DE VIJF

gaan er vandoor

elfde druk

H.J.W. BECHT-AMSTERDAM

Oorspronkelijk verschenen bij Hodder & Stoughton Ltd., Londen onder de titel

FIVE RUN AWAY TOGETHER

Voor Nederland bewerkt door W. A. Fick-Lugten

Omslagontwerp en illustraties Jean Sidobre

© Enid Blyton

© voor Nederland:

H. J. W. Becht's Uitgeversmaatschappij B.V., Amsterdam

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever. No part of this book may be reproduced in any form by print, microfilm or any other means without written permission from the publisher.

ISBN 90 230,0230 x

De ‘Vijf’ gaan er vandoor” is het derde boek over de vier kinderen: Julian, Dick, George en Annie met hun hond Tim. Opnieuw beleven zij boeiende avonturen, ditmaal op hun eiland, dat Kirrin-eiland heet.

Alléén in huis achtergebleven, omdat hun tante ziek geworden en met hun oom vertrokken is, brengen zij verschrikkelijke dagen door met de vrouw, die belast is met het verzorgen der kinderen, en haar onaangenaam gezin. Ten einde raad besluiten zij samen naar Kirrin-eiland te vluchten. Zij roeien er dus heen en worden daar verwikkeld in een spannend avontuur! Zij ontdekken er andere mensen. Wat zijn dat voor lieden? Zijn het smokkelaars? Wat doen zij daar eigenlijk? Wat gebeurt er op het eiland...?

De kinderen besluiten het geheim te ontsluieren zonder de vreemden te laten merken, dat zij daar zijn. Heimelijk betrekken zij een goed verborgen grot in de rotsen en slaan opmerkzaam alles gade. Een schip zendt ‘s nachts seinen uit — in het duister weerklinkt een angstige gil — in de kerkers zit een gevangene! Wat zouden die lui toch aan het uitspoken zijn? Door met beleid en verstand te werk te gaan ontmaskeren de kinderen alles!

Dit is weer echt een boek van ENID BLYTON, vol spannende avonturen! Wat zullen de kinderen het ademloos uitlezen.

Eerste Hoofdstuk - ZOMERVAKANTIE

„George, kind, ga nu eindelijk eens rustig iets zitten doen," zei Georges moeder. „Aan één stuk door loop je in en uit met Tim en ik zou juist zo graag echt goed uitrusten."

„Neemt u mij niet kwalijk, Moeder," zei Georgina en greep Tim aan zijn halsband vast. „Maar ik voel me ook zo eenzaam zonder de anderen. Nu moet ik het al drie weken zonder hen stellen!"

Georgina was met haar nichtje Annie op kostschool en in de vakanties kwamen zij en Annies broers Julian en Dick bijna altijd bij elkaar logeren; dan hadden zij het verbazend gezellig samen. Nu waren er al bijna drie weken om van de grote vakantie. Annie, Dick en Julian waren met hun ouders op reis, maar Georgina's ouders hadden hun enig kind graag bij zich willen houden, zodat zij niet mee had gekund.

Nu zouden de volgende dag haar nichtje en de beide neefs tot het eind van de zomervakantie bij haar komen logeren in haar ouderwetse huis: Kirrin-Cottage.

„Het zal heerlijk zijn, hen hier te hebben," zei George — zoals zij altijd werd genoemd — tegen haar hond Tim. „Echt fijn! Denk je ook niet, Tim?"

„Woef!" stemde Timmy toe en gaf een lik over Georges blote knie. Zoals gewoonlijk droeg George, net als een jongen, shorts en een trui. Altijd had zij liever een jongen willen zijn; nooit wilde zij antwoord geven, als iemand haar Georgina noemde. Iedereen zei dus 'George' tegen haar. Tijdens de eerste vakantieweken had zij haar nichtje en de neefs erg gemist.

„Vroeger dacht ik altijd, dat ik het liefst alleen was," vervolgde George tegen Tim, die steeds elk woord leek te verstaan, dat zij zei. „Maar nu weet ik, dat het dwaas was. Het is veel en veel prettiger alles samen met anderen te doen en vriendjes te hebben."

Tim klopte instemmend met zijn staart op de grond. Ook hij vond het veel prettiger, als de andere kinderen er bij waren. Hij verlangde echt naar Julian, Dick en Annie!

George nam Tim mee naar het strand. Beschuttend hield zij haar hand boven haar ogen en tuurde naar de ingang van de baai. Middenin, als het ware op schildwacht, lag een klein, rotsachtig eiland, waarop zich de bouwvallen verhieven van een oud kasteel.

„Binnenkort komen we weer op je kijken, Kirrin-eiland," zei George zacht. „In deze vakantie heb ik nog niet gekund, omdat mijn boot opgekalefaterd wordt, maar die is gauw klaar en dan gaan we overal weer neuzen. O, Tim, weet jij nog, wat een avonturen wij verleden zomer op Kirrin-eiland hebben beleefd?"

Tim wist dat nog heel goed, want zelf was hij overal bij geweest. Hij was met de anderen naar de kerkers van het kasteel afgedaald, had meegeholpen om de schat op te sporen, die daar verborgen lag, en had een even opwindende tijd beleefd als de vier kinderen, op wie hij zo erg gesteld was. Hij blafte even.

„Je weet het nog wel, hè, Tim?" vroeg George en klopte hem liefkozend op zijn rug. „Wat zal het prettig zijn, er weer heen te gaan, zeg! Zullen we de ondergrondse kerkers weer ingaan? En, o, weet je nog wel, dat Dick die diepe put inging, om ons te verlossen?"

Het was al opwindend, zich die gebeurtenissen van het vorige jaar te 'herinneren. George begon daardoor nóg meer te verlangen, dat het maar gauw morgen was, want dan zouden de drie kornuiten komen.

„Ik wou maar, dat Moeder ons een week op het eiland liet kamperen," dacht George. „Het zou het allerleukste zijn, wat we konden doen. Een week op mijn eigen eiland gaan wonen!"

Het was Georges eiland. Eigenlijk behoorde het aan haar Moeder, maar twee of drie jaar geleden had die gezegd, dat George het mocht hebben en nu beschouwde zij het volkomen als haar eigendom. Zij had het gevoel, dat alle konijnen daarop van haar waren, alle wilde vogels, alle hagedissen — in één woord: alle levende wezens!

„Als de anderen hier zijn, zal ik hun voorstellen, er een week heen te gaan," dacht zij opgewonden. „Dan nemen wij eetwaar en drinken en zo meer mee en doen alles zelf. Het zal precies zijn, of we Robinson Crusoë spelen."

De volgende dag ging zij zelf met het hittenwagentje de anderen van de trein halen. Haar moeder had willen gaan, maar zei die morgen, dat zij zich niet lekker voelde. George maakte zich een beetje ongerust over haar. De laatste tijd had haar moeder dikwijls gezegd, dat zij zich ziek voelde. Misschien kwam het wel van de hitte? Het was de laatste tijd vreselijk warm geweest. Dag in, dag uit een strakblauwe lucht en aldoor felle zon. George was donkerbruin verbrand en in dat gebruinde gezicht waren haar ogen opvallend blauw.

Zij had het haar nog korter laten knippen dan gewoonlijk en nu kon men heus bijna niet zien, of zij een jongen of een meisje was.

De trein schoof dreunend het station binnen. Drie handen wuifden enthousiast uit een raampje en George schreeuwde verrukt: „Julian, Dick, Annie! Eindelijk zijn jullie er dan toch!"

Holderdebolder kwamen de drie kinderen de coupé uitspringen. Julian riep een kruier aan. „Onze bagage is in de goederenwagen. Dag, George! Hóe maak je het? Jongens! Wat ben jij groot geworden!"

Ze waren trouwens allemaal hard gegroeid. Allemaal een jaartje groter en ouder dan toen zij op Kirrin-eiland zulke sensationele avonturen hadden beleefd. Zelfs Annie, de jongste, leek nu niet meer zo'n klein meisje. Zij viel George om de hals en gooide haar haast van de been - toen ging zij op haar knieën naast Tim op de grond zitten, die uitgelaten was van blijdschap, dat hij zijn drie vriendjes weer zag. Het was een verbazende herrie. Allen schreeuwden tegelijk en Tim blafte aan één stuk door.

„Wij dachten, dat die trein er nooit kwam!"

„O, Tim, beste jongen, je bent nog net zo'n lieve, brave hond als vroeger!"

„Woef, woef, woef, woef!"

„Het speet Moeder, dat ze niet mee kon, om jullie te halen!"

„O, George, wat ben jij bar bruin geworden! Zèg, wat zullen we een schik hebben samen!"

„Woef, woef!"

„Koest, Tim, je hebt mijn das al haast aan stukken gebeten!

O, beste hond, wat is het heerlijk, je weer te zien!"

„Woef! Woef!"

Op een wagentje kwam de kruier met hun bagage aanrijden en ze tilden die in de hittenwagen. George klakte met haar tong en meteen zette de hit aan. Alle vijf lieten zich weer tegelijk horen en Tim nog luider dan de anderen, want zijn hondestem was veel sterker.

„Ik hoop maar, dat je moeder niet ziek is," zei Julian, die heel veel van zijn tante hield. Zij was zacht en vriendelijk en vond het altijd prettig, hen allen bij zich te zien.

„Het komt denkelijk van de warmte," zei George.

„En hoe is het met oom Quentin?" vroeg Annie. „Maakt hij het goed?"

Met Georges vader hadden de kinderen niet veel op, daar hij verbazend driftig was, en al mochten zijn nichtje en neefs wel komen logeren van hem, toch gaf hij eigenlijk niets om kinderen. Altijd voelden zij zich dus slecht op hun gemak met hem en waren blij, als hij niet thuis was.

„Met Vader gaat het prima," zei George opgewekt. „Hij is nu alleen ongerust over Moeder. Als zij gezond en wel is, lijkt hij daarvan weinig notitie te nemen, maar als er met haar iets hapert, zit hij er dadelijk vreselijk over in. Pas dus met hem maar een beetje op je tellen, want je weet, hoe hij is, als hij ergens over piekert."

Daar konden de kinderen van meepraten. Liep er iets niet op rolletjes, dan deed je het beste, uit oom Quentins buurt te blijven. Maar vandaag kon zelfs de gedachte aan een grommerige oom hun vreugde niet temperen. Zij hadden vakantie, gingen naar Kirrin-Cottage, waren aan zee en die lieve, goeie Tim zat naast hen — allerlei plezierigs gingen zij tegemoet!

„Gaan we nog naar Kirrin-eiland, George?" vroeg Annie. „Ja zeg, laten we dat toch vast doen! Sinds verleden zomer zijn we er niet geweest. Van de winter en met Pasen was het veel te slecht weer. Nu is het schitterend."

„Natuurlijk gaan we," zei George. Haar blauwe ogen schitterden. „Weet je, wat ik gedacht heb? Dat het zo reusachtig fijn zou zijn, er een hele week heen te gaan — er met ons allen te kamperen! Wij zijn nu een jaar ouder en ik weet zeker, dat Moeder het goed zal vinden."

„Een week op jouw eiland blijven!" riep Annie. „O — dat zou haast te mooi zijn om waar te wezen!"

„Ons eiland," zei George opgetogen. „Weet je nog wel, dat ik beloofde het in vieren te delen en jullie ook mee te laten doen? Nou — dat meende ik echt, hoor! Het is van ons samen, niet van mij alleen."

„En Tim dan?" vroeg Annie. „Moet hij niet evengoed zijn deel ervan hebben? Als wij het eens in vijven deelden? Voor hem ook een deel?"

„Hij mag met mij samendoen," zei George. Ze hield de teugels in, de hit stond stil en de vier kinderen en de hond keken over de blauwe baai.

„Daar ligt het," zei George, „ons beste, oude eilandje! Nu kan ik het haast niet uithouden, nog langer te wachten met er heen te gaan. Eerder kon ik niet, want mijn boot was nog niet opgeknapt en gekalefaterd."

„Nu kunnen we er mooi met ons allen heen," zei Dick. „Ik ben benieuwd, of de konijnen nog even mak zijn als vroeger."

„Woef!" zei Tim opeens. Hij was dadelijk één en al jachtlust, als hij het woord 'konijnen' maar hoorde.

„Denk jij maar niet aan de konijntjes op Kirrin-eiland," zei George. „Je weet best, dat je er van mij toch niet op jagen mag, Tim!"

Tim liet zijn staart hangen en keek George weemoedig aan. Dit was het enige, waarover George en hij het niet eens konden worden. Tim was nu eenmaal vast overtuigd, dat konijntjes enkel bestonden om er op te jagen, en George was er even zeker van, dat het niet zo was!

„Vort!" zei George en trok aan de teugels. Het kleine paardje draafde nu weer verder naar Kirrin-Cottage en al heel gauw stonden zij voor het tuinhekje stil.

Een zuur kijkende vrouw kwam de achterdeur uit om hen te helpen met het afladen van de bagage. De kinderen kenden haar niet.

„Wie is dat?" fluisterden zij tegen George.

„De nieuwe hulp in de huishouding," zei George. „Johanna moest haar moeder gaan helpen, die haar been heeft gebroken. Toen heeft Moeder deze vrouw aangenomen. Vrouw Stok heet ze."

„Precies de juiste naam voor haar," grinnikte Julian. „Zij ziet er uit, of ze een stok heeft ingeslikt! In elk geval hoop ik, dat ze hier niet zal blijven stokken! Het zal prettiger zijn, die gezellige, welgedane, vriendelijke Johanna weer hier te zien; zij was zo aardig voor Timmy!"

„Vrouw Stok heeft ook een hond," zei George. „Een verschrikkelijk naar beest, kleiner dan Tim, helemaal schurftig, vol kale plekken. Tim kan het dier niet uitstaan."

„Waar is het?" vroeg Annie en keek om zich heen.

„Zij houdt het bij zich in de keuken en Tim mag er niet bij," zei George. „Het is maar goed ook, want ik weet zeker, dat hij het anders met huid en haar opat! Hij begrijpt maar niet, wat er in de keuken gaande is en snuffelt aldoor zó aan de gesloten deur, dat Vrouw Stok het ervan op haar zenuwen krijgt."

De anderen lachten. Zij waren intussen allen uitgestapt en stonden klaar om naar binnen te gaan. Julian had Vrouw Stok een handje geholpen om alles binnen te brengen. George reed de hittewagen de stal in en de drie anderen gingen hun oom en tante goedendag zeggen.

„Zo, beste kinderen," zei tante Fanny en lachte hen vriendelijk toe van de rustbank, waarop zij lag. „Hoe maken jullie het allemaal? Het spijt me, dat ik jullie niet kon afhalen. Oom Quentin is een wandeling gaan maken. Gaan jullie nu eerst maar naar boven om je te wassen en verkleden. Als je

beneden komt, krijgen jullie thee."

De jongens gingen de trap op naar hun oude slaapkamer met het grappige schuine dak en met het mooie uitzicht over de baai. Annie ging naar het kamertje, waar zij altijd met George had geslapen. Wat heerlijk, weer in Kirrin te zijn! Wat zouden ze deze laatste vakantieweken veel schik hebben met George en die lieve, ouwe Tim!

Tweede Hoofdstuk - DE FAMILIE STOK

Echt genoegelijk was het de volgende morgen, wakker te worden in Kirrin, de zon de ramen te zien binnenschijnen en het geklots der golven tegen de rotsen te horen in de verte...

Glorieus was het, uit bed te springen en naar het raam te vliegen om te zien, hoe liefelijk Kirrin-eiland daar lag aan de ingang van de blauwe baai!

„Ik ga vóór het ontbijt een bad nemen in zee," zei Julian en pakte zijn zwembroek. „Ga je mee, Dick?"

„En of!" riep Dick. „Roep de meisjes, dan gaan we allemaal!"

En daar gingen ze nu alle vier — met Tim hollend achter hen aan, terwijl hij uit alle macht kwispelstaartte. Hij ging met de anderen de zee in en zwom aldoor om hen heen. Allen zwommen goed, maar George en Julian het beste.

Zij wikkelden zich in badhanddoeken, wreven hun lichamen droog en trokken shorts en truien aan. Met honger als een paard gingen ze daarna ontbijten. Annie ontdekte in de achtertuin een jongen; ze bleef hem verbaasd staan aangapen. „Wie is dat?" vroeg ze.

„O — dat is Edgar, de zoon van Vrouw Stok," zei George. „Ik vind het een naar product. Hij doet gekke dingen, steekt telkens zijn tong tegen me uit, roept me na en zo meer..'."

Die Edgar leek wat te zingen, toen de anderen het voorhek ingingen. Annie bleef staan luisteren. Georgie-porgie-pudding-pastei...!" zong Edgar en trok een gek gezicht. Hij leek zowat veertien; een jongen met een dom en tegelijkertijd sluw gezicht. „Georgie-porgie-pudding-pastei!'

George kreeg een vuurrode kleur. „Dat zingt hij altijd!" zei ze woedend. „Zeker, omdat ik George genoemd word. Hij denkt, dat hij leuk is! Ik kan hem niet luchten of zien!"

Julian riep tegen Edgar: „Hou je mond, zeg! Je bent heus niet geestig, alleen maar bar dwaas!"

„Georgie-porgie..." begon Edgar weer met een stompzinnige grijns op zijn rode vollemaansgezicht. Julian deed een stap naar hem toe en direct verdween hij in huis.

„Laat hij eens 't lef hebben, zoiets tegen mij te doen... dat zal hem niet glad zitten, hoor!" zei Julian vastberaden. „Ik begrijp niet, dat jij het toelaat, George! Het verbaast me, dat je hem geen draai om zijn oren hebt gegeven, hem niet hebt geschopt, zijn oren niet hebt afgebeten en nog meer van die dingen. Vroeger was je zo'n dolle Dries!"

„Nou — eigenlijk ben ik dat nóg," erkende George. „Mijn handen jeuken om er op te timmeren, als ik dat jong zulke misselijke liedjes hoor zingen en hem hoor schelden..., maar weet je, Moeder is heus aldoor niet goed en ik ben ervan overtuigd, dat Vrouw Stok Moeder in de steek laat, als ik Edgar eens flink op zijn kop geef — dan zou die arme Mams alles alleen moeten doen en op het ogenblik is zij daar echt niet gezond genoeg voor. Ik houd mij dus in en hoop maar, dat Timmy het ook zal doen."

„Je bent een echte kei, George!" zei Julian bewonderend, want hij wist, hoe geducht moeilijk het George soms viel, haar drift te onderdrukken.

„Nu ga ik eerst even naar Moeders kamer om te horen, of ze haar ontbijt ook in bed wil hebben," zei George. „Wil je Tim even bij je houden? Hij zou anders Edgar wel eens kunnen aanvliegen, als die weer voor de dag komt."

Julian hield Tim stevig aan zijn halsband vast. Toen Edgar in de tuin was, had Tim gegromd; nu stond hij stokstijf stil en zijn neus trilde, alsof hij probeerde, een bepaalde geur in zijn neus te krijgen.

Opeens kwam een schurftig uitziend hondje te voorschijn uit de keukendeur. Het had een vuilwitte vacht, waaruit plekken weggebeten leken en hield zijn staart tussen zijn poten.

„Woe-oe-oe-ffff!" blafte Timmy strijdlustig en sprong op de hond af. Hij trok Julian omver, want hij was erg groot en sterk en de jongen moest de halsband laten schieten. Opgewonden sprong Tim naar de andere hond toe, die een angstig gejank liet horen en probeerde, de keukendeur weer in te gaan.

„Timmy! Hier!" schreeuwde Julian. Maar Tim luisterde niet. Hij was druk bezig, de oren van het andere hondje af te happen — zo zag het er tenminste uit. Het dier jankte om hulp en Vrouw Stok verscheen met een steelpan in haar hand in de keukendeur.

„Roep die hond terug!" krijste ze.

Ze probeerde Tim met de steelpan weg te slaan, maar hij week behendig uit en de pan kwam neer op haar eigen hond, die daardoor nog harder jankte.

„Niet slaan!" riep Julian. „Zo bezeert u de honden! Hier Tim, Timmy!!"

Nu kwam Edgar te voorschijn. Hij zag er heel bang uit; hij raapte een steen op en scheen een gunstig moment af te wachten om die naar Tim te gooien. Annie gilde: „Niet met stenen gooien, hoor je! Je waagt 't niet, jij lelijke kwajongen!"

Temidden van dat helse kabaal kwam oom Quentin opdagen. Hij keek kwaad en driftig. „Wat drommel is dat hier? 'k Heb van mijn leven niet zo'n dol spektakel gehoord!"

Als de wind kwam toen George het huis uitstuiven, om haar geliefde Tim te hulp te komen. Zij holde naar de vechtende honden en probeerde Tim weg te trekken. Haar vader brulde: „Kom hier, idioot dat je bent! Wees niet zo stom, met je handen vechtende honden van elkaar af te halen! Waar is de tuinslang?"

Vlakbij zat deze vast aan een kraan. Julian rende er heen en richtte hem op de beide kemphanen. Dadelijk spoot de waterstraal op hen neer en verbijsterd sprongen ze van elkaar weg. Julian zag Edgar dicht bij zich staan en hij kon de verleiding niet weerstaan, de slang een beetje af te buigen, zodat de longen drijfnat werd. Met een gil stoof hij de keuken in.

„Waarom deed je dat?" vroeg oom Quentin nijdig. „George, leg Tim onmiddellijk vast. Vrouw Stok, ik heb u immers gezegd, dat de hond de keuken niet uit mocht, of u moest hem aan de lijn houden! Ik wil niet hebben, dat zoiets weer gebeurt. Waar blijft het ontbijt? Zoals altijd weer veel te laat!"

Mompelend en brommend verdween Vrouw Stok in de keuken en nam haar doornatte hondje mee. Met een boos gezicht bond George haar hond aan de ketting. Met een smekende blik naar zijn vrouwtje ging hij in zijn hok liggen.

„Ik heb je nog zó verboden notitie van dat schurftige beest te nemen!" zei George streng. „Nou zie je, wat er gebeurt! Vader heb je voor de rest van de dag uit zijn humeur gebracht en Vrouw Stok zal wel zó kwaad zijn, dat ze geen cake bakt voor vanmiddag bij de thee."

Timmy liet een klaaglijk gejank horen en legde zijn kop op zijn poten. Uit de hoek van zijn bek likte hij wat haren weg. Het was verdrietig, vastgelegd te worden, maar in elk geval had hij dan toch een tipje oor van die ellendige hond afgebeten!

Allen gingen naar binnen om te ontbijten. „Het spijt me erg, dat ik Tim moest laten schieten," zei Julian tegen George. „Maar hij rukte haast mijn arm af. Ik kon hem onmogelijk baas! Wat is hij verbazend groot en sterk geworden, hè?"

„Ja," zei George trots. „Dat is zo. Als wij hem lieten begaan, zou hij die hond van Vrouw Stok in een ommezien verslinden. En Edgar op de koop toe!"

„En voor mijn part Vrouw Stok incluis!" riep de zachtzinnige Annie moorddadig. „Allemaal maar! Ik vind het alle drie mispunten."

Het ontbijt was een vrij neerdrukkende geschiedenis, daar tante Fanny er niet bij was, maar oom Quentin wel... en oom Quentin in een slecht humeur was niet bepaald opwekkend om mee aan tafel te zitten. Hij snauwde George af en keek streng kritisch naar de anderen. Zelfs Annie begon een beetje te wensen, dat ze maar niet naar Kirrin-Cottage gegaan waren. Ze knapte echter weer op door aan de rest van de dag te denken: uitgaan — misschien hun middagboterhammen mee en die aan het strand opeten — of wellicht zelfs naar Kirrin-eiland. En dan zou oom Quentin er niet bij zijn om alles te vergallen...

Vrouw Stok kwam de papborden weghalen en het gebakken spek binnenbrengen. Met een smak kwamen de borden op de tafel neer.

„Het kan ook zachter," zei oom Quentin geërgerd. Vrouw Stok zei niets terug. Zij was bang voor oom Quentin en dat was heus geen wonder! De andere borden zette zij behoorlijk neer.

„Wat gaan jullie vandaag doen?" vroeg oom Quentin, toen zij bijna klaar waren met ontbijten. Hij was zelf een beetje bijgetrokken en zag nu liever niet meer zulke bedrukte gezichten om zich heen.

„Wij waren van plan te gaan picknicken," zei George hoopvol. „Ik heb het al aan Moeder gevraagd. Ze zei, dat wij mochten, als Vrouw Stok boterhammen voor ons wilde snijden."

„Hm — die zal zich voor zoiets niet bepaald uitsloven," zei oom Quentin met een flauwe poging tot grappenmaken. Allen glimlachten beleefd. „Maar — je kunt het haar in elk geval vragen."

Niemand antwoordde. Geen van allen voelde er iets voor, het haar te vragen.

„Ik wou maar, dat ze die Stinker niet had meegebracht," zei George somber. „Alles zou beter gaan, als die er niet was."

„Heet haar zoon zo?" vroeg oom Quentin verbaasd. George grinnikte. „O, nee! Al zou die naam nog zo gek niet zijn voor hem — hij gaat nooit in het bad en hij stinkt lelijk. Ik bedoel haar hond. Zij noemt hem Tinker, maar ik zeg Stinker, omdat hij werkelijk afschuwelijk ruikt."

„Ik kan niet zeggen, dat ik het een bijzonder, aardige naam vind," zei haar vader onder het gegiechel der anderen.

„Nee —,dat is het ook niet," erkende George. „Maar het is trouwens ook geen aardige hond."

Tenslotte was het tante Fanny, die Vrouw Stok er toe kreeg, de boterhammen te snijden. Vrouw Stok ging boven tante Fanny's borden en kopjes halen en stemde er nors in toe, daarvoor te zorgen. Maar het ging allesbehalve vriendelijk.

„Ik ben er niet op gehuurd, me dood te werken voor nóg drie kinderen er bij," zei ze grimmig.

„Ik had u vooruit gezegd, dat zij zouden komen, Vrouw Stok," zei tante Fanny geduldig. „Ik wist niet vooruit, dat ik mij zo ziek zou voelen, als ze kwamen. Was ik gezond en wel geweest, dan had ik nog heel wat meer kunnen doen dan boterhammen klaarmaken. Nu kan ik u enkel verzoeken, mij zo goed mogelijk te helpen, tot ik weer hersteld ben; misschien voel ik mij morgen al veel beter. Laat u de kinderen nu eens een week naar hartelust vakantie houden; voel ik me daarna nóg ziek, dan zullen zij stellig bereid zijn, mij op alle manieren te helpen, als ik het hun vraag. Laat hen nu eerst eens doen, wat zij zelf graag willen."

De kinderen pakten hun boterhammen in en liepen de tuin uit. Onderweg kwamen zij Edgar tegen, die even dom en sluw als altijd liep te kijken.

„Waarom laten jullie mij niet met je meegaan?" vroeg hij.

„Laten we naar het eiland gaan; daar weet ik bar veel van af."

„Dat weet je niet!" snauwde George hem af. „Je weet er geen steek van! En jou zou ik nooit meenemen. Het is mijn eiland, weet je! O, nee, het is van ons! Het hoort van ons alle vier en ook van Timmy. Je mag er van ons nooit heen."

„Pfff! Het is jouw eiland helemaal niet," zei Edgar. „Dat jok je!"

„Je weet zelf niet, wat je zegt," zei George kwaad. „Kom, jongens! Laten we onze tijd niet aan die nare jongen verknoeien."

Zij lieten hem staan. Met een nijdig, jaloers gezicht keek hij hen na. Zodra zij op veilige afstand van hem waren, zong hij luidkeels:

„Georgie-porgie-pudding-pastei

Die lelijke meid liegt tegen mij.

Georgie-porgie-pudding-pastei!"

Julian maakte aanstalten, de brutale jongen een aframmeling te geven, maar George trok hem mee. „Dan gaat hij zijn moeder van alles wijsmaken en laat zij mijn moeder alleen zitten met het werk. Mijn moeder moet nu iemand hebben om van alles te doen" zei ze. „Ik zal het eenvoudig moeten verdragen. We zullen wel eens goed bedenken, hoe wij het hem betaald kunnen zetten. Die walgelijke papzak! Ik kan zijn wipneus en die valse ogen niet uitstaan!"

„Woef!" blafte Tim goedkeurend.

„Timmy zegt, dat hij een hekel heeft aan Stinkers armzalige staartje en zijn gekke, kleine oortjes," legde George uit en allen schoten in een lach.

Daarvan knapten zij op. Zij waren al gauw ver genoeg weg om Edgars rare liedjes niet meer te horen en vergaten hem totaal.

„Laten we eens gaan kijken, of je boot al klaar is," zei Julian. „Dan kunnen wij misschien naar je geliefde ouwe eiland roeien.

Derde Hoofdstuk - EEN NARE SCHOK

Georges boot was al bijna klaar, maar niet helemaal; er moest nog een laatste laag verf op. George had vuurrode verf uitgezocht, dus hij zag er echt vrolijk uit. Ook de riemen waren rood geschilderd.

„Zeg, kunnen we er vanmiddag heus niet mee weg?" vroeg George aan Jim, de werfknecht.

Hij schudde zijn hoofd.

„Nee, Jongeheer George," zei hij, „als je niet helemaal onder de rooie verf wilt komen te zitten, gaat het niet. Morden is hij door en door droog, hoor; maar eerder niet."

De anderen vonden het altijd een grappig gehoor, als de schippers en vissers Georgina 'Jongeheer George' noemden. De mensen uit het dorp wisten allemaal, hoe verbazend zij er op gesteld was, voor een jongen aangezien te worden; ook wisten zij wel, hoe stoer en ronduit zij was, dus met een gemoedelijk lachje zeiden zij tegen elkaar: „Ze houdt zich kranig genoeg om een jongen te zijn, dus als ze nou zo graag 'Jongeheer' wordt genoemd in plaats van 'Jongejuffrouw' kunnen we haar best dat pleziertje doen!"

Zodoende was Georgina altijd 'Jongeheer George' bij al die mensen en zij had er schik in, steeds in shorts en trui langs de kust te scharrelen, evengoed weg te weten met boot en riemen als de handigste vissersjongen en harder te zwemmen dan zij allemaal!

„Dan gaan we morgen naar het eiland," zei Julian. „Vandaag picknicken we ergens aan zee en gaan daarna een wandeling maken."

Zij aten dus in de duinen hun brood op en Timmy bedelde hun haast hun halve lunch af! De boterhammen waren niet erg lekker. Het brood was oudbakken; er was niet genoeg boter op en ze waren véél te dik gesneden. Maar voor Tim was dat geen bezwaar. Hij schrokte wat hij kon naar binnen en zijn staart waaierde zó geducht, dat het zand hun allen om de oren stoof.

„Tim, licht je staart tot boven het zand op, als je graag wilt kwispelen," vermaande Julian, toen hij voor de vierde keer een lawine van fijn zand over zijn haar kreeg. Tim kwispelde instemmend weer zó hard, dat er een vijfde droge stortbui op Julian neerkwam. Toen had iedereen pret.

„En nu de wandeling!" riep Dick en sprong overeind. „Mijn benen snakken gewoonweg naar flink wat beweging. Waar zullen we heengaan?"

„Over de bovenrand van de rotsen verder lopen, zodat wij aldoor het eiland kunnen zien," zei Annie. „George, ligt het oude wrak er nog steeds?"

George knikte. Het vorige jaar hadden de kinderen een heel avontuurlijke tijd beleefd met een oud wrak, dat eerst op de bodem van de zee had gelegen. Een vreselijke storm had het omhooggeworpen en nu lag het stevig op de rotsen. Zij hadden kans gezien, het wrak nauwkeurig te bekijken en toen daarin een kaart ontdekt van het oude kasteel op het eiland met aanwijzingen, waar een verborgen schat te vinden was.

„Weet je nog wel, hoe dat ging, toen wij die oude kaart vonden in het wrak en hoeveel moeite we hadden om die goudbaren op te sporen?" vroeg Julian en toen hij aan alles terugdacht, schitterden zijn ogen. „Is het wrak nog niet door het geklots van de golven kort en klein geslagen, George?"

„Nee," zei het meisje. „Ik geloof van niet. Het ligt immers op de rotsen aan de andere kant van het eiland? Van hier af kunnen wij het dus niet zien. Maar als wij morgen naar het eiland gaan, konden wij er wel eens een kijkje gaan nemen."

„Ja, jongens, laten we dat doen!" viel Annie enthousiast hij. „Dat arme ouwe wrak! Ik wed, dat het nu wel op zijn laatste rustplaats ligt en niet veel winters meer zal beleven!"

Langs het pad over de klippen wandelden zij verder; Timmy holde maar steeds heen en weer, was nu eens vooruit dan weer achter. Het eiland was overal te zien, ook de bouwval van het kasteel daar middenop.

„Daar heb je de roekentoren," zei Annie. „Die andere is nu nog verder ingestort, is het niet? Kijk die roeken eens wild rondvliegen om de toren, George!"

„Ja, daarin maken zij elk jaar hun nesten," zei George. „Weet je nog, hoe verbazend veel stokjes er om de toren heen lagen, die de roeken hadden laten vallen, terwijl zij die nesten bouwden? Wat brandde ons vuur er heerlijk van, hè?"

„Dolgraag zou ik nog eens zo'n vuurtje stoken," zei Annie. „Echt, zeg! Als we eens een week op het eiland gaan kamperen, moesten wij het elke avond doen. George, heb je nog aan je moeder gevraagd, of het mocht?"

„Zeker," zei George. „Ze zei, dat ze dacht van wel, maar eerst moest ze nog eens zien."

„Ik vind het vervelend, als grote mensen zeggen: 'eerst nog eens zien'," merkte Annie op. „Het betekent mij té dikwijls, dat ze je eigenlijk iets niet willen laten doen, maar het je liever niet direct willen zeggen."

„Nou — ik denk wel, dat het mag, hoor!" zei George. „We zijn per slot een jaartje ouder geworden. Julian is al dertien; ik ben gauw twaalf en Dick ook; alleen Annie is nog klein."

„Niks hoor!" protesteerde Annie verontwaardigd. „Ik ben even sterk als jij. Kan ik er wat aan doen, dat ik jonger ben?"

„Stil, stil maar baby," zei Julian en klopte zijn zusje vertroostend op haar rug, hartelijk lachend om haar boze gezicht. „Hola! Kijk eens! Wat is dat daar op 't eiland?"

Terwijl hij Annie zo aan het plagen was, had hij iets raars opgemerkt. Allen keken die kant uit en tuurden naar Kirrin-eiland. George gaf een schreeuw. „Zeg, zie je dat? Een rookpluim! Vast en zeker is het rook! Er is iemand op mijn eiland."

„Op ons eiland," verbeterde Dick. „Het kan niet. Die rook komt vast van een stoomboot aan de achterkant van het eiland. Het is maar, dat wij die boot zelf niet kunnen zien. Ik wed, dat de rook van een schip komt. Wij weten immers zeker, dat alleen wij op het eiland kunnen komen? Niemand kent de vaargeul tussen de riffen door."

„Als er toch iemand op mijn eiland is..." begon George, zeer verbolgen, „... als er iemand op is, zal ik, zal ik...!"

„Ontploffen en in rook opgaan!" vulde Dick aan. „Kijk — het is alweer weg. Ik weet zeker, dat het enkel een boot was, die stoom uitliet of de vuren opstookte of zoiets"

Een poosje bleven zij naar Kirrin-eiland kijken, maar zagen geen rook meer.

„Was mijn boot maar klaar," zei George onrustig. „Dan ging ik vanmiddag meteen kijken. Ik heb veel zin, mijn boot te gaan halen; laat die verf dan maar nat zijn!"

„Praat niet zo idioot!" zei Julian. „Je weet zelf wat een ellendige herrie we zouden krijgen, als we onder de rooie verf thuiskwamen! Gebruik je verstand toch eens een beetje, George.

George zag af van haar onbezonnen plan. Zij bleef kijken, of er soms een boot achter het eiland vandaan kwam en de baai invoer, — maar er verscheen er geen.

„Waarschijnlijk daar voor anker gegaan," veronderstelde Dick. „Kom mee! Moeten we hier vastgroeien?"

„We moesten maar liever naar huis gaan," zei Julian en krek op zijn polshorloge. „Het is bijna theetijd. Ik hoop, dat je moeder op is, George. Het is zóveel prettiger, als zij in de kamer is."

„Nou — ze is vast wel op, hoor," zei George. „Kom — we gaan terug."

Zij keerden zich om en gingen terug, maar aldoor bleven zij Kirrin-eiland in het oog houden. In de lucht daarboven zagen zij niets anders meer dan zeemeeuwen en roeken, geen vleugje rook! Het was stellig een stoomboot geweest.

„In elk geval ga ik er morgen heen, om alles te inspecteren," zei George kordaat. „Als er toeristen op mijn eiland zijn, zet ik die er af!"

„Ons eiland," herinnerde Dick haar. „George, ik wou maar, dat je er beter om dacht, het met ons gedeeld te hebben."

„Nou ja — ik heb het ook echt met jullie gedeeld," zei George, „maar toch blijf ik het vanzelf beschouwen als mijn eiland. Kom, jongens, ik krijg trek!"

Eindelijk waren zij weer terug in Kirrin-Cottage. Zij gingen de hal in, liepen de zitkamer binnen en zagen tot hun stomme verbazing, dat Edgar daar zat te lezen in een van Julians boeken.

„Wat doe jij hier?" vroeg Julian. „Wie heeft jou gezegd, dat je mijn boek mocht lenen?"

„Ik voer niks kwaads uit!" zei Edgar. „Als ik hier rustig wil gaan zitten lezen, dan doe ik dat!"

„Wacht maar, tot Vader binnenkomt en je hier ziet lummelen!" zei George. „Allemensen! Als je zijn studeerkamer ingegaan was, zou er wat gezwaaid hebben!"

„Daar bèn ik geweest," zei Edgar tot hun grote verwondering. „Ik heb die rare instrumenten gezien, waarmee hij van alles doet."

„Hoe durf je!" raasde George, wit van woede. „Potdorie! Zelfs wij mogen geen voet in zijn kamer zetten. En aan zijn dingen komen! Hoe haal je het in je hoofd!"

Julian nam Edgar nieuwsgierig op. Hij kon zich niet voorstellen, hoe die jongen opeens zo brutaal kwam.

„Waar is je vader, George?" vroeg hij. „Het lijkt mij het beste, dat hij zelf Edgar eens flink op zijn nummer zet. Ik geloof, dat die knaap kiedewiet is geworden!"

„Roep 'm maar gerust," zei Edgar, die lui achterover op de gemakkelijkste stoel op een alleronhebbelijkste manier in Julians boek lag te bladeren. „Hij komt toch niet."

„Wat zeg je me daar?" vroeg George, opeens erg ongerust. „Waar is mijn Moeder?"

„Roep ook haar maar," zei de jongen met een vals lachje.

Plotseling vermoedden de kinderen onraad. Wat bedoelde Edgar? George stoof naar boven, naar haar moeders kamer en schreeuwde hard: „Moeder!! Moeder!! Vader!! Waar zijn jullie?"

Geen antwoord. George holde weer naar beneden; zij zag doodsbleek. Edgar keek haar grijnzend aan.

„Heb ik 't je niet gezegd?" deed hij treiterig. „Ik zei toch al, dat je ze kon roepen, zoveel je maar wou en dat ze tóch niet konden komen?"

„Waar zijn ze?" vroeg George dreigend. „Zeg dat onmiddellijk!"

„Zoek dat zelf maar uit," treiterde Edgar.

Een klinkende klap! — Nu sprong Edgar overeind met zijn hand tegen zijn linkerwang. George was op hem afgevlogen en had hem de hardste klap toegediend, waartoe ze in staat was. Edgar lichtte zijn arm op, om haar terug te slaan. Maar Julian schoof zich er tussen.

„Met George zul je niet vechten," zei hij. „Dat is een meisje. Als je vechten wilt, kun je mij krijgen!"

„Ik wil geen meisje zijn; ik ben een jongen!" schreeuwde George en probeerde Julian weg te duwen. „Ik geef Edgar er van langs en krijg hem wel klein, dat zul je zien!"

Maar Julian wilde het niet hebben. Edgar begon al uit te wijken naar de deur, maar daar stond Dick.

„Eén ogenblikje," zei Dick. „Eer je de benen neemt: waar zijn oom en tante?"

„Gr-r-r-r-r-r-r!" zei opeens Tim, zó dreigend, dat Edgar hem angstig bleef staan aangapen. De hond liet zijn grote tanden zien en al zijn nekharen gingen overeind staan. Hij zag er angstwekkend uit.

„Hou die hond bij je," zei Edgar met trillende stem. „Hij lijkt me wel te willen aanvallen."

Julian legde zijn hand op Tims halsband. „Koest, Tim," zei hij. „Nou, Edgar, zeg, wat wij willen weten en een beetje gauw of het zal je bezuren!"

„Nou — veel is er niet te vertellen," zei Edgar met aldoor ren bang oogje naar Tim. Nijdig keek hij naar George en ging voort: „Opeens werd je moeder heel erg; met vreselijke pijn hier, — ze belden de dokter op en nou hebben ze haar meegenomen naar 't ziekenhuis; je vader is meegegaan."

Volkomen van streek, nog bleker dan eerst, ging George op de sofa zitten.

„Och," zei ze. „Arme Moeder! Waren we vandaag maar niet uitgegaan! Lieve hemel, hoe kunnen we ontdekken, wat er gebeurd is?"

Edgar was de kamer uitgeslopen en had de deur achter zich dichtgedaan, zodat Tim niet achter hem aan kon komen. Ook de keukendeur werd met een smak dichtgesmeten. Bedroefd en ontsteld keken de kinderen elkaar aan. Arme George! Arme tante Fanny!

„Ergens moet toch wel een brief voor ons liggen," zei Julian, terwijl hij opmerkzaam de kamer rondkeek. En jawel, hoor! Tussen het glas en het hout van de spiegel stak een brief, aan George geadresseerd. Hij gaf hem haar; hij kwam van Georges vader.

„Lees hem gauw," zei Annie. „Och, jongens, wat een afschuwelijk begin van onze logeerpartij hier!"

Vierde Hoofdstuk - ONAANGENAME VOORVALLEN

George las de brief hardop voor. Hij was maar kort en blijkbaar heel haastig geschreven.

Lieve George,

Je moeder is erg ziek geworden. Ik ga met haar naar het ziekenhuis. Daar blijf ik, tot zij beter wordt. Dit kan over een paar dagen zijn of over een week. Elke dag zal ik je 's morgens om negen uur opbellen om je te zeggen, hoe zij het maakt. Vrouw Stok zal voor jullie allen zorgen. Probeer alles goed te laten lopen, tot ik terugkom,

je liefhebbende Vader.

„Och — arm kind," zei Annie. Zij wist wel, hoe vreselijk erg George het zou vinden. George hield heel veel van haar moeder en deze ene keer had zij tranen in haar ogen. Nooit huilde George — maar dit was te verschrikkelijk: thuis te komen en dan te merken, dat je moeder zó weg had gemoeten! En vader op de koop toe! Niemand anders in huis dan Vrouw Stok en Edgar.

„Ik kan het onmogelijk uithouden, dat Moeder zo weggebracht is," snikte George plotseling en diep duwde zij haar hoofd in een kussen. „Zij kon wel eens... nooit meer terugkomen!"

„Kom, George, hou je taai, ouwe jongen," troostte Julian. Hij ging naast haar zitten en sloeg zijn arm om haar heen.,Dat zal ze stellig! Waarom zou ze niet? Je vader heeft immers geschreven, dat hij bij haar bleef, tot ze beterde... en dat zou waarschijnlijk al over een dag of wat zijn! Kop op, George, het is niks voor jou, je zo te laten gaan."

„Maar ik heb haar niet goeiendag gezegd," snikte de arme George. „En ik had het haar nog wel aan Vrouw Stok laten vragen over die boterhammen in plaats van er zelf op af te gaan. Ik wil naar Moeder toe om zelf te kijken, hoe het met haar is."

„Je weet niet eens, naar welk ziekenhuis zij gebracht is en al wist je dat, dan zou je toch niet bij haar mogen," zei Dick vriendelijk. „Laten wij gaan theedrinken. Daardoor zullen wij allemaal wel weer wat opknappen."

„Ik zou onmogelijk ook maar iets kunnen eten," zei George driftig. Tim duwde zijn neus in haar handen en probeerde deze te likken. Zij lagen onder haar hoofd in de kussens. De hond jankte klagelijk.

„Arme Timmy! Hij begrijpt er niets van," zei Annie. „Hij raakt helemaal van streek, omdat jij zo bedroefd bent, George."

Nu kwam George overeind. Zij wreef met haar hand over haar ogen en liet Tim daarvan de tranen aflikken. Hij leek wel verbaasd over de ziltige smaak. Hij probeerde zich op Georges schoot te hijsen.

„Gekke Timmy!" zei George en haar stem klonk weer iets rustiger. „Maak je niet zo naar! Ik heb een schok gekregen, dat is alles. Nu gaat het alweer over, Tim. En nu niet meer zo janken, hoor, gekkerd! Het is goed met me; ik heb me heus niet bezeerd."

Tim bleef maar denken, dat George zich pijn had gedaan of zoiets, dat zij zo huilde en aldoor jankte hij verdrietig, gaf George pootjes en deed zijn best, op haar schoot te komen.

Julian ging naar de deur. „Ik ga tegen Vrouw Stok zeg-gen, dat wij thee willen hebben," zei hij en verdween. De anderen vonden hem heel dapper, dat hij Vrouw Stok aandurfde.

Julian ging naar de keukendeur en deed die open. Daar zat Edgar. De ene kant van zijn gezicht was vuurrood, waar George hem geslagen had. Met een nijdig gezicht liep vrouw Stok rond.

„Als dat nest mijn Edgar nog eens durft te slaan, krijgt ze met mij te doen," dreigde zij.

„Wat Edgar heeft gekregen, heeft hij dubbel en dwars verdiend," zei Julian. „Krijgen wij alstublieft onze thee?"

„Ik heb allemachtig veel zin, jullie niks te geven!" bromde Vrouw Stok. Haar hond kwam uit zijn schuilhoek en gromde tegen Julian. „Goed zo, Tinker, grom jij maar tegen jongens, die Edgar durven slaan!" hitste Vrouw Stok hem op.

Julian was totaal niet bang voor Tinker. „Als u ons geen thee geeft, nemen wij alles zelf wel," zei de jongen. „Waar ligt het brood? Waar bewaart u de cakes?"

Vrouw Stok keek Julian tartend en grimmig aan, maar de jongen keek vastberaden en strak terug. Hij vond het een alleronaangenaamste vrouw, maar dacht er geen ogenblik over, haar de baas over hem te laten spelen. Hij wilde wel, dat hij het recht had, haar weg te sturen, maar had het gevoel, dat zij dan toch niet zou gaan; dat zou dus verspilde moeite zijn.

Vrouw Stok sloeg het eerst haar ogen neer. „Ik zal de thee brengen," zei ze. „Maar als jullie weer zo'n streek uithalen, krijgen jullie geen eten meer."

„En als u zoiets durft uithalen, ga ik naar de politie!" zei Julian onverwacht. Hij was niet van plan geweest dat te zeggen. Het verblufte hemzelf, maar op Vrouw Stok had het een verrassende uitwerking. Haar gezicht werd bang en verontrust. „Kom, kom, je behoeft niet zo lelijk te doen," zei ze heel wat beleefder. „We hebben allemaal een beetje een schok gehad en zijn nou een tikje van streek... dadelijk komt jullie thee!"

Julian ging weg. Hij vroeg zich af, waardoor zijn plotselinge bedreiging, dat hij naar de politie zou gaan, Vrouw Stok opeens zoveel beleefder had gemaakt. Misschien was zij bang, dat de politie het aan oom Quentin zou doorgeven en dat die razend van boosheid terug zou komen. Oom Quentin kon wel honderd van die vrouwen aan!

Toen hij bij de anderen kwam, riep hij: „De thee is op komst, dus schep maar moed!"

Een erg vrolijk stelletje was het echter niet, dat aan de thee zat, die Vrouw Stok had binnengebracht. Nu schaamde George zich over haar tranen. Annie was nog helemaal van streek. Dick probeerde met een paar flauwe grapjes de stemming wat te verbeteren, maar had zó weinig succes, dat hij verder maar zweeg. Julian was bezadigd en kalm; ineens leek hij helemaal op een groot mens. Tim zat dicht bij George met zijn kop op haar knie. „Ik wou, dat ik een hond had, die zoveel van mij hield," dacht Annie. Aan één stuk door bleef Tim vol toewijding met zijn grote, bruine ogen naar George opkijken. Hij had oog noch oor voor iemand anders dan voor zijn vrouwtje, nu zij bedroefd was.

Niemand lette er erg op, wat zij bij de thee te eten kregen, maar toch kwikte het hen op; daarna waren zij wat minder terneergedrukt. Zij hadden geen lust nog naar het strand ie gaan, want elk ogenblik kon de telefoon gaan en nieuws over Georges moeder geven. Zij gingen dus in de tuin zitten en letten goed op, of zij de telefoon hoorden. Uit de keuken klonk een liedje:

„Georgie-porgie pudding-pastei

Huilde hard en snikte erbij.

George-porgie-pud...

Julian stond op en ging naar het keukenraam; hij keek naar binnen. Edgar zat er alleen.

„Kom eens hier, Edgar!" gebood Julian met een dreigende

stem. „Ik zal je eens een ander liedje leren zingen.- Kom hier!"

Edgar verroerde geen vin. „Mag ik soms niet zingen, als ik dat wil?" vroeg hij.

„Zeker," zei Julian. „Maar niet dat liedje. Ik zal je een ander leren, kom hier, zeg ik je!"

,,'k Denk er niet over," zei Edgar. „Je wilt met me vechten."

„Juist kereltje," zei Julian. „Een goed knokpartijtje zou volgens mij beter voor je zijn, dan treiterige liedjes te gaan zingen over een meisje, dat wanhopig is! Kom je? Of moet ik je komen halen?"

„Mamma! " riep Edgar, opeens bang. „Mamma! Waar is u?

Plotseling stak Julian zijn lange arm door het open raam, kreeg Edgars dikke neus te pakken en trok daar zó hard aan, dat het jog het uitgilde van pijn.

„La-me-los! La-me-los! Je doet-me-zeer! La-me-neus-los!"

Vrouw Stok stoof de keuken binnen en gaf een gil, toen zij zag, wat Julian deed. Zij vloog op hem af. Julian trok zijn arm terug en bleef bij het raam staan.

„Wil je dat sebiet laten!" krijste Vrouw Stok. „Eerst mept die meid Edgar en nou trek jij 'm aan z'n neus! Wat mankeert jullie allemaal?"

„Niks," antwoordde Julian doodkalm. „Maar met Edgar is er miserabel veel niet in de haak, Vrouw Stok. Wij moeten hem wel op zijn nummer zetten. Natuurlijk zou dat op uw weg liggen, maar u schijnt dat niet gedaan te hebben."

„Brutaal ben je, dat moet ik zeggen!" zei Vrouw Stok, buiten zichzelf van woede.

„Ja — dat zal wel," stemde Julian toe. „Dat is precies de uitwerking, die Edgar op mij heeft. Stinker werkt net zo op me!"

„Stinker!" riep Vrouw Stok, nog nijdiger. „Zo heet m'n hond niet; dat weet jij best!"

„Hij behoorde toch beslist zo te heten," zei Julian en slenterde langzaam weg. „Als u hem eens flink afboent, zullen we hem misschien wel Tinker gaan noemen."

Hij liet Vrouw Stok rustig doorrazen en voegde zich weer bij de anderen. Zij staarden hem nieuwsgierig en verwonderd aan. Hij leek hun veranderd: een grimmige, vastberaden Julian, een erg volwassen Julian — eigenlijk een Julian, om een tikje bang van te worden.

„Ik vrees, dat ik nou de poppen aan het dansen heb gemaakt," zei Julian, terwijl hij in het gras ging liggen. „Ik heb de neus van die nare Edgar bijna uit zijn vollemaansgezicht getrokken en mamma Stok zag me net bezig. Nou is de boot aan, hoor! Van vandaag af zullen we het wel niet erg leuk meer hebben. Ik denk eigenlijk niet, dat we nog wat te eten zullen krijgen."

„Dan pakken wij het zelf wel," zei George. „Ik kan Vrouw Stok totaal niet uitstaan. Kwam Johanna maar terug! Die afschuwelijke Edgar zou ik wel willen vermorzelen! En dan meteen die vieze Stinker!"

„Kijk, — daar heb je Stinker!" zei Dick opeens en stak dadelijk zijn hand uit om Tim vast te pakken, die grommend was opgestaan. Maar Tim schudde-die hand krachtig van zich af en deed meteen een grote sprong over het gras heen. Stinker jankte oorverscheurend en probeerde een goed heenkomen te zoeken. Maar in een oogwenk had Tim hem in zijn nek beet en schudde hem als een rat door elkaar.

Vrouw Stok kwam met een eind hout opdagen en sloeg er op los, zonder zich er om te bekommeren, welke hond zij raakte. Julian rende weer naar de tuinslang. Denkend aan wat hem 's morgens was overkomen holde Edgar als de wind het huis in. Daar spoot het water uit de slang! Tim hijgde naar adem en liet het jankende mormel tussen zijn tanden door glippen. Op slag vloog Stinker naar Vrouw Stok om zich in haar rokken te verbergen.

„Die hond van jou zal ik vergiftigen!" riep Vrouw Stok woedend tegen George. „Altijd achter de mijne aan! Als dat niet verandert, vergiftig ik hem!"

Zij verdween in huis en de vier kinderen gingen weer op het grasveld zitten. George zag er heus heel ontdaan uit.

„Denk jij, dat ze werkelijk zal proberen, Tim te vergiftigen?" vroeg zij met stokkende stem aan Julian.

„Wat een valse feeks!" zei Julian met gedempte stem. „Ik geloof, dat we die lieve Tim maar heel goed bij ons moeten houden, nacht en dag, en hem enkel zelf te eten geven van onze eigen borden."

George trok Tim naar zich toe, vol afgrijzen bij de gedachte, dat iemand hem zou kunnen vergiftigen. Maar Vrouw Stok was werkelijk een afschuwelijk mens — zij zou tot zoiets in staat zijn, dacht George. Wat hunkerde zij er vreselijk naar, dat haar vader en moeder terug zouden komen! Het was niet om uit te houden, alleen te zijn met die vrouw!

Plotseling klonk de telefoon en gaf allen een schok. Zij sprongen op; Tim gromde. George stoof naar binnen en nam de hoorn van de haak. Zij hoorde haar vaders stem en haar hart begon geweldig te bonzen.

„Ben jij dat, George?" vroeg haar vader. „Maken jullie het goed? Ik had geen tijd, op jullie te wachten en je alles zelf te vertellen."

„Vader — hoe gaat het met Moeder? Zeg me gauw: hoe is het met haar?" vroeg George.

„Overmorgen weten wij dat pas," zei haar vader. „Morgenochtend zal ik opbellen en overmorgenochtend ook. Ik kom niet terug, eer ik weet, dat zij aan het beteren is."

„O, Vader! Het is hier afschuwelijk zonder Moeder en u," zei de arme George. „Vrouw Stok doet zo lelijk!"

„Kom, George," zei haar vader ongeduldig. „Jullie kunnen toch immers wel op jezelf passen en het met Vrouw Stok zo goed mogelijk stellen, tot ik terugkom? Val me nu niet lastig met die bijkomstige dingen; ik heb toch al narigheden genoeg."

„Wanneer is u terug, denkt u?" vroeg George. „Mag ik naar Moeder toe?"

„Neen," zei haar vader. „Pas over twee weken, zeggen zij hier. Ik kom zo gauw mogelijk terug. Maar nu laat ik je Moeder niet alleen. Zij heeft mij nodig. Dag, hoor, passen jullie allemaal maar goed op!"

George legde de hoorn weer op de haak en keerde zich om naar de anderen. „Overmorgen horen wij pas, hoe het met Moeder gaat," zei ze. „En wij moeten het met Vrouw Stok zien te stellen, tot Vader terugkomt... de hemel weet, wanneer! Is het niet allerellendigst?"

Vijfde Hoofdstuk - TE MIDDERNACHT

Vrouw Stok was zó erg kwaad, dat zij die avond in het geheel geen eten kregen. Julian ging er om vragen, maar hij ontdekte, dat de keukendeur op slot zat. Met een bedrukt gezicht kwam hij bij de anderen terug, want zij hadden allemaal, honger.

„Zij heeft de deur op slot gedaan," zei hij. „Het is werkelijk een onuitstaanbaar schepsel. Ik geloof nooit, dat we vanavond nog iets te eten zullen krijgen."

„Dan moeten wij wachten, tot zij naar bed is," zei George. „We gaan dan naar beneden en kijken in de provisiekast, wat daarin te vinden is."

Zij moesten met een lege maag naar bed. Julian ging liggen luisteren, of hij Vrouw Stok en Edgar ook naar boven hoorde komen. Toen hij hen de trap had horen opgaan, bleef hij nog een poosje luisteren. Toen hun deur dicht bleef, glipte hij naar beneden, de keuken in. Het was er pikdonker en Julian stond juist op het punt, het licht aan te knippen, toen hij iemand hoorde snurken. Hij vroeg zich af, wie het kon zijn. Stinker soms? Neen — de hond kon het niet wezen; het klonk menselijk.

Met zijn hand boven de lichtschakelaar stond Julian daar.

Hij wist niet, hoe hij het had en was eigenlijk een beetje bang. Een inbreker kon het niet zijn, want inbrekers gaan niet slapen in het huis, dat zij willen leegstelen. Vrouw Stok of Edgar was het evenmin. Wie was het dan?

Hij knipte resoluut het licht aan! Plotseling baadde de keuken in het licht en Julians ogen bleven gericht op de gestalte van een kleine man, die op de bank lag. Hij sliep vast, zijn mond hing wijdopen.

Het was niet bepaald iets prettigs om te zien: zeker had hij zich al enige dagen niet geschoren; zijn wangen waren blauwachtig zwart. Hij leek zich zelfs in veel langer tijd niet gewassen te hebben, want zijn handen zagen zwart en zijn lange nagels eveneens. Zijn veel te lange haar zat verward; hij had precies zo'n neus als Edgar.

„Dat zal de vader van onze aanminnige Edgar zijn," dacht Julian. „Wat een schoonheid! Nou — die arme Edgar heeft het ook al niet te best getroffen om een behoorlijk jog te worden — met zó'n vader en moeder!"

De man bleef doorsnurken. Julian wist niet goed, wat hij moest doen. Hij had verbazend veel zin, de provisiekast na te speuren, maar omgekeerd voelde hij er heel weinig voor, de man wakker te maken en spektakel met hem te krijgen, hij zag geen kans, hem het huis uit te krijgen, — want het kon wel zijn, dat zijn oom en tante goedgevonden hadden, dat de man van Vrouw Stok zo nu en dan in hun huis was..., al dacht hij eigenlijk van niet.

Julian had een erg hol gevoel; echte honger! De gedachte aan alle lekkere dingen in de provisiekast maakte, dat hij het licht weer uitdeed en in het donker naar de deur van de provisiekast sloop. Hij deed de deur open en voelde langs de planken. Fijn! Dat voelde aan als de een of andere pastei! Hij lichtte het bord op en snoof de geur in. Het rook naar vlees. Vleespastei — heerlijk!!!

Hij voelde verderop langs de plank en kwam aan een schaal, waarop ronde, platte dingen lagen met in het midden iets kleverigs. Hij dacht, dat 't wel jamgebakjes zouden zijn. Nou met een vleespastei en jamtaartjes kwam hij een eind voor vier hongerige kinderen.

Julian nam de beide schalen mee en duwde de deur van de provisiekast met zijn voet dicht. Toen keerde hij zich om en wilde de keuken uitgaan. Maar in het donker liep hij verkeerd en trapte bij ongeluk tegen de bank aan! De schaal met gebakjes kreeg opeens een schok en er viel er een af; het kwam precies op de open mond van de slaper terecht en deed hem met een ruk wakker schrikken.

„Barst!" zei Julian in zichzelf en begon stil achteruit te gaan in de hoop, dat de man zich zou omkeren en weer gaan slapen. Doordat echter het kleverige taartje langs zijn kin gleed, vermoedde de man onraad en met een schok vloog hij overeind.

„Wie is daar? Ben jij het, Edgar? Wat doe je hier beneden?

Julian zei niets, maar schoof opzij, waar — naar hij hoopte de deur was. De man sprong op en stak zijn arm uit naar het lichtcontact. Hij vond het en knipte het. licht aan. Stomverbaasd gaapte hij Julian aan.

„Wat doe jij hier?" brieste hij hem toe.

„Dat wou ik juist aan jou vragen," antwoordde Julian ijzigkalm. „Hoe durf jij hier zomaar in de keuken van mijn oom te slapen?"

„Ik heb het recht hier te slapen," zei de man met een brutale stem. „Mijn vrouw is hier voor de huishouding. Mijn schip is binnen en ik heb een dag of wat verlof. Je oom heeft met mijn vrouw afgesproken, dat ik dan hier kon komen, zie je?"

Dat had Julian al gevreesd. Wat afschuwelijk, om nu ook nog opgescheept te worden met een Vader Stok! Vrouw en Jongeheer Stok in huis was al zo'n ramp! Nu zou het werkelijk niet meer om uit te houden zijn!

„Als morgen mijn oom opbelt, zal ik er met hem over spreken," zei Julian. „Laat me nu even passeren; ik wil naar boven."

„Ho!" zei Stok, met zijn ogen op de vleespastei en de taartjes gericht. „Ho!! Uit de etenskast gegapt, zie ik. Mooie beweging hier!"

Julian was niet van plan, met Stok te blijven redeneren, die blijkbaar van mening was, hier alles voor het zeggen te hebben. „Uit de weg!" zei hij. „Als mijn oom morgenochtend heeft opgebeld, spreek ik je nader!"

Het zag er allesbehalve naar uit, dat Stok het veld zou ruimen. Dat smerige, afkeerwekkende mannetje, slechts even groter dan Julian, bleef met een grijns op zijn ongeschoren gezicht stokstijf staan.

Julian trok zijn lippen samen en floot. Een bons op de vloer boven hem! Dat was Tim, die van Georges bed afsprong. Daarna het getrippel van poten op de trap en in de gang naar de keuken. Tim kwam er aan!

Hij rook Vader Stok al vóór de deur, zette zijn nekharen steil rechtop, liet zijn tanden zien en begon dreigend te grommen. IJlings liet de man de deuropening vrij, maar sloeg meteen de deur vlak voor de hond dicht. Vals grijnzend keek hij Julian aan.

„Begin nou 's wat!" zei hij triomfantelijk.

„Dat doe ik zeker," zei Julian, die zijn woede niet meer baas kon blijven. „Je krijgt pardoes de lekkere vleespastei in je grijnzende facie!"

Hij hief zijn arm omhoog en Stok dook. „Niet doen," zei hij. „Ik hield je enkel voor de gek, zie je. Verspil die heerlijke pastei niet. Je kunt naar boven gaan, als je wilt."

Hij liep naar de bank terug. Julian deed de deur open en grommend sprong Tim naar binnen. Ongerust hield Stok hem in het oog.

„Laat die lelijke, grote hond niet dicht bij me komen," zei hij. „Op honden heb ik het niet voorzien."

„Dan verbaast het me, dat je die Stinker niet opruimt," zei Julian. „Kom, Tim! Af! Hij is niet waard, dat je tegen hem gromt."

Met Tim dicht op zijn hielen ging Julian naar boven. De anderen kwamen om hem heen staan en waren benieuwd, wat zich beneden had afgespeeld, want zij hadden hem horen praten. Zij lachten, toen Julian hun vertelde, hoe na hij er aan toe was geweest, de pastei in Stoks gezicht te gooien.

„Het zou net goed zijn geweest," zei Annie, „maar toch ook weer zonde, want dan hadden we er nu niet van kunnen smullen. Nou — al is Vrouw Stok gewoonweg een mispunt, lekker koken kan zij! Wat een zalige pastei!"

De kinderen verorberden zowel de hele pastei als de taartjes. Julian vertelde hun alles over Vader Stok, die met verlof van zijn schip was teruggekomen.

„Drie Stokken zijn te veel," zei Dick nadenkend. „Wat jammer, dat we hen niet allemaal de laan uit kunnen sturen en voor onszelf zorgen! George, zou jij geen kans zien, morgen je vader over te halen om die Stokken te laten weggaan? Dan zijn we eigen baas."

„Ik zal er mijn best voor doen," beloofde George. „Maar jullie weten zelf wel, hoe het is — je kunt verschrikkelijk slecht met vader praten. Ik zal het in ieder geval proberen. Jongens — wat ben ik slaperig! Kom, Tim, we gaan naar bed. Ga maar op mijn voeten liggen. Ik laat je geen ogenblik meer uit mijn ogen gaan, nu die afschuwelijke Stokken dreigen je te vergiftigen."

Al gauw sliepen de vier kinderen, die nu geen honger meer hadden, vredig in. Zij waren niet bang, dat de Stokken in hun kamers zouden komen, want zij wisten, dat Tim toch dadelijk wakker werd en hen zou wekken. Timmy was de beste bewaker, die zij konden hebben.

"s Morgens gaf Vrouw Stok hun werkelijk op tijd een soort ontbijt, wat de kinderen erg verwonderde. „Zij zal denk ik weten, dat je vader straks opbelt," zei Julian. „Nu wil zij zich nog even netjes houden. Hoe laat zei je ook weer, dat hij zou opbellen? Was het niet om negen uur? Nou — het is nog vóór half negen. Wij kunnen net nog gauw even naar het strand en terug."

Daar gingen zij dus alle vijf; zij deden, of zij Edgar niet zagen, die in de achtertuin al klaarstond om rare gezichten tegen hen te trekken. De kinderen begonnen al te denken, dat hij een beetje kiedewiet was. Hij gedroeg zich in het geheel niet als een jongen van Julians leeftijd of ouder.

Toen zij terugkwamen, was het ongeveer tien minuten voor negenen. „Nu gaan we in de woonkamer zitten, tot de telefoon gaat," zei Julian. „Vrouw Stok mag er niet het eerste bij zijn."

Doch tot hun grote teleurstelling hoorden zij bij het binnenkomen in huis vrouw Stok al aan de telefoon in de hall praten!

„Ja, meneer," hoorden zij haar zeggen, „alles gaat goed, hoor. Ik kan wel aardig met de kinderen overweg, meneer, al geven ze wel eens last... Ja, meneer... natuurlijk, meneer!... Nou, meneer, gelukkig is mijn man thuis met verlof, mijnheer... nou kan hij me helpen met het werk, meneer, en dat is een hele steun, meneer..., zit u maar nergens over in, meneer... en haast u maar niet om terug te komen, eer alles goed en wel is...; ja, meneer, ik krijg alles wel gedaan, hoor, meneer...!"

Als een dolle stoof George de hall in en rukte de hoorn uit vrouw Stoks hand.

„Vader! Ik ben het, George! Hoe gaat het met Moeder? Zeg het gauw!"

„Niet erger, George," klonk haar vaders stem. „Maar pas morgenochtend kunnen wij iets zeker weten. Ik ben blij van vrouw Stok te horen, dat alles prachtig loopt. Ik ben erg neerslachtig en van streek, maar vind het toch prettig, goede berichten over jullie aan Moeder te kunnen overbrengen en haar te kunnen vertellen, dat alles op rolletjes gaat in Kirrin- Cottage."

„Maar zo is het niet in werkelijkheid, Vader!" zei George wanhopig. „Het is heel anders. Alles is afschuwelijk. Kunnen de Stokken niet weggaan? Toe, laat u ons op onszelf passen!"

„Wel, alle drommels, begin je alweer? Natuurlijk niet!" zei haar vaders stem geërgerd en verbaasd. „Hoe haal je zoiets in je hoofd? Ik hoopte nog wel, George, dat je verstandig zou zijn en in alles zou meewerken. Ik moet zeggen..."

„Praat jij tegen hem, Julian!" zei George hulpeloos en duwde Julian de hoorn in zijn hand. De jongen hield die aan zijn oor en zei met zijn heldere stem: „Goeie morgen, Oom, hier Julian! Ik ben blij, dat tante niet erger is."

„Nu — dat zal ze toch worden, als ze denkt, dat in Kirrin- Cottage de boel misloopt," zei oom Quentin uiterst geprikkeld. „Kun jij niet zorgen, dat George de zaak wat redelijker beschouwt? Wat drommel! Zij kan het toch zeker wel een paar weken met die familie Stok bolwerken? Ik zeg je ronduit, Julian, dat ik de Stokken niet opzeg, terwijl ik weg ben. Ik wil het huis netjes en op orde hebben, tegen dat ik je tante thuisbreng. Als jullie niet met hen kunnen opschieten, moet je maar aan je ouders vragen, of die jullie de rest van de vakantie weer thuis willen laten komen. Maar George mag niet met jullie mee. Zij moet in Kirrin-Cottage blijven. Dat is mijn laatste woord ten aanzien van dit onderwerp."

„Maar, oom," begon Julian, die zijn hersens afpijnigde om te bedenken, hoe hij het beste zijn driftige oom tot rede zou kunnen brengen. „In elk geval moet ik u vertellen, dat..."

Een klik aan de andere kant van de lijn gaf te kennen, dat oom Quentin de hoorn had neergelegd en verdwenen was. Er viel niets meer te vertellen. Verdraaid! Julian trok een diepe rimpel in zijn voorhoofd. Met een kwaad gezicht keek hij naar de anderen.

„Weg is hij!" zei hij. „Hing gewoon op, toen ik probeerde, hem op de hoogte te brengen."

„Lekker!" klonk treiterig van de andere kant van de hall de krijsende stem van Vrouw Stok. „Nou weten jullie, waar je aan toe bent! Ik ben hier en blijf hier... op bevel van je oom! En jullie hebben je allemaal behoorlijk te gedragen, anders zullen jullie er lelijk van lusten."

Zesde Hoofdstuk - JULIAN IS DE FAMILIE STOK DE BAAS

Er klonk een zware dreun. Het was de keukendeur, die Vrouw Stok met een harde slag had dichtgesmeten. Nu konden zij haar triomfantelijk het nieuws aan haar man en Edgar horen vertellen. De kinderen gingen neerslachtig in de woonkamer zitten en keken elkaar wanhopig aan.

„Vader is onuitstaanbaar," barstte George woedend uit. „Nooit wil hij naar iets luisteren!"

„Nou ja — hij is nu van streek moet je denken," zei Dick verzoenend. „Wat verbazend jammer, dat hij al zo vroeg heeft opgebeld, waardoor Vrouw Stok eerst haar woordje kon doen."

„Wat zei Vader tegen jou?" vroeg George. „Zeg het eens precies."

„Hij zei, dat Annie, Dick en ik naar onze eigen ouders terug moesten gaan, als we niet konden opschieten met de familie Stok," zei Julian, „maar dat jij hier moest blijven."

George staarde Julian aan. „Nou..." zei ze tenslotte, „jullie kunnen niet met de Stokken opschieten, dus gaan jullie dan maar liever allemaal naar huis terug. Ik kan wel op mijzelf passen."

„Zeg, stel jij je niet zo idioot aan!" zei Julian en schudde kameraadschappelijk haar arm. „Je weet heel goed, dat wij je niet in de steek zullen laten. Ik kan moeilijk zeggen, dat ik het erg leuk vind, een paar weken lang onder de plak te moeten zitten van die beminnelijke Stokken, maar er zijn nog veel erger dingen in de wereld! Die veertien dagen komen wel om, als we het samen maar niet aan de 'Stok' krijgen." Zijn flauwe poging om een grapje te maken mislukte geheel — zelfs Annies gezichtje bleef mistroostig staan. Het vooruitzicht onder de drie duimen van de 'Stokken' te staan was alleronaangenaamst voor hen alle vier. Tim legde zijn kop op Georges knie. Zij streelde hem bemoedigend en keek naar de anderen.

„Gaan jullie maar naar huis," zei ze tegen hen. „Ik heb een plan en dat kan ik niet uitvoeren met jullie er bij. Ik heb Timmy, die past wel op mij. Bellen jullie je ouders op en ga dan morgen naar huis terug."

Uitdagend keek George hen aan. Zij stond kaarsrecht en hield haar hoofd omhoog; er viel niet aan te twijfelen: zij was iets van plan!

Julian voelde zich niet op zijn gemak. „Wat doe je vervelend," zei hij. „Ik zeg je, dat wij elkaar met alles zullen helpen. Als je iets van plan bent, laat ons dan daaraan meedoen. Maar wij blijven bij jou, wat er ook gebeurt."

„Je kunt blijven, als je dat wilt," zei George, „maar mijn plan gaat door en jullie zult wel merken, dat je tenslotte toch naar huis toe zult moeten. Kom, Tim! Laten wij bij Jim gaan kijken, of de boot al klaar is."

„Wij gaan mee," zei Dick. Hij had medelijden met George. Hij keek door haar driestheid heen en wist, dat zij daarachter haar verdriet en haar zorg voor haar moeder verborg en ook haar boosheid op haar vader. Zij was van streek, omdat zij. het gevoel had, dat de anderen om haar bleven, terwijl zij het eigenlijk bij hen thuis véél prettiger zouden hebben. Zij werd erg boos, toen zij volhielden, niet weg te willen gaan.

„Jullie maken mijn plan in de war," zei ze tenslotte. „Ga toch gerust terug! Ik zeg je toch, dat jullie mijn plan bederven?"

„Nou — wat voor plan heb je dan? Spuit op!" zei Julian ongeduldig. „Ik krijg het vaste gevoel, dat je maar doet, of je een plan hebt, om ons te dwingen, weg te gaan."

„Nooit doe ik alsof," zei George vol ergernis. „Zeg ik ooit iets, dat ik niet meen? Jullie weten heel goed van niet. Als ik zeg, een plan te hebben, dan is dat ook zo. Maar ik laat er niets over los, dus het geeft jullie niets, er naar te vragen. Het is mijn eigen, geheime plan."

„Nou — ik vind, dat je het ons heus wel mag vertellen," zei Dick, die nu echt kwaad werd. „Wij zijn per slot je beste vrienden — of is dat soms niet zo? En we blijven je trouw — plan of geen plan. Ja — zelfs al sturen we, zoals jij beweert, je plan in de war, dan blijven wij tóch hier bij je."

„Ik laat mijn plan niet door jullie in het water vallen!" zei George met flikkerende ogen. „Jullie zijn even erg tegen me als die Stokkenfamilie."

„Och, George, wees toch niet zo onaardig," smeekte Annie, bijna schreiend, „laten wij toch niet kibbelen. Het is al erg genoeg, ruzie te hebben met die afschuwelijke Stokken, zonder dat wij samen ook nog harrewarren."

Even snel als Georges slechte humeur was opgekomen, verdween het nu. Beschaamd keek zij vóór zich.

„Nemen jullie mij niet kwalijk," zei ze. „Ik gedraag me idioot. Ik wil helemaal niet kibbelen. Maar wat ik zeg, meen ik. Ik zet mijn plan door en vertel jullie niet, wat het is, want doe ik dat, dan bederf ik jullie vakantie. Geloven jullie mij toch alsjeblieft!"

„Laten wij vandaag wéér boterhammen meenemen," zei Julian en stond op. „Wij zullen vandaag allemaal vrolijker zijn, als wij uit dit huis weg zijn. Ik zal die ouwe Stok wel eens onderhanden nemen."

„Wat is die beste Ju toch dapper!" zei Annie, die op dat ogenblik voor geen geld van de wereld Vrouw Stok onder de ogen zou durven komen.

Vrouw Stok bleek allesbehalve inschikkelijk — en dit is dan nog op zijn zachtst uitgedrukt! Zij voelde zich nu oppermachtig en was ziedend, toen zij merkte, dat haar heerlijke vleespastei en alle jamtaartjes verdwenen waren. Haar man zat haar juist te vertellen, waar die beland waren, toen Julian verscheen.

„En dat durft nog te vragen om boterhammen voor een picknick, terwijl ze zelf mijn pastei en taartjes heeft gestolen! Het gaat mijn verstand te boven!" begon zij op hoge toon. „Droog brood met jam kunnen jullie meekrijgen en daarmee uit! En dat zou ik jullie nog niet eens geven, als ik niet zo blij was, jullie meteen kwijt te zijn!"

„Opgeruimd staat netjes!" mompelde Edgar vrij luid. Hij lag languit op de bank een helgekleurd moppenblaadje te lezen.

„Als je mij iets te zeggen hebt, Edgar, moet je het buiten nog eens laten horen," zei Julian dreigend.

„Laat Edgar met rust," zei Vrouw Stok onmiddellijk.

„Ik doe niets liever," zei Julian kwaad. „Wie zou zich met hem willen bemoeien? Die laffe, minne papzak!"

„Hela, kijk eens hier..." begon Vader Stok uit zijn hoekje.

„Ik heb geen zin, naar jou te kijken," gaf Julian onmiddellijk ten antwoord.

„Zeg, kijk eens hierrr..." herhaalde Stok kwaad en stond op.

„Ik zeg immers, dat ik daar geen zin in heb," zei Julian. „Zo mooi ben je niet om naar te kijken."

„Brutaliteit!" zei Vrouw Stok, gevaarlijk dicht bij het moment, dat ze uit haar vel zou springen.

„Geen brutaliteit, zuiver de waarheid," zei Julian luchtig. Vrouw Stok wierp hem een giftige blik toe. Julian was haar de baas. Hij had zijn woorden zo gauw klaar en had zoiets heerachtigs. Hoe brutaler hij was, des te netter sprak hij. Tegen zulke mensen als Julian kon Vrouw Stok niet op. Zij voelde dat die haar klein kon krijgen. Zij had een gloeiende hekel aan de jongen. Met een harde klap zette zij een steelpan in de gootsteen en wenste stellig, dat het Julians hoofd was en niet de gootsteen, waarop die met zoveel kracht terechtkwam.

Stinker sprong grommend overeind bij het plotselinge lawaai.

„Zo, Stinker," zei Julian. „Ben je al gewassen? Helaas niet — je stinkt nog even lelijk als altijd, hè?"

„Je weet, dat die hond geen Stinker heet," zei Vrouw Stok nijdig. Mijn keuken uit!"

„Best!" zei Julian. „Met genoegen! Doe maar geen moeite voor dat droge brood met jam. Ik zorg zelf wel voor iets beters."

Fluitend vertrok hij. Stinker gromde en Edgar herhaalde luid, wat hij al gezegd had: „Opgeruimd staat netjes!"

„Wat zei je daar?" vroeg Julian en stak opeens zijn hoofd weer door het keukenraam. Maar Edgar durfde het niet nog eens te zeggen, dus monter fluitend ging Julian weer weg. Hij was echter niet half zo vrolijk, als zijn gefluit klonk!

Hij was bezorgd. Als Vrouw Stok het voor hen zo moeilijk maakte, iets te eten te krijgen, zou het leven in Kirrin- Cottage lang geen pretje worden!

„Voelt een van jullie er iets voor, als lunch droog brood met jam te gebruiken?" informeerde Julian, toen hij bij de anderen terugkwam. „Nee? Dat dacht ik al. Ik heb dus het vriendelijke aanbod van Vrouw Stok maar afgeslagen. Ik stel voor, iets behoorlijks te gaan kopen. Er zijn lekkere saucijzenbroodjes te krijgen bij de bakker hier in het dorp."

Die gehele dag was George erg stil. Zij tobde over haar moeder, dat wisten de anderen. Waarschijnlijk liep zij ook over haar plan na te denken, vermoedden zij; ze waren benieuwd, wat dat kon zijn.

„Zullen we vandaag naar Kirrin-eiland gaan?" vroeg Julian, denkend dat het een goede afleiding voor haar zou zijn, als ze naar haar geliefd eiland gingen.

George schudde haar hoofd.

„Nee," zei ze. „Daar heb ik geen lust in. De boot is wel klaar — dat weet ik, maar ja, ik heb er eenvoudig geen zin in. Zie je, tot ik weet, dat Moeder beter zal worden, heb ik het gevoel, beter dicht bij huis te kunnen blijven. Als Vader opbelt, kunnen de Stokken me altijd nog door Edgar laten halen, maar als ik op het eiland was, zou ik niet te bereiken zijn."

Die dag scharrelden de kinderen maar wat rond, voerden eigenlijk niets uit. Tegen theetijd gingen ze naar binnen. Vrouw Stok zette brood, boter en jam klaar, maar geen cake. De melk was zuur, dus de kinderen moesten veel te sterke thee zonder melk drinken, wat ze geen van allen lustten.

Terwijl zij aan de thee zaten, hoorden zij Edgar buiten het raam. Hij had een honden-etensbak in zijn handen en zette die op het grasveld neer.

„Voer voor je hond!" schreeuwde hij.

„Bah — hij ziet er zelf uit naar hondenvoer," zei Dick walgend. „Vuil jog!"

Allen schoten in een lach.

„Edgar, het hondenvoer!" zei Annie. „George, zouden er nog biscuits in dat blik op het dressoir zijn, denk je?"

George stond op om te gaan kijken.

Tim sprong naar buiten en liep naar de kom, die voor hem klaarstond.

Hij besnuffelde het eten. Toen George terugkwam van het dressoir, keek zij uit het raam, waar zij langs liep en zag hem bezig. Opeens schoot het dreigement haar in de gedachten en ze gilde zó hard tegen Tim, dat de anderen zich bijna doodschrokken: „TIM! TIM! Niet aankomen!"

Tim kwispelstaartte, alsof hij te kennen wilde geven, dat het geen ogenblik in zijn kop opkwam, het aan te raken. George vloog naar buiten en tilde het mengseltje rauw vlees op. Zij rook er aan.

„Je bent er toch niet aan geweest, hè?" vroeg zij ongerust.

Dick boog zich uit het raam.

„Nee — hij heeft er niets van gegeten. Ik heb op hem gelet. Hij heeft het aan alle kanten besnuffeld, maar wilde niet proeven. Ik wil wedden, dat er rattenkruid of zoiets inzit."

George zag doodsbleek. „O, Timmy!" zei ze. „Wat ben je toch een verstandige hond! Jij raakt geen vergiftigd spul aan, hè?"

„Woef!" blafte Timmy instemmend. Stinker hoorde het geblaf en stak zijn neus buiten de keukendeur.

Luid riep George: „Stinker! Stinker! Kom hier! Tim lust zijn eten niet. Jij mag het hebben. Kom maar, Stinker, hier is het!"

Edgar holde achter Stinker aan.

„Dat mag je hem niet geven," zei hij.

„Waarom niet?" vroeg George. „Kom, Edgar, ga door — zeg me, waarom niet!"

„Hij eet geen rauw vlees," zei Edgar na een poosje. „Hij eet enkel hondenbrood."

„Dat is een leugen! " stoof George op. „Ik zag hem gisteren vlees eten. Hier Stinker, eet dit maar op!"

Bijna grissend pakte Edgar George de kom af en stoof in vliegende vaart het huis in. George stond op het punt hem achterna te gaan, maar Julian, die uit het raam was gesprongen, toen Edgar kwam opdagen, hield haar tegen.

,,'t Helpt je niets, beste meid," zei hij. „Je kunt toch niets uit hem trekken. Het vlees is nu zelfs waarschijnlijk al verdonkeremaand. Van nu af voeren we Tim zelf met vlees, dat wij voor ons eigen geld bij de slager gaan kopen. Wees maar niet bang, dat hij vergiftigd spul zal eten. Daarvoor is hij veel te verstandig."

„Als hij heel erg verschrikkelijk honger had, kon het toch gebeuren, Julian," zei George, die nu zó van streek was geraakt, dat zij bleekgroen zag en zich onpasselijk voelde, „Ik zou Stinker natuurlijk niet die vergiftigde rommel hebben laten opeten, maar ik verwachtte, dat één van de Stokken de deur uit zou komen hollen en Stinker er van af zou trekken. En dat heeft Edgar nu heus gedaan. Daaruit zien we, dat het vergiftigd was, vind je niet?"

„Ik geloof het stellig," zei Julian. „Maar tob er niet over, George. Tim laat zich heus niet vergiftigen!"

„Maar het kón toch; het zou kunnen," zei George en legde haar hand op de kop van het grote dier. „O, ik kan de gedachte niet verdragen, Julian! Ik kan er niet overheen — ik kan het niet!"

„Denk er dan niet meer over," zei Julian en nam haar mee naar de woonkamer. „Hier, eet een biscuitje!"

„Zou je denken, dat de Stokken ons misschien willen vergiftigen? Toch zeker niet, hè?"-zei Annie en bekeek haar biscuitje met zo'n angstig gezicht, of ze dacht, dat het haar kwaad zou doen.

„Welnee, idioot! Zij willen Timmy uit de weg ruimen, omdat hij ons zo goed bewaakt," zei Julian. „Kijk niet zo benauwd! Over een paar dagen komt alles wel weer in het reine; dan kunnen wij nog een heerlijke tijd hebben. Dat zul je wel zien."

Maar Julian zei dat alleen, om zijn zusje te bemoedigen, In stilte was hij erg bezorgd. Hij wilde wel, dat hij Annie, Dick en George mee kon nemen naar hun eigen huis. Maar hij wist, dat George niet mee zou willen. En hoe konden zij haar overlaten aan die nare Stokken? Dat was totaal onmogelijk. Vrienden moesten elkaar bijstaan en op de een of andere manier moesten zij zich overal doorheen slaan, tot tante Fanny en oom Quentin terugkwamen.

Zevende Hoofdstuk - BETER NIEUWS

„Wat vind je, zouden we weer naar beneden gaan om eten uit de provisiekast te halen, als de Stokken naar bed zijn?" vroeg Dick, toen er die avond geen maal voor hen verscheen.

Julian had heel weinig zin, stilletjes naar beneden te gaan en weer met de Stokken te gaan bakkeleien. Niet, dat hij bang voor hen was, maar dit gedoe stuitte hem tegen de borst. Dit was hun huis; hun eigen eten — waarom moesten zij er dan om bedelen of het stiekem wegpakken? Dat was toch immers al te gek?

„Kom mee, Tim," zei Julian. De hond kwam van George vandaan naar hem toe en keek vragend naar hem op. „Jij gaat met mij mee, die lieve, vriendelijke Vrouw Stok overhalen, ons de lekkerste dingen uit de provisiekast te geven," zei Julian grinnikend. Dadelijk weer opgemonterd, lachten alle anderen.

„Dat is nog eens een puik idee!" riep Dick. „Mogen wij allemaal mee om die poppenkast te zien?"

„Liever niet," zei Julian. „Ik kan het prachtig alleen af."

Hij liep de gang door naar de keuken. Daarbinnen ging keihard de radio, dus niemand in de keuken hoorde Julian, tot hij al in de deur stond. Toen keek Edgar op en zag zowel Tim als Julian. Edgar was bang voor de grote hond, die nu nijdig gromde. Hij zocht een toevlucht achter de sofa en bleef daar angstig naar Tim kijken.

„Wat moet je?" vroeg Vrouw Stok; meteen zette ze de radio af.

„Avondeten," zei Julian opgewekt. „Avondeten! De beste dingen uit de provisiekast — gekocht voor mijn ooms geld, — gekookt op mijn tantes gasfornuis, waarvan zij óók het gas betaalt — ja hoor, avondeten! Doe de deur van de provisiekast eens open en laat zien, wat er in is!"

„Heb je ooit van je leven zo'n groot lef..." begon Vader Stok met een verbaasde stem.

„Jullie kunnen brood en wat kaas krijgen," zei Vrouw Stok, „en dat is mijn laatste woord."

„Nou — mijn laatste woord is het niet," zei Julian en liep naar de deur van de provisiekast. „Achter, Timmy! Je mag naar hartelust grommen, maar niemand bijten. Nóg niet!"

Timmy's gegrom werd werkelijk angstaanjagend. Zelfs Vader Stok bleef in de verste hoek van de keuken. Stinker was nergens te bekennen. Die was bij het horen van het eerste gegrom gevlucht naar de bijkeuken en stond nu te bibberen achter de wringer.

Vrouw Stoks mond werd één strakke, dunne streep.

„Pak het brood en de kaas en maak, dat je wegkomt!" zei ze.

Zachtjes fluitend deed Julian de deur van de provisiekast open; dat gefluit ergerde Vrouw Stok nog het allermeest. „Drommels!" riep Julian vol bewondering uit: „Allemenselijk knap weet u een provisiekast vol te krijgen met heerlijke dingen, Vrouw Stok! Een gebraden kip! Ik meende het vanmiddag al geroken te hebben. Uw man heeft zeker vandaag een van ooms kippen achterovergedrukt. Ik hoorde al zo'n herrie in het kippenhok! En wat een prachtige tomaten! De beste, die er in het dorp te krijgen waren, wed ik. En — o, Vrouw Stok! Wat een zeldzaam goed gelukte bolustaart! Ik moet heus zeggen, dat u bar en bar goed kunt koken, hoor!"

Julian nam de schaal met kip op. Ook die met tomaten. Daarna zette hij het bord met de bolustaart precies in evenwicht er bovenop. Vrouw Stok krijste woedend: „Laat staan! Laat staan! Ons avondeten! Hier laten!"

„U vergist zich een beetje," zei Julian overbeleefd. „Het is ons avondeten. Wij hebben vandaag heel weinig te eten gekregen en kunnen best een stevig avondmaal gebruiken. Dank u hartelijk, hoor!"

„Kijk eens hierrrr..." begon Stok nijdig. Hij was ziedend, dat heerlijke maal nu zijn neus voorbij te zien gaan.

„Hè, moet ik nu alwéér naar u kijken?" zei Julian op verbaasde toon. „Waarvoor? Is u soms al geschoren of gewassen? Ik vrees van niet. Als u het dus niet kwalijk neemt, kijk ik liever niet naar u."

Vader Stok stond verstomd. Nooit was hij bijster welbespraakt en zo'n jongen als Julian was hem glad de baas, maar nu kon hij niets uitbrengen dan zijn geliefkoosde: „Kijk eens hierrr...!"

„Je zet die dingen neer," gebood Vrouw Stok vinnig. „Wat denk je wel, dat wij voor avondeten overhouwen, als jij d'r mee wegloopt? Vertel me dat 'ns!"

„Doodeenvoudig," zei Julian kalm. „Laat mij u ons avondeten aanbieden: brood en kaas, Vrouw Stok, brood en kaas!"

Vrouw Stok gaf een boze grauw en ging met opgeheven arm Julian achterna. Maar onmiddellijk sprong Tim op haar af en met een luide klap sloegen zijn tanden op elkaar.

„Au!" gilde Vrouw Stok. „Die hond van jullie heeft bijna mijn hand afgebeten! Dat wilde beest! Een dezer dagen gaat hij er aan — dat zeg ik je!"

„Vandaag heeft u het al geprobeerd, hè?" zei Julian langs zijn neus weg. Hij keek haar recht in de ogen. „Zo iets is, meen ik, een politie-kwestie. Pas op, wat u doet, Vrouw Stok! Ik denk er hard over, morgen eens naar de politie te stappen."

Evenals tevoren scheen het noemen van de politie Vrouw

Stok erg bang te maken. Zij keek naar haar man en ging een stap achteruit. Julian vroeg zich af, of de man wellicht iets misdaan had en zich voor de politie verscholen hield. Hij leek wel geen stap buiten de deur te zetten.

Triomfantelijk liep de jongen de gang door. Teleurgesteld, dat hij Stinker niet eens flink onderhanden had mogen nemen, kwam Tim vlak achter hem aan. Julian marcheerde met zijn smakelijke vracht de woonkamer binnen en zette de schalen voorzichtig op tafel.

„Ziezo!" riep hij. „Kijk eens, wat ik hier heb? Het avondeten van de familie Stok!" Daarop vertelde hij de anderen wat er gebeurd was en zij schaterden het uit.

„Hoe kon je zo gauw al die dingen bedenken om te zeggen?" vroeg Annie bewonderend. „Het verbaast me niets, Ju, dat jij hen vreselijk op stang jaagt. Het is maar goed, dat we Tim hebben om ons te beschermen."

„Ja, ik zou niet half zoveel durven zeggen, als ik Tim niet had," erkende Julian.

Het avondeten was iets daverends! In het dressoir lagen messen, vorken en lepels en de kinderen behielpen zich met fruitbordjes, die ook daarin stonden, omdat zij liever geen borden in de keuken gingen halen. Van hun thee was nog brood over, dus zij hadden een heerlijk, volledig maal. Zij smulden er dan ook terdege van.

„Jammer, dat we de kippenbeentjes niet aan jou kunnen geven, Tim," zei George. „Maar die zijn heel gevaarlijk voor je buik. Wij zullen ze allemaal goed afschrapen voor je. Laat vooral niets liggen voor Stinker!"

Nu, dat deed Timmy dan ook heus niet! Met wat lange halen van zijn gulzige tong had hij direct zijn bordje leeg en ging toen zitten wachten op kruimeltjes bolustaart, die misschien zijn kant op zouden vallen.

De kinderen waren opgetogen over hun rijk maal! De kip was geheel op; niets was er over dan de beentjes. Ook alle tomaten waren verdwenen, eveneens het brood en de gehele bolustaart.

Het was laat. Annie gaapte en daarna liet ook George gegeeuw horen. „Laten wij naar bed gaan," zei ze. „Ik voel er vanavond niets voor nog te kaarten of zoiets."

Zij gingen dus naar bed en Tim nestelde zich als gewoonlijk tegen Georges voeten. Een poos lag hij wakker; vol aandacht voor de geluiden van beneden. Hij hoorde de Stokken-familie naar bed gaan, de deur open- en dichtdoen, hoorde Stinker een beetje janken. Daarna was alles stil. Timmy liet zijn kop op zijn poten zinken en sliep in, maar één oor bleef gespitst op onraad. Tim vertrouwde de Stokken al evenmin als de kinderen deden!

De kinderen werden 's morgens heel vroeg wakker; Julian het eerst. Het was een stralend mooie dag. Julian ging naar het raam en keek naar buiten. De lucht was heel lichtblauw; rose wolkjes dreven er vredig langs. Ook de zee zag helderblauw, was glad en rustig. Julian dacht aan wat Annie vaak zei... dat de wereld er 's morgens vroeg dikwijls uitzag, of hij pas uit de was gekomen was — zo helder, nieuw en fris!

Allen gingen vóór het ontbijt in zee; ditmaal waren zij al half negen terug, bang, dat Georges vader weer vroeg zou opbellen. Julian zag Vrouw Stok op de trap en riep tegen haar: „Heeft mijn oom al opgebeld?"

„Nee!" zei de vrouw nors. Zij had gehoopt, dat de telefoon zou gaan, terwijl de kinderen niet thuis waren, opdat zij, evenals de dag tevoren, de hoorn kon opnemen en eerst haar eigen praatjes oplepelen!

„Brengt u alstublieft nu ons ontbijt?" vroeg Julian beleefd. „Een goed ontbijt, Vrouw Stok! Oom kon wel eens vragen, wat wij voor ons ontbijt hadden gekregen, denkt u ook niet? Je kunt nu eenmaal nooit weten..."

Vrouw Stok dacht blijkbaar, dat Julian het aan zijn oom zou vertellen, als zij hun enkel onbelegde boterhammen gaf en de kinderen roken dus al heel gauw de heerlijke geur van bakkend spek. Vrouw Stok bracht een schaaltje vol binnen, gegarneerd met tomaten. Zij smakte het op de tafel neer en daarna, pats, pats, de borden! Edgar kwam met een pot thee aandragen en een blaadje met kopjes en schoteltjes.

„Zo! Daar is onze brave Edgar!" zei Julian op een toon van vriendelijke verbazing. „Die beste ouwe Kaaskop!"

„Loop naar de bl...!" zei Edgar en smeet de theepot op tafel. Timmy gromde en Edgar nam de benen.

George wilde niets eten. Julian zette het ontbijt voor haar weg, met een bord er overheen. Hij wist, dat zij rusteloos hunkerde naar het telefoongerinkel. Als er maar getelefoneerd was, zou zij weten, of het beter ging met haar moeder of niet.

Inderdaad ging de telefoon, toen zij bijna klaar waren. George was er als de wind bij. Zij hield de hoorn aan haar oor.

„Vader! Ja, het is George. Hoe is het met Moeder?"

Even bleef het stil, terwijl George luisterde. Zwijgend wachtten de kinderen, tot George weer iets zou zeggen. Aan haar eerste woorden zouden zij al kunnen horen, of zij goed of droevig nieuws had gehoord.

„O, o, ik ben zó blij!" hoorden ze George uitroepen. „Is zij gisteren geopereerd? Och — dat had u mij helemaal niet verteld! Maar gaat nu alles goed? Die arme Moeder! Doet u haar mijn aller-aller-allerhartelijkste groeten? Vader, ik zou haar toch zo erg graag opzoeken... Och, Vader, mag het niet?"

Blijkbaar was het antwoord: 'Neen!' Nog even luisterde George; toen zei ze nog enkele woorden en nam afscheid van haar vader. Zij kwam hollend terug naar de woonkamer. „Jullie hebben het zeker al gehoord?" vroeg zij opgetogen. „Het gaat beter met Moeder. Zij wordt nu weer gauw gezond en komt binnenkort thuis. Over een dag of tien al. Vader komt niet thuis, eer hij haar mee terugbrengt. Wat Moeder betreft is het wel heerlijk nieuws, maar van die Stokkenfamilie kunnen we, vrees ik, niet afkomen."

Achtste Hoofdstuk - GEORGES PLAN

Vrouw Stok had het telefoongesprek afgeluisterd — tenminste aan Georges kant. Zij wist dus, dat Georges moeder aan de beterende hand was en haar vader niet terug zou komen, eer hij haar moeder thuisbracht. Dat zou dan ongeveer over tien dagen zijn. De Stokken zouden wel zorgen, tot dan toe een prachttijd te hebben; geloof dat maar gerust!

Opeens merkte George, dat zij haar eetlust weer terug had. Gretig hapte ze in haar boterhammen, en het spek met de tomaten at ze met graagte op. Haar bord wreef ze nog zorgvuldig schoon met een laatste stukje brood. Zij dronk drie koppen thee en ging toen verzadigd op een luie stoel zitten.

„Nou voel ik me prettiger," zei ze. Annie legde haar hand op die van George. Zij was heel blij, dat haar tante weer opknapte. Als die ellendige familie Stok er maar niet was geweest, hadden zij nog een prettige tijd kunnen hebben. Toen zei George opeens iets, waarover Julian boos werd.

„Ziezo — nou ik weet, dat Moeder aan het beter worden is, kan ik de Stokken best alleen aan met Timmy. Dus nu heb ik maar liever, dat jullie drieën naar huis teruggaan en daar de vakantie verder zonder mij doorbrengen. Ik red het best alleen!"

„Hou je mond, George," zei Julian. „We hebben dit immers al eerder besproken? Ik heb een besluit genomen. Daaraan verander ik niets, evenmin als jij dat ooit doet. Je ergert me verschrikkelijk!"

„Nou," zei George, „ik heb jullie gezegd, dat ik een plan had en dat jullie daar niet in voorkwamen. Nu zullen jullie wel merken, dat je naar huis terug moet, of je wilt of niet!"

„Doe toch niet zo raadselachtig, George!" zei Julian ongeduldig. „Wat is het voor een vreemdsoortig plan? Als wij er toch niet in betrokken zijn, moest je het ons maar liever gewoon vertellen. Kun je ons soms niet vertrouwen?"

„O, ja natuurlijk wel! Maar jullie konden eens proberen, het te verhinderen," zei George nors.

„Dan moest je het ons juist wel vertellen," zei Julian, die ongerust werd. George was zó'n dolle Dries, als zij zich eenmaal iets in het hoofd had gezet. Wie weet, wat zij ging uitkoken!

Maar George wilde geen woord meer zeggen. Tenslotte gaf Julian het op, maar nam zich in stilte voor, George die dag voortdurend in het oog te houden. Als zij een of ander onbesuisd plan ging uitvoeren, moest zij dat maar doen, terwijl hij er bij was!

George leek echter wel geen enkel onbezonnen voornemen te koesteren. Zij ging weer met de anderen de zee in, maakte daarna een wandeling met hen en samen gingen zij roeien, zij wilde niet naar Kirrin-eiland en de anderen drongen er maar niet op aan, omdat zij dachten, dat ze in het gezicht wilde blijver van de kust voor het geval, dat Edgar een boodschap van haar vader kwam brengen.

Die dag hadden zij het echt genoegelijk; zij kochten saucijzenbroodjes en vruchten en picknickten op het strand. Tim kreeg van de slager een reusachtig groot been met veel merg er in.

„Ik moet nog een paar boodschappen doen," zei George tegen theetijd. „Gaan jullie maar vast kijken, of Vrouw Stok al thee heeft gezet voor ons. Dan ga ik als een haas naar de winkel, om in te slaan, wat ik nodig heb."

Dadelijk spitste Julian zijn oren. Stuurde George hen weg om alleen haar geheimzinnige plan uit te voeren?

„Ik ga met je mee," zei Julian en sprong overeind. „Voor deze ene keer moet Dick Vrouw Stok maar eens achter haar vodden zitten; hij kan Timmy meenemen."

„Toe, gaan jullie liever samen," zei George. „Ik blijf niet lang weg."

Maar Julian was vastbesloten met haar mee te gaan. Het eind van het liedje was, dat zij allemaal met George meegingen, want Dick had niet genoeg durf om Vrouw Stok te woord te staan zonder Julian of George bij zich.

George ging het winkeltje in, waar letterlijk van alles te koop was en kocht er een nieuwe batterij voor haar zaklantaarn en twee doosjes lucifers. Ook nam zij nog een fles brandspiritus.

„Waarvoor heb je dat nodig," vroeg Annie verbaasd.

„O, het kan nog eens te pas komen," zei George luchtig en liet verder niets los.

Samen gingen zij terug naar Kirrin-Cottage. De theeboel stond zowaar op tafel! Het was wel geen daverende thee, — enkel brood, boter, jam en een pot hete thee, — maar het was er in elk geval toch, èn: drinkbaar!

Het regende die avond. De kinderen gingen om de tafel spelletjes kaart zitten doen. Nu er goed nieuws was gekomen over Georges moeder, waren zij heel wat opgewekter. Midden in hun spel stond Julian eensklaps op en belde naar de keuken. Stomverbaasd gaapten de anderen hem aan.

„Om Vrouw Stok op te dragen, avondeten te brengen," legde Julian grinnikend uit. Maar er verscheen niemand. Julian belde dus nogmaals en later wéér.

Eindelijk ging de keukendeur open en Vrouw Stok kwam de gang door, blijkbaar in een zeer slecht humeur! Zij trad de woonkamer binnen.

„Met dat bellen moet het uit zijn, hoor je!" zei ze kwaad. „Ik denk er niet over, notitie van jullie gebel te nemen."

„Ik heb gebeld, om u te vertellen, dat wij avondeten willen hebben," zei Julian, „en om u meteen te zeggen, dat ik het met genoegen zelf — met Tim — uit de provisiekast wil komen halen, als u dit liever heeft. Zo niet, dan kunt u ons zelf wel een behoorlijk maal brengen."

„Als je wéér dingen uit mijn provisiekast komt gappen, zal ik... zal ik..." begon Vrouw Stok.

"... de politie roepen," vulde Julian voor haar aan. „Doet u dat! Wij zouden het heel prettig vinden. Ik zie de veldwachter van Kirrin al bezig, alle bijzonderheden in zijn boekje Op te schrijven. Ik kan hem heel wat vertellen."

Binnensmonds liet Vrouw Stok een heel lelijk woord horen, keek Julian zó vals aan, of zij hem wilde vermoorden en verdween weer.

Aan het gerammel en gerinkel met vaatwerk in de keuken was heel goed te horen, dat Vrouw Stok bezig was, iets klaar te maken voor hun avondeten en grinnikend gaf Julian nieuwe kaarten rond.

Zo heerlijk als de vorige avond was het avondeten natuurlijk niet, maar er was wat koude ham, kaas en nog een rest vanillepudding. Voor Tim was er een bord gekookt vlees.

George bekeek het nauwkeurig. „Neem dat maar mee," zei ze. „Ik wil wedden, dat u er weer vergif in gedaan hebt. Weg daarmee!"

„Nee — integendeel," zei Julian. „Laat het hier. Dan neem ik het morgen mee naar de apotheker en laat het hem onderzoeken. Als het, zoals George denkt, vergiftigd is, kon de apotheker daarover wel eens aardige, interessante dingen te vertellen hebben."

Zonder een woord te zeggen nam Vrouw Stok het vlees mee.

„Die afschuwelijke vrouw!" riep George en trok Tim dicht tegen zich aan. „Wat heb ik een hekel aan haar! Ik ben zo ongerust over Timmy!"

Dit bedierf eigenlijk verder de avond. Toen het donker werd, kregen de kinderen slaap. „Het is tien uur," zei Julian. „Duimelot zegt, dat het bedtijd is. Gegeten hebben we al, maar niet uit grootvaders kastje! Annie, het pinkje, had er allang in moeten liggen; zij is nog lang niet groot genoeg, om zo laat op te blijven!"

„Heb je nou ooit...!" begon Annie verontwaardigd. „Ik ben zowat even oud als George, hoor! Kan ik er iets aan doen, dat ik jonger ben?"

„Hou je maar bedaard!" riep Julian lachend, „je hoeft van mij heus niet alléén naar bed, hoor. Hier in huis doen we alles samen, nu de Stokkenfamilie er is. Kom, maak voort! We gaan meteen naar boven."

De kinderen waren moe. Zij hadden gezwommen, gewandeld en geroeid. Julian probeerde nog een poosje wakker te blijven, maar ook hij viel vrij snel in slaap.

Met een schok werd hij wakker; hij meende iets gehoord te hebben. Maar alles was rustig. Wat voor geluid zou het geweest zijn? Sloop een van de Stokken in huis rond? Neen — dat kon het niet zijn; dan zou Tim het hele huis op stelten zetten door zijn geblaf. Wat was het toch geweest? Iets moest hem gewekt hebben.

„Het zal die onbesuisde George toch niet zijn geweest met dat heimelijke plan van haar?" dacht Julian opeens. Hij ging rechtop zitten, tastte naar zijn kamerjas en deed deze aan. Zonder Dick wakker te maken sloop hij naar de kamer van de meisjes en knipte zijn zaklantaarn aan om te kijken, of met haar beiden alles in orde was. Annie lag rustig te slapen, maar Georges bed was leeg. Haar kleren waren weg!

„Barst!" zei Julian binnensmonds. „Waar is zij heen? Ik wil wedden, dat ze weggelopen is om te zien, in welk ziekenhuis haar moeder ligt."

In het schijnsel van zijn zaklantaarn ontdekte hij een witte enveloppe, die aan Georges kussen was vastgespeld. Zachtjes liep hij er heen. Met grote drukletters stond zijn naam erop:

JULIAN.

Hij scheurde het couvert open en las het briefje.

„Beste Julian,

Wees alsjeblieft niet boos op mij. Ik durf niet langer in Kirrin-Cottage te blijven uit vrees, dat de Stokken toch nog kans zullen den, Timmy te vergiftigen. Je weet, dat dit mij dood-ongelukkig zou maken. Ik ga dus in mijn eentje op ons eiland wonen tot Vader en Moeder terugkomen. Laat alsjeblieft een briefje achter voor Vader en vertel hem daarin, dat hij Jim moet vragen, zo dicht mogelijk naar Kirrin-eiland te varen met zijn kleine, rooie vlaggetje aan zijn mast, zodra zij terug zijn. Dan kom ik thuis. Jij, Dick en Annie moeten, nu ik weg ben, teruggaan naar jullie ouders. Het zou dwaasheid zijn, bij die familie Stok te blijven, nu ik er niet ben.

Hartelijke groeten van

je George.

Julian las het briefje bij het licht van zijn lantaarn. „Hoe is het mogelijk, dat ik het niet heb geraden," zei hij in zichzelf. „Dat was natuurlijk haar plan. Daarom konden wij er niet aan meedoen. Zij wilde alleen met Timmy gaan. Dat kan ik niet zo maar laten gebeuren. Zó lang kan zij niet in haar eentje op Kirrin-eiland zitten. Zij zou ziek kunnen worden, van de rotsen kunnen afglijden en zich bezeren, zonder dat iemand er iets van afwist!"

De jongen zat werkelijk vreselijk in over het kordate kleine meisje. Hij overlegde bij zichzelf, wat hij het beste kon doen. Het gedruis, waarvan hij wakker geworden was, moest door George gemaakt zijn. Zij kon dus eigenlijk nog niet ver weg zijn. Als hij vliegensvlug naar het strand ging, zou George daar misschien nog zijn en dan kon hij haar terughouden.

Hij rende dus in zijn kamerjas het tuinpad af, het hek door en ging de weg op naar het strand. Het regende niet meer en hij zag sterren, maar een lichte nacht was het niet te noemen.

„Hoe kan George denken, dat zij in het donker tussen de riffen kan doorvaren," dacht hij. „Waanzin! Ze stoot met haar boot tegen een rotspunt en zal zinken!"

Steeds in zichzelf pratend holde hij maar voort in het duister. „Geen wonder, dat ze een nieuwe batterij voor haar zaklantaarn en lucifers wilde hebben. Die brandspiritus was denk ik voor haar primus! Waarom heeft zij ons toch niets verteld! Het zou zo leuk geweest zijn, allemaal samen te gaan."

Hij kwam aan het strand, zag het schijnsel van een zaklantaarn, waar George altijd haar boot had liggen. Terwijl hij zijn voeten aldoor voelde wegzinken in het vochtige, losse zand, liep hij daar zo hard mogelijk heen.

„George! Idioot! Je moogt er niet in pikdonkere nacht in je eentje op uitgaan, hoor je!" riep Julian.

Juist duwde George haar boot het water in. Toen zij Julians stem hoorde, sprong ze opzij. „Je kunt me niet tegenhouden," zei ze. „Ik ben net weg!"

Maar Julian liep door, kwam tot zijn middel in het water. „George, luister eens! Je kunt zo niet weggaan. Je boot stoot aan stukken tegen de stenen. Kom terug!"

„Dat verdraai ik!" riep George, die kwaad werd. „Jij kunt terug naar je eigen huis, Julian. Ik speel het wel alleen klaar. Laat mijn boot los!"

„George, waarom heb je mij niets verteld van je plan?" zei Julian, die door een golf bijna omver werd gesmeten. „Die lamme golven! Ik moet je boot wel in!"

Hij klom er in. Hij kon George niet zien, maar wist wel zeker, dat zij woedend naar hem keek. Tim belikte zijn natte, blote benen.

„Jij stuurt alles in de war," zei George met stokkende stem, waaraan hij duidelijk hoorde, hoe erg zij van streek was.

„Niet waar, zottinnetje!" zei Julian vriendelijk en zacht. „Hoor eens! Ga' nou met mij mee terug naar Kirrin-Cottage, George. En ik beloof je iets op mijn woord van eer. Morgen gaan we allemaal met je mee naar het eiland. Goed? Allemaal samen. Waarom eigenlijk niet? Je moeder had ons immers al beloofd, dat wij er een week heen mochten? Daar zijn we buiten bereik van die afschuwelijke Stokkenfamilie. Wij zullen samen veel schik kunnen hebben. Ga je dan nu mee terug, George, en wil je ons er morgen heenroeien?"

Negende Hoofdstuk - EEN OPWINDENDE NACHT

Even bleef het stil, maar onophoudelijk klonk het golfgeklots tegen de boot. Toen schalde ineens opgetogen Georges stem uit het duister:

„O, Julian, meen je dat heus? Gaan jullie echt met mij mee? Ik was bang, dat ik narigheid zou krijgen, als ik het deed — omdat Vader mij heeft bevolen, in Kirrin-Cottage te blijven tot hij terugkwam en je weet, hoeveel hekel hij heeft aan ongehoorzaamheid. Maar ik wist, dat jullie ook zouden blijven, als ik dat zelf deed — en ik wilde niet hebben, dat jullie zoveel narigheid hadden met die vervelende familie Stok; daarom wilde ik weggaan. Ik vermoedde niet, dat jullie óók mee zouden willen — want jullie halen je zodoende ook veel herrie op je hals met Vader! Ik dacht er eenvoudig niet over, het jullie te vragen."

„Je doet soms toch eigenlijk wel heel stom, vind je zelf ook niet, George?" zei Julian. „Alsof het ons iets zou kunnen schelen, last te krijgen door elkaar trouw bij te staan! Natuurlijk gaan we met je mee en ik neem de verantwoordelijkheid op mij; ik zal tegen je vader zeggen, dat ik de schuld moet krijgen van deze vlucht."

„Nee — dat mag je niet doen," zei George direct. „Ik zeg eerlijk, dat het een idee van mij was. Als ik iets verkeerds doe, ben ik heus niet zo laf, er niet rond voor uit te durven komen. Dat weet je wel!"

„Nou — daar praten we verder niet over," zei Julian. „Op Kirrin-eiland hebben we minstens een week of tien dagen de tijd om zoveel te redeneren, als wij willen. Maar nu is de hoofdzaak, dat we zo gauw mogelijk thuiskomen, de anderen wakker maken en nu — te middernacht — dat plan van jou eens rustig en bedaard uitwerken. Ik moet zeggen, dat ik het een prima en puik idee van je vind."

George was uitgelaten blij. „Ik zou je wel willen omhelzen, Julian," zei ze. „Waar zijn de riemen? O, hier. De boot is ver afgedreven."

Met forse slagen roeide zij naar de kust terug. Julian sprong uit de boot en geholpen door George trok hij hem tegen het strand op. Hij liet het licht van haar zaklantaarn in de boot vallen en riep verbaasd uit: „Nou — je hebt er aardig wat voorraad in! Brood, boter, ham en van alles. Hoe heb je het klaargespeeld, zonder dat Vrouw Stok het merkte? Je bent zeker naar beneden gegaan en hebt toen alles uit de provisiekast gehaald?"

„Ja, zo is het," bekende George. „Maar vanavond was er niemand in de keuken. Misschien is Vader Stok boven gaan slapen. Het kan ook wel zijn, dat hij terug is naar zijn schip. In elk geval was er niemand, toen ik stil de trap afging, zelfs Stinker niet."

„Wij kunnen het beste alles hier laten," zei Julian. „Doe het in dat kistje onder de bank en sluit het deksel af. Niemand komt op het idee, dat er iets in is. Wij zullen nog heel wat meer spullen moeten meenemen, als wij er met ons allen heengaan. Jongens, wat zullen wij een schik hebben!"

Opgewonden en blij gingen de kinderen naar huis terug. Julians natte kamerjas fladderde om zijn blote benen en hij trok hem hoog op, om er geen hinder van te hebben. Tim huppelde lustig om hen heen; hij leek zich totaal niet te verbazen over de wederwaardigheden van die nacht.

Thuis maakten zij de beide anderen wakker, die verbaasd luisterden naar wat er voorgevallen was op het strand. Annie was zo uitgelaten over het denkbeeld, dat zij samen zolang naar het eiland zouden gaan en zei in haar blijdschap zó hard: „O, dat is het allerleukste, wat we kunnen doen! O, ik vind...!" — dat drie boze stemmen zo luid mogelijk fluisterend zeiden: „Je zult de Stokkenfamilie nog wakker maken!"

„Neem me niet kwalijk," mompelde Annie, „maar o, het is ook zo enig!"

Ernstig begonnen zij de plannen te overleggen. „Als wij daar een week of tien dagen denken te blijven, moeten we morgen, volop etenswaar bij ons te hebben," zei Julian. „Maar de vraag is, of wij wel genoeg bij elkaar kunnen slepen voor zo'n lange tijd. Zelfs al halen wij de hele provisiekast leeg, dan twijfel ik er nog aan, of het genoeg zal zijn voor een week of langer. Wij lijken allemaal altijd zo bar gauw weer honger te krijgen!"

„Zeg, Julian," zei George, wie opeens iets te binnen schoot. „Ik weet al, wat wij kunnen doen. Moeder heeft in haar kamer een voorraadkast. Daarin bewaart zij massa's blikken met van alles voor het geval, dat wij 's winters ingesneeuwd raken en niet naar het dorp kunnen. Dat is al eens een paar maal gebeurd, moet je weten. En ik weet, waar Moeder de sleutel bewaart. Kunnen we die kast niet openmaken en er wat blikken uithalen?"

„Natuurlijk!" riep Julian verrukt. „Ik weet zeker, dat tante Fanny het niet erg zal vinden. En trouwens — wij kunnen een lijst aanleggen van wat we meenemen en later alles weer voor haar aanvullen, als zij het wél kwalijk neemt. Ik ben gauw genoeg jarig en krijg dan vast wel genoeg geld cadeau."

„Waar is de sleutel?" fluisterde Dick.

„Ga maar mee naar Moeders kamer, dan zal ik jullie laten zien, waar zij die bewaart," zei George. „Ik hoop alleen maar, dat zij hem niet heeft meegenomen."

Maar Georges moeder was veel te ziek geweest, toen zij wegging, om nog te denken aan sleutels van kasten! George peuterde een beetje aan de achterkant van de toilettafel-la en haalde een paar sleutels aan een touwtje te voorschijn. Eerst probeerde zij de ene en daarna de andere in een muurkast. De tweede paste.

Julian liet zijn zaklantaarn in de kast schijnen. Deze stond vol met allerlei blikken eetwaar, netjes gerangschikt op de planken.

„O, jongens!" zei Dick met stralende ogen. „Soep — blikken met vlees — met vruchten — gecondenseerde melk — sardines — boter — biscuits — groente — alles, wat wij nodig kunnen hebben, is er."

„Ja," zei Julian verheugd. „Fijn! We nemen alles mee, dat wij kunnen sjouwen. Weet je ook ergens een jutezak te liggen, George?"

Al gauw hadden zij twee zakken vol blikken. Zij sloten «de kastdeur weer af en gingen heel stil naar hun eigen kamers.

„Ziezo — het moeilijkste vraagstuk: etenswaren, is nu opgelost," zei Julian. „Ook de provisiekast moet een veer laten: brood, cake en alles, wat er verder maar in is. Hoe staat het eigenlijk met water, George? Is er nu al ergens zoet water op het eiland?"

„Ja, zie je, onder in die oude welput kan wel water zijn, maar we hebben geen emmertje of zoiets, dus daar hebben wij niet veel aan. Voor mezelf had ik een flink groot blik water in de boot — maar laten wij er nog een stuk of wat vullen, nu jullie ook meegaan. Ik weet schone waterblikken te vinden, helemaal nog nieuw!"

Zij vulden dus enkele blikken met fris water en zetten deze naast de zakken, die al klaarstonden om mee naar de boot genomen te worden. Wat was het enig avontuurlijk, dit alles te doen in het holst van de nacht! Annie had de grootste moeite zachtjes te blijven praten en het was een wonder, dat Tim niet blafte, want hij werd aangestoken door de opwinding der anderen. In de provisiekast stond nog een blik verse biscuits, dus dat werd op de tafel gezet, die klaarstond in de voortuin. Ook lag er een groot stuk gebraden vlees; George wikkelde er een doek omheen en legde het op de hoop, maar meteen verbood zij Tim heel streng er ook zelfs maar aan te snuffelen en zei, dat hij achtergelaten zou worden, als hij dat deed.

„Mijn primus staat al in de boot," fluisterde George. „Daarvoor kocht ik natuurlijk die brandspiritus. Jullie hebben het niet kunnen raden, hè? En de lucifers om hem aan te steken ook. O, ja, zeg, als we eens kaarsen meenamen? Wij kunnen niet al die tijd onze zaklantaarns gebruiken — dan zijn de batterijtjes te gauw uitgewerkt."

Uit de keukenkast haalden zij nog een pak kaarsen, een waterketel, een steelpan, wat oude messen, vorken en lepels en heel wat andere dingen, die zij nog nodig konden hebben. Zij ontdekte ook wat flesjes gemberbier, blijkbaar door de familie Stok voor eigen gebruik aangeschaft.

„Alles gekocht van mijn moeders geld!" zei George kwaad. „Ja — dat gemberbier nemen wij ook mee. Heerlijk drinken op een hete dag!"

„Waar zullen wij 's nachts slapen?" vroeg Julian. „In het bouwvallige gedeelte van het oude kasteel, waar nog één kamer over is met een stenen zoldering en alle vier wanden?"

„Daar had ik ook willen gaan slapen," zei George. „Dan zou ik een bed op de vloer gespreid hebben van wat hei, die op het eiland groeit met kleden er overheen, die ik al in de boot heb liggen."

„Wij, zullen alle kleedjes en reisdekens meenemen, die wij kunnen vinden," zei Julian. „En de divankussens voor ons hoofd. Zeg, vinden jullie het ook zo geweldig fijn? Nog nooit heb ik ergens zó naar verlangd! Ik heb net zo'n gevoel als een gevangene, die de vrijheid tegemoet gaat. Wat zullen de Stokken verbluft staan te kijken, als zij zien, dat wij verdwenen zijn!"

„Ja — maar wij moeten nog even bedenken, wat wij hun moeten schrijven," zei George ernstig. „Wij hebben natuurlijk liever niet, dat zij ons mensen achterna sturen om ons terug te halen. Ik vind het beter, hun niet te laten weten, dat wij daarheen zijn."

„Dat bespreken wij straks nog wel," zei Dick. „Nu wordt het hoog tijd, alles in de boot te stouwen, terwijl het nog niet licht is. Het zal wel gauw gaan schemeren."

„Maar hoe krijgen wij dit allemaal naar Georges boot toe?" vroeg Annie, terwijl ze haar lichtje richtte op de enorme stapel spullen. „Wij zullen dat onmogelijk kunnen dragen."

Ja — het was inderdaad heel veel! Zoals gewoonlijk kreeg Julian een idee. „Zijn er kruiwagens in de schuur?" vroeg hij aan George. „Als wij die boel op een paar kruiwagens laden, kunnen we gemakkelijk in één keer alles meenemen. Wij kruien de wagens dan langs de mulle kant van de weg om geen leven te maken."

„Ja, zeg, dat is een puik idee!" riep George verrukt. „Ik wou, dat ik het ook had bedacht, want nu ben ik wel vijf keer heen en terug geweest, toen ik mijn eigen spullen in de boot bracht. In de schuur staan twee kruiwagens. Die zullen wij halen. Van de ene piept het wiel, maar we zullen hopen, dat niemand het hoort."

Stinker hoorde echter het gekners wel, terwijl hij in een hoek van Vrouw Stoks kamer lag. Hij spitste zijn oren en gromde zacht. Blaffen durfde hij niet, want hij was bang, Tim wakker te maken. Vrouw Stok sliep vast; zij bewoog zich zelfs niet en had geen flauw vermoeden van wat zich beneden af speelde.

Alle dingen werden in de boot geladen. De kinderen wilden die nu liever niet onbewaakt achterlaten. Zij besloten, Dick daarin te laten slapen. Even dachten zij na, eer zij zonder Dick teruggingen.

„Nou hoop ik maar, dat wij om alles hebben gedacht, wat wij nodig zullen hebben," zei George met rimpels in haar voorhoofd van het denken. „O, ja, ik weet al iets. Wij hebben niet om zo'n ding gedacht, waarmee je het dopje van een fles los moet wippen. Deze hebben ook van die dopjes; je krijgt ze er anders niet af."

„Wij zullen er een bij ons steken, als we weer in huis zijn," zei Julian. „Ik weet ze te liggen in een la van het dressoir. Dag, Dick! Wij komen vroeg terug. Maar eerst moeten we nog brood halen, zodra de bakkerswinkel open is, want dat hebben we nog bijna niet. Ook zullen we zien, voor Tim nog een groot been te krijgen bij de slager. George heeft ook een zak hondenbrood voor hem in de boot."

Met hun drieën en Tim gingen ze terug en Dick bleef heerlijk op de kleden liggen. Al gauw viel hij weer in slaap met zijn gezicht naar de sterren, die al begonnen te verbleken.

De anderen overlegden, wat zij de familie Stok zouden laten weten. „Laten wij hun maar niets schrijven," zei Julian eindelijk. „Ik ben er niet bepaald happig op, hun opzettelijk leugens op de mouw te spelden, maar zeer zeker wil ik hun evenmin de waarheid vertellen. Weet je, wat wij zullen doen? Er is een trein, die om ongeveer acht uur uit het station Kirrin vertrekt; daarmee moeten wij terug, als de vakantie om is. Nu leggen wij het spoorboekje open op tafel in de eetkamer, alsof wij een trein opgezocht hebben en dan gaan we weg over de hei achter het huis, net of we naar het station gaan."

„Ja, zeg, dan denken de Stoks, dat wij er vandoor zijn en de trein naar huis hebben genomen," zei Annie. „Zij raden vast niet, dat wij naar het eiland zijn."

„Een puik idee!" zei George voldaan. „Maar hoe kunnen wij weten, wanneer Vader en Moeder terugkomen?"

„Is er niet iemand bij wie je een boodschap kunt achterlaten en die je echt goed kunt vertrouwen?" vroeg Julian.

George dacht ingespannen na. „Ja — Koos, de vissersjongen, die op Tim heeft gepast, toen ik hem niet thuis mocht hebben. Van hem weet ik zeker, dat hij ons niet verraadt."

„Dan lopen we even bij Koos aan, eer we wegroeien," zei Julian. „Nou — het spoorboekje gauw opzoeken en het goed opvallend ergens open neerleggen."

Zij zochten het spoorboekje op, legden het open op tafel en onderstreepten de trein, die zij zogenaamd genomen zouden hebben. Nu zouden de Stokken dat vast denken. Zij vonden een blik- en een flessen-opener en staken die in hun zak. Julian nam ook nog een paar extra doosjes lucifers mee. Hij was bang, dat zij aan twee doosjes te weinig zouden hebben. Intussen was de zon opgekomen en scheen heerlijk het huis binnen.

„Ik ben benieuwd, of de bakkerswinkel al open is," zei Julian. „Wij moesten maar vast gaan kijken. Het is ongeveer zes uur."

Zij gingen naar de bakkerij; de winkel was niet open, maar het verse brood lag klaar. De bakker zat zich buiten te zonnen. 's Nachts had hij brood gebakken, opdat de schippers en vissers het verse brood mee aan boord zouden kunnen nemen, als zij wegvoeren. Hij grinnikte de kinderen toe.

„Jullie zijn vanmorgen vroeg op," zei hij. „Wat? Moet je verse broden hebben? Hoeveel? Zes? Allemensen, waarvoor?"

„Om op te eten," zei George grinnikend. Julian betaalde de zes enorm grote broden en zij gingen naar de slager. Zijn zaak was evenmin open, maar de slager was bezig, zijn straatje te vegen. „Heeft u ook een heel groot been voor Timmy?" vroeg George. Zij kreeg een groot been en Tim keek er verlangend naar. Hij wist al, dat hij dagenlang genoeg zou hebben aan zo'n prachtstuk!

„Ziezo," zei Julian, toen zij bij de boot kwamen. „Nu bergen wij dit in de boot, gaan dan naar huis terug en maken flink veel leven, zodat de Stokken weten, dat wij er zijn. Dan doen we net, of we de hei oversteken en zullen maar hopen, dat de Stokken zich verbeelden, dat wij naar de trein gaan."

Zij maakten Dick wakker, die nog steeds rustig in de boot lag te slapen en borgen het brood en het been weg.

„Nu moet je de boot naar het volgende inhammetje roeien," zei George. „Kun je dat? Daar zijn we onzichtbaar voor iedereen op het strand. De vissers gaan dadelijk weg. Als we over een uur vertrekken, ziet niemand ons. Tegen die tijd zijn wij wel terug."

Zij gingen naar huis terug en maakten flink veel rumoer, alsof zij zojuist waren opgestaan. George floot Timmy en Julian zong uit alle macht. Daarna sloegen zij hard met de deuren, liepen het tuinpad af en gingen de heide op, waar zij vanuit het keukenraam heel goed te zien waren.

„Wij zullen maar hopen, dat de Stokken niets merken van Dicks afwezigheid," zei Julian, die Edgar uit het raam zag kijken. „Zij zullen allicht denken, dat hij vooruit is gegaan."

Zij bleven doorlopen tot een laagte, waar zij onzichtbaar werden voor kijkers uit Kirrin-Cottage. Daarna sloegen zij een ander pad in, dat hen ongezien naar het inhammetje bracht, waar Dick met de boot heengegaan was. Daar zat hij in spanning op hen te wachten.

„Heiho!" gilde Julian opgewonden. „Nou gaat het avontuur beginnen!"

Tiende Hoofdstuk - OPNIEUW KIRRIN-EILAND

Allen klauterden in de boot. Tim wipte er lenig in en liep dadelijk door naar de boeg, waar hij het liefste stond. Van enthousiasme liet hij zijn tong uit zijn bek hangen. Hij wist heel goed, dat er iets bijzonders gebeurde — en dat hij mee mocht doen! Geen wonder, dat hij uit alle macht met zijn staart kwispelde en sloeg.

„Daar gaan wij dan," zei Julian en greep de riemen. „Annie, ga jij een beetje aan de andere kant zitten. Aan deze kant hangt de boot erg over door de zwaarte van de bagage; Dick, zorg jij voor het evenwicht door naast Annie te gaan zitten! Zo is het in orde! Daar gaan we, jongens!"

Zo schommelden ze nu in Georges boot heen en weer over de golven. De zee was wel vrij kalm, maar door hun haar streek een aardig frisse bies. De golven spoelden om de boot heen en gaven een gezellig gorgelend geluid. De kinderen waren alle vier erg in hun schik. Zij waren eigen baas, gelukkig ontkomen aan de Stokkenregering! Zij gingen kamperen op Kirrin-eiland, bij de konijnen, zeemeeuwen en roeken.

„Wat ruikt dat verse brood vreselijk lekker, zeg," zei Dick, die zoals altijd weer het eerste honger had. „Zouden wij maar niet vast een brokje opknabbelen?"

„Ja, best," stemde George toe. Zij braken stukjes af van de warme, knapperige, bruine korst, staken er iets van in Julians mond, terwijl hij krachtig doorroeide en genoten allen van het heerlijke brood. Ook Tim kreeg een stukje, maar hij slikte het onmiddellijk in, zodra het in zijn bek kwam.

„Dat is zo grappig van Timmy," zei Annie. „Nooit kauwt hij zijn eten zoals wij — hij lijkt het wel te drinken — neemt het in zijn bek en slokt het op, alsof het water was!"

De anderen lachten. „Zijn kluiven drinkt hij anders helemaal niet, hoor," zei George. „Die eet hij heel behoorlijk, kauwt er uren en uren op. Zo is het, hè, Timmy?"

„Woef!" stemde Tim toe.

Hij keek met een schuin oog naar de plek, waar het verleidelijke bot lag en wilde wel, dat ze het hem maar vast gaven. Dat wilden de kinderen niet: stel je voor, dat hij het overboord liet vallen! Dat zou immers al te jammer zijn?

„Ik geloof niet, dat iemand ons heeft zien weggaan," zei Julian. „Behalve natuurlijk Koos, de vissersjongen. Hem hebben wij verteld, Dick, dat wij naar het eiland gingen; niemand anders."

Onderweg naar de boot waren zij bij Koos' huis aangelopen. Hij was in zijn eentje op het achtererf. Zijn moeder was even weg en zijn vader was op zee aan het vissen. Zij hadden hem hun geheim verteld; Koos had met zijn verwarde krullebol geknikt en plechtig beloofd, dat hij niemand iets zou vertellen. Hij was er kennelijk trots op, zo door en door vertrouwd te worden.

„Wil je ons een seintje geven, als mijn vader en moeder terugkomen?" vroeg George. „Vaar zo dicht als je kunt langs het eiland en schreeuw flink hard, dan horen wij je wel. Jij kunt er dichter bij komen dan ieder ander."

„Dat zal ik doen," beloofde Koos, die eigenlijk heel graag met hen mee had willen gaan.

„Dus je ziet, Dick," vervolgde Julian al roeiend, „dat als tante Fanny misschien gauwer terugkomt, dan wij verwachten, wij het dadelijk zullen merken en meteen terug kunnen gaan. Mij dunkt, dat we alles tiptop hebben geregeld."

„O, dat hebben we vast en zeker," zei Dick. Hij ging andersom zitten, om het eiland te zien, dat nu aldoor dichterbij kwam. „We zullen er gauw zijn. Nu neem jij de riemen zeker over om ons tussen de riffen door te loodsen, George?"

„Ja," zei George. „Nou zijn we bij het moeilijke gedeelte, waar we tussen de stenen door moeten scharrelen, die vlak onder de bovenkant van het water zitten. Geef mij de riemen maar, Ju."

Zij roeide verder en de anderen keken vol bewondering, hoe uiterst handig het meisje de grote boot tussen de verborgen riffen doorloodste. Zij wist verbazend knap in de goede vaargeul te blijven. De anderen voelden zien volkomen veilig met haar aan de riemen.

De boot gleed de kleine inham binnen. Het was een natuurlijk haventje, waar het water een zandige kust bespoelde. Het werd beschut door hoge rotsen. Opgewonden en blij sprongen de kinderen uit de boot en vier paar hulpvaardige handen trokken deze snel tegen het strand op.

„Nog hoger!" hijgde George. „Jullie weten zelf wel, hoe hoog erge stormen het water in deze baai kunnen opstuwen. Wij moeten er gerust op kunnen zijn, dat de boot volkomen veilig is, al slaan de golven nóg zo woest."

Na korte tijd lag de boot op de ene kant hoog tegen de rotshelling. Puffend en blazend gingen de kinderen zitten uitfluiten.

„Laten wij hier ontbijten," zei Julian. „Op het ogenblik Voel ik er niks voor, al die zware dingen weg te sjouwen. Wij halen enkel te voorschijn, wat we voor het ontbijt nodig hebben en eten dat hier in het warme zand op."

Zij haalden een vers brood, wat koude ham, een paar tomaten en een pot jam uit de boot. Annie wist, waar de messen, vorken en borden lagen. Julian maakte twee flesjes gemberbier open.

,,'n Grappig soort ontbijt," zei hij en zette de flesjes op het wind neer, „maar eenvoudig vorstelijk, wanneer iemand zó uitgehongerd is als wij."

Zij verorberden alles behalve ongeveer een derde van het brood. Tim kreeg zijn bot en wat hondenbrood. Hij at het harde brood onmiddellijk op en ging daarna tevreden aan zijn heerlijke been knagen.

„Wat een gemak voor Tim, dat hij zich niet druk hoeft te maken over een bordje, mes, vork of beker," zei Annie, die languit lag te zonnen met een gevoel, of zij onmogelijk nog iets naar binnen zou kunnen krijgen. „O, als wij op het eiland aldoor zulk soort maaltijden hebben als deze, zal ik er tegenop zien, ooit weer weg te gaan. Wie had kunnen denken, dat ham, jam en gemberbier zo goed samen kunnen gaan?"

Tim had dorst. Met zijn tong uit zijn bek zat hij te hopen, dat George over drinken voor hem zou beginnen. Van gemberbier hield hij niet.

Lui keek George naar hem. „Och, Tim, heb je dorst?" vroeg zij. „Lieve help, ik heb precies zo'n gevoel, of ik echt niet kan opstaan. Wacht nog een paar minuutjes, Tim, dan ga ik wel naar de boot om water voor je te halen."

Maar Tim kón niet wachten. Hij liep naar de rotsen dicht bij hen, waar het zeewater niet kon komen. In een holte van een rots vond hij nog wat regenwater van de vorige avond; dat lebberde hij smakelijk op. De kinderen hoorden hem slurpen en lachten er om.

„Wat is Tim slim, hè?" zei Annie slaperig. „Daaraan zou ik nooit gedacht hebben."

De kinderen waren de halve nacht op geweest en nu méér dan verzadigd en erg slaperig. De een na de ander viel in het warme zand in slaap. Verbaasd sloeg Tim hen gade. Het was toch geen nacht! Maar, kom — een hond kon toch óók wel op elk uur van de dag slapen! Hij ging dus bij George liggen, met zijn kop op haar middel, en deed zijn ogen dicht.

De zon stond al hoog, toen het troepje wakker werd. Julian deed het eerst zijn ogen open; daarna Dick, die het heel warm had, want de zon blakerde hem geweldig. Gapend gingen zij rechtop zitten.

„Lieve hemel!" zei Dick en bekeek zijn armen. „De zon heeft me lelijk te pakken genomen. Vanavond zal ik afschuwelijk veel pijn hebben. Had jij nog om zonnebrand-olie gedacht, Julian?"

„Nee! Die hebben we vergeten," zei Julian. „Maar maak je niet druk; als het bedtijd is, zal je stellig nog véél erger verbrand zijn! De zon wordt geweldig heet; er is geen wolkje te bekennen."

Zij wekten de meisjes. George duwde Tims kop weg van haar buik. „Ik krijg nog nachtmerries van jou met die zware kop daar," klaagde ze. „O, zeg — nou zijn we heus op het eiland, hè? Eventjes dacht ik, dat ik op bed lag in Kirrin- Cottage."

„Is het niet zalig? Hier zijn we nou voor eeuwiglang, helemaal eigen baas, met hopen lekkere dingen om te eten en we kunnen net doen, wat we willen!" zei Annie voldaan.

„Wat zullen die Stokken-lui blij wezen, dat wij verdwenen zijn!" zei Dick. „Nu kan die papzak zoveel hij maar wil in de woonkamer gaan zitten lummelen en al onze boeken lezen!"

„En de Stinkhond kan het hele huis afsnuffelen en op ieders bed gaan liggen zonder bang te zijn, dat Tim hem met huid en haar opslokt!" zei George. „Nou — hij mag, hoor! Ik hoef er niet bij te zijn; niets kan mij nog wat schelen!"

Het was heel genoegelijk, daar over alles en nog wat te liggen praten, maar al vrij gauw stond Julian op, die nooit lang kon blijven liggen, als hij eenmaal wakker was, en rekte zich eens flink uit.

„Kom, jongens!" zei hij aanmoedigend. „Er is werk aan de winkel, lanterfanters! Kom, steek de handen eens uit de mouwen, — die je niet hebt!"

„Werk te doen? Hoe bedoel je?" vroeg George verbaasd.

„Nou zeg, de boot moet toch immers uitgeladen worden en alles weggeborgen, waar het niet bederft, als er regen komt?" zei Julian. „En we moeten nou besluiten, waar we zullen gaan slapen; we moeten heide gaan zoeken voor onze bedden en er de kleden overheen spreiden... er is volop te doen!"

„Och, laten we het nog even uitstellen!" riep Annie, die totaal geen lust had, uit het warme zand op te staan. Maar de anderen trokken haar overeind en samen gingen zij de boot lossen.

„Eerst eens naar het kasteel gaan kijken," stelde Julian voor. „De kamer inspecteren, waar we willen slapen. Het zal wel dat zaaltje moeten wezen, waar we de vorige keer hebben gebivakkeerd, want het is de enige kamer, die nog zowat heel is."

Zij klauterden tegen de rotsen achter de inham op en liepen naar de oude bouwvallen van het kasteel, waarvan de muren zich midden op het eiland verhieven. Zij bleven daarnaar staan kijken.

„Het is een prachtige oude ruïne," zei Dick. „Wat zijn we toch best af, zelf een eiland te hebben met een kasteelruïne. Denk je toch eens goed in, dat dit alles van ons is!"

Zij bekeken weer her halfingestorte vroegere poortgewelf, de oude trappen daarachter, de torens. Twee torens waren er vroeger geweest, maar de ene was bijna geheel verdwenen. De andere verhief zich nog hoog in de lucht, maar was half verbrokkeld. Zwarte roeken schoolden daar samen en krasten: „Tsjèk-tsjèk-tsjèk! Tsjèk-tsjèk-tsjèk!"

„Gezellige vogels," merkte Dick op. „Ik mag ze wel. Kun jij die grijze vlek achter aan hun kop onderscheiden, Annie? Ik zou wel eens willen weten, of zij ooit hun krassende bek houden!"

„Ik vermoed van niet," zei George. „O — kijk die konijnen eens! Nog makker dan ooit."

De voormalige binnenplaats was vol grote konijnen, die rustig naar hen bleven zitten kijken, tóen zij naderbij kwamen. Het leek werkelijk wel, of zij ze zouden kunnen aaien, zó mak waren zij — maar toch glipten zij een voor een weg, zodra de kinderen vlak bij hen waren.

Tim was uiterst opgewonden en zijn staart trilde van het ene eind tot het andere. O — die konijnen! Waarom mocht hij er niet achteraan rennen? Waarom was zijn vrouwtje toch zo streng op het punt van konijnen? Waarom mocht hij ze niet een keertje hard hollend voor zich uitjagen?

Maar George had hem aan zijn halsband vast en keek hem streng aan. „En nou haal je het niet in je ruige kop, Tim, ook maar op het allerkleinste konijntje te jagen, hoor! Ze zijn van mij — allemaal!"

„Van ons," verbeterde Annie direct. „Laten wij gauw die donkere kamer gaan bekijken, waar we zullen gaan slapen!"

Zij liepen naar een plek, waar het kasteel nog wat minder erg in puin lag, vonden de vroegere deuropening en gingen naar binnen.

„Hier is het," zei Julian. „Ik zal mijn zaklantaarn nodig hebben, want die raampjes zijn maar spleten; het is zó donker!"

Hij knipte zijn licht aan en de kinderen bekeken de oude kamer, waarin zij hun spullen wilden opbergen en de nachten doorbrengen.

George riep uit: „Och, jongens! Deze kamer is niet meer te gebruiken! Sinds verleden zomer is het dak ingestort!"

Zo was het. Julians licht gleed over een hoop puin, die de gehele vloer bedekte. Nu was het volslagen onmogelijk, de oude kamer te bewonen. Het zou in elk geval ook gevaarlijk zijn, want het zag er naar uit, dat elk ogenblik méér stenen naar beneden konden komen.

Julian zei een lelijk woord, maar hij was OOK ZÓ verschrikt!

„Barst! Wat moeten we beginnen? Nou moeten we ergens anders een plek zoeken, waar we kunnen slapen en onze boel opbergen!"

Elfde Hoofdstuk - OP HET OUDE WRAK

Het was een gevoelige schok, hun plannen zo in duigen te zien vallen! Zij wisten wel, dat er in de bouwvallen geen enkele andere ruimte was, die voldoende goed bewaard was gebleven om voor onderdak te kunnen dienen. En een beschut onderkomen moesten zij vinden, want al was het op het ogenblik prachtig weer, toch kon het elke dag gaan regenen — of zelfs gaan onweren en stormen!

„En de stormen om Kirrin-eiland heen zijn zo bar hevig," zei Julian, die nog van één of twee afwist. „Weet je nog wel, George, hoe hard het stormde, toen het wrak op de rotsen werd gesmeten?"

„Natuurlijk," zeiden George en Annie tegelijk; de laatste voegde er enthousiast bij: „Laten wij, als we kunnen, vandaag naar het wrak gaan kijken! Ik zou graag willen kijken, of het daar nog zo op de rotsen ligt als verleden jaar, toen wij het zijn gaan onderzoeken."

„Nee — eerst moeten wij een besluit nemen over de plek, waar we zullen gaan slapen," zei Julian beslist. „Ik weet niet, of jullie ervan op de hoogte zijn, maar het is drie uur. Urenlang hebben we geslapen — door die slapeloze nacht, veronderstel ik. Nu is het van het meeste belang, een veilige plek te ontdekken, waar we dadelijk onze spullen kunnen neerzetten en bedden in orde brengen.

„Hm, ja," zei Dick, „maar waar dan? In het oude kasteel is nergens een andere geschikte plek."

„Wel de ondergrondse kerkers," zei Annie huiverend. „Maar daar wil ik niet heen, hoor! Het is er zó donker en geheimzinnig."

Niemand wilde in de kerkers daar beneden slapen! Dick dacht diep na. „Op het wrak misschien?" vroeg hij. „Zou er kans zijn, daar te wonen?"

„We konden wel eens gaan kijken," zei Julian. „Eigenlijk trekt het me allesbehalve aan, in een vochtig, oud, rottend wrak te kamperen, maar als het nog altijd boven op de rotsen zit, is het misschien opgedroogd en bestaat de mogelijkheid, om daar onze bedden en voorraadbewaarplaats te hebben."

„Laten we meteen gaan kijken," zei George. Zij liepen dus over het eiland heen naar de oude muur, die om het vroegere kasteel had gestaan. Van die afgebrokkelde muur af zouden ze het wrak kunnen zien. Het was het vorige jaar op de klippen gesmeten en zat er stevig op vast.

Op de brokstukken van de muur stonden zij naar het wrak te kijken, maar het lag niet, waar zij verwacht hadden. „Het is verschoven!" zei Julian verbaasd. „Kijk, daar zit het op de rotsen, dichter bij het land dan eerst! Wat een arm, oud wrak! Van de winter heeft het heel wat te verduren gehad, hè? Het ziet er veel gehavender uit dan verleden zomer."

„Ik geloof nooit, dat we daarop zullen kunnen slapen," merkte Dick op. „Het is vreselijk kapotgebeukt. Maar misschien konden we er het eten in opbergen. Weet je, ik geloof, dat we er best bij kunnen van de rotsen af, die een beetje uitlopen naar de zee toe."

„Ja," zei George, „dat geloof ik ook. Verleden zomer konden we er enkel veilig bijkomen met de boot — maar met eb zullen we het, geloof ik, kunnen bereiken over het eindje pier, dat de rotsstenen vormen."

„Over ongeveer een uur zullen we het proberen," zei Julian, die er veel zin in kreeg. „Dan is het water wel al weg van die stenen."

„Laten we nu eens bij de oude put gaan kijken," zei Dick en ze gingen naar de vroegere binnenplaats van het oude kasteel terug. Daar hadden zij de vorige zomer een put ontdekt, die diep doorliep naar de kerkers en nog verder, lager zelfs dan de zeespiegel, voor de zoetwatervoorziening van de kasteelbewoners.

De kinderen zochten even en vonden toen het oude houten deksel van de put. Zij schoven dit weg.

„Hier heb je de sporten van die oude, ijzeren ladder, waarlangs ik verleden jaar in de put afdaalde," zei Dick, terwijl hij naar beneden tuurde. „Laten wij nou de ingang naar de kerkers gaan opzoeken. Die treden zijn hier vlakbij."

Zij vonden de ingang, maar tot hun verbazing waren er enorm grote stenen overheen gestapeld. „Wie heeft dat gedaan?" zei George en trok een boos gezicht. „Wij niet! Er is iemand hier geweest!"

„Vakantiegangers, denk ik," zei Julian. „Weet je nog wel, dat we hier een rookpluim meenden te zien van de week? Ik wil wedden, dat het toeristen zijn geweest. Het verhaal over Kitrin-eiland en zijn oude kasteelruïne met de onderaardse kerkers en de schat, die wij er verleden jaar in gevonden hebben, heeft in alle kranten gestaan. Ik veronderstel, dat een van de vissers er geld uitgeslagen heeft, door vakantiegangers en trekkers mee te nemen naar ons eiland."

„Hoe durven ze!" zei George woedend. „Ik zal hier een bord laten neerzetten met er op: 'Verboden Toegang. Gevangenisstraf bij Overtreding van dit Verbod'. Ik wil geen vreemden op ons eiland hebben!"

„Nou — maak je maar niet boos over die stenen boven de ingang naar de kerkers," zei Julian. „Ik denk niet, dat één van ons er in wil gaan. Kijk die arme Tim eens! Wat zit hij diep-ongelukkig naar die konijnen te kijken! Is hij niet enig?"

Met een diepbedroefde snuit zat Timmy achter de kinderen op de grond naar een heel stel konijnen te kijken, die heerlijk hun buikje vol vraten op de met onkruid begroeide binnenplaats. Eerst staarde hij naar de konijnen, dan keek hij George smekend aan en vervolgens keek hij opnieuw naar de konijntjes.

„Niks aan te doen, Tim," zei George beslist. „Ik houd me aan wat ik je altijd heb gezegd over konijnen. Op ons eiland mag je ze niet achterna zitten."

„Ik weet zeker, dat hij je heel onbillijk vindt tegenover hem," zei Annie. „Je hebt toch echt gezegd, dat hij mee mocht doen met jouw kwart van het eiland — en nu vindt hij, dat hij dan ook zijn deel moet hebben van de konijnen!"

Allen lachten. Timmy kwispelstaartte goedkeurend en keek hoopvol naar George. Allen liepen de binnenplaats over... toen Julian opeens stilstond.

„Zie je dat?" zei hij verwonderd en wees naar iets op de grond. „Kijk eens, er is iemand hier geweest! Hier hebben zij een vuurtje gestookt."

Allemaal staarden zij naar de grond en jawel! Daar lag een hoop as, blijkbaar van een kampvuur. Er lag ook een uitgetrapt peukje sigaret. Er viel absoluut niet aan te twijfelen: er was iemand op het eiland geweest!

„Als er trekkers hier durven komen, hits ik Tim op hen aan!" riep George wraakzuchtig. „Deze plek is van ons, van niemand anders. Tim, konijnen mag je niet te lijf gaan, maar behalve op ons mag je op iedereen jagen, die op twee benen loopt, hoor!"

Blij kwispelde Tim met zijn staart. „Woef!" zei hij met gretige instemming. Hij keek overal rond in de hoop iemand te zien opdagen, op wie hij jacht kon maken. Maar er kwam niemand.

„Nou zal het water wel weggeëbd zijn van die rotsen, denk ik," zei Julian. „Laten we maar eens gaan kijken. Als de stenen droog zijn, zullen we proberen, of we bij het wrak kunnen komen. Annie moet maar liever niet meegaan. Zij kon eens uitglijden en vallen; de zee bruist rondom over de rotsblokken."

„Natuurlijk ga ik mee!" riep Annie verontwaardigd. „Jullie kunnen evengoed vallen als ik."

„Nou, goed, — ik zal het eerst eens aanzien; als het te gevaarlijk is, mag je niet," zei Julian. Zij liepen een eind over de kasteelmuur naar de pier, die werd gevormd door de lage klippen, aan het eind waarvan het wrak lag. Telkens sloegen grote golven over de klippen, maar het leek vrij veilig.

„Als je tussen mij en Dick in blijft, mag je wel mee, Annie," zei Julian. „Maar je moet je over gevaarlijke plekken heen laten helpen en geen herrie schoppen. Wij willen niet hebben, dat je er in valt en weggesleurd wordt door het water."

Zij bewogen zich behoedzaam verder over het rijtje ongelijke, glibberige rotsen. De eb trok het water nog verder terug, terwijl ze dichter bij het wrak kwamen, zodat er al gauw geen gevaar meer bestond, van de stenen gesleurd te worden. Nu kon men tot vlak bij het wrak komen over de stenen — wat de vorige zomer niet had gekund.

„Ziezo — we zijn zover!" zei Julian tenslotte en hij legde zijn hand tegen de zijwand van het oude wrak. Het was toch een echt groot schip, als je er dichtbij was! Dikbegroeid met schelpen en zeewier stak het hoog boven hen uit en rook walgelijk naar verrotting en bederf. Om de kiel spoelde het water, maar het bovengedeelte bleef ver boven water, zelfs bij de hoogste vloed.

„Verleden winter moet het weer verschoven zijn," zei George. „Opzij zitten er ook veel meer gaten in dan toen. En wéér is er meer van de mast weg. Ook nog een stuk van het dek. Hoe zouden we er op kunnen komen?"

„Ik heb een stuk touw meegenomen," zei Julian en maakte meteen het dikke touw los, dat hij om zijn middel had gewonden. „Even geduld! Ik maak een strop en zal zien, of ik die om dat stuk hout kan gooien daarboven."

Een keer of wat gooide hij de strop omhoog, maar hij kon hem niet om het hout heen krijgen. George nam het touw ongeduldig uit zijn handen. Bij de eerste worp had zij het al om het hout. Zij kon dat soort dingen werkelijk bijzonder handig — op allerlei punten beter dan een jongen, dacht Annie bewonderend.

Als een aapje klauterde zij omhoog langs het touw en stond al gauw op het schuin aflopende, gladde dek. Haast gleed zij uit, maar juist bijtijds greep ze zich nog vast. Julian hielp Annie naar boven te komen en daarna volgden de beide broers.

„Wat een walgelijke lucht, hè?" zei Annie met een opgetrokken neusje. „Ruiken alle wrakken zo? Ik heb weinig zin, naar beneden te gaan om net als verleden jaar in de hutten te kijken. Daar zal het nog wel erger ruiken."

De anderen lieten Annie dus op het half verrotte dek achter, terwijl zij overal gingen rondneuzen. Zij gingen naar de stinkerige hutten vol zeewier en ook weer naar de oude kapiteinshut, de grootste van alle. Maar het bleek al gauw, dat er geen sprake van kon zijn, daar ergens te slapen en evenmin was er een plek, waar zij geschikt hun boel konden bergen. Overal was het vochtig en verrot. Julian was eigenlijk aldoor bang, dat hun voeten door de planken zouden zakken.

„Laten we maar weer aan dek gaan," zei hij. „Hier beneden is het griezelig — en nog bar donker op de koop toe!"

Juist gingen zij weer naar boven, toen zij Annie hoorden schreeuwen: „Zeg! Kom eens gauw hier! Ik heb iets gevonden!"

Zij holden zo gauw zij konden naar boven en slipten en gleden uit op het gladde, schuine dek. Annie was blijven staan, waar zij haar achtergelaten hadden; haar ogen straalden. Zij

wees naar iets aan de andere kant van het dek.

„Wat is er?" vroeg George. „Wat heb je?"

„Kijk eens — toen we hier vroeger waren, was dat er vast nog niet," zei Annie, nog steeds wijzend. Aan de lage kam van het dek zagen zij een open kastje en daarin zat... een klein zwart koffertje! Wat eigenaardig!

„Een kleine, zwarte koffer!" zei Julian verwonderd. „Welnee — dat was er nog niet, hoor! Het is hier ook nog niet lang, wil ik wedden — helemaal droog en nieuw! Van wie zou dat zijn? En waarvoor is dat ding hier?"

Twaalfde Hoofdstuk - DE GROT IN DE ROTS

Behoedzaam gingen de kinderen het gladde dek over naar het kastje. Het deurtje daarvan was blijkbaar wel achter het koffertje dichtgedaan, maar weer opengesprongen, zodat dit niet verborgen was gebleven, wat toch wel de bedoeling geweest zou zijn.

Julian trok de kleine, zwarte koffer naar voren. De kinderen stonden versteld. Waarvoor zou iemand daar een koffer neergezet hebben?

„Smokkelaars, veronderstel ik," zei Julian nadenkend, terwijl hij de riemen van het ding probeerde los te maken. „Dit kon wel eens een prachtige schuilplek zijn voor smokkelaars. Schepen, die de weg weten, zouden een boot met smokkelwaar kunnen uitzetten, die waren hier laten en weer weggaan in de zekerheid, dat hun handlangers de goederen ongehinderd zouden kunnen weghalen."

„Denk je, dat er smokkelwaar in de koffer zit?" vroeg Annie opgewonden. „Wat zou het zijn? Diamanten? Zijde?"

„Van alles, waarop invoerbelasting betaald moet worden, eer 't het land in mag," zei Julian. „Verdraaid, wat gaan die riemen moeilijk! Ik kan ze niet loskrijgen, hoor!" vingertjes had. Zij begon aan de gespen te peuteren en had dadelijk de riemen los. Maar toen wachtte hun een nieuwe

„Laat mij het proberen," zei Annie, die verbazend lenige teleurstelling! De koffer zat stevig en wel op slot! Er zaten twee goede sloten op en een sleutel was er niet bij!

„Drommels!" zei George. „Wat lam! Hoe krijgen we die koffer nou open?"

„Dat kunnen we niet," zei Julian. „En we moeten hem niet opensmijten, want dan zouden degenen, die dit gesmokkeld hebben, gewaarschuwd zijn, dat wij hun spelletje ontdekt hebben. Wij moeten zien, hen te betrappen!"

„Oooooo!" riep Annie met een kleur van opwinding. „De smokkelaars snappen! O, Julian, geloof je heus, dat we het zouden kunnen?"

„Waarom niet?" zei Julian. „Niemand weet, dat wij hier zijn. Als wij ons verscholen, zodra we een schip het eiland zagen naderen, konden wij misschien een boot zien aankomen en blijven kijken, wat er gebeurt. Ik heb zo'n idee, dat de smokkelaars dit eiland gebruiken als een soort bewaarplaats voor hun goederen. Ik vraag me af, wie die komt halen. Iemand uit Kirrin of een van de omliggende plaatsjes, denk ik."

„Wat zal het enig avontuurlijk zijn," zei Dick. „Wij lijken wel altijd avonturen te beleven, als we in Kirrin zijn. Het zit er absoluut vol van. Dit wordt dan al het derde, dat we bijwonen."

„Nou moeten we dunkt me maken, dat we over de stenen pier wegkomen," zei Julian, toen hij naar beneden keek en opeens merkte, dat het getij gekeerd was. „Kom mee — wij mogen niet door de vloed overvallen worden en urenlang hier opgesloten komen te zitten! Ik ga het eerst langs het touw naar beneden. Dan jij, Annie!"

Al gauw klauterden zij erg opgewonden weer over de klippen. Juist toen zij de rij stenen over waren, vanwaar zij op de eigenlijke kust kwamen, stond Dick stil.

„Wat mankeert je?" vroeg George en duwde hem verder „Loop toch door!"

„Is dat niet een grot, juist achter die grote rots daar?" vroeg Dick en wees er naar. „Volgens mij lijkt het er bar veel op. Als het zo was, zou het eenvoudig een uitgezochte plek zijn om onze boel in onder te brengen en zelfs om in te slapen, als hij hoog genoeg lag om geen last te krijgen van het zeewater."

„Er bestaan helemaal geen grotten op Kirrin-eiland," begon George — toen zweeg zij plotseling. Waar Dick naar wees, had werkelijk iets van een grot. In elk geval was het de moeite waard te gaan kijken, of het er een was. Per slot van rekening had George deze kant van de rotsen nog nooit secuur nagezocht en zij had dus nog nooit gelegenheid gehad, ze van deze kant af te zien. Van het land af was hij niet te zien.

„Wij zullen eens gaan kijken," zei ze. Zij sloegen dus een andere richting in en in plaats van terug te klauteren langs de weg, die ze gekomen waren, gingen ze dwars over de rotshelling naar het uitspringende deel van de klip, waarin de grot scheen te zijn.

Eindelijk kwamen zij daar. Steile rotsen bewaakten de ingang en verborgen die gedeeltelijk. Behalve vanwaar Dick hem gezien had, was het werkelijk onmogelijk, hem in het oog te krijgen, zó prachtig verscholen lag hij.

„Het is een grot!" zei Dick verrukt en ging er in. „En, jongens, wat een prachtige!"

Het was werkelijk iets buitengewoons! Op de bodem lag fijn, wit zand; het leek wel poeder; en het was volkomen droog, want de grot lag blijkbaar hoger dan de hoogste vloed kwam, behalve misschien bij een hevige winterstorm. Langs de ene kant liep een stenen rand.

„Precies een plank, die expres voor ons is gemaakt!" riep Annie blij. „Hier kunnen wij alles opzetten. Wat enig! Laten wij hierin gaan wonen en slapen! En — kijk eens, Julian, er is nog een dakraam ook!"

Het kleine meisje wees naar boven en nu zagen de anderen, dat de zoldering van de grot aan één kant open was, waar men de top Zag van de rots zelf. Het lag voor de hand, dat ergens in de met hei begroeide rots boven hen een opening was, die uitkwam in de grot en daar vormde, wat Annie een 'dakraam' noemde.

„Wij zouden al onze spullen door dat gat kunnen laten zakken," zei Julian, die meteen weer plannen maakte. „Als wij die over de rotsen heen moesten dragen, zouden we vreselijk veel tijd nodig hebben. Als wij dat gat hierboven kunnen ontdekken, wanneer we over de rotsen lopen, kunnen wij alles aan een touw neerlaten. Zo hoog is dat 'dakraam' niet, want de rotsen zijn hier niet zo bar hoog. Ik geloof, dat we zelf ook gemakkelijk genoeg aan een touw naar beneden kunnen, zodat wij niet zoveel omslag hoeven te maken, altijd eerst naar de ingang aan de zeekant te gaan, waardoor wij nu zijn binnengekomen."

Het was een machtig mooie ontdekking! „Ons eiland is nog interessanter dan we gedacht hadden," zei Annie opgetogen. „Nu delen we in die prachtige grot ook nog mee!"

Allereerst moesten zij nu natuurlijk de klip opklauteren en naar de opening in het gesteente zoeken, die boven in de grot uitkwam. Allen gingen dus weer naar buiten, ook Timmy. Altijd was het een leuk gezicht, Tim te zien stuntelen op een gladde rots. Zijn poten glisten weg en een keer of wat tuimelde hij in het water. Maar hij zwom gewoon door de laagten, waar hij inviel, klauterde er uit en ging weer door met zijn geglij.

„Hij is precies George," zei Annie lachend. „Nooit geeft hij iets op, wat hem ook overkomt!"

Zij klommen naar de kam van de klip. Nu zij eenmaal wisten, dat het gat er was, konden zij het gemakkelijk vinden.

„Eigenlijk lelijk gevaarlijk!" zei Julian, toen hij het had ontdekt en naar beneden tuurde. „Je kon licht over deze rots lopen en bij ongeluk door het gat tuimelen. Kijk, het staat hier vol braamstruiken, die er overheen groeien."

Toen zij probeerden, de stekelige takken weg te schuiven van de opening schramden zij hun handen. Nadat zij alles weggeduwd hadden, konden ze gemakkelijk recht naar beneden de grot inkijken.

„Het is niet zo erg diep," zei Annie. „Je zou zo zeggen, dat wij er wel in konden springen, als we ons door het gat lieten glijden."

„Haal zoiets maar niet in je hoofd," zei Julian. „Je kon je been wel eens breken. Wacht maar tot we hier een touw vastgemaakt hebben, dat in de grot naar beneden hangt. Dan kunnen we er gemakkelijk in en uit gaan."

Eindelijk konden zij nu naar de boot teruggaan om alles er uit te halen. Alles namen ze mee naar de andere kant van het eiland, waar de grot was. Julian nam een sterk touw en maakte er op bepaalde afstanden dikke knopen in.

„Die zijn goed voor voetsteunen, als we naar beneden gaan," legde hij uit. „Als we te snel glijden, bezeren wij onze handen. Deze knopen maken, dat wij niet kunnen vallen en helpen ons ook bij het naar boven klimmen."

„Laat mij maar eerst gaan," zei George. Zij ging dus hand over hand op zeemansmanier naar beneden en haar voeten vonden gemakkelijk de dikke knopen tot steun, waarnaar zij telkens eerst voelde. Het was een puike manier om beneden te komen.

„Hoe krijgen we Timmy naar beneden?" vroeg Julian. Maar Tim, die bezorgd aan de rand van het gat had staan janken, toen hij naar Georges afdaling stond te kijken, loste zelf het vraagstuk op. Hij sprong het gat in en verdween naar beneden! Van onderaf weerklonk een kreet:

„O, lieve hemel! Wat gebeurt er? O, Timmy!" Heb je je bezeerd?"

Het zand was heel zacht, leek wel een fluwelen kussen, dus Tim had zich totaal geen pijn gedaan. Hij schudde zich eens goed uit en blafte vrolijk. Hij was weer bij George! Hij liet zijn vrouwtje niet in geheimzinnige gaten verdwijnen, zonder haar dadelijk achterna te gaan! Dat was niets voor Tim, hoor!

Nu kwam nog het grote karwei, alles naar beneden te krijgen. Annie en Dick rolden allerlei dingen stijf in kleedjes en Julian liet die pakken voorzichtig naar omlaag zakken. Daar maakte George het touw los, haalde de dingen er uit en dan werd het touw weer opgetrokken voor de volgende bundel.

„De laatste!" riep Julian na een lange poos van echt hard werken. „Nu komen wij ook naar beneden, hoor! En je begrijpt zeker wel, dat we voor we aan het klaarmaken van de bedden beginnen, eerst eens zullen smullen van een reusachtig flink maal! Het is uren en uren geleden, dat we iets gegeten hebben en ik verga van de honger."

Al heel gauw zaten zij allen op de warme, zachte vloer van de grot. Zij maakten een blik vlees open, zorgden voor dikke sneden brood en maakten rijkelijk belegde boterhammen. Daarna maakten zij een blik open met schijven ananas en lepelden die zó uit het blik op, heerlijk zoet en sappig. Hun honger was toen nóg niet gestild, daarom maakten zij ook nog twee blikjes sardines open en aten die op met crackers. Alles bij elkaar werd het een overdadig maal!

„Graag tot besluit gemberbier," zei Dick. „Jongens, jongens, waarom maken de grote mensen toch niet altijd van dit soort maaltijden klaar!"

„En nou hard voortmaken, anders wordt het te laat om heide te zoeken voor de bedden," zei George slaperig. „Als de avonddauw valt, wordt alles te nat."

„Wie wil er heide?" vroeg Dick.;,Ik niet! Nu ik dit heerlijke zand heb, wil ik alleen nog een kussen en een paar kleedjes. Ik weet zeker, dat ik hier lekkerder zal slapen dan thuis in bed."

De kleden en kussens werden dus op de bodem van de grot neergelegd. Zij staken een kaars aan, toen het donker werd en de vier slaperige kinderen keken elkaar aan; Tim zat natuurlijk weer vlak bij George.

„Goeienacht," zei George. „Geen minuut kan ik meer wakker blijven. Goeie nacht... al.. Ie...maal...! Wel... te... rusten...!"

Dertiende Hoofdstuk - EEN DAG OP HET EILAND

Toen de kinderen de volgende dag wakker werden, wisten ze haast niet, waar zij waren. Helder scheen de zon de ingang van de grot binnen en viel het allereerst op Georges slapende gezicht. Dit wekte haar, maar met haar ogen dicht bleef zij nog doorsoezen, terwijl zij zich afvroeg, hoe het kwam, dat haar bed lang zo zacht niet leek als anders.

Opeens dacht zij: „Maar ik lig niet in mijn eigen bed! Ik ben immers op Kirrin-eiland?" Zij ging rechtop zitten en gaf Annie een duw. „Word wakker, slaapkop! We zijn op het eiland!"

Al gauw waren zij allemaal wakker en wreven de slaap uit hun ogen. „Achteraf haal ik vandaag toch maar hei voor mijn bed," zei Annie. „Dat zand voelt eerst zacht, maar als je er een poos op ligt, wordt het hard."

De anderen waren het daarmee eens: eerst dik hei en daarop kleden zou vast zachter liggen. Dan waren het pas echte bedden!

„Wat leuk om in een grot te wonen, hè?" zei Dick. „Het is toch een bof, dat we behalve een kasteel en kerkers nu ook nog een grot hebben! We zijn echt goed af!"

„Ik heb een kleverig, onfris gevoel," zei Julian. „Laten we de zee ingaan eer We ontbijten. En dan graag: koude ham, brood, zoetzuur en marmelade!"

„We zullen het koud hebben na het zwemmen," zei George. „We moesten maar liever mijn primus aansteken en een ketel aan de kook brengen, als we terugkomen. Dan nemen we warme cacao bij ons ontbijt!"

„Ja, zeg," zei Annie, „ik zal de ketel vullen uit een van de blikken. Hoe zorgen we voor melk?"

„Op dat stapeltje ligt ook een blikje gecondenseerde melk," zei Julian. „Dat maken we dan open. Waar is de blikopener?"

Deze was nergens te vinden; dat was om tureluurs te worden! Maar eindelijk herinnerde Julian zich, dat hij hem de vurige avond in de zak van zijn shorts had gestoken, dus toen was het weer in orde. Zij zetten alles klaar, zodat ze dadelijk de primus konden aansteken, als zij terugkwamen, en gingen naar de zee.

„Kijk jongens, daar midden tussen de rotsen ligt een poeltje," riep Julian en wees het water aan. „Dat hebben wij nog nooit ontdekt. Wat een bof! Precies een klein zwembassin, speciaal voor ons aangelegd."

„Zwembad Kirrin, een halve gulden entree!" zei Dick. „De eigenaars mogen er gratis in! Nou zeg, het is enig! Zie je wel, dat het zeewater aldoor over de rotsen spoelt en in de poel terechtkomt? Het kan niet mooier."

Het was werkelijk een uitgezocht zwembassin in de rotsen, diep, helder en niet te koud. De kinderen hadden er de grootste schik in; zij speelden erin, zwommen en lieten zich drijven. George dook van een der rotsen en het ging prachtig.

„George kan letterlijk alles in het water," zei Annie bewonderend. „Ik wou, dat ik zo uitstekend kon duiken en zwemmen als zij. Maar dat zal ik wel nooit kunnen."

„Van hier af kun je mooi het oude wrak zien," zei Julian, toen hij uit het water kwam. „Verdraaid! Nou hebben we handdoeken vergeten!"

„We zullen een van de kleedjes halen, het dunste, en dat telkens uitwringen," zei Dick. „Zeg — vonden jullie het eigenlijk niet raar van die koffer in het wrak gisteren? Ik denk er telkens aan."

„Ja, heel vreemd," zei Julian. „Ik begrijp er niets van. We moesten het wrak eigenlijk geregeld goed in het oog houden om te kijken, wie die koffer komt weghalen."

„Ik veronderstel, dat de smokkelaars — als het tenminste smokkelaars zijn — stiekem om het eiland heen zullen varen en van zee af met een boot naar het wrak gaan," zei George, terwijl zij zich krachtig droogwreef. „We moesten eigenlijk erg secuur wachthouden en kijken, of er iets op zee komt opdagen, een stoombootje, een motorboot of een schip."

„Ja. Maar we mogen niet door hen gezien worden," zei Dick. „Als zij ons zien en op hun hoede zijn, kunnen we niets ontdekken. Dan zouden ze dadelijk van het eiland wegblijven. Het lijkt me het beste, dat we om beurten op de uitkijk gaan zitten, zodat we alles dadelijk in het oog krijgen en dan zelf dekking kunnen zoeken."

„Prima!" zei Julian. „Ziezo, ik ben droog, maar niet bijster warm. Laten wij om het hardst lopen naar de grot en wat warms te drinken brouwen. En het ontbijt! Mensenkinderen! Ik zou wel een hele kip opkunnen en nog een eend op de kop toe, om over een kalkoen maar te zwijgen!"

De anderen lachten; zij hadden precies zo'n gevoel. Zij liepen om het hardst terug naar de grot, eerst over het zand, toen over een paar rotsen klimmend, daarna naar de grot en de wijde ingang in, waar nog steeds de zon binnenscheen.

Spoedig kookte het water, gezellig borrelend. „Pak jij de ham en een brood en het potje zoetzuur, dat we meegebracht hebben," commandeerde Julian. „Ik maak dat melkblikje wel open; George, doe jij cacao in de bekers. Dan doen we allemaal wat; en zorg, dat je genoeg klaarmaakt, hoor je!"

„Ik vind het hier zo zalig!" zei Annie, toen zij aan de ingang van de grot hun ontbijt zaten te verorberen. „Wat een heerlijk gevoel! Gewoon daverend, zo op ons eiland te zijn; helemaal alleen; net te kunnen doen, wat we willen."

Allen hadden hetzelfde gevoel. Het was trouwens ook prachtig weer en de lucht en de zee waren helderblauw. Terwijl zij zaten te eten, keken zij uit over de zee, zagen de golven breken op de rotsen bij het oude wrak en schuimkoppen wegdwarrelen over de verdere stenen. Wat was het toch een rotsachtige kust!

„Nou ga ik alles netjes opruimen in de grot," zei Annie, die de netste van de vier was en altijd graag 'huishoudinkje' speelde, als zij kon. „Dit is ons thuis; we gaan vier echte bedden inrichten en ook kiezen we ieder een eigen plek om te zitten. De losse dingen zetten we netjes op die grote, stenen rand. Het is hier voor ons geknipt!"

„We zullen Annie maar fijn 'huishoudinkje' laten spelen en er op uit gaan om hei voor de bedden te halen," zei George, die alweer naar beweging verlangde. „En — o, ja, hoe doen we dat nou met het op de uitkijk zitten? Wie gaat kijken, of er ook iemand op het wrak komt?"

„Tja — dat moeten we eerst voor elkaar zien te krijgen," zei Julian dadelijk. „Ik neem de eerste wacht. De beste plek zou zijn: juist boven de grot, op de rots. Ik vind wel een bremstruik, die me verbergt voor iedereen, die van de zeekant af hierheen kijkt. Gaan jullie dan hei halen! Om de twee uur zullen we elkaar aflossen. We mogen lezen, als we maar telkens uitkijken."

Dick en George gingen hei halen. Julian klom tegen het touw op, dat stevig vastgeknoopt zat aan de stam van een grote brem. Hij kroop op de rots en ging op de hei liggen uitblazen.

Op zee zag hij niets anders dan heel in de verte een grote stoomboot en hij bleef heerlijk in de zon liggen genieten van de warmte, die zijn hele lichaam doordrong. Dat schildwachtenbaantje was nog zo kwaad niet!

Beneden zich kon hij in de grot Annie horen zingen, terwijl ze 'haar huishouden' deed. Een beetje gesmoord klonk haar stem door het 'dakraam' heen. Julian grinnikte. Hij kon goed merken, dat Annie in haar sas was!

En dat was zij ook heus! De paar dingen, die zij bij het ontbijt hadden vuilgemaakt spoelde zij om in een geriefelijk regenkuiltje dichtbij de grot. Tim gebruikte dat ook als drinkbak, maar hij leek het geen bezwaar te vinden, dat Annie het voor afwaswater in beslag nam, al maakte zij haar verontschuldigingen tegen hem.

„Het spijt me wel, Tim, dat ik nu je drinkwater bederf," zei ze, „maar je bent zo'n verstandige hond; als het opeens akelig smaakt, zul jij vast wel een ander kuiltje met regen water gaan opzoeken."

„Woef!" antwoordde Timmy en liep hard naar George, die net met Dick terugkwam. Zij hadden armenvol zachte, heerlijk-ruikende hei bij zich, om bedden van te maken.

„Wil je de hei alsjeblieft buiten de grot neerleggen, George?" zei Annie. „Als ik klaar ben, maak ik wel bedden, hoor!"

„Puik!" zei George. „Dan gaan wij nog wat meer halen. Vind je het niet leuk?"

„Julian is langs het touw naar de rots geklommen," zei Annie. „Hij zal een schreeuw geven, als hij iets bijzonders ziet. Ik hoop maar, dat er iets gebeurt, jullie ook niet?"

„Interessant zou het wel zijn," zei Dick, terwijl hij zijn hei precies op Timmy uitschudde en hem er haast onder bedolf. „Och, neem mij niet kwalijk, Tim. Dat tref je niet, hè?"

Annie had een reusachtig prettige morgen. Zij stalde alles netjes op de stenen rand uit: op de ene plek bordjes, bekers, messen, lepels en vorken — even verder de steelpan en de ketel — op een andere plek blikken vlees; de blikken soep bij elkaar; blikjes vruchten soort bij soort op elkander gestapeld. Het was werkelijk een prachtige provisiekast en tegelijk dressoir!

Al het brood, dat ze nog hadden, wikkelde zij in een oud tafellaken, dat zij meegebracht hadden en legde dat achter in de grot op de koelste plek,: die zij kon vinden. Daar zette ze ook de blikken met water en de flesjes limonade.

Daarna begon het kleine meisje aan het spreiden van de bedden. Zij besloot, er twee te maken; één aan elke kant van de grot.

„Aan de ene kant George en Tim en ik," dacht ze, terwijl ze ijverig de hei platsloeg om een gelijke laag te krijgen. „En Julian en Dick kunnen dan aan de andere kant. O, ik heb nog hopen meer hei nodig. Ben jij dat, Dick? Net bijtijds; ik moet nog veel meer hei hebben."

Spoedig lagen er twee keurige bedden; elk met een oude reisdeken als onderdek en twee mooiere kleden voor dekens. Aan het boveneinde legde zij kussens.

„Wat zonde, dat we geen nachtgoed bij ons hebben," dacht Annie. „Dat had ik netjes kunnen opvouwen en het onder de kussens kunnen leggen. Ziezo, — klaar! Wat ziet het er enig uit! Een mooi huis hebben we."

Julian kwam van de klip het touw afglijden. Bewonderend keek hij om zich heen. „Nou zeg, Annie! Het ziet er hier prima uit, hoor! Alles op orde en zo netjes! Je bent een beste kleine meid!"

Annie was gevleid, dat hij haar prees, maar dat hij haar 'klein' noemde, was niet zo prettig.

„Ja — mooi is het geworden, hè?" zei ze. „Maar waarom bleef je niet op de uitkijk, Julian?"

„Nou is het Dicks beurt," zei hij. „De twee uur zijn om. Hebben we wel biscuits meegebracht? Ik heb zo'n leeg gevoel en de anderen ook, wed ik. Laten we samen naar boven gaan en daar wat eten. George en Dick zijn er ook met Timmy."

Annie wist op haar duimpje het blik biscuits te staan; zij haalde er tien uit en klom naar boven. Julian klauterde langs het touw omhoog. Al gauw zaten zij alle vijf bij de brem de biscuits op te knabbelen, Tim ook. Knabbelen deed hij eigenlijk niet — met één hap waren zij verdwenen!

Die dag verliep heel prettig en eigenlijk luierend. Om beurten zaten zij op de uitkijk, maar Annie kreeg een uitbrander van Julian, want 's middags viel ze in slaap, toen ze wacht behoorde te houden. Zij schaamde zich erg en begon te huilen.

„Je bent nog te klein, om wacht te houden, dat is het hem," zei Julian. „Wij drieën met Tim moeten het maar liever doen."

„Och, nee, laat mij ook meedoen," smeekte de arme Annie. „Nooit, nooit, zal ik weer in slaap vallen! Maar de zon was zo heet en..."

„Geen excuses!" zei Julian. „Die kunnen het alleen nog maar erger voor je maken. Goed, Annie, we zullen je nog een kansje geven en kijken, of je heus groot genoeg bent om dezelfde dingen te doen als wij."

Maar hoewel zij elkaar trouw afwisselden en goed uitkeken, zagen zij geen enkel vreemd vaartuig op zee verschijnen. De kinderen waren teleurgesteld. Zij waren zo vreselijk benieuwd, wie toch die koffer op het wrak hadden gebracht en waarvoor en wat er in zat!

„En nu naar bed!" commandeerde Julian, toen de zon onderging. „Het is zowat negen uur. Voortmaken! Ik verlang echt naar een heerlijke nachtrust op de prachtige hei-bedden, die Annie zo vakkundig heeft gefabriceerd."

Veertiende Hoofdstuk - NACHTELIJKE OPSCHUDDING

Het was donker in de grot; eigenlijk niet donker genoeg om een kaars aan te steken, maar de grot zag er zo gezellig uit bij kaarslicht, dat het verleidelijk was, er een aan te doen. Dadelijk dansten vreemdsoortige schimmen de grot rond en het werd er prikkelend griezelig, in het geheel niet meer hetzelfde als overdag.

„Konden we nu ook nog maar een vuurtje stoken," zei Annie.

„Dan kregen we het veel te warm," zei Julian. „En dan werden we uitgerookt. In zo'n grot als hier kun je geen vuurtje hebben. Er is geen schoorsteen."

„Jawel," zei Annie en wees naar het gat in de zoldering. „Als we vlak onder die opening een vuur aanleggen, zou dat als schoorsteen dienst doen, zou het niet?"

„Het kón wel," zei Dick peinzend. „Maar ik denk van niet. We zouden gewoon de grot vol krijgen met verstikkende rook en niet kunnen slapen van de benauwdheid."

„Nou — kunnen we dan geen vuurtje aanleggen vlak vóór de grot?" zei Annie, die het gevoel had, dat een echt huishouden ergens een vuur aan behoorde te hebben. „Alleen maar om de wilde beesten op een afstand te houden, zeg! Dat deden in vroeger tijden alle mensen. Zo staat het in mijn geschiedenisboek. 's Nachts hielden zij vuren aan het branden bij de ingang van hun grotten om de wilde dieren af te schrikken, die misschien op hen loerden."

„Nou — wat voor wilde dieren denk jij dan, dat hier in de grot zullen komen neuzen?" vroeg Julian lui, terwijl hij zijn kop chocola leegdronk. „Leeuwen? Tijgers? Of ben je misschien bang voor een stelletje olifanten?"

Allen lachten. „Nou — eerlijk gezegd geloof ik zelf niet, dat er zulke dieren zouden komen," zei Annie. „Maar zie je... het zou zo gezellig zijn, naar een rood, gloeiend vuurtje te kijken, als we gaan slapen."

„Annie denkt misschien wel, dat er konijntjes aan onze tenen zullen komen knabbelen, of iets dergelijks," zei Dick.

„Woef!" blafte Tim en spitste zijn oren, wat hij altijd deed, zodra hij het woord konijnen maar hoorde.

„Ik geloof, dat het beter is, geen vuur aan te maken, want van zee uit kan dat opgemerkt worden en iemand waarschuwen, die van plan is, naar het eiland te varen om smokkelwaar te brengen of te halen," merkte Julian op.

„Welnee, Julian, — de ingang van deze grot is zó schitterend verborgen, dat ik wel zeker weet, volkomen onzichtbaar voor iemand op zee vuur aan te kunnen hebben," zei George dadelijk. „Die rij rotsen vóór ons sluiten alle gezicht op de grot uit. Ik zou het wat leuk vinden, een vuurtje! Het zou zo'n grappig en griezelig gezicht geven in de grot!"

„Fijn, dat jij het ook vindt, George!" riep Annie, verrukt over Georges bijval.

„Nee, het is geen doen, er nou nog op uit te gaan om stokjes en zo te zoeken," zei Dick, die veel te lekker lag om te willen opstaan.

„Dat hoeft ook niet," zei Annie haastig, „ik heb er vandaag al verbazend veel bij elkaar gezocht en ze achter in de grot neergelegd voor het geval, dat wij vuur wilden aanleggen."

„Wat een verbazend goeie huisvrouw is zij toch!" zei Julian vol bewondering. „Al valt ze dan in slaap, terwijl ze wacht moet houden, zodra zij als huisvrouwtje van een grot een gezellig thuis moet maken, is ze klaar wakker! Goed dan, Annie, — je krijgt je vuurtje, hoor!"

Allen werkten mee om stokjes uit de grot te halen. Annie had ze met armenvol van de roekentoren naar de grot gesjouwd. Zij legden ze kunstig over elkaar om een goed trekkend vuurtje te krijgen. Julian zocht nog wat droog zeewier om er op te gooien.

Toen zij het hout aanstaken, vatte het prachtig vlam. De kinderen gingen weer op de heibedden liggen en keken naar het opflikkeren en in elkaar vallen van de knetterende rode vlammen. De rosse gloed verlichtte de grot en maakte deze heel geheimzinnig en sprookjesachtig.

„Heerlijk is het," zei Annie, al half slapend. „Echt zalig. Toe Timmy, ga een beetje opzij. Je ligt zo zwaar op mijn voeten. George, trek jij Tim een beetje naar je toe. Jij bent er aan gewend, dat hij op je ligt."

„Welterusten," mompelde Dick slaperig. „Het vuur is aan het uitgaan, maar ik heb geen zin, er nog iets op te doen. Ik weet nou wel zeker, dat alle leeuwen en tijgers en olifanten van schrik op de loop zijn!"

„Vervelende jongen!" zei Annie. „Je hoeft me heus niet te plagen — jij hebt het even leuk gevonden als ik, hoor! Welterusten..."

Allen vielen in slaap en droomden vredig over allerlei dingen. Maar opeens schrok Julian wakker. Een of ander raar geluid had hem gewekt. Hij bleef stil liggen luisteren.

Tim gromde dreigend, heel achter in zijn keel:

„R-r-r-r-r-r-r-r!" ging het: „Gr-r-r-r-r-r-!"

Ook George werd wakker en stak slaperig haar hand uit, „Wat is er, Tim?" vroeg ze.

„Hij heeft iets gehoord, George," zei Julian zachtjes van de andere kant van de grot af.

Heel stil ging George rechtop zitten. Nog aldoor gromde Tim. „SSSSssst!" gebood George en hij hield op. Hij zat overeind met zijn nekharen omhoog.

„Misschien zijn de smokkelaars vannacht teruggekomen!" fluisterde George en er liep een eigenaardige rilling langs haar ruggegraat naar beneden. Smokkelaars waren overdag wel interessant en opwindend en dan mochten zij gerust komen, — maar 's nachts was het een beetje anders. Op het ogenblik zou George hen niet graag zien binnenkomen!

„Ik ga kijken, of ik iets kan ontdekken," zei Julian en schoof vlug van zijn bed af om Dick niet wakker te maken. „Ik klim langs het touw bovenop de rots. Van daar af kan ik beter zien."

„Neem mijn zaklantaarn mee," zei George. Maar Julian vond dat niet nodig.

„Nee, dank je; ik voel wel, hoe ik langs het touw moet klimmen; het doet er niet toe, of ik dat zie of niet," zei hij.

In het donker klom hij naar boven; zijn lichaam draaide in de rondte, zó slingerde het touw. Hij klom op de rots en keek naar de zee. Het was een stikdonkere nacht en hij zag geen enkel schip; zelfs het wrak kon hij niet onderscheiden. Het was veel te duister.

„Wat jammer, dat er geen maan is, dacht Julian. „Dan had ik iets kunnen zien."

Een minuut of wat bleef hij kijken; toen klonk Georges stem door de opening in het dak; een typisch geluid onder

aan zijn voeten.

„Julian, zie je iets? Zal ik ook bovenkomen?"

„Niets te bekennen," zei Julian. „Gromt Timmy nog?"

„Ja — dadelijk, als ik mijn hand van zijn halsband wegneem," zei George. „Ik kan me niet voorstellen, wat hem zo van streek maakt."

Plotseling kreeg Julian iets in het oog. Het was een licht, een heel eind van de rij rotsen af. Opgewonden bleef hij turen. Het kon juist bij het wrak zijn! Ja — er was vast iemand met een lantaarn op het wrak!

„George! Kom eens gauw hier!" zei hij, zijn hoofd in de opening stekend.

Hand over hand, net als een aapje, kwam George tegen het touw op; zij liet Timmy beneden, waar hij ging zitten grommen. Naast Julian ging zij op de bovenkant van de rots zitten. „Zie je het wrak, daarginds?" zei Julian. „Maar je kunt eigenlijk het wrak zelf niet zien — daarvoor is het te donker. Ik bedoel dat licht daar op die plek. Iemand moet het er neergezet hebben."

„Ja, zeg, iemand op ons wrak, — met een licht!" zei George opgewonden. „O, ik ben benieuwd, of het de smokkelaars zijn, — en of ze nog meer komen brengen!"

„Misschien iemand, die de koffer komt weghalen," zei Julian. „Nou — dat zien we dan morgen wel; wij gaan stellig kijken! Zie je dat'? Nou gaat wie daar is, weer weg; ik zie tenminste het licht naar beneden gaan. Zeker in een boot, die erbij ligt aan de zeekant. En nou is het licht uit."

De kinderen luisterden aandachtig, of zij ook het geplens hoorden van de riemen in het water of het geluid van stemmen uit de verte. Beiden meenden stemmen te horen.

„De boot is zeker weg; naar een schip of zo," zei Julian. „Ik meen een flauw licht te zien, recht voor ons uit — daar op zee, kijk! Misschien vaart de boot daarheen."

Er was niets meer te zien of te horen en even daarna gleden beiden langs het knopentouw naar beneden. Zij maakten de anderen, die nog rustig sliepen, niet wakker. Tim sprong op en likte Julian en George, terwijl hij blij jankte. Hij gromde niet meer.

„Jij bent nog eens een beste, brave hond," zei Julian en aaide hem. „Nooit ontgaat ook maar iets jouw scherpe gehoor, hè?"

Tim nestelde zich weer aan Georges voeteneind. Duidelijk bleek, dat nu niets hem verontrustte. Het moest de aanwezigheid van vreemden op het wrak geweest zijn. Zij konden daar 's morgens heengaan om te kijken, of zij ook konden ontdekken, wat er die nacht weggehaald of op gebracht was.

Annie en Dick waren 's morgens hoogst verontwaardigd, toen zij Julians verhaal hoorden. „Je had ons wel eens wakker kunnen maken, zeg!" zei Dick uit zijn humeur.

„Dat zouden we heus wel gedaan hebben, als er veel te zien was geweest," zei George. „Maar er was enkel licht van een lantaarn en niets anders, behalve dan heel flauw het geluid van stemmen."

Toen het lang genoeg eb was, liepen de kinderen over de klippen naar het wrak. Zij klommen er tegenop en bleven op het schuinhellende, glibberige dek staan. Zij keken naar het scheepskastje, waarin zij de koffer hadden ontdekt. Ditmaal zat het deurtje stijf dicht.

Julian gleed er heen en probeerde het open te trekken. Iemand had er een houten wig tussengeschoven om te maken, dat het deurtje niet open zou vallen. Julian trok het stukje hout er uit. Toen ging het deurtje gemakkelijk open.

„Is er nog meer bijgekomen?" vroeg George. Behoedzaam ging zij over het slipperige dek naar hem toe.

„Ja," zei Julian. „Kijk eens! Blikken met levensmiddelen! En kopjes en schoteltjes — net alsof iemand anders óók op het eiland wil komen kamperen! Wat raar, hè? De koffer staat er ook nog; op slot natuurlijk. Er liggen verder nog wat kaarsen, een lampje en een pak kleden in. Waarvoor ligt dat er allemaal?"

Het was inderdaad een raadsel. Julian stond een poosje ernstig na te denken.

„Het lijkt wel, of er iemand een poosje op het eiland wil komen doorbrengen — waarschijnlijk om hier te wachten op smokkelwaar. Nou — wij zullen op de uitkijk blijven, hoor! Dag en nacht!"

Opgewonden verlieten zij het wrak. Zij hadden in hun grot een eersteklas schuilplaats gevonden. Niemand kon hen vinden; dat stond wel vast.

Omgekeerd konden zij uit die schuilplaats iedereen op het eiland zien komen en gaan naar en van het wrak — en van het wrak naar de rest van het eiland.

„Hoe zit dat eigenlijk met onze inham, waar de boot ligt?" vroeg George opeens. „Daar konden ze wel eens landen, zeg, als ze in een boot kwamen. Het is voor ons wel erg gevaarlijk, van het wrak naar het eiland te lopen, als er iemand probeert hier dichtbij op de kust te landen."

„Ja — en als iemand bij onze grot komt, ziet hij ook de inham en de boot!" zei Dick verschrikt. „We moesten die maar liever verbergen, zeg."

„Maar hoe?" vroeg George, die wel wist, dat het erg moeilijk zou wezen, zo'n grote boot als die van haar te verstoppen.

„Dat weet ik niet," zei Julian. „Wij zullen eens gaan kijken."

Alle vier en Tim incluis gingen zij naar de inham, waar hun boot, hoog opgetrokken tegen de klippen schijnbaar zo veilig lag. George nam de hele omgeving eens secuur op en kreeg toen een idee. „Denk je, dat we de boot om deze klip heen zullen kunnen krijgen? Daarachter zou hij prachtig verborgen liggen; alleen kon iemand die om de klip heenging, hem dadelijk ontdekken."

De anderen vonden, dat zij het licht konden proberen. Met veel gehijg en gepuf sleepten zij de boot dus om de klip heen, die hem bijna helemaal verborg.

„Mooi zo!" zei George, die naar de inham ging om te kijken, of daar nog iets van de boot te zien was. „Alleen is er nog iets van de achtersteven te zien. Laten we die onder afhangend, zeewier verstoppen!"

Zij hingen dus over de achtersteven al het zeewier, dat zij te pakken konden krijgen; daarna was de boot werkelijk onzichtbaar, of iemand zou opzettelijk om de grote klip heen moeten lopen.

„Ziezo," zei Julian en keek op zijn horloge. „Jongens! Zal ik je eens wat zeggen? Het is al over vieren — en terwijl we zo met die boot bezig geweest zijn, hebben we ook totaal vergeten, iemand op de uitkijk te zetten! Wat zijn wij een uilskuikens!"

„Nou — er zal wel niets gebeurd zijn, terwijl wij weg waren van de grot," zei Dick en legde meteen nog een dikke sliert zeewier bij de rest. „Ik wil wedden, dat die smokkelaars enkel 's nachts komen!"

„En ik durf wel te wedden, dat je gelijk hebt," zei Julian. „Maar ik geloof ook, dat we- 's nachts bovendien op de loer moeten blijven liggen. De uitkijk zou wat kleden mee kunnen nemen en het zich gemakkelijk maken daar boven op de top van de rots!"

„Timmy kan de hele nacht boven blijven bij degeen, die op de uitkijk ligt," zei Annie, „want als de wacht bij ongeluk in slaap valt, gaat Tim wel grommen en maakt hem wakker, als hij iets ziet."

„Als jij in slaap valt, bedoel je," zei Dick grinnikend. „Kom! Laten wij teruggaan naar de grot en het er bij de thee eens goed van nemen!"

Vijftiende Hoofdstuk - WIE HUIST ER OP HET EILAND?

„SST!" zei Julian plotseling. „Allemaal gauw wegkruipen achter die struiken!"

Zij waren een eind van de inham af en liepen naar het kasteel, toen Tim gromde. Nu zaten zij allemaal met onstuimig kloppend hart achter een grote verzameling braamstruiken gehurkt.

„Niet grommen, Timmy," fluisterde George in het oor van Tim, dat het dichtst bij haar was. Dadelijk hield hij op; maar stokstijf en trillend stond hij achter de struiken op de uitkijk.

Julian gluurde tussen het gebladerte door, hield de takken een beetje uiteen en schramde zijn handen aan het bloeden Hij kon nog net iemand op de binnenplaats zien — één gedaante, twee, misschien drie... Hij spande zijn ogen tot het uiterste in, maar juist terwijl hij nog keek, verdwenen zij.

„Ik geloof, dat zij die grote stenen hebben verschoven boven de ingang naar de kerkers en naar beneden zijn gegaan," fluisterde hij. „Blijven jullie hier, dan kruip ik even verder om beter te kunnen kijken. Ik zal zorgen, dat niemand me in het oog krijgt."

Hij kwam terug en knikte tegen hen. „Ja, hoor, ze zijn de kerkers ingegaan. Denken jullie, dat het de smokkelaars zijn? Hebben jullie het idee, dat zij hun smokkelwaar daar beneden opbergen? Het zou natuurlijk een uitgezochte plek voor zoiets zijn."

„Laten we gauw naar de grot teruggaan, terwijl zij in de kerkers zijn," zei George. „Ik ben bang, dat Tim ons verraden zal door te blaffen. Hij weet nu al haast geen raad, hoe hij zijn bek dicht moet houden, terwijl hij dolgraag alles bij elkaar zou blaffen."

„Kom, vooruit dan," zei Julian, „niet over de binnenplaats; meteen naar de kust en dan verder kruipen tot we aan de grot komen. Dan kan één van ons het dakraam doorgaan en zich achter de bremstruik verstoppen om te zien, wie die smokkelaars zijn. Zij moeten hier met een boot gekomen zijn, óf over het wrak óf door met verstand tussen de riffen doorgeroeid te hebben."

Zij kwamen eindelijk aan de grot en gingen naar binnen.

Maar zodra Julian, geholpen door de anderen, langs het knopentouw naar boven geklauterd was, bleek Tim verdwenen! Hij rende de grot uit, terwijl de anderen met hun rug naar hem toe stonden en toen George zich omkeerde, was er geen hond meer te bekennen.

„Timmy," riep zij zacht. „Tim, waar ben je?"

Geen antwoord! Tim was er op zijn eigen houtje vandoor. Als die smokkelaars hem maar niet zagen! Wat een nare hond, om zó iets te doen!

Maar Tim had iets verdachts geroken — hij had een reuk opgesnoven, die hij kende — een hondenlucht — en zich vast voorgenomen degene, die zó rook op te sporen en zijn oren en staart al te bijten! Gr-r-r-r-r-r! Tim stond niet toe, dat er ook maar één andere hond op zijn eiland kwam.

Julian zat dicht bij het brembosje naar alle kanten uit te kijken. Op het wrak was niets te bespeuren en op zee geen schip te zien. Waarschijnlijk was de boot, die de vreemden naar het eiland had gebracht, in de laagte bij de zee achter de rotsen verborgen. Julian keek achter zich naar het kasteel en zag meteen iets verwonderlijks!

Niet heel ver van hem af snuffelde een hond tussen het struikgewas — en achter hem sloop, met al zijn haren overeind... Tim! Timmy maakte jacht op de hond, zoals een kat achter een konijn aanzit! Opeens hoorde de andere hond hem en sprong weg, maar nu stond hij vóór Tim! Die sprong met een afgrijselijk gehuil op de hond af en deze jankte erbarmelijk.

Ontzet keek Julian toe en wist niet, wat te doen. De beide honden maakten vreselijk veel leven, vooral de vreemde hond, wiens angstkreten en woedend gehuil overal weerschalden.

,,Nu zullen de smokkelaars hierop afkomen en weten, dat er iemand op het eiland is," dacht Julian. „O, beroerde Tim, waarom ben je niet gehoorzaam bij ons gebleven!"

Bij de muren van de kasteelruïne daagden drie gedaanten op, die ijlings naar verschillende kanten liepen om te kijken, wat er met hun hond gebeurde — en Julian staarde uiterst verbaasd naar hen, want die drie mensen waren: Vader Stok, Moeder Stok en Edgar!

„Heb je ooit!" zei Julian en sloop om het bosje heen om zo gauw mogelijk bij het gat terug te zijn. „Ze zijn ons achterna gekomen! Ze hebben geraden, dat wij hierheen zijn en zoeken ons nu, die ellendelingen, om ons terug te halen! Nou — ze zullen ons niet te pakken krijgen! Maar, o, wat jammer, dat Tim ons heeft verraden."

Van omlaag weerklonk een schril gefluit. Dit deed George, die bij het horen van de hondenherrie bang was geworden en met dat doordringend gefluit Tim terugriep. Dit fluitje had altijd een dwingende uitwerking op Tim; en ook nu liet hij de hond los en schoot als een pijl uit de boog terug naar de top van de rots, juist toen de drie Stokken op het toneel verschenen en hun bloedend, jankend straathondje oppakten.

Edgar stoof achter Tim aan tegen de rots op. Julian liet zich bij de opening van de grot plat op de grond vallen, toen hij Edgar zag aankomen. Tim holde naar het gat en viel er ineens door naar beneden, waarbij hij bijna op Julians hoofd belandde. Hij vloog naar George toe, die hem gebiedend toefluisterde: „Bek houden! Koest, Tim, koest! Verklik je zo onze schuilplaats, stommerd?"

Hijgend en puffend verscheen Edgar op de top van de rots en was stomverbaasd, Tim schijnbaar in de vaste grond te zien verdwijnen. Hij speurde nog wat rond, maar zonder resultaat.

Ook Vader en Moeder Stok kwamen opdagen. „Waar is die hond heen?" brieste Vrouw Stok. „Hoe zag hij er uit?"

„Hij leek vreselijk veel op die ellendige hond van de kinderen," zei Edgar. — In de grot konden zij allemaal zijn stem duidelijk horen. De kinderen hielden zich zo stil als muisjes.

„Maar die kan 't niet zijn!" klonk Vrouw,Stoks stem. „De kinderen zijn naar hun eigen huis — we hebben hen toch zelf met de hond naar het station zien gaan? Het zal wel een

loslopende hond zijn, die een toerist hier heeft achtergelaten."

„Nou ja, maar waar is ie nou?" kwam nu Vader Stoks schorre stem. „Ik zie nergens een hond hier in de buurt."

„Hij is in de aarde verdwenen," zei Edgar vol verbazing.

Stok stootte een lelijke, boze vloek uit. „Je liegt maar wat," zei hij. „In de grond verdwenen! Kun je nog meer bedenken? Zeker, dat hij van de klip afviel? Nou — hij heeft wel degelijk echte tanden in die arme Tinker gezet! Wat ik je brom, als ik die hond zie, schiet ik 'm dood!"

„Hij kan wel een hol in de buurt van deze klip hebben, waarin hij zich verstopt," zei Vrouw Stok. „We zullen 'ns kijken!"

De kinderen hielden hun adem in; George hield haar hand voortdurend om Tims halsband. Zij konden horen, dat de Stokken werkelijk vlakbij waren. Elk ogenblik verwachtte Julian, één van hen door de opening naar beneden te zullen zien komen!

Goddank ontdekten zij de opening niet, die naar de grot leidde. Wel stonden zij daar vlakbij de zaak te bespreken.

„Als het de hond van de kinderen is geweest, dan zitten die nare schepsels misschien wel op dit eiland inplaats van naar huis gegaan te zijn," zei Vrouw Stok. „Dan kwam er niks terecht van ons plan! We moeten er haring of kuit van hebben, hoor! Ik heb anders rust noch duur!"

„Dat weten we zo!" zei haar man. „Zit daar maar niet over in. Dan moet hun boot ergens te vinden zijn... en zijzelf op de koop toe! Op zo'n klein eilandje kunnen vier kinderen, een hond en een boot niet verborgen blijven, als er naar gezocht wordt! Edgar, ga jij die kant op! Clara, jij zoekt de bouwvallen af. Daar kunnen ze wel ergens zitten. En ik blijf hier kijken."

De kinderen in de grot kropen dicht op elkaar. Wat hoopten zij innig, dat hun boot niet ontdekt zou worden! En wat hoopten zij ook, dat niemand hun sporen zou opmerken! Heel zachtjes zat Tim te grommen, want hij hunkerde er naar, weer achter die Stinkhond aan te gaan. Het was zo'n genot geweest, hem flink in zijn oren te bijten.

Edgar was eigenlijk nog bang ook, dat hij de kinderen werkelijk zou vinden, — en nog veel benauwder om Tim tegen het lijf te lopen! Hij zocht dus niet bijster secuur naar de kinderen of de boot. Wel ging hij naar het inhammetje, waar hun boot eerst had gelegen, en hoewel hij groeven zag, waar de boot opgetrokken was, en die alleen maar een beetje waren uitgewist door het zeewater bij hoge vloed, toch merkte hij niets van de met zeewier overdekte achterkant van de boot, die uitstak vóór de rots, waarachter hij verborgen was.

„Niks te zien hier!" riep hij tegen zijn moeder, die bij de ruïne rondscharrelde en in alle hoekjes en gaatjes snuffelde. Maar zij bespeurde evenmin iets en zo ging het ook met Vader Stok.

„De hond van de kinderen kan het niet geweest zijn," zei Stok eindelijk. „Als hij hier was, moesten zij er ook zijn en dan hun boot ook nog, maar nergens is iets te zien van dat hele zootje! Die hond is vast achtergelaten door trekkers en wild geworden. We moeten met dat beest oppassen, wat ik je brom! Hij is wild en dat is gevaarlijk!" Pas zowat een uur daarna waren de kinderen hun angst kwijt, want toen moesten de Stokken hun nasporingen wel opgegeven hebben.

Zij maakten een ketel water aan de kook voor de thee en Annie begon boterhammen te snijden. Tim bonden zij vast voor het geval, dat hij anders op de loop zou gaan om Stinker op te sporen.

Rustig gebruikten zij hun thee-maal, maar ze bleven heel zacht praten. „Per slot zijn de Stokken in elk geval niet hier, om naar ons te zoeken," zei Julian. „Uit wat ze tegen elkaar riepen was duidelijk op te maken, dat zij ons goed en wel bij ons thuis denken, met George en Tim mee."

„Maar waarvoor zijn ze hier dan?" vroeg George kwaad en gebiedend. „Het is ons eiland! Ze hebben hier niets te maken. Laten wij hen wegjagen! Zij zijn doodsbenauwd voor Timmy. Die nemen we mee en zeggen, dat we hem op hen zullen aanhitsen, als zij niet gauw maken, dat ze wegkomen."

„Nee, George," vermaande Julian. „Gebruik je verstand. Wij willen immers liever niet, dat zij op stel en sprong weggaan en je vader vertellen, dat wij hier zijn — dan raakt hij zó bar uit zijn humeur, dat hij als de wind thuiskomt om ons terug te halen. En — ik heb ook nog aan iets anders gedacht."

„Wat dan?" vroegen de anderen, toen zij Julians ogen zagen flikkeren, alsof hij een ingeving had gehad.

„Nou —," zei Julian. „Vinden jullie het niet best mogelijk, dat die Stokken samendoen met de smokkelaars? Geloof je ook niet, dat zij juist hier zijn om smokkelwaar weg te halen of op te bergen, tot zij die veilig kunnen weghalen? Stok is immers zeeman? Hij zal wel goed op de hoogte zijn van smokkelarij. Ik wil wedden, dat hij een stiekeme handlanger is van de smokkelaars!"

„En ik geloof, dat je gelijk hebt, Julian!" riep George opgewonden uit. „Nou, goed — eerst wachten we, tot de Stokken weg zijn, dan gaan we de kerkers in, om te kijken, wat zij daar verstopt hebben! Wij zullen hun spelletje heerlijk in de war sturen! Wat zal dat fijn spannend zijn, zeg!"

Zestiende Hoofdstuk - DE FAMILIE STOK KRIJGT EEN SCHRIK

Maar... de familie Stok ging niet weg! Telkens en telkens gluurden de kinderen uit het kijkgat bovenop de klip en altijd weer zagen zij een lid van de Stokkenfamilie. Het werd al wat later op de avond en de zon ging haast onder. Maar nog steeds gingen de Stokken niet weg. Julian rende naar de kust dichtbij hun grot en ontdekte daar een kleine roeiboot. De Stokken hadden dus kans gezien, om het eiland heen te roeien tot aan het wrak, waren misschien wel daarop geklommen en hadden naderhand de boot — voorzichtig roeiend — naar de kust gebracht zonder op de riffen te stoten.

„Je zou zo zeggen, dat de Stokken van plan zijn, hier een nacht over te blijven," zei Julian somber. „Dat bederft nou echt alles voor ons hier, vinden jullie niet? Wij lopen weg om die ellendige Stokken en ziedaar... direct krijgen we ze weer achter ons aan! Het is een strop, hoor!"

„Laten we hen zó laten schrikken, dat ze niet durven blijven!" stelde George voor en haar ogen straalden bij het licht van de kaars.

„Hoe bedoel je dat?" vroeg Dick, meteen opmonterend. Hij vond Georges invallen altijd leuk, hoe doldriest ze soms ook waren.

„Wel — ik veronderstel, dat zij huizen in een van de ondergrondse kerkers, zie je?" zei George. „Nou dat dak ingezakt is, blijft er geen ander onderkomen over in de ruïne, anders zouden ze daar zelf wel zijn. De enige andere plaats is ondergronds. Ik zou er niet graag zelf gaan slapen, maar het is best mogelijk, dat het die Stokken niets kan schelen."

„En wat wou je dan?" vroeg Dick.

„Als we eens naar beneden slopen en hard gingen schreeuwen, zodat de echo's reusachtig veel rumoer maakten?" zei George. „Jullie weten zelf wel, hoe griezelig wij dat weergalmen vonden, toen wij voor het eerst de kerkers ingingen. Als we maar één of twee woorden zeiden, dan begonnen de echo's die aldoor na te zeggen en voortdurend terug te schreeuwen naar ons."

„O, ja," zei Annie, „dat weet ik nog goed! En wat was Tim bang, toen hij geblaft had! De echo's blaften terug en hij dacht, dat er daar duizenden honden verscholen zaten! Hij was verschrikkelijk bang!"

„Dat is een prima idee," zei Julian. „Net goed voor die Stokken! Wat doen ze op ons eiland te komen! Als we hen weg konden krijgen door ze de schrik op hun lijf te jagen, waren we hun fijn te slim af geweest! Laten we dat doen."

„Maar hoe moet dat met Tim?" vroeg Annie. „Zouden we die dan maar niet hier laten?"

„Nee! Hij mag bij de ingang van de kerkers de wacht blijven houden," zei George. „Als er dan toevallig een echte smokkelaar kwam, kon hij ons waarschuwen. Ik laat hem vast niet hier."

„Kom zeg, laten we dadelijk gaan!" zei Julian. „Het zou een leuke poets zijn, die we hen bakken. Het is al helemaal donker, maar ik heb mijn lantaarn en zodra we zeker weten, dat de Stokken onder in de kerkers zijn, beginnen wij met de grap."

Nergens was iets van de Stokken te zien of te horen; óf ze waren toch weg, óf ze waren beneden in de kerkers. De stenen waren weggeschoven van de ingang, dus de kinderen waren overtuigd, dat zij er in waren.

„Nou, Timmy! Heel rustig hier blijven!" gebood George hem fluisterend. „Als er iemand komt, moet je hard blaffen, maar je anders koesthouden. Wij gaan de kerkers in."

„Ik wou eigenlijk maar liever hier bij Tim blijven," zei Annie opeens. Die donkere ingang van de kerkers schrikte haar af. „Zie je, George, Tim zou zich eenzaam of bang kunnen gaan voelen, als hij hier alleen bleef."

De anderen hadden stille pret. Zij begrepen wel, dat Annie bang was. Julian kneep haar in de arm. „Blijf jij dan maar hier," zei hij vriendelijk. „Hou jij die beste Tim maar gezelschap."

Toen gingen Julian, George en Dick de lange stenen trap af, die naar de diepe, oude kerkers leidde van Kirrinburg. De vorige zomer waren zij daar al in geweest, toen zij speurden naar verborgen schatten; nu waren zij er voor het eerst weer in.

Zij slopen de trap af en kwamen aan de vele kelders of kerkers, die in de rots onder het kasteel waren uitgehakt. Er waren tientallen van die ruimten, sommige groot, andere klein - vreemde, vochtige ondergrondse vertrekken, waarin wellicht in vroeger tijden ongelukkige gevangenen opgesloten hadden gezeten.

Doodstil slopen de kinderen door de duistere gangen. Julian had een staafje wit krijt bij zich en trok telkens hier en daar een streep op de rotswanden, opdat zij gemakkelijk de weg terug zouden kunnen vinden.

Opeens hoorden zij stemmen en zagen ze licht. Ze stonden stil en fluisterden elkaar zacht in het oor: „Ze zijn in de kelders, waarin we verleden jaar de schat hebben ontdekt! Dus daar kamperen zij! Wat voor geluiden zullen we maken?"

„Ik doe een koe na," zei Dick. „Ze zeggen op school, dat ik het meesterlijk kan. Dus ik ben een loeiende koe."

„Ik ben een schaap; dat blaten kan ik goed," zei Julian. „George, jij moet een paard zijn. Je moet net hinniken en hhhrrrruuuufff doen als 'n paard. Jij eerst, Dick!"

Dick begon dus. Verborgen achter een dikke pilaar deed hij zijn mond wijdopen en loeide droevig, net als een eenzame koe. Onmiddellijk namen de echo's de klanken over, maakten ze veel luider, stuurden ze door alle onderaardse gangen, tot het scheen, of wel duizend koeien daar samen liepen te loeien.

„BOE-OE-OE-OE... boe-oe-oe-oe-OE-oe-Oe-oe!"

Stomverbaasd luisterden de Stokken ernaar, doodsbang bij dat onverwachte verschrikkelijke geloei.

„Wat is dat, Mamma?" vroeg Edgar bijna schreiend. Afgrijselijk verschrikt kroop Stinker achterin de spelonk.

„Koeien!" zei Vrouw Stok verbaasd. „Dat zijn koeien! Hoor je dat niet aan het geboe-boe? Maar hoe komen die beesten in godsnaam hier?"

„Larie!" zei Pa Stok, die weer een beetje tot zichzelf kwam. „Koeien onderin deze kelders! Je bent gek! Dadelijk vertel je me nog, dat er ook schapen zijn!"

Het was grappig, dat hij juist dat zei, want Julian begon net te blaten als een hele kudde schapen. Zijn ene langdurige, klagelijke 'Mè-è-è' werd direct door de echo's verder gebazuind en plotseling leek het, of honderden arme verdwaalde schaapjes door de kerkers doolden!

Zo wit als een doek sprong Stok overeind.

„Nou — als dat geen schapen zijn, laat ik me villen!" zei hij benauwd. „Wat gebeurt er? Hoe zit dat met die holen hier? Ik had er al nooit veel mee op."

„Bè-è-è-è-è!" gingen de jammerklachten van de schaapjes maar door...

Toen begon George met haar gehinnik en andere paardengeluiden, precies een ongeduldig paard. In het donker gooide het meisje haar hoofd achterover en snoof precies als een paard — daarna stampte zij hard met haar voeten en opeens stampten de echo's ook, zodat het gehinnik en gesnuif en getrappel twintigmaal zo hard in de kelder van de Stokken weerklonk, als George ze had gemaakt.

De arme Stinker begon klagelijk te janken. Hij was doods- en doodsbang. Hij drukte zich plat tegen de vloer, alsof hij daarin had willen verdwijnen. Edgar greep zijn moeder bij haar arm. „Laten we naar boven gaan," zei hij. „Hier blijf ik vast niet! Honderden koeien en schapen en paarden zwerven hier door die kelders! Jullie horen ze toch? Ze zijn natuurlijk niet echt, spoken natuurlijk, maar zij hebben stemmen en hoeven en ik ben er bang voor."

Pa Stok liep naar de deur van de spelonk, waarin zij waren en schreeuwde hard: „Ga je weg! Ruk uit! Pas maar op, ik jaag je weg!!"

George giechelde en de echo's riepen Stoks laatste woorden twintigvoudig na. Toen riep zij met een diepe, schorre stem: „Pas maar op!" En de echo's denderden na: „OP! OP! OP!"

Vliegensvlug schoot Stok de kelder weer in en stak nog een kaars aan. „Rare dingen gebeuren hier!" zei hij. „Ik blijf hier niet lang, als we elke avond zulke ijselijke geluiden moeten horen!"

Julian, Dick en George moesten nu zó vreselijk giechelen, dat ze onmogelijk koeien, schapen of paarden konden nadoen. George begon te knorren als een varken en deed dat zó natuurgetrouw, dat Dick zich bijna doodlachte. Overal bleven die knorgeluiden aanhouden.

„Kom mee," zei Julian op het laatst, buiten adem van het lachen. „Ik kan het geen moment langer uithouden; ik moet flink hardop kunnen schateren, anders barst ik nog. Kom!"

„Kom," fluisterden de echo's. „Kom, kom, kom!"

Zij stommelden de gang door, stopten hun zakdoek in hun mond om het niet uit te schateren en vonden dank zij Julians krijtstrepen heel gemakkelijk de weg terug. Met het schijnsel van de lampjes om hen voor te lichten en zijn geleide-tekens volgend, konden zij niet mislopen.

Zij gingen bij Annie en Tim op de bovenste treden van de stenen trap zitten en proestten het uit, toen zij haar alles vertelden. „Wij hoorden die ouwe Stok tegen ons gillen, dat we moesten oprukken," zei George, „en het klonk, of hij doodsbang was! Wat Stinker betreft — die hebben we zelfs niet horen janken. Ik wed, dat de Stokken morgen de benen zullen nemen na deze geschiedenis. Zij hebben zich doodgeschrokken!"

„O, het was daverend!" lachte Julian. „Het was jammer, dat ik mijn lachen niet meer kon houden. Ik kreeg juist zo'n gevoel, of ik zelfs zou kunnen trompetten als een olifant. Dat zou iets denderends zijn geweest voor de echo's!"

„Het is eigenlijk raar," zei Dick nadenkend, „dat de Stokken alle drie met hun hond op het eiland zijn. Zij zijn weggegaan van Kirrin-Cottage, maar zoeken niet naar ons. Volgens mij spelen zij onder één hoedje met de smokkelaars. Misschien nam Vrouw Stok wel alleen daarvoor de betrekking aan bij je moeder, George — zodoende was ze vlak bij het eiland, als de tijd kwam, dat de smokkelaars hun hulp nodig hadden."

„Nu konden wij eigenlijk wel naar Kirrin-Cottage terug gaan, hè?" vroeg Annie, die — hoeveel zij ook van het eiland hield — er niet half zo happig meer op was, nu de Stokkenfamilie er kampeerde.

„Teruggaan! Een avontuur laten mislukken, als het pas begint!" zei George kwaad. „Wat kinderachtig van je, Annie! Ga jij maar terug, als je dat zo graag wilt — ik weet wel zeker, dat er niemand met je meewil."

„Och, Annie zal best met ons hier willen blijven, hoor," zei Julian, die wist, dat Annie het erg vervelend zou vinden voor een flauw kind aangezien te worden. „De Stokken moeten het eiland af, niet wij!"

„Laten we nu naar de grot teruggaan," zei Annie, die verlangde naar de veilige geborgenheid en het gezellige kaarslicht. Zij stonden op en gingen dwars over het binnenplein naar de verbrokkelde muur om her oude kasteel. Zij klommen daarover en liepen naar hun klip. Julian knipte zijn lantaarn aan, toen hem dit veilig leek, want het was onmogelijk, iets te onderscheiden in het duister en hij wilde niet, dat iemand door het 'dakraam' viel in plaats van langs het knopentouw af te dalen.

Ten slotte was alleen Julian nog op de rots, nadat hij de anderen stuk voor stuk met zijn lampje had bijgelicht, zodat ze veilig langs het touw konden glijden. Nog even bleef hij over de duistere zee kijken, terwijl hij daar stond en tuurde toen opeens héél scherp! Op zee zag hij een licht, dat knipperde, alsof het seinen gaf. Men moest zijn eigen licht gezien hebben! Julian bleef er nog naar staan kijken, terwijl hij zich afvroeg, of het een schip was, dat hij seinen zag geven, hoe ver het weg was en waarvoor het seinde.

„Misschien gaan ze nog meer dingen aan boord van het wrak brengen, zodat de Stokken dat kunnen vinden en weghalen," dacht hij. „Ik ben benieuwd, of dat zo is! Wat zou ik graag eens gaan kijken... Maar het zou gevaarlijk zijn, daar overdag heen te gaan, want dan konden de Stokken ons betrappen."

Geruime tijd bleef het seinen doorgaan; het leek wel, of een boodschap werd overgeseind. Hij kon met geen mogelijkheid nagaan, wat het betekende. Voor hem was het een serie flitsen van licht en anders niet. Maar het zou vast wel een sein of boodschap voor de Stokken zijn.

„Nou — vanavond krijgen ze het in elk geval niet," dacht Julian met leedvermaak, toen tenslotte het seinen ophield. „Het lijkt me toe, dat de familie Stok vanavond wel zal blijven, waar ze is, al te benauwd voor de koeien, schapen en paarden, die in de kerkers rondspoken!"

Julian had gelijk; de Stokken bleven, waar zij waren! Met geen stok zouden ze, vóór het dag was, uit hun ondergrondse schuilplaats te krijgen zijn!

Zeventiende Hoofdstuk - EEN SCHOK VOOR EDGAR

De kinderen sliepen die nacht uitstekend en daar Tim in het geheel niet gromde, wisten zij zeker, dat er niets bijzonders gebeurd kon zijn. Zij hadden een heerlijk ontbijt, met tong, perziken in blik, boterhammen, rietsuikerstroop en gemberbier.

„En nu is het gemberbier op," zei Julian spijtig. „Ik moet zeggen dat gemberbier verbazend lekker is — het lijkt wel bij alles te passen."

„Dit is het lekkerste eten geweest, dat we tot nu toe gehad hebben," zei Annie. „Echt, hoor! Wat eten we toch zalig hier op het eiland. Zouden de Stokken óók zulk lekker eten hebben?"

„Geloof dat maar gerust!" zei Dick. „Vast en zeker hebben zij tante Fanny's kasten geplunderd en het beste gegapt, dat zij konden vinden."

„O, die ellendelingen!" zei George met flikkerende ogen. „Dat was nog niet tot me doorgedrongen — zij kunnen wel van alles gestolen hebben: zilver, eten, servies, en zo..."

„Waarschijnlijk wel," zei Julian ernstig. „Zeg, daar heb ik ook geen ogenblik aan gedacht! Het zou toch verschrikkelijk zijn, George, als je moeder terugkwam, zich nog zwak en ziek voelde en merkte, dat haar halve huishouden verdwenen was!"

„Lieve hemeltje!" zei Annie ontsteld. „George, zou jij dat niet vreselijk vinden?"

„Ja," zei George en zag er verbazend boos uit. „Van de Stokken zou ik dadelijk het allerslechtste willen geloven! Evengoed als zij de brutaliteit hebben, naar ons eiland te komen om er te kamperen, zullen zij stellig de brutaliteit hebben, van alles te roven uit mijn moeders huis. Ik wou maar, dat we het te weten konden komen."

„Zij kunnen al een massa dingen hier gebracht hebben in - hun boot," zei Julian. „Vast zijn ze met een boot hier gekomen. Als zij gestolen goed meegebracht hebben, moeten zij dat ergens weggeborgen hebben — beneden in de kerkers, denk ik."

„Wij konden wel eens overal gaan kijken, om te zien of wij iets kunnen opsporen, zonder dat de Stokken ons zien," stelde Dick voor.

„Laten wij nu meteen maar eens gaan kijken," zei George, die altijd van dadelijk aanpakken hield. „Annie, wil jij afwassen en alles in orde maken in de grot?"

Annie was in tweestrijd. Zij wilde graag met de anderen mee, maar vond het ook heerlijk 'het huishouden te doen'. Alles netjes zetten en de hei-bedden opmaken en de vaat wassen; alles deed zij dolgraag. Tenslotte zei ze, dat zij wilde thuisblijven en de anderen maar alleen moesten gaan.

Zij klauterden dus tegen het touw op. Tim bleef bij Annie, omdat zij bang waren, dat hij zou gaan blaffen. Annie bond hem vast en hij kreunde een beetje, maar veel leven maakte hij niet.

De drie anderen gingen op hun buik bovenop de rots naar het kasteel liggen kijken. Eerst scheen er niemand te zijn, maar terwijl zij er nog heen tuurden, kwamen de drie leden van de familie Stok opdagen, kennelijk uit de kerkers. Zij leken wel blij, weer in het daglicht terug te zijn; dat verwonderde de kinderen in het geheel niet, want de kerkers waren zó kil en duister!

De Stokkenfamilie stond naar alle kanten om zich heen te kijken. Stinker bleef vlak bij Vrouw Stok staan met zijn staart tussen zijn poten.

„Zij kijken, of ze de koeien, schapen en paarden van gisteravond ook kunnen ontdekken, die zij in de kerkers hebben gehoord!" fluisterde Dick Julian in.

Een poosje bleven de Stokken staan praten; toen liepen de ouders de kant op van het wrak. Edgar ging de kamer binnen, waarvan de zoldering was ingestort — die, waarin de kinderen hadden willen gaan slapen.

„Ik ga de twee Stokken besluipen," fluisterde Julian tegen de anderen. „Gaan jullie kijken, wat Edgar van plan is."

Julian verdween en hield zich verscholen achter het struikgewas, terwijl hij in het oog hield, waar de Stokken heen gingen; hij volgde hen onzichtbaar op enige afstand. Behoedzaam gingen George en Dick de klip over tot aan het kasteel. Zij hoorden Edgar fluiten. Stinker holde over het oude binnenplein.

Met een stapel kussens in zijn armen, die blijkbaar daar zolang neergelegd waren, kwam Edgar de in puin gevallen kamer weer uit. George werd vuurrood van kwaadheid en greep Dicks arm stijf vast. „Moeders mooiste kussens!" fluisterde zij. „O, wat een boeven!"

Ook Dick was verontwaardigd. Kennelijk hadden de Stokken alles wat van hun gading was meegenomen, toen zij van Kirrin-Cottage wegtrokken. Hij raapte een harde kluit klei op, mikte nauwkeurig en smeet die met kracht naar de jongen. De klont aarde kwam tussen Edgar en Stinker neer en dwarrelde in losse kluitjes uiteen.

Doodsbang liet Edgar de kussens vallen en keek naar de lucht. Kennelijk verbeeldde hij zich, dat er iets uit de lucht was komen vallen.

George zocht nog een fikse kluit, mikte secuur en slingerde hem hoog door de lucht. Die kwam recht op Stinker neer. Erbarmelijk jankend zocht de hond een toevlucht in het gat, waar de trap van de kerkers in uitkwam.

Edgar keek weer naar de lucht en vervolgens naar alle kanten om zich heen; zijn mond hing wijdopen. Wat gebeurde er toch? Dick wachtte, tot hij een andere kant opkeek, en liet toen opnieuw een grote kluit door de lucht keilen. Hij viel in gruizelementen over de verschrikte Edgar heen.

Daarop liet Dick een van zijn natuurgetrouwe boe-boe's horen, precies een koe, die erge pijn had, en doodsbenauwd bleef Edgar als aan de grond genageld staan. Weer die koeien! Waar waren die toch?

Opnieuw loeide Dick; Edgar gaf een gil, ging er als een haas vandoor en viel bijna van de kerkertrap af. Daar verdween hij met een angstig gejammer in de diepte en liet alle kussens liggen, die hij in zijn schrik had laten vallen.

„Gauw!" zei Dick en sprong overeind. „In elk geval komt hij de eerste paar minuten niet terug. Hij is veel te bang. Laten we vliegensvlug de kussens oprapen en ze hier brengen. Ik zie niet in waarom die ellendige Stokken ze in hun nare, ouwe kelder hoeven te hebben."

De beide kinderen holden naar het binnenplein, pakten de kussens en renden weer terug naar hun schuilplaats. Dick lag te kijken naar de oude kamer, waar Edgar ze vandaan had gehaald.

„Als we er nog eens heen holden en gingen kijken, wat zij er nog meer neergelegd hebben?" vroeg hij. „Ik zie niet in, waarvoor we hen iets zouden laten houden, dat ze gestolen hebben."

„Ik ga wel, blijf jij maar op de uitkijk staan bij de ingang van de kerkers," zei George, „als je Edgar te voorschijn ziet komen, hoef je enkel weer te gaan loeien, dan holt hij zo ver mogelijk terug."

„Puik," zei Dick grijnzend en liep hard naar de trap, die naar de kerker voerde. Er was zo min iets te zien van Edgar als van Stinker.

George ging naar de ingestorte kamer en keek woedend om zich heen. Ja — inderdaad — de Stokken hadden alles weggepakt van haar moeder, wat van hun gading was — daaraan viel niet te twijfelen! Er lagen dekens, zilver, allerlei soorten eetwaar. Vrouw Stok was vast gaan snuffelen in de grote bergkast onder de trap om allerlei dingen te pakken, die daar geregeld bewaard werden.

George liep hard naar Dick terug. „Daar liggen massa's dingen van ons," fluisterde ze vol ergernis. „Kom helpen, om ze in te pakken en mee te nemen. We zullen zien, alles weg te hebben, eer Edgar weer opdaagt of zijn ouwelui terugkomen."

Juist, toen ze dit zei, hoorden zij zachtjes fluiten. Ze keken om en zagen Julian aankomen. Hij kwam bij hen staan.

„De Stokken zijn naar het wrak geroeid," meldde hij. „Tussen die rotsen in hebben zij een ouwe boot liggen. Die vader Stok moet vast een knap zeeman zijn, dat hij zo handig met de boot tussen de verborgen riffen door heeft weten te komen."

„O, gelukkig — dan hebben we volop tijd om alles te doen, wat we van plan zijn," zei Dick opgetogen. Haastig vertelde hij Julian, wat George allemaal in de ingestorte kamer had teruggevonden.

„Afschuwelijke boeven!" zei Julian verontwaardigd. „Je kunt goed zien, dat zij er geen ogenblik over denken ooit weer naar Kirrin-Cottage terug te gaan. Vast en zeker doen zij samen met smokkelaars van deze streek. Is dit zaakje achter de rug, dan gaan zij er vandoor met het gestolen goed, monsteren ergens op een schip en piepen er zo ongestraft tussenuit."

„Nee — dat lukt hen niet!" zei George dadelijk. „Wij slepen alles naar de grot! Dick moet bij de ingang van de kerkers op de uitkijk staan naar Edgar en jij en ik, Julian, brengen in die tussentijd alles gauw naar een plek boven de grot."

„Maak dan voort!" zei Julian. „Dat moet gebeurd zijn, eer die Stokken terugkomen en lang zal dat denk ik niet duren. Waarschijnlijk halen zij nu die koffer en de andere dingen uit het wrak. Je weet toch, dat ik gisterenavond dat licht gezien heb op zee? Het was misschien wel een sein, dat de smokkelaars wéér iets op het wrak hebben gebracht. Nu zullen zij dat zijn gaan halen."

Snel gingen Julian en George naar de oude kamer, stapelden alles, wat daar lag op dekens, rolden deze samen en met ieder zo'n bundel in hun armen haastten zij zich terug naar de klip om het daar neer te leggen en later verder weg te brengen, als zij er tijd voor hadden. Het leek wel, of de Stokken alles weggepakt hadden, wat maar voor het grijpen had gelegen. Zelfs de keukenklok hadden zij bij zich!

Edgar kwam in het geheel niet te voorschijn, zodat Dick niets anders te doen had, dan op de bovenste tree van de kerkertrap te gaan zitten kijken naar de beide anderen. Na een poosje gaven George en Julian een zucht van verlichting; alles was vervoerd. Zij wenkten Dick; hij ging naar hen toe.

„Nou hebben wij alles," zei Julian. „Ik ga direct naar de klip om van de top af te kijken, of vader en moeder Stok al terugkomen. Zo niet, dan brengen we eerst alles even naar het 'dakraam'."

Gauw was hij terug. „Ik zie hun boot bij het wrak liggen," zei hij. „Een poosje zijn we nog veilig. Kom mee! Alles als een haas naar de grot brengen; wat is het een bof voor ons!"

Zij brachten alles tot vlak bij de doorlaatopening en riepen naar Annie: „Hela! Wij hebben een massa dingen, die door het gat moeten zakken. Ga klaar staan, om ze op te vangen!"

Dadelijk vielen allerlei dingen door het gat de grot in. Annie stond versteld. Alles, wat zou kunnen breken, hadden zij in dekens verpakt en die bundels bonden zij nu aan het knopentouw, om het daaraan naar omlaag te krijgen.

„Lieve goedheid!" zei Annie. „Deze grot zal er in een ommezien uitzien als een echt huis, als ik al deze dingen opgeruimd heb!"

De kinderen waren juist klaar met hun karwei, toen zij in de verte stemmen hoorden.

„Daar zijn de Stokken alweer," zei Julian, die behoedzaam over de rand van de klip gluurde. Zo was het. Zij waren weer in hun boot gegaan en liepen nu naar het kasteel met de koffer tussen hen in.

„Laten wij hen nasluipen en zien, wat er gebeurt, als zij merken, dat alles verdwenen is," grinnikte Julian. „Kom, allemaal!"

Op hun buik schoven zij over de rots en kwamen aan wat struikgewas, waarachter zij zich konden verstoppen en kijken. De Stokken zetten de koffer neer en keken om zich heen, waar Edgar was. Maar die was in geen velden of wegen te bekennen.

„Waar is die jongen?" riep Vrouw Stok kwaad. „Hij heeft volop tijd gehad om alles in orde te maken! Edgar! Edgar! EDGAR!"

Vader Stok ging naar de ingevallen kamer en keek daarin. Hij kwam bij Vrouw Stok terug en zei: „Hij heeft alles al mee naar beneden genomen. Die kamer is leeg."

„Ik heb hem nog zó gezegd, dat hij boven moest komen en in het zonnetje gaan zitten, als hij klaar was!" riep de moeder. „Het is vreselijk ongezond in die kerkers. EDGAR!"

Ditmaal hoorde Edgar het en zijn ontstelde hoofd verscheen boven de ingang van de kerkers. Hij zag er ontzettend bang uit.

„Kom toch hier!" riep Vrouw Stok. „Gauw, hoor! Nou heb je alles naar beneden gebracht; blijf verder in de zonneschijn; dat is veel gezonder."

„Ik durf niet," zei Edgar. „Ik blijf hier niet alleen boven."

„Waarom niet?" vroeg Vader Stok verbaasd.

„Die koeien weer!" zei de arme Edgar. „Honderden koeien, pa, aldoor maar loeien me met dingen gooien! Het zijn gevaarlijke dieren, dat zijn het, en ik kom niet alleen naar boven!"

Achttiende Hoofdstuk - EEN ONVERWACHTE GEVANGENE

De Stokken staarden Edgar aan, alsof hij gek was.

„Koeien, die met dingen gooien," zei Vrouw Stok eindelijk. „Wat zeg je me nou? Koeien smijten nergens mee!"

„Deze wel," zei Edgar en begon toen te overdrijven om te maken, dat zijn ouders medelijden met hem zouden krijgen. „Het waren verschrikkelijke koeien — honderden zeg ik je — horens zo groot als van rendieren en afgrijselijk loeigebrul. En zij gooiden dingen naar mij en Tinker. Hij was doodsbenauwd en ik net zo goed. Ik liet alle kussens vallen, die ik mee naar beneden wou nemen en holde weg om me te verschuilen."

„Waar zijn die kussens dan?" zei Stok en keek om zich heen. „Ik zie niks geen kussens. Je zal ons zeker nog willen wijsmaken, dat die koeien ze opgegeten hebben!"

„Heb je dan niet alles meegenomen naar die kelders?" vroeg moeder Stok. „Want die kamer is nou leeg. Er is geen snars in."

„Ik heb helemaal niks mee naar beneden genomen," zei Ed gar, die nu heel omzichtig uit de kerker-ingang kwam. „Ik heb de kussens net op die plek laten vallen, waar jullie nou staan. Wat is er mee gebeurd?"

„Heb je ooit! Kijk 's hier!" zei zijn vader stomverbaasd. „Wie is hier geweest, nadat we weggegaan zijn? Iemand heeft de kussens weggepakt en al het andere op de koop toe. Waar heeft die alles weggestopt?"

„Het waren die koeien, Pa," zei Edgar, overal rondkijkend, of hij verwachtte, koeien te zien rondwandelen met kussens, zilver, dekens en van alles.

„Hou je bek over die koeien," snauwde Vrouw Stok, die opeens nijdig werd. „Ten eerste zijn er geen koeien op dit eiland, voor zover we weten, want we hebben vanmorgen overal gekeken. Wat we vannacht hebben gehoord moeten rare echo's geweest zijn, die maar bleven rommelen. Nee — jongen, het is een gekke geschiedenis — het lijkt er verdraaid veel op, dat er iemand op het eiland is!"

Van onder hen klonk een droevig gehuil. Het was de arme Stinker, die nu doodsbang was, doordat hij daar alleen was gelaten en niet naar boven durfde gaan.

„Arm schaap!" zei Vrouw Stok, die veel meer van Stinker leek te houden dan van iemand anders. „Wat is er met hem aan de hand?"

Stinker liet nu een nog erbarmelijker gejank horen en Vrouw Stok haastte zich de trap af om naar hem toe te gaan. Vader Stok ging haar achterna.

„Vlug!" zei Julian, die meteen opsprong: „Ga mee, Dick! We hebben allicht net tijd om de koffer weg te halen! Loop, jong!"

Vliegensvlug holden de jongens het binnenplein over. Elk greep een handvat van de koffer, lichtten die op en liepen er zo snel mogelijk mee naar George terug.

„Wij zullen hem meenemen naar de grot," fluisterde Julian. „Blijf hier nog even verscholen liggen om te zien, wat er gebeurt."

De jongens gingen weg met de koffer. George drukte zich dicht tegen de rots aan achter de struiken en bleef kijken. Binnen een paar minuten kwam Vader Stok terug en keek om zich heen naar de koffer. Zijn mond viel open van verbazing, toen hij zag, dat die verdwenen was. Hij schreeuwde de ingang naar de kerkers in: „Clara! De koffer is weg!"

Vrouw Stok was alweer op weg naar boven met Stinker dicht bij haar voeten en Edgar vlak achter haar. Zij kwam op het plein staan en staarde in de rondte.

„Weg?" zei ze hoogst verbaasd. „Weg? Waar is hij heen?"

„Dat zou ik juist willen weten!" zei Vader Stok. „We laten hem hier een minuut of wat achter — en weg is hij! Uit zichzelf verdwenen — net als al die andere dingen!"

„Nou maar! Dan moet er iemand op het eiland zijn," zei Vrouw Stok. „En ik zal er achter komen, wie dat is! Heb je je pistool, pa?"

„Geloof dat maar!" zei Stok en klopte tegen zijn heup. „Pak jij nou nog een goeie dikke stok; Tinker nemen we ook mee. Als wij niet uitvissen, wie aldoor onze plannen in de war stuurt, is mijn naam geen Stok!"

Stil glipte George weg om het de anderen te gaan vertellen. Eer zij zich langs het touw naar beneden liet glijden, trok zij nog een heel bosje bramentakken over de opening. Zij liet zich op de bodem van de grot zakken en vertelde de anderen, wat er was gebeurd.

Julian had geprobeerd de koffer open te maken, maar deze zat nog steeds op slot. Hij keek op, toen George hijgend haar verslag uitbracht.

„We zitten hier best, zolang maar niemand door dat gat heenvalt!" zei hij. „Allemaal doodstil zijn en jij waagt het niet, te grommen, hoor Tim!"

Een poos bleef het stil. toen hoorden zij Stinkers geblaf naderbij komen. „Nou muisstil, hoor!" waarschuwde Julian. „Ze zijn vlakbij!"

Weer liepen de Stokken op de rotsen zorgvuldig achter elk bosje te zoeken. Zij kwamen bij het struikgewas, waarachter de kinderen zich dikwijls verscholen, en zagen daar de plat getrapte hei.

„Hier is iemand geweest," zei Pa Stok. „Ik denk haast, dat midden in dit bosje... ze kunnen er best zitten, want het is dicht genoeg om een half leger achter te verstoppen. Ik zal zien, dat ik me daar doorheen werk, Clara, terwijl jij er met mijn pistool bij blijft staan."

Terwijl dit gebeurde, liep Edgar op zijn eigen houtje rond te dolen; hij was er zeker van, dat niemand zo idioot zou zijn om midden in zo'n stekelige geschiedenis een schuilplek te zoeken. Hij liep over de bovenrand van de rotsen en... opeens voelde hij tot zijn vreselijke schrik de grond onder zich verdwijnen! Zijn benen verdwenen in een gat; hij greep zich nog vast aan een braamstruik, maar de stekelige takken gaven mee en hij viel met een smak heel diep! Lager, lager, lager, — en toen: bons!

Edgar was door het 'dakraam' gevallen! Opeens zagen de verschrikte kinderen hem boven zich verschijnen en — boem! daar viel hij op het zand neer. Met een ijselijk gegrom sprong Timmy onmiddellijk op hem af, maar nog juist bijtijds trok George hem weg.

Edgar was half verdoofd van de schrik en zijn val. Kreunend lag hij met zijn ogen dicht op de vloer van de grot. De kinderen staarden hem en daarna elkander aan. Een poos waren zij volkomen verbijsterd en wisten niet, wat zij moesten doen of zeggen. Timmy gromde boosaardig — zó bloeddorstig, dat Edgar in doodsangst zijn ogen opende. Hij staarde om zich heen naar de vier kinderen en hun hond én was buiten zichzelf van angst en verbazing.

Hij deed zijn mond open en wilde om hulp roepen, maar dadelijk lag Julians grote hand daar stijf overheen. „Als je maar ééns durft te gillen, mag Tim je net bijten, waar hij wil!" zei Julian met een stem, die even onmeedogend klonk als Tims gegrom. „Zie je? Wil je het eens proberen? Tim staat al klaar om te bijten."

„Ik zal niet schreeuwen," zei Edgar zó zacht, dat de anderen hem haast niet konden verstaan. „Roep die hond terug. Ik zal me stilhouden."

George zei tegen Timmy: „Luister nou eens, Timmy — als deze jongen schreeuwt, mag je hem aanvallen! Kom bij me liggen en laat hem je grote tanden zien. Bijt hem gerust, waar je maar wilt, als hij gilt."

„Woef!" antwoordde Tim, die er werkelijk vergenoegd uitzag. Hij ging naast George liggen en de jongen probeerde weg te schuiven. Maar telkens, als hij zich bewoog, kwam Tim dichter bij hem.

Edgar keek de kinderen aan. „Wat doen jullie hier op het eiland?" vroeg hij. „We dachten, dat jullie naar je huis waren gegaan."

„Het is ons eiland!" zei George heel kwaad. „Wij hebben alle mogelijke recht hier te zijn, als wij dat willen, — maar jullie mogen hier helemaal niet komen, als ik het niet hebben wil! Waarvoor zijn je vader en moeder hier?"

„Dat weet ik niet," zei Edgar met een nors gezicht.

„Je kon het ons beter vertellen," zei Julian, „want we weten, dat jullie onder één hoedje spelen met smokkelaars."

Edgar keek verschrikt op. „Smokkelaars?" vroeg hij sloom. „Daar weet ik niks van. Pa en Ma vertellen mij niks. Ik wil niks te maken hebben met smokkelaars!"

„Weet jij werkelijk in het geheel nergens iets van?" zei Dick. „Weet je soms ook al niet, waarvoor jullie op Kirrineiland zijn gekomen?"

„Niks weet ik," zei Edgar beledigd. „Pa en Ma zijn misselijk tegen me. Nooit vertellen ze me iets. Ik doe, wat me gezegd wordt; dat is alles. Van smokkelaars weet ik geen snars af, dat kan ik je wel vertellen!"

De kinderen zagen nu wel in, dat Edgar werkelijk nergens van afwist, ook niet van de redenen, die zijn ouders had den, om op het eiland hun intrek te nemen.

„Nou — mij verbaast het heus niet, dat zij die papzak niet in hun geheimen inwijden," zei Julian. „Hij zou ze er uitflappen, als hij kon, wed ik. Wij weten in elk geval wel, dat het smokkelarij is, wat ze bedrijven."

„Laat me nou gaan," zei Edgar nors. „Jullie hebben het recht niet, me hier te houden."

„Wij laten je vast niet gaan," zei George direct. „Nou ben je onze gevangene. Als wij je naar je ouders terug lieten gaan, zou je hun van alles overbrieven; wij willen niet hebben, dat zij iets van ons verblijf hier afweten. We jagen hun mooie plannetjes in de war, zie je."

Ja, dat zag Edgar heus wel! Hij zag heel wat. Hij was allesbehalve op zijn gemak. „Hebben jullie die kussens en al die andere dingen weggepakt?" vroeg hij.

„Och, nee, lieve Edgar," zei Dick. „Dat waren toch immers de koeien, weet je nog wel? Je herinnert je toch, wat je aan je moeder hebt verteld over die honderden loeiende koeien — ze smeten je toch immers met van alles en stalen de kussens, die je liet vallen? Je kunt onmogelijk je koeien al vergeten hebben."

„Och, och, wat is hij weer leuk," zei Edgar nijdig. „Wat gaan jullie met me doen? Eén ding zeg ik jullie — hier blijven verdraai ik."

„Toch zal dat gebeuren, papzakje!" zei Julian. „Jij blijft hier, tot wij je laten lopen — en dat zal pas zijn, nadat wij dit smokkelzaakje opgehelderd hebben. En wees gewaarschuwd, dat Timmy alle grapjes zal wreken, die jij zou willen uithalen!"

„Jullie zijn een troep schurken," zei Edgar, ziende- dat er voor hem niets anders opzat, dan te doen wat de vier kinderen zeiden. „Mijn Pa en Ma zullen razend op jullie zijn!"

Zijn Pa en Ma waren op dat ogenblik uiterst verbaasd. Er had natuurlijk niemand verscholen gezeten in dat stekelige bosje en toen Stok er zich, bloedend en geschramd, met veel moeite weer uitgeworsteld had, keek hij om zich heen, waar Edgar was. Maar Edgar was nergens te bekennen.

„Waar zit die drommelse kwajongen?" zei hij en begon te schreeuwen: „Edgar! EDGAR!!"

Maar Edgar gaf geen kik. De Stokken besteedden heel wat tijd aan het zoeken, zowel boven de grond als daar onder. Vrouw Stok was overtuigd, dat de arme Edgar verdwaald was in de kerkers en probeerde Stinker op hem af te sturen. Maar Stinker weigerde, verder te gaan dan de eerste kerker. Hij dacht aan de eigenaardige geluiden van de vorige avond en was er allesbehalve tuk op, de kerkers na te zoeken.

Nu zij met Edgar hadden afgerekend, vestigde Julian zijn aandacht op de kleine koffer. „Ik maak hem op de een of andere manier open," zei hij. „Ik weet zeker, dat er smokkelwaar inzit, maar de hemel mag weten, wat!"

„Dan zul je de sloten open moeten breken," zei Dick. Julian haalde een stuk steen en deed zijn best daarmee de beide sloten kapot te krijgen. Na een poosje kreeg hij er een open en daarna gaf het andere ook mee. De kinderen lichtten het deksel op. Bovenop lag een kinderdekentje, geborduurd met witte konijntjes. Julian haalde dat er af en verwachtte, nu de smokkelwaar te zien. Maar tot hun verbazing waren het kinderkleren. Hij haalde die eruit. Het waren twee blauwe truitjes, een blauw rokje, wat vestjes en broekjes en een warme mantel. Onderin de koffer lagen wat poppen en een Teddy-beer!

„Zie je dat!" zei Julian verwonderd. „Waarvoor moet dit dienen? Waarom hebben de Stokken deze kleertjes naar het eiland gebracht — en waarom verborgen de smokkelaars dit in het wrak? Nou, — het is me een groot raadsel!"

Edgar leek al even verbaasd als zij. Ook hij had allerlei dingen van waarde verwacht. George en Annie haalden er de poppen uit. Het waren heel mooie. Annie koesterde ze. Zij hield veel van poppen, maar George had er een hekel aan.

„Aan wie horen die?" vroeg ze. „Och, wat zal dat kind bedroefd zijn, nu ze weg zijn! Julian, is het niet raar? Waarom brengt iemand nou een koffer vol kleren en poppen op Kirrin-eiland?"

Negentiende Hoofdstuk - EEN GIL IN DE NACHT

Niemand kon de antwoorden op Annies vragen raden. De kinderen staarden naar de koffer en bedachten van alles. Het scheen hun zoiets eigenaardigs toe om te smokkelen! Zij dachten ook aan de andere dingen in het wrak: die blikken met etenswaar. Rare dingen om naar een eiland te smokkelen! Het leek zo doelloos.

„Heel vreemd," zei Dick eindelijk. „Ik kan er met mijn hersens niet bij! Vast en zeker worden hier rare zaakjes bedreven, anders zouden de Stokken hier niet blijven omhangen. En we hebben een schip op zee seinen zien geven. Er is iets loos. En nou dachten we nog wel, wijzer te zullen worden, als we die koffer maar open hadden. Maar de zaak wordt er juist nog raadselachtiger door."

Op dat ogenblik weerklonken opnieuw de stemmen der Stokken, die om Edgar riepen. Maar Edgar durfde niet terug te roepen. Tim hield zijn snoet tegen Edgars been. Elk ogenblik kon er een beet volgen. Telkens gromde Timmy eens, om er Edgar aan te herinneren, dat hij er nog was.

„Weet jij iets af van het schip, dat in het donker seinen uitzendt naar het eiland?" vroeg Julian aan Edgar. De jongen schudde zijn hoofd. „Nooit gehoord van signalen," zei hij. „Ik heb enkel mijn moeder horen zeggen, dat ze vanavond de 'Zwerver' verwachtte, maar wat ze daarmee bedoelde weet ik niet."

„De 'Zwerver'?" zei George dadelijk. „Wat is dat — een man — of een boot — of wat eigenlijk?"

„Dat weet ik niet," antwoordde Edgar. „Als ik het gevraagd had, zou ik enkel een draai om mijn oren gekregen hebben. Zoeken jullie het zelf maar uit."

„Dat zullen we zeker!" zei Julian grimmig. „Vanavond gaan we op de uitkijk liggen naar de 'Zwerver'! Dank je wel voor de mededeling."

De kinderen brachten in de grot een rustige, eigenlijk wel wat saaie avond door, behalve Annie, die weer heel wat had te redderen aan haar huishoudentje. De grot zag er werkelijk echt gezellig uit, toen zij klaar was! Zij legde de dekens over de bedden en gebruikte de kleedjes als vloerbedekking. Zo zag de grot er allerfraaist uit!

Edgar mocht de grot niet uit en Tim bleef aldoor vlak bij hem. Hij sliep bijna aldoor en klaagde, dat 'die koeien en al dat gedierte' hem zó bang hadden gemaakt, die vorige nacht, dat hij geen oog had kunnen dichtdoen.

De anderen bespraken fluisterend hun plannen. Zij besloten die nacht bovenop de klip uitkijk te houden, telkens met zijn tweeën. Zij wilden liggen kijken, wat er gebeurde. Kwam de 'Zwerver', dan zouden ze gauw andere plannen maken.

De zon ging onder. Boven de zee was het al gauw pikdonker. Edgar snorkte zachtjes na een heel goed avondeten van sardines, boterhammen met corned-beef, abrikozen uit blik en gecondenseerde melk. Annie en Dick klommen naar boven voor de eerste wacht. Het was ongeveer half elf.

Om half een klommen Julian en George tegen het knopentouw op en gingen naar de beide anderen. Zij hadden niets te rapporteren. Zij gingen naar beneden, kropen in hun heerlijke bedden en vielen in slaap. Edgar lag in zijn hoek te snurken. Tim hield vlak bij hem de wacht.

Julian en George keken over zee uit, tuurden naar enig teken van een schip. De maan was opgekomen en het was niet meer zo erg donker. Opeens hoorden zij gedempte stem men en zagen schaduwachtige gedaanten op de klippen beneden hen.

„De beide Stokken!" fluisterde Julian. „Ze gaan zeker weer naar het wrak roeien."

Er klonk geplons van riemen en de kinderen zagen een boot over het water gaan. Tegelijkertijd gaf George Julian een harde stomp en wees naar zee. Ver weg verscheen een licht, van een schip, dat de kinderen bijna niet konden onderscheiden. Toen verdween de maan achter een wolk en een poos zagen zij niets meer.

Ademloos bleven zij turen. Was dat flauw zichtbare schip in de verte de 'Zwerver' Of heette de eigenaar ervan 'De Zwerver'? Waren vannacht nu echt smokkelaars aan de gang?

„Kijk, — daar komt een andere roeiboot aan!" zei George. „Die komt vast van dat schip op zee. Nu de maan er weer is, kun je het net zien. Hij vaart naar het wrak. Dat is zeker de plek van samenkomst."

Toen verdween, echt vervelend, de maan weer achter een wolk en bleef zó lang weg, dat de kinderen ongeduldig werden. Tenslotte gleed zij weer achter de wolken uit en verlichtte het water.

„Nu gaan allebei de boten weg van het wrak," zei Julian opgewonden. „Zij hebben samen gekonkeld en de smokkelwaar overgegeven, denk ik. Nu gaat die ene boot weer terug naar het schip en de andere, die van de Stokken, komt hier terug met de goederen. Als de Stokken terug zijn, zullen wij hen achterna sluipen en kijken, waar zij de spullen verstoppen."

Na een geruime poos kwam de boot van de Stokken weer bij de kust. De kinderen konden daarna weer niets zien, maar eindelijk zagen zij de Stokken naar het kasteel teruggaan. Vader Stok droeg op zijn schouder iets, dat er uitzag als een groot pak. Of Vrouw Stok iets droeg konden zij niet onderscheiden.

De Stokken kwamen over de binnenplaats van het kasteel bij de ingang tot de kerkers. „Daar nemen ze de smokkelwaar mee naar toe," fluisterde Julian tegen George. De kinderen sloegen nu alles gade van achter een muur er dichtbij. „Wij zullen naar de anderen teruggaan om het hun te vertellen en verdere plannen te maken. Op de een of andere manier moeten we die goederen zelf zien te krijgen en ze dan mee terugnemen naar het vasteland om ze aan de politie uit te leveren."

Juist op dat moment weerklonk er een gil in het duister. Het was een hoge, verschrikte gil, die de glurende kinderen erg beangstigde. Zij hadden geen flauw idee, waar hij vandaan kwam.

„Gauw! Het zal Annie zijn!" riep Julian en beiden liepen zo snel zij konden naar het gat boven de grot. Zij lieten zich van het touw afglijden en bezorgd keek Julian de rustige grot rond. Wat was er met Annie gebeurd, dat zij zo verschrikkelijk angstig had gegild?

Maar Annie lag heerlijk te slapen en Dick ook. Nog steeds snurkte Edgar en Tims ogen flikkerden groen.

„Wat vreemd," zei Julian. „Bar eigenaardig! Wie heeft er zo gegild? Annie kan het onmogelijk geweest zijn, want als zij in haar slaap zo had geschreeuwd, zou zij de anderen wakker gemaakt hebben."

„Ja, maar wie gilde er dan?" vroeg George, een beetje bang. „Het was erg griezelig, vind je ook niet, Julian? Ik vond het heel akelig. Het was iemand, die verschrikkelijk angstig was. Maar wie?"

Zij maakten Dick en Annie wakker en vertelden hun van de vreemde gil. Annie was erg onthutst. Dick hoorde met veel belangstelling het verhaal over de twee boten, die bij het wrak waren samengekomen en dat de Stokken een of andere smokkelwaar hadden meegebracht en die naar de kerkers meegenomen.

„In elk geval krijgen we die morgen wel in handen!" riep hij opgewekt. „Wat zullen we een schik hebben!"

„Hoe kon je denken, dat ik het was, die zo schreeuwde?" vroeg Annie. „Vond je het net een gil van een meisje?"

„Ja, het klonk precies zoals de gil die jij geeft, wanneer iemand je plotseling van achteren een duw geeft," zei Julian. „Een echte gil van een klein meisje — geen schreeuw, zoals een jongen geeft."

„Het is erg raar, hoor," zei Annie. Zij kroop weer in haar bed en George ging naast haar liggen.

„Hè, Annie!" zei George uit haar humeur. „Je bed ligt gewoon vol met poppen — en die Teddy-beer ligt er ook in! Je bent toch wel een echte baby, hoor!"

„Ach nee," zei Annie. „Die poppen en de beer zijn baby's — ze zijn bang en voelen zich eenzaam, omdat ze niet bij het kleine meisje zijn, aan wie zij behoren. Dus toen heb ik ze maar bij me in bed genomen, inplaats van zij. Ik weet zeker, dat het kleine meisje dat prettig vindt."

„Het kleine meisje..." zei Julian langzaam. „We meenden zo even een klein meisje te horen gillen — we hebben een koffertje gevonden vol meisjeskleren en meisjespoppen. Hoe hangt dat allemaal samen?"

Even bleef het stil — toen zei Annie opgewonden:

„Ik weet het! Die smokkelwaar is een klein meisje! Zij hebben een meisje weggepakt — en dit zijn haar poppen; daar liggen haar kleren, die tegelijkertijd gestolen zijn, opdat ze die kon dragen en er mee spelen... Dat kleine meisje is nu hier — op het eiland. Jullie hebben haar horen gillen, toen die afschuwelijke Stokken haar naar beneden hebben gebracht in de kerkers!"

„Ja — ik geloof, dat Annie de spijker op de kop heeft geslagen," zei Julian. „Die Annie is dan toch maar een slim klein meisje! Ik geloof, dat je gelijk hebt. Het zijn geen smokkelaars, die gebruikmaken van dit eiland, maar kinderrovers!"

„Wat zijn kinderrovers?" vroeg Annie.

„Dat zijn mensen, die kinderen stelen en hen ergens verbergen tot een grote som geld voor hen wordt uitbetaald," legde Julian uit. „Dat geld wordt losgeld genoemd. De rovers houden de gevangene opgesloten, tot het losgeld betaald is."

„Nou — dat is dan hier gebeurd!" zei George. „Ik wil het wedden! Er is een klein,, rijk meisje gekaapt en in een boot van een schip naar het wrak gebracht; toen hebben die afschuwelijke Stokken haar meegenomen en verborgen. Wat een slechte schepsels!"

„En wij hebben dat arme kleine ding horen gillen, toen ze de trap naar de kerkers met haar afgingen," zei George. „Julian, wij moeten haar gaan verlossen!"

„Ja — natuurlijk!" zei Julian. „Dat doen we, geloof dat maar! Morgen bevrijden we haar."

Edgar was wakker geworden en deed opeens mee aan het gesprek. „Waar hebben jullie het over?" vroeg hij. „Wie bevrijden?"

„Dat gaat je niets aan," zei Julian.

George gaf hem een kneepje en fluisterde: „Ik hoop maar, dat Vrouw Stok evenveel van streek is, dat ze haar geliefde Edgar kwijt is, als die moeder over dat kleine meisje treurt."

„Morgen gaan we in elk geval dat kleine ding opzoeken en weghalen," zei Julian. „Die Stokken zullen wel de wacht houden, maar we vinden er wel iets op."

„Nou ben ik doodmoe," zei George en ging liggen. „Laten we maar gaan slapen, dan worden we morgen uitgerust en opgefrist wakker. Toe, Annie, haal die poppen naar jouw kant van het bed; ik lig wel op drie van die vervelende dingen."

Annie pakte de poppen en de beer en legde die aan haar andere kant. „Wees maar niet bedroefd, hoor, dat je zo eenzaam bent," hoorde George haar zeggen. „Ik zal goed op jullie passen, tot je teruggaat naar je eigen mamaatje. Slaap maar lekker!"

Al gauw waren allen vast in slaap. Allemaal... behalve Timmy, die de hele nacht één oog openhield. Niemand behoefde wacht te houden, terwijl Tim bij hen was. Hij was de beste beschermer, die zij konden hebben.

Twintigste Hoofdstuk - EEN BEVRIJDING EN... EEN NIEUWE GEVANGENE

De volgende dag werd Julian vroeg wakker en ging tegen het, touw op naar de bovenkant van de klip om te kijken, of de Stokken ergens te zien waren. Hij zag hen even daarna de treden van de kerkertrap opkomen. Vrouw Stok zag er bleek en bezorgd uit.

„We moeten Edgar vinden," bleef zij maar steeds tegen haar man zeggen, „ik zeg je, dat we hem zullen ontdekken. In de kerkers is hij niet, dat weet ik zeker. We hebben toch immers onze keel al schor geschreeuwd, daar beneden?"

„En op het eiland is hij ook nergens," antwoordde Pa Stok. „Dat hebben we gisteren al helemaal afgezocht. Ik voor mij denk, dat wie hier toen waren, onze spullen hebben weggekaapt, Edgar meegepakt en er met hem en alle andere dingen in hun boot vandoor zijn gegaan. Zó denk ik er over."

„Nou — dan hebben ze 'm meegenomen naar het vasteland," zei Vrouw Stok. „Laten we maar liever terugroeien en hier en daar een en ander navragen. Maar ik zou allereerst wel eens willen weten, wie hier aldoor roet in het eten gooit en onze plannen in de war stuurt. Dat maakt me tureluurs. En dat net nou — alles ging zo gesmeerd!"

„Zou het wel goed zijn, nou weg te gaan?" zei Vader Stok weifelend. „Neem eens aan, dat wie hier gisteren waren, nog hier zijn — dan konden ze d'r neus wel eens in de kerkers steken, als we weg zijn!"

„Ze zijn niet hier, wat ik je brom!" zei Vrouw Stok kordaat. „Gebruik je gezonde verstand — zou onze Edward geen moord en brand schreeuwen, als hij op dit kleine snerteilandje gevangen zat? En zouden we 'm dan niet horen? Ik verzeker je, dat hij weggevoerd is in een boot met alle andere spullen, die we kwijt zijn. En het staat me niks aan!"

„Goed dan, goed dan," zei Pa Stok mopperig. „Die jongen geeft altijd last. Altijd is er wat raars aan de hand met hem."

„Hoe kun je zó over die lieve Edgar praten?" snikte Vrouw Stok. „Denk je soms, dat het arme kind het prettig vindt, gevangen te zitten? De hemel weet, wat hij heeft doorgemaakt — vreselijk bang natuurlijk en hij zal zich totaal verlaten voelen zonder mij!"

Julian walgde ervan. Zó praatte Vrouw Stok nu over die misselijke papzak — en toch had ze daar in de kerkers een klein meisje zitten — een kind, dat nog veel jonger was dan Edgar! Wat een naar wezen was het toch!"

„Hoe moeten we aan met Tinker?" zei Stok grommend. „Laten we die maar op het eiland achterlaten om de ingang van de kerkers te bewaken. Niet dat er iemand hier zal zijn, als wat je zegt waar is."

„O, Tinker mag voor mijn part hier blijven," zei Vrouw Stok en ging meteen naar de boot. Julian zag hen zonder de hond wegvaren. Tinker stond hen met zijn staart tussen de poten na te kijken. Daarop holde hij naar het binnenplein terug en ging treurig in de zon liggen. Hij was lang niet op zijn gemak. Hij lag met gespitste oren nu eens hierheen en dan weer daarheen te kijken. Hij had niets op met dit rare eiland en al die griezelige geluiden.

Als de wind stoof Julian terug naar de grot en liet zich tot grote schrik van Edgar langs het touw afglijden. „Ga mee de grot uit, dan zal ik jullie mijn plannen vertellen," zei Julian tegen de anderen. Hij wilde niet, dat Edgar het hoorde. Zij gingen allen naar buiten. Terwijl Julian weg was, had Annie voor het ontbijt gezorgd en op de primus was de ketel bijna aan de kook.

„Hoor eens!" zei Julian. „De Stokken zijn in hun boot weggeroeid naar het vasteland om te kijken, of zij hun dierbare lieveling Edgar ook kunnen vinden. Vrouw Stok maakt zich vreselijk druk over hem en is woedend, omdat ze denkt, dat iemand er met hem vandoor is; ze is bang, dat het lieve jongetje zich eenzaam en verlaten zal voelen en angstig zal zijn!"

„Wel allemensen!" riep George. „Komt het niet bij haar op er aan te denken, dat het kleine geroofde meisje nog veel erger verdriet moet hebben? Wat is het toch een verschrikkelijk schepsel!"

„Gelijk heb je," zei Julian. „Nou — ik stel voor, om meteen naar de kerkers te gaan en het meisje te bevrijden — dan brengen wij haar hier naar de grot en kan zij met ons ontbijten. Daarna nemen we haar mee in de boot, gaan naar de politie, doen onderzoek naar haar ouders en zien te weten te komen, waar die zijn; dan bellen we hen op om te vertellen, dat zij in veiligheid is."

„Wat moeten wij met Edgar beginnen?" vroeg Annie.

,Ik weet het!" zei George direct. „In plaats van het kleine meisje zetten we Edgar gevangen! Denk eens aan, hoe verbaasd de Stokken zullen zijn, als ze zien, dat het meisje verdwenen is — en hun lieve Edgar daar zit!"

„OOoo!" zei Annie. „Dat is een goed idee!" Alle anderen lachten en waren het er mee eens.

„Jij moet hier blijven, Annie, en nog wat meer brood snijden voor het kleine ding," zei Julian. Hij wist, dat Annie er altijd vreselijk tegenop zag, de kerkers in te gaan.

Blij knikte Annie.

„Best, hoor, dat doe ik," zei ze. „Ik zal de ketel maar zolang afzetten, anders verkookt het water nog." Allen gingen naar de grot terug. „Ga mee, Edgar," zei Julian. „Jij ook, Timmy!"

„Waar brengen jullie me heen?" vroeg Edgar wantrouwend.

„Naar een heel mooie, gezellige plek, waar geen koeien bij je kunnen komen," zei Julian. „Kom, maak voort!"

„G-r-r-r-r-r..." zei Tim met zijn neus tegen Edgars been. Haastig stond Edgar op.

Allen klauterden achter elkaar tegen het touw op, hoewel Edgar vreselijk bang was en aldoor zei, dat hij het niet kon. Maar toen Tim naar zijn enkels begon te happen klom hij opmerkelijk snel tegen het touw op en werd bovenaan opgetrokken door Julian.

„En nu als de wind naar de kerkers," commandeerde Julian, die alles achter de rug wilde hebben, eer de Stokken over terugkeer begonnen te denken. En een haastige mars was het over de klippen en de lage muren om het kasteel, over het binnenplein naar de kerkers!

„Die kerkers ga ik niet in met jullie," zei Edgar in paniekstemming.

„Dat doe je wel, papzakje,'' zei Julian vriendelijk.

„Waar zijn mijn Pa en Ma?" vroeg Edgar, terwijl hij bezorgd rondkeek.

„Ik denk haast, dat de koeien hen opgeslokt hebben," zei George. „Weet je wel? Die zo hard loeiden tegen je en met dingen smeten..."

Iedereen giechelde behalve Edgar, die er bleek en ontsteld uitzag. Dit soort avonturen viel allesbehalve in zijn smaak. De kinderen schrokken, toen zij zagen, dat de Stokken niet alleen de ingang tot de kerkers hadden afgesloten met de heel zware steen, die er al eerder op had gelegen, maar daarop ook nog andere stenen hadden gestapeld.

„Die verdraaide ouders van jou!" zei Julian tegen Edgar. Ze bezorgen iedereen een boel narigheid. Kom, vooruit, pak eens aan. Allemaal meetrekken aan deze stenen! Edgar, je zult ook trekken, als wij het-doen! Vooruit! Je bezorgt jezelf veel gezanik, als je het niet doet."

Edgar hielp mee en één voor één werden de blokken steen weggeschoven. Daarna kwam het zwaarste karwei: de zware sluitsteen! Eindelijk lag de ingang weer open, met in de laagte gapende duisternis.

„Daar heb je Tinker!" riep Edgar opeens en wees naar een struik in de verte. Daar probeerde Tinker weg te kruipen, erg bang, nu hij Tim weer ontdekte.

„Nog al wat moois, die Stinker," zei Julian. „Nee, Tim, je mag hem niet opeten! Koest! Hij zou heus niet lekker smaken, als je hem opvrat."

Het speet Tim verbazend, dat hij geen kans kreeg Stinker achterna te zitten over het gehele eiland heen. Al mocht hij niet achter de konijnen aan — dan konden ze hem tenminste toch wel toestaan Stinker eens flink achter zijn vodden te zitten!

Zij gingen allen de kerkers in. Nog steeds stonden Julians witte krijttekentjes op de rotswanden. Het was dus heel gemakkelijk, de weg te vinden naar de spelonkachtige kelder, waarin de kinderen het vorige jaar de stapels goudstaven hadden ontdekt. Zij waren er zeker van, dat het kleine, geroofde meisje daarin was opgesloten, omdat die kerker een dikke, houten deur had, welke aan de buitenkant afgegrendeld kon worden.

Zij kwamen bij de deur. Deze was van onderen en van boven afgegrendeld. Van binnenuit klonk geen enkel geluid. Allen bleven stil staan; zachtjes jankend krabde Timmy aan de deur. Hij wist, dat er iemand daarbinnen was.

„Hela! Hoor je ons?" riep Julian op luide, vrolijke toon. „Maak je het goed? Wij komen je verlossen!"

Er klonk een schuivend geluid, alsof iemand van een stoel opstond; daarna kwam een zacht stemmetje uit de kelder:

„Hallo! Wie ben je? O, ja, verlos me, alsjeblieft! Ik ben zo alleen en zo bang!"

„Even de deur openmaken!" riep Julian vrolijk terug. „Wij zijn met zijn allen kinderen, wees dus maar niet bang! Je bent dadelijk in veiligheid!"

Hij schoof de grendels terug en deed de deur open. Binnenin de spelonk, die verlicht werd door een lantaarn, stond een klein meisje met een bang, bleek gezichtje en grote, donkere ogen. Donkerrood haar golfde om haar gezichtje en zij had zeker heel erg geschreid, want haar gezicht zag er vuil

en betraand uit.

Dick ging naar haar toe en sloeg zijn arm om haar heen. „Alles is nu weer goed," zei hij. „Je bent veilig. Wij zullen je meenemen naar je moeder."

„Ik verlang zo vreselijk erg naar haar; o, heus, heus!" zei het kleine meisje en weer rolden de tranen over haar wangen. „Waarom zit ik hier opgesloten? Ik wil hier helemaal niet zijn!"

„O, het is enkel een avontuur, dat je hebt gehad," stelde Julian haar gerust. „Het is nu voorbij... tenminste... bijna! Er volgt nog een heel klein beetje, dat naar is. Maar ook iets prettigs. Je mag met ons samen gaan ontbijten in onze grot. Wij hebben zo'n allergezelligste grot!"

„Echt waar?" vroeg het kleine ding en wreef haar tranen weg. „Dan ga ik graag met jullie mee. Ik vind jullie aardig, maar niet die andere mensen."

„Natuurlijk niet; dat is wiedes," zei George. „Kijk eens! Dit is Tim, onze hond. Hij wil goede maatjes met je worden."

„O, wat een enige hond," zei het kleine meisje en sloeg haar armpjes om Tims hals. Hij was opgetogen en likte haar. George was blij toe. Zij omhelsde het kleine meisje.

„Hoe heet je?" vroeg ze.

„Jennifer Mary Armstrong," zei het kind. „En jij?"

„George," zei George en het meisje knikte, want zij dacht, dat George een jongen was, geen meisje, omdat ze, net als Julian en Dick, shorts droeg en ook heel kort haar had, maar wel erg krullend.

De anderen zeiden ook hun naam — en toen keek zij naar Edgar, die niets had gezegd.

„Dat is onze papzak," zei Julian. „Hij is geen vriend van ons. Het waren zijn vader en moeder, Jennifer, die jou hier opgesloten hebben. Nu gaan wij hem hier opsluiten in jouw plaats. Dat zal voor hen een prettige verrassing zijn, denk je niet?"

Edgar gaf een gil van ontsteltenis en probeerde weg te lopen, maar Julian gaf hem zo'n harde duw, dat hij de spelonk binnenschoot.

„Er bestaat maar één manier om mensen zoals jij en je ouders te leren, dat het kwaad zichzelf straft!" zei de jongen grimmig. „En dat is: jullie hard aan te pakken. Mensen zoals jullie snappen er niets van als iemand vriendelijk en hulpvaardig is. Dan denken jullie, dat hij alleen maar zacht en dom is. Goed dan — nu krijg je dan vast een voorproefje van wat Jennifer heeft doorgemaakt. Het is goed voor jou en ook voor je ouders! Dag hoor!"

Edgar begon wanhopig te huilen, toen Julian de zware deur afgrendelde. „Ik zal van honger sterven!" jammerde hij.

„O, nee, vast niet," zei Julian. „Er is volop voedsel en water voorhanden. Eigenlijk zou het wel eens goed voor je zijn, een week lang op brood en water te leven!"

„Pas maar goed op met die koeien!" riep Dick en loeide weer zó echt, dat Jennifer er vreselijk van schrok, want van alle kanten loeiden de echo's mee.

„Het is niets, hoor — alleen maar echo's," zei George met een lachje. In de kelder bleef Edgar maar jammeren en huilen als een klein kind.

„Wat een laf ventje, hè?" zei Julian. „Kom mee, we gaan naar onze grot. Ik verlang erg naar mijn ontbijt."

„Ik ook," zei Jennifer en liet haar kleine handje in zijn grote knuist glijden. „Hartelijk dank, dat je mij bevrijd hebt!"

„Niet te danken, hoor!" zei Julian grinnikend. „Het is me een waar genoegen geweest. Het is prettig, die Stokken eens een proefje te geven van hun eigen bittere medicijn."

Jennifer begreep niet, wat hij bedoelde, wel de anderen; zij lachten in hun vuistje. Zij zochten de weg terug, tot zij bij de trap belandden en liepen deze op naar het verblindende zonlicht.

„O!" zei Jennifer, en met diepe teugen ademde zij de frisse zeelucht in. „O! Dit is heerlijk! Waar ben ik?"

„Op ons eiland," zei George. „En dit is onze ruïne. Vannacht hebben ze je in een boot hier gebracht. Wij hebben je horen gillen en zodoende kwamen we op het idee, dat zij je geroofd hadden."

Handig liet Jennifer zich evenals de anderen de grot inglijden.

„Wat een aardige meid is het, hè?" zei Julian tegen George. „Nou zeg, zij heeft nog veel groter avontuur beleefd dan wij!"

Een en twintigste Hoofdstuk - BEZOEK AAN HET POLITIEBUREAU

Jennifer viel dadelijk in de smaak bij Annie en deze kuste en omhelsde haar. Vol verwondering keek Jennifer de grot rond — en opeens gaf zij een schreeuw van verrassing en blijdschap. Zij wees naar Annies keurig opgemaakt bed, waarop een aantal mooie poppen zat en een grote Teddy-beer.

„Mijn poppen!" riep zij. „O, en Teddy ook! O, O, — waar hebben jullie ze gevonden? Ik heb ze zo gemist! O, Josefine, Angela, Rozemarijntje en Iris, hebben jullie naar mij verlangd?"

Zij holde er heen en knuffelde al haar poppen. Annie stelde veel belang in de namen. „Ik heb goed op al je kinderen gepast," zei ze tegen Jennifer. „Zij maken het best."

„O, dank je wel!" zei het kleine ding blij. „Ik vind jullie allemaal zo aardig. Jongens! Wat een heerlijk ontbijt!"

Nu, dat was het! Annie had een blik zalm opengemaakt, een blik perziken, een blikje gecondenseerde melk, boterhammen gesneden en gesmeerd en een flinke kan chocola gekookt. Jennifer at gretig met de anderen mee. Zij had erge honger en onder het eten kreeg ze weer wat kleur en zag er blozend en opgetogen uit.

Onder het eten praatten de kinderen druk. Jennifer vertelde alles over zichzelf.

„Ik had in de tuin zitten spelen en mijn kinderjuffrouw zat bij me," zei ze. „Maar opeens klom er, toen Juf even weg was, een man over de muur, wond een sjaal om mijn hoofd en nam mij mee. Wij wonen aan zee, weet je, en al dadelijk hoorde ik het klotsen van de golven tegen de rotsen en merkte ik, dat ik in een boot werd gezet. Ze namen me mee naar een groot schip en ik werd twee dagen in een hut opgesloten. Ik denk, dat ik daarna 's nachts hier ben gebracht. Ik was zó doodsbang, dat ik aan het gillen ging."

„Dat was de gil, die wij hebben gehoord," zei George. „Wat een geluk, dat wij je hebben horen gillen! Wij dachten, dat ze aan het smokkelen waren hier op het eiland, — we hadden geen flauw idee, dat het kinderroverij was, tot wij je hoorden gillen. En toch hadden we toen je koffer met kleren en speelgoed al gevonden."

„Ik begrijp niet, hoe die man daaraan gekomen is," zei Jennifer. „Misschien heeft een van onze dienstboden hem geholpen. Er was er één, die mij niets aanstond. Sara Stok heette ze."

„Aha!" zei Julian dadelijk. „Die is het dus geweest! Man en vrouw Stok hebben je hier gebracht. Sara Stok, die dienstbode, moet familie van hen zijn. Ik denk, dat zij betaald zijn door iemand anders — iemand, die een schip had en je hier kon brengen om je te verstoppen."

„En nog zo'n verbazend beste schuilplaats bovendien," zei George. „Niemand anders dan wij had het kunnen ontdekken."

Zij aten het ontbijt helemaal op, maakten nog wat meer chocolademelk en bespraken hun verdere plannen.

„Straks gaan we met de boot naar het vasteland terug," zei Julian. „Daar gaan we rechtstreeks met Jennifer naar het politiebureau. De kranten zullen wel vol staan over haar verdwijning en de politie herkent haar natuurlijk dadelijk."

„Ik hoop maar, dat zij de Stokken te pakken krijgen," zei George. „Ik hoop, dat zij niet onvindbaar verdwijnen, zodra zij horen, dat Jennifer gevonden is."

„Ja — daar moeten wij de politie voor waarschuwen," zei Julian nadenkend. „Laten we liever het nieuws stilhouden, tot de Stokken gepakt zijn. Ik vraag me af, waar ze nou zijn!"

„Nu moeten we zo gauw mogelijk weg," zei Dick. „We hoeven nergens meer op te wachten. Jennifers ouders zullen natuurlijk dol- en dolblij zijn, als ze horen, dat zij in veiligheid is."

„Eigenlijk zou ik veel liever nog een poos in deze heerlijke grot blijven," zei Jennifer, die het verbazend prettig vond bij de andere kinderen. „Ik wou maar, dat ik ook hier woonde; gaan jullie weer terug naar het eiland en blijven jullie hier dan nog een poos, Julian?"

„Nou — als we mogen, gaan we nog een dag of wat terug," zei Julian. „Mijn tante is op het ogenblik ziek, zie je, en oom is bij haar, dus het huis staat leeg. We konden dus net zo goed hier op het eiland blijven, tot zij terugkomen."

„O, mag ik dan met jullie mee terug?" smeekte Jennifer en haar kleine, ronde gezichtje straalde van blijdschap in het vooruitzicht, met deze aardige kinderen en hun leuke hond op het eiland te kamperen hier in de grot. „Toe, laat me met jullie meegaan! Ik wil het zó graag! En ik houd zoveel van Timmy."

„Ik denk niet, dat je ouders het goed zullen vinden, vooral niet, nou je pas nog gestolen bent," zei Julian. „Maar vraag het, als je het zo graag wilt!"

Zij gingen naar de boot en sprongen er allemaal in, nadat ze hem weer tot de inham hadden gesleept. Julian duwde af, George roeide de boot in en uit de riffen. Zij zagen het wrak. Dat interesseerde Jennifer sterk, eigenlijk had zij er op willen klimmen, maar de anderen vonden, dat zij maar liever zo gauw mogelijk naar de vaste wal gebracht moest worden.

Al gauw waren zij bij de kust. Koos, de vissersjongen, zag hen komen. Hij wuifde en liep hard naar hen toe om met de boot te helpen.

„Ik wou net vanmorgen naar jullie toe met mijn boot," zei hij. „Je vader is terug, George. Maar je moeder niet. Ze zeggen, dat ze goed opknapt en binnen een week terugkom!."

„Hé, waarvoor is mijn vader teruggekomen?" vroeg George verbaasd.

„Hij maakte zich ongerust, omdat niemand aan de telefoon kwam," legde Koos uit. „Hij kwam bij ons vragen, waar jullie allemaal waren. Ik heb het hem natuurlijk niet verteld. Ik heb jullie geheim niet verklapt. Maar vanmorgen wilde ik jullie gaan halen. Hij kwam gisteravond terug. En kwaad, dat hij was! Niemand om eten voor hem klaar te maken — het hele huis geplunderd! Hij is nou op het politiebureau."

„Dat treft mooi," zei George. „Daar moeten wij juist ook dadelijk heen. We zien hem daar wel. O, lieve hemel! Ik hoop maar, dat hij niet verschrikkelijk kwaad is. Als mijn vader uit zijn humeur is, kun je niks met hem beginnen."

„Kom mee!" zei Julian. „Eigenlijk is het maar goed, George, dat je vader daar is — dan kunnen we hem en de politie alles tegelijk uitleggen."

Zij lieten Koos staan, die heel verbaasd was, Jennifer bij de anderen te zien. Hij kon maar niet begrijpen, waar zij vandaan was gekomen. Hij wist zeker, dat zij niet met hem meegegaan was naar het eiland — en nu kwam ze wel mee terug in hun boot. Hoe zat dat? Het leek Koos heel raadselachtig toe.

De kinderen kwamen aan het politiebureau en marcheerden naar binnen, tot grote verbazing van de agent daar.

„Zo, jongens!" zei hij. „Wat is er? Hebben jullie ergens ingebroken of zo en komen jullie dat nou netjes aangeven?"

„Hoor je dat?" zei George opeens en luisterde naar een luide stem in het lokaal daarnaast. „Daar is Vader!"

Zij stoof naar de deur. Verschrikt riep de agent tegen haar: „Daar mag je niet in! De inspecteur zit er. Hij is speciaal overgekomen en mag niet gestoord worden!"

Maar George had de deur al opengegooid en was naar binnen gegaan. Haar vader keerde zich om en zag haar. Hij vloog overeind van zijn stoel. „George! Waar ben je geweest? Hoe durf je zo weg te gaan en alles achter te laten, het huis en alles! Het is zowat leeggeroofd.. Ik heb juist de inspecteur alles op zitten noemen, wat er weg is."

„Zit er maar niet over in, Vader," zei George. „U moet u er heus niet druk over maken. Wij hebben alles ontdekt. Hoe gaat het met Moeder?"

„Beter, véél beter!" zei haar vader, maar hij bleef verbaasd kwaad kijken. „Ik dank de hemel, dat ik haar nu kan gaan zeggen, dat jullie terecht zijn. Zij bleef maar vragen naar jullie allemaal en ik moest maar blijven zeggen, dat alles best was, om haar niet van streek te maken, — maar ik had geen flauw idee, wat er met jullie gebeurd was en waar jullie waren. Ik ben erg ontevreden over jullie. Waar waren jullie toch?"

„Op het eiland," antwoordde George met een vrij kwaad gezicht, zoals zij dikwijls zette, wanneer haar vader boos op haar was. „Julian zal alles wel vertellen."

Nu kwam Julian binnen en achter hem aan: Dick, Annie, Jennifer en Tim. De inspecteur, een grote, schrander uitziende man met doordringende ogen onder zijn borstelige wenkbrauwen, nam hen allen nauwkeurig op. Toen hij Jennifer zag, staarde hij haar strak aan... en stond toen plotseling op.

„Hoe heet jij, meisje?" vroeg hij.

„Jennifer Mary Armstrong," antwoordde Jennifer verbaasd.

„Goeie genade!" riep de inspecteur verschrikt. „Hier heb je nu dat kind, waarnaar het hele land aan het zoeken is! En ze komt hier op haar dooie gemak binnenwandelen. Heb je ooit van je leven! Waar is ze vandaan gekomen?"

„Wat bedoelt u?" vroeg Georges vader. „Naar welk kind is het hele land aan het speuren? Ik heb een dag of wat geen kranten gelezen."

„Dus u weet niets af van de verdwijning van Jennifer Mary Armstrong?" vroeg de inspecteur, terwijl hij weer ging zitten en Jennifer naar zich toe haalde. „Het is 't dochtertje van Harry Armstrong, de millionnair, weet u. Nou — ze was geroofd en de rover vraagt honderdduizend pond losgeld voor haar. Verdraaid — daar zoeken we in alle hoeken en gaten naar haar en... hier is ze, zo lekker als kip, vrolijk en wel! Nou — ik sta paf! Het is het raarste geval, dat ik ooit heb beleefd. Waar ben je geweest, jongejuffrouw?"

„Op het eiland," zei Jenny. „Julian, vertel jij liever alles."

Julian vertelde nu de gehele geschiedenis van begin tot eind. De agent uit het andere lokaal kwam binnen en schreef alles op, terwijl hij aan het vertellen was. Iedereen luisterde in stomme verbazing toe. Wat Georges vader betreft — diens ogen vielen bijna uit zijn hoofd! Wat een avonturen hadden die kinderen toch! En wat wisten zij zich overal best uit te redden! Zij hadden alles uitstekend aangepakt.

„En weten jullie misschien ook, wie de eigenaar was van het schip, dat die kleine meid aan boord had — degene, die een boot naar het wrak stuurde om haar daar af te leveren aan de Stok-familie?" vroeg de inspecteur.

„Nee," zei Julian. „Het enige, dat we hoorden was over 'de Zwerver"; die zou 's nachts komen."

„Aha!" zei de inspecteur hoogst voldaan. „Aha en oho! Die 'Zwerver' kennen wij heel goed — een schip, dat wij al geruime tijd in het oog houden — eigendom van iemand, die wij zeer sterk wantrouwen; wij denken, dat hij de hand heeft in een massa dingen, die het licht niet mogen zien. Nu — dit is werkelijk zeer goed nieuws. De vraag is nu verder: waar zijn Stok en zijn vrouw en hoe kunnen wij hen op heterdaad betrappen, nu jongejuffrouw Jenny aan hun klauwen is ontsnapt? Zij zullen waarschijnlijk alles ontkennen."

„Ik weet, waar wij hen zouden kunnen vangen," zei Julian dadelijk. „Hun nare zoontje, Edgar, hebben we in dezelfde kelder opgesloten, waar zij Jenny hadden verborgen. Als maar iemand aan de Stokken vertelde, dat hun Edgar daar zit, zouden ze stellig naar het eiland teruggaan en recht toe recht aan de kerkers in, — als u ze daar dus aantrof, geeft het hun niets, of ze al ontkennen, dat ze niets afweten van het eiland en er nooit zijn geweest."

„Dat zou inderdaad de zaak sterk vereenvoudigen," merkte de inspecteur op. Hij drukte op een bel en er kwam nog een andere agent in het lokaal. De inspecteur gaf hem een nauwkeurige beschrijving van het echtpaar Stok en droeg hem op, de hele streek te doorzoeken en rapport uit te brengen, als hij hen vond.

„Daarna, jongeheer Julian, zul jij zeker wel eens 'n gesprekje met hen willen voeren over hun zoon Edgar," zei de inspecteur met een glimlach. „Gaan zij terug naar het eiland, dan zullen wij hen volgen en we krijgen dan vanzelf alle bewijzen, die we nodig hebben. Wel bedankt voor je gewichtige hulp. Nu moeten we dadelijk Jenny's ouders opbellen om hun alles te vertellen."

„Zij mag wel met ons mee naar Kirrin-Cottage," zei Georges vader, die nog steeds een beetje verbluft keek over alles, wat hij had gehoord. „Johanna, mijn vroegere hulp in de huishouding, is nu een poosje teruggekomen om het huis weer in orde te maken, dus de kinderen worden goed verzorgd."

„Zie je, Vader," zei George kordaat. „Vandaag willen we thuisblijven, maar we zijn van plan, nog een week terug te gaan naar Kirrin-eiland, tot Moeder terugkomt. Als Johanna in Kirrin-Cottage alles op orde en netjes wil maken voor Moeder — dan hoeft ze meteen niet te zorgen voor ons allemaal."

„Ik voor mij vind, dat de kinderen best een beloning verdienen voor het goede werk, dat zij gedaan hebben," merkte de inspecteur op en dat gaf de doorslag.

„Goed dan," zei Georges vader. „Jullie mogen allemaal naar het eiland terug, maar als Moeder weer thuiskomt, moet je terug zijn, George."

„Dat wil ik natuurlijk best," zei George. „Ik verlang verschrikkelijk naar Moeder."

„En ik wil er ook zo graag heen!" zei Jenny onverwacht. „Vraagt u alstublieft, of mijn ouders hier willen komen — dan vraag ik, of ik met de andere kinderen mee mag."

„Ik zal mijn best doen, hoor!" beloofde de inspecteur lachend aan de kinderen.

„Kom mee naar huis," zei Georges vader. „Ik heb trek in eten." Hij begreep maar de helft van het opgewonden gebabbel der kinderen.

Twee en twintigste Hoofdstuk - TERUG NAAR KIRRIN - EILAND!

Al gauw waren allen in Kirrin-Cottage. Johanna, het meisje, dat vroeger bij hen had gediend, verwelkomde hen hartelijk en luisterde vol verbazing naar hun avonturen, terwijl zij druk voortging met onderwijl hun lunch klaar te maken.

Terwijl zij zaten te eten, zag Julian, toen hij uit het raam keek, opeens een gedaante, die hij heel goed kende... iemand, die heimelijk langs de heg sloop.

„Vader Stok!" zei hij en sprong overeind. „Ik ga hem achterna. Blijven jullie allemaal hier."

Hij holde het huis uit en nadat hij een hoek omgegaan was, stond hij vlak voor Stok.

„Wilt u weten, waar Edgar is?" vroeg Julian geheimzinnig.

Pa Stok keek verschrikt. Hij staarde Julian aan en wist niet, wat hij moest zeggen.

„Hij zit onder in de kerkers in die kelder opgesloten," zei Julian, nog geheimzinniger.

„Ik weet niks van die hele Edgar af," zei Pa Stok. „Waar zijn jullie geweest? Zijn jullie niet naar jouw huis gegaan?"

„Gaat je niets aan," zei Julian. „Maar als je Edgar wilt zien,

dan moet je in die spelonk gaan kijken."

Met een venijnige blik naar de jongen, ging Stok er vandoor. Julian rende naar binnen en belde de politie op. Hij wist zeker, dat Stok aan zijn vrouw zou gaan vertellen, wat hij gezegd had en dat Vrouw Stok er op staan zou, naar het eiland terug te gaan om te kijken, of het waar was. De politie behoefde dus verder alleen nog maar op de boten te letten, die op het strand lagen, en te kijken, of beide Stokken weggingen.

De kinderen aten verder af en oom Quentin kondigde aan, dat hij naar tante Fanny terug moest, omdat zij heel benieuwd zou zijn, zijn nieuws te horen. „Ik zal haar zeggen, dat jullie het heerlijk hebben op het eiland," zei hij, „alle buitengewone bijzonderheden kunnen we haar beter vertellen, als zij weer thuis is."

Hij vertrok per auto en de kinderen vroegen zich af, of zij nu eigenlijk naar het eiland terug mochten of niet. Maar zij besloten, nog even te wachten, tot zij wisten, wat er met Jennifer moest gebeuren.

Al heel gauw reed een grote auto voor en stopte buiten het hek van Kirrin-Cottage. Er sprong een grote man uit met donkerrood haar en een lieve, knappe vrouw.

„Dat zijn zeker je vader en moeder, Jenny," zei Julian.

Jawel, zij waren het! En Jennifer werd zó gezoend en geknuffeld, dat zij geheel buiten adem was. Steeds weer moest zij haar geschiedenis vertellen en haar vader wist niet, hoe hij Julian en de anderen genoeg kon danken voor alles, wat zij hadden gedaan.

„Je moogt mij alles vragen wat je wilt; ik wil je graag rijkelijk belonen!" zei hij. „Nooit, nooit, zal ik je genoeg kunnen zeggen, hoe dankbaar ik jullie ben, dat jullie mijn Jenny hebben bevrijd."

„O, wij hoeven niets te hebben, dank u wel," zei Julian beleefd. „Wij hebben het allemaal heel prettig gevonden. Wij beleven graag avonturen!"

„Ja, maar toch moeten jullie me zeggen, wat je graag zoudt willen," zei Jenny's vader.

Julian keek naar de anderen. Hij wist, dat niemand een beloning wilde hebben. Jenny kneep hem hard in zijn arm en knikte krachtig met haar hoofd. Julian begon te lachen.

„Eén ding is er," zei hij, „dat wij allemaal graag zouden willen."

„Dat sta ik toe, eer je het vraagt," zei Jenny's vader.

„Wilt u Jenny een week hier laten en haar een week met ons naar het eiland laten gaan?" vroeg Julian.

Jenny gaf een gilletje en drukte Julians arm heel stijf tussen haar beide kleine handjes.

Jenny's ouders keken wel wat beteuterd. „Ja, zie je..." zei haar vader aarzelend, „... nu is ze juist geroofd geweest... en wij zien er vreselijk tegenop, haar nu niet bij ons te houden om secuur op haar te passen... en..."

„Maar Paps!" zei Jenny aandringend, „u heeft Julian beloofd, dat u alles zou toestaan, wat hij vroeg. Toe, vindt u het goed, om mij een plezier te doen! Ik heb er altijd al naar verlangd, op een eiland te wonen. En dit heeft zo'n wonderbaarlijk mooie grot en een prachtig verwoest kasteel en dan de kerkers, waar ik opgesloten heb gezeten, en..."

„En we nemen Tim, onze hond, mee," beloofde Julian. „Kijkt u eens, hoe groot en sterk hij is — er kan ons nooit veel verkeerds overkomen, met Tim erbij. Is het wel, Tim?"

„Woef!" blafte Tim zo luid en zwaar als hij kon.

„Nu — dan mag je gaan, Jenny, op één voorwaarde!" zei de vader van het kleine meisje tenslotte. „En die is, dat je moeder en ik overmorgen op het eiland komen, daar de dag blijven doorbrengen en meteen kijken, of alles daar veilig is voor je."

„O, dank u, Papa, dank u heel hartelijk!" riep Jenny en danste van blijdschap door de kamer heen. Een hele week op het eiland met haar nieuwe vriendjes en Tim! Wat had zij ooit heerlijker kunnen hebben?

„Vannacht mag Jenny hier zeker wel blijven logeren, hè? vroeg George. „U gaat allicht naar het hotel?"

Spoedig vertrokken Jenny's ouders en gingen naar het politiebureau om alle bijzonderheden te vernemen over de kinderroof. De kinderen liepen naar de keuken, waar Johanna koekjes bakte voor de thee.

Juist toen het zo ongeveer theetijd was, werd er gebeld. Een reusachtige agent stond voor de deur.

„Is jongeheer Julian thuis?" vroeg hij. „O, ben jij dat zelf, jongeheer? We wilden je iets vragen. Zo even zijn man en vrouw Stok met hun boot naar het eiland vertrokken en nu hebben wij de onze klaarliggen om hen achterna te gaan. Maar wij zijn niet op de hoogte van de vaargeul tussen de rotsen en de onzichtbare riffen om het hele eiland heen. Zou jij of anders jongejuffrouw Georgina ons er tussendoor kunnen loodsen?"

„Ik ben jongeheer George, niet jongejuffrouw Georgina," zei George, die bij hen stond, onvriendelijk.

„Neem me dan niet kwalijk, jongeheer," zei de agent grinnikend. „Kunt u meekomen?"

„Allemaal gaan we mee," riep Dick enthousiast, die alles had gehoord. „Ik wil graag terug naar ons heerlijke eilandje en vannacht weer slapen in de grot. Waarvoor zouden we ook maar één nachtje missen? Morgen sturen wij de boot wel terug, om Jenny's ouders te halen. Allemaal gaan we mee!"

De agent had wel bezwaren, dat er zoveel mee moesten in de politieboot, maar de kinderen stonden er op en er viel geen tijd meer te verliezen, zodat zij tenslotte opgepropt in de boot zaten met drie grote politie-agenten. Als gewoonlijk lag Tim aan Georges voeten.

Even knap en handig als altijd vond George weer de vaargeul tussen de klippen door en al gauw waren zij op het strandje in de kleine inham. Blijkbaar was het echtpaar Stok om het wrak heen naar het rotsachtiger gedeelte van de kust

geroeid en daar aan wal gegaan.

„En nou muisstil, hoor!" waarschuwde Julian. Zo onhoorbaar mogelijk liepen zij naar de bouwvallen en kwamen op het binnenplein. Geen spoor van de familie Stok.

„We zullen naar de kerkers gaan," zei Julian. „Ik heb mijn zaklantaarn bij me. Ik denk, dat de Stoks al beneden zijn om hun dierbare Edgar vrij te maken."

De politieagenten hadden sterke lantaarns, dus het was gemakkelijk, alles te zien in de donkere kerkers. Ditmaal ging Annie ook mee, aan de hand van een der grote agenten. Stil gingen zij de lange, kronkelende gangen door.

Eindelijk kwamen zij aan de deur van de spelonk, waarin zij Edgar hadden opgesloten. Deze was zowel van boven als van onderen nog dichtgegrendeld!

„Kijk eens!" zei Julian fluisterend en liet zijn licht op de deur schijnen. „Pa en Ma Stok zijn er nog niet!"

„SSSt!" zei George, toen Tim zacht begon te grommen. „Er komt iemand. Lichten uit! Ons verstoppen! Het zullen de Stokken zijn."

Allen verborgen zich achter de muur, die daar dichtbij een hoek maakte. Zij konden de voetstappen horen naderen en daarna hoorden zij Vrouw Stok kwaad zeggen: „Als mijn Edgar daar opgesloten zit, zal ik er werk van maken! Zo'n arme, onschuldige jongen achter slot en grendel te zetten! Ik begrijp zoiets niet! Als hij daar zit, waar is dan die meid gebleven? Vertel me dat eens! Waar is dat wicht? Ik geloof zeker, dat de baas ons een loer gedraaid heeft om ons te beroven van ons aandeel in de buit! Had hij niet beloofd, dat we honderd pond kregen, als we Jenny Armstrong een week vasthielden? Nou begin ik te geloven, dat hij iemand naar het eiland heeft gestuurd, ons er lelijk tussen heeft genomen, het kind zelf heeft meegepakt en onze Edgar opgesloten!"

„Je kunt wel gelijk hebben, Clara," zei Vader Stok; de stemmen kwamen steeds dichterbij. „Maar hoe wist die Julian dan, waar Edgar was? Er is een drommelse hoop, dat ik niet begrijp van dit zaakje!"

Nu waren de Stokken, met Stinker op hun hielen, vlak bij de deur. Stinker rook degenen, die verstopt zaten en begon angstig te janken. Stok gaf hem een trap.

„Hou je bek! 't Is al eng genoeg, onze stemmen aldoor te horen echo-en zonder dat het gejank van jou er nog bijkomt!"

Vrouw Stok riep luidkeels: „Edgar! Ben je daar? Edgar!"

„Ma! Ma! Ja, ik ben hier!" gilde Edgar. „Laat me d'r uit! Gauw! Ik ben zo bang! Laat me d'r uit!"

Vliegensvlug schoof Vrouw Stok de grendels weg en smeet de deur open. Bij het licht van de lantaarn in de spelonk zag zij Edgar. Hij kwam huilend naar haar toe lopen.

„Wie heeft je hierin gezet?" vroeg ze nijdig. „Zeg dat tegen je Pa, dan slaat hij hem de hersens in, is het niet, Pa? Zo'n arm, anstig kind in zo'n donkere spelonk te sluiten! Wat een gemene streek!"

Opeens schrokken de drie Stokken zich dood, want een reusachtige politie-agent kwam te voorschijn uit het duister, met in zijn ene hand een zaklantaarn en in de andere een zakboekje!

„Ziezo!" zei de agent met een zware stem. „Je hebt gelijk, Clara Stok! Een arm angstig kind in die spelonk op te sluiten is een schurkenstreek — en dat hebben jullie gedaan, hè? Jullie hebben Jenny Armstrong hier gevangengezet. Dat is maar een heel klein meisje. Deze jongen van jullie wist vooruit, dat hij geen kwaad kon, dat jullie wel zouden terugkomen — maar dat kleine ding was doodsbang!"

Daar stond Vrouw Stok nu! Aldoor deed zij haar mond open en dicht, net als een vis op het droge, en wist niet, wat zij moest zeggen. Stok zelf piepte als een rat in de val.

„De klabakken hebben ons er in laten lopen! Het is een valstrik geweest, wat ik je brom! Die gemene smerissen!"

Edgar begon nu te snikken als een klein kind. De andere kinderen kregen nog meer hekel aan hem. Opeens kregen de

Stokken alle kinderen in het oog toen Julian zijn lantaarn aanknipte.

„Grote Griet! Daar heb je alle kinderen en Jenny Armstrong waarachtig ook!" zei Stok op uiterst verbaasde toon. „Hoe zit dat allemaal? Wat gebeurt er? Wie heeft Edgar opgesloten?"

„Het antwoord op al je vragen hoor je vanzelf, als we in het politiebureau zijn," zei de grote agent. „Nou — gaan jullie rustig mee?"

De Stokken liepen bedaard mee, Edgar hevig snikkend. Hij zag zijn vader en moeder al in de gevangenis, zichzelf op een strenge, moeilijke school en jarenlang niet in de gelegenheid zijn moeder terug te zien. Zo ging het ook, met het gevolg, dat hij een goed inplaats van een slecht voorbeeld kreeg.

„Wij kunnen niet met u mee teruggaan," zei Julian beleefd tegen de agenten. „Wij blijven hier vannacht. Wilt u teruggaan in de boot van de familie Stok? Neemt u vooral hun hond mee?"

Zij ontdekten de boot van het echtpaar Stok; de politie, de beide volwassen Stokken en Edgar stapten er in. Ook Stinker sprong er in, blij, aan de groene, bloeddorstige glans in Tims ogen te kunnen ontsnappen.

Lachend wuifden de politiemannen de kinderen onder het wegvaren toe, maar de Stokken zaten somber naar beneden te staren.

De boot voer om een rots heen en verdween uit het gezicht. „Hoera!" riep Dick. „Weg zijn ze! Wat zullen we een schik hebben!"

Blij en zorgeloos huppelden zij weg, vijf kinderen en een hond, alleen op het eiland, waar zij zo dolgraag waren!

In 'De Vijf'-serie zijn verschenen:

Witte Reeks :

1. De Vijf en het gestrande goudschip

2. De Vijf en de geheime doorgang

3. De Vijf gaan er vandoor

4. De Vijf op de smokkelaarsrots

5. De Vijf in een kampeerwagen

6. De Vijf weer op Kirrin-eiland

7. De Vijf en de spooktrein

8. De Vijf in de knel

9. De Vijf op avontuur

10. De Vijf op trektocht

11. De Vijf en het geheim van de zigeuners

12. De Vijf en het geheimzinnige spoor

13. De Vijf en de verdwenen piloot

14. De Vijf en de schat in de bergen

15. De Vijf als detectives

16. De Vijf en de verdwenen geleerden

17. De Vijf en de schat van de strandjutter

18. De Vijf op de oude boerderij

19. De Vijf en het geheim van de oude toren

20. De Vijf en de schat op het Fluistereiland

21. De Vijf en het circusmysterie

Rode Reeks :

22. De Vijf en het smaragden halssnoer

23. De Vijf en het spionage-mysterie

24. De Vijf en het raadsel van de oude schatkist

25. De Vijf en de kasteeldieven

26. De Vijf op de Duivelrotsen

27. De Vijf en de luchtpiraten

28. De Vijf en de verdwenen filmsterren

29 De Vijf en de verborgen stad

30. De Vijf en het sprekende beeld

31. De Vijf en het zwarte masker

32. De Vijf en de schat op de zeebodem

33. De Vijf en de parelsmokkelaars

34. De Vijf en de geheimzinnige straal

35. De Vijf en de schat van Bellafinny

36. De Vijf en de raadselachtige Turk

37. De Vijf en het vreemde testament

Table of Contents

Eerste Hoofdstuk - ZOMERVAKANTIE

Tweede Hoofdstuk - DE FAMILIE STOK

Derde Hoofdstuk - EEN NARE SCHOK

Vierde Hoofdstuk - ONAANGENAME VOORVALLEN

Vijfde Hoofdstuk - TE MIDDERNACHT

Zesde Hoofdstuk - JULIAN IS DE FAMILIE STOK DE BAAS

Zevende Hoofdstuk - BETER NIEUWS

Achtste Hoofdstuk - GEORGES PLAN

Negende Hoofdstuk - EEN OPWINDENDE NACHT

Tiende Hoofdstuk - OPNIEUW KIRRIN-EILAND

Elfde Hoofdstuk - OP HET OUDE WRAK

Twaalfde Hoofdstuk - DE GROT IN DE ROTS

Dertiende Hoofdstuk - EEN DAG OP HET EILAND

Veertiende Hoofdstuk - NACHTELIJKE OPSCHUDDING

Vijftiende Hoofdstuk - WIE HUIST ER OP HET EILAND?

Zestiende Hoofdstuk - DE FAMILIE STOK KRIJGT EEN SCHRIK

Zeventiende Hoofdstuk - EEN SCHOK VOOR EDGAR

Achttiende Hoofdstuk - EEN ONVERWACHTE GEVANGENE

Negentiende Hoofdstuk - EEN GIL IN DE NACHT

Twintigste Hoofdstuk - EEN BEVRIJDING EN... EEN NIEUWE GEVANGENE

Een en twintigste Hoofdstuk - BEZOEK AAN HET POLITIEBUREAU

Twee en twintigste Hoofdstuk - TERUG NAAR KIRRIN - EILAND!