DE ROVERS VAN DE RIO BRAVO

DE ROVERS VAN DE RIO BRAVO

DOOR

BILLY BRAND

Geïllustreerd door

F. MANDERS

WILD-WEST

UITGEVERIJ KLUITMAN ALKMAAR

HOOFDSTUK I

Uitnodiging voor de Nachthavik

Jimmy Stevens bracht zijn bruin gevlekte paard, Pinto, tot staan op het erf van de Double S, in de schaduw van een oude katoenboom, hing met een zwierige beweging zijn verkreukelde stetson aan de zadelknop, veegde met de mouw van zijn geruite shirt het zweet en stof van zijn gezicht en haalde vijf vingers door zijn weerbarstige rode kuif.

De Double S, de ranch van zijn vriend Steve Saunders, alias Steve Smith en bij een aantal vrienden en vijanden bekend als de Nachthavik, lag tegen een zacht glooiende heuvelhelling, het woonhuis met zijn witte gevel en brede veranda beschaduwd door de hoge katoenbomen en eiken, die het erf omzoomden. Lager op de helling lagen het bunkhouse, de schuren en de corrals. In het daarachter gelegen weiland, doorsneden door een smalle, snelvlietende beek, waarlangs een aantal ceders hoog oprezen, liepen koeien loom te grazen in de morgenzon.

Jimmy keek om zich heen, enigszins verbaasd dat er geen menselijk wezen te bespeuren viel.

Hij haalde niet begrijpend zijn wenkbrauwen op, zoog vervolgens zijn longen vol lucht en riep met een stentorstem: „Hé, luilakken... ligt iedereen hier nog te maffen, zo laat in de morgen?”

Een ogenblik bleef alles rustig.

Toen kwamen uit het bunkhouse twee cowboys naar buiten gestormd met getrokken pistolen. Al rennend vuurden ze hun pistolen af in de lucht, terwijl ze verwilderd in het rond keken om te ontdekken waar de vijand zat.

Jimmy, een brede grijns op zijn jongensgezicht, zat onbeweeglijk in het zadel, zijn handen hoog in de lucht.

Hij kende het tweetal, Joe Silver en Mat Clark, altijd gereed voor een grapje.

Na enkele ogenblikken kwamen de twee cowboys tot stilstand en keken elkaar aan.

„Nergens ’n Indiaan te ontdekken, Joe!”

„Net wat je zegt, Mat, geen Injun te zien, zover het oog reikt!”

Toen richtten ze hun blik op Jimmy en in hun ogen lag uiterste verbazing te lezen.

„Zie jij wat ik zie, Joe?”

Joe knikte.

„Dat ziet er uit als ’n cayuse... met iets er bovenop!”

„Yeah. Het draagt ’n pistool en het heeft handen. Zie je ze! Moet ’n menselijk wezen zijn!”

„En het heeft rood haar,” vulde Joe weer aan.

„Dat maakt ’t weer twijfelachtig,” meende Mat.

Jimmy liet langzaam zijn handen zakken en gleed van zijn paard.

Grinnikend liep hij op het tweetal toe.

„All right,” lachte hij. „Jullie hebben je grapje weer gehad. Zeg nou maar ’ns netjes goeie morgen!”

„Wel, waarachtig, als dat Jimmy Stevens niet is. Ik dacht al dat je me bekend voorkwam,” riep Mat Clark uit met een grijnslach naar zijn makker. „Zie je dat, Joe, da’s Jimmy...”

„Nou je ’t zegt, nou zie ik ’t!” knikte Joe. „Wel, glad to see you, Jim! Alles oké op de Double Hawk?”

„Prima, reken maar!”

„Je komt ons dus zo maar ’ns opzoeken?” stelde Mat vast.

Jimmy knikte.

„Zo is ’t! Ik was in de buurt en ik dacht, laat ik hier ’ns aangaan. Hebben Mat en Joe weer ’ns gelegenheid om ’n nummertje weg te geven.”

„Jij weet wat ’n arme cowpuncher toekomt,” bromde Mat met een knipoog naar zijn makker.

„Is Steve er niet?”

„Hij is er vanmorgen al vroeg op uitgetrokken met Rusty,” antwoordde Joe. „Ze zullen wel niet lang meer weg blijven!”

„Daar ginds komen ze aan als ik ’t wel heb,” voegde Mat er aan toe, zijn samengeknepen ogen op de vallei gericht.

Jimmy volgde zijn blik en knikte. Toen haalde hij zijn hoed van de zadelknop en bond zijn paard vast aan het rek op het erf.

„Hoe gaat ’t met Rusty?” informeerde hij terwijl hij de naderende ruiters gadesloeg.

Hij had de oude goudzoeker meegemaakt in een vroeger avontuur en hij mocht het kleine felle kereltje wel. (zie: Het geheim van de duivelskloof.)

„Rusty is onverslijtbaar,” verzekerde Mat. „Zo taai als bokkenleer...”

„...en soms zo eigenwijs en koppig als die vroegere muilezel van ’m,” vulde Joe aan.

„Da’s waar! Soms weet je niet of je met Rusty of met die muilezel te doen hebt!” vervolgde Mat.

„Dat neemt niet weg dat we allemaal goed met het oude baasje kunnen opschieten,” kwam Joe weer.

„Al is ie soms zo verdraaid lastig dat je erop zou willen schieten,” bromde Mat met een goedmoedig grijnslachje.

Toen de beide ruiters tot op een honderd meter genaderd waren, zette de Nachthavik, die Jimmy blijkbaar herkend had, zijn zwarte hengst aan tot een snelle galop en even later reed hij, op de voet gevolgd door Rusty, het erf op en sprong kwiek uit het zadel.

„Hello, Jim!” begroette hij zijn vriend met een stevige schouderklop. „Jij bent zo wat de laatste man die ik hier vanmorgen had verwacht! Van harte welkom!”

Hij keek Jimmy onderzoekend aan.

„Toch geen moeilijkheden op de ranch?” vroeg hij. „Nee, nee, waarachtig niet!” verzekerde Jimmy. „Alles is fijn! Kon niet beter! Hello, Rusty! Jij lijkt jonger iedere keer dat ik je zie!”

„Hello son! Je moet 'n oude man niet voor de gek houden! Ik heb ’t gevoel dat ik iedere dag twee dagen ouder word...”

„Je hoeft geen medelijden met ’m te hebben, Jim,” glimlachte de Nachthavik, „want hij is van plan om honderd negentig te worden!”

„Als ik tijd van leven krijg!” verzekerde Rusty met een hoog lachje.

Hij nam de beide paarden bij de teugel en voerde ze weg en de beide cowboys liepen terug naar het bunkhouse.

„Zorg jij voor koffie, Rusty,” riep de Nachthavik hem na.

Toen ze even later op de veranda zaten vroeg hij: „Jij bent toch niet van de Double Hawk naar hier komen rijden?”

„Nee. Ik ben vanmorgen al vroeg uit Staghorn vertrokken. We hebben er vijf honderd koeien naar toe gebracht... ’n paar van de jongens en ik!”

„De zaken gaan goed!” knikte de Nachthavik. „Kon wel slechter,” gaf Jimmy toe. „Wel, de jongens zijn vanmorgen weer op huis aan gegaan en omdat jij niet zo ver uit de buurt lag, dacht ik...!”

„’n Goeie gedachte, son,” zei de Nachthavik, terwijl hij zijn tabakszak tevoorschijn haalde en een sigaret begon te rollen. „’t Is al weer even geleden dat we elkaar gezien hebben.”

„Niet meer sinds we Paul Donovan uit de troubles geholpen hebben,” merkte Jimmy op.

De Nachthavik knikte peinzend.

„Hoe lang blijf je?” vroeg hij toen.

„Niet lang. Ik wilde morgenvroeg weer aanrijden. Heb nog ’n lange rit voor de boeg. Naar Sunset...”

„Sunset!” riep de Nachthavik verbaasd uit. „Dat is niet naast de deur! Dat is niet ver van de Mexicaanse grens... in de buurt van de Bravo River!”

„That’s right!”

„En wat ga je daar uitspoken?”

„Paarden kopen!” antwoordde Jimmy langs zijn neus weg.

„Paarden kopen!” De Nachthavik keek hem ongelovig aan. „Zijn ze dichterbij niet te krijgen?”

Jimmy schudde het hoofd.

„Niet de paarden die ik op het oog heb!” verklaarde hij.

„En wat voor wonderpaarden mogen dat dan wel zijn?”

Jimmy lachte luidkeels om het verbaasde gezicht van zijn vriend.

„Palomino’s!” zei hij.

„I see!”

„Wel, het zit zo. Dan heeft een nieuwe hobby gevonden. Paarden fokken! Ik hou me met de koeien bezig en hij is van plan zich toe te leggen op het fokken van paarden. Nu heeft ie ’n tijd geleden een Palomino hengst gekocht, min of meer toevallig. ’n Pracht paard, Steve! Boy oh boy, wat ’n cayuse! Hij heeft er aardig wat geld voor op tafel moeten leggen maar geloof me, ’t dier is iedere dollar waard die hij ervoor betaald heeft, ’t Heeft ’n kleur als zuiver goud! Wel, het is afkomstig van de ranch van Frank Shannon, de El Sombrero ranch in de omgeving van Sunset. Shannon heeft ’n horseranch en voor zover ik weet is hij de enige in de verre omtrek die Palomino’s fokt. Ik wil twee paarden van ’m gaan kopen, zodat ook Dan met die paarden verder kan gaan!”

„Weet hij ervan wat je van plan bent?”

„Min of meer! Ik heb ’t hem verteld! Hij maakte wel bezwaren maar ik weet dat ie er reuze mee in zijn schik zal zijn!”

„Ze zullen je ’n lieve duit kosten, vriend!”

Jimmy klopte op zijn leren vest ter hoogte van de binnenzak.

„Ik kan ze betalen,” verklaarde hij. „Ik heb vijf honderd beesten verkocht! Tegen contante betaling!” „Dan zit ik hier tegen ’n rijk man aan te kijken,” bromde de Nachthavik.

„Er zit vijf duizend dollar in deze binnenzak!” verzekerde Jimmy plechtig.

„That’s a lot of money! En neem je dat allemaal mee naar Sunset? Zoveel zul je niet nodig hebben!” „Hoorde ik daar de naam Sunset?” kwam de stem van Rusty, die met een blad, waarop een kan dampende koffie en enkele koppen stonden, naar buiten stapte.

„Yeah. Jimmy hier is op weg naar Sunset. Om enkele paarden te kopen,” legde de Nachthavik uit. „Met vijf duizend dollar op zak!”

Rusty zette met een klap het blad neer op de kleine tafel en trok een stoel bij.

„Bedien jezelf maar,” zei hij. „Ik ben de keuken meid niet!” En toen tot Jimmy: „Ben jij stapelgek, jongen?”

Jimmy trok een verbaasd, wat verongelijkt gezicht.

„Wat is er zo gek aan?” vroeg hij koel.

„Alles!” riep Rusty uit, terwijl hij met zijn vuist op tafel sloeg.

„Easy!” suste de Nachthavik die bezig was koffie in te schenken.

„Alles!” verzekerde Rusty nogmaals met klem. „Iemand die met vijf duizend dollar in de buurt van Sunset komt, komt er niet levend vandaan!”

„Ik hoef ’t niet rond te bazuinen!”

„Ze weten ’t, son! Die kerels daar ruiken ’t! Op ’n afstand! En er zit daar voor vijf centen bij elkaar, son. Kerels die hun eigen grootmoeder om zeep zouden helpen voor ’n fles slechte whisky!”

„Is ’t zo erg, Steve?”

„’t Schijnt daar wel ’n ruig stukje land te zijn,” gaf de Nachthavik toe. „We hadden laatst marshal Kelly op bezoek en die wist er sterke verhalen van te vertellen. Als het allemaal waar is, dan is ’t daar één roversbende maar dat zal vermoedelijk wel overdreven zijn. In elk geval mag je wel aannemen dat je daar behoorlijk wat risico loopt met zoveel geld op zak.”

„Als je dat niet kwijt raakt, dan zullen ze je die paarden wel afhandig maken,” bromde Rusty. „En dan mag je nog van geluk spreken, als je ’t er zelf heelhuids afbrengt!”

Jimmy keek diep fronsend van de een naar de ander en reikte naar zijn koffiekop.

Hij dronk, zette de kop neer en knikte langzaam voor zich heen.

„Ik geloof dat ik wel op mezelf kan passen!” zei hij tenslotte. „Ze zullen bij mij geen geld vinden!”

„En waar wou je die paarden verstoppen?” vroeg Rusty op sarcastische toon. „In je broekzak?... Of misschien in je zadeltas?”

„Ik vind er wel wat op!” verzekerde Jimmy koppig. „Hij vindt er wel wat op!” bauwde Rusty na. „Laat ik je dan vertellen, wat je nog gekker bent dan ik dacht! Volkomen gek! Steve, probeer jij ’t 'm aan zijn verstand te brengen! ’n Oude man als ik, kan ’t blijkbaar niet!”

Rusty greep diep verontwaardigd naar de kop voor hem, dronk luidruchtig en haalde toen een korte pijp en een builtje tabak te voorschijn.

De Nachthavik keek hem enkele ogenblikken aan en er was een warme gloed in zijn ogen. Hij wist, dat Rusty’s verontwaardiging alleen maar voortkwam uit de diepe genegenheid die hij voor de jonge cowboy koesterde en uit de angst dat hem iets zou overkomen.

Hij richtte zijn grijze ogen op Jimmy die er plotseling wat beteuterd bij zat.

„Rusty heeft gelijk, son,” zei hij ernstig. „Als je ons niet gelooft dan moet je maar ’ns met de statemarshal gaan praten, ’t Schijnt inderdaad heel erg te zijn daar. ’n Volkomen wetteloze troep! ’n Gebied waar de outlaws het voor het zeggen hebben!” „Maar als ’t dan zo erg is, hoe komt ’t dan dat ’n kerel als Shannon daar rustig zijn paarden kan fokken... dure paarden, waar iedere veedief het op gemunt moet hebben!” wierp Jimmy tegen. „Of is ’t misschien zo, dat Shannon zelf...”

De Nachthavik schudde het hoofd.

„Nee! Volgens de marshal is Shannon een heel behoorlijke, eerlijke rancher, ’n man waarop niks aan te merken valt! Hij schijnt nogal wat mensen in dienst te hebben, misschien dat ie daardoor zijn vee en zijn paarden bij elkaar kan houden!”

Jimmy zuchtte diep en staarde voor zich uit.

Het had hem een heel eenvoudig karweitje geleken, maar, als hij zijn vrienden moest geloven, zaten er heel wat gevaarlijke kanten aan.

Was het wel verantwoord om hun waarschuwingen zo maar in de wind te slaan?

Wat het geld betreft dat hij bij zich had, maakte hij zich geen grote zorgen. Dat zou hij wel behoorlijk kunnen verstoppen en bovendien zou vermoedelijk niemand op het idee komen dat een eenvoudige jonge cowboy met een kapitaal in zijn zak rondliep.

Maar met twee dure paarden bij zich werd de zaak anders. Daar zou hij behoorlijk mee in de gaten lopen en zonder twijfel de aandacht kunnen trekken van ongure elementen die ze hem wat graag afhandig zouden maken.

Hij zou met die paarden ook niet snel kunnen opschieten en zeker twee of misschien wel drie dagen onderweg zijn en een of twee maal moeten overnachten.

Er zaten heel wat risico’s aan voor een man alleen, dat moest hij toegeven.

De oude Rusty Blowers blies een zware rookwolk uit en keek hem tersluiks van ter zijde aan.

„Neem nou van mij maar aan, son,” bromde hij, „d! te veel hooi op je vork neemt. Dit is geen joppie voor één man!”

Hij zweeg, trok opnieuw heftig aan zijn luid pruttelende pijp en de Nachthavik die hem met een half glimlachje gade sloeg, wist wat er ging komen.

„Kijk ’ns, als je nou met z’n tweeën was, dan zou je heel wat meer in de pap te brokken hebben, als er moeilijkheden zouden komen. Dan heb je ’n paar schietijzers meer en die kunnen net ’t hele verschil uitmaken. Bovendien, als je paarden wilt kopen moet je ’ns kunnen overleggen met iemand die er verstand van heeft... iemand die z’n hele lange leven met paarden is omgegaan! Anders verkopen ze je voor duur geld ’n kat in de zak, waar je bij staat! Dan betaal je ’n hoop geld voor beesten met drie poten, om zo te zeggen. Daar kun je staat op maken, son!”

Rusty zweeg om zijn woorden voldoende te laten doordringen.

Jimmy knikte peinzend, trok nadenkend aan zijn oor en zuchtte opnieuw.

„I guess you’re right. Rusty,” mompelde hij.

Even was het weer stil. Toen begon de Nachthavik zachtjes te lachen.

„Kom er maar mee voor de dag, Rusty,” nodigde hij uit.

Rusty keerde zijn magere, verweerde, gerimpelde gezicht naar de Nachthavik en toen hij het spottende glimlachje zag, werd hij plotseling nijdig.

„Wat valt er te lachen, you... you... son of a gun!” barstte hij los. „Jij zou ’t zeker gek vinden, eh, als ik aanbood om met Jimmy hier mee te gaan naar Sunset? Jij denkt dat ’n oude man als ik in de schommelstoel thuis hoort, eh! Laat ik jou dan vertellen, Steve Saunders, dat ik al met twee pistolen kon omgaan, toen jij nog in de luiers lag! En dat ik ’t nog niet ben af geleerd, see! Ik kan nog tegen de beste op als ’t moet! En als ’t gaat over verstand van paarden...

„...en muilezels,” vulde de Nachthavik plechtig aan.

„...en mules,” herhaalde Rusty onwillekeurig en toen, op verachtelijke toon: „ohhh, wat praat ik verder met jou! 'n Oude man op de kast jagen, da’s ’t enige wat je kunt en da’s ’t liefste wat je doet! Ik zeg al niks meer!”

Met veel misbaar klopte hij zijn pijp uit tegen de hak van zijn laars, keerde zijn rug naar de beide mannen en staarde, met samengeknepen lippen, naar de vallei.

De Nachthavik grinnikte zachtjes.

„Wat ben je weer heet gebakerd, Rusty,” zei hij luchtig. „Je bent wel erg vlug op je teentjes getrapt, oldtimer! Daar is voor mij veel meer reden voor! Ik had namelijk gedacht wat je zou voorstellen om samen met Jim mee te gaan! Maar ais jij de eer alleen maar voor jezelf wilt houden...”

Hij knipoogde tegen Jimmy toen Rusty zich met een ruk naar hem toekeerde.

„Wat zei je, Steve?” vroeg hij haastig, alsof hij zijn oren niet kon geloven. „Had jij gedacht om samen... jij en ik met Jimmy...”

„Daar had ik aan zitten denken,” beaamde de Nachthavik. „Met z’n drieën ben je nog meer mans dan met z’n tweeën, als je ’t ongeluk hebt in de puree te raken en ’t is altijd goed om ’n man bij te hebben die verstand van paarden heeft... als je tenminste van plan bent om paarden te kopen!”

De goedmoedige spot in de woorden ging voor de oude cowboy helemaal verloren. Zijn ogen straalden en hij was zijn boze uitval weer helemaal vergeten.

„Net wat je zegt, Steve!” riep hij geestdriftig uit. „Als wij het samen niet klaren, dan zijn we geen knip voor de neus waard.”

Hij gaf Jimmy een opgewonden schouderklopje. „Wel, Jimmy, my boy, je problemen zijn over! Wij zullen er voor zorgen dat je broer Dan ’n paar fijne Palomino’s in de stal krijgt, al moeten we ze voor hem uit de hel halen! Wat jij, Steve!”

„Zover zou ik niet willen gaan,” antwoordde de Nachthavik droog. „Maar we zullen ons best doen! Wat zeg jij ervan, Jim? Rusty heeft het allemaal wel voor elkaar, maar het is de vraag of jij ons mee wilt hebben?”

„Dat hoef je niet te vragen,” lachte Jimmy opgelucht. „Toen ik besloot om hier een bezoek te brengen, hoopte ik, zo half en half, dat ik jou er voor zou kunnen porren om mee te gaan!”

„Aha, nu komt de vos uit het hol! Hoor je dat, Rusty! Nu komen we er achter!”

„’t Verstandigste wat de jongen kon doen,” verzekerde Rusty. „Hij krijgt nou twee kerels mee die, als ’t nodig is, aan zijn kant staan. Heel verstandig bekeken van ’m!”

„En even geleden zei je nog dat ik stapelgek was,” grinnikte Jimmy.

„Toen wist ik nog niet wat ik nou weet,” antwoordde Rusty onverstoorbaar.

Hij schoof zijn stoel achteruit en stond op.

„Dan zullen we de zaken eerst maar ’ns gaan regelen,” verklaarde hij. „Het zal hier op de ranch toch ook door moeten gaan terwijl wij weg zijn!”

Trots als een haan stapte hij over het erf, glimlachend nagestaard door de beide vrienden.

HOOFDSTUK II

In de val gelopen

Ze reden over een breed pad dat zich, als een gele stroom van fijn, mul, zand, door de dicht beboste heuvels slingerde. Het was al een eind in de namiddag, de zon was al aan zijn aftocht begonnen maar de hitte hing nog loodzwaar tussen de bomen.

Ze reden stapvoets, laag uitgezakt in het zadel, zacht meedeinend op de rustige gang van hun paarden.

Er was geen zuchtje wind en geen ander geluid te horen dan het zachte ritmische ploffen van de paardenhoeven in het rulle zand.

Ze waren nu bijna anderhalve dag onderweg.

De eerste dag, door het vlakke prairieland, waren ze snel vooruitgekomen, zonder moeilijkheden. De nacht hadden ze op een beschut plekje in de open lucht doorgebracht.

Vandaag waren ze door het uitgestrekte, deels woeste, deels dicht beboste heuvelland gereden, dat de uitloper vormde van de Shoshone Mountains. Zuidelijk van de heuvels strekte zich de Sunset Plains uit, een golvend terrein van bos en grasland dat deel uitmaakte van het stroomgebied van de Rio Bravo...

Daar lag het kleine veestadje Sunset, het doel van hun tocht...

Rusty keek met argwanende blik naar de lucht waaraan geen wolkje te bespeuren viel.

Hij ging verzitten in het zadel en zei: „Het zal me niks verbazen, als we ’n donderstorm krijgen, Steve!”

De Nachthavik die enkele meters voor hem reed, keerde zich half naar hem toe.

„Ik zat er ook aan te denken, Rusty. Ik merk ’t ook aan de manier waarop Blackie zich gedraagt. Hij blijft niet lang meer uit. Ik geloof niet dat we Sunset tijdig halen!”

Jimmy nam een lange teug uit zijn veldfles en veegde zijn mond af met de rug van zijn hand.

„Hoever zijn we er nog vandaan? ’n Twintig mijl?” „Minstens. Misschien nog enkele meer. En we schieten hier niet hard op. Bovendien zijn de paarden aan wat rust toe! We kunnen beter uitzien naar ’n schuilplaats voor we ’n storm over ons heen krijgen!” „Yeah! Als we die in de vlakte op ons dak krijgen, zijn we niet gelukkig,” beaamde Rusty. „Ik heb ’t meegemaakt! Je hebt ’t gevoel of alle duivels uit de hel zijn losgebroken! Of de dag des oordeels gekomen is! Easy, Whitefoot,” bromde hij tegen zijn paard dat plotseling een zijsprongetje maakte. „Mijn cayuse begint ook al de kriebels te krijgen, Steve!”

Ze reden zwijgend verder, uitkijkend naar een plek die een geschikte schuilplaats zou kunnen bieden om de op til zijnde storm zo goed mogelijk het hoofd te kunnen bieden. Jimmy keek nu en dan onderzoekend naar de lucht waarin hij nu vagelijk kleine wolkenflarden meende te ontdekken, ijl en nauwelijks zichtbaar tegen het staalblauw van de hemel.

Terwijl ze langs het kronkelend pad langzaam naar een lage heuveltop klommen, hield de Nachthavik plotseling zijn rijdier in en staarde met samengeknepen ogen naar een hoger gelegen plek tussen de bomen, waar een groepje hoog opgaand struikgewas stond.

De beide anderen hielden op hun beurt de paarden in en Jimmy vroeg: „Iets gevonden, Steve?”

De Nachthavik schudde het hoofd zonder zijn ogen af te wenden.

„Nee, maar ik dacht dat ik iets zag, een man, daar ginds bij die struiken!”

„’t Zou ’t eerste menselijke wezen zijn dat we vandaag tegen komen,” bromde Rusty. „Misschien was ’t ’n stuk groot wild...”

„Dat geloof ik niet! Ik zag ’m duidelijk en ik neem aan dat ie ons ook gezien heeft!”

„Dan heeft ie nog maar gelijk dat ie niet voor de dag komt,” bromde Rusty. „Dit is ’n streek waar je eerst de kat ’ns uit de boom moet kijken, voor je je met vreemdelingen inlaat!”

De Nachthavik knikte zwijgend, toen hief hij met een snel gebaar zijn hand op. „Luister...” Zacht, maar duidelijk hoorbaar, drong het gedempte geluid van hoefgetrappel tot hen door.

„Wel, he’s gone!” stelde Rusty vast. „Laten wij ook maar zien dat we verder komen, Steve! Ik vertrouw ’t weer voor geen cent!”

Jimmy speurde opnieuw de lucht af, terwijl ze langzaam verder reden.

De verandering was nu duidelijk waar te nemen. De staalblauwe hemel was verkleurd tot een nevelig grijs en de ijle wolkenflarden hadden zich hier en daar verdicht tot dikke bonkige massa’s, bloedrood aan de zijden die door de laagstaande zon beschenen werden.

„’t Bevalt me niks, son,” kwam de ongeruste stem van de oude cowboy. „Dat zou wel ’ns een heidens noodweer kunnen worden. Als we niet vlug iets vinden, krijgen we de volle laag!”

Op de heuveltop, vanwaar het pad in brede kronkels glooiend afliep, zetten ze hun paarden in draf terwijl hun ogen de omgeving afspeurden, op zoek naar een plek die beschutting zou kunnen bieden voor de naderende storm.

Behalve het gedreun van de paardenhoeven, was er geen geluid te horen. De bomen stonden roerloos en het leek of de hele natuur om hen heen, de adem inhield voor het naderende geweld...

Ze hoorden het alle drie... de luide knal van een geweerschot, een eind voor hen uit, links van het pad.

De Nachthavik zette zijn zwarte hengst tot groter spoed aan en met zijn beide vrienden onmiddellijk in zijn spoor, galoppeerde hij het pad af in de richting vanwaar het schot had geklonken.

Het zonlicht verdween plotseling en een onnatuurlijke schemering viel over het landschap. Een vleugje wind, voorloper van het onheil achter hen, deed dunne nevelslierten boven het pad en tussen de bomen verschijnen.

Jimmy had het vreemde gevoel alsof hij in een droom op de vlucht was voor een ongeziene vijand waaraan hij niet zou kunnen ontkomen.

De schemering ging over in duisternis, waarin hij nog maar vaag de beide ruiters voor hem kon waarnemen.

Hij rook en proefde het fijne stof dat door de paarden werd opgeworpen.

Toen, met een gehuil en gebrul alsof een pak van duizend wolven achter hen aankwam, dook de tornado op hen neer.

Een enorme windstoot joeg de paarden bijna van de been. Onmiddellijk daarna werden ze gegeseld door een golf van regen, vermengd met hagelstenen.

De bossen, aan weerszijden van het pad, schenen plotseling een stem te hebben gekregen en steunden en krijsten onder het donderende geweld.

Jimmy, half verdoofd, liet Pinto de vrije teugel en het gevlekte paard volgde, half in paniek, de beide voor hem uit dravende paarden, over het pad dat in een oogwenk was veranderd in een smalle, modderige beek.

Een bliksemschicht sloeg voor hen neer en zette een ogenblik de omgeving in een hels licht.

Jimmy zag de plotselinge armbeweging van de Nachthavik en boven het tumult van de storm, drong één woord tot hem door... „cabin”.

Toen zag hij door het regengordijn het vage lichtschijnsel, links tussen de bomen.

Een nieuwe bliksemflits deed Pinto een plotselinge zijsprong maken, die Jimmy bijna uit het zadel wierp, maar toen had hij zijn rijdier weer stevig in de hand en terwijl de regen als een net van stalen priemen op hem neer kwam en de lucht gevuld was met een heidens tumult van wind en donder en krakend hout, mende hij zijn paard tussen de bomen door naar de plaats waar het zwakke lichtschijnsel nog steeds was waar te nemen.

Weer zette een bliksemstraal de omgeving in een hel licht, voldoende lang om hem de blokhut te doen zien, een vijf en twintig meter van hem vandaan, met daarnaast de half open stal en de schimmen van Rusty en de Nachthavik die ook daarheen op weg waren.

Terwijl de donder als een lawine van rotsblokken over hem heen daverde, bereikte hij de stal.

Het was maar een primitief bouwsel, opgetrokken van dunne boomstammen. De wind joeg er doorheen en de regen sijpelde in kleine straaltjes door het dak maar het was een verademing na het toomloze geweld waaraan hij even tevoren had bloot gestaan.

Hijgend en tot op zijn huid doorweekt, liet hij zich van zijn paard glijden en bleef enkele ogenblikken staan, leunend tegen zijn rijdier, om weer wat op adem te komen.

In de duisternis dook de donkere schaduw van de Nachthavik naast hem op.

„Precies op tijd, son! Het had niet veel langer moeten duren! How do you feel?”

De Nachthavik schreeuwde de woorden dichtbij zijn oor om zich boven het geweld van de storm verstaanbaar te maken.

„Heb me nooit beter gevoeld,” schreeuwde Jimmy terug met een grimas die in het donker verloren ging. „Wat doen we nu?”

„Proberen in de blokhut hiernaast te komen en daar het einde van de storm afwachten!”

„En de paarden?”

„Wij hebben ze vast gezet aan een rek, tegen de achterwand. Zet het jouwe er maar bij! Ze staan hier wel veilig. We kunnen in het donker niets meer doen!”

„Oké!”

Jimmy zette zijn rijdier vast aan het rek naast de zwarte hengst van de Nachthavik en zocht zijn vriend weer op. Rusty stond bij hem.

„Zullen we?” schreeuwde hij.

Onder de neerstriemende regen renden ze over het modderige doorweekte voorterrein naar de deur van de blokhut.

Jimmy duwde er tegen en toen de deur niet onmiddellijk open ging, liet hij een nijdige roffel van vuistslagen volgen.

Binnen klonk enig gestommel, een stem bromde iets onverstaanbaars, toen hoorden ze het zachte geratel van een ketting en de deur zwaaide open.

Een enorme windvlaag dreef hen, met een stroom water, als het ware naar binnen en de Mexicaan die hen had binnen gelaten, drukte de deur haastig dicht, en keek hen onderzoekend aan.

De man was kort en gedrongen met een rond, donker gezicht, versierd met een brede snor en een ringbaard. Zijn donkere haar, strak op zijn schedel geplakt, glom blauwachtig in het licht van de olielamp.

Met een flauwe glimlach om zijn vlezige lippen bekeek hij zijn drie druipende bezoekers, maar zijn ogen stonden waakzaam en zijn rechterhand rustte op de kolf van een laaghangend pistool.

„Bedankt dat je ons binnen gelaten hebt,” bromde de Nachthavik, terwijl hij met zijn halsdoek zijn gezicht droog wreef. „Die donderstorm kreeg ons te pakken!”

„Dat zie ik, señores,” antwoordde de Mexicaan, zijn donkere ogen gericht op de plassen water die zich rond zijn bezoekers op de lemen vloer vormden. „You’re welcome. Ik zal wat vuur maken, zodat je kleren kunnen drogen! Doe maar alsof je thuis bent!”

„Thanks! By the way, mijn naam is... Smith, Steve Smith, die daar is Rusty Bowers en dat is Jimmy Stevens. Wij waren op weg naar Sunset toen we in die storm verzeild raakten. Gelukkig zagen we licht hier!”

„Het was dat geweerschot dat ons de goeie richting aangaf,” lichtte Jimmy toe.

„Geweerschot...?” De Mexicaan keek hem vragend aan.

„We hoorden ’n schot. Het kwam van deze kant. Ik dacht ’n ogenblik dat jij ’t...”

De Mexicaan schudde zwijgend het hoofd.

„’t Kan ook onze beschermengel geweest zijn, Jimmy,” grinnikte de Nachthavik, terwijl hij met een meewarig glimlachje naar de plassen op de vloer keek.

„We hebben waarachtig heel wat water verzameld in die paar minuten!”

De hut bestond uit een groot vertrek, waarin een ruwhouten tafel en een aantal primitieve stoelen stonden. Langs de ene wand stonden veldbedden opgesteld en tegen de wand hingen enkele zadels en paardentuigen. In een hoek stond een kleine potkachel met een stapel hout ernaast. Op een plank aan de wand stonden keukengerei en zakjes levensmiddelen.

Vermoedelijk het lijnkamp van een of andere ranch, dacht Jimmy terwijl hij het vertrek rondkeek. Dat zou betekenen dat er weidegrond vlak in de buurt was. Misschien was het wel een kamp van de El Sombrero ranch. Daar zou de Mexicaan hen wel over kunnen inlichten.

Het voorbeeld van zijn beide vrienden volgend, gespte hij zijn patroongordel af en hing die over een stoel. Toen trok hij vest en shirt uit en begon zich met zijn handen droog te wrijven.

Met moeite kreeg hij de laarzen van zijn voeten en keerde ze om.

„Dat is zowat de hele bui,” bromde hij, toen een sloot water over de vloer uitliep. Hij wrong zijn sokken uit en hing ze over de stoel.

Zijn broek onderging dezelfde behandeling.

Met een meewarig glimlachje bekeek hij zijn beide vrienden die, even spaarzaam als hij slechts gekleed in een kletsnat onderbroekje op een stoel zaten. Rusty wreef peinzend, met mechanische bewegingen, zijn lichaam verder droog. De Nachthavik inspecteerde zijn pistolen. Hij had de patronen voor zich op de tafel gelegd en met een smerige doek, die hij op een van de veldbedden gevonden had, was hij bezig de wapens droog te wrijven. Het nam al zijn aandacht in beslag.

Buiten raasde de storm onverminderd voort en felle donderslagen deden de blokhut nu en dan op zijn grondvesten trillen.

„Ik heb er zo al enkele in m’n leven meegemaakt!” bromde Rusty toen een donderslag als een bomontploffing over de hut rolde. „Ze duren ’n paar uur en je hebt ’t idee dat alle duivels uit de hel zijn los gebroken! Ik hoop,” voegde hij er peinzend aan toe, „dat dit niet de laatste is die ik meemaak!”

„Als je wilt drinken, ga je gang, señores!” kwam de stem van de Mexicaan. „Er is tequila in de fles op tafel... niet de allerbeste ben ik bang... of geven de señores de voorkeur aan koffie!”

„Als ’t niet te veel moeite is, graag koffie,” antwoordde de Nachthavik. Hij bekeek de patronen nauwlettend en drukte ze een voor een met zijn duim in de cilinders van zijn pistolen.

De Mexicaan had de kachel aangekregen en de warmte begon zich al in het vertrek te verspreiden. Op de kachel stond een gedeukt keteltje water warm te worden.

„Ik zal de kieren daar bij de kachel hangen, Steve,” stelde Jimmy voor. „Dan zijn ze eerder droog.”

De Nachthavik knikte terwijl hij zijn tabakszak te voorschijn haalde.

Hij strooide voorzichtig wat tabak op een vloeitje en vroeg: „Hoe ver zijn we hier nog van Sunset, mister...?”

De Mexicaan wendde zich naar hem toe. „Tortillo,” antwoordde hij. „J...” hij hield even in en zei toen snel, „Manuel Tortillo is mijn naam! Sunset? Wel, dat is ongeveer vijftien mijl, señores.

Zuidoost van hier!”

„Moeilijk terrein?”

„Nog twee, drie mijl, señor Smith. Dan begint ’t vlakke land! Je kunt ’t in twee uur rijden... maar niet vanavond!” Hij glimlachte flauwtjes. „Deze storm zal nog tot middernacht duren... misschien langer! Beter om de nacht hier door te brengen. Morgen vroeg zal het water grotendeels verdwenen zijn! Nu is iedere greppel ’n rivier!”

De Nachthavik knikte.

„Dat is zo,” gaf hij toe. „Bedankt voor je gastvrijheid! We zullen er graag gebruik van maken!”

„The pleasure is mine, señores,” antwoordde Tortillo terwijl hij zich naar de kachel keerde waar het water aan de kook begon te komen.

„Hoort deze hut aan een van de ranches hier in de buurt?” informeerde Jimmy, en toen de Mexicaan niet onmiddellijk antwoord gaf, ging hij verder: „Hoort het terrein hier aan de El Sombrero ranch?”

Tortillo keek hem over zijn schouder aan.

„That’s right,” antwoordde hij, zonder verder commentaar.

„Ben jij in dienst van El Sombrero?”

„Soms werk ik voor mister Shannon, soms niet,” antwoordde Tortillo een beetje raadselachtig.

„Ik ben namelijk op weg naar de Sombrero ranch,” lichtte Jimmy zijn vragen toe. „Ik wilde proberen om daar...”

De Nachthavik viel hem snel in de rede.

„Wij hebben onze paarden hiernaast in de stal neergezet,” zei hij. „Uw paard hebben we niet gezien!”

„Achter de hut staat nog ’n kleine stal,” vertelde Tortillo. „Daar staat mijn paard!” en toen tot Jimmy:

„Wat wilde u op de Sombrero proberen, mister Stevens?”

Jimmy, gewaarschuwd door een haastige blik van de Nachthavik, antwoordde met een half lachje: „Ik wilde proberen of ik daar misschien ’n baantje zou kunnen krijgen!”

„Heb je mister Shannon al eerder ontmoet?” „Nee, de eerste keer dat ik in deze streek kom!”

„I see!”

Tortillo wendde zich weer naar de kachel en een ogenblik later werd het vertrek gevuld met de geur van koffie.

„Dat ruikt goed, Steve!” bromde Rusty snuivend. Hij wreef met beide handen over zijn magere karkas.

„Als je ’t koud hebt, zou je ’n deken kunnen omslaan! Daar liggen er genoeg!”

„Koud?” bromde Rusty. „Wie zegt dat ik ’t koud heb! Jij denkt zeker omdat ik...”

„De kleren zijn al aardig aan ’t drogen,” verkondigde Jimmy. „De damp slaat eraf!”

Tortillo zette een koffiepot op de tafel en nam enkele blikken kroezen van de plank.

„De señores gebruiken allemaal suiker?”

Zonder het antwoord af te wachten, liep Tortillo naar de hoek van het vertrek terwijl Jimmy de koffie begon in te schenken.

Tortillo kwam terug met een kommetje suiker, schoof zijn eigen kopje opzij en deed in de andere kopjes twee flinke scheppen suiker.

„Niet zoveel, please,” bromde Rusty.

Het baardige gezicht van de Mexicaan was een en al glimlach.

„De koffie is heel sterk,” zei hij, „en ik weet dat de meeste Americanos houden van sweet coffee.

Persoonlijk geef ik de voorkeur aan zwarte koffie zonder meer! Drink, señores! Deze koffie zal je warm maken en hij zal je niet uit je slaap houden!”

„Dat smaakt goed!” prees Jimmy nadat hij een slok van het hete brouwsel had genomen, „’n Beetje een bijzondere smaak!”

„Je wordt er in elk geval warm van,” bromde Rusty terwijl hij met langzame slokjes zijn kop leeg dronk. „’t Schijnt dat de storm aan het afnemen is, zo te horen.”

„Het onweer is voorbij maar ’t zal nog wel ’n paar uur blijven regenen,” antwoordde de Mexicaan.

Zijn donkere ogen waren op zijn bezoekers gericht en het leek of hij hun reacties nauwlettend gade sloeg.

De Nachthavik zette zijn kroes op tafel en greep naar zijn rookgerei.

„Nog ’n kop, mister Smith!”

„Yeah. Zonder suiker graag!” Hij glimlachte. „Ik hou ook meer van zwarte koffie met verder niets erin!”

„Ze zeggen dat die ook beter is voor je gezondheid,” glimlachte de Mexicaan.

„Ga ’ns kijken hoe het met de kleren staat, Jim,” vroeg Rusty. „Ik wil onderhand wel weer wat kleren aan m’n lijf hebben!”

„Sure.”

Jimmy liep naar de hoek, waar de kleren bij de kachel over een stoel waren uitgespreid.

Halverwege bleef hij staan en bracht een hand naar zijn ogen.

„Ik weet niet wat ’t is, maar ik geloof dat de warmte me bevangen heeft,” mompelde hij.

„Wat is er aan de hand, son?” vroeg Rusty, eveneens overeind komend.

„Ik...”

Jimmy wankelde enkele stappen naar de tafel, zijn handen uitgestrekt om steun te zoeken, maar voor hij zover was, gleden zijn benen onder hem uit en hij zakte langzaam ineen op de lemen vloer.

„Steve!”

Maar de Nachthavik had weinig hulp te bieden.

Plotseling zag hij het donkere baardige gelaat van de Mexicaan als door een waas voor zich. Hij zag vagelijk het triomfantelijke glimlachje dat zich over het gezicht verspreidde. Zijn armen waren loodzwaar toen hij zijn hand oplichtte om een van de pistolen te grijpen die nog voor hem op tafel lagen. In een laatste helder ogenblik wist hij dat ze in een val waren gelopen en dat de Mexicaan een verraderlijk spelletje had gespeeld.

De koffie... de suiker in de koffie was...

Zijn gedachten hielden op toen een zwarte golf over hem heenspoelde.

Hij gleed naar voren en toen langs de tafel af op de lemen vloer.

Manuel Tortillo keek met een honend lachje op zijn drie slachtoffers neer.

„Stupid Americanos,” zei hij op verachtelijke toon...

*   *   *

Jimmy was de eerste die weer tot bewustzijn kwam. Hij opende zijn ogen en langzaam drong het tot hem door dat hij, bijna ongekleed, op een lemen vloer lag en dat het een onplezierige situatie was.

Zijn hoofd was vrijwel leeg en het kostte hem de grootste moeite zijn gedachten te verzamelen. Het was vreemd, hij had nergens pijn maar hij kon zich niet herinneren hoe hij in deze toestand gekomen was.

Voorzichtig krabbelde hij overeind en zag nog twee mannen op de grond liggen. Waarachtig, Rusty en de man verderop, bij de tafel, was zijn vriend Steve!

Hij bleef enkele ogenblikken met zijn hoofd in zijn handen, op de vloer zitten.

Hoe was dit allemaal gekomen? Wat was er gebeurd?

Na enkele minuten stond hij langzaam op en liep op voorzichtige voeten naar de deur.

De zon scheen aan een glasheldere hemel van zuiver blauw. De grond, zag hij, was vochtig en hier en daar stonden plassen water, die snel bezig waren te verdampen.

Toen hoorde hij het hinniken van een paard. Pinto!

Pinto stond in de stal daarnaast.

Plotseling vielen de stukjes van de puzzel in elkaar. Nu wist hij het weer! Ze waren door een donderstorm overvallen... hadden hier onderdak gevonden... ze hadden koffie gedronken met een Mexicaan... hoe was zijn naam ook weer? Torrez... nee, dat was het niet... het deed er ook niet toe... en toen was hij buiten westen geraakt... op een of andere manier...

En met zijn vrienden had zich hetzelfde voorgedaan!

Haastig liep hij de hut weer binnen waar de Nachthavik juist overeind kwam.

„Steve!”

„Hello, Jimmy!” De Nachthavik keek hem wat verwezen aan.

„Hoe voel je je?”

„Niet zo slecht! Ik zit me alleen af te vragen hoe ik hier zo verzeild ben geraakt!”

Jimmy legde het hem uit en de Nachthavik knikte zwijgend, zijn ogen half gesloten.

„’t Moet de hitte zijn geweest!” besloot hij.

De Nachthavik schudde vermoeid het hoofd. „No, son, het was niet de hitte! ’t Was de koffie...”

Hij fronste in een poging om de gebeurtenissen van de vorige avond weer in zijn herinnering terug te brengen.

„’t Was de suiker in de koffie,” stelde hij vast.

Hij keek Jimmy aan, zijn grijze ogen plotseling weer helder.

„Die vervloekte Mexicaan moet iets in de koffie hebben gedaan... of beter gezegd in de suiker! De koffie heeft hij ook gedronken maar wij alleen hebben er suiker in gehad!” „Waarom?”

„Daar komen we nog wel achter! Laten we eerst maar zien dat we onze kleren aan krijgen. Die zullen nu wel droog zijn!”

Eerst knielde hij bij Rusty neer en klopte de oude cowboy zachtjes op de wang.

„Come on, Rusty, word wakker oldtimer!”

Het duurde even eer Rusty weer aan de oppervlakte kwam en de oude man sakkerde dat het een lieve lust was toen de gebeurtenissen tot hem doordrongen.

„We zijn erin getuind als ’n stel greenhorns, Steve,” mopperde hij. „Wat moet die Mexicaan zich ’n ongeluk gelachen hebben nadat ie ons te grazen had genomen! Als ik die vent nog ’ns voor m’n pistool krijg, is ie niet gelukkig!”

„En waarom?” vroeg Jimmy opnieuw op klaaglijke toon en toen sloeg hij plotseling zijn hand voor zijn mond, keek met een verwilderde blik de Nachthavik aan en rende naar buiten.

Terwijl Rusty en de Nachthavik zich aan het aankleden waren, kwam Jimmy schoorvoetend binnen en de Nachthavik wist meteen hoe laat het was!

„Je geld?”

Jimmy spreidde zijn handen in een machteloos gebaar.

„Weg! M’n vijf duizend dollar zijn foetsie!”

Hij liet zich moedeloos op een stoel neer vallen en sloeg zijn handen voor zijn gezicht.

„Je kunt maar beter je kleren aantrekken, son,” kwam de stem van Rusty. „Als ik ’t goed zie, is er werk aan de winkel! En die vijf duizend dollar komen terug! We zullen die vervloekte Mex te pakken nemen en het geld desnoods in repen van zijn lijf snijden!”

HOOFDSTUK III

Op weg naar de Sombrero ranch

„Waar had je ’t geld weg gestoken?” vroeg de Nachthavik terwijl Jimmy bezig was zijn nu droge spullen aan te trekken.

„In de zadeltas! Zo maar open en bloot in de zadeltas!” kreunde Jimmy op bittere toon. „Zolang we onderweg waren kon er niets mee gebeuren en ik was van plan, als we ergens moesten overnachten, om het op een veilig plekje op te bergen. Die ellendige storm heeft me gisteravond aan het hele geld niet meer doen denken. De enige gedachte die ik had, was, zo vlug mogelijk, een dak boven m’n hoofd te krijgen!”

„En wat denk je van jouw geld, Steve?” vroeg Rusty. Hij lachte kakelend en hield verschrikt stil toen hij de verwijtende blik van Jimmy zag. „Ik bedoelde, dat ik me over mijn centen niet druk hoef te maken, want ik heb er geen!” legde hij uit met een verontschuldigend gebaar.

„Ik zal direct kijken maar ik geloof niet dat Tortillo of hoe hij ook mag heten, mijn geld gevonden heeft! Ik bewaar het in de zadeldeken en ik vermoed niet dat de greaser daar zal hebben gekeken.”

„Was ’t veel?” vroeg Rusty langs zijn neus weg.

De Nachthavik glimlachte.

„Genoeg om ons in leven te houden, zolang we hier in de buurt zullen moeten blijven!” antwoordde hij.

„Ik heb altijd vijf dollar in mijn laars zitten,” bekende Rusty. „Genoeg om nu en dan ’n glaasje bier te kunnen kopen.”

Jimmy plantte met een nijdig gebaar zijn stetson op zijn hoofd en stond op.

„Let’s go,” zei hij kort. „’t Bevalt me hier niet meer!”...

*    *    *

Een kort onderzoek wees uit dat er, buiten de vijf duizend dollar van Jimmy, niets gestolen was. Blijkbaar, dacht de Nachthavik, was de Mexicaan zo verrast geweest door het vinden van dat grote bedrag in Jimmy’s zadeltas, dat hij verder voor andere zaken geen belangstelling meer had gehad. Het geld, dat de Nachthavik in de zadeldeken, onder het zadel van Blackie had opgeborgen, was onaangeroerd.

In de stal achter de blokhut vonden ze hooi en haver en nadat ze de paarden te eten hadden gegeven en hadden gedrenkt, stegen ze in het zadel.

„Wat gaan we doen, Steve? Rijden we naar Sunset of gaan we eerst ’n bezoek brengen aan Shannon?” informeerde Rusty, toen ze hun rijdieren in beweging zetten.

„Laten we eerst de Sombrero maar ’ns proberen,” stelde de Nachthavik voor. „In Sunset hebben we niet veel te zoeken. Misschien kan Shannon ons vertellen waar we de Mexicaan kunnen vinden!”

„Bovendien moeten we die paarden van Shannon ’ns bekijken,” bromde Rusty. „Daarvoor zijn we naar hier gekomen!”

„Vergeet die paarden maar!” zei Jimmy op doffe toon. „Er is geen geld meer om ze te kopen!”

„We zullen die greaser vinden, Jimmy!” troostte Rusty. „En dan krijg je je centen terug!”

Jimmy schudde triest het hoofd.

„Zelfs als we die kerel vinden, hebben we mijn geld nog niet terug! Geloof maar niet dat die zo gek zal zijn om er mee rond te blijven lopen!”

„Dat weet je nooit,” betoogde Rusty. „Als ie ’t niet bij zich heeft als wij ’m te grazen hebben, zullen we hem toch wel zover kunnen krijgen dat ie ons graag wil vertellen waar ie ’t verstopt heeft. Laat dat maar aan mij over!”

Jimmy antwoordde niet. Voorlopig was hij nog ontroostbaar over zijn verlies en over het feit dat hij op de Double Hawk zou moeten terug keren zonder geld en zonder de paarden, waarop zijn broer Dan zijn zinnen had gezet. Hij geloofde niet dat hij het geld nog ooit terug zou zien. De Mexicaan zou met de vele dollars goede sier maken en met de nodige vrienden het misschien al in enkele dagen verbrast hebben. Nee, naar dat geld kon hij fluiten!

Neerslachtig reed hij achter zijn beide vrienden aan en na enkele mijlen, lagen de heuvels achter hen en strekte zich een golvend prairiegebied voor hen uit, onderbroken door kleine bospartijen.

„We zullen voorlopig in zuidelijke richting aanhouden,” stelde de Nachthavik voor. „Sunset ligt die kant op„ als ik het wel heb. Ik heb zo’n idee dat Shannons ranch meer zuidelijk van hier ligt!”

„Jij wijst de weg maar, wij volgen wel,” bromde Rusty.

Ze zetten hun paarden in draf en reden door het hoge gras in snel tempo verder.

De zon stond al hoog aan de hemel en de hitte nam geleidelijk toe.

Van de tornado die gisteren gewoed had, waren maar weinig sporen overgebleven. Het gras had zich al weer opgericht, alleen hier en daar, in smalle geulen die door het weiland liepen, was nog water te bespeuren.

Ze hadden zwijgend enkele mijlen afgelegd toen, van achter een bosaanplant, links van hen op een halve mijl afstand, een groep van vier ruiters te voorschijn kwam en in hun richting kwam aanrijden.

„We krijgen gezelschap, Steve,” gromde Rusty, zijn ogen argwanend op het viertal gericht. „En als je ’t mij vraagt, krijgen we bonje!

Ik zie ’t gewoon aan de manier waarop ze naar ons toekomen!”

„Het moeten cowhands van Shannon zijn,” antwoordde de Nachthavik. „Zie niet in wat ze er voor bezwaar tegen kunnen hebben dat we met de baas zaken komen doen! Kijk, de voorste zit op ’n Palomino!”

Ze vertraagden het tempo in afwachting van de ontmoeting met de vier horsemen.

Toen ze elkaar tot op enkele meters genaderd waren, hielden ze de paarden in.

De man op de Palomino was groot en fors gebouwd en kennelijk de leider van het groepje.

Hij had een breed, vierkant gezicht met ver uiteenstaande ogen en zijn ene mondhoek trok naar beneden, waardoor het gezicht een ontevreden uitdrukking kreeg. Zijn drie makkers waren jonge kerels met harde ogen en verbeten gezichten zonder uitdrukking. Ze hadden, dacht Jimmy, terwijl hij hen gadesloeg, niet de nieuwsgierige onverschilligheid die een jonge cowpuncher gewoonlijk aan de dag legt, als hij vreemden ontmoet. Nee, dit leken meer gunmen, kerels die een rancher alleen maar in dienst neemt, omdat ze vlot en vlugger dan de meesten, met hun revolvers kunnen omgaan.

Het viel hem op dat ze ook alle drie twee pistolen droegen, in tegenstelling tot de leider.

De man op de Palomino, een prachtig paard dat goudachtig glansde in de zon, bekeek hen enkele ogenblikken en vroeg toen: „Wat voeren jullie hier uit?” Hij sprak vrijwel zonder zijn lippen te bewegen en het gaf aan de woorden een toonloze, sinistere klank. De Nachthavik antwoordde niet onmiddellijk. Zijn grijze ogen gleden langzaam over het viertal heen alsof hij op zijn beurt eens rustig wilde zien wat voor spek hij in de kuip had.

Toen antwoordde hij lijzig: „Je hebt gezien wat we aan ’t uitvoeren waren! Niets! We zijn op weg naar de Sombrero ranch! Geen bezwaren daar tegen, hoop ik?” „Wat moet je daar?”

„’n Bezoek brengen aan Frank Shannon!”

„Ken je hem?”

„No. Maar hij heeft ’n paardenranch, niet? Fokt Palomino’s, als ik het goed begrepen heb!”

„So what?”

De Nachthavik glimlachte flauwtjes.

„Ik zou enkele paarden willen kopen, Palomino’s!” De man bekeek hem van top tot teen en vertrok zijn gezicht tot iets dat op een smalende glimlach moest lijken. Het werd een grimas en Jimmy ontdekte plotseling het litteken dat, nu duidelijk zichtbaar, vanaf de mondhoek als een dunne witte streep, langs zijn kin naar beneden liep.

„Je zou ze niet kunnen betalen!”

„Waarom denk je dat?” informeerde de Nachthavik koel.

De man zweeg enkele ogenblikken.

„Hoe ’t ook is, je komt voor niks,” antwoordde hij toen. „Frank Shannon is niet thuis.”

„Dan wachten we wel tot hij thuis komt! We hebben geen haast!”

,.Hij komt de eerste dagen niet thuis!”

„In dat geval zal er wel ’n voorman zijn die voor hem optreedt. Misschien kunnen we met hem zaken doen!” veronderstelde de Nachthavik.

De man lachte kort.

„Yeah, er is ’n voorman!” Hij tikte met zijn duim op zijn borst. „Ik ben de voorman van de Sombrero ranch... Vic Chandler is de naam als ie je interesseert... en ik kan je vertellen dat er geen zaken gedaan worden!”

De Nachthavik trok zijn wenkbrauwen op.

„Waarom niet? Iemand die paarden fokt, is er gewoonlijk op uit om te verkopen!”

„Ik heb je de reden vertelt! Je zou ze niet kunnen betalen!”

„Je schijnt heel wat te weten,” mompelde de Nachthavik en Jimmy zag hoe een van de ruiters een schamper lachje niet kon verbergen.

Ze weten ervan, dacht hij, dat mijn geld gestolen is en een felle woede laaide in hem op.

Chandler maakte een wegwuivend gebaar met zijn hand.

„Je kunt maar beter verder gaan,” zei hij op minachtende toon. „De Sombrero ranch verkoopt alleen paarden aan mensen die bekend zijn en die tevoren een afspraak hebben gemaakt. Niet aan iedere zwerver, die zo maar langs komt!”

„Hé, tegen wie denk je wat je ’t hebt! Wij zijn geen zwervers, mister!” schreeuwde Rusty nijdig.

Chandler lachte honend. „Je hebt zeker je gezicht vanmorgen nog niet in de spiegel gezien, old man!” zei hij op verachtelijke toon.

„Ik wil 't mijne voor ’t jouwe niet ruilen!” snauwde Rusty.

Chandlers gezicht vertrok in een kille woede. Blijkbaar had Rusty een teer punt aangeroerd.

„Get out!” schreeuwde hij. „Smeer ’m en als ik je nog eens op de gronden van de Sombrero tegen kom, dan vang je ’n kogel!”

De Nachthavik bekeek hem met een kille, onbewogen blik.

„Heb jij iemand in dienst die Tortillo heet? Een Mex! Manuel Tortillo of misschien Joe Tortillo...”

Chandler haalde diep adem.

„Dat gaat je geen bliksem aan! Maak dat je weg komt en anders...”

Zijn hand gleed naar zijn pistool.

„Ik zou ’t niet doen als ik jou was,” waarschuwde de Nachthavik.

Een van de ruiters liet zijn paard enkele stappen naar voren doen.

„Als je Joe Tortillo zoekt, stranger,” zei hij zacht en onheilspellend, denk er dan aan, dat Joe en ik vrienden zijn, see! Als je ’t met hem aan de stok hebt, dan heb je ook met mij te doen!”

Hij knikte zachtjes voor zich heen, alsof hij zijn eigen woorden nog eens wilde bevestigen.

„En wat houdt dat in?” vroeg de Nachthavik rustig.

De man lachte kort.

„Dit!” zei hij en zijn hand schoot als een bliksemflits naar zijn pistool...

De luide knal van de Colt Special deed de Palomino een verschrikte zijsprong maken, zo onverwachts, dat Chandler de grootste moeite had om in het zadel te blijven.

De gunman klemde zijn tanden op elkaar om de pijn te verbijten en hij greep met zijn ene hand de andere,die plotseling begon te bloeden en die beefde alsof ze onder stroom stond.

Het pistool lag in het gras.

De Nachthavik keek hem met een harde blik in zijn ogen aan.

„Ik heb er ’n hekel aan als iemand met ’n pistool naar me wijst, son!” zei hij afgemeten. „Doe ’t niet meer! Je bent te jong om als een kreupele verder door het leven te moeten gaan!”

De beide andere ruiters zaten onbeweeglijk, als versteend op hun paarden, vol respect voor het grote pistool en voor de schutter die het hanteerde.

Chandler, die zijn paard weer in bedwang had, keek de Nachthavik onderzoekend aan.

„De Sombrero zou ’n pistool als ’t jouwe wel kunnen gebruiken,” zei hij, met een half lachje. „Als je soms ’n baantje zoekt... de Sombrero betaalt goed aan mensen die bruikbaar zijn...”

De Nachthavik keek hem donker aan.

„Jij weet wat wij zoeken!” antwoordde hij stroef.

„Is dat zo?”

„Zo niet, dan kom je er nog wel achter!”

Hij wees met het pistool voor zich uit.

„Ik geloof dat je er nu maar beter tussen uit kunt trekken,” zei hij. „We voelen er niks voor om jullie de rug toe te keren! En als we elkaar weer ’ns tegen komen...”

„Dan zullen we je anders laten piepen!” viel een van de kerels uit. „Als je hier in de buurt blijft, ben je nog niet van ons af, daar kun je donder op zeggen!”

„Als je maar niet gaat huilen als ’t mis loopt, vriend!” antwoordde de Nachthavik grimmig. „Now beat it! Haal dat schietijzer later maar op!”

Zwijgend maar met ogen vol haat en woede, liet het viertal hun paarden keren en draafde weg, nagestaard door de Nachthavik en zijn beide vrienden.

„De kaarten zijn meteen geschud, Steve,” bromde Rusty terwijl ze de teugel wendden en langzaam aanreden. „Wij weten nu wat we aan die kerels hebben en zij weten waar ze met ons aan toe zijn! Ik geloof niet dat we ’n rustige tijd zullen hebben, zolang we hier zijn!”

„Ze waren van de diefstal van mijn geld op de hoogte!” verzekerde Jimmy met nadruk. „Dat was heel duidelijk te merken. Misschien hadden ze er wel ’n deel van op zak.”

„Ze wisten ervan,” beaamde de Nachthavik.

Hij trok zijn voorhoofd in diepe rimpels.

„Ze hebben me verteld dat Frank Shannon ’n rancher is waarop niks zou zijn aan te merken,” peinsde hij. „’n Eerlijk rechtschapen man! Dat heeft de State Marshal me verzekerd en hij wist waar ie ’t over had! Wat ik niet begrijp is dat ie dan dit soort kerels in dienst heeft! ’n Vreemde geschiedenis als je ’t mij vraagt! We zullen hem toch nog ’ns ’n bezoek moeten gaan brengen!”

„Hij was niet op de ranch, vertelde zijn voorman!” „Yeah, dat was wat ie vertelde,” bromde de Nachthavik op twijfelachtige toon.

„Misschien kunnen we in Sunset wat meer te weten komen?” veronderstelde Jimmy. „Ken jij de sheriff daar?”

„Nee. Hij is nieuw maar ’t schijnt ’n goeie te zijn. Vriend van de State Marshal!”

„Dan heeft ie misschien wel ooit van jou gehoord! Je gaat hem zeker wel ’n bezoek brengen?”

„Wij gaan hem ’n bezoek brengen,” verbeterde de Nachthavik. „We gaan samen aangifte doen van de diefstal van jouw geld, Jim, en een aanklacht indienen tegen Joe Tortillo! Dat betekent dat de sheriff hem in zijn kraag zal moeten pakken, als ie zich in Sunset laat zien!”

„Hij zal wel wijzer zijn!”

„Misschien niet! Met zo’n stel kerels achter zich, zal ie zich zo sterk voelen dat ie geen reden ziet om zich te verbergen. En als we hem te grazen kunnen nemen, komt de zaak meteen op gang! En dan maar ’ns zien hoe de kaarten vallen!”

„Hoe de kogels rondvliegen, bedoel je!” lachte Rusty.

„Dat wachten we maar af! Laten we nu maar zien om zo snel mogelijk in Sunset te komen! We hebben gisteren heel wat water over ons heen gehad maar toch verlang ik naar ’n warm bad en ’n schoon shirt!” „Niet voor mij!” verzekerde Rusty die een hekel had aan water.

Ze lieten hun paarden zachtjes de sporen voelen en reden in snelle draf naar Sunset...

HOOFDSTUK IV

Actie in Sunset

Sunset was een klein veestadje, in de vlakte gelegen aan de voet van de Scorpion Hills, een bebost, heuvelachtig, terrein waardoor een spoorlijn liep naar Leadville, een veertig mijl verder weg.

De spoorlijn was tot stand gekomen toen in de heuvels zilver was ontdekt. Maar de zilveraders bleken al heel snel uitgeput te zijn en de mijnen die er gesticht waren, waren al lang in de steek gelaten, omdat er niets meer te vinden was. Maar Sunset had er in elk geval een spoorlijn aan over gehouden en het was daar bijzonder trots op, ook al kwam er dan maar om de drie dagen een hijgend, amechtig treintje binnen stomen.

Ze reden de hoofdstraat in, een brede stoffige straat, met een druk verkeer van wagens en ruiters en voetgangers, waar alle activiteit van het stadje geconcentreerd was.

„Wat staat er ’t eerst op het programma?” vroeg Rusty.

„Eten!” antwoordde Jimmy. „We gaan eerst eten! Ik weet niet hoe jullie het hebben, maar ik heb honger als ’n paard. Nu ik er aan denk, ontdek ik dat ik vanmorgen vrijwel niets gehad heb!”

Hij lachte plotseling een beetje wrang.

„Denk er alleen aan, Steve, dat jij zult moeten betalen! Ik zit zonder!”

„Dat zal ik doen, son!” verzekerde de Nachthavik goedmoedig. „Over ’n paar dagen betaal je me dan wel terug!”

„Wat zeg je daarvan, Steve,” kwam de stem van Rusty en hij wees met een hoofdbeweging naar een van de gebouwen, rechts in de straat.

Het was een vrij groot gebouw, van hout opgetrokken en een breed bord over de hele voorgevel droeg het opschrift: Roy Shannon’s Saloon, in letters van een halve meter hoog.

„Roy Shannon!” mompelde de Nachthavik. „Misschien ’n familielid van Frank Shannon! Misschien ook niet! Daar gaan we niet eten, Rusty. Wat denk je van het Big Wolf Hotel, daar, aan de andere kant?” „Jij zegt ’t maar!” knikte Rusty. „Tenslotte ben jij de man die betaalt!”

Ze stegen af en zetten hun paarden vast aan het rek voor het hotel.

Het was er vrij druk maar ze vonden een rustig tafeltje in een hoek waar ze, na een glas bier om het stof uit hun kelen weg te spoelen, zich te goed deden aan een uitgebreide „steak”, in heerlijke bruine jus gebakken.

„’t Doet je al je zorgen vergeten, Jimmy,” kakelde Rusty terwijl het vet langs zijn kin naar beneden drupte, „’t Was ’n goed beestje, dat dit stukje vlees geleverd heeft! Wat gaan we direct doen, Steve?” „’n Slaapplaats zien te vinden! Een bad nemen! Het stadje verkennen en ’n bezoek aan de sheriff! ’n Heel programma!”

„Als de bedden hier net zo goed zijn als deze biefstuk, dan hoeven we niet ver te zoeken,” betoogde Rusty. „Dan zouden we hier ons bivak wel op kunnen slaan! Misschien dat je hier nog wel ’n bad kunt nemen ook, als je daar zo’n lol in hebt!”

„Niet eens zo’n gek idee van jou, oldtimer,” prees de Nachthavik. „Laten we maar ’ns proberen of ’t lukt!” Het kostte geen moeite.

Charley Fields, de eigenaar van de Big Wolf, een man die zeker tweehonderd vijftig pond woog, eruit zag als een worstelaar maar op zijn machtige lichaam een bijzonder goedmoedig gezicht torste, verzekerde hen dat hij drie prachtige kamers had voor drie dollar per dag en wat het bad betreft, wel, het kwam niet elke dag voor dat mensen in Sunset een bad wilden nemen, maar hij zou er graag voor zorgen. Het zou wel een uurtje duren eer hij voldoende warm water had!

„Geen bezwaar,” verzekerde de Nachthavik grijnzend. „Een uur hou ik ’t nog wel uit!”

Ze brachten hun plunjezakken naar hun kamers over en besloten de tijd die hen nog restte eer hun bad gereed zou zijn, te gebruiken om een kijkje te nemen in Sunset.

Rusty had een andere gedachte.

„Als jullie in die hitte willen gaan rond sjouwen, moet je dat zelf weten,” zei hij, „maar ik laat mezelf ’n glaasje bier drinken en dan ga ik op ’n rustig plekje ’n tukkie doen. Dit is de tijd van de dag waarop ’n oude man als ik z’n ogen ’ns effen dicht moet doen!” „Je ga! gang maar,” knikte de Nachthavik. „Je bent oud genoeg om te weten wat je moet doen! Bovendien ben je je eigen baas!”

„Als je dat maar weet,” bromde Rusty narrig.

De Nachthavik knipoogde naar Jimmy.

„Hij heeft slaap en dan wordt ie lastig... net als ’n klein kind!” zei hij zachtjes, maar luid genoeg voor Rusty om het te horen.

„Wat zei je, Steve Saunders?” vroeg Rusty op onheilspellende toon terwijl zijn kleine oogjes fonkelden in zijn gerimpeld, leerachtig gezicht.

„Zei ik iets?” mompelde de Nachthavik onschuldig.

„Ik dacht dat ik ’t hoorde!”

„Ik zei dat je dat bier op mijn rekening kon laten zetten!”

„Zo iets verstond ik,” bromde Rusty met een grijnslachje naar Jimmy. „Well, have a nice walk!”

Hij haastte zich op zijn magere kromme beentjes naar de tapkast terwijl de Nachthavik en Jimmy de klapdeurtjes achter zich lieten dicht vallen.

Hoewel het op het heetst van de dag was, was het nog aardig druk in de hoofdstraat van Sunset.

„Laten we ’ns rondneuzen en zien waar de stalhouderij is en het kantoor van de sheriff,” stelde de Nachthavik voor. „We zullen straks de sheriff ’n bezoek brengen dan weten we meteen wat ’t voor iemand is.”

Ze slenterden langzaam over de houten plankiers aan de schaduwkant van de straat terwijl ze hun ogen de kost gaven om een indruk van het stadje te krijgen.

„Daar, aan de overkant, is het sheriffs office,” wees Jimmy.

„Yeah, daar zitten we niet ver vandaan!”

Ze staken een smalle zijstraat over en plotseling trok de Nachthavik Jimmy mee in de schaduw van een smalle doorgang tussen twee huizen.

„Kijk ’ns wie we daar hebben,” mompelde hij.

Vanachter een hoge wagen, die in de straat gelost werd, waren twee ruiters te voorschijn gekomen, die ze enkele uren tevoren al ontmoet hadden... Vic Chandler en een van zijn gezellen.

Ze reden stapvoets, hun breed gerande hoeden ver naar voren getrokken als beschutting tegen de brandende zon.

De Nachthavik en Jimmy keken hen na.

„Wedden dat ze een bezoek gaan brengen aan Roy Shannon’s Saloon?” zei de Nachthavik zacht.

Jimmy antwoordde niet.

Hij hield zijn ogen gericht op de beide mannen en zag hoe ze inderdaad voor de saloon hun paarden tot staan brachten en zich uit het zadel lieten glijden.

Terwijl ze bezig waren hun paarden vast te zetten, maakte de metgezel van Chandler, de voorman attent op de paarden die voor het hotel stonden en Jimmy zag hoe Chandler, na een korte blik op de paarden, naar het hotel liep en door een van de ramen naar binnen keek.

Na enkele ogenblikken draaide hij zich om, schudde het hoofd tegen zijn metgezel, stak de straat weer over en samen verdwenen ze in de saloon.

„Hij herkende onze paarden,” stelde Jimmy vast, „en hij weet dat we in de stad zijn!"

De Nachthavik haalde de schouders op.

„Wel, het doet er niet toe. Hij zou er toch wel achter gekomen zijn. Hij kon wel vermoeden dat we hier naar toe gereden waren!”

„Denk je dat ze ons met rust zullen laten?”

„Ik weet ’t niet. Misschien... als wij hen verder ongemoeid laten. Maar als ze zich sterk genoeg voelen, zullen ze, naar mijn idee, zeker proberen om genoegdoening te krijgen voor het fiasco van vanmorgen! We zullen maar ’ns afwachten en ’ns horen wat de sheriff ons kan vertellen! You know, Jim, er zit voor mij iets vreemds aan de hele situatie en ik ben van plan om uit te vissen wat er precies aan de hand is!”

Jimmy keek zijn vriend van ter zijde aan en glimlachte, alsof hij plotseling iets ontdekt had.

„Steve,” zei hij, „ik heb zo’n idee, dat jij niet naar hier gegaan bent, alleen maar om mij ’n plezier te doen!”

„Waarom denk je dat?” vroeg de Nachthavik verbaasd.

„Dat lijkt me zo maar! Het is wel toevallig, dat ik naar Sunset wilde gaan om paarden te kopen en dat jij enkele dagen tevoren ’n gesprek had gehad met de State Marshal over de situatie hier! De Marshal heeft je zeker gevraagd om hier ’ns te gaan rondsnuffelen?”

De Nachthavik grinnikte zachtjes.

„Snugger baasje!” lachte hij. „Wel Jim, om eerlijk te zijn, ’n bezoek aan Sunset stond op m’n programma. Jouw komst heeft ’t een beetje verhaast.”

„Ik vermoedde het!”

„Dat neemt niet weg dat ik, ook zonder dat verzoek van de Marshal, je met alle plezier naar hier zou hebben vergezeld!” verzekerde de Nachthavik.

„Dat weet ik, Steve!” knikte Jimmy overtuigd.

„En daar kunnen we vannacht onze paarden kwijt!” merkte de Nachthavik enige ogenblikken later op, zijn ogen gericht op een bord dat aangaf dat Luke Scott daar een stalhouderij en smidse gevestigd had.

De smerige lucht van verbrand hoorn drong tot hen door, toen ze het toegangsweggetje naar de stal passeerden.

„We kunnen er onze paarden nog laten beslaan ook,” stelde Jimmy vast.

„Yeah. Wel, dat weten we dan weer. Ik stel voor om nu maar terug te wandelen, cowboy! Dat bad zal zo langzamerhand wel warm zijn!”

Ze hadden de weg naar het hotel halverwege afgelegd toen ze de postkoets de straat zagen inrijden.

De vier paarden liepen stapvoets. Naast de koets reed een ruiter, die een onbereden paard aan de teugel meevoerde.

Voor de saloon van Roy Shannon bracht de koetsier het vierspan tot staan, trok met een heftige beweging de rem aan en klauterde gehaast van de bok. Plotseling herkenden ze in hem een van de Sombrero-ruiters die ze die morgen ontmoet hadden.

Om de koets verzamelden zich enkele voorbijgangers en uit de saloon en het hotel kwamen een aantal bezoekers nieuwsgierig aangelopen.

„Er is iets mis, Jim,” bromde de Nachthavik terwijl hij zijn pas versnelde. „Laten we ’ns gaan horen wat er aan de hand is... maar laten we ons maar ’n beetje op de achtergrond houden!”

Toen ze de groep bereikten en min of meer verscholen achter de brede ruggen van enkele toehoorders, bleven staan, was de koetsier bezig verslag uit te brengen van het geen er was voorgevallen.

„...waren net in de buurt toen we dat schot hoorden en toen we kwamen aanrijden, zagen we Tex op de grond liggen naast de stage! Hij bleek ’n kogel in zijn rug te hebben gekregen tenminste dat dachten we en Buck en ik hebben ’m zo voorzichtig mogelijk achter in de wagen gelegd en... eh... ik heb de stage toen naar hier gereden...! Hebben ze doc Baker al gewaarschuwd!”

„Ja, daar is iemand naar toe,” verzekerde een van de omstanders. „En waar is ’t precies gebeurd. Art?” „Bij Little Water... in de pas die er ’n eindje voorbij ligt!”

„Da’s vijf mijl van hier! Hoe laat was ’t?” „’n Half uur geleden!” bromde de andere ruiter, die zich bij zijn makker gevoegd had.

„Yeah,” beaamde Art. „We zijn maar onmiddellijk naar hier gereden, omdat we dachten dat Tex er nog al beroerd aan toe was en ’n dokter hard nodig had!

Anders waren we wel achter die kerels aangegaan!” „Heb je die overvallers gezien?” riep een van de toehoorders uit. „Zou je ze terug kennen?”

Art knikte.

„Sure! Ze waren met z’n drieën! Een van die kerels had rood haar als ik me niet vergis. Reed op een bruin gevlekt paard! De andere bereed ’n zwarte hengst... is ’t niet zo, Buck?”

„Zo is ’t! We waren er wel ’n eindje vandaan, maar toch dicht genoeg bij, om ze goed te kunnen opnemen.”

„Laat iemand de sheriff waarschuwen dan kunnen we met ’n posse achter die kerels aangaan,” stelde een van de omstanders voor.

De Nachthavik stootte Jimmy aan en, gevolgd door Jimmy, wrong hij zich tussen de toeschouwers door naar voren tot hij vlak bij Art stond.

Plotseling zag deze hem. Een ogenblik was er schrik in zijn ogen te lezen, toen vertrok zijn mond tot een honend lachje en met een beschuldigende vinger wees hij naar de Nachthavik.

„Jij was een van de kerels die die overval pleegden!” riep hij uit. „En daar is er nog een van!” en hij wees naar Jimmy, die naast de Nachthavik was opgedoken. „Die twee waren ’t, niet Buck?”

„Ze lijken er vervloekt veel op!” antwoordde Buck met een nietszeggend gezicht.

„Hang ze op!” schreeuwde een stem en plotseling kwam er beweging in de groep toehoorders.

„’n Ogenblikje!”

Charley Fields, de zwaar gebouwde hotelhouder, baande zich een weg naar voren.

„Wel, Art, zijn dat misschien de paarden die jullie gezien hebben?” vroeg hij toen, wijzend naar Blackie en Pinto, die nog steeds voor het hotel stonden en met luie staartbewegingen bezig waren de vliegen te verjagen.

Art keek in de aangewezen richting en zijn ogen werden groot.

„Dat zijn ze!” schreeuwde hij op triomfantelijke toon. „Precies wat ik jullie vertelde, folks! ’n Zwarte hengst en ’n bruin gevlekte cayuse! Ik ben er zeker van dat ’t de paarden van deze twee kerels zijn!”

Met een honend grijnslachje keek hij de Nachthavik aan.

„Get ’m, folks! Hier staan de moordenaars van Tex Adams!”

„Hold it!!”

Opnieuw klonk de stentorstem van Charley Fields en met zijn enorme handen duwde hij moeiteloos enkele opdringende omstanders terug.

„Waar stuur je op aan, Charley?” riep een stem. „Art en Buck zijn niet blind! Als zij die twee vreemdelingen bij de postkoets gezien hebben, dan moeten ze schuldig zijn! Ze hebben die kerels en hun paarden duidelijk beschreven en ’t klopt precies!”

„Er klopt geen donder van!” schreeuwde Charley terug. „Die paarden staan al twee en een half uur voor mijn hotel aangebonden en ze zijn er niet weg geweest! Ik heb ze voortdurend in het oog gehouden En de twee cowboys hier, hebben bij mij gegeten en zijn verder de stad niet uitgeweest!”

„Dat klopt, Charley!” viel een van de toehoorders hem bij. „Die paarden hebben hier de hele tijd gestaan en ik heb die twee daar ’n minuut of twintig geleden door de straat zien wandelen!”

„Nadat ze bij mij gegeten hadden! Zo is ’t!” verzekerde Fields.

Hij wendde zich naar Art met een woedend gezicht.

„Jij kunt ’n heel mooi verhaaltje vertellen, Art Speed!” schreeuwde hij, „maar als je ’t mij vraagt, is ’t niks dan ’n pak leugens! Ik weet niet wat je er mee voor hebt...”

„Misschien was hij zelf de man die Tex Adams in de rug schoot!” kwam de stem van Jimmy.

„Da’s ’n leugen,” schreeuwde Art Speed, nu plotseling zelf in het nauw gebracht. „Wij hebben jullie daar gezien... of in elk geval kerels die sprekend op jullie leken!”...

„Zelfs de paarden?” riep iemand op ongelovige toon.

„Yeahhh! Is ’t niet zo, Buck?” wendde Speed zich haastig om steun tot zijn partner.

„Wel,” begon Buck lijzig en weinig op zijn gemak, „we hadden de zon tegen... ik heb ’t niet zo goed gezien maar Art hier beweerde...”

„Ohhh, shut up!” snauwde Charley Fields op verachtelijke toon.

De komst van dokter Baker en de sheriff onderbrak het twistgesprek en Art Speed en zijn vriend Buck maakten van de gelegenheid gebruik om er tussen uit te gaan.

„Wij hebben ons verhaal al verteld, sheriff!” bromde Speed op norse toon in een poging zich groot te houden. „Iedereen hier kan je inlichten. Als je ’t van mij nog ’ns wilt horen, kun je me in de saloon vinden!”

Baker en de sheriff verdwenen in de koets om de toestand van de gewonde koetsier, Tex Adams, te onderzoeken en de Nachthavik wendde zich glimlachend tot de hotelhouder.

„Thanks, Charley!” zei hij. „Je hebt me de woorden uit de mond genomen en daar ben ik blij om. Van mij zouden ze het misschien niet zo vlug genomen hebben, ook al lagen de leugens er wel dik op!”

„Je zou misschien nauwelijks kans gekregen hebben om jouw kant van het verhaal te vertellen, vreemdeling,” grijnsde een van de omstanders, een kerel als een boom. „We stonden op het punt jullie bij je lurven te pakken en dan weet je nooit wat er gebeurt!” Hij maakte een hoofdbeweging in de richting van de saloon.

„Speed en Buck Roberts zijn zeker geen vrienden van jullie?”

De Nachthavik glimlachte.

„Daar zag het niet naar uit, wel! Nee, we hebben elkaar eerder op de morgen ontmoet, op het gebied van de Sombrero ranch, en het ’n beetje met elkaar aan de stok gehad!” verklaarde hij.

De man knikte begrijpend.

„En nou probeerde ie wraak te nemen. Vermoedde dat jullie hier naar toe zouden komen, maar hij had er geen erg in dat de tijd niet klopte. Wel!” Hij haalde een paar massieve schouders op. „Ik heb Art Speed altijd ’n klein, smerig onderkruipsel gevonden en dat is nu weer ’ns bewezen! Snap niet hoe Frank Shannon er toe komt om dergelijk schuim in dienst te nemen. Speed is trouwens niet de enige. Er lopen er in die ploeg nog verschillende rond met wie ik geen glas bier wil drinken! En de goede worden ontslagen!”

Hij knikte en vroeg toen, over de schouder van de Nachthavik heen: „Hoe is ’t met Tex, doc?”

Dokter Baker, een lange schrale man met een ingevallen gezicht en diepliggende ogen, keek somber naar de verzamelde mensengroep.

„Niet zo goed,” antwoordde hij. „Hij heeft veel bloed verloren. De kogel heeft vermoedelijk de long geraakt. Kan een van jullie de stage naar mijn huis rijden en misschien kunnen er enkele meegaan om Tex naar binnen te brengen.”

Er waren liefhebbers genoeg en de overblijvenden keken de postkoets na, die langzaam wegreed.

„Wat is er precies gebeurd?” informeerde de sheriff.

Charley Fields deed het woord en gaf het verhaal weer dat Art Speed eerder had gedaan.

Sheriff Dean Meadows luisterde zwijgend toe. Hij was een rijzige kerel van vooraan in de veertig met een energiek gezicht en zijn licht blauwe ogen waren vrijwel zonder uitdrukking terwijl Charley aan het woord was.

Toen de hotelhouder aan het eind van zijn relaas was gekomen, richtte de sheriff zijn blik op de Nachthavik.

„Dus Speed en Roberts beschuldigden jullie van die overval terwijl het duidelijk ’n leugen was!” concludeerde hij.

De Nachthavik lachte kort.

„We hadden geluk dat we al ’n paar uur in de stad waren!” zei hij. „Als dat niet ’t geval was geweest, zou het voor ons niet gemakkelijk zijn geweest om aan te tonen dat ’t hele verhaal gelogen was! Dan hadden we lelijk in de knoei gezeten! Zij wisten niet dat we hier al waren, anders zouden ze ’t wel anders ingekleed hebben!”

„Hadden jullie elkaar al eerder ontmoet?”

„Van morgen hebben we een klein akkevietje gehad met enkele kerels van de Sombrero! Chandler was er ook bij!”

„I see. By the way... hoe is je naam?”

„Smith... Steve Smith! Dit hier is Jimmy Stevens van de Double Hawk. We hebben nog ’n makker bij ons... Rusty Bowers! Hij zit in het hotel van Charley ’n dutje te doen, vermoed ik!”

„That’s right,” beaamde de hotelhouder. „Hij is in ’n hoekje van de gelagkamer onder zeil gegaan!”

De sheriff keek de Nachthavik aandachtig aan. „Smith... eh,” zei hij peinzend. „Een naam die ik eerder gehoord heb!”

„Het is geen ongebruikelijke naam,” glimlachte de Nachthavik.

„Zegt de naam John Kelly je iets?”

Kennelijk had State Marshal Kelly zijn woordje al gedaan, dacht de Nachthavik.

Hij knikte.

„Die ken ik,” gaf hij toe.

„All right, Smith, ik verwacht je strakjes in m’n kantoor. Eerst moet ik ’ns met Speed en Roberts praten. Er zit iets verdachts aan de hele geschiedenis.” „We zullen er zijn,” beloofde de Nachthavik. „Stevens hier heeft nog ’n aanklacht in te dienen en we zouden dus toch bij je aangekomen zijn!”

„Oké... see you later!”

Sheriff Meadows beende de saloon binnen en de Nachthavik wendde zich tot de hotelhouder.

„Wel, Charley, dan is ’t nu tijd voor dat bad! ’t Water zal nu wel warm zijn!”

„’t Is intussen wel zo heet geworden, mister Smith, dat je er gekookt uit zou komen,” grinnikte Charley.

„Da’s niet de bedoeling! Daar zullen we dan iets aan moeten doen! Wel, laten we maar ’ns gaan kijken!”...

HOOFDSTUK V

Herrie in de Big Wolf

Het kantoor van sheriff Meadows was een groot vierkant lokaal met in een hoek in de achterwand een deur die, langs een korte gang, naar de cellen leidde.

Meadows zat achter een brede tafel, waarop de nodige paperassen lagen. In een rek, vlak achter hem, stonden een tiental geweren van diverse merken en kalibers.

Tegen de wanden hingen de gebruikelijke opsporingsbiljetten en Jimmy die er zijn ogen over liet gaan, concludeerde dat het er nog al wat waren.

De sheriff maakte een uitnodigend gebaar.

„Neem ’n stoel!” zei hij terwijl hij een kistje met lange dunne heel donkere sigaren te voorschijn haalde en presenteerde.

De Nachthavik bedankte met een verontschuldigend glimlachje en haalde zijn eigen tabakszak te voorschijn. Jimmy rookte niet.

Meadows blies langzaam een rookwolkje uit, zijn blik op de Nachthavik gericht. Toen glimlachte hij flauwtjes.

„Marshal Kelly vertelde me dat ik hier ’n man kon verwachten die Smith heette,” zei hij, „en hij vroeg me om die man alle medewerking te geven! Die mister Smith schijnt er slag van te hebben om moeilijke situaties tot een oplossing te brengen! I guess, dat jij die mister Smith bent?”

„I guess so,” beaamde de Nachthavik lijzig.

De sheriff knikte bedachtzaam.

„Ik heb nog onder marshal Kelly gediend,” verklaarde hij, „en ik acht hem erg hoog. Aan ’n verzoek van hem voldoe ik zonder meer!”

Hij keek van de Nachthavik naar Jimmy en glimlachte een beetje wrang.

„Bovendien is het zo, dat ik hulp bijzonder goed kan gebruiken!” voegde hij er aan toe.

„Je hebt hier behoorlijk wat moeilijkheden gehad, als ik ’t goed begrepen heb?” veronderstelde de Nachthavik.

„Meer dan gebruikelijk en ’t eind is nog niet in zicht!” bevestigde Meadows. „Die overval op de postkoets vanmiddag bewijst ’t!”

„Ben je nog iets wijzer geworden van je gesprek met Speed en Roberts?”

„No! Speed wilde in het eerst nog volhouden dat hij jullie op de plaats van de overval had gezien, hoewel dat onmogelijk was! Tenslotte kwam Vic Chandler tussen beide om ’m aan zijn verstand te brengen dat ie zich gedroeg als ’n idioot! Hij heeft ’m, goed nijdig, naar de ranch terug gestuurd. Roberts had helemaal niks meer te zeggen! Wat vage opmerkingen, waaraan niemand ’n touw kon vastknopen! Ik weet niet goed wat ik er van moet denken!”

„Misschien zijn ze zelf bij die overval betrokken,” opperde Jimmy.

Meadows haalde een beetje geïrriteerd de schouders op.

„Dat is de hele moeilijkheid iedere keer weer! Er valt niets te bewijzen. In dit geval is de oude Tex Adams in zijn rug geschoten! ’t Betekent vermoedelijk dat ie zijn aanvaller niet gezien heeft!”

„Wel, wij hebben in elk geval een aanklacht in te dienen, waarbij de dader wel vast staat!” verzekerde de Nachthavik terwijl hij ging verzitten en zijn sigaret in de asbak op de tafel van de sheriff doofde.

„Jimmy, ’t is jouw verhaal, son! Jij bent tenslotte het slachtoffer geworden.”

De sheriff luisterde, rustig rokend, naar Jimmy’s relaas van de gebeurtenissen van de vorige avond.

„Wat ga je er aan doen, sheriff? Ken je Joe Tortillo?”

„Ik ken hem,” knikte Meadows. „Hij werkt ook voor Frank Shannon! Hoewel dat niet lang meer zal duren, want als Frank erachter komt, ligt ie meteen buiten! En gesteld wat je inderdaad met Joe Tortillo te doen hebt gehad!”

„Hij noemde zichzelf Manuel Tortillo, maar dat was ’n verandering op het laatste moment. Als ik me goed herinner, begon ie met de naam Joe te noemen!” „Een ander kan zich van die naam bediend hebben!” wierp de sheriff tegen.

„Wij kunnen hem identificeren!” verklaarde Jimmy.

„In dat geval zet ik ’m hier gevangen!” verzekerde Meadows. „Op jullie aanklacht! Het is alleen de vraag of ik hem lang zal kunnen vast houden!” „Waarom niet?”

„Je hebt geen enkel bewijs, dat hij je geld gestolen heeft! Ja, ja, ik ben er met jou van overtuigd dat hij het gedaan heeft,” verzekerde hij met een sussende handbeweging toen Jimmy verontwaardigd overeind schoot, „maar bewijs is er niet! Jullie zijn buiten westen geraakt en Tortillo kan beweren dat ook hij door iets wat in de koffie zat, van de kaart is gegaan. Hij werd wat eerder wakker dan jullie en is toen weg gereden om hulp te gaan halen. Hij heeft zelfs niet aan geld gedacht!”

„Maar zo is ’t niet gegaan!” betoogde Jimmy met klem.

„Jij weet ’t en ik weet ’t, maar als Tortillo zich aan een dergelijk verhaal houdt, kan ik niet bewijzen dat "t gelogen is! Dat is de hele moeilijkheid!”

„’t Zijn meest diefstallen waarmee je hier in de laatste tijd te maken hebt gehad?” informeerde de Nachthavik.

„Yeah! De laatste maanden zeker een keer of zeven! Vee inbegrepen! De Triangle T en de Slosh 20 zijn in een nacht samen ongeveer vijfhonderd koeien kwijt geraakt.”

„En nu die overval op de postkoets... wordt er nog iets vermist?”

„Tien duizend dollar! ’t Geld kwam uit Leadville en was bestemd voor de bank hier!”

De Nachthavik floot zachtjes tussen zijn tanden. „In twee dagen vijftienduizend dollar! Niet slecht!” mompelde hij.

„’t Ziet er naar uit dat er een hele roversbende hier aan het werk is,” bromde Jimmy. „En de twee keren die wij nu meegemaakt hebben, zijn er telkens kerels van de Sombrero ranch bij betrokken. Wel toevallig!” „Ik geloof niet dat de Sombrero hier iets mee te maken heeft,” merkte de sheriff op, „hoewel ik de indruk heb dat Frank Shannon de laatste tijd niet zo kieskeurig meer is in de keuze van zijn cowhands!” „Je kunt ’t nauwelijks cowhands noemen, althans wat wij er van gezien hebben!” zei Jimmy, „’t Zijn meer gunmen dan cowpunchers als je ’t mij vraagt!” „Chandler vertelde me vanmorgen dat Shannon niet op de ranch is en de eerste tijd ook niet zal terugkomen,” kwam de Nachthavik tussen beide.

„Hij is ’n dag of veertien geleden met de trein vertrokken,” bevestigde Meadows. „Ik heb ’t toevallig zelf gezien. Ik heb ’m niet gesproken en ik weet ook niet waar ie naartoe gegaan is. Evenmin of ie al terug is! Ik ben de laatste dagen die kant niet meer uit geweest!”

„En Chandler neemt de zaken waar!”

„Hij is de voorman! Misschien laat ie zich adviseren door Roy Shannon, van de saloon! Die kent de ranch!”

„Is ’t een broer van Frank Shannon?”

„Tweeling broer! Een tijdlang hebben ze samen de ranch geleid. Toen heeft Roy zich terug getrokken en heeft hier de saloon overgenomen. Ik heb wel ’ns gehoord dat er ’n beetje heibel tussen de twee broers zou zijn geweest, maar dat schijnt dan toch weer te zijn bijgelegd, want Frank komt regelmatig in de saloon!” De Nachthavik knikte.

„De Marshal vertelde me, dat Frank ’n eerlijke, rechtschapen kerel zou zijn! Geen kans dat de Marshal ’t mis heeft?” vroeg hij toen langs zijn neus weg. De sheriff schudde resoluut het hoofd.

„Nee! Frank is oké, dat kun je van mij aannemen! Daar durf ik m’n hand voor in het vuur te steken!” „Niets is veranderlijker dan de mens!” glimlachte de Nachthavik.

„Dat geldt niet voor Frank Shannon! Ik geef toe dat ie, zoals ik al zei, op het ogenblik ’n stel kerels in dienst heeft, die me niet bepaald aanstaan, maar als die ergens bij betrokken zijn, dan gebeurt dat zonder dat Frank er iets van weet! Misschien heeft ie die zaken te veel aan zijn voorman over gelaten!”

„Heb je nooit eerder de indruk gekregen, dat de rovers die hier opereren, hun basis wel eens zouden kunnen hebben op de Sombrero ranch?”

„Nee! Ik kan het ook nauwelijks geloven! Dan zou Shannon er van op de hoogte moeten zijn! Ze zouden ’t niet voor hem kunnen verbergen! Nee, ik geloof dat we in een andere richting moeten zoeken!”

„Misschien wel... misschien niet!” mompelde de Nachthavik twijfelachtig.

„Wat ben je nu van plan te doen?” informeerde de sheriff.

„Proberen om Joe Tortillo in handen te krijgen!” antwoordde de Nachthavik. „Ik heb zo’n gevoel, dat de zaak aan het rollen zal gaan, zodra de bende bemerkt, dat er gevaar gaat dreigen! Ik zal proberen ze die indruk te geven!”

„Misschien brengt Joe vanavond wel een bezoek aan de saloon!” veronderstelde Jimmy. „Dan krijgen we gelegenheid om ’m in zijn kraag te pakken!”

„Als ie zich van geen kwaad bewust is, zal er geen reden voor ’m zijn om weg te blijven!” knikte Meadows. „Ik zal in elk geval ’n oogje in het zeil houden!” „Hij lijkt me brutaal genoeg om te komen, zeker als ie voldoende mannetjes achter zich heeft!” verzekerde de Nachthavik.

„Denk er wel aan, Smith, dat verschillende van zijn kameraden verdraaid goed met een pistool overweg kunnen! Het zijn geen schoolkinderen!”

De Nachthavik lachte grimmig.

„Wij evenmin! Maar als er moeilijkheden komen, zullen we ons best doen, om de schade te beperken!” „Ik zal er zelf bij zijn!” beloofde de sheriff...

*    *    *

Terug in het hotel, ontdekten ze Rusty in een hoek van de gelagkamer achter een groot glas bier, in gesprek met een magere, wat verwaarloosd uitziende cowboy met een lang, droefgeestig gezicht, die wat triest naar zijn glas bier staarde en de indruk wekte, alsof hij de voorkeur aan een stevige biefstuk zou hebben gegeven.

Rusty wuifde toen hij hen zag.

„Kom er bij zitten, fellows,” nodigde hij uit. „En maak kennis met ’n vriend van me, Lefty Miller!”

„Mijn vriend Lefty,” legde Rusty uit toen ze na de kennismaking aan het tafeltje waren neergestreken, „heeft op de Sombrero ranch gewerkt tot voor kort. Een week geleden hebben ze ’m de dienst opgezegd en nu is ie zonder werk!”

„En dat was ’n vuile streek!” bromde Lefty, zijn ogen voor zich op de tafel gericht. Hij dronk zijn glas leeg en herhaalde voor zichzelf: „’n Vuile, smerige streek!”

Charley Fields dook naast het tafeltje op en vroeg wat de heren wilden drinken.

„En eten,” bromde Rusty met een veel betekenende blik naar de Nachthavik en een hoofdknikje in de richting van Lefty.

„Ja, daar wordt het weer tijd voor,” beaamde de Nachthavik. „Je eet met ons mee, Lefty?”

Lefty’s gezicht klaarde plotseling op.

„Wel, mister Smith,” begon hij aarzelend, „ik eh...!”

„Geen bezwaren, Lefty! Charley, zorg dat we iets goeds te eten krijgen en breng ons allemaal nog ’n glas bier!”

„Sure, mister Smith!” Charley grijnsde breeduit, knipoogde om te kennen te geven dat ie het door had en liep naar de tapkast.

De Nachthavik begon langzaam een sigaret te rollen en schoof toen de tabakszak naar Lefty.

„Help yourself, cowboy!”

„Thanks, mister Smith!”

„Waarom hebben ze je aan de kant gezet, Lefty?” Lefty likte met zijn tong langs het vloeitje en vouwde met voorzichtige vingers het bruine rolletje dicht. Hij streek een lucifer aan langs de tafel en over het vlammetje richtten zijn ogen zich op de Nachthavik. „Omdat ik te oud was!”

„Hoe oud ben je, Lefty?”

„Halfweg vijftig!”

„Da’s niet bepaald oud!” bromde de Nachthavik na een peinzende trek aan zijn sigaret.

„Dat was ook maar 'n smoesje, mister Smith!” zei Lefty bitter, „’n Stok om de hond te slaan! Ik paste niet meer in de ploeg! Ik ben trouwens niet de enige! De laatste maand zijn er ’n stuk of zes van de jongens de laan uit gestuurd!”

„Door Frank Shannon?” vroeg de Nachthavik verbaasd. „Ik dacht...”

„’t Moet in opdracht van mister Shannon gebeurd zijn! Chandler zou zo iets niet uit eigen beweging doen. Er waren erbij die twintig jaar op de ranch gewerkt hebben. Ik zelf was er ook al bijna vijftien jaar! Dan komt ’t hard aan, mister!”

De Nachthavik knikte fronsend.

„Ik dacht dat Frank Shannon een bijzonder eerlijk, rechtschapen man was. Dat hebben ze me tenminste van alle kanten verteld!...”

„Dat was ie ook, mister Smith... tot voor kort! Zo eerlijk als goud en we zouden allemaal voor ’m door het vuur zijn gegaan! Maar de laatste weken is ie helemaal veranderd! We konden ’m niet meer te spreken krijgen... alles moest langs Vic Chandler lopen... niets van wat we deden was er meer goed! En toen, als klap op de vuurpijl, kwam Chandler ons een week geleden vertellen dat we onze spullen uit het slaaphuis konden halen, want dat de boss ons niet meer kon gebruiken! Ik en nog 'n paar jongens hebben nog geprobeerd om mister Shannon te spreken te krijgen, maar dat was er niet bij. Hij wou ons niet ontvangen, vertelde Chandler!”

De Nachthavik dronk peinzend van zijn bier, zijn ogen gericht op een tweetal cowboys, die de gelagkamer binnen kwamen en aan een tafeltje vlakbij gingen zitten.

„En als je nu ziet wat ze in onze plaats aangenomen hebben... geen cowhands, mister... alleen maar kerels die hiermee kunnen omgaan!” en zijn bruine pezige hand legde zich op de kolf van zijn pistool, dat in een versleten holster stak.

„’t Is altijd ’t zelfde liedje!” bromde Rusty. „Als je ’n dagje ouder wordt, tel je niet meer mee!”

„Dat mag jij nodig zeggen!” zei Jimmy verontwaardigd.

„Ik zorg ervoor dat ik mee blijf tellen! Bovendien hebben ze allemaal niet zo’n boss als ik heb!”

„Heb je Roy Shannon nog meegemaakt op de ranch?” vroeg Jimmy.

„Verschillende jaren. Hij was geen gemakkelijke en de boss en hij konden niet te best overweg samen! Tenslotte heeft Roy hier de saloon gekocht en is vertrokken.”

„Zijn ze met ruzie uit elkaar gegaan?”

„Dat geloof ik niet! Roy kwam nog wel ’ns op de ranch, hoewel de laatste tijd niet meer! Tenminste niet dat ik weet!” De Nachthavik knikte.

Een van de cowboys aan het tafeltje naast hen, kwam overeind met een schamper spottend lachje op zijn gezicht.

„Wel, Lefty,” vroeg hij grijnzend, „heb je ’n oor gevonden voor je moeilijkheden?”

„Bemoei je met je eigen zaken, Lex,” bromde Lefty zonder op te kijken.

De man lachte kort en wendde zich tot de Nachthavik.

„Je moet niet te veel geloven van wat hij zegt, mister! Hij is een van de grootste leugenaars van de streek!”

De Nachthavik stond langzaam op van zijn stoel en bekeek de bemoeial met kille blik.

„Ik heb jouw mening niet gevraagd!” zei hij afgemeten. „Ze is me bovendien geen cent waard! Hou je er buiten als je gezond wilt blijven!”

De man lachte smalend. Hij droeg twee pistolen in laaghangende holsters en zijn vingers bewogen zich voortdurend, alsof ze er naar snakten om de wapens te grijpen.

Hij boog zich naar de Nachthavik toe en zei, half spottend, half dreigend: „Ik zou niet zo hoog van de toren blazen, als ik jou was! Anders zou jouw gezondheid wel ’ns in de knoei kunnen komen!” en toen op een toon van uiterste verbazing: „Je wilt toch niet vechten, wel?”

„Het is niet m’n gewoonte om met kleine jongens te vechten!”

Lex stond een ogenblik doodstil. Toen keerde hij zich naar zijn vriend aan de tafel.

„Hoor je dat, Rowdy? Meneer hier vecht niet met kleine jongens! Wat zeg je ervan?”

„He’s crazy!” antwoordde Rowdy. „Hij weet vermoedelijk niet met wie ie te doen heeft!”

„Yeah, dat zal ’t zijn!” Lex keek de Nachthavik weer aan met een sluwe, onderzoekende blik.

„Ben je ooit in Oklahoma geweest, mister?” „Daar ben ik geweest!”

„Ooit gehoord van de Oklahoma Kid?”

„Never!”

„Hé, jij, Rowdy,” kwam de slepende stem van Rusty Bowers, „jij houdt je handen boven de tafel waar ik ze kan zien!” Rusty’s pistool stak boven de tafel uit, en was op Rowdy gericht. „Wat die blaaskaak zich op de hals wil halen, kan me niet schelen, maar jij blijft er buiten!”

„Dus jij hebt nooit gehoord van de Oklahoma Kid? Wel, mister, de Kid... that’s me!! Het snelste pistool in Oklahoma!”

„Wat je zegt!”

„Geloof je me niet?”

„Sure! Maar hier ben je in Texas!”

„I see!” Lex knikte langzaam voor zich heen, zijn ogen fel op de Nachthavik gericht. „Misschien denk je wel, dat jij vlugger bent?”

„Misschien denk ik dat!”

„Laten we ’ns zien!” en meteen schoot zijn hand als een bliksemschicht omlaag naar zijn heup.

De gelaarsde voet van de Nachthavik trof de vuist, nog eer het pistool kon worden gericht. Het wapen duikelde door de lucht en kletterde neer op de houten vloer. Lex stond aan de grond genageld, zijn ogen star, zijn gezicht vertrokken tot een pijnlijke grimas. Zijn arm hing slap naar beneden.

De enkele bezoekers in de gelagkamer die het gesprek gevolgd hadden en die het ergste hadden gevreesd, ademden verlicht op.

Charley Fields kwam van achter de tapkast haastig aangelopen. Hij had het hele voorval met argusogen gevolgd maar deed alsof hij nergens erg in had gehad.

„Moeilijkheden, mister Smith?” vroeg hij.

„Nee, dat niet Charley,” antwoordde de Nachthavik luchtig. „We waren ’t er niet over eens waar ze ’t vlugste zijn... in Oklahoma of in Texas! We hebben het geprobeerd!”

„Texas won?”

„Texas won!”

„Dan kun je maar beter naar Oklahoma terug gaan om te oefenen,” opperde Charley op onschuldige toon.

„Loop jij naar de hel!” viel Lex driftig uit. „De volgende keer...”

„Iemand die dat tegen me zegt in m’n eigen huis smijt ik buiten!” bromde Charley en met één greep had hij Lex te pakken, droeg hem alsof het een kind was naar de deur en slingerde hem de straat op.

„En kom hier nooit meer binnen!” snauwde hij de man achterna.

„En nou jij!”

Rowdy, die aarzelend was opgestaan en niet goed wist wat hem te doen stond, week haastig terug.

„Oké... oké,” zei hij met sussende handbewegingen, „maak je verder maar niet druk... ik ga al!” en snel schuifelde hij naar de deur en verdween in de vallende duisternis.

„Mooie opruiming,” bromde Charley met een knipoogje naar de Nachthavik. Toen, op heel andere toon, kondigde hij aan: „Het eten wordt opgediend, heren! Nog ’n ogenblikje...”

„Dit zijn twee nieuwelingen,” legde Lefty uit. „Waren er zo maar, ineens op ’n goeie dag. Ik heb ze nog een week meegemaakt! Voor het ranchwerk deugen ze niet. De ene, Lex Bond, was ’n groot deel van de dag aan het oefenen met zijn pistool! Hij is er werkelijk snel mee, mister Smith!”

„Niet snel genoeg!”

„Wat ze hier kwamen doen weet ik niet!”

„Ze waren gestuurd om hier ’ns poolshoogte te nemen!”

„Denk je dat, Steve?” kwam Jimmy.

„Zo vast als ’n huis! Neem van mij aan dat ze ons in het oog houden! ’t Bewijst dat ze zich niet helemaal lekker voelen!... Dat ziet er goed uit, Charley!”

„En het ruikt goed ook,” vulde Rusty aan terwijl hij zijn lippen likte.

De hotelhouder, die een dampende schotel op tafel zette, grijnsde breed.

„En het smaakt goed ook, gents! Met garantie van de zaak!”

Hij had geen woord te veel gezegd.

Onder het goedkeurend oog van Charley, die van achter de tapkast vaderlijk toekeek, aten ze een voortreffelijke maaltijd, die tenslotte werd afgerond met een enorm stuk appeltaart.

„Specialiteit van de Big Wolf!” kondigde Charley aan, terwijl hij hen bediende.

„Hoe kom je eigenlijk aan de naam Big Wolf?” informeerde de Nachthavik belangstellend.

„Zal ik je vertellen, mister Smith!” Charley trok twee stoelen bij en ging zitten, „’n Jaar of tien geleden heette het hotel Sunset Palace! Toen werd er zilver gevonden in de heuvels en een van de mijnen die daar werden gesticht, heette de Big Wolf Mine. Veel van die mijnwerkers bezochten regelmatig mijn zaak, ze voelden zich hier thuis en op ’n goeie dag stelde een van de mijnwerkers voor dat ik m’n hotel zou omdopen in Big Wolf Hotel! Ik voelde er niet veel voor... vond Palace veel mooier... maar ze stonden erop en ik bemerkte dat ze begonnen weg te blijven en met de klandizie naar de overkant gingen... naar de saloon. Wel, toen heb ik van de nood maar 'n deugd gemaakt... tenslotte is de klant koning! Toen kwamen ze weer naar mij!”

„Tot de mijn gesloten werd!”

„Ja, dat was 'n strop,” gaf Charley toe met een teleurstellende zucht, „’n Jaar of vier geleden! Ineens werd er niks meer gevonden en in enkele weken tijds, lag de mijn dicht! Jammer, ik had er iedere avond behoorlijk wat klanten mee!”

„Lag ze zo dichtbij?”

„Enkele mijlen naar ’t Oosten! In de buurt van Little Water... waar ze vandaag de postkoets overvallen hebben! Nee, de afstand was voor die mijnwerkers geen bezwaar en ze kwamen iedere dag weer aanzetten, hongerig en dorstig...”

„Hongerig als ’n wolf... een big wolf!” grinnikte Jimmy.

„Zo was ’t, cowboy! ’n Goeie tijd! Jammer dat ie voorbij is!”

Hij hief zijn zware lichaam met enige moeite van de stoelen en zei: „Ik hoop dat ’t gesmaakt heeft!” „Voortreffelijk, Charley! Je kunt er wat van!” Terwijl Charley naar de tapkast terug liep, haalde de Nachthavik zijn rookgerei te voorschijn en begon een sigaret te rollen.

Hij schoof de spullen door naar Lefty en vroeg: „Hebben jullie op de Sombrero wel ’ns last gehad van veedieven?”

„Vroeger wel... de laatste tijd niet meer! Vroeger... ’n paar jaar geleden, was ’t ’n grote veeranch. Tot Shannon besloot om paarden te gaan fokken! Hij heeft toen de koeien grotendeels weggedaan! Bij de laatste round up kwamen we zo aan een acht, negen honderd stuks vee! En dan heeft ie ’n remuda van zo’n honderd paarden!”

„Palomino’s?” vroeg Jimmy gretig.

„’n Veertig, schat ik!”

De Nachthavik trok peinzend aan zijn sigaret. Toen vroeg hij plotseling: „Wat is Frank Shannon voor iemand... ik bedoel, hoe oud is ie, hoe ziet ie er uit...?”

„Wel,” begon Lefty aarzelend, „hij is zowat rond de vijftig, groot en nogal fors gebouwd...” Hij zat kennelijk met de vraag een beetje in. „Hoe moet ik ’t zeggen... Ken je Roy Shannon, van de saloon, hier tegen over?”

„Heb ’m nog niet ontmoet!”

„Da’s z’n broer... z’n tweelingbroer hebben ze me wel ’ns verteld. Daar lijkt ie veel op... heel veel. Frank zijn haar is grijzer en hij heeft een grijze snor, maar verder hebben ze veel van elkaar weg!”

„Waarom wil je dat allemaal weten, Steve?” bromde Rusty. „Wat schieten we er mee op? Als we ’m tegen komen, dan merken we wel hoe ie er uit ziet!” De Nachthavik lachte.

„Je hebt bijna gelijk, ouwe brompot! Maar ik wil ’m herkennen als ik ’m tegen kom! Daarom wil ik weten hoe ie er zo ongeveer uitziet!”

„’k Snap er niet veel van maar je zult wel gelijk hebben,” gaf Rusty met tegenzin toe. „Wat voeren we verder vanavond uit?”

„Wat was jouw plan, Rusty?”

„Niet om hier de hele avond te blijven zitten. Daar komen we niet verder mee! Wat zou je zeggen als we strakjes ’ns naar de saloon gingen? Misschien komt die Mex daar wel opdagen... kunnen we 'm gelijk in z’n kraag pakken!”

„Jij bent uit op ’n knokpartijtje, Rusty,” zei de Nachthavik op quasibeschuldigende toon. „Je moest je schamen, oldtimer! ’n Man op jouw leeftijd moest beter weten!”

„Ik wil actie!” bromde Rusty! „Geen duimen zitten draaien hier! En jij evengoed, Steve Saunders! Doe maar niet alsof! Ik ken jou al langer en ik weet wat je gruwelijk de p... in hebt over het feit dat die greaser jou gisteren ook te grazen genomen heeft! Wel, wat heb je daarop te zeggen?”

„Als jij heibel wilt schoppen, zal ik je niet tegen houden, oude goudzoeker,” verzekerde de Nachthavik. „Ga je gang!”

Rusty keek Jimmy aan met een meewarig gezicht. „Van die buien heeft ie nou,” zei hij. „Weet je wat 't is! Hij was liever alleen gegaan, da’s de hele kwestie! Hij denkt dat ie van ons alleen maar last heeft!” Jimmy keek de Nachthavik vragend aan.

„Ik ben ’t wel met Rusty eens,” merkte hij op. „Ik voel er ook niet veel voor om hier de hele avond te blijven plakken!”

„Nog eentje die op het oorlogspad wil,” grinnikte de Nachthavik. „Je zult er nog alle kans voor krijgen, son! We hebben de hele bui nog voor ons! Ik heb ’t gevoel dat we misschien nog meer trouble zullen krijgen dan ons lief is... of ik zou me sterk moeten vergissen!”

Als om zijn woorden kracht bij te zetten, werd de stilte buiten, in de donkere straat, plotseling verstoord door een gedreun van paardenhoeven, vermengd met wilde kreten en het gebulder van pistoolschoten.

Jimmy vloog uit zijn stoel overeind en snelde naar het raam, gevolgd door de anderen.

Voor de saloon van Roy Shannon waren een viertal ruiters verschenen, die onder het uitstoten van woeste indianenkreten, hun paarden op de achterbenen lieten rond draaien en hun revolvers in de lucht afschoten.

Het leken een viertal cowboys, die naar de stad gekomen waren, om de bloemetjes eens goed buiten te zetten.

Na enkele minuten luwde hun uitgelatenheid en onder luid gepraat en gelach, stegen ze van hun rijdieren, bonden die vast en stevenden de saloon binnen.

De laatste keerde zich om voor hij door de klapdeurtjes verdween en staarde enkele ogenblikken naar het hotel.

„Zag je wie dat was, son?” vroeg de Nachthavik, terwijl hij zich langzaam van het venster afwendde.

„Art Speed! Ik kon de grijns op z’n gezicht waarnemen!” verzekerde Jimmy. „Weet jij wie de anderen waren, Lefty?”

„Yeah! Lee Silver, Ben Fleming en Joe Tortillo!” antwoordde Lefty.

„Was Tortillo er bij?” vroeg Jimmy ongelovig. „Die kon ik er niet uithalen!”

„Ik herkende hem aan zijn manier van lopen,” verklaarde Lefty. „Ik zag z’n gezicht maar ’n moment maar ik dacht dat ie z’n baard en snor kwijt was! Maar ’t was Joe Tortillo, daar ben ik zeker van!” „Allemaal kerels van de Sombrero?”

Lefty knikte.

„All of them!” bevestigde hij.

„Wat zouden ze met dat wild gedoe voor hebben, Steve?”

„Wel, als je ’t mij vraagt...”

„Een uitdaging!” onderbrak Rusty driftig! „’t Is gewoon ’n uitdaging, wat ik je smoes! Ze weten dat wij hier zijn en ze hebben duidelijk willen maken dat zij daar aan de overkant zijn! En laten we nu maar opkomen... dat wilden ze ermee zeggen! Heb ik gelijk of niet, Steve Saunders?”

„Ik geloof dat je deze keer ’n beetje gelijk hebt, Rusty,” beaamde de Nachthavik gelaten.

„En neem jij dat zo maar?”

„Laat ze maar hier komen, als ze iets te zeggen hebben!”

„Laat ze maar hier komen...” bauwde Rusty na. „Als we kerels zijn, kunnen we ’t niet op ons laten zitten, see!”

„Wie zegt dat we dat doen? Maar voor alles is ’n tijd, golddigger! Dat schijn jij maar voortdurend te vergeten!”

Jimmy had zich opnieuw naar het raam gewend en staarde door de duisternis naar de verlichte vensters van de saloon.

„Ze hebben daar buiten een paar kerels neergezet,” merkte hij op. „Ik kan niet zien wie ’t zijn, maar ze staan daar op wacht, dat is duidelijk! Met hun gezichten hier naar toe! Ze moeten kennelijk de zaak hier in ’t oog houden!”

Rusty liep driftig naar de deur.

„Ik zal ze ’ns ’t een en ander gaan vertellen!” blafte hij nijdig. „Iemand zal ’t toch moeten doen!”

„Kom terug, Rusty!” schreeuwde de Nachthavik hem na, maar de oude goudzoeker was al verdwenen...

Maar voor enkele ogenblikken...

In de straat dreunden enkele schoten en Jimmy, aan het venster, zag de kleine vuurtongetjes, toen het tweetal bij de saloon hun pistolen afschoten.

Rusty glipte als een haas naar binnen.

„Ze schoten op mij!” schreeuwde hij. „Ik hoorde de kogels naast me in slaan!”

Charley kwam met veel geweld achter de tapkast vandaan en stormde naar de deur.

„Hé, zijn jullie nou helemaal op hol geslagen!” bulderde hij. „Ga je vuurwerk ergens anders afsteken! Direct sneuvelen er ’n paar ruiten...” „Hou je gemak maar, Charley!” kwam een spottende stem van de overkant. „We hebben niks tegen jou maar ’n paar van je klanten staan ons niet aan! Die moet je vanavond maar binnen houden, see! De anderen kunnen gaan en staan waar ze willen, die zullen van ons geen last hebben!”

„Is dat zo!” snauwde Charley. „Dan zal ik ’t je ’ns anders komen leren!”

Hij liep met driftige passen de straat in, op weg naar de saloon, maar bleef staan toen een kogel nijdig langs zijn hoofd jankte.

„Da’s ver genoeg, Chafley!” De stem had nu een scherpere klank. „Als je je rustig houdt, gebeurt er niks! Anders zou er wel ’ns wat kunnen sneuvelen!” De zwaar gebouwde hotelhouder snoof en balde zijn vuisten in machteloze woede.

„Op ’n goeie dag krijg ik je hiervoor te pakken, Ben Fleming!” brulde hij woest.

„Sure!” antwoordde Fleming achteloos. „Maar vanavond niet!”

„Als ie nog ’ns een keer bij je komt eten, zet je hem ’t gemeenste spul voor wat je in huis hebt,” adviseerde de metgezel van Fleming spotlachend.

„Als ie het hart heeft nog ooit bij mij in de zaak te komen, zal ie wat anders meemaken,” sputterde Charley.

„Jij houdt je schapen vanavond maar binnen dan blijven we de beste vrienden!” verzekerde Fleming.

Charley kwam de gelagkamer binnen, zijn gezicht vertrokken van woede.

De Nachthavik keek hem glimlachend aan.

„Take it easy, Charley,” zei hij. „Je hebt, neem ik aan, ’n achterdeur aan je huis!”

Charley haalde diep adem.

„Yeah! Maar als ze aan m’n klanten komen, dan komen ze aan mij! Die smerige schooier, Fleming, als ik die nog ’ns in mijn handen krijg, zal ie er van lusten!”

„Laten we dan de achterdeur eens proberen,” stelde de Nachthavik voor.

Maar voor hij de daad bij het woord kon voegen, kwam opnieuw de stem van Fleming.

„Aan de achterkant staan ook ’n paar pistolen te wachten, Charley! Je klanten kunnen vóór uit gaan, behalve de lui die we graag binnen willen houden!”

Charley Fields grote handen sloten en ontsloten zich en langzaam blies hij zijn adem uit.

„De smerige coyotes!” bromde hij.

Enkele bezoekers kwamen aarzelend overeind.

„We komen wel weer terug als ’t wat rustiger is, Charley,” mompelde een van hen met een verontschuldigend gebaar.

Charley knikte dat hij het begreep en weifelend trok een van de gasten de deur open.

„Hold it!” kwam de scherpe stem van Fleming en, een ogenblik later, „Oké!”

De deur sloot en de Nachthavik haalde gelaten de schouders op.

„’t Ziet eruit als ’n belegering, Rusty,” grijnsde hij. „Zowel voor als achter ligt de vijand in stelling! ’t Zal nog 'n rustige avond worden, als wij het nemen!”

„En doen we dat?” brieste Rusty. „Ben jij van plan om je hierbij neer te leggen, Steve Saunders?”

„Wat denk jij ervan, Charley. Heb je nog andere mogelijkheden te bieden om het huis uit te komen. De voor- en achterkant zijn uitgesloten. Daar vangen we ’n kogel en dat maakt niemand gelukkig! Behalve Rusty misschien, die staat er blijkbaar op te kijken!” Het klonk half als een verwijt en de kleine goudzoeker wendde nijdig het hoofd af.

„Ik heb er 'n hekel aan om me in de luren te laten leggen door ’n stel schavuiten,” bromde hij.

„Ik ook, Rusty, maar ik kan m’n tijd afwachten! Wel, Charley, is er een kans om hier ongehinderd weg te komen?”

De hotelhouder wreef met zijn grote hand langs zijn gezicht, zijn voorhoofd in diepe rimpels.

„Er is ’n dakraam boven,” antwoordde hij. „Je zou er door op het dak hiernaast kunnen komen, als ’t tenminste houdt... dat weet ik niet. En dan verderop ergens naar beneden.”

Hij haalde de schouders op, om aan te geven dat hij zelf aan die oplossing wel twijfelde.

„’t Is de enige mogelijkheid,” vulde hij aan. „En ik kan niet door dat dakraam!”

De Nachthavik lachte.

„Jij staat er ook buiten, Charley. Het is ’n zaak tussen hen en ons. Jij hoeft er geen risico’s voor te lopen!”

„Yeah,” bromde Charley op een toon die duidelijk te kennen gaf, dat hij graag een handje zou hebben meegeholpen.

„Wel, waar wachten we dan op,” kwam Jimmy. „Laten we proberen hier weg te komen. Dit is hun manier om Tortillo hier rustig zijn glaasje bier te laten drinken en intussen lachen ze zich een ongeluk om de poets die ze ons gebakken hebben! Daar moeten we iets aan doen!”

„Dat is tenminste degelijk gesproken,” voegde Rusty er aan toe met een veel betekenende blik naar de Nachthavik.

Die grinnikte zachtjes en sloeg Rusty op de schouder.

„Vooruit dan maar, oude ijzervreter!” zei hij opgewekt. „Laten we ’ns gaan kijken of het dak uitkomst biedt. Wat denk je, zou jij met je ouwe botten...” „Wie is oud!” snauwde Rusty terug. „Waar jij gaat, Steve Saunders, daar kom ik achteraan!”

„Natuurlijk!” suste de Nachthavik. „Oké, Charley, als je eens begon met de lamp wat lager te draaien en ga ons dan maar voor naar het dakraam. Dan zullen we wel zien hoe we verder komen!”

Hij keek Lefty aan, die zich wat achteraf had gehouden.

„Ik weet niet wat jouw bedoeling is,” zei hij. „Misschien kun jij maar ’t best bij Charley blijven!” Lefty schudde langzaam het hoofd.

„Als je me kunt gebruiken,” antwoordde hij toen, „wil ik graag meedoen!”

„Oké, Lefty, wat mij betreft! Hoe meer zielen, hoe meer vreugd! Wel, Charley, waar blijf je met dat dakraam?”...

HOOFDSTUK VI

Actie rond de saloon

Het dakraam was klein, vierkant en smerig, maar voldoende groot om een man van niet te forse afmetingen door te laten. Jimmy die er vlak onder stond, reikte er naar, maar kon er net niet bij.

„Je zult ’t eruit moeten lichten,” adviseerde Charley. „Je moet het maar op het dak leggen!”

„Oké,” knikte Jimmy. „Heb je ’n ladder bij de hand?”

„Niet nodig! Ik zal je wel even helpen!”

De hotelhouder zette zijn twee grote handen in Jimmy’s middel en zonder de minste inspanning lichtte hij hem omhoog.

Jimmy duwde het dakvenster op en legde het voorzichtig naast de opening op het flauw hellend dak.

Geholpen door Charley werkte hij zich door de opening en stond een ogenblik later op het dak.

De duisternis lag om hem heen. Maar de heldere sterrenhemel verspreidde voldoende licht om zich te kunnen oriënteren.

Hij zag het hoofd van Rusty door de opening verschijnen en trok de kleine goudzoeker naast zich op het dak. Lefty volgde en een ogenblik later was ook de Nachthavik bij hen.

Deze legde het dakvenster weer op zijn plaats en fluisterde: „Deze kant op en voorzichtig aan! Maak zo weinig mogelijk geluid! Volgens Charley is er 'n huis of vijf verder een smalle gang. Die moeten we zien te bereiken! Volg mij maar, maar houdt afstand. Ik weet niet of de daken zo stevig zijn, dat ze ons tezamen kunnen dragen!”

Als vier schimmen bewogen ze zich over het dak naar het naastgelegen huis, ver genoeg uit elkaar om de druk niet te groot te maken.

De dakhoogte was nagenoeg gelijk, de daken waren kennelijk van hout en hier en daar kraakte een plank en schilferde de adobe, waarmee de daken waren belegd, af onder hun zware laarzen, maar zonder veel inspanning bereikten ze het laatste huis naast de donkere gang.

Dit lag zeker een meter lager en de dakhelling was aanzienlijk groter.

De Nachthavik bekeek het in het sterrenlicht met broedende blik.

„Ziet er ook niet te stevig uit,” concludeerde hij tenslotte. „Houden jullie je gedekt!” waarschuwde hij fluisterend, toen Jimmy zich oprichtte, „iemand daar beneden zou je toevallig kunnen zien!”

Hij liet zich languit neer en schoof geruisloos naar de rand van het dak.

Na een korte inspectie keerde hij weer terug.

„En?” vroeg Jimmy zacht.

„We hebben misschien geluk,” antwoordde de Nachthavik. „Hier vlak onder ligt ’n aanbouw, ’n meter of twee lager. Ik weet niet hoe stevig het dak is, maar daar langs zullen we toch naar beneden moeten komen! Dan zijn we nog maar ’n meter of drie, vier van de grond, schat ik! Dat levert geen moeilijkheden meer op! Ik zal als eerste gaan. Jimmy, jij moet me houvast geven, want de dakrand hier is niet al te solide! Daarna komt Rusty, dan Lefty en ik zal jou van onder uit steun geven, als jij naar beneden komt! Doe het rustig aan en vermijd lawaai! Die kerel die daar ergens ligt, mag er niks van merken!”

Met de nodige hulp over en weer lukte de operatie wonderwel en na korte tijd stonden ze in het nauwe gangetje, een donker steegje dat op de hoofdstraat uitliep.

„So far so good!” bromde Jimmy terwijl hij zijn handen aan zijn broek afveegde. „Wat nu, Steve?”

„We gaan hier een voor een links, nog 'n vijftig meter verder, zodat ze ons vanaf de saloon niet meer kunnen zien, zelfs al zouden ze deze kant op kijken. Daar steken we over naar de andere kant van de straat! Dan zien we wel verder!”

„Good!”

„Ik zal eerst gaan! Jullie volgen met een minuut tussenruimte en zoek zoveel mogelijk beschutting!”

De Nachthavik verdween in het duister en even later zagen ze hem als een schim de hoek van de straat om gaan.

Ze volgden hem met de tussenruimte die was aangegeven.

Er waren nog wat voetgangers in de straat maar ze trokken geen aandacht en even later waren ze weer bij elkaar onder de donkere luifel van een store.

„De bedoeling is, dat Lefty en jij, Jim, proberen om langs de achterkant de saloon te bereiken. Er is natuurlijk een achterdeur en die zal vermoedelijk wel niet gesloten zijn! Jullie komen van die kant binnen maar je wacht tot je merkt dat er iets aan de hand is! Niet eerder, want dan zou de zaak mis kunnen lopen! Rusty en ik zullen ons best doen om ongemerkt aan de voorzijde de saloon te naderen en die twee kerels onschadelijk te maken! Dat zal geen grote moeilijkheden opleveren, vermoed ik! Daarna gaan we ons met de lui in de saloon bezig houden en dat is ’t moment waarop jullie in actie moeten komen! Begrepen?”

„Yeah!” antwoordde Jimmy, zijn ogen gericht op een man die in het midden van de straat met zekere pas kwam aangelopen.

Hij stootte de Nachthavik aan.

„Daar gaat sheriff Meadows, Steve,” fluisterde hij.

Hun blikken volgden de sheriff, die, zonder hen te zien, voorbij liep.

„Meadows is op weg naar de saloon,” verzekerde de Nachthavik op zachte toon. „Hij heeft er vermoedelijk de lucht van gekregen dat Tortillo in de stad is en hij is mans genoeg om te proberen hem voor die diefstal in zijn kraag te pakken! Hij zou wel 'ns een lelijke pijp kunnen roken, onze sheriff! Ik kan me niet indenken dat ze Tortillo rustig door de sheriff zullen laten meenemen, nadat ze zoveel moeite hebben gedaan om ons op 'n afstand te houden! Wel, misschien kunnen we ’n handje toesteken! We hebben goed afgesproken! Come on, Rusty!”

Jimmy en Lefty liepen verder, op zoek naar een doorgang tussen de huizen, waardoor ze op het achterterrein zouden kunnen komen om vandaar op te rukken naar de saloon, terwijl de Nachthavik, met de kleine goudzoeker in zijn kielzog, zich in de richting van de saloon bewogen, zorgvuldig de schaduw langs de huizen zoekend.

Ongezien bereikten ze het huis dat, enkele meters terug gebouwd, tegen de saloon aanleunde en de indruk gaf onbewoond te zijn. Geruisloos gleden ze in de donkere hoek die daar was gevormd en bleven staan.

In de straat was alles rustig. Het licht in de gelagkamer van het hotel aan de overzijde was laag gedraaid. Kennelijk had Charley Fields geen behoefte meer aan klanten. Vermoedelijk was hij er ook niet voor in de stemming.

Hun paarden stonden nog voor het hotel aangebonden. Ze lieten de hoofden hangen en schenen te slapen.

De beide wachters hadden het zich ook gemakkelijk gemaakt.

Fleming leunde landerig tegen een houten stijl, op de hoek van de veranda en rookte een sigaret. Zijn makker zat naast hem, breeduit op het hek dat om de veranda liep. Hun ruggen waren naar de Nachthavik gekeerd en ze waren zich van geen gevaar bewust.

De Nachthavik keek fronsend naar het tweetal, terwijl hij luisterde naar het geroezemoes van stemmen en het zachte rumoer dat vanuit de saloon tot hen doordrong.

Het was zaak, dacht hij, de twee kerels voor hem onschadelijk te maken zonder dat ze de kans kregen hun kameraden in de saloon te alarmeren. Ze waren een meter of acht van hem vandaan en die afstand zou hij onopgemerkt moeten overbruggen... het grootste deel ervan tenminste. Ze waren vlak bij elkaar, dat was in elk geval een voordeel!

„Hoe leggen we ’t aan, Steve?” fluisterde Rusty zachtjes.

„Ik zal proberen ze te verrassen! Wacht hier en hou je gereed!”

Laag bij de grond sloop hij, voetje voor voetje, onhoorbaar, als een schaduw langs het verandahek in de richting van de twee cowhands, zijn pistool in de hand...

Hij stond roerloos toen Fleming plotseling zijn eindje sigaret de straat in knipte en zich, luid geeuwend, uitrekte.

„Wat wij hier eigenlijk staan te doen, is mij 'n raadsel, Lee!” bromde hij melig. „Die kerels daar ginds hebben hun lesje geleerd en liggen al lang op één oor, als je ’t mij vraagt!” Hij geeuwde opnieuw luidruchtig. „Bovendien heb ik ’n dorst als ’n paard!” „Yeah, ’n glas bier zou mij ook wel smaken,” kwam de stem van Lee Silver. „Die kerels hebben ’t er wel vlug bij laten zitten! Ik had verwacht dat ze harder van leer zouden trekken!”

„Ze voelden wel dat ze geen schijn van kans hadden!”

„Wat zou de sheriff hier komen doen? Toen ik ’m aan zag komen, dacht ik, dat ie voor ons kwam... dat iemand ’m gewaarschuwd had! Maar hij liep ons voorbij alsof we er niet stonden! Zeg, Ben, zouden die kerels ’m iets verteld hebben over Joe?”

„Dat geloof ik niet! Voor die paar centen zullen ze wel niet naar de sheriff lopen!” Fleming lachte kortaf. „Als ie om Joe komt, zal ie weer met lege handen kunnen vertrekken!” verzekerde hij. „Dat zal Vic ’m wel aan z’n verstand brengen!”

„Yeah!” Lee Silver lachte op zijn beurt. „De boss kan ’m niet missen voor de komende kraak! Ik dacht ’n ogenblik dat die kerels achter Joe aan zaten voor dat zaakje in Tombstone toen ik hoorde dat ze vanmorgen naar Joe geïnformeerd hadden.”

Fleming schraapte zijn keel. „No, die kerels zitten achter die paar luizige dollars aan die ze zijn kwijt geraakt!”

„En ’t ziet er niet naar uit dat ze hun verlies zullen nemen! ’n Stomme streek van Joe! We kunnen van die lui nog ’n hoop last hebben als we geen maatregelen nemen!” betoogde Lee Silver.

„Er worden maatregelen genomen! Laat dat maar aan de boss over!”

Ze zwegen een ogenblik...

Toen klonk achter hen een stem, zacht en onheilspellend: „Geen woord en steek je handen maar in de lucht!”

De hamer van de grote Colt in de hand van de Nachthavik klikte veelbetekenend in de onmiddellijke volgende stilte en Ben Fleming, die het geluid vlak bij zijn oor hoorde en de dreiging ervan begreep, stond als uit een steen gehouwen, terwijl zijn handen langzaam omhoog gingen. Lee Silver zat stram, alsof hij aan de balustrade was vast gespijkerd.

„Rusty!”

De kleine goudzoeker klom als een aap over de balustrade en kwam vrijwel geruisloos op de veranda neer.

„Hun schietijzers!”

In een oogwenk had Rusty zich meester gemaakt van de pistolen van de twee cowpunchers en met een zwaai smeet hij ze een voor een de donkere straat in.

„Naar binnen!” commandeerde de Nachthavik kort.

Met stijve benen liep het tweetal voor hen uit, de veranda op in de richting van de klapdeurtjes.

De Nachthavik keek Rusty een ogenblik aan en zijn voet maakte een korte beweging. Rusty’s gezicht vertrok tot een grijns en hij knikte begrijpend...

Op het ogenblik dat Fleming en Silver hun hand uitstrekten om de deurtjes open te duwen, kregen ze een gelaarsde voet tegen hun zitvlak, die hen hals over kop naar binnen deed stuiven, alsof ze uit een katapult geschoten werden...!

Toen de Nachthavik en zijn makker onmiddellijk daarna de saloon binnen stapten, zagen ze hoe Fleming en Vic Chandler over de grond rolden...

Ben Fleming was er niet in geslaagd zijn vaart te remmen en hij was met kracht tegen Chandler op gebotst en had in zijn val de voorman meegesleept.

Sheriff Meadows, die met Chandler in gesprek was geweest, wist niet hoe ie het had en staarde sprakeloos naar het tweetal op de grond.

Bij de tapkast stonden de cowhands van de Sombrero, Art Speed, Joe Tortillo, Lex Bond en zijn makker Rowdy in verstarde houdingen onbeweeglijk, in stomme verbazing toe te zien. Lee Silver had zich overeind weten te houden en streek met mechanische bewegingen over de plek waar Rusty’s laars was neergekomen.

Het duurde maar een ogenblik.

Toen krabbelden Fleming en Chandler overeind met onhandige bewegingen.

Chandlers gezicht was wit van woede om het figuur dat hij geslagen had en het werd er niet beter op toen ergens in de gelagkamer een van de bezoekers zachtjes grijnslachte.

De voorman keek woest om zich heen en toen hij de schuldige niet kon ontdekken keek hij met ogen vol haat naar de Nachthavik, die zijn pistool had weg gestoken en nu, volkomen ontspannen, tegen de wand leunde en met een geamuseerde glimlach, zijn blik op de voorman gericht hield.

Chandler deed een stap naar voren en zijn mond bewoog zich, alsof hij iets met zijn tanden vermorzelde, maar hij kon geen geluid uitbrengen.

„Was je met je ochtendgymnastiek bezig, Chandler?” informeerde de Nachthavik spottend.

Het deed bij de voorman de maat overlopen.

Met een schorre kreet stormde hij naar voren en blind van woede sloeg hij op zijn tegenstander in.

De Nachthavik dook zonder moeite onder de volkomen onbeheerste slag door en een vuist als een stoomhamer kwam neer op de onbeschermde kaak van de voorman. Chandler tuimelde achteruit maar wist zich, armenzwaaiend op de been te houden. Grauwend als een wild dier kwam hij opnieuw aanzetten, zijn gezicht een uiting van tomeloze woede. Maar hij was te langzaam en onbeheerst en terwijl hij uithaalde voor een vuistslag, deed de Nachthavik een snelle onverwachte stap naar voren, die Chandler volkomen verraste... een vuist, gedreven door al de kracht van een gespierd lichaam, kwam neer in de maagstreek van de voorman en toen zijn bovenlichaam naar voren kwam, dreef een felle stoot, als de trap van een muilezel, zijn hoofd weer achterover...! De voorman sloeg een eind verder tegen de grond, sleurde in zijn val een stoel omver, probeerde half versuft weer overeind te komen maar toen zakten zijn armen onder hem weg en hij bleef onmachtig liggen.

Op het zelfde ogenblik hoorde de Nachthavik de alarmkreet van Rusty: „Steve!!”

Hij reageerde zonder te denken... in een flits wierp hij zich opzij, terwijl de Colt in zijn hand scheen te springen.

Een werpmes, glinsterend in het lamplicht, suisde als een schicht door de lucht en bleef trillend in een van de klapdeurtjes steken.

Rusty’s pistool dreunde met een oorverdovende knal... De kogel verdween in de tapkast op de plaats waar Joe Tortillo had gestaan. Maar de Mexicaan, die het mes had geworpen, had het meteen op een lopen gezet in een poging om door de achterdeur te ontsnappen.

Op dat moment kwam Jimmy binnen stormen en hij had de situatie in een oogopslag door.

Met een grimmig verbeten gezicht schoot zijn vuist naar de kin van de Mexicaan, die geen mogelijkheid had om de klap te ontwijken.

De snelheid waarmee hij op de vuist inrende, deed de klap des te harder aankomen en met een diepe zucht gleed hij onderuit en hij was al volkomen knock out voor hij de grond raakte.

„Speed! Bond!" De stem van sheriff Meadows galmde door het vertrek. „Blijf met je klavieren van je pistolen vandaan of je krijgt ze uitgemeten!”

Zijn eigen revolver lag in zijn hand en was gericht op de twee gunmen bij de tapkast, die het gevecht een ogenblik hadden aangezien maar nu het moment gekomen achtten om mee te gaan spelen.

De waarschuwende stem van de sheriff bracht hen tot andere gedachten.

Met kille ogen in onbewogen gezichten keken ze de sheriff aan en maten hun kans... Toen lieten ze langzaam hun handen van de pistoolkolver glijden, wetende dat ze nooit in staat zouden zijn de kogels van de sheriff te ontlopen.

De Nachthavik was langzaam overeind gekomen en liet zijn grijze ogen door de gelagkamer glijden. De bui was overgedreven. Hij zag Meadows naar de tapkast lopen om de Sombrero-ruiters van hun schietijzers te ontdoen. Hij grijnsde flauwtjes toen hij Jimmy in het oog kreeg en stond op het punt zijn Colt weer in de holster te stoppen, toen hij plotseling, tegenover hem, hoog in de gelagkamer, van achter een van de zuilen van de galerij, die naar de slaapkamers voerde, een geweerloop zag verschijnen.

De galerij was maar vaag verlicht en hij kon de man die het geweer hanteerde en die gedeeltelijk achter de brede stijl schuil ging, maar schimmig waarnemen.

Het was een gelukkig toeval dat hij de schutter daar boven ontdekt had... misschien was het een glimp van licht op de geweerloop, die zijn aandacht had getrokken!

Met samengeknepen ogen volgde hij de beweging van het geweer... hij wist dat hij het doelwit was... Hij liet zich vallen en de dreunende knallen van het geweer en van zijn eigen pistool kwamen tegelijkertijd en vulden de gelagkamer met een oorverdovend lawaai!

De Nachthavik krabbelde haastig overeind, rende naar de trap en stormde met twee treden tegelijk naar boven, naar de kamer, aan het einde van de galerij, waardoor hij de sluipschutter had zien verdwijnen.

Zonder te aarzelen en zonder op het gevaar te achten, smeet hij de deur open en zijn zware Colt bestreek het hele vertrek dat vaag verlicht was door een olielamp.

Het was een kantoorvertrek en er was niemand te zien.

Hij duwde de deur verder open, tot tegen de wand, zodat niemand zich daar achter kon verschuilen en stapte naar binnen.

Het vertrek was leeg!

Het ene venster was met een gordijn gesloten en toen hij er achter keek ontdekte hij dat ook het raam dicht was.

De enige deur was die, waardoor hij was binnen gekomen.

Toch was hij er vrijwel zeker van dat hij de schimmige figuur van een man door deze deur had zien verdwijnen!

Hij liep naar buiten en opende ook de deuren van de andere vertrekken die op de galerij uitkwamen. Er was niemand te ontdekken!

Hij holsterde zijn pistool en daalde, fronsend, de trap af naar de gelagkamer.

Daar was de rust intussen weergekeerd. De mannen van de Sombrero stonden bijeen gegroept aan de tapkast met sombere gezichten maar ze hadden zich weer van bier laten voorzien.

Rowdy knielde bij zijn voorman die langzaam weer tot de bewoonde wereld terug keerde. De Mexicaan lag nog waar hij gevallen was en niemand bekommerde zich om hem. De overige bezoekers zaten weer te kaarten en te praten...

„Wie was ’t, Steve?” vroeg Rusty nieuwsgierig. „Heb je ’m niet te pakken gekregen?”

„Er was niemand!”

„Niemand?” echode de sheriff die zich bij hen voegde.

„Ik kon geen mens ontdekken! Geen spoor van die sluipschutter te vinden!”

„Hij moet er zijn!” hield Meadows vol, met een ongelovig gezicht. „Of hij moet door een raam verdwenen zijn!”

„Alle vensters waren dicht! Je kunt zelf gaan kijken, Dean, als je me niet gelooft!”

„Daar snap ik niks van! Je hebt niet gezien wie ’t was?”

„Nee, ik heb z'n gezicht niet kunnen waarnemen, daarvoor was het te donker!”

Sheriff Meadows keerde zich abrupt om en liep naar de tapkast.

„Waar is Roy?” informeerde hij kortaf.

De negerbediende achter de tapkast spreidde zijn handen in een onbestemd gebaar.

„Don’t know, mister sheriff!” antwoordde hij met hoge stem.

„Is ie niet thuis, Sam?”

„Denk ’t niet, mist’r sheriff! Heb ’m al ’n paar uur niet gezien!”

De sheriff keerde zich van hem af en keek met een wrevelige trek op zijn gezicht naar Vic Chandler, die overeind gekomen was, geholpen door zijn cowhand Rowdy.

De voorman zag er wat verfomfaaid uit en hij likte voorzichtig zijn lippen die een beetje gezwollen waren door de laatste klap die hij had opgelopen.

„Dat was ’n stomme streek, Vic,” bromde sheriff Meadows. „Er was geen enkele reden voor die knokpartij. Er was niets gebeurd!”

Chandler haalde diep adem, en streek met zijn wijsvinger langs het litteken op zijn kin.

„Jij bemoeit je maar met je eigen zaken!” bromde hij toonloos. „Er zou niks gebeurd zijn, als jij je niet voor het karretje van die zwervers had laten spannen!”

Hij wendde zijn hoofd naar de Nachthavik die met Rusty, Jimmy en Lefty Miller enkele meters van hem vandaan stonden zei: „Je hebt nog wat van me te goed en you’ll get it! Reken daarop!”

De Nachthavik liep langzaam naar hem toe, een harde glans in zijn grijze ogen...

„Probeer niet te doen of jij ’t slachtoffer bent, Chandler,” zei hij scherp. „Je hebt er om gevraagd! Je hebt ons voortdurend in moeilijkheden proberen te brengen! Vanmorgen, toen we op weg naar de Sombrero waren, ontving je ons met drie „gunslingers” en probeerde ons te verjagen! Vanmiddag probeerden twee van jouw punchers ons ’n overval op de postkoets in de schoenen te schuiven... vanavond heb je ’n complete belegering op touw gezet! En dat allemaal omdat wij erop uit zijn om ons geld terug te krijgen... geld dat die smerige greaser daar van ons gestolen heeft!”

Vic Chandlers lippen plooiden zich tot een verachtelijke grijns.

„Ik zal je zelf tweehonderd en vijftig dollar betalen, als je dat gelukkig maakt!”

„Tweehonderd en vijftig! Vijfduizend zul je bedoelen!”

Het gezicht van de voorman verstrakte en onwillekeurig gleed zijn blik naar de Mexicaan, die nog altijd onbeweeglijk op de grond lag.

Jimmy zag vanuit zijn ooghoek hoe ook de kerels aan de tapkast, die het gesprek gevolgd hadden, elkaar heimelijk, verrast aankeken en plotseling begreep hij de situatie.

Ze waren van de diefstal van Tortillo op de hoogte maar de Mexicaan had hen kennelijk over de grootte van het gestolen bedrag de nodige leugens verteld, met de bedoeling het grootste deel van het geld voor zichzelf te houden.

„Waarom denk je dat Tortillo jullie geld gestolen heeft?” kwam de stem van Chandler. „Je hebt er geen enkel bewijs voor!”

„Hij stal ’t gisteravond toen wij onderdak vonden voor de storm in het lijnkamp van de Sombrero... in de heuvels!” verzekerde de Nachthavik. „Hij was daar en hij was vanmorgen verdwenen... met ’t geld! Ik hoef ’t je trouwens niet te vertellen want je weet er alles van!”

„En als ik je vertel dat Joe de hele avond en nacht op de ranch geweest is!”

„Dan zeg ik dat je ’n grote leugenaar bent!” viel Rusty uit.

„En dat m’n mannen daar dat kunnen bevestigen!” ging Chandler verder, zonder acht te slaan op de woorden van Rusty.

„Dan zeg ik weer dat jij niet de enige leugenaar bent!” pareerde de kleine goudzoeker.

„Hoe ’t ook is, ik zet Tortillo er onder!” kwam de sheriff tussenbeide. „Er is ’n klacht ingediend en die zal ik onderzoeken! Voorlopig hou ik ’m vast!”

Chandler haalde de schouders op.

„Je doet maar wat je niet laten kunt, Dean,” zei hij. „Je zult ’m niet lang kunnen houden. Je hebt geen schijn van bewijs!”

Buiten klonk het hoefgestamp van een paard dat in draf kwam aanrijden. Het hield op voor de saloon en enkele ogenblikken later gingen de klapdeurtjes uit elkaar en kwam de ruiter de gelagkamer binnen.

Hij was groot en vrij mager met een benig gezicht en kleurloze ogen die in één blik de hele situatie in de saloon opnamen.

Hij was geheel in het zwart gekleed, en het was duidelijk dat hij niets met koeien te maken had.

Zijn glimlach, toen hij naar het groepje toeliep, legde een aantal lange gele tanden bloot.

„Hello, Dean! Vic...”

Hij keek Chandler een ogenblik aandachtig aan en zijn glimlach werd een grijns.

„Wat is er met jou gebeurd, Vic? Tegen ’n deur aangelopen?”

„Laten we ’t daarop houden!” antwoordde Chandler zuur.

„En wat is er met hem aan de hand?” en zijn ogen gleden naar de Mexicaan op de vloer.

„Hij liep tegen ’n vuist omhoog! De mijne!” antwoordde Jimmy luchtig.

„I see. Wij hebben elkaar niet eerder ontmoet, wel? Mijn naam is Roy Shannon... ik ben de eigenaar van deze tent!”

„Jim Stevens en dit zijn mijn vrienden... Steve Smith en Rusty Bowers. Miller hier ken je vermoedelijk!”

Shannon knikte en keek terloops het vertrek rond.

„Er is nog wat vuurwerk geweest ook, Dean,” concludeerde hij.

„Er was wat verschil van mening,” gaf de sheriff toe. „Mag geen naam hebben!”

„Moeilijkheden met hem?” en hij wees naar Tortillo.

„Je zou hem de oorzaak kunnen noemen!” glimlachte Meadows. „De kwestie is deze...” en in het kort gaf hij een verslag van de diefstal van Jimmy’s geld.

Shannon diepte een sigaar op uit de borstzak van zijn jas en stak die aan, intussen aandachtig luisterend.

„Vijf duizend dollar!” zei hij toen de sheriff was uitgesproken. „Da’s ’n hoop geld om mee rond te slepen!”

Hij richtte zijn kleurloze ogen van Jimmy op de Nachthavik.

„Dit is ’n streek waar je gevaar loopt, als je zoveel geld op zak hebt!” stelde hij vast. „’t Is jammer maar het is zo!”

„Wij hebben ’t gemerkt!” antwoordde de Nachthavik droog.

Shannon wendde zich weer tot de sheriff.

„Ik wil niet vervelend zijn, maar als ik je verhaal goed begrepen heb, heb je in feite geen enkel bewijs tegen Tortillo!”

„Datzelfde heb ik ook al gezegd!” viel Chandler hem bij.

„Wij zijn er van overtuigd dat hij ’t gedaan heeft!” betoogde Rusty fel.

Shannon knikte begrijpend.

„Dat kan ik me voorstellen! Ik zou er precies hetzelfde over denken in jullie omstandigheden. Maar dat is geen bewijs! Je was er niet bij... je weet niet wat er gebeurd is terwijl jullie daar lagen te kijken! Misschien heeft iemand anders jouw zadeltas doorsnuffeld en het geld gepikt!”

Hij keek van de een naar de ander met een verontschuldigend lachje.

„Ik zal de zaak nog verder onderzoeken,” verklaarde Meadows, „en intussen wilde ik Tortillo zo lang achter de tralies zetten!”

Shannon haalde de schouders op.

„’t Is jouw zaak, Dean!”

„Er is geen enkele reden om Joe vast te zetten tijdens jouw onderzoek,” bromde Chandler. „Als je zijn schuld kunt bewijzen, kun je ’m nog altijd in zijn kraag pakken!”

„Als ie ’m niet eerder gesmeerd is!” gromde Rusty nijdig.

„Daar zorg ik voor!” verzekerde Chandler.

„Daar ben ik niet zo zeker van!” merkte Jimmy op koele toon op.

Chandler keek hem met kille ogen aan.

„Als je...” begon hij maar Shannon viel hem snel in de rede.

„Misschien is dit ’n oplossing,” stelde hij voor. „Ik garandeer dat jullie je vijf duizend dollar terug

krijgen als Tortillo de schuldige blijkt te zijn! Ook al moet ik ze dan zelf betalen! Wat zeg je daarvan?”

„Jij loopt nog al weg met de Mexicaan,” bromde Rusty.

Shannons glimlach verdween van zijn gezicht.

„Ik ken hem langer dan ik jou ken,” antwoordde hij droog.

De Nachthavik legde snel zijn hand op de arm van de kleine goudzoeker die op het punt stond los te barsten.

„We gaan er mee akkoord!” knikte hij. „Wat ons betreft, kun je Tortillo zo lang laten lopen sheriff!”

„Prachtig,” knikte Shannon opgewekt. „Laten we dan nu nog wat drinken! Van de zaak! Wat wil je hebben?”

„Ik ga naar bed!” bromde Rusty met een stuurs gezicht.

„Ik ook!” verklaarde Jimmy. „’t Is mooi geweest voor vanavond!”

Shannon trok zijn wenkbrauwen op en Wendde zich tot de Nachthavik.

„And you, mister Smith?”

„’n Kop zwarte koffie als ik 't mag zeggen!” glimlachte de Nachthavik. „Rusty, Jim, voor jullie je bed opzoeken, moet je nog zorgen dat de paarden onderdak komen!”

„We zullen er voor zorgen,” knikte Jimmy en samen met Rusty en Lefty liep hij naar buiten.

De Nachthavik volgde de anderen naar de tapkast en hij zag dat de cowhands van de Sombrero zich nu over de Mexicaan ontfermd hadden.

Tortillo was weer boven water gekomen en ze hadden hem op een stoel gezet. Met een pijnlijk gezicht bewoog hij zijn kaak op en neer en de Nachthavik concludeerde dat ze ik elk geval niet gebroken was.

„Heb je op het ogenblik logeergasten, Roy?” informeerde Meadows terwijl hij zijn glas bier opnam en Shannon vragend aankeek.

„Geen enkele, Dean! Why?”

„Toen hier straks dat kloppartijtje plaats vond, werd er vanaf de galerij, daarboven, geschoten,” legde de sheriff uit. „Met ’n geweer...!”

Shannon keek hem vol verbazing aan. „Onmogelijk!” riep hij uit. „Er kan niemand boven zijn geweest!”

„Het was geen geest!” bromde Meadows. „En die kogel was echt genoeg! Je kunt ’t gat daar in de muur zien zitten!”

„En ben je ’m niet achterna gegaan?”

„Ik!” vulde de Nachthavik aan. „En je kunt ’t geloven of niet, maar er was niemand te ontdekken!” „Dan kan er ook niemand geweest zijn!” verklaarde Shannon resoluut. „Of hij moet door een raam verdwenen zijn.”

„Alle ramen waren gesloten!” verzekerde de Nachthavik.

Hij nam zijn kop koffie van de tapkast en keek de saloonhouder glimlachend aan.

„’t Is mij een raadsel!” zei Shannon.

Hij doofde zijn sigaar in de asbak en dronk van zijn bier.

Toen wendde hij zich tot Chandler.

„Is Frank nog hier geweest vanavond?”

„Frank? Die is al ’n dag of veertien op reis! Ik dacht wat je dat wist.”

Shannon lachte kort.

„Grappig,” zei hij. „Toen ik hier de stad in reed, dacht ik dat Frank me passeerde! Het is nogal donker, maar ik dacht dat hij het toch was. Hij reed op zijn Palomino!”

„Je moet je vergist hebben,” antwoordde Chandler.

„Dan heb ik er naast gekeken. Waar is ie naar toe?”

„Winston... en vandaar zou ie verder gaan naar Bridge Creek...”

„Zaken?”

„I guess so! Hij heeft ’t me niet uitvoerig verteld! Alleen maar gezegd dat ie enkele weken weg zou kunnen blijven en me opgedragen de ranch op gang te houden!”

„I see!”

Roy Shannon dronk nadenkend zijn glas bier leeg en de Nachthavik die hem scherp in het oog hield, kon de twijfel van zijn gezicht aflezen.

Sheriff Meadows veegde met de rug van zijn hand zijn mond af en zei: „Wel, dan ga ik maar ’ns verder m’n ronde doen. Hoop dat ’t verder vanavond rustig blijft!”

De Nachthavik zette zijn koffiekop op de tapkast.

„Ik heb ’t er voor vandaag opzitten,” verklaarde hij. „Ik ga m’n bed opzoeken!”

Roy Shannon keek hem flauw glimlachend aan.

„Wij hebben onze afspraak, mister Smith,” zei hij en de Nachthavik knikte.

„Sure en ik ben bang dat je je centen zult kwijt raken!”

„We zullen zien hoe ’t loopt,” antwoordde Shannon luchtig maar in zijn fletse ogen lag plotseling een harde glans. „Een dwaas kun je z’n geld gemakkelijk afhandig maken... maar ik ben geen dwaas, mister Smith!”

„Wie zou dat willen beweren,” mompelde de Nachthavik op onschuldige toon.

Zijn blik viel op Vic Chandler.

De misvormde mond van de voorman was vertrokken tot iets wat op een grijns leek maar het gaf zijn gezicht een boosaardige uitdrukking.

Nadenkend volgde de Nachthavik de sheriff naar buiten...

„Het is allemaal goed afgelopen, Steve,” bromde Meadows terwijl ze de straat overstaken naar het hotel. „Ik hield m’n hart vast toen er lood begon rond te vliegen maar gelukkig hebben we er Doc Baker niet hoeven bij te halen... en ook Bullhead Brewster niet!”

„En wie mag dat zijn?” informeerde de Nachthavik.

„De doodgraver!” antwoordde Meadows droog.

„Wat ben je nu van plan om verder te doen?”

„Ik moet er nog ’ns over nadenken, Dean!”

Hij staarde enkele ogenblikken naar de onbewolkte sterrenhemel en knikte bedachtzaam.

„Ik heb ’t gevoel, Dean, dat de vork heel anders aan de steel zit, dan zo op ’t eerste oog lijkt! Ik moet er nog ’ns ’n nachtje over slapen! Misschien word ik daar iets wijzer van!”

„Ik ben van slapen nooit veel wijzer geworden,” bromde de sheriff.

De Nachthavik lachte zacht.

„Ik kom morgen bij je aan en dan praten we er nog eens over,” beloofde hij. „Misschien dat dat helpt!”

„You’re welcome!” verzekerde de sheriff...

HOOFDSTUK VII

De Nachthavik doet een ontdekking

„En dat was weer ’ns ’n grandioze mislukking, gisteravond, Steve Saunders!” begon Rusty op zure toon toen ze elkaar de andere morgen aan de ontbijttafel ontmoetten.

De Nachthavik grinnikte zachtjes.

„Jij bent niet gauw tevreden, oldtimer,” mompelde hij. „Ik dacht wat je heel aardig je zin gekregen had. Jij wou toch actie, niet? Wel, die was er gisteravond genoeg! Als ik me goed herinner, was jij zelfs de eerste, die met z’n schietijzer begon te zwaaien! Jij mag niet mopperen!”

„Daar gaat ’t helemaal niet om,” hield Rusty aan. „Dat was maar bijzaak. We waren daar gekomen om die smerige Mex bij zijn kladden te pakken! De sheriff was er helemaal voor maar jij liet die zaak in het honderd lopen!”

„Ik?”

„Ja, jij!” verzekerde Rusty koppig terwijl hij een stuk brood in zijn koffie doopte. „Wij gaan er mee akkoord,” bootste hij de stem van de Nachthavik na en keek met fonkelende ogen naar zijn baas. „Jij ging ermee akkoord!... Jimmy en ik zeker niet!”

„Ik dacht dat we met dat aanbod van vijfduizend dollar allemaal wel akkoord konden gaan,” zei de Nachthavik rustig. „Dat geld is voor mij de hoofdzaak! Wat zeg jij ervan, Jim?”

Jimmy Stevens, die een beetje ontevreden naar zijn bord had zitten turen, hief het hoofd op en keek de Nachthavik openhartig aan.

„Wel, Steve,” begon hij, „ik ben het er aan een kant wel mee eens en aan de andere kant niet. Als we op deze manier dat geld zouden kunnen terug krijgen, vind ik ’t prachtig. Van Tortillo krijg ik ’t nooit terug. Die heeft ’t ergens verstopt en die zal z’n mond niet open doen, ook al drijven we hem in ’t nauw. Ik had ’t eerlijk gezegd al afgeschreven! Maar het is ’n schurk en hoort in de gevangenis thuis! Dat ben ik volkomen met Rusty eens! En wij vonden het niet leuk dat jij hem zo maar onmiddellijk liet gaan toen Shannon dat aanbod deed!”

„Ik zou wel ’ns willen weten waarom die kroegbaas daarmee voor de dag kwam,” bromde Rusty. „Als je ’t mij vraagt, heeft ie er iets mee voor!”

„Daar zou je wel eens gelijk in kunnen hebben, Rusty,” gaf de Nachthavik toe, terwijl hij bedachtzaam een sigaret rolde. „Dat is voor mij de reden, om het aanbod van Shannon te aanvaarden. Ik wil wel graag weten waaróm Shannon de Mexicaan zo graag uit de gevangenis wil houden. Niet omdat ’t z’n beste vriend is! Misschien hebben we ’n dief nodig om andere dieven te vangen! Daarom hebben we er meer aan, als Tortillo op vrije voeten blijft!”

„Jij zegt ’t,” bromde Rusty weinig overtuigd. „Jij bent de boss!”

De Nachthavik haalde de schouders op en schonk zichzelf nog een kop koffie in.

„Heb je nog plannen voor vandaag, Rusty?” vroeg hij gelaten.

„Ja, wij hadden eigenlijk gedacht...” begon Jimmy maar de oude goudzoeker viel hem haastig in de rede.

„Jim en ik wilden vandaag eens uitrijden... zo hier en daar naar toe,” zei hij met een vaag gebaartje van zijn kleine pezige hand. „Wij,” verzekerde Rusty met heel veel nadruk, „hebben zo ’ns ’t een en ander bepraat en wij hebben ook onze ideeën!”

Hij keek de Nachthavik met uitdagend fonkelende oogjes aan, kennelijk in de hoop dat deze bezwaren zou maken of er meer van zou willen weten.

„Da’s prachtig,” verzekerde de Nachthavik waarderend. „Misschien vind je ’n spoor waar we iets aan hebben, als je op de goeie plaats gaat zoeken!”

Hij schudde haastig het hoofd naar Jimmy, die op het punt stond nadere uitleg te geven.

Jimmy trok een ongelukkig gezicht en zweeg. Rusty keek de Nachthavik van terzijde aan. „Mogen wij weten wat jij van plan bent te gaan uitspoken vandaag?” informeerde hij koel.

„Natuurlijk! Zo’n beetje ’t zelfde als jullie. Wat rond tuinen in de hoop, dat ik ergens een draad te pakken krijg!”

Rusty liet een onbestemd gebrom horen en kwam overeind.

„Wel, Jimmy, my boy, zullen we dan maar aanrijden?” vroeg hij op overdreven vriendelijke toon.

„Oké,” zuchtte Jimmy met een verongelijkte blik naar het grijnzende gezicht van de Nachthavik. „Wel, tot strakjes, Steve! Dan kunnen we onze gegevens uitwisselen, als we tenminste iets te weten komen!” „Sure... en zorg wat je niet in zeven sloten tegelijk loopt!”

Hij knipoogde maar trok onmiddellijk een doodernstig gezicht toen Rusty zich langzaam naar hem keerde.

„Wij,” zei de kleine goudzoeker afgemeten, „zijn oud genoeg om niet in zeven sloten tegelijk te lopen, Steve Saunders!”

„Het was maar ’n goeie raad,” mompelde de Nachthavik onderdanig.

„Wij hebben ’m niet nodig!” antwoordde Rusty waardig. „Come on, Jim!”

De Nachthavik keek hen glimlachend na toen ze op weg gingen naar de stalhouderij om hun paarden op te halen.

Rusty was zwaar in zijn kuif gepikt, omdat hij een beslissing had genomen, zonder de kleine man daarin te kennen, peinsde de Nachthavik. Een beslissing waarmee Rusty het bovendien helemaal niet eens bleek te zijn. Wel, dat zou wel weer bijdraaien. Er was geen gelegenheid geweest voor overleg en bovendien had hij de overtuiging dat het de juiste beslissing was geweest.

Hij liep naar het raam van de gelagkamer en staarde fronsend naar de voorgevel van Roy Shannons saloon. De kwestie met die sluipschutter en de volkomen onverklaarbare wijze, waarop de kerel verdwenen was, hield zijn gedachten nog steeds bezig. Hoe was die verdwijning mogelijk geweest? De suggestie van Roy Shannon dat de kerel door een der ramen aan de achterzijde was ontsnapt, was niet houdbaar. Hij had alle vensters gecontroleerd en ze waren allemaal aan de binnenkant gesloten geweest. Het was gewoon een raadsel! Hij was er zeker van dat hij de kerel, zij het vagelijk, de kamer aan het einde van de galerij, de werkkamer van Shannon, had zien binnen gaan. En daaruit was hij in no time verdwenen alsof hij in lucht was opgegaan!

Hij bekeek het huis dat aan de saloon grensde. Het stond enkele meters terug gebouwd en het was kennelijk onbewoond. Dat was hem de vorige avond al opgevallen toen Rusty en hij in de donkere hoek tussen de twee gebouwen een schuilplaats hadden gevonden.

Zonder zijn blik af te wenden, riep hij: „Charley!”

De dikke hotelhouder kwam achter de tapkast vandaan en voegde zich bij hem. Charley was op de hoogte gebracht van de gebeurtenissen die de vorige avond in de saloon hadden plaats gevonden en Charley had veel spijt dat hij er niet bij was geweest. Dan had hij meteen de rekening met Ben Fleming kunnen vereffenen.

„Yes, mister Smith?”

„Van wie is dat huis daar naast de saloon, Charley?”

„Da’s ’n huis van Shannon! Het wordt gebruikt als opslagplaats van voorraden voor de saloon. Er woont niemand!”

De Nachthavik knikte langzaam. Een gedachte begon zich plotseling te vormen en hij wilde dat hij de werkkamer van Roy Shannon wat nauwkeuriger had onderzocht toen hij daar de gelegenheid voor had.

„Heeft het huis altijd bij de saloon behoord?”

„Nee,” schudde Charley. „Vroeger heeft er Zeb Short gewoond maar die is ongeveer ’n half jaar geleden gestorven en toen heeft Roy Shannon het gekocht! ’t Kwam ’m goed van pas want hij wist niet waar ie met z’n spullen moest blijven!”

„I see!” De Nachthavik knikte zachtjes voor zich heen en de hotelhouder keek hem onderzoekend aan. Hij was nieuwsgierig waar zijn gast heen wilde.

„Heb jij er enig idee van, Charley, hoe iemand uit ’n afgesloten kamer kan verdwijnen?”

Charley overwoog de vraag, zijn borstelige wenkbrauwen in een diepe frons.

„Door ’t raam!” antwoordde hij toen op triomfantelijke toon.

De Nachthavik schudde het hoofd.

„Het raam is ook afgesloten!”

Een tegenvaller en Charley fronste opnieuw.

„Dan is ’t onmogelijk!” concludeerde hij na enkele ogenblikken diep nadenken. „Of ’t moet ’n goochelaar zijn! En die hebben dan gewoonlijk nog wel ’n deur bij de hand, waar niemand erg in heeft,” voegde hij er grijnzend aan toe.

De Nachthavik keek hem vol bewondering aan.

„Charley,” zei hij, „je bent ’n genie!”

„Thanks, mist'r Smith!” bromde Charley die er niets van begreep.

„Thank yóu, Charley!”

Terwijl de hotelhouder tevreden weer aan zijn bezigheden ging, liep de Nachthavik in gedachten verdiept, de trap op naar zijn kamer...

Een half uur later stapte hij het kantoor van sheriff Meadows binnen.

Meadows die zat te schrijven, legde zijn penhouder neer en kwam overeind.

„Mornin’ Smith!”

Hij wees naar een stoel voor zijn schrijftafel. „Ga erbij zitten! Ik verwachtte je zo half en half.”

„Wel, ik ben er helemaal,” mompelde de Nachthavik droog.

Hij haalde zijn tabakszak voor de dag en strooide voorzichtig tabak op het bruine vloeitje.

Meadows volgde zijn bewegingen, diepte toen zelf het kistje sigaren uit een la op en zocht zorgvuldig een van zijn lange sigaren uit.

„Wel, Smith, heeft de nacht jou goede raad gebracht?” vroeg hij toen.

„Je kunt niet alles verwachten!” bromde de Nachthavik.

In de helblauwe ogen van de sheriff glinsterden spotlichtjes.

„Ben je er nog niet achter gekomen hoe die sluipschutter erin geslaagd is om ongezien te verdwijnen!” vroeg hij.

„Jij, wel?”

„Nee, dat blijft voor mij nog ’n raadsel. Ik voel nog ’t meest voor de gedachte van Shannon, dat die kerel ’m door het raam gesmeerd is en er op een of andere manier in geslaagd is om het weer te sluiten! Het was toch gesloten, niet?”

„Het was van binnen gesloten!” verzekerde de Nachthavik, „en als iemand daardoor ontsnapt is, wel, dan... dan eet ik m’n hoed op, Dean! Waar jij bij staat!”

„Volgens jou onmogelijk?”

„Onmogelijk!” knikte de Nachthavik beslist.

„Dan zou ik ’t niet weten,” bromde Meadows na een peinzende trek aan zijn sigaar. „Wat denk jij er zelf van?”

De Nachthavik haalde de schouders op.

„Ik moet de mogelijkheden nog ’ns nagaan,” antwoordde hij vaag. „Er moet ’n oplossing voor zijn! Misschien ’n heel simpele!”

„Da’s altijd ’t zelfde,” mompelde de sheriff. „Over de dingen die het meest voor de hand liggen, kijk je dikwijls heen!”

Hij boog zich voorover en keek de Nachthavik veelbetekenend aan.

„Wat denk jij van die opmerking van Roy Shannon... over die ontmoeting met zijn broer?”

„Wel... als je ’t mij vraagt, dan geloof ik niet dat hij er naast gekeken heeft!”

„Jij meent dus dat Frank Shannon niet op reis is?”

„Zo is ’t!”

„En dat Vic Chandler aan het liegen was?”

„Dat hoeft niet per se maar ik geloof ’t wel,” gaf de Nachthavik toe.

Sheriff Meadows wreef peinzend met zijn gespierde hand langs zijn kin en staarde naar buiten.

„En jij gelooft, dat de roversbende die hier in de streek opereert, op de Sombrero thuis hoort?”

„Ik heb er geen enkel bewijs voor, maar ’t zou me verbazen als het niet zo was!” bromde de Nachthavik. „Ik weet, ook al kan ik ’t dan niet bewijzen, dat Tortillo Jimmy’s geld gestolen heeft. De Mexicaan maakt deel uit van de ploeg van de Sombrero en het is heel duidelijk dat Chandler en de anderen op de hoogte zijn van die diefstal... al heb ik ’t idee, dat Tortillo ze wel wat voorgelogen heeft over de grootte van het gestolen bedrag. Dan heb je verder dat geval met de postkoets... tussen twee haakjes, hoe is ’t met Tex Adams?”

„Hij haalt ’t wel!” bromde Meadows, zonder zijn ogen van de Nachthavik af te wenden.

„Heb je ’m gesproken?”

„Heel even. Hij weet van niks! Werd van achteren beschoten! Heeft de sluipschutters niet gezien!”

„Die twee kerels van de Sombrero probeerden ons die overval in de schoenen te schuiven! Ik heb er geen enkel bewijs voor, Dean, maar ik raak er meer en meer van overtuigd, dat die twee... Art Speed en die andere schavuit... die overval gepleegd hebben!”

Sheriff Meadows knikte somber.

„Bovendien,” ging de Nachthavik verder, „moet jij me ’ns een verklaring geven voor het feit, dat de Sombrero ranch... ’n horseranch met betrekkelijk weinig vee, waarop je ’t met weinig mensen af kunt, een hele ploeg scherpschutters in dienst heeft. Op de ranch voeren ze geen steek uit maar ze zullen toch betaald moeten worden! Ik vermoed dat ze hun eigen kost wel scharrelen... met diefstal van vee en geld, waar ze de kans maar schoon zien!”

„Ja, als je ’t zo stelt, dan lijkt ’t erop dat je gelijk hebt,” bromde Meadows onwillig. „Ik kan er alleen niet bij dat Frank Shannon hierbij betrokken is!”

Hij schudde nijdig het hoofd.

„Ik ken Frank al jaren en... en ’t is iemand aan wie ik m’n laatste cent zou toe vertrouwen!”

De Nachthavik haalde de schouders op.

„Het is niet aannemelijk dat Frank Shannon nergens vanaf weet,” betoogde hij. „Overigens zijn er wel meer gevallen bekend van mannen die naar buiten de indruk wisten te wekken, dat ze eerlijk en betrouwbaar waren, maar die niet bleken te deugen! Shannon kan ook zo’n geval zijn!”

Meadows woelde met zijn hand door z’n dikke bruine haardos en staarde wrevelig voor zich uit.

Toen richtte hij zijn blik weer op de Nachthavik en er was enige afweer in te lezen.

„Het klinkt allemaal heel aannemelijk, Smith, maar je begrijpt wel dat ik niets doen kan! Er is geen enkel bewijs en ik zie niet hoe ik dat te pakken zou kunnen krijgen! Wat zijn jouw plannen verder?”

De Nachthavik keek hem half verwijtend aan.

„Ik vraag je ook niet om iets te doen!” verklaarde hij. „Ik heb je alleen m’n gedachten maar weer gegeven! En ik geloof dat ze juist zijn, ook al heb ik alleen maar aanwijzingen en geen enkel bewijs. En wat m’n verdere plannen betreft... wel, die heb ik niet, Dean! Ik wacht maar ’ns af...”

Hij kwam overeind en slenterde naar de wand waarop een aantal opsporingsbiljetten zaten vastgeprikt. Het waren er wel een stuk of tien, sommige voorzien van slechte afbeeldingen van kerels met ongure gezichten, die zich hadden schuldig gemaakt aan moord en diefstal en andere schurkenstreken en die er in geslaagd waren buiten de handen van de wet te blijven.

De Nachthavik bekeek ze, met weinig belangstelling, tot, op een van de biljetten de naam Tombstone zijn aandacht trok.

In het biljet werd de opsporing, aanhouding en voorgeleiding gevraagd van drie onbekenden, waarvan een zich had bediend van de naam Chuck, die een maand of drie tevoren de Trading and Commercial Bank in Tombstone hadden beroofd van ruim vijftig duizend dollar. Ze waren gemaskerd geweest en hadden de bewaker onschadelijk gemaakt. De overval was laat in de avond gebeurd en een toevallige voorbijganger had het drietal op snelle paarden zien wegrijden.

De Nachthavik herinnerde zich plotseling het gesprek van de vorige avond tussen Ben Fleming en Lee Silver, waarin ook de naam Tombstone gevallen was.

Hij keerde zich naar sheriff Meadows die hem met een wrevelig gezicht gadesloeg.

Hij wees naar het biljet. „Weet je hier nog bijzonderheden van, Dean?”

Meadows maakte een verachtelijk gebaar.

„Dergelijke stomme verhalen sturen ze me toe,” bromde hij. „En dan gelooft een of andere idioot van een sheriff of marshal dat je die kerels nog wel ’ns te pakken zou kunnen krijgen! Zou jij er kans toe zien ’n onbekende, die een misdaad heeft begaan, in zijn kraag te pakken, Smith? Dat vragen ze in dat ezelachtige pamflet!”

De Nachthavik grinnikte.

„Je kunt ’t nooit weten, Dean! Er zijn soms koeien die hazen vangen! Weet je hier niks meer vanaf?” Sheriff Meadows trok een la van zijn tafel open en smeet een aantal papieren op het tafelblad.

„Ik heb er nog wat nadere gegevens over gekregen, als ik me niet vergis,” bromde hij terwijl hij in de papieren rommelde. „Niet dat ik er overigens veel wijzer van geworden ben! Wacht ’ns, hier heb ik iets!” Hij liet zijn ogen over het papier gaan dat hij uit de stapel had opgevist en keek de Nachthavik aan.

„Interesseert ’t je dat die bewaker Bud Maloney heette?” vroeg hij op sarcastische toon.

„Niet in ’t minst!” grinnikte de Nachthavik.

„Wel, ’t komt hier op neer, dat drie gemaskerde kerels ’s avonds laat de Bank zijn binnen gedrongen, Bud Maloney buiten westen sloegen en de safe leeghaalden! ’t Was de moeite waard... ruim vijftigduizend dollar.”

„Wat gebruikten ze? Dynamiet...?”

„Nee, er was blijkbaar ’n expert bij. De kluisdeur had een letterslot en dat hebben ze open kunnen krijgen. Ze hadden Maloney in een hoek gelegd en hij kwam weer bij kennis terwijl die kerels nog bezig waren. Toen ving ie ook de naam Chuck op, die daar op dat biljet vermeld staat. Het was ’t enige woord dat er gesproken werd. Volgens Maloney zou de kerel, die de kluisdeur zo handig open wist te krijgen, wel eens ’n Mexicaan hebben kunnen zijn. Die indruk had ie tenminste. Hij was er niet zeker van, want ze werkten met heel weinig licht en bovendien waren die kerels gemaskerd! Wel, nou weet je ’t hele verhaal!”

Meadows smeet met een nijdig gebaar het stuk papier bij de andere, en veegde toen met een handbeweging alle paperassen terug in de la.

„Waarom heb je voor dit geval belangstelling, Smith?” vroeg hij toen.

„Ik ben pas tegen die naam Tombstone aangelopen,” antwoordde deze, met een licht schouderophalen. „Ik ben ’n man die niet erg in het toeval gelooft, Dean!”

Meadows kneep plotseling zijn ogen samen terwijl hij langzaam overeind kwam.

„Wacht ’n ogenblikje,” zei hij. „Jij gelooft toch niet dat die Mex, die bij dit gevalletje betrokken was, als ’t tenminste ’n greaser was, wel ’ns Joe Tortillo zou kunnen heten?”

Hij lachte spottend en maakte een afwijzend handgebaar.

„Voor ’n man die niet in het toeval gelooft...” „Er zijn wel gekkere dingen vertoond, Dean. En ik had ’t net al over die koe die soms een haas vangt!” „Dergelijke koeien komen hier niet voor!” bromde Meadows. „Maar als je denkt wat je daar bewijs voor kunt vinden... ga je gang! Mijn zegen heb je!” „Dank je,” grinnikte de Nachthavik.

Hij keek om toen de deur van het kantoor open ging en Roy Shannon binnen stapte.

De saloonhouder zag er in zijn zwarte pak uit als een begrafenisondernemer. Zijn kleurloze ogen flitsten van de een naar de ander en zijn smalle mond vertrok tot een glimlach die zijn paardentanden sterk naar voren deden komen.

„Mornin’, sheriff! Hello, mister Smith. Goed dat ik je hier tref!”

„Je was toch niet op zoek naar me?”

„Nee, dat niet! Maar je hebt me gisteravond nogal bezig gehouden met dat verhaal over die sluipschutter, die plotseling in het niet verdween...”

„Hij was er, als je daar soms aan twijfelt!” verzekerde de Nachthavik koel.

„Dat neem ik graag aan!” knikte Shannon. „Alleen z’n verdwijning is geen mysterie... dat wou ik alleen maar zeggen!”

„Hoe is ie weg gekomen?”

„Door ’t raam!”

„Dat was gesloten! Dat heb ik heel nauwkeurig bekeken!”

„Dat was ’t ook!” De fletse ogen keken de Nachthavik een beetje spottend aan. „Maar ’t is zo, dat als je ’t raam van buiten af dicht drukt, het slot automatisch op zijn plaats springt! Ik heb vanmorgen de proef genomen... laten nemen!” verbeterde hij zich. „Bovendien waren op de luifel onder het raam de sporen te vinden!”

„Wel, dat is dan opgelost!” bromde de Nachthavik. „Zo zie je weer, Smith,” merkte de sheriff op. „De dingen die op het eerste oog onverklaarbaar lijken, hebben dikwijls ’n heel eenvoudige oplossing.”

.„Net wat je zegt, Dean, zei de Nachthavik achteloos.

„En nu dat verhaal van jou, Roy... over je ontmoeting met je broer!”

Sheriff Meadows keek de saloonhouder vanonder zijn donkere wenkbrauwen onderzoekend aan. „Chandler ontkende heftig, dat Frank in de buurt zou zijn maar wat denk jij er zelf van?”

Shannon glimlachte raadselachtig, met in zijn ogen iets wat op binnenpret leek.

„Well, Dean,” zei hij lijzig, „ik zal ’ns naar de ogendokter moeten! Ze schijnen niet meer te zijn wat ze vroeger waren!”

En dat, dacht de Nachthavik, betekende alleen maar dat de saloonhouder er zeker van was, dat hij goed gezien had.

Hij kon van de man niet goed hoogte krijgen. Shannon was kennelijk iemand die zijn best deed achter een glimlachend masker zijn gedachten te verbergen. Misschien zou hij er in kunnen slagen de man wat verder uit zijn tent te lokken.

„Ik vraag me af, Shannon,” begon hij onverschillig, „waarom je er zo vlug bij was om je garant te stellen voor die Mex... Tortillo? Het is geloof ik niet zo dat ’t een bijzondere vriend van je is?”

De saloonhouder keerde zich langzaam naar hem toe en in zijn fletse ogen lag plotseling een kille gloed.

„Dat heb ik je vriend gisteravond al verteld! Ik ken hem beter dan ik jullie ken!”

„Jij denkt dat ie ’n eerlijk man is?”

Roy Shannon diepte een lange sigaar uit zijn borstzak op en nam de tijd om ze met veel zorg aan te steken.

„Ik heb geen reden om wat anders te denken!” antwoordde hij toen. „Jij hebt ’n andere gedachte over hem?” Hij glimlachte flauwtjes en deed een diepe trek aan zijn sigaar. Zijn ogen hadden opnieuw een spottende uitdrukking.

„Ja,” mompelde de Nachthavik. „Ik bekijk hem inderdaad anders. Ik en nog ’n heel stel anderen die hem al eens eerder ontmoet hebben! Ik vraag me af wat die nachtwaker in Tombstone ervan zou zeggen als we Tortillo voor hem zetten!”

Het was een schot in het duister maar het leek of het ergens doel trof.

Shannons hand met de sigaar, die op weg was naar zijn mond, bleef in de ruimte hangen, alsof ze plotseling werd tegengehouden en de glimlach was eensklaps verdwenen.

Het duurde maar een ogenblik.

Toen bracht Shannon de sigaar naar zijn mond en haalde, met een verwonderde blik naar de sheriff, de schouders op.

„Ik weet niet waar je ’t over hebt!” zei hij. „Misschien weet je meer dan ik over Joe Tortillo maar voor zover ik hem ken, heb ik er niets op aan te merken!” „Is hij al lang bij je broer in dienst?”

„Al verschillende jaren!”

„En je hebt er ook geen idee van hoe ’t komt dat ’n horseranch zoals de Sombrero, in plaats van cowhands een stel scherpschutters in dienst heeft?”

„Dat is ’n zaak van m’n broer, niet van mij,” bromde de saloonhouder. „Misschien wil ie op die manier voorkomen dat ie z’n vee en z’n paarden kwijt raakt! Dit is niet de meest rustige streek, zoals je zelf ervaren hebt!”

De Nachthavik knikte.

„Persoonlijk zou ik ’n andere reden kunnen bedenken!” zei hij met een flauw grijnslachje.

„Welke!” Het woord kwam eruit, alsof het werd afgeschoten.

„Dat, Shannon, zal ik je vertellen als ik m’n vijfduizend dollar bij je kom ophalen!”

De saloonhouder haalde diep adem, alsof hij moeite had om zich te beheersen maar toen verscheen het glimlachje weer op zijn gezicht.

„Ik geloof niet dat ’t zover zal komen, Smith!” antwoordde hij, terwijl hij op zijn horloge keek. „Wel, ’t was me ’n genoegen!”

„Zag je z’n reactie, Dean, toen ik ’t over die nachtwaker in Tombstone had,” grinnikte de Nachthavik, toen Shannon het kantoor verlaten had. „Ik ben er zeker van dat ie van die zaak iets weet!”

„Er zijn er heel wat hier in Sunset die er vanaf weten,” merkte de sheriff op. „Maar ik ben ’t er mee eens dat die opmerking meer indruk maakte dan eigenlijk normaal was! Wel, ik weet ’t allemaal niet meer! Hoop dat jij de zaak kunt ontwarren, Smith!”

„Ik zal er in elk geval m’n best voor doen!”...

*     *     *

De Nachthavik haalde in de namiddag Blackie van stal en maakte een rit door de omgeving van Sunset zonder dat hij een bepaald doel voor ogen had. Het diende alleen maar om Blackie de nodige beweging te geven, zelf eens rustig te kunnen nadenken en de tijd te doden.

Hij keerde terug toen de zon al achter de heuvels in het westen verdwenen was en de schemering begon te vallen. Hij bracht zijn rijdier terug naar de stalhouderij en wandelde op zijn dooie gemak naar het hotel om zijn avondmaaltijd te gaan gebruiken. Rusty’s humeur zou intussen wel weer op peil gekomen zijn, dacht hij, en hij was benieuwd of de speurtocht van zijn twee vrienden nog enig resultaat zou hebben opgeleverd.

Voorlopig kreeg hij dat nog niet te horen want op zijn vraag, vertelde Charley hem dat Rusty en Jim nog niet in het hotel waren teruggekeerd.

Wel, niets aan te doen.

Hij at met veel smaak de maaltijd die Charley hem voorzette, rookte een sigaret en kwam haastig over eind toen hij in de straat het zachte gedreun van paardenhoeven hoorde.

Hij liep naar het raam maar de beide ruiters die voorbij kwamen, waren niet zijn twee vrienden. Wel zag hij aan de overzijde van de straat bij de saloon een tweetal kerels geleund staan tegen het verandahek. Hij kon niet onderscheiden, wie het waren maar hij vroeg zich af, of het spelletje van de avond tevoren zich ging herhalen.

Hij haalde de schouders op. Deze keer had hij andere zaken aan zijn hoofd.

Langzaam liep hij de trap op naar zijn kamer en begon zich te verkleden. Hij verwisselde zijn kleurige shirt voor een zwart dat hij uit zijn plunjezak opdiepte. Daaroverheen kwam het vest van soepel zwart leer en de zwarte halsdoek en stetson, die hij zo goed mogelijk in model bracht, voltooiden zijn uitrusting.

Hij zou in het donker weinig opvallen en dat was de bedoeling!

Rustig liep hij de trap af naar de achterdeur, zonder dat iemand aandacht aan hem besteedde.

Hij opende de deur niet verder dan nodig was en glipte naar buiten, op zijn hoede voor mogelijk onraad.

Maar er was niets te bespeuren en zonder moeite bereikte hij langs de smalle gang, een aantal huizen verder, de hoofdstraat, stak die over en ontdekte, niet ver van hem vandaan, een doorgang die naar het achterterrein voerde.

Zijn ogen waren aan de duisternis gewend en snel en zeker bewoog hij zich over het onregelmatige, met rommel en afval bezaaide terrein in de richting van de saloon.

Alles was stil om hem heen. Heel in de verte blafte een hond en plotseling zag hij vlak voor zijn voeten, een donkere schaduw weg schieten. Een rat... dit was inderdaad het domein van de ratten!

De saloon was het enige gebouw dat aan de achterzijde licht vertoonde maar zijn belangstelling ging uit naar het huis dat ernaast stond! Hij bekeek het van enige afstand en voor zover hij in het duister kon zien, zag het er oud en vervallen uit. Het zou weinig moeite kosten binnen te komen.

Het gaf helemaal geen moeite...

De achterdeur was wrak en hing scheef in de hengsels. Ze ging open toen de Nachthavik eraan trok en hij gleed naar binnen en streek een lucifer aan. In de smalle gang ontdekte hij opzij een trap die naar boven voerde.

Hij liep voorzichtig de luid krakende, uitgesleten treden op, zijn hand in het helsdonker tastend langs de ruwe lemen wand. Hij was boven eer hij er erg in had en streek opnieuw een lucifer aan. Een kleine corridor waarop twee deuren uitkwamen. De deur rechts moest hij hebben. De daarachter gelegen kamer grensde, naar hij dacht, aan het werkvertrek van Shannon in de saloon.

Omzichtig opende hij de deur. Er was niets te horen. Een venster recht voor hem was afgeschermd met een donkere lap. Onhoorbaar liep hij het donkere vertrek binnen, om zich tastend op zoek naar obstakels. Er waren er geen. Toen streek hij opnieuw een lucifer aan en liep naar de scheidingswand met de saloon.

Hij knikte tevreden toen hij, bij het flakkerende lichtje, duidelijk de omtrek van een deur kon waarnemen! Er was geen deurknop maar een kleine haak in de lemen wand om ook van deze kant de deur open te doen.

Het vertrek was verder geheel leeg en toen hij zich bukte, ontdekte hij duidelijke sporen in de dikke stoflaag die de vloer bedekte.

Wel, zijn vermoeden was bewaarheid. Er was een verbinding tussen de beide gebouwen en langs deze weg was de sluipschutter gisteravond ontsnapt. De deur was aan de zijde van de saloon zo goed verscholen dat hij ze, bij zijn oppervlakkig onderzoek van de vorige avond, niet had ontdekt...

Hij stond plotseling roerloos toen een zacht gebrom tot hem doordrong. Hij legde zijn oor tegen de wand, hoorde een gemompel van stemmen maar hoe hij ook luisterde, hij kon de woorden niet verstaan.

Verscheidene minuten bleef hij onbeweeglijk, zijn oor tegen de wand gedrukt in een poging iets van het gesprek op te vangen. Het bleef bij vage geluiden die, even plotseling als hij ze had gehoord, ophielden.

Hij richtte zich op en haalde diep adem. Jammer dat hij niets van het gesprek had kunnen volgen. Een van de sprekers moest ongetwijfeld Roy Shannon zijn geweest. Hij glimlachte. Het had een interessant gesprek kunnen zijn om af te luisteren...

Een zacht gerucht deed hem geruisloos weg glippen naar een donkere hoek van het vertrek terwijl zijn hand naar de kolf van zijn pistool gleed.

Een smalle lichtstraal viel in de kamer toen een gedeelte van de wand langzaam naar voren kwam. Het werd een lichtbaan en de Nachthavik zag de donkere figuur van een man te voorschijn komen... Hij hield de adem in. Het was, dacht hij, de lange gestalte van Roy Shannon die hij op de rug keek. De man keerde zich half om toen hij met een forse handbeweging de muuropening sloot en een ogenblik was zijn gezicht vaag verlicht onder de brede rand van zijn stetson.

Het was het gezicht van Roy Shannon... maar niet helemaal. Deze man had onmiskenbaar een snor! Dit moest, dacht de Nachthavik terwijl hij zich onbeweeglijk verscholen hield, Frank Shannon zijn die een heimelijk bezoek had gebracht aan zijn broer!

Hij hoorde de laarzen zachtjes kraken toen de man het vertrek verliet en het gestommel van de zware voetstappen toen hij de trap afliep.

Hij wachtte geduldig enkele minuten voor hij zelf in beweging kwam.

Toen hij de buitendeur voorzichtig openduwde en de frisse lucht met volle teugen inademde, was van de geheimzinnige bezoeker niets meer te bespeuren.

Hij vervolgde zijn weg over het terrein tot hij een uitweg vond naar de straat.

Met langzame schreden liep hij in de richting van het hotel, terwijl zijn gedachten zich bezig hielden met de onverwachte ontdekking die hij gedaan had. Frank Shannon op bezoek bij zijn broer, terwijl ze voor de buitenwereld de indruk wekten dat ze geen vrienden waren! Het moest betekenen dat ze samen onder één hoedje speelden... dat zij de leiders waren van de roversbende die in de vallei opereerde...

Hij zag met een half oog aan de overkant van de straat een schaduw weg glijden, gelijk met het gele vlammetje toen het pistool werd afgeschoten...!

Instinctief liet hij zich vallen... precies op tijd. Hij hoorde het stukje gloeiend lood over hem heen fluiten boven de luide knal van het schot uit!

Weer klonk een schot echoënd door de stille straat en de Nachthavik, die de schutter niet kon zien maar een vrij duidelijk idee had, waar die zich bevond, vuurde terug...

Het verraadde zijn positie! Hij hoorde iemand schreeuwen en onmiddellijk daarna werd hij van een plaats, schuin achter hem, onder vuur genomen.

Hij hoorde een kogel die rakelings over hem heen gierde, inslaan in de muur vlakbij... een andere kogel boorde zich met zacht gerinkel door een ruit!

Als een slang kroop hij over het houten plankier verder, op zoek naar dekking tegen het verraderlijke kruisvuur waarin hij was terecht gekomen.

De straat was nu plotseling tot leven gekomen... er werd geroepen en gegild maar de sluipschutters trokken er zich weinig van aan.

Ze vuurden hun schoten af naar de plaats waar ze zijn aanwezigheid vermoedden en de Nachthavik stelde grimmig vast, dat ze verbazend goed konden zien in het donker!

Een kogel sloeg in het hout, vlak bij de plaats waar zijn hand zich bevond... hij voelde de houtsplinters in zijn hand terecht komen en met een snelle beweging rolde hij opzij...

Nu mengde zich een stem in het gevecht en hij herkende ze als die van sheriff Meadows.

„Jij daar... steek je handen omhoog... ik heb je onder schot!”

Het antwoord kwam in de vorm van een dreunende knal van een pistool onmiddellijk gevolgd door een tweede schot... dat moest de sheriff zijn en een luide kreet...!

De Nachthavik zag vaag aan de overkant een gestalte naar voren tuimelen en in het stof terecht komen.

Een ruwe stem schreeuwde: „Wij zullen die andere smerige moordenaar wel te grazen nemen, sheriff!” Een luid tumult, vermengd met het gedaver van schoten, volgde op de woorden en enkele ogenblikken later een triomfantelijke schreeuw: „We’ve got ’m!” De Nachthavik kwam langzaam overeind en sloeg automatisch het stof van zijn kleren. Hij zag de sheriff naar hem toe komen lopen.

„Wel, waarachtig, ben jij "t Smith!” riep hij toen uit toen hij de Nachthavik herkende. „Ongedeerd!” „Vrijwel geen schram! Dank zij jou, Dean! Je kwam precies op tijd tussen beide. Ze hadden me lelijk vast zitten! Wie is ’t?”

Hij wees naar de stille figuur in de straat, waarom heen zich nu enkele mensen verzamelden.

„Speed!” bromde Meadows.

„Is ie...?”

De sheriff lachte grimmig.

„Hij heeft al het geluk van de wereld gehad! Ik miste maar de kogel werd van richting veranderd en is precies langs zijn schedel gegaan. Sloeg ’m buiten westen maar over een half uur is ie weer zo goed als nieuw! Ik zal ’m ’n keurig plaatsje geven bij mij achter!”

Een man kwam in het donker haastig aangelopen, en de sheriff klampte hem aan.

„Lex Bond, sheriff, en hij is er niet te best aan toe, Doc Baker zal er heel wat aan op te kalefateren hebben! Ze zijn de dokter al aan het halen!”

„Dat zijn er twee van de Sombrero,” mompelde Meadows. „Het lijkt erop dat je ’t bij ’t rechte eind hebt, Smith! Ze stonden je zeker op te wachten?”

„Ze stonden me op te wachten,” beaamde de Nachthavik, „en ik was er niet op verdacht! Stom van me... ik had er rekening mee moeten houden!”

Hij vroeg zich af of hij de sheriff op de hoogte zou brengen van de ontdekking die hij gedaan had maar besloot om nog maar even te zwijgen.

Hij moest eerst nog eens nadenken hoe hij de zaak verder aan zou pakken en het met Rusty en Jim bepraten.

„Ik geloof niet dat je me hier nog nodig hebt, sheriff! See you tomorrow!”

„Je zult nu wel weten dat ze op je huid uit zijn, Smith! Pas op je zelf!”

„Daar kun je op rekenen, Dean! Van nu af aan kan iedereen daarop rekenen!”...

HOOFDSTUK VIII

De Nachthavik komt te hulp

Rusty Bowers en Jim Stevens bleken niet in het hotel aanwezig te zijn en de hotelhouder vertelde dat hij het tweetal die avond nog niet had gezien. Ze waren nog niet komen opdagen.

De Nachthavik knikte zwijgend en keek met een gezicht waarop geen enkele uitdrukking te lezen viel, de gelagkamer rond.

Dat zag er niet goed uit, peinsde hij. Het had hem al enigszins verwonderd dat ze, toen de duisternis viel, nog niet terug waren van hun speurtocht maar hun afwezigheid nu, op dit late avonduur, kon alleen maar betekenen, dat ze ergens in moeilijkheden waren geraakt.

Hij bestelde een kop koffie en leunend tegen de tapkast, staarde hij nadenkend voor zich uit.

Wat zouden die twee samen als doel van hun tocht gekozen hebben, vroeg hij zich af.

De Sombrero ranch?

Niet waarschijnlijk! Met de ervaring van gisteren voor ogen, zouden Rusty en Jim wel begrepen hebben dat ze daar, op klaarlichte dag, alleen maar trouble zouden kunnen verwachten, als ze al tot de ranch zouden kunnen doordringen.

Nee, niet de Sombrero!

Waarheen dan wel?

Hij streek met zijn hand door zijn nek, blies langzaam zijn adem uit en reikte met een somber gezicht naar zijn koffiekop.

Charlie Fields leunde zwaar over de tapkast en keek de Nachthavik met bezorgde ogen aan.

„Iets niet in orde, mister Smith?”

De Nachthavik knikte langzaam.

„Yeah... Ik maak me zorgen over m’n twee kameraden! Ze hadden al lang terug moeten zijn. Ik ben bang dat ze toch in die sloot gelopen zijn waarvoor ik ze gewaarschuwd had!”

„Dat zou wel ’ns waar kunnen wezen,” beaamde Charley. „Je hebt geen hele dag nodig om de Big Wolf Mine te gaan bekijken! ’t Is niet veel meer dan ’n tien... twaalf mijl van hier en zoveel is er nou ook weer niet te zien!”

„Wat zei je, Charley?” vroeg de Nachthavik fel. „De Big Wolf Mine? Denk je dat ze die kant uitgegaan zijn?”

„I guess so, mist’r Smith. You see, your little friend Rusty heeft me precies laten uitleggen waar de mijn precies ligt en hoe je er ’t best kon komen! En... eh... ik heb ’m moeten beloven dat ik er niks van tegen jou zou zeggen! I’m sorry, ik had ’t niet moeten beloven!” Charley keek hem met een schuldig gezicht aan.

„That little son of a gun!” mompelde de Nachthavik zachtjes voor zich heen. Hij glimlachte toen hij het beteuterde gezicht van de hotelhouder zag.

„Trek ’t je maar niet aan, Charley! Jij kunt ’t niet helpen. Vertel me ’ns, hoe kom ik daar?”

„Nu?”

„Yeah!”

Charley Fields streek door de weinige haren die hij nog over had.

„In ’t donker is ’t wat moeilijker te vinden dan overdag. De mijn ligt in de heuvels en de toegangsweg is, sinds de mijn buiten gebruik is, min of meer dicht gegroeid.”

„Doet er niet toe, Charley. Ik vind ’m wel!” De stem van de Nachthavik klonk scherp. „Leg ’t me maar ’ns uit!”

Hij luisterde aandachtig terwijl de hotelhouder, met zijn vinger over het blad van de tapkast de richtingen aangevende, uiteenzette waar de mijn lag en hoe je er ’t beste zou kunnen komen.

„Is ’t duidelijk, mist’r Smith?” vroeg hij tenslotte. „Ik kom er wel! Bedankt en tot straks! Het kan wel laat worden!”

„Moet ik de sheriff waaschuwen?”

„Voorlopig niet! Be seeing you!”

De Nachthavik verliet het hotel en liep haastig, door de nu rustige straat, naar de stalhouderij.

„Geen tijd om te slapen, boy,” bromde hij terwijl hij Blackie uit de box te voorschijn haalde en snel het zadel oplegde en aantuigde.

Onder de enigszins verwonderde blikken van de stalhouder, slingerde hij zich in het zadel en reed in draf de poort uit de donkere straat in.

Toen hij na enkele honderden meters het stadje achter zich had liggen liet hij Blackie de sporen voelen en galoppeerde verder in de richting die Charley hem gewezen had en die hem duidelijk voor ogen stond.

Toen hij ongeveer de helft van de afstand had afgelegd, voortrazend over een breed spoor, dat in het sterrenlicht scherp afgetekend voor hem lag, bereikte hij een smalle pas tussen twee sterk glooiende heuvelhellingen, die dicht begroeid waren met pijnbomen en laag hout en hij liet Blackie overgaan in draf.

Hij kwam langs een kleine kreek waarvan het gladde wateroppervlak de sterrenhemel weerspiegelde, volgde de stijging van het nu veel smallere pad en toen hij de heuvelkam bereikte, ontdekte hij, op enkele tientallen meters voor hem uit, de donkere schaduw van een paard... een ruiterloos paard dat stil stond naast het pad! In één oogopslag zag hij ook de donkere vormloze figuur die naast het paard op de grond lag.

Hij herkende het paard onmiddellijk en met een plotseling wee gevoel in zijn maagstreek, liet de Nachthavik zich een ogenblik later uit het zadel glijden en knielde bij de roerloze figuur neer.

Het was Jimmy! Hij lag voorover in het zand en de Nachthavik speurde, voor zover dat in het duister mogelijk was, naar de aanwezigheid van een kogelwond.

Toen hij die niet kon ontdekken, keerde hij Jimmy voorzichtig op zijn rug.

De jonge cowboy kreunde zachtjes en bewoog zijn handen. Het gekreun werd sterker toen de Nachthavik het hoofd van zijn vriend langzaam oplichtte en toen hij met gevoelige vingers Jimmy’s schedel onderzocht, bemerkte hij de buil op diens achterhoofd.

Iemand had daar met een pistoolkolf huisgehouden, dacht hij, maar het had erger gekund.

Met een gevoel van opluchting haalde hij zijn veldfles uit de zadeltas en gaf de jonge cowboy te drinken.

Jimmy verslikte zich, hoestte en kreunde en de pijn bracht hem tot bewustzijn.

„Easy, son,” fluisterde de Nachthavik. „Ik ben 't... Steve!”

Jimmy opende langzaam zijn ogen en glimlachte met een van pijn vertrokken gezicht.

„Hello... Steve...” mompelde hij. „Geef me... nog... wat water!”

Hij dronk gulzig enkele slokken uit de veldfles en het scheen hem goed te doen.

Met behulp van de Nachthavik werkte hij zich in zittende houding.

„Ohhh... m’n kop,” kreunde hij. „Wat is er gebeurd, Steve?”

„Nou vraag je iets!” bromde de Nachthavik. „Daar zou jij ’t antwoord op moeten weten!”

Jimmy zuchtte en sloot zijn ogen.

„De hele heuvel kwam op m’n kop neer! Ik ben nog op m’n paard geklommen maar verder weet ik niks meer! Moet er hier afgetuimeld zijn! Heb... jij Rusty... gezien?”

„Nee! Was ie bij jou?”

„Nee! Geef me nog wat te drinken, Steve!”

Jimmy dronk opnieuw en bleef, gesteund door zijn vriend, enkele minuten zwijgend zitten.

„Hoe gaat ’t nu, son?”

„’t Gaat wat beter! Hoe ziet m’n kop eruit, Steve?” „Min of meer normaal,” glimlachte de Nachthavik. „Er zit ’n buil op je achterhoofd... van die heuvel die erop terecht gekomen is! Had die misschien de vorm van een pistoolkolf?”

„Yeah... iemand raakte me! Zag ’m niet... ’t was al schemerdonker! Daar ginds ergens!”

„Waar was Rusty?”

„Don’t know! Rusty was al ’n tijdje weg. We hadden besloten om ieder een gedeelte van het terrein te onderzoeken. We zouden elkaar weer ontmoeten aan de voet van een grote eik... Daar heb ik ’n tijdje gewacht en toen Rusty niet kwam opdagen ben ik zijn kant uitgegaan! Toen heeft iemand me buiten westen geslagen... vermoed ik!”

De Nachthavik knikte peinzend. Hij dacht aan Rusty. Misschien lag die ook ergens hier in de omgeving...

„Wat denk je dat er met Rusty gebeurd is, Steve?” „Misschien ’t zelfde als met jou! Laten we hopen dat ie er niet beroerder is afgekomen! ’t Kan ook zijn dat ze hem te pakken hebben gekregen en ergens hebben opgeborgen!”

„Waarom mij dan met?”

„Misschien is Rusty ergens tegen aan gelopen en vonden ze het te gevaarlijk om hem te laten gaan!” Hij lachte grimmig. „En mogelijk dachten ze dat de klap die ze jou verkocht hebben, voldoende was om je verder het zwijgen op te leggen!” voegde hij er aan toe.

„Ze is behoorlijk aangekomen!” gaf Jimmy toe. „Gelukkig dat ik ’n harde schedel heb!”

Hij glimlachte pijnlijk.

„Wat ga jij nu doen, Steve?”

„Proberen of ik Rusty kan vinden!”

„Nu!”

„Yeah!”

„Dan ga ik met je mee!”

„No, you don’t!” verklaarde de Nachthavik beslist. „Je bent er niet toe in staat! Je zou alleen maar ’n blok aan mijn been zijn. Ik laat jou hier op ’n beschut plekje achter en daar wacht je tot ik terug kom. En waag ’t niet om daar weg te gaan! Begrepen!”

„Oké...” zuchtte Jimmy. „I’m sorry, Steve! Het was een stomme streek om er tussenuit te trekken, zonder jou er iets van te vertellen!”

„Daar praten we nog wel ’ns over!”

Nadat hij Jimmy en zijn rijdier had ondergebracht op een kleine open plek te midden van dicht struikgewas, slingerde de Nachthavik zich in het zadel en vervolgde zijn tocht.

Als ze Rusty te pakken hadden gekregen, was de Big Wolf Mine de meest voor de hand liggende plaats waar hij heen gebracht zou zijn. Het was niet waarschijnlijk dat de schurken een andere schuilplaats hier in de buurt zouden hebben. De mijn lag behoorlijk afgelegen en sinds er geen zilver meer werd gevonden, had niemand er nog belangstelling voor.

Zijn paard met vaste hand leidend, draafde hij verder in het donker terwijl zijn scherpe ogen, aan de duisternis gewend, de aanwijzingen zochten die Big Charley hem gegeven had.

Hij kwam op een punt waar het pad dat hij volgde rechts langs een heuvelhelling verder liep, terwijl naar links een breed spoor afboog langs een donker bos van pijnbomen.

De toegangsweg naar de mijn aan deze zijde, had Charley hem verteld werd gemarkeerd door een tweetal hoge pijnbomen, die ver boven de anderen uitstaken. Hij kon daar niet ver meer vandaan zijn.

Scherp kijkend, vond hij de plaats zonder veel moeite.

De hoge kruinen van de beide bomen vormden, boven de anderen uit, donkere vlekken tegen de nachtelijke hemel.

Hij reed tussen de bomen door en ontdekte al spoedig dat hier inderdaad een weg moest hebben gelopen. Er groeide nu dik onkruid, vermengd met graspollen en laag struikgewas, maar de bodem was effen en goed begaanbaar.

Hij bereikte, na ongeveer een mijl, een klein dal, een zanderige kom aan de voet van een heuvel, en zag, tegen de helling de donkere vormen van de vroegere Big Wolf Mine voor zich liggen.

Hij hield zijn paard in en staarde naar de mijn, speurend naar enig teken van menselijk leven.

Maar alles was stil om hem heen, er was geen geluid te horen en nergens enig licht te ontdekken.

Langzaam zette hij Blackie weer in beweging en reed naar de mijn toe, al zijn zintuigen gespannen, gereed om in actie te komen bij minste teken van onraad!

Er was niets te bemerken van enige aanwezigheid van mensen.

De grote, van ruw hout opgetrokken hutten die als schaftlokaal en slaapplaatsen voor de mijnwerkers hadden gediend, waren verlaten. Een groter gebouw, vermoedelijk het kantoor, was half ingevallen, en dat gold ook voor de hoge houten toren die als een geraamte van staken en dwarshouten afstak tegen de nachtelijke hemel.

De ingang van de mijnschacht daaronder was een donkere ruimte en de Nachthavik kon geen enkele aanwijzing vinden voor zijn vermoeden dat de mijn als schuilplaats diende voor de roversbende.

Hij bond Blackie, die hij aan de teugel had meegevoerd, vast in de schaduw van een van de gebouwen, en ging te voet verder, om het terrein te verkennen.

Langzaam liep hij rond, fronsend en met een groeiend gevoel van onbehagen.

Dit moest de plaats zijn!

Hij keek tegen de heuvelhelling omhoog, een onregelmatige zanderige helling, begroeid met onkruid en laaghout. De bomen waren ervan verwijderd. De mijnschachten en gangen strekten zich tot diep in de heuvel uit, wist hij.

Als een donkere schim bewoog hij zich verder tot plotseling zijn oog viel op een paal met een bord, die scheef en uit het lood hangend in de grond stak.

Eerst toen hij er vlak bij was, kon hij de woorden op het bord lezen. Met zwarte teerletters stond er: KEEP OUT en iemand had geprobeerd daaronder iets te schetsen wat op een doodskop leek.

Een enkele meters brede en misschien tien meter diepe inham, uitgegraven in de heuvel, liep uit op een dubbele poort, van dikke ruwe planken en balken vervaardigd.

Daar achter lag, naar de Nachthavik vermoedde, de in de heuvel aangebrachte ruimte waarin de benodigde springstoffen en andere gevaarlijke materialen waren opgeslagen geweest, toen de mijn nog in werking was.

Hij liep de zacht glooiende helling af tot hij de deuren bereikte.

Ze zaten stevig verankerd in een lijst van dikke stammen en waren aan de buitenzijde afgesloten door een drietal dikke balken die dwars over de beide deuren, in stevige ijzeren haken waren gelegd. Sloten waren er niet en de Nachthavik gromde tevreden. In elk geval zou hij zekerheid kunnen verschaffen over de vraag of Rusty zich daar binnen bevond.

Haastig tilde hij de balken uit de haken en zette ze opzij.

De deuren gingen zonder moeite open toen hij aan de haken trok.

Voorzichtigheidshalve sleepte hij de balken naar binnen voor hij de deuren weer dichttrok.

Het was er aardedonker en voor hij een stap verder zette, streek hij een lucifer aan.

Het vlammetje toonde hem een vrij grote ruimte die leeg was, met een planken zoldering die door een aantal stutpalen op haar plaats werd gehouden. Tegen een van de palen hing een olielamp aan een spijker en toen hij de lamp bekeek ontdekte hij dat ze nog volop olie bevatte.

Met een nieuwe lucifer stak hij de lamp aan en terwijl het licht langzaam sterker werd, keek hij rond.

Dit was in elk geval een plaats die nog niet zo lang geleden door mensen bezocht was, stelde hij vast. Op de zanderige vloer waren sporen van laarzen duidelijk zichtbaar en er lagen eindjes sigaret en afgebrande lucifers.

Aan weerskanten zat in de zijwand een deur van ruw hout, primitief in elkaar gesmeten, waarop met zwarte letters „Don't smoke!” te lezen stond.

De Nachthavik nam de lamp van de spijker en terwijl het licht de ruimte met bewegende schaduwen vulde, liep hij tussen de stutpalen door naar de deur rechts en duwde die open.

De ruimte daarachter was klein maar hij vond er waarvoor hij gekomen was...!

In een hoek, op een smerig veldbed, lag Rusty en hij scheen diep in slaap te zijn.

Hij snurkte zachtjes. Zijn voeten waren met een stevige ketting, die met een hangslot was afgesloten, bij elkaar gebonden. Zijn handen waren vrij en binnen zijn bereik lag, op een grote platte steen, een homp brood terwijl daarnaast een stenen kruik stond, die vermoedelijk water bevatte.

De Nachthavik keek glimlachend en met een diep gevoel van opluchting op de oude goudgraver neer, die daar, ondanks de moeilijke situatie waarin hij zich bevond, rustig als een kind lag te slapen.

Hij boog zich voorover en schudde hem zachtjes. Na een herhaalde poging schoot Rusty plotseling wakker en kwam half overeind.

„Wel, jullie vuile, smerige coyotes,” barstte hij los. „’n Oude man...”

Toen werden zijn ogen groot en volkomen ontnuchterd, zei hij: „Hello, Steve...”

Plotseling kon hij niet verder. Hij wendde zijn hoofd af en streek met zijn kleine, bruine, pezige hand over zijn gezicht.

„Ik heb op je liggen wachten, Steve,” zei hij toen. „Wel, hier ben ik dan, Rusty!” antwoordde de Nachthavik. „Ik zou er eerder zijn geweest, als je me vanmorgen verteld had, dat je van hotel wilde veranderen.” Het klonk luchtig maar Rusty hoorde het zachte verwijt.

„Dat heb ik verdiend,” mompelde hij. „I’m sorry, Steve! Dank je dat je gekomen bent!”

De Nachthavik ging half op het veldbed zitten en sloeg zijn arm om de magere schouders van de oude man.

„Wat dacht je, oldtimer? Dat ik je in de steek zou laten?”

„Nee! Maar ik bezorg je wel ’n hoop last!” „Vergeet ’t maar! In elk geval heb je ’n spoor gevonden!”

„Yeah! ’t Zijn die kerels van de Sombrero all right en dit is hun schuilplaats!”

„Wie kregen je te pakken?”

„Ze waren met z’n drieën! Ik liep hun om zo te zeggen in de armen! Een ervan was die kerel, Rowdy... de andere ken ik niet en wie denk je dat de derde was?”

„Chandler?”

„Yeah! Da’s de leider van de bende, Steve!” „Misschien wel, ja,” knikte de Nachthavik.

Hij bekeek de kleine goudzoeker en grinnikte zachtjes.

„Ze hebben je stevig ingepakt!” stelde hij vast.

Rusty knikte somber.

„Yeah! Geen kans om daarvan los te komen,” en hij wees naar de ketting waarmee zijn voeten bij elkaar gebonden waren.

„Wie heeft de sleutel daarvan?”

„Chandler! Dat is de grootste schurk van het stel, Steve! Hij vertelde me dat ik hier niet meer levend weg zou komen. Ik weet te veel! Ik geloof dat ze op het punt staan een laatste grote slag te slaan en zich dan voorlopig ’n beetje rustig willen houden!”

Hij zweeg enkele ogenblikken en keek toen de Nachthavik vragend aan.

„Hebben ze de jongen ook te pakken gekregen?” De Nachthavik knikte.

„Ze hebben ’m knock out geslagen! Ik vond hem toen ik onderweg was naar hier! Hij heeft ’t er nog goed afgebracht hoewel ie niet in staat was om met me mee te rijden.”

„Dus hij is niet hier?” vroeg Rusty op verwonderde toon.

„Nee! Waarom vraag je dat?”

„Wel,” mompelde Rusty aarzelend, „ik kreeg de indruk dat ik niet de enige ben die hier zit!”

„Niet de enige...” herhaalde de Nachthavik en toen schoot hij plotseling overeind en greep de olielamp, die hij op de grond had gezet.

„Be right back!” zei hij heftig en snel verliet hij het kleine vertrek en haastte zich naar de deur aan de overzijde.

Hij duwde ze open en met de lantaarn voor zich uit stapte hij binnen.

Het was eenzelfde ruimte als waarin hij Rusty gevonden had en ook deze was bewoond.

Vanaf het veldbed in de hoek staarden een paar diepliggende ogen vanuit een mager ingevallen gezicht, hem aan.

Het was het gezicht van Roy Shannon... maar niet helemaal.

Deze man had een warrige, onverzorgde, grijze haardos, een snor en een grauwe stoppelbaard van enkele dagen.

De Nachthavik wist wie hij voor zich had!

Frank Shannon...!

HOOFDSTUK IX

De Nachthavik zet een val

De Nachthavik stond enkele ogenblikken roerloos in de deuropening, toen liep hij langzaam naar de man toe.

„Jij bent mister Shannon van de Sombrero ranch, vermoed ik?”

Hij stelde de vraag maar wist het antwoord.

„Je zegt ’t!” De stem van de rancher klonk schor en vermoeid maar er lag een blik van minachting in zijn ogen. „En wie ben jij? ’n Nieuwe? Ik heb jou hier nog niet eerder gezien!”

„Smith is de naam... en ik ben geen Sombrero-man, als je dat bedoelt. Sommigen kennen me als de Nighthawk en mensen die in moeilijkheden zijn, kunnen op mijn hulp rekenen!”

„De Nighthawk...” De oude rancher herhaalde aarzelend het woord. „Ik heb van je gehoord...” Zijn diepliggende ogen gleden over de donkere figuur naast zijn veldbed en bleven rusten op het harde, eerlijke, vertrouwenwekkende gezicht daarboven.

„Ik heb gebeden... al die weken dat ik hier ben,” mompelde hij, „en... en...”

Hij wendde plotseling zijn hoofd af en de Nachthavik legde een hand op zijn schouder.

„Soms bid je om ’n wonder, Shannon,” zei hij eenvoudig, „en het gekke is, dat het dan dikwijls nog gebeurt ook!”

De rancher knikte voor zich heen en plotseling plooide zijn mond zich tot een flauwe glimlach.

„Ik heb er altijd op vertrouwd,” zei hij. „Hoe ben je hier terecht gekomen?”

„Ze kregen ’n vriend van me te pakken! Hij is ook hier... in dezelfde omstandigheden als jij. Ik zal ’m gaan halen!”

Hij liep terug naar het vertrek waar Rusty zich bevond.

„Je had gelijk, Rusty! Jij bent niet de enige klant hier. Je zult verbaasd zijn te zien wie de andere logé is!”

Zonder moeite nam hij de kleine goudzoeker in zijn armen en bracht hem over naar de ruimte waar Shannon was ondergebracht.

„Good Heavens, Steve,” riep Rusty uit toen hij de man op het veldbed in het oog kreeg, „da’s Roy Shannon!... No, dat is ie niet!” verbeterde hij zich haastig. „Dat is...” hij keek de Nachthavik vragend aan toen deze hem op de rand van het veldbed neer zette, „dat is... dat moet... Frank Shannon zijn, als ik ’t goed zie!”

„You’re right, Rusty!” beaamde de Nachthavik met een grimmig gezicht. „Dit is de eigenaar van de Sombrero ranch!”

Hij keerde zich naar Shannon die met een nieuwsgierig gezicht de kleine goudzoeker bekeek.

„Dit is mijn vriend, Rusty Bowers!” stelde hij voor.

De rancher glimlachte.

„Maar als dit mister Shannon is van de Sombrero... Steve...?” Rusty kon er nog steeds niet over uit. „Dan... dan... hoe lang ben je al hier, mister Shannon?”

„Zes weken... misschien zeven... ik weet ’t niet. Ik heb ’t niet meer kunnen bijhouden!” mompelde Shannon.

„Wie heeft je hier naar toe gebracht?”

„Chandler, m’n voorman!” De rancher spuwde de woorden bijna uit. „Met nog ’n paar kerels die hij pas in dienst genomen had. Ik vertrouwde hem en liet de zaken voor een groot deel aan hem over! Hij blijkt ’n schurk te zijn!”

„Wat had-ie ermee voor?”

„I don’t know! Weet jij ’t?”

„Ik begin er ’n vaag idee van te krijgen,” bromde de Nachthavik met een strak gezicht. „Als ik ’t wel heb, is ’t een heel smerig zaakje!”

„Je bent hier precies op tijd gekomen, mister Smith,” verklaarde Frank Shannon. „Ik heb hier de langste tijd gezeten! Chandler vertelde me gisteren dat ik morgennacht aan het eind van de reis zou zijn!” „Hoe bedoel je?” vroeg de Nachthavik kortaf. Shannon streek met een vermoeid gebaar zijn hand over zijn gezicht.

„Volgens Chandler zal de Sunset Bank morgennacht beroofd worden... er schijnt op dat ogenblik blijkbaar heel wat geld aanwezig te zijn. Ik zal daar bij zijn en ik zal bij die onderneming het loodje leggen! Hoe weet ik niet! Ik kan me niet voorstellen dat ze me daar naar toe zullen brengen want dan zal ik alarm slaan, ook al kost ’t me m’n leven! Chandler liet er zich niet over uit maar hij had er wel machtig veel plezier over... de schurk!”

De Nachthavik knikte peinzend.

„Ik vermoed dat ik nu weet hoe ze dat spelletje zullen spelen!” zei hij. „En ik zal proberen om er ’n stokje voor te steken!” voegde hij er met een grimmig lachje aan toe.

„Wat gaat er nu met ons gebeuren?” informeerde Rusty met een blik naar de keten waarmee hij gebonden was.

De Nachthavik keek van de een naar de ander en hij glimlachte verontschuldigend.

„Ik ben bang dat ik jullie hier nog ’n dagje zal moeten laten zitten,” zei hij. „We moeten die schurken in de waan laten dat er niets van hun plannen bekend is. Dat is de enige manier om hen in de kraag te grijpen!”

„En als er iets onverwachts tussen komt!” vroeg Rusty. „Je kunt nooit weten!”

„Daar zal ik rekening mee houden, Rusty,” verzekerde de Nachthavik. „Je zult hier morgen niet alleen zijn! Er zal hulp in de buurt zijn!”

„Wat mij betreft, ik hou ’t nog wel ’n dagje uit,” mompelde Frank Shannon, „’n Dag meer of minder komt er voor mij niet op aan!”

Hij strekte zijn handen uit en de Nachthavik greep ze.

„Thanks, mister Smith! Ik weet niet hoe ik ’t je ooit zal kunnen vergelden!”

De Nachthavik lachte opgewekt.

„Zeg dat niet te vlug,” zei hij. „Je krijgt misschien je kans nog!”

Hij bracht Rusty weer terug naar zijn eigen vertrek.

„Wel, oldtimer, see you tomorrow,” glimlachte hij. „Steve... zou je er bezwaar tegen hebben om één van je...”

Hij wees naar de pistolen van de Nachthavik. „Wel, als dat je ’n geruststellend gevoel geeft, Rusty, waarom niet!”

Hij trok een van zijn zesschieters uit de holster en overhandigde het wapen aan Rusty. Die liet de cilinder ronddraaien, gromde tevreden en schoof het wapen onder de strozak.

„Laat ze nu maar opkomen,” mompelde hij...

Het was al lang na middernacht toen de Nachthavik en Jimmy Stevens, na hun paarden in de stalhouderij te hebben ondergebracht, het Big Wolf Hotel binnenstapten. De rustperiode had de jonge cowboy goed gedaan en afgezien van een gebons in zijn hoofd, alsof er een smederij in gevestigd was, zag het er toch naar uit dat de ontmoeting met de pistoolkolf voor Jimmy geen ernstige gevolgen had opgeleverd.

Charley Fields bleek nog op te zijn.

„Kon de slaap niet pakken, mister Smith,” verzekerde hij. „Waar is de kleine man?”

„Die heeft voor vannacht ’n ander onderdak gevonden, Charley,” grinnikte de Nachthavik. „Je moet soms het kwade met het goeie nemen!”

„Niks... eh... ernstigs?” informeerde Charley met een bezorgd gezicht.

„Mag geen naam hebben,” antwoordde de Nachthavik. „Maar we moeten wel ’ns even naar het rode hoofd van deze jongeman kijken. Daar moet wel iets aan gedaan worden.”

„Je bent zeker tegen ’n... eh... deur aangelopen,” veronderstelde Charley met een grimas terwijl hij Jimmy’s achterhoofd bekeek. „Dat is ’n plaats waar ’n pleister op zijn plaats is,” grinnikte hij terwijl hij achter de tapkast een verbanddoos te voorschijn haalde.

„Zo! Ziet er mooi uit!” verzekerde hij een ogenblik later. „Je hebt natuurlijk behoorlijk wat koppijn, mist’r Stevens. Daar weet Charley ook al raad op!” Hij begon achter de tapkast enkele drankjes te mengen en bood Jimmy een glas vol aan.

„Drink dit maar ’ns op,” nodigde hij uit. „In één teug. Da’s voorschrift!”

Jimmy gooide het glas achterover en hij had plotseling een gevoel alsof zijn hoofd uit elkaar zou barsten.

„Wat is ’t?” vroeg hij een ogenblik later hijgend. „Dat,” verzekerde Charley, „mag ik niet vertellen. Gewoonlijk geven ze het alleen maar aan paarden maar in dit bijzondere geval...”

Hij knipoogde tegen de Nachthavik.

„Ga nou maar slapen, mister Stevens,” zei hij, „en morgen voel je je weer zo goed als nieuw! Neem dat van mij aan!”

„En dat zal nodig zijn, son,” bromde de Nachthavik die vol belangstelling had toegekeken. „Er staat nog ’t een en ander op het programma.”

Onderweg had hij Jimmy verslag gedaan van zijn bevindingen bij de Big Wolf Mine en met hem afgesproken dat hij de volgende dag in de buurt aanwezig zou zijn om een oogje in het zeil te houden. Om op onverwachte gebeurtenissen voorbereid te zijn.

„Wel, dan kruipen we nu maar onder de wol, Charley,” gaf de Nachthavik te kennen, „’t Zou morgen wel weer ’ns ’n drukke dag kunnen worden.” „Ik geloof dat ’t al begint te werken,” verzekerde Jimmy. „M’n hoofd voelt ’n heel stuk beter. Bedankt Charley, je bent ’n levensredder!”

„Service van de zaak!” antwoordde Charley...

*     *     *

Sheriff Meadows kwam overeind van achter zijn bureau toen de Nachthavik de andere morgen zijn kantoor kwam binnenstappen.

„Je bent er al vroeg bij,” bromde hij terwijl hij naar een stoel wees.

„Jij weet wat goud in de mond heeft?” vroeg de Nachthavik grijnzend terwijl hij een sigaret begon te rollen.

„Yeah! De morgenstond... maar niet hier in Sunset!” bromde Meadows. „Je hebt zeker nieuws?” „Plenty! Je moet maar ’ns goed luisteren!” antwoordde de Nachthavik met een ernstig gezicht.

Hij gaf een uitvoerig relaas van zijn activiteiten van de vorige dag, zijn bezoek aan het leegstaande huis naast de saloon, de ontdekking die hij daar gedaan had en van zijn tocht naar de Big Wolf Mine en het gesprek met Frank Shannon.

Meadows luisterde aandachtig toe, zijn ogen strak op de Nachthavik gericht, nu en dan trekkend aan de lange dunne sigaar die hij had opgestoken.

„Geloof jij dat Frank Shannon je de waarheid verteld heeft?” vroeg hij toen de Nachthavik zijn verhaal had gedaan.

„Jij niet?” vroeg de Nachthavik verbaasd.

Hij had het verslag gegeven zonder er zijn eigen conclusies aan vast te knopen.

„Wel, als Frank Shannon daar al ’n week of zes, zeven heeft vastgezeten, begrijp ik niet hoe ’t mogelijk is dat ik hem een week of drie terug op de trein heb zien stappen. En dat heb ik met eigen ogen gezien, Smith! Die kerel die jij gisteren dat huis zag verlaten, moet trouwens ook Frank Shannon geweest zijn!” „Wel, ik ben bang dat je de zaak nog niet door hebt, Dean,” mompelde de Nachthavik. „Ik had zelf ook even tijd nodig om het spel te doorzien! De man die jij op de trein zag stappen en de kerel die ik gisteren zag, waren niet Frank Shannon!”

„Niet Frank Shannon...” herhaalde Meadows automatisch en toen begreep hij het plotseling.

Hij sprong half overeind, drukte zijn sigaar in de asbak in gruzelementen en keek de Nachthavik met samengeknepen ogen aan.

Hij ademde zwaar uit en knikte langzaam.

„Roy Shannon... die moet ’t geweest zijn!” bromde hij overtuigd.

„That’s right,” verklaarde de Nachthavik. „Roy Shannon, Vic Chandler en het stel „gunslingers” dat ze in dienst hebben, vormen samen de bende rovers die hier in de omgeving opereren, Dean. En Roy Shannon is de leider... op de achtergrond!”

„Die z’n eigen broer uit de weg zal laten ruimen om zich van diens ranch meester te maken!” vulde Meadows aan op verachtelijke toon. „De smerigste schurkenstreek die ik ooit heb meegemaakt, Smith!” „Ze zal niet gelukken, Dean! Wij zullen er ’n stokje voor steken!”

„We sure will!” bromde Meadows. „Ik zal beginnen met Roy Shannon hier achter neer te zetten. Die bankoverval zal in elk geval niet doorgaan!”

Hij stond met een ruk op en trok zijn patroongordel omhoog.

De Nachthavik wuifde hem terug naar zijn stoel. „Sit down, Dean! Je vergist je. Die overval op de Bank moet vannacht plaats vinden!”

De sheriff keek hem verbijsterd aan.

„Have you gone crazy?” vroeg hij.

„Niet dat ik weet! Maar luister ’ns goed! Wat voor bewijs heb je tegen Roy Shannon? Geen enkel! Hij zal je uitlachen als je probeert hem te arresteren! Vic Chandler? Dan moet je afgaan op het woord van Frank Shannon en Chandler zal alles ontkennen! En hetzelfde geldt voor de rest van die kerels! Je hebt geen schijn van bewijs! Die overval moet doorgaan, dan kunnen we ze op heterdaad betrappen!”

„Maar als er iets mis gaat? Dan zijn de centen verdwenen!”

„Niet als de Bank wil meewerken! Wie is de eigenaar?”

„Gene West! ’n Goeie vriend van me!” „Prachtig! Dan moeten we maar ’ns met mister West praten! Zo onopvallend mogelijk!”

„Wat heb je voor ’n plan?”

„Dat zal ik je uitleggen, Dean,” bromde de Nachthavik. „Luister maar ’ns goed...”

Sheriff Meadows luisterde opnieuw bijzonder aandachtig terwijl de Nachthavik zijn plannen ontvouwde en naarmate hij vorderde, werd de waardering op het gezicht van de sheriff steeds groter.

„Dat heb je aardig uitgedokterd, Smith,” knikte hij toen de Nachthavik was uitgesproken. „Op die manier moet ’t lukken en dan krijgen we ook Roy Shannon in handen.”

„Het is de enige manier, Dean,” verzekerde de Nachthavik fel. „Shannon laat anderen de kastanjes uit het vuur halen en hij blijft op de achtergrond. Neem van mij aan dat hij vannacht voor ’n goed alibi zal zorgen! Maar volgens mijn plan krijgen we ’m toch te pakken!”

„All right, ik zal met Gene West praten en de zaak met hem zien te regelen!”

„Doe dat en laat me nog even weten hoe ’t afgelopen is! En zorg ervoor dat iedereen zijn mond dicht houdt. Als er iets van uitlekt, loopt de hele zaak mis!”

„Er zal niets mis lopen,” beloofde de sheriff...

In de namiddag kwam de sheriff het Big Wolf Hotel binnen terwijl de Nachthavik met Charley Fields aan een tafeltje zat te praten.

Hij zette zich bij hen neer en dat was voor de hotelhouder het sein om op te staan.

„Breng me maar ’n glas bier, Charley.”

Charley liep naar de tapkast en de sheriff boog zich naar de Nachthavik over.

„’t Is geregeld, Smith!” bromde hij opgewekt. „West was er onmiddellijk voor te vinden. Schrok zich ’n aap toen ik ’m vertelde wat ’m te wachten stond. Er is vandaag met de trein zowat honderdduizend dollar meegekomen.”

De Nachthavik floot zachtjes tussen zijn tanden. „Ze zijn goed op de hoogte geweest!”

„Roy Shannon wist ervan!”

„En staan de zakken netjes dichtgebonden en verzegeld in de safe?”

Meadows knipoogde.

„Zo voor ’t grijpen,” verzekerde hij.

Hij grijnsde tegen Charley die hem een glas bier bracht.

„Kom erbij zitten, Charley,” nodigde hij uit. „Jij bent ’n man die altijd nog wel ’n goed verhaal kan verzinnen!”

De hotelhouder grijnsde breed.

„Ik weet niet of ik die geschiedenis met mijn grootvader al ’ns verteld heb,” begon hij...

HOOFDSTUK X

De val slaat dicht

Het was tegen elven die avond, dat de Nachthavik de klapdeuren van Roy Shannons saloon open duwde en de gelagkamer binnen stapte.

Hij bleef staan, een flauwe grijns op zijn gezicht, terwijl zijn grijze ogen de aanwezigen opnamen.

Het was er vrij druk en bij de tapkast ontdekte hij een drietal gunmen van de Sombrero ranch... Fleming, Silver en de Mexicaan, Joe Tortillo. Ze leunden wat landerig tegen de toog, een glas bier in de hand en de Nachthavik concludeerde dat ze de tijd stonden af te wachten om in actie te komen. Hij twijfelde er niet aan of dit drietal was aangewezen om de bankoverval te plegen, waarbij Tortillo de man zou zijn die de safe moest openen. Hij was de expert!

Enkele meters van hen vandaan stond Roy Shannon, in gesprek met een bezoeker. De saloonhouder droeg een donker rijkostuum en laarzen en de Nachthavik begreep de reden. Shannon had vannacht nog een rit voor de boeg!

Shannon kreeg hem in het oog toen hij naar de tapkast slenterde en hij brak het gesprek met de bezoeker af en kwam naar hem toe.

„Hello, Smith,” glimlachte hij, „ik ben blij wat je me de klandizie nog geeft!”

„Waarom zou ik niet?” vroeg de Nachthavik verwonderd.

Shannon maakte een wuivend gebaar.

„Doet er niet toe!” zei hij. „Mag ik je wat aanbieden?”

„Op die manier heb je niet veel aan mijn klandizie,” grijnsde de Nachthavik. „Wel, ’n kop koffie... zwart als je ’t goed vindt!”

Hij had Shannon door. Zijn hele vriendelijke optreden was bedoeld om zand in de ogen te strooien. Niemand zou die vriendelijke mister Shannon van een schurkenstreek mogen verdenken.

„Zo maar alleen?” informeerde Shannon.

De Nachthavik grijnsde.

„Yeah. Mijn vriend Stevens schijnt gisteren met iemand ongenoegen te hebben gehad maar hij kan er niet veel van navertellen... misschien voelt ie er ook niet veel voor en de andere is gisterenmorgen boos weggereden. Was ’t niet eens met mijn beslissing om Tortillo ongemoeid te laten!”

„Dat was ’n heel verstandige beslissing, Smith,” verzekerde Shannon en de Nachthavik meende een zekere voldoening in de fletse ogen te bespeuren.

„Dat geloof ik ook,” knikte de Nachthavik. „Het maakt mij niet veel uit of ’t geld van Tortillo terug komt of van jou!”

De Mexicaan die vlak bij hen stond en het gesprek blijkbaar gevolgd had, wendde zich naar de Nachthavik.

„You think, señor, dat ik geld van jullie gestolen heb?” vroeg hij.

„Ik denk ’t niet, Tortillo, ik weet ’t!” antwoordde de Nachthavik kort.

De zware mond van de Mexicaan plooide zich, tot een wat ietwat spottende grijns.

„Dan helpt ’t ook niet als ik ’t ontken?”

„Geen zier!” verzekerde de Nachthavik. „Ik zou je niet geloven! Niet met dat gezicht!”

„Wat mankeert er aan mijn gezicht, señor?” „Alles!”

„Dat is ’n belediging!” bromde Tortillo.

„Zo is ’t ook bedoeld!”

De donkere ogen van de Mexicaan vernauwden zich en de Nachthavik zag zijn hand langzaam afzakken naar zijn pistool.

Hij schudde minachtend het hoofd.

„Je zou geen schijn van kans hebben, Tortillo! Nog in geen honderd jaar!”

„Da’s genoeg, Joe!” kwam Roy Shannon tussen beide en de Mexicaan haalde diep adem en wendde zich weer naar zijn twee makkers.

„Er was geen reden om Tortillo te beledigen. Smith,” mompelde Shannon verwijtend.

„Ik heb niet naar 'm gevraagd!” bromde de Nachthavik.

Hij zag sheriff Meadows binnen komen en glimlachte.

„Wat rustiger dan eergisteravond, sheriff,” merkte hij op.

„’t Hoeft niet elke avond feest te zijn,” bromde Meadows. „Ja, geef me maar ’n glas bier!”

De stem van Ben Fleming was luid genoeg om door alle drie gehoord te worden.

„Wat zouden jullie ervan zeggen als we ’ns naar de ranch terug reden, fellows? Ik heb slaap als ’n hond!”

Het voorstel vond bij zijn makkers bijval. Fleming smeet een muntstuk op de tapkast en ze slenterden de gelagkamer uit.

Roy Shannon keek op zijn horloge.

„Half twaalf,” merkte hij op. „’t Is mijn tijd ook! Ik heb nog anderhalf uur werk voor de boeg! Good night, gentlemen. Neem nog ’n glas van de zaak!”

De Nachthavik geeuwde.

„Niet voor mij,” zei hij. „Ik denk dat ik ook ’t bed maar ’ns op ga zoeken!”

Ze keken Roy Shannon na terwijl hij de trap opliep en in zijn werkkamer verdween.

De Nachthavik knipoogde tegen de sheriff en dronk zijn koffiekop leeg.

„Is alles geregeld, Dean?”

„Alles! Er zijn twee man bij de paarden... een staat buiten om de Bank in 't oog te houden. We zullen met z’n vijven rijden. Dat moet genoeg zijn!”

„Meer dan genoeg!” verzekerde de Nachthavik.

„Zullen we dan ook maar opstappen?” stelde de sheriff voor.

Samen wandelden ze naar buiten in de richting van de Sunset Bank.

In de straat was op dit late uur alles rustig. Er liepen nog wat voetgangers, die van de saloons op weg waren naar huis maar voor het overige lag de donkere straat er stil en vreedzaam bij.

„Hier zullen we wachten, Smith,” bromde de sheriff toen ze een smalle donkere poort tussen twee huizen bereikten. „Ik neem aan dat een van de drie kerels op de uitkijk zal staan en we kunnen beter niet het risico nemen dat hij ons ziet. Laten we hier de loop van de dingen maar afwachten. Ik ben benieuwd hoe ze ’t zullen spelen!”

Een man kwam uit het duister aanslenteren en voegde zich bij hen.

„Dit is Ches Morris, Smith,” stelde de sheriff voor.

„Hij rijdt met ons. Hoe staan de zaken, Ches?”

„Een van hen... ik meen Lee Silver... staat bij de Bank op de uitkijk!” antwoordde Ches. „In die donkere nis bij de store van Walt Long. De twee anderen zijn het gangetje naast het huis van Bender ingeglipt. Ze zullen aan de achterkant de Bank zien binnen te komen, vermoed ik!”

„Zal ’t veel tijd vergen?” vroeg de Nachthavik. Morris lachte.

„Nee, we hebben ’t zo gemakkelijk mogelijk voor hen gemaakt! Zo dat 't geen argwaan kan wekken! Als ze in mijn la kijken, kunnen ze zelfs de combinatie van de safe vinden!”

„Ches hier is de boekhouder van de Bank,” legde de sheriff uit.

„Dan zal ’t niet lang duren!”

Het duurde nauwelijks vijf minuten...

Toen daverde de luide knal van een pistoolschot door de stille straat en een stem schreeuwde: „De Bank is beroofd!! ’n Overval op de Bank!!”

Tegelijk was de straat gevuld met het dreunende geluid van paardenhoeven toen een drietal ruiters in galop kwam aanrijden.

Opnieuw klonken er pistoolschoten toen de ruiters in snelle vaart voorbij reden en een wolk van stof deden opstuiven.

De Nachthavik was bij het eerste tumult uit zijn schuilplaats te voorschijn gekomen en hij stond bijna op de weg toen het drietal hem passeerde.

De voorste ruiter was blootshoofd en hij herkende hem onmiddellijk!

Frank Shannon... althans daar leek hij op!

De beide andere ruiters hadden hun halsdoeken voor hun gezichten maar de Nachthavik twijfelde er niet aan of het waren Fleming en Tortillo!

„Frank Shannon!! ’t Is Frank Shannon! Hij heeft de Bank beroofd! Ik heb hem duidelijk herkend!” Iemand schreeuwde het luidkeels en het werd onmiddellijk door anderen overgenomen.

De sheriff dook naast hem op.

„Come on, Smith, let’s get going.” zei hij ongeduldig. „Dit bedrijf is achter de rug. In het laatste gaan wij mee spelen!”

„Er is niet zo’n haast bij, sheriff,” mompelde de Nachthavik. „Roy Shannon moet eerst nog naar zijn zaak terug om zich te laten zien en zo z’n alibi vast te leggen. Daarna zal ie pas naar de mijn rijden. En zonder hem zal daar niks gebeuren. De twee anderen zullen wel op hem wachten!”

„Ik wil er toch maar graag zijn!” bromde Meadows. „Je kunt nooit weten wat er gebeurt!”

„Oké! Waar heb je de paarden staan?”

„Geen honderd meter hier vandaan!”

Enkele minuten later reden de vijf ruiters door de donkere nacht in de richting van de Big Wolf Mine...

Halverwege de toegangsweg naar de mijn gaf de Nachthavik het sein om de paarden in te houden.

„Laten we van hier af stapvoets verder gaan, sheriff,” stelde hij voor. „We moeten voorkomen dat ze ons daar ginds horen, voor zover er al iemand mocht zijn! Ik heb Chandler tot nu toe gemist, see!” „Jij zegt ’t maar,” bromde Meadows. „Wij volgen wel!”

Ze reden stapvoets verder tot ze het open terrein voor de mijn bereikten.

„Hier nemen we de paarden aan de teugel en lopen langs de begroeiing tot we in de beschutting van de gebouwen zijn!” beval de Nachthavik.

Als donkere schimmen, nauwelijks zichtbaar tegen de bosrand, liepen ze verder.

Bij een kleine inham hield de Nachthavik halt. „Hier laten we de paarden achter,” besliste hij. „Een man moet er bij blijven!”

„Ik blijf wel,” bromde een van de mannen.

„Good. Deze kant op!”

Terwijl ze achter een van de blokhutten doorliepen, klonk plotseling een fluisterstem: „Steve!”

Jimmy dook uit het donker op.

„Ik was op de uitkijk naar jullie,” legde hij uit. „Chandler is er al! Hij is eerst binnen geweest, toen weer buiten... Hij zit blijkbaar op de anderen te wachten en is nogal ongeduldig!”

„Laten wij hier dan maar wachten!”

Zwijgend stonden ze bij elkaar in de schaduw van een van de hutten terwijl de tijd verstreek...

Toen hoorden ze het zachte hoefgestamp dat snel luider werd en de Nachthavik liep haastig naar de zijkant van de blokhut vanwaar hij een uitzicht had op het terrein voor de mijn.

„Daar komen ze, Smith,” fluisterde Meadows die zich bij hem had gevoegd en de Nachthavik knikte tevreden, zijn ogen gericht op de drie ruiters die kwamen aandraven.

In het zwakke licht van de sterrenhemel kon hij ze niet herkennen, maar hij had geen enkele twijfel. Alles verliep volgens plan.

Het geluid van de hoefslagen viel plotseling weg en ze hoorden stemmen toen Vic Chandler het drietal begroette.

„Come on!” beval de Nachthavik. „En zonder geluid!”

Vier paarden stonden aangebonden aan de paal, aan het begin van de smalle inham die naar de daar achter gelegen ruimte voerde. Ze bewogen zich onrustig toen de vijf mannen geruisloos voorbij gingen.

Een van de deuren stond op een kier. Een smalle lichtstreep viel naar buiten.

De Nachthavik stak zwijgend de hand op, toen ze de deuren bereikt hadden. Ze hoorden de stem van Roy Shannon die op spottende toon zei: „Wat heb ik nou gehoord, Frank! Jij bent vanavond betrokken geweest bij de beroving van de Sunset Bank! Je hoeft ’t niet te ontkennen! Verschillende mensen hebben je daar gezien! In de saloon werd er druk over gepraat!” De stem van de rancher was zwak maar duidelijk verstaanbaar: „Je bent ’n schurk, Roy! Jij hebt nooit gedeugd! Maar dat plan van jou loopt mis! Denk niet dat je daar mee weg komt!”

„Ik geloof het stellig, Frank! Ik denk niet dat jij er iets aan zult kunnen veranderen! You see, ik hoorde vertellen dat bij de achtervolging van die bankrovers, een van hen werd aangeschoten! Ik ben bang dat jij dat zult zijn, Frank, en dat je ’t niet zult overleven!” Hij lachte... een hoog, onaangenaam lachje waarin al de haat die hij blijkbaar jegens zijn broer koesterde, tot uiting kwam.

„Je hoeft je geen zorgen te maken over de ranch, Frank,” ging de spottende stem verder. „Die neem ik wel over! Tenslotte ben ik je erfgenaam! Ik zal hem goed beheren, daar kun je van op aan! Je zei wel dat ik voor ’n ranch niet deugde maar dat was een vergissing van je, Frank. Dat zal ik je bewijzen!” Hij lachte opnieuw. „Jammer dat je ’t niet mee kunt maken... heel jammer maar daar is niets aan te doen! Een mens kan niet alles hebben!...”

Hij werd onderbroken door de norse stem van Vic Chandler, die ongeduldig opmerkte: „Laten we ’t verhaal wat inkorten, Roy, en zien dat we hier weg komen! Je weet nooit of de sheriff met ’n posse misschien deze kant uitkomt! We zetten je broer op de cayuse van die kerel daar... ’t staat hier achter in een van de hutten... en in de buurt van Sunset rekenen we wel met ’m af. Als ze ’m morgen vinden, is er voor ons geen vuiltje meer aan de lucht!”

„En wat doen we dan met hem?” kwam de stem van Tortillo. „Hij weet te veel!”

„Yeah! Die kunnen we ook niet meer gebruiken! Jij mag ’m hebben, Joe! We laten ’m aan jou over! Als je maar zorgt, dat ie voorlopig niet gevonden wordt!” „Daar zal ik voor zorgen, señor Chandler,” verzekerde de Mexicaan.

„Je hebt een ding over het hoofd gezien, Chandler! Dit...” De stem van Rusty klonk lijzig maar er zat een klank van triomf in. „Hier zitten zes kogels te wachten... genoeg voor jullie allemaal! Steek ze maar omhoog...! Jij daar... blijf van je pistool vandaan!”

De stem van Rusty rees tot een schreeuw en de zware Colt brulde...

Er klonk een luide vloek en met een ruk trok de Nachthavik de deur open, zijn pistool in de vuist.

Rusty stond in een hoek van de lage ruimte... een rookpluim kringelde omhoog uit de loop van de Colt! Ben Fleming leunde tegen een van de stutpalen, zijn gezicht verwrongen van pijn terwijl zijn linkerhand zijn rechter bovenarm omklemde.

Roy Shannon, Chandler, Lee Silver en de Mexicaan stonden met hun rug naar de deur, hun ogen op Rusty gericht... Frank Shannon stond enkele meters van hen vandaan, een gebogen, verwaarloosde figuur, maar zijn ogen lichtten op toen hij de Nachthavik in de deuropening zag.

„Get ’m, Joe,” schreeuwde Chandler woest. „Gebruik je mes!”

„Stick ’m up, all of you!” snauwde de Nachthavik. Chandler keerde zich met een ruk om. Zijn gezicht was een masker van woede.

„You again!” schreeuwde hij en zonder op het dreigend gerichte pistool te letten, wierp hij zich opzij en klauwde naar zijn eigen wapen.

Eer hij het te voorschijn had, stond Rusty achter hem en zijn Colt dreunde neer op het hoofd van Chandler.

„Da’s voor jou, stuk schuim!” donderde de kleine goudzoeker.

Roy Shannon had zich nauwelijks bewogen maar toen hij zich omkeerde, zat er een glimlach op zijn gezicht.

„Daar heb je ze, sheriff,” zei hij. „De bankrovers! Met m’n broer aan het hoofd, ’t Is erg dat ik ’t moet zeggen!”

Sheriff Meadows haalde diep adem, deed toen plotseling een stap naar voren en een keiharde vuist beukte neer op de kin van Shannon.

De saloonhouder vloog achteruit tegen een van de stutpalen en zakte langzaam op de grond. Hij bracht een bevende hand naar zijn kin en keek de sheriff verontwaardigd aan.

„Dat had je niet moeten doen, sheriff,” zei hij op verwijtende toon. „Ik probeerde alleen maar te helpen!”

„We hebben staan luisteren!” bromde Meadows woest. „We weten alles van jou, smerige schurk!”

Roy Shannon keek hem aan, alsof hij hem niet begreep.

„Ik moest ’t zo spelen, sheriff,” verzekerde hij terwijl hij langzaam overeind krabbelde. „Ik heb niks met die bankroof te maken! Ik was thuis en dat kan ik bewijzen!”

„Oh, shut up,” bromde de Nachthavik op verachtelijke toon., Ik was hier gisteren al! En ik ben op de hoogte van die verbinding tussen jouw werkkamer en het huis ernaast! Je hebt geen alibi, Shannon, als je dat soms denkt! Je bent maar ’n armzalige figuur! Zelfs als ’t er om gaat ’n bank te beroven!”

Hij lachte smalend.

„You, Tortillo...”

„Si, señor,” mompelde de Mexicaan, terwijl hij zijn lippen zenuwachtig likte.

De Nachthavik wees naar een van de postzakken die bij de overval waren meegenomen.

„Jij hebt ’n mes. Snij die zak daar open!”

Tortillo knikte en met een handige beweging reepte hij de zak in een haal van boven tot onder open.

„There’s your money... Shannon,” grijnsde de Nachthavik. Hij deed een stap naar de postzak, greep een handvol papier en smeet het Shannon in het gezicht. „Krantenpapier, Shannon, de dollars zaten op een veilige plaats!”

Roy Shannon’s magere gezicht zag grauw en in de fletse ogen was alle licht gedoofd.

„You win,” mompelde hij toonloos.

„Zo is ’t,” bromde Meadows. „Hand over your guns. We gaan samen terug naar Sunset! Ik berg je voorlopig op en de judge zal de rest wel doen! De eerste tien, vijftien jaren zul je geen behoefte aan geld hebben!”

Jimmy die een belangstellend toeschouwer was geweest, deed plotseling een stap naar voren.

„’n Ogenblik sheriff! Ik heb er ’n hekel aan om ook bij de verliezers te zijn!”

Hij liep op Tortillo toe.

„Je hebt vijf seconden om te vertellen waar mijn geld is!” zei hij fel. „Als ik ’t dan niet weet, zal ik je ’n pak slaag geven waar je je hele leven nog aan zult denken!”

De Mexicaan had geen seconde nodig.

Hij wees naar de saloonhouder. „Ik heb ’t hem gegeven, señor! Hij dwong me ertoe!”

Jimmy keerde zich met een ruk naar Shannon, maar de Nachthavik schoof tussen hen in.

„Mijn beurt, son,” zei hij, half spottend half ernstig. „Wij hebben de overeenkomst getroffen, you know! Jij was ’t er niet mee eens, als ik me goed herinner!”

Hij keek Shannon grijnslachend aan.

„Jij was garant voor die vijf duizend dollar! Dan is ’t nu tijd om over de brug te komen!”

Hij stak zijn hand uit.

„Hand them over!” zei hij kortaf.

Roy Shannon greep met bevende hand naar de binnenzak van zijn jas en diepte een portefeuille op.

„Ze zitten daarin,” zei hij toonloos.

„En daarmee is onze rekening vereffend,” stelde de Nachthavik vast.

„Nu mag jij die kerels hebben, Dean!”

„Graag,” bromde sheriff Meadows...

HOOFDSTUK XI

Besluit

Ze reden in het helle licht van de morgenzon in westelijke richting door het golvende heuvelland, drie ruiters met vijf paarden.

De Nachthavik en Rusty gingen in lichte draf voorop. Daar achter volgde Jimmy en hij voerde aan een lasso twee paarden met zich mee, prachtige dieren, goud glanzend in de zon, de lichte manen en staart zacht wuivend in de wind, terwijl ze met soepele sierlijke gang de ruiter volgden.

De Nachthavik wendde zich om in het zadel.

„Wel, Jimmy,” riep hij met goedmoedige spot, „je hebt ze nog altijd!”

„Wat dacht je,” riep Jimmy terug, zijn gezicht een brede grijns.

Hij voelde zich gelukkig met zijn nieuw verworven bezit. De paarden waren voor Dan bestemd, dat wel, maar het zouden toch ook zijn paarden blijven! Tenslotte had hij ze niet zonder moeite gekregen!

Gekregen!

Hij grinnikte zachtjes. Frank Shannon, terug op zijn eigen Sombrero ranch, had van geen betaling willen weten. Hij stond erop, dat Jimmy de beide uitgezochte dieren zou aanvaarden, als een klein bewijs van zijn dankbaarheid.

Jimmy had daar tegen alle mogelijke bezwaren gemaakt maar de rancher was op zijn stuk blijven staan. Ze waren niet te koop!

Tenslotte waren ze het eens geworden op een prijs van tien dollar per stuk!

Tien dollar!

Hij had bijna al het geld van de verkoop van het vee nog over en hij kwam bovendien met twee prachtige paarden thuis! Wat zou Dan er wel van zeggen! Hij zou hem vermoedelijk niet geloven!

Jimmy zette zijn paard aan tot hij de Nachthavik bereikt had.

„Ik weet waarachtig niet, Steve, hoe ik ’t Dan allemaal zal kunnen uitleggen! Hij zal denken dat ik ’m wat op zijn mouw aan het spelden ben!” grinnikte hij.

De Nachthavik keek hem van terzijde aan.

„Wel, son,” glimlachte hij, „je moet maar net beginnen als in de sprookjes... gewoon met het verhaal van drie mannen die uittrokken om twee paarden te kopen...! De rest volgt dan vanzelf!”...

Table of Contents

DE ROVERS VAN DE RIO BRAVO

HOOFDSTUK I

Uitnodiging voor de Nachthavik

HOOFDSTUK II

In de val gelopen

HOOFDSTUK III

Op weg naar de Sombrero ranch

HOOFDSTUK IV

Actie in Sunset

HOOFDSTUK V

Herrie in de Big Wolf

HOOFDSTUK VI

Actie rond de saloon

HOOFDSTUK VII

De Nachthavik doet een ontdekking

HOOFDSTUK VIII

De Nachthavik komt te hulp

HOOFDSTUK IX

De Nachthavik zet een val

HOOFDSTUK X

De val slaat dicht

HOOFDSTUK XI

Besluit