de buurvrouw van de Hielke en Sietse. „In de stad zijn ook meerdere kruideniers. Ik zie het probleem niet zo. Wat hebben we er aan als die winkel tegenover u nog langer leegstaat? Dan verloedert het dorp.”

Zijlstra keek nu nog woester uit zijn ogen. „En hoe is het dan met mijn leefbaarheid gesteld? Denkt er nog iemand aan mij? Straks moet ik de tent sluiten en verloeder ik zelf.”

Sietse vond dat de kruidenier erg gevat uit de hoek kwam, maar durfde niet te lachen. Hij stak zijn hand op. „Meneer Zijlstra, misschien is die nieuwe kruidenier wel heel aardig en kunt u in de toekomst goed met hem samenwerken.”

„Samenwerken met mijn grootste concurrent? Nooit.” Kruidenier Zijlstra maakte een wegwerpgebaar. „Die nieuwe zakenman is een misdadiger.”

Intussen kwam veldwachter Zwart eraan. Hij deed zijn dagelijkse ronde door het dorp en zette zijn fiets in het rek dat voor de winkel stond. „Wat is hier aan de hand? Waarom staan jullie in zo’n grote groep bij elkaar? Hoorde ik daar net iets over een misdadiger? Heeft er iemand bij Zijlstra ingebroken?” De veldwachter pakte al een blocnote en een pen uit zijn borstzak.

„Nee.” Hielke schudde zijn hoofd. „Zijlstra baalt ervan dat er binnenkort een nieuwe kruidenier in Lenten komt,” legde hij uit. „Dat vindt hij misdadig.”

„Precies. Dat u daar niets tegen doet! U bent toch de veldwachter?” vroeg kruidenier Zijlstra zich vertwijfeld af. „Staat u het zomaar toe dat mijn zaak kapot gemaakt wordt?” Hij kreeg tranen in zijn ogen. „Straks valt er voor mij geen droog brood meer te verdienen. Hoe moet ik dan mijn gezin onderhouden?”

De veldwachter zweeg.

„Daar heeft u geen antwoord op, hè?” zei de kruidenier op felle toon. „Als hij ook maar één stap in Lenten zet, moet u die kerel het dorp uit gooien. Het wordt de hoogste tijd dat u krachtig optreedt.”

De veldwachter, die altijd voor rust en orde in Lenten zorgde, streek met zijn vingers over de uiteinden van zijn grote snor. Dat deed hij vaker als hij even heel diep nadacht. „Nou nou, Zijlstra. Met die nieuwe kruidenier is echt niets mis. Ik kwam hem gisteren op het gemeentehuis tegen toen hij alle papieren in orde maakte. Hij maakte een zeer correcte indruk op mij. Die man heeft een vergunning gekregen om een kruidenierszaak te beginnen in het leegstaande pand. De burgemeester heeft daartoe besloten, na uitvoerig overleg met de wethouder. Als winkelpanden te lang leeg staan, neemt het toerisme in dit dorp af. Dan worden daar nog veel meer mensen de dupe van. Denk maar eens aan de vele cafés, het hotel en de zeilschool. Die krijgen het dan financieel ook erg moeilijk. Voor zover wij kunnen nagaan, is de nieuwe kruidenier absoluut geen misdadiger. Misschien kunt u uw artikelen in prijs verlagen? Als u die scherp prijst, zullen de mensen gewoon bij u hun boodschappen blijven halen.”

Zijlstra schudde boos zijn hoofd en ging zijn winkel weer in. „Zelfs veldwachters hebben totaal geen verstand van zakendoen,” mompelde hij in zichzelf. „Ik kan de boodschappen toch zeker niet tegen dumpprijzen verkopen? Dan moet ik binnen twee weken de boel sluiten.”

Zwart gebaarde met zijn handen dat iedereen moest doorlopen. „Beste mensen, ik hoef toch geen samenscholingsverbod in te voeren? Lopen of fietsen jullie gauw verder!” De veldwachter gaf het goede voorbeeld en stapte op zijn fiets om zijn ronde door het dorp te vervolgen.

De mensen knikten. Sommige gingen naar huis en andere liepen de kruidenierszaak in. Net als de blonde tweeling, die het boodschappenlijstje aan Zijlstra gaf.

„Sorry dat ik net zo tekeerging, jongens,” zei de kruidenier, terwijl hij intussen de suiker en frisdrank pakte, „maar ik heb al een paar slapeloze nachten achter de rug door die toestanden met de nieuwe kruidenier. Ik ben in elk geval blij dat jullie klant bij mij blijven.”

„Dat weet ik niet zeker,” zei Sietse aarzelend. „Ik kan me goed voorstellen dat mam af en toe ook wel wil kijken wat er allemaal in die nieuwe winkel te koop is.”

„Ach, misschien valt het straks wel mee en raak ik geen klanten kwijt,” hoopte Zijlstra. „Ik heb service gelukkig hoog in het vaandel staan.”

De tweeling knikte beleefd.

Nadat Hielke had afgerekend en Sietse de spullen in de tas had gedaan, liepen de jongens terug naar huis.

„Kom,” zei Sietse. „Snel. We gaan mam meteen het grote nieuws vertellen. Zij zal wel blij zijn met een tweede kruidenier in ons dorp. Dan heeft ze meer keus.”

Hielke wist dat nog niet zo zeker. „Mam heeft altijd haar boodschappen bij Zijlstra gedaan. Ik vind het wel zielig voor de kruidenier als iedereen hem in de steek laat. Stel je voor dat er een nieuwe smid in het dorp komt en tegenover ons een nieuwe smederij begint Dat zou pap toch ook niet leuk vinden?”

„Zo’n nieuwe smid haalt dat vast niet in zijn hoofd. Die is bij voorbaat kansloos. Pap is de allerbeste smid van heel Friesland,” schepte Sietse op.

Op dat moment werden de twee jongens opgeschrikt door een hard geluid.

„TOET, TOET!” klonk het. Een enorme vrachtauto reed langzaam de Dorpsstraat in.

Hielke en Sietse sprongen aan de kant.

„Dat moet die nieuwe kruidenier zijn,” vermoedde Hielke. „Wauw, wat een grote vrachtwagen.”

Naast de chauffeur zat een man die glom van trots. Hij draaide het raampje open. „Dag, jongens,” zei hij opgewekt. „Wonen jullie hier in Lenten?”

De tweeling knikte.

„Leuk. Mijn naam is Feijen. Ik heb heel goed nieuws, want ik word jullie nieuwe kruidenier. Hopelijk kom ik jullie nog vaak tegen als jullie boodschappen voor je moeder mogen halen.”

„Maar wij gaan altijd naar kruidenier Zijlstra,” bekende Hielke.

De man schoot in de lach. „Dat vind ik prima. Als je moeder in de gaten heeft dat ik veel goedkoper ben, zal ze heus wel bij mij haar boodschappen komen halen. Maar als ze te veel geld wil uitgeven, moet ze dat uiteraard helemaal zelf weten.”

Meneer Feijen deed het portier open, stapte uit en maakte samen met de chauffeur aan de achterzijde van de vrachtauto het dekzeil los.

Hielke en Sietse stelden zich voor en wierpen een blik in de laadruimte van de vrachtwagen. De vrachtwagen was helemaal gevuld met grote kartonnen dozen die allemaal vol zaten met levensmiddelen.

„We moeten nog minstens vijf keer heen en terug naar de stad rijden om alle dozen bij de leverancier op te halen. Dan pas zal mijn winkel goed gevuld zijn, want ik zorg voor een ruim assortiment.” De nieuwe kruidenier kreeg opeens een idee. „Hebben jullie zin om me de rest van de ochtend te helpen met het inrichten van de zaak? Met een beetje geluk kan mijn nieuwe winkel dan al over een paar dagen open in plaats van volgende week.”

De twee jongens keken elkaar vragend aan.

„Zullen we het doen?” vroeg Sietse aan zijn broer.

„Eigenlijk wilden we straks met onze boot gaan varen,” antwoordde Hielke.

„Hebben jullie een boot?” vroeg Feijen belangstellend. „Wat leuk. Ik heb er zelf ook een. Die heb ik gisteren alvast naar de jachthaven van Lenten gevaren. Ik vind varen het leukste wat er bestaat. Hoe heet jullie boot?”

Sietse knikte trots. „De Kameleon. Eigenlijk was het een oude, kapotte opduwer, maar wij hebben hem helemaal opgeknapt. Sinds er een automotor in zit, is de Kameleon de allersnelste boot van het meer. We hebben hem ook zelf geschilderd. We gaan elke dag met de Kameleon het meer op.”

„Wat stoer,” vond de kruidenier. „Gaan jullie maar lekker varen. Geen probleem. Misschien zijn er andere kinderen in het dorp die me willen helpen. Hoe komen jullie trouwens aan de benzine als je zo vaak vaart? Dat kost toch een vermogen?”

„Dat verdienen we door onze vader te helpen. Hij is de dorpssmid van Lenten. We brengen oud ijzer weg, vegen elke dag de werkplaats schoon en doen nog allerlei andere klusjes.”

Meneer Feijen knikte. „Dan zijn jullie harde werkers die ik goed kan gebruiken. Als jullie je toch nog bedenken en me de rest van de ochtend, en morgen willen helpen met het inrichten van de zaak, zorg ik dat jullie genoeg benzine krijgen voor een half jaar varen.”

„Voor een half jaar? Afgesproken!” zei Sietse zonder met Hielke te overleggen.

Hielke keek ook tevreden en wreef in zijn handen. „Zullen we dan vragen of onze vrienden Louw en Kees ons willen helpen?”

„Dat zou fijn zijn,” antwoordde de nieuwe kruidenier. „Hoe meer mensen meehelpen, des te sneller zijn we open. En dat is fijn voor alle inwoners van Lenten. Ik maak een groot feest van de opening. Ik heb in de stad al drie winkels en in Rietdorp ook een. Dit wordt dus alweer mijn vijfde winkel. De zaken lopen voortreffelijk.”

„Wat leuk voor u,” zei Sietse. Hij wenkte naar Hielke. „We gaan Louw en Kees ophalen.” Daarna richtte hij zich weer tot de nieuwe kruidenier. „Misschien is het handig voor u om te weten dat Kees erg dol is op snoepen.”

Meneer Feijen schoot in de lach. „Dan zal ik hém als dank maar geen blikken benzine cadeau doen. Die krijgt hij vast niet door zijn keel. Kees krijgt van mij een paar zakken drop.”

Dat vond Sietse een goed plan.

HOOFDSTUK II

Gerben maakt zich zorgen om Piebe de Fisker en kruidenier Feijen wil Lenten veroveren

De twee jongens renden opgetogen naar huis en vertelden hun moeder over de komst van de nieuwe kruidenier.

Daarna gingen ze naar het boothuis, een soort watergarage voor de Kameleon, die via de achtertuin van de familie Klinkhamer te bereiken was.

Even later stuurde Sietse de boot onder de brug door en voeren de broers via de poldervaart in de richting van de Woudaap. Dat was de molen waar Kees Dijkstra met zijn ouders woonde. Zijn vader zorgde ervoor dat het overtollige water afgevoerd werd, zodat Lenten niet overstroomde.

Toen de tweeling een poosje op weg was naar de molen, zagen ze hun vriend Gerben Zonderland over de Polderdijk lopen. Gerben was de boerenknecht van Jellema en zijn vrouw. Hij beschouwde zichzelf als een grote grapjas, maar dit keer keek hij wat somber.

„Is er iets?” vroeg Sietse. „Geven de koeien opeens karnemelk? Of groeien er appels aan de aardappelplanten?”

Gerben schudde zijn hoofd. „Ha, ha. Probeer jij de leukste van Lenten te zijn? Nee, op de boerderij van Jellema loopt alles op rolletjes. Dat is het niet.”

„Waarom kijk je dan zo bezorgd?” wilde Hielke weten.

„Ik maak me zorgen om Piebe de Fisker,” gaf Gerben toe.

„Is er iets met hem gebeurd?” wilde Sietse weten. Hij voer meteen naar de dichtstbijzijnde aanlegsteiger, waar Hielke de boot afmeerde. Beide jongens stapten uit hun boot en liepen nieuwsgierig naar Gerben.

„Wat is er met Piebe?” vroeg Hielke. „Is hij ziek?”

Gerben haalde zijn schouders op. „Piebe komt altijd een paar keer per week met zijn roeiboot naar boer Jellema,” legde hij uit. „Hij heeft dan wat jerrycans bij zich om vers water te halen, want op het eiland is geen drinkwater aanwezig.”

Hielke knikte. Hij had Piebe de Fisker regelmatig bij Jellema gezien. Piebe was vroeger visser van beroep geweest. Hij had na de dood van zijn vrouw maar liefst acht kinderen opgevoed. Toen hij wat ouder werd, ging hij bij zijn oudste dochter, Rosalie wonen. Die had speciaal voor hem een kamer in de deel van haar boerderij gebouwd. Maar later wilde Piebe toch wel weer terug naar de woonark, die vlak bij het onbewoonde eiland lag, ver buiten het dorp. Daar woonde hij nu helemaal in z’n eentje.

Sietse snapte nog weinig van Gerbens zorgen. „Wat is het probleem? Het is toch prima dat Piebe bij Jellema water komt halen?”

„Zeker,” knikte Gerben, „maar hij is vanochtend niet geweest. Dat vind ik raar.”

„Zou hij een ander adresje hebben waar hij vers water haalt?” vroeg Hielke zich af. „Misschien is er wel een boerderij dichterbij waar hij vers water mag halen. Hij wordt toch een jaartje ouder. En om telkens van zijn eiland naar Jellema te varen, valt voor zo’n man niet mee.”

„Dat zou kunnen,” knikte Gerben. „Ach, er zal ook wel niets aan de hand zijn. Die Piebe redt zichzelf wel. Hij loopt niet in zeven sloten tegelijk.”

Daar was Sietse het roerend mee eens. „Bij dat eiland zijn hoogstens drie sloten.”

Gerben liep intussen door in de richting van boer Jellema. „Ik ga straks bij jullie vader op bezoek. Twee paarden zijn toe aan nieuwe hoefijzers.”

De tweeling liep naar de Kameleon. Hielke maakte het touw waarmee de boot vastlag, los, waarna Sietse de Kameleon weer keurig in de goede richting manoeuvreerde.

Ze gingen verder naar Louw en Kees, maar de mededeling van Gerben zat Sietse onderweg toch een beetje dwars. „Hielke, misschien is er wél iets ergs met Piebe gebeurd.”

„Maak je niet druk,” vond Hielke. „Ik denk dat het wel meevalt. Piebe kan heel goed zwemmen, dus als hij in het water is gevallen, redt hij zichzelf heus wel.”

„Je zult wel gelijk hebben,” meende Sietse. Hij voer verder om zijn vrienden op te halen.

Nadat ze Louw Vrolijk hadden opgepikt, zagen ze even later dat Kees in de buurt van de molen aan het vissen was.

„Bijten ze vandaag nog een beetje?” vroeg Sietse.

Kees schudde zijn hoofd. „Ik heb nog niets gevangen.”

„Kom dan maar mee,” stelde Sietse voor.

„We gaan de nieuwe kruidenier helpen met het inrichten van zijn zaak,” vertelde Hielke. „We moeten levensmiddelen in de schappen zetten. Als beloning krijgen we benzine voor de boot. Aardig, hè?”

Kees haalde zijn neus op. „Benzine cadeau? Dat is toch helemaal niet lekker? Dan kunnen we beter op het meer gaan varen.”

„Maar jij krijgt iets te snoepen, hoor,” verklapte Hielke. „Dat heeft die nieuwe kruidenier beloofd.”

„Echt waar?” Kees begon breed te grijnzen. „Dan help ik graag mee.”

Hielke vertelde onderweg dat kruidenier Feijen een sympathieke man was. „Hij wilde alles over onze Kameleon weten en heeft zelf ook veel verstand van boten.”

Na een uur meerde Hielke de boot aan en liepen de jongens door de Dorpsstraat naar hun tijdelijke baantje. Meneer Feijen en de chauffeur waren net bezig dozen op een karretje te zetten.

De nieuwe kruidenier zwaaide toen het viertal aan kwam lopen. „Wat fijn dat jullie er zijn. Jullie twee zijn vast Louw en Kees,” wees Feijen naar de vrienden van de schippers. „Loop maar mee naar binnen. Dan zal ik uitleggen wat er allemaal moet gebeuren.”

De jongens liepen achter meneer Feijen aan. Achter in de winkel was een kamertje met in het midden een tafel met zes stoelen. Ook was er een zwaar eiken bureau, dat tegen de muur stond.

„Wat een mooie ruimte,” vond Louw.

„Hier houd ik mijn administratie bij,” vertelde meneer Feijen. „En als ik vrienden zoals jullie op bezoek krijg, kunnen we hier gezellig gaan zitten. Neem plaats en doe alsof jullie thuis zijn. We drinken eerst iets lekkers. Pas daarna gaan we hard aan het werk.”

„Goed idee, dat we eerst iets lekkers krijgen,” vond Kees. Hij bewonderde intussen het grote bureau en wilde een van de laatjes opentrekken.

„Dat moet je niet doen,” waarschuwde meneer Feijen. „Daar zitten spullen van mij in.”

„Sorry,” verontschuldigde Kees zich. „Ik wou even kijken hoe dik het hout is.”

„Is al goed,” zei meneer Feijen. „Ik vind bijna alles goed, als je maar uit de laatjes van mijn bureau blijft.” Hij liep naar de winkel en haalde een fles frisdrank uit een krat. Hij pakte een paar glazen uit het kastje dat aan de muur van zijn kantoor hing, en schonk ze vol.

„Gaat u hier ook wonen?” vroeg Sietse zich af.

„Nee. Dat is niet nodig. Ik blijf in de stad wonen. Ik werk hier wel in het begin, samen met een van mijn dochters. Yvonne is dertien jaar en wil de hele vakantie hier komen werken. Zij komt straks ook nog helpen met het vullen van de schappen. In de andere zaken werken broers of zonen van mij. Over een paar maanden kan ik het regelen van de inkoop en alle andere zaken waar een kruidenier mee te maken krijgt met een gerust hart overlaten aan een van mijn familieleden. Als het dan lekker loopt, kan ik er zelf wat vaker met mijn boot op uit trekken. Wat dat betreft, heb ik dezelfde verslaving als jullie.” Meneer Feijen knipoogde naar de tweeling. „Ik ben dol op boten en varen. Ik heb een supersnelle motorboot. Zullen we een keer een wedstrijd doen?”

„Afgesproken,” zei Sietse met een stralende lach. In het verleden waren er meer mensen geweest die dachten een snelle boot te hebben, maar dan stonden ze na afloop van hun verloren wedstrijd versteld van het grote vermogen van de Kameleon.

„Maar wat gebeurt er als er geen mensen naar uw winkel komen?” temperde Hielke het optimisme. „Moet u dan uw winkels en de boot verkopen?”

„Daar ben ik niet bang voor.” Meneer Feijen begon te lachen en grijnsde naar de chauffeur van de vrachtwagen.

„Alles wat meneer Feijen aanraakt, verandert in goud,” wist de chauffeur. „Hij is een prima zakenman, dat kan ik jullie verzekeren.”

De nieuwe kruidenier gebaarde dat de chauffeur niet moest overdrijven.

„Nee, het mag best wel eens gezegd worden,” vond de chauffeur. „U hoeft niet zo bescheiden te doen. Ook in Lenten zal de zaak gaan lopen als een trein. Let maar op mijn woorden.”

„We zullen wel zien.” Meneer Feijen stond op en liep naar de winkel.

De jongens volgden zijn voorbeeld.

In de winkel kregen de vier vrienden eerst uitleg over de te verrichten werkzaamheden en daarna gingen ze hard aan het werk.

De nieuwe kruidenier ging intussen naar buiten. Daar pakte hij een steekkarretje uit de vrachtwagen. Hij stapelde er dozen met allerlei producten op en duwde het karretje weer naar binnen.

De jongens pakten de zware dozen uit en zetten de artikelen in de schappen.

Hielke bukte zich om spullen in het laagste schap te plaatsen. Toen hij rechtop ging staan, keek hij toevallig naar buiten en zag dat kruidenier Zijlstra tegenover de nieuwe winkel boos uit het raam keek. „Wel naar als straks geen mens meer naar Zijlstra gaat,” vond hij.

Zijn broer haalde zijn schouders op. „Je kunt toch gewoon in beide winkels boodschappen blijven doen?”

„Goed idee. Dat zal ik mijn moeder ook voorstellen,” merkte Kees op. „Dan krijg ik dubbel zo veel te eten. Daar ben ik niet vies van.”

Meneer Feijen kwam intussen weer met nieuwe dozen de winkel in en ving flarden van het gesprek op. „Ik gun mijn concurrent het beste. Als Zijlstra bang is dat hij geen klanten meer krijgt, moet hij maar zorgen dat hij veel reclame voor zijn zaak maakt. Ik denk tenminste aan de inwoners van Lenten en zal daarom al mijn artikelen tegen lage prijzen aanbieden.”

Na een poos kwam er een meisje de winkel in. „Hoi, pap. Ik ben net met de bus vanuit de stad aangekomen.” Ze keek rond. „Wat wordt de winkel al mooi.”

„Ja hè, Yvonne? Als alles meezit, kunnen we over een paar dagen al open. Dat heb ik dan mede te danken aan deze vier kanjers,” wees meneer Feijen naar zijn tijdelijke personeel.

Yvonne stelde zich voor aan de jongens. „Zal ik dan maar meteen meehelpen?” vroeg ze, zonder op een antwoord te wachten. „Ik ben tenslotte niet voor niets hiernaartoe gekomen.” Ze stroopte de mouwen van haar jurk op en pakte een doos met blikken groente uit. Die stapelde ze naast de schappen op, zodat er een torentje van blikken ontstond. „Dat staat leuk, hè?” Yvonne vertelde intussen dat ze later ook een kruidenierszaak wilde beginnen. „En anders neem ik de zaak van mijn vader hier in Lenten over. Maar dan moet het wel goed gaan lopen.”

„Als ik zie hoeveel keus jullie hebben, denk ik dat het heel druk gaat worden,” vermoedde Sietse.

„Mooi.” Yvonne wreef in haar handen. „Dan ga ik later flink uitbreiden en maak ik er een nog grotere zaak van. Dan heb ik veel personeel nodig. Komen jullie dan bij me werken?”

Hielke en Sietse schudden nee. „Wij worden later smid. We nemen de zaak van onze vader over. Dat hebben we al lang geleden afgesproken.”

„Maar ik wil wel, hoor,” zei Kees. „Maak ik van mijn hobby mijn beroep.”

„Daar hou ik je aan,” lachte Yvonne.

Na een hele ochtend hard werken, mochten de vier jongens als voorlopige beloning een grote zak met allerlei soorten snoep vullen. „Aardige man hè, die Feijen?” vond Sietse. Daar waren Hielke, Louw en Kees het roerend mee eens.

HOOFDSTUK III

De schippers gaan op het eiland op onderzoek uit en Sietse komt in grote moeilijkheden

Louw en Kees liepen met de tweeling mee naar huis om daar te gaan eten.

Moeder Klinkhamer had, zoals elke dag, weer voor een heerlijk maal gezorgd. Ze roerde met twee grote lepels sla, tomaat, eieren en komkommer door elkaar. Daarna voegde ze er twee eetlepels mayonaise aan toe. Verder had ze aardappelen gekookt en gekruide varkenslapjes gebakken.

Vader Klinkhamer kwam net uit de smederij. Hij waste goed zijn vuile handen, die onder het vet zaten, voordat hij aan tafel ging.

Moeder schepte het eten op en iedereen genoot van de heerlijke maaltijd.

Hielke en Sietse vertelden over hun ontmoeting met Gerben en over de komst van de nieuwe kruidenier.

Hun moeder zag het wel zitten om meer keus te hebben. „Wat vind jij van een tweede zaak in ons dorp?” vroeg ze aan haar man.

„Ik vind alles prima,” zei hij, „zolang die nieuwe kruidenier maar geen hoefijzers verkoopt.” De smid at wel, maar keek intussen wat afwezig voor zich uit.

„Zijn er soms problemen op de zaak of vind je het eten niet lekker, Evert?” wilde de moeder van de tweeling weten.

„Eh, nee, ja.” De dorpssmid bleef wat glazig voor zich uit kijken.

„‚Eh, nee, ja?’ Waar ben je toch met je gedachten?” vroeg moeder Klinkhamer bezorgd.

„Gerben was vanmorgen met Bles en Jannes bij mij,” begon de dorpssmid. „Die moesten nieuwe hoefijzers hebben. Gerben vertelde dat hij zich zorgen maakte over Piebe de Fisker, maar nadat hij onze jongens was tegengekomen, was hij wat gerustgesteld. Het schijnt dat Piebe vanochtend niet is komen opdagen om vers water bij boer Jellema te halen, terwijl hij dat al jaren heel trouw doet. Volgens Gerben zou er met Piebe niet snel iets naars gebeuren, maar mij zit het niet helemaal lekker. Die Piebe is niet meer de jongste. Er zal hem toch niets overkomen zijn?”

Moeder Klinkhamer keek ernstig. „Misschien heeft Piebe wel een ongeluk gehad en ligt hij gewond op het eiland. Dan is er niemand om hem te helpen. En als hij ziek is, kan hij ook niet de dokter bellen. Er is op het eiland geen telefoonaansluiting.”

„Ach, misschien logeert Piebe wel een poosje bij zijn oudste dochter en heeft dat vergeten te melden bij de Jellema’s,” bedacht Hielke.

„Zullen wij na het eten anders voor de zekerheid op onderzoek uit gaan?” stelde Sietse voor.

Zijn vader en moeder vonden dat een goed idee. Ook de andere drie jongens knikten.

„Dan varen we snel naar het eiland van Piebe en weten we meteen wat er aan de hand is.”

Moeder Klinkhamer ruimde de tafel af en pakte schaaltjes en lepels. „Ik hoop dat jullie hem vinden, maar wees wel voorzichtig.”

„Komt goed, mam,” stelde Sietse zijn moeder gerust.

Na het toetje, dat uit een bakje vanillevla bestond, liepen de jongens naar de boot.

Sietse gaf meteen vol gas en ging onder de brug door, via de poldervaart naar het meer van Lenten.

„Als hij een ongeluk op het eiland heeft gehad, moeten we hem misschien wel naar het ziekenhuis in de stad brengen,” bedacht Louw. „Piebe is een grote en sterke man. Hoe krijgen we hem dan in de boot?”

„Dat zien we dan wel‚” zei Sietse. „We zijn met z’n vieren. Dus als het moet, gaat het zeker lukken om Piebe in onze Kameleon te tillen.”

Na een poosje varen kwamen ze in de buurt van de woonark van Piebe.

Hielke pakte de verrekijker uit het kastje onder de bank. Hij tuurde door de kijker en zuchtte. „Die woonboot ziet er erg verlaten uit. Ik denk dat Piebe er niet is.”

„Misschien doet hij een dutje na het eten,” zei Kees. „Dat doet mijn vader ook altijd.”

De oude woonark was zo groen als gras en zag er goed onderhouden uit.

Piebe had zijn huis vorig jaar nog strak in de groene verf gezet.

Sietse voer naar de woonark. Hielke knoopte een touw aan de reling vast.

Sietse en Hielke keken elkaar zwijgend aan en sprongen op de woonark. De andere twee jongens volgden hen.

Kees riep: „Hallo, Piebe! Bent u thuis? Kunnen we een lekker visje komen eten?”

Er kwam geen antwoord.

Louw rukte aan de deur van het woonverblijf, maar die zat op slot. Aan de achterkant van de boot zaten ook raampjes, maar de gordijnen waren dicht.

„Zou Piebe toch weer verhuisd zijn?” vroeg Sietse zich af.

„Waarom zou hij dat doen?” stelde Hielke een wedervraag. „Hij woont hier wel afgelegen, maar het is een prachtige plek. Bovendien heeft hij op deze boot zijn acht kinderen opgevoed, voordat ze het huis uit gingen.”

Sietse schoot in de lach. Hij keek nog eens naar de boot Het was niet zo’n heel kleine woonark, maar om er met tien man in te wonen: dat leek hem toch wel erg krap. „Volgens mij zaten ze dan met z’n allen bij elkaar op schoot,” grinnikte hij.

Hielke keek rond. Het eiland werd omgeven door een grote rietkraag. Er stonden veel bomen en de vogels zongen luid. De zonnestralen maakten het uitzicht over het onbewoonde eiland nog mooier en helderder.

„Eigenlijk is het doodzonde dat niet meer mensen van dit eiland genieten,” meende Kees. „Er groeien hier bosbessen en bramen. En er staan zelfs appelbomen. Mmm, dat ziet er allemaal heerlijk uit.”

Hielke was het met zijn vriend eens. „Ik ben hier nog niet zo vaak geweest, maar het ziet er prachtig uit. Het is gek dat dit een onbewoond eiland is. Dat ze hier geen huizen bouwen.”

Sietse knikte. „Maar we gaan eerst op zoek naar Piebe de Fisker. Kom mee!”

Een deel van het eiland was praktisch onbegaanbaar. Er groeide veel riet en het leek op sommige plekken net alsof de bodem steeds zachter werd.

„Ik wijs jullie hoe we moeten lopen,” zei Sietse stoer. Hij baande zich een weg door met zijn handen riet en takken van zich af te duwen. „Piebe, waar bent u?” riep hij herhaalde malen, maar er kwam geen antwoord.

„Straks zoeken we tot we een ons wegen en is Piebe intussen gezellig bij iemand op de koffie,” veronderstelde Kees.

„Dat hoop ik dan maar,” meende Louw. „Dan is er ook niets ernstigs met hem gebeurd.”

Sietse wenkte hen. „Kom op, doorlopen. We moeten hem vinden.” Maar opeens zakte hij met zijn klompen een eindje in de modder weg, alsof de bodem onder zijn voeten verdween. „Hé, wat is dat?” Hij voelde dat zijn voeten verder weggleden in de blubber. „Help!” riep hij. Hij wankelde op zijn benen. „Wat is het hier modderig.” Hij wilde uit zijn klompen stappen, maar dat lukte niet meer. De zuigkracht van de modder was zo groot dat Sietse geen stap meer kon verzetten.

Hielke schrok. „Ik kom je helpen!”

Sietse trok een verbeten gezicht toen hij zijn benen tevergeefs probeerde te bewegen. „Schiet op, dan.”

Hielke werd lijkbleek. „Ik trek je uit de modder!”

Maar Kees hield zijn vriend tegen. Hij overzag de benarde situatie waarin Sietse zich bevond. „Niet doen. Dadelijk zak jij zelf ook weg. Dan zijn we nog verder van huis. Dit is vast een moeras. Dit is levensgevaarlijk.”

„Een moeras?” Sietse keek benauwd. Hij kon zijn benen echt niet meer bewegen. Ook hij werd lijkbleek en de tranen sprongen in zijn ogen. „Ik zit muurvast. Ik kom er niet meer uit.” Sietse strekte zijn armen. „Trek me eruit!” schreeuwde hij. „Nu. Toe dan! Dadelijk is het te laat. Doe iets!”

Hielke ging op de rand van het pad en het moeras staan en maakte zich zo lang mogelijk, maar hij kwam een halve meter te kort om de armen van Sietse te bereiken en hem uit het moeras te trekken.

Sietse besefte dat hij langzaam steeds verder weggleed en raakte nu echt in paniek. „Schiet op!” Sietse zag zijn knieën in de modder verdwijnen. „Straks zak ik helemaal naar de bodem. Doe wat!” riep hij fel uit. Hij keek rond, maar kon zich nergens aan vastgrijpen.

„Ik heb langere armen dan Hielke,” meende Louw. Hij ging op de grond liggen. De andere twee jongens hielden hem aan zijn benen vast, zodat Louw niet in het moeras kon vallen. Louw rekte zich helemaal uit, maar ook hij kon de arme Sietse net niet bereiken.

„Help me dan!” riep Sietse wanhopig. Hij was nu al tot aan zijn dijen weggezakt en stak met zijn armen en buik nog net boven het moeras uit.

Hielke rende naar een boom. „Ik pak een tak.” Hij trok heel wild aan een tak, maar die was zo stevig dat hij niet afbrak.

„Kom helpen‚” beval Hielke Louw en Kees. Met z’n drieën rukten ze wild aan de lange tak. Uiteindelijk lukte het ze toch om de tak van de boom af te breken. Krrrak! klonk het. Hielke rende met de tak terug naar het moeras. Louw en Kees hielden hem samen vast aan zijn linkerarm. Met zijn rechterhand stak Hielke de tak in de richting van Sietse. „Grijp je vast,” riep hij.

Sietse kreunde en steunde, en greep na een uiterste krachtsinspanning het uiteinde van de tak vast. „Trekken, snel!”

Hielke deed zijn best. Doordat Sietse noodgedwongen ook hard trok, liet Hielke de tak een beetje uit zijn hand glippen. „Dit lukt echt niet,” besefte hij. „Ik moet beide handen gebruiken,” bedacht hij toen. „Hou me vast om mijn middel,” zei hij tegen zijn twee helpers, „anders val ik ook in het moeras.” Maar wat Hielke ook probeerde, het lukte niet om Sietse uit zijn benarde situatie te bevrijden. Uiteindelijk glipte de tak helemaal uit zijn handen. Hielkes hart bonsde in zijn keel. „Nee, hè.” De tranen sprongen in zijn ogen.

Langzaam verdween een deel van de tak in het moeras. Sietse zat nu tot aan zijn middel in de modder. Hij begon zacht te snikken. „Ik kom hier nooit meer uit. Hielke, jij mag al mijn spullen hebben als ik hier verdrink. Ook de Kameleon is voor jou,” voegde hij eraan toe.

„Wat een flauwekul.” Hielke gaf de moed nog niet op en rende weg.

„Laat jij je broer in de steek?” vroeg Kees zich verbaasd af. „Dat kun je niet maken!” Hij keek machteloos toe hoe Sietse in het moeras lag te worstelen.

„Blijf hier!” schreeuwde Louw.

„Nee,” riep Hielke kortaf. Hij rende op zijn klompen zo hard hij kon.

„Wat ga je dan doen?” vroeg Louw.

„Ik ga naar de boot!”

„Naar de boot?” De stem van Sietse werd steeds zachter.

„Wacht maar!” Even later kwam Hielke terug met een heel lang touw. Dat had hij uit het kastje onder de bank van de Kameleon gepakt. Hij gooide het uiteinde naar Sietse. „Grijp dat touw vast!”

Sietse greep met twee handen naar het touw.

„Maar hoe krijgen we Sietse nou uit het moeras?” wilde Louw weten. „Hij zit muurvast. Wij hebben zelfs met z’n drieën nog veel te weinig kracht om Sietse eruit te halen.”

Hielke rende zonder te antwoorden terug naar de boot. Er moest nu snel iets gebeuren, anders zou Sietse helemaal in de modder verdwijnen. Hielke bond het andere uiteinde van het touw aan de achterkant van de Kameleon vast, ging voor de verandering zelf achter het stuur zitten en gaf gas. Hielke liet de motor langzaam op gang komen. Het touw kwam steeds strakker te staan. Beetje bij beetje kwam de Kameleon in beweging.

Louw en Kees riepen: „Ga door, Hielke.” Ze zagen dat Sietse een klein beetje omhoog werd getrokken.

Hielke gaf steeds meer gas, totdat de motor van de Kameleon op volle toeren draaide. Langzaam maar zeker trok de Kameleon de arme Sietse steeds verder het moeras uit.

„Blijf trekken!” schreeuwden Kees en Louw. Ze juichten toen ze zagen dat Sietse bijna op het droge was getrokken.

Sietse haalde opgelucht adem. Na vijf minuten lag hij op het pad bij het moeras. Sietse hijgde alsof hij net een marathon had gelopen. Hij zat helemaal onder de modder. Zijn klompen waren door zijn gespartel van zijn voeten geschoten en in het moeras verdwenen.

Hielke sprong uit de Kameleon en rende bezorgd op zijn broer af. Die lag uitgeput op de grond. „Doe maar rustig aan hoor, broertje,” troostte Hielke.

Kees en Louw haalden intussen een deken en een fles water uit het kastje van de Kameleon. De deken sloegen ze om de dodelijk vermoeide Sietse heen.

Sietse nam een paar slokken water en kwam langzaam tot rust. „Zo’n raar avontuur heb ik nog nooit beleefd,” gaf hij toe.

Na een kwartier waren Sietse en de drie andere jongens van de schrik bekomen.

„We gaan nu meteen naar huis,” meende Hielke. Hij keek zijn broer vol medelijden aan. De blauwe overall van Sietse was veranderd in een bruine, modderige zandzak. „Dan kun je je wassen en vragen we meteen of de dokter langs kan komen. Misschien word je hier wel doodziek van.”

Maar Sietse schudde zijn hoofd. „Ik ben alleen een beetje moe. Ik hoef niet naar huis. We zijn op zoek naar Piebe. Misschien heeft hij die hulp veel harder nodig dan ik.”

HOOFDSTUK IV

Piebe voelt zich als een gevangen vis in het net en Sietse bedenkt een plan

„We kunnen ook morgen op zoek gaan naar Piebe,” stelde Louw voor. „Jij moet echt naar huis, Sietse. Met Piebe is heus niets aan de hand.”

„Oké, ik geef toe dat ik erg geschrokken ben, maar nu gaat het al weer stukken beter,” reageerde Sietse eigenwijs.

Kees schoot in de lach. „Maar je ziet er echt niet uit. Als we iemand tegenkomen die jou ziet, krijgt die persoon vast een hartaanval. Je lijkt wel op een bruin moerasmonster.”

„Daar weet ik wel wat op,” zei Sietse, terwijl hij zijn overall begon uit te trekken. Op zijn gezicht verscheen gelukkig weer een glimlach. „Als jullie even mijn overall in het water wassen en uitwringen, dan neem ik een duik in het meer. Dan ben ik meteen schoon.”

Hielke en de twee vrienden keken stomverbaasd naar Sietse, die in zijn nakie het water in dook.

Toen hij twee tellen later weer uit het water kwam, leek Sietse weer precies op zijn tweelingbroer. Die was nog bezig om samen met Kees en Louw de overall goed uit te wringen.

Sietse kleedde zich aan en wilde even langs de oever in de zon zitten. „Dan droogt mijn kleding een beetje op. Anders word ik vast ziek. En dat mag niet, want we zijn op zoek naar Piebe en morgen wil ik het karwei in de kruidenierszaak afmaken.”

Hielke knikte. „Dan kunnen we een half jaar met de Kameleon vooruit.”

De jongens gingen gezellig bij Sietse zitten.

„Het is wel duidelijk dat Piebe niet op dit deel van het eiland is,” constateerde Hielke. „We hebben geroepen en zelfs geschreeuwd. Als hij hier in de buurt zou zijn, had hij allang gereageerd.”

„Dus lopen we dadelijk naar de andere kant,” stelde Sietse voor. Hij stond op en wilde al voorop gaan.

Daar stak zijn broer een stokje voor. „Dit keer loop ik voorop. We moeten goed uitkijken, je weet maar nooit.”

Onderweg was het moeras avontuur van Sietse nog steeds het onderwerp van gesprek.

„Dacht je echt dat je er nooit meer uit zou komen?” wilde Louw weten.

„Daar was ik wel even bang voor,” bekende Sietse. „Maar dankzij jullie en de Kameleon is alles toch weer goed ge…”

„Ssst,” onderbrak Hielke zijn broer. „Wees eens stil. Ik hoor iets.”

„Dat klopt. Dat was jouw broer,” zei Kees.

Hielke zuchtte. „Dat bedoel ik niet. Ik hoorde iets bij de rietkraag.”

„Dat was vast een vogel die uit het riet omhoogvloog,” vermoedde Louw.

„Nee, het was net alsof ik iémand hoorde,” meende Hielke.

„Dat zou gemakkelijk kunnen,” vond Kees. „Dat zijn wij.”

„Nee.” Hielke schudde ongeduldig zijn hoofd en gaf Kees een stomp. Hij spitste zijn oren. „Het lijkt wel op een zacht gekreun.”

De jongens liepen voorzichtig op het geluid af.

„Nu hoor ik het ook,” zei Sietse.

Hielke duwde enkele takken van struiken opzij en keek goed rond. Eerst zag hij nog niets opmerkelijks, maar nadat hij door het struikgewas heen was, kreeg hij zicht op de oever. Hij deed een afschuwelijke ontdekking. „Kijk, er ligt iemand half in het water!” gilde hij. „Piebe!”

De vier jongens gingen snel op de man af. Het was inderdaad Piebe de Fisker. Hij heette eigenlijk De Jong, maar had zijn bijnaam te danken aan het feit dat hij vroeger visser was geweest (Fisker is Fries voor ‚visser’.) Piebe was een grote man. Je kon zien dat hij bijna zijn hele leven buiten had doorgebracht, want zijn gezicht was sterk verweerd door de zon en de wind. Verder had Piebe kort, grijzend blond haar. Hij zat met allebei zijn benen en een arm helemaal verstrikt in de fuiken, die hij zelf had uitgezet.

Piebe haalde opgelucht adem en praatte zacht „Meestal stel ik mijn rust op prijs, maar nu vind ik het erg fijn om mensen te zien. Ik kan geen kant op,” kreunde hij. „Ik voel me net een ingeblikte makreel. Ik lig hier al vanaf vanochtend vroeg. Ik wilde vandaag juist naar boer Jellema om de jerrycans te vullen met vers water, want dat is hier op het eiland niet aanwezig. Toen ik wilde kijken of er vissen in mijn fuiken zaten, gleed ik uit. Ik kwam met mijn benen vast te zitten in die rotnetten. Toen ik me los wilde rukken, zat ook mijn arm vast. Daarom zat er niets anders op dan wachten op hulp. Ik had niet gedacht dat er vandaag nog iemand naar het eiland zou komen om mij te zoeken. Wat een geluk dat jullie er zijn. Jullie zijn echte helden,” meende de visser. „Hoe wisten jullie dat ik hier lag?”

„Dat wisten we niet,” bekende Sietse. „Maar omdat u vanochtend niet bij boer Jellema bent geweest, maakten wij ons zorgen.”

„Ik ben blij dat jullie me losmaken, want ik heb het heel erg koud.” Piebe rilde over zijn hele lichaam.

Hielke pakte uit de zak van zijn overall een zakmes, dat hij altijd bij zich droeg. Daarmee sneed hij het touw van de netten kapot. Er zaten ook heel wat vissen in het net. Die haalde Hielke eruit en hij legde ze op het droge.

Na een poosje was Piebe bevrijd uit de fuiken. De jongens trokken hem voorzichtig aan zijn armen op het droge.

„Laat me hier maar even rustig zitten,” hijgde Piebe. „Ik heb sinds vanochtend vroeg niet meer gelopen. Ik heb last van stijve spieren.”

„We dragen u wel terug naar de woonark‚” stelde Sietse voor. „We zijn toch met z’n vieren.”

„Dat is fijn! Nou, voorlopig hoef ik me niet meer te wassen. Ik kan even geen water meer zien,” zei Piebe, die zijn gevoel voor humor al weer snel terugkreeg. Zijn blik dwaalde af naar Sietse. „Wat is er met jou gebeurd?” Het was Piebe niet ontgaan dat hij niet de enige was met een nat pak. De overall van Sietse was nog steeds niet helemaal droog.

„Ik was in het moeras terechtgekomen,” zei Sietse, die voorzichtig op zijn blote voeten liep, nadat hij zijn klompen had verloren. „Maar Hielke heeft me er met behulp van de Kameleon nog net op tijd uit kunnen trekken.”

„Dan mag je je broer en je trouwe boot wel dankbaar zijn,” meende Piebe. „Dat moeras is een verraderlijk stukje natuur. Ik heb wel eens overwogen er een groot hek omheen te zetten, maar zolang er hier nooit mensen komen, is dat eigenlijk niet nodig.” Piebe maakte zich zorgen om Sietse. „Moet je niet naar de dokter om je na te laten kijken?”

„Nee hoor,” deed Sietse stoer. „Ik voel me best. Maar is met u alles wel in orde?”

„Ja hoor, niets ernstigs. Ik ben alleen erg stijf en ik heb het ook wel koud. Jongeren herstellen blijkbaar veel eerder dan mensen die een beetje op leeftijd worden,” concludeerde Piebe met een zucht.

Het gezelschap schuifelde intussen langzaam in de richting van de woonboot van Piebe. Vlakbij stond een tafel met een grote stoel en diverse visstoeltjes. De jongens zetten Piebe voorzichtig neer in de grote stoel.

Hij was opgelucht. „Wat heerlijk dat ik eindelijk weer kan zitten. Ik dacht even dat mijn laatste uurtje geslagen had. Dat komt ervan als je zo’n eigenwijze oude kerel als ik bent. Ik had natuurlijk ook bij Rosalie kunnen blijven. Zij heeft nog wel speciaal voor mij een kamer in een van de verlaten stallen op haar boerderij gemaakt. Ik had er een heel fijne tijd, maar het begon na een poosje toch weer te kriebelen bij mij.”

„U had toch geen last van hoofdluis?” vreesde Kees.

„Nee.” Piebe schudde zijn hoofd en staarde voor zich uit. „Ik had heimwee naar mijn woonark en dit eiland. Heerlijk, die vrijheid en die rust.” Hij zuchtte weemoedig. „Ik heb het vroeger zeker niet altijd gemakkelijk gehad. In de winter sneed ik riet om nog wat extra centen te verdienen. In de zomer heb ik veel gevist. Dat waren al met al mooie tijden. Ik wil nu nog steeds dolgraag op het eiland blijven, maar het valt me toch wel steeds zwaarder om telkens naar boer Jellema te gaan voor vers water. En over water gesproken, jullie kunnen helaas geen pot thee zetten, want het water is inmiddels op.”

Sietse kreeg een idee. „Als u nu eens droge kleren aantrekt en de rest hout gaat sprokkelen,” zei hij. „Dan ga ik thuis een paar jerrycans met vers water halen. Dan maken we een kampvuur en kunnen we thee zetten en de vissen die in de fuik zaten, roosteren. Ik zal thuis gelijk zeggen dat we vanavond niet mee-eten.”

„Trek dan ook meteen nieuwe klompen en een schone overall aan,” zei Hielke.

Sietse knikte en voer even later in de richting van het dorp.

De drie achtergebleven jongens gingen meteen aan de slag met het sprokkelen van hout.

Toen de schipper van de Kameleon alleen thuiskwam, schrok zijn moeder zich een hoedje. Ze liet de wasmand uit haar handen vallen en er volgde een lawine aan vragen. „Wat is er aan de hand? Ben je in het water gevallen? Waar is Hielke? Er is toch niets ergs gebeurd? Hoe zit het met Piebe?” Ze nam Sietse van top tot teen op. „En waar zijn je klompen?”

„Rustig maar, mam. Ik zat even klem, raakte in paniek, voelde me een moddermonster en heb mijn klompen verloren. Maar nu is alles weer goed.”

„En Piebe?” vroeg zijn moeder, die nog weinig van Sietses verhaal snapte. „Hebben jullie hem gevonden? Gaat het goed met hem?”

Sietse knikte en stelde zijn moeder gerust. „We hebben Piebe uit zijn eigen fuiken bevrijd. Hij was nat en had het koud, maar het gaat nu al weer stukken beter met hem.”

„Gelukkig, en waar is je broer?” wilde moeder Klinkhamer weten.

„Hielke is op dit moment hout aan het sprokkelen samen met Kees en Louw. Daarna gaan ze een kampvuur maken. Dan gaan we straks op Piebes eiland vissen roosteren. Ik kom even een paar jerrycans met vers water halen, zodat we ook thee kunnen zetten. We eten dus straks niet mee met jullie.”

„Mooi is dat,” zuchtte zijn moeder.

„Ach, dan kunt u vanavond toch lekker romantisch dineren met vader?” stelde Sietse voor en hij liep snel naar boven. Hij kleedde zich om, haastte zich weer naar beneden en trok zijn nieuwe klompen aan.

Op weg naar de Kameleon liep Sietse door de smederij. Daar was zijn vader ijzeren beugels aan het lassen. In een hoek zag Sietse een paar lange ijzeren buizen op de grond liggen. Plotseling kreeg hij een heel slim idee. Sietse tikte zijn vader op de schouder. Die draaide het lasapparaat dicht en deed zijn laskap af.

„Pa, heeft u die ijzeren buizen ergens voor nodig?”

„Niet direct,” antwoordde de smid. „Hoezo?”

Sietse legde zijn vader uit wat hij van plan was.

„Ja, dat is goed,” knikte die, toen zijn zoon uitverteld was. „Maar dan heb je ook nog een grote hamer nodig en een paar koppelstukken om de buizen aan elkaar te maken. Ik zal alles voor je klaarleggen, zodat jullie het morgenochtend mee kunnen nemen.”

„Dank u wel, pap!” riep Sietse terwijl hij al in de Kameleon zat. Hij zwaaide naar zijn vader en gaf vervolgens vol gas.

„Doe Piebe de groeten,” riep zijn vader met luide stem, terwijl Sietse onder de brug door ging.

Terwijl hij naar het eiland van Piebe voer, zag hij van veraf enorme rookwolken. Mooi zo, dacht Sietse. Als ik er ben, is het eten bijna klaar.

Inderdaad, toen Sietse op het eiland verscheen, waren de eerste vissen al geroosterd.

„Je komt precies op tijd,” lachte Piebe. „Wat een timing.” Hij had vijf visstoeltjes om het kampvuur gezet.

Op het rooster lagen meer dan tien vissen te garen.

Piebe, die zich inmiddels had omgekleed, warmde zijn handen aan het smeulende vuur.

Kees was alvast begonnen met het oppeuzelen van de twee goudbruine vissen die hij op zijn bord had liggen.

Sietse keek de anderen geheimzinnig aan. „Piebe,” vroeg hij, „zou het niet veel handiger zijn als u niet een paar keer per week naar boer Jellema zou hoeven voor vers water?”

„Ja,” antwoordde Piebe. „Maar ik moet me toch kunnen wassen. En thee zetten…” Hij legde een vis die gaar was op zijn bord.

„Ik heb misschien wel een idee,” zei Sietse. „Ik zag net in de smederij een paar lange ijzeren buizen liggen. En van vader mogen we een paar koppelstukken hebben en een grote hamer lenen…”

„Ja, en?” vroeg Hielke, die nog niet begreep wat zijn broer bedoelde.

Piebe nam een hapje van de vis. Hij keek Sietse doordringend aan en knikte vervolgens. „Ik denk dat ik wel weet wat Sietse van plan is,” zei hij. „Jij bent een slimme kerel. Je wilt hier op het eiland een waterput slaan, nietwaar?”

„Inderdaad,” antwoordde Sietse. „Vader legt alle spullen die we nodig hebben, klaar. Dan kunnen we morgenochtend beginnen.”

„Goed idee,” complimenteerde Hielke zijn broer. Kees en Louw waren het daar helemaal mee eens.

Na het eten stond iedereen op en gingen ze op zoek naar een goede plek voor de waterput Na een half uur hadden ze een mooie open plek gevonden, waar de grond niet al te hard was.

„Hier moet het wel lukken,” besloot Piebe. „Morgen kunnen we hier lekker aan de gang. Laten we nu nog even gezellig bij het vuur een kop thee drinken.”

Even later zaten ze allemaal met een mok thee rond het kampvuur.

„Blijven jullie nog een poosje?” vroeg Piebe. „Ik vind het zo gezellig als er mensen op bezoek zijn. Het nadeel van wonen op een eiland is dat je soms dagenlang niemand tegenkomt. Vroeger vond ik dat niet erg, maar tegenwoordig voel ik me soms erg alleen.”

„Dat is inderdaad jammer,” meende Sietse. „Het eiland is prachtig, op het moerassige deel na. Het is zonde dat niet meer mensen hiervan kunnen genieten.”

„Ben ik helemaal met je eens. Jullie weten nog niet half hoe mooi de rest van het eiland is.” Piebe kreeg een idee. Hij ging terug naar zijn woonark en pakte uit een la van de kast in de woonboot enkele oude bonte zakdoeken. „Waarom zetten jullie geen speurtocht uit, dan kennen jullie dit eiland straks ook op je duimpje. Jullie binden aan de takken een stukje van de zakdoek, zodat jullie niet verdwalen. Als het goed is, kun je in ongeveer een uur het hele eiland verkennen.” Piebe wees. „Als je hier linksaf gaat, loop je een eindje langs de oever en bij een grote, dikke boom ga je naar rechts. Als je dan de paadjes volgt, kun je zo over het eiland zigzaggen.”

„Goed idee,” vond Sietse. „Loopt u ook mee?”

„Laat mij maar lekker hier. Kan ik nog een beetje bijkomen van mijn ongeluk met die stomme fuiken.”

Toen de jongens eindelijk terugkwamen, werd het langzaam donker. Piebe had het vuur intussen wat meer aangewakkerd.

De vier jongens waren na hun speurtocht bekaf, maar reageerden wel enthousiast.

„Wat is het hier mooi, Piebe,” zei Hielke. „Ik kan me goed voorstellen dat u hier nu al bijna uw hele leven woont. Prachtig!”

„Eigenlijk is het doodzonde dat hier nooit iemand komt,” meende Piebe, terwijl hij zijn handen warmde bij het vuur.

Sietse had een goed voorstel. „Waarom laten we niet meer kinderen genieten van dit eiland? Als er eenmaal een waterput is, kunnen hier makkelijk veel mensen naartoe komen.”

Louw was nieuwsgierig. „Hoe wou je dat doen? Wou je hutjes gaan bouwen?”

Sietse begon hardop te denken. „Ik heb gezien dat er een brede sloot dwars door het eiland loopt. Daar houden we een fierljepwedstrijd. Alle deelnemers moeten met een lange stok proberen droog aan de overkant te komen. De winnaar wordt de kampioen van Lenten. En we organiseren een overlevingstocht over het hele eiland. We zetten een tocht uit waarbij ze sloten moeten oversteken, in bomen moeten klimmen en met een kompas hun eigen weg moeten zoeken. Verder kunnen we onderweg allerlei spelletjes gaan houden. Zo kunnen we ze oude fietsbanden om een hoge paal laten gooien. Maar dan moeten we eerst een hek om het moeras maken, anders zakken er kinderen in weg.”

„Prima plan, dat hek,” meende Hielke. „Ik moet er niet aan denken dat er nog iemand in die blubber verzeild raakt.”

Kees was nog niet zo enthousiast over de plannen. „Het kan wel heel druk worden, want de meeste kinderen zullen door hun ouders naar het eiland worden gebracht.”

Piebe had daar al iets op bedacht „We gaan eerst een extra aanlegsteiger bouwen, zodat het eiland goed per boot bereikbaar is.” Hij liep naar zijn woonark. Daar haalde hij een blocnote met een pen. Die gaf hij aan Sietse. „Hier, schrijf jij alles maar op. Voor een aanlegsteiger hebben we veel houten palen en planken nodig.”

Sietse schreef het op. „Die moeten we bij timmerman Schaafsma halen. Zo’n aanlegsteiger kunnen we best met z’n vijven bouwen.”

Daar was iedereen het mee eens.

„Bij fierljepwedstrijden heb je lange stokken nodig. Daar zorg ik wel voor,” bood Louw aan.

„Die overlevingstocht moet het klapstuk van de dag worden,” meende Piebe.

„Die zetten wij uit,” zei Sietse, die naar zijn broer wees.

„Hoe noemen we de feestelijke dag?” vroeg Kees. „Overlevingstocht? Of: Leuke Activiteitendag?”

Daar was niemand kapot van.

„De naam moet uitnodigend zijn, zodat iedereen uit Lenten ernaartoe wil. Poe, wat moeilijk,” zuchtte Piebe. „Het moet toch een groot feest op dit eiland worden, voor jong en oud.”

„Noem het dan Het Grote Eilandfeest,” stelde Sietse voor.

Hielke klopte zijn broer op de schouder. „Dat is het.”

Sietses voorstel werd unaniem aangenomen.

„Mooi, dan gaan we nu naar huis,” besloot Hielke. „En morgenochtend gaan we meteen die waterpomp aanleggen. Dan kunnen alle kinderen tijdens Het Grote Eilandfeest van het water drinken, of zich ermee wassen als ze tijdens de overlevingstocht in de blubber vallen.”

„Hopelijk ben ik de eerste en de laatste geweest die in het moeras is gevallen,” blikte Sietse met een vermoeide lach terug.

Even later stapten de jongens tevreden in de Kameleon en voeren ze naar huis.

HOOFDSTUK V

Er is veel werk aan de winkel en is er iets aan de hand met meneer Feijen?

De volgende dag waren de Klinkhamertjes al vroeg uit bed. Na een paar boterhammen laadden ze vlug alle benodigde spullen voor de waterpomp in de Kameleon en gingen ze eerst Louw ophalen. Daarna voeren ze naar de Woudaap. Kees stond al buiten op ze te wachten en stak juist de laatste hap van een krentenbol in zijn mond. Met alle spullen erbij, pasten ze maar net met z’n vieren in de Kameleon. Ze voeren dan ook met een rustig gangetje richting Piebe’s eiland.

Daar aangekomen, stond Piebe ze al met een pot thee op te wachten. „Goedemorgen, jongens,” groette hij. „Fijn dat jullie er weer zijn. Kom, dan drinken we eerst een kop thee en gaan daarna aan de slag.”

Nadat de thee op was, laadden ze de Kameleon uit en liepen met alle spullen naar de plek die ze de vorige avond hadden uitgekozen.

Sietse raapte de hamer op en pakte een stuk pijp. „Hier, Hielke. Houd jij deze buis vast. Dan sla ik er met de hamer op.”

Met elke klap schoot de buis centimeters de grond in. Voor ze het wisten, was de eerste buis al bijna helemaal verdwenen en was het tijd om met een koppelstuk een tweede buis aan de eerste vast te maken. Hier moesten ze nog behoorlijk mee opschieten, omdat de zompige grond de buis al begon op te zuigen.

Na dik een uur hadden ze in totaal acht meter aan buizen de grond in geslagen en kon er vers water opgepompt worden.

„Dit is geweldig.” Piebe gaf de Klinkhamertjes een schouderklopje en haalde vervolgens vijf bekers uit zijn woonark. Hij hield ze een voor een onder de pomp, die door Sietse werd bediend. Hij gaf de gevulde bekers door aan Louw, Kees en Hielke. De laatste twee waren bestemd voor Sietse en Piebe zelf.

Ze dronken alle vijf hun beker in één teug leeg.

„Wat heerlijk,” vond Hielke. „Verser water bestaat niet.”

Na nog enige tijd te hebben nagepraat en te hebben genoten van het voortreffelijke water, vertrokken Kees, Louw, Hielke en Sietse weer. Toen ze wegvoeren, werden ze enthousiast door Piebe uitgezwaaid.

De vier voeren naar het boothuis en legden daar aan. Vervolgens liepen ze naar de winkel van Feijen toe. Vandaag zouden ze opnieuw flink aan de slag gaan bij de nieuwe kruidenier. Er moest nog veel werk verricht worden om de winkel op tijd in te richten, zodat de opening volgens planning kon doorgaan.

Meneer Feijen had zijn dochter Yvonne weer meegenomen. Ook de chauffeur van de vrachtwagen hielp goed mee. Iedereen stak de handen flink uit de mouwen.

Hielke en Sietse moesten de blikken met groenten en fruit in de schappen zetten. Kees en Louw waren in de weer met pakken suiker en rollen toiletpapier. Yvonne maakte met een natte dweil de gangpaden schoon. Daarna werden de koffie- en theeschappen ingeruimd en de schoonmaakmiddelen op hun plek gezet. De flessen melk en andere zuivelproducten werden in de koelvitrines geplaatst.

Toen ze na vier uur klaar waren, dronken ze allemaal wat fris in het kamertje achter de winkel.

„Geweldig,” complimenteerde meneer Feijen zijn tijdelijke personeel. „Nu kunnen we morgen al open.” Hij pakte een stift en een paar grote vellen gekleurd papier uit zijn bureaula. Woensdag a.s. feestelijke opening kruidenier Feijen! schreef hij met koeienletters op. De nieuwe kruidenier had een prachtig handschrift. Op andere vellen stond even later: De hapjes en drankjes staan klaar! Bodemprijzen! Uniek voor Lenten! en Profiteer van de stuntprijzen!

De dochter van Feijen blies ballonnen op. Sietse en Hielke hielpen haar. Ze werden met een touwtje aan het plafond vastgemaakt. Louw en Kees hingen intussen slingers op.

Op het moment dat Hielke een plakbandje van zijn broer kreeg om de aankondiging op de voordeur van de winkel te plakken, zag hij dat Zijlstra naar hem keek. De arme kruidenier schudde zijn hoofd en ging daarna weer aan zijn werk. „Ik hoop wel dat er ook mensen naar Zijlstra blijven gaan voor de boodschappen,” meende Hielke. „Ik vind het wel een beetje zielig voor hem.”

„Zielig?” Opeens stond meneer Feijen achter de tweeling. „Iedereen is vrij om waar dan ook zijn boodschappen te halen. Ik vind het zielig dat Zijlstra veel te duur is. Jullie betalen in Lenten al jaren veel te veel bij de kruidenier.”

Hielke haalde zijn schouders op. „Daar heb ik geen verstand van.”

Na een tijdje zag de winkel er feestelijk versierd uit. „Morgen om negen uur gaan we open,” zei de kruidenier. „We zijn er helemaal klaar voor.” Hij vroeg aan de jongens of ze zin in iets lekkers hadden.

„Ja, graag,” knikte Kees. „Wat is Feijen toch een aardige man,” fluisterde hij tegen zijn vrienden.

Yvonne maakte samen met haar vader in het keukentje heerlijke hapjes klaar.

Na de snacks werden de jongens bedankt voor hun inzet. Ze kregen heel veel geld in hun handen geduwd.

Hielke had er moeite mee. „Eigenlijk mogen we van onze vader en moeder nooit geld aannemen. We vinden het fijn om mensen te helpen; daar hoeven we echt niets voor te hebben.”

„Oké,” zei de kruidenier. „Dan niet.”

Kees verslikte zich bijna in het laatste gehaktballetje. Hij kon zijn teleurstelling niet verbergen.

„Dat is waar ook. Ik zou het bijna vergeten,” ging de kruidenier verder. „Ik kom mijn beloftes altijd na.” Hij verliet het pand.

„Wat gaat hij doen?” vroeg Hielke aan zijn broer.

„Geen idee. Kom, we gaan even naar buiten, een frisse neus halen.”

Toen de jongens op een bankje voor de winkel gingen zitten, kwam kruidenier Zijlstra eraan. Hij keek erg nors. „Dat jullie die bandiet helpen. Dat valt me erg van jullie tegen,” meende de kruidenier. „Ik had van de Klinkhamertjes een andere instelling verwacht.”

„Is iemand een bandiet als hij een winkel opent? Dat mag toch?” vroeg Sietse aan Zijlstra.

„Ja, dat mag, maar niet als hij daarmee zijn concurrent kapot wil maken. Ik heb toevallig van een oud-collega in de stad gehoord dat overal waar Feijen nieuwe winkels heeft opgestart, andere kruideniers binnen een paar maanden failliet zijn gegaan.”

„Misschien bent u dan te duur met uw boodschappen,” bracht Hielke voorzichtig in.

„Ik ben helemaal niet duur. Als ik nog verder zak met mijn prijzen, moet ik er geld op toeleggen. Zo goedkoop als Feijen zijn spullen verkoopt, dat kan eigenlijk niet. Volgens mij belazert hij de zaak.”

Hielke en Sietse wisten even niet wat ze op de beschuldigingen van Zijlstra moesten zeggen. De nieuwe kruidenier maakte op de tweeling een sympathieke indruk. Hij was volgens hen geen man die de boel voor de gek hield.

Zijlstra liep boos terug naar zijn winkel. Gelukkig had hij nu nog genoeg klanten, maar hoe zou dat zijn als de nieuwe kruidenier zijn deuren opende?

Na een half uur kwam Feijen weer terug. „Kijk eens wat ik buiten heb staan?” zei hij, toen hij de winkel weer betrad. De jongens liepen met hem mee. Er stonden maar liefst twintig jerrycans vol met benzine. „Als jullie geen geld voor benzine willen, dan doe ik het maar zo. Ik had jullie benzine beloofd, genoeg om een half jaar mee te varen. Als de benzine eerder op is dan zes maanden, geven jullie maar een gil. Maar volgens mij kom je hier een heel eind mee.”

Hielke en Sietse zetten grote ogen op. „Wat geweldig!”

Voordat ze de jerrycans naar de Kameleon brachten, kreeg Sietse een idee. Hij wees naar de aanplakbiljetten die meneer Feijen had gemaakt. „Wilt u misschien ook nog enkele vellen papier ophangen om reclame te maken voor Het Grote Eilandfeest? We organiseren dat feest binnenkort, met een soort overlevingstocht en een speciale fierljepwedstrijd. Daarmee kun je kampioen van Lenten worden. We hopen dat het heel druk wordt op het eiland van Piebe.”

„Het eiland van Piebe? Daar heb ik nog nooit van gehoord.”

„Piebe de Fisker is een oude visser. Hij woont daar in zijn woonboot. Het eiland is prachtig. Als we af en toe activiteiten op het eiland organiseren, kan iedereen genieten van de mooie natuur. Bovendien hebben we er vanmorgen een waterput geslagen, zodat we vers water op het eiland hebben.”

„Klinkt interessant,” vond de kruidenier. „En die Piebe, wil die graag op dat eiland blijven wonen? Ik bedoel: hij is al wat ouder, zei je toch?”

„Ja, maar volgens mij bevalt het hem goed, daar,” antwoordde Sietse. „Zeker nu hij die waterput heeft. Voorheen moest hij regelmatig naar boer Jellema om vers water te halen. Dat was wel zwaar voor hem. Maar nu kan hij zijn eigen water tappen.”

„Hm, interessant,” mompelde Feijen in zichzelf. Hij liep terug naar het kamertje achter de winkel, pakte zijn dikke stift en schreef met sierletters Spectaculaire speurtocht voor alle kinderen van Lenten op een groot vel papier. „Leuk zeg, dat er voor de jeugd van Lenten iets te doen is. Wanneer is het precies?”

„Volgende week zaterdag,” antwoordde Hielke. „En iedereen mag komen.”

„Mooi.” De kruidenier schreef verder: Volgende week zaterdag op het grote eiland van Piebe. Op andere vellen schreef hij: Het Grote Eilandfeest! Dit mag u niet missen! en: Wie wordt de kampioen van Lenten?

Daarna plakte meneer Feijen de grote vellen papier op een van de winkelruiten bij de ingang.

„Fijn,” meende Sietse. „Als morgen het dorp leegloopt voor de opening van de winkel, ziet iedereen dat het binnenkort weer groot feest is.”

„Zal ik op Het Grote Eilandfeest met een kraampje gaan staan?” stelde Feijen voor. „Dan verkoop ik er snoep.”

Kees zag dat wel zitten.

„Ik vind het best,” zei Sietse. „Misschien is vlak bij de woonboot wel een ideale plek. Zal ik het eerst even overleggen met Piebe?”

„Doe dat maar, dan hoor ik het nog wel,” zei de kruidenier. „Ik wil jullie er zelfs geld voor geven om daar te mogen verkopen. Het is voor mij goede reclame voor de nieuwe zaak en bovendien zullen jullie veel geld kwijt zijn met de organisatie.”

„Dat zal wel meevallen,” vermoedde Sietse. „We hebben veel hout nodig, maar meestal krijgen we bij timmerman Schaafsma korting. Bovendien wil Piebe een groot deel van de materialen betalen, want hij krijgt er zo wel een nieuwe aanlegsteiger bij.”

De vier jongens namen afscheid van de kruidenier.

„Komen jullie morgen ook naar de opening?” wilde meneer Feijen weten.

„Zeker,” knikte Sietse. „Een feestje is nooit weg.”

„Het wordt een leuk feest, want ik heb de fanfare geregeld. Verder komt de burgemeester ook. Ik moet straks even kijken of de schaar niet te bot is, anders kan hij het lintje niet doorknippen,” grapte de nieuwe kruidenier.

’s Avonds in bed kwam Hielke niet in slaap. Hij moest telkens denken aan Zijlstra en schudde Sietse wakker. „Toch klopt er iets niet,” zei hij tegen zijn broer.

„Wat klopt er niet?” vroeg Sietse slaperig. Hij ging rechtop in bed zitten.

„Zijlstra had het erover dat meneer Feijen heel goedkoop was met zijn boodschappen.”

„Daar is toch niets mis mee?” vond Sietse, die flink moest gapen. „Mam is er blij mee.”

„Maar Zijlstra snapt niet dat Feijen de levensmiddelen zo goedkoop kan aanbieden. Als je artikelen inkoopt en zonder winst verkoopt, maak je je concurrenten kapot, maar dan verdien je zelf toch ook niets?”

„Ja, daar heb je gelijk in,” gaf Sietse toe. „Misschien heeft Feijen vroeger een grote erfenis gehad of heeft hij de toto gewonnen.”

„Toch is er iets aan de hand met die Feijen,” vermoedde Hielke. „Hij deed ook al zo vreemd toen Kees gisteren spontaan die bureaula opentrok.”

„Maak je niet zo druk. Mam vindt het toch ook niet goed als iemand in haar keukenkastjes rondsnuffelt?” Sietse trok de dekens weer over zich heen. „Ik vind Feijen hartstikke aardig. Welterusten.”

„Welterusten,” praatte Hielke zijn broer na. Hij bleef nog een tijd lang rechtop in bed zitten en staarde voor zich uit. Diep in gedachten verzonken.

HOOFDSTUK VI

De burgemeester knipt het lint door en Piebes water wordt onderzocht

Hielke had die nacht heel slecht geslapen en kwam met wallen onder zijn ogen en een spierwit gezicht naar beneden. Zijn broer zat al fris gewassen aan tafel. Moeder Klinkhamer had voor het hele gezin boterhammen gesmeerd. „Wat is er met jou aan de hand?” vroeg zijn moeder. „Slecht geslapen,” bekende Hielke. „Ik moest telkens aan meneer Feijen denken.”

„Ja, ik heb ook aan hem gedacht,” gaf moeder Klinkhamer toe. „Leuk, hè? Als ik jullie verhalen over hem hoor, lijkt het me een erg sympathieke man. Vandaag is het een grote dag voor meneer Feijen.” Ze pakte de uitgebreide folder erbij, die postbode Sjoerd Bonnema al eerder die week bij elk adres in Lenten had bezorgd. „De burgemeester opent de nieuwe zaak. Gaan jullie straks ook mee?”

„Ja. Wij zijn persoonlijk door meneer Feijen uitgenodigd,” zei Sietse.

Vader Klinkhamer zag het niet zitten om mee te gaan. „Ik heb het erg druk vandaag.”

„Zal ik u helpen?” stelde Hielke voor. „Geen denken aan,” meende Sietse. „Het is onbeleefd om niet te gaan.”

„Goed dan.” Hielke had niet zo’n zin om mee te gaan naar de feestelijke opening van de nieuwe kruidenierszaak.

Toen Hielke en Sietse samen met hun moeder door de Dorpsstraat liepen, zagen ze al van ver een glimmend rood lint van satijn voor de deur van de nieuwe kruidenierszaak wapperen.

Om negen uur was het een drukte van belang in de straat. Overal waren mensen, behalve in de zaak van Zijlstra. Die keek verdrietig uit het raam van zijn winkel en zag hoe de inwoners van Lenten stonden te dringen om zo veel mogelijk vooraan te kunnen staan tijdens de opening.

Hielke en Sietse zagen dat Gerben Zonderland ook van de partij was. Hij gaf zijn twee jonge vrienden een tik op de schouder. „Ha, die heikneuters. Wat goed dat jullie Piebe bevrijd hebben uit zijn fuiken. Ik hoorde dat hij nu zijn eigen waterpomp heeft. Dat betekent dat hij niet meer naar Jellema komt voor vers water. Ik zal hem straks nog gaan missen.”

„Kom dan naar Het Grote Eilandfeest. Kun je even met Piebe bijkletsen.”

„Ja, daar las ik iets over. Goed idee.”

„Ga je boodschappen voor de Jellema’s halen?” vroeg Sietse aan Gerben.

„Nee, zeker niet,” zei Gerben beslist. „Ik ben hier alleen voor de opening. Je moet toch mee kunnen praten over belangrijke gebeurtenissen in het dorp. Ik kom nooit meer in winkels, vanwege slechte ervaringen.”

Hielke en Sietse keken elkaar verbaasd aan.

„Vertel verder,” daagde Sietse hem uit.

„Als kind ben ik een keer met een leeg blik appelstroop naar de kruidenier gegaan. Toen heb ik gevraagd of hij het blik wilde vullen met nieuwe stroop.”

„Wat is daar dan mis mee?” wilde Hielke weten.

„Toen hij daarna vroeg waar ik mijn geld had, zei ik: ‚Dat had ik in het blik gestopt.’ De kruidenier was woedend. En ik snap nu nog steeds niet waarom.”

Hielke en Sietse schudden hun hoofd.

„Volgens mij zuig je dit verhaal uit je duim,” vermoedde Sietse.

„Echt niet‚” zei Gerben. „Ik maak altijd iets stoms mee in winkels. Zo haalt boerin Jellema tegenwoordig nieuwe overalls voor mij. Ik ga nooit meer naar de kledingzaak in de stad. Ik liep een paar maanden geleden langs de winkel en zag in de etalage een prachtige diepblauwe overall. Toen ik vroeg of ik de overall in de etalage mocht passen, zei die man: ‚Dat mag, maar we hebben ook pashokjes, hoor.’ Zo ga je toch niet met je klanten om?”

Moeder Klinkhamer gaf intussen een knipoog aan haar beide zoons.

Toen Gerben nog een derde verhaal wilde verzinnen, begon de fanfare liedjes te spelen en werd hem de mond gesnoerd.

De burgemeester kwam naar voren, trok zijn colbertje recht en stond klaar voor zijn toespraak. Vlak bij de voordeur van de winkel was met pallets een verhoging gemaakt. Daar stond de burgemeester op. Hij pakte de microfoon. „Geachte heer Feijen en inwoners van Lenten. Voor de leefbaarheid van dit dorp is het geweldig dat deze energieke en innovatieve ondernemer hier een kruidenierszaak start. Daarom vind ik het ook een grote eer om deze winkel te mogen openen.”

Yvonne stond met een rood fluwelen kussen in haar handen. Daarop lag een schaar.

De burgemeester pakte het lint vast en nam de schaar van het kussen. Hij wachtte even met knippen totdat de fotografen van diverse regionale kranten een goede plek hadden ingenomen. „Kom ik er zo goed op?” vroeg hij.

De fotografen knikten.

„Mooi.” De burgemeester knipte langzaam het lint door. Hij lachte zijn tanden bloot, terwijl de fototoestellen onophoudelijk flitsten. Toen riep hij met luide stem: „Hierbij open ik met heel veel plezier de allernieuwste aanwinst van Lenten.” De burgemeester gaf daarna met een sierlijk gebaar de schaar weer terug aan Yvonne.

Er klonk een groot applaus en de fanfare zette weer in voor een vrolijk deuntje. De mensen verdrongen zich daarna voor de deur om hun boodschappen te halen. Ook moeder Klinkhamer ging snel naar binnen. Het was een heel moderne winkel. Je mocht er een mandje pakken waar je zelf je boodschappen in kon doen. Dat waren ze in Lenten niet gewend. In de winkel aan de overkant pakte Zijlstra vanachter de toonbank altijd zelf de boodschappen voor de klanten.

Overal in de winkel praatten mensen enthousiast over de nieuwe zaak. Er waren op verschillende plekken tafels klaargezet met hapjes en drankjes. Die mocht iedereen gratis nemen.

Meneer Feijen zat zelf achter de kassa. Hij had het er maar druk mee. „Beste mensen, profiteer van de aanbiedingen,” riep hij tussendoor. „En kijk ook eens wat er nog meer is aangeplakt op de ramen. Hielke en Sietse en hun vrienden organiseren Het Grote Eilandfeest. Net als een bezoekje aan mijn winkel is dat ook zeker de moeite waard.”

„Aardige man, hè?” zei Sietse tegen zijn moeder.

Die knikte. „Heel aardig. Naar deze winkel ga ik vaker.”

Maar Hielke had nog steeds zijn bedenkingen.

Veel mensen verzamelden zich tijdens het boodschappen doen bij de speciale tafels met lekkere hapjes. Ze praatten vol bewondering over de nieuwe winkel.

Ook Kees was van de partij, hoewel hij weinig oog had voor het moderne interieur van de kruidenierszaak. „Kom, Hielke en Sietse. Hebben jullie ook zin in iets lekkers? Er is genoeg. En als het op is, haalt Yvonne zo weer nieuwe hapjes.”

Sietse straalde volop. „Zullen we?”

„Nee,” Hielke schudde zijn hoofd. „We hebben net ontbeten.”

Even later liepen ze met twee goed gevulde tassen de winkel uit. De jongens droegen beiden een tas.

Vanuit zijn ooghoeken zag Hielke dat Zijlstra achter een gordijntje door het raam gluurde. „Mam heeft u ook nog wat nodig bij Zijlstra?”

„Nee hoor. Voor de eerste dagen heb ik genoeg boodschappen,” antwoordde ze met een glimlach.

Nadat ze hun moeder thuis hadden geholpen met het opruimen van de boodschappen, moesten ze ook nog de werkplaats aanvegen. Een paar uur later gingen de jongens er weer vandoor. Hielke en Sietse vonden het fijn dat hun werkzaamheden bij de kruidenier erop zaten, want ze hadden het heel druk met het voorbereiden van Het Grote Eilandfeest.

Ze mochten van Piebe op zijn rekening hout halen bij timmerman Schaafsma. De jongens zagen dat het bij de nieuwe kruidenier nog steeds een drukte van jewelste was, terwijl er bij Zijlstra geen kip naar binnen ging.

„Moeten we geen actie voor Zijlstra gaan voeren?” vroeg Hielke zich af.

„Is dat niet een beetje schijnheilig?” vond Sietse. „Eerst helpen we meneer Feijen met het inrichten van zijn nieuwe winkel en nu moeten we opeens Zijlstra gaan steunen?”

„Je hebt gelijk,” gaf Hielke toe. „Dan niet. Kom, we moeten de handen nog flink uit de mouwen steken.”

De jongens liepen door naar de timmerman, bij wie ze veel palen en planken haalden. Die sleepten ze naar de Kameleon.

Nadat ze vervolgens Kees en Louw hadden opgehaald, voeren ze terug naar het eiland van Piebe. De zaken voor het feest moesten nog geregeld worden.

Toen de vier jongens bij het eiland kwamen, pompte Piebe net een emmer water op.

„Ha, die jongens. Wat een uitvinding, die waterpomp. Ik wilde net mijn woonboot schoonmaken. Als het zaterdag feest is, moet die er netjes uitzien.”

„Heeft u al veel water gedronken?” vroeg Hielke.

„Ja,” knikte Piebe. „Het smaakt erg lekker. Hoezo?”

„Tja, ik weet het niet. Ik zat te denken, moeten we het water niet eerst laten onderzoeken? Ik heb wel eens gehoord dat er op sommige plekken gif in de grond zit. En dat het water dan ook vergiftigd kan zijn. Als dat ook zo op het eiland is, wordt iedereen zaterdag ziek.”

„Ik heb anders nergens last van,” meende Piebe. „Maar we kunnen het voor de zekerheid wel laten doen. Voorkomen is beter dan genezen.”

„Zullen wij dan met z’n tweetjes naar de burgemeester gaan?” stelde Sietse aan zijn broer voor.

„Mij best.”

De twee jongens liepen naar de Kameleon en voeren richting het gemeentehuis.

Kees en Louw bleven op het eiland. Samen met Piebe begonnen ze met het bouwen van de aanlegsteiger.

Nadat ze hadden aangelegd, liepen Hielke en Sietse naar het gemeentehuis van Lenten. Daar moesten ze eerst een kwartier in de hal wachten voordat de burgemeester eindelijk tijd voor hen had.

„Zo, de belhamels van Klinkhamer,” begroette de burgemeester de tweeling. „Jullie komen me vast niet vertellen dat jullie mijn toespraak vanmorgen zo mooi vonden. Wat kan ik voor jullie doen?”

Hielke legde de burgemeester alles uit over Het Grote Eilandfeest „Mijn broer Sietse heeft een waterput geslagen, waar Piebe erg blij mee is. Het is heel helder water, maar we weten niet zeker of het water ook echt drinkbaar is. We willen niet dat er straks kinderen ziek worden.”

De burgemeester knikte. „Een dorp met allemaal zieke kinderen moeten we niet hebben. Dat is slecht voor de uitstraling van Lenten. Ik roep Zwart er even bij.”

Even later kwam de veldwachter de spreekkamer van de burgemeester binnen. Hij was net terug van zijn ronde door het dorp.

„Wat kan ik voor u doen, burgemeester?” vroeg Zwart beleefd. Hij stond kaarsrecht en keek nieuwsgierig naar de burgemeester.

„Wil jij met deze jongens naar het eiland van Piebe gaan? Ze hebben daar een waterput geslagen. Kun jij onderzoeken hoe de kwaliteit van het water is?”

„Ik kan het natuurlijk zelf proeven,” meende Zwart. „Maar volgens mij kan ik beter een laborant van het waterleidingbedrijf vragen om de zaak te onderzoeken.”

„Goed idee, Zwart,” zei de burgemeester, die alweer weg moest naar een volgende afspraak. „Regel jij dat even?”

„Komt goed.” De veldwachter zocht in het telefoonboek naar het nummer van het waterleidingbedrijf. Even later had hij telefonisch contact met ene meneer Waterman. Die keek in zijn agenda en zag dat hij diezelfde dag nog een uurtje tijd had voor onderzoek. „Jullie hebben geluk. Ik zie dat iemand een afspraak heeft afgezegd, hierdoor kan ik vandaag nog het onderzoek uitvoeren.”

Aan het einde van de middag meldde de onderzoeker zich bij het gemeentehuis. Hij had een platte koffer bij zich. Samen met Zwart en de tweeling ging hij naar Piebes eiland.

Onderweg vertelde meneer Waterman dat hij heel vaak gif in de bodem vond. Vooral op plekken waar bedrijven in het verleden hun afval hadden geloosd.

Het gezelschap werd hartelijk begroet door Piebe de Fisker. „Welkom, heren. Sinds Sietse die waterput heeft geslagen, voel ik me kiplekker. Het lijkt net of er wonderwater uit de pomp komt.”

Veldwachter Zwart kon met moeite zijn lach inhouden. „Wonderwater bestaat niet. Ik ben al blij als uit het onderzoek blijkt dat het water goed te drinken is. Als mensen er ziek van worden, moeten we de pomp sluiten.”

Piebe schrok. „Nee toch? Dan moet ik weer naar Jellema voor vers water. Wat een gedoe, zeg.”

„Laten we eerst het onderzoek maar even afwachten.” Meneer Waterman maakte zijn koffertje voorzichtig open. Daar pakte hij vijf glazen buisjes uit en vulde die met water uit de pomp. „Zo. Ik ben voorlopig klaar,” zei hij toen.

„Moet u niet even controleren hoe de kwaliteit van het water is?” vroeg Sietse zich af. „Ik ben benieuwd naar de uitkomst.”

„Dat doe ik in het laboratorium,” lichtte meneer Waterman toe. „Daar heb ik alle apparatuur die ik nodig heb tot mijn beschikking. Ik schrijf een uitvoerig rapport, waaruit zal blijken hoe het met de kwaliteit gesteld is. Dat rapport stuur ik dan zo snel mogelijk naar jullie op.”

„Kan het vóór volgende week zaterdag opgestuurd worden?” vroeg Piebe. „Dan hebben we de uitslag voordat Het Grote Eilandfeest begint.”

„Het is een hoop werk, maar ik denk dat het wel zal lukken. Mocht het water vergiftigd zijn, dan bel ik veldwachter Zwart op. Er moet dan namelijk meteen actie ondernomen worden.”

Hielke keek teleurgesteld „Kan Het Grote Eilandfeest dan niet doorgaan?”

„Jawel, hoor,” meende Zwart. „Maar dan mag er absoluut niemand gebruik maken van de waterpomp.”

„En dan zal ik weer een paar keer per week naar boer Jellema moeten voor vers water,” treurde Piebe.

„Maar zover is het nog lang niet,” meende de onderzoeker. „Wacht eerst de resultaten maar eens af.”

HOOFDSTUK VII

Sjoerd Bonnema heeft vlinders in zijn buik en de schippers houden een wedstrijd

Hielke en Sietse waren de volgende dagen steeds vroeg op pad, omdat ze het erg druk hadden met de voorbereidingen voor Het Grote Eilandfeest. Op een ochtend kwamen ze onderweg Sjoerd Bonnema tegen. Hij floot een vrolijk liedje en slalomde met zijn fiets over de weg.

„Ben je niet goed snik?” vroeg Sietse. „Heb je gedronken?”

„Zeker,” lachte de postbode. „Een glas melk bij mijn ontbijt. Dat doe ik elke ochtend.”

„Waarom fiets je dan zo raar?” vroeg Hielke.

„Ik heb goede zin.” Sjoerd stapte van zijn fiets af en zette die op de standaard. Zijn fietstassen puilden uit met brieven en pakketjes. De postbode voelde aan zijn buik. „Het is net alsof er allemaal vlinders in mijn buik zitten.”

„Hoezo?” Sietse snapte er niets van. „Kun je die eten dan?”

„Hè? Nee, ik ben verliefd. Ik heb vanavond een afspraakje met Daniëlla. Toen ik haar gisteren voor het eerst tegenkwam, kreeg ik het warm en koud tegelijk.”

„Zou je dan niet eens naar de dokter gaan?” vroeg Sietse. „Misschien heerst er wel een naar virus.”

„Nee. Dat is niet nodig,” vond Sjoerd. „Het voelde heerlijk. Het was liefde op het eerste gezicht. Hopelijk wordt het tijdens ons eerste afspraakje heel gezellig. Het liefste zou ik morgen al met haar trouwen.”

„Doe maar een beetje rustig aan,” meende Hielke. „En zorg ervoor dat je de post goed bezorgt.”

„Mijn werk zal er heus niet onder lijden,” vond de goedgehumeurde postbode. „Bovendien heb ik geen moeilijk werk, want alle adressen staan al op de enveloppen.”

„Veel plezier met je liefje,” zwaaide Hielke. Toevallig stond meneer Feijen buiten. Het was nog rustig, daarom had hij nu even tijd om de stoep voor zijn winkel te vegen.

De postbode keek hem vriendelijk aan en gaf hem een stapel brieven.

„Nu al post?” zei Feijen verbaasd. „Ik ben pas open in Lenten. Ben benieuwd wie mij een brief stuurt.”

„Vast mensen die u willen feliciteren met de nieuwe zaak,” vermoedde Sietse.

De winkelier knikte en ging daarna naar binnen, waar hij de brieven openmaakte.

De tweeling zag Sjoerd verder van deur naar deur slalommen, terwijl hij vrolijke liedjes bleef fluiten.

Volwassen mensen doen soms wel heel raar, dacht Sietse.

Niet veel later gingen de broers opnieuw met een boot vol materiaal op weg naar Piebes eiland. Nadat ze Kees en Louw hadden opgehaald, brachten ze de rest van de dag door met het voorbereiden van Het Grote Eilandfeest en het bouwen van de nieuwe steiger.

De volgende morgen ging al vroeg de telefoon over in de gang van huize Klinkhamer. De moeder van de tweeling nam op. „Hielke en Sietse, het is voor jullie!” riep ze.

Hielke ging naar de telefoon, omdat zijn broer net een halve boterham in één keer in zijn mond had gepropt. „Dag, met Hielke?” zei hij beleefd.

Het was meneer Feijen. „Ik heb goed nieuws,” vertelde hij.

„Wat dan?” vroeg Hielke.

„Ik heb enkele familieleden geregeld om vandaag de winkel te runnen, want ik wil gaan varen met Yvonne. Gaan jullie ook het meer op?”

„Dat was wel de bedoeling,” meldde Hielke. „Maar we moeten eerst de schuur naast de smederij opruimen.”

„Zullen we straks naar het eiland van Piebe de Jong varen?” stelde de nieuwe kruidenier voor.

„Ik vind het best,” antwoordde Hielke.

Feijen had erg veel belangstelling voor het eiland van Piebe. Hij wilde er alles van weten.

Nadat Hielke had verteld over hoe mooi de natuur op het eiland was en dat de waterpomp die ze hadden geslagen, erg goed werkte, werd Feijen nog enthousiaster. „Zullen we anders nu meteen al gaan?”

Hielke hield zijn hand op de hoorn en vroeg aan zijn vader of Sietse en hij meteen met de Kameleon op pad mochten.

„Is goed,” zei hun vader. „Maar dan moeten jullie de klus vanavond klaren.”

„Mooi,” vond Hielke. Hij sprak met meneer Feijen af in de jachthaven van Lenten. „Zullen we dan meteen een wedstrijdje houden?”

„Goed plan,” glunderde Feijen. „Nu maar hopen dat jullie tegen je verlies kunnen, want mijn boot is supersnel.”

„Die van ons ook,” meende Hielke.

Toen Hielke opgehangen had, keek hij ineens bedenkelijk.

„Is er wat, broertje?” wilde Sietse weten.

„Ik vind het vreemd dat Feijen al zo vroeg belde om af te spreken. Zou hij iets van plan zijn?”

„Hij zal graag van ons willen winnen,” vermoedde Sietse. „Aan het begin van de ochtend zijn er weinig boten op het meer. Misschien ziet meneer Feijen ertegen op om een wedstrijd te houden als het erg druk is.”

De tweeling voer eerst naar de jachthaven van Lenten. Feijen en zijn dochter waren al helemaal klaar voor de wedstrijd.

„Wie het eerst bij het eiland is?”

Sietse knikte. „Prima, ik tel wel af!”

De kruidenier keek strak naar voren. „Houd je goed vast,” zei hij tegen zijn dochter.

„Drie, twee, een, start!” riep Sietse.

Beide boten stoven weg. De voorsteven van de Kameleon kwam omhoog en het water spoot van achteren met veel lawaai weg.

Sietse gaf vol gas, maar dat deed zijn tegenstander ook.

De strijd ging gelijk op. Het ene moment lag de Kameleon een paar meter voor, het andere nam Feijen de leiding weer over.

Hielke en Sietse waren verbaasd.

„Die boot gaat harder dan ik dacht,” riep Hielke uit. „Dat wordt nog een pittige wedstrijd.”

Omdat Sietse heel even was afgeleid door een eend die vlak voor de Kameleon zwom, nam hij wat gas terug. Daardoor kon Feijen enkele meters uitlopen.

„Klasse, pap. We worden kampioen. Wij hebben de snelste boot.” Yvonne ging rechtop staan van opwinding en klapte enthousiast voor haar vader. Ze verloor bijna haar evenwicht en ging snel weer zitten.

„Ik haal hem in,” riep Sietse. „Ik geef plankgas.”

„Je doet maar,” knikte Hielke. Hij had opnieuw een raar gevoel over de nieuwe kruidenier. Zou hij iets met dat eiland van plan zijn? dacht hij. Maar wat dan?

Langzamerhand kwamen de jongens dichterbij met de Kameleon. De boot voer in een rechte lijn achter de koploper. Ze waren inmiddels dicht bij de aanlegsteiger van het eiland gekomen.

Plotseling nam de snelheid van Feijens boot af. Het leek wel of hij zomaar ineens gestopt was.

„Kijk uit!” brulde Hielke. „Zo knallen we nog tegen Feijen op.”

Sietse stuurde uit alle macht naar bakboord. De Kameleon raakte even met de rechtervoorkant de linkerachterkant van Feijen aan. Twintig meter verder lag de boot stil.

„Wat doet u nu?” schreeuwde Sietse naar meneer Feijen, terwijl zijn broer de handen van schrik in de lucht hield.

„Sorry,” gebaarde meneer Feijen. „De benzine is op. Ik kon er echt niets aan doen. Hebben jullie veel schade? Ik vergoed alles, want het was mijn schuld dat jullie in de problemen kwamen.”

Hielke boog zich over de voorkant van de Kameleon. „Een paar krasjes,” constateerde hij. „Die werken we zelf wel weg. Waarschijnlijk heeft pap nog wel een restje verf in de schuur staan.”

„Gelukkig,” vond meneer Feijen. „Als ik genoeg benzine had gehad, had ik gewonnen.”

„Dat weet je niet,” meende Sietse. „We kwamen steeds dichterbij. Ik wilde u net gaan inhalen.”

Meneer Feijen grijnsde. „Ja, vast. Maar wat nu? Hoe komen we hier weg, mijn beste vrienden?”

Yvonne keek benauwd. „Moeten we vannacht hier blijven slapen?”

„Ben je mal. Ik heb in het kastje onder de bank nog een jerrycan benzine staan,” zei Hielke. „Die hebben we zelf van u gekregen. We geven gewoon een jerrycan aan u terug.”

De twee jongens draaiden de dop van de benzinetank af en vulden die bij. Daarna voeren ze rustig naar de aanlegsteiger. Nadat ze hadden aangelegd liepen ze naar de woonark van Piebe de Fisker.

Meneer Feijen en zijn dochter keken hun ogen uit. „Jullie hebben geen woord gelogen. Wat is het hier mooi. Jammer dat het eiland niet geschikt is om op te wonen.”

„Waarom niet?” vroeg Hielke.

„De grond is erg drassig. Daar kun je echt geen hotel of woning op bouwen.”

Piebe vond het erg fijn dat hij weer bezoek kreeg. Hij zette koffie en gaf Yvonne en de tweeling een glas fris. „Zal ik wat lekkers klaarmaken?” stelde Piebe voor.

Sietse schudde zijn hoofd. „We hebben net thuis nog gegeten.”

Meneer Feijen was het met Sietse eens. „Mag ik even alleen rondkijken? In m’n eentje geniet ik graag van het geluid van de vogels.” Hij voelde met zijn hand in zijn binnenzak.

„Prima,” knikte Piebe. „Ga je gang.”

„Ik wil wel eens een paar glazen van dat bronwater drinken,” zei meneer Feijen, toen hij na een kwartiertje terugkwam. „Ik heb er al veel over gehoord. Eens kijken hoe het smaakt.”

Piebe vond het prima. Hij pakte een dienblad met lege glazen. Met de ene hand pompte hij het water omhoog en met de andere vulde hij de glazen.

Meneer Feijen nam voorzichtig een slokje.

„Willen jullie ook, jongens?” vroeg Piebe aan de tweeling, maar die bedankten.

„Waarom niet?” vroeg meneer Feijen verbaasd.

„We hebben al een glas fris,” antwoordde Sietse.

„Ik wil wel,” zei Yvonne.

„Geen probleem,” vond Piebe.

Meneer Feijen schudde nee, maar zijn dochter dronk intussen toch snel twee glazen leeg.

„En?” vroeg Piebe vol verwachting. „Lekker?”

Yvonne werd lijkbleek. „Ik word helemaal niet goed,” zei ze, terwijl ze haar handen tegen haar buik drukte. „Ik voel me opeens doodziek.”

„Zullen we dan maar weer naar huis gaan?” vroeg Sietse. „Dan kruip je lekker je bed in. Misschien krijg je wel griep.”

Opeens werden de spieren van Yvonne heel slap. Ze viel van haar visstoeltje af.

„Wat krijgen we nou?” riep meneer Feijen geschrokken uit. „Yvonne! Wakker worden!”

Maar Yvonne reageerde niet. Ze lag buiten westen op de grond.

Haar vader keek verbijsterd, alsof hij het niet geloven kon.

Sietse maakte zich grote zorgen. „Als ze maar niet doodgaat.” Hij hield zijn hoofd bij het hart van Yvonne. „Gelukkig. Haar hart klopt nog wel. Moet ik soms mond-op-mondbeademing doen? Dan krijgt ze weer wat lucht.”

„Nee,” zei Piebe resoluut. „We mogen geen tijd verliezen. We brengen vader en dochter meteen naar de dokter.”

„Ja, we hebben geen tijd te verliezen.” Door het hoofd van Sietse spookte een rampscenario. „Als Yvonne maar blijft leven. Laten we direct gaan!”

„Het ligt vast aan het drinken van het bronwater,” vreesde Piebe. „Maar meneer Feijen mankeert niets en hij heeft toch ook water uit de pomp gedronken.”

Feijen was nog steeds lamgeslagen. „Ik, eh… nu je het zegt. Ik begin ook last van mijn buik te krijgen.”

„Kom, we gaan nu,” zei Sietse. Samen met Hielke droeg hij Yvonne naar de Kameleon.

„Ooo‚” kreunde Yvonne, die weer bijgekomen was. „Ik heb zo’n buikpijn. Dat komt vast door het drinken van het water.”

„Dat denk ik ook,” zei meneer Feijen toen ze allemaal in de boot zaten. „Het is gevaarlijk, hier. Eigenlijk zou de toegang tot het eiland verboden moeten worden.”

„We gaan voor de zekerheid naar de dokter om uit te zoeken wat Yvonne mankeert,” stelde Sietse.

Feijen schudde zijn hoofd. „Yvonne hoeft echt niet naar de dokter. Ze gaat naar bed en dan is ze morgen misschien weer helemaal opgeknapt.”

Maar Piebe duldde geen tegenspraak. „Ik wil het niet op mijn geweten hebben dat er iets ergs met Yvonne aan de hand is. De dokter heeft meer verstand van ziektes dan wij.”

„Ja, maar…” probeerde Feijen nog.

„Nee, niks geen ‚ja maar.’” Piebe sloeg een deken om de schouders van Yvonne.

Sietse gaf intussen vol gas. Hij keek af en toe naar Yvonne om te zien of ze nog bij kennis was.

De Kameleon voer naar het boothuis. Daar sprong Hielke meteen aan wal en hij rende naar de dokter, die hun buurman was. Hij vertelde dat hij een doodzieke patiënt in de Kameleon had.

Even later kwam de rest eraan. Yvonne werd ondersteund door Piebe en haar vader, die een beetje in zichzelf liep te mompelen.

De dokter nam Yvonne mee naar de spreekkamer om haar uitgebreid te onderzoeken.

Piebe, meneer Feijen en de tweeling wachtten ongeduldig in de wachtkamer.

„Zou het water vergiftigd zijn?” vroeg Sietse zich af. „Hoe kan ze anders ineens zo ontzettend ziek worden?”

Hielke haalde zijn schouders op.

Even later kwam de dokter de spreekkamer uit. Hij keek bedenkelijk.

„En?” vroeg Sietse. „Wordt ze weer beter?”

„Ja hoor,” knikte de dokter.

„Gelukkig.” De tweeling haalde opgelucht adem.

„Yvonne is aan de diarree. Ze heeft iets verkeerds gegeten of gedronken. Ze krijgt van mij pilletjes mee en dan moet het met een paar dagen over zijn.”

Intussen kwam Yvonne uit de spreekkamer strompelen.

„Gaat het weer een beetje?” vroeg Hielke belangstellend.

„Gelukkig wel,” zei Yvonne. „Ik denk dat er gif in dat water zat.”

„Nu je het zegt, eigenlijk is het gek dat we de uitslag van het onderzoek van meneer Waterman nog niet gehad hebben,” vond Sietse. „Meneer Feijen, ziet u het nog wel zitten om zaterdag naar Het Grote Eilandfeest te komen?”

„Ja hoor,” meende meneer Feijen. „Ik hoop dat Yvonne tegen die tijd helemaal is opgeknapt. Ik zal zaterdag ook fris gaan verkopen, want je mag die waterpomp met gifwater echt niet meer gebruiken.”

Piebe keek treurig. „Ik hoop echt dat het niet aan het water blijkt te liggen. Ik voel me er juist heerlijk door. Als ik weer naar Jellema moet om water te halen, weet ik niet of ik wel op het eiland moet blijven wonen.”

„Dat kan ik me in uw situatie heel goed voorstellen‚” meende meneer Feijen. „Maar ja, wie wil er nu zo’n gifeiland kopen?”

HOOFDSTUK VIII

Water met een raar smaakje en Sietse en Hielke gaan stiekem op onderzoek uit

De volgende dag wilden Sietse en Hielke weer naar Piebe. Voordat ze bij het boothuis aankwamen, zagen ze Sjoerd weer.

„Ha, die Sjoerd!” riep Sietse van grote afstand. „En? Wanneer ga je met Daniëlla trouwen?”

Sjoerd had wallen onder zijn ogen en keek verdrietig. „Trouwen?” De postbode kreeg een brok in zijn keel. „Ik wil het woord trouwen voorlopig niet meer horen.”

„Wat is er dan gebeurd?” wilde Hielke weten.

„Ik had gisteren een afspraakje met Daniëlla bij het Paviljoen. Toen we gezellig aan het kletsen waren en ik haar ten huwelijk vroeg, verslikte ze zich in haar biefstuk met pepersaus. Daniëlla kwam in zware ademnood, want ze bleek ook nog eens allergisch voor pepers te zijn. Gelukkig zat de dokter met zijn vrouw ook op het terras. De dokter heeft haar net zo lang op haar rug geklopt tot ze weer rustig kon ademen.”

„En daarna?” Sietse wilde graag de afloop van het kortstondige liefdesavontuur weten.

„Daarna liep ze geïrriteerd weg. Ze wilde nog niets van trouwen weten.”

Hielke had medelijden met de arme postbode. „Wat jammer voor je. Kun je niet beter een paar dagen vrij nemen, nu je liefdesverdriet hebt?”

„Nee,” schudde Sjoerd Bonnema zijn hoofd. „Tijdens mijn werk heb ik gelukkig genoeg afleiding. Dan vergeet ik het drama met Daniëlla misschien een beetje.” Intussen bezorgde hij diverse brieven in de Dorpsstraat.

„Zullen we je helpen?” stelde Sietse voor.

„Nee nee, ik red me wel.”

„Veel sterkte de komende tijd,” zei Hielke vol begrip.

Sietse startte intussen de Kameleon.

De tweeling haalde eerst Kees en Louw op, en daarna gingen ze op weg naar Piebe.

De hele morgen waren ze op het eiland bezig met het bouwen van een omheining van palen en gaas, die ze om het moerasgedeelte heen zetten.

Aan het begin van de middag was het werk af en zaten Piebe en de jongens met elkaar in de eetkamer van de woonboot.

„Ik schenk eerst een glas fris in,” zei Piebe de Fisker. „Jullie zullen wel enorme dorst hebben.” Daarna pakte Piebe een fles Friese Berenburger en schonk voor zichzelf een klein glaasje in. „Zitten we nog op schema?” wilde hij weten.

„Ja hoor,” knikte Hielke. „Er kan niemand meer bij het moeras komen en de extra aanlegsteiger is klaar. Als meneer Feijen zaterdagmorgen zijn kraam opbouwt, zijn alle voorbereidingen gedaan.”

Intussen serveerde Piebe kipkluifjes die erg pittig gekruid waren.

Kees vond ze maar wat lekker.

„En de overlevingstocht? Weten alle kinderen wat daar de bedoeling van is?” vroeg Piebe.

Hielke knikte. „Ja. Ik heb samen met Sietse de route op papier gezet. Om alle kinderen een routebeschrijving te kunnen geven, hebben we zo’n honderd blaadjes nodig. De meester wil daar op school met de stencilmachine voor zorgen.”

De jongens smulden van het eten.

„Echt lekker,” vond Hielke. „Heeft u die kippen hier zelf gevangen?”

„Nee. Die heb ik bij slager Kramer gehaald,” legde Piebe uit.

Na het eten ruimde Piebe de tafel af en speelden ze een spelletje mens-erger-je-niet.

„Ik heb enorme dorst gekregen van die pittige kluifjes,” zei Kees. „Zal ik even een kan water bij de pomp halen? We zullen van dat water toch niet echt ziek worden?”

„Ik durf het wel aan,” merkte Piebe op. „Ik krijg juist altijd extra energie van dat water. Ik denk dat Yvonne iets verkeerds gegeten heeft.” Hij pakte een kan en gaf die aan Kees.

Even later kwam Kees terug met de gevulde kan en dronken ze met z’n allen van het water.

„Ik vind er een raar smaakje aan zitten,” vond Hielke.

„Dat verbeeld je je vast,” dacht Piebe.

Sietse dronk nog een glas water. „Lijkt me niets mis mee,” zei hij, terwijl hij met de mouw van zijn overall zijn mond afveegde.

„Geef mij ook nog eens wat,” zei Piebe. „Die kipkluifjes waren inderdaad erg pittig.”

Sietse schonk het glas van Piebe opnieuw vol. „Door dat wonderwater voel ik me tiptop, jongens.”

Toen ze verder gingen met het spelletje mens-erger-je-niet voelde Hielke ineens aan zijn buik. Hij kreunde: „O nee, ik krijg ook last van mijn buik. Ik ga snel naar de wc.”

„Heb je iets verkeerds gegeten?” vroeg Sietse.

Hielke keek verbaasd. „Niet dat ik weet.”

„Met die kipkluifjes was niets mis, hoor,” verdedigde Piebe zich. „Ik had ze vanochtend pas gekocht, dus die konden echt niet bedorven zijn.”

„Dan is dat water zeker toch niet goed,” kreunde Hielke en hij rende naar de wc.

Even later moesten ook Piebe en de andere jongens naar het toilet.

„Ik wil naar huis! Kom jongens, we gaan meteen,” zei Sietse.

„Goed idee,” vond Hielke. „Ik denk dat we de pomp inderdaad maar beter niet meer kunnen gebruiken. Yvonne werd ook al zo ziek.”

„Toch vind ik het gek,” mompelde Piebe. „De afgelopen dagen had ik nergens last van.” Intussen leek het net of alle kleur uit zijn gezicht wegtrok. De vroegere beroepsvisser werd lijkbleek. „Ik heb me in jaren niet zo slecht gevoeld,” zei hij met een zielige stem.

„Ga dan maar met ons mee,” stelde Sietse voor. „Onze buurman, de dokter, kan u wel even onderzoeken.”

„Waarschijnlijk hebben we allemaal last van dezelfde ziekte,” vermoedde Hielke.

Even later zaten de vijf zieken in de Kameleon. Sietse gaf vol gas, want hij wilde zo snel mogelijk naar huis.

Toen de dokter een half uur later de voordeur opendeed, stonden er maar liefst vijf patiënten op de stoep die last van buikkrampen hadden.

„Ik zie het al,” zei de dokter toen het vijftal in de spreekkamer plaatsnam. „Jullie hebben last van diarree?”

„Ja,” zei Sietse, die daarna met dichtgeknepen billen naar de wc rende.

„Ik zal jullie tabletjes geven,” besloot de dokter. „En verder is het goed om droge theebeschuitjes te eten. Met een paar dagen zijn jullie weer de oude.”

Het leek Hielke en Sietse geen goed idee dat Piebe dezelfde avond terug zou gaan naar zijn woonboot. Hij zag eruit als een slappe vaatdoek.

„Ik red me wel,” relativeerde Piebe, maar de tweeling stond erop dat Piebe meeging naar hun huis. Kees en Louw begonnen zich alweer wat beter te voelen, evenals Hielke en Sietse zelf.

Piebe mocht de rest van de dag doorbrengen bij de familie Klinkhamer om aan te sterken. Hij lag op de bank in de kamer. „Heel fijn, maar morgen ga ik echt weer naar huis,” zei Piebe tegen moeder Klinkhamer. „Ik ben u alleen maar tot last.”

„Ben je mal? Ik heb echt geen last van u.” De moeder van de tweeling liep naar de keuken, schonk nog een kopje thee in en gaf dat aan Piebe.

„Fijn, dank u wel.” Piebe ging rechtop zitten en nam voorzichtig een slok van de thee.

„Helaas heb ik geen theebeschuitjes meer,” constateerde moeder Klinkhamer, nadat ze de keukenkastjes had geïnspecteerd. „Weet je wat? Ik bel de nieuwe kruidenier even op. Misschien kan iemand uit de winkel in dit uitzonderlijke geval even theebeschuitjes komen brengen. Die hebben we dringend nodig voor de drie patiënten.”

Ze keek op de aanbiedingsfolder welk telefoonnummer meneer Feijen had. Nadat ze het nummer had gedraaid en de situatie had uitgelegd, zei ze: „Wat attent van u. Tot zo.”

„En?” vroeg de smid.

„Meneer Feijen komt de theebeschuitjes persoonlijk langs brengen,” vertelde moeder Klinkhamer. „Wat een sympathieke man is het toch. Ik haal mijn boodschappen alleen nog maar bij hem.”

Piebe knikte met een van pijn verbeten gezicht. Hij nam een tweede slok van zijn thee en staarde voor zich uit. „Ik ben erg aan het twijfelen. Ik vind het zo jammer dat je ziek wordt van het water uit de pomp. Het was juist zo fijn dat ik niet steeds meer bij Jellema langs hoefde voor vers water. Het wordt voor een man van mijn leeftijd zo toch steeds moeilijker om in de woonark te blijven wonen.”

„Wilt u het eiland dan verkopen?” wilde Sietse weten.

„Hm, ik weet het nog niet. En daarbij, wie wil het hebben?” Piebe nam weer een slok van de thee.

Op dat moment werd er op de achterdeur geklopt. Het was meneer Feijen. Die had naast de theebeschuitjes ook nog een fruitmand meegebracht. „Kijk eens, hopelijk knapt u hiervan op. Er zitten genoeg vitamines in om weer op de been te komen. Het fruit is uiteraard ook voor de twee zieke jongens.”

Piebe straalde helemaal. „Dat had echt niet gehoeven, maar ik vind het wel heel attent van u.” Piebe maakte het folie los en keek wat er allemaal in de fruitmand zat.

Intussen schonk moeder Klinkhamer koffie in voor de aardige bezoeker.

„Wat vervelend dat u zo ziek bent,” zei meneer Feijen. „En dan zit u daar, in uw eentje, op dat eiland. Misschien kunt u het maar beter verkopen.”

Piebe twijfelde. „Het is inderdaad soms moeilijk, maar ik kan geen afstand doen van mijn eiland. Ik ben er te zeer aan gehecht. En bovendien zei u gisteren zelf dat toch niemand het zou willen hebben.”

„Tja, het is een primitieve toestand op zo’n eiland,” meende de kruidenier. „U heeft niet eens een fatsoenlijke douche en het water dat uit de pomp komt, is niet te drinken. Ik zou er niet willen wonen.”

„Ja, maar ik woon er al zo lang,” bracht Piebe ertegen in.

„Voor een man van uw leeftijd is het veel verstandiger om in het dorp te gaan wonen,” vond Feijen. „Daar raakt u niet verstrikt in uw eigen fuiken. Van het geld dat u voor het eiland krijgt, kunt u misschien een leuk boerderijtje aan de rand van het dorp laten bouwen. Dan heeft u alle faciliteiten bij de hand. U heeft dan de beschikking over water en licht. En als u zich een keer niet zo lekker voelt, bent u zo bij de dokter.”

„Ik weet het niet, hoor,” sprak Piebe met twijfels in zijn stem.

„Ik zou het wel weten,” zei meneer Feijen. „Dat eiland is nu bijna niets meer waard. En als er mensen komen, worden ze doodziek van dat giftige water. Kijk maar naar uzelf. Het gaat echt niet lukken om er een eiland van te maken waar kinderen zich kunnen vermaken.”

„Ik zou het ook wel weten,” bemoeide moeder Klinkhamer zich met het gesprek. „Ik zou het verkopen.”

Piebe zuchtte en knikte uiteindelijk. „Misschien hebben jullie wel gelijk, maar ik krijg vast nooit genoeg geld voor het eiland om er een eigen boerderijtje van te kopen.”

„Alles wat u voor dat gifeiland krijgt, is meegenomen,” vond Feijen.

„Maar wie zou zo’n eiland nu willen kopen? Daar trapt toch niemand in?” merkt Piebe op.

Meneer Feijen dacht even na. „Ik weet het goed met u gemaakt. Ik wil het eiland wel kopen. U krijgt van mij genoeg geld om er uw eigen boerderijtje van te laten bouwen. Dan gaan we volgende week maandag samen naar de notaris om de koopakte op te maken.”

Piebe keek hem met grote ogen aan. „Zo veel geld?”

„Nou, wat zegt u daarvan?” Meneer Feijen wachtte op een reactie van Piebe, die heel even sprakeloos was.

Moeder Klinkhamer klopte Piebe op zijn schouder. „Wat een geluksdag is het. En wat fijn dat een man als meneer Feijen naar ons dorp is gekomen.”

„Zeg dat wel.” Piebe vond het allemaal wel erg snel gaan, maar dit voorstel kon hij toch niet laten schieten. Daarom maakte hij een afspraak met Feijen om op maandagmiddag om vier uur naar de notaris te gaan. „Als ik tegen die tijd maar weer opgeknapt ben.”

„Vast wel.” Moeder Klinkhamer schonk intussen een tweede kop koffie voor meneer Feijen in.

Hielke wenkte Sietse. Ze glipten onopvallend naar buiten.

„Ik vertrouw dit zaakje niet,” zei hij. „Wat moet Feijen met een gifeiland? Gaat hij daar weer een nieuwe winkel beginnen? Wat wil Feijen op dat eiland bouwen? En waarom heeft Zwart nog steeds geen bericht gehad van meneer Waterman? Kom, we gaan op onderzoek uit.”

De tweeling meldde zich even later bij veldwachter Zwart en luchtten hun hart over meneer Feijen.

„Er is iets verdachts aan die Feijen,” zei Hielke. „We weten alleen nog niet wat.”

De veldwachter schoot in de lach. „Nu lijk je Zijlstra wel.”

„Maar er zijn zo veel vraagtekens,” meende Hielke. „Zo is bijvoorbeeld de uitslag van het water onderzoek nog steeds niet binnen. Hoe kan dat? En wat is de uitslag? Is het water giftig? En zo ja, waarom wil Feijen dat eiland dan zo graag kopen?”

„Momentje.” Zwart draaide het nummer van de onderzoeker. „Hallo, meneer Waterman? U spreekt met veldwachter Zwart uit Lenten. Ik wacht met smart op de uitslag van het onderzoek. Het zou fijn zijn als we die nog voor zaterdag binnen hebben. Dan weten we of we de pomp voor alle kinderen moeten afsluiten.”

Zwart keek even later zeer verbaasd. Hij kreeg namelijk als antwoord dat de brief allang verstuurd was. „In een blauwe envelop? Hoe kan dat nou? Dan zal ik nog eens tussen de papieren op mijn bureau kijken. Dank u wel, meneer Waterman.” Zwart legde de hoorn neer en begon koortsachtig te zoeken. Onder op de stapel lag inderdaad een blauwe envelop. „Sorry, jongens. Het is een fout van mij. Ik had die brief onderaan gelegd. Ik hou namelijk helemaal niet van blauwe brieven.”

Maar even later keek Zwart weer vreemd op. „O ja, dat is waar ook. Deze brief is helemaal niet voor mij bestemd. Hierop staat het adres van de nieuwe kruidenier. Ik heb helemaal vergeten hem die brief te geven.”

„Die Sjoerd Bonnema,” schudde Sietse zijn hoofd. „Die is waarschijnlijk de weg een beetje kwijt, de laatste dagen. Eerst doordat hij stapelverliefd was, en nog geen dag later door liefdesverdriet omdat zijn verkering uit was gegaan.”

„Blauwe envelop?” Hielke dacht diep na. „Als we nu eens naar Feijen gaan. Misschien heeft Sjoerd de twee blauwe enveloppen per ongeluk verwisseld.”

„Maar Feijen is niet thuis,” wist Sietse. „Die is nog bij ons op ziekenbezoek.”

„Dat is ook de bedoeling,” knikte Hielke. „We breken bij hem in en zoeken die brief.”

„Geen sprake van,” meende de veldwachter. „Zet dat maar uit je hoofd. Je mag niet zomaar inbreken.”

„Maar Feijen zal ontkennen dat hij de brief ooit ontvangen heeft. Er staat iets in die brief, waardoor Feijen dat eiland dolgraag wil kopen.”

„Niets mee te maken,” keurde Zwart de speuractie af. „Het gebeurt niet.”

„Oké, meneer Zwart. U heeft helemaal gelijk.” Hielke gaf zijn broer ongemerkt een knipoog.

De broers liepen naar de kruidenierszaak van Feijen. Ze gingen naar de achterkant van de winkel.

„Hm,” zei Sietse, „alle ramen en deuren zitten potdicht Hoe komen we nu binnen? Zal ik een steen pakken en een ruit ingooien?”

„Nee,” schudde Hielke zijn hoofd. „Kijk eens goed. Dat raam daar staat op een kier.” Hielke deed het raampje verder open en klom naar binnen. Vervolgens opende hij de achterdeur voor zijn broer.

De tweeling liep zachtjes de winkel in en ging meteen door naar het kantoor van meneer Feijen. Naast het bureau in het kantoor lagen twee lege flessen laxeermiddel in de prullenbak. „Van laxeermiddel moet je toch vaak naar de wc? Zou Feijen last hebben van verstopping?” vroeg Hielke zich af.

„Geen idee,” meende Sietse.

In de la van Feijens bureau lagen veel papieren.

Sietse pakte de hele stapel eruit. „Kijk, hier zie ik een blauwe envelop.” Hij draaide de brief om. „Zie je wel, de afzender is Waterman. Ben benieuwd wat erin staat.”

Hielke zag intussen op het bureau een dikke map met brieven van een bouwbedrijf liggen. „Hé, het lijkt erop dat Feijen van plan is om iets te laten bouwen,” merkte hij op.

Maar Sietse was druk bezig. Hij had iets vreemds aan de la gemerkt en was helemaal opgewonden. „Hielke, volgens mij zit er een dubbele bodem in die la.” Sietse wilde de la er al helemaal uit halen, toen hij opeens hoorde dat de voordeur van de winkel openging.

Ook Hielke hoorde Feijen binnenkomen. „Wegwezen,” fluisterde hij.

De jongens legden de brieven snel terug, zodat Feijen niets van de zoekactie zou merken en slopen stilletjes via de achterdeur naar buiten.

„Hallo, is daar iemand?” hoorden ze Feijen roepen, maar de tweeling hield zich muisstil.

Hielke stootte zijn broer aan, nadat ze waren weggeslopen. „We gaan bewijzen dat er hier iets niet in de haak is.”

HOOFDSTUK IX

Vreemd bezoek bij Het Grote Eilandfeest en een onverwachte kampioen van Lenten

De dag van Het Grote Eilandfeest was eindelijk aangebroken.

Louw en Kees stonden bij de brede sloot die dwars door het eiland liep. Er lagen twee lange stokken klaar voor de fierljepwedstrijd. De twee vrienden van Hielke en Sietse wilden die wedstrijd in goede banen leiden.

Kees zette een tafeltje klaar met daarop een grote beker. Daarop stond: ‚Kampioen van Lenten. Fierljeppen. Het Grote Eilandfeest’.

„Zijn jullie er klaar voor?” vroeg Sietse. „Hielke en ik regelen de speurtocht.”

„Laat de deelnemers maar komen. Doen jullie trouwens ook nog mee met de fierljepkampioenschappen?” vroeg Kees.

„Als we tijd hebben,” meende Sietse. Hij keek vol bewondering naar de grote, glimmende beker.

„Zo’n beker zou goed op onze kamer staan,” vond Hielke.

Sietse knikte. „Dan zorg ik wel dat ik de kampioen word.”

„Opschepper.”

De broers gingen terug naar Piebe’s woonark. Daar bleven ze een beetje ongeduldig rondlopen.

„Doe toch eens rustig,” meende Piebe. „Ga er lekker bij zitten. Ik word nerveus van jullie.”

„Straks komt er geen kip op Het Grote Eilandfeest af,” vreesde Sietse. „Dan hebben we al het werk voor niets gedaan.”

„Dat zal wel meevallen.” Piebe wees naar de lucht. De krachtige zonnestralen hadden de enkele grijze wolken die er die ochtend waren geweest, helemaal verdreven. „Het is prachtig weer. Volgens mij wordt Het Grote Eilandfeest een enorm succes. En voor mij wordt het een afscheid van het eiland. Ik ben blij dat ik maandag met meneer Feijen naar de notaris ga om de koop officieel te regelen. Ik kan voorlopig terecht bij mijn dochter en laat in de tussentijd een klein boerderijtje aan de rand van het dorp bouwen.”

Even later hoorden ze het geluid van een motorboot. Het was kruidenier Feijen. Hij had een grote uitklapbare tafel en allerlei snoepwaren meegebracht. „Waar zal ik mijn kraam inrichten?” vroeg de kruidenier aan Piebe.

„Doe maar vlak bij de waterpomp.”

„Goed idee, en ik heb ook frisdrank meegebracht. Ik vertrouw het water uit die pomp voor geen meter. Dat kunnen ze beter niet drinken.” De kruidenier begon zijn kraampje op te bouwen en al zijn spullen uit te stallen.

„Waar blijft iedereen toch? Hoe laat is het, Piebe?” vroeg Sietse.

„Vijf over half elf. Het feest begint pas om elf uur. Dan lijkt het me logisch dat er verder nog niemand is.”

Toen hoorden ze opnieuw het geluid van een motorboot.

„Daar zullen de eerste deelnemers zijn,” verwachtte Hielke, maar even later kwam er een man in een net pak aanlopen. Hij droeg een leren map onder zijn arm. Het leek alsof die was volgepropt met papieren.

De man groette en liep vervolgens door.

„Welkom,” zei Piebe. „Bent u van de krant? Komt u een artikel schrijven over Het Grote Eilandfeest?”

De man verschoot van kleur. „Nee nee. Ik ben geen journalist. Ik kom, eh… zomaar even een kijkje nemen. Dat mag toch wel?”

„Zeker,” meende Sietse. „Als u het leuk vindt, kunt u ook deelnemen aan de fierljepwedstrijd.”

De man wees naar zijn pak. „Dat lijkt me geen goed idee. Ik ben er niet op gekleed.” Hij liep de kraam van kruidenier Feijen voorbij. Ze knikten naar elkaar zonder iets te zeggen. Na enkele minuten was de man uit het zicht verdwenen.

„Kent u die man soms?” vroeg Hielke aan de kruidenier.

„Nee.” Feijen schudde zijn hoofd. „Ik heb hem nog nooit gezien. Geen idee wat hij hier komt doen.”

Hielke en Sietse vonden het maar raar dat er zo’n vreemde snoeshaan op het eiland rondliep.

„Ik ben benieuwd wat hij precies komt doen,” zei Hielke.

„Ga hem dan achterna,” stelde Sietse voor. „Piebe en ik vangen de deelnemers wel op.”

In de verte klonk veel lawaai dat steeds dichterbij kwam. Tientallen boten meerden aan op het eiland. Veel kinderen sprongen verwachtingsvol uit de boot en renden naar Piebe en Sietse.

Intussen kreeg Hielke de keurig geklede man weer in het vizier. Hij hield voldoende afstand, zodat de man niet in de gaten had dat hij geschaduwd werd.

Opeens bleef de man staan. Hij haalde een meetlint uit zijn koffertje en begon de grond op te meten. Daarna schreef hij iets op papier. Toen de man zijn spullen wilde opbergen, liet hij het koffertje per ongeluk vallen.

Hielke hield zijn hand voor zijn mond om een luide lach te onderdrukken. Wat een kluns is dat, dacht hij.

De man raapte zijn boeltje bij elkaar en liep weer verder. Hij merkte niet dat er een stuk papier was weggewaaid.

Hielke griste het uit de struiken en was erg verbaasd. Hij zag een grote tekening van een hotel. Hotel/Kuuroord stond erop. „Wat betekent dat nu weer?” vroeg Hielke zich hardop af. Doordat hij de tekening zo uitvoerig aan het bestuderen was, had hij de onbekende man uit het oog verloren. Hij vouwde de tekening op, stopte die in de zak van zijn overall en liep snel terug naar de woonark.

Daar werd hij met een nieuwe verrassing geconfronteerd. Meer dan vijftig kinderen waren op Het Grote Eilandfeest afgekomen. Ook waren er veel ouders aanwezig.

De vader en moeder van de tweeling waren er ook. „We hadden wel zin in een feestje,” legde hun moeder uit.

„Leuk voor jullie, mam.” Hielke vond het erg grappig dat hun ouders er ook waren.

„Kom gauw helpen, Hielke,” commandeerde Sietse. Hij veegde met een zakdoek het zweet van zijn voorhoofd. „Zal ik de bedoeling van het feest uitleggen?”

Piebe knikte en pakte een stoel. Daar ging Sietse op staan.

„Welkom, allemaal,” begon hij. „Wat geweldig dat jullie gekomen zijn. We hebben een overlevingstocht uitgezet,” legde hij uit. „Jullie mogen dadelijk zelf groepen van een stuk of tien personen maken. Hielke en ik hebben de route op papier gezet. Het is de bedoeling om aan het einde van de tocht zonder kleerscheuren hier terug te komen. Onderweg hebben we een wedstrijd in een wedstrijd. Dat wil zeggen dat je mee kunt doen aan het eerste kampioenschap fierljeppen van Lenten. Voor degenen die tijdens de overlevingstocht en de fierljep-wedstrijd droog blijven, heeft kruidenier Feijen een verrassing in petto.”

De kinderen klapten uitgelaten.

Na het formeren van de groepjes begon de overlevingstocht op verschillende plaatsen van het eiland. Zodoende kon iedereen tegelijk starten.

Piebe, Hielke en Sietse liepen naar Kees en Louw toe. Na een kwartier meldden zich de eerste deelnemers voor de fierljepwedstrijd.

Yvonne, de dochter van Feijen, deed ook mee. Ze pakte een stok vast, nam een lange aanloop en plantte de stok midden in de sloot. Ze klom zo snel mogelijk omhoog en probeerde zich af te zetten. Maar helaas, ze haalde de overkant net niet en viel in het water. „Getsie, mijn kleren zijn kletsnat!” gilde ze, maar ze kon er de lol wel van inzien. „Nu jullie,” zei ze tegen Louw en Kees.

„Oké.” Kees deed onverschillig. „Wat krijg ik als ik droog de overkant van de sloot haal?” vroeg hij.

„Volgens mij krijg je van mijn vader een gratis zak snoep,” moedigde Yvonne hem aan.

„Mooi zo.” Kees liep wel dertig meter naar achteren om een zo lang mogelijke aanloop te nemen. Toen hij de stok in het midden van de sloot in de bodem stak en omhoog wilde klauteren, gleed hij helaas met zijn handen van de stok. Met een grote plons belandde Kees in de sloot. Louw, Hielke en Sietse lagen dubbel. Net als de vader en moeder van de tweeling.

Niet veel later haalden ook Louw en Hielke een nat pak.

„Zal ik de beker dan maar eens gaan winnen?” deed Sietse stoer. Hij pakte de stok en kwam met grote snelheid aanlopen. Het leek een reuzensprong te worden. Sietse stak de stok in de bodem, klom omhoog en vloog op weg naar de overkant. Alle toeschouwers juichten spontaan, maar net op dat moment brak de stok en viel Sietse met een luide plons in het water.

Vader Klinkhamer kreeg de slappe lach. „Maar goed dat Kees en Louw reservestokken bij zich hebben, anders was de wedstrijd al afgelopen geweest!”

„Doe het zelf dan,” daagde Sietse hem uit, terwijl hij die de mouwen van zijn overall aan het uitwringen was.

„Is goed,” besloot hun vader. „Vroeger heb ik vaak aan fierljeppen gedaan.”

Moeder Klinkhamer vond het niet zo’n goed idee. „Straks word je kletsnat, Evert. Dan lig je morgen met een fikse griep in bed. Doe het maar niet.”

Toch liet de stoere dorpssmid zich overhalen om de sprong over de brede sloot te wagen.

Aangemoedigd door Kees, Louw en zijn drijfnatte zonen nam vader Klinkhamer een aanloop.

Moeder Klinkhamer vreesde het ergste en hield haar handen voor haar ogen, maar de smid kwam heel stijlvol aan de overkant neer, een paar meter over de rand van de sloot.

Een groot applaus was de eerste beloning voor de sportieve dorpssmid.

„Of u de kampioen van Lenten wordt, moeten we nog afwachten,” zei Louw. „Dat weten we pas als iedereen vandaag is geweest.”

De tweeling liep samen met hun ouders terug naar de woonark van Piebe. Daar was zowel het begin- als het eindpunt.

Piebe schonk voor iedereen een glaasje drinken in.

„Dus maandag is de grote dag?” vroeg de smid naar de bekende weg.

„Ja, dan ga ik dit eiland verkopen. Ik weet dat het voor mij het beste is om aan de rand van het dorp een nieuwe start te maken. Maar ik zal het eiland zeker gaan missen.” Piebe keek rond. „Wat is het gezellig hier, hè?”

Langzamerhand druppelden de kinderen na de overlevingstocht weer binnen.

„Wie droog is gebleven, krijgt een gratis zak met snoep,” riep de kruidenier een eindje verderop.

Na vele uren eilandvermaak gingen de meeste kinderen weer met hun ouders mee naar huis. Op het laatst kwamen Louw en Kees aangelopen. Kees droeg de stokken die ze tijdens het kampioenschap fierljeppen hadden gebruikt. Louw had de glimmende zilveren beker in zijn handen.

„Wie heeft de beker eigenlijk gewonnen?” vroeg Sietse nieuwsgierig.

„Je vader,” antwoordde Louw, die de beker aan Klinkhamer overhandigde.

De smid glom van trots. „Die beker zet ik boven op de kast in de smederij. Kunnen we er elke dag van genieten.”

Nadat alles was opgeruimd op het eiland, stonden Hielke en Sietse op het punt om met hun ouders en hun twee vrienden naar huis te gaan.

Meneer Feijen laadde de niet verkochte spullen samen met zijn dochter in zijn boot. „Zie ik u maandagmiddag bij de notaris?” herinnerde de kruidenier Piebe aan hun afspraak. „Dan bent u daarna mooi van het eiland af.”

Piebe knikte trots.

Toen de tweeling weer in het dorp was aangekomen, deden ze een vreemde ontdekking. De mysterieuze man, die ’s morgens op het eiland was geweest, ging met zijn tas de kruidenierszaak van Feijen binnen.

„Dus die twee kennen elkaar toch,” meende Hielke. „Wat zijn ze van plan met dat eiland?”

HOOFDSTUK X

Hielke en Sietse breken weer in en meneer Feijen wordt ontmaskerd

„We moeten nog een keer op onderzoek uit in het kantoor van Feijen,” bracht Sietse op maandagmorgen naar voren. „Er zat een dubbele bodem in die la. Ik weet het zeker. Ik móét weten wat erin zit.”

„We kunnen niet zomaar inbreken,” vond Hielke.

„We hoeven ook niet in te breken. We gaan gewoon als de winkel open is.”

„Wat een stom idee,” vond Hielke. „Dan heeft Feijen toch meteen in de gaten dat jij in zijn kantoorruimte komt rondneuzen? Daar zal hij heus niet blij mee zijn.”

„Hij hoeft ook niet te weten dat ik er rondsnuffel,” zei Sietse geheimzinnig. „Kom maar mee.”

De broers gingen op weg naar de winkel. Het was er weer een drukte van belang. Bij Zijlstra aan de overkant was het leeg. De arme kruidenier kwam zijn winkel uit met een aanplakbord, een hamer en een spijker. Hij timmerde het bord vast op de kozijnen van een van zijn ramen. Te koop stond erop.

„Wat?!” bracht Sietse uit. „Gaat u dicht?”

„Ja. Ik trek het financieel niet langer. Er komt geen kip meer in mijn winkel. De verse artikelen bederven en die moet ik noodgedwongen weggooien. Voor mij is er in Lenten geen droog brood meer te verdienen. Feijen krijgt zijn zin.”

„Wat gaat u dan doen?” vroeg Hielke.

„Ik heb nog geen idee.” Meneer Zijlstra staarde verdrietig voor zich uit. „Misschien is er een plekje voor me vrij in de boterfabriek, of ik vraag aan boer Jellema of hij nog een extra knecht nodig heeft.”

„Sterkte ermee,” zei Sietse oprecht. Hij liep samen met Hielke de winkel van Feijen in. „Jij leidt Feijen vijf minuten af en dan doorzoek ik zijn kantoor,” fluisterde Sietse tegen zijn broer.

„Hoe dan?” vroeg Hielke paniekerig.

„Dat bedenk je zelf maar.”

Toen ze de winkel in kwamen, zagen ze dat meneer Feijen druk bezig was de groente en het fruit in kratten te sorteren.

Hielke zwaaide naar hem. „Mag ik u iets vragen?”

Meneer Feijen keek op en zette een krat met sla op de grond. „Heel even dan.”

„Ik loop intussen verder om te kijken hoe veel verschillende soorten frisdrank u verkoopt,” loog Sietse.

„Dat zijn er heel veel,” lachte de kruidenier. „Ik hou van een ruime sortering.”

Hielke werd een beetje nerveus. „Ik, eh… wilde u vragen, eh…”

„Ja?” vroeg Feijen. Hij zuchtte een beetje ongeduldig.

„Eh… ik wil als ik later groot ben misschien toch ook wel een kruidenierszaak beginnen. Maar hoe pak je zoiets nu eigenlijk aan?”

„Dat is een lang en ingewikkeld verhaal,” meende de kruidenier. „Maar ik zal het je uitleggen. Luister goed.”

Intussen sloop Sietse in de richting van het kantoor. Hij keek of er niemand in het gangpad was. Sietse zag twee wat oudere vrouwen, die, met hun mandje in hun hand, gezellig stonden te praten. Hij liep op hen af. „Kunt u iets niet vinden?” vroeg hij.

„Ik moet nog een pak suiker hebben,” antwoordde een van de dames.

„Dat staat in het volgende pad,” wist Sietse. „Kijk, daar,” wees hij.

„Vriendelijk bedankt,” zei de dame. „Kom, Martje. Dan lopen we er vast naartoe. Kletsen we daar weer verder.”

De dames schuifelden naar het andere pad.

Gelukkig, dacht Sietse. De kust is vrij. Hij voelde zijn hart bonken van de spanning. Zacht opende hij de deur en ging het kantoor van Feijen binnen. Hij trok voorzichtig de bureaula open en voelde aan de bodem. Hij vergeleek de la met de la die eronder zat. Die was vanbinnen veel dieper. Sietse haalde de bovenste la leeg en schudde hem heen en weer. „Er zit iets in verborgen,” mompelde hij.

Na wat gepeuter ontdekte Sietse dat de bodem van de houten la, die in een soort gleuf bevestigd was, naar achteren kon worden geschoven. Er kwam een sleutel tevoorschijn met daaraan een etiket van karton. Sietse keek verbaasd. Loods 15 stond erop. Hij zuchtte diep. Ik snap er helemaal niets meer van, dacht hij. Hij stak de sleutel in zijn zak en schoof de la weer terug in het bureau.

Intussen keek hij nog tussen de post Sietse had de blauwe envelop al snel gevonden. Deze brief is van het waterleidingbedrijf. Die had eigenlijk bij het gemeentehuis bezorgd moeten worden, zag hij op de envelop. Die Sjoerd, wat een sufferd!

Sietse opende gespannen de envelop en haalde het rapport eruit. Hij zag allemaal grafieken en cijfers. Onder aan de brief stond de eindconclusie. „Het water op het eiland van de heer Piebe de Jong is van een uitzonderlijk hoge kwaliteit,” las Sietse voor zichzelf. „Dat komt, omdat het jarenlang boven op een harde oerlaag heeft gelegen. Daardoor bevat het water geneeskrachtige elementen. Het eiland is dan ook uitermate geschikt om er in de toekomst een kuuroord te beginnen. Mensen zullen veel baat hebben bij het water uit de geneeskrachtige bron.”

Sietse hoorde voetstappen naderen. Hij stopte de brief snel weer weg.

„Nou meneer Feijen, bedankt voor uw uitleg. Ik heb er heel veel aan gehad!” hoorde hij Hielke extra hard zeggen. „Maar misschien word ik toch maar smid, net als mijn vader!”

„Dat moet je zelf weten,” meende de kruidenier, die op het punt stond het kantoortje binnen te stappen.

Sietse dook snel onder de tafel. Hij zag de deurklink al naar beneden gaan.

„Ik moet even wat spullen pakken uit mijn kantoor,” zei Feijen aan de andere kant van de deur.

„Meneer, meneer?” De twee oudere dames kwamen eraan. „Kunt u ons even helpen? We willen graag twee kilo goudrenetten. We gaan namelijk een heerlijke appeltaart maken. En heeft u ook kaneel? Dan krijgt de taart een extra pittige smaak.”

„Uiteraard, ik zal u even helpen,” hoorde Sietse de kruidenier zeggen.

Hij zag dat de deurklink weer omhoogging. „Pfff, dat was op het nippertje,” zuchtte hij. Sietse kroop onder de tafel vandaan en deed even later voorzichtig de deur open.

In het gangpad stond Hielke.

„Ik was bijna betrapt,” mopperde Sietse.

„Had je maar moeten opschieten,” meende Hielke. „Ik heb hem vijf minuten aan de praat gehouden. Op een gegeven moment wist ik echt niet wat ik hem nog meer moest vragen.”

Sietse wenkte. „Kom, we gaan op zoek naar loods vijftien.”

Hielke liep achter zijn broer aan en keek verbaasd. „Loods vijftien? Waar heb je het nu weer over?”

Buiten, om de hoek, liet Sietse zijn broer de sleutel zien die hij gevonden had in de la van Feijens bureau.

„Een sleutel?” vroeg Hielke. „Die op een loods met nummer vijftien past?”

„Maar waar zijn die loodsen?” Sietse liep met zijn broer in de richting van hun boot. „Vast niet hier in Lenten.”

„Zullen we naar de stad gaan?” stelde Hielke voor. „Daar zijn vast wel loodsen te vinden.” Hij dacht nog even na. „In loodsen berg je spullen op. Ik denk dat we naar het industriegebied bij de stad moeten. Daar vind je een heleboel loodsen bij elkaar.”

„Maar eerst wil ik even naar huis,” zei Sietse op geheimzinnige toon. „We moeten verhinderen dat Piebe straks de akte tot verkoop van het eiland bij de notaris ondertekent.”

„Goed plan. Bel je Piebe op?” vroeg Hielke.

„Dat zal moeilijk gaan, want Piebe heeft geen telefoonaansluiting op zijn eiland,” wist Sietse. „Ik heb een beter idee.”

Toen de jongens thuiskwamen, vroeg Sietse aan zijn moeder of hij mocht bellen.

Dat vond ze goed.

„Ik heb een idee om Feijen in de val te laten lopen.” Sietse draaide het nummer van de nieuwe kruidenier.

„Goedemiddag, supermarkt Feijen voor al uw goedkope boodschappen. Wat kan ik voor u doen?”

Sietse kuchte en zette een zware stem op. „U spreekt met Waterman. Ik heb onderzoek gedaan naar de kwaliteit van het drinkwater dat op het eiland van Piebe de Jong met de handpomp uit de grond gehaald wordt.”

„Ja? En wat heeft dat met mij te maken?” klonk het aan de andere kant van de lijn.

„Ik vermoed dat mijn brief voor veldwachter Zwart en de gemeente Lenten niet goed is aangekomen. Ik denk dat de brief per ongeluk bij u is bezorgd door een verstrooide postbode.”

„Nee hoor,” ontkende Feijen.

„Laat het dan maar zitten. Ik zal de veldwachter wel even telefonisch bericht doen van mijn grote blunder, want er moet meteen actie ondernomen worden.”

„Blunder?” herhaalde Feijen.

„Ja, ziet u,” zei Sietse vol overtuiging met zijn nepstem, „dit is me in al die twintig jaar dat ik voor de waterleidingsmaatschappij werk nog nooit overkomen. Ik heb namelijk de gegevens van twee onderzoeken verwisseld. Ik heb in de brief gezet dat het water een geneeskrachtige werking heeft. Dat komt, omdat het water boven op een oerlaag ligt. Het water is zo gezond dat er wel een kuuroord gebouwd kan worden.”

Feijen luisterde ademloos aan de andere kant van de lijn. „Ja? Gaat u verder.”

„Helaas was dat de uitslag van het andere onderzoek. Het eiland van Piebe de Jong is namelijk ernstig verontreinigd. Daar is vanaf nu de toegang verboden voor iedereen. Veel te gevaarlijk. Ik zal veldwachter Zwart vragen of hij Piebe de Jong inseint.”

„Wat?” Meneer Feijen ontplofte bijna. „En daar komt u nu mee? Verdorie, wat een ellende haal ik me op de hals. Achteraf is het maar goed dat u mij heeft gebeld. Nu kan ik de afspraak met de notaris nog annuleren. Ik ga toch zeker geen vergiftigd eiland kopen?” De nieuwe kruidenier gooide boos de hoorn op de haak.

„Mooi zo. Dat is geregeld,” lachte Sietse in zichzelf. „Die kruidenier Feijen heeft iedereen op een dwaalspoor gezet.”

„Maar hoe kan het dan dat ze doodziek werden van het water?” vroeg Hielke zich af.

„Ze hebben zich vast ontzettend aangesteld. Misschien waren ze niet eens ziek,” bedacht Sietse.

„Wat gemeen van ze,” vond Hielke. „Maar wij en ook Piebe stelden ons niet aan. Ik voelde me hondsberoerd na het drinken van het water uit die pomp.”

Op dat moment kwam hun moeder de gang in. „Ik ben even weg. Ik moet naar de winkel voor een fles zonnebloemolie.”

Bij Hielke begon een lampje te branden. „Weet je nog dat we bij Feijen twee lege flessen laxeermiddel vonden?”

„Ja,” knikte Sietse.

„Ik durf te wedden dat Feijen die flessen met laxeermiddel heeft gebruikt om het pompwater te vergiftigen,” beweerde Hielke. „Daardoor is eerst zijn eigen dochter aan de diarree geraakt en daarna waren wij aan de beurt.”

Sietse was witheet van woede. „Wat een gemene man, om zijn eigen dochter bewust ziek te maken.”

„Ik snap nu wel waarom hij het deed. Als Piebe zou denken dat het water uit de pomp giftig was, kon hij het eiland voor een prikkie kopen,” merkte Hielke op.

„Vanavond gaan we het Zwart vertellen,” besloot zijn broer. „Nu wordt het eerst tijd voor actie. We gaan op zoek naar het geheim van loods vijftien.”

Net toen ze weg wilden gaan, stond Zijlstra op de stoep.

„Kan ik jullie vader even spreken?” vroeg hij.

De jongens knikten. „Loopt u maar mee naar de smederij.”

„Heeft u nog werk voor mij?” vroeg Zijlstra aan de smid toen hij samen met de jongens de smederij in kwam. „Er moet ook bij mij brood op de plank komen. Ik heb mijn winkel te koop aangeboden, maar niemand wil een kruidenierszaak beginnen tegenover die Feijen. Daar kun je echt niet mee concurreren.”

Vader Klinkhamer schudde zijn hoofd. „Ik heb werk genoeg voor mezelf, maar niet voor nog een ander. En als het erg druk wordt, helpen Hielke en Sietse me uit de brand.”

„Maar misschien kunt u uw winkel over een poosje toch weer opendoen,” zei Sietse op geheimzinnige toon. „We zijn bezig met een onderzoek dat hele grote gevolgen voor Feijen kan hebben. Misschien komt de nieuwe kruidenier zelfs wel in de gevangenis terecht.”

Voordat Zijlstra en hun vader konden reageren, renden de twee jongens op hun klompen naar de Kameleon.

HOOFDSTUK XI

Hielke en Sietse worden op heterdaad betrapt en de geheimzinnige sleutel wordt teruggelegd

Hielke en Sietse maakten een lange boottocht. Aan de rand van de stad lag een industriegebied met enkele fabrieken. Die fabrieken lagen aan het water, zodat de goederen met gemak per boot vervoerd konden worden.

Sietse minderde vaart toen hij het industriegebied bereikte. Ze keken goed rond, maar er was geen enkele loods te zien.

„Volgens mij zitten we op een dwaalspoor,” meende Hielke. „Is er geen dorp of stad in de buurt met de naam Loods?”

„Natuurlijk niet.”

„Zullen we omkeren?” vroeg Hielke, maar daar wilde Sietse nog niets van weten.

Ze voeren verder en kwamen bij het laatste grote gebouw. Het was een leverancier van levensmiddelen. Het was er een drukte van belang, met allemaal vrachtwagens die af en aan reden.

„Ik vaar naar de aanlegsteiger. We gaan daar eens even rondkijken.” Sietse had er zin in. „Volgens mij zijn we warm. Al die vrachtwagens halen levensmiddelen op om ze naar de winkels te brengen.”

„Maar ik zie nergens ‚Loods 15’ staan,” zei Hielke. Hij meerde de boot af.

„Meestal zijn loodsen niet aan de voorkant van een bedrijf gebouwd,” wist Sietse.

De jongens hadden geluk dat de poort open was. Ze liepen om het gebouw heen naar de achterkant. Daar stonden inderdaad immens grote, ijzeren loodsen met ronde daken. Ze waren genummerd van een tot en met twintig. Op de deuren zaten grote sloten en voor elke deur was een laadruimte. De vrachtwagens reden daar achteruit naartoe. Als de deur openging, kon de aanhanger van zo’n wagen gemakkelijk ingeladen worden.

Op het terrein liep een man met een stapel papieren onder zijn arm. Hij maakte drukke gebaren en wees de diverse vrachtwagens de weg. Bij enkele loodsen was het ontzettend druk. De man stak zijn hand omhoog als stopteken toen hij de twee jonge onderzoekers zag. „Wat doen jullie hier?” vroeg hij.

Sietse stond even met zijn mond vol tanden. Daarna verzon hij snel iets. „Na de vakantie houd ik bij ons op school in het dorp een spreekbeurt over de industrie in de stad. Dus wil ik graag wat informatie van u.”

De man schudde geïrriteerd zijn hoofd. „Zien jullie niet hoe druk we zijn? Wegwezen! We hebben echt geen tijd voor zulke onzin.”

„Is goed,” zuchtte Hielke. „We gaan wel terug.”

Maar toen de twee jongens zagen dat de man alweer orders gaf aan een van de chauffeurs die wilde gaan inladen bij een loods, gingen ze snel de bocht om. Ze liepen richting loods nummer vijftien.

Gelukkig waren alle loodsen om de hoek dicht en was er niemand te bekennen.

„Zou de sleutel passen?” vroeg Sietse zich af. Hij hield de sleutel met twee handen vast.

„Dat gaan we uitproberen,” meende Hielke. „Ik ga op de uitkijk staan. Maak jij dan het slot open?”

Sietse knikte. Hij liep op de loods af en probeerde de sleutel in het slot te steken.

Hielke draaide zich op de hoek hoopvol om naar zijn broer. „Lukt het?”

Sietse schudde zijn hoofd, maar zag toen opeens dat hij de sleutel verkeerd om hield. Hij draaide het grote slot open en wenkte zijn broer.

Die rende zo snel mogelijk naar de loods.

Sietse deed de deur open. „Wat is het hier groot en wat staat er veel.” Binnen was het veel groter dan de buitenkant deed vermoeden. Het immense magazijn stond helemaal vol met dozen die waren gevuld met allerlei levensmiddelen.

De jongens maakten enkele dozen open en pakten er spullen uit.

Bij Hielke ging een lampje branden. „Dat zijn precies dezelfde dozen als die Feijen met zijn chauffeur opgehaald heeft.”

„Misschien heeft hij van dit bedrijf een eigen sleutel gekregen om de spullen er zelf uit te kunnen halen?” bedacht Sietse. „Dan kan hij hier ook buiten openingstijden terecht.”

Maar Hielke vond het meer voor de hand liggen dat Feijen de spullen had gestolen. „Misschien heeft hij deze sleutel nagemaakt. Weet je nog dat Zijlstra zich afvroeg hoe Feijen de levensmiddelen zo goedkoop kon aanbieden? Dat kan alleen als je die gestolen hebt.”

Sietse knikte. „Als dat echt zo is, moeten we meteen naar Zwart toe. Het wordt tijd dat die oplichter wordt gepakt.”

Op het moment dat de tweeling zich wilde omdraaien om naar hun boot terug te lopen, voelden ze een paar stevige handen op hun schouders.

„Jullie zijn er gloeiend bij,” sprak een man luid. „Dit is de mooiste dag van mijn leven!” Hij greep de jongens stevig in hun kraag en grijnsde kwaadaardig. „Eindelijk weten we wie onze magazijnen leegrooft. Kom maar mee naar de directeur. Die zal meteen de politie bellen.”

„Maar u heeft echt de verkeerde te pakken,” probeerde Sietse ertegen in te brengen.

„Koppen dicht,” snauwde de man. „Al maandenlang verdwijnen er dozen met levensmiddelen uit deze loods. Jullie zijn de daders, geen twijfel mogelijk. Nooit gedacht dat de dieven zo jong waren. De komende maanden zullen jullie in de cel doorbrengen.”

„Meneer u snapt het niet. Het is een misverstand,” zei Hielke met trillende stem. „Echt waar.”

De man wilde er echter niets van weten. Hielke en Sietse probeerden zich los te rukken, maar de man hield de tweeling stevig in zijn greep. Hij sleurde de jongens mee naar het kantoor van de directeur.

„Laat ons los,” schreeuwde Sietse, maar de man trok zich er niets van aan.

„Ik heb goed nieuws,” zei de trotse man toen hij de directiekamer binnenging. „Na maanden van speuren hebben we ze eindelijk te pakken. Deze twee heren betrapte ik in loods vijftien. Ze hadden zelfs al dozen opengemaakt en klaargezet. Ik heb het bewijs. Ze hadden een sleutel bij zich. Kijk maar.” De man hield de sleutel triomfantelijk omhoog.

„Goed werk, De Smet. Ik bel meteen de politie.” De directeur zette zijn leesbril op en zocht snel het nummer van de meldkamer.

Hielke en Sietse werden met een smak op een stoel geduwd. Op het moment dat ze wat wilden zeggen, keek De Smet heel dreigend naar het tweetal.

De broers wierpen elkaar gelaten een blik toe.

„Dag, agent. U spreekt met Auke de Zeeuw van De Vries Levensmiddelen. We hebben ze te pakken,” zei de directeur opgelucht. „We dachten eerst dat er een hele misdaadorganisatie achter de diefstallen zat, maar nu blijken het twee snotneuzen van een jaar of twaalf te zijn.” De directeur grinnikte en keek Hielke en Sietse met een superieure blik aan.

Na een poosje beëindigde hij het telefoongesprek. „De politie komt eraan,” zei hij triomfantelijk tegen Hielke en Sietse terwijl hij de hoorn op het toestel legde. Toen wendde hij zich tot De Smet. „Ons bedrijf is kapitalen kwijtgeraakt, maar dankzij jou is de zaak opgelost. Aan het einde van het jaar krijg je van mij promotie en een dikke bonus!”

Niet veel later zag Sietse dat er een politiewagen kwam aanrijden. Twee agenten stapten uit en kwamen de trap op.

„Hier zijn ze,” zei de directeur met een overwinningsgebaar. Hij gaf de sleutel van loods vijftien aan een van de agenten.

„Maar we hebben niets gedaan,” zei Sietse verontwaardigd. „Echt niet. We waren op onderzoek uit.”

De Smet bemoeide zich nu ook met het gesprek. „Hij liegt. Ik heb die twee zelf op heterdaad betrapt Ze hadden sommige dozen uitgepakt om te kijken wat erin zat en ze daarna bij de ingang gezet.”

De directeur werd boos. „Het is een schande om ons maandenlang te beroven. In die periode zijn we minstens achthonderd grote dozen met levensmiddelen kwijtgeraakt. Daardoor hebben we erg veel verlies geleden.”

De politieagenten wilden precies weten wat er aan de hand was.

Een van de agenten vroeg of directeur De Zeeuw en De Smet de ruimte wilden verlaten. „We gaan eerst eens rustig met deze jongens praten.”

Hielke vertelde het verhaal over de nieuwe kruidenier Feijen, over het eiland en over de sleutel die zijn broer in de bureaula, met dubbele bodem, van Feijen had gevonden.

„Meneer de agent,” zei Sietse beleefd, „hoe kunnen wij nu honderden dozen stelen? We kunnen niet eens een vrachtauto besturen, we hebben zelfs nog geen rijbewijs. Hoe moesten we die spullen dan vervoeren?”

„Daar heb je gelijk in,” vond de agent. Hij dacht na. „Het heeft geen zin om Feijen nu te arresteren, want hij zal ontkennen dat hij de sleutel in zijn bezit had. Dit moeten we professioneel aanpakken.”

„Ik heb wel een idee,” zei Sietse en hij legde zijn plan uit aan de agenten.

Na tien minuten mochten Hielke en Sietse weer gaan. Ze kwamen de directeur en De Smet tegen, die nieuwsgierig boven aan de trap stonden te wachten. Zij keken zeer verbaasd.

„Gaat u die twee jongens nu wel of niet arresteren?” wilde de directeur weten.

„Dat lijkt ons niet nodig,” zei een van de agenten.

„Dus laat u ze zomaar lopen?” vroeg De Zeeuw met verbijstering in zijn stem.

„Ja,” knikte de agent.

„Nou ja, zeg,” klonk De Smet verbaasd. „Zoiets kan alleen maar in Friesland. Belachelijk!”

„U moet niet te snel een oordeel vellen,” verdedigde de andere agent hun besluit. „Wij nemen deze zaak heel serieus. Het lijkt me in dit stadium van het onderzoek het beste om de twee jongens te laten gaan. Ik houd u op de hoogte van de nieuwste ontwikkelingen. We zullen deze zaak tot op de bodem uitzoeken en oplossen. Hopelijk met de hulp van deze jongens hier en de veldwachter uit Lenten.” De agent voelde in een van zijn zakken. „Hier heb je de sleutel terug,” zei hij tegen Sietse.

„Dank u wel, meneer.” Sietse knipoogde naar de directeur en De Smet, die verbouwereerd achterbleven.

Toen de twee jongens laat in de middag weer terugkwamen in Lenten, renden ze meteen naar het bureau van veldwachter Zwart.

„We moeten die Feijen te grazen nemen,” meldde Sietse, terwijl hij de deur van Zwarts kantoor met enthousiasme open smeet.

Zwart legde net de hoorn op de het telefoontoestel. „Ik had net mijn collega uit de stad aan de telefoon. Hij heeft me het hele verhaal uitgelegd. Om het feit dat Feijen een sleutel van de loods bezit, kunnen we hem niet arresteren. We moeten de nieuwe kruidenier daarom op heterdaad betrappen.”

Sietse kreeg een rood hoofd en haalde de sleutel tevoorschijn. „Dan moet ik eerst de sleutel weer terugleggen in de la. Of doe jij dat?” vroeg hij aan Hielke.

„Nee, doe jij het maar.”

„Dit lijkt me echt een werkje voor de dienstdoende veldwachter,” meende Zwart. „Als jullie de sleutel terugleggen, leid ik Feijen wel af met een smoesje.”

De tweeling vond het prima en ging even later met Zwart naar de kruidenier toe.

Feijen was net bezig een grote doos met levensmiddelen naar binnen te sjouwen.

„Zal ik u even helpen?” stelde Zwart voor. „Bij zo’n zwaar karwei kunt u wel wat hulp van een sterke kerel gebruiken.”

Feijen knikte instemmend.

Beide mannen zetten de doos voor in de winkel.

Hielke en Sietse liepen intussen via de gangpaden naar achteren.

Veldwachter Zwart liep met Feijen naar een tweede doos, die buiten op de stoep stond.

„Gaan de zaken goed?” vroeg Zwart quasibelangstellend.

„Breek me de mond niet open,” begon Feijen. „Het gaat uitstekend. De boodschappen vliegen de schappen uit. Morgen haal ik weer nieuwe dozen bij de leverancier. De meeste inwoners van Lenten komen telkens bij mij de boodschappen halen. Helaas heeft mijn buurman hier tegenover er de brui aan gegeven. Jammer dat de mensen nu geen keus meer hebben tussen twee kruidenierszaken.”

Zwart vertelde intussen dat hij een ver familielid had die ook kruidenier was.

Sietse, die de sleutel stevig vasthield, opende intussen de deur van het kantoortje. Daar kregen de jongens de schrik van hun leven.

Yvonne zat aan het bureau en bladerde door een tijdschrift.

„Ha, die jongens,” zei ze. „Wat komen jullie doen?”

„Eh…” stamelde Sietse. „We waren net in de winkel en toen vroeg je vader of je even bij hem wilde komen. Volgens mij moet je hem helpen met het uitpakken van een doos.”

„Oké dan,” zuchtte Yvonne. „Mijn vader kan nog geen vijf minuten zonder me.” Ze legde het tijdschrift weg en ging de winkel in.

Sietse stopte vliegensvlug de sleutel terug in het geheime deel van de la. Beide jongens liepen daarna meteen de winkel weer in.

Net voordat Yvonne bij haar vader was, riep Hielke: „Het is niet waar, Yvonne. Het was een geintje van Sietse.”

„Tjonge jonge, wat hebben ze hier in Lenten toch flauwe grappenmakers,” mopperde de dochter van de kruidenier. Ze liep terug naar het kantoor.

Even later liepen Hielke en Sietse samen met veldwachter Zwart de winkel weer uit.

Onderweg kwamen ze Piebe tegen. „Ik ga eerst maar eens naar meneer Feijen toe,” mopperde die. „Zit ik bij de notaris, vertelt die beste man me dat de verkoop van het eiland niet doorgaat. Feijen had hem afgebeld met een wazig verhaal over verontreiniging. Ik wil weten hoe het precies in elkaar zit.”

„Wees maar blij dat de verkoop niet doorgaat,” meende Sietse. „Feijen deed net of het eiland vol met gif zat, zodat u het snel zou verkopen. Die vreemde man die tijdens Het Grote Eilandfeest kwam kijken, is een architect. Die wil er in opdracht van Feijen een kuuroord laten bouwen, omdat de kwaliteit van het water uit de pomp van hoge kwaliteit is. Het is zelfs geneeskrachtig water!”

„Ja, dat hebben deze twee helden allemaal uitgezocht,” zei de veldwachter trots.

„Dan is het beter als ik op het eiland blijf wonen,” meende Piebe. „Het enige nadeel is dat ik me daar af en toe wat eenzaam voel.”

Daar had Sietse wel een oplossing voor. „Waarom kunnen we het eiland niet elke zaterdag beschikbaar stellen voor kinderen? Ze kunnen dan fierljeppen of andere leuke dingen doen. En als Hielke en ik twee doeltjes in elkaar timmeren, kan er gevoetbald worden.”

„En vanaf de steigers kan iedereen het water induiken en lekker gaan zwemmen,” vulde Hielke aan.

„Wat een geweldig idee!” vond Piebe. Hij keek naar de winkel van Feijen. „Daar haal ik dus nooit meer mijn boodschappen. Wat een gemene man!”

„Als we hem kunnen ontmaskeren, moet hij misschien zijn winkel voorgoed sluiten,” zei Sietse fanatiek. „Dan kan Zijlstra zijn zaak opnieuw beginnen.”

HOOFDSTUK XII

Een onverwachte ontwikkeling in loods vijftien en goed nieuws voor Zijlstra

Hielke en Sietse overlegden daarna op het politiebureau met Zwart over Feijen en loods vijftien.

„Wat ik nog niet goed begrijp, is hoe Feijen de goederen stiekem in zijn vrachtwagen krijgt,” vroeg Sietse zich af.

„Je weet niet zeker of Feijen die inbraken zelf pleegt. Misschien heeft hij wel mannen ingehuurd die voor hem de levensmiddelen stelen. Ik vermoed dat die inbraken ’s nachts plaatsvinden,” merkte Zwart op.

„Maar die grote poort is dan toch op slot?” bedacht Hielke.

„Misschien past die sleutel ook wel op de grote poort.” Zwart dacht na. „Ik overleg met De Zeeuw van De Vries Levensmiddelen of ik vannacht in loods vijftien de wacht mag houden. Dan doe ik dat samen met een collega uit de stad, want deze misdaad speelt zich tenslotte voor een groot deel in zijn stad af. Als Feijen stiekem de loods binnenkomt om spullen te stelen, betrappen wij hem op heterdaad.”

„Goed plan, maar wij willen ook mee!” Sietse keek hoopvol naar de veldwachter.

Die toonde helaas geen begrip. „Geen denken aan. Jongens van jullie leeftijd horen ’s nachts in hun bed te liggen.”

Hielke en Sietse hadden meteen in de gaten dat doorzeuren geen zin had.

„Dan niet,” reageerde Hielke teleurgesteld.

Sietse knipoogde intussen stiekem naar zijn broer. „We gaan er weer vandoor. Veel succes, meneer Zwart.”

„Dankjewel, jongens. En jullie nog bedankt voor jullie speurwerk. Zonder jullie hulp had ik Feijen nooit kunnen pakken,” zei Zwart.

„Maar u weet niet eens zeker of hij vannacht wel komt,” bedacht Sietse. „Misschien moet u wel de hele week in loods vijftien de wacht houden.”

„Tja. Het leven van een veldwachter gaat niet altijd over rozen,” vond Zwart. „Je moet er alles voor over hebben om misdadigers in te rekenen. Zelf denk ik dat de kans vrij groot is dat Feijen vannacht wil toeslaan. Hij leek al weer aardig door zijn winkelvoorraad heen.”

De tweeling nam afscheid van de veldwachter.

„Waarom gaf je mij net een knipoog?” wilde Hielke weten.

„Dat leg ik je nog wel uit. We gaan zo eerst naar Kees en Louw, en daarna naar Piebe.”

„Is goed,” zei Hielke. „Maar wat gaan we dan bij Piebe doen?”

„Een plan maken om Zwart te assisteren vannacht!” legde Sietse uit.

„Zwart redt zichzelf wel‚” vermoedde Hielke. „Hij krijgt zelfs hulp van een collega uit de stad. Bovendien ben ik de volgende dag helemaal kapot als ik ’s nachts niet slaap.”

„Dat moet je er maar voor over hebben. We zijn al zo ver gekomen met ons onderzoek naar Feijen dat ik erbij wil zijn als hij gepakt wordt.”

Niet veel later haalden de broers hun beste vrienden Kees en Louw op en voeren ze met de Kameleon naar Piebes eiland. Daar legden de jongens hun vrienden de situatie rond Feijen en loods vijftien haarfijn uit, en maakten ze met z’n allen een plan.

Toen ze ’s avonds thuis waren, gingen Hielke en Sietse uit zichzelf al vroeg naar bed.

„Zijn jullie ziek of zo?” vroeg hun moeder. „Jullie smeken elke avond of je lang mag opblijven en nu gaan jullie uit jezelf naar boven?”

„We staan morgen heel vroeg op,” loog Sietse. „We moeten goed uitgerust zijn, want we willen een lange boottocht maken. Nu we zo veel benzine hebben gekregen van meneer Feijen, kunnen we lekker ver weg.”

„Nou, welterusten dan.” Moeder Klinkhamer keek haar man verbaasd aan. „Dit heb ik nog nooit meegemaakt.”

De twee jongens gingen op hun bed zitten en deden een spelletje kaart. Tegen elf uur hoorden ze hun ouders naar bed gaan.

„Mooi zo,” zei Sietse. „We wachten nog een half uur. Dan weten we zeker dat pap en mam slapen.”

Om half twaalf slopen de twee jongens in hun overall de trap af. Een paar treden van de trap kraakten, maar de tweeling wist precies welke dat waren. Zodoende gingen ze met grote, behoedzame passen de trap af. In de keuken pakten ze hun klompen. Die deden ze pas buiten in de achtertuin aan.

„Zo, dat ging makkelijk,” zei Sietse tegen zijn broer.

„Hm, misschien is Feijen intussen allang gearresteerd,” bedacht Hielke.

„Ik geef vol gas,” beloofde Sietse.

De Kameleon voer hard over het meer. Het water onder de boot werd weggespoten en veranderde in een schuimlaag. De voorkant van de boot kwam door de snelheid een eindje omhoog.

Sietse haalde eerst Kees en Louw op. Die stonden al te wachten bij de Woudaap, waar Kees met een zaklamp scheen om duidelijk te maken waar ze zich precies bevonden.

Toen Sietse aanlegde, ging er in de molen een lamp aan. De twee goede vrienden van de schippers van de Kameleon sprongen snel in de boot.

„Wegwezen!” riep Kees. Hij deed vlug zijn zaklamp uit.

Op dat moment kwam Dijkstra de deur uit. „Wat is dat? Wie zijn jullie? Ben jij dat, Kees? Kom onmiddellijk binnen!” De molenaar kon verder niets zien. Hij hoorde alleen het geluid van een boot die snel wegvoer.

„Dat was op het nippertje.” Kees haalde opgelucht adem. „Ik heb mijn vader morgenvroeg weer veel uit te leggen.”

„Als we Feijen te pakken krijgen, zal hij juist trots op je zijn,” dacht Sietse.

Daarna zette Sietse koers naar Piebes eiland.

Toen de jongens er aankwamen, stond Piebe al te wachten. Hij had duidelijk zin in het nachtelijke avontuur.

„Wat een nare man is die Feijen eigenlijk,” vond Piebe. „Hij kwam bij me met een fruitmand, terwijl hij alleen maar uit was op mijn eiland. En dan ook nog net doen alsof het water zwaar vergiftigd is. Bah! Als ik hem in mijn handen krijg, dan… grrr.” Piebe maakte een gebaar alsof hij een handdoek aan het uitwringen was,

„Doe maar rustig, Piebe,” vond Sietse. „Maak u niet zo kwaad. Zwart zal hem de straf geven die hij verdient.”

„Het zal me niets verbazen als Feijen niet komt opdagen. Het is een sluwe man,” zei Piebe.

Na een lange boottocht kwam de Kameleon eindelijk aan bij De Vries Levensmiddelen.

Het hele terrein zag er uitgestorven uit. Bij elke loods brandde een lamp en de grote poort, die toegang moest verschaffen tot de loodsen, was op slot.

„Zouden Zwart en zijn collega echt in loods vijftien zijn?” vroeg Louw.

Sietse knikte. „Ik hoop van wel.”

„Dat lijkt me heel eng,” bekende Kees. „Zullen we naar ze toe gaan?”

„Nee,” zei Hielke beslist. „Ze mogen niet weten dat wij er ook zijn.”

„Moeten we dan in de boot blijven wachten?” wilde Piebe weten.

„Laten we ons dicht bij loods vijftien verstoppen,” stelde Sietse voor.

„Maar hoe komen we het terrein op?” vroeg Piebe zich af. „Alles lijkt hermetisch afgesloten.” Hij wees naar de voeten van de tweeling. „En jullie kunnen met die klompen aan jullie voeten echt niet over het hek klimmen.”

Sietse keek vanuit de Kameleon de jachthaven rond. Bij een van de grotere boten was een trap aan de zijkant bevestigd. „Die mogen we vast wel even lenen.”

Even later sjouwde het vijftal met de trap naar de grote poort. Via de trap klommen ze om beurten over het hek en lieten zich aan de andere kant weer zakken. Ook Piebe lukte het met wat hulp om over het hek heen te komen.

Sietse, die als laatste op het terrein kwam, duwde de trap met zijn hand tussen de spijlen weg. Daardoor viel deze met veel gekletter op de grond. „Dan heeft Feijen hopelijk niets in de gaten.”

Op dat moment zagen ze de deur van loods vijftien opengaan. Het licht van twee zaklampen scheen in hun richting.

„Bukken,” fluisterde Sietse kort en bondig. Iedereen ging languit op de grond liggen.

Veldwachter Zwart en zijn collega hadden waarschijnlijk het geluid van de vallende trap gehoord.

„Loos alarm,” hoorden ze Zwart even later zeggen. De deuren gingen weer dicht.

Vlak bij loods vijftien stonden een paar stapels lege kratten. Daarachter hielden de vijf avonturiers zich schuil.

„Laat Feijen nu maar komen,” zei Sietse. „Hoe laat is het?” vroeg hij aan Piebe.

„Kwart over een.”

Een aantal uren later was er nog steeds niets aan de hand bij loods vijftien.

„Ik heb echt geen zin meer,” mopperde Kees. „We zijn hier voor nop.” Hij zuchtte overdreven.

„Ik ben het met Kees eens,” zei Louw. „Ik wil ook naar huis. Die Feijen komt vast niet opdagen.”

Piebe keek nog eens op zijn horloge. „Het is al bijna vijf uur. Het wordt langzaam weer licht. We kunnen beter gaan en morgennacht weer terugkomen.”

Maar Hielke en Sietse wilden nog niet opgeven.

Om tien voor vijf ging opeens de deur van loods vijftien open.

„Jammer, dat die kruidenier niet is komen opdagen,” zei de collega van Zwart. „Ik zal twee andere agenten regelen die de komende nacht de wacht kunnen houden. Op een gegeven moment zal die rare kruidenier wel door de mand vallen.”

Het vijftal kroop zo ver mogelijk achter de lege kratten.

Ze keken stiekem om de hoek en zagen Zwart en zijn collega de deur van loods vijftien afsluiten. Vervolgens openden ze met een sleutel het grote hek.

„Hé, wat raar,” merkte Zwart op. „Hier ligt een trap. Zou Feijen misschien via deze trap het terrein op zijn gegaan? Wat denk je, moeten we nog even een ronde lopen?”

„Lijkt mij niet,” vond de collega. „Als Feijen dozen met boodschappen wil stelen, zal hij heus niet alleen een trap gebruiken. Dan komt hij vast met een grote vrachtwagen, en die is nergens te bekennen.”

Zwart was het met hem eens. Beide agenten verdwenen even later uit het zicht.

„Zullen wij nu ook gaan?” vroeg Kees nogmaals.

Sietse en Hielke knikten. „Is goed.”

De twee jongens baalden behoorlijk, maar net op het moment dat ze vanachter de kratten vandaan wilden stappen, hoorden ze in de verte het geluid van een naderende vrachtwagen.

„Nog even wachten,” siste Sietse. „We blijven hier.”

Iedereen dook weer achter de lege kratten.

Sietse keek stiekem om het hoekje. Hij zag dat de vrachtwagen nu voor de poort stond. De chauffeur van Feijen stapte uit en maakte met een sleutel de poort open. Sietse kon niet goed zien of de man alleen was.

De zon kwam intussen al wel op, maar het was nog steeds schemerig. Even later reed de vrachtwagen in de richting van loods vijftien. De chauffeur draaide de wagen, zodat de achterkant tegen de deur van de loods kwam.

Het vijftal kroop steeds verder achter de kratten.

Het hart bonkte Sietse en Hielke in de keel.

Even later hoorden ze twee mannen uitstappen.

„Verdorie, man. Hoe kun je je nu verslapen?” mopperde iemand. Hielke en Sietse hoorden meteen dat het de stem van Feijen was. „Over een half uur komen hier de eerste werkers al weer aan. Ik was juist van plan om de vrachtwagen deze keer helemaal vol te laden, zodat ik alle winkels weer goed kan bevoorraden. Die Zijlstra heb ik al kapot geconcurreerd. Nog even en dan verdwijnen in de andere plaatsen waar ik mijn winkels heb ook alle concurrenten. Schiet op, man. Aan de slag.”

„Ja ja. Het komt allemaal wel goed, baas.” De chauffeur deed snel het dekzeil open en stak de sleutel in het slot. Even later werden er in snel tempo meer dan veertig dozen in de vrachtwagen geladen.

„Nog een paar dozen en dan gaan we er als een speer vandoor,” fluisterde Feijen.

„Goed, baas,” zei de chauffeur nederig.

Op dat moment hield Kees het niet langer vol om op zijn hurken te zitten. Hij kreeg last van kramp en wilde gaan verzitten. Maar door zijn stijve benen bewoog hij zich zo onhandig dat hij tegen een stapel lege kratten aan stootte, die daardoor begon te wankelen en omviel.

De chauffeur en Feijen stopten meteen met het inladen van de dozen.

„Wat is dat?” vroeg de chauffeur.

„Volgens mij hebben we last van bemoeizieke spionnen.” Feijen pakte een stok die in de loods lag, en liep kwaad op de omgevallen kratten af. „Kom maar tevoorschijn,” bulderde hij.

Sietse duwde Kees, Louw en Piebe naar voren en drukte zijn wijsvinger tegen zijn mond.

Het drietal liep zwijgend naar de loods toe.

„Zo? Zijn jullie hier alleen?” wilde Feijen weten.

„Ja,” zei Piebe. „We kregen in de gaten dat jij een echte boef bent.”

„Weten anderen dat jullie hier zijn?” vroeg Feijen, die de stok in de aanslag hield.

„Nee, echt niet,” antwoordde Louw met een bibberende stem.

Intussen bleven Hielke en Sietse doodstil zitten achter de kratten die niet omgevallen waren.

„Mooi zo,” zei Feijen.

„Wat doen we met die drie?” vroeg de chauffeur. „We hebben nog maar weinig tijd.”

Feijen haalde een touw uit de cabine van de auto. „Bind ze vast,” beval hij. „We nemen ze mee.”

„En dan?” informeerde de chauffeur.

„Dat weet ik nog niet. Ze zijn getuigen van onze * inbraak, dus laten we ze niet zomaar lopen.”

„We zullen echt niets verklappen,” zei Louw, die steeds banger werd.

„En doe ze een prop papier in hun mond,” commandeerde Feijen. „Dan zijn ze ook meteen stil.”

Even later werden de drie gevangenen achter in de vrachtauto geduwd.

Hielke en Sietse beseften dat ze tegen twee volwassenen weinig konden beginnen. Daarom lieten ze snel de banden van de vrachtwagen leeglopen, terwijl Feijen en zijn chauffeur de laatste dozen uit de loods haalden.

Daarna doken de twee jongens terug in hun schuilplaats.

„Kom, maak tempo,” riep Feijen tegen zijn chauffeur, die het dekzeil naar beneden deed. „We moeten wegwezen hier.” Feijen deed de deur van loods vijftien weer op slot en ging naast de chauffeur in de cabine zitten. Toen ze de poort uit waren en de chauffeur uitstapte om het hek op slot te doen, voelde hij nattigheid. „De banden zijn lek.”

„Niets mee te maken,” zei Feijen geïrriteerd. „Doorrijden. Anders zijn we er gloeiend bij.”

„Maar…” probeerde de chauffeur nog.

„Niks geen maar, doorrijden!” Feijen werd steeds nerveuzer.

De chauffeur probeerde door te rijden, maar na vijfhonderd meter waren de banden al helemaal stuk.

Intussen was meneer De Zeeuw van De Vries Levensmiddelen aan komen rijden. Hij stapte uit en bekeek met veel verbazing de lekke banden van de vrachtwagen.

„Meneer De Zeeuw, houd ze tegen! Het zijn de dieven!” Hielke en Sietse kwamen zo hard als ze konden, aangerend.

Feijen en zijn chauffeur zagen nog maar één oplossing. Ze sprongen uit hun vrachtwagen en vluchtten naar de jachthaven.

De Zeeuw stapte uit zijn auto en keek erg verbaasd. „Wat gebeurt hier allemaal op de vroege morgen?”

„Feijen en zijn chauffeur hebben ingebroken! Wilt u veldwachter Zwart en de politie in de stad bellen? Zeg maar dat Feijen en zijn chauffeur op de vlucht zijn.”

„Is goed. Maar wat gaan jullie doen?”

„Wij gaan ze achterna,” riep Sietse, terwijl hij met zijn broer naar de Kameleon rende. „We mogen geen tijd verliezen.”

„O ja, wilt u onze vrienden Piebe, Kees en Louw uit de vrachtwagen bevrijden?” herinnerde Hielke zich opeens. „Doen we. Succes!” Meneer De Zeeuw liep vastberaden naar de vrachtwagen.

De tweeling rende naar hun boot. Ze zagen nog net hoe Feijen en zijn chauffeur een speedboot aan de praat kregen en keihard wegvoeren.

Even later zette Sietse de achtervolging in. De Kameleon volgde de speedboot op ongeveer honderd meter en slaagde er pas na een kwartier in om iets dichterbij te komen. Feijen en de chauffeur werden steeds nerveuzer.

„Neem het stuur over,” riep Sietse naar Hielke. „Ik heb een idee.”

Meteen nam Hielke zijn broers plek in.

Sietse pakte een blik benzine. „Zal ik zo’n blik in de fik steken en naar de andere boot gooien?”

Hielke schrok zich dood. „Nee! Ben je helemaal gek geworden? Zoiets zie je alleen maar in films. Straks staat onze boot ook in de hens. Neem jij het stuur maar weer over en laten we ze pakken.”

„Oké, dan.” Sietse gaf vol gas en kwam steeds dichterbij. „Geef jullie over!” riep hij.

„Nooit,” antwoordde Feijen, die zich omdraaide. Daarna keek hij weer strak naar voren.

„Ik hoop dat bij hem de benzine zo meteen nog een keer op is,” zei Hielke tegen zijn broer.

„Zelfs een ezel als Feijen stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen,” vermoedde Sietse.

Na ongeveer twintig minuten kwam de Kameleon eindelijk langszij. Sietse stuurde naar rechts en dwong Feijen naar de kant te gaan. In de dikke rietkraag moest de kruidenier snel vaart minderen, anders zou hij de oever rammen. Door het plotselinge afremmen van de boot, vielen de twee mannen overboord.

„Help ons!” schreeuwde Feijen. Door het vele riet lukte het hem niet om naar de oever te zwemmen.

„We zijn er gloeiend bij,” kreunde Feijens chauffeur. „Ik kan niet zo lang watertrappelen. Ik ben doodmoe. Haal ons eruit.”

„Is goed,” zei Sietse. Terwijl Feijen door hem aan boord werd getrokken, bond Hielke met een stuk touw zijn handen vast op zijn rug. Hetzelfde deed hij met de chauffeur.

„En we waren net zo lekker op weg om ontzettend rijk te worden,” treurde Feijen.

„Dat is nooit goed als het ten koste van eerlijke mensen gaat,” meende Hielke.

Toen de tweeling met de twee gevangenen terugkwam op het bedrijfsterrein van De Vries Levensmiddelen, klonk er een groot applaus. Alle werknemers, die er inmiddels waren, namen hun pet af voor de moedige jongens. Ook Kees, Louw en Piebe waren trots op de helden van Lenten.

Zwart beloofde dat de twee bandieten hun verdiende straf zouden krijgen. „Dat wordt een enorme boete met een flinke celstraf. Bovendien moeten ze de schade van de boot ook vergoeden aan de eigenaars. En Feijen moet alle gestolen artikelen die nog niet verkocht zijn, teruggeven. Kortom: al zijn winkels zal hij moeten sluiten.”

Die dag waren Hielke en Sietse een stuk later wakker dan normaal. Ze kwamen naar beneden om te ontbijten en zagen dat hun moeder aan de telefoon was.

„O, wat leuk,” zei ze tegen de persoon die ze aan de lijn had. „Wat geweldig. Wat een grote verrassing.” Ze glom van trots en legde de hoorn weer op de haak.

„Wie was dat, mam?” vroeg Hielke. Zijn broer en hij gingen aan de ontbijttafel zitten.

„O, eh… verkeerd verbonden.” Moeder Klinkhamer pakte de koffiekan en schonk voor haar man een kop koffie in. Stiekem gaf ze hem een knipoog.

„Hè?” reageerde Sietse verbaasd. „Verkeerd verbonden? Wat was dan leuk, geweldig en een grote verrassing?”

„O, niets. Heb je het druk vandaag, Evert?” probeerde ze van onderwerp te veranderen.

„Het is een rustige dag,” antwoordde de smid.

„Ga je dan straks mee naar het dorp?” vroeg ze. „Kunnen we samen eens gezellig gaan winkelen.”

„Mij best,” zei vader Klinkhamer. Hij had wel in de gaten dat zijn vrouw iets in haar schild voerde.

Ze schonk voor de jongens een glas melk in. „Gaan jullie ook mee?”

„Wij en winkelen? Daar hebben we helemaal geen zin in,” protesteerde Sietse. „We trekken er met de Kameleon op uit.”

„Dat kunnen jullie later op de dag ook nog doen. Ga maar gezellig met ons mee.”

„Wat is er dan te doen?” vroeg Hielke nieuwsgierig.

„Niets bijzonders.”

„Dan gaan we zeker niet mee,” besliste Sietse.

„Oké. Ik zal het verklappen. Ik kreeg vanmorgen telefoon van kruidenier Zijlstra. Hij gaat vandaag zijn zaak feestelijk heropenen.”

„Wat geweldig voor hem,” vond Hielke. „Mag de burgemeester weer een lintje doorknippen?”

Moeder Klinkhamer verschoot van kleur. „Dat denk ik wel.”

Hielke was blij dat Zijlstra zijn oude beroep weer kon oppakken. „Die man is tenminste eerlijk.”

Toen de familie Klinkhamer de Dorpsstraat in kwam, was het een drukte van belang. Het was er heel gezellig, want uit de ramen van alle huizen en winkels hingen felgekleurde ballonnen. Intussen marcheerde de fanfare door de straten van Lenten.

„Hier word ik nou toch zo vrolijk van,” zei moeder Klinkhamer. „Het wordt vast een bijzondere dag.”

Hielke en Sietse vonden dat overdreven. „Het wordt pas bijzonder als wij vanmiddag weer over het meer van Lenten varen.”

„Wie weet?” deed hun moeder geheimzinnig.

Steeds meer mensen kwamen het dorp in en gingen op weg naar de kruidenierszaak van Zijlstra. Met grote goudkleurige linten die gekruist voor de voorgevel hingen, leek het net of de winkel feestelijk was ingepakt.

„Het wordt nog een heel werk voor de burgemeester om zo’n breed lint door te knippen,” merkte Sietse op.

„Dat is dan mooi zijn probleem,” vond hun vader.

Om precies één uur ging kruidenier Zijlstra op het kleine podium staan. Hij pakte de microfoon en zei: „Wat ben ik blij dat ik mijn winkel weer kan openen.”

Alle mensen knikten en applaudisseerden voor de kruidenier, die het de laatste tijd zo moeilijk had gehad.

„Voor de officiële opening geef ik eerst het woord aan de burgemeester.”

Weer klapten alle mensen.

Sietse keek Hielke aan. „Zullen we ervandoor gaan? Die toespraak kan wel een half uur duren.”

Hielke knikte, maar hun moeder had de woorden van Sietse gehoord. „Heb maar even geduld. Ik denk niet dat de burgemeester lang aan het woord zal zijn.”

De tweeling zuchtte diep en keek verveeld naar het podium. De burgemeester vertelde intussen hoe lang Zijlstra kruidenier in Lenten was geweest en hoe belangrijk het was om minstens één kruidenierszaak in het dorp te hebben. Daarna begon de burgemeester over de onverwachte gebeurtenissen van de laatste tijd en de ontmaskering van meneer Feijen. „Wij, alle inwoners van Lenten, mogen apetrots zijn op de tweeling van Klinkhamer.”

Daar was het publiek het roerend mee eens. Hielke en Sietse kregen een langdurig applaus. Sommige mensen floten zelfs op hun vingers. Daarna zette de burgemeester het lied ‚Lang zullen ze leven’ in. Gerben en de smid namen de twee jongens op hun schouders.

Zijlstra klapte het hardst en glom van trots. „Jullie zijn echte helden!” riep de kruidenier. „Ik heb mijn zaak aan jullie te danken. Dit vergeet ik nooit meer.”

De burgemeester riep Hielke en Sietse naar voren. Hij haalde twee doosjes uit de binnenzak van zijn kostuum. „Ik heb de eer jullie allebei de erepenning van Lenten te overhandigen.”

Hielke en Sietse keken stomverbaasd. Veldwachter Zwart schoot in de lach en gaf de tweeling een knipoog. Tijdens het opspelden, speelde de fanfare een vrolijk lied.

„Prikt u niet in mijn huid?” vroeg Sietse voor de zekerheid aan de burgemeester.

„Nee hoor. Ik kijk goed uit.”

Daarna had de burgemeester nog een verrassing, die bestemd was voor alle inwoners. „Het is een feestelijke middag en daar hoort ook een feestelijke avond bij. Daarom heeft de gemeente een dansorkest geregeld. Vanavond is het groot feest op het Raadhuisplein. De entree is gratis. Jullie hebben dit feest aan Hielke en Sietse te danken.”

Na opnieuw een groot applaus werd de tweeling ongeduldig. „Wanneer knipt u het lint door, burgemeester?” vroeg Sietse. „Want wij willen nog gaan varen.”

De burgemeester lachte. „Ik knip niets door.”

Nu kwam de kruidenier weer naar de microfoon. „Ik zou het een grote eer vinden als deze twee helden mijn winkel willen heropenen,” zei Zijlstra, die een traantje moest wegpinken. „Ik heb het hun moeder vanmorgen via de telefoon al gevraagd.”

Dat wilden Hielke en Sietse wel. Stralend knipte de tweeling het lint door.

Van varen kwam die dag niets meer. En die avond gingen Hielke en Sietse na het grootse dorpsfeest pas tegen middernacht naar bed. Ze hadden allebei zere schouders van de vele schouderklopjes die ze die dag hadden gekregen.

De Kameleon Reeks

1. De schippers van de Kameleon (1949)

2. Kameleon ahoy! (1951)

3. Redders met de Kameleon (1952)

4. Speurders met de Kameleon (1955)

5. De Kameleon op volle toeren (1956)

6. De Kameleon houdt koers (1958)

7. Goede vaart, Kameleon (1958)

8. Trossen los Kameleon! (1959)

9. De Kameleon in 't zoeklicht (1959)

10. De Kameleon opnieuw in actie (1960)

11. De Kameleon in de branding (1961)

12. Vivat Kameleon! (1961)

13. De Kameleon Blijft Favoriet! (1962)

14. De Kameleon wint de prijs! (1962)

15. De kameleon brengt geluk! (1963)

16. Bravo Kameleon! (1963)

17. Vakantie met de Kameleon (1964)

18. De Kameleon viert feest! (1964)

19. Tiptop Kameleon (1965)

20. De Kameleon schiet te hulp (1965)

21. Trouwe vrienden van de Kameleon (1966)

22. De Kameleon staat voor niets! (1966)

23. Met de Kameleon er op los! (1967)

24. De kameleon altijd paraat (1967)

25. De Kameleon slaat zijn slag (1968)

26. De Kameleon pakt aan! (1968)

27. Ruim baan Kameleon (1969)

28. De Kameleon vaart uit! (1969)

29. De Kameleon treft doel! (1970)

30. Volle kracht, Kameleon! (1970)

31. Met de Kameleon op avontuur (1971)

32. De Kameleon maakt schoon schip (1971)

33. De Kameleon knapt het op! (1972)

34. Met de Kameleon vooruit (1972)

35. De Kameleon steekt van wal (1973)

36. De Kameleon doet een goede vangst! (1973)

37. De vlag in top voor de Kameleon (1974)

38. De Kameleon in de storm (1974)

39. Alle hens aan dek, Kameleon! (1975)

40. De Kameleon krijgt nieuwe vrienden (1975)

41. Op reis met de Kameleon! (1976)

42. De Kameleon heeft succes (1976)

43. De Kameleon vaart voorop! (1977)

44. Lang leve de Kameleon! (1977)

45. De Kameleon helpt altijd! (1978)

46. De Kameleon ruikt onraad (1978)

47. De Kameleon geeft vol gas (1979)

48. De Kameleon maakt plezier (1979)

49. De Kameleon ligt op de loer (1980)

50. De Kameleon in het goud (1980)

51. De Kameleon houdt stand! (1981)

52. De Kameleon vaart door (1981)

53. De Kameleon gooit het roer om (1982)

54. Recht door zee, Kameleon (1982)

55. De Kameleon op dreef (1983)

56. De Kameleon in woelig water (1984)

57. Met de Kameleon voor de wind (1985)

58. De Kameleon heeft goed nieuws (1988)

59. De Kameleon draagt zijn steentje bij (1989)

60. De Kameleon maakt het helemaal (1991)

61. De Kameleon slaat alarm (1992, door P. de Roos)

62. De Kameleon stuurloos (1995, door P. de Roos)

63. De Kameleon op jacht (1998, door P. de Roos)

64. De Kameleon scoort! (2006, door Fred Diks)

65. Zet 'm op, Kameleon! (2008, door Fred Diks)

66. De Kameleon lost het op (2009, door Fred Diks)

Table of Contents

HOOFDSTUK I

HOOFDSTUK II

HOOFDSTUK III

HOOFDSTUK IV

HOOFDSTUK V

HOOFDSTUK VI

HOOFDSTUK VII

HOOFDSTUK VIII

HOOFDSTUK IX

HOOFDSTUK X

HOOFDSTUK XI

HOOFDSTUK XII

De Kameleon Reeks